Paweł Jaworski | Blog Michelson Diamonds - Part 2\nNajsłynniejsze diamenty świata – Paragon\nMimo że ma niecałe 30 lat, o początkach jego istnienia wiadomo naprawdę niewiele. Pewne jest natomiast, że z egzotycznej Brazylii trafił do światowej stolicy obróbki kamieni szlachetnych, a następnie do kolekcji jednego z najsłynniejszych jubilerów wszech czasów, którego zwykło się nazywać „królem diamentów”. Nosiły go najlepsze modelki świata, a jego unikatowy i bardzo rzadki szlif zaskakuje do dziś. Poznajcie historię ponad 100-karatowego diamentu Paragon.\nUnikat na skalę światową\nMimo że brzmi dość swojsko, nazwa tego klejnotu nie oznacza oczywiście sklepowego rachunku. Wzięła się z języka angielskiego, w którym oznacza „archetyp” czy też „wzór doskonałości”. I nie ma w tych słowach ani cienia przesady, ponieważ zarówno kolor, jak i czystość oraz perfekcyjny szlif tego kamienia są naprawdę wyjątkowe, dzięki czemu doskonale pasują do jego nazwy. Została ona nadana przez pierwszego, a zarazem jedynego znanego właściciela ozdoby – światowej sławy jubilera Laurence’a Graffa, założyciela firmy Graff Diamonds Company. Sam Graff zwykł mówić o sobie, że diamenty zawsze go fascynowały, są nieodłączną częścią jego życia i urodził się właśnie po to, by być wśród nich. Marka stworzona przez jubilera jest obecnie jedną z największych na świecie, a jego majątek został w 2018 roku oszacowany na 5,6 miliarda dolarów.\nSkąd pomysł na nazwę ozdoby?\nJak informuje książka „The Book of Diamonds” autorstwa Joana Youngera Dickinsona (ze wstępem napisanym przez samego Harry’ego Winstona), określenie „paragon” było używane wcześniej w odniesieniu do idealnych diamentów pozbawionych wszelkich skaz czy wytrąceń oraz osiągających masę ponad 100 karatów. A więc 137,82-karatowy klejnot o czystości IF (internally flawless – wewnętrznie bez skazy), najwyższej klasie barwy (D) oraz w niezwykle rzadkim, siedmiostronnym szlifie z pewnością zalicza się do tego elitarnego grona najpiękniejszych kamieni.\nNietypowe pochodzenie i wiele niewiadomych\nZwykło się uważać, że najsłynniejsze diamenty świata pochodzą albo z Afryki, albo z historycznych kopalni indyjskich. Paragon jest więc wyjątkiem od tej reguły – ten imponujący samorodek znaleziono bowiem w Brazylii, w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Mimo że od jego wydobycia minęło zaledwie niecałe 30 lat, to do dziś nie wiadomo nic o jego dokładnej dacie odkrycia, kopalni ani o początkowych losach. Nieznana jest nawet masa, jaką miał nieoszlifowany diamentowy samorodek przed jego obróbką jubilerską, ani to, w jaki sposób trafił z Ameryki Południowej do Europy.\nNiecodzienny pomysł jubilerskiej sławy\nPewne jest natomiast, że kamień ten znalazł się w międzynarodowej stolicy gemmologii – w Antwerpii w Belgii. Tam zakupił go światowej sławy jubiler Lawrence Graff, a następnie zlecił jego cięcie oraz szlifowanie. To dzięki pomysłowi Graffa klejnot zyskał unikalny szlif latawca. Skąd taki pomysł? Decyzja o nadaniu Paragonowi tak nietypowego kształtu została spowodowana najprawdopodobniej pierwotnym wyglądem surowego kamienia. Nowemu właścicielowi zależało, aby wydobyć z niego jak najlepszą czystość oraz blask, a jednocześnie otrzymać ozdobę o jak największej masie ponad 100 karatów.\nW jednym z najlepszych laboratoriów\nGraff miał duże doświadczenie jako słynny jubiler, dlatego podjął odważną decyzję o oszlifowaniu klejnotu w kształt latawca. Z pomocą przyszło mu również 30 doświadczonych ekspertów pracujących w należącym do niego laboratorium i na co dzień zajmujących się obróbką jubilerską kamieni o dużej masie. Rozmiar Paragonu nie był więc dla nich ani przeszkodą, ani żadną nowością. Taki zespół szlifierzy połączony z tak pięknym diamentem musiał więc być pewną receptą na sukces. I rzeczywiście, zaprezentowanie oszlifowanego kamienia okazało się prawdziwą sensacją wśród kolekcjonerów oraz wielbicieli unikatowej biżuterii na całym świecie.\nUroczysta prezentacja wyjątkowej ozdoby\nPo zakończeniu obróbki jubilerskiej Paragon osadzono jako zawieszkę w biżuterii równie unikatowej, jak on sam – w wyjątkowym naszyjniku-bransolecie projektu marki Graff Diamond Company. Ozdoba została wykonana ręcznie w jednym z najlepszych warsztatów należących do Graffa, a Paragon połączono w niej z kilkoma mniejszymi diamentami w różnych kolorach, takich jak fantazyjny niebieski, różowy oraz żółty. Na ich tle jeszcze bardziej wyróżnia się perfekcyjnie przezroczysta barwa tej cennej zawieszki. Całkowita masa wszystkich kamieni wykorzystanych w tym naszyjniku to 190,27 karata, a został on pokazany światu w 1999 roku, kiedy to wywołał prawdziwe poruszenie. Właśnie wtedy, z okazji uroczystości z okazji rozpoczynającego się nowego stulecia, została zorganizowana uroczysta gala sponsorowana przez diamentowy koncern De Beers oraz markę Versace. Na imprezie pojawiła się supermodelka Naomi Campbell, a jej szyję ozdabiała biżuteria, w której centralnym miejscu znajdował się Paragon.\nJak już wspomnieliśmy, diament Paragon ma masę wynoszącą 137,82 karata, barwa klasy D (dzięki czemu jest całkowicie bezbarwny) oraz czystość IF. Do tego dodać należy unikatowy siedmiostronny szlif zwany „latawcem” i mamy gotowy przepis na jeden z najpiękniejszych klejnotów na świecie. Jest on także kamieniem typu IIa, co oznacza, że w jego składzie chemicznym nie ma azotu (lub istnieją jedynie śladowe, niewykrywalne ilości tego pierwiastka). Dodatkowo w krysztale tym nie ma żadnych odkształceń plastycznych, dlatego o takich diamentach mówi się, że są strukturalnie doskonałe oraz chemicznie czyste.\nJeśli zaś weźmiemy pod uwagę masę kamienia, Paragon jest dziesiątym na świecie największym oszlifowanym klejnotem o barwie typu D. Przed nim w zestawieniu znalazły się 530,20-karatowy Cullinan I, 317,40-karatowy Cullinan II, 273,85-karatowy Centenary, a także Jubilee, Millennium Star, La Luna, Orłow, Jacob-Victoria oraz Regent. Paragon to także piąty co do wielkości diament, którego barwa klasy D łączy się z czystością IF oraz największy na świece kamień tego typu w szlifie latawca. Nadal znajduje się w posiadaniu Graffa, dlatego nie wiadomo, jaką cenę osiągnąłby obecnie. Pewne jest natomiast, że informacja o jego sprzedaży wywołałaby prawdziwą sensację.\nNajsłynniejsi szlifierze diamentów\nNajsłynniejsi szlifierze diamentów – Marcel Tolkowsky\nZwykło się nazywać go „ojcem współczesnego szlifu brylantowego”. I nie ma w tym ani cienia przesady – kto wie, czy gdyby nie wieloletnie obliczenia matematyczne Marcela Tolkowsky’ego, to brylantowa biżuteria lśniłaby aż tak oszałamiającym blaskiem? Dowiedzcie się, jak ten pochodzący z polskiej rodziny szlifierz i matematyk wpłynął na pracę tysięcy specjalistów na całym świecie i na zawsze zapisał się na kartach historii jubilerstwa.\nZ Białegostoku do Antwerpii\nMarcel Tolkowsky był kuzynem Lazare Kaplana, o którym pisaliśmy w jednym z poprzednich wpisów. Urodził się 25 grudnia 1899 roku w Antwerpii w Belgii, w rodzinie Żydów pochodzących z Polski. Od najmłodszych lat obserwował pracę starszych szlifierzy ze swojej rodziny i – jak głosi anegdota – już jako dziewięciolatek umiał ciąć i szlifować diamenty. Nic dziwnego, jego rodzina od pokoleń była bowiem zaangażowana w pracę z tymi kamieniami szlachetnymi. Również dziadek Marcela, Abraham Tolkowsky, był znanym handlarzem, który od 1800 roku dostarczał te klejnoty europejskiej arystokracji. To właśnie on wyemigrował z Białegostoku do Antwerpii, która była wówczas światową kolebką jubilerstwa oraz obróbki najcenniejszych kamieni szlachetnych. Dwoje z dziewięciorga dzieci Abrahama – synowie Samuel i Maurice – również zajęło się handlem diamentami, jednak to syn Isadore został później ojcem matematyka, który na zawsze zmienił branżę szlifierzy tych klejnotów.\nŚcisły umysł w służbie jubilerstwa\nMarcel, bo właśnie o nim mowa, uważnie słuchał dziadka, który zawsze powtarzał, jak ważny jest techniczny aspekt obróbki kamieni szlachetnych. Dlatego postanowił wyjechać do Londynu i tam kontynuować naukę, a po zakończeniu studiów również karierę akademicką. Matematyczne wykształcenie, które zdobył, przydało mu się w późniejszych żmudnych obliczeniach wykonywanych podczas cięcia i szlifowania diamentów. Już jako temat doktoratu pisanego na Uniwersytecie w Londynie wybrał refrakcję światła w tych klejnotach, czyli zmianę kierunku jego rozchodzenia się. Pomysł Tolkowsky’ego polegał na zastosowaniu matematycznego podejścia w szlifowaniu brylantów, tak aby maksymalnie wydobyć ich blask.\nWzór dla pokoleń\nMniej więcej w tym samym czasie, w 1919 roku, Tolkowsky skończył pisanie książki „Diamond Design”, w której znalazła się stworzona przez niego specyfikacja szlifu znana pod nazwą „American Standard” (inne jej nazwy to „American Ideal Cut”, „Tolkowsky Cut” lub też „Tolkowsky Brilliant”). I mimo że od publikacji Tolkowsky’ego minęło już prawie sto lat, jest ona do dziś wzorem szlifowania diamentów oraz standardem w branży jubilerskiej. Uważa się nawet, że jest to idealne cięcie kamieni szlachetnych, które jak żadne inne potrafi wydobyć ich piękno. Nic w tym dziwnego – żmudne i szczegółowe obliczenia znanego szlifierza miały bowiem na celu uwzględnienie zarówno blasku, jak i wewnętrznego ognia drzemiącego w diamentowej bryle.\nNa czym polega odkrycie Tolkowskiego?\nBadacz był świadomy tego, że stał się on pierwszym naukowcem, który postanowił zgłębić właściwości struktury diamentowego kryształu i połączyć tę teorię z praktycznym zastosowaniem poczynionych obserwacji. We wstępie do swojej książki pisał: „Niezwykłym jest fakt, że chociaż sztuka cięcia i szlifowania diamentów jest znana od ponad dwóch tysięcy lat, to jest całkowicie empiryczna, a mimo że wielu współczesnych naukowców interesuje się diamentem oraz lista publikacji na jego temat szybko rośnie, to nigdzie nie można znaleźć żadnej pracy matematycznej określającej najlepszą formę tego klejnotu. Głównym celem moich badań jest obliczenie tego właśnie idealnego kształtu”. I rzeczywiście – jak postanowił, tak też zrobił.\nNajlepsza forma diamentu\nTo właśnie Tolkovsky zauważył, że jeśli diamentowy smorodek zostałby przycięty zbyt głęboko lub zbyt płytko (czyli jego dolna część byłaby za długa lub kąty zbyt otwarte), to światło wydostawałoby się z jego boków lub dna, co spowodowałoby utratę blasku kamienia. Zarówno w swojej książce, jak i w pracy doktorskiej badacz udowodnił, że aby tego uniknąć i tym samym zmaksymalizować odbicie światła, brylant powinien zostać przycięty i wypolerowany w 58 faset ustawionych pod określonym kątem względem siebie. Jeżeli bowiem dolne fasety zostałyby oszlifowane pod kątem prostym, promienie świetlne odbiją się tak, że dadzą brylantowi maksymalnie dużo blasku. To dzięki takim właśnie proporcjom będzie zachwycająco lśnił, a jego potencjał zostanie wykorzystany w najlepszy sposób.\nSzczegółowe wytyczne dla szlifierzy\nTolkowsky wyjaśnił nawet dokładnie, w jaki sposób fasety powinny zostać w okrągłym diamencie rozmieszczone. 33 z 58 należy utworzyć na koronie lub grubszej części nad pasem kamienia. Kolejnych 25 ma natomiast tworzyć pawilon, który jest stożkową podstawą diamentu. Przez lata powstawały oczywiście różne interpretacje tych wytycznych, jednak metoda Tolkowsky’ego zawsze była bazą, od której szlifierze zaczynali swoją pracę. Jedni tworzyli kilka jej wariacji, inni interpretowali ją w sposób indywidualny, ale nikt dotychczas nie zmienił radykalnie tych proporcji polerowanego brylantu i nie dokonał tym samym równie przełomowego odkrycia, jakie ma na koncie Marcel Tolkowsky.\nTrudy wojennej zawieruchy\nPo zakończeniu edukacji słynny badacz powrócił do Antwerpii, gdzie kontynuował rodzinną tradycję jako znany i utytułowany szlifierz diamentów. Nadeszła jednak II wojna światowa, podczas której sytuacja w Europie zdecydowanie nie sprzyjała rozwojowi nauki i jubilerstwa. Ze względu na swoje żydowskie pochodzenie Marcel Tolkovsky obawiał się jednak nie tylko o swoją karierę, lecz nawet bezpieczeństwo, ponieważ Belgia znalazła się pod okupacją nazistowskich Niemiec. Dlatego w 1940 roku postanowił wyemigrować do Stanów Zjednoczonych, gdzie spotkał się z wcześniej wspomnianym kuzynem – Lazarem Kaplanem. Tam kontynuował pracę w branży diamentowej – spełniał się jako projektant oraz sprzedawca brylantów. Był też wieloletnim honorowym członkiem stowarzyszeń Diamond Trading and Precious Stones Association oraz Diamond Dealers Club of America, któremu również przewodził. W 1975 roku, w wieku 76 lat, postanowił przejść na emeryturę.