Kraków’s Yellow Submarine Smash Burger & Shake – burgery godne Beatlesów. - Street Food Polska\nHomebacon cheeseburgerKraków’s Yellow Submarine Smash Burger & Shake – burgery godne Beatlesów.\nbacon cheeseburgerbacon&cheesebar z hamburgeramiburger + frytkiburgeryburgery Krakówcheeseburgerdobre burgerydobry hamburgerfood truckfrytkigdzie zjeśćgdzie zjeść krakówhamburgerhamburger + frytkihamburger Krakówjedzenie Krakówjedzenie na wynosjedzenie w Krakowiejedzenie wegetariańskiejedzenie z samochoduKazimierzKrakówKraków gdzie zjeśćmałopolskiepyszne burgeryrecenzjaRecenzjestreet food\n22 lutego 2021food truck KrakówKazimierz Food SquareKrakówKraków gdzie zjeśćKraków jedzenieKraków’s Yellow Submarine Smash Burger & Shakeloaded friesshakesmash burgerstreetfood2493Przeglądy\n„We all live in a yellow submarine\nW sobotę po raz pierwszy od bardzo bardzo dawna miałem okazję wyjść z domu tylko w jednym celu – aby zjeść coś z food trucków. Okazją tą była wizyta szefostwa Street Food Polska w Krakowie.\nW sobotę minął również rok odkąd w jednym z krakowskich barów mlecznych spotkałem się z dziennikarką New York Times. Kilka dni później miała się odbyć profesjonalna sesja zdjęciowa, nie odbyła się, bo zaczęła się pandemia. Wczoraj uderzyło mnie jak bardzo zmieniły się nasze życia w ciągu ostatniego roku.\nKazimierz Food Square znajduje się w Krakowie na rogu ulic Dajwór i Na Przejściu, ten niewielki na razie plac (wkrótce zostanie powiększony) zajmowany jest przez pięć food trucków. Nas najbardziej interesował Kraków’s Yellow Submarine Smash Burger & Shake specjalizujący się w smashburgerach. Jeśli dobrze kojarzę, jest to pierwsze takie miejsce w Krakowie. Ta technika przyrządzania mięsa na płycie polega na rozpłaszczeniu za pomocą specjalnego narzędzia kulki mięsa na samym początku smażenia.\nDzięki temu spód burgera mocniej i szybciej się karmelizuje, a to dodaje mięsu smaku. Oprócz burgerów można w Żółtej Łodzi Podwodnej zjeść także frytki z dodatkami za którymi szaleję, a także naleśniki z syropem klonowym i bekonem (w sezonie). Wypić możemy klasyczne piwo korzenne, ale też robione na miejscu szejki i floaty, czyli napoje gazowane z lodami.\nPo spojrzeniu na menu stwierdziliśmy, że trzeba spróbować nie tylko burgerów, ale też kanapki wege. Kilka chwil później w nasze ręce trafiły Paul, George i Ringo.\nZatrzymam się na chwilę przy bułce, bo jest absolutnie świetna – miękka, delikatna, lekko słodka. Idealnie trzyma całość składników w ryzach do samego końca, ale też dodaje coś od siebie. W wielu miejscach ten element wciąż jest traktowany po macoszemu, tutaj na szczęście nie. Mięso jest doskonale przyprawione i idealnie skarmelizowane. Dodatki są oczywiście świeże i chrupiące, podobnie jak perfekcyjnie podsmażony bekon. Powiem szczerze, że to najoryginalniejsze burgery jakich próbowałem od dawna. I bardzo chętnie będę na nie wracał. Są jedyne w swoim rodzaju. Burgery są duże i całkiem sycące, na większy głód polecam jednak zamawiać wersję z podwójnym mięsem, taka kanapka bardziej przypomina wagowo burgery, do których jesteśmy wszyscy przyzwyczajeni.\nByłem też ciekaw jak zostanie potraktowany temat kanapki wegetariańskiej. Często w podejściu do wegetarian widać prawdziwą troskę właścicieli miejsca o to, aby każdy był zadowolony z wizyty. Nie zawiodłem się. Kanapka z pieczarką portobello i serem pleśniowym to petarda. Jędrny kapelusz pieczarki w połączeniu z delikatnie ciągnącym się, bardzo intensywnym w smaku i aromacie serem pleśniowym wyrwały mnie z kapci. To był chyba najszybciej zjedzony wege burger w moim życiu. Niesamowicie mi smakował.\nSpróbowaliśmy także firmowych karbowanych frytek z dodatkami: jalapeno, firmowym sosem i chrupiącym bekonem. Dostajemy dokładnie to, co obiecano nam w menu. Firmowy sos jest świetny, idealnie pasuje do całości. To doskonałe rozwiązanie kiedy nie mamy akurat ochoty na kanapkę.\nPodsumowując Kraków’s Yellow Submarine serwuje jedne z najoryginalniejszych i nie obawiam się tego napisać, jedne z najsmaczniejszych burgerów w Krakowie. Już nie mogę się doczekać momentu kiedy wrócę i dla towarzystwa do kanapki zamówię jeden z floatsów, na przykład Coca Colę z lodami waniliowymi. To brzmi jak posiłek idealny.\nŻorż: A myślałem, że już mi się burgery przejadły. Jednak od jakiegoś czasu śledziłem profile KRK Yellow Submarine w social mediach i coraz bardziej miałem ochotę spróbować ich smash burgerów. Choćby po to, żeby porównać je do tych, które jadłem w Stanach. A poza tym, jak nie czuć sympatii do kogoś, kto nazwał trucka tytułem świetnej piosenki czwórki z Liverpoolu i całą identyfikacją graficzną również składa hołd The Beatles? Krótko mówiąc kiedy zapadła decyzja o wyjeździe do Krakowa, wiedziałem, że będzie to pierwszy truck, do którego skieruję swoje kroki.\nBeata i Michał dołączyli i mogliśmy zacząć. Rodi, przesympatyczny Szkot prowadzący tego food trucka, wyjaśnił drobną nieścisłość w menu – John to klasyczny cheeseburger, natomiast Paul to John wzbogacony o bekon. No to zacznijmy od Paula.\nZgłupiałem… Niby nie byłem fanem cieniutkich kotletów, niby nie poważałem dotąd brioszek, a tu… Szok! Tak dobrego burgera nie jadłem już dawno! Wszystko tutaj do siebie pasowało. Kapitalna, lekko słodka bułka, doskonale trzymająca wszystkie składniki w ryzach, świetny sos, idealnie roztopiony cheddar, soczyste mimo spłaszczenia mięso. Nawet pomidor się tutaj odnajdywał, a pomidora to ja wolę do wódeczki, a w burgerach niekoniecznie. Sztos!\nNastępnie spróbowaliśmy Ringo. Nazwany imieniem perkusisty Beatlesów burger w wersji wege. Tutaj za kotleta robi doskonała pieczarka portobello nafaszerowana serem. Cud, miód i orzeszki. Cała kompozycja smakuje rewelacyjnie i ląduje na szczycie mojego rankingu wege burgerów. Brać, bo pyszne.\nNo to jeszcze George. Czyli Paul wzmocniony jalapenos. Tym razem w wersji double, bo chcieliśmy sprawdzić, jak wypadnie z dwoma kotletami. A wypadł po prostu doskonale. Ogromna soczystość wzbogacona o nutę pikantności. Poezja.\nWarto skusić się na Crinkly Submarine Fries, czyli frytki dopakowane chrupiącym bekonem, krążkami papryczki jalapeno i autorskim sosem. Świetne!\nWracając wieczorem do hotelu, wpadłem jeszcze na chwilę by spróbować Vanilla Shake. Gęsty, waniliowy, przybrany dobrą bita śmietaną z wisienką, wręcz podręcznikowy szejk. Dałbym za niego 5$ ;)\nPodsumowując: Te burgery są idealne. Po latach jedzenia 200 g olbrzymów z przyjemnością zjadłem nieco mniejsze bugsy. I wiecie co? Nie czułem na żołądku takiego ciężaru jak po klasycznych burgerach. Najlepiej po prostu spróbujcie i sami się przekonajcie. Dla mnie bomba. Niecierpliwie czekam na moment pełnego otwarcia gastronomii, by w ciepły wiosenny wieczór zasiąść z Paulem w jednej ręce i puszką zimnego root beer w drugiej i żeby było jak w piosence:\n„And our friends are all aboard / Many more of them live next door /And the band begins to play…”\nKraków’s Yellow Submarine Smash Burger & Shake – Dajwór 6, 33-332 Kraków (teren Kazimierz Food Square)\nFacebook – https://www.facebook.com/yellowsubmarinekrakow/\nTags:food truck KrakówKazimierz Food SquareKrakówKraków gdzie zjeśćKraków jedzenieKraków’s Yellow Submarine Smash Burger & Shakeloaded friesshakesmash burgerstreetfood


Wieczór z balladą i nie tylko... - Muzeum Ziemi LubuskiejMuzeum Ziemi Lubuskiej\nWieczór z balladą i nie tylko…\nOpublikowane przez admin 12 grudnia 2018\n12 grudnia 2018 r. w Sali Witrażowej zielonogórskiego muzeum miała miejsce premiera książki Halinki Bohuty-Stąpel “Szacun Panie Jurandot”. I nie było to kameralne spotkanie literackie, ale prawdziwy benefis przygotowany i wyreżyserowany przez autorkę publikacji.\nPodczas “Wieczoru z balladą podwórkową – profesje utracone” (bo taką nazwę nosiło to wydarzenie) wystąpiło ponad 20 wykonawców. Zaprezentowane zostały ballady, które znalazły się w tomiku oraz inne utwory liryczne, w tym króciutka parafraza Romea i Julii w wykonaniu grupy Te(a)trycy. Na scenie czarowała głosem Aleksandra Matusiak-Kujawska z nieodłączną gitarą, z kolei uczniowie zielonogórskiej bursy z ul. Botanicznej zaskoczyli oryginalną interpretacją Piosenki więziennej. Ku uciesze publiczności, pojawili się także ubrani w stroje z epoki, przedstawiciele zawodów, których użyteczność już przeminęła.\nHalinka Bohuta-Stąpel dwoiła się i troiła. Deklamowała swoje utwory, grała na fortepianie, wymyślała puenty skrzące humorem i pięknie honorowała artystów. Odpowiadała też na pytania moderatora, którego to zadania podjął się dr Janusz Łastowiecki, nieustępujący poetce swobodą i dowcipem. Widzowie co rusz głośno wyrażali swój entuzjazm – raz śmiechem, raz oklaskami. Prawdziwy jednak hit pozostawiono na deser. Dwunastoletni Adaś, jeden z dwóch braci Skalskich przebranych za ulicznych gazeciarzy, zaśpiewał wpisującą się w klimat spotkania piosenkę, która podbiła serca nie tylko brunetek i blondynek, przybyłych na spotkanie, ale też i tych dam o srebrnej już fryzurze. Wykazał się przy tym i chłopięcym wdziękiem, i znakomitym głosem, na dźwięk którego publiczność oniemiała.\nSpotkanie trwało dwie godziny z okładem, a przecież na uczestników czekały jeszcze w Sali Zegarowej wykwintne nalewki przyniesione przez poetkę oraz słodycze i kawa ufundowane przez wydawcę. Sama autorka nie zdążyła nacieszyć się nimi, gdyż długo jeszcze podpisywała książki, przyjmowała gratulacje i rozdawała podziękowania.\nDla obowiązku przypominamy, że wydawcą książki “Szacun, panie Jurandot” jest Towarzystwo Miłośników Zielonej Góry WINNICA. Publikacja jest formą uhonorowania Haliny Bohuty-Stąpel za zwycięstwo w ubiegłorocznej edycji Konkursu na Tekst Literacki o Tematyce Zielonogórskiej.


Dziś obrady Senatu. Zagłosują w sprawie "Mieszkania dla Młodych" - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościDziś obrady Senatu. Zagłosują w sprawie "Mieszkania dla Młodych"\nDziś obrady Senatu. Zagłosują w sprawie "Mieszkania dla Młodych"\nSprawdź, czym jeszcze zajmą się senatorowie.\nSenatorowie będą głosować między innymi nad ustawą o pomocy państwa w zakupie pierwszego mieszkania przez osoby do 35. roku życia i nowelizacjami ustaw: o policji, Karta Nauczyciela oraz Prawo o ruchu drogowym.\nWe wrześniu Sejm uchwalił ustawę w sprawie rządowego programu Mieszkanie dla Młodych. Pomoc państwa w nabyciu pierwszego nowego mieszkania ma polegać na dofinansowaniu wkładu własnego oraz spłacie części kredytu. O dopłatę będą mogły się ubiegać także osoby, które kupią mieszkanie od dewelopera lub zbudują dom jednorodzinny.\nZgodnie z ustawą rodzina bezdzietna i singiel dostaną od państwa 10 proc. ceny mieszkania. Jeśli rodzina lub osoba samotna ma potomstwo, dofinansowanie wyniesie 15 proc. Jeżeli w ciągu pięciu lat od zakupu lokalu urodzi się trzecie bądź kolejne dziecko - można będzie liczyć na dodatkowe 5 proc. Dopłatą ma być objęte maksymalnie 50 m kw. mieszkania lub domu o powierzchni odpowiednio do: 75 m kwadratowych i 100 m kw.\nPonadto rodzina z trójką dzieci będzie mogła kupić mieszkanie lub dom na rynku pierwotnym o powierzchni większej o 10 m kwadratowych niż przewiduje to MdM. Dofinansowanie państwa dotyczyłoby 50 m kwadratowych lokalu.\nBędą opóźnienia z Mieszkaniem dla Młodych?\nNBP: "MdM" źle wpłynie na rynek nieruchomości


