Stałe warianty gry [Grzegorz Braun] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00952 013179 21091924 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Grzegorz Braun Liczba stron: 861\nISBN: 978-83-61344-93-3 Data wydania: 2020-01-31\nGłęboko przemawia mi do przekonania sylogizm Józefa Szujskiego (1835-1883), który pisał o 'fałszywej historii jako mistrzyni fałszywej polityki'. Anegdotycznie akurat ten cytat zawdzięczam człowiekowi, który w swej politycznej praktyce w sposób wręcz idealny zilustrował tezę Szujskiego - Bronisławowi Geremkowi (1932-2008) - a który tak chętnie posługiwał się może nawet lepszą od oryginału parafrazą: 'Zła historia jest matką złej polityki'. Czy zasada ta działa także w przypadku niżej podpisanego - to zechce Sz. Czytelnik rozstrzygnąć na podstawie zamieszczonych tu autorskich interpretacji zarówno wydarzeń odległych w czasie, jak i bliskich, a nawet nieco wybiegających w przyszłość politycznych prognoz.\nGrzegorz Braun - ur. 1967, reżyser filmowy, publicysta, kandydat na urząd Prezydenta RP w 2015 roku. Realizował m.in. filmy dokumentalne: 'Wielka ucieczka cenzora', 'Plusy dodatnie, plusy ujemne', 'Defilada zwycięzców', 'Towarzysz generał', 'Eugenika w imię postępu' i 'Nie o Mary Wagner', oraz cykl 'Transformacja - od Lenina do Putina'. Jego teksty drukowały m.in.: 'Polonia Christiana', 'Opcja na prawo', 'Uważam Rze' i 'Uważam Rze - Historia', oraz 'Polska Niepodległa'. W wyborach prezydenckich startował pod hasłem: 'WIARA - RODZINA - WŁASNOŚĆ'. Do wyborów parlamentarnych szedł z własnym komitetem 'SZCZĘŚĆ BOŻE!'. Do akcji 'budzenia śpiących rycerzy' powołał organizację 'POBUDKA!', która propaguje program: 'KOŚCIÓŁ - SZKOŁA - STRZELNICA - MENNICA'. Więcej informacji na stronie: www.pobudka.org.\nStałe warianty gry Na książkę składają się artykuły i wywiady prasowe z lat 2007-2015 autor: grzegorz braun projekt okadki, opracowanie graficzne i łamanie: szymon pipień korekta: barbara manińska ISBN: 978-83-61344-93-3 Wydawnictwo Prohibita Paweł Toboła-Pertkiewicz www.prohibita.pl wydawnictwo@prohibita.pl Tel. 22 424 37 36 facebook.com/Wydawnictwoprohibita Wszystkie książki naszego Wydawnictwa polecamy nabywać w Internecie: lub w naszej księgarni stacjonarnej: Księgarnia Multibook.pl Dymińska 4, 01-519 Warszawa facebook.com/Multibookpl\nOD AUTORA Z życzliwego poduszczenia nieocenionego Wydawnictwa PROHIBITA, zbieram niniejszym rozmaite teksty i tekściki, które w minionych latach ukazywały się na łamach różnych periodyków. Ważne, by Sz. Czytelnik wiedział, że nie pisał ich ani patentowany historyk, ani zawodowy politolog, ani nawet etatowy publicysta – ale po prostu człowiek żywo zainteresowany sprawą polską i sprawą katolicką w ich przeszłym i przyszłym (daj Boże) biegu dziejowym. Są to najczęściej glosy do rozmaitych lektur napotkanych w toku niekończących się autokorepetycji, a niekiedy odpryski rozmaitych prac, m.in. dokumentacji scenariuszowych, (bynajmniej nie zawsze finalizowanych filmem) i zobowiązań akademicko-publicystycznych, które wymagały dodatkowego „odrobienia lekcji” z historii i geopolityki. Było tego razem tyle akurat, ile czasu na pisanie w życiu okresowo bezrobotnego reżysera-gawędziarza. Tekstów często doraźnie zaimprowizowanych nie poprawiam – w kilku pozwalam sobie na oczywiste korekty czy restytucje pierwotnego tytułu (który, zdarzało się, nie przypadł akurat do gustu edytorom prasowego pierwodruku). Do publikacji mających najczęściej status felietonów i komentarzy dobieram kilka wywiadów (w tym jeden, którego redakcja zamawiająca nie skierowała w końcu do druku) – dla uzupełnienia mojej autorskiej wizji (resp. rewizji) historii i współczesności. Załączam też kilka słów wstępu, „przedmów”, lub „posłowi” do cudzych książek, które poruczone zostały mojej rekomendacji, a których tematyka okazała się bliska moim zainteresowaniom. Wielce Szanownym Wydawcom, Redaktorom, Edytorom oraz Autorom ww. książek i wywiadów, Wszystkim razem i Każdemu z osobna – zwłaszcza Sz. Redakcjom, które zechciały proponować mi bardziej systematyczną współpracę: „Polonia Christiana” i portalu PCh24, „Uważam Rze” i „Uważam Rze HISTORIA”, „Słowa Wrocławian” i „Opcji na Prawo”, „Niepodległej Polski” i „Warszawskiej Gazety”; a także „Naszego Dziennika” i „Zeszytów Karmelitańskich” – najuprzejmiej dziękuję za inspirację, zachętę i cierpliwość w obliczu terminów redakcyjnych i wydawniczych. Bez żadnych wyjątków rzeczy tu zebrane dotyczą historii i polityki, i tego, co bywa w nich aż do znudzenia powtarzalne – tytułowych „STAŁYCH WARIANTÓW GRY”. W życiu politycznym bowiem – jak w sztuce scenariopisarskiej – tylko z rzadka mamy do czynienia z twórczością w pełni oryginalną, niesięgającą po motywy wielokroć przećwiczone i dawno ograne. Efekt zresztą – jak w kinie – wcale nie musi być nudny ani jałowy. I to nawet wtedy, gdy publika po raz kolejny śledzi tę samą akcję w lekko tylko zmienionej obsadzie i dekoracjach. Ale nawet jeśli fabuła wciąga – w części właśnie dzięki swemu schematyzmowi – dobrze jest mieć świadomość działania mechanizmów, jakim podlegamy. I taki właśnie widzę sens krytycznej lektury i rewizji narracji historycznych: można lepiej zrozumieć, co dziś jest grane, co dziś w trawie piszczy – jeśli potrafimy dostrzec niechybną powtarzalność znanych z historii chwytów, najczęściej notabene mało sportowych. Układam je w części pierwszej (REMANENTY HISTORYCZNE) wedle chronologii zdarzeń i biografii, o których mowa. W części drugiej (ZAPISKI Z KONDOMINIUM) przeważnie obowiązuje chronologia aktualności, których dotyczą. Nie zawsze jest ta chronologia oczywista ze względu na dygresje i powtórzenia – które Sz. Czytelnik zechce wybaczyć, biorąc pod uwagę, że nie ma do czynienia ze zwartym, z góry zaplanowanym wykładem, ale raczej ze zbiorem spostrzeżeń i skojarzeń, których sekwencję dyktował mój prywatny, wewnętrzny kalendarz wspomnień i rocznic historycznych skorelowany z kalendarzem życia publicznego minionej dekady. Mogę więc Sz. Czytelnika zapewnić, że nic nie straci zaczynając lekturę w dowolnie wybranym miejscu i kontynuując ją w najzupełniej dowolnej kolejności – bez oglądania się na umowną numerację rozdziałów. Publicystyczny charakter i prasowe przeznaczenie tych tekstów przesądziło o niemal kompletnym braku jakiejkolwiek „aparatury”, tj. przypisów i wskazówek bibliograficznych, co – zdaję sobie sprawę – jest tym większym problemem, im bardziej moje opinie i wspierające je fakty przeczą potocznej polit-poprawności przyjętej od pokoleń w świecie akademickiej historiografii, a tym bardziej obowiązującej w świecie potocznych wyobrażeń polskiego inteligenta. A ponieważ nie namawiam Sz. Czytelnika by mnie akurat bezkrytycznie uwierzył „na słowo”, choćby i drukowane – upraszam tylko, by przynajmniej równą miarę sceptycznego niedowierzania zastosował względem tych „autorytetów”, z którymi pośrednio lub bezpośrednio polemizuję. Głęboko przemawia mi do przekonania sylogizm Józefa Szujskiego (1835-1883), który pisał o „fałszywej historii jako mistrzyni fałszywej polityki”. Anegdotycznie akurat ten cytat zawdzięczam człowiekowi, który w swej politycznej praktyce w sposób wręcz idealny zilustrował tezę Szujskiego, Bronisławowi Geremkowi (1932-2008) – tyleż chętnie, ile obłudnie posługiwał się on parafrazą może nawet lepszą od oryginału: „Zła historia jest matką złej polityki”. Czy zasada ta działa także w przypadku niżej podpisanego – to zechce Sz. Czytelnik rozstrzygnąć na podstawie zamieszczonych tu autorskich interpretacji zarówno wydarzeń odległych w czasie, jak i bliskich, a nawet nieco wybiegających w przyszłość politycznych prognoz. Zwłaszcza te ostatnie szybko biegnący czas zdążył już w szczegółach poweryfikować – i te jednak podaję do druku bez zmian, kierując się motywem wyłożonym w jednym z tekstów tu pomieszczonych: Pisanie scenariuszy w gatunku „political-science-fiction”, podobnie jak przepowiadanie pogody, czy wróżenie z fusów, obarczone jest nie tyle ryzykiem, ile wprost gwarancją błędu po prostu żadne prognozy długoterminowe nigdy nie sprawdzają się w stu procentach. Zawsze więc znajdzie się okazja do drwiny z niewczesnego proroka, który stara się wybiegać refleksją socjopolityczną dalej niż, powiedzmy, do przyszłego wtorku – ponieważ niechybnie już we środę łatwo da się go złapać za niejedno słowo, które nie stało się ciałem. O ile jednak etatowej wróżce czy „pogodynce” w naturalny sposób zależeć musi na możliwie najwierniejszym spełnieniu się przepowiedni, o tyle autorom snującym mroczne wizje przyszłości w gruncie rzeczy zależy, jak przypuszczam, na czymś wręcz przeciwnym. Nie po to pisze się wszak mrożące krew w żyłach scenariusze „ostatecznego rozwiązania kwestii polskiej”, by w przyszłości czerpać satysfakcję z tego, że coś trafnie się wykrakało – ale raczej odwrotnie: licząc w duchu na to, że będzie kiedyś można odetchnąć z ulgą, że najgorsze przewidywania jednak się nie spełniły. W istocie więc katastroficzne dywagacje nie wychodzą spod pióra (resp. klawiatury) ogarniętych manią autodepresyjną nałogowych czarnowidzów – ale raczej niepoprawnych optymistów przekonanych, że pisaniną mogą jeszcze coś zmienić. Grzegorz Braun Wilanów (Lemingrad), listopad 2015\n#001 GENERATOR CYWILIZACJI Rafał Otoka-Frąckiewicz: Co możemy zrobić, żeby wrócić do normy, czyli do normalnego, zdrowego Polaka, który jest kreatywny, uśmiechnięty, uczciwy, pracowity; kiedy trzeba, da komuś w mordę, a kiedy trzeba, umie się zabawić. Grzegorz Braun: Niezłe wyliczenie, bo taka bywała natura Polaka i takie są też polskie tradycje. Może tylko uściślijmy, że zwykłe mordobicie było jednak raczej domeną plebsu – naród polityczny dopracował się bardziej skonwencjonalizowanych form rozstrzygania konfliktów. I mam tu na myśli nie tylko słynną polską sztukę cięcia szablą – której placu nie dotrzymaliby zdaniem znawców nawet japońscy samuraje z ich katanami – ale i zapamiętałe procesowanie się. Bo to, co dziś się wytyka sarmatom jako rzekome nałogowe pieniactwo, to był wszak efekt uboczny nieprzeciętnej kompetencji prawnej, wyniesionej przez polską szlachtę z tych tak później zapamiętale oczernianych kolegiów jezuickich. Ale jak rozumiem, pan akcent stawia na cnotę gospodarności – istotnie, słabo dziś kojarzoną z polskością. A przecież np. Jan Chryzostom Pasek łącznie parę lat bywał na wojnach i temu poświęcił kawał swoich pamiętników, ale przez resztę wcale nie krótkiego życia spławiał zboże do Gdańska. Był bowiem przede wszystkim zapobiegliwym gospodarzem, jak większość panów braci, którzy – nie powiem, że od święta, ale w wypadkach awaryjnych – bywali żołnierzami, a przez całe życie na ogół dobrymi przedsiębiorcami rolno-spożywczymi. Te hałdy zboża i te westernowe hordy bydła, bez których przez stulecia znaczna część Europy Zachodniej nie miałaby co do garnka włożyć – ktoś to wszystko musiał przecież nie tylko wyprodukować, ale także przetransportować i korzystnie sprzedać. Rzadko się o tym wspomina. Główna narracja dotycząca naszej przeszłości mówi o warcholstwie i nieudacznictwie. Przecież wiadomo, że są ludzie i ludziska, ale nie dzięki bezmyślnej mniejszości zbudowano silną Polskę. Korona Królestwa Polskiego (Corona Regni Poloniae) i cała Rzeczpospolita stała własną potęgą gospodarczą, a nie koniunkturą nakręcaną odgórnie przez jakiś centralny rząd Księstwa Warszawskiego, który dyktowałby normy i wytyczał kierunki rozwoju. Stała właśnie na ekonomicznej autonomii tych niezliczonych panów Pasków, a nie na dotacjach i dyrektywach z zagranicznych centrów. Tradycyjnie, historycznie Polska była potęgą ufundowaną na wolności osobistej i własności prywatnej, bo wtedy świat jeszcze nie stał na głowie. A nie byłoby tu ani jednego, ani drugiego, gdyby nie cywilizacyjny porządek zaprowadzony przez ten wielki, cudowny generator cywilizacji, jakim jest Kościół katolicki. Jeśli ten generator osłabimy, przytłumimy albo – nie daj Boże – odłączymy, to wtedy cały system pada. Bez tradycji katolickiej upada bowiem cała logika cywilizacji łacińskiej – z jej kulturą prawną, filozoficzną, artystyczną, obyczajową. Pada porządek indywidualnej wolności i społecznej odpowiedzialności, poszanowania własności prywatnej i zachowania bezpieczeństwa publicznego – porządek, który Kościół katolicki postuluje i jako jedyny jest zdolny od władzy państwowej i narodu wyegzekwować. Jeśli to odłączymy, rodzi się antycywilizacja. I z tym właśnie mamy do czynienia dzisiaj. A przecież mówi się, że kraje, które kurczowo trzymały się katolicyzmu, podupadały, a protestancka część świata rozkwitła w najlepsze, czego owoce zbiera do dziś. To jest oczywiście znana klisza propagandowa, klasyka protestanckiego czarnego antykatolickiego PR. Proszę się zastanowić, skąd wzięliśmy np. podstawowe słownictwo finansowe: inflacja, deflacja, bank, banknot, awizo, inkaso czy manko? Przecież to wszystko albo wprost z łaciny, albo z języków romańskich – i tam tkwią korzenie zdrowej nowoczesnej gospodarki. Przecież nie musi się ona opierać na kartelowych zmowach międzynarodowych lichwiarzy ani na neokolonialnym wyzysku korporacyjnym. Zamiast powtarzać za Maxem Weberem antykatolickie stereotypy, czas najwyższy wprowadzić do inteligenckiego kanonu elementarną wiedzę np. o poźnoscholastycznej szkole ekonomicznej z Salamanki. Tam to łebscy braciszkowie od świętych Franciszka, Dominika i Ignacego Loyoli tworzyli istotne zręby cywilizacji, do których warto sięgać. Warto też zauważać, jakie są koszta ludzkie wzrostu i ekspansji, jeśli nie obowiązuje przy tym katolicki zakaz dzielenia na ludzi i podludzi. To widzimy bardzo wyraźnie w historii obu Ameryk: gdzie są pierwotni mieszkańcy kontynentu północnoamerykańskiego i gdzie są oni dzisiaj w Ameryce Południowej? Fakty są takie, że w Ameryce Północnej nie było i nie ma Kreoli w elicie rzeczywistej władzy. Biali judaizujący protestanci, którzy zdominowali kontynent północnoamerykański, nie brali pod uwagę dzielenia się jakimikolwiek wartościami czy dobrami z tubylcami, których tam zastali. To jest różnica. Tam, gdzie rozplenił się protestancki zabobon predestynacji, tam prędzej czy później daje się we znaki błąd antropologiczny, polegający na deprecjacji obcoplemieńców jako „gojów” alias „Untermenschen”. A to jest przecież organicznie obce polskiej cywilizacji, która rozwijała się dzięki swojej atrakcyjności, a nie podbojom; cywilizacji otwartej, niewykluczającej. Nasz katolicyzm często porównywany jest do południowoamerykańskiego. Z jednej strony twarde zasady, z drugiej – radość życia i ogromna przekora. Skąd to się wzięło? To jedna z pierwszych lekcji dziejowych, jakie pobrała Polska. Lekcja św. Stanisława, biskupa, i króla Bolesława zwanego Śmiałym albo Szczodrym, zależnie od przekazu. Otóż ta krwawa konfrontacja, fakt, że nasz król zarąbał naszego biskupa, ale zaraz potem sam stracił wszystko, wytyczyła granice uroszczeń władzy świeckiej względem duchownej i odwrotnie. Tej lekcji zawdzięczamy bardzo szczęśliwe później ułożenie się modus vivendi między tymi dwiema władzami w polskiej historii. Na krwi św. Stanisława wyrósł wzajemny respekt tych władz, szacunek, jakim Polacy otaczali Kościół, ale z tym bardzo pragmatycznie szedł w parze swobodny, choć nieposuwający się do bezceremonialności, stosunek Polaków do hierarchii katolickiej. Jedno z drugim bardzo długo w dziejach Polski się nie kłóciło. Można rzec, że była to twarda lekcja poglądowa na temat oddawania cesarzowi tego, co cesarskie, a Bogu tego, co boskie. A to rozróżnienie dokonane przez samego Zbawiciela jest przecież bezcenne, bo fundamentalne dla cywilizacji łacińskiej. Żadna inna cywilizacja tego rozróżnienia nie zna – nie zna więc personalizmu, czyli odpowiedzialnego indywidualizmu. Co więc bezpośrednio wynikło z tego dla państwa? Bardzo wiele. Wytworzyło się miejsce dla indywidualności ludzkich, ponieważ nie popadliśmy w katastrofę cywilizacyjną zamordyzmu, jakim jest jedynowładztwo. Nie byliśmy później zdani na łaskę i niełaskę cara, który jest zwierzchnikiem Cerkwi (a do tego aspirował najwyraźniej Bolesław), ani na humory protestanckiego króla, który czyni się głową Kościoła. Między innymi dzięki temu też, jak mniemam, nie pojawił się u nas odpowiednik purytańskich dyktatorów w rodzaju Jana Żiżki czy Oliwera Cromwella. Jeśli uznamy, że Bolesław Szczodry przykręcił śrubę Kościołowi, ustawiając jego relacje wobec obywateli, to kto przykręcił ją władzy, którą też traktujemy w Polsce z przymrużeniem oka? Ano właśnie. By to wyjaśnić, musimy się cofnąć aż do początków Korony polskiej. To jest lekcja św. Wojciecha i Bolesława Chrobrego. Jak wiadomo, na krwi św. Wojciecha król funduje arcybiskupstwo gnieźnieńskie i parę biskupstw na rubieżach swojej domeny. Po co to robi? Zaznacza swoje terytorium, obsikuje teren, moglibyśmy powiedzieć. Ale tak właśnie działa Opatrzność – przez bardzo ludzkich ludzi. Chrobry był pomazańcem Bożym? Oczywiście, choć jednocześnie król Bolesław był bardzo trudnym człowiekiem – „chrobry” znaczy przecież „twardziel”, „tough guy”. Dobitnie odczuła to jedna z jego zdobycznych narzeczonych… Chyba nie tylko jedna. I w Kijowie, i w Pradze mocno się dał we znaki. Gwałcenie księżniczek, wyłupywanie oczu oraz gnębienie poddanych wyzyskiem fiskalnym – to zostawiło fatalne wrażenie w kraju i za granicą. Król Bolesław Chrobry bardzo wiele zainwestował w projekt polityczny z cesarzem Ottonem, papieżem Sylwestrem i wszystko wskazuje na to, że lekko przeinwestował. Że czerwony chodnik dla cesarza Ottona kosztował za dużo wysiłku i łez ludzkich. Mocno się starał, żeby dobić do europejskich standardów. Różnica jest taka, że jeśli Bolesław fundował biskupstwa czy wykupił ciało św. Wojciecha, to złoto nie pochodziło z żadnych dotacji z ówczesnej Brukseli, tylko musiało być wygenerowane tutaj z ciężkiej pracy miejscowego ludu. Oznaczało to taki ucisk fiskalny, taki zamordyzm, egzekwowany notabene za pomocą słynnej drużyny Bolesławowej, która w charakterze swoich działań niewiele się pewnie różniła od późniejszej o 500 lat opryczniny Iwana Groźnego. To był moment inicjujący powstanie państwa polskiego, więc niektórzy historycy dopatrują się udziału wikingów w drużynie Bolesławowej. Wcale się temu nie dziwię, bo to przecież byli zawodowcy, zabijacy. Jeśli więc pierwsi Piastowie poważnie myśleli o państwie, być może wynajęli zawodowców. Najlepszych. Wzięli to, co było wtedy na rynku przemocy. Musiało to być bardzo dotkliwe dla poddanych i nie należy się dziwić, że rezultaty były podobne. Chyba jednak nie do końca. Po Iwanie Groźnym lud miast i wsi rozpaczał, że nie ma już nad plecami bata, u nas raczej się z tego powodu ucieszono. Tak, ale po śmierci króla Bolesława też nastaje wielka smuta w Polsce. Państwo rozsypuje się i znika. Z jednej strony jest jakiś półanonimowy Bolesław, z drugiej – niewiele bardziej znany dziś Mieczysław. Obaj wykreśleni właściwie z kart historii. Do dzisiaj historycy mają też różne teorie na temat reakcji pogańskiej, ale była ona faktem i pokazywała, jaką niechęcią darzyli poddani Chrobrego. Taki był rezultat. Warto o tym dzisiaj mówić, ponieważ Chrobry to jest jedna z figur, do których chętnie się odwołują polscy patrioci. Zwłaszcza polscy narodowcy tęsknią za powrotem króla Bolesława. Naprawdę Chrobry był aż tak paskudny? Wszystko mu dobrze szło, co wzbudzało podziw i przerażenie państw ościennych, a nawet bezsilną wściekłość na dworze cesarskim. Bolesław w kraju i poza nim wzbudzał taką nienawiść, że wszyscy po jego śmierci chcieli jak najszybciej rozmontować dopiero co stworzony suwerenny system. Sytuacji nie potrafił uratować nawet jego syn Mieczysław II, który był notabene jednym z najlepiej wyedukowanych władców ówczesnego świata. To był najpewniej kulturalny i obyty człowiek, a i tak nie pomogło. Nie dał rady. Dlaczego? Bo jego ojca wszyscy znienawidzili do tego stopnia, że powiedzieli sobie: lepiej, żebyśmy w ogóle nie mieli żadnej władzy centralnej, żeby szlag trafił to państwo, niż gdybyśmy się mieli trwale podporządkować takiemu reżimowi. W szkołach naucza się, że był to bunt pogan przeciw chrześcijaństwu. Może i ten czynnik tu i ówdzie zadziałał. Ale przede wszystkim był to pierwszy w Polsce bunt przeciw uciskowi fiskalnemu. Korwinizm ma ponad tysiąc lat??? Trzeba sobie uświadomić, że taki chodnik albo złote naczynia, którymi Chrobry robił wrażenie na cesarzu Ottonie, czy wreszcie liczne wyprawy wojenne musiały niebywale dużo kosztować. Po odejściu Chrobrego mamy więc z jednej strony bunt poddanych, powrót do solidarności rodowej, klanowej, z drugiej zaś nienawiść sąsiadów i wykorzystanie szansy na to, żeby naraz wszyscy Polskę najechali. Zdaje się, że nie odrobiliśmy tej lekcji dziejowej… Wręcz przeciwnie! Lekcja dziejowa jest bowiem taka, że władzy nie wolno zostawić samej sobie. Że trzeba uważać. Państwo, władza centralna są niewątpliwie wartością, no bo właśnie wtedy jesteśmy bezpieczni od najazdów sąsiadujących z nami zbójów Madejów. Jednak nasz zbój Madej, ten, któremu daliśmy przyzwolenie na to, żeby nas łupił podatkami, musi uważać. Nie może przesadzać. Niech żyje anarchia! Tak, ale lud musi też pamiętać, że jak traci władzę centralną, to pojawiają się najazdy Czechów i Niemców. Wieleci, Prusowie i Jadźwingowie też nie próżnują. Wszystko się wtedy w Polsce rozpadało, ale… wciąż działały ufundowane przez Chrobrego biskupstwa i to one – chcąc, nie chcąc – przejęły rolę państwotwórczą i przetrwalnikową. Kiedy odmieniła się koniunktura międzynarodowa i wewnętrzna, ludzie troszkę otrzeźwieli i zobaczyli, że nie jest dobrze, kiedy hula wiatr po ruinach pierwszej katedry gnieźnieńskiej, że są zdani na łaskę i niełaskę Czechów i innych najemników. Jednocześnie w cesarstwie dojrzała myśl, że dobrze jest, jak ktoś tam na rubieżach jednak pilnuje porządku. I wtedy cesarz zaofiarował Kazimierzowi Odnowicielowi (wnukowi Bolesława) nową drużynę, jakąś grupę szybkiego reagowania, dzięki czemu Kazimierz mógł odnieść zwycięstwo w Pobiedziskach pod Poznaniem i reaktywować państwo. Polska reaktywacja z wykorzystaniem jedynego, co nam naprawdę wyszło za Chrobrego, czyli Kościoła. Reasumując obie lekcje: polskość to ciągłe zważanie, żeby nikt nie właził nam w życie z butami, niezależne od tego, czy to policjant, czy ksiądz. To chyba nieco za mało, żeby wytłumaczyć, jakim cudem Polska stała się państwem, do którego lgnęli wszyscy – od Żydów po Rusinów czy Tatarów. To prawda, jeśli zapomni się o trzeciej lekcji. Najmniej spektakularnej i najmniej znanej, ale to ona w połączeniu z poprzednimi zbudowała polski kręgosłup. Pod koniec XII w. na synodzie łęczyckim (1180 r.) zebrani tam biskupi wydają się pochłonięci bardzo trywialną kwestią, niemającą nic wspólnego z transcendencją. Otóż ten synod upiera się przy prawie do indywidualnych zapisów testamentalnych. Księża biskupi stwierdzają wszem i wobec, że zapisy testamentalne mają być respektowane. Zdawać by się mogło, że to oczywista oczywistość. Dziś owszem, właśnie dzięki XII-wiecznym biskupom, ale pod koniec XII w. istnieje problem respektowania woli nieboszczyka. Umarł, zapisał to i owo na pobliski klasztor, a tu przyjeżdżają krewni, jacyś tam wujowie i pociotkowie, i mówią: „Chwileczkę, ale to jest własność rodu, klanu. Nie wolno mu było w ten sposób tym dysponować, a najpewniej w ogóle nie wiedział, co czyni. A tak w ogóle to klechy go otumaniły i zapisał na klasztor, gdy tymczasem dobro rodu na tym cierpi”. I taki zajazd, bynajmniej nie ostatni, odbierał dobra siłą. Otóż księża biskupi upierają się przy tym, żeby wola zmarłego była respektowana. Można powiedzieć tak: klechy się upierają, bo są pazerne. No tak, ale przecież respektowanie testamentów nie zawsze działa na korzyść Kościoła. Może żaden z biskupów, którzy zebrali się w Łęczycy, nie zdawał sobie sprawy z doniosłych cywilizacyjnych konsekwencji tego sporu, w którym zajęli tak zdecydowane stanowisko. Tak jak o królu Bolesławie możemy powiedzieć, że on z próżności te biskupstwa fundował, żeby pokazać światu swoje możliwości, tak samo ktoś mógłby ocenić tych biskupów. Kościół jako jedyny może się przy czymkolwiek uprzeć. Jest jedyną instancją zdolną stawić czoło władzy świeckiej, która jest uzbrojona w drużynę-opryczninę, ma aparat fiskalny. A jaką siłę ma Kościół? Jak lekceważąco pytał towarzysz Stalin: ile dywizji ma papież? Władza zaś wie z lekcji z Bolesławem Śmiałym, że zabijanie księży bardzo nieładnie wygląda. Można powiedzieć, że Kościół w tej sprawie stawia się władzy świeckiej we własnym, partykularnym, materialnym, niskim interesie. Żąda od niej, żeby dopomogła egzekwować wykonywalność testamentów. I żeby sama nie próbowała kłaść ręki na dobrach poddanych, korzystając ze zmiany pokoleń. Dzięki temu konstytuuje się indywidualność rodziny, która zostaje wydobyta spod władzy klanu, rodu. Jak wiadomo, przed nastaniem chrześcijaństwa mieliśmy właśnie strukturę rodową w obrębie plemienia. Ta struktura rodowa, o czym może dzisiejsi czciciele Swarożyca i rewindykatorzy tradycji pogańskich na ziemiach polskich nie wiedzą, oparta była nie tylko na sympatycznym handlu bursztynowymi paciorkami, ale również na handlu niewolnikami. Piast Kołodziej handlował swymi braćmi u stóp posągu Światowida? Przecież chrześcijaństwo nie przychodzi do jakiejś idylli, w której ludzie trudnią się rękodziełem i śpiewają smętne pieśni. To jest świat, w którym