\nKolejni znani szlifierze z rodziny Tolkovsky’ego\nMarcel Tolkowsky zmarł na niewydolność serca 10 lutego 1991 roku w szpitalu na Manhattanie w Nowym Jorku. Dożył 92 lat, ale jego sława jako szlifierza i badacza nie słabnie do dziś. Książka „Diamond Design” nadal jest bowiem ulubionym punktem odniesienia dla wielu ekspertów na całym świecie. Nie był on jednak ostatnim znanym szlifierzem pochodzącym z tej rodziny. Jego siostrzeniec, urodziny w 1939 roku Gabi Tolkowsky, również zdobył międzynarodową sławę. Wynalazł on nowy szlif zwany „flower cut”, a następnie dołączył do grona najlepszych ekspertów pracujących dla słynnego koncernu diamentowego De Beers.\nTradycje zaręczynowe na Świecie\nTradycje zaręczynowe w Indiach\nMożna powiedzieć, że ile religii w Indiach, tyle tradycji zaręczynowych. Nie byłoby to jednak do końca prawdą, ponieważ ceremonia zaręczyn różni się nawet w poszczególnych stanach tego kraju. Dowiedzcie się więc, jak zróżnicowane są poszczególne zwyczaje, ale także co jest ich elementem wspólnym oraz w czym są podobne do zaręczyn europejskich.\nBez ceremonii zaręczynowej ani rusz\nMoment zaręczyn jest w hinduskiej kulturze niezwykle ważnym elementem ślubnej ceremonii. Nie wygląda on jednak jak romantyczne wyznanie miłości znane nam z amerykańskich filmów. W wydarzeniu tym biorą bowiem udział całe rodziny przyszłej panny młodej i jej wybranka. Jest ono pełne tradycyjnych rytuałów, bez których nie mogłoby dojść do kolejnego etapu, czyli ślubu.\nKiedy odbywa się spotkanie zaręczynowe?\nDawniej w kaście Radżputów spotkanie takie miało miejsce… zaraz po narodzinach dziecka płci żeńskiej! Ten pośpiech miał na celu zagwarantowanie dziewczynce odpowiedniego męża i uchronienie jej przed kontaktami z innymi mężczyznami, którzy mogliby ubiegać się o jej rękę. Obecnie nikt już aż tak się nie spieszy, ale zaręczynowe ceremonie wyglądają podobnie, jak dawniej. Różnią się jednak, jeśli mają miejsce w rodzinie chrześcijan, muzułmanów, hinduistów, ale także np. mieszkańców Kaszmiru czy też Pendżabu. Dlatego czasem ceremonia zaręczynowa oznacza oficjalnie ogłoszenie, że zakochani się zaręczyli, zaś innym razem jest to idealny moment na ustalenie dokładnej daty ślubu. Czas takiego wydarzenia również jest dość zróżnicowany – może ono odbyć się rok przed ślubowaniem albo nawet dzień lub dwa przed weselem.\nOd czego zależy termin ceremonii zaręczynowej?\nData tego wydarzenia ma spory związek z religią, jaką wyznają przyszli nowożeńcy. W Indiach muzułmanie na ogół przestrzegają ślubnych zwyczajów opisanych w Koranie. Dlatego spotykają się na dzień przed weselem – wtedy właśnie rodzina pana młodego odwiedza dom panny młodej i przynosi jej upominki, takie jak ubrania, słodycze, owoce, ale także… suknię oraz biżuterię, którą kobieta założy w dniu ślubu. Następnie zakochani wymieniają się tradcyjnymi pierścieniami oraz deklarują zamiar wejścia w związek małżeński.\nChrześcijanie z kolei zaręczają się zacznie wcześniej – kilka miesięcy, a nawet lat przed ślubem. Następnie rodzice panny młodej organizują wesele i zapraszają na nie najbliższych przyjaciół oraz rodzinę. Brzmi znajomo, prawda? Jedyna różnica jest taka, że chrześcijańskie zapowiedzi są ogłaszane w Indiach nie tylko w kościele, do którego chodzi przyszła para młoda, lecz także w… lokalnych gazetach.\nŚlubne tradycje hinduistów są już bardziej skomplikowane. Różnią się w zależności od grupy etnicznej oraz prowincji, którą zamieszkują zakochani. Wystarczy zapoznać się z kilkoma, aby zobaczyć, jak barwna i różnorodna jest tradycja zaręczynowa wyznawców tej religii:\nOficjalna ceremonia zaręczynowa wśród społeczności zamieszkującej Kaszmir nosi nazwę „Kasamdry”. Data tego wydarzenia jest narzucana z góry i ustalana na podstawie zapisków z Kalendarza Kaszmirskiego. Następnie starsi z rodzin przyszłego pana młodego i panny młodej spotykają się w świątyni. Aby zaznaczyć czystość swoich intencji, obdarowują się kwiatami, a przyszli małżonkowie wymieniają pierścieniami. Następnie bliscy narzeczonej podają najbliższym jej narzeczonego tradycyjny pudding ryżowy „Var”. Po zakończeniu posiłku jest on także rozdawany dalszym krewnym oraz sąsiadom. Wtedy dopiero uważa się, że zaręczynowe formalności zostały dopełnione.\nZarówno w tradycji hinduskiej, jak i sikhijskiej ludności Pendżabu oficjalna ceremonia zaręczynowa nosi nazwę „Kurmai” lub „Shagan”. Może ona mieć miejsce na kilka dni lub nawet dzień przed ślubem i odbywa się w domu pana młodego lub w świątyn sikhijskiej, tzw. Gurudwarze. Rodzina panny młodej przychodzi tam z prezentami: ubraniami, słodyczami i suszonymi owocami. Następnie w praktyce sikhijskiej ojciec panny młodej daje przyszłemu zięciowi tradycyjne bransoletki o nazwie Kada, złoty pierścień oraz złote monety. Ten moment jest uważany za oficjalne przypieczętowanie zaręczyn.\nW tej grupie etnicznej ceremonia zaręczynowa znana jest pod nazwą Mudha Tika. Rozpoczyna się odwiedzinami domu panny młodej przez rodzinę pana młodego. Przyszła synowa dostaje wtedy takie podarunki, jak kwiaty, słodycze, suszone owoce, ryż, cynamon, różne przedmioty wykorzystywane podczas obrzędów religijnych, ale także pierśconek z brylantem oraz strój i biżuterię, którą założy w dniu ślubu. Siostra panny młodej pomaga jej założyć tradycyjne ozdoby, a następnie przychodzi czas na prezenty dla pana młodego. Otrzymuje on od swoich przyszłych teściów pieniądze oraz biżuterię. Tę ostatnią pomaga mu założyć jego brat i w ten sposób zakochani stają się gotowi na oficjalną ceremonię zaślubin.\nMieszkańcy tego stanu celebrują zaręczyny podczas ceremonii o nazwie Gol Dhana lub Gor Dhana. Panna młoda wraz z rodziną odwiedza rodzinny dom swojego wybranka i przynosi jego bliskim prezenty – pieniądze, ubrania i tradycyjne słodycze wykonane z kolendry i jaggery, czyli cukru trzcinowego. Zakochani ofiarowują sobie nawzajem pierścienie, otrzymują błogosławieństwo starszych członków rodziny, a następnie zajadają się przyniesionymi słodkościami.\nCiekawe zaręczynowe zwyczaje mają miejsce w tym indyjskim stanie. Otóż ceremonia zaręczyn odbywa się tam… bez udziału przyszłych nowożeńców. Jedynie ich rodziny spotykają się w domu panny młodej, wymieniają pierścieniami, które będą nosić zakochani, a następnie ich ojcowie składają uroczystą przysięgę, że ich dzieci wstąpią w związek małżeński w wybranym dniu. Po tej części oficjalnej wszyscy zgromadzeni zaczynają zabawę połączoną z degustacją tradycyjnych lokalnych przysmaków.\nJak widać na podstawie powyższych przykładów, w Indiach ważne jest świętowanie w grupie. Przyszli państwo młodzi spędzają czas zaręczyn nie podczas romantycznej kolacji we dwoje, ale z całymi rodzinami, ponieważ obecność najbliższych jest równie istotna, co dwojga zakochanych (a nawet ważniejsza, tak jak w stanie Orisa). Często oboje otrzymują również pierścienie zaręczynowe, noszenie biżuterii z diamentem nie jest więc zarezerwowane tylko dla narzeczonej, tak jak na przykład w tradycji europejskiej. Nic dziwnego, wszak Indie to kraj, który od wieków słynął z produkcji najpiękniejszych i najsłynniejszych na świecie historycznych diamentów.\nNajsłynniejsze diamenty świata – Orłow\nW historii tego kamienia szlachetnego zuchwałe kradzieże przeplatają się z brutalnymi morderstwami oraz płomiennymi uczuciami światowych władców – ale do dnia dzisiejszego nie wiadomo, która część losów Orłowa jest prawdą, a która została zmyślona. Pewne jest natomiast, że jest on jednym z najlepiej zachowanych historycznych diamentów na świecie.\nSkąd wzięła się nazwa klejnotu?\nPodobnie jak inny kamień szlachetny, o którym już pisaliśmy – owiany złą sławą Czarny Orłow – ten diament również wziął swoją nazwę od nazwiska jednego z jego właścicieli. Książę Grigorij Orłow, bo właśnie o nim mowa, zakupił ten kamień za oszałamiającą kwotę 1 400 000 florenów (co odpowiada sumie 400 000 rubli). Następnie podarował go swojej byłej kochance, carycy Katarzynie II Wielkiej, aby odzyskać jej łaski. Władczyni oczywiście przyjęła cenny upominek, a w zamian przekazała Orłowowi marmurowy pałac w Petersburgu. Był to jednak prezent na otrarcie łez, ponieważ nie obdarzyła byłego ukochanego ponownym uczuciem. Tym sposobem zjawiskowy klejnot trafił jednak do rosyjskiego skarbca i znalazł się wśród cennych ozdób zgromadzonych w Diamentowym Funduszu na Kremlu.\nNie wiadomo, kiedy dokładnie odkryto tę imponującą ozdobę, ale zarówno unikalny szlif, jak i barwa oraz czystość Orłowa jednoznacznie wskazują na miejsce jego wydobycia – Indie. Łatwo jest również zlokalizować kopalnię, w której został znaleziony, czyli Golkondę. Przed XVIII wiekiem była ona bowiem jedynym na świecie źródłem wysokiej jakości bezbarwnych diamentów. Można więc powiedzieć, że Orłow jest ewenementem wśród historycznych kamieni szlachentych, ponieważ pochodzenia wielu z nich do dziś nie udało się ustalić, mimo wielu lat badań i analiz.\nRóżne wersje losów Orłowa\nSprawa nie jest już tak oczywista, jeśli chodzi o losy Orłowa przed dotarciem na rosyjski dwór. Istnieją bowiem dwie wersje tych wydarzeń i historycy do dziś nie są pewni, która z nich jest bardziej prawdopodobna (szczególnie że obie brzmią bardziej jak legendy niż fakty historyczne). Pierwsza mówi, że klejnot ten był dawniej częścią posągu bóstwa Pana Ranganatha znajdującego się w świątyni Srirangam w stanie Tamil Nadu w południowych Indiach. Ozdoba została umieszczona w miejscu oka bóstwa, ale była na tyle atrakcyjna, że stała się prawdziwą pokusą dla złodzieja. Okazał się nim francuski żołnierz, który od miejscowych dowiedział się o olbrzymich diamentach i postanowił wykorzystać tę wiedzę jako okazję do szybkiego zarobku. W tym celu zdecydował się na zatrudnienie w świątyni, a także zmianę wyznania na hinduizm, ponieważ przedstawiciele innych religii nie mieli do niej prawa wstępu.\nDroga do Europy\nPo pewnym czasie nadarzył się sprzyjający moment – mężczyzna wykorzystał go i uciekł ze zrabowanym diamentem. Dotarł z nim do Madrasu, gdzie sprzedał swój łup kapitanowi brytyjskiego okrętu za zaskakująco niską sumę 2000 funtów. Nowy właściciel przewiózł klejnot do Londynu i w ten sposób zarobił 10000 funtów – Orłowa zakupił bowiem żydowski kolekcjoner i handlarz za 12000 funtów. Następnie przeprowadzono jeszcze kilka transakcji ze słynnym kamieniem w roli głównej, a jego wartość rosła z każdą z nich. W końcu został zakupiony przez mieszkającego w Amsterdamie kolekcjonera o nazwisku Shaffras. I o ile historia o kradzieży diamentu nigdy nie została potwierdzona, o tyle władze rosyjskie ujawniły, że około roku 1768 książę Orłow rzeczywiście kupił ozdobę od handlarza, który nosił nazwisko Shaffras.\nWśród morderstw i kradzieży\nDruga wersja losów Orłowa sprawia wrażenie jeszcze bardziej sensacyjnej. Mieszają się w niej wątki kilku morderstw i zawiłych intryg. Zgodnie z nią diament ten należał do hinduskich władców z dynastii Wielkich Mogołów i dlatego trafił do rąk szacha Mohammeda, który zasiadał na tronie w latach 1719-1748. W 1739 roku został zrabowany wraz z innymi łupami wojennymi przez szacha Iranu Nadira. Jego wojska splądrowały Delhi i Agrę, w wyniku czego do majątku Nadira trafiły również takie słynne klejnoty, jak Koh-i-Nur czy też Darya-i-Nur. Następnie władca ten został zamordowany przez swoje własne wojsko, a jeden z jego żołnierzy wykorzystał tę okazję i ukradł Orłowa po czym udał się z nim do miasta Bassorah położonego na północ od Zatoki Perskiej. Tam spotkał handlarza o nazwisku Shaffras i zaproponował mu sprzedaż imponującego diamentu. Ten jednak nieufnie podszedł do transakcji i poprosił o czas do namysłu. Żołnierzowi zależało nartomiast na szybkim pozbyciu się łupu, dlatego chwilę później znalazł innego kontrahenta – żydowskiego kupca, który chętnie zakupił klejnot za 65000 piastrów i dwa najwyższej klasy konie arabskie.\nKiedy żołnierz świętował udaną sprzedaż ozdoby, ponownie spotkał Shaffrasa. Ten zaś przyznał, że po namyśle chciałby zakupić Orłowa, a następnie nie ukrywał swojego rozczarowania, kiedy okazało się to niemożliwe. Odnalazł nawet żydowskiego kupca i zaproponował mu dwa razy wyższą kwotę niż ten zapłacił za kamień, mężczyzna nie był jednak zainteresowany ofertą. Wtedy Shaffras wpadł na inny, bardziej śmiały pomysł. Postanowił zabić kupca i odebrać mu klejnot. Kolejną jego ofiarą padł żołnierz, który również został zamordowany, aby zatrzeć wszelkie ślady. Ciała dwóch mężczyzn Shaffras wrzucił nocą do rzeki Tygrys, a następnie postanowił uciec do Europy i tam sprzedać legendarny diament. Najpierw udał się do Konstantynopola (dzisiejszy Stambuł), a finalnie trafił do Amsterdamu, gdzie przedstawił się jako handlarz kamieniami szlachetnymi.