Gorąco zachęcam do zakupu funkcjonalnego 3 pokojowego mieszkania z ogródkiem w nowo powstającej inwestycji na warszawskiej Białołęce.Cała inwestycja to nowa jakość projektowania. To miejsce o spójnym wyglądzie, własnej tożsamości i przemyślanej funkcjonalności.Osiedle wyróżnia się spośród innych sp...\n50 m2 2 Pokoje 2022 Rok\n356 000 PLN / 7 120 PLN /m2\nNr oferty: GP877238\nKameralne osiedle. Wysoki standard wykończenia budynku!Super lokalizacja - blisko Urzędu Dzielnicy Białołęka, autobus 400 metrów, tramwaj 1 km od osiedla!Oferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam 43 pokojowe duże, przestronne mieszkanie w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE blisko Urzędu...\n8800 zł/m2, NOWE, Duży balkon, Białołęka\nMieszkanie na sprzedaż, Warszawa Białołęka, Aleksandra Fleminga\n67 m2 3 Pokoje 4 Piętro z 4 2022 Rok\n590 000 PLN / 8805.97 PLN /m2\nNr oferty: GP432129\nKameralne osiedle - tylko jeden budynek, w którym znajduje się łącznie tylko 30 mieszkań. Wysoki standard wykończenia budynku!Super lokalizacja - blisko Urzędu Dzielnicy Białołęka, autobus 400 metrów, tramwaj 1 km od osiedla!Oferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam 4 pokojowe duże, pr...\n8800zł/m2, Nowe 4 pokojowe Blisko Białołęka-Ratusz\n72 m2 4 Pokoje 2 Piętro z 4 2022 Rok\n633 000 PLN / 8791.67 PLN /m2\nNr oferty: GP511939\nOferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam 2 pokojowe funkcjonalne mieszkanie w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE. Super punkt komunikacyjny - blisko tramwaj, autobus, 7 minut autem do Metra.MIESZKANIE:Mieszkanie składa się z:- pokój z aneksem kuchennym - 18 m2- pokój 1 - 10 m2- łazienk...\n36 m2 2 Pokoje 7 Piętro z 12 2022 Rok\n381 000 PLN / 10583.33 PLN /m2\nNr oferty: GP290893\nOferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam funkcjonalną kawalerkę w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE. Super punkt komunikacyjny - blisko tramwaj, autobus, 7 minut autem do Metra.MIESZKANIE:Mieszkanie składa się z:- hol z aneksem kuchennym - 8 m2- salon - 17 m2- łazienka - 4 m2- loggia...\nKawalerka na inwestycję! Nowa, Białołęka\n29 m2 1 pokoi 1 Piętro z 12 2022 Rok\n291 000 PLN / 10034.48 PLN /m2\nNr oferty: GP126505\nOferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam 4 pokojowe funkcjonalne mieszkanie w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE. Super punkt komunikacyjny - blisko tramwaj, autobus, 7 minut autem do Metra.Super cena - tylko 7800 zł/m2!MIESZKANIE:Mieszkanie składa się z:- salon - 21 m2- kuchnia - 9 m2...\nTYLKO 7800 zł/m2! NOWE duże 81m2, Białołęka\n81 m2 4 Pokoje 4 Piętro z 12 2022 Rok\n631 000 PLN / 7790.12 PLN /m2\nNr oferty: GP500442\nOferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam duże 4 pokojowe funkcjonalne mieszkanie w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE. Super punkt komunikacyjny - blisko tramwaj, autobus, 7 minut autem do Metra.MIESZKANIE:Mieszkanie składa się z:- pokój z aneksem kuchennym - 25 m2- pokój 1 - 11 m2- p...\n7900 zł/m2, Duże Nowe 4 pokojowe Na Białołęce\n70 m2 4 Pokoje 1 Piętro z 12 2022 Rok\n557 000 PLN / 7957.14 PLN /m2\nNr oferty: GP219385\nOferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam 3 pokojowe funkcjonalne mieszkanie w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE. Super punkt komunikacyjny - blisko tramwaj, autobus, 7 minut autem do Metra.MIESZKANIE:Mieszkanie składa się z:- pokój z aneksem kuchennym - 20 m2- pokój 1 - 12 m2- pokój 2...\nTylko 7800 zł/m2! Nowe 3 pokojowe na Białołęce\n57 m2 3 Pokoje 1 Piętro z 12 2022 Rok\nNr oferty: GP738633\nOferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam mieszkanie w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE koło MODLIŃSKIEJ, bardzo dobrze skomunikowane, niedaleko Urzędu Dzielnicy Białołęka.MIESZKANIE:Mieszkanie składa się z:- pokój z aneksem kuchennym 24 m2- łazienka - 5 m2- hol - 6 m2- balkon - 3 m2M...\n35 m2 1 pokoi 3 Piętro z 8 2022 Rok\n359 000 PLN / 10257.14 PLN /m2\nNr oferty: GP424855\nOferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam 3 pokojowe duże, przestronne mieszkanie w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE koło MODLIŃSKIEJ, bardzo dobrze skomunikowane, niedaleko Urzędu Dzielnicy Białołęka.MIESZKANIE:Mieszkanie składa się z:- pokój z aneksem kuchennym 23 m2- pokój 1 - 12 m...\n60 m2 3 Pokoje 8 Piętro z 8 2022 Rok\n590 000 PLN / 9833.33 PLN /m2\nNr oferty: GP857871\nOferta dewelopera - bez prowizji i podatku PCC!Sprzedam 3 pokojowe duże, przestronne mieszkanie w stanie deweloperskim na BIAŁOŁĘCE koło MODLIŃSKIEJ, bardzo dobrze skomunikowane, niedaleko Urzędu Dzielnicy Białołęka.MIESZKANIE:Mieszkanie składa się z:- pokój z aneksem kuchennym 27 m2- pokój 1 - 13 m...\n69 m2 3 Pokoje 1 Piętro z 8 2022 Rok\n587 000 PLN / 8507.25 PLN /m2\nNr oferty: GP471872\nDom został zbudowany z wysokiej jakości materiałów ściśle według projektu. Wszystko jest wykonane perfekcyjnie. Wokół eleganckie domy jedno rodzinne. Cała ulica jest już zabudowana. Dom dla dużej rodziny, która kocha ciszę i spokój. PARTER - składa się z: kuchni połączonej z otwartą strefą dzienną...\n192 m2 6 pokoi 2020 Rok Pow. działki 273 m2\n849 000 PLN / 4421.88 PLN /m2\nNr oferty: GP306682


Jednym z warunków przejęcia od skarbu państwa spółki Uzdrowisko Horyniec było przedstawienie przez samorząd województwa pięcioletniego planu rozwoju spółki. W przygotowanym planie podkarpacki samorząd zakłada, że wartość inwestycji, które zostaną zrealizowane w uzdrowisku, wyniesie ponad 50 mln zł. Pieniądze mają pochodzić m.in. z budżetu UE oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego.\nWśród planowanych inwestycji są m.in. wymiana kotłowni na bardziej ekologiczną, termomodernizacja budynków uzdrowiska, adaptacja pomieszczeń na rozlewnię wód, a także zakup nowego sprzętu rehabilitacyjnego. W planach jest też budowa nowego pawilonu z pełnym zapleczem SPA&WELLNESS. Uzdrowisko w Horyńcu-Zdroju świadczy usługi lecznicze związane z wykorzystaniem m.in. borowiny i wody siarczkowo-siarkowodorowej. Spółka zajmuje się też leczeniem chorób narządu ruchu i reumatycznych. Przedsiębiorstwo jest również producentem naturalnej wody źródlanej "Hetmańska". Z usług leczniczych spółki korzystają m.in. kuracjusze z Narodowego Funduszu Zdrowia, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a także klienci komercyjni z kraju i zagranicy. Uzdrowisko prowadzi usługi lecznicze w trzech obiektach: "Dom Zdrojowy", "Jawor" oraz "Modrzew". Spółka zatrudnia ponad 100 osób. Samorząd od stycznia ubiegłego roku jest już właścicielem uzdrowiska w Rymanowie-Zdroju. Wartość planowanych inwestycji w to sanatorium to ponad 24 mln zł. Od 2012 r. Skarb Państwa w ręce samorządów przekazał nieodpłatnie uzdrowiska w m.in. Ciechocinku, Kołobrzegu, Świnoujściu, Busku-Zdroju oraz Szczawnie-Jedlinie.\nTagi: Uzdrowisko Horyniec, SPA\nHotelarze przystąpili do dywersyfikacji usług\nKlub sieci My Gym w Galerii Słupsk\nRewitalizacja Interferie Sport Hotel Bornit w Szklarskiej Porębie\nManor House skończył remont Pałacu Odrowążów\nHotel SPA Dr Irena Eris w Polanicy-Zdroju gotowy na przełomie 2014/2015


Jak wrócić „do żywych” po Sylwestrze? | KiF - Zacznij od dziś\n27 grudnia 2016 Jak wrócić „do żywych” po Sylwestrze?\nPo nocy sylwestrowej nasz poziom elektrolitów może znacznie się obniżyć, dlatego już teraz przygotujcie się na szybkie uzupełnienie i zobaczcie czego Wam potrzeba, aby od razu poczuć się lepiej.\nElektrolity są niezbędne do funkcjonowania naszego ciała. Ich niedobór może powodować zaburzenia rytmu serca, osłabienie, drżenie ciała czy zmęczenie. Elektrolity to przede wszystkim sód, potas, wapń i magnez. Wszystkie te mikroelementy są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego i mięśniowego.\n– Po intensywnym treningu (wypacanie)\n– Po chorobie, grypie, przeziębieniu (walka z wirusami i bakteriami)\n– Duża ilość wody mineralizowanej (powyżej 1000 mg)\n– Sok pomidory, który zawiera potas\n– Dieta bogata w minerały (pomidory, banany, morele, pestki dyni, migdały, kakao)\n– Wysypiaj się (minimum 8 godzin)\n– Pij izotoniki rozwodnione z wodą\nJakie są następstwa spożycia nadmiernej ilości alkoholu patrząc na to z płaszczyzny osoby trenującej kulturystykę?\nPrzede wszystkim wzrasta poziom kortyzolu (hormon stresu), spada zaś testosteronu i hormonu wzrostu. W konsekwencji tych reakcji następuje duży katabolizm mięśniowy.\nPonadto alkohol odwadnia, wypłukuje z organizmu witaminy i składniki mineralne, jest bardzo kaloryczny oraz toksyczny. Oczywiście, to nie wszystkie negatywne skutki, ale rozprawiam się z tym tematem głównie jako osoba aktywna fizycznie dbająca o swoją formę (masa, siła).\nA teraz kilka zdań na temat jak sobie radzić z nadmiarem alkoholu w organizmie.\nBCAA i katabolizm\nZaraz po mocno zakrapianej alkoholem imprezie (bankiet, urodziny, chrzciny czy wesele) nie kładziemy się od razu spać, tylko zażywamy aminokwasy rozgałęzione (BCAA) w celu ograniczenia katabolizmu mięśniowego. Zażywamy też zestaw witamin i minerałów.\nWątroba – Essentiale forte i Ostropest plamisty\nWątroba jest tym organem, o który należy jak najszybciej zadbać. W tym celu bierzemy ostropest plamisty lub essentiale forte, substancje te w sposób znaczący przyśpieszają regenerację wątroby.\nOstropest plamisty jest naturalnym środkiem, który nie dość, że odtruwa organizm i regeneruje wątrobę, to jeszcze jest silnym przeciwutleniaczem. Można go stosować w formie nasion, tabletek lub spożyć w postaci oleju.\nEssentiale forte (kupimy w każdej aptece) zawiera fosfolipidy z nasion soi, których zadaniem jest naprawa uszkodzonych błon komórkowych. W wyniku jego działania stan wątroby ulega znacznej poprawie i odbudowie a dodatkowo wątroba jest jeszcze ochraniana.\nNastępnym krokiem ku zminimalizowaniu skutków ubocznych alkoholu jest witamina C, która rozkłada alkohol. Najlepiej spożyć „końską dawkę” tej witaminy, np. 1000 mg . Nie trzeba się obawiać tego, że to za dużo, bo nadmiar witaminy C jest wydalany wraz z moczem, więc ryzyko przedawkowania jej jest niewielkie.\nWarto również zażyć magnez. Wszystkie wymienione wyżej specyfiki popijamy napojem izotonicznym. Napój ten nawodni nasze komórki o wiele lepiej niż woda. Dopiero gdy to wszystko zrobimy, możemy położyć się spać.\nRano po przebudzeniu bierzemy zimny prysznic na zmianę z ciepłym, powinno to dodać nam energii oraz poprawić krążenie krwi oraz koloryt i wygląd skóry.\nPo kąpieli powtarzamy całą wczorajszą kurację (witamina C, magnez, witaminy, minerały, izotonic) i przygotowujemy sobie śniadanie. Powinno ono być zasobne w cysteinę, glutaminę lub glicynę, które są aminokwasami (z tych trzech aminokwasów organizm syntezuje glutation, który przyspiesza detoksykację i dodatkowo wzmacnia nasz organizm).\nCysteina występuje w cebuli, czosnku, jajkach, glutamina w rybach, drobiu, kapuście, szpinaku, a glicyna w warzywach korzeniowych. Takie śniadanie szybko postawi nas na nogi.\nJest jeszcze jedna kwestia: Jak już wspomniałem, podczas spożywania alkoholu spada nam, mężczyznom, poziom testosteronu. Aby wrócił on do normalnego poziomu, proponuję zaopatrzyć się w kozieradkę pospolitą, którą znajdziemy w sklepach ze zdrową żywnością. Są to małe nasionka, o niezwykle wielkiej mocy. To booster testosteronu, który podnosi jego naturalny poziom. Dodatkowo jest ona bardzo tania.\nZamiast niej można też zastosować ekstrakt z tongkat ali, gdyż ma on podobne działanie do kozieradki, ale dodatkowo jeszcze dodaje nam energii. Musi mieć on właściwe stężenie, najlepiej żeby było to 1:100 lub 1:200.\nPodobno, ekstrakt z tej rośliny doskonale wpływa na proporcje między tkanką tłuszczową a mięśniową oraz stymuluje wzrost naszych mięśni i zwiększa ich siłę.\nJeśli chodzi o cały arsenał, którym są zioła, suplementy i witaminy, to by było na tyle. Mogę doradzić jeszcze, aby przed piciem alkoholu zjeść solidny posiłek, bo najgorsza rzecz jaką można zrobić, to alkohol spożywać na pusty żołądek, co może prowadzić do wrzodów żołądka.\nPodsumowując, alkohol ma wiele skutków ubocznych, więc najlepszą metodą zabezpieczenia się przed nimi jest zrezygnowanie z niego. Na szczęście jeżeli już dojdzie to jego spożycia w nadmiernej ilości można złagodzić negatywne tego następstwa.\nNie sądzę jednak aby przeciętnemu Kowalskiemu chciało się stosować moją metodę. Ale dla nas, sportowców, jest bardzo ważne, żeby utrzymywać jak najlepszą formę w ciągu całego roku i jesteśmy w stanie zrobić tych kilka prostych trików, które podtrzymają efekty naszej pracy treningowej.\nPamiętajmy, wszystko jest dla ludzi, ale z umiarem i głową. Jeśli zdarzy nam się „mały wypadzik” wiemy już , jak się uchronić przed destrukcyjnym działaniem alkoholu. Drogi Czytelniku, musisz wiedzieć, że ta metoda ma na celu zabezpieczyć Cię przed katabolizmem mięśni, spadkiem wyników siłowych, ale musisz też pamiętać o tym, że duża dawka kalorii zawarta w alkoholu może pogorszyć twoją formę wizualną. (gdy alkohol spożywa się sporadycznie takiego zagrożenia nie ma).\nSłowa kluczowe: ból głowy, dietetyka, elektrolity, kac, objawy braku elektrolitów, sposoby na kaca, zdrowie


