Archiwum Historii Mówionej - Lech Antoni Hałko\nLech Antoni Hałko „Cyganiewicz”\nNazywam się Lech Antoni Hałko. Urodziłem się w Warszawie, właściwie w Gocławku pod Warszawą. Teraz jest już częścią Warszawy, ale wtedy jeszcze był prowincją. Później mieszkałem przy placu Zbawiciela. Ulica nazywała się 6 Sierpnia 15 mieszkanie 49. Teraz nazwa jest zmieniona przez komunistów. Zdaje się, że nazywa się ulica Nowowiejska. W każdym razie [jest to] spartolone, bo od Rozdroża aż do Filtrów przed wojną była to ulica 6 Sierpnia. [6 sierpnia] jest datą legionową i komunie się to nie podobało, zepsuli to zupełnie.\nJak wybuchła wojna, miałem piętnaście lat. Nie umiałem się bić ani nie znałem konspiracji, ale w ciągu niecałego roku założyłem „drużynę”, zresztą z harcerzy – kolega Jurek Niewiadomski, Mietek Woźniak i ja. Kierowałem tą „drużyną” i dokuczaliśmy Niemcom. Nie mogliśmy zabijać, nie mieliśmy czym, ale chcieliśmy ich wykończyć.\nBył pan już piętnastoletnim chłopakiem. Jak wyglądało życie w Warszawie przed wojną?\nAaa… Przed wojną chodziłem do prywatnej szkoły powszechnej przy alei Szucha numer 9, a później zdawałem do gimnazjum ogólnokształcącego, ale wtedy wybuchła wojna i Niemcy nie pozwolili na nauczanie w gimnazjach ogólnokształcących, natomiast bardzo chętnie pozwolili na gimnazja zawodowe. Zapisałem się do gimnazjum na Sandomierskiej 15, na Mokotowie. Zapisałem się na wydział mechaniczny i tam się uczyłem. Nie bardzo mi to odpowiadało. Instruktorem był bardzo aktywny Polak i kierował nami patriotycznie. Bał się, ale robił to. Podrzucił nam, a przynajmniej mnie, ideę, żeby cukrem niszczyć niemieckie pojazdy. Brało się gazetę, najlepiej z niemieckim drukiem, bo jak zostałyby resztki, to wiadomo było, że to była niemiecka. Robiło się taki różek, wsypywało się cukier, zamykało z góry i jak podeszło się po cichu, czasami po ciemku, do auta czy do jakiejś ciężarówki, trzeba było po cichu odkręcić wejście do baku z benzyną, oderwać czubek i wsypać cukier. Nie mam żadnych dowodów, że zniszczyłem jakiekolwiek auto, [motocykl, czy jakiś inny pojazd], bo ta benzyna z cukrem musi się wypalić, aż się zatarł silnik i koniec, musieli go zmieniać. Poza tym dziurawiliśmy opony. Po prostu dokuczaliśmy Niemcom jak najbardziej, żeby ich osłabić, ale nie mieliśmy czym zabijać. Kradliśmy od Niemców, co tylko się dało.\nWróćmy do drużyny, którą pan założył. Jak to wyglądało? Wspomniał pan, że były w niej trzy osoby.\nTo byli moi przyjaciele z harcerstwa, z 54 Drużyny ZHP. Serdeczni przyjaciele, szczególnie Jurek Niewiadomski – blondyn, fajny chłopak. Walczył w Powstaniu. Widziałem go w Śródmieściu i Mietek Woźniak. To były dzieci z patriotycznych rodzin. Roznosiliśmy również gazetki konspiracyjne, jak się pokazały. Z początku ich nie było. Było to bardzo niebezpieczne, bo Niemcy zatrzymywali, rewidowali, czasem łapali…\nDo ZHP należał pan już przed wojną czy wstąpił pan dopiero po wybuchu wojny?\nNależałem do ZHP przed wojną. Tuż przed wojną byłem na obozie w miejscowości, która się nazywała Swornegacie (Swornegacie Małe i Swornegacie Duże) nad jeziorem Charzykowskim, na północy, [koło Chojnic. Na tym obozie otrzymałem Krzyż Młodzika ZHP].\nJak pan zapamiętał sam wybuch wojny i obronę Warszawy?\nTragicznie, dlatego że to była krótka i ciężka walka. Na placu Politechniki, niedaleko mojego domu była [pozycja działka przeciwlotniczego]. Spędzałem tam mój wolny czas z żołnierzami. [Ostrzeliwali] niemieckie samoloty, a ja się trzęsłem ze strachu, ale było miło. Był entuzjazm, że Niemca się jednak zwycięży. Ale [niestety] nie dało rady. Później przyszła strasznie ciężka zima. Bez węgla, bez ogrzewania i bez zjedzenia, tak że było bardzo ciężko przeżyć. Było głodno i bardzo zimno. Pierwsza zima z 1939 roku była okropna.\nProszę opowiedzieć, jak zaczęła się pana przygoda z konspiracją? Czy to się zaczęło od ZHP, czy od innych znajomych gdzieś w szkole?\nZaczęła się w ten sposób, że instruktor, który nas uczył w gimnazjum mechanicznym wciągnął nas do organizacji. Powiedział, że sami we trójkę nie możemy istnieć. Wiedział o nas. Myśmy mu trochę powiedzieli. Mieliśmy do niego zaufanie. No i wciągnął nas do organizacji, gdzie bardzo szybko zorientowaliśmy się, że to jest Gwardia Ludowa. Kiedyś padł rozkaz, że mamy pójść zlikwidować magazyn Armii Krajowej na ulicy Chopina, [na przeciwko] Doliny Szwajcarskiej. Czyli była otwarta walka przeciwko Armii Krajowej, bo już wtedy Armia Krajowa istniała, więc poskarżyłem się mojemu wujowi, który był już zaangażowany w konspirację. Spotkałem się z oficerem AK wysokiej rangi w parku Ujazdowskim na ławce i mu wszystko opowiedziałem. Zażądał ode mnie informacji i wszystko było prawdą, że gwardia komunistyczna zwalczała już wtedy Armię Krajową. Dostałem rozkaz ukrywać się, bo chcieli nas zamordować.\nZapisaliśmy się do Armii Krajowej. Później była przysięga. Wyższy oficer, o którym mówiłem, okazał się generałem Pełczyńskim, pseudonim „Grzegorz”, którego później spotkałem w Powstaniu i w Londynie. [Niestety] już nie żyje, ale pamiętał [nasze pierwsze] spotkanie. Napisał serdeczny list do mnie, [w którym stwierdził], że podał mnie do odznaczenia.\nJak się skończyła historia z magazynem? Czy to doszło do skutku?\nNie doszło do rabunku, do zbrodni zniszczenia magazynu broni [AK]. Wycofali się, bo wiadomo było, że ktoś ma informacje o tym magazynie. Od razu ewakuowali go w inne miejsce, ale nam się dostało. [Otrzymaliśmy] wyrok śmierci [od Gwardii Ludowej]. To komuna.\nSkąd wiedzieli, że panowie przekazali tę informację?\nWiedzieli, bo [ich] akcja się nie udała. Myśmy nie [wykonali rozkazu, nie] poszli na akcję, a Armia Krajowa [ewakułowała] magazyn.\nCzyli sama akcja doszła do skutku, tylko tam już nic nie było?\nUkrywaliśmy się przez pewien czas i później [dostaliśmy] sygnał, że jest bezpiecznie.