\nFakty dotyczące losów Orłowa\nPo pojawieniu się słynnego klejnotu w Amsterdamie jego losy są już znane. Shaffras starał się nawiązać kontakt z europejskimi władcami, aby wśród nich znaleźć nowego właściciela ozdoby. Szczególne zainteresowanie wzbudziła ona na rosyjskim dworze. Caryca Katarzyna zaprosiła nawet Shaffrasa do Petersburga, aby tam dobić targu. Mimo długich negocjacji transakcja nie doszła jednak do skutku, ponieważ cena zaproponowana przez handlarza okazała się zbyt wysoka. Wrócił on więc do Amsterdamu i właśnie wtedy o słynnym diamencie dowiedział się książę Orłow, były kochanek carycy Katarzyny. Wiedział on, jak bardzo zależało jej na tej ozdobie, dlatego postanowił ją zakupić, a następnie podarować ukochanej, aby wrócić do jej łask. Władczyni przyjęła ten prezent, po czym poleciła osadzić go w bogato zdobionym berle zarojektowanym przez jubilera C. N. Troitinskiego. W takiej postaci Orłow jest przechowywany w kremlowskim skarbcu do dziś. Nigdy później nie został wystawiony na sprzedaż ani poddany analizie w laboratorium gemmologicznym, dlatego nie wiadomo, jaką obecnie ma wartość.\nTen przezroczysty diament o delikatnie niebieskawym odcieniu ma masę wynoszącą 189,62 karata. Jego wymiary to 47,6 x 34,92 x 31,75 mm. Charakteryzuje się również najwyższej klasy czystością, co jest typowe dla najlepszych kamieni szlachetnych pochodzących ze słynnej kopalni Golkonda w południowych Indiach. Nietypowy jest natomiast szlif Orłowa, ponieważ jako jeden z niewielu klejnot ten zachował swój pierwotny, historyczny kształt róży. Jest on charakterystyczny dla diamentów wydobywanych setki lat temu na terenie Indii, dlatego nie ma najmniejszych wątpliwości co do tego, gdzie Orłow został znaleziony. Z jego przyszłością również nie wiąże się żadna niewiadoma. Najprawdopodobniej jeszcze przez wiele lat będzie bowiem zasilał zbiory rosyjskich klejnotów koronnych.\nNajsłynniejsi szlifierze diamentów – Lazare Kaplan\nMimo że jego przodkowie również trudnili się jubilerstwem, on sam był Honorowym Wiceprezydentem GIA, a wielu ekspertów uważało go za najlepszego szlifierza diamentów na świecie, jego życie nie było usłane różami. Lazare Kaplan aż trzykrotnie musiał zaczynać budowanie swojej firmy od zera – najpierw w wieku zaledwie 20 lat, potem na nowym, nieznanym kontynencie, aż w końcu z pożyczonymi 300 dolarami w kieszeni. Te przeciwności nie przeszkodziły mu jednak w zdobyciu światowej sławy oraz uznania innej jubilerskiej legendy – Harry’ego Winstona. Dowiedzcie się więc, jak rozwijała się kariera tego słynnego szlifierza i czym zasłynął on na arenie międzynarodowej.\nKontynuacja rodzinnej tradycji\nMimo że urodził się w Rosji, jeszcze jako dziecko przeniósł się wraz z rodziną do Belgii. To tam dorastał, a już w wieku 13 lat dołączył do rodzinnego interesu. Jego bliscy od trzech pokoleń zajmowali się bowiem jubilerstwem (a wśród jego kuzynów znajdował się też inny legendarny szlifierz – Marcel Tolkowski). Właśnie wtedy, w 1896 roku, został uczniem w fabryce wuja, który także był znanym szlifierzem diamentów. Dzięki rozpoczęciu nauki ich obróbki jubilerskiej w tak młodym wieku, jeszcze przed ukończeniem 20 lat potrafił ciąć i szlifować różne, nawet mocno nieregularne diamentowe samorodki. W tym czasie również wyszedł spod skrzydeł wuja i rozpoczął samodzielną działalność w Antwerpii. Decyzja ta okazała się słuszna. Szybko zdobył bowiem kilka znaczących zleceń, które wzmocniły jego pozycję na rynku i zapewniły rozgłos o nim jako o utalentowanym szlifierzu.\nNieoczekiwany punkt zwrotny\nKariera Kaplana zapewne rozwijałaby się w spokoju w Belgii, gdyby kraj ten nie został zajęty podczas I wojny światowej przez wojska niemieckie. Co prawda szlifierz w tym czasie przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie udał się wraz z rodziną, aby odwiedzić matkę, ale z powodu wojennej zawieruchy nie mógł już wrócić do swojej ojczyzny, a jego firma upadła. Został zmuszony do pozostania w Ameryce i rozpoczęcia swojej działalności od nowa. Osiadł na dolnym Manhattanie, tam też otworzył swoją pracownię, a następnie przystąpił do pracy – cięcia i szlifowania diamentów. Dzięki konsekwencji, ale także talentowi i doskonałej technice nazwisko Kaplan szybko stało się dobrze znane na amerykańskim rynku jubilerskim. Czym podbił on serca nowych klientów?\nInnowacyjność i dar przekonywania\nKaplana ceniono za wyjątkową wyobraźnię, zamiłowanie do eksperymentowania, ale także umiejętność przekonania rozmówcy do swoich racji. Dzięki temu właściciele diamentów i klienci szlifierza, mimo początkowego oporu, często zgadzali się na utratę większej ilości karatów na rzecz unikalnego szlifu czy też perfekcyjnego wydobycia najlepszych cech kamienia powierzonego Kaplanowi. Zyskał on też niemałą popularność dzięki stworzeniu jednego ze swoich ulubionych szlifów – „Oval Elegance”, czyli owalnego kształtu z 58 fasetkami. Sam autor przyznawał, że dzięki takiemu szlifowi kamień wydaje się większy niż jego okrągły odpowiednik o takiej samej masie, a także zyskuje więcej blasku niż w przypadku innych kształtów.\nSzkolenie nowego pokolenia szlifierzy\nWraz z rozwojem firmy Kaplan chciał też zatrudniać coraz więcej pracowników, ale jego problemem był brak utalentowanej siły roboczej w Stanach Zjednoczonych. Zaczął więc podróżować, a jej poszukiwania zaprowadziły go aż do Puerto Rico. To właśnie tam stworzył program stażowy, zatrudniając wielu zdolnych szlifierzy, a następnie szkoląc ich zgodnie z własnym doświadczeniem. Mogłoby się wydawać, że renoma szlifierza oraz pozycja jego firmy były wówczas na tyle mocne, że nic nie mogło im zaszkodzić. Niestety, los bywa przewrotny, o czym Kaplan przekonał się po raz kolejny. Wtedy właśnie pojawiła się bowiem jeszcze jedna przeszkoda, na którą szlifierz nie miał wpływu – krach na amerykańskiej giełdzie, który miał miejsce w 1929 roku.\nCzy zaczynać od nowa po raz trzeci?\nTakie pytanie zapewne zadawał sobie Kaplan. W jego przypadku odpowiedź mogła jednak być tylko twierdząca. Mimo że stracił wówczas wszystkie oszczędności, szybko stworzył plan B. Pożyczył 300 dolarów od swojego syna Leo i dzięki temu wznowił działalność. I tym razem udało mu się odbudować własną renomę. Ciężko pracował, szlifując kolejne klejnoty, aż w 1936 roku otrzymał pracę, dzięki której jego nazwisko miało na zawsze zapisać się w historii jubilerstwa. Zgłosił się do niego sam Harry Winston, aby powierzyć mu obróbkę słynnego 726-karatowego diamentowego samorodka – Jonkera. Nie było to łatwe zadanie, szczególnie że Kaplan doskonale zdawał sobie sprawę, iż jest to zlecenie jego życia. Pikanterii sprawie dodawało to, że kamień ten był ubezpieczony na milion dolarów, ale… polisa nie obejmowała procesu obróbki jubilerskiej. Tak duże ryzyko zapewne wywierało na szlifierzu jeszcze większą presję.\nDługie miesiące żmudnej pracy\nKaplan przez wiele miesięcy z uwagą analizował każdy milimetr kwadratowy ogromnego samorodka. Jego bliscy zwykli żartować, że w tym czasie żył, jadł i oddychał tym diamentem. Każdą minutę swojej pracy poświęcał na skomplikowane wyliczenia, których wynikiem miała być odpowiedź na pytanie, jak najlepiej pociąć tego olbrzyma. Po roku tworzenia wielu modeli kamienia i skrupulatnego obliczania linii cięcia szlifierz chwycił w końcu za nóż. Wbił go w klejnot i właśnie wtedy zauważył, że gdyby przeciął Jonkera wzdłuż wyznaczonej właśnie linii, popełniłby poważny błąd. Wrócił więc do swoich wyliczeń, nakreślił kolejną linię i w ten sposób idealnie przeciął zjawiskowy diament.\nSpektakularne efekty pracy\nPo zakończeniu pracy Kaplan zwykł nazywać Jonkera wybrykiem natury, ponieważ to, co wielu szlifierzy (i początkowo on sam) uznało za płaszczyznę rozpadu na powierzchni diamentu, w rzeczywistości wcale nią nie było. Gdyby więc zasugerował się tym złudzeniem i przeciął ten niezwykle cenny kamień zgodnie ze swoim pierwotnym planem, mógł go zniszczyć. Tak się jednak nie stało. Zamiast tego Kaplan stworzył 13 zjawiskowych klejnotów o masie od 3,53 karata i szlifie bagietki aż do 149,9-karatowego olbrzyma w szlifie szmaragdowym. Największa z tych ozdób zachowała swoją pierwotną nazwę – Jonker – a wielu ekspertów podziwiało ją, przyznając, że jest najbardziej perfekcyjnie skrojonym diamentem na świecie.\nWkład Kaplana w rozwój przemysłu jubilerskiego był ogromny, dlatego władze Gemmological Institute of America postanowiły odpowiednio uhonorować słynnego szlifierza. W 1964 roku otrzymał on zaszczytny tytuł Honorowego Wiceprezydenta GIA, a w 1979 roku obdarowano go międzynarodową nagrodą „Hall of Fame” przyznawaną przez organizację Retail Jewelers of America. Jej prezes Michael Roman powiedział wówczas, że wyjątkowa wyobraźnia Kaplana oraz jego niezwykła zdolność do wizualizacji kształtów diamentów w trzech wymiarach sprawiły, że wielu uważa go za najlepszego szlifierza diamentów na świecie.\nLazare Kaplan zmarł w 1985 roku w wieku 102 lat, ale stworzona przez niego firma istnieje i rozwija się do dziś. Lazare Kaplan International jest też jedyną spółką w Stanach Zjednoczonych, która zajmuje się obróbką diamentów i jest notowana na giełdzie AMEX, a także posiada światowy patent na proces inskrypcji laserem diamentowym. Można więc powiedzieć, że wysiłki Kaplana i jego trzykrotne budowanie marki od nowa z pewnością nie poszły na marne.\nNajsłynniejsze diamenty świata – Noor-ul-Ain\nKamień ten został odkryty prawie 3 wieki temu, ma „brata bliźniaka”, a o sposobie jego wyeksponowania zadecydował legendarny jubiler oraz kolekcjoner diamentów Harry Winston. Jednocześnie jednak losy tej słynnej ozdoby nie są aż tak skomplikowane, jak innych historycznych klejnotów, mimo że przeżył on niejedną wojenną zawieruchę. Jaką więc przebył drogę i gdzie obecnie znajduje się imponujący różowy diament Noor-ul-Ain?\nNoor-ul-Ain w języku arabskim i perskim oznacza „światło oka”. Nazwa ta najprawdopodobniej została nadana, kiedy klejnot ten przewieziono z Indii do Persji. Trafił on tam w 1739 roku wraz z innymi łupami skradzionymi po splądrowaniu Delhi i Agry przez wojska Nadira Szaha Afszara. To wyjątkowo poetyckie i romantyczne określenie diamentu miało zapewne podkreślić jego olśniewający blask. Nie wiadomo jednak, kto je wymyślił, jak ozdoba ta nazywała się wcześniej, kiedy znajdowała się w Indiach, pośród klejnotów cesarzy z dynastii Mogołów. Żadne informacje na temat tego kamienia nie zostały bowiem zachowane.\n… i egzotyczne pochodzenie\nW przeciwieństwie do niejasności wokół początkowej nazwy tego słynnego XVII-wiecznego kamienia, nie ma wątpliwości co do tego, gdzie został on wydobyty. Pochodzi on bowiem z legendarnej kopalni Kollur zlokalizowanej niedaleko Golkondy w Andhra Pradesh w południowych Indiach. Eksperci uważają też, że Noor-ul-Ain ma tak zwanego brata bliźniaka – Darya-i-Nur („ocean światła”) – czyli diament o innym kształcie, ale identycznym, niezwykle rzadkim bladoróżowym kolorze. Obie te ozdoby zostały najprawdopodobniej stworzone z ogromnego, 400-karatowego samorodka zwanego Diamanta Grande Table. Nie wiadomo jednak, kiedy to się stało oraz czy miało to miejsce jeszcze w Indiach, czy już po wywiezieniu wojennych łupów, w tym cennych klejnotów na teren ówczesnej Persji. Wśród ekspertów częściej pojawia się teoria o obróbce jubilerskiej kamieni, którą przeprowadzono dopiero po opuszczeniu Indii.\nNowe państwo i nowi właściciele klejnotów\nNadir Szah Afszar nie cieszył się długo zrabowanymi ozdobami. W czerwcu 1747 roku został zamordowany przez swoich własnych żołnierzy, którzy następie splądrowali skarbiec należący do władcy. Imperium rozpadło się na mniejsze państwa, a klejnoty koronne, w tym diament Noor-ul-Ain, przejął nowy przywódca jednego z nich – Iranu. Następnie były one przekazywane kolejnym jego szachom, aż w końcu jeden z nich, Mohammad Ali Szah Kadżar, który w wyniku obalenia jego rządów na początku XX wieku musiał szukać schronienia za granicą, próbował wywieźć je do Rosji. Twierdził, że są jego prywatną własnością, ale irańscy rewolucjoniści nie ustawali w staraniach, aby odzyskać niezwykle cenne przedmioty. W końcu się to udało i cała kolekcja, łącznie z diamentem Noor-ul-Ain, wróciła do Iranu.\nSerce ślubnej tiary\nPo powrocie do kraju kamienie szlachetne wciąż pozostawały zamknięte w skarbcu. Zmieniło się to dopiero w 1958 roku, kiedy to słynny klejnot znalazł się w centrum zainteresowania nie tylko irańskich władców, lecz także wielu innych wielbicieli biżuterii z całego świata. Właśnie wtedy szach Mohammed Reza postanowił poślubić Farah Dibę, która otrzymała od niego z tej okazji zjawiskową diamentową tiarę. Zaprojektował ją jubiler gwiazd – Harry Winston – a w centralnym miejscu tej ekskluzywnej biżuterii znalazł się Noor-ul-Ain. Osadzono go w platynie i otoczono innymi, mniejszymi brylantami, dzięki czemu wyraźnie wyróżnia się na ich tle. Do wykonania tej tiary użyto łącznie 324 różowych, żółtych i bezbarwnych diamentów. Największy z nich jest oczywiście 60-karatowy Noor-ul-Ain, pozostałe zaś mają masę od 14 do 19 karatów.\nUważa się, że Noor-ul-Ain jest jednym z największych, a także najcenniejszych jasnoróżowych diamentów na świecie. Owalny brylantowy szlif oraz masa wynosząca około 60 karatów dają wymiary 30 x 26 x 11 mm. Oryginalna barwa zapewnia natomiast przynależność do kamieni typu II a. Oznacza to, że w jego strukturze krystalicznej nie ma atomów azotu, ale w wyniku działania niezwykle wysokiego ciśnienia została ona poddana odkształceniom plastycznym podczas formowania się diamentowego samorodka. To właśnie takie deformacje odpowiadają za nietypowe załamywanie się światła dające tak wyjątkowy odcień tego klejnotu.\nNiezwykle rzadkie i bardzo pożądane\nRóżowe diamenty uchodzą również za jedne z najdroższych i najbardziej poszukiwanych kamieni w historii. Dodatkowo występują niezwykle rzadko, przez co ich pojawienie się zawsze wzbudza ogromne emocje. Kiedy zaś zostaną wystawione na sprzedaż, aukcje biją rekordy zarówno pod względem ceny, jak i zainteresowania. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ różowe diamenty stanowią mniej niż 0,1% wszystkich naturalnych kamieni tego typu wydobywanych na całym świecie. Przykładowo w Argyle – kopalni na zachodzie Australii, z której pochodzi obecnie większość różowych klejnotów dostępnych na diamentowym rynku – na jeden karat kamienia w tym kolorze przypada aż 1 000 000 karatów surowca o innej barwie. W przyszłości różowe ozdoby tego typu będą najprawdopodobniej jeszcze droższe, ponieważ w 2020 roku planowane jest zamknięcie kopalni Argyle.\nNiezmiennie wśród klejnotów koronnych\nSłynny historyczny kamień w 1739 roku dołączył do zbioru klejnotów koronnych, w którym znajduje się do dziś. Jest też jednym z najbardziej znanych diamentów znajdujących się w tej imponującej kolekcji. Nadal pełni także funkcję najważniejszej ozdoby zjawiskowej ślubnej tiary. Z tego powodu nie został jednak poddany szczegółowym badaniom gemmologicznym i nieznane są takie jego cechy, jak chociażby czystość. Nie wiadomo również, jaka jest wartość Noor-ul-Ain. Biorąc jednak pod uwagę jego historię, rozmiar oraz unikatową barwę, możemy być pewni, że jest ona liczona w milionach dolarów. A jeśli w przyszłości któryś z władców Iranu postanowi sprzedać ten kamień, na pewno się o tym dowiemy. Aukcja z takim unikatem będzie bowiem prawdziwą sensacją na skalę międzynarodową.\nJoseph Asscher – seria: najsłynniejsi szlifierze diamentów\nWystarczy zobaczyć to nazwisko i już przed oczami pojawiają się najpiękniej lśniące diamenty. Nic dziwnego – Joseph Asscher zdobył międzynarodową sławę jako twórca słynnego szlifu tych kamieni szlachetnych oraz autor obróbki największego diamentowego samorodka wszech czasów, gigantycznego Cullinana. Był to także jeden z najlepszych szlifierzy w Holandii – kraju, który do dziś jest uważany za światową kolebkę tej niezwykle trudnej sztuki. Poznajcie więc drogę, jaką przebył Asscher, aby osiągnąć szlifierskie mistrzostwo.\nRodzina Asschera od trzech pokoleń zajmowała się jubilerstwem i obróbką kamieni szlachetnych. Nic więc dziwnego, że przyszłość zarówno młodego Josepha, jak i jego brata Abrahama zaplanowano w tej samej branży. Mężczyźni uczyli się fachu pod czujnym okiem ojca i dziadka, a kiedy zdobyli już cenne doświadczenie, w 1854 roku wspólnie założyli firmę Asscher Diamond Company. Z czasem zmieniła ona swoją nazwę na bardziej prestiżową – The Royal Asscher Diamond Company – i pod taką postacią istnieje do dziś. Był to jednak dopiero początek międzynarodowych sukcesów tego niezwykle zdolnego szlifierza.\n1902 rok był przełomowy dla Josepha Asschera. Właśnie wtedy zaprojektował on słynny szlif diamentów, który zyskał nazwę od nazwiska swojego twórcy.\nPomysł ten okazał się tak dużym sukcesem, że szlif Asscher szybko stał się jednym z najbardziej pożądanych w jubilerstwie. Jego odtworzenie nie należało też do łatwych zadań, ponieważ nie posiadał z góry ustalonych proporcji czy też wymiarów, które mogłyby wytyczyć sposób obróbki. Doświadczony szlifierz musiał więc podejść do każdego diamentu w sposób indywidualny, tak aby maksymalnie wydobyć jego blask, wzmocnić odbijanie się światła i w ten sposób pokazać jego unikalne piękno.\nSzlif Asscher szybko stał się prawdziwym hitem. Zainteresowanie diamentami o takim kształcie było naprawdę duże, a Joseph odnotował spektakularny wzrost sprzedaży klejnotów pochodzących z jego pracowni. Słynny twórca trzymał rękę na pulsie – kiedy tylko dostrzegł potencjał swojego projektu, natychmiast go opatentował, tak aby wszystkie kamienie o takim kształcie mogły powstawać tylko w jego firmie. Pomysł ten okazał się strzałem w dziesiątkę, a Asscherowi zapewnił światową sławę oraz stałe miejsce w historii jubilerstwa. A także kolejne zlecenia, o których marzył wówczas każdy profesjonalny szlifierz.\nOszlifowanie legendarnego Excelsiora\nJuż w rok po zaprojektowaniu nowego szlifu sława Josepha Asschera zapewniła mu kolejne niezwykle wymagające, ale też prestiżowe zadanie: obróbkę jubilerską największego wówczas diamentowego samorodka – 997-karatowego Excelsiora. Wymagał on niezwykle dużych umiejętności szlifierskich, ponieważ w jego strukturze znajdowały się liczne zanieczyszczenia. Nie dało się ich pozbyć i jednocześnie stworzyć jeden duży kamień, dlatego po wielu dokładnych wyliczeniach Asscher postanowił rozbić go na 10 mniejszych diamentów i w ten sposób pozbyć się wszystkich wad ogromnego samorodka. Każdy z powstałych w ten sposób diamentów cieszył się ogromnym zainteresowaniem, dlatego szybko zostały one sprzedane anonimowym kolekcjonerom.\nJedno z największych wyzwań w historii\nKolejne wyzwanie zawodowe pojawiło się niewiele później. Jeszcze przed znalezieniem słynnego diamentowego giganta, 3 106,75-karatowego Cullinana, Joseph Asscher uchodził za wybitnego artystę w swoim fachu. Wielu ekspertów nazywało go największym szlifierzem na świecie, nic więc dziwnego, że kiedy w 1905 roku w kopalni Premier niedaleko Pretorii w RPA wydobyto największy diament wszech czasów, król Edward VII zlecił jego obróbkę właśnie Asscherowi. Miał on za zadanie podzielić ogromny samorodek na trzy mniejsze kamienie, które następnie zasiliłyby pokaźny zbiór brytyjskich klejnotów koronnych.\nDwie próby obróbki Cullinana\nWedług niektórych relacji cięcie i szlifowanie tak wielkiego diamentu miało się odbyć w iście spektakularny sposób. Pierwszą próbę Joseph Asscher podjął w lutym 1908 roku przed zgromadzonym tłumem mieszkańców Amsterdamu. Wszyscy oni chcieli zobaczyć na własne oczy, jak imponujący samorodek rozpada się na mniejsze kawałki. Ku rozczarowaniu widowni, zabieg się nie udał – ostrze, które miało przeciąć klejnot, złamało się po pierwszym uderzeniu, a sam Cullinan pozostał w nienaruszonym stanie. To początkowe niepowodzenie sprawiło, że tydzień później kolejna próba odbyła się przy zdecydowanie mniejszej widowni. Brali bowiem w niej udział tylko Asscher i towarzyszący mu notariusz. Szlifierzowi wystarczyło wówczas jedno cięcie, aby precyzyjnie rozłupać kamień zgodnie ze swoimi obliczeniami. Powstałe w ten sposób diamenty ozdobiły brytyjską koronę oraz biżuterię należącą do rodziny królewskiej.\nTragiczny zwrot w rodzinnej historii\nMogłoby się wydawać, że po zaprojektowaniu własnego szlifu i spektakularnej obróbce największego diamentu wszech czasów nic nie zagrozi karierze Josepha Asschera. Wtedy jednak pojawił się problem nie do pokonania – II wojna światowa. Wszyscy członkowie rodziny Asscherów byli pochodzenia żydowskiego, dlatego w wyniku jej tragicznych wydarzeń w 1945 roku zostali deportowani z Holandii i zesłani do obozów koncentracyjnych. Znajdujące się w ich posiadaniu cenne klejnoty zarekwirowano, patent na szlif Asscher wygasł, a po rodzinnej firmie nie pozostał żaden ślad. Wielu przedstawicieli rodu nie wróciło nigdy do kraju, ponieważ zginęło w obozach. Joseph należał do tych, którym udało się przetrwać. Po zakończeniu wojennej zawieruchy udał się z powrotem do Amsterdamu z ambitnym planem odbudowania rodzinnej marki.\nPowrót dawnej świetności\nMimo niezwykle trudnej próby, na którą został wystawiony Joseph Asscher, odtworzył on rodzinne imperium i przywrócił mu przedwojenną sławę. O tym, że wysiłki te zakończyły się sukcesem, świadczy chociażby zaszczytny królewski tytuł nadany firmie w 1980 roku przez holenderską królową Julianę. Po śmierci Josepha zarządzanie marką przejęli jego synowie Joop i Edward. W 1999 roku rozpoczęli oni prace nad ulepszeniem słynnego szlifu. Wkrótce potem – w setną rocznicę jego opatentowania – zaprezentowali nową jego odsłonę znaną pod nazwą „Royal Asscher Cut”. Ma on dodatkową przerwę w pawilonie diamentu oraz 74 fasetki zamiast pierwotnych 58. Dzięki temu znacznie lepiej odbija światło i wydobywa piękno tych kamieni.\nGodny następca szlifu Asscher\nDziś znalezienie diamentu w szlifie Asscher jest dość trudne. Klejnoty te znajdują się bowiem głównie wśród rodzinnych pamiątek lub w zbiorach największych kolekcjonerów. Czasem pojawiają się w sprzedaży w słynnych domach aukcyjnych i zwykle są kupowane za zawrotne sumy. Z kolei szlif Royal Asscher nadal jest używany. Podobnie, jak swój pierwowzór, również został on opatentowany, dlatego może być wykorzystywany wyłącznie przez markę rodziny Asscherów. Jest również zarejestrowanym znakiem towarowym, a firma ma wyłączne prawa do jego nazwy. Aby zapewnić autentyczność diamentom Royal Asscher, każdy z nich oznacza się logiem marki oraz unikatowym numerem identyfikacyjnym. Jest on rejestrowany w The Royal Asscher Diamond Company, a do klejnotu dołączany jest certyfikat autentyczności.\nMarka Josepha Asschera dziś\nSzacuje się, że obecnie mniej niż 75 szlifierzy na całym świecie posiada kwalifikacje umożliwiające odtworzenie szlifu Royal Asscher. Pracują oni głównie w siedzibie firmy The Royal Asscher Diamond Company, która znajduje się w Amsterdamie, czyli tam, gdzie miała ona swój początek. Dwie kolejne otworzono w Nowym Jorku oraz w Tokio, a w 2011 roku marka rozpoczęła swoją ekspansję na rynku chińskim. Można więc powiedzieć, że diamentowa legenda stworzona przez Josepha Asschera trwa do dziś.\nŹródło zdjęć: Wikipedia\nNepal – seria: najsłynniejsze diamenty świata\nTen historyczny kamień przez setki lat znajdował się w królewskich skarbcach azjatyckich władców, aż zainteresował się nim jeden z najsłynniejszych XX-wiecznych kolekcjonerów diamentów. To właśnie dzięki niemu świat dowiedział się o istnieniu klejnotu o nazwie Nepal.\nNepal – pochodzenie nazwy diamentu\nTen legendarny kamień szlachetny jest znany pod taką samą nazwą, jaką nosi jedno z południowoazjatyckich państw. Nepal, bo właśnie o nim mowa, słynie jednak z wysokich gór – Himalajów – a nie z wydobycia brylantów. Klejnot ten nie został bowiem znaleziony na terenie tego kraju, ale był w posiadaniu kilku pokoleń rodziny królewskiej, która nim rządziła.\nIstnieje niewiele informacji na temat początkowych losów diamentu Nepal. Eksperci zakładają jednak, że pochodzi on z jednej z historycznych indyjskich kopalni – najprawdopodobniej znajdującej się w Kollur niedaleko Golkondy na południu kraju. To miejsce wydobycia cennych kamieni szlachetnych odkryto w połowie XVI wieku, w latach 1540-1560. Było ono znane wówczas z produkcji doskonałych jakościowo bezbarwnych klejnotów, ale także tych w fantazyjnych kolorach, na przykład żółtym, niebieskim czy różowym. Ozdoby z rejonu Golkondy zaczęły więc kojarzyć się z najwyższą jakością i taka opinia o nich krąży do dziś.\nPojawienie się w sąsiednim kraju\nWydobywane w XVI wieku w okolicach Golkondy diamenty trafiały głównie na trzy rynki: do stolicy imperium Persów, do Agry i Delhi w Indiach oraz na dwory europejskich monarchów, głównie do Londynu, Paryża, Lizbony, Madrytu czy też Amsterdamu. Nepal graniczy z Indiami, jest więc bardzo prawdopodobne, że słynny klejnot nieco zboczył z tej utartej ścieżki i pojawił się w zbiorach nepalskiej rodziny królewskiej właśnie po odkryciu go w sąsiadującym kraju. Trafił do władców z dynastii Malla, którzy rządzili Nepalem od X aż do XVIII wieku. Eksperci zakładają, że znalazł się w ich posiadaniu około XVII wieku, kiedy kopalnie Golkondy przeżywały czasy świetności.\nSetki lat na nepalskim dworze\nMimo burzliwych losów samego kraju, któremu diament zawdzięcza swoją nazwę, pozostawał on przez wiele stuleci w skarbcu nepalskiej rodziny królewskiej. Nie wpłynęły na niego ani zmiany administracyjne – podzielenie Nepalu na mniejsze prowincje, a następnie ponowne zjednoczenie go po latach – ani walka kolejnych dynastii o władzę. Bezpiecznie przetrwał kilka pokoleń zmieniających się władców i był tak dobrze strzeżony, że nie udało się go wykraść, co miało miejsce w przypadku innych cennych historycznych klejnotów. Dopiero w XX wieku – a dokładniej w 1957 roku – rozpoczęła się jego droga na Zachód.\nNowy właściciel i nowa koncepcja\nNie wiadomo, jak to się stało, że kamień Nepal znalazł się w posiadaniu indyjskiego handlarza diamentami. Pewne jest natomiast, że to właśnie on wystawił cenną ozdobę na sprzedaż. Zainteresował się nią słynny nowojorski jubiler i kolekcjoner brylantów Harry Winston. Nie byłby on sobą, gdyby nie spróbował ulepszyć swojego nowego nabytku, tak aby jeszcze bardziej podkreślić jego piękno. W tym celu postanowił poddać go ponownej obróbce jubilerskiej. Po przycięciu i oszlifowaniu Nepalu jego początkowa masa 79,50 karata zmniejszyła się o jedyne 0,09 ct, ale jednocześnie kamień zyskał nowy blask. Wtedy również rozpoczęła się jego międzynarodowa kariera.\nŚwiatowa sława diamentu Nepal\nJako doświadczony kolekcjoner i właściciel prawdziwego jubilerskiego imperium, Harry Winston dobrze wiedział, co zrobić, aby o jego nowym diamencie zrobiło się głośno. Już w rok po jego zakupie – w kwietniu 1958 roku – Nepal znalazł się w czasopiśmie „National Geographic”. Poświęcono mu obszerny artykuł, w którym wartość klejnotu wyceniono na 500 000 dolarów. Został też wtedy zaprezentowany jako główna ozdoba imponującej diamentowej zawieszki zaprojektowanej przez Winstona. W tej biżuterii słynny kamień otaczają mniejsze bezbarwne diamenty o różnych szlifach, dzięki czemu wydaje się on jeszcze większy niż jest w rzeczywistości.\nIntensywna promocja Nepalu trwała w najlepsze. W 1959 roku był on główną atrakcją wystawy brylantów „Ageless Diamond”, zorganizowanej w Londynie przez dom aukcyjny Christie’s i spółkę De Beers. Skupił wówczas na sobie największą uwagę zarówno tysięcy zwiedzających, jak i ekspertów komentujących to wydarzenie. Wszystkie te działania miały miejsce nie bez przyczyny. Zaraz po zakończeniu londyńskiej wystawy Harry Winston – mistrz XX-wiecznego jubilerskiego PR-u – postanowił bowiem sprzedać Nepal, w którego posiadaniu był przez zaledwie dwa lata.\nTajemniczy nowy właściciel\nW wyniku transakcji zainicjowanej przez nowojorskiego jubilera diament Nepal został sprzedany innemu kolekcjonerowi, który jednak wolał pozostać anonimowy. Wiadomo jedynie, że pochodził on z jednego z europejskich krajów, dlatego klejnot nie opuścił wówczas Starego Kontynentu. Tajemnicą pozostaje również kwota, jaką Harry Winston zarobił na tej transakcji – nie ujawniono bowiem ani ceny, jaką zapłacił indyjskiemu handlarzowi, ani sumy wydanej przez nowego nabywcę. Otrzymał on słynny kamień osadzony w zjawiskowym naszyjniku w kształcie litery V. Znajdowało się w nim również 145 mniejszych kamieni w szlifie brylantowym, których łączna masa wynosiła 71,44 karata. W takiej postaci Nepal najprawdopodobniej zachował się do dziś, ponieważ nigdy więcej nie pojawił się w oficjalnej sprzedaży. Nie wiadomo zatem również, jaką ma obecnie wartość i ile skłonni byliby zapłacić za niego współcześni kolekcjonerzy.\nTen bezbarwny kamień w szlifie gruszki nie został poddany szczegółowym badaniom gemmologicznym, dlatego do dziś nie wiadomo, jaką dokładnie ma barwę oraz czystość. Znana jest natomiast jego masa – wynosi ona 79,41 karata. Eksperci przewidują także, że jego kolor należy najprawdopodobniej do klasy D, nie zostało to jednak potwierdzone w żadnym laboratorium. To przypuszczenie jest bardzo prawdopodobne, ponieważ całkowicie przezroczyste diamenty, które nie posiadają żadnego śladu żółtego zabarwienia, są klejnotami typu II a, znanymi również jako ozdoby najwyższej klasy kolorystycznej – D. Określa się je mianem najczystszych z czystych, ponieważ nie posiadają w swoim składzie atomów azotu. Ich struktura krystaliczna jest też doskonała i nie ma w niej żadnych deformacji, które również nadają brylantom inny kolor. Te cechy zapewniają Nepalowi zaszczytne miejsce w światowej czołówce najsłynniejszych historycznych kamieni szlachetnych.\nNajsłynniejsi jubilerzy i złotnicy\nNajsłynniejsi jubilerzy wszech czasów – Alphonse Fouquet\nDo branży jubilerskiej trafił w wieku zaledwie 11 lat i mimo niezwykle trudnych początków nie zraził się, ale przez wiele lat rozwijał swój unikatowy, niepowtarzalny styl. Dzięki temu firma Fouquet stała się XIX- oraz XX-wieczną jubilerską potęgą rozpoznawalną na arenie międzynarodowej. Dowiedzcie się, jak do tego doszło i jakie biżuteryjne dzieła sztuki powstały w pracowni Alphonse’a Fouqueta.\nFouquet urodził się w 1828 roku we Francji. Niewiele wiadomo o jego pochodzeniu oraz rodzinie, ale – jak sam przyznał w swoich wspomnieniach – do branży jubilerskiej trafił bardzo wcześnie, bo już w wieku zaledwie 11 lat. W 1839 roku rozpoczął bowiem praktyki u słynnego wówczas paryskiego jubilera Henriego Meusniera. Okazał się on nienajlepszym zwierzchnikiem. Zmuszał młodego adepta sztuki jubilerskiej do 14, a nawet 20 godzin pracy dziennie, a także znęcał się nad nim zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Fouquet wytrzymał w pracowni Meusniera pięć lat, po czym przeniósł się na praktyki do innego zakładu. Tam warunki okazały się lepsze, ale wynagrodzenie nadal pozostawiało wiele do życzenia.\nAlphonse Fouquet – doskonały projektant i rzemieślnik\nDopiero 1847 rok okazał się dla młodego Francuza przełomowy. Właśnie wtedy doceniono jego talent i zaproponowano mu stanowisko projektanta biżuterii w firmie M. Pinarda. Tam okazało się, że mężczyzna nie tylko potrafi zaprojektować cenne ozdoby, lecz także sprawnie wykonać je na podstawie stworzonych szkiców. Dzięki temu wyróżnił się na tle współpracowników i zdobył opinię niezwykle utalentowanego jubilera. Pomogła mu ona zdobywać doświadczenie w kolejnych salonach jubilerskich, aż w końcu w 1860 roku Alphonse Fouquet otworzył swoją własną pracownię przy paryskiej ulicy Avenue de l’Opera.\nW ciągu wielu lat zdobywania doświadczenia Fouquetowi udało się wypracować swój własny, niepowtarzalny styl, który rozkwitł w latach 70. i 80. XIX wielu. Biżuteria projektowana przez Francuza słynęła bowiem z nawiązań do sztuki Renesansu oraz secesji. Ozdabiały ją bogato wysadzane kamieniami sfinksy, smoki, syreny i inne postacie z mitologii. Projekty te zostały docenione nie tylko przez modne paryżanki, lecz także przez innych jubilerów. W latach 70. Alphonse rozpoczął sprzedaż swoich ozdób nie tylko we Francji, lecz także w całej Europie. W 1878 roku wystawił natomiast jeden ze swoich projektów w konkursie odbywającym się w ramach wystawy Universal w Paryżu. Zdobył tam główną nagrodę, a jego dzieła zostały określone jako „absolutnie bezbłędne” przez jubilera Falize. Potem wielokrotnie brał udział w międzynarodowych wystawach oraz konkursach, na których zdobywał liczne wyróżnienia.\nZarówno renesansowe, jak i późniejsze secesyjne projekty Francuza były nie tylko oryginalne oraz bogato zdobione, lecz także – jak na tamte czasy – odważne i kontrowersyjne. Zdziwienie, a także zainteresowanie wzbudziło na przykład umieszczanie w biżuterii Fouqueta wizerunków kobiet, co uchodziło wówczas za nowatorskie, a niektórzy uznali nawet taki zabieg za herezję. Jubiler nie zrażał się jednak krytyką i konsekwentnie promował swój unikatowy styl. Decyzja ta okazała się słuszna, ponieważ stałych klientów przybywało, a marka rosła w siłę. Alfonse’owi udało się również przekazać swoją pasję kolejnym pokoleniom – w 1895 roku zarządzanie firmą przejął bowiem jego syn, Georges.\nGeorges nie zawiódł nadziei, które pokładał w nim ojciec. Kontynuował jego działalność i projektował biżuterię w stylu secesyjnym. Jednocześnie był oczarowany jubilerskimi nowinkami i nieustannie poszukiwał nowych inspiracji. Historycy uważają nawet, że w tamtym okresie ozdoby marki Fouquet należały do ścisłej europejskiej czołówki, a równać się z nimi mogły tylko klejnoty powstające w pracowni René Lalique’a. W 1925 roku Georges został wybrany na przewodniczącego związku zawodowego paryskich jubilerów „Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Modernes”. W 1901 roku przeniósł również salon marki do bardziej ekskluzywnej paryskiej dzielnicy. Otworzył go przy Rue Royale, gdzie do współpracy zaprosił słynnego czeskiego grafika i malarza Alfonsa Muchę. Zaprojektował on wnętrze nowego butiku Fouqueta. Współpraca ta okazała się niebywałym sukcesem, a wystrój nowego salonu okrzyknięto prawdziwym dziełem sztuki.\nBiżuteria projektu Gorgesa\nMłodszy z pokolenia Fouquetów szczególnie upodobał sobie złoto jako najważniejszy szlachetny kruszec. Dodawał do niego różnokolorowe emalie, opale, róg, perły, a czasami także drobne diamenty. Dominujące były też motywy naturalistyczne, które podbiły serca ówczesnej bohemy, artystów i arystokratów. Jedną z najwierniejszych wielbicielek biżuterii od Fouqueta była też aktorka Sarah Bernhardt. Po 1910 roku Georges postanowił odświeżyć wizerunek swojej marki. Porzucił styl secesyjny na rzecz bardziej abstrakcyjnego, a także rozpoczął przygotowania swojego syna Jeana do przejęcia zarządzania marką.\nNastępne pokolenie rodu Fouquet\nW 1919 roku kolejny jubiler z pokolenia Fouquetów stanął na czele rodzinnej firmy. Jean – bo właśnie o nim mowa – wyspecjalizował się w tworzeniu geometrycznej biżuterii w stylu art déco. Tak jak ojciec, chętnie wykorzystywał kolorowe emalie, a po 1922 roku zaczął produkować broszki, bransoletki, wisiorki i spinki z motywami kwiatowymi. Cenne kamienie szlachetne zastępował onyksem, koralem oraz jadeitem, a także z topazem, akwamarynem, kryształem oraz ametystem.\nNajważniejsi przedstawiciele epoki\nDziś biżuterię marki Fouquet można podziwiać w najsłynniejszych muzeach, na przykład w nowojorskim Metropolitan Museum of Art, londyńskim Muzeum Wiktorii i Alberta czy też paryskich Petit Palais oraz Muzeum Carnavalet. Mimo że marka przetrwała burzliwe czasy I wojny światowej, XX-wieczne zawirowania na rynku jubilerskim doprowadziły do jej likwidacji. Potomkowie Alphonse’a Fouqueta do dziś są jednak uważani za jednych z najważniejszych twórców ozdób w stylu art déco. Historycy podkreślają też, że to właśnie ich projekty były przełomowe oraz miały ogromny wpływ na pozostałą biżuterię tworzoną w tamtych czasach.\nTradycje zaręczynowe w Japonii\nBiała jedwabna nić zamiast pierścionka zaręczynowego czy też oświadczyny jako prośba aby, przyszła żona gotowała mężowi zupę do końca życia – to tylko niektóre z nieznanych nam zwyczajów zaręczynowych z Kraju Kwitnącej Wiśni. Czy małżeństwa nadal są w nim aranżowane? I czy Japonki noszą pierścionki zaręczynowe? Poznajcie odpowiedź na te i wiele innych pytań.\nJeszcze nie tak dawno, bo do połowy XX wieku powszechnym zwyczajem było aranżowanie małżeństwa przez rodziców przyszłych państwa młodych. Dziś odchodzi się od tej tradycji, a zakochani mają więcej swobody w wyborze żony lub męża. Często jednak pomagają im w tym swaci, a nawet… specjalne biura zajmujące się zawodowo aranżowaniem związków. Przyszli teściowie nadal odgrywają również ważną rolę w ceremonii zaręczyn. Kiedy zakochani zdecydują się już na ten krok, odbywają się tak zwane spotkania zaręczynowe, w których biorą udział również ich rodzice.\nPodczas oficjalnego spotkania (tak zwanego yuino lub yui-no), w którym biorą udział potencjalni teściowie, zakochani, a często również swaci, rodzice pana młodego mają za zadanie obdarować przyszłą synową różnego rodzaju prezentami. Należą do nich między innymi podarunki praktyczne (takie, jak ubrania, przedmioty codziennego użytku i pieniądze schowane w specjalnym woreczku), ale również te bardziej tradycyjne – japońska herbata, antałek z sake (symbol radości oraz pomyślności) czy też lniane nici. Upominki te nie są bez znaczenia – pełnią bowiem istotną funkcję również podczas wesela. W tym dniu para młoda ma za zadanie zaprezentować je wszystkim zebranym gościom. Ze względu na uroczysty charakter takiego wieczoru, spotkanie to może kosztować tysiące dolarów. Im rodziny przyszłych państwa młodych są zamożniejsze, tym wyższą kwotę pochłonie taka ceremonia.\nJeśli obie rodziny uznają, że pierwsze spotkanie zaręczynowe się udało, planują kolejne, tym razem mniej formalne. Po drugiej wizycie oficjalnie rozpoczyna się czas zaręczyn. Jak do tego dochodzi? Zgodnie z tradycją zakochany mężczyzna powinien wypowiedzieć ważne zdanie: „pragnę, abyś gotowała dla mnie zupę miso do końca mojego życia”.\nTak poetyckie, a zarazem oryginalne wyznania nie są Japończykom obce. Dawniej zapewniali oni bowiem o swojej miłości słowami „chcę położyć się z tobą w tym samym grobie”. Delikatniejszą, współczesną wersją opowiedzenia o uczuciu jest natomiast stwierdzenie „chcę zestarzeć się razem z tobą”. Bez względu na wypowiedzianą formułkę, przyszły pan młody musi jednak uzyskać od rodziców wybranki oficjalną zgodę na małżeństwo. Jeśli tego nie zrobi, jego przyszły teść poczuje się znieważony, a ukochana będzie nawet mogła zażądać rozstania. Wielu młodych Japończyków nadal wyznaje bowiem zasadę „rodzina przede wszystkim”.\nTradycyjny upominek od narzeczonego w Japonii\nPodczas drugiego spotkania ustalana jest także data ślubu, a przyszły pan młody wręcza swojej wybrance prezent. Nie zawsze jest nim zjawiskowy pierścionek z diamentem, chociaż pary wzorujące się na europejskich zaręczynach często wybierają taką biżuterię. Japońscy tradycjonaliści pozostają natomiast przy innych upominkach – woreczku z pieniędzmi lub białych lnianych niciach, które są symbolem wspólnego celu, czyli spędzenia życia we dwoje. Brzmi romantycznie, prawda?\nZ drugiej jednak strony Japonki, które są zakochane w modzie i zachodniej kulturze, marzą o złotym pierścionku z diamentem od Tiffany’ego. Prezent taki powinien mieć odpowiednią wartość – w Japonii bowiem wciąż obowiązuje przekonanie, że zaręczynowa biżuteria musi kosztować trzykrotność miesięcznej pensji przyszłego narzeczonego. Średnia wypłata w Kraju Kwitnącej Wiśni wynosi około 350 tysięcy jenów (10 tysięcy złotych). Za pierścionek z brylantem trzeba by więc zapłacić ponad milion jenów (30 tysięcy złotych). Rzeczywistość odbiega jednak od tych wyobrażeń – według badań średnia cena pierścionka zaręczynowego kupowanego w Japonii to 350 tysięcy jenów, a więc równowartość jednej, a nie trzech pensji.\nJapończycy zazwyczaj wybierają ozdoby wykonane nie ze złota, ale z droższej platyny i ozdobione przezroczystym diamentem w szlifie brylantowym. Zdarza się też, że po wewnętrznej stronie znajduje się grawer lub też zatopiony jest jeszcze jeden kamień, tym razem w kolorze niebieskim. Jest to japońska wersja „czegoś niebieskiego”, co ma przynieść zakochanym szczęście w małżeństwie. Wielbiciele bardziej ekstrawaganckiej biżuterii mogą natomiast zdecydować się na… pierścionek ozdobiony motywami z bajek Walta Disneya. Marka 4℃ przygotowała bowiem specjalną serię, w której znajdują się na przykład zaręczynowe propozycje z wygrawerowaną Myszką Miki.\nUpominek z odpowiednią metką\nJaponki bez ogródek przyznają także, że bardzo ważna jest marka pierścionka zaręczynowego. Wskazane jest bowiem, aby pochodził on z jednego z najpopularniejszych światowych salonów jubilerskich. Powszechne jest więc konsultowanie tego zakupu z przyszłą żoną – powinna ona doradzić, jaki model, rozmiar, ale nawet jaka firma i cena będą dla niej satysfakcjonujące. Jeśli narzeczony nie zapyta ukochanej o zdanie i nie trafi w jej gust, z pewnością dowie się o jej rozczarowaniu. Zdarzają się nawet pełne zawodu relacje w Internecie, w których młode Japonki piszą, że od dziecka marzyły o pierścionku za np. 1500 tysięcy jenów, oczywiście z błękitną metką Tiffany’ego, a dostały „skromną” ozdobę za jedyne 200 tysięcy, w dodatku nieznanej marki. „Tania” biżuteria zaręczynowa jest też sygnałem dla wszystkich, że obdarowana nią kobieta ma skąpego narzeczonego.\nPomocnicy i mediatorzy\nKolejnymi ważnymi uczestnikami japońskich oświadczyn są inni narzeczeni. Para, która właśnie się zaręcza, wybiera innych zakochanych oczekujących na ślub (najczęściej znajomych), aby ci towarzyszyli im w przygotowaniach do wesela, wspierali ich oraz pomagali przeżyć czas aż do ceremonii ślubnej. Tacy „pomocnicy” mają też być pośrednikami między przyszłym mężem i żoną, a nawet… pogodzić ich ze sobą w razie kłótni i ryzyka odwołania ślubu.\nNajsłynniejsze diamenty świata – Sancy\nNajsłynniejsze diamenty świata – the Rob Red\nNajsłynniejsze diamenty świata – The Regent\nNasłynniejsze diamenty świata – The Red Cross\nNajsłynniejsze diamenty świata – The Queen of Holland\nNajsłynniejsze diamenty świata\nCopyright Michelson Diamonds, 2015\nPierścionki zaręczynowe, obrączki ślubne.


Onkyo TA117. Tablet z Androidem dla Japończyków - Tabletowo.pl\nStrona główna » Nowości » Onkyo TA117. Tablet z Androidem dla Japończyków\nOnkyo TA117. Tablet z Androidem dla Japończyków\n19:48, 27-12-2010 @KatarzynaPura\nNiektórym producentom najwyraźniej nie starczyło cierpliwości, by z prezentacją swojego najnowszego urządzenia poczekać do targów CES 2011 i postanowili przedstawić go światu trochę wcześniej. Tak właśnie zrobili przedstawiciele firmy Onkyo, którzy ogłosili oficjalną premierę tabletu Onkyo TA117.\nSpecyfikacja urządzenia zawiera przede wszystkim 10,1-calowy wyświetlacz dotykowy o rozdzielczości 1024 x 600 pikseli, kamerkę do połączeń wideo o rozdzielczości 1,3 Mpix, procesor nVidia Tegra 2 o taktowaniu 1GHz oraz wyjście HDMI. Dopełnieniem jego parametrów technicznych jest WiFi, slot kart microSD, Bluetooth oraz dwa porty USB. Tablet pracuje pod kontrolą Androida 2.2 Froyo.\nNa rynku pojawią się dwie wersje urządzenia. Pierwsza będzie wyposażona w 1GB pamięci DDR2 RAM i 16GB pamięci wewnętrznej, natomiast druga – 512MB DDR2 RAM i 8GB pamięci wewnętrznej.\nOnkyo TA117 w pierwszej kolejności skierowany jest na japoński rynek. Raczej jest mało prawdopodobne, by kiedykolwiek tablet ten ujrzał światło dzienne w innym kraju. Cena urządzenia nie została ujawniona.\nWarto zaznaczyć, że TA117 nie jest pierwszym tabletem Onkyo. O poprzednich modelach tego producenta możecie przeczytać tutaj.\nDell Streak 7 (Looking Glass) w FCC


Skra jak z bajki. el prebiotyczny do twarzy, oczu i ciaa Samarit SUPREME CLEANSER | Memory Makers\nSkra jak z bajki. el prebiotyczny do twarzy, oczu i ciaa Samarit SUPREME CLEANSER\nOczyszczanie skry to tylko jeden pozornie niewinny krok. Tymczasem to wanie ten 1 moment moe zmieni losy caej pielgnacji! Jest jak magiczne zaklcie, od ktrego zaley szczliwe zakoczenie w postaci wyciszonej, emanujcej blaskiem i wartej podziwiania skry. Gdzie zatem znale wrk, ktra rzuci na skr taki pikny czar? W sekretnym wiecie Bani Samarité, do ktrego wszyscy jestemy zaproszeni.\n…za grami, za lasami yli bohaterowi, dosownie, (jak) z bajki. To dziki ich czarom dziecistwo miao icie magiczn moc, a dziki moraom pyncym z ich przygd, dorosa pilgnacja moe przynosi spektakularne efekty. Przecie historia Kopciuszka to dowd na to, jak wiele moe zmieni jeden krok – dla niej byo to pjcie na bal, dziki czemu poznaa ksicia, dla nas to prawidowe oczyszczanie skry, dziki ktremu skra zostanie pozbawiona zanieczyszcze i makijau. Krlewna nieka skosztowaa jabka podarowanego przez nieznajom i pogrya si w wiecznym nie, nasza skra moe za poa-owa, gdy nie wybierzemy kosmetykw najwyszej jakoci, gwarantujcych nie tylko skuteczno, ale i bezpieczestwo. Nikt jak pica Krlewna nie wie, e pominicie czego wanego moe zaway na szczliwym zakoczeniu, tak jak pominicie wieczornego demakijau jest jak zy czar i moe pozosta-wi swe lady na wieki. Krlewna na ziarnku grochu? To dziki niej wiemy, jakim wyzwaniem jest mie nadwraliw skr i e naley j otacza szczegln trosk godn prawdziwej ksiniczki. Historia Cali-neczki to za dowd na to, e liczy si to „jak”, a nie „jak duo”. Dlaczego wic nie wybra produktu, ktry pozwoli idealnie pozby si makijau oraz umy twarz i cae ciao w 1 moment? No i jest jeszcze za Krlowa niegu, przez ktr Kaj przesta widzie dobro, bdca baniow lekcj tego, e o oczy powinno si troszczy szczeglnie. Co czy wszystkie te pikne historie? Mora mwicy o tym, e czasem 1 moment moe zmieni wszystko! Moment, ktrym w pielgnacji jest wyjtkowy el prebio-tyczny Samarité Supreme Cleanser.\nPrebiotyczny el Samarité Supreme Cleanser jest dla skry niczym oczyszczajce zaklcie. Za spraw harmonijnie dobranej kompozycji rolin, starannie pozbawia skr wszelkich zanieczyszcze, nad-miaru sebum oraz makijau twarzy i oczu, bez ladu podranie, zawienia i uczucia cignicia. Wy-starczy 1 moment, a skra oddycha z ulg, jest wyciszona, emanuje promiennoci i rozwietleniem tak, e domaga si bycia podziwian w lustrze. el rekomendowany jest dla kadego rodzaju skry, take tej nadwraliwej, przesuszonej czy problematycznej i nietolerujcej innych preparatw myj-cych. Ju zaledwie jedna doza pompki wystarcza, by oczyci skr twarzy i oczu, a kilka by umy cae ciao. 25 naturalnych ekstraktw, 92% skadnikw pochodzenia naturalnego, 0 kontrowersyjnych do-datkw i nawet 350 uy przy pojemnoci 300 ml. Liczby, jak moray z bajek, nie kami!\nI yli dugo i szczliwie!\nZwizek skry i elu prebiotycznego Samarité Supreme Cleanser jest jak najpikniejszy baniowy happy end. Po jego zastosowaniu skra gotowa bdzie – niczym Kopciuszek na bal – na kolejne zabiegi pielgnacyjne. Ponadto ten magiczny w swojej skutecznoci kosmetyk sprawi, e jak za dotkniciem czarodziejskiej rdki z twarzy zniknie makija, a z wosw czy mskiego zarostu zanieczyszczenia.\nTo rwnie doskonay preparat do higieny miejsc intymnych i idealny el myjcy dla kobiet w ciy i matek karmicych. Jest bezpieczny dla skry dzieci oraz dla skr, na ktre los rzuci urok widu, podranie, oparze, atopii czy uszczycy czy nadmiernej potliwoci. Zniweluje nieprzyjemne zapa-chy z rk, stp i caego ciaa, a nawet sprawdzi si jako preparat do prania rcznego delikatnych, je-dwabnych tkanin czy bielizny. Minimum 15 cudownych zastosowa! el prebiotyczny Samarité Su-preme Cleanser to po prostu uniwersalne zaklcie czystoci dla skry, ktre z etapu oczyszczania czyni pierwszy rozdzia Twojej bajki o… skrze jak z bajki. Teraz i na zawsze.\nSamarité el prebiotyczny do twarzy i ciaa SUPREME CLEANSER\nCena rekomendowana: 300 ml/89,99 z\nLimited edition – Wielka Ksiga Samarité z baniami od Samarité.\nWicej na: www.samarite.eu\nNext articleLaminowanie brwi. Wszystko, co musisz wiedzieć – Wirtualna Polska


MIĘDZYZDROJE NA TARGACH "TOUR SALON 2015" W POZNANIU - Nieruchomości, działki, sprzedaż, imprezy Międzyzdroje\nTargi Turystyczne Tour Salon w Poznaniu to największe targi branży turystycznej w Polsce. To największe w Polsce miejsce spotkań specjalistów z sektora usług turystycznych, to doskonała okazja do skompletowania ofert wyjazdów turystycznych dla osób o zróżnicowanych zainteresowaniach, specjalistyczne warsztaty i szkolenia, konkursy z cennymi nagrodami dla odwiedzających, ciekawe występy na scenie targów.\nNa targach Gmina Międzyzdroje w ramach stoiska Pomorza Zachodniopomorskiego, przygotowanego przez Zachodniopomorską Regionalną Organizację Turystyczną, zaprezentowała swoje gminne materiały i gadżety promocyjne. Na stoisku zachodniopomorskim prezentowało się także miasto Kołobrzeg, Świnoujście, Koszalin, Myślibórz i Sławno. Miasta i gminy prezentowany swoje atrakcje turystyczne, walory przyrodnicze, oferty SPA i wypoczynku.\nNa stanowisku Gminy Międzyzdroje dużym zainteresowaniem cieszył się konkurs z wiedzy o Międzyzdrojach. Uczestnicy biorący udział w konkursie mogli wygrać nagrody w postaci wydawnictw oraz gadżetów promujących gminę. Losowanie konkursowe odbyło się w drugim dniu o godz. 17.00 na głównej scenie targów Tour Salon.\nWysokie zainteresowanie odwiedzających stoiskiem ponownie potwierdziło markę oraz wizerunek Międzyzdrojów, jako turystycznie najlepszej miejscowość polskiego Wybrzeża.