Wystawa wykopalisk ze wzgórza Św. Wawrzyńca w Łomży - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nŚw. Brunon pod Łomżą?\nWszystko wskazuje na to, że legenda o świętym Brunonie ma swoje uzasadnienie na naszym terenie. Może nie sam Brunon był budowniczym, ale zapewne ktoś z jego kręgu. Prawdopodobnie spod Łęczycy wędrowali z nim zakonnicy i oni mogli tutaj zostać i w ten sam sposób, jak u siebie, zbudowali tutaj świątynię - powiedziała archeolog z łomżyńskiego muzeum, Jolanta Deptała.\nW ubiegłym roku, po odkryciu latem przez archeologów śladów budowli na wzgórzu Św. Wawrzyńca, specjalna komisja archeologiczna orzekła, że nie są to pozostałości po najstarszym kościele na północnym Mazowszu, ale nie wykluczyli, że ta świątynia stała obok wzgórza. Dlatego badania mają być tam kontynuowane.\nJak dodała Deptała, oprócz obrysów budowli, jest tam cmentarzysko związane z kościołami, które istniały w przeszłości oraz ślady osadnictwa wczesnośredniowiecznego, a nawet starszego. To jest bardzo bogate stanowisko - oceniła archeolog.\nMonety, ozdoby, bogate szaty\nNajwięcej jest na wystawie zabytkowych monet. Zobaczyć można np. unikalny krzyżacki brakteat guziczkowy, czyli bity jednostronnie, denary gdańskie i elbląskie Zygmunta Augusta oraz szelągi koronne i litewskie Jana Kazimierza.\nJest też zbiór przedmiotów z odkrytego przez archeologów grobu młodej kobiety: przepaska skórzana zdobiona blaszkami mosiężnymi i szklane paciorki. Miejsce pochówku datowane jest na XIII wiek.\nSą też szczątki bogato zdobionych szat (m.in. przetykanych złotą nitką), znalezionych w grobie pochodzącym z XVI-XVII wieku. Archeolodzy zlecili wykonanie badań DNA szczątków w nim znalezionych. Okazało się, że genotyp szczątków świadczy o pochodzeniu zmarłej osoby z terenów pogranicza obecnej Szwajcarii i Niemiec. Nierozwiązana jest zagadka, co ta osoba tutaj robiła - dodaje Deptała.\nW czasie badań archeologicznych wzgórza w 2000 roku odkryto kilkaset XVI-wiecznych pochówków. Odbyły się tam wtedy dwudniowe uroczystości religijne dla uczczenia tysiąclecia obecności chrześcijaństwa na Ziemi Łomżyńskiej.\nŚw. Brunon z Kwerfurtu (ok. 974-1009) był niemieckim misjonarzem, hagiografem i propagatorem uniwersalistycznych idei Ottona III. W latach 1005-1009 działał w Polsce, skąd prawdopodobnie wysłał w 1007 r. misję do Szwecji, a w r. 1008 sam wyjechał nawracać Pieczyngów.\nPo powrocie zorganizował wyprawę misyjną na tereny zamieszkane przez plemiona pruskie, w trakcie której zginął z rąk Jaćwingów. (mn)\nso, 28 sierpnia 2004 16:04


Z USA do WSKSiM - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Z USA do WSKSiM\n30 listopada 2013 07:25 /w Informacje, Polska, Świat\nPiotr Szarkowski z Chicago, zanim podjął naukę na kierunku politologia w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej, przez trzy semestry studiował na katolickiej uczelni w USA. Klimat i poziom dydaktyczny amerykańskiego uniwersytetu rozczarowały go. – Deklarowana katolickość była dość formalna, a przekazywana wiedza powierzchowna. Wszystko ukierunkowane było na umiejętności praktyczne, nikt nie zawracał sobie głowy pokazywaniem korzeni pewnych zjawisk, sięganiem do starożytności, do klasyków – opowiada. – W porównaniu z tamtym doświadczeniem WSKSiM to naprawdę elitarna uczelnia. Wiedza profesorów imponuje – dodaje.\nTakich bardzo świadomych wyborów studiów w WSKSiM motywowanych poziomem i profilem uczelni jest więcej. Robert Kurek z Chicago studiowanie ekonomii na amerykańskim uniwersytecie sfinalizował licencjatem, studia magisterskie postanowił kontynuować właśnie w WSKSiM. – W Telewizji Trwam widziałem kilka materiałów o WSKSiM. Szkoła prezentowała się interesująco i nowocześnie, oferowała naukę na politologii, dziennikarstwie – kierunkach, które zawsze mnie interesowały. Nie zawiodłem się. Wiedza profesorów była dla mnie najważniejsza, tak wysokim poziomem toruńskiej uczelni jestem wręcz zaskoczony – podkreśla.\nUczelnia kwitnie i kształci młodzież – co ciekawe – z całego świata, wśród studentów są młodzi Polacy z USA, Kanady, Białorusi, Ukrainy czy Uzbekistanu, a także cudzoziemcy przyjeżdżający do Torunia w ramach programu wymiany studenckiej Erasmus. – Nie przybyliby do Torunia, gdyby nie Radio Maryja. To jeden z najlepszych dowodów na to, jak szeroki jest zasięg toruńskiej rozgłośni – zauważa o. dr Zdzisław Klafka CSsR, rektor uczelni. Także studenci WSKSiM wyjeżdżają w ramach wymiany na zagraniczne uniwersytety, m.in. do Hiszpanii czy na Słowację.\nTrafiający na studia do Torunia młodzi Polacy z zagranicy to często słuchacze Radia Maryja od najmłodszych lat. Zorientowani w audycjach, znający dobrze goszczących w studiu profesorów, będących jednocześnie wykładowcami uczelni. Świadomi, że w WSKSiM mogą zdobyć rzetelną wiedzę z historii Polski, głębokie spojrzenie na sprawy polityczne, poznać prawdziwą filozofię. Dla nich przyjazd do Polski to także nauka życia – uczą się walczyć o swoje marzenia.\nWyjazd do innego kraju na studia to często troska dla rodziców, ale gdy dziecko trafia do WSKSiM, mogą być spokojni.\n– Moja rodzina ma poczucie, że jestem tu, w Toruniu, okryta płaszczem Bożej opieki. Babcia powtarza mi: trafiłaś do Boga na rękę – mówi Helena Melnyk z Dunajowców, 30 km od Kamieńca Podolskiego, studentka III roku dziennikarstwa. – Wszystko, co dzieje się w moim życiu, to wola Boża. Zawsze chciałam studiować w Polsce, a o tej szkole usłyszała moja ciocia. Zawsze czułam się Polką. Kiedyś w szkole nauczyciel pytał, skąd pochodzimy, gdy odpowiedziałam, że czuję się Polką, stwierdził: „Jak możesz czuć się Polką, gdy żyjesz na Ukrainie, jesz ukraiński chleb”, ale to nie zmieniło mojego wewnętrznego przekonania – wspomina.\nPolska zawsze jej się marzyła, odkąd była na koloniach w Ojczyźnie jako 10-letnie dziecko. Potem do Polski przyjechała już jako dojrzała osoba w 2010 roku. – Wszystko tu było inne, piękniejsze. Gdy wysiadłam z pociągu, był koniec października, nawet powietrze wydało mi się inne, jego zapach. Nawet to powietrze chciałam zabrać do domu – opowiada.\nProfesor Piotr Jaroszyński, wykładowca WSKSiM, zauważa, że ocalanie przed wynaradawianiem młodych Polaków z zagranicy to wielka zasługa WSKSiM. – Nasza uczelnia stwarza możliwość powrotu do kultury polskiej, edukacji w duchu narodowym. WSKSiM jest uczelnią, która w całościowy sposób zapewnia odpowiednią atmosferę ideowo-moralną i religijną młodzieży oraz świadomie stara się przekazywać pełną polską formację – stwierdza. To dla Polaków z USA wielka szansa, biorąc pod uwagę to, że amerykańskie uniwersytety są bardzo mocno opanowane przez lewicę, która wywraca do góry nogami poglądy ideowe studiujących.\n– Ci młodzi ludzie mogą tu budować przyjaźnie, więzi z rodziną. Gdy z nimi rozmawiam, nie widzą już siebie w USA – wskazuje prof. Jaroszyński.\nZnaleźli drugi dom\nZ Polską swoją przyszłość wiąże Stanisław Mąka z Toronto, przewodniczący samorządu studenckiego WSKSiM. – Moi rodzice od dawna zaangażowani są w działalność Rodziny Radia Maryja w Toronto. Bywałem często na różnych spotkaniach, gdzie także była mowa o WSKSiM. Studiowanie w Polsce od dłuższego czasu było dla mnie czymś w rodzaju wyzwania. Zainteresowałem się wówczas ofertą WSKSiM, konkretnie kierunkiem dziennikarstwo. Zdecydowałem się spróbować – opowiada.\nOprócz poziomu dydaktycznego w WSKSiM zachwyciła go organizacja szkolnego życia, precyzja w każdym szczególe, domowa atmosfera, życzliwość kadry i pracowników administracyjnych, „nocne Polaków rozmowy”, wieczornice z patriotycznymi śpiewami. – Polska młodzież, którą spotykam w tym środowisku, daje mi lekcję polskości, niesamowite są relacje międzyludzkie, jakich doświadczam tu, w Toruniu, bycie ze sobą, rozmowy o Polsce, historii. W Kanadzie nie ma takiej kultury spotkania jak tu. Wiele rzeczy odkrywam, szczególnie z obszaru historii, filozofii, relacji międzynarodowych, polityki – wyznaje.\n– Nawet gdy ukończę tę szkołę, zawsze będę o niej myśleć jak o drugim domu, z sentymentem wspominając występy w studenckim teatrze „Dobry wieczór” czy działające na uczelni studenckie SIM Radio – zapewnia Stanisław.\nOjciec Zdzisław Klafka dodaje, że jest przekonany, iż gdziekolwiek będą w przyszłości żyć i pracować studenci z zagranicy, będą dawać świadectwo miłości Ojczyzny, Pana Boga i Kościoła.\nWyższa Szkoła Kultury Społecznej i Medialnej nie tylko przyciąga studentów z całego świata, ale i wyjeżdża w teren na warsztaty medialne, które cieszą się coraz większą popularnością. Dyrektorzy i nauczyciele dostrzegają, jak ważne jest, by młodzież potrafiła odpowiedzialnie korzystać z mediów i była krytyczna wobec świata informacji. To nowy i fascynujący wymiar działalności WSKSiM. – Zapraszają nas szkoły z całej Polski. Warunkiem jest zgromadzenie większej grupy młodzieży, około 300 osób. Organizowana jest wtedy cała ekipa pracowników Radia Maryja, Telewizji Trwam i WSKSiM. Zawsze jedzie także wóz transmisyjny będący dużą atrakcją dla młodzieży – informuje dr Dorota Żuchowska, dziekan WSKSiM.\nIntegralną częścią warsztatów jest także wykład formacyjny dotyczący mediów, manipulacji w mediach, ale podejmowane są także kwestie polityczne, obecności katolików w przestrzeni publicznej, kultury. Bogata baza techniczna pozwala na prezentację konkretnych „sztuczek” medialnych unaoczniających, jak można manipulować obrazem. W mniejszych grupach pod okiem pracowników z Torunia odbywają się następnie warsztaty, gdzie uczniowie dostają do wykonania zadania dziennikarskie, jest możliwość pracy za konsoletą, z kamerą, a informatycy uczą, jak ciekawie i oryginalnie przygotować multimedialną prezentację. Dodatkową atrakcją jest zwiedzanie wozu transmisyjnego. Obecnie w każdym tygodniu ekipa pracowników wyrusza w Polskę na warsztaty, a odbyło się ich już kilkadziesiąt.\nRadio Maryja i WSKSiM poprzez coraz to nowe obszary zaangażowania i środowiska działania dają uniwersalne świadectwo wiary i posługi. – Doskonale mogliśmy to obserwować przy okazji Międzynarodowego Kongresu: Katolicy i Prawo, gdyż przybywają do nas ludzie ze wszystkich kontynentów świadczący o wierze przeżywanej w przestrzeni publicznej – zaznacza o. Klafka. Z bogactwa tych wszystkich doświadczeń czerpią studenci WSKSiM, wzrastając do ofiarnej służby w świecie mediów czy polityki i umacniając się w wierze, że jest to możliwe, pomimo olbrzymich trudności, jakich doświadczają obecnie katolicy poważnie traktujący swoje powołanie.\n– Z perspektywy 22 lat widać, jak natchnione przez Ducha Świętego było działanie ojca założyciela, o. dr. Tadeusza Rydzyka, by obok radia i telewizji założyć uczelnię, ponieważ przyszłość mediów zależy jedynie od rzetelnie uformowanych ludzi – mówi rektor WSKSiM.\nDziś uczelnia kształci na poziomie licencjackim na kierunkach: dziennikarstwo i komunikacja społeczna, politologia i kulturoznawstwo, a także na poziomie inżynierskim na kierunku informatyka oraz magisterskim na politologii. WSKSiM nieustannie rozwija swoją bazę dydaktyczną. Nowoczesny kampus uniwersytecki, na który składają się budynki dydaktyczne, biblioteka i komfortowy akademik, to perełka w skali kraju. Jednak tym, co najbardziej motywuje młodzież do podjęcia nauki w Toruniu, jest unikalny profil uczelni łączący w harmonijny sposób wysoki poziom dydaktyczny, katolicką formację i szeroką ofertę praktyk zawodowych w Radiu Maryja, Telewizji Trwam, „Naszym Dzienniku”, Sejmie, Parlamencie Europejskim, placówkach samorządowych i polskich instytucjach kultury za granicą czy w Centrali Radia Maryja w Chicago. – Jesteśmy nastawieni na formację uczciwych, prawych, rzetelnych dziennikarzy, ale także uczciwych i prawych ludzi, którzy nie będą bać się brać odpowiedzialności za losy Ojczyzny – wskazuje o. Zdzisław Klafka.\nObchody XXII rocznicy powstania Radia Maryja Stocznia Gdańska bez biznesplanu?


AA Safe&Care żel do golenia damski, 200 ml | hebe.pl\nTruskawkowy żel do golenia Shave Safe&Care – stworzony specjalnie dla wrażliwej i delikatnej skóry kobiet, łączy w sobie: skuteczność precyzyjnego golenia oraz pielęgnację, połączoną z doznaniami sensorycznymi. Unikalny zapach truskawki zapewnia przyjemność stosowania, a hipoalergiczna formuła z kojącym wyciągiem z aloesu wspomaga ochronę przed podrażnieniami, zmiękcza włókno włosa oraz zapewnia łagodne i dokładne golenie.\n000000000000383105 000000000000383105 Ciało > Depilacja i golenie > Kremy i żele do depilacji\nDoskonały do golenia całego ciała, także delikatnych partii – pach, czy okolic bikini.\nOstrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa: Pojemnik pod ciśnieniem: Ogrzanie grozi wybuchem. Przechowywać z dala od źródeł ciepła, gorących powierzchni, źródeł iskrzenia, otwartego ognia i innych źródeł zapłonu. Nie palić. Nie przekłuwać ani nie spalać, nawet po zużyciu. Chronić przed światłem słonecznym. Nie wystawiać na działanie temperatury przekraczającej 50ºC/122ºF. Chronić przed dziećmi. 2,38% masowych zawartości jest łatwopalne.


Luty 2017 - EduOffice\n22 lutego 2017 adminMarketing internetowy, Social Media\nZastanawiasz się jakby to było mieć konto w społeczności skupionej wokół obrazu ale do końca nie wiesz jak działa instagram? W tym artykule poznasz najważniejsze zasoby dotyczące tego coraz bardziej popularnego serwisu społecznościowego.\nJak zrobić logo na bloga\n20 lutego 2017 adminBlogowanie\nJeśli prowadzisz bloga lub chcesz zacząć to robić, to pierwszym pytaniem przed jakim staniesz będzie pytanie jak zrobić logo na blog, które będzie estetyczne i po prostu dobre. W tym artykule poruszę ważne zagadnienia, których zastosowanie nie tylko wykorzystasz do logo bloga lecz także do profesjonalnych projektów dla firm.\n19 lutego 2017 adminAplikacje, Blogowanie, Produktywność\nNajlepsze Wtyczki WordPress – absolutnie TOP 13\n18 lutego 2017 adminBlogowanie, Wtyczki\n16 lutego 2017 adminBlogowanie, Wordpress\n14 lutego 2017 adminBlogowanie, motywy\nWybór szablonu na blog może przyprawić o zawrót głowy. Dostępnych są tysiące szablonów i choć różnią się pod wieloma względami, to jednak w funkcjonalności zazwyczaj działają podobnie. Jednak są szablony, które czymś szczególnie się wyróżniają i dlatego warto nimi się zainteresować.


PKO Ekstraklasa. Zagłębie - Arka. Marcin Budziński nie odmienił gry gdynian. "Jesteśmy w kiepskiej sytuacji" - Sport WP SportoweFakty\nPKO Ekstraklasa. Zagłębie - Arka. Marcin Budziński nie odmienił gry gdynian. "Jesteśmy w kiepskiej sytuacji"\nMarcin Budziński zdążył zadebiutować już w Arce Gdynia. Doświadczony pomocnik zagrał w sobotnim starciu z KGHM Zagłębiem Lubin, ale nie uchronił swojego nowego zespołu od kolejnej porażki. Sytuacja gdynian w tabeli jest bardzo zła.\nSebastian Zwiewka 11 Sierpnia 2019, 14:00\nPAP / Maciej Kulczyński / Na zdjęciu: Marcin Budziński\nArka Gdynia przyjechała do Lubina po pierwsze zwycięstwo w obecnym sezonie PKO Ekstraklasy. Plan Jacka Zielińskiego przekreśliła jednak stracona bramka już w 3. minucie meczu. Szkoleniowiec żółto-niebieskich wprowadził po przerwie Marcina Budzińskiego. Debiutujący zawodnik nie odmienił gry gdynian i drużyna znad morza wróciła do domu bez żadnego "oczka". Przegrana z KGHM Zagłębiem (0:2) była w pełni zasłużona.\nPiłkarz niechętnie ocenił sobotnie starcie na Dolnym Śląsku. - Co tu podsumowywać? Przyjechaliśmy po zwycięstwo, ponieważ jesteśmy w kiepskiej sytuacji. Niestety nie udało się, łatwo straciliśmy dwa gole i trzy punkty zostały w Lubinie - skomentował Budziński chwilę po swoim debiucie.\nZobacz także: PKO Ekstraklasa. Zagłębie - Arka. Michał Nalepa wściekły po porażce. "Nie jesteśmy ogórkami. Musimy się ogarnąć"\nByły zawodnik Cracovii walczył i próbował "szarpać", ale zespół z Trójmiasta nie miał wielkiej korzyści z jego gry. - Cieszę się, że trener dał mi szansę po przerwie, ale widać, że ta zmiana nie pomogła. Straciliśmy bramkę w drugiej połowie i też wpadła dosyć łatwo. Mieliśmy momenty, próbowaliśmy stwarzać sytuacje. Musimy jednak najpierw zacząć od determinacji i walki. Nie można pozwalać przeciwnikowi na łatwe zdobywanie terenu i bramek. Dopiero później trzeba grać - dodał.\nBudziński nie odczuwał zmęczenia. Oznacza to, że jest już gotowy na rozegranie większej ilości minut. Sam piłkarz nie potrafi stwierdzić, czy wytrzyma na boisku całe spotkanie. - Ciężko jest mi powiedzieć. Zagrałem 45 minut, ale nie uważam, że był to koniec. Miałem siły na dalszą grę. Nie wiem, czy wytrzymałbym 90 minut. Czas pokaże. Przeszedłem praktycznie dwa okresy przygotowawcze, więc brakuje tylko rytmu meczowego. Moja forma będzie rosła, jeśli tylko otrzymam szanse na grę - zakończył.\nZobacz także: PKO Ekstraklasa. Arka - Korona. Duży niedosyt gdynian po remisie. Pavels Steinbors: Byliśmy lepszym zespołem\nCzy Marcin Budziński będzie kluczowym piłkarzem Arki w tym sezonie?\nPiłka nożna Arka Gdynia Polska Marcin Budziński PKO Ekstraklasa Gdynia Jacek Zieliński


Fotel Kubuś | Halmar I stokrzesel.pl szybka dostawa 0zł\n» Fotel Kubuś\nPodłokietniki tak, stałe z nakładkami\nOparcie profilowane w kształcie głowy misia\nFotel dziecięcy Kubuś wykonany jest na kształt miśka. Oparcie w kształcie głowy oraz podłokietniki imitujące łapki nadają krzesłu ciekawego - bajkowego charakteru.\nOparcie wykonane jest z ekoskóry - jest wytrzymała i łatwa w utrzymaniu czystości. Sam kształt to głowa Misia - Kubusia z uszami.\nSiedzisko fotelika dziecięcego Kubuś ma 6 cm grubości - wykonane z ekoskóry w dwóch odcieniach brązu. Posiada lekko owalny kształt - jak to brzuch misia.\nZastosowano podłokietniki stałe na stalowym stelażu. Podłokietniki wyposażone są w miękkie nakładki w kolorystyce fotela pokryte ekoskórą.\nPodstawa jezdna w fotelu Kubuś wykonana jest ze stali - kolor chrome - błyszcząca. Jest stabilna, wytrzymała a zastosowane materiały są łatwe w utrzymaniu czystości.\nZastosowano kółka miękkie pokrytych kauczukiem - bezpiecznych dla podłóg twardych typu panele, drewno czy też gres. Poradzą sobie także na podłogach miękkich - wykładziny, dywany itp.\nWysokość fotela 82÷92 cm\nInstrukcja montażu fotela Kubuś


Auto złom LAND ROVER BRUSY\nWystarczy, że przekażesz nam pytanie o części telefonicznie, SMS-em z naszego systemu, poinformują Cię o niej oraz jej cenie bezpośrednio telefocznie, którzy jeśli posiadają daną używaną część do Twojego auta land rover, a my od razu powiadomimy o tym kilkadziesiąt auto złomów w pobliżu Brus, mailowo, które zadeklarowały w naszym systemie sprzedaż części do stosownych aut land rover.\nJeśli szukasz auto złomu w Brusach, pragniesz nabyć używane części do auta land rover w Brusach, to odpowiednio trafiłeś.\nNabycie używanych części w auto złomie w sąsiedztwie Brus może się odbyć osobiście bądź pożądana część do auta land rover wysyłana jest przesyłką kurierską. Ustala się to indywidualnie z konkretnym dostawcą części.\nZa pośrednictwem naszego serwisu możesz przesłać zapytania o używane części samochodowe do pojazdów land rover zarówno najbliższym auto złomom w Brusach i pozostałym na terenie całego kraju.\nZarządzamy internetową bazą firm w naszym systemie prowadzących auto złomy w Twoim pobliżu w Brusach do pojazdów land rover.\nZa naszym pośrednictwem dotrzesz do każdego auto złomu w Brusach dla wszystkich osobowych aut land rover.\nland rover, AUTO ZŁOM w Brusach


Kwi 25, 2016 / 1267 pupilove.pl psy do adopcji schronisko\nKraków , kundelek , psy do adopcji , samica , średni , suczka , suka\nBajeczka to niewielka, grzeczna i bardzo przyjazna suczka w wieku około 2-3 lata.\nJest niewielka, waży około 10kg, sięga do połowy łydki, jest małym grubaskiem :).\nBajeczka jest łagodna, kontaktowa i wesoła. Dość dobrze chodzi na smyczy, nie jest zdziczała.\nMożna ją brać na ręce i mimo, że na zdjęciach nie bardzo to widać lubi przytulanie i branie na ręce.\nSuczka niekonfliktowa, wesoła, radosna i czysta. Nie dokucza innym psom.\nSuczka jest odrobaczona, odpchlona, zaczipowana. Jest szczepiona i wysterylizowana.\nZapraszamy do naszego schroniska. Jeśli znajdą Państwo pieska, który skradnie Państwa serce pomożemy z transportem do nowego domu na rozsądną odległość. Schronisko znajduje się w Racławicach koło Miechowa w woj. małopolskim (około 40km od Krakowa). Wszystkie zwierzęta z naszego schroniska są przed adopcją sterylizowane lub kastrowane i poza względami medycznymi nie ma od tego odstępstwa. Nie wydajemy zwierząt na łańcuch ani szczeniąt na zewnątrz.\nKontakt: 793 993 779 PROSIMY O KONTAKT POMIĘDZY 8:00-20:00, na smsy nie odpowiadamy.


W domu Ingrid i Vidara | Elfa\nPoznaj rodzinę Aune Westrum! Nareszcie ich nowy dom jest gotowy. Od narysowania wstępnych planów do faktycznego wprowadzenia się zajęło trochę czasu. Przygotujcie się jednak! Cóż to za uczta dla oczu! Wesołe kolory, ekscytujące funkcje i osobiste rozwiązania. Oczywiste jest również, że dla tej rodziny ważne są funkcjonalne rozwiązania przestrzeni. Zaczęli planować konfigurację przestrzeni dla swojego nowego domu na długo przed rozpoczęciem budowy. Wejdźmy i zobaczmy!\nRodzina Aune Westrum\nIngrid i Vidar Aune Westrum mają dwóch synów Siverta (7) i Pedera (3) oraz kota o imieniu Madicken. Choć przeprowadzają się do zupełnie nowego domu, ta przedsiębiorcza para od dawna interesuje się i zamiłuje do aranżacji wnętrz. Od wielu lat publikują i dzielą się kolorowymi chwilami i kreatywnymi projektami DIY na koncie @fjeldborg na Instagramie ze swojego domu Fjeldborg, uroczego drewnianego domu z 1925 roku. Ale po wielu latach w starym domu zdecydowali, że chcą zrealizować ich marzenie o zbudowaniu czegoś nowego. Zaczynając od zera i dobierając każdy szczegół samodzielnie. Nazywają swój nowy dom Fjeldborg 2.0 i jest on majestatycznie położony na skalistym zboczu z malowniczym widokiem na archipelag Sandefjord.\n„Budowanie domu jest angażujące, wyczerpujące i daje świetną zabawę” – mówi z uśmiechem Vidar.\nKiedy po raz pierwszy spotkaliśmy Ingrid i Vidara, ich dom był tylko rysunkiem na kartce papieru. Ale już na tym wczesnym etapie chcieli zacząć planować rozwiązania w zakresie przechowywania. Po zamieszkaniu w domu z mieszanką improwizowanych przestrzeni do przechowywania, komód i szaf, postanowiono nadać najwyższy priorytet praktycznym i strategicznie rozmieszczonym rozwiązaniom do przechowywania.\n„Mimo że budowa jeszcze się nie rozpoczęła, już mieszkam w domu” – powiedział Vidar. Chodzę po nim, wizualizując nasze codzienne życie i rutynę. Mam więc jasne wyobrażenie o tym, do czego potrzebujemy miejsca do przechowywania i gdzie powinno być”.\nByło Boże Narodzenie 2020, kiedy rodzina wprowadziła się i mogła rozpocząć nowy rok i nowe życie w ukończonym domu. Przywitały nas uśmiechnięte twarze, zapach świeżej farby, nowej stolarki i gorącej kawy, kiedy przyjechaliśmy, aby zainstalować systemy przechowywania. Choć nadal wymagało to trochę pracy, dom stał się kolorowym, nowoczesnym, przytulnym i osobistym domem. Nie było tutaj rozwiązań typu „wytnij i wklej”. Wszystko zostało przemyślane z drobiazgową starannością i dostosowane do potrzeb rodziny. A teraz byli więcej niż gotowi do rozpakowania pudeł z ubraniami i obuwiem.\nSystemy przechowywania zostały zamówione dopiero po zamontowaniu sufitu, ścian i podłogi, mimo że wszystkie zostały zaplanowane na wczesnym etapie budowy.\nIngrid i Vidar mają w swoim domu trzy duże systemy przechowywania: korytarz, dużą ścianę do przechowywania na zewnątrz sypialni i garderobę obok głównej sypialni.\n„Chcieliśmy myśleć nieszablonowo”\nIngrid i Vidar wcześnie zdecydowali, że chcą zainstalować duże systemy przechowywania z dużą ilością miejsca, w którym mogliby przechowywać jak najwięcej.\n„Chcemy mieć praktyczne miejsce do przechowywania dla naszej rodziny i staraliśmy się myśleć nieszablonowo, aby znaleźć optymalne rozwiązanie”, wyjaśnia Vidar. „Szafa w każdej sypialni to klasyczne rozwiązanie, ale nam nie odpowiada. Chcieliśmy, aby logistyka była jak najprostsza i wydajniejsza, przechowując razem ubrania, pościel i ręczniki. Pomysł stworzenia dużej ściany magazynowej na zewnątrz sypialni i łazienki przyszedł mi do głowy wcześnie. Ważne było, aby ta przestrzeń mogła pomieścić to, co normalnie przechowujesz na strychu. I naprawdę stał się strychem w formie kredensu. Działa tak dobrze!”\nGigantyczna ściana do przechowywania\nPlan był taki, aby ściana magazynowa pełniła funkcję strychu, miejsca na tekstylia domowe oraz szafy dla dzieci. Wspólnie zaplanowaliśmy ogromną ścianę magazynową w przejściu na zewnątrz sypialni. I nie przesadzamy, gdy mówimy, że jest gigantyczny! Ściana ma ponad 4 metry długości i sięga 3,5 metra do sufitu.\nPokoje dziecięce z miejscem do zabawy\n„Chcemy, aby w pokojach dziecięcych było dużo miejsca do zabawy. Uważamy, że szafy i komody są niepraktyczne w pokojach dziecięcych. Zajmują dużo miejsca i szybko stają się chaotyczne. Dużo łatwiej jest też schować wyprane ubrania, gdy dzieci śpią, bez konieczności chodzenia na palcach po pokojach” – dodaje Ingrid.\nDolna część systemu przechowywania to miejsce na garderobę dla dzieci. Wysuwne kosze mesh na złożone przedmioty i niskie drążki do wieszania sprawiają, że ubrania są łatwo dostępne dla najmłodszych. I są łatwe do dostosowania, gdy dzieci urosną.\nIngrid stworzyła również miejsce na przezroczyste plastikowe pudełka, w których można przechowywać ubrania i zabawki, z których wyrósł ich najstarszy syn i które pewnego dnia odziedziczy jego młodszy brat.\n„Dzięki temu, że są widoczne, zmniejsza się ryzyko, że o nich zapomnisz, aż będzie za późno, a jego brat stanie się na nie za duży” — mówi Ingrid.\nUczynienie codziennego życia bardziej efektywnym\nZe względu na wysokość tej przestrzeni do przechowywania zdecydowano się na półki na górze, na których można przechowywać pudełka z przedmiotami, które normalnie byłyby składowane na strychu. W dalszej części wygospodarowano miejsce na ręczniki, pościel, koce, poduszki i rzadziej noszone długie elementy garderoby, takie jak sukienki i stroje ludowe. Jest też miejsce na wszystkie inne rzeczy, które nie mają naturalnego miejsca nigdzie indziej w domu.\n„Więc to rozwiązanie jest całkowicie pomysłowe! Kiedy mamy gości, są zafascynowani tą ścianą, zwłaszcza rodzice małych dzieci. To naprawdę genialne, aby wszystkie ubrania w kolejnych rozmiarach były tak łatwo dostępne. Logistyka odkładania czystych ubrań również działa optymalnie. To, że nasza szafa jest tuż obok, sprawia, że ten aspekt codziennego życia jest bardzo wydajny” – mówi z satysfakcją Ingrid.\nGłówna sypialnia i jej garderoba znajdują się tuż obok dużej ściany magazynowej. Atmosfera tutaj jest bardziej luksusowa i dorosła. Mają garderobę swoich marzeń, z ciemnoniebiesko-zielonymi ścianami, grafitowymi okuciami i drewnianymi detalami z gamy Décor pomalowanymi na szaro. Szafa jest po prostu podzielona na środku, aby stworzyć jego i jej strefy. A na górze jest miejsce na przechowywanie rzeczy poza sezonem.\nIngrid potrzebowała dużo miejsca na wiszące bluzki, tuniki, spodnie itd., a także wiele koszy wysuwnych na złożone ubrania, sprzęt treningowy i bieliznę. Po stronie Vidara jest mnóstwo miejsca na powieszenie jego koszul i spodni, a także kosze na złożone ubrania i sprzęt treningowy.\n„Jesteśmy bardzo zadowoleni z tego systemu” — mówi Ingrid. „Jest tu miejsce na wszystko. Cała przestrzeń do zawieszania to prawdziwa oszczędność czasu, a Ty możesz zobaczyć, gdzie znajdują się rzeczy na pierwszy rzut oka. Zaskakująco łatwo jest utrzymać ład i porządek, a poza tym mam znacznie mniej do złożenia! Teraz plan polega na znalezieniu ładnego dywanu i lampy do zainstalowania nad lustrem, aby uczynić tę przestrzeń jeszcze bardziej przytulną. Zamierzam zachować luksusowy charakter, który już ma.”\nZamontowaliśmy wkładkę na akcesoria wyłożoną aksamitem na biżuterię i drobiazgi Ingrid oraz wieszak boczny na szaliki i naszyjniki. Jest też lustro, dzięki któremu może zrobić makijaż, jeśli łazienka jest zajęta.\nJak wszystko inne w ich domu, garderoba pary została zaprojektowana w najdrobniejszych szczegółach zgodnie z rodzajem ubrań, które muszą przechowywać.\nPrzestronny przedpokój emanuje spokojną i przyjazną atmosferą dzięki rdzawym ścianom i ciepłym płytkom na podłodze. Wieszaki i stojak na buty są wygodnie umieszczone tuż za drzwiami na odzież wierzchnią i obuwie, z których rodzina korzysta na co dzień.\nMiejsce na wszystko w przedpokoju\nBiałe elementy wewnątrz pochodzą z gamy Décor. Malowane drewniane półki i fronty szuflad nadają wnętrzu elegancki i umeblowany wygląd. Drewniane fronty ukrywają również zawartość koszy, co jest dość praktyczne, ponieważ nie zawsze da się je zachować we wzorowej kolejności. Fronty szuflad posiadają czarny uchwyt, który pasuje do stylu wnętrza i drzwi.\nIngrid również używa tutaj przezroczystych plastikowych pudełek. Zawierają ubrania poza sezonem, które można odłożyć na górne półki. Odzież zimowa jest pakowana, a letnia wyjęta i odwrotnie, gdy zmieniają się pory roku. Buty imprezowe są utrzymywane w stanie świeżym i wolnym od kurzu w przezroczystych pudełkach z założonymi pokrywkami. Ingrid zorganizowała również obuwie, z którego wyrósł najstarszy syn. Kolejne trzy rozmiary są razem w osobnym pudełku.\n„„To takie miłe, że nie trzeba grzebać na strychu w poszukiwaniu butów za każdym razem, gdy widzimy, że stopy naszego młodszego syna urosły” – mówi. Nie tylko ubrania i obuwie potrzebują miejsca w przedpokoju. Plecaki, parasole, odblaski i sprzęt do rekreacji – wszystko to trzeba tam przechowywać i warto mieć gdzie położyć paczki, które trzeba odesłać. Przedpokój jest pod wieloma względami centrum logistycznym gospodarstwa domowego, dlatego ważne jest, aby mieć tam praktyczny system przechowywania, który zaspokoi wszystkie potrzeby rodziny”.\n„Jesteśmy zachwyceni rozwiązaniem. Właściwie każdego dnia sprawia mi to radość, ponieważ przedpokój jest tak łatwy i szybki w utrzymaniu czystości. Przegrody w górnych koszach są świetne, ponieważ pomagają utrzymać porządek. Szuflady są tak zaśmiecone okularami przeciwsłonecznymi, kluczami, odblaskami i innymi rzeczami, które lądują tam, gdy kieszenie są opróżniane. Haczyki na ubranka dziecięce i torbę piłkarską to także doskonały pomysł, o którym sami nie pomyśleliśmy.”\nChcesz przeczytać więcej o domu Ingrid i Vidara?\nOdwiedź fjeldborg.no lub ich konto na Instagramie @fjeldborg


Eye Vlite 120 Control Dessouky – test – PanSquash.pl – Blog o Świecie Squasha\nRafał Laska 31 lipca 2019 1288 odsłony\nBez kategoriiRakietyTesty0 komentarzy1288 odsłony 0\nVLITE 120 CONTROL\nSprawdziliśmy Vlite 120 control od Eye.\nJest to rakieta, która z Filipem Jarotą zdobyła w tym roku tytuł mistrza Polski.\nSygnowana nazwiskiem Faresa Dessouky, jednego z największych egipskich talentów młodego pokolenia – obecnie wracającego po kontuzji.\nRakieta jest w standardowym malowaniu Eye z przewodnim kolorem zielonym.\nWaga podana przez producenta to 120 gram netto (bez malowania, owijki, naciągu). Waga brutto to 153 gramy.\nNa pierwszy rzut oka kształtem główki bardzo przypomina Technifibre Carboflex i faktycznie rakiety są niemal identyczne. Nieznacznie różni je balans oraz waga (balans Vlite 36 cm, Carboflex: 35 cm. Waga: Vlite 153g, Carboflex 158g). Podczas gry Eye wydaje się nieco bardziej dynamiczny i manewrowalny, ale Tecnifibre lepiej tłumi drgania.\nEye w całej serii swoich rakiet nie ma plastikowego bumpera na główce rakiety i nie inaczej jest w przypadku Vlite 120 control.\nProducent zdecydował się na to rozwiązanie, aby zmniejszyć wagę oraz poprawić właściwosći aerodynamiczne rakiety. Osobiście jestem fanem tego rozwiązania. Według badań Eye, zdjęcie bumpera pozwala na obniżenie wagi rakiety o 16%, przy czym sam bumper/gromet niemal w ogóle nie ma wpływu na ochronę rakiety przed jej złamaniem. Sugerowałbym jednak używanie taśmy ochronnej, która jest znacznie cieńsza od grometu, ale zabezpiecza przed ścieraniem główki rakiety podczas kontaktu ze ścianą, co ostatecznie może doprowadzić do przetarcia naciągu, jeżeli już bardzo popracowaliście Eyem na ścianach.\nKształt rakiety to bardzo popularna ostatnio poszerzona łezka o powierzchni 500 centymetrów kwadrarowych.\nCharakterystyka tego kształtu daje rakiecie bardzo dużą dynamikę, przez wydłużenie strun pionowych, jednocześnie szersza powierzchnia u dołu główki daje lepszą kontrolę piłki oraz więcej wybacza, mniej wprawionym graczom, niż klasyczne, agresywne łezki jak chociażby Eye 125 control lub większość rakiet Prince.\nKontrukcja jest bardzo smykła. Sama rama od wewnątrz jest wklęsła dla większej aerodynamiki. Shaft również jest bardzo wąski. Ten element jest mocno zauważalny podczas porównywania nowych kontrukcji rakiet pro, względem starszych i tańszych ram jak chociażby bardzo popularny Wilson Hammer.\nJeżeli porównamy obie rakiety, to zauważymy dużą różnicę w szybkości operowania nią. Nowe rakiety są również bardziej sztywne i szybciej odpowiadają podczas uderzenia. Rama Wilsona wydaje się jakby napompowana, przy bardzo smukłym Eye’u.\nMinusem dłuższych strun pionowych są większe drgania rakiety i osoby, które są na ten element wrażliwe, powinny zaopatrzyć się w tłumik drgań lub poszukać rakiety w klasycznym kształcie (tzw jajko) z sercem.\nBardzo satysfakcjonujące doznania. Rakieta jest bardzo dynamiczna i manewrowalna. Jesteśmy w stanie zagrać precyzyjne drivy, jednocześnie cały czas będąc gotowym na zmianę tempa, przyspieszenie piłki lub jej docięcie i skrócenie.\nWaga wydaje się optymalna dla precyzji i siły uderzenia – przynajmniej w przypadku testującego. Bardzo podobny Eye vlite 110 control wydaje się zbyt lekki i nieznacznie „ucieka” podczas uderzeń.\nFabryczny naciąg vlite jest bardzo wytrzymały, ale dość gruby i naciągnęty na 12kg. Po zmianie na cieńszy i lżejsze naciągnięcie (w przypadku testów Eye Xtech 115 green 10,5 kg) rakieta staje się naprawdę dynamiczną bronią. Bardzo duża moc, szybkość główku i fenomenalna kontrola to cechy tej rakiety.\nFabrycznie założono owijkę Eye grip Xsoft. Sama owijka Eye jest bardzo dobra, ale w przypadku tej fabrycznej sugeruję zmianę na nową, bo jest naciągnmięta bardzo cienko na trzonek.\nDoskonała rakieta dla całego spektrum graczy -zarówno profesjonalistów jak i początkujących. Bardzo dużo kontroli i mocy, a z racji dużej powierzchini główki łatwa w obsłudze i bardzo cierpliwa.\nRakieta sprzedawana jest bez pokrowca z oryginalną owijką Eye oraz naciągnięta fabrycznym naciągiem Eye.\nNa rakietę obowiązuje gwarancja Eye4Eye – Jeżeli podczas pierwszego roku użytkowania złamiemy rakietę od połowy główki w dół, w stronę rączki, Eye wymieni rakietę na nową. Gwarancja obowiązuje jedynie w przypadku rakiet naciągniętych fabrycznie, oryginalnym naciągiem.\nRakietą grają Fares Dessouky (PSA) oraz w Polsce, między innymi Filip Jarota (mistrz Polski 2019) oraz Konrad Tyma (#9 PZSQ).\nWaga: Lekka (120 gram), faktyczna brutto z naciągiem i owijką (154)\nBalans: Even (36 cm)\nCena katalogowa 659 zł\nFares DessoukyFilip Jarotarakieta squashvlite120control\nPoprzedni wpisWywiad z Kubą Świątkowskim (będzie dużo o Paulu Collu też)\nNastępny wpisJak wrócić do formy?


czasie ustalania opieki nad dzieckiem oraz w przypadku problemów w miejscu pracy. Dobry prawnik to także ogromne wsparcie dla klienta na sali sądowej w czasie str\nDodane: 10-01-2020 06:00\nPorady prawne- i te darmowe i te płatne. Które lepsze?Czysty dywanKilka faktów o prawieCzy wiesz jak prowadzić sprawy prawne żeby później tego nie żałować?Do czego wykorzystać woreczki z materiału?O reklamie mobilnejTaśmy grzewcze na ścianęSpraw sobie saunę!Rola geodety w budowie nowych nieruchomości i nie tylkoProblems with pipes? About plumbing emergency Printing at home, in the office or on the job O prawnikach ogółemKrótko o zaproszeniach ślubnych z punktu widzenia technicznegoStomatologia i nowoczesna technologiaSzkolenia bhp warszawaJak utrzymać czystość w swoim domu?Ubieranie się na sportowoNa szybko o geodezji i sprawach z nią związanychNowe podejście w 2020 jak uczyć się hiszpańskiegoKiedy trzeba do dentystyRozliczasz samodzielnie podatki? Przeczytaj!Problemy godne dobrego prawnikaKilka faktów na temat chłodnictwa dla przemysłuBhp-pulsar.plJakie usługi świadczą geodeci?Customer advices - electriciansWiedza pożyteczna - o psachPora na klime - lato w PolsceZdrowe serce jest najważniejszeSkuteczne pozycjonowanie