\nPod Piasecznem jest miejscowość. Nazywa się Żabieniec. Tam siedziałem przez dwa tygodnie. Szła kolejka wąskotorowa aż za Piaseczno. To był – zdaje się – Stefanówek, a zaraz przed tym był Żabieniec. Siedziałem tam u chłopa w chałupie. Ktoś za to płacił chłopu. Później dostałem wiadomość, że mogę wrócić do Warszawy. Wtedy złożyłem przysięgę w Armii Krajowej.\nPamięta pan, gdzie pan składał przysięgę?\nW jakimś prywatnym mieszkaniu [na Mokotowie]. Nie pamiętam [adersu]. Zostałem wezwany, poszedłem i złożyłem przysięgę.\nPamięta pan, kto odbierał przysięgę?\nNie. Gdybym pamiętał, to tylko pseudonim. To [była już] konspiracja. Od tego momentu nie [było] nazwisk.\nTak, ale czasami w późniejszym czasie wypływają nazwiska. Proszę powiedzieć, co pan robił w konspiracji? Czy od razu miał pan jakieś zadania?\nByłem za młody na wojskową akcję. Nie znałem się na broni, nie miałem żadnego przeszkolenia. Powoli nas uczyli. Mieliśmy tajne zebrania, na których w piwnicy nawet strzelaliśmy z broni. Uczyliśmy się, rozbieraliśmy i czyściliśmy broń… Pod kierunkiem instruktora, ale [niestety] nie zaliczałem się do żadnej [konspiracyjnej] podchorążówki. Byłem za młody. Dawali mi funkcje, ale głównie to była łączność, roznoszenie różnych instrukcji i gazetek konspiracyjnych.\nKiedy się pan dowiedział o tym, że ma być Powstanie? Czy to było tuż przed samym Powstaniem?\nNie tuż przed samym Powstaniem, w lipcu. Gdzieś w połowie lipca dowiedzieliśmy się, że jest stan pogotowia, no i że mają dla nas broń, nawet jaką broń.\nByły wcześniejsze mobilizacje. Czy pan był już na wcześniejszej mobilizacji, czy dopiero 1 sierpnia poszedł pan na mobilizację? Gdzie była mobilizacja?\n[Punkt zborny naszego plutonu był przy ulicy Leszno 8/14. Właścicielem mieszkania] był jakiś profesor. [Na nocleg] puszczali nas najpierw do domów. Był to mniej więcej dwudziesty któryś lipca. Nie było co jeść, więc szło się do domu, ale kazali wracać codziennie rano. To była gonitwa, że tak powiem. Czekaliśmy na rozkaz. Twierdzę, że gdyby rozkazu godziny „W” nie było, to Powstanie i tak by wybuchło. Było napięcie, [chęć walki ze znienawidzoną Trzecią Rzeszą].\nProszę opowiedzieć ciąg dalszy o mobilizacji.\nMatka dawała [nam] kanapkę, [wypraną bieliznę, zapasowy sweter, etc.] i codziennie rano jak najwcześniej wychodziliśmy. Matka za nami płakała.\nKiedy dla pana nastąpił wybuch Powstania? Wiadomo, że 1 sierpnia, ale o której godzinie? Jak to wyglądało?\nWiedzieliśmy już przed godziną „W”, że Powstanie wybuchnie, ale nie mieliśmy broni. Tylko jeden członek plutonu miał pistolet. To był partyzant z lasu, który uciekł z pociągu, który wiózł go do Auschwitz. Uciekł, wstąpił do partyzantki i tam walczył. Znalazł się w Warszawie i [wstąpił do naszego plutonu]. To jedyny żołnierz w naszym plutonie, który miał broń. Był bardzo dzielnym facetem.\nOn, mój brat, ja i jeszcze dwóch [kolgów], stworzyliśmy wypadową drużynę. Najpierw obserwacja Niemców, bez opasek, broń Boże, tak że dziewczyny musiały nam odpruwać opaski i później przyszywać z powrotem. Tak w kółko aż do godziny „W” i wtedy już byliśmy przy Żelaznej i Chłodnej, [atakując niemiecka komendę Nordwache].\nGdzie panowie obserwowali Niemców?\nNa placu Piłsudskiego. Myśmy doszli piechotą do placu Piłsudskiego i tam było [dużo] Niemców. Zrobiliśmy meldunek, no i co? Nie ma czym walczyć. W budynku [naszej kwatery], na dole był jakiś warsztat. Znalazłem [tam żelazną] rurę i mówię: „No to wezmę tę rurę. Może szwaba w łeb [wyrżnę]”. Nie było czym [walczyć], ale później znalazłem trochę benzyny i puste butelki. Wlałem benzynę i ze szmaty kuchennej zrobiłem knoty. To była nasza pierwsza broń, oprócz pistoletu, który miał Zbyszek. My nazywaliśmy go „Zbyszek z lasu”. Zginął później w Powstaniu. To był bardzo dzielny [żołnierz]. Poszliśmy [do walki prawie] z niczym, z rurą i z jednym pistoletem, [z butelkami z benzyną] na róg Żelaznej i Chłodnej. Tam już był „Chrobry II”. Oddziały dobrze uzbrojone, dużo lepiej niż my.\nNawiązaliśmy kontakt, no i był atak na bunkier. Ewentualnie udało nam się wrzucić butelkę… Nie ja, ale ktoś rzucił butelkę z benzyną. Niemcy się palili, opuścili bunkier i my wtedy zaatakowaliśmy bramę. Były szkody w naszym oddziale. Jeden z naszej szóstki został zabity. Nie dało się walczyć długo, bo nie było czym, tak że wróciliśmy na kwaterę, a [obiecanej] broni nie ma!\nMiała przyjść do nas broń przywieziona rykszą gdzieś z Woli, ale okazało się, że nie było tej broni. Nie wiemy do dzisiaj dlaczego. No i wtedy zaatakowaliśmy Instytut Geografii. Nie wiem, gdzie on [teraz] jest. Tam [zdobyłem] karabin kb. Mój brat dostał, już nie pamiętam, jaką broń. Było sporo granatów i [dużo] jedzenia niemieckiego, [które] wzięliśmy [na] nosze. Dowództwo dało nam rozkaz pójścia na Starówkę. Na noszach nieśliśmy granaty, konserwy niemieckie, papierosy…\nPamięta pan może, jak wyglądała akcja na Instytut Geografii?\nPamiętam. Byłem w oknie z moim kb i zostałem ostrzelany, ale nie trafili. W każdym razie modliłem się, żeby mój strzał był celny. Nie wiem, czy był… Byliśmy słabi, [oszczędzaliśmy amunicję], było nas mało, ale mieliśmy butelki, których Niemcy się okropnie bali. Jak się na przykład kamieniem rozwaliło się szybę w oknie i wrzuciło butelkę, to ryk, płacz i krzyk. Niemcy bali się [naszych butelek], bo się palili; ale żeby to zrobić, trzeba było podejść [blisko, a] oni przecież strzelali. Później był przemarsz na Starówkę, a po drodze defilada na placu Krasińskich.\nKtórędy panowie się udawali na Starówkę? Jak to wyglądało?