Jechał motorowerem bez przedniej lampy, ale za to z trzema promilami... - iKalisz.pl Gazeta Internetowa : Wiadomości Kalisz, Reklama w internecie,\nJechał motorowerem bez przedniej lampy, ale za to z trzema promilami...\nFunkcjonariusze z Komisariatu Policji w Stawiszynie zatrzymali do kontroli drogowej kierującego jednośladem mężczyznę. Okazało się, że siedzący za kierownicą motoroweru 44-latek miał w organizmie blisko 3 promile alkoholu.\nKierujący motorowerem został zatrzymany do kontroli drogowej w pierwszy dzień nowego roku, na terenie gminy Stawiszyn. Powodem kontroli był brak przedniej lampy w pojeździe. Okazało się, że kierujący niesprawnym technicznie jednośladem, to 44-letni obywatel Ukrainy. Policjanci podczas rozmowy z kierującym nabrali podejrzeń, że mężczyzna może znajdować się pod wpływem alkoholu. Okazało się, że ich przypuszczenia były słuszne. Badanie alkomatem wykazało u 44-letniego mężczyzny blisko 3 promile alkoholu w organizmie.\nJuż wkrótce mężczyzna usłyszy zarzut i stanie przed sądem. Za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości grozi kara 2 lat pozbawienia wolności, utrata prawa jazdy na dłuższy czas, a także wysoka grzywna.\nPolicja apeluje, aby reagować w przypadku niebezpiecznych zachowań innych uczestników ruchu drogowego. Wszystkie osoby, które widzą, że osoba pijana chce wsiąść za kierownicę pojazdu powinny stanowczo zareagować. Nawet anonimowa informacja przekazana policjantom, może przyczynić się do wyeliminowania z dróg pijanych kierowców, którzy są często sprawcami kolizji oraz wypadków drogowych, również tych najtragiczniejszych w skutkach.\nmotorower,\tzatrzymanie,\tstawiszyn


NLP – twórcza synteza!\nRozpocznij przygodę na szkoleniu Praktyk NLP\nPRAKTYK NLP to praktyczna psychologia.\nNauczysz się: dobrego komunikowania się w (prawie) każdej sytuacji, budowania kontaktu, obrony przed manipulacją, podstaw rezyliencji (czyli budowania odporności psychicznej i dbania o dobrostan emocjonalny), radzenia sobie z emocjami, stawiania i realizacji celów, pracy z indywidualnymi ograniczeniami, technik rozwiązywania problemów i kreatywności, rozumienia innych ludzi i wielu, wielu innych rzeczy…..\nW skrócie Praktyk NLP to kurs efektywnej komunikacji, asertywności, zarządzania emocjami, planowania i wdrażania zmian, zmiany nawyków, negocjowania… w jednej, spójnej, zintegrowanej formie w czasie której uczysz się i od razu stosujesz poznaną wiedzę w praktyce!!!\nZajrzyj na stronę poświęconą szkoleniu PRAKTYK NLP >>>\nRozwijaj się na szkoleniu Mistrz Praktyk NLP\nMistrz Praktyk jest dla Ciebie jeśli już znasz i stosujesz NLP, doświadczasz korzyści i wiesz jak efektywniej można organizować swoje życie i karierę. Jednocześnie wbrew tym popularnym mitom nie postrzegasz NLP jako sztuki magii i narzędzia prowadzącego do wiecznej szczęśliwości. Różnorodny i złożony świat opiera się na niedostrzegalnych na pierwszy rzut oka wzorcach, schematach i zasadach. Wiesz już jak je dostrzegać, wiele z nich rozumiesz i stosujesz. Jednocześnie pewne wyzwania, problemy lub cele życiowe wymagają bardziej złożonych narzędzi. Potrzebujesz więcej wiedzy, świadomości, kontroli, możliwości. Chcesz bardziej sprawnie dobierać metody i narzędzia w sposób szanujący styl działania otaczających Cię ludzi. Jednocześnie zdarza się, że inni nie stosują takich „złotych’ zasad ekologii i współpracy. Warto aktywnie przekierować ich uwagę w stronę korzystną dla Ciebie lub po prostu zadbać o swoje granice ? oraz modelować umiejętności osób, które znasz i widzisz ich efektywność. Chcesz lepiej kierować procesem zmiany swoim, swojej organizacji. Tworzyć i rozwijać misję, strategię działań wykorzystując lub jeśli trzeba projektując odpowiednie narzędzia, doświadczenia, metody.\nZajrzyj na stronę poświęconą szkoleniu MISTRZ PRAKTYK NLP >>>


Gdy zapali się kontrolka - 79level.pl\nRedakcja 79level.pl Opublikowane w 30 sierpnia 2021\nNa jednym ze spotkań przedsiębiorców i wizjonerów biznesu spytano Elona Muska o to, w jakim kierunku rozwinie się przemysł. Jak według niego będzie wyglądał świat za dziesięć, dwadzieścia i trzydzieści kolejnych lat. Producent Tesli nie potrafił na to pytanie odpowiedzieć jednoznacznie. Wspomniał jedynie, że nauka i przemysł rozwijają się tak dynamicznie, że nie zdziwiłby się, gdybyśmy już w połowie obecnego stulecia byli w stanie przemieszczać się nie tylko w kierunku Marsa i Wenus, ale w obrębie całego układu słonecznego. Z pewnością jednak stwierdził, że w czasie kilkunastu najbliższych lat do transportu używać będziemy w pełni autonomicznych samochodów, którym jedynie zadamy krótkim słownym poleceniem kierunek, w jakim chcemy się udać i po naciśnięciu guzika samochód wystartuje i dowiezie nas w żądane miejsce. Obserwowany w ostatnich latach rozwój przemysłu motoryzacyjnego wskazuje, że może tak być w istocie.\nWracając jednak na chwilę do tego co mamy tu i teraz, producenci samochodów prześcigają się w takiej organizacji przestrzeni aut, które stawiają nam do dyspozycji, abyśmy już teraz czuli się w nich, jakbyśmy prowadzili niezwykle zaawansowane technologicznie pojazdy. Wyrafinowany wygląd deski rozdzielczej, ergonomiczny układ wskaźników, obecność komputerów pokładowych w każdym produkowanym obecnie modelu to już nie wyjątek, a norma.\nKażdy element wyposażenia zdaje się potwierdzać regułę: „bezpieczeństwo przede wszystkim!”. To dlatego zegary i wskaźniki są bardzo czytelne i odpowiednio podświetlone. Dlatego też kontrolki na desce rozdzielczej posadowione są w miejscu, gdzie nie sposób ich przeoczyć.\nJest jednak coś, co może przerazić kierowcę, który przecież nie ma obowiązku być mechanikiem samochodowym. Tym budzącym grozę czynnikiem jest mnogość kontrolek, jakie mogą się na desce zaświecić. Stosowane powszechnie komputery samochodowe mają oko na każdy element pojazdu. Zdążyliśmy już oswoić się, że kontrolka sygnalizuje nam nieprawidłowy poziom oleju, odbiegającą od normy temperaturę silnika czy awarię świateł. Dzięki kontrolkom wiemy, że nie zamknęliśmy którychś drzwi lub że mamy zaciągnięty ręczny hamulec.\nCoraz więcej kontrolek\nProblem jednak w tym, że paleta kontrolek powiększa nam się w tempie niespotykanym dotychczas. Ich mnogość z pewnością już dawno przewyższyła możliwości ich jednoznacznego rozpoznawania przez nasz umysł. Do tych obowiązkowych i podyktowanych troską o nasze bezpieczeństwo, producenci dołożyli nam choćby „przyjacielskie upomnienia”, które w zamyśle miały wspomagać nasze zachowania na drodze, ale w efekcie wyręczają nas w myśleniu i rozleniwiają. Czy taka strategia okaże się słuszna i rzeczywiście będzie nam się prowadziło pojazdy łatwiej, czy też doprowadzi to do wychowania bezmyślnych cyborgów drogowych, niezdolnych do samodzielnego podejmowania działań, czas pokaże.\nPoprzedni wpisNowoczesna klatka schodowa\nNastępny wpisNowoczesny system nagłośnienia car audio


Bezpieczeństwo - Awena\nZwijane kraty lakierowane\nRolety antywłamaniowe w zasadzie niezmiennie od wielu lat przysługują się niewielkim przedsiębiorcom mającym swoje własne punkty handlowe – czy to w marketach, czy w innych miejscach skupiających w sobie duże…\nCzytaj dalej Zwijane kraty lakierowane\nSkuteczny impregnat do betonu\nWykorzystanie rewelacyjnego w swoim składzie impregnatu do betonu z pewnością pomoże zachować go w doskonałym stanie na bardzo długi czas. Ci, którzy ignorują konieczność stosowania takich rozwiązań bardzo wiele tracą…\nCzytaj dalej Skuteczny impregnat do betonu\nBezpieczeństwo / Budownictwo / Przemysł / Źródła energii\nW każdym domu znajduje się licznik energii elektrycznej, jednak mało osób zastanawia się nad tym co to jest lub do czego konkretnie służy. Licznik energii elektrycznej jest urządzeniem, które służy do…\nCzytaj dalej Licznik energii elektrycznej – co to?\nImpreza masowa jest, zabawą, w której uczestniczy więcej niż 1000 osób na stadionie lub na innej wolnej przestrzeni. Jeśli chodzi o hale lub obiekty zamknięte to impreza masowa jest wtedy…\nCzytaj dalej Zabezpieczenie imprez masowych


Kompas transformacji cyfrowej na wyciągnięcie ręki | ISBtech.pl\nStrona główna Informatyka Kompas transformacji cyfrowej na wyciągnięcie ręki\nIFS, międzynarodowy producent aplikacji biznesowych, wspiera klientów w budowie przewagi konkurencyjnej, usprawnianiu procesów, aby zaoferować im najlepszy „Moment of Service”, powiedział prezes IFS Polska Marek Głazowski, podczas dorocznej konferencji IFS Connect. ISBtech jest partnerem medialnym wydarzenia.\n„IFS jest drogowskazem w transformacji cyfrowej. Minęło już 30 lat od pierwszego wdrożenia w Polsce i możemy pokazać jak przeszłość przechodzi w przyszłość. Budujemy most czasowy między spuścizną, a nowymi trendami. Kontekst biznesowy wdrożeń nabiera\ndecydującego znaczenia. Wzmacniamy potencjał doradczy pomagając klientom budować przewagi konkurencyjne, usprawnianie procesów, dać im Moment of Service, który będą mogli przekazać z kolei swoim klientom” – mówił Głazowski podczas konferencji IFS Connect.\nMoment of Service definiuje jako chwilę wyjątkowych emocji jakie wiążą się m.in. z zakupem danej usługi bądź produktu klientów IFS. „Chcemy ten efekt utrzymać również po sprzedaży, podtrzymać lojalność i przekazywać go dalej” – wskazał prezes IFS Polska.\nIFS Poland & EE oczekuje dynamicznego ponad 30% wzrostu w tym roku, co będzie kontynuacją świetnej passy w 2021 roku. Jednocześnie zakłada znaczący wzrost zainteresowania rozwiązaniami cloudowymi, choć prezes Głazowski zaznaczył że IFS zostawia swoim klientom wybór czy z ich perspektywy lepszym rozwiązaniem będzie przejście do chmury czy on premise.\n„W III kwartale pierwszy klient w Polsce będzie działał na IFS Cloud” – zapowiedział Głazowski.\nThomas Knorr, odpowiedzialny w IFS za rozwój produktów, wskazuje że aktualnie ważnym trendem w firmach jest IoT i wykorzystanie generowanych przez firmy danych.\n„Z naszej strony odpowiadamy na to oferowaniem klientom platformy skalowalnej i dającej potencjał do efektywnej pracy na danych. Wszystkie funkcjonalności platformy są modułami, ale znajdują się na jednej zintegrowanej platformie” – wskazał Knorr.\nNGK Ceramics to światowy lider w produkcji materiałów technologicznych dla wielu sektorów. Korzysta z systemu IFS od 2005 roku. W 2018 nastąpił upgrade do wersji 10. Przy wdrożeniu modułu HR spółka rozważała inny system, ale jak stwierdził Tomasz Twardela z NGK Ceramics sprawdzony partner okazał się wartością samą w sobie. Podczas pandemii zrealizowano zdalny upgrade i start nowego modułu po migracji jest zaplanowany na 1 lipca.\n„Plany zakładają dalszą cyfrową transformację naszej firmy – digitalizację dokumentów, elektroniczny obieg faktur na wersji 10. Idziemy w stronę IFS Cloud. W ciągu paru lat czeka nas upgrade, a w międzyczasie praca nad dalszą optymalizacją procesów z konsultantami IFS, aby wersję 10 zoptymalizować do jak największej automatyzacji pracy. Doceniamy także szybkie raportowanie dzięki systemowi IFS, co dla nas jest ważne jako spółka z grupy na giełdzie w Tokio” – podkreślił Tomasz Twardela z NGK Ceramics.\nZ kolei Teresa Maślanka z Armatury Kraków, wskazała że jej spółka pracuje z IFS już prawie 20 lat. „Jednym z istotnych wyzwań w ostatnim czasie, obok przebudowy procesów i dostosowywania systemu do potrzeb firmy było wdrożenie cyfrowego obiegu dokumentów. Wraz z przejściem na wersję 10 systemu wyłoniliśmy 35 osób zespołu wdrożeniowy, żeby użytkownicy definiowali czego potrzebują, z działu IT była dodatkowo jedna osoba jako\nwsparcie techniczne” – wskazała przedstawicielka Armatury.\nWśród kolejnych wdrożonych rozwiązań wskazała na automatyczne zatwierdzanie potwierdzeń zakupu z progami kwotowymi. W obszarze produkcji z kolei raportowanie 24/7.\n„To była krytyczna kwestia dla naszej firmy. Realizowaliśmy ją m.in. poprzez szkolenia ze wsparciem firmy Delegate. Pracownicy z bagażem doświadczenia pokazali, że po wprowadzeniu rozwiązania potrafią z nim funkcjonować. Efektem są dane zbierane na bieżąco. Ponadto w obszarze magazynowym nastąpiła integracja do IFS po poprzednim, zewnętrznym systemie” – wymieniła Maślanka.\nPoprzedni artykułHisense zaprezentował nowego brand hero swoich telewizorów\nNastępny artykułNowy proces otwierania konta na „selfie” w Banku Millennium


Miracolo - zakątek spełnionych marzeń: Achernar II - wisiorek z labradorytem\nUwielbiam labradoryty i ich oprawianie sprawia mi ogromną przyjemność. Każdy kamień jest inny, niepowtarzalny, wyjątkowy, co daje ogromne możliwości i sprawia, że za każdym razem praca wygląda inaczej. Nawet kiedy powtarza się wzór czy sposób oprawienia kamienia, nigdy nie wychodzi tak samo. Choćby człowiek chciał, nie da się i już 😉. Jakieś trzy miesiące temu pokazałam Wam wisiorek Achernar. To jeden z moich ulubionych wisiorków. Nie tak dawno Pani Katarzyna zwróciła się do mnie z prośbą o oprawienie jej labradorytu i wyczarowanie dla niej kolejnej odsłony Achernara. Zgodziłam się z przyjemnością i podjęłam się oprawy labradorytu. Kamień jest przepiękny. Ma cudowny intensywny ogień o wielu odcieniach i to piękno kamienia nieco zrekompensowało trud wyzwania, jakim była oprawa kamienia o sporych gabarytach. Na zdjęciach tego nie widać, ale kamień ma 5 cm średnicy. Podobnie jak w poprzedniej wersji, labradoryt otrzymał ozdobny metalowy element, do którego tym razem dołączyłam jadeitową, fasetowaną kroplę w kolorze dżinsowego granatu. Jak powiedziała Pani Katarzyna, granatowa kropla nadała wisiorkowi szlachetności i pokreśliła jeszcze bardziej piękno kamienia. A ja się bardzo cieszę, że mogłam oprawić ten wyjątkowej urody kamień i gotowym wisiorkiem sprawić Pani Katarzynie ogromną radość 😊.\nMateriały: 5cm kaboszon labradorytu, koraliki Toho treasure oraz 15/o w kolorze nickel, ozdobny element metalowy, jadeitowa kropla w kolorze granatowym, metalowe elementy wykończeniowe w kolorze oksydowanego srebra.\nDziękuję Wam za Wasze odwiedziny i pozostawione komentarze 💙. Trzymajcie się dzielnie i dbajcie o siebie w tym trudnym dla nas wszystkich czasie. Życzę Wam dużo zdrówka i uśmiechu na co dzień 😊.\nAutor: Caterina o 19:24\nEtykiety: filigran, jadeit, labradoryt, wisiorek, wisiorki\nbailaora 18 kwietnia 2020 20:16\nWyjątkowej urody wisior, i labradoryt cudny\nCaterina 18 kwietnia 2020 22:12\nDziękuję Dorotko :) Trafił mi się wyjątkowy kamień do oprawienia :)\n"Szalka" - Agnieszka 19 kwietnia 2020 16:07\nCudowna oprawa!! Śliczny wisior!!\nCaterina 2 maja 2020 11:36\nSowiarnia 23 kwietnia 2020 13:32\nLabki mogę oglądać w nieskończoność, chyba nigdy mi się nie znudzą. Przecudny wisior :)\nDziękuję :) Od labków ciężko się uwolnić. Mają w sobie moc ;)\nNatalia 25 kwietnia 2020 23:12\nPięknie oprawiłaś ten cudowny kamień, wygląda bosko :)\nCaterina 2 maja 2020 11:37\nDziękuję Ci bardzo Natalio :)\nPanna Kajka 29 kwietnia 2020 23:50\nJak ja uwielbiam te labradoryty, wspominałam już o tym, prawda? Twoje wisiory z nimi są po prostu przepiękne, proste i efektowne, oczu oderwać nie sposób.\nI pytanie mam, nieśmiałe - jakiego drucika użyłaś do kropli jadeitu? Ja chyba mam za cienki drucik do takich zabaw, bo z łatwością się łamie przy owijaniu, a chciałabym dać drugie życie krzywo przewierconym kroplom minerałów ;)\nCaterina 2 maja 2020 11:41\nAż się wzruszyłam :). Dziękuję Ci Kajko ogromnie :*.\nJeśli chodzi o drut, to użyłam drutu o grubości 0,4mm. Do mniejszych kropli używam 0,3 mm. Faktycznie niektóre druty potrafią się połać. Próbowałam drutów różnych firm i mam swoje ulubione. Jak coś, to z chęcią udzielę Ci paru wskazówek na drodze mailowej ;).


Wiadomości: Maciej Czyrek: Każde spotkanie to doskonały trening\nStrona Główna > Aktualności > I liga mężczyzn > Maciej Czyrek: Każde spotkanie to doskonały trening\nMaciej Czyrek: Każde spotkanie to doskonały trening\n3 października 2019 12:23\nMaciej Czyrek, który został wybrany najlepszym libero mistrzostw Polski juniorów w Dębicy 2019, w tym sezonie zadebiutował w rozgrywkach KRISPOL I ligi mężczyzn. – Moim celem na ten sezon jest pokazanie się z jak najlepszej strony na pierwszoligowych parkietach oraz ogromna chęć walki z drużyną, o jak najwyższą lokatę w lidze. Chciałbym oczywiście wystąpić w jak największej liczbie meczów, bo każde spotkanie to doskonały trening, który bardzo pozytywnie wpływa na rozwój zawodnika -mówi siatkarz AGH Kraków.\nW ostatniej kolejce przegraliście z KFC Gwardią Wrocław 1:3. Czego zabrakło, aby pokusić się o urwanie punktów rywalowi?\nMaciej Czyrek: – Mecz we Wrocławiu na pewno nie przebiegł po naszej myśli. Popełnialiśmy dużo błędów własnych, co przeciwnik doskonale wykorzystał. Nie potrafiliśmy wskoczyć na nasz odpowiedni poziom gry. Być może zabrakło nam trochę cierpliwości i dokładności w prostych elementach.\nPo 3. kolejkach KRISPOL I ligi macie na swoim koncie cztery punkty i zajmujecie 7. miejsce w tabeli. Chyba najbardziej żałujecie porażki z BBTS Bielsko-Biała?\n– Tak, oczywiście. To był bardzo trudny mecz i nie występowaliśmy w roli faworyta. Wydaje mi się, że przegraliśmy pierwsze dwa sety, ponieważ zbyt szybko uznaliśmy wyższość przeciwnika. W następnych setach udało się nam przełamać drużynę z Bielska-Białej i doprowadziliśmy do tie-breaka. Niestety w tej ostatniej partii przeważyło doświadczenie przeciwnika.\n– Zgadza się, drużyna z Jaworzna nie przegrała jeszcze żadnego meczu. To sprawia, że jesteśmy jeszcze bardziej zmotywowani i zmobilizowani, aby przerwać im tę passę zwycięstw.\n– Słyszałem bardzo dużo pozytywnych opinii o tym klubie, dlatego jak pojawiła się szansa pracy z trenerem Andrzejem Kubackim, to długo się nie zastanawiałem. Dzisiaj mogę śmiało powiedzieć, że to był bardzo dobry wybór. AZS AGH Kraków to klub, który stawia na młodych zawodników i daje dużą szansę rozwoju. Innym, bardzo ważnych czynnikiem była możliwość studiowania na prestiżowej uczelni – AGH Kraków.\nDla pana to pierwszy sezon gry na zapleczu PlusLigi. Jak odnajduje się pan na pierwszoligowych parkietach i Krakowie?”\n– Rozgrywki na zapleczu PlusLigi to zupełnie inny poziom gry, niż w rozgrywkach juniorskich, czy drugoligowych. Dzięki bardzo dobrej atmosferze w drużynie, w której zawodnicy potrafią ze sobą współpracować mogę realizować swoje cele sportowe. Kraków to bardzo ładne miasto, do którego wszyscy bardzo chętnie wracamy. Studiuje tutaj wielu moich znajomych, i na pewno nie mogę powiedzieć, że się tutaj nudzę.\n– Mimo to, że rywalizujemy o miejsce w składzie, moja współpraca z Przemkiem układa się bardzo dobrze. Nadajemy na tych samych falach, możemy na siebie liczyć. Między nami jest zdrowa sportowa rywalizacja.\nJaki cel postawił sobie pan na ten sezon KRISPOL I ligi mężczyzn?\n– Moim celem na ten sezon jest pokazanie się z jak najlepszej strony na pierwszoligowych parkietach oraz ogromna chęć walki z drużyną, o jak najwyższą lokatę w lidze. Chciałbym oczywiście wystąpić w jak największej liczbie meczów, bo każde spotkanie to doskonały trening, który bardzo pozytywnie wpływa na rozwój zawodnika.\nAGH Kraków, I liga mężczyzn, Maciej Czyrek


Senność w ciąży, czyli o uczuciu, nad którym trudno zapanować | SOSrodzice.pl\nStrona główna / Ciąża/poród / Senność w ciąży, czyli o uczuciu, nad którym trudno zapanować\nSenność w ciąży, czyli o uczuciu, nad którym trudno zapanować\nSenność w ciąży to bardzo popularny objaw. Niektóre kobiety czują się zmęczone od pierwszych dni ciąży, nieco zyskują energii w drugim trymestrze, by ponownie poczuć się wykończone na finale ciąży. Dlaczego potrzebujemy tyle snu, gdy spodziewamy się dziecka? Czy walczyć z sennością w ciąży? A może się jej poddać? I spać tak często, jak to możliwe?\nSenność w ciąży to norma?\nNie ma dwóch takich samych ciąż. Doświadczenia dziewięciu miesięcy bywają diametralnie różne. Jest jednak jedna cecha wspólna, która łączy wszystkie przyszłe mamy- senność i poczucie zmęczenia.\nUczucia te są doświadczane przez wszystkie kobiety, jednak stopień natężenia jest różny i zależy od indywidualnych cech. Niemniej wszystkie przyszłe mamy zauważają u siebie spadek energii i częstszą potrzebę odpoczywania w ciągu dnia.\nJakie są przyczyny senności w ciąży?\nSenność w ciąży w pierwszym trymestrze wywołana jest przede wszystkim przez zmiany hormonalne. Ciało kobiety produkuje więcej krwi, by sprawniej przenosić składniki odżywcze do rozwijającego się płodu. Zwiększona ilość krwi łączy się ze spadkiem ilości cukru we krwi oraz z obniżonym ciśnieniem krwi.\nU źródeł zmienionego samopoczucia leży również znaczący wzrost progesteronu we krwi. Na senność w ciąży wpływ ma ponadto stres i niepokój wynikający ze zmiany sytuacji życiowej. Nawet w przypadku planowanej ciąży spektrum odczuwanych emocji jest tak duże, że nierzadko przytłacza i odbiera energię. Potrzeba czasu, by przyzwyczaić się do myśli o ciąży i do zmienionej sytuacji życiowej.\nW drugim trymestrze ciąży senność zdarza się u większości kobiet dużo rzadziej. W połowie ciąży przychodzi „szczęśliwy czas”, kiedy przyszła mama zazwyczaj czuje się najlepiej, żegna większość dolegliwości, zaczyna cieszyć się rosnącym coraz szybciej brzuchem, czuje się spełniona i szczęśliwa. Nie można jednak wykluczyć, że również w tym okresie pojawi się senność. Reakcja organizmu na dynamicznie zmieniającą się sytuację bywa bardzo różna.\nW trzecim trymestrze senność i zmęczenie wynikają zazwyczaj z zaawansowanej ciąży. Brzuch jest już na tyle duży, że ciąży. Problemem jest także konieczność wychodzenia często do toalety. Nierzadko przyszłe mamy narzekają na bezsenność, co dodatkowo utrudnia regenerację.\nA może to bezdech senny?\nNie zawsze senność w ciąży to objaw fizjologiczny, czasami wskazuje na poważniejszą przyczynę, na przykład bezdech senny.\nJeśli zanim zaszłaś w ciążę, byłaś otyła, cierpisz w ciąży na cukrzycę czy nadciśnienie, sprawdź, czy nie masz z nim problemu. Niepokojące inne objawy to chrapanie, poranny ból głowy, kiepska pamięć, problemy z koncentracją.\nNajprostszy sposób na senność w ciąży, to odpowiadanie na potrzeby organizmu. Warto słuchać, co mówi nasze ciało i z im współpracować. W praktyce oznacza to:\nszybsze kładzenie się spać,\npicie 1,5-2 litrów wody dziennie,\nstosowanie zróżnicowanej diety, bogatej w żelazo, białka i cenne witaminy z grupy B,\nwykorzystywanie każdej wolnej chwili na odpoczynek,\nograniczanie ilości płynów przyjmowanych przed snem, co pozwala zmniejszyć ryzyko wstawania z łóżka w nocy za potrzebą,\npoproszenie rodziny i znajomych o pomoc przy codziennych obowiązkach,\numiarkowana aktywność fizyczna trwająca minimum 30 minut w ciągu dnia, szczególnie wskazany jest spacer na świeżym powietrzu,\nPrzeczytaj, dlaczego w ciąży powinnaś spać na lewym boku.


Bremowo, piętrowo… | Kotonotatnik\n4 maja 2017 Co niesie dzieńWiesław Kot\nW Bremie te piętrowe zwierzaki. Podobno z braci Grimm. Nie sprawdziłem, nie bardzo wiem, o co chodzi. Mnie się kojarzą i instalacją Katarzyny Kozyry (swego czasu skandal). Turyści szaleją, fotografują się. Obok pan z harmonią i z pieskiem. Pan gra, piesek wyje. Natychmiast przypomina mi się Resko, rodzinne miasteczko Doroty. Tam w południe z wieży kościelnej rozlegało się „Po górach, dolinach…” I wtedy pies sąsiadów wył jak oszalały. Wypadał bez porównania lepiej niż ten z Bremy.:\nCo bardziej kultowe części posągów bywają wyślizgane (wszędzie na świecie). Więc – Brema w zaułku.:\nHanower – dzielnica handlowa (innych prawie nie ma). Dorota w trakcie powrotu z polowania.:\nOdsłuchane w samochodzie. Agata Christie „Zabójstwo Rogera Aykroyda”. Wikipedia: „Powieść detektywistyczna, napisana w 1926 r. przez Agathę Christie. Książka zajęła 49 miejsce na liście 100 książek XX wieku według „Le Monde” oraz 5 miejsce na liście 100 najlepszych powieści kryminalnych według CWA”. Zwłaszcza ta pierwsza ocena wydaje się paradna…:\n← „Wiosna w Hamburgu”\t„Radio Poznań, piątek 5 maja 2017” →\n3 komentarze do “Bremowo, piętrowo…”\n6 maja 2017 o 18:02\nZ przerwami, ale mnie to nurtowało. Ta bajka, to – „Czterej muzykanci z Bremy”!\n6 maja 2017 o 23:16\nMiła Pani, tytuł też pamiętałem, ale o co w niej chodzi, to już absolutnie nie. I ciągle nie ma czasu sprawdzić…\n„Nie dajmy się wykluczyć”.