Niszcz, powiedziała [Piotr Rogoża] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00544 011687 20632480 na godz. na dobę w sumie\nNiszcz, powiedziała - ebook/epub\nAutor: Piotr Rogoża Liczba stron:\nISBN: 978-83-66335-14-1 Data wydania: 2019-09-18\nObłęd gęstnieje, granica między rzeczywistością a specjalnie spreparowaną kreacją szybko się zaciera. Razem z niespodziewaną sojuszniczką Szymon staje do walki z niesprecyzowanym wrogiem, którego istnienia nawet nie jest pewien. Czy uda się zatrzymać kołowrót kłamstw i podejrzeń? Kto tak naprawdę jest ofiarą, kto wrogiem, a kto przyjacielem? Ślady prowadzą w warszawską noc i rozmywają się w jesiennej szarudze. Życie zaczyna przypominać fikcję reklamy…\n'Niszcz, powiedziała' to wciągający thriller, a jednocześnie portret środowiska, w którym handluje się tym, co bezcenne – ideami.\nSpis treści Karta redakcyjna Motto Prolog I. CZARNY ANIOŁEK Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5\nWydawca ADAM PLUSZKA Redaktorka prowadząca AGNIESZKA RADTKE Redakcja ITA TUROWICZ Korekta MAŁGORZATA KUŚNIERZ, JAN JAROSZUK Projekt okładki i stron tytułowych ANNA POL Ilustracja na okładce © Magda Wolna Łamanie | manufaktu-ar.com Copyright © by Piotr Rogoża 2019 by arrangement with Agencja Literacka Syndykat Autorów Copyright © for this edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2019 Warszawa 2019 Wydanie pierwsze ISBN 978-83-66335-14-1 Wydawnictwo Marginesy Sp. z o.o. ul. Mierosławskiego 11A 01-527 Warszawa tel. 48 22 663 02 75 e-mail: redakcja@marginesy.com.pl Konwersja: eLitera s.c.\nInto that darkness into that darkness in the hovels and gutters her face to the storm Death in June, She Said Destroy\nPROLOG Być może znasz już moją twarz. Wkrótce poznasz całą historię, ale nie spodziewałbym się prawdy. Internet przetrawi informacje na mój temat i wyrzyga setki artykułów, komentarzy i statusów na Facebooku. Pojawią się rozmaite interpretacje i wątpliwości, oczywiście nie zabraknie też kpin, ale to już nie mój problem. W pewien sposób przecież zwyciężyłem. Podchodzę do okna, otwieram szeroko. Dwunaste piętro, Warszawa rozlewa się morzem świateł. Przesuwam wzrok wzdłuż poszarpanej linii dachów, wytyczającej granicę między miastem a nocnym niebem. Widać tylko najjaśniejsze gwiazdy, reszta ginie w toksycznej poświacie, za to księżyc wydaje się dziś bliski jak nigdy. Chce mi się śmiać. Tak naprawdę od dawna zdawałem sobie sprawę, że zbliża się koniec, ale nie chciałem w to uwierzyć. Nadal nie potrafię uwierzyć, że to już. Ta noc nie ma w sobie nic realnego. Wychylam się głęboko za okno, wiatr całuje mnie w policzki. Nie wytrzymuję i śmieję się głośno, choć bardziej na miejscu byłyby łzy. A Warszawa śpi niespokojnie, Warszawa drży, jakby wszystko przeczuwała. Może już śni o wielkim ogniu, burzy płomieni, przed którymi nie ma ucieczki. Cały świat zajmie się pożarem, nic nie będzie takie jak do tej pory. Ten ogień już się tli. Dziwi mnie, że nie czuję strachu. Pewnie ze zmęczenia. Bałem się wcześniej, teraz nie, jakby nie było już we mnie miejsca. Idę do kuchni, wyjmuję z lodówki butelkę wódki. Trochę jeszcze zostało, niezbyt dużo, ale zawsze. Noc była długa. Leję do szklanki. Wasze zdrowie, przyjaciele. Wypijam na raz, krzywię się. Zimno spływa przełykiem, tego mi było trzeba. Dolewam jeszcze, do końca. Szkoda, że to już wszystko. Patrzę na swoje odbicie w oknie. Nie mam twarzy, tylko zdjęcie, które pozna cała Polska. Jestem płaski i półprzezroczysty. Nie mam nazwiska. Składam się wyłącznie ze słów, które napisałem. Ze słów, które zostaną o mnie napisane. Składam się z kłamstw, nic na to nie poradzę. Pozostaje czekać. Siadam na podłodze naprzeciw drzwi wejściowych, spokojnie dopijam wódkę. Wasze zdrowie. Czekam na was. Czekam, aż nadejdzie Światło.\nI CZARNY ANIOŁEK\n1 Zachowaj choć trochę godności. Powtarzam to sobie w myślach i na głos. Słowa tracą sens, stają się tylko dźwiękami. Wszystko traci sens. Ewelina powinna przyjechać już dawno. Oczywiście spóźnia się specjalnie, na pewno sprawia jej to satysfakcję. Doskonale zdaje sobie sprawę, że czekam i że nie jest mi łatwo. To bardzo w jej stylu, chce do samego końca czuć, że rozdaje karty. Wyobrażam sobie, jak wyjmuje telefon, upewnia się, że jest spóźniona już dwadzieścia minut, odnajduje wzrokiem moje okno i powolutku zapala papierosa. Powinienem napisać jej esemesa: „Od teraz co minutę wyrzucam na ulicę losowo wybrany przedmiot, więc rozsądnie byłoby jednak ruszyć dupę, chyba że wolisz zbierać graty z chodnika :)”. Powinienem wystawić kartony na klatkę schodową, zamknąć mieszkanie i pojechać gdzieś, choćby do Wiki. Powinienem wylać butelkę domestosa na jej ubrania. Oczywiście nic takiego nie zrobię. Na pewno ucieszyłaby się, czując ode mnie alkohol, więc choć o niczym na świecie nie marzę tak mocno jak o otwarciu piwa, to jednak popijam herbatę. Denerwuję się na siebie, bo w ten sposób znowu przyjmuję jej warunki. Ciągle gram w tę grę na jej zasadach, nawet teraz nie potrafię przejąć w końcu kontroli. Zastanawiam się, co jej powiedzieć. Powinnaś się cieszyć, bo ktoś inny na moim miejscu rozegrałby to zupełnie inaczej, a ja naprawdę byłem za dobry. Jesteś skończoną kretynką i mam szczerą nadzieję, że kiedyś to do ciebie dotrze. Nic się nie zmieniło i wciąż czekam, kiedy mi oddasz pieniądze. Powinnaś sobie to wszystko przemyśleć, dziewczyno, i wyciągnąć wnioski na przyszłość. Cokolwiek bym powiedział, pokiwa tylko głową. Nie słuchała mnie nigdy, teraz nie posłucha tym bardziej. Patrzę na rozstawione w przedpokoju kartony. Myślałem, że jej rzeczy uzbiera się więcej. Trochę ciuchów, torebki, buty, dosłownie kilka książek, kosmetyki, ale głównie rzeczy z kuchni: tani ekspres do kawy, zastawa stołowa, plastikowe naczynia, kubki. Akcesoria do zabawy w dom. Zatrzymuję na dłużej wzrok na zestawie foremek do pieczenia. Lubisz, jak w domu pachnie świeżym ciastem? Nie, wolę, jak rozsyłasz nagie zdjęcia jakimś fiutom. Chyba nawet nie zdążyła użyć tych foremek. Nie podejrzewam, żeby w ogóle miała taki zamiar. Idę do pokoju, siadam w fotelu. Zastanawiam się, czy odczuję brak tych wszystkich przedmiotów. Rozglądam się, przesuwam spojrzeniem po półkach, na których zwolniło się miejsce. Mieszkanie rzeczywiście już teraz wydaje się wybrakowane, zubożałe, niekompletne. Myślę o siostrze Eweliny, Gośce, którą naprawdę polubiłem. Młoda była u nas jeszcze dwa tygodnie temu. Obiecała, że zachowamy kontakt, ale wiadomo, jak jest. Jej na pewno będzie mi brakować. Odkąd stało się jasne, że sprawy zaszły za daleko, regularnie wyobrażałem sobie chwilę, w której drzwi ostatecznie zamkną się za Eweliną jak okładka nietrafionej książki. W wyobraźni czułem żal, że po raz kolejny zabrnąłem w ślepy zaułek, czułem ulgę albo radość, czasem złość. Na pewno zawsze coś czułem. Teraz nic nie czuję. Nawet złość na siebie zaraz przechodzi. Przecież nie muszę nikomu niczego udowadniać. Wstaję więc po piwo i dokładnie w tym momencie stłumiony pisk domofonu informuje, że ktoś wszedł na klatkę. Nareszcie. Zamiast do kuchni, wracam do przedpokoju. Otwieram drzwi, czekam dłuższą chwilę, aż winda wjedzie na dwunaste piętro. Nadciąga z dwoma kolesiami, rozpoznaję jednego. Miesiąc temu zrobiła u nas imprezę dla znajomych z pracy, on przyszedł jako pierwszy i pomagał przyszykować stół. Sympatyczny przygłup, takie wyrośnięte dziecko. Nie mogę sobie przypomnieć, jak ma na imię. Drugiego, rudego z cwaniakowatą gębą, nie kojarzę w ogóle. – Cześć – mówi Ewelina. Widzę, że jest zmęczona. – Cześć – odpowiadam. Rzuca mi szybkie spojrzenie. Wchodzi do środka, towarzysze idą za nią. Podają mi bez słowa ręce, uroczy dureń nawet się uśmiecha. Czyżbym na twarzy rudego dostrzegał pogardę? Nawzajem, palancie. – Dzięki, że to pozbierałeś – mówi Ewelina. Kiwam głową. Spodziewałem się, że będzie drobiazgowo przeglądać swoje śmieci, ale chyba nie ma na to siły. Nie wierzę, że może dokądkolwiek się śpieszyć. – Najpierw te najcięższe, zaniesiemy do samochodu – mówi przygłup. – Weźmiemy jedno na drugie, to nie trzeba będzie dwa razy łazić. Jakoś im się udaje. Matoł łapie się za dwa kartony naraz, trzyma je przed sobą, zasłaniają mu widok. Cwaniak chwyta trzecie pudło, Ewelina bierze ostatnie, najlżejsze, to z kuchennym badziewiem. Wychodzi pierwsza. – Cześć – mówi. – Cześć – odpowiadam. Zastanawiam się, czy wprowadzi się właśnie do tego rudego chujka. Pewnie tak, pewnie to dla niego pozowała wypięta pod prysznicem. Nie mam pojęcia, kim on jest. Widzę jego plecy, gdy bez słowa wychodzi za Eweliną. Jest niższy ode mnie, niewiele wyższy od niej. Czuję przypływ szczerej sympatii dla przygłupa, który rusza jako ostatni, taszcząc trzy czwarte jej dobytku. Naprawdę nic nie widzi zza kartonów. Przytrzymuję mu drzwi. – To na razie, Szymon – sapie. – No, trzymaj się – odpowiadam. Zamykam za nimi. Słyszę jeszcze, jak przygłup klnie na klatce, chyba nie trafił w drzwi do windy. Nareszcie sięgam do lodówki po upragnione piwo. A więc to już. Szybko i sprawnie, cała operacja zajęła im może dwie minuty. Ewelina zniknęła z mojego życia i mogę zacząć udawać, że nigdy się w nim nie pojawiła. Zły cień opuścił bajkową dolinę. Ding-dong! wiedźma nie żyje. Zanim otworzę puszkę, przykładam ją na chwilę do czoła, cieszę się tym chłodem. Czuję, że lekko drżą mi ręce. Wypiłbym to piwo duszkiem. Jedno, drugie, trzecie i potem czwarte. Ale nie zrobię tego. – Zachowaj choć trochę godności – mówię do siebie. Powtarzam jeszcze raz, szeptem.\n2 Wika świdruje mnie wzrokiem skupionym jak laser, jeszcze moment i przetnie na pół. Dawno się nie widzieliśmy i trochę już zapomniałem, na czym to polega: ona nie mruga. Jest jak drapieżny kot, który hipnotyzuje ofiarę, zanim skoczy jej do gardła. Nie potrafię wytrzymać tego spojrzenia, zaglądam do butelki, jakbym spodziewał się dostrzec na dnie coś więcej niż tylko resztkę piwa. Siedzimy w Chwili na Żelaznej, w pubie, który swego czasu był dla nas drugim domem. – A więc gra skończona – mówi Wika. – Ostatecznie zamknąłeś rozdział pod tytułem Ewelina. – Dokładnie tak. – I nie będziesz próbował do niej wrócić? Podnoszę wzrok. – Nie jestem idiotą. – A jeśli to ona spróbuje? Wracasz do domu, a tu laska leży zwinięta w kłębek na wycieraczce i skamle, że popełniła błąd. Bardzo, ale to bardzo cię kocha i prosi o wybaczenie, tylko wpuść ją z powrotem. – Zadzwoniłbym po policję. Wika kiwa głową. Widzi, że jestem pewny swoich słów. Jej nie sposób oszukać, to ludzki wariograf, wyczuje najdrobniejsze niedopowiedzenie, natychmiast zauważy milisekundę zawahania. Powinna pracować w jakichś tajnych służbach, rozpracowywać obce agentury, pasowałaby idealnie, blady cyborg z dredami spiętymi w kitkę. Przez te wielkie jasne oczy i trójkątną twarz wygląda jak zjawa, ale to pozory. Biada temu, kto się na nie nabierze. Wika od trzynastego roku życia ćwiczy karate tradycyjne, jest wykuta z żelaza. Na studiach pokonała w siłowaniu na rękę wszystkich chłopaków z naszej grupy. – Sucz z niej nieprzeciętna – mówi. – Zabiłabym ją za to, jak cię potraktowała. Współczuję bardzo. – Dzięki. Lekko przechyla głowę. – Strasznie mało mówisz, Szymon. Krótkie, proste zdania. Jak nie ty. Uśmiecham się. – Bo nie bardzo wiem, co powiedzieć. Wika zamyśla się. Wiązka lasera właśnie przebija mi głowę i wypala dziurę w ścianie. – Tak naprawdę to wydaje mi się, że historia twoja i Eweliny jest, nie gniewaj się, w pewien sposób dość typowa – mówi. – Oczywiście, pomijając wątek tych fotek, bo to jednak z jej strony arcykurewstwo. Podziwiam twoje opanowanie, tak swoją drogą, bo gdybym to ja dowiedziała się, że ktoś wywinął mi coś takiego, to przysięgam, żyłby może jeszcze przez minutę. Wyobrażam sobie Wikę stojącą z nożem nad drgającym ciałem niewiernego partnera. Choćby mordowała w amoku, w najwścieklejszym afekcie, to w ciągu sekundy po wbiciu ostrza w serce ofiary zdążyłaby opracować dwa solidne alibi. Zanim ciało runęłoby na podłogę, miałaby już gotowy plan, jak się go pozbyć. Nigdy nie dałaby się złapać. Mówi dalej: – To jest chyba osobny gatunek lasek, takie modliszki. Mój brat też kiedyś na taką trafił, poznałeś go chyba, nie? – Chyba tak – kojarzę niejasno. – Jacek, prawda? – No, Jacek. A tamta szmata to Monika, nieważne zresztą. W każdym razie scenariusz wyglądał bardzo podobnie, wielka miłość, ale tylko do momentu, gdy się do niego wprowadziła. – Skąd się znali? – Chodzili razem do liceum u nas w Żyrardowie, byli w równoległych klasach. No i niby już wtedy się w nim kochała, ale jakoś przypomniała sobie, dopiero jak znalazła go w necie, na Naszej Klasie jeszcze, bo to dobrych dziesięć lat temu było, i zobaczyła, że całkiem nieźle sobie w życiu radzi. W przeciwieństwie do niej. Gładko poszło, Gadu-Gadu, telefony, spotkania na weekend. Jakieś długi jej jeszcze pomagał spłacać, nie pamiętam dokładnie. W każdym razie, gdy już uwiła sobie u niego gniazdko i trochę obrosła w stolicy w piórka, zaraz pofrunęła w długą. Bo znalazła kogoś, kto radził sobie jeszcze lepiej od Jacka. – Faktycznie można dostrzec podobieństwa. – Akurat wtedy się okazało, że istnieje jeszcze na świecie sprawiedliwość, bo Moniczka jakoś zaraz potem zaciążyła. A jej nowy gach szybko pokapował się, z kim ma do czynienia, i bez większych rozterek wykopał ją z domu. Po narodzinach dzieciaka zażądał testów na ojcostwo i niespodzianka, okazało się, że to nie jego. Chyba w ogóle nie udało się ustalić, kto gówniarza zmajstrował, bo Moniczka cały czas szukała po klubach lepszych kandydatów na męża i sama już nie wiedziała, kogo właściwie pozywać o alimenty. Jacek był gotowy zapłacić w razie potrzeby za testy, gdyby i do niego przyszła, ale miała chociaż tyle przyzwoitości, żeby dać mu już spokój. Dopijam piwo. Wika mówi dalej: – Więc, koniec końców, Jacek wyszedł na tym najlepiej. Pobolało, jasne, musiało, bo jednak zawróciła mu mocno w głowie. Ale mogło być gorzej. Mógł w tym szambie całkiem utonąć. Ty też mogłeś, a nie utonąłeś. – No, to prawda. Mogłem stracić dużo więcej. – A, jest jeszcze epilog. Laska razem z nie wiadomo czyim synusiem zwinęła się z powrotem do Żyrardowa i o ile wiem, gnije tam do dzisiaj. Synuś dostał od losu chromosom gratis, chyba za grzechy matki, więc już całkiem jest wesoło. – Dżizas... – Kręcę głową. Wika wstaje i idzie do baru po następne dwa piwa. Jej dredy sięgają już prawie do pośladków; zastanawiam się, kiedy widzieliśmy się po raz ostatni. Na pewno nie zdarzyło się to, odkąd zamieszkała u mnie Ewelina, a więc od prawie pięciu miesięcy. Mimo to czuję się w jej towarzystwie bardzo swobodnie. Gdybym miał nazwać kogoś przyjacielem, to chyba już tylko ją. Odkąd zamieszkałem sam, to właśnie Wice powierzam zapasowy komplet kluczy, na wypadek gdybym swoje zgubił. Najpierw do kawalerki na Hożej, teraz do dziupli na Granicznej. Gdybym nie miał dokąd pójść, poszedłbym do Wiki. Wraca, uśmiecha się, choć ktoś, kto jej nie zna, zobaczyłby raczej skrzywienie ust. Podaje mi butelkę, sama przelewa sobie piwo do szklanki. – Na pohybel wszystkim szmatom. – Na pohybel. Upijamy po kilka łyków. To dobry moment, żeby zmienić temat. – A powiedz, jak u ciebie z robotą? – pytam. – Znalazłaś już coś? – Już nawet nie szukam, mam stałego klienta. Finansowo wychodzę na pewno nie gorzej, a odpada kiblowanie w biurze. – Wciąż marketing? – Powiedzmy. To nie agencja, tylko duży fundusz, właściwie cała grupa kapitałowa, siedzą głównie w nieruchomościach, ale nie tylko, w branży medycznej też na przykład, produkują jakiś sprzęt ambulatoryjny. W każdym razie jest co robić, pracy dla grafika nie brakuje. A u ciebie jak? Mieliście w agencji jakieś zawirowanie, dobrze pamiętam? Zmieniło się coś? – No, tyle że wtedy nas bujało, a teraz idziemy prosto na dno. Firma się zwija, zostajemy tylko do końca miesiąca. – No, to nieźle się w czasie z Eweliną zbiegło. – Nie no... – Macham ręką. – Od dawna było wiadomo, że tak to się skończy. Trochę szkoda, bo naprawdę lubiłem tych ludzi. Ale nie ma dramatu, wszyscy się zdążyli oswoić, nagrać sobie inne roboty. – Ty też masz już coś? – Rozesłałem CV, pewnie niedługo zaczną dzwonić. Trochę kasy odłożyłem, nie pali mi się mocno pod dupskiem. Jakoś to będzie, coś się znajdzie. Znów patrzy mi prosto w oczy. – Trochę cię podziwiam, Szymon – mówi. – Jak by tego nie nazywać, właśnie ci się życie sypie, a ty sprawiasz wrażenie, jakby w ogóle cię to nie ruszało. – To właśnie słowo klucz: wrażenie. – Uśmiecham się. – Jestem tym wszystkim cholernie zmęczony po prostu, sporo nerwów straciłem. Tłumaczę sobie, że życie nie kończy się na związkach i pracy. A mała przerwa chyba dobrze mi zrobi. – Zdrowe podejście, w pełni popieram. Praca znajdzie się sama, za dobry jesteś, żeby rynek pozwolił ci przepaść. Zobaczysz, zaraz zaczną spływać oferty. A lasek poznasz jeszcze wiele, młody z ciebie facet, całkiem przystojny i niegłupi. – No już. – Po prostu następną dziewczynę musisz mi przedstawić do oceny, ja się znam na ludziach. Śmieję się. – Serio mówię. – Wika z udawaną powagą kręci głową. – A jak coś, deal z pierwszego roku ciągle aktualny. Na początku studiów umówiliśmy się, że jeśli do czterdziestki oboje pozostaniemy sami, weźmiemy ślub, żeby rodziny nie marudziły. Wtedy brzmiało to abstrakcyjnie, nie wiem, co bardziej – czterdziestka czy życie singla. – Gramy w scrabble? – pytam. – A mało ci życiowych porażek? Nie ma, że się zlituję, wiesz o tym? – Zobaczymy. Pudełka z grami leżą na regale przy ścianie. Sięgam po scrabble. Chyba nigdy jeszcze nie wygrałem z Wiką i nie mam złudzeń, że uda się właśnie dziś. Za to nie wyjdziemy stąd wcześnie, jestem tego pewien. Cieszę się, że ją znam.\n3 Siedziba agencji Cremè de la Creation mieści się w wynajętym domku przy Racławickiej. Wchodzę spóźniony o dobre pół godziny, a i tak jestem pierwszy w pokoju. Wyglądam chyba niewiele lepiej, niż się czuję, ale nie ma to najmniejszego znaczenia. Mógłbym przyjechać w zarzyganych spodniach i swetrze nałożonym tył na przód, naprawdę nikogo to już nie obchodzi. Siadam przy biurku, odpalam komputer. Przez dobry moment nie mogę przypomnieć sobie hasła. Zanim Windows wybudza się na dobre, w drzwiach staje Dawid. – Siemasz, Sajmon – rzuca. Wchodzi, nonszalancko siada na biurku Doroty. Przez moment lustruje mnie wzrokiem, uśmiecha się lekko, ale nie komentuje. Drapie się po brodzie. – Masz chwilę? – Aha. Odchrząkuje. – Słuchaj, bez lania wody. Ustaliliśmy z Łukaszem, że już definitywnie zwijamy żagle. Nie ma sensu utrzymywać biura, nie ma sensu, żebyście tu przyjeżdżali. Większość załogi od tego tygodnia idzie na urlop, wykorzystać zaległe dni. Wszyscy się zgodzili, żeby nie było, nikogo do niczego nie zmuszamy. No, a do ciebie miałbym prośbę. – Aha? – Zostały nam dwa aktywne projekty. Tak się złożyło, że akurat te dwa, nad którymi pracujesz. Mamy jeszcze do dowiezienia ostatnie kreacje. Zostaniesz do końca? Uśmiecham się. – A mam jakąś alternatywę? – No masz, masz, możesz powiedzieć, że pierdolisz, i wybrać zaległe dni urlopowe, tak jak się umawialiśmy na początku. Ale bardzo by mi zależało, żebyś jednak te swoje tematy dociągnął. Wypłacimy ci ekwiwalent za niewykorzystany urlop. – Nie no, pewnie. – Szybko kalkuluję, że w tym roku nie wykorzystałem nawet połowy przysługujących mi wolnych dni. Wprawdzie formalnie prowadzę własną działalność, jak połowa pracowników Cremè de la Creation, ale byliśmy umówieni, że urlopy rozliczamy tak, jakbyśmy pracowali na etacie. A Dawid zawsze uważał umowy za świętość. – Tyle że, jak mówię, zamykamy biuro. Więc super by było, gdybyś do końca miesiąca popracował z domu. Oszczędzisz czas na dojazdy, chociaż tyle z tego będziesz miał. To samo zaproponuję Dorocie i Markowi, cały wasz zespół chciałbym mieć do samego końca pod bronią. Spoko? – Spoko. – No i jeszcze jedno. Sajmon? – No? – Ostatnią wypłatę wyślemy w dwóch ratach. Połowa jak zawsze, przed dziesiątym, druga do końca miesiąca. A ekwiwalent za urlop już w przyszłym, musimy to dopiero wyliczyć z księgową. Może tak być? – Spoko. Średnio uśmiecha mi się siedzenie całymi dniami w pustelni na dwunastym piętrze, ale rozumiem, że Dawid chce oszczędzić chociaż na prądzie i wodzie. Agencja przez ostatnie miesiące chwiała się jak celnie trafiony bokser, jeszcze jakimś cudem trzymała się lin, teraz z hukiem pada na twarz. – To zabierz sobie kompa do domu. Oddasz, jak wystawisz ostatnią fakturę, umówimy się jakoś w listopadzie. Zrób sobie na spokojnie, co ci zostało, chyba nie ma tego bardzo dużo, nie? – Nie ma – przyznaję. Dawid spogląda przez okno na Racławicką. Na skrzyżowaniu z Wołoską znowu zgasła sygnalizacja świetlna: kierowcy trąbią na siebie, ktoś wysiadł z samochodu i wymachuje rękami, chyba zdążyło dojść do stłuczki. – Szukasz już czegoś? – pyta. – Powolutku. – Polecę cię wszędzie, gdzie tylko będę mógł. Najlepsze referencje ci wystawię, jestem pewien, że Łukasz też. Naprawdę, gdybyś wiedział, jak mi jest zajebiście przykro, że tak to się wszystko kończy... To, że muszę zwolnić ludzi takich jak ty czy Dorota, to chyba moja największa zawodowa porażka. – Spokojnie, Dawid, przecież wiem, że to nie twoja wina. Biznes to biznes, bywa różnie. – Raz nadwozie, raz podwozie. Wiadomo. Śmiejemy się. To tekst posta na Facebooka, który kiedyś wymyśliłem dla dużego dealera samochodowego. Osiągnęliśmy wtedy tak absurdalnie wysoki zasięg, że któryś z magazynów branżowych zrobił z tego case study. Wcześniej klient odrzucił kilka znacznie lepszych, naszym zdaniem, pomysłów. Ten napisałem zdenerwowany na kolanie, byle coś wysłać, bo garowałem już trzecią godzinę i naprawdę chciałem iść wreszcie do domu. – A ty? Masz jakieś plany? – Całe życie nic nie miałem, tylko plany. – Dawid macha ręką. – Przede wszystkim to muszę ogarnąć burdel, jakiego narobił Łukasz. A potem nie wiem jeszcze, ale chyba zmienię branżę. Muszę sobie przypomnieć, jak wygląda prawdziwy świat. Milczymy przez chwilę. Wreszcie Dawid mówi: – To jak chcesz, możesz lecieć, Sajmon, nie trzymam cię tu. Odpocznij sobie, przyda się, nie? – Uśmiecha się porozumiewawczo. – A skoro już mowa o piciu, zrobimy jeszcze na pożegnanie ostatnie piwko firmowe w następny piątek, co? – Jasne. Wyłączam kompa, ale akurat przychodzi Dorota, account managerka z mojego zespołu, więc rozmawiamy przez chwilę we troje. Dziewczyna zgadza się od razu na pracę zdalną do końca października. Marek i Monika zjawią się dopiero po dziesiątej, decydujemy, że nie ma sensu na nich czekać. Pijemy kawę z ekspresu, ziarna zostało akurat na trzy filiżanki. Więcej Dawid już nie kupi. Śmiejemy się, że bardziej symbolicznie być nie mogło. Wychodzimy z Dorotą, zostawiając szefa samego. Zamykam za nami drzwi i czuję się, jakbym pieczętował wejście do grobowca. Sporo dobrych chwil tu spędziłem, poznałem kapitalnych ludzi. Widocznie naprawdę nastał czas zamykania kolejnych rozdziałów. Deszcz zacina w twarz, jest zimno, a kac trawi do kości.\n4 Pada przez kilka kolejnych dni. Takie właśnie te dni są – ściekają jak krople deszczu po szybie, nic po nich nie zostaje. Staram się wstawać rano i narzucać sobie rygor pracy, ale naprawdę nie mam dużo do zrobienia. Nudne, powtarzalne taski, którymi właściwie nie powinienem się zajmować, ale gdy firma zaczęła zaciskać pasa, musieliśmy pożegnać juniorów. Wymyślam więc czerstwe żarty na facebookowy fanpage płatków śniadaniowych i piszę skrypty reklam pre-roll na YouTube’a dla producenta gotowych mieszanek przypraw. To ostatni klienci, którzy z nami zostali. Podczas pracy angażuję połowę mózgu, tak naprawdę mógłbym zająć się w tym czasie czymś zupełnie innym – gdybym tylko miał pomysł czym. Pod koniec dnia wysyłam zwyczajowy raport Dawidowi, pewien, że nawet do niego nie zajrzy. Zastanawiam się, czy nasze ostatnie projekty w ogóle zostaną zrealizowane. Nie żeby mi to robiło jakąkolwiek różnicę. Zwykle koło południa mam już wolne, najpóźniej o czternastej. Gdybym tylko trochę się zmusił, napisałbym wszystko w dwa dni i miał wolne już dokumentnie. Ale wcale nie chcę. Taśmowa produkcja bzdur mimo wszystko nadaje jakiś kształt tym dziwnym dniom. Otwieram plik z moim CV. Rzeczywiście wygląda nie najgorzej. Trzy agencje reklamowe, może nie największe, ale o całkiem przyzwoitej renomie. W pierwszej zaczynałem jeszcze na studiach i zaliczyłem mocne wejście: nominacje do kilku nagród, dwa wyróżnienia. Jeden z branżowych portali napisał o mnie wtedy całkiem na poważnie jako o „złotym dziecku warszawskiego copywritingu”. Potem gdzieś ta kariera wyhamowała, ale i tak nie wyglądała źle. Miałem wiele pozytywnych referencji i bardzo sensownych klientów w portfolio. Nie powinienem mieć problemu ze znalezieniem nowej pracy. A przecież w ostatnich latach robiłem też na boku kilka mniejszych projektów, może właśnie nastał czas, żeby podzwonić, przypomnieć się, podziergać jeszcze coś na freelansie, byle nie ruszać oszczędności. Albo może przeciwnie, uderzyć właśnie do największych sieciówek, sprzedać duszę diabłu w korpo, ale już za konkretniejsze pieniądze. Tymczasem dłubię teksty do postów o płatkach. JAKI STAN UMYSŁU WYWOŁA MISKA PEŁNA NASZEGO PRZYSMAKU? NAJWYŻSZĄ ŚNIADOMOŚĆ! Z każdym kolejnym śniadaniowym sucharem wygładza mi się jedna fałda w mózgu. Czasem wciąż łapię się na niedowierzaniu, jakim cudem jako cywilizacja doszliśmy do momentu, w którym poważne firmy decydują się przelewać agencjom reklamowym pieniądze za prowadzenie kampanii w mediach społecznościowych. Stoimy nad krawędzią otchłani. Copywriting, wytłumacz pokoleniu dziadków, na czym polega ta praca. Tego typu zawodami musieli parać się mieszkańcy Atlantydy. Mózg natychmiast łapie trop, taka inspiracja nie może się zmarnować: wymarła cywilizacja – antyk – dzieła sztuki. CO ZDOBI ŚCIANY ŚNIADANIOWEGO PAŁACU? PŁATKORZEŹBY! Dopijam kawę, otwieram okno. Wychylam się, zimny deszcz kapie na głowę. Tlenu. Oczywiście, kiedyś wyobrażałem sobie inaczej próg czwartej dekady życia. Miało być ładne mieszkanie, urocza żona i wierny pies. Jest wynajęta dziupla na dwunastym piętrze i włosy Eweliny w pralce. Miała być błyskotliwa kariera. Są płatki i mieszanki przypraw. Sorry, młody. Nie twoja wina, co mogłeś wiedzieć o życiu? Kończę na dziś robotę i zastanawiam się, co zrobić z resztą dnia. Zaczynam od przejrzenia branżowych grup na fejsie i wysłaniu kilku CV w odpowiedzi na ogłoszenia o pracę. Przez większość tego roku mieliśmy w agencji spore obłożenie i marzyłem wówczas o paru dniach wolnego, o czasie tylko dla siebie, żeby ponadrabiać zaległości w lekturach i serialach. Okazuje się, że nie bardzo wiem, co się robi z tyloma wolnymi godzinami. Zwykle po pracy byłem na tyle zmęczony, że po prostu zajmowałem się jakimiś bzdurami, gadałem z Eweliną, o ile nie miała akurat popołudniowej zmiany. Załatwiłem jej przez kumpla pracę w dużym call center, nic specjalnego, śmiech nie zarobek, ale mogła zacząć od ręki, zaraz po przeprowadzce do Warszawy, a bardzo jej na tym zależało. Może w ogóle nie chodziła tam na popołudnia. Może to też było kłamstwem. Właśnie tak, kłamstwa i wymysły. Słowa, które odkleiły się od sensu i lecą sobie z wiatrem. Słowa, które padają tylko dlatego, że odbiorca chce je usłyszeć. Uśmiecham się. Właśnie takie słowa słyszałem z ust dziewczyny, gdy mówiła, że mnie kocha. Właśnie takimi słowami zarabiam na życie.\n5 Wyglądam z okna samotni na rozmiękłą w mżawce Warszawę i zastanawiam się, czy moja nieumiejętność skupienia uwagi to cecha pokoleniowa czy jednak temat dla neurologa. Znów dość wcześnie odrobiłem pańszczyznę, już ostatecznie kończąc pracę dla Dawida, i oto stanąłem naprzeciw najpoważniejszego z problemów: co zrobić z resztą tego dnia, pięknego jak biegunka. Żadna z czekających od dawna na swoją kolej książek nie przykuwa do siebie na dłużej niż kwadrans, nie chce mi się zaczynać nowej gry na konsoli, a filmy są przerażająco długie. Siadam więc z powrotem do komputera. Otworzyłem chyba ze trzydzieści zakładek w przeglądarce, przeskakuję między nimi, zamykam i otwieram nowe. Czytam artykuł do połowy, przełączam się na stronę banku, żeby kompulsywnie sprawdzić stan konta, sprawdzam pocztę, odświeżam Facebooka. Nie mam pojęcia, co bym zrobił, gdyby nagle szlag trafił internet. Odwracam się, patrzę na router mrugający zielonym światełkiem, uśmiecham się do niego – przyjacielu, gdyby nie ty, chyba siedziałbym i patrzył w ścianę. Newsy na gazeta.pl nie napawają optymizmem. Wystarczy prześlizgnąć się wzrokiem po tytułach. W Niemczech służbom udało się udaremnić zamach terrorystyczny, za to kilkadziesiąt osób zginęło w kolejnej eksplozji samochodu pułapki w Kabulu. Rosjanie ogłosili kolejne wielkie ćwiczenia wojskowe, a w Jaworznie lekarz przyjmował pacjentów, mając we krwi niemal trzy promile. We Francji policja znów stłumiła burdy z udziałem imigrantów. Przewijam dalej, do informacji lokalnych z Warszawy. Tu newsem numer jeden jest zaginięcie młodej kobiety. Ze zdjęcia spogląda wielkimi oczami nieśmiało uśmiechnięta istotka. Klikam. Jola Kaczmarek, dwadzieścia osiem lat, nauczycielka angielskiego w jednym z mokotowskich liceów. Pochodzi z Białegostoku, w stolicy wynajmowała mieszkanie razem z młodszą siostrą. Ostatni raz widziana we wtorek, gdy późnym wieczorem wracała od koleżanki. Jej telefon milczy, znajomi nic nie wiedzą. Przyglądam się zdjęciu. Ładna dziewczyna. Jeśli się szybko nie odnajdzie, czeka nas kolejny medialny spektakl rozpisany na sto aktów. Znów będzie śledztwo dziennikarskie, relacje ze spotkań z jasnowidzami, oratorskie popisy prywatnych detektywów. Twarz reprodukowana wszędzie. Szczegółowa analiza życiorysu. Biedna Jola, kimkolwiek jest. Oby się odnalazła. Na Messengerze Dorota pyta, czy przyjdę dzisiaj na pożegnalne firmowe piwo. Pewnie, że przyjdę. Rozmawiamy chwilę. Ona też zrobiła już wszystko, co miała zrobić dla Dawida. Martwi się, że może być problem z ostatnią wypłatą. Uspokajam ją, bo cokolwiek by o nich mówić, chłopaki zawsze były wobec nas bardzo w porządku. Uśmiechnięte emotikonki zioną pustką z oczu. Ewelina nie cierpiała emotikonek. Uważała je za infantylne i głupie. Rozmawiając z nią, a były momenty, jeszcze zanim przeniosła się do Warszawy, że gadaliśmy ze sobą przez większość doby, niemal całkiem oduczyłem się ich używać. Teraz więc stawiam żółte uśmiechy na końcu zdania dobitnie niczym pieczęć, z mściwą satysfakcją. Ciekawe, co u niej. Pewnie rozłożyła już bambetle u tego rudego gnojka i czuje się jak u siebie. Ze mną było identycznie – ani się obejrzałem, a przejęła kontrolę nad mieszkaniem, rozlała się po nim, skolonizowała, niepostrzeżenie wprowadziła swoje zasady. Miała do tego naturalny dar, a ja nie protestowałem, zachłyśnięty szczęściem idiota, przekonany, że oto z nieba spłynął anioł, który przemieni mieszkanko na dwunastym piętrze w coś, co można nazwać domem. Mój czarny aniołek. Zmieniłem dla niej przyzwyczajenia. Zacząłem jadać obiad dopiero po powrocie z pracy, wcześniej kładłem się spać. Odkształcałem się, deformowałem, byłem miękki jak wosk. Ciekawe, czy z rudym pójdzie jej równie łatwo. Czuję, że zaczynam się denerwować. Kompletnie bez sensu. Wstaję, znowu podchodzę do okna. Warszawa tętni życiem. Spojrzenie na panoramę miasta przywraca perspektywę – takich historii jak moja rozgrywają się tu codziennie setki. Tak jak mówiła Wika: to bardzo typowe historie. Zastanawiam się jeszcze, czy Ewelina pamięta o pieniądzach, które jej pożyczyłem. Kwota nie jest bardzo wysoka, chodzi o nieco ponad tysiąc złotych – ale ostatecznie to mój tysiąc. Mógłbym kupić sobie gry na Playstation, pojechać bez sensu na weekend do Amsterdamu, kupić trzy gramy kokainy i whisky do popicia albo nie wiem, zaprosić dwie dziwki naraz. Cokolwiek. Postanawiam, że dam jej czas do początku listopada. Teraz i tak nie odebrałaby telefonu. Wracam do rozmowy na Messengerze. Dorota ucieka, korzystając z laby, umówiła się na mieście na obiad. Zobaczymy się wieczorem. Mam wielką ochotę napić się z nimi tego piwa. Dociera do mnie, że od trzech dni w ogóle nie wychodziłem z mieszkania. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Niszcz__powiedziala-ebookRO/p1137951i1293454" target="_blank" title="Niszcz, powiedziała [Piotr Rogoża] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Niszcz, powiedziała [Piotr Rogoża] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Końcówki drążków kierowniczych Mitsubishi PAJERO II (V3_W, V2_W, V4_W) (1990.12 - 1999.10) 3.5 V6 24V (V45W, V25W) 194KM - Sklep iParts.pl\nKońcówki drążków kierowniczych Mitsubishi PAJERO II (V3_W, V2_W, V4_W) (1990.12 - 1999.10) 3.5 V6 24V (V45W, V25W) 194KM\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego ASHIKA 111-05-599\nProducent części: ASHIKA Kod: 111-05-599 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: zewnętrzny Techniczny numer informacyjny: Tie rod end Długość całkowita [mm]: 130 Gwint zewnętrzny [mm]: 16 x 1,5 Długość gwintu [mm]: 54 Wysokość zabudowy: 77,3 Średnica zabudowy [mm]: 14 Gwint zewnętrzny 1 [mm]: 12 x 1,25\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego KAMOKA 9972136\nProducent części: KAMOKA Kod: 9972136 Jednostka: szt. Wymiar stożka [mm]: 13,6 Wymiar gwintu: M16X1.5L Lokalizacja w aucie: Oś przednia po obydwu stronach Zbieżnosć stożka: 1/8 Długość [mm]: 110\nProducent części: DYS Kod: 22-09847 Wymiar stożka [mm]: 13,6 Wymiar gwintu: M16X1.5L Lokalizacja w aucie: Oś przednia po obydwu stronach Zbieżnosć stożka: 1/8 Długość [mm]: 110\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego DYS 22-09848\nProducent części: DYS Kod: 22-09848 Wymiar stożka [mm]: 13,6 Wymiar gwintu: M16X1.5L Lokalizacja w aucie: Oś przednia po obydwu stronach Zbieżnosć stożka: 1/8 Długość [mm]: 110\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego ASHIKA 111-05-598\nProducent części: ASHIKA Kod: 111-05-598 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: wewnątrz Techniczny numer informacyjny: Tie rod end Długość całkowita [mm]: 194 Gwint zewnętrzny [mm]: 16 x 1,5 Długość gwintu [mm]: 45 Wysokość zabudowy: 78,6 Średnica zabudowy [mm]: 14 Gwint zewnętrzny 1 [mm]: 12 x 1,25\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego MAXGEAR 69-0246\nProducent części: MAXGEAR Kod: 69-0246 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: zewnętrzny Długość [mm]: 110 Rozmiar gwintu 1: M 12x1,25 mm Rozmiar gwintu 2: M 16x1,5 mm Rodzaj gwintu: z bieżnikiem lewostronnym\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego DENCKERMANN D130081\nProducent części: DENCKERMANN Kod: D130081 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: zewnętrzny\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego MASTER-SPORT 15568-PCS-MS\nProducent części: MASTER-SPORT Kod: 15568-PCS-MS Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: zewnętrzny\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego RUVILLE 917320\nProducent części: RUVILLE Kod: 917320 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: zewnętrzny Gwint zewnętrzny [mm]: M16x1,5 Rodzaj gwintu: z bieżnikiem lewostronnym\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego SWAG 80 71 0005\nProducent części: JAPANPARTS Kod: TI-598 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: wewnątrz Techniczny numer informacyjny: Tie rod end Długość całkowita [mm]: 194 Gwint zewnętrzny [mm]: 16 x 1,5 Długość gwintu [mm]: 45 Wysokość zabudowy: 78,6 Średnica zabudowy [mm]: 14 Gwint zewnętrzny 1 [mm]: 12 x 1,25\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego SWAG 80 71 0004\nProducent części: RUVILLE Kod: 917321 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: wewnątrz Gwint zewnętrzny [mm]: M16x1,5 Rodzaj gwintu: z bieżnikiem prawostronnym\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego MASTER-SPORT 15569-PCS-MS\nProducent części: MASTER-SPORT Kod: 15569-PCS-MS Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: wewnątrz\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego DENCKERMANN D130093\nProducent części: DENCKERMANN Kod: D130093 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: wewnątrz\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego JAPANPARTS TI-599\nProducent części: JAPANPARTS Kod: TI-599 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: zewnętrzny Techniczny numer informacyjny: Tie rod end Długość całkowita [mm]: 130 Gwint zewnętrzny [mm]: 16 x 1,5 Długość gwintu [mm]: 54 Wysokość zabudowy: 77,3 Średnica zabudowy [mm]: 14 Gwint zewnętrzny 1 [mm]: 12 x 1,25\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego BLUE PRINT ADC48719\nProducent części: BLUE PRINT Kod: ADC48719 Jednostka: szt. Ciężar [kg]: 0,680 Ilość montowana w aucie: 1\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego OPTIMAL G1-877\nProducent części: OPTIMAL Kod: G1-877 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: z obu stron Długość [mm]: 171 Gwint zewnętrzny [mm]: M16 x 1,50 RHT M Zbieżnosć stożka: 1/10 Wymiar stożka [mm]: 13,6 Rodzaj gwintu: z bieżnikiem prawostronnym\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego RTS 91-09736\nProducent części: RTS Kod: 91-09736 Jednostka: szt. Lokalizacja w aucie: zewnętrzny Gwint zewnętrzny 1 [mm]: M16x1,5 Rodzaj gwintu: z bieżnikiem lewostronnym Gwint zewnętrzny 2 [mm]: M12x1,25 Długość [mm]: 111 Ciężar [kg]: 0,475\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego DELPHI TA1657\nProducent części: DELPHI Kod: TA1657 Jednostka: szt. Wymiar gwintu: M16x1.5 Rodzaj gwintu: z bieżnikiem prawostronnym\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego MEYLE 32-16 020 0028\nProducent części: MEYLE Kod: 32-160200028 Jednostka: szt. Rozmiar gwintu 2: M16x1,5 Rozmiar gwintu 1: M12x1,25 Długość [mm]: 173 Lokalizacja w aucie: Oś przednia, z lewej strony\nKońcówka drążka kierowniczego poprzecznego NIPPARTS J4825029\nProducent części: NIPPARTS Kod: J4825029 Jednostka: szt. Gwint zewnętrzny [mm]: M16X1,5 Rodzaj gwintu: z bieżnikiem prawostronnym\nDane techniczne Mitsubishi PAJERO II (V3_W, V2_W, V4_W) 3.5 V6 24V (V45W, V25W) 194KM\n6G74 (DOHC 24V),6G74 (SOHC 24V)\nA.B.S. ASHIKA BENDIX BIRTH BLUE PRINT BORG & BECK COMLINE DELPHI DENCKERMANN DOKUJI DYS FAI AutoParts FEBI BILSTEIN HERTH+BUSS JAKOPARTS JAPANPARTS KAMOKA KAVO PARTS LEMFÖRDER MAPCO MASTER-SPORT MAXGEAR MEYLE MONROE MOOG NIPPARTS NK NPS OCAP OPTIMAL QUINTON HAZELL RTS RUVILLE SASIC SIDEM STARLINE SWAG TRISCAN TRW VAICO VEMA sbs