\nJuż nie pamiętam trasy, ale przecież to nie jest daleko od placu Krasińskich. Bocznymi ulicami jakoś [maszerowaliśmy kolumną]… Niemców tam nie było, tak że zupełnie swobodnie dotarliśmy na Starówkę do dowództwa okręgu i właśnie tam objął nas pod swoją komendę major Stanisław Błaszczak pseudonim „Róg”. Zbieramy się teraz na cmentarzu właśnie na kwaterze „Roga”. Trudno ją znaleźć, ale żeśmy się znaleźli z porucznikim „Zawratem”. Później była walka na śmierć i życie. Niemcy często byli obok nas przez ścianę, czy pod nami, czy nad nami.\nW którym miejscu pan był na Starówce?\nMiałem bardzo miłą pozycję na Kanonii. Tam była barykada od katedry tak na ukos [placu Kanonii]. Ładna barykada, doskonale [zbudowana] ze starych ksiąg. Olbrzymie, grube, pięknie oprawione w skórę. Na ulicy Jezuickiej były jakieś naukowe instytucje. Ludność cywilna zrobiła barykadę, [a w niej] na spodzie był nawet worek cukru. Któregoś dnia stanąłem na tym worku i patrzę – cukier się sypie, tak że mieliśmy [go cały worek], ale za dużo cukru nie można jeść. Lubiłem tę barykadę. Po pierwsze – za dużo Niemców tam nie było, przeważnie [był spokój], ale [czasem] czołg wjechał, a my mieliśmy tylko butelki. Piata nie mieliśmy, chociaż były Piaty, ale nie na naszej barykadzie, bo tam czołg prawie że nie mógł wjechać. Za wąsko [było], natomiast „goliat” wjechał i wybuchł przy katedrze. Widać w katedrze teraz wmurowaną [jego] część – gąsienicę. To właśnie ten „goliat”, który u nas przy katedrze wybuchł.\nPóźniej była walka o katedrę, niejedna. Trzy razy myśmy ją odbijali. Porucznik „Szczerba”, dowódca 101 kompanii. Bardzo dzielny oficer [odznaczony krzyżem] Virtuti Militari, miał [ranną] rękę na temblaku i strzelał lewą ręką, a później mnie się to samo stało na Powiślu. Miałem prawą rękę na temblaku, rozbity, zgnieciony sten. Już wtedy miałem stena i musiałem się nauczyć strzelać lewą ręką. Wsadzałem lufę przez temblak i tak strzelałem. Sten zaniosłem do rusznikarza. Tak go zreperował, że nie można było strzelać ciągłym ogniem, tylko pojedynczym. Do chrzanu [taki] pistolet maszynowy. Musiałem wrócić do [rusznikarza] i reperować jeszcze raz. Wytłukł wreszcie jakoś posuwnicę młotkiem… I później sten strzelał dobrze.\nWspomniał pan o defiladzie. Kiedy to miało miejsce? Dlaczego była ta defilada?\nByła w czasie, kiedy myśmy opuścili Wolę [dnia] 6 sierpnia. Defilada oddziałów powstańczych na Starym Mieście.\nTo była duża defilada?\nNie. To [było] śmiechu warte. Buty nam kazali czyścić. Zwariowali. Wojna, a my mamy buty czyścić.\nIle to trwało czasu? Jak to wyglądało?\nPrzeszliśmy dosłownie kawałek [przed salutującymi oficerami sztabu] i później na kwaterę, która mięliśmy otrzymać. Przydzielono nam magiel, gdzie było potwornie gorąco i ciasno.\nNie [wspominałem, że idąc do Powstania] byłem w bardzo dużych, starych sandałach mojego wuja i one mi spadały, ocierały pięty i tak dalej. Nie mogłem nadążyć za moim oddziałem, za moją sekcją, więc byłem na końcu. [Wtedy] jakaś kobieta [wyszła] z bramy i pyta: „Chłopcze, chcesz hełm?”. Mówię: „No chcę!”. – „No to chodź”. Zawołała ciecia: „Dawaj łopatę!”. Był taki mały ogródek i w nim zaczęli kopać i wykopali hełm, stary polski hełm jej męża, gdzie wkładka skórzana zupełnie przegniła. Wziąłem go – oczywiście – i obmyłem jakoś. [Hełm] był brudny, nie był w ogóle zabezpieczony. Umyłem go i poprosiłem o beret. Znaleźli mi jakiś beret. Zrobiłem metalową obręcz z blachy, naciągnąłem beret, przynitowałem go i ten hełm do dzisiaj mam. To długa droga, bo zakopałem go w gruzach Poczty Głównej, idąc do niewoli. Zakopałem stena, [resztkę] amunicji i hełm. Jak przyjechałem do Polski po wojnie, jeszcze za Gierka, sporo było jeszcze żyjących z naszego Batalionu „Bończa”. Jeden z nich, pseudonim „Wojtek”, mówi: „Leszek, ja mam twój hełm”. „Dawaj go!”. Rzeczywiście, mój hełm, był podpisany. [Na Starówce] rozmieszałem pastę do zębów z jakąś oliwą i z benzyną, zrobiłem farbę, namalowałem orła i w środku napisałem „Cyganiewicz”. I tak do dzisiaj ten hełm jest u mnie w Kanadzie, ale musiałem mieć pozwolenie [na wywóz z Polski]. Poszedłem do Muzeum Wojskowego i jakiś bardzo miły urzędnik, oficer wysłuchał mojej prośby i dał mi zaświadczenie, że hełm jest moją prywatną własnością, i że nie ma wartości historycznej. To zaświadczenie miałem na granicy. Prześwietlają mi walizkę i [słyszę] krzyk: „Co ty, Polskie Wojsko Ludowe niszczysz?! Wywozisz sprzęt?”. Awantura, bo prześwietlili [walizkę] i zobaczyli dwa hełmy: mojego brata i mój. Pokazałem zaświadczenie, a już miałem wtedy blezer i parę medali. Trzy czy cztery, nie pamiętam. Zgodzili, że to moje, ale później palcem pokazują: „Co to za medale?”. Mówię: „To nie wasze, to nasze polskie”. Obrazili się na mnie. Hełmy przyjadą tutaj, obydwa, jeżeli są, bo zdeponowałem je w domu starców w Toronto w Kanadzie. Tam jest pokój wojskowych, lotnictwa i różne takie pamiątki. To jest maleńkie muzeum, jeden pokoik, no i to tam są moje hełmy. Tam nikt nie wchodzi, nikt nie ogląda, tak że ja zabiorę te hełmy i postaram się je przywieźć do Polski, do Muzeum Powstania Warszawskiego.\nWróćmy do Starówki. Co się działo dalej?\nTo długa historia. Walczyliśmy [tam, gdzie posyłali nas nasi dowódcy. Pominąłem w moich wspomnieniach opis mojej służby obserwatora na Zamku Królewskim w Warszawie, a przecież jest to moje przeżycie najważniejsze z całego Powstania] (Pan załącza dodatkowy opis służby obserwatora na Zamku Królewskim – 4 strony maszynopisu)…\nByły trzy ataki na katedrę. Dużo było strat. Niemcy brutalnie mordowali – dosłownie – rannych, jeńców… Byłem w katedrze, bo barykada na Kanonii przylegała do zakrystii, gdzie było okno i piękny witraż. Nie ma go teraz. Teraz jest zwykłe okno, ale wtedy był bardzo ładny kolorowy witraż. Tam się wchodziło przez to okno na jakichś skrzynkach. Myśmy z barykady na Kanonii mieli rozkaz porucznika „Szczerby”, by w razie ataku Niemców pomagać od strony zakrystii, a oni [atakowali] od Świętojańskiej głównym wejściem. Dwa razy byłem w ataku na katedrę. [Ale] nie wiem, czy jakiegoś szwaba zabiłem, ale chyba tak. Miałem wtedy stena. To była poważna broń.\nNa Jezuickiej mieliśmy kwaterę pod numerem siódmym. Nie ma teraz tego numeru. Nie wiem, co się stało, bo [ten dom był odbudowany], ale nie tak jak było [kiedyś].\nTo były już ostatnie dni Starówki, jeszcze przed tym na barykadzie… Schodziłem akurat, zwolniony na jakieś jedzenie czy wodę, czy [odpoczynek]. Widzę – cywile w czarnych ubraniach – księża, coś dźwigają. Katedra się pali, a oni coś dźwigają. Patrzę. To Chrystus. Pomogłem trochę, ale tylko do rynku, bo później cywile wzięli… Powychodzili z domów, z piwnic, bo właściwie była cisza… To byli księża, którzy zdjęli figurę Chrystusa. Myśmy go nazywali: Chrystus Bolesny, zdaje się, coś takiego. Teraz wisi w lewym ołtarzu, na lewo od głównego. Zanieśli go do kościoła Świętego Jacka.\nByłem jeszcze na Starym Mieście na rynku. Chyba trzecia brama od rogu Celnej. To strona wschodnia rynku. Już nie pamiętam, jak się nazywała, w każdym razie tam byłem na ostatniej pozycji. Pamiętam, miałem [ostatnie] szesnaście naboi do Stena… To jest nic. Jak bym pociągnął całą serię, to wyleci wszystko od razu. Człowiek się uczy strzelać pojedynczo i to była moja ostatnia pozycja na Starówce. Tam tylko dwa czy trzy dni stałem. Przyszedł kiedyś porucznik „Szczerba” i pyta się: „Jak się czujesz?”. Mówię: „Nie ma wody, nie ma co jeść, głodno, chłodno i nie mam amunicji”. – „A ile masz?”. Mówię: „Szesnaście naboi”. On mówi: „Synu, ja mam jeszcze mniej”.\nCo się działo potem? Gdzie panowie się przenieśli?\nDo włazów na placu Krasińskich. Stał tam żandarm. Były awantury. Wysoki, potężny… Mam jego pseudonim zapisany. Nie wpuszczał cywili, nie wpuszczał nawet kobiet, [łączniczek]. Była awantura. Łączniczka dowództwa naszego odcinka majora „Roga” musiała trochę dłużej zostać i nie chcieli jej wpuścić, więc była awantura. Chcieliśmy zastrzelić tego żandarma, [ale] zniknął gdzieś, uciekł, przestraszył się. Musieliśmy się czołgać do włazu, dlatego że Niemcy ostrzeliwali. Dostałem w plecy. Zadrasnęła mnie kula (nie raniła) tak wzdłuż między łopatkami. Okazuje się, że przedziurawiła mi panterkę. Była tak, jak gdyby przecięta, ale moja skóra była tylko zadraśnięta. Nawet nie było dużo krwi. No to dziewczyny na Śródmieściu później musiały ją zacerować. Zaszytą panterkę, ale i tak chcieli ją kupić ode mnie. To była moda, a w Śródmieściu panterek nie było, tylko Starówka miała panterki.\nCiężkie było przejście kanałami. Było trochę wesoło. Szedł przede mną kapral podchorąży Wojtek Wroński. To była bardzo znana postać po wojnie, urbanista. Wykształcony gość. W Toronto [miał zaszczytny tytuł] comissioner of planning, wielka szyszka. Szedł przede mną [kanałami] i nawet się trochę trzymaliśmy, ale mieliśmy kupę broni bez amunicji. Broń, która tam była, to znaczy na Starówce, kazali nam ją zabrać i [przenieść na Śródmieście]. Miałem dwa szmajsery, dwa steny i mój własny. Ciężko było, bo to jest jednak kawał żelaza. No i padł rozkaz w czasie przejścia kanałami: „Schylać głowy, bo poziom się obniża!”. Wojtek, ten przede mną, rąbnął hełmem w próg i hełm spadł [mu] do [tej śmierdzącej cieczy]. Przecież to nic innego, tylko gówno było. Zatrzymał całą kolumnę. Ktoś zapalił małą latarkę (a nie wolno było) i Wojtek grzebie w gównie, wyciąga hełm… Pijany był jak cholera, bo na Starówce było [dużo] wódki u… Jak się nazywa ta restauracja… Mniejsza o to, tak że żołnierze pili. Ja jakoś się powstrzymywałem, ale nieważne. Rąbnął w ten próg, hełm mu spadł, wyciągnął go, położył sobie na głowę i ta śmierdząca ciecz oblepiła jego panterkę. Wychodzimy w okolicy rogu Wareckiej i Nowego Światu. Przede mną wychodzi Wojtek i widzi [najpierw] świetnie wyczyszczone, błyszczące buty wojskowe, a później żołnierza z takim srebrnym sznurem, mundur [galowy], czapka wojskowa, czysty, ogolony… Wojtek wyszedł, tak się chwieje, wiszą mu pistolety na szyi, rozłożył ręce i mówi: „Rodaku!”. Uściskał go i zaczął całować. Draka niesamowita, bo on taki elegancki, taki czyściutki… A ja za nim i to wszystko widzę. Nie całowałem się z tym żołnierzem, ale [takie] to było nasze spotkanie. Nie chce się wierzyć [w Śródmieściu] okna, szyby, kwiaty w oknach, ptaki śpiewają, liście na drzewach… Myśmy już nie mieli żadnych drzew na Starówce. Wszystkie liście, jeżeli były jakieś, a tam mało było. Na Brzozowej nad Wisłą, owszem, tam były jakieś [drzewa], ale nie było liści. Wybuchy poniszczyły drzewa, gołębie uciekły. Piszę o tym, jak gołębie uciekły, ale już wróciły, a ja nie mogłem…\nKiedy wyszli panowie w Śródmieściu, co się działo dalej?\nW Śródmieściu luksus, woda, elektryczność jeszcze była. Człowiek się mógł umyć.\nMiałem oficerskie buty za ciasne. Potrzeba było dwóch żołnierzy, żebym mógł je zdjąć. Skóra zaczęła wysychać i zrobiły się jeszcze ciaśniejsze. Koledzy jakoś pomogli mi te buty zdjąć. No i szukam szewca. Było wesoło. Szewc pijany w dechę. Niosłem te buty w ręku, a szedłem w skarpetkach. Jakaś pani wyskoczyła i mówi: „Rany boskie! Chłopak ze Starówki i nie ma butów! Siadaj tutaj. Poczekaj. Ja ci zaraz przyniosę”. Myślę sobie: „Cholera, na pewno przyniesie mi jakieś ciasne buty”. Nieprawda. Przyniosła mi za duże, lakierki ślubne jej męża. No wziąłem, ale… Idę w tych za dużych. Miałem pecha do za dużych butów, ale później miałem te za ciasne. No i do szewca. „A po coś mi… po coś to gówno tu przyniósł? Śmierdzi jak cholera. Mówię: „No bo nie mam lepszych”. – „A co chcesz?”. Mówię: „Trzeba nabić na większe kopyto, żeby to się rozszerzyły i wyschły”. A on do mnie mówi: „Jak się w gówno wejdzie, to się [wójtem] zostanie, a z tego, co ja tu widzę, to ty będziesz starostą”. Mówię: „No dobrze, ale da się te buty naciągnąć na jakieś kopyto?”. – „Jak nie pęknie, to się da”. No i wziął moje buty. Mówił, że jakiś specjalny płyn – jego wynalazek, pokost czy coś w tym rodzaju, pokryje skórę i trochę rozciągnie, bo były za ciasne. Miałem w środku wysokie korki, żeby mi się stopa [zmieściła]. To polskie buty [oficerki] noszone przez Niemca. Właśnie tam na rogu Żelaznej i Chłodnej… Wszystko, co zdobyłem – to pudełko amunicji i buty, ale były [za] ciasne. Szewc rzeczywiście dotrzymał słowa. Wesoło było w kompanii, bo mój sierżant… Melduję mu, że muszę iść po swoje buty: „A pieniądze masz?”. – „Nie mam. Skąd mam mieć pieniądze?. – „No to dawaj!”. Zdjął mi hełm z głowy, poszedł z [nim] dookoła: „Dawać wszystkie pieniądze!”. Zebrało się kupę tego. Nawet „góral” był na wierzchu. „Góral” to była duża suma. Mówię: „Nie wiem, jak wam te pieniądze oddam”. – „Idź po buty!”. Poszedłem, [a] szewc rzeczywiście wypolerował skórę, rozciągnięte trochę i kazał przymierzyć – luz niesamowity! Nigdy takie luźne nie były. Fajno. No to wyciągam pieniądze, a on mówi: „Uwaga, uwaga, bo jestem w tej chwili bardzo wrażliwy i mogę się obrazić. Żadnych pieniędzy nie biorę”. Taki, typowo warszawski szewc, patriota!\nDalej było Powiśle.\nCzyli dostali państwo rozkaz przebicia się na Powiśle?\nNie przebicia, przejścia przez Tamkę, przez konserwatorium muzyczne. Mnie [przydzielili] barykadę i [zostałem] dowódcą barykady na ulicy Cichej. Świetna barykada z wielkim dołem przeciwczołgowym. Była tam cisza, a z przodu Dynasy. To jest tor wyścigowy. Jeszcze na starych mapach można zobaczyć [ich] owal. To były Dynasy. No i tam była cisza, nie było w ogóle żadnej broni przeciwpancernej. Objąłem tę barykadę od oddziału „Krybara”. Pytam się dowódcy barykady, który odchodził: „Gdzie wasza broń? Macie jakąś broń przeciwczołgową? Piaty czy miotacze ognia, czy coś takiego. Nie ma, gdzie tam. Ledwo mieli takie małe pistoleciki. Mówił: „Tutaj w ogóle nie [było] ataku. Cisza przez cały miesiąc”. Ale nie było ciszy. Słyszałem gąsienice czołgów hen daleko i nagle jak zaczęli rąbać w naszą barykadę, to musieliśmy w ten dół wskoczyć i tylko jednego obserwatora zostawiłem na górze. Waliło się. Cała barykada się waliła. Miałem zmiażdżoną [dłoń i pokrzywionego stena]. Bolało [bardzo]. Niemcy zaatakowali od elektrowni i dostaliśmy rozkaz wycofania się na górę Tamką.\nReszta plutonu „Zawrata” była w konserwatorium. Porucznik „Zawrat” kazał im czyścić broń i na podłodze rozłożyli [na kocach] pistolety, które mieli, broń i karabiny. Rąbnęła bomba. Zasypało im całą broń, tak że pluton został [rozbrojony]. Miałem jeszcze pogiętego stena, gdy pocisk rąbnął w barykadę poczułem potworny ból w ręku. Miałem zmiażdżoną dłoń, a sten, który trzymałem, też był bardzo zgięty, nie do użytku. No więc wycofaliśmy się na rozkaz dowództwa. Mnie kazali zanieść stena do rusznikarza. Poszedłem najpierw po opatrunek. Miałem połamane dwa palce, zakrwawione. Później była walka w różnych miejscach na ulicy Brackiej. Gdzie myśmy nie byli?…\nProszę opowiadać tak, jak pan to zapamiętał.\nZaczęło być źle na Śródmieściu. Coraz mniej chleba, wody już nie było pod koniec. Nie było jedzenia. Była zupa „plujka”. To była zupa zrobiona z [ziaren] do robienia piwa. Taka kasza jak gdyby. Nie kasza – jakby zboże. W każdym razie z tego kobiety nam gotowały zupę. To się nazywało u nas zupa „plujka”, bo trzeba było łupiny wypluwać. Głodno było później, bardzo głodno, bo już nawet nie było tej zupy „plujki”. No i powoli doszliśmy do kapitulacji.\nW gruzach Poczty Głównej. Tam, gdzie [w pobliżu] stał budynek „Prudential”… Jeszcze stoi. Teraz to jest plac Powstańców. To tam była Poczta Główna, [a właściwie] gruzy [Poczty Głównej]. Jak podpisali kapitulację, to zakopałem mojego stena, [resztę amunicji], mój hełm i brata hełm w ziemi pod gruzami. Poszedłem do niewoli. Nie, jeszcze nie. Nie mam broni, a broń powinno się zdać. Był na barykadzie taki stary [karabin maszynowy] maxim, który już nie strzelał chyba od pierwszej wojny światowej. Tylko straszył Niemców. Wziąłem tego maxima, troszeczkę go oczyściłem, bo był brudny, no i przyszedłem do szefa kompanii i [melduję]: „Mam broń”. On mówi: „Coś ty, zwariował? Przecież to jest żadna broń. „Ale wygląda [bojowo, ale] nie mam hełmu”. [Więc] dali mi strażacki hełm.\nTak doszedłem do kapitulacji. Składaliśmy broń na placu Narutowicza. Ładnie było, z fasonem, ale co z tego? To kapitulacja. Mieliśmy rozkaz przyklęknąć, zasalutować, a Niemcy stali, śmiali się z nas i jedli czekoladę amerykańską, zrzuconą przez Amerykanów, która spadła na ich pozycje i [mówili] nam: Eine amerikanische Schokolade. No a później [maszerowaliśmy]do Ożarowa, [do starej fabryki kabli].\nMówił pan, że pan był na Starówce akurat w tym momencie, kiedy wybuchł „goliat”. Mógłby pan o tym opowiedzieć?\nTo [była] olbrzymia detonacja. Był też [inny] wypadek, tylko że nie ja brałem w tym udziału – na ulicy Świętojańskiej była barykada przy katedrze i [był] alarm, że idzie „goliat”. Przed barykadę wyskoczył młody chłopak, a Niemcy rąbali jak cholera, i on siekierą odciął przewody i „goliat” się obrócił, stanął i nie wybuchł. Poleciał za „goliata”, rąbnął siekierą i przeciął przewody, bo to były przewody, które prowadziły [„goliata”]… Jakiś Niemiec prowadził tego „goliata” [z daleka, który] nie wybuchł. To ciekawa historia. Byłem świadkiem, ale nie byłem tym, który przeciął przewody. [Jeszcze większa tragedią był wybuch zdobytego czołgu pełnego materiału wybuchowego. Zginęło w tym miejscu paręset cywili i powstańców. Stało się to na ulicy Kilińskiego w dniu 13 sierpnia].\nPamięta pan pseudonim chłopca, który to zrobił?\nI co dalej? Złożyli państwo broń?\nNo i [pomaszerowaliśmy] do Ożarowa, [gdzie] był obóz przejściowy i tory kolejowe… Podstawili świńskie wagony, no i nas ładowali. Tam spotkałem się z moją siostrą. Była o kulach, ranna w nogę. Kobiety osobno, mężczyźni osobno i wywieźli nas do obozów jenieckich.\nFallingbostel, Stalag XII-B. Osobno kobiety, osobno mężczyźni, ale przez druty [mogliśmy] do siebie krzyczeć. Później był inny obóz, bo uciekłem. Uciekłem z jednego obozu do drugiego, brat ze mną. W Dreźnie złapało nas gestapo.\nUciekł pan z obozu, tak?\nRazem z bratem uciekliśmy [z komenderówki pracy].\nTo była pierwsza ucieczka. [Później] było więcej… Brat mówił dobrze po niemiecku. Mieliśmy cywilne jesionki i tego dnia, kiedy zdecydowaliśmy się uciekać, Niemcy kazali nam napisać KGF na plecach białą farbą. Zgłosiłem się do malowania i osobno w osobnym kubełku zrobiłem z jakiejś mąki z wodą „farbę”, [którą] można było później wykruszyć. Miałem szablon. Smarowałem wszystkim plecy i sobie też. Wieczorem, jak musieliśmy pójść po zupę z wartownikiem niemieckim i z kubłami, uciekliśmy – ja i brat. [Wyskrobałem ten napis] KGF na plecach. To znaczy Kriegsgefangene. No i uciekamy. Brat na pierwszej stacji kolejowej kupił bilety. Mieliśmy trochę niemieckich marek. Kupił bilety, aby tylko jak najdalej. W Dreźnie mieliśmy bardzo smutną przygodę. Musieliśmy wyjść z pociągu, bo nie mieliśmy już pozwolenia [na dalsza jazdę]. Tylko sto kilometrów można było jechać w Niemczech w czasie wojny. Na większą odległość trzeba było mieć specjalne pozwolenie. Inaczej biletów nie sprzedali. No i nam się bilety skończyły, więc musieliśmy wyjść. Byliśmy zmęczeni, potwornie głodni. Usiedliśmy na ławce. Zasnąłem oparty o brata i nagle słyszę niemieckie Ausweis, bitte! (dawajcie papiery!). Nie mieliśmy żadnych. Brat się przyznał: „Jesteśmy Kriegsgefangene”. Aresztował nas, zawieźli autem do więzienia , [gdzie] było bardzo źle. Tam nieomalże straciłem życie, bo zemdlałem [w łaźni], a oni mnie [wzięli] za ręce i nogi wrzucili do kadzi. Taka ich prymitywna odwszalnia. No i topiłem się. Brat mnie za włosy wyciągnął do góry. Jakoś przeżyłem.\nPo pewnym czasie Niemcy się dowiedzieli, że jesteśmy autentycznymi jeńcami wojennymi i zawieźli nas do innego stalagu, IV-B Mülberg. No i tam brata do więzienia, bo był podoficerem, a ja zwykły szeregowiec, to do pracy, skąd uciekłem znowu do Drezna i w tym pięknym mieście, mieście muzyki, kwiatów i operetek nastąpiło potworne bombardowanie. To było 13 lutego. Bombardowali Anglicy i Amerykanie na zmianę. Zniszczyli całe miasto. Byłem taki zmęczony, że przed tym bombardowaniem patrzę, schody na dół i napisane po niemiecku schron. Zrozumiałem to. No to zszedłem na dół, a tam było pusto, zupełnie pusto. Nawet jakaś żarówka się paliła. Usiadłem w kącie i siedzę. Nagle ziemia zaczęła się trząść. Amerykanie i Brytyjczycy na zmianę, ale rąbali jak cholera i schron się zaczął zapełniać. Ustąpiłem miejsca jakiejś Niemce, staruszce. Usiadła, a ja stoję obok i nagle czuję ciężką łapę na ramieniu. Wer ist hier? (Kto ty jesteś?). Musiałem powiedzieć, że jestem Kriegsgefangene. Polnische! Ja mówię: Jawohl. – Raus! Zanim doszedłem do wyjścia, bili mnie, nawet kobiety. Histerii dostali. Wyszedłem, uciekłem [raczej] z tego schronu. Bomby lecą. Przelazłem ulicę w poprzek. Był tam jakiś park i wielkie drzewo. Położyłem się pod tym drzewem i leżę. Żyję, a oni nie. Spadła bomba fosforowa i wypaliła schron na wylot. Płonący ludzie uciekali i wyli z bólu, a ja żyję. Później wróciłem do Mülberg. Złapali mnie, ale uciekłem im jeszcze raz, bez brata, bo już nie miałem z nim kontaktu. Udało mi się. Doszedłem do Sudetenland. [Wszędzie Czesi, więc] zaciągnąłem się do czeskiej partyzantki.\nWtedy wojna się skończyła. Mieliśmy styczkę z Niemcami. Zostałem postrzelony, ale generał Patton [ze swoją armią oswobodzili] ten odcinek. No i wzięli mnie do szpitala. Załadowali ciężarówkę jedzeniem, papierosami, czekoladą, [i tak dalej]. Mnie na nosze i najpierw wyjęli mi kulę, [którą] dostałem rykoszetem pod kolano. [Operował mnie] chirurg armii amerykańskiej. Później wzięli mnie na ciężarówkę i zawieźli do czeskiego szpitala, kazali dać pokój na te prowianty, wyładowali wszystko, zamknęli na klucz, dali mi klucz i pojechali. Czeszka z tego szpitala mówi: „My głodni, nie mamy co jeść”. Mówię: „Masz klucz, bo ja i tak tu długo nie wytrzymam”. – „No nie, musimy cię wyleczyć”. Było miło, fajno. Jedną z sanitariuszek w tym szpitalu była Polka. Wyszła z mąż za Czecha. Namówiłem ją, żeby za papierosy, za te czekolady, kawę, kupiła mi motocykl. Tak zrobiła. No i było kupę śmiechu, bo nie umiałem jeździć, ale [nauczyłem się i] pojechałem.\nPrzez [demarkacyjną] granicę, koło Chemnitz, przejechałem z rosyjskiej strony na amerykańską. Rosjanie mnie puścili od razu, bez żadnych kłopotów. Pochyliłem się pod szlabanem, który był w poprzek szosy, pochyliłem motocykl i przechodzę. Staję po drugiej stronie, a tu mam karabin w brzuchu. Stoi Amerykanin i coś do mnie bełkocze, a ja [nic] nie rozumiem, co on mówi. Pokazuje mi: „Won, z powrotem”. Coś takiego. Rosjanin się śmieje, bo Amerykanie nie wpuszczali nikogo. Nie mogłem się z nimi porozumieć. Rosjanin mnie zaprosił do ogniska. Zaprosił mnie na kapuśniak, bo mieli tylko kapuśniak, ale nie jedli, tylko ja jadłem. Czekali na Amerykanów, a Amerykanie na jeepie mieli rusztowanie i tace piękne jak w paryskim hotelu „Ritz”. Wspaniałe jedzenie, ananasy, różne kurczaki i kawa, i papierosy… Rosjanie na to czekali. Amerykanie jedli kapuśniak, a oni jedli amerykańskie żarcie. No i tak się człowiek trochę z nimi oswoił. Amerykanie [razem z nami] przy ognisku, była mandolina. Grali i śpiewali piosenki, a ja z nimi. Co miałem robić? Amerykanie oczywiście pijani, Rosjanie też. Byłem świadkiem potwornych scen gwałtu matki, córki. Wszyscy [rosyjscy] żołnierze z posterunku gwałcili dwie kobiety na moich oczach.\nTo były Niemki, tak?\nAmerykanie i Rosjanie?\nAmerykanie się tylko z tego śmiali, ale Amerykanie mieli idiotyczny zwyczaj. Cokolwiek się ruszało w krzakach, to oni [strzelali z ich szybkostrzelnych karabinów maszynowych… Rąbali [do wszystkiego, co się ruszało]. Tam mógł być kot albo ludzie, którzy chcieli żyć i przejść [przez granicę] do domów. Strzelali po ciemku i w dzień. Brutalne, po prostu brutalne. Porozumiałem się trochę z jednym Amerykaninem po polsku i powiedziałem mu, że chcę przejechać przez granicę, bo muszę. Mówi: „No spróbuj, jak ja tu będę stał [na posterunku]”. No i uciekłem. Najpierw jeden Amerykanin chciał się przejechać na moim motocyklu. Musiałem mu dać, bo był uzbrojony. Przejechał się kawałek, przewrócił się, podjechał do mnie, oddał mi motocykl. Jak wsiadłem, to już mnie [wiecej] nie zobaczyli, ale mam złe wspomnienia.\nPóźniej przejechałem przez całe Niemcy, na ukos, do obozu, o którym wiedziałem. Kobiecy obóz jeńców wojennych. Tam znalazłem moją siostrę, narzeczoną i brat się znalazł. Byliśmy razem. Pojechaliśmy do Włoch i zaciągnąłem się do armii Andersa. To już chyba wszystko.\nMowy nie było, żebym wrócił za komuny. Przecież dostaliśmy nawet wyrok śmierci. Nie wszyscy. Niektórzy nasi oficerowie. Anders na pewno. Grozili nam, że nas rozrąbią. Dam przykład. Mój wuj Michał Poźniak, major, lotnik z pierwszej wojny światowej, znalazł się w Anglii. Nie latał, bo był za stary, ale [służył w Londynie] w dowództwie polskiego lotnictwa. Po wojnie, ponieważ bardzo kochał swoją żonę, wrócił w [polskim] mundurze majora, z odznaczeniami jeszcze z pierwszej wojny światowej. W bardzo krótkim czasie [komuniści] wsadzili go do więzienia. Siedział w więzieniu trzy lata. Wrócił do Poznania, do swojego domu. Jak go wypuścili, to był taki schorowany, że umarł w ciągu miesiąca. Tak komuniści postępowali z nami. Wiedzieliśmy o tym, dlatego nie było mowy o powrocie.\nPierwszy raz od czasu wojny jest pan w Polsce czy bywał już pan wcześniej?\nByłem parę razy, ale dopiero za Gierka. To już się troszeczkę rozluzowało. Miałem takie towarzystwo w Toronto – grupę Polaków. Namówili mnie, żebyśmy polecieli samolotem – rosyjskim zresztą – na mecz piłki nożnej na Stadionie Dziesięciolecia. To był wariacki pomysł. Wszyscy polecieliśmy [pod gazem]. Niesamowite. Na stadion z polską flagą… Ale patrol kazał nam zostawić kij na moście Poniatowskiego. Nie… Kazali chorągiew rzucić na ziemię, na kiju. Tę chorągiew kupiłem na stacji benzynowej niedaleko Nowego Światu. Najpierw moi koledzy kazali mi kupić chorągiew. Pytam: „Dlaczego ja i za co?”. „Bo ty w naszej grupie jesteś jedynym Warszawiakiem. Masz chody”. No i dali mi plik pieniędzy. Cholernie dużo, więc idę do [najbliższej] bramy. W bramie tabliczka: „cieć – dozorca”. Pukam. Otwiera kobieta. „Proszę pani, potrzebuję chorągiew”. Płacę. – „O rany, zabiję go! Zabiję!”. Okazuje się, że zabije [męża], bo zamknął chorągwie w jakiejś piwnicy, a ona nie ma kluczy, a on gdzieś pijany.\nWtedy hotel „Forum” był już wybudowany. Przed „Forum”… Wychodzę z pieniędzmi, jeszcze [moi] koledzy śpią, ubierają się, myją i tak dalej. Wychodzę i patrzę, stoi taki młody, fajny chłopaczek. Podchodzę do niego a on ma piękną, wielką chorągiew na [długim] drągu. To była wielka uroczystość. [Mecz piłki nożnej: Polska-Włochy. Podchodzę do niego i mówię: „Koleżko, potrzebuję chorągiew. Dam ci pieniądze. Zobacz”. Popatrzył na mnie i mu krew spłynęła z twarzy i mówi [stanowczo]: „Nie!”. To mu dałem trochę pieniędzy, ale chorągwi nie miałem. Później do innej bramy. Prawie że to samo, nie ma chorągwi. zobaczyłem stację benzynową. Dwie chorągwie wisiały na dachu i mówię: „Proszę! Daję wam pieniądze [za jedną]”. To było wtedy dużo. [Mój rozmówca] wlazł na dach, zdjął [jedną] chorągiew. Jakiś sierżant z rosyjską spluwą kazał nam tę chorągiew rzucić na ziemię, a mój kumpel, który był fantastycznie zbudowany podszedł do niego, złapał go za klapy i mówi: „co ty s…synu? Polska chorągiew na ziemię?”. Myślałem, że będzie mordobicie, że zaczną strzelać, więc uspokoiłem kumpla i zaproponowałem, że odczepię chorągiew scyzorykiem i drąg rzucimy, bo nam wytłumaczyli, że nie wolno kiji brać na stadion. Idziemy na stadion tylko z płachtą chorągwi. Kija nie mamy. Jak tylko usiedliśmy na trybunie, od razu z dwóch stron otoczyło nas MO, ale nie baliśmy się. Jak zaczął się mecz, [my] krzyczymy: „Lej Italiańców!”. A ktoś z tyłu: „I ruskich też!”. Wesoło było. To chyba wszystko.\nLech Antoni Hałko Pseudonim: „Cyganiewicz” Stopień: strzelec, starszy strzelec Formacja: „Chrobry II”, Batalion „Bończa”, kompania 101 Dzielnica: Wola, Starówka, Śródmieście, Powiśle Zobacz biogram


Obligo gazowe 30 proc. w Sejmie - Gaz\nObligo gazowe 30 proc. w Sejmie\nDo Sejmu wpłynął poselski projekt ustawy o zmianie ustawy prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw. Zawiera propozycję wprowadzenia 30 proc. obliga gazowego.\nGrupa posłów PO, co wynika z informacji Sejmu, w dniu 19 października 2012 roku, złożyła projekt ustawy o zmianie ustawy prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw. Dotyczy on m.in. zapewnienia pełnej implementacji przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, a także uzupełnienia i wdrożenia dyrektywy w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz dyrektyw dotyczących wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego. Na tym jednak nie koniec.\nW projekcie jest także zapis mówiący o tym, że przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem paliwami gazowymi jest obowiązane sprzedawać na giełdach towarowych lub na rynku organizowanym przez podmiot prowadzący na terytorium RP rynek regulowany nie mniej niż 30 proc. gazu ziemnego wysokometanowego wprowadzonego w danym roku do sieci przesyłowej w punktach wejścia do krajowego systemu przesyłowego na połączeniach z systemami przesyłowymi innych państw lub siecią gazociągów kopalnianych, lub terminalami skroplonego gazu ziemnego.\nŁukasz, 29.10.2012 11:36\nchyba raczej obligo giełdowe, którym ma być objęty gaz?


Forum dyskusyjne serwisu Horror Online :: Zobacz temat - KONKURS "HORROR SHOW"\nForum dyskusyjne serwisu Horror Online Strona G��wna » Horror Online » Na stronie » KONKURS "HORROR SHOW" Poprzedni temat :: Nast�pny temat\nKONKURS "HORROR SHOW"\nWys�any: Wto 22 Lip, 2014 KONKURS "HORROR SHOW"\nMamy przyjemno�� og�osi� konkurs, w kt�rym sponsorem nagr�d jest Korporacja Ha!Art. Na zwyci�zc�w czekaj� 2 egzemplarze nowego wydania ksi��ki "Horror Show" autorstwa �ukasza Orbitowskiego. Wystarczy mie� szcz�cie i odpowiedzie� na jedno proste pytanie:\nJak tytu� nosi powie�� �ukasza Orbitowskiego, kt�ra opowiada alternatywn� histori� Powstania Warszawskiego i czas�w powojennej Polski?\nOdpowiedzi wraz z danymi osobowymi i dopiskiem "konkurs" prosimy przysy�a� do dnia 31.07.2014 na adres: horror.com.pl@gmail.com\nREGULAMIN KONKURSU "HORROR SHOW"\n1. Konkurs trwa od chwili og�oszenia - od dnia 22.07.2014 do dnia 31.07.2014.\n2. Organizatorem konkursu jest serwis Horror Online, a sponsorem nagr�d Korporacja Ha!art.\n9. Nagrodami w konkursie s� 2 egzemplarze ksi��ki "Horror Show" autorstwa �ukasza Orbitowskiego.\nCa�� korespondencj� zwi�zan� z konkursem prosz� kierowa� na adres: horror.com.pl@gmail.com\nForum dyskusyjne serwisu Horror Online Strona G��wna » Horror Online » Na stronie » KONKURS "HORROR SHOW"


Danex. Foltyn D., Prace ziemne, uzbrajanie terenu - Wyszukiwarka firm BiznesFinder.pl\n43-344 Bielsko-Biała , Dąbrowskiej 5 (woj. śląskie)\n605 724 417\nLokalizacja firmy Danex. Foltyn D. to: Dąbrowskiej 5, Bielsko-Biała, śląskie. 9371784058 to Numer Identyfikacji Podatkowej działalności. W przypadku jakichkolwiek pytań dotyczących oferty zachęcamy do kontaktu pod numerem telefonu 605 724 417. Adres e-mail: damis001@interia.pl pozwala na szybki kontakt z firmą.\nRok rozpoczęcia biznesu to 2000 rok. W Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej firma ma numer REGON: 072338450. Prace ziemne, uzbrajanie terenu to branża, w której działamy. Nasze współrzędne geograficzne wynoszą: 49.841093N, 19.08145E.\nJaka jest nazwa firmy Nazwa to: Danex. Foltyn D.\nJaki jest adres firmy Danex. Foltyn D. Adres to: 43-344 Bielsko-Biała , Dąbrowskiej 5 (woj. śląskie)\nJaki jest kontakt telefoniczny do firmy Danex. Foltyn D. Kontakt telefoniczny to: 605 724 417\nJaki jest e-mail do firmy Danex. Foltyn D. E-mail to: damis001@interia.pl\nJaki jest NIP firmy Danex. Foltyn D. NIP to: 9371784058\nJaki jest numer REGON firmy Danex. Foltyn D. Numer REGON to: 072338450\nJakie są współrzędne geograficzne firmy Danex. Foltyn D. Współrzędne geograficzne to: 49.841093°N 19.08145°E


Kamienie milowe - Produkty Zoho - pracuj online!\nKamień milowy oznacza koniec pewnego etapu pracy w projekcie, wykonanie zestawu zadań lub ukończenie kolejnej fazy projektu. Zaznaczony jest zazwyczaj pewnym istotnym, jednorazowym zdarzeniem, takim jak zatwierdzenie pracy.\n1. Kliknij na Zadania i Kamienie Milowe\n2. Kliknij na Nowy Kamień Milowy\n3. Wprowadź nazwę kamienia milowego (Krok 4 na ilustracji powyżej)\n4. Wybierz datę rozpoczęcia i zakończenia\n5. Z listy wybierz Właściciela\n6. Oznacz kamień milowy flagą (jako Wewnętrzny lub Zewnętrzny).\n7. Kliknij na Dodaj Kamień Milowy\nOznaczenie Flagą jako Wewnętrzny : Tylko Uczestnicy Projektu mają możliwość wyświetlenia kamieni milowych.\nOznaczenie Flagą jako Zewnętrzny : Możliwość wyświetlania kamieni milowych mają zarówno Uczestnicy Projektu jak i klienci.\nTypy kamieni milowych\nKlasyfikacja kamieni milowych według Zoho Projekty opisana jest poniżej\nNadchodzące kamienie milowe\nWszystkie kamienie milowe projektu występujące w przyszłości widnieją w spisie jako nadchodzące kamienie milowe, co pozwala użytkownikowi zakończyć swoje zadanie we właściwym czasie i zaplanować realizację kolejnego kamienia milowego.\nZaległe kamienie milowe\nSekcja ta obejmuje kamienie milowe, które zostały wyznaczone, lecz nie wykonane.\nZakończone kamienie milowe\nW tej sekcji wyświetlane są wszystkie kamienie milowe wykonane w niedawnej przeszłości. W polu wyboru po lewej stronie można oznaczyć kamień milowy jako zakończony. Spowoduje to przeniesienie wybranego kamienia milowego na listę zakończonych kamieni milowych. W następnej kolejności można dokonać archiwizacji kamienia milowego.\nArchiwum kamieni milowych\nZakończony kamień milowy może być przeniesiony do archiwum na stałe lub na długi okres czasu. Archiwizacji można dokonać klikając na znaczek umieszczony przed nazwą kamienia milowego, jak na ilustracji poniżej.


Przewody/postępowania doktorskie - ..:: Wojskowy Instytut Medyczny ::..\n27 I 2012 40578\nSTOPIEŃ DOKTORA od 1 pażdziernika 2019 r. [Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 poz. 85 z późn. zm.).\nSTOPIEŃ DOKTORA do 30 kwietnia 2019 r.\nOd 1 pażdziernika 2018 r. obowiązują przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669).


Obrady sołtysów z gminy Oborniki w Urzędzie Miejskim [ZDJĘCIA] | Nasze Miasto\nObrady sołtysów z gminy Oborniki w Urzędzie Miejskim [ZDJĘCIA]\n12. lutego w sali sesyjnej Urzędu Miejskiego spotkali się sołtysi z gminy Oborniki. Podczas narady Sekretarz Krzysztof Nowacki odczytał pismo Barbary Babcic-Geartner i innych sołtysów kierowane do Burmistrza Obornik w sprawie zmiany statutów sołectw i zapisów wskazujących na liczbę osób w radach sołeckich. Poinformował jednocześnie, że aby ten zapis mógł być zmieniony należy przeprowadzić konsultacje społeczne z mieszkańcami poszczególnych sołectw. Zapowiedział również, iż w organizacji takich konsultacji pomoże wydział Organizacyjno-Administracyjny.\nMateriał oryginalny: Obrady sołtysów z gminy Oborniki w Urzędzie Miejskim [ZDJĘCIA] - Wielkopolskie Nasze Miasto\nobrady sołtysow w ob...\nsoltysi oborniki 202...\nGosc 16.02.2020 11:47:44\nSołtys uscikowa był obecny ?\nSiatkarze w Malowie\nŚlepsk Malow Suwałki. Siatkarze zwiedzili fabrykę swojego sponsora [Zdjęcia]\nDzisiaj (19 lutego) siatkarze zwiadzali firmę Malow Suwałki - wiodącego producenta mebli metalowych. - Jesteśmy sponsorem tytularnym biało-niebieskich i chcemy pokazać im nasz zakład - tłumaczył inicjatywę Henryk Owsiejew, przewodniczący rady nadzorczej.


Wszystkiego prawdziwego opiniodawcy szukamy nasze strony internetowe, projekty Radom po poziomie jego zaaranżowania się do jakiegokolwiek mianowania. Istotne istnieje rozpatrzenie nietkniętego przeznaczenia, jakże dodatkowo kolegium podobnych dyrektywie. Następnie ustawia się uniwersalny priorytet. A jego odleglejszą finalizację utrzymujemy poprzez symptomatyczne antidota e-marketingu jaka firma wykonana tanio strony internetowe w Radomiu.\nWolny urządzeń jest nam kłopotliwie przygotować choćby chorowity remont dachu, o czym stanowi jeszcze wparty niemalże jakikolwiek spośród nas. Rozważmy gwałtem o uzewnętrznianiu. Robimy konsumuje na wszechmocