Forum LUGPOL :: Zobacz temat - [MOC] x 2 -> I-88 oraz RED LIEUTENANT\n[MOC] x 2 -> I-88 oraz RED LIEUTENANT\nWysłany: 2011-11-01, 22:15 [MOC] x 2 -> I-88 oraz RED LIEUTENANT\nPierwszy to inspirowany I-153 i podobnymi, grubasek na bazie tej wielkiej czesci, ktora byla srubami polaczona z ta duza pomaranczowa czescia. Naped - smiglo albo dwa silniki odrzutowe czy rakietowe - nie znam sie zbyt dobrze.\nDrugi to czysta radosc z budowania, zadnych dziwnych czesci . Pierwsza Wojna Swiatowa zeni sie z "futuro" - a wiec serce i dwie strzaly jako piszczele... dedykowany mojej kochanej zonie...macham ci kochanie :)\n(naped - 2X odrzutowe czy...itd)\nI-88 a by the oneman, on Flickr\nRED LIEUTENANT a by the oneman, on Flickr\nOstatnio zmieniony przez the oneman 2011-11-01, 22:34, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-11-01, 22:30\nHehe. Bardzo, bardzo urocze modele, te wszystkie opływowe kształty, nowe klocki i piękne kolory.\nWysłany: 2011-11-01, 22:56\nGrubasek wygląda trochę jak jakiś pojazd podwodny.\nCzerwony jest śliczny, kapitalnie wyglądają te bomby podwieszone pod skrzydłami. Mogłeś trochę wykaflować te boki.\nWysłany: 2011-11-01, 23:17\nNie wiem co mogę mądrego napisać : o)\nObydwa bardzo zabawne.\nPodoba mi się postrzępiony ogon Czerwonego Porucznika.\nWysłany: 2011-11-02, 08:28\nCzerwony jest świetny. Nawet dla mnie osoby która średnio lubi jakieś steampunki i podobne dziwactwa.\nLubię takie plątaniny kabli bez większego sensu :D\nWysłany: 2011-11-02, 08:42\nWymykają się racjonalnemu osądowi, więc nawet nie będę próbował.\nWysłany: 2011-11-02, 09:32\nPodczepione bomby, postrzępiony ogon i 'rury wydechowe' podobają mi się najbardziej, a szpikulec na dachu od razu kojarzy się z I WŚ.\nAle i tak na pierwszym miejscu pozostaje dla mnie SOWER.\nPS czy ten żółty jest rzeczywiście żółty? Czy to odpowiednio oświetlony biały kolor?\nOstatnio zmieniony przez Havoc 2011-11-02, 09:33, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-11-02, 09:57\nWidząc je na flikrze zastanawiałem się czemu nie ma ich jeszcze na forum, a tu proszę...\nDomyślam się, ze żółty bazuje na konstrukcjach Polikarpowa (np. I-16) . Czerwony niczego nie przypomina. I dobrze.\nBiały. Osłona występuje w 3 kolorach (niestety) i żaden z nich nie jest żółty.\nOstatnio zmieniony przez Mrutek 2011-11-02, 10:02, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2011-11-02, 10:18\nNo tak mi się właśnie wydawało.\nŚmigło z płetw dinozaurów też fajne.\nOstatnio zmieniony przez Havoc 2011-11-02, 10:18, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2011-11-02, 11:54\nModele są jak zwykle ponadprzeciętne, a zwłaszcza RED LIEUTENANT, moim zdaniem po prostu cudeńko!\nCo do żółtego obrazku pierwszego moca można w prosty sposób odzyskać biel - efekt powinien być jak poniżej:\n(w GIMP-ie: kolory -> automatyczne -> balans bieli).\nOczywiście można jeszcze dokonać drobnej korekty:\n(w GIMP-ie: kolory -> balans kolorów (przy pasku z żółtym przesuwasz odpowiednio w drugą stronę)).\nMoim zdaniem chyba teraz lepiej wygląda :P\nWysłany: 2011-11-02, 14:43\nCo to za kapcie u Pana Porucznika? Bo chyba nie legowe?\nA sam porucznik wygląda niezwykle pokracznie, podoba mi się!\nWysłany: 2011-11-02, 15:36\nCo to za kapcie u Pana Porucznika?\nTeż zwróciłem na nie uwagę. Jeżeli Lego to jakiś straszny zabytek. Oba modele bardzo mi przypadły do gustu. Czerwony skojarzył mi się z tym.\nWysłany: 2011-11-02, 18:00\nUżywasz gimpa? Szacuneczek. I to znacznie większy niż za wszystkie zbudowane przez Ciebie prace razem wzięte.\nI-88 mi się bardzo podoba, nic dodać nic ująć. Nawet te śmieszne wąsy z przodu. Ten drugi jak dla mnie zbyt niespójny, i chyba jednak odrobinkę przekombinowany.\nWysłany: 2011-11-02, 22:27\n>KUKUS - Dzieki - dobra robota, chlopie! , tak to jerst mozliwe i nawet bym powiedzial bardzo proste... ale coz poradze, taki zolty mi sie podoba ;)\n>Bobofrutx - Szczerze mowiac nie wiem co to sa za gumy , pewnie nie-lego. Od kiedy siegam pamiecia , czyli zawsze, byly zalozone na te zabytkowe felgi (rok produkcji '68 - jak dowiedzialem sie na BL).\n>Jerac - Troche kwasny ten komplement. Oba zdjecia , o ile sobie przypominam, nie byly edytowane w zadnym programie graficznym (moze z wyjatkiem napisu, i usuniecia podstawki). Z pewnoscia nie jestem gigantem edycji...\n...ergo -> z tym szacuneczkiem...no coz ... Dzeki :P\nWysłany: 2011-11-02, 23:05\nAj bo mi się rąbnęło. Nie bardzo wiem skąd mi się to wzięło ale wydawało mi się że to Ty napisałeś o używaniu gimpa, który jest wg mnie tak totalnie zrypany że każdy kto go ogarnia zasługuje na wielkie brawa.


Treningi VO2max - podstawowe informacje i przykłady\nTreningi VO2max – podstawowe informacje i mała deklaracja\nPrzy okazji wpisu o treningach do maratonu, wspomniałam o treningach w tempie VO2max i z przykrością wtedy odnotowałam fakt, że nigdy nie pisałam bliżej o tej jednostce treningowej! Przyczyna była oczywista, mało robię takich treningów, to mało o nich wspominam. W zimowych przygotowaniach postaram się to zmienić, inaczej do 30tki nie uporam się z barierą 40 minut na dychę. Bieganie tempem w granicach VO2max wprowadzam na dobre i do treningów i na bloga. Nie chcę pisać pracy naukowej na ten temat, ale po krótce i językiem, który każdy biegacz zrozumie, napisać tak, by zachęcić Was do zmian, ewentualnie utwierdzić w słuszności wyboru lub rozwiać ewentualne wątpliwości.\nVO2max, inaczej pułap tlenowy, jest wskaźnikiem indywidualnej wydolności organizmu i oznacza maksymalną ilość tlenu jaką organizm jest w stanie wykorzystać w trakcie ćwiczeń. Im wyższe VO2max tym większe możliwości i większy potencjał danej osoby w sportach wytrzymałościowych. Rachunek jest prosty: więcej transportowanego tlenu do mięśni = więcej pozyskanej z nich energii. Swoje VO2 max możemy poznać wykonując specjalistyczne badania wydolnościowe, nie jest to jednak konieczne i z powodzeniem możemy trenować nie znając swojego VO2max lub plus minus wyliczyć je za pomocą kalkulatorów (dostępnych np. w książkach Danielsa). Osobiście nie sugerowałabym się, szczególnie na początku biegowej drogi, gdy nasze możliwości nie są zbyt duże i zwyczajnie, fizycznie nie jesteśmy w stanie dać z siebie maksimum na takich badaniach, czy pierwszych zawodach biegowych. Lepiej skupić się na treningu i poprawianiu możliwości, a gdy już stwierdzimy, że wszystkie bodźce zostały przez nas wykorzystane, wtedy można zacząć kombinować.\nCzy poziom VO2max jest stały? Jest indywidualny, zależy od wieku, płci, kondycji fizycznej i uwarunkowań fizycznych, generalnie nie zmienimy treningiem jego wartości, treningiem możemy nauczyć się lepiej wykorzystywać swój VO2max.\nTrening VO2 max, to trening szybkościowy. Dla każdego, kto chce poprawić swoją szybkość. Dla każdego, kto czuje, że jego wyniki na dystansach 5-10 km nie są satysfakcjonujące. Dla każdego kto ma słabe przełożenie tempa z dłuższych dystansów na krótsze, czyli jeżeli twoje tempo z zawodów na dystansie półmaratonu jest praktycznie identyczne z tempem na 10 km, bardzo możliwe, że brakuje właśnie tej szybkości i umiejętności korzystania z potencjału swojego pułapu tlenowego. Trening VO2max jest w takich przypadkach idealną pomocą.\nTrening VO2max to trening interwałowy. Długość odcinków bieganych tempem VO2 max powinna wynosić od 400 m do 1600 m. Liczba powtórzeń i czas przerwy zależy od indywidualnych upodobań. Najprostsze kombinacje, to 400 m biegane od 10 do 20 powtórzeń, na przerwie 200 m w truchcie lub 1000 m od 5 do 10 powtórzeń biegane na przerwie do 2 min.\nCo to jest tempo VO2max? Jest to tempo, które jesteś w stanie osiągnąć na 93-95% wartości swojego tętna maksymalnego, czyli tempo nieco szybsze od tego z zawodów na 5 km, lub jeszcze inaczej, tempo, przy którym myślisz, że umierasz już po pierwszych 100 m, ale jesteś w stanie wytrwać w tej agonii cały odcinek do końca, odpocząć i zrobić kolejny po przerwie. Wymaga to wprawy, ale naprawdę warto poćwiczyć i nie zrażać się mimo niepowodzeń.\nKiedy i jak robić treningi VO2max? Na wypoczętych nogach, nie częściej niż raz w tygodniu. Ważne jest by odcinki powtarzać w tym samym tempie, nie dać się ponieść adrenalinie na początku, a równo, na równych przerwach, konsekwentnie zrobić swoje do końca, ewentualnie dodać powtórzenia lub zrobić ostatnie szybciej. Warto robić zawsze tego samego dnia tygodnia, o zbliżonej porze, na podobnym wypoczęciu, wtedy wyraźnie będziemy widzieli, czy treningi przynoszą efekty, czy nie.\nOdpowiednio wykonywane treningi VO2max mają pomóc wykorzystać potencjał, który drzemie w twoim VO2 max. Stymulacja maksymalnej wytrzymałości tlenowej, to nie tylko nauka lepszego wykorzystywania pułapu tlenowego, ale także świetne przygotowanie psychicznie do zawodów na krótszych dystansach.\nFakt, że nie lubię biegać na 5-10 km i nie jestem najlepsza na tych dystansach, to niestety wina braku treningów VO2max. Oficjalnie obiecuję poprawę i deklaruję! Wyjściową dychę biegnę już 11 listopada, nie spodziewam się po niej zbyt wiele, ale będzie świetnym punktem odniesienia do kolejnych zawodów na tym dystansie, które zaplanowane mam na początek stycznia. Jak nie wierzycie teoriom, poczekajcie do stycznia, poświęcę się w imię nauki! 11 listopada – 9 stycznia – ile w tym czasie ugram na dychę? Może jakieś zakłady?\nTagsinterwałypułam tlenowytrening na dychętrening vo2maxvo2max


Mobilne Centrum Kultury - Lato na Madalinie - Kultura - kulturapoznan.pl\nMobilne Centrum Kultury - Lato na Madalinie\n2017-07-15 ( sobota ) – 2017-07-16 ( niedziela )\nZajezdnia Madalińskiego, ul. Madalińskiego 17\nMobilne Centrum Kultury i Madalina zapraszają na Lato na Madalinie. Tym razem motyw przewodni to "Świat w obiektywie", a program weekendu wypełniony jest po brzegi. Wszystkie warsztaty są darmowe i otwarte.\nProgram wydarzeń :\n12:15 Angielski dla maluchów (Musical Babies Poznań)\n12:45 Angielski w działaniu dla dzieci starszych\n13:30 Sprawny maluch - zajęcia ruchowe dla najmłodszych (Świetlica Cafe)\n14:00 Bystry i dzielny - zajęcia sportowe dla dzieci starszych (Krav Maga 360\n15:00 JĘZYK HISZPAŃSKI DLA KAŻDEGO, DUŻEGO I MAŁEGO (La aventura)\nod 16:00 Mobilne Centrum Kultury - gry i zabawy\n16:00 Wakacje z boksem - Fundacja Wielkopolski Boks (zajęcia na sąsiadującej z Madaliną sali treningowej w Green Point)\nod 17:00 FOTOBUDKA (Mobilne Centrum Kultury)\n17:30 Bańka jak soczewka (wielkie bańki mydlane) - warsztaty cykowo-bańkowe (Świetlica Cafe)\n19:00 W starym kinie na Madalinie - przedwojenne hity\nFilm pt.: "Fredek uszczęśliwia świat"\nFredek, młody wynalazca pracuje nad telefonem z wizjerem. Gotowy wynalazek sprawia, że Fredek widzi coś, czego nie powinien... Jakich trosk mu przyprawił, sorawdźcie w naszym kinie!\n12:00 Tańce malucha (Świetlica Cafe)\n12:45 Język migowy\n13:30 Teatr Kamishibai i warsztaty - o Janie Szczepaniku i tworzenie camera obscura (Stowarzyszenie Zielona Grupa)\nok. 15:00 pokaz namiotu camera obscura i pokaz działania stuletniego aparatu fotograficznego (Mobilne Centrum Kultury)\nok. 17:15 MADALINGO (gra bingo z nagrodami)\nWięcej informacji na temat Lata na Madalinie:\ni Mobilnego Centrum Kultury:


Złóż zamówienie Jesteś tutajStrona głównaFACECIPOPULARNE MARKISTEELglany STEEL - FLAGA (nos) / BLUE/BLACK (10 dziurek)glany STEEL - FLAGA (nos) / BLUE/BLACK (10 dziurek)\n227.56złKod produktu: STEEL-102\nPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyglany STEEL - FLAGA (nos) / BLUE/BLACK (10 dziurek)Kod produktu: STEEL-102inny kolor glanów steel 10: FLAGA UKRozmiar: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nOcena: Naprawdę świetnie się prezentują ;)\nAutor: Zbigniew, KutnoChciałam zapytać jak z rozmiarówką? Jakie kupiliście a jaki rozmiar nosicie normalnie, pokrywa się? :]\nOcena: Są wielkie ,ciężkie i wyglądają jak milion dolarów. Polecam ten wzór :)\nOcena: Butki po prostu rewelacyjne. Dobrze leżą, kolorki są świetne a sama obsługa bardzo szybka, zamówiłem za mały rozmiar i po wysłaniu ich większe glany przyszły jeszcze w tym samym tygodniu. Rewelacje polecam je gorącoooooooo! :)\nAutor: Paweł, Chełmno\nOcena: Buciki fajne robią wrażenie. co do iebieskich odcieni moje glany posiadają takie :)\nOcena: Jak pisał poprzednik, buty świetnie się prezentują na nodze. Są bardziej matowe, nie błyszczą się tak, jak na zdjęciu, ale ja zaliczam to na plus. Póki co są sztywne, ale zakładam, że to kwestia rozchodzenia. To moje pierwsze glany, ale jestem z nich jak najbardziej zadowolony! :)\nAutor: Radek, Brzeszcze\nOcena: Bardzo fajne i ładnie się prezętują na nodze:) tylko szkoda że nie maja tych odcieni niebieskich takich uwydatnionych jak na zdjeciu.Aby móc ocenić produkt lub dodać opinię, musisz być zalogowany.\npola oznaczone - - są wymagane glany STEEL - MORO 3 (10 dziurek) (105/106)259,90 złglany STEEL - YELLOW / BLUE (10 dziurek)249,90 złglany STEEL - JEANS / BLACK (10 dziurek)249,90 złglany STEEL - FULL RED (nos+pięta) / BLACK (10-dziurkowe)249,90 złglany STEEL - FULL WHITE (10-dziurkowe)249,90 złglany STEEL - GRAFFITI / BLACK (10-dziurkowe)279,90 złglany STEEL - FULL GRAFFITI (10 dziurek)279,90 złglany STEEL - GREEN / BLACK (10 dziurek)249,90 złglany STEEL - FULL YELLOW (nos+pięta) / BLUE (10-dziurkowe)249,90 złglany STEEL - FULL JEANS (10 dziurek)249,90 złZamówienia telefoniczneCzas realizacji zamówieniaZwroty i wymianyKoszt dostawyRabaty i system punktowyPraca i WspółpracaRegulaminPoradnikiPolityka prywatnościKontaktyO sklepieZarejestruj sięMoje zamówieniaUlubioneHistoria transakcjiUstawienia kontaopinie o nasfacebooktwittergoogle+myspaceinstagram


Blog japonofilki: grudnia 2008\nLinki dla japonofili\n* Japan Zone\n* lolitafashion.org - wszystko o subkulturze lolitek\n* Strona fanów Studia Ghibli (anime)\n* Wszystko o kimonach, obi, tabi...\n* Immortal Geisha\n* Czytaj mangi on line\n* GTW - Strona fansubowa dla fanów anime\n* 35 lat rozwoju Tokyo w 10 sekund\n* Trochę ciekawych zdjęć Japonii\nPolecam blogi japonofilskie\nJaponia na starej fotografii\nOgródek piwny w wagonie kolejowym!\nkultura gejsz (4)\nGirls rock! (and swing)\n► czerwca 2007 (5)\n► kwietnia 2007 (2)\n► stycznia 2007 (1)\nInne formy aktywności Gosi-San\nNieco bardziej osobisty blog na joemonster.org\nMoja twórczość na Deviant Art\nJuż jakiś czas temu zwierzałam się w notce "Jazz zamiast harcerstwa", dlaczego mam ogromny sentyment do zjawiska młodzieżowych zespołów muzycznych, zwłaszcza jazzowych. Tak się ciekawie złożyło, że ostatnio miałam okazję obejrzeć kilka bardzo fajnych filmów o podobnej tematyce, które gorąco polecam.\nreżyseria: Shinobu Yaguchi\nwięcej o filmie w IMDB...\nGrupa dziewcząt w pewnym prowincjonalnym liceum ostentacyjnie okazuje brak zainteresowania wszystkimi i wszystkim: wakacyjnym lekcjom matematyki, nauczycielom, szkolnej orkiestrze dętej, a zwłaszcza muzyce jazzowej. Jednakże, pewnego słonecznego popołudnia, kiedy dostarczają rzeczonej orkiestrze nieświeży lunch i niechcący wysyłają ich do szpitala na kilka dni, muszą się nagle zainteresować graniem na instrumentach, żeby reprezentować szkołę na festiwalu muzycznym. Początkowo są nieco przekorne i niechętne, ale w końcu odnajdują się w sytuacji, i nawet kiedy zjawia się z powrotem bardziej doświadczona orkiestra, dziewczęta z uporem maniaka kontynuują próby.\nPrzeszkody, jakie napotykają na swojej drodze początkujący muzycy, są czasem trudne do przeskoczenia. Najpierw trzeba kupić instrumenty - używane, bo na nowe nikogo nie stać. Potem trzeba naprawić instrumenty. Potem znaleźć miejsce na próby. Potem trzeba przekonać gitarzystki, że nie grają już w swoim zespole rockowym. Potem nauczyć się, co to synkopa. No i nauczyć się paru utworów. Nauczyć się grać równo. Przygotować uniformy. Tyle roboty...\nAle efekt jest wart zachodu!\nFilm jest niesamowicie zabawny, pogodny i wzruszający. Polecam z całego serca na poprawę humoru po ciężkim dniu.\nreżyseria: Kentarô Ôtani\nscenariusz na motywach mangi autorstwa Ai Yazawa\nPewnego jesiennego wieczoru w pociągu do Tokyo spotykają się dwie dwudziestolatki. Łączy ich ten sam wiek i imię: Nana. Dzieli ich wszystko inne: sposób ubierania się, zainteresowania, plany na przyszłość, powód przyjazdu do Tokyo, temperament... Jednakże, parę dni po podróży los połączy ich znowu, we wspólnie wynajmowanym mieszkaniu. Mimo różnic, a może właśnie dzięki nim, dziewczyny połączy wielka przyjaźń, która przyniesie im obu oparcie i ukojenie.\nPoczątkowo trohę nieufnie podchodziłam do tego filmu, zwłaszcza głównych postaci, nieco przerysowanych - ale przestało mnie to dziwić, kiedy dowiedziałam się, że fabuła jest oparta na mandze. Trzeba przyznać, że rzadko zdarza się tak wierne przełożenie komiksowej estetyki na warunki fabularne.\nFabuła jest raczej babska, nieco zakrawająca na romansidło, ale przy tym dość pouczająca i wciągająca. No i muzyka, która odgrywa znaczącą rolę w filmie - miła dla uszu miłośników j-rocka. Na próbę: najbardziej znany przebój z filmu, piosenka "Glamorous days".\nReasumując: film, który może nie powali na kolana, ani nie wniesie nic nowego do waszego życia, ale na pewno dostarczy dobrej rozrywki. Swoją drogą, mały ptaszek mi powiedział, że na motywach owej mangi powstał też serial anime - więc, drodzy czytelnicy, gdyby ktoś coś wiedział, jak mogę to zdobyć, to poproszę o cynk ;)\nreżyseria: Nobuhiro Yamashita\nJapońskie liceum, gdzieś na prowincji. Dość osobliwa szkoła, która ma nieźle wyposażoną salę muzyczną i kilka amatorskich zespołów rockowych. Jednym z nich jest żeński zespół, w którym grają Kyoko, Kei i Nozumi. Niestety, jak to wśród dziewczyn w wieku szkolnym bywa: dwie się obrażają na siebie, inna łamie rękę na meczu koszykówki... Band stoi na krawędzi rozpadu, kiedy Kei dość spontanicznie rekrutuje do zespołu uczennicę z wymiany międzynarodowej, Koreankę imieniem Son. Dziewczęta mają kilka dni i nocy, żeby opanować trzy piosenki z repertuaru legendarnej japońskiej grupy punkowej z lat 80., The Blue Hearts. Son ma jeszcze mniej czasu, żeby opanować japoński na tyle dobrze, by móc zaśpiewać. Kei musi opanować grę na gitarze. Oprócz tego serce nie sługa i paru szkolnych zalotników usilnie usiłuje rozproszyć nasze początkujące artystki. Czy dziewczynkom się uda?\nOczywiście, że tak, ale zakończenie filmu to akurat najmniej znaczący element tej historii. Dlatego chyba nikt nie będzie mi miał za złe, że na zachętę pokażę scenę finałową...\nWłaśnie ten film z całej trójki uważam za najciekawszy i najbardziej godny polecenia. Może nie dlatego, że odbiega jakoś poziomem artystycznym od pozostałych, ale z powodu kilku drobniejszych "smaczków":\nNiepowtarzalny klimat japońskiej komedii: "Swing girls", jakkolwiek przezabawny i ogólnie fantastyczny, jest nieco rubaszny. "Linda, Linda, Linda" to komedia bardziej w stylu japońskim: raczej mało płynne dialogi, trochę dłużyzn i fabuła prowadzona w sposób mało oczywisty (zwłaszcza sam początek). Dla mało obeznanych z japońską komedią może się to wydać trochę nużące, ale naprawdę zachęcam do spróbowania. Osobiście wolę filmy, w których trzeba włączyć mózg, nawet, jeżeli mają być rozrywkowe.\nThe Blue Hearts - uważany za jeden z najbardziej wywrotowych zespołów w historii japońskiego rocka, często przyrównywany do The Clash i Sex Pistols. Świetny punk rock i doskonała odtrutka na nijakie pioseneczki zespołów Visual Kei (których osobiście nie lubię, z małymi wyjątkami).\nDla porównania: utwór "Linda Linda", wykonywany również przez nasze dzielne dziewczyny.\nSerdecznie polecam te filmy wszystkim japonofilom i muzykoholikom, wszystkim zdołowanym zimowym niedoborem światła, wszystkim, którzy po cichu brzdąkają na gitarze w domach, chociaż mogliby oglądać telewizję aż zasną, no i przede wszystkim - lubiącym się pośmiać i dobrze pobawić.\nO filmach zapewne nie tylko bym nie usłyszała, ale i też nie mogła ich obejrzeć, gdyby nie pewien ciekawy blog znaleziony w otchłaniach internetu:\nEtykiety: filmy, muzyka, rozrywka 2 komentarzy\n(C) Małgorzata Piątkowska. Nie kopiuj i nie publikuj pod swoim nazwiskiem bo wpierdol


Blog - Strona 6 z 8 -\nOpublikowane w 07/12/2018\nGdy wychodziła z domu, miała nieogolone nogi (18+)\nGdy wychodziła z domu, miała nieogolone nogi. Świadomie, na wzór bohaterki serialu, nie poddała się depilacji – to miał być pewny sposób na pozostanie dziewicą jeszcze przez jakiś czas. Że niezbyt skuteczny, zrozumiała, gdy całowali się w samochodzie. Czytaj dalej Gdy wychodziła z domu, miała nieogolone nogi (18+)\nOpublikowane w 29/11/2018 28/11/2018\nSiła kobiecych marzeń\nCzy zastanawiałaś się kiedyś, co by było, gdybyśmy nie marzyły i nie podążały za naszymi marzeniami?\nWiem, że gdybym kilka lat temu nie sięgnęła po swoje marzenie, dzisiaj byłabym sfrustrowaną kobietą, która nie lubi swojej pracy. Tkwi w błędnym kole rutyny i obowiązków, których nie rozumie.\nGdyby ponad sto lat temu kobiety nie zaczęły marzyć o równości i nie zaczęły walczyć o nią, do dzisiaj nie miałybyśmy praw wyborczych. Nie mogłybyśmy studiować, pracować zawodowo. Większość dróg rozwoju byłaby dla nas zamknięta. Czytaj dalej Siła kobiecych marzeń\nOpublikowane w 15/11/2018\nBiografia na miarę filmu oscarowego\nCzy wiesz, kim była Maria Komornicka? Nie, nie popełniłam literówki i nie miałam na myśli Konopnickiej. To dwie różne osoby, choć Komornicka – podobnie jak Konopnicka – pisała. Była poetką, prozaiczką, krytykiem literackim. Debiutowała w wieku 16 lat i to z uznaniem krytyki literackiej.\nNie, nie będę teraz robić wykładu z zakresu literatury polskiej, nawet powstrzymam się przed wykładem z mojej ukochanej Młodej Polski (a do tej epoki przypisywana jest Komornicka). Chcę Wam tylko napisać, że kiedyś żyła taka kobieta, poetka, która mogłaby zostać bohaterką filmu, gdyby urodziła się w Stanach. Czytaj dalej Biografia na miarę filmu oscarowego