mamy najprawdopodobniej rytualne ludożerstwo, no i niewolnictwo. Przecież św. Wojciech musi uchodzić z Czech, bo naraził się tam jako biskup, domagając się zakończenia procederu handlu niewolnikami. O tym za mało mówi się w podręcznikach historii, może dlatego, że poprawność polityczna wzdraga się przed bulwersowaniem czytelnika szczegółami, które łatwo podpaść mogą pod paragraf antysemicki. Bo to oczywiście Żydzi tradycyjnie specjalizowali się w handlu istotami, które jako nienależące do ich plemienia zaliczały się wedle Talmudu zaledwie do świata przyrody ożywionej. Tak było w epoce kolonizacji obu Ameryk i tak było setki lat wcześniej w leśnych ostępach słowiańskiej Europy. A na niewolników nie musieli ci łowcy specjalnie polować, bo z dostawą zdrowego towaru na ogół czekał niecierpliwie jakiś lokalny kacyk. I temu dopiero ludzie w rodzaju św. Wojciecha stanowczo się sprzeciwili. Jeśli pominiemy te realia, nastanie na ziemiach polskich chrześcijaństwa nie może być należycie docenione. Zwłaszcza jego walory cywilizacyjne. Kto nie ma woli docenić ich w wymiarze religijnym, niech doceni przynajmniej ewidentny postęp w wymiarze świeckiej pragmatyki społecznej. Wracając do tematu… Podczas synodu łęczyckiego w 1180 r., kiedy Kościół domaga się respektowania woli indywidualnych testatorów, którzy chcieliby coś scedować na Kościół, walcząc o swoje, w gruncie rzeczy walczy o nasze. Ponieważ dzięki temu może być uznane indywidualne gospodarowanie rolą, autonomia praw ojca, głowy rodziny, a nie przywódcy klanu. I to jest trzecia lekcja dziejowa. Czy ostatnia? Jest jeszcze czwarta lekcja – stulecie później. Jak wiadomo, Polska dzieli się wtedy na dzielnice. I to jest z jednej strony powtórka stałego wariantu gry, z którym mieliśmy do czynienia w wersji skondensowanej w pierwszej połowie XI w. Przyzwyczailiśmy się myśleć o podziale dzielnicowym jako o katastrofie państwa… Tak to jest przedstawiane przez niektórych historyków i popularyzatorów historii, którzy wychowali się w czasach, kiedy centralizm, kolektywizm i etatyzm święciły największe triumfy. W związku z tym brak władzy centralnej, która wydawałaby okólniki, rozporządzenia i dekrety, był traktowany przez osiemnasto-, dziewiętnasto– i dwudziestowiecznych dziejopisów jako katastrofa cywilizacyjna. I do dziś tak jest traktowany. Otóż to wcale nie była katastrofa. To był okres dynamicznego rozwoju, kiedy wszystkie wskaźniki rosły, ziemie polskie się zaludniały. Dlaczego? Właśnie dzięki temu, że ten generator cywilizacji – Kościół katolicki – zaczął się powoli rozkręcać, dzięki temu, że przedsiębiorczość, system gospodarczy znalazły nowych uczestników i obrońców. Że prawo zatriumfowało. Że z uroszczeniami kolektywu wygrała własność prywatna. W każdej dzielnicy testowano własny program gospodarczy i w finale wygrał najlepszy? W sumie to mój pomysł na współczesną Polskę. Dać każdemu z województw wolność w kreowaniu prawa i przepisów i zobaczyć, kto wygra, po czym wprowadzić zwycięskie rozwiązanie w całym kraju. Z autonomią regionów dziś nie żartujmy – przy faktycznej abdykacji władzy centralnej z istotnych funkcji obronnych to ewidentne narzędzie rozwalania państwa. Na instytucjonalizację regionalizmów będziemy sobie może mogli pozwolić, jak będziemy mieli państwo z prawdziwego zdarzenia, przez co ja rozumiem oczywiście podniesienie Korony polskiej… A jaki element scalał kraj, nie pozwalając mu się rozpaść na zawsze, jednocześnie tworząc podwaliny przyszłej potęgi? Ten rozwój gospodarczy jest synchroniczny z pojawieniem się na ziemiach polskich zakonów, które wprowadziły nad Wisłę nowoczesny, niezmilitaryzowany, niezależny od świeckiej władzy centralnej obieg informacji i pieniądza. Wśród klasztorów i zgromadzeń zakonnych była jedna z najwspanialszych firm, jakie kiedykolwiek funkcjonowały na ziemiach polskich: cystersi, którzy ucywilizowali Polaków w sensie pragmatycznym, gospodarczym. Na wielkich obszarach, nie tylko Polski, ściągali naszych przodków z drzewa, cywilizując dorzecze Odry, Małopolskę etc. Oni powoływali do istnienia coś, co w naszych dziejach można porównać tylko z późniejszymi redukcjami jezuickimi w dżunglach paragwajskich. Mam rozumieć, że przed nimi umieliśmy jedynie handlować bursztynem? Nawet i to niespecjalnie, bo przecież nie było w Rzymie słowiańskich straganów ani nawet porządnej słowiańskiej mafii. Wszystko zgarniali pośrednicy. Eksport z ziem polskich czegoś więcej niż czerwia i dziegciu może ruszyć dopiero wtedy, kiedy bezpieczeństwo wewnętrzne i zewnętrzne wzrośnie na tyle, by mogły zafunkcjonować wielkoobszarowe gospodarstwa, ale niezarządzane kolektywnie. Otóż tego nie byłoby bez katolickich zakonów – bez benedyktynów, cystersów i innych zgromadzeń. Oni po prostu uczyli gospodarować, przynosili ze sobą cywilizacyjne know-how. Jak zakładać stawy i jak wykorzystywać nurty rzek. Uczyli, jak nowocześnie orać, siać i zbierać. I jaki robić użytek z tego, co się zbierze. Tworzyli gospodarstwa powiązane ze sobą siecią dystrybucji, które kontrolowały cały łańcuch produkcyjny. Czyli po prostu kapitaliści i ciemiężcy? Chciałbym widzieć dzisiejsze rady nadzorcze i prezesów korporacji, którzy prowadziliby działalność opiekuńczą z takim rozmachem, adekwatnie do posiadanej potęgi gospodarczej… Na działalność charytatywną instytucji kościelnych patrzymy przez pryzmat współczesności jako na jakiś dodatek i rzecz incydentalną. Tymczasem stanowiło to normę i było pewną stałą działalnością, której rozmiary powinniśmy docenić, kiedy widzimy, co się dzieje, kiedy zaczyna brakować tych instytucji. Klasztory odgrywały fundamentalną rolę jako instytucje opieki społecznej, jako ośrodki służby zdrowia i jako instytucje finansowe. Kiedy zniszczymy klasztory, to pieniądze można pożyczyć już tylko w bankach. A w Polsce z czasem będzie to oznaczało po prostu: tylko od Żydów. Więc funkcjonowanie zgromadzeń zakonnych wprowadza tu zbawienny element dywersyfikacji, co jest niezbędne dla zdrowej konkurencji na każdym rynku. Skoro tak świetnie to funkcjonowało, to dlaczego dążono do zjednoczenia rozbitego na dzielnice państwa? Władcy dzielnicowi pasjami fałszowali pieniądze przez deprecjonowanie własnej monety, a więc pomniejszanie zawartości kruszcu. Z drugiej strony mamy najazdy tatarskie i potęgę superkorporacji, jaką w istocie był zakon krzyżacki. Atakują nas także Litwini: przecież jeszcze w XIV w. splądrowali Lublin. Trzeba to sobie uświadomić. To środek Polski, prawda? Więc te rzeczy dają do myślenia Polakom, którzy mogliby świetnie prosperować bez żadnej władzy centralnej. Niech zgadnę: za zjednoczeniem stał Kościół, któremu ułatwiło to działanie w sferze gospodarczej? Oczywiście! Kościół był głównym nosicielem oraz krzewicielem pamięci o Koronie polskiej i to ludzie Kościoła są głównymi orędownikami tego projektu. Jakaż to więc piękna rzecz! Jaka piękna lekcja dziejowa, że Kościół w Polsce nie próbuje budować państwa kościelnego, nie próbuje odgrywać roli alternatywnego jedynowładcy. To Kościół upomina się o podniesienie Korony polskiej. Upomina się o godnego przeciwnika i partnera. Tak. Bo ludzie Kościoła lepiej niż ktokolwiek rozumieją, jak bardzo potrzebna jest władza świecka. Ktoś musi porządkować kwestie tutaj, na ziemi, zlikwidować cła, które wprawdzie pozwalają się bogacić udzielnym książętom, ale nie pozwalają prosperować na dostatecznie szeroką skalę. A poza tym władza centralna jest nam potrzebna jako nasz zbój Madej, który nas obroni przed zbójem-najeźdźcą. Czyli za zjednoczeniem dzielnic nie stoi żaden cud, hurrapatriotyzm, duma narodowa czy inne zaklęcia, tylko zimna finansowa kalkulacja? Ależ oczywiście, że cud! Cuda to codzienność i rutyna w historii Polaków – jak zresztą wszelkich innych nacji – których przecież bez zrządzenia i szczególnej opieki Opatrzności w ogóle by nie było. Ale przecież Opatrzność nie zawiesza – przynajmniej nie na każde życzenie – praw grawitacji ani reguł gry ekonomicznej. Więc wszystko, co się w naszych dziejach dokonuje, podlega także i tym prawom. Cudowna harmonia gry ekonomicznej w warunkach wolności gospodarczej, jaką przez wieki cieszyli się Polacy, to także dar Opatrzności. Warto, by tę lekcję wreszcie odrobili zwłaszcza ci patrioci, którzy wydają się dumni z tego, że nie interesują ich kwestie gospodarcze, którzy nawołują, żeby nie mówić o pieniądzach, kiedy oni dyskutują o tak wzniosłych sprawach jak Polska. „Uważam Rze HISTORIA”, sierpień 2014\n#002 CZARNE I ZŁOTE KARTY (W ODPOWIEDZI NA ANKIETĘ: NAJGORSI I NAJLEPSI POLACY W HISTORII) Z apoznawszy się z zaproponowaną przez Szanowną Redakcję PCh24.pl „czarną listą” Polaków, którzy najgorzej zapisali się w historii, chętnie podzielę się paroma uwagami. Rzecz znamienna, że znaleźli się tu w większości sztandarowi zdrajcy i sprzedawczycy – z wyraźną dominantą „partii rosyjskiej” w dwóch odsłonach dziejowych: osiemnastowiecznych targowiczan (Szczęsny Potocki, Seweryn Rzewuski, Branicki, JKM Stanisław August Poniatowski) oraz dwudziestowiecznych sowieciarzy (Dzierżyński, Bierut, Świerczewski, Gomułka, Gierek, Wasilewska, Różański). W sumie pięknie świadczy to o jednoznacznie patriotycznych zapatrywaniach Redakcji, dla których niepodległa Rzeczpospolita to najwyraźniej rzecz bezcenna. Z drugiej strony jednak, nastąpił tu pewien „przechył”, który skutkuje wyraźnym zawężeniem pola widzenia. Przechył to wyraźnie polityczny, a pole zakreślone paradoksalnie (jak na portal o takim szyldzie) według nazbyt chyba jednak świeckich kryteriów – stąd chyba przewaga zdrajców stanu, a niedoszacowanie odstępców wiary. Skoro z czasów dawniejszych do rankingu ober-łajdaków załapali się tylko dwaj kandydaci (król Bolesław Śmiały, zabójca św. Stanisława oraz „Diabeł” Stadnicki, kacerz i rozbójnik) – to najwyraźniej niedoceniają autorzy rankingu na przykład skali zaangażowania Polaków w protestancką rewolucję. Stąd nieobecność postaci tak monumentalnej, jak Jan Łaski (młodszy) – jeden z najbardziej zasłużonych dewastatorów naszej cywilizacji, którego ze wszech miar słusznie wymienia się jednym tchem obok Lutra, Kalwina et consortes. Na odnotowanie w panteonie niesławy zasługuje wielu więcej Polaków-odstępców – spośród Łaskich i Zborowskich, i Radziwiłłów, i Leszczyńskich. Ale przyzwyczailiśmy się to wszystko rozgrzeszać – egzaltując się jeszcze wspomnieniem „polskiej tolerancji” i konfederacji warszawskiej (1573). Ale skoro zasłużył, zdaniem Szanownych Redaktorów PCh24.pl, na potępienie Bolesław Śmiały za to, że prostodusznie zarąbał biskupa Krakowa – to czyż nie zasługuje, by mu towarzyszyć, Zygmunt Jagiellończyk zwany Starym za to, że autoryzował utworzenie pierwszego państwa protestanckiego na ziemi, czym wszak ugodził samego biskupa Rzymu? Brak śladu w naszym rankingu takich obrachunków z historią antykatolickiej rewolucji XV/XVI/XVII w. Podobnie uderzający jest brak najskromniejszej bodaj reprezentacji XIX-wiecznych kondotierów światowej rewolucji, którzy – jak np. Jarosław Dąbrowski, Edward Dembowski czy Szymon Konarski – z pozoru nigdy Polski nie zdradzili, ba, podobno nawet ginęli za nią (w istocie tak samo „za Polskę”, jak Che Guevara za Boliwię). To oni prostowali ścieżki towarzyszowi Dzierżyńskiemu – zasługują więc chyba, by obok niego figurować na czarnej liście? To wśród nich właśnie, wśród polskich towarzyszy Marksa, Saint-Justa i Robespierre’a szukajmy kandydatów do poszerzonej wersji naszego rankingu. Agentura innych stolic Dalej, skoro tak silnie reprezentowana jest tu „partia ruska” lat Sejmu Wielkiego i Insurekcji kościuszkowskiej, wypada upomnieć się o „partię pruską” i „francuską” tamtej epoki. Skoro jest na liście (i słusznie) nieszczęsny Szczęsny Potocki, niechaj nie zabraknie tam obu jego kuzynów: Ignacego i Stanisława Kostki Potockich. Czymże bowiem gorsze jest zaprzaństwo Szczęsnego w Petersburgu od antyszambrowania Ignacego Potockiego w Berlinie? Czymże gorsze knucie targowiczan z Moskalami w Brześciu i Grodnie od spiskowania zbankrutowanych „Przyjaciół Konstytucji” z Francuzami-jakobinami w Dreźnie i w Paryżu? Fakt, że historiografia poznać mogła tylko ujawnioną za Insurekcji „listę płac” ambasady rosyjskiej w Warszawie, nie oznacza, że nie miały analogicznych budżetów korupcyjno-agenturalnych inne ambasady… A skoro trafił na listę żałosny król Staś, bo do targowicy przystąpił, nie może na niej zabraknąć podkanclerzego Hugona Kołłątaja, który go do tego usilnie namawiał (i sam wszak zgłaszał akces, ale go nie chcieli). Wszyscy trzej – „ksiądz” Kołłątaj i „cnotliwi” bracia Potoccy, – notabene dwaj kolejni Wielcy Mistrzowie Wielkiego Wschodu w Polsce – plasują się niewątpliwie w zbliżonych do centrum kręgach piekielnych naszej historii. Nie tylko dlatego, że sprowokowali dwie skutkujące rozbiorami wojny 1792 i 1794 roku – najwyraźniej kierując się zasadą: jeśli Polska nie ma być nasza, wedle naszych zasad skrojona, to równie dobrze może jej w ogóle nie być. Także dlatego, że ponieśli największe zasługi na rzecz światowej rewolucji na froncie edukacyjno-wychowawczym – kładąc podwaliny antykatolickiego w swej istocie, a etatystycznego co do zasady, systemu Komisji Edukacji Narodowej, kontynuowanego przez Komisje Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego już w latach Królestwa Kongresowego. Przeprowadzone przez nich „reformy” szkolnictwa, co do pryncypiów i efektów mają tylko jedną analogię: „walka z reakcją” w polskich szkołach i na uniwersytetach na przełomie lat 40. i 50. XX w. Warto pamiętać, że jako pisarze polityczni, autorzy sztandarowych dzieł propagandowych: „O ustanowieniu i upadku Konstytucji 3 maja” (spółki autorskiej Hugona, Ignacego et consortes, majstersztyk zakłamywania historii na gorąco), czy „Podróż do Ciemnogrodu” (autorstwa Stanisława Kostki, lektura obowiązkowa z kanonu polskiego postępactwa) są oni również pionierami nowoczesnej wojny ideologicznej, czarnego piaru. Doprawdy trudno przecenić niszczycielskie zasługi całej tej trójcy spod ciemnej gwiazdy w walce z Kościołem i Polską katolicką. Miejsce dla zbrodniarza Druga grupa rzucająca się w oczy w rankingu „najgorszych”, to silna reprezentacja peerelowskich dygnitarzy z sowieckiego nadania i bohaterów z sowieckiego panteonu. Rażąca jest absencja w tym składzie Wojciecha Jaruzelskiego. Rozumiem, że autorzy rankingu przyjęli kryterium kwalifikujące wyłącznie nieboszczyków – szlachetnie zakładając, że wszak żyjący mają zawsze szansę rehabilitacji. A jednak umieszczanie obok siebie dwóch panów na „G” – Gierka i Gomułki – a pomijanie Jaruzelskiego, zwłaszcza w kontekście niedawnego wyroku w sprawie Grudnia ’70, zakrawa na dezinformację. Wszak to Jaruzelski, który był wówczas szefem MON, odegrał w planowaniu i egzekucji zbrodni grudniowej kluczową rolę. Warto też zauważyć, że Jaruzelski faktycznie obalił zarówno Gomułkę jak i Gierka. Nie sprostali oni bowiem wysokim wymaganiom stawianym przez Moskwę. Najwyraźniej zaś Wojciech Jaruzelski tym wymaganiom sprostał. Pozostaje on zatem najbardziej zasłużonym, dla sowieckiej i postsowieckiej racji stanu, zdrajcą i sprzedawczykiem. Całym życiem Jaruzelski – kimkolwiek ten człowiek tak naprawdę jest – służył interesom Moskwy w Polsce. Nie wolno zapominać, że jest on bezdyskusyjnie zbrodniarzem w dwojakim tego słowa znaczeniu. Z jednej strony odpowiada po prostu za śmierć wielu ludzi – patriotów pomordowanych w latach 40. i 50., kiedy to jako TW „Wolski” wysługiwał się Sowietom na froncie „walki z reakcją”; winien jest niewątpliwie tzw. sprawstwa kierowniczego, a więc i ofiar (polskich i czeskich) inwazji na Czechosłowację 1968, Grudnia 1970, Grudnia 1981 i lat następnych. Ale z drugiej strony jest też Jaruzelski zbrodniarzem w rozumieniu norymberskim. Co to znaczy? Otóż Jaruzelski przez znaczną część swojego życia brał udział w planowaniu i przygotowywaniu, ni mniej, ni więcej, trzeciej wojny światowej. Jako lojalny podwładny sowieckiego ministerstwa obrony narodowej (w strukturze tzw. Układu Warszawskiego szef MON PRL wiceministrowi MON ZSRS) dopuszczał się zatem planowania wojny napastniczej, co jako zbrodnia przeciw ludzkości w Norymberdze słusznie kwalifikowało na szafot, a co najmniej do więzienia. Że już o innych zasługach Jaruzelskiego w sowietyzacji Polski nie wspomnę. Doprawdy warto w rankingu PCh24.pl zrobić wyjątek dla tego arcyłotra. Superbohaterowie Ostatnie spostrzeżenie na marginesie rankingu „najgorszych Polaków” może komuś zda się klasycznym przypadkiem „wożenia drewna do lasu”. Oto bowiem namawiam Szanownych Redaktorów katolickiego portalu na to, by ci najgorsi nie przesłaniali najlepszych – by zdrada i zaprzaństwo nie były prezentowane jako główny ani jedyny wątek naszych dziejów. Nie jestem, co chyba oczywiste, zwolennikiem przedwczesnego „spuszczania zasłon miłosierdzia”, zanim się widownia dobrze nie zorientuje, kto jest kto i co było grane. Nic podobnego – dlatego też chętnie, jak widać, do Waszego rankingu dorzucam moje trzy grosze. Ale niech oszustów, łajdaków i zbrodniarzy stanu nie spotyka więcej ten honor, żeby trafiwszy na afisz, zajmowali całą jego powierzchnię. Pamiętajmy więc przede wszystkim o prawdziwych bohaterach, ludziach mądrych, uczciwych, szlachetnych, którym zawdzięczamy fakt, że możemy sobie oto po polsku czując i mówiąc, a po katolicku myśląc i wartościując, konstruować jeszcze jakieś rankingi. Jacyż więc są ci pozytywni bohaterowie naszej historii? Tutaj odpowiedź jest nadzwyczaj prosta: to jest poczet polskich świętych i błogosławionych Kościoła. Na szczęście w ponadtysiącletnich dziejach Polski zdarzyły się takie perły w każdym stuleciu. I trzeba rozstać się z oświeceniową praktyką sekularyzacj historii – trzeba przestać traktować żywoty świętych jako margines dziejów, jako jakąś „olimpiadę dla niepełnosprawnych”. Bo to nie margines bynajmniej, ale główny nurt. Na czele zatem długiej listy naszych bohaterów pozytywnych widzę dwóch duszpasterzy i intelektualistów, którzy ponieśli śmierć męczeńską. Pierwszy superbohater: św. Maksymilian Kolbe – każdy pamięta historię jego męczeństwa, ale nie każdy pamięta dwa doktoraty i jego wizję ewangelizacji przy wykorzystaniu najnowocześniejszych wynalazków. Św. Maksymilian interesował się wszak lotami w kosmos i telewizją. Dzisiaj to nic nadzwyczajnego, ale pamiętajmy, że przed II wojną światową takie zainteresowania nie były wcale oczywiste. Gdyby już za jego pracowitego życia zaczął rozwijać się internet, to przypuszczam, że Święty byłby jednym z pierwszych jego użytkowników. Program czy raczej plan akcji św. Maksymiliana nie tylko nie traci na aktualności, ale – o zgrozo – nabiera wciąż nowej: tylko wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny oddalić może śmiertelne niebezpieczeństwo, które sprowadzają na świat nieprzyjaciele Boga i Kościoła. A nie działają oni w pojedynkę – wiedział o tym św. Maksymilian, od kiedy sto lat temu w Rzymie oglądał na własne oczy czarną procesję tamtejszych lóż masońskich. Drugi męczennik-intelektualista, drugi niezawodny patron na nasze czasy, to św. Andrzej Bobola. Podobnie, jak w wypadku św. Maksymiliana, wielu pamięta o jego męczeńskiej kaźni, ale warto przypomnieć, że to on właśnie jest autorem tekstu lwowskich ślubów króla Jana Kazimierza. To właśnie św. Andrzej napisał te być może najważniejsze słowa wypowiedziane kiedykolwiek przez polskiego monarchę. Powinien je zresztą dobrze przeczytać i zapamiętać każdy mąż stanu i każdy Polski państwowiec. Zatem św. Maksymilian Kolbe i św. Andrzeja Bobola otwierają ex aequo listę najlepszych z najlepszych Polaków. Ale wszyscy inni nasi święci i błogosławieni, a także polscy słudzy Boży, których Kościół wyniesie może jeszcze kiedyś na ołtarze (jak, mam nadzieję, ks. Piotra Skargę) – wszyscy oni także stanowią niezawodne punkty odniesienia – i to nie tylko w czasach, w których żyli, ale już na zawsze. Są oni i dziś drogowskazami, dzięki którym łatwiej się orientować w meandrach polskiej historii. „Polonia Christiana” – portal PCh24.pl, maj 2013\n#003 LUDOŻERCY KONTRATAKUJĄ S entymentalna wizja życia naszych pogańskich przodków odbiega od rzeczywistości historycznej tak dalece, że jej propagatorzy muszą być albo naiwnymi ignorantami, albo cwanymi satanistami. Jakiś czas temu jadąc ciemną nocą przez Polskę (podróże kształcą) w audycji na falach radia reżimowego (dla zmylenia przeciwnika, tj. Was, Szanowni Czytelnicy, zwanego „publicznym”) około północy trafiłem na przewlekłą reklamę pogaństwa. Oto do udziału w poważnym programie kulturalno-oświatowym zaproszono redaktora czasopisma poświęconego dziełu reaktywacji kultów przedchrześcijańskich. Prowadzący ów program z grzeczną rutyną nie stawiał żadnych poważniejszych pytań swemu gościowi, który z niesłabnącą swadą zachwalał pacyfistyczne, ekologiczne i patriotyczne walory „rodzimej wiary”. Nie mogłem się oderwać – początkowe rozbawienie szybko zaczęło jednak ustępować rosnącemu przerażeniu. Najwyraźniej bowiem zarówno sam gość-narrator, jak i gospodarz programu zdawali się wierzyć w to, o czym była mowa. A ze swobodnej narracji redaktora-„rodzimowiercy” wyłaniał się obraz życia naszych przodków w harmonii wewnętrznej i społecznej, w zgodzie z dziewiczą przyrodą i okolicznymi pobratymcami. Ten cudowny stan starosłowiańskiej idylli zakłócić miało dopiero, a jakże, nadejście strasznego chrześcijaństwa, które wyrwało Słowian ze stanu pierwotnej niewinności i wtrąciło do piekła etycznych rozterek i politycznych uroszczeń. Słowem: żylibyśmy sobie tu wszyscy szczęśliwie, jak u Perkuna za piecem, gdyby dziesięć wieków temu nie nastąpiła straszna inwazja klechów z ich wymysłami o grzechu i pańszczyzną. Logiczne wnioski same się nasuwały: tylko powrót do przedchrześcijańskiej sielanki pozwoli słuchaczom odzyskać pełnię człowieczeństwa. Powtórzę dla przypomnienia: była to audycja radia w znacznym stopniu monopolizującego rynek (w ramach zmowy kartelowej, której patronuje KRRiT), a nadającego za nasze własne pieniądze (z podatku półukrytego, dla zmylenia przeciwnika, tj. Was, Szanowni Czytelnicy, zwanego „abonamentem”). Zainspirowany tymi bredniami przeprowadziłem pobieżną kwerendę na stronach „rodzimowierców”, by stwierdzić, że ich dorobek czasopiśmienniczy i organizacyjny jest niebagatelny. Jak się okazuje, nie brak ludzi, którzy kultywują i propagują taki „powrót do korzeni”, a przy tym nadzwyczaj często wyznają pogląd, że chrześcijaństwo wypaczyło nasz charakter narodowy odcinając nas od życiodajnych źródeł starosłowiańszczyzny. Wygląda na to, że niektórzy angażują się w tę rzecz na poziomie „grup rekonstrukcji” i wakacyjnych atrakcji – ale są wszak i tacy, co całkiem poważnie żyją wedle „kalendarza Słowian”, w którym na jednej z ich stron znajduję taki m.in. anons: 15 kwietnia: Święto Jarowita. Tańce, pieśni i zabawa (rytualne tarzanie się po ziemi). Jest to święto mężczyzn – składanie ofiar z kogutów, palenie ognisk i spryskiwanie ich rytualnym piwem. W obrzędach nie mogą brać udziału kobiety. Wygląda więc na to, że choć od czasu szczytowej aktywności „Zadrugi” przybyło odkryć archeologicznych i otwierających oczy książek, nadal nie brakuje ludzi chętnych do „tarzania się” w sensie przenośnym i całkiem dosłownym. Sęk w tym, że ich fałszywa historiozofia całkowicie oderwana jest od faktografii. Nie będę tu Szanownych Czytelników próbował atakować jakimś telegraficznym wstępem do apologii chrześcijaństwa – choć i to na 1050. rocznicę Chrztu Polski pewnie by się przydało. Poprzestanę tylko na przypomnieniu, że dopiero wejście w krąg cywilizacji łacińskiej skutecznie wyeliminowało w naszych stronach dwa procedery fundamentalnie istotne dla zrozumienia rzeczywistej mentalności i realnych zasad porządku społecznego sprzed tysiąca lat – a mianowicie: niewolnictwo i ofiary z ludzi. O składaniu przez Słowian krwawych ofiar – nie z kogutów bynajmniej – zgodnie wspominają kronikarze i świadkowie historii: Thietmar, Adam z Bremy i inni. Nie trzeba ich zresztą wertować w oryginale – wystarczy parę razy kliknąć, by dowiedzieć się np.: W X wieku perski podróżnik i obieżyświat Ahmad ibn Rustah opisał obrzędy pogrzebowe słowian wschodnich, wraz ze złożeniem ofiary z młodej niewolnicy. Cytuję dalej za opracowaniem Adama Fularza: Świętosław w czasie wojen z Bizancjum miał składać w ofierze więźniów zgodnie z wierzeniami i tradycjami przodków. Zgodnie z przekazem „Powieści lat minionych” (autorstwa Nestora), jeńców wojennych poświęcano głównemu bóstwu Słowian, Perunowi. Dowody archeologiczne sugerują, że praktyki te mogły być częste i rozpowszechnione, sądząc z grobów masowych zawierających spopielone fragmenty ciał większej liczby osób. Na terenie wschodnich Słowian, ofiary z ludzi były zakazane po chrzcie Rusi przez księcia Włodzimierza I w latach 980-tych. Tak, tak, to są właśnie rzeczy, od których w sensie jak najbardziej dosłownym wyzwolił nas święty Wojciech i jego bracia w kapłaństwie, i notabene w męczeństwie: Adam z Bremy w Retrze (Radogoszczy) poświadcza złożenie w ofierze biskupa meklemburskiego Jana. Helmold pisze o świątyni Świętowita: Stąd też zwykle co roku składają w darze na jego cześć ofiarę z chrześcijanina, na którego wskaże los. Zresztą dalej dowiadujemy się, że los padł na biskupa Gotszalka, który ledwo uniknął złożenia w ofierze. Gdzie indziej Helmolda też: zabijają na ofiarę swoim bogom woły i owce, niektórzy nawet chrześcijan, głosząc, że bogowie ich lubują się w chrześcijańskiej krwi (cyt. Fularz). Komu mało, niech się w ramach kolejnego słowiańskiego pikniku pofatyguje na miejsce którejś z odkrywek: W czasie badań archeologicznych, w Płocku znaleziono czaszkę dwunastoletniej dziewczynki zabitej jakimś ciężkim przedmiotem. W Wyszogrodzie między oboma świętymi kamieniami ołtarzowymi natrafiono na szkielet mężczyzny. Jego czaszka nosiła ślady po uderzeniu jakimś tępym narzędziem. (…) Wiemy natomiast, że w jakimś momencie w Wyszogrodzie uduszono i starannie złożono w miejscu kultu młodą kobietę (cyt. za B. Gierlach, „Sanktuaria słowiańskie”). Ale współcześni „rodzimowiercy” nie dadzą zapewne wiary ani kronikarzom z epoki, ani współczesnym badaczom – powiedzą pewnie, że to tylko katolicki czarny piar. „Uważam Rze HISTORIA”, kwiecień 2015\n#004 MIĘDZY NAMI SARMATAMI Nota bene: sam termin „sarmatyzm” wprowadzili do obiegu jego zaprzysięgli pogromcy – po raz pierwszy na łamach warszawskiego „Monitora” w roku 1765. Od tamtej pory walka „obozu postępu” z tradycją narodową była u nas prowadzona m.in. pod hasłem walki z „sarmatyzmem” właśnie – rozumianym jako synonim wszelkiego wstecznictwa, nieokrzesania, ba, nawet grubiaństwa. W odróżnieniu, ma się rozumieć, od wszystkiego, co postępowe, uczone, eleganckie. Budowano to przeciwstawienie zawsze na niekorzyść Polaka trzymającego się tradycyjnych wyobrażeń o sobie samym i całym bożym świecie. A koronnym dowodem niższości i ignorancji owego Polaka miało być właśnie kultywowanie legend o pochodzeniu polskiej szlachty od starożytnych Sarmatów – przekonanie rzekomo całkowicie irracjonalne. Z czasem ów specyficzny rys polskiego tradycjonalizmu na stałe skojarzony został z regresem intelektualnym i wszedł z nim nawet w stałe związki frazeologiczne w rodzaju „sarmackiego obskurantyzmu”. Minąć musiało dwa i pół wieku od pierwszych szydzących z sarmatyzmu publikacji „Monitora”, by okazało się, że w legendarnych rodowodach szlachty polskiej więcej było na rzeczy, niż się kiedykolwiek śniło naszym „oświeconym” filozofom. Sytuację odmieniło radykalnie (na korzyść naszych sarmackich przodków) pojawienie się tak nowoczesnego narzędzia badania pochodzenia i migracji populacji, jakim jest analiza łańcucha genowego. Zaawansowane badania materiału genetycznego pobieranego w naszej części świata ujawniły szczególne związki oraz szczególną na tle całej słowiańszczyzny specyfikę naszej nacji. Co więcej, ustalenie obecności w łańcuchu naszego DNA pewnej cechy wspólnej, tzw. haplogrupy R1a1, doprowadziło badaczy do zaskakującego wniosku o silnym pokrewieństwie niektórych Słowian z ludami bardzo odległych krain. Analiza dystrybucji owej charakterystycznej haplogrupy wśród narodów żyjących na wielkich przestrzeniach od Azji Środkowej do Europy Środkowej wskazała m.in. jednoznacznie na Polaków, jako szczególnie bliskich… m.in. Irańczykom i północno indyjskim braminom (sic). Okazało się, że frekwencja występowania w genotypie tego akurat konkretnego, niepowtarzalnego odcinka R1a1, jest w Europie Środkowej stosunkowo najczęstsza właśnie u Polaków: 55% – wyższa tylko u Serbołużyczan: 63% – gdy tymczasem u Rosjan 46%, u Ukraińców 43%, a u Białorusinów 50%. Dla porównania zaś: u irańskich Iszkaszimów 68%, a u niektórych mieszkańców Indii Północnych 48-73%. A jaki zatem był punkt wyjścia i jaki kierunek migracji, która ową legendarną już dzisiaj haplogrupę R1a1 rozniosła na tak wielkich przestrzeniach: od Kaszmiru, przez Persję, Kaukaz, północne wybrzeża Morza Czarnego, aż po Węgry i Polskę? Innymi słowy, skąd wyszli i dokąd zmierzali przed wiekami nieświadomi nosiciele owej haplogrupy, których utożsamić można na pewnym etapie wędrówki ludów z owymi Sarmatami, których istnienie zanotował po raz pierwszy Herodot w V wieku przed Chrystusem? Badacze wysunęli dwie przeciwstawne hipotezy pochodzenia i kierunku wędrówki Sarmatów: jedni widzieli punkt wyjścia ich wędrówki gdzieś nad Wołgą, a inni raczej w Azji Środkowej. Szczególnego znaczenia nabiera w tym kontekście rewelacyjna praca Piotra Makucha (UJ): Od Ariów do Sarmatów. Nieznane dwa i pół tysiąca lat historii Polaków (Kraków 2013). By nie zdradzić za wiele – i nie zepsuć zainteresowanemu czytelnikowi lektury tej pasjonującej książki – zacytuję tylko fragment recenzji prof. Anny Krasnowolskiej: Dokonując rewizji dotychczasowych odczytań najdawniejszych zapisów dziejów Polski przedpiastowskiej (Kadłubek, Gall, Mierzwa, Długosz) i uzupełniając je równoległymi przekazami kronik czeskich, Makuch zauważa uderzające analogie pomiędzy mitem założycielskim państw zachodniosłowiańskich (Polski i Czech) a historią starożytną ludów irańskich. […] Trafne i dobrze udokumentowane wydaje się wyprowadzenie nazwy Wawelu z Babelu/Babilonu [sic! – G.B.] i skojarzenie legendy o smoku wawelskim z mitem o smoku babilońskim zabitym przez proroka Daniela, oraz licznymi wariantami ruskimi tej legendy. […] Prawdopodobny zdaje się również związek Krakusa i Krakowa z mitycznym perskim Key Kavusem – poprzez wschodniosłowiańskie stadia mitu (rus. Kirkous/Karkaus) i prawdopodobną kontaminację z historyczną postacią Kurosza/Cyrusa. Tymi tropami podążając, Makuch dokonuje niewątpliwie przełomu w historiografii pradziejów Polski. Zestawiając materiał pochodzący z najdawniejszych kronik i legend, formułuje brawurową hipotezę o „babilońskich” konotacjach znanej nam wszystkim od dziecka krakowskiej legendy. A zatem król Krak na Wawelu i szewczyk Skuba ze Smokiem, i królewna Wanda z rycerzem Rydygierem – to wszystko odsyła nas bezpośrednio do rzeczywistości znacznie odleglejszej w czasie i przestrzeni, niż mogliśmy kiedykolwiek przypuszczać. Choć kiedy już oswoimy się z hipotezą językoznawczą: Wawel = Babel, zdaje się ona w swej prostocie oczywista. Wszakże transpozycja „wu” w „be” (i odwrotnie) jest jedną z częstszych w naszym obszarze językowym, zachodzących nawet w czasach znacznie nam już bliższych (por. np. przechodzenie nazwy Wrocław w Breslaw/Breslau). Książka Makucha, choć partiami zapewne zbyt drobiazgowa w analizie materiału językowego i literackiego, a zatem zbyt rzetelna, by stać się popularną – pozostaje jednak autentycznie przełomowa. W sposób nieoczekiwany, dzięki benedyktyńskiej pracy Makucha właśnie, po wiekach oddać można sprawiedliwość dawnym dziejopisom, których opowieści o starożytnej genezie państwowości polskiej i sarmackim, czy rzymskim, pochodzeniu naszej szlachty – tak długo i uparcie hurtem odrzucane przez „naukową” historiografię – z tej nowej perspektywy zyskują na znaczeniu i wiarygodności. I tak np. tylekroć obśmiewane relacje mistrza Wincentego Kadłubka o pierwszej porażce militarnej Aleksandra Macedońskiego w wojnie z pradawnymi Polakami – okazują się bynajmniej nie bajką wyssaną z własnego palca przez błogosławionego kronikarza, ale echem konkretnych wydarzeń historycznych. Wydarzeń podlegających, ma się rozumieć, szeregowi transmutacji w procesie twórczej transkrypcji na przestrzeni wieków – tym niemniej należących przynajmniej częściowo do sfery faktów, a nie wyłącznie fantasmagorii. Pamiętajmy o tym, ilekroć mamy do czynienia z próbami bezceremonialnego odrzucenia przekazu tradycyjnego – pod pretekstem „nienaukowości”. To ostatnie kryterium ujawnia bowiem swoją względność, a nierzadko wręcz miałkość właśnie w konfrontacji z najnowszymi odkryciami badaczy – czy to zajmujących się ewolucją haplogrup chromosomu Y, czy też transpozycją faktów historycznych do mitu. Jedno i drugie posłużyć może bowiem, jak się okazuje, jako rodzaj dziejowego „tachometru”, którego zapis pozwala nam prześledzić dziejową marszrutę naszych sarmackich przodków. „Polonia Christiana”, maj-czerwiec 2015 Wszystkie książki naszego Wydawnictwa polecamy nabywać w Internecie: lub w naszej księgarni stacjonarnej: Księgarnia Multibook.pl Dymińska 4, 01-519 Warszawa facebook.com/Multibookpl\nSpis treści OD AUTORA CZĘŚĆ PIERWSZA – REMANENTY HISTORYCZNE #001 GENERATOR CYWILIZACJI #002 CZARNE I ZŁOTE KARTY #003 LUDOŻERCY KONTRATAKUJĄ #004 MIĘDZY NAMI SARMATAMI #005 SARMATYZM W PONIEWIERCE U OŚWIECONYCH #006 KLASYCY ANTYPOLONIZMU #007 PO LEKTURZE KSIĄŻKI JAKUBA WOZINSKIEGO „HISTORIA PISANA PIENIĄDZEM” #008 IDA, IDĄ IMIGRANCI #009 MISJA SCHNITZENPAUMERA, CZYLI NIEDOSZŁY ROZBIÓR 1515 #010 OSTRZEŻENIE – ZAMIAST PRZEDMOWY #011 KTÓRĘDY NA MOSKWĘ? #012 ZWRÓCIĆ KORONĘ WŁAŚCICIELCE #013 RENEGOCJOWAĆ TRAKTAT HADZIACKI #014 JE SUIS SOBIESKI #015 BIZNESPLAN LEHMANNA #016 BOLSZEWICY DO POGONIENIA #017 HUGON K. #018 3 MAJA – NIEODROBIONA LEKCJA #019 „VIVAT 3 MAJ!”, CZYLI KOPANIE LEŻĄCEGO #020 MĄDRY POLAK PO TRAKTACIE? #021 REJTAN ZA 200 DUKATÓW #022 NASZ CZWARTY ZABORCA #023 TAJEMNICZA „HEJZÓWKA”, CZYLI JANKIEL U SIEBIE W SOPLICOWIE #024 Z TARCZĄ CZY BEZ TARCZY? #025 ALEKSANDER ODNOWICIEL #026 LISTOPADOWE WYPOMINKI #027 PROWOKACJA LISTOPADOWA #028 DUSZENIE PIETRZAKA A.D. 1836, CZYLI U ŹRÓDEŁ POLSKICH TRADYCJI DEMOKRATYCZNYCH #029 CHROŃ NAS BOŻE OD PRZYJACIÓŁ #030 NAGŁA ŚMIERĆ MISTRZA LELEWELA #031 PROWOKACJA STYCZNIOWA #032 PRZEMINĘŁO Z WIATREM – CZY ABY NA PEWNO? #033 MĘCZENNICY I PROWOKATORZY #034 PAN WINCENTY Z MILANÓWKA #035 POGROM – INSTRUKCJA OBSŁUGI #036 POTWÓR Z WYSPY JEKYLL – STULECIE NARODZIN #037 PRZED „WOJNĄ POWSZECHNĄ LUDÓW” #038 NIEPODLEGŁOŚĆ – ALE JAKA? #039 PIERESTROJKA KAPITALIZMU #040 SOJUSZNICY‘39 #041 KAMPANIA OSZCZERSTW WOBEC PROF. JASIEWICZA #042 JAK SIĘ ROBI HISTORIĘ #043 MUZEUM HOLOCAUSTU I SYNOWIE PRZYMIERZA #044 WYZWOLICIELU, WYZWÓL SIĘ SAM #045 PAN OD HISTORII PO LIFTINGU #046 WNIOSEK O USTALENIE OJCOSTWA #047 PRZEMILCZANI PIONIERZY JEDNOŚCI EUROPEJSKIEJ #048 ŻEBY NARESZCIE WYGRAŁO #049 OSTROŻNIE Z „DOKUMENTAMI” #050 WSPOMNIJMY WYPĘDZONYCH #051 KŁAMSTWA OŚWIĘCIMSKIE #052 STAŁE WARIANTY GRY #053 WYPĘDZENI, WYMORDOWANI, WYSZYDZENI #054 POLACY NARODEM PODBITYM? #055 „PRZYJACIÓŁKA” #056 50-LECIE PEWNEGO POROZUMIENIA #057 CZTEREJ PANCERNI NA TRZECIEJ WOJNIE #058 CZARNA KSIĘGA CENZURY PRL #059 BOHATEROWIE INCOGNITO #060 NA POŻEGNANIE GRZEGORZA EBERHARDTA (1950-2014) #061 BIOGRAFIA SZCZEGÓLNEJ TROSKI #062 URODZINY ZBRODNIARZA #063 JARUZELSKI WOLAŁ POZOSTAĆ SOWIECIARZEM #064 CZE.KISZCZAK #065 SPOSÓB NA „SOLIDARNOŚĆ” #066 POLSKA NA LANCZ PODANA #067 TRANSFORMACJA OD A DO Z #068 SAKSY I BIZNESY W REAL-SOCU #069 MASONERIA W NARODOWYM – CUI BONO? #070 OWIJANIE W BIBUŁKĘ #071 „ŚWIĄTYNIA OPACZNOŚCI”? #072 BOLSZEWICY TRZYMAJĄ SIĘ MOCNO CZĘŚĆ DRUGA – ZAPISKI Z KONDOMINIUM #073 PREZYDENCI NIE GINĄ W PRZYPADKOWYCH KRAKSACH #074 PO ZAMACHU SMOLEŃSKIM – SPOSTRZEŻEŃ KILKA #075 „PRZECHWYCENI” #076 PIOSENKA I CHORĄGIEWKA #077 „JA PO PROSTU PRÓBUJĘ ZROZUMIEĆ, NA JAKIM ŚWIECIE ŻYJĘ” #078 W SPRAWIE „OGRANICZONEJ” SUWERENNOŚCI #079 POLSKĄ RZĄDZI KONSORCJUM SŁUŻB SPECJALNYCH RÓŻNYCH PAŃSTW #080 SCENARIUSZE NA NADCHODZĄCY SEZON(1) #081 SCENARIUSZE NA NADCHODZĄCY SEZON(2) #082 SCENARIUSZE NA NADCHODZĄCY SEZON(3) #083 WE WŁADZY PANA HU #084 ABC POLSKIEJ POLITYKI ZAGRANICZNEJ A.D. 2014 #085 IDZIEMY NA WOJNĘ? #086 SPÓŹNIONY REFLEKS MICHNIKA #087 NIE DAĆ SIĘ WCIĄGAĆ W WOJNĘ #088 FINALIZACJA SCENARIUSZA ROZBIOROWEGO #089 CZŁOWIEK BEZ BIOGRAFII #090 STARE SPRAWY, NOWE WYKRĘTY #091 ZBRODNIA WCIĄŻ UTAJNIANA #092 HARAKIRI SIKORSKIEGO I INNE MĄDROŚCI NOWEGO ETAPU #093 PRZEGLĄD JUDEOREALISTYCZNY(1) #094 NIEZBĘDNIK UCZESTNIKA MARSZU #095 WARTO POMASZEROWAĆ DALEJ #096 WSTĘPNA OBRÓBKA #097 W OBRONIE OBROŃCY KRZYŻA #098 SPEKTAKL W PAŁACU NAMIESTNIKOWSKIM #099 WIZY DLA AMERYKANÓW #100 ZDRADEK CYKORSKI #101 PARYŻ–WARSZAWA – WSPÓLNA SPRAWA? #102 PRZEBUDZENIE Z ZIMOWEGO SNU #103 RZĄD POD SĄD #104 ZŁODZIEJE PAMIĘCI #105 ZŁODZIEJE PAMIĘCI #106 PRZEGLĄD JUDEOREALISTYCZNY(2) #107 SCHETYNA PO LIFTINGU #108 W TROSCE O NIEZAWISŁOŚĆ PROKURATORÓW I SĘDZIÓW #109 TESTAMENT LECHA KACZYŃSKIEGO #110 NOWY KULTURKAMPF #111 RZĄDY RABUSIÓW I PASERÓW #112 ODWRACANIE CHORĄGIEWEK #113 KOMOROWSKI KŁAMCĄ WOŁYŃSKIM #114 ŻADNYCH GWARANCJI DLA USA #115 AMERYKAŃSKIE PORZĄDKI WIOSENNE #116 PREZYDENT DUDA – PYTANIA O SUWERENNOŚĆ #117 IMPERATYW IMIGRANCKI #118 UKŁAD WROCŁAWSKI DLA ROZBITKÓW Z PO #119 KIM JEST JAROSŁAW GOWIN? #120 AFERA PODSŁUCHOWA #121 „CHIŃCZYKI TRZYMAJĄ SIĘ MOCNO” #122 BUDAPESZT CZY ATENY? #123 PORA SIĘGNĄĆ PO POŁUDNIOWE WZORCE #124 KTO NAS UBEZPIECZY OD „POMYŁEK” W PROCEDURZE IN VITRO? #125 MASZERUJEMY – ALE DOKĄD? #126 KTÓRĄ DROGĄ PODĄŻY PREZYDENT ANDRZEJ DUDA? #127 PARADA STAROCI #128 REFERENDALNE ZŁUDZENIA #129 IMIGRANCI CZY REPATRIANCI? #130 NIE ZMARNOWAĆ POTENCJAŁU MŁODYCH PATRIOTÓW #131 IMIGRANCI, CZYLI „KRYZYS KONTROLOWANY” #132 NA KŁOPOTY Z „UCHODŹCAMI” – IZRAELSKA BEZPIEKA #133 SPEKTAKULARNA KOMPROMITACJA PROMOTORÓW SODOMII #134 POROZUMIENIA PONAD PODZIAŁAMI #135 ŻYDOWSCY SZANTAŻYŚCI MAJĄ NOWYCH ADWOKATÓW #136 SCENARIUSZ NA NOWY SEZON #137 SOJUSZNICY I KOMORNICY #138 SZKODLIWY MIT JEDNOŚCI #139 ZBIOROWE SAMOBÓJSTWO W „REPUBLICE LAICKIEJ” #140 EURO-TERRORYSCI ATAKUJĄ #141 GOLEM – REAKTYWACJA? #142 „OBROŃCY DEMOKRACJI” PRZYZYWAJĄ „BRATNIEJ POMOCY” #143 PRZEŚLADOWANY I PRZEŚLADOWCY #144 DLACZEGO JESTEM MONARCHISTĄ?\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Stale_warianty_gry-ebookRO/p00648476i006" target="_blank" title="Stałe warianty gry [Grzegorz Braun] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Stałe warianty gry [Grzegorz Braun] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Znak najwyższej jakości dla Uniwersytetu Wrocławskiego - Informacje - Laboratoria.net\nBIBUS MENOS Sp. z o.o. Selvita Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji Perbis więcej\nRamiona odciągowe Alsident® System 50 Natrysk do oczu BROEN REDLINE / 17 951.009 Rurky ceramiczne otwarte, ceramika tlenkowa Frialit Degussit więcej\nNawet do miliona złotych rocznie będą dodatkowo dostawały przez trzy lata dwa kierunki studiów na Uniwersytecie Wrocławskim: matematyka i informatyka. Nowe, projakościowe dofinansowanie ministerstwo przyznało łącznie 28 kierunkom studiów z 25 polskich uczelni.\nPrzyznając nową dotację ministerstwo rozpatrywało tym razem wszystkie dyscypliny, nie tylko nauki przyrodnicze, ścisłe i techniczne. We Wrocławiu znak najwyższej jakości oprócz studiów na Wydziale Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego otrzymał kierunek finanse i rachunkowość na Uniwersytecie Ekonomicznym, a także budownictwo, elektronika i telekomunikacja oraz technologia chemiczna na politechnice. Jedyną uczelnią niepubliczną na liście wyróżnionych jest warszawska Akademia Leona Koźmińskiego, gdzie dofinansowano zarządzanie.\nAby ministerstwo wsparło rozwój danego kierunku studiów projakościową dotacją musiał on wcześniej otrzymać ocenę wyróżniającą za jakość kształcenia od Polskiej Komisji Akredytacyjnej, a prowadząca studia jednostka uczelniana mieć najwyższą kategorię naukową i znajdować się w ścisłej czołówce pod względem efektywności naukowej.\nWładze Wydziału Matematyki i Informatyki chciałyby od jesieni 2013 roku uruchomić nowy, interdyscyplinarny kierunek: indywidualne studia informatyczno-matematyczne, których program będzie łączył zagadnienia z obu dziedzin. To propozycja dla najzdolniejszych młodych ludzi, którzy pracowaliby pod kierunkiem osobistych opiekunów.\nTagi: uczelnia, dyscyplina, kierunek, dofinansowanie, ministerstwo, studia


Jak obliczyć akceptowalny poziom kosztu pozyskania klienta (CAC)? - Wobuzz Monika Czaplicka\nStrona główna Podstawowa Jak obliczyć akceptowalny poziom kosztu pozyskania klienta (CAC)?\nMasz sklep internetowy (albo SAAS), inwestujesz w reklamę na Facebooku i Instagramie, czasem zastanawiasz się, czy kwoty, które płacisz mają sens. Widzisz, że reklamy przynoszą Ci pewien przychód, ale nie wiesz, czy nie przepłacasz. Porozmawiamy o tym skąd wiedzieć, jaki powinien być Twój koszt pozyskania klienta i inne ważne wskaźniki.\nZaczniemy od definicji.\nDochód, to przychód minus koszty. Przychód, to wszystkie pieniądze, które uzyskujemy. Kiedy odejmiemy koszty zakupu towaru czy vat mamy dochód.\nLTV czyli Lifetime Value – wartość pieniężna klienta.\nJakkolwiek brutalnie by to nie zabrzmiało, każdy klient jest dla nas pewną pulą pieniędzy. Jeśli sprzedajemy dostęp do narzędzia musimy policzyć abonament oraz liczbę miesięcy, którą klient z nami jest. Trzeba znać wskaźnik retencji.\nNasze narzędzie kosztuje 50 zł miesięcznie i przeciętnie ludzie korzystają z niego przez rok mamy jest 12 x 50= 600 zł. Obliczanie LTV\nW przypadku sklepów internetowe sprawa jest trochę bardziej skomplikowana, ponieważ musimy policzyć zarówno wartość koszyka zakupowego, częstotliwość zakupów oraz to, jak długo klient robi u nas zakupy.\nJeśli klienci kupują u nas produkty za 100 zł średnio raz na kwartał i dokonują zakupów przez 3 lata mamy więc 400 zł rocznie przez 3 lata = 1200 zł. Obliczanie LTV\nARPU – average revenue per user – średni dochód z klienta\nTen wskaźnik mówi nam o tym, ile przeciętnie przynosi nam 1 klient.\nDzielimy dochód naszej firmy przez liczbę naszych klientów. Dochód, czyli to ile zarabiamy już po odjęciu kosztów.\nFirma zarabia 10 000 zł miesięcznie, ma 2000 zł kosztów, więc jej dowód do 8000. Tę liczbę dzielimy przez 100 klientów, których mamy – otrzymujemy wartość 800 zł. ARPU\nWskaźnik ARPU można liczyć w różnych interwałach czasowych.\nCzym w takim razie różni się LTV od ARPU?\nPo pierwsze, średni dochód klienta ARPU liczony jest w ujęciu miesięcznym, w czasie kiedy wartość klienta LTV dotyczy całego życia klienta w ujęciu naszego biznesu.\nPo drugie, wartość klienta LTV mierzymy przychodami, czyli tym, co klient nam płaci (w tym są koszty, podatki itd.), ARPU ma średnią wartość dochodu – liczymy na dochodach, czyli po odjęciu kosztów.\nJeśli pomnożymy średnią wartość dochodu ARPU przez liczbę miesięcy, którą klienci z nami są i dodamy koszty powinniśmy otrzymać wartość klienta LTV.\nJeśli znamy ARPU oraz wiemy ilu mamy nowych klientów i ilu stracimy, możemy całkiem nieźle przewidywać nasza przychody w ciągu najbliższych miesięcy, co również wpływa na nasze budżetowanie marketingowe.\nAOV – average order value – średnia wartość zamówienia\nAby obliczyć wartość klienta potrzebujemy średniej wartości koszyka zakupowego lub subskrypcji, którą nam płaci.\nJeśli mamy trzy plany subskrypcyjne: 20, 50 i 100 zł, musimy policzyć ile miesięcznie mamy użytkowników każdego z tych planów.\n100 klientów za 20 zł przynosi nam 2000 zł przychodu, 50 klientów za 50 zł przynosi nam 2500 zł przychodu, a 10 klientów planu za 100 zl – 1000 zl. 5500 zl (suma przychodów) dzielimy przez 160 klientów, co daje nam około 34 zł.\nW przypadku sklepu internetowego możemy zsumować wszystkie koszyki zakupowe w ciągu, na przykład, miesiąca i podzielić przez liczbę zamówień. Uczulam, że przez liczbę zamówienia, a nie przez klientów, ponieważ liczą się zamówienia, nawet jeśli ten sam klient dokonał więcej niż jednego zakupu.\nKlienci w naszym sklepie zrobili zakupy za 15000 zł składając 150 zamówień, co daje nam średnią wartość zamówienia 100 zł. Tutaj znowu liczymy nasze przychody (z kosztami), nie nasze dochody.\nJak policzyć CAC – customer acquisition cost – koszt pozyskania klienta?\nCAC możemy liczyć na kilka sposobów:\nAOV pomnożona przez marżę. Marża, czyli nasz dochód na każdym produkcie. Jeśli średnia wartość zamówienia wynosi 100 zł, a marża 10% (czyli do każdego produktu, który kupimy doliczamy 10% i za taką cenę sprzedajemy), to koszt pozyskania klienta, na które możemy się zgodzić to 10 zł. Warto jednak pamiętać, że to obliczenia dotyczące zamówień, a nie dochodu, więc jeśli nasi klienci robię częściej zamówienia to warto inaczej to obliczyć.\nMożemy obliczyć dochód z klienta (APRU) na miesiąc i wyliczyć z tego pewien procent, który chcemy przeznaczyć na marketing. Jeśli średnia wartość to 100 zł na miesiąc na klienta i uznamy, że chcemy przeznaczyć 10% z tego na marketing to będzie to 10 zł. Warto jednak zauważyć, że licząc w ten sposób, patrzymy tylko na miesięczny dochód.\nMożemy też wziąć, na przykład, 10% z wartości klienta (LTV) na nasz marketing. Jeśli nasz klient w ciągu trzech lat robi zakupy za 1500 zł, możemy przeznaczyć aż 150 zł na jego pozyskanie. Z jednej strony, jest to najbardziej prawidłowy sposób patrzenia na klienta, ponieważ klient będzie nam przynosił dochód w perspektywie iluś miesięcy czy lat. Z drugiej jednak strony, jest to ryzykowne, ponieważ możemy inwestować całkiem spore kwoty w pozyskiwanie klientów, które będą nam się zwracały dopiero po iluś miesiącach. Jeśli, na przykład, klienci robią zakupy rzadko, może się okazać, że wydajemy jakąś kwotę na pozyskanie klienta, a zwrot z inwestycji będzie dopiero za pół roku czy rok. Dla wielu firm może być to bardzo trudne, jeśli chodzi o ich płynność finansową.\nNie każdy klient wart jest tyle samo\nNiektórzy klienci kupuję często niewiele. Inni rzadko, ale dużo. Są oczywiście ci, którzy kupują tylko raz i ci, którzy kupują często dużo lub ci, którzy kupują rzadko mało.\nNie powinniśmy traktować wszystkich klientów tak samo. To nie znaczy, że któryś mamy lepiej obsługiwać, tylko bardziej pytanie brzmi: na których możemy wydać więcej pieniędzy, żeby ich pozyskać.\nJeśli będziemy płacić taką samą kwotę za wszystkich klientów, to wasza firma nie będzie prosperowała w prawidłowy sposób.\nAby skutecznie określić, którzy klienci są dla nas wartościowi możemy wykorzystać analizę RFM.\nZadaniem jest przeniesienie naszej analizy do reklam, ponieważ fakt, że identyfikujemy dobrze płacących klientów nie oznacza, że wiemy jak zrobić na nich reklamy.\nNa szczęście dla nas Facebook nam chętnie pomoże.\nOptymalizuj swoje reklamy ze względu na koszty\nJeśli macie zainstalowany piksel konwersji, który ma określone zdarzenie, jakim jest konwersja, macie możliwość optymalizowania swoich reklam z celem konwersja ze względu na wartość zakupów.\nNie jest to jednak opcja dostępna od razu — trzeba spełnić kilka warunków:\nMieć zainstalowany na stronie piksel konwersji, który mierzy konwersję\nTwój piksel musi zarejestrować przynajmniej 100 różnych transakcji\nW ciągu siedmiu dni musisz mieć przynajmniej 10 różnych transakcji z różnymi wartościami\nMusi minąć przynajmniej tydzień od momentu zaistnienia tych wszystkich warunków\nDopiero wtedy, w Twojej zakładce zestawów reklam przy kampanii z celem na konwersję, obok optymalizacji na konwersję, zasięg, wyświetlenia i tak dalej pojawi się optymalizacja ze względu na wartość klientów.\nDzięki temu Facebook będzie mógł nie tylko starać się znaleźć klientów dla naszej firmy, ale również wybierać tych, którzy są dla nas najbardziej wartościowi.\nZastanów się: czy wolisz płacić 5 zł za pozyskanie klienta, który przyniesie Ci 50 zł dochodu czy wolisz zapłacić 50 zł za takiego, który przyniesie Ci 1500 zł?\nZazwyczaj, intuicyjnie, preferujemy niższe koszty i niższe zarobki.\nWarto jednak policzyć nasz ROAS (zwrot z inwestycji reklamowej).\n50/5 daje roas 10. 1500/50 daje roas 30.\nInnymi słowy, pozyskując klienta za 5 zł, który zapłaci nam 50 zł możemy takich klientów mieć 10. W drugim przypadku – 30.\nMoże się absolutnie opłacać, zapłacić więcej za pozyskanie klienta po to, aby pozyskać dużo bardziej wartościowego klienta.\nAby jednak to zrobić, Facebook musi być w stanie odróżnić naszych klientów wedle ich wartości.\nCo więcej, Facebook nie tylko segmentuje naszych klientów odnośnie ich wartości, ale uwzględnia również częstotliwość zakupów, a także odróżnia czas od ostatniego zakupu, nadając inną wartość osobom, które kupiły od nas ostatnio.\nKrótko mówiąc — Facebook dokonuje za nas analizy RFM.\nJak wdrożyć tę wiedzę w swoim sklepie czy startupie?\nPamiętaj, że wykorzystanie optymalizacji ze względu na wartość nie powoduje, że nie musisz robić lejka sprzedażowego.\nNadal musisz prowadzić kampanie, w których będziesz informować ludzi czym się zajmujesz budując zasięg, angażować w swoje treści, potem kierować ruch na stronę, a dopiero na końcu optymalizować pod zakup.\nZanim wdrożysz optymalizację ze względu na wartość musisz osiągnąć stosowne pułapy zarówno ilości transakcji jak i ich różnorodności (patrz wyżej). Początkowo więc będziesz kierować swoje kampanie na zwykłą konwersję z naciskiem (optymalizacją) na konwersje. Dopiero, prawdopodobnie, po kilku czy kilkunastu miesiącach będziesz mieć możliwość przejścia na bardziej zaawansowaną analitykę i optymalizację.\nKażda firma chce zarabiać, ale tylko niektóre wiedzą jak robić to najlepiej, bo nie chodzi o to, żeby mieć dużo klientów, tylko chodzi o to, żeby mieć dobrych klientów. Czasem koszt pozyskania takich dobrych klientów będzie wyższy niż wartość, do której przeciętnie jesteście przyzwyczajeni, ale bardzo często się to opłaci. Musicie pamiętać o tym, aby patrzeć na całościową wartość klienta dla waszej firmy (LTV) oraz starać się pozyskiwać tych, którzy przynoszą największy zysk (również z odpowiednią częstotliwością i regularnością zakupów). To dlatego też Facebook patrzę na analizę RFM — aby wyszukiwać nie tylko dobrze płacących klientów, ale tych, którzy robią to w odpowiednich interwałach.\nTo, ile powinien kosztować wasz klient zależy od tego, ile od was kupuje, jak często to robi, jak kosztowny jest w utrzymaniu oraz jak dalece możecie sobie pozwolić.\nŻadne analizy nie mają sensu, jeśli nie macie odpowiedniej płynności finansowej, która pozwoli wam na inwestowanie w klientów.\n<<Jak wylogować z cudzego telefonu?\n>>Gdzie na Facebooku mogę zarządzać stronami, którym dałem uprawnienia „Zaloguj się przez Facebook”?


Laurent Garnier i Noisia na Audioriver - 80bpm.net\nLaurent Garnier i Noisia na Audioriver\nby Kaśka Paluch · 15/03/2010\nJak więc sytuacja wygląda na dziś? Ano tak, że w wersji live wystąpi jeden z filarów światowej sceny elektronicznej i tanecznej, czyli Laurent Garnier. Live, czyli w asyście Scan X-a i innych muzyków towarzyszących mu na trasie promującej album „Tales of a Kleptomaniac“. W takim składzie Laurent w Polsce jeszcze nie występował.\nJeszcze bardziej na żywo zaprezentuje się brytyjski zespół Hadouken!, który szturmem bierze festiwale, kluby i mp3 playery fanów muzyki z pogranicza rocka i rave’u. Ten istniejący od 4 lat kwintet ma na swoim koncie już 2 albumy autorskie, a ich muzyka jest gdzieś między The Prodigy i Pendulum. Gitary, syntezatory, perkusja i wokal w wersji absolutnie wybuchowej, to coś, czego w tym roku za sprawą Hadouken! na pewno nie zabraknie.\nDotychczas potwierdzono występy następujących gwiazd: Richie Hawtin presents PLASTIKMAN LIVE, Laurent Garnier live, Ellen Allien, Hybrid live, Hadouken! live, Noisia, The Modern Deep Left Quartet live, Qemists Soundsystem, Krazy Baldhead live, Dusty Kid live, Karotte.\nTags: audioriverkrazy baldheadlaurent garniernoisiapłockthe modern deep left quartet\nBlack Sun Empire: 100% drum and bassu\nBlack Sun Empire w towarzystwie State of Mind, Rido, N.Phecta, Foreign Beggars czy Noisia, wychodzą z cienia. Poznajcie ich najnowszy, piąty już, stud...


…gdzie jesteście przyjaciele moi… | "ale ty szukasz takiej drogi, której nie ma jeszcze za progiem..."\nOpublikowano 5 kwietnia 2007 Autor: karia18\nIle to już razy zastanawiałam się, co się dzieje z moiniznajomymi z dawnych, podstawówkowych, czy gimnazjalnych czasów…\nJaką drogę w liceum sobie wybrali-humanistyczneintelektualne zajęcia dodatkowe, czy może raczej techniczne zawiłości?\nW sumie nie minęło wiele lat odkąd widzieliśmy się po raz ostatni,wrazz wybiciem kolejnego dzwonka na nadchodzące, przełomowe wakacje. Wspólne żartymałoletnich wtedy dzieci, obiecanki o rychłych spotkaniach…\nWymieniane obietnice i sekrety wśród dramatycznego płaczujakby aktorskiego…\nO towarzyszach z lat młodzieńczych zapomniało się po parumiesiącach, czasami tygodniach.\nAdresy i telefony, pogniecione, zaginęły w tłumie innych,niepotrzebnych maturalnych papierów.\nZ piegowatych i pucołowatych dzieci wyrosły farbowane kobietyi umięśnieni mężczyźni.\nZajęci własnymi sprawami, niektórzy już rodzinami, nie majączasu by rozmyślać o tym, co było „kiedyś”….\nPrzypadkiem w trakcie rekolekcji spotkałam się z większością mojej dawnej klasy 6 c.\nPowitanie wypadło sztucznie, stwierdzenia typu ” Jak ty wyrosłaś” były mówione raczej z czystej uprzejmości a nie z dawnego sentymentalizmu.\nPo szybkiej wymienie paru zdań, znowu wszyscy rozeszliśmy sie w swoje strony…\n…mam szczęście do tego, że dziwni osobnicy z mojej szkoły okazują mi zainteresowanie, chociażby przez szybę od tramwaju…\n5 kwietnia 2007 o 10:03 napisał:\nja ostatnio miałam spotkanie z moja klasą z podstawówki… przyszło z 15 osób… i to Ci, których i tak często widuję, no może były ze 3 inne osoby…\n5 kwietnia 2007 o 10:40 napisał:\nmy nigdy nie mieliśmy spotkań organizowanych z podstawówka…może dlatego ze nie byliśmy zbyt zgrani?\n5 kwietnia 2007 o 12:57 napisał:\nnasza klasa tez nie było jakoś specjalnie zgrana, co widać po ilości przybyłych osób…\n7 kwietnia 2007 o 11:54 napisał:\nu nas sie od razu wszyscy podzielili na grupki..ech, szkoda mówic\n7 kwietnia 2007 o 15:17 napisał:\n10 kwietnia 2007 o 19:04 napisał:\nja to znam z mojej klasy ;/\n11 kwietnia 2007 o 19:50 napisał:\n12 kwietnia 2007 o 13:10 napisał:\n7 lipca 2008 o 22:19 napisał:\nU mnie tez bylo to samo:/nieprzyjemne prawda?\n5 stycznia 2010 o 19:20 napisał:\n5 kwietnia 2007 o 10:11 napisał:\nno ja z ludźmi z podstawówki .. ściślej, z dwiema osobami… i z gimnazjum … 4 osoby.. chodże teraz do klasy do liceum.. i wcale za nimi nie tęsknie…a z tymi, który nie chdzą ze mną do klasy mam kontakt gg-owy.. ale i tak nie tęsknie za przeszłościa….\n5 kwietnia 2007 o 10:41 napisał:\nz podstawówki ja równiez chodze do klasy z jednym kolega, ale on sie zmienił od tego dawnego v=czasu. i już nie jest tym samym rabniętym przyjaciele co dawniej:P\n5 kwietnia 2007 o 11:56 napisał:\nno mój kolega z podst. się jakby to napisać.. spedalił się.. taki metro się zrobił.. blee…\n7 kwietnia 2007 o 11:55 napisał:\no matko:PP no ładnie, szkoła ma zły wpływ :PP\n7 kwietnia 2007 o 12:14 napisał:\nojj tak :DWesołego zająca,co śmieje się bez końca,szczerbatego barana,co beczy od rana,pisanek w koszykuoraz mokrego ubrania w dzień polewania ;*\n10 kwietnia 2007 o 19:05 napisał:\ntata mnie polał perfumami:P\n10 kwietnia 2007 o 21:15 napisał:\na ładne jakieś chociaż?? :PP no mnie oblał tylk deszcz\n11 kwietnia 2007 o 09:05 napisał:\nno właśnie sęk w tym że ohydne;ppp śmierdziałam cały dzięń, fuj, nie nosze tego zapach:PPPPPPP\n5 kwietnia 2007 o 11:26 napisał:\nPrzypomniała mi się jedna piosenka-”Nie moge tam przejść- koło tych miejsc. Tam gdzie byliśmy razem, tam gdzie mieliśmy bazę. Muszę się zatrzymać- trochę powspominać- Ciebie i mnie. Po prostu Ciebie i mnie. I czas nasz wspólny czas.”Jakie to dziwne, że ludzie niegdyś tak bliscy, nagle znikają pomiędzy innymi twarzami…Szkoda. Pięlęgnacja ubiega środki. Ale o pielęgnację czasami bardzo trudno..Pozdrawiam :*\noj tak..ale pytanie czy sie tego chce rzeczywiście, utrzymywac kontakty z dawnymi znajomymi.\n11 kwietnia 2007 o 17:02 napisał:\nHmm… Gdybym miała rzeczywiście taką okazję, to pewnie nie z jedną osoba starałabym sie spotkać. Ale oczywiście są też i tacy, do którychmi wcale nie śpieszno.Chyba zawsze pozostają takie osoby./Panna kakaowa\n12 kwietnia 2007 o 13:11 napisał:\n5 kwietnia 2007 o 11:57 napisał:\nEhh… ja pewnie pójdę do liceum z większośćią mojej szkoły, moze nawet klasy, jednak wiem, że jesli z wiekszoscią mojej obecnej nie trafie do tego samego liceum to nasze drogi się rozejdą… mam pewność tylko, że z niektórymi moimi znajomimi pozostanę w kontakcie, co do reszty, wiem, ze po gimnazjum moze nawet się nie będziemy witać na ulicy, lub ze sztuczną uprzejmością powiemy ‚cześć’… na szczescie mam gromadkę znajomych takich na śmierć i życie, więc nie przejmuję się tamtą resztą;p\n7 kwietnia 2007 o 11:56 napisał:\nno ja w liceum tez mam taką grupę wesołą i dzięi temu nie nudzi mi sie;p\n7 kwietnia 2007 o 13:07 napisał:\nI dobrze:) Życzę Ci radosnych świąt.. i przede wszystkich piwnych oczu tylko dla Ciebie ;):*\n10 kwietnia 2007 o 19:06 napisał:\n5 kwietnia 2007 o 12:10 napisał:\nJa własnie sie zastanawiam ostatnio … co będzie za pare lat ze wsyztskimi znajomymi z osiedla z którymi spędzma czas. I uświadamiam sobie ,ę te chwile które sa teraz znikną. Wszystko to co robimy razem. To głupie gadanie Radzia do mnie „Kwalaaa” j „co?” a on „jajco” i ta moja zgorszona mina. Te głupie zaloty P. do mnie. Te mecze piłki nożnej i koszykwóki. I to wyd.urnianie sie. Nie chce ,zeby to mineło! A jednak wiem ,zę minie…\ntwórcze te zaloty, rzeczywiście:PP\n7 kwietnia 2007 o 12:24 napisał:\nwiem xD A gdybyś ty wiedziała jakie u nas sie pary porobiły XD wszyscy ze wsyztskimi normalnie =^^=\n10 kwietnia 2007 o 19:07 napisał:\na ksiądz co na to?:p\n5 kwietnia 2007 o 14:18 napisał:\nja mam kontakt w sumie z 3 osobami z gim i podstawowki bo przeszliśmy cała klasą z podstawówki od gim.klasa liczyła 32 osoby i co tylko 3 z nich dalej mam kontakt boje się co bedzie z moją paczką ze sredniej szkoły czy też się tak rozpadniemy nawet nie chce myśleć\n7 kwietnia 2007 o 11:57 napisał:\njeśli wasza przyjaźń jest szczera to przetrwa:p\nzawsze się mówi, że musimy się szybko spotkać, że koniecznie itp. itd. jednak w rzeczywistości wygląda to o wiele inaczej. wszyscy się rozchodzą, każdy w inną stronę, a późniejsze ‚jak leci’ jest tylko czystą uprzejmością…;***\nno racja..dawne znajomosci stają sie symbolem tylko\n5 kwietnia 2007 o 15:25 napisał:\ndziwne są takie spotkania z dawnymi znajomymi. niby dobrze ich znaliśmy a teraz usilne próby zlikwidowania dystansu i udawania ze jestesmy tacy jak kiedys.\n7 kwietnia 2007 o 11:59 napisał:\ntak dokładnie..to miałam wlasnie na myśli:)czytasz w nich:p\n7 kwietnia 2007 o 16:58 napisał:\nnie kochana, ja tylko czytam notki\n10 kwietnia 2007 o 19:08 napisał:\nojej miło wiedziec:P\n5 kwietnia 2007 o 15:41 napisał:\nco Ci tak smutno??? juz przytulam:*\n7 kwietnia 2007 o 12:29 napisał:\nbo wczoraj miałam pogrzeb…\n9 kwietnia 2007 o 19:41 napisał:\nojej, przepraszam, nie wiedziałam :***radzisz sobie jakoś???\n9 kwietnia 2007 o 21:17 napisał:\njuż sobie poradziłam, dziękuję ;*\n10 kwietnia 2007 o 19:09 napisał:\nto dobrze:))nogi mnie bolą po częstochowie………;p\n11 kwietnia 2007 o 19:01 napisał:\na jak wspominasz? ;>\n5 kwietnia 2007 o 16:30 napisał:\noj zapomina sie zapomina-niestety…ja ostatnio gadalam z moją nauczycielką z gimnazjum i pytała sie o osoby z klasy gimnazjalnej, a mi tylko kojarzyły sie osoby z liceum.śmiem stwierdzić że po studiach będę tylko kojarzyć osoby ze studiów – niestety tak jest dziwnie!!\nnie ma jak pamięc…ludzka\n5 kwietnia 2007 o 16:58 napisał:\nja nie straciłam znajomości z podstawówi i gimnazjumsą tutaj przy mnie, choc widzimy się raz na miesiąc mniej-wieceji cholernie mi z tym dobrze, bo nie ma miedzy nami sztucznościczas robi swoje zawse, ale my także możemy coś z nim zrobić…\n7 kwietnia 2007 o 12:00 napisał:\nmi za bardzo nie tęskno za dawnymi znajomymi..ale jeśli sie juz na nich natknę to bym chciała szczerości w rozmowie a nie symbolicznego -ojej to ty?\n5 kwietnia 2007 o 17:33 napisał:\nno cóż .. musi minąć sporo lat, zebyście chcieli się znów, spontanicznie spotkać ..\n6 kwietnia 2007 o 07:49 napisał:\n„umięśnieni mężczyźni” ihaaaaaaaaaaaa ^^ takich oby jak najwięcej xD\n7 kwietnia 2007 o 12:03 napisał:\nczy umięśnieni?;pp to raczej tak ogolnie było powiedziane:p\n8 kwietnia 2007 o 13:35 napisał:\n:PPp i dobra ;d\n10 kwietnia 2007 o 19:10 napisał:\nczyli sie zgadzamy:D\n6 kwietnia 2007 o 10:47 napisał:\nja tez prawie z nikim nie utrzymuje kontaktu, a jak czasmai przechodze obok kogos z kim sie uczylam to przechodzimy obojetnie jakbysmy sie nie znali w ogole. wpadnij dzis do mnie:) mam nowa notke:D:D w koncu:P\n7 kwietnia 2007 o 12:02 napisał:\n6 kwietnia 2007 o 12:52 napisał:\nWiekszość ludzi z podstawówki udaje ze sie niezna i tak dobrze ze sie wogóle odezwaliscie do siebie:) romanistka\nw sumie to racja-symbolicznie ale jednak;p\n6 kwietnia 2007 o 14:22 napisał:\nWielu radosnych chwilna Święta Wielkanocne;serdecznych spotkań rodzinnychi smacznego jajkaszczerze życzy Monika\n6 kwietnia 2007 o 20:25 napisał:\nCikwe jak to będzie, jak wyjadę poza granice mojego państwa, a potem wrócę… już teraz z połową osób, z którą byłam bardzo bliska w latach mojego dzieciństwa jesteśmy sobie prawie obcy…Tylko głupie „cześć”… co będzię potem?A ja przychodzę złożyć Ci życzenia na spokojne święta. Rodzinnej atmosfery i dużo radości. Zapomnienia o kłopotach i oddania się refleksjii. Wesołych świąt i mokrego dyngusa :):*\n7 kwietnia 2007 o 12:01 napisał:\ndziekuje kochana:**ja lece tez Ci złożyc życzenia:p\n6 kwietnia 2007 o 23:12 napisał:\nradosnych świat i wesołego jajeczka :-))\ndziękuje i nawzajem:*\n7 kwietnia 2007 o 12:16 napisał:\nTęsknię – Zdrowych i wesolych swiat\n10 kwietnia 2007 o 19:37 napisał:\n7 kwietnia 2007 o 17:37 napisał:\nprzepraszam, ż enie na temat, ale ciekawi mnie jak tam mają się sprawy z brązowookim\n10 kwietnia 2007 o 19:38 napisał:\nbez zmian niestety…;/nie wiem już czy to ma sens…:(\n7 kwietnia 2007 o 21:05 napisał:\nA ja planuję zlot 3G :DBędzie wesoło\n10 kwietnia 2007 o 19:40 napisał:\nu nas w gimnajzum nie byliśmy zgraną klasą niestety:( wie zlotów czy spotkań nie było\n10 kwietnia 2007 o 21:02 napisał:\nMoja też nie była zgrana, ale i tak ją kochałam.Szkoda, że te lata nie mogą się powtórzyć…8 lat z tymi ludźmi byłam..\n11 kwietnia 2007 o 09:06 napisał:\nja zmieniłam szkołe w podstawówce w 6 klasie, a potem tez gdzie indzije do gimnazjum poszłam, więc nie zdążyłams ię stęsknic za nimi;p\n9 kwietnia 2007 o 20:59 napisał:\nAh. Koledzy z mojej byłej 6b rzucają tylko ‚cześć’ na korytarzu.Często się widzimy, ale nie kolegujemy tak jak kiedyś.A szkoda, fajnie było.śledzionka\n10 kwietnia 2007 o 19:41 napisał:\nbo czas wszystko zmienia niestey.\n10 kwietnia 2007 o 21:35 napisał:\nCzas.. ludzie wszystko potrafią tak doskonale, perfekcyjnie schrzanić.\n11 kwietnia 2007 o 09:08 napisał:\ntak, właśnie..dosadnie to powiedziałaś…ech, smutne ale prawdziwe.\n10 kwietnia 2007 o 13:43 napisał:\nhm…ja na szczęście mam przyjaciółkę jeszcze z podstawówki…z lieum tez ktoś tam się uchował…a za innymi nie tęsknię, jakoś żyję na bierząco i nie potrzebuję przeszłości na tą chwilę.pozdrawiam\nja tak samo-przeszłośc nie jest mi potrzebna\n10 kwietnia 2007 o 17:26 napisał:\nSzyba od tramwaju mówisz??? To tez jakiś sposób na zainteresowanie Alena\n10 kwietnia 2007 o 19:42 napisał:\nuśmiech przez szybe:P\n11 kwietnia 2007 o 07:08 napisał:\nja chciałabym spotkać kiedyś ludzi z mojej 6 f, ale to jest raczej niemożliwe, bo to ja się wyprowadziłam z tego miasta\n11 kwietnia 2007 o 09:07 napisał:\na daleko się wyprowadziloaś?\n15 kwietnia 2007 o 11:29 napisał:\ndokadnie masz racje … ja tez sie czesto zastanawiam nad tym co robią moje 2 poprzednie klasy … oni pewnie nie podchodza do tego w ten sposób jak ja ale czasami żałuje że nasze drogi sie rozeszły w ten sposób … pozdrawiam i zapraszam do siebie w wolnej chwili http://www.niepewna-siebie.blog.onet.pl\n17 kwietnia 2007 o 15:27 napisał:\n4 czerwca 2007 o 18:50 napisał:\nja też chodzę do 6c ;]dorota121314.blog.onet.pl\n25 września 2007 o 19:53 napisał:


Architektura w przestrzeni publicznej. | Pompa do betonu wynajem Warszawa i Wrocław\nHome » Domy i Mieszkania » Architektura w przestrzeni publicznej.\nArchitektura w przestrzeni publicznej.\nW naszym kraju, dzięki środkom pochodzącym z Unii Europejskiej samorządy realizują wiele projektów, które mają za zadanie poprawę jakości przestrzeni publicznej. Chodzi tu między innymi o projekty architektoniczne różnych placów i skwerów, miejsc publicznych w zabytkowych częściach miast, parków oraz zieleńców.\nMieszkańcy miejscowości chcą mieć wpływ na to co powstaje wokół nich. Architektura bowiem powstaje na lata, dlatego przez ten czas ma im służyć, a także dobrze wyglądać. Błędy estetyczne popełnione jeszcze na poziomie projektu, których się nie wychwyci zawczasu, będą potem przez długi czas skutecznie spędzać sen z powiem wszystkim estetom i osobom dbającym o wspólną przestrzeń. Powstająca architektura musi być spójna z otoczeniem, mówiąc brutalnie, nie może być gwałtem na przestrzeni. Niestety, jeszcze nie wszyscy rozumieją odpowiedzialności, jaka spoczywa na osobach decyzyjnych, przez co wciąż słyszy się o nowo powstałych koszmarach architektonicznych w różnych Polskich miastach.\npiątek, 15 marca, 2019Jysk kartony do przeprowadzki Posted in Domy i Mieszkania\nniedziela, 3 lipca, 2016Przeprowadzki – Ostrołęka Posted in Domy i Mieszkania


Czeska polityka – Sousedi.pl\nblog o Czechach - po polsku o Česku!\nW Czechach rusza centralny system szczepień.\nOd przyszłego piątku rusza w Czechach centralny system szczepień seniorów (osób po 80 roku życia). Szacuje się, że to ok 440 tysięcy mieszkańców Republiki Czeskiej. Zainteresowani seniorzy będą mogli rejestrować się juz od najbliższego piątku (15 stycznia 2021) od godz…. Continue Reading →\n„Czeski wariant” czy polska paranoja?\nKochani nasi polscy politycy… To nie jest tak, że każda rewelacja, jaka Wam przyjdzie na myśl i którą (często ku naszej rozpaczy) chcecie się podzielić ze światem, pozostaje w sejmowej salce, gdzie organizujecie konferencję, ewentualnie na pasku „Wiadomości” czy w… Continue Reading →\nGórnicy na home office? Nowy czeski serial!\nW dobie pandemii wiele branż musiało zmierzyć się z widmem pracy zdalnej. Ograniczenie kontaktów międzyludzkich skierowało aktywność zawodową do trybu „home office”. Są jednak takie zawody i takie branże, które na to pozwolić sobie nie mogą. Np. górnicy. Czy aby… Continue Reading →\nTego dnia: 17.11.1989\n17 listopada 1989 roku rozpoczęłą się w Czechosłowacji „Aksamitna Rewolucja”. Wydarzenia – wówczas tak jeszcze nie nazywane – rozpoczęły się od zorganizowania legalnej demonstracji w Pradze, upamiętniającą 50. rocznicę zamknięcia czeskich szkół wyższych przez Niemców. Z racji wymownie antyfaszystowskiego charakteru… Continue Reading →\nOdeszli w tym roku…\nPierwsze dni listopada to w naszym kraju okazja do tego aby wspominać tych, którzy odeszli. Mimo wielkiego zawirowania – zarówno wokół koronawirusa, jak również ostatnich wydarzeń w Polsce (komentowanych również szeroko w Czechach o czym pisaliśmy TU) – warto na… Continue Reading →\nStrajk Kobiet w Polsce czeskim okiem\nProtesty przeciwko wyrokowi „Trybunału Sprawiedliwości” rozgrzały polskie ulice do czerwoności. W okresie największego zagrożenia wirusem, tysiące demonstrantów wznosi jednoznacznie antyrządowe okrzyki, operując przy tym żartem, ironią a przede wszystkim wyrazistymi, często wulgarn… niecenzuralnymi hasłami. Sprawa przestała być tylko kolejną odsłoną… Continue Reading →\nCzeski krajobraz po wyborach…\nNasi południowi sąsiedzi są po wyborach do Senatu. Wyniki nie pozostawiają złudzeń – Czesi poparli głównie siły prawicowe i centroprawicowe. Głównym wygranym – w skali całego kraju – jest ugrupowanie Burmistrzowie i Niezależni (Starostové a nezávislí, STAN) , zrzeszające przede… Continue Reading →\nCzesi dla zwierząt: zakaz hodowli klatkowej i wykorzystywania zwierząt w cyrkach.\nParlamentarzyści Republiki Czeskiej przegłosowali nowelizację ustawy o ochronie zwierząt. Wedle nowych przepisów do 2027 roku zniknąć ma z czeskiego krajobrazu hodowla klatkowa kur. Zakaz wykorzystywania zwierząt w cyrkach nie wzbudził większych kontrowersji i – jak podaje Idnes.cz – „przeszedł gładko”…. Continue Reading →\nTybetańska flaga na praskim ratuszu\nPrzy budynku ratusza dzielnicy Praga 4, obok flagi Republiki Czeskiej, pojawiła się również flaga Tybetu – to wyraz poparcia prażan dla pokojowej walki Tybetańczyków o autonomię. Inicjatywa jest częścią globalnej akcji „Flag For Tibet”. Akcja ma upamiętnić wybuch powstania tybetańskiego,… Continue Reading →\nDokładnie rok temu ruszyliśmy z naszym blogiem Sousedi.plPierwszy wpis – tematycznie związany z Dniem Dziecka – dotyczył legendarnych czechosłowackich dobranocek (tych bardziej i mniej znanych). Ani Procházková ani Prohlídka nie mogli przypuszczać jak się sprawa z tym czeskim pisaniem rozwinie…… Continue Reading →\nBywamy czasem także na:\n"Czeski wariant" czy polska paranoja?\nPraga wita 2021 bez petard\nCzeska kuchnia z czułością... O książce "Havel od kuchni"\n© 2021 Sousedi.pl — Powered by WordPress


Ponad 600 mln zł przychodów Wieltonu w Q1 2019 - MOTOFAKTOR\nPonad 600 mln zł przychodów Wieltonu w Q1 2019\nZysk netto Grupy Wielton osiągnął poziom 20,9 mln zł. przy 3,5 proc. wzroście do analogicznego okresu 2018 r. Skonsolidowany wynik EBITDA na koniec kwartału był aż o 8,8 mln zł wyższy niż przed rokiem i osiągnął wartość 42,1 mln zł przy rentowności 6,6 proc. Znaczący wzrost był widoczny również na poziomie sprzedaży – łączna ilość sprzedanych produktów wyniosła w omawianym okresie 5 767 sztuk naczep i przyczep, co dało wzrost o ponad 30%.\nGrupa Wielton po raz kolejny odnotowała wzrost zarówno na poziomie przychodu, jak i wolumenu sprzedaży. W pierwszym kwartale bieżącego roku sprzedaliśmy łącznie ponad 5 760 szt. produktów, a nasze przychody przekroczyły 630 mln zł i były wyższe o 33 proc. w porównaniu z rokiem ubiegłym. Warto podkreślić, że istotny wpływ wzrostów w omawianym okresie, miała także wysoka aktywność naszych spółek zagranicznych. Ich łączny wolumen sprzedaży był wyższy po pierwszym kwartale br. o 49 proc. r/r, co przełożyło się na prawie 500 mln zł przychodu. Mariusz Golec Prezes Zarządu Wielton S.A.\nDążymy do tego aby rozwijać się na wszystkich rynkach prowadzonej działalności. W tym celu konsekwentnie wdrażamy kolejne rozwiązania podnoszące efektywność naszych spółek i wpływające na poziom ich integracji w ramach Grupy. Przykładem skuteczności takiej strategii jest m.in. spółka Fruehauf, która po pierwszym kwartale osiągnęła rekordowe wolumeny sprzedaży i przychody. Tak dobry wynik to w dużej mierze efekt inwestycji w moce produkcyjne, zrealizowane w ostatnim czasie na terenie zakładu w Auxerre. Mariusz Golec\nRozwojowi dywersyfikacji portfela produktowego towarzyszą inwestycje w nowoczesne procesy technologiczne, obejmujące automatyzację i robotyzację. Prowadzone aktualnie inwestycje Grupy Wielton koncentrują się na zwiększeniu zdolności produkcyjnych i przełożą się na podniesienie doskonałości operacyjnej.\nW I kwartale 2019 r. realizowano prace związane z odbudową mocy produkcyjnych lakierni. Odtworzenie lakierni zaplanowano w 2 fazach. Pierwsza faza obejmuje odbudowę hali produkcyjnej, wykonanie instalacji oraz montaż wyposażenia. Jej zakończenie przewidywane jest na koniec czerwca 2019 r. Z kolei w drugiej fazie planowane jest wykonanie sytemu transportu i uruchomienie pracy w ciągu technologicznym. Zakończenie tego etapu zaplanowano na grudzień 2019.\nOdbudowa lakierni wpłynie na zwiększenie zdolności produkcyjnej o 22 szt./dobę. Realizowane są także inwestycje obejmujące automatyzację procesów produkcyjnych i modernizację parku maszynowego m.in. zaimplementowano automatyczne systemy magazynowania komponentów oraz wyposażono wydział przygotowania produkcji w nowoczesny sprzęt gwarantujący wysoką wydajność oraz dynamikę procesu gięcia i cięcia blach.


awans w PolskieRadio.pl\nZmiany w Karcie Nauczyciela. Awans zawodowy nauczycieli polonijnych\nOd 1 stycznia dzięki zmianom w Karcie Nauczyciela nauczyciele języka polskiego za granicą mają większe możliwości awansu zawodowego. Zobacz więcej na temat: edukacja awans Polacy za granicą\nKapitan T. Sułowski awansowany. "Życiorys miłości do Polski"\nZobacz więcej na temat: POLSKA województwo mazowieckie Otwock Tadeusz Sułkowski Mariusz Błaszczak historia Polski awans\nCzy wolny rynek pozwala być "kowalem własnego losu"?\nAmerykanin Gregory Clark w książce "Syn też wschodzi" udowadnia, że kultywowane latami przekonanie o dość wysokiej mobilności społecznej to wielka lipa. I ukuł termin "proste prawo dziedziczenia statusu". Zobacz więcej na temat: Trójka Monika Małkowska społeczeństwo dziedziczenie awans praca\nPaweł Zatorski: dopiero zaczynam celebrować zwycięstwo\nPrzed turniejem nikt nie zakładał, że będą w stanie powtórzyć wyczyn sprzed czterech lat. Złoty medal w siatkarskich mistrzostwach świata świętuje dziś cała Polska, ale oni zgodnie przyznają, że droga do ostatecznego triumfu nie była usłana różami. Zobacz więcej na temat: Trójka STYL ŻYCIA Siatkówka mistrzostwa świata awans SPORT\nSześciu oficerów policji awansowano na stopnie generalskie\nPrezydent Andrzej Duda, na wniosek szefa MSWiA Joachima Brudzińskiego, mianował na stopnie generalskie sześciu oficerów policji - przekazało w środę Biuro Bezpieczeństwa Narodowego. Wśród nich jest Komendant Główny Policji nadinsp. Jarosław Szymczyk, który awansował na najwyższy stopień generalski - generalnego inspektora. Zobacz więcej na temat: służby i bezpieczeństwo Andrzej Duda policja polska awans POLSKA\nPrezydent mianował oficerów na stopnie generalskie\nZwierzchnik sił zbrojnych, prezydent Andrzej Duda, na wniosek ministra obrony Mariusza Błaszczaka, na pierwszy oraz kolejne stopnie generalskie i admiralski mianował 14 oficerów Wojska Polskiego. Akty mianowania zostaną wręczone 1 marca w czasie uroczystości w Pałacu Prezydenckim. Zobacz więcej na temat: POLSKA wojsko awans Andrzej Duda MON