Sport na najwyższym poziomie zawitał do Słomnik | Nasz Powiat Krakowski\nHome Aktualności Sport na najwyższym poziomie zawitał do Słomnik\nPiłka nożna w Słomnikach nabiera rumieńców. Futsalowa drużyna LEX Kancelaria Słomniki udowadnia, ze lokalny futbol nie musi nudzić. Oprócz drużyny seniorów, w ostatnim sezonie kibice mogli zobaczyć młodzików oraz grające w nogę kobiety.\nDrużyna odbudowana na fundamentach TS Dream LEX Team Słomniki, już w pierwszym sezonie swojego istnienia, stanęła do rywalizacji\nw I lidze Polskiej grupie Południowej. Trenerem został Miłosz Kocot, były zawodnik Wisły Krakbet Kraków, wielokrotny medalista młodzieżowych mistrzostw Polski w kategorii trenerskiej. Łącząc zawodników starej drużyny z nowym składem, zadanie miał niełatwe. Tym bardziej, ze czas na przygotowania to jedynie dwa miesiące.\n- Przygotowania były intensywne,\nw tygodniu odbywała się trzy treningi – mówi Kocot. – Skupiałem się raczej na taktyce i zgraniu drużyny. Intensywne treningi pozwoliły starym zawodnikom szybko nadrobić straty – tłumaczy. A zgrywać się, zawodnicy starej drużyny mieli z kim. Transfery zawodników, którzy wzmocnili drużynę były bardzo dobrze przemyślane. Oprócz doświadczonych zawodników z tytułami mistrzostw Polski na koncie jak Adrian Pater czy Marcin Czech do Słomnik przybyli również młodzi zawodnicy znani w futsalowym światku jak Artur Ząbek czy Robert Ślęczka. Kolejną grupę stanowili ograni ligowcy, którzy mieli wzmocnić rywalizację w zespole – Konrad Korzeniowski, Jakub Machlowski, Jan Zachariasz czy znany z występów na boiskach trawiastych – Adam Przeniosło. Dodatkowo szansę pokazania się dostał bramkarz – Michał Mach. Tak dobrani zawodnicy dołączyli do Kamila Łakomego, Przemysława Ciałowicza, Kamila Piwowarskiego, Adama Wędzonego, Rafała Makowskiego, Łukasza Noconia oraz Daniela Klima. Mimo tych trudności zawodnikom wraz\nz trenerem udało się dobrze przepracować okres przygotowawczy,\nw dobrych nastrojach rozpoczynali sezon. Podobnie panie, mimo późniejszych porażek wygrały organizowany\nw Słomnikach turniej barażowy\no awans do Ekstraligi futsalu kobiet, dzięki czemu mogły stanąć do rywalizacji z najlepszymi zawodniczkami w Polsce. Obecnie drużyna nie może pochwalić się spektakularnym sukcesem, jednak dzięki staraniom wszystkich zawodników i przy wsparciu trenera Kocota wszystkie drużyny, występujące pod szyldem LEX Kancelaria Słomniki rywalizują na poziomie ogólnopolskim, a kibice mogą systematycznie emocjonować się występami lokalnych drużyn w rywalizacji\nz bardzo mocnymi przeciwnikami. Nie pozostaje nam nic innego jak życzyć powodzenia naszym nowym drużynom.\nPo bieżące informacje na temat drużyny zapraszamy pod adresy:


Dobro pszczół, zdrowie człowieka, czy poprawa warunków produkcji?\nOpinie / Rolnictwo / Dobro pszczół, zdrowie człowieka, czy poprawa warunków produkcji?\nAutor: Kalina Brzozowska 2017-08-22 13:53:22\nNie można przedkładać poprawy warunków produkcji nad ludzkie zdrowie. Jest to argument, który tłumaczy niezmienne stanowisko Ministerstwa Rolnictwa w kwestii stosowania substancji czynnych z grupy neonikotynoidów.\nW związku z tym Resort podtrzymuje zakaz stosowania tych substancji w uprawie rzepaku kierując się troską o bezpieczeństwo pszczół a także o zdrowie konsumentów.\nPszczoły poddane wpływowi tego typu substancji mają mniejsze możliwości rozwojowe w roku następnym.\n– w ocenie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w chwili obecnej brak jest jednoznacznych dowodów naukowych wskazujących na bezpieczeństwo stosowania substancji czynnych z grupy neonikotynoidów oraz potwierdzających ochronę przed jakimkolwiek niedopuszczalnym wpływem na środowisko, przy czym zgodnie z art. 191 polityka w dziedzinie środowiska ma także na celu zapewnienie ochrony zdrowia ludzkiego. Bezpieczeństwo w tym zakresie nie może być przedkładane nad poprawę warunków produkcji\n– tłumaczy Dariusz Mamiński główny specjalista z Biura Prasowego Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi\nNegatywny wpływ na pszczoły i owady zapylające substancji grupy neonikotynoidów potwierdziły raporty sporządzone przez Europejski Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, dzięki którym wprowadzono zasadę ostrożności.\n– Zasada ostrożności zakłada także rewizję przyjętych założeń poprzez odwołanie się do konieczności poddania ponownej analizie przyjętych rozwiązań w świetle rozwoju nauki. Dlatego też Komisja Europejska zainicjowała ocenę wszelkich dostępnych danych naukowych i wyników badań, mającą zweryfikować zgłoszone wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa stosowania neonikotynoidów w ochronie roślin. Zakończenie prac przez EFSA w zakresie bezpieczeństwa stosowania neonikotynoidów, w tym także w uprawie rzepaku, planowane jest na koniec bieżącego roku\n– dodaje Mamiński\nAnaliza taka została przeprowadzona przez ministerstwo i podejmowane działania związane są przede wszystkim z intensywnym poszukiwaniem skutecznych rozwiązań w ochronie roślin przy zapewnieniu bezpieczeństwa dla środowiska, jako alternatywy dla środków ochrony roślin zawierających neonikotynoidy.\nEfektem tych prac jest wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu zaprawy nasiennej zawierającej w składzie nową substancję czynną cyjanotraniliprol z grupy antranilowych diamidów - tj. Lumiposa 625 FS, umożliwiającej ochronę rzepaku ozimego przed szkodnikami.\nWarto dodać, że Polska jest pierwszym krajem w UE, który wydał stałe zezwolenie dla tej zaprawy. Ostatnio rozszerzony został również zakres stosowania środka ochrony roślin Inazuma 130 WG o zwalczanie śmietki kapuścianej, mszyc i mączlików w tej uprawie. Niezależnie od powyższego w resorcie rolnictwa trwają prace mające na celu powiększenie gamy środków przeznaczonych do jesiennej ochrony rzepaku ozimego.


Jak nie zabić drozda? – Oczkiem w Edukacje\nEdukacja w 21 wieku, Metodyka do nauki czytania, Odpowiedzialność za własną naukę, Pomysł do klasy na dziś!, Uczenie się przez całe życie\nJak nie zabić drozda?\nPosted by edukacja21 on 12 kwietnia 2018 0 Comments\nCzy w każdej szkole kultywowana jest przyjemność czytania tego co się lubi? Oj, różnie chyba z tym bywa. Pamiętam pół wieku temu jedna z moich kuzynek, już po zdanej maturze, wyznała mi w sekrecie: nie przeczytała do końca ani jednej książki z listy lektur. Innych też nie.\nJa z kolei, z powodu pięcioletniej nieobecności w polskim systemie edukacyjnym, w półtora roku przeczytałam całą obowiązującą listę lektur z czterech lat liceum. Wszystkie. Jako urodzona perfekcjonistka, musiałam. Zmusiłam się.\nI tak najbardziej utkwiły mi w głowie moje ulubione książki, wybrane przeze mnie. Uczące o życiu i magii niebieskich koralików, o pasjach i pąsowych różach, o przygodach w dżungli lub na podwórku wśród powojennych gruzów.\nCzyżby obowiązkowe lektury nie były pasjonujące? Niestety, uważam, że niektóre na liście nie mają już nic wspólnego z życiem dziecka czy nastolatka w 21 wieku. Niewątpliwie bardzo wartościowe są te opowieści, ale być może głównie dla studentów polonistyki, pasjonatów historii. Lub pasjonatów czytania w ogóle.\nO właśnie. Pasjonatów czytania.\nMałych czytaczy-pożeraczy książek jeszcze jest sporo, ale wraz z pojawiającymi się groźbami „musisz przeczytać bo jest na liście, bo klasówka, bo wypracowanie, bo egzamin…” ich liczba maleje. A ile nastoletnich pasjonatów czytania dziś chodzi po świecie zarażonym bakcylem wirtualnej rzeczywistości i krótkich tekstów Fejsbuka, Snapchata, Twittera i Instagrama?\nJak dziś wykształcić czytelników na całe życie?\nW naszej szkole dzieci już czterolatki co dzień mają kilkanaście minut lekcji przeznaczone na samodzielne czytanie tego, co same sobie z półek wybrały. Choćby „czytanie” obrazków.\nMoi synowie co dzień przynosili nową książeczkę (dosłownie kilka kartek) do czytania wieczorem. Mieli też własną półkę z ulubionymi książkami, wystawionymi okładkami na wierzch, by mogli sami wybrać co dziś wspólnie czytamy. Czytaliśmy razem, a po latach już każdy z osobna, to, co lubił najbardziej.\nCzytanie w klasie, ciche lub głośne, kontynuowane jest w naszej szkole w gimnazjum (6-8 klasa) i liceum. Dlatego też dziś obaj czytają dużo, nie tylko profesjonalne książki potrzebne im do pracy, ale po prostu, ot tak, dla przyjemności.\nW każdym roku szkolnym wspólnie omawia się 3-4 pozycje, często dając uczniom kilka do wyboru, natomiast większość książek uczniowie wybierają i czytają sami. Niektórzy dochodzą do kilkudziesięciu rocznie. Inni, wolniej czytający, poprzestają na kilkunastu.\nBo przecież każdy czyta w innym tempie, ma inny stopień koncentracji czy też rozumienia tego, co czyta. W każdym przypadku ważny jest wysiłek i refleksja (z pomocą nauczyciela) nad tym co czytam, jak dokładnie czytam, w jakim tempie czytam, i czy rozumiem to, co czytam.\nA z tym rozumieniem co czytam różnie bywa. Nawet gdy uczę tzw. native-speakerów, okazuje się, że niektórzy słownictwo mają wręcz ubogie, a czytając na głos dukają.\nCo robić? Jak nie zabić drozda**?\nWiele lat temu, gdy w naszej szkole zapanowała aura powszechnego “service learning” czyli uczenia się poprzez pomoc innym, wprowadziłam bardzo skuteczną metodę „buddy reading”.\nZapraszam do współpracy uczniów z 11 i 12 klasy (przedmaturalna i maturalna) by przynajmniej raz w tygodniu, „po przyjacielsku” wspólnie z uczniem z 9 klasy czytali razem na głos, po jednej stronie książki na przemian.\nChoć na początku jest to dla obu uczniów dość trudne, po kilku przyjaznych spotkaniach nabierają pewności siebie, widząc obopólne korzyści.\nPrzed rozpoczęciem takich sesji, najczęściej trwających semestr w jednej parze, zbieram starszych uczniów by omówić strategie które mogą zastosować, a przede wszystkim wartość pozytywnych bodźców.\nNiemal co roku okazuje się, że są zdziwieni jakie postępy robią młodsi uczniowie, a oni sami poprzez odpowiadanie na pytania lub objaśnianie wątków czy form literackich rozumieją lepiej to, co sami czytają.\nAle czytanie w klasie czy z “buddy” nie zwalnia ucznia z czytania w domu. Rodzice także mogą korzystać z wielu strategii sugerowanych nauczycielom, na przykład:\na/ głośne czytanie wraz z dzieckiem i pokazywanie procesu czytania;\nb/ dążenie do zrozumienia, dlaczego dziecko nie lubi czytać zamiast zmuszanie go do tego;\nc/ pozwalanie dziecku wybrać to, co chce czytać.\nWszystko to wspiera budowanie umiejętności samodzielnego czytania przez całe życie.\nA NAGRODY ZA CZYTANIE? NIE! Większość małych dzieci uwielbia słuchać czytane im bajki, ale gdy podrastają i nauczą się same czytać, stres, wstyd lub frustracja z powodu nieumiejętnego jeszcze czytania tłamsi w nich radość i przyjemność, które powinny czerpać z tego zajęcia.\nDlatego naukowcy nie zalecają nagradzania podczas pracy nad powrotem dziecka do przyjemnego spędzania czasu z książką. Wręcz przeciwnie, twierdzą, że nagradzanie dzieci za czytanie w czasie wolnym przekazuje wiadomość, że jest to praca, a nie przyjemność sama w sobie, a co za tym idzie, umiejętność na całe życie. A przecież wszyscy chcielibyśmy czytać dla własnej przyjemności, z własnej nieprzymuszonej woli, nieprawdaż? To przecież lubimy najbardziej!\nDajmy więc tę szansę: nauczyciele swoim uczniom i rodzice swoim dzieciom. Dajmy im wolny wybór tego co czytają, dla przyjemności.\nNie tłamśmy* małych czytaczy-pożeraczy książek. Nie zabijajmy małych drozdów**.\n*tłamśmy? czy jest takie słowo, czy je wymyśliłam? 😉\n** W „Zabić drozda” napisaną przez Harper Lee, drozd symbolizuje niewinnego Tom’a Robinsona i dziecięcą niewinność głównych bohaterów, Scout i Jem, a przede wszystkim nieuzasadnioną przemoc skierowaną przeciwko niewinnym. Fascynująca powieść. Była do omówienia w programie 9 klasy odkąd się ukazała. Ale przyszedł czas się z nią pożegnać i przedstawić ten temat poprzez inną, współczesną lekturę, bliższą świata dzisiejszego nastolatka.\nczytanieedukacja 21 wiekumetodyka\nedukacja 21 wieku kompasja technologia w szkole edukacja refleksja komunikatywność kooperacja empatia myślenie pozytywne odpowiedzialność nastawienie rozwojowe metodyka sukces w życiu edukacja w 21 wieku kompetencje miękkie praca zespołowa budowanie relacji sukces w szkole czytanie nowa szkoła


Skuteczne oczyszczanie bez podrażnienia skóry i złuszczania mechanicznego.\nGąbka konjac zawiera polifenole katechiny pochodzące z zielonej herbaty o działaniu antyoksydacyjnym. Gąbka konjac zmniejsza widoczność porów skóry, łagodzi i nawilża. Tonizuje i rewitalizuje zniszczone komórki skóry, wspomaga usuwanie toksyn ze skóry.\nNietoksyczna, wolna od zanieczyszczeń, wegańska gąbka konjac pozwala na zmniejszenie zużycia środków myjących.\nZanurz gąbkę konjac w wodzie, tak by uzyskała miekkość i zwiększyła swoją objętość. Wyciśnij delikatnie nadmiar wody - dopiero wtedy jest gotowa do użycia. Masuj skórę twarzy za pomocą gąbeczki usuwając zanieczyszczenia i martwe komórki skóry. Po skończeniu wypłucz gąbkę dokładnie i rozwieś w przewiewnym miejscu do całkowitego wysuszenia. Gąbka ponownie stanie się twarda i znów należu ją nawilżyć przed użyciem.\nZmień gąbkę po około 6-8 tygodniach.\nNatural konjac sponge, green tea\nZestaw czterech baniek kosmetycznych do masażu twarzy Jadeitowy przyrząd gua sha prostokąt Jadeitowy masażer Gua sha Trójkątna guasha z różowego kwarcu\nBańki chińskie są wykonane z miękkiego i elastycznego silikonu. Bańka może być używana do masażu leczniczego i kosmetycznego, a szczególnie do masażu twarzy, ale także do tradycyjnego stawiania na małych powierzchniach ciała (tak jak klasyczne bańki lecznicze) oraz do zabiegów w terapii antycellulitowej.\nProstokątna płytka do masażu Gua Sha lub scrapingu, wykonana z wysokiej jakości jadeitu. Posiada gładkie, zaokrąglone brzegi dzięki czemu bardzo łatwo się jej używa.\nPłytka jadeitowa ma długość 7 cm oraz szerokość 5 cm.\nTrójkątna płytka do masażu Gua Sha lub scrapingu, wykonana z wysokiej jakości jadeitu. Posiada gładkie, zaokrąglone brzegi dzięki czemu bardzo łatwo się jej używa.\nTrójkątna płytka do masażu Gua Sha lub scrapingu, wykonana z pięknie i naturalnie wyglądającego gładkiego różowego kwarcu. Posiada łagodne, zaokrąglone brzegi dzięki czemu bardzo łatwo się jej używa. Płytka z kwarcu ma długość 9 cm, szerokość 5,5 cm i grubość 0,5 cm.


Rząd Polski w żadnym wypadku nie powinien się spotykać z tą delegacją. Wystarczy przekazać oficjalne pismo i niech się przejdą po Warszawie sprawdzić gdzie konkretnie odbierane są swobody obywatelskie i gdzie łamana jest praworządność. Takie rzeczy mają miejsce. Swobody obywatelskie ograniczają totalni swoimi nielegalnymi manifestacjami. Praworządność natomiast nie jest przestrzegana bo totalni za swoje nielegalne działania nie siedzą w więzieniach.\nZ cyklu : "Europejska jedność" :)\n1 . "Włochy nie przyjmują żadnych pouczeń w sprawie migracji od nikogo, także od ONZ" - ogłosił w poniedziałek wicepremier, szef MSW Matteo Salvini w reakcji na zapowiedź Wysokiej Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka (UNHCHR) Michelle Bachelet o wysłaniu zespołu do Włoch.\n2. Węgierski minister spraw zagranicznych Węgier Peter Szijjarto nazwał rezolucję PE w sprawie Węgier "zbiorem kłamstw". W środę Parlament Europejski będzie głosował nad projektem rezolucji w sprawie praworządności na Węgrzech, na którego podstawie PE może wezwać państwa członkowskie do uruchomienia art. 7 unijnego traktatu wobec tego kraju.\nPeter Szijjarto zapowiedział, że premier Viktor Orban osobiście weźmie udział w debacie nad rezolucją i obroni swój kraj. Szef dyplomacji dodał, że raport jest "niegodziwym atakiem i próbą zemsty na Węgrzech dlatego, że bronią one swoich granic i nie są skłonne wpuścić nielegalnych migrantów".\nCzujecie ten zapach rozkładającej się nieboszczki Unii ?\nZlikwidować parlament europejski! Pogonić tych wszystkich Tusków, Junckerów, Czarneckich do uczciwej roboty!\nWyjdźmy jak najszybciej z tej obmierzłej Unii. Niech Polska będzie biedna, ale niezależna i katolicka.\nObrońcy Staśka ruszyli w Polskę z koszulkami. Napis brzmi: dekomunizacja. Biedaczek jak się on teraz pozbiera...\n''Niezdecydowanie części europosłów''.\nTo PO jaką cholerę tam są i biorą ogromną kasę, jeżeli nie potrafią podjąć decyzji. Nie powinno być takiej możliwości. Tercjum non datum.\nWycieczka darmozjadów za pieniądze podatników\nTa komisja moze sobie oszczedzic wyjazdu do Polski, bo podobnie jak w przypadku Komisji Weneckiej jej raport jest juz pewnie gotowy, a wizyta jest jedynie kosmetycznym zabiegiem w cele wmowienia bezmozgim idiotom (niestety oni stanowia ok. 70% Europejczykow), ze komisja ta dziala zgodnie z normami demokracji i praworzadnosci ;). Zalosna farsa. Kogos takiego Polska w ogole nie powinna wpuscic na teren naszego kraju. Won lewackie szambo. Nie zycze sobie zeby cos tak zaklamanego i wrogiego mojemu krajowo kalalo ziemie, po ktorej chodze. POkazać im na lotnisku kierunek POwrotny i PO zawodach !!!\nOczekujemy Richarda, żeby nam nas własny stan demokracji porównał do Malediwów! Brawo Richard nasza KRS lepsza! Nasz SN lepszy! Jesteśmy najlepsi w demokracji na świecie! W opinii tych oszustów, Richarda i Jarkacza!


Merkel ujawniła, co czeka Grecję. "Drzwi do rozmów są otwarte" - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaUnia EuropejskaWiadomościMerkel ujawniła, co czeka Grecję. "Drzwi do rozmów są otwarte"\nMerkel ujawniła, co czeka Grecję. "Drzwi do rozmów są otwarte"\nUnijni przywódcy stawiają jednak warunki: premier Grecji Aleksis Cipras powinien złożyć poważne propozycje.\nW sprawie kryzysu greckiego drzwi dla negocjacji pozostają otwarte - zapewnili w Paryżu prezydent Francji Francois Hollande i kanclerz Niemiec Angela Merkel. Hollande mówił, że premier Grecji Aleksis Cipras powinien złożyć "poważne propozycje". Szefowa Międzynarodowego Funduszu Walutowego Christine Lagarde zadeklarowała gotowość pomocy Grecji. Podobna deklaracja padła ze strony Europejskiego Banku Centralnego. To nie koniec kłopotów, a droga do wyjścia z eurolandu pozostaje szeroko otwarta - ostrzegają eksperci.\nPo wspólnych rozmowach z Merkel Hollande powiedział: drzwi dla rozmów pozostają otwarte. To do rządu Ciprasa należy złożenie poważnych i wiarygodnych propozycji. Jak dodał, te propozycje mogłyby być przetworzone w program, który dawałby długoterminową perspektywę. - Grecja potrzebuje długoterminowej perspektywy w strefie euro, ze stabilnymi regułami - tak samo, jak sama strefa euro - ocenił Hollande. Podkreślił zarazem, że "teraz nie pozostało wiele czasu".\nKanclerz Niemiec zaapelowała do Aten o złożenie propozycji w tym tygodniu. Podkreśliła: oczekujemy teraz jasnych propozycji premiera Grecji. Jest sprawą pilną, byśmy otrzymali takie propozycje, które pozwolą nam znaleźć wyjście z obecnej sytuacji.\n- Mówimy bardzo jasno, że drzwi dla rozmów pozostają otwarte i w tym duchu należy rozumieć wtorkowe spotkanie przywódców strefy euro. Jednocześnie jednak mówimy, że nie są obecnie spełnione wymagania konieczne do rozpoczęcia negocjacji o konkretnym programie Europejskiego Mechanizmu Stabilności (ang. ESM) - dodała Merkel.\nPodkreśliła także, że Grecja powinna wziąć odpowiedzialność za reformowanie swojej gospodarki. Z kolei Hollande orzekł, że ważne jest, by Europa okazała "solidarność" z Grecją. Oboje wskazali, że respektują wyniki niedzielnego referendum w Grecji.\nW referendum zwyciężyli zwolennicy odrzucenia warunków, jakie stawiali Grecji międzynarodowi wierzyciele - Komisja Europejska (KE), Europejski Bank Centralny (EBC) i Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW).\nOstateczne decyzje w Brukseli\nTeraz przywódcy państw strefy euro zadecydują, czy zaoferować Grecji kolejny pakiet pomocy finansowej, czy też dopuścić do jej bankructwa i być może wyjścia ze strefy euro. Cipras powiedział Merkel, że nowe propozycje antykryzysowe przedstawi we wtorek w Brukseli. Tego dnia spotkają się w Brukseli przywódcy krajów strefy euro na nadzwyczajnym szczycie, poprzedzonym rozmowami ministrów finansów. Według komentatorów Ateny prócz nowych propozycji przedstawią prośbę o restrukturyzację długu.\nPrzywódcy państw strefy euro, którzy spotkają się w Brukseli, zdecydują, czy zaoferować Grecji kolejny pakiet pomocy finansowej, czy też dopuścić do jej bankructwa i być może wyjścia z eurolandu. Na razie "19" jest mocno podzielona w tej sprawie.\nFrancuski minister finansów Michel Sapin zasygnalizował w poniedziałek, że Paryż jest gotowy negocjować w sprawie złagodzenia ciężaru greckiego zadłużenia w nadchodzących latach. Także Wolfgang Schaeuble zaznaczył, że w sprawie Grecji trzeba czekać na propozycje strony greckiej.\nPolski minister finansów Mateusz Szczurek podkreślił podczas wspólnej konferencji prasowej, że po wydarzeniach w Grecji "życie toczy się w Unii Europejskiej dalej".\nZaskakująco koncyliacyjną postawę przyjęła Hiszpania, której obecny prawicowo-konserwatywny rząd Mariano Rajoya obawia się rosnącego w siłę Podemosu, ugrupowania określanego mianem hiszpańskiej Syrizy. Minister finansów Hiszpanii Luis de Guindos powiedział, że "wszyscy" chcą, by Grecja pozostała częścią strefy euro, a jego kraj jest otwarty na negocjacje w sprawie nowego pakietu pomocowego dla Aten.\nEurogrupa ogłosiła, że czeka na nowe propozycje władz Grecji, co oznacza, że niewykluczone są dalsze negocjacje. Wiceszef KE Valdis Dombrovskis podkreślił, że wynik referendum zwiększa przepaść pomiędzy Grecją a innymi państwami strefy euro. Przypomniał, że dotychczasowy pakiet pomocowy wygasł, a o ewentualnych negocjacjach nad kolejnym muszą zdecydować liderzy krajów strefy euro. Rozmowy może ułatwić dymisja greckiego ministra finansów Grecji Janisa Warufakisa, który działał na swoich odpowiedników z innych państw strefy euro jak przysłowiowa płachta na byka.\nSzef resortu finansów Belgii Johan Van Overtveldt powiedział w telewizji VTR w reakcji na dymisję Warufakisa, że sam skomplikował on sobie życie. "Nie było to miłe, gdy nazywał kolegów (z eurogrupy) terrorystami" - zaznaczył Overtveldt. Ustępujący minister finansów Grecji określał takim mianem kredytodawców. Warufakisa zastąpił w poniedziałek Euklid Cakalotos.\nMFW i EBC gotowe wyłożyć gotówkę\nSzefowa Międzynarodowego Funduszu Walutowego Christine Lagarde zadeklarowała gotowość pomocy Grecji. W lakonicznym oświadczeniu Lagarde napisała, że Fundusz odnotował wyniki referendum w Grecji. - Monitorujemy sytuację bardzo uważnie i jesteśmy gotowi pomóc Grecji jeśli zostaniemy o to poproszeni - oświadczyła szefowa Funduszu.\nPo przedyskutowaniu wniosku Banku Grecji Europejski Bank Centralny też postanowił utrzymać kredyty ratunkowe dla banków greckich (tzw. ELA) na poziomie ustalonym 26 czerwca - głosi wydany komunikat Rady Prezesów EBC. Kredyty ELA mogą zostać udzielone tylko wtedy, gdy EBC otrzyma wystarczający zastaw - zastrzegł bank. Sytuacja finansowa Grecji ma poważny wpływ na greckie banki, ponieważ zastaw, jakim się posługują, opiera się w znacznym stopniu na aktywach rządowych - głosi komunikat.\nW sytuacji Grecji nic się nie zmieniło\nReferendum w Grecji nie oddala od tego państwa problemów. Sebastian Płóciennik z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych uważa, że głosowanie nie zmieni stanu greckiej gospodarki. Jak mówi ekspert, ekonomicznie nic się nie stało - kraj dalej jest na krawędzi bankructwa, a długi są nie do spłacenia, mamy do czynienia tylko z konsekwencjami politycznymi. Premier Grecji udowodnił, że społeczeństwo go popiera, wzmocnił też swoją pozycję w Europie.\n- Złagodzenie kursu wierzycieli jest jednak bardzo mało prawdopodobne, bo byłoby to formą zaakceptowania szantażu, bardziej prawdopodobne jest pozostawienie Grecji w strefie euro pod finansową kroplówką - mówi Sebastian Płóciennik. W opinii eksperta, istotne teraz są gruntowne reformy, bez których premier Grecji nie może liczyć na większą finansową pomoc.\n- Niepewność, niejasność celów polityków to recepta na rosnący niepokój inwestorów oraz większą zmienność cen obligacji. Ostatnie spadki dotknęły również polskie aktywa. Grecja, to niewielki kraj w relacji do strefy euro, stanowiący niespełna 2 proc. PKB. Ale podobnie jak w roku 2011 inwestorzy boją się, że mogą wystąpić "efekty zarażenia" pozostałych rejonów tzw. Europy południa, jak Hiszpania lub Włochy. Różnica stała się jednak znacząca odkąd w 2012 roku aktywną rolę w zarządzaniu kryzysem przejął Europejski Bank Centralny. Pamięć o proaktywnym podejściu władz monetarnych nie gwarantuje uniknięcia niewypłacalności Grecji, ale powinna skutecznie osłabiać spekulacje na wzrost rentowności pozostałych krajów, które mogą zdestabilizować strefę euro - ocenia Paweł Gołębiewski, ekspert BPH TFI.\nAgencja ratingowa Fitch ocenia, że po niedzielnym referendum znacznie wzrosło ryzyko opuszczenia przez Grecję strefy euro. Analitycy agencji oceniają, że porozumienie z wierzycielami wciąż jest możliwe, ale ostrzegają, że czasu jest coraz mniej.\nAmerykańscy inwestorzy czekają na rozwój wypadków. Dow Jones obniżył się, ale tylko o kilkadziesiąt punktów. Prezydent Barack Obama nie skomentował wyniku referendum. Rzecznik Białego Domu Josh Ernest oświadczył, że w interesie Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych jest utrzymanie Grecji w strefie euro.\nCzy inne zadłużone kraje strefy euro podążą śladem Greków?\nPrywatni inwestorzy uratują Grecję?


Studio filmowe - reklama i castingi - Praca podczas studiów - Forum.Studia.net\nStudio filmowe - reklama i castingi\ndodany przez jooanna, 20 Listopada 2014 w Praca podczas studiów\nJako student (żadnej pracy się nie boję) pracowałam już wielu miejscach. Ciekawym i dochodowym zajęciem jest praca przy realizacji reklam, filmów promocyjnych. Co się z tym wiąże, otóż branie udziału w różnych castingach i ich wygrywanie, później czeka nas jeden, dwa dni nagrań.\nJak to wygląda? Część ogłoszeń np. z Warszawy znajdziecie na serwisie Gumtree - castingi - gumtree.pl\nA reklama, filmy promocyjne jak wygląda chyba każdy wie, filmy promocyjne - simpleframe.pl\nIle można zarobić? Do 5 tys. za reklamę.\nAle w większości to malutkie zlecenia, w stylu bycie publicznością podczas nagrania teleturnieju-wówczas bodajże za cały dzień nagrań 50 zł. Może i niewiele, ale zawsze to jakiś grosz do studenckiego budżetu.\nCześć! Zamieszczona przeze mnie ankieta jest podstawą stworzenia pracy licencjackiej. Skierowana jest do studentów, zatem prosiłabym tylko tę grupę użytkowników o wypełnienie. Z góry serdecznie dziękuję za poświęcony czas! Szczęśliwego Nowego Roku!\nHej! Zwracam się z ogromną prośbą wypełnienia mojej ankiety do pracy magisterskiej na temat skutecznosci reklamy internetowej . z góry dziękuje\nPS ankieta jest anonimowa\nlink : https://www.survio.com/survey/d/E0Y1M3Q5Y8B2I7W3A\nWitam, w tym roku podchodzę do matury.\nZaczne od tego, że jestem w Technikum Organizacji Reklamy. Mam problem z wyborem studiów.\nSprawa wyglada tak, że chciałbym studiować we Wrocławiu psychologię. Czy jest tu ktoś kto studiuje na SWPS we Wrocławiu lub na Uniwersytwcie?\nOd razu powiem, że nie zależy mi na studiach jednolitych, jakie gwarantuje Uniwersytet. Wiąże swoją przyszłość z reklamą. Konkretnie z Badaniem Rynku lub Public Realtions. Dowiedziałam się, że jeśli pójdę na studia I stopnia z psychologii później będę mogła wybrać już podyplomowe które mnie interesują. Nie wiem czy to odpowiednia droga do mojego celu. Podobno tak. (Co do kierunków typowo związanych z reklamą.. we Wrocławiu nie znalazłam nic ciekawego)\nZależy mi na tym, by jakas dobra duszyczka mogła odpowiedzieć na kilka pytań, które mnie nurtują.\nJestem w kropce, nie wiem co dalej robić. Nauczyciele rozkładają ręce, gdy pytam co i jak. A do matury zostało mało co..\nO tyle dobrego, że posiadam kwalifikacje w zawodzie (A26 i A27).\nPodsumowując, chciałabym uzyskać opinie o wrocławskich uczleniach. Poznać wasze zdanie oraz wdać się w dyskusję na ten temat, nawet pasowałoby mi na priv.\nKażdy komentarz na pewno mi pomoże\nDziennikarstwo i komunikacja społeczna: reklama i promocja, Poznań\nChciałabym poznać opinie o kierunku dziennikarstwo i komunikacja społeczna ze specjalizacja reklama i promocja na UAM w Poznaniu. Głównie interesują mnie studia 2 stopnia. Czekam też na propozycje innych uczelni o podobnym profilu.\nZ góry dziękuję za jakieś odpowiedzi\nGaleria Twarzy ATV\nCzy słyszał ktoś może o Galerii Twarzy ATV z Łodzi? Bo podobno można załapać się na jakiś udział w reklamie albo jakimś filmie,może być całkiem fajna przygoda z tego.


Świadek przyznaje, że okłamał śledczych! - Państwo w Państwie\nŚwiadek przyznaje, że okłamał śledczych!\n09.11.2013 Aktualizacja: 7 czerwca 2016 r.\nNorbert Borszcz od 10 lat jest w więzieniu, ale świadek morderstwa odwołał zeznania.\n– Sprawdzano moje DNA, odciski palców, butów i śladów zapachowych. Nic nie wykazało, że byłem w miejscu zdarzenia – mówi Norbert Borszcz, którego w 2005 roku sąd skazał na 15 lat pozbawienia wolności za zabójstwo.\nNorbert Borszcz, prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach został skazany na karę 15 lat pozbawienia wolności za to, że w nocy z 14 na 15 listopada 2003 roku w Sośnicowicach, działając w porozumieniu z Pawłem Gołębiem włamał się do domu Wilfryda Erfurta, a następnie doprowadził go do śmierci. Sąd Okręgowy w Gliwicach opierał się głównie na zeznaniach świadków, w tym Pawła Gołębia, który oznajmił, że Norbert Borszcz był na miejscu zbrodni i to on dokonał zabójstwa.\nDopiero w 2012 roku, Paweł Gołąb, który wcześniej pomówił Norberta Borszcza, przyznał, że kłamał. Oznajmił, że Norbert Borszcz jest niewinny - nie dokonał morderstwa. Paweł Gołąb uzasadnił dlaczego kłamał - została mu bowiem obiecana należność finansowa, dokładnie 12 tysięcy złotych. Ten przełom w sprawie od razu podjął adwokat Borszcza i złożył do Sądu Najwyższego wniosek o wznowienie postępowania z powodu ujawnienia nowych dowodów w sprawie. Sąd Najwyższy odrzucił jednak jego wniosek.\n– Sąd Najwyższy, mając przed oczami tę sprawę i nowe dowody, które zaprezentowano, powiedziałby, że w jego przekonaniu nie istnieje duże prawdopodobieństwo, że skazano niewinnego – mówi Piotr Hofmański, rzecznik prasowy Sądu Najwyższego.\nWięcej w najbliższą niedzielę, jak zawsze o 19.30 na antenie Polsatu i Polsatu NEWS.


LOT reaguje na remonty dróg i trasy kolejowej do Lublina. Od września superszybkie połączenie | Biznes na Next.Gazeta.pl\nAndrzej Mandel 12.06.2018 18:02\nRegularne loty między Warszawą a Lublinem ruszą już we wrześniu. LOT wykorzystuje szansę, by przejąć pasażerów od kolei, a także liczy na kierowców, którzy mają dość remontów na lubelskiej trasie.\nOd 3 września z Lublina do Warszawy i odwrotnie będzie można dotrzeć samolotem. Tego dnia odbędzie się pierwszy od ponad 3 lat rejsowy lot między tymi miastami. Ostatni na tej trasie odbył się w styczniu 2015 roku, gdy tani przewoźnik Eurolot postanowił zawiesić połączenie ze względu na znikome zainteresowanie pasażerów. Tym razem nasz narodowy przewoźnik liczy na to, że pasażerowie dopiszą.\nNajkrótsze połączenie LOT-u\nWarszawę i Lublin dzielą zaledwie 194 kilometry. Połączenie to będzie więc najkrótszym ze znajdujących się w ofercie LOT-u. Planowo ma trwać tylko 45 minut (z czego sam lot będzie trwał ok. 20 minut). Będzie też zarazem 10. krajową trasą obsługiwaną przez narodowego przewoźnika i 99. w ogóle. Samoloty LOT-u umożliwiają też podróżowanie z Warszawy do Gdańska, Katowic, Krakowa, Poznania, Szczecina, Wrocławia i Zielonej Góry oraz z Krakowa do Gdańska. Spośród największych miast w Polsce narodowy przewoźnik nie obsługuje Łodzi i Bydgoszczy.\nHistorycznie rzecz ujmując w ofercie LOT-u były krótsze trasy. Narodowy przewoźnik latał kiedyś z Warszawy do Łodzi.\nCzytaj więcej: Jest wniosek o przejęcie LOT-u. Narodowy przewoźnik ma trafić pod skrzydła potężnej polskiej grupy\nNajlepsze połączenie na czas remontów kolejowych?\n- Oferujemy naszym pasażerom najszybszą i najwygodniejszą podróż między Warszawą i Lublinem, co jest szczególnie istotne właśnie teraz, w trakcie uciążliwych inwestycji drogowych i kolejowych między tymi miastami - mówi Gazeta.pl Adrian Kubicki, rzecznik LOT-u.\nDodał on również, że połączenia z Lublina będą tak zaplanowane w rozkładzie, by umożliwić dogodne przesiadki na rejsy średnio- i dalekodystansowe. Lublinianom ma być więc łatwiej latać do Ameryki Północnej, czy do krajów Europy Zachodniej.\nPasażerowie będą mieli do wyboru rejsy w poniedziałki, środy, czwartki, piątki i niedziele. Samolot będzie startował z Warszawy o godz. 13:40, a lądował w Lublinie o 14:25. Rejsy z Lublina zaplanowane są na godz. 15:10, a lądowanie na Lotnisku Chopina o 16:00.\nCeny za bilet w obie strony zaczynają się od 169 zł. Połączenie wystartuje 3 września i będzie całoroczne. Do obsługi rejsów LOT przeznaczył samolot Bombardier Q400, który pomieści 78 osób.\nNajszybsze połączenie kolejowe między Warszawą, a Lublinem umożliwia przejazd w czasie poniżej 3 godzin. Standardowe ceny biletów w 2. klasie to 30,90 zł, a w pierwszej 59 zł.\n300 zł wyprawki dla ucznia. Jak, gdzie i do kiedy można złożyć wniosek? Lepiej się pospieszyć\nA kiedy Wa-wa-Radom? Dalej klienci mogliby szybko przesiąść się w Radomiu na wycieczkowce płynące na Karaiby.\nKtóry minister tam mieszka, że mu "prywatne" loty fundują?\nTo o ile wcześniej trzeba się stawić na odprawie przed odlotem?\nPoliczmy... Czas dojazdu na lotnisko plus co najmniej godzina do odlotu, do tego dojazd z lotniska do Lublina...\nNo, ale szacun na dzielni... leciałam samolotem :D\nCena wspaniała. Prince Polo wliczone?\nWszystko Ok,ale rejsy powinny być tak zaplanowane,żeby Lublinianin mógł przylecieć rano do Warszawy,a po południu wrócić\nTaki loty może i miałyby sens gdyby samoloty leciały rano a wracały wieczorem, w obie strony. Poza tym dla kogo jest to połączenie? Bo nie dla tych co jeździli busami i pociągami.\nJeszcze parę takich "pomysłów" i bankructwo gotowe. No chyba, że Bajkopisarz dołoży z budżetu (podobnie jak do wynajmu mieszkań). I po wszystkiemu... Kraj bogaty to zapłaci za każdą głupotę. Nawet za nowe lotnisko, które ma być ... największym w świecie (przepustowość taka jak lotniska w Atlancie, które jest właśnie największym w świecie).\nMarzenia się spełniają, ale państwa przez takie idiotyzmy bankrutują. Argentyna np. już 9 razy.\nLot reaguje? Po roku trwania remontów? I jakie godziny dogodne... Po cholerę komuś być w Warszawie (a w zasadzie na Okęciu) o 16? I powrót dopiero następnego dnia o 13.40?\npo hu leciec do warszawy o 14 ? jeśli ma to mieć sens to około 7:00


Wrzesień, 2011 | "Dobrze pisać to znaczy czynić myśl widzialną" Ambrose Bierce\nOpublikowano 30 września 2011 Autor: Daga\nW związku z dzisiejszym świętem wszystkich chłopaków (Wszystkiego najlepszego, kochani! Co prawda, w poprzednim poście Chiyo napomknęła co nieco o banalności tych słów, ale uznajcie je za jak najbardziej szczere ;)) przyszło mi do głowy pewne pytanie dotyczące wszystkich tych oficjalnych i nieoficjalnych świąt, które obchodzimy w ciągu roku. A mianowicie: Jaki właściwie jest ich cel?\nFakt faktem wiele z tych dni obchodzonych jest, aby poruszyć pewien problem (Światowy Dzień Walki z Rakiem), uświadomić nas o istnieniu pewnych wartości (Międzynarodowy Dzień Matki Ziemi, Światowy Dzień Środowiska), pomagać w walce z różnymi problemami (Światowy Dzień bez Papierosa) lub też po prostu przypomnieć nam o wielu innych sprawach i problemach, o których zapomina się w życiu codziennych, a które zdecydowanie powinny być poruszane częściej (Międzynarodowy Dzień Głuchych, Międzynarodowy Dzień bez Przemocy, Międzynarodowy Dzień Walki z Ubóstwem).\nZ drugiej strony, natknęłam się też na oficjalne święta, które jak dla mnie są zupełnie zbędne. No bo powiedzmy sobie szczerze – co daje nam Światowy Tydzień Karmienia Piersią? (A może nie rozumiem tej idei, ponieważ nie jestem jeszcze matką, hmm?). Albo po co nam święto, które poza przypomnieniu nam o pewnym wydarzeniu, nie jest w stanie wpłynąć na nasze zachowanie w żaden sposób? (Międzynarodowy Dzień Pamięci Dwusetnej Rocznicy Zniesienia Transatlantyckiego Handlu Niewolnikami…). Czy ideą takich jednodniowych świąt nie jest też jakaś reakcja ze strony społeczeństwa? Bo jak rozumiem ideę Dnia bez Papierosa, tak nie potrafię sobie wyobrazić żadnych działań w czasie obchodzenia Międzynarodowego Dnia Spółdzielczości.\nNaszemu społeczeństwu chyba jednak nigdy nie znudzą się wszystkie te Międzynarodowe Dnie, bo wiele z nich jest obchodzonych w przeróżne sposoby przez mniejsze lub większe grupy społeczne – i choć formalnie żadnego z nich nie znajdziemy w nawet najbardziej wypasionym kalendarzu, to większości w ogóle nie przeszkadza fakt o ich niskiej popularności. W końcu każdy powód do świętowania jest dobry – i nieważne czy jest to Dzień Wikipedii czy Metalowca, prawda…?\nOpublikowano 28 września 2011 Autor: Daga\nZbliżają się urodziny mojej najlepszej przyjaciółki, a mnie natchnęło do „głębokich rozmyślań” nad życzeniami.\nOczywiście, kiedy jesteśmy z kimś twarzą w twarz, tradycyjne „wszystkiego najlepszego, zdrowia, szczęścia, pomyślności” wychodzi samo i nie wydaje się być ani nie na miejscu, ani nie dość szczere, nawet jeśli brakuje mu oryginalności. Ale gdy przychodzi do wypisywania urodzinowych (imieninowych, świątecznych, jakichkolwiek) kartek, czy nie czujecie czasem, że te zwykłe i utarte życzenia to jakby za mało? Że tyle jest alternatyw, że aż głupio wpisać „to co zwykle”?\nWedług mnie układanie życzeń jest sztuką i jeśli nią oficjalnie nie jest, to powinno być. Niby nic, ale o ile ładniej wygląda zabawna rymowanka albo coś zrobionego szczególnie pod gust jubilata. Na przykład Małemu Chemikowi wypisać życzenia tak, aby każde słowo rozpoczynało się od symbolu jakiegoś pierwiastka. Albo życzyć wszystkiego najlepszego za pomocą tytułów filmów czy piosenek. Albo ułożyć całość w formie artykułu z gazety. Albo…\nPomysłów oraz wykonań mogą być dziesiątki, pewnie nawet setki, szczególnie w dzisiejszych czasach kiedy nie musimy się ograniczać do tradycyjnej kartki pocztowej. Mając do dyspozycji niemal wszystko, czego moglibyśmy potrzebować, stworzyć drobiazg, który sprawi drugiej osobie radość, jest wyłącznie kwestią czasu. Filmik wrzucony na YouTube czy krótka animacja mogą się okazać świetnym rozwiązaniem dla osób lubiących bardziej „gadżetowe” rozwiązania.\nzdj. Marilyn Monroe śpiewająca „Happy Birthday” dla prezydenta Johna F. Kennedy’ego,\nkliknij, aby odtworzyć filmik\nNiemniej jednak, jakkolwiek pomysłów można znaleźć wiele, pewnie do końca zazdrościć będę mojej Mamie drygu do układania głupiutkich, wywołujących uśmiech na twarzy rymowanek, które sama wymyśla. Mnie podobnego drygu brak, toteż próbuję nadrabiać chociaż troszkę bardziej oryginalną formą.\nChociaż z drugiej strony – jeśli wypowiedziane przez odpowiednią osobę, w odpowiedni sposób, to nawet zwykłe „wszystkiego najlepszego” może brzmieć jak najcudowniejsze słowa na świecie, prawda? :)\nTWÓRCZOŚĆ/PROZA: Uważaj o czym marzysz, bo możesz to dostać\nOpublikowano 25 września 2011 Autor: Daga\nRzadko kto w dzisiejszych czasach respektuje tę bardzo ważną zasadę numer Bliżej Nieokreślony. Ludzie marzą do woli, bezkarnie i jednocześnie karygodnie, a co najgorsze, często nieświadomie. Niewinny milion, cichy domek w Malibu, maleńki idealny facet. Marzenia wciągają jak hazard, a niespełnione bolą niczym kopniak w piszczel. Zagłębiamy się w nich, ponieważ ten świat dostarcza nam miejscowego znieczulenia na ból rzeczywistości lub nawet narkozy. Świat marzeń nie pozostawia po sobie śladu – w pracy wyśmieją cię za ten tandetny krawat, ale za fantazje o cyckach sekretarki nikt cię nie oceni, ponieważ zwyczajnie zostały one objęte kodem Tajne, łamane przez Brak Wstępu Do Cudzej Głowy. To wydaje się w marzeniach najbardziej kuszące. Przweważnie, to co jest najgorszym świństwem ewolucyjnym, wygląda najbardziej atrakcyjnie – taki już jest mechanizm bycia śmiertelnikiem. Chowamy się za chorymi pragnieniami w konsekwencji tracąc kontakt ze światem realnym, ten proces trwa lata, ale postępuje z miażdżącą, nieodwracalną siłą. Przychodzi moment, kiedy boimy się wyjść ze swojego bezpiecznego gniazdka usłanego wymysłami, z obawy przed ciosem, zadanym nam przez współczesny, owładnięty chorą generacją lansu, świat. Skręca mnie na samą myśl, że mam wypierdzieć kolejnego, niczym nie różniącego się od chodzących juz po ziemi, mentalnego tchórza.\nLudzie nigdy nie rozuzumieją, że marzenia zabijają. Zarówno te spełnione, jak i nie. Kiedy człowiek nie dostaje tego o czym marzy, jego wiara w los zostaje zachwiana, samoistnie kwestionuje sens swego jestestwa, bo po co istnieć, by być tylko nieszczęśliwym, małym, nic nie znaczącym człowieczkiem? A co z wiarą w następny dzień, w to, że każdy ból mija, a po nim nastaje w końcu ukojenie, że po deszczu pojawia się słońce? Gdzie sens najsłynniejszego na świecie powiedzenia ‚będzie dobrze’?\nCóż się z kolei wydarzy, kiedy człowiecza dola zostanie uszlachetniona przez spełnione marzenie? Człowiek się zatraca. Zaczyna obstawiać coraz więcej i grać coraz brutalniej, aż w końcu postawi całe swoje życie na jedną kartę, co w momencie przegranej odciśnie niemożliwe do wyleczenia piętno na ludzkiej psychice. Czy chcemy czy nie, kształtuje nas każdy bodziec z zewnatrz, a zatracanie się w marzeniach nie owocuje niczym innym jak stopniowym szaleństwem. Dla mnie jest już za późno, właśnie odkryłam, że nie jestem już nieszkodliwym dziwakiem lecz klasyczną wariatką.\nDostawanie, to chwilowy etap rozpieszczania nas przez los, który w kilka sekund może zakończyć fiskiem nasze poczyniania, światopogląd i stan psychiczny. Nic nie odbiera nadziei bardziej niż to, czego bardzo pragniemy ze świadomością o niedostępności tej mniej lub bardziej chwilowej zachcianki. Człwoiek który dostaje to, czego chce definitywnie głupieje i opuszcza gardę – staje się łatwym celem, taki bezbronny w swoim słodkim zapomnieniu. Niestety, tak skonstruowany jest ten świat, że to spadanie z wyżyn, a nie z nizin jest bardziej bolesne. I to nie cynizm przeze mnie przemawia, tylko rozpaczliwa próba wyrwania się z własnego obłędu wiecznych marzeń, choć sama do końca nie wiem, kim jestem naprawdę. Właśnie przez to.\nPrzeklinam dzień, w którym nieodwracalnie stałam się marzycielką. Tak naprawdę, co ja tam wiem. Sama marzę o wszystkim, czego nie mogę mieć. Jestem tak samo słabym człowiekiem jak ci, którym palnęłabym kazanie przy śniadaniu.\nW obronie marzeń dodam tylko tyle(dla równowagi): dają siłę trwania w tym skurwysyńskim świecie, bo nikt, nawet pantofelek nie jest w stanie żyć w stanie absolutnej realności. Mimo wszystko, bądź ostrożny – skakanie do głębokiej studni marzeń może pozbawić cię wszystkiego i jedynego, co w stuprocentach zostało ci podarowane i zagwarantowane: poczucie szarej rzeczywistości.\nautorka: miss Keisha\nGraffiti – poezja współczesna\nOpublikowano 23 września 2011 Autor: Daga\nPoeci rodzą się nadal, nie jest to naród wymarły. Być może już nie mdleją na widok piękna i nie zabawiają swoimi rymami królów na wystawnych ucztach (chociaż zdarza się czasem, że wędrują, by śpiewać ballady pospólstwu). Mimo, iż bycie poetą jest dziś wielce niemodne, talent ujawnia się w najmniej spodziewanych miejscach.\nPoezja sprejem pisana, chociaż często nie przebiera w słowach, moim zdaniem nie jest gorsza od tej drukowanej złotymi literami.\nI chociaż nie doczeka się uznania wśród krytyków, to wyrazy uznania mogą być przekazane w inny sposób.\n„Rany boskie – jestem kioskiem!” zatytułowana tak została zabawa w szybkie wymyślanie rymów do podanych słów, która ma miejsce na przykład w Esce Rock. Tekst doczekał się również swojego fanklubu na Facebooku.\nNie mam pojęcia, kto wymyślił te słowa, ani kto je umieścił w tym miejscu, ale jestem pełna szacunku dla autora. I muszę z tego miejsca mu podziękować, ponieważ dzięki niemu naprawdę zaczęłam doceniać street art.\nSchizofrenia, próżniactwo, depresja i pisanie\nOpublikowano 21 września 2011 Autor: Daga\n„Pisarz jest zazwyczaj postacią jeszcze bardziej epizodyczną niż człowiek przechodzący przez ulicę w powieści”, czytamy w Nonsensopedii. „Nikt nie wie, jak wygląda (chyba że jego wizerunek umieszczono na okładce), co robi w życiu (oczywiście jest pisarzem, bo po co mu jakieś wykształcenie), kiedy się urodził i zmarł (chyba że książka jest nowością, wtedy wszyscy wiedzą, że urodził się w tym stuleciu i wciąż oddycha)”.\nJakkolwiek stereotypowe jest to patrzenie, na uwagę zasługuję osobna kategoria opatrzona nazwą „choroby pisarza”:\n· „fobia – jej nosicielem jest najczęściej twórca horrorów, który sam boi się ich czytać;\n· schizofrenia – pisarz posiadający tę chorobę pisze najczęściej książki fantasy;\n· głęboka depresja – pod wpływem tego zaburzenia powstają bestsellery;\n· życie przeszłością – pisarz miał ciężkie dzieciństwo i pisze książki realistyczne;\n· małżeństwo z 20–letnim stażem – prowadzi do powstania tanich romansów szczycących się bardzo głębokimi przeżyciami erotycznymi;\n· brak małżeństwa – dzięki niemu mamy zaszczyt czytać coś w rodzaju komedii romantycznych;\n· próżniactwo – pisanie wielu tomów książki, którą wszyscy już rzygają;\n· samozachwyt – pisania pamiętnika;\n· kujoństwo – pisania powieści historycznych i naukowych”.\nZgodnie z treścią artykułu, jeśli żadnych z wyżej wymienionych chorób nie posiadamy, a jesteśmy istotami piszącymi, prawdopodobnie nasze wypociny będą nudne. I to nawet nie jak flaki z olejem, bo te przynajmniej mają jakieś barwy.\nNa podstawie powyższej kwalifikacji można pod lupę wziąć najbardziej popularnych pisarzy. Ot, King zdecydowanie musi mieć jakąś fobię. I nie sądzę, by była to hippopotomonstrosesquippedaliophobia, czyli, mówiąc prościej – lęk przed długimi wyrazami. Tolkien i Rowling zdecydowanie mają schizofrenię, a Sir Hugh Beaver (inicjator stworzenia Księgi Guinessa) doprawdy głęboką depresję. A cała czołówka polskich pisarzy, których wielotomowe lektury są obowiązkiem dla ucznia – o, ci to dopiero próżniacy, lenie, kujony jedne, niektórzy nawet w samozachwyt wpadający. Cóż za okropność!\nNiekiedy pisarze tworzą tzw. literaturę ciężką (cyt. Nonsensopedia).\nTWÓRCZOŚĆ/POEZJA: Nie my\nOpublikowano 18 września 2011 Autor: Daga\nOpublikowano 16 września 2011 Autor: Daga\nTen wstęp mamy wyryty w pamięci niczym dwa razy dwa. Gdy byliśmy dziećmi, czytano lub opowiadano nam wszelakiego rodzaju bajki, historie i opowieści. A co się dzieje później? Później dorastamy, nabywamy umiejętność czytania i nie ma nam już kto czytać – prędzej sami będziemy czytać własnym dzieciom, wnukom, prawnukom (sto lat w zdrowiu, oczywiście).\nWłaściwie… to prawie nie ma nam kto czytać. W końcu żyjąc w dwudziestym pierwszym wieku mamy przywilej łatwego dostępu do – tak, tak, zgadliście – audiobooków.\nWbrew pozorom audiobooki nie są aż tak nowym wynalazkiem, jak mogłoby się wydawać. Książka mówiona istnieje od lat 30-tych XX wieku, a więc mniej więcej od czasu wynalezienia taśmy magnetycznej i powszechnej dystrybucji płyt gramofonowych (oba przypadły na lata 20-ste XX wieku). W Polsce jednymi z pierwszych książek mówionych były płyty firmy Orpheon z bajkami Adama Mickiewicza czytanymi przez Mariusza Maszyńskiego.\nReklama płyty firmy Orpheon z nagraniem bajki „Pies i wilk” A. Mickiewicza recytowanej przez Mariusza Maszyńskiego\nzdj. Cyfrowa Biblioteka Narodowa\nOd lat 60-tych XX wieku zaczęto je produkować na potrzeby Biblioteki Polskiego Związku Niewidomych. Korzystają z nich nie tylko osoby niewidome lub słabo widzące, ale także niepełnosprawne oraz starsze, które z różnych przyczyn nie są w stanie już samodzielnie czytać. Jak głosi strona biblioteki, książki mówione „niejednokrotnie są arcydziełami sztuki”*, co zawdzięczają przede wszystkim osobom je czytającym: aktorom oraz lektorom telewizyjnym i radiowym. W końcu już od zarania dziejów bajarze i gawędziarze gromadzili tłumy słuchaczy – trudno byłoby kompletnie zniszczyć sztukę słowa mówionego, skoro ostała się tyle wieków, czyż nie?\nPóki co, chociaż w Polsce popularność książek mówionych stale rośnie, nadal daleko jej do ogromu, jakim cieszy się w Stanach Zjednoczonych. Według sondażu Audio Publishers’ Association wartość rynku audiobooków w roku 2005 wynosiła $871 milionów, z czego 9% sprzedanych pozycji została zakupiona w wersji elektronicznej, 16% na kasetach, a 74% na płytach CD.** Książki mówione cieszą się w Stanach tak wielką popularnością, że większość bestsellerów dostępna jest w wersji audio, a nierzadko płytę można otrzymać razem z książką.\nPrzyznaję, że ładnych… ojej, będzie tego już z dziesięć lat temu, kiedy w poznańskim Empiku natknęłam się na mówioną wersję Harry’ego Pottera, byłam święcie przekonana, że tylko dzieci niebędące w stanie czytać zakupiłyby te płyty. Jako dziecku wychowanemu wśród książek (których moi rodzice mają więcej niż ja włosów na głowie – plus jeszcze moje zbiory) w głowie mi się nie mieściło, że ktokolwiek pełnosprawny sięgnąłby po audiobooka, rezygnując tym samym z przyjemności, jakim jest dotyk i zapach oprawionych, zadrukowanych kart, przyjemności jaką daje przycupnięcie (lub położenie się) w kąciku czy na łóżku, czy pod drzewem i zatopienie się w lekturze. Dziś, tę dekadę później, sama poszukuję wersji audio do książek, na których przeczytanie studia odbierają mi czas (bo, niestety, wzrost gospodarczy Japonii na przełomie lat 50-tych i 60-tych nie należy do moich ulubionych lektur do poduszki). Audiobooki pozbyły się nalepki bycia „tylko dla niewidomych”, a stały jedną z wygód współczesnego życia i, jak już zostało powiedziane, formą sztuki. A także, jeśli się nad tym zastanowić, powrotem do korzeni; w końcu zaczęliśmy od słuchania „Dawno, dawno temu” z ust naszych mam czy babć (pamiętacie, jak manipulowały głosami, aby umilić nam słuchanie?), a doszliśmy do punktu, w którym wkładamy słuchawki na uszy, by posłuchać głosów Piotra Fronczewskiego czy Roya Dotrice’a czytających nam historie. W końcu któż oparłby się dobrej historii opowiedzianej przez kogoś, kto jest w tym dobry i czyj głos ma tak miłe dla ucha brzmienie?\n* Strona Biblioteki PZN, „O bibliotece”\nMuzycy to mają dobrze…\nOpublikowano 14 września 2011 Autor: Daga\nWychodząc z założenia, że artysta artyście jest równy, do niczego się nie dojdzie. I nie mówię tutaj o porównywaniu dorobku artystycznego, talentu czy nurtów, a raczej o dziedziny sztuki. Można przedstawić to samo w utworze muzycznym, choreografii tanecznej i w filmie, jednak ilość pracy włożony w powstanie dzieła, typ odbiorcy czy satysfakcja z jego rozpowszechnienia może być zupełnie inna.\nWedług mnie najlepiej mają muzycy, a spośród nich wokaliści. Jeśli ktoś został obdarzony przez naturę pięknym głosem, to może mieć dzięki temu równie piękne życie. Może „zahaczyć” się do jakiegoś zespołu, gdzie dadzą tekst i muzykę, trochę poćwiczy i już jest gotowy do występu.\nMuzyka na żywo jest bardzo popularna, codziennie na świecie odbywa się tysiące koncertów. A jaka to satysfakcja, kiedy śpiewasz, a tłumy skaczą, śpiewają, bawią się dzięki tobie! Większość glorii zespołu zbiera właśnie wokalista. Z gażą może już tak nie jest, ale da się z tego całkiem przyzwoicie wyżyć, biorąc pod uwagę, że pracą jest właściwie dobra zabawa.\nA taki „gryzipiórek”, który siedzi całymi dniami i nocami przed ekranem komputera, by w kilka miesięcy czy lat napisać swoją powieść? Szwenda się później taki po wydawnictwach, żeby ktoś z łaską przyjął jego dzieło. Po wszystkim zostają mu tylko nieliczne spotkania autorskie lub wywiady z dziennikarzami – najczęściej niespełnionymi artystami, którzy zamiast podziwiać dzieło, sprowadzają wycieńczonego pisarza do parteru, zazdroszcząc mu odwagi i wytrwałości… I wyżyć z tego ciężko.\nKtoś mi ostatnio powiedział, że książki są zbyt tanie. Przecież ktoś włożył w to tak wiele pracy, a my, czytelnicy, płacimy za mniej niż za doładowanie konta w telefonie – a książkę powinno się traktować z należytym jej szacunkiem! Toż to świętość! Szkoda tylko, że dla niektórych jest świętością, którą trzeba pozostawić za szybką, nietykaną.\nNie mówię, że pisanie nie sprawia twórcy radości – bo przecież sprawia! Kto inaczej by pisał? Tyle, że jest to radość bardzo samotna. Pisarz zawsze jest sam.\nWcale nie chciałabym nikogo zniechęcać. Właściwie to chciałabym, żeby artyści i ich dzieła były traktowane z należytym szacunkiem. Cóż poradzić na to, że ludzie muszą dostosowywać się do potrzeb rynku, a nie do swoich możliwości i preferencji, żeby móc godnie żyć? Robić to, co się kocha i zarabiać na tym pieniądze, to prawdziwy luksus.\nTWÓRCZOŚĆ/POEZJA: Jan Paweł II\nOpublikowano 11 września 2011 Autor: Daga\nDziś płyniesz łodzią\nw falach pieśni\na wiosła Twoje w naszych\nW jaskółczych modłach\nrozkwitły w duszach\nw świętości ducha\nw Twe milczenie\nApel do Poczty Polskiej\nOpublikowano 9 września 2011 Autor: Daga\nWiele osób twierdzi, że listów to się już dzisiaj nie pisze. Że lepiej i szybciej wysłać e-mail. Że naszej młodzieży zamiast kartki i długopisu wystarczy telefon. Starsi wypowiadają się o młodych ludziach tak, jakby naszą jedyną rozrywką były komputery i telewizja. A ja tu chciałam głośno zaprotestować i utwierdzić dorosłych w przekonaniu, że młodzież listy pisze, jak najbardziej, i że to młodzieży sprawia wielką frajdę, większą nawet od wysłania smsa czy e-maila! Jest tylko pewien mały problem…\nOsobiście bardzo lubię wysyłać i otrzymywać listy, a pisanie ich to już dla mnie niemal rytuał. I jak to z rytuałami bywa, wszystko powinno iść zgodnie z planem, żeby ów rytuał się udał. Ku mojemu rozczarowaniu, czasami przerywa mi go coś, co kompletnie przerywać nie powinno – Poczta Polska.\nOtóż, kiedy zaczęłam wysyłać pierwsze, „prawdziwe” listy, byłam pocztą zachwycona. (No dobrze, po prostu nie miałam do niej żadnych większych zastrzeżeń…). Panie w okienku uprzejmie informowały mnie o cenach znaczków pocztowych i odbierały ode mnie wszystkie koperty, które później wrzucały do Wielkiego Pudła Z Wieloma Innymi Kopertami. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że po kilkunastu wysłanych przeze mnie listach, niektóre z nich przestały znajdować adresatów. Słowem – poczta zaczęła je gubić. I nie to, że nie rozumiem dlaczego, bo zawsze jakiś tam jeden czy dwa listy mogą się zawieruszyć. Nawet trzy. Ale żeby gubić je tak często…?\nOczywiście, że nie powinnam mieć pretensji o to, że poczta mojego listu nie dostarczyła, bo adres był nieczytelny. Zdarza się. Rozumiem, że nie mogę spodziewać się cudów za złoty trzydzieści pięć, bo tyle właśnie kosztuje znaczek do najzwyklejszego listu wysłanego, na przykład, z Warszawy do Krakowa. W porządku. Rozumiem nawet, że poczta może zawieruszyć taki mój list na Węgry, za który płacę te najtańsze trzy złote, bo „za granicę drożej”. Ale jeśli już wysilam się, żeby kupić kopertę bąbelkową i zapłacić ponad dziesięć złotych za wysłanie listu priorytetowego, to wiadomo, że mam nadzieję na jego dostarczenie. Nawet nie mówię, że szybkie. Jakiekolwiek. I co? I nawet na to liczyć nie mogę.\nNa dodatek zostaje jeszcze problem priorytetowy (dosłownie!), czyli różnica pomiędzy wysłaniem listu zwykłego oraz priorytetu. A raczej jej brak. No, chyba że w cenie. Jak już płacę za priorytet, to chcę, żeby to był priorytet nie tylko z nazwy i niezwykle irytuje mnie fakt, że często czas, w którym ów list dochodzi, wcale nie różni się od czasu, w którym dostarczony jest najzwyklejszy, najtańszy list. Wcale a wcale. A skoro nie ma pomiędzy nimi żadnej różnicy, to po co przepłacać? Po co w ogóle dzielić listy na takie i owakie, jeśli chwilę później wrzuca się je do jednego wielkiego worka…?\nPoczto! Co się z pocztą stało?


Dron – latające oko Wielkiego Brata - Prosta strona podatków\nDron – latające oko Wielkiego Brata\nŹródło: Profesjonalny Wywiad Gospodarczy\nSłynny, amerykański dron wojskowy MQ-1 Predator jest tak zautomatyzowany, że potrafi zupełnie samodzielnie wyśledzić cel, zakwalifikować go jako wrogi, a następnie podjąć decyzję o jego likwidacji. W praktyce, tę ostatnią decyzję wciąż jeszcze podejmuje człowiek, ale dzieje się tak wyłącznie z uwagi na względy natury etycznej.\nLatem zeszłego roku zostałem zaproszony na ślub. Z samej ceremonii najbardziej utkwił mi w pamięci dron, który filmował wszystkich obecnych. Z wysokości kilku, kilkunastu metrów, nienachalnie, precyzyjnie, bez konieczności przepychania się przez tłum weselników. Efekt był oszałamiający, wszyscy doskonale widoczni, żadnych drgań, jakość HD. Oglądając jednak nagranie z uroczystości, nie mogłem pozbyć się pewnej natrętnej myśli: skoro takie urządzenie może dziś kupić każdy, kto ma aktualnie na zbyciu równowartość średniej krajowej, to czym dysponują ci, którzy mają większy budżet, szersze kompetencje, a na ich barkach spoczywa odpowiedzialność za bezpieczeństwo społeczeństwa?\nDyskusja na ten temat rozgorzała w ostatnich miesiącach w USA. Amerykanie co raz częściej zastanawiają się nad tym, co i które służby chowają w swoich latających zabawkach, pod ich własnym niebem. Znany głównie wśród wyznawców teorii spiskowych program „Echelon” od lat pełni rolę ucha amerykańskiej wspólnoty wywiadowczej. Okazuje się jednak, że ta pragnie mieć w swej dyspozycji dużo szersze spektrum zmysłów. FBI przyznało niedawno, że co najmniej dziesięciokrotnie użyło na terenie USA bezpilotowców w celach inwigilacji. Szef agencji utrzymuje, że drony wykorzystywane są przede wszystkim do długotrwałej, skrytej obserwacji, w warunkach, w których zaangażowanie ludzi groziłoby dekonspiracją i stanowiło dla nich zagrożenie. Tym samym przyznał, że sprzęt bezzałogowy stanowi w tej chwili skuteczniejszą, tańszą i bezpieczniejszą alternatywę. Argumenty te, mimo obaw części społeczeństwa zapewne przekonają kongresmenów i senatorów. A naród tak, jak zapomniał już o rewelacjach Snowdena, przejdzie też do porządku dziennego nad aktywnością BSL.\nWarto się więc zastanowić, do czego i w jaki sposób można wykorzystać bezzałogowce? Tym bardziej, że co raz głośniej o ich zakupie mówi się również w Polsce. Choć urządzenia wykorzystywane przez służby pozawojskowe nie działają w takim wymiarze jak wspomniany na wstępie Predator, nie budzi wątpliwości fakt, że mogą one prowadzić bardzo skuteczną obserwację zarówno obiektów, jak i ludzi. Zamontowany na nich sprzęt optoelektroniczny nie ustępuje montowanym na ulicach kamerom monitoringu. A te, z czego nie każdy zdaje sobie sprawę, są w stanie uzyskać zbliżenie pozwalające na bezproblemowe odczytanie numeru rejestracyjnego z odległości kilkuset metrów. Zastosowanie nokto i termowizji czyni drony zdolnymi do inwigilacji w każdych warunkach widoczności. Mogą niezauważenie zaglądać przez zasłonięte okna oraz podsłuchiwać rozmowy. Dzięki wyposażeniu dronów w odpowiedni sprzęt mogą one tez namierzyć telefon komórkowy, czy umożliwić włamanie do komputera. Krótko mówiąc, jeśli jakieś urządzenie jest na tyle małe i poręczne, by podnieść je bez problemu jedną ręka, zapewne można je również umieścić na niewielkich rozmiarów bezzałogowcu. Pamiętać przy tym należy, że dron nie działa w oderwaniu od świata zewnętrznego. Kieruje nim operator mający dostęp do odpowiednich baz danych. Z ich pomocą może sprawdzać numery rejestracyjne samochodów, telefony, a przy odpowiednio precyzyjnej optyce i oprogramowaniu, również odnaleźć w tłumie interesujące służby osoby. Programy identyfikujące ludzi na podstawie rysów twarzy są dziś niemal w powszechnym użyciu. Tak długo, jak ich zadaniem będzie walka z przestępczością, każdy praworządny obywatel z radością przyklaśnie idei ich zastosowania. Jeśli jednak ten sam obywatel zorientuje się, że połączenie bazy PESEL ze stanowiskiem pracy operatora drona, da temu ostatniemu choćby hipotetyczną możliwość przypadkowego uchwycenia dowolnej osoby w krępującej sytuacji, entuzjazm szybko ustąpi miejsca trosce o własną prywatność.\nTo właśnie możliwości masowej inwigilacji budzą największe obawy obrońców swobód obywatelskich. Zapominają oni jednak, że technika jest tylko narzędziem, za którym nie zawsze nadąża ustawodawca. Z jednej strony, trudno mieć za złe agendom rządowym, odpowiedzialnym za zapewnienie bezpieczeństwa, że inwestują w nowe technologie i szukają dla nich zastosowania w „swoim ogródku”. Taka jest ich rola i tego od nich oczekuje społeczeństwo. To samo społeczeństwo ma jednak co raz częściej obawy, czy za pomocą wysublimowanych technologii, ogródek nie zamieni się w szklarnię, gdzie każdy proces będzie podlegał ścisłej kontroli. Taki trend niewątpliwie istnieje i nie wynika z jakiejś szczególnie złej natury służb. Służby to zawsze ludzie, a ludzie są ciekawscy. Kto z nas, mając w ręku lornetkę, nie pomyślał o tym, by zajrzeć sąsiadowi przez okno?\nObowiązkiem państwa jest czuwać nad tym, by obsługą urządzeń umożliwiających tzw. masową inwigilację zajmowali się ludzie, których moralność i intencje nie budzą wątpliwości. Ci z kolei muszą działać w ramach przejrzystego i skutecznego systemu prawnego. I tu właśnie tkwi największe niebezpieczeństwo. W istocie rzeczy przez świat przetacza się fala zmian legislacyjnych, zmierzających do usankcjonowania prawa rządów do szpiegowania swoich obywateli bez żadnych konkretnych dowodów popełnienia przestępstwa przez osoby, których prywatność jest naruszana. Zbiera się potężne ilości informacji na temat obywateli bez wystarczających gwarancji, co tego, kto i kiedy będzie mógł te informacje wykorzystać. Nie mamy żadnej pewności, czy w rękach nowego senatora McCarthy'ego te bazy danych nie staną się narzędziem dla wyśnionej przez Orwella Policji Myśli, która będzie tropić nie tylko prawdziwych terrorystów, ale i wszelkie „Myślozbrodnie” swoich obywateli. Nie znaczy to jednak, że obywatele są w tym procesie bezwolnym pionkiem, podatnym na wszelkie działania „siły wyższej”.\nPo ich stronie stoją dziś nie tylko praktycy świetnie znający meandry i zakamarki systemu prawnego, ale również eksperci z zakresu kontrwywiadu gospodarczego, bezpieczeństwa osobowego i teleinformatycznego. Pojedynek między pragnącymi korzystać z podstawowych swobód i wolności obywatelami, a pełniącym rolę mocno nadopiekuńczego rodzica państwem, przypomina nieco czasy zimnej wojny. Każdy krok obu stron konfliktu był wtedy uważnie obserwowany przez oponenta, a ewentualne działania spotykały się z natychmiastową kontrreakcją. Delikatna równowaga wynikała bowiem właśnie z tego, by żadna ze stron nie przeoczyła momentu, kiedy ta druga zaczynała zyskiwać przewagę. Zgodnie jednak ze znanym powiedzeniem, że na każdą technikę znajdzie się inna, która jej przeciwdziała, należy również pamiętać, że społeczeństwo nie musi jedynie bronić się przed skutkami nadużycia ze strony władzy. Może ono również, przeciwdziałać sytuacjom, w których takie nadużycie mogłoby przynieść jakiekolwiek negatywne skutki. Pamiętajmy o tym, że nawet najdroższy dron, kierowany przez znakomitego operatora i podłączony do najbardziej wyszukanych baz danych, nie będzie nam straszny, jeśli będziemy wiedzieli, jak się przed nim bronić.


Sok pomarańczowy - zadbaj o jego obecność w diecie! - babskiewnetrze.pl\nRedakcja babskiewnetrze.pl Opublikowane w 18 czerwca 2021\nSok pomarańczowy ma nie tylko wyśmienity smak, ale przede wszystkim cenne właściwości. Autorzy badań naukowych oraz eksperci m.in. z Instytutu Żywności i Żywienia zgodnie twierdzą, że szklanka świeżo wyciskanego soku owocowego może zastąpić jedną z sugerowanych dziennych porcji owoców. Z pomocą wyciskarki do cytrusów można każdego dnia przygotować taki zdrowy napój dla siebie oraz innych domowników. W artykule podajemy najważniejsze zalety picia świeżego soku z pomarańczy i innych cytrusów, a także podpowiadamy, jak wybrać najlepszą wyciskarkę do cytrusów, która ułatwi codzienne robienie soków.\nZalety picia soków z cytrusów\nCytryny, pomarańcze i grejpfruty stanowią bogate źródło substancji odżywczych, które pozytywnie oddziałują na nasz organizm oraz ogólne samopoczucie. Jakie są konkretne właściwości zdrowotne picia świeżych soków cytrusowych? Oto najważniejsze z nich!\nObecność witaminy C, która wspiera pracę układu odpornościowego, zwiększa przyswajanie żelaza.\nBogactwo folianów i potasu.\nWłaściwości antyoksydacyjne – zawarte w cytrusach m.in. polifenole usuwają wolne rodniki i opóźniają proces starzenia komórek,\nLepsze nawodnienie organizmu.\nDziałanie przeciwzapalne (dzięki hesperydynie).\nLepsze odżywienie całego organizmu.\nPomimo tego, że w sklepach możemy kupić wiele soków pomarańczowych, to niestety często pojawiają się w nich substancje zagęszczające, sztuczne barwniki, aromaty, konserwanty czy dodatkowy cukier. Wyciskając samodzielnie sok z pomarańczy, możesz mieć pewność, że napój jest rzeczywiście świeży i zdrowy. Właśnie z tego powodu wyciskarki do cytrusów zdobywają coraz większą popularność i coraz częściej pojawiają się w naszych domach. Warto pamiętać, żeby wypić taki sok od razu po przygotowaniu, aby uniknąć oksydacji i utraty części składników odżywczych.\nWyciskarki do cytrusów – jak wybrać?\nSzukając odpowiedniej wyciskarki dla siebie, warto zwrócić uwagę na moc – im jest ona większa, tym szybciej i efektywniej pracuje silnik, a sok powstaje w krótszym czasie. Kolejnym parametrem, którym warto się zainteresować, są obroty. W przypadku urządzeń do wyściskania soku z cytrusów optymalnie powinny one wynosić od 40 do 80 obrotów na minutę. To zapewni dobre tempo pracy, a jednocześnie urządzenie nie będzie zbyt głośne i sok nie będzie rozpryskiwał po ściankach urządzenia. Kwestia indywidualną jest sito – im drobniejsze, tym sok będzie bardziej klarowny i z mniejszą ilością miąższ. Wyciskarka do cytrusów to niezwykle przydatne urządzenie, które przyda się każdej osobie, która chce samodzielnie robić świeże soki z owoców. Na jakie parametry zwracać uwagę przy wyborze? Podpowiadamy!\nPoprzedni wpisOświetlenie do korytarza – jakie wybrać i dlaczego lampy mają aż tak duże znaczenie w przedpokoju?\nNastępny wpisWybór idealnego pierścionka zaręczynowego\nRedakcja babskiewnetrze.pl 25 maja 2021\nGdzie znajdziemy najlepsze karmy dla psa?\nRedakcja babskiewnetrze.pl 21 marca 2022\nUlga dla klasy średniej – co trzeba o niej wiedzieć?\nRedakcja babskiewnetrze.pl 13 kwietnia 2022\nGlow up co to jest i dlaczego warto go przejść?\nCzym powinny się charakteryzować lampy zewnętrzne na dom?\nCo na ściany w kuchni, aby pomieszczenie było funkcjonalne i stylowe?\nJak obliczyć wiek psa? – nowa formuła\nJak neutralizować nieprzyjemne zapachy zwierząt? Zobacz te metody!\nPraca zdalna kodeks pracy – co warto wiedzieć?\nZawieszenie działalności a ZUS – co warto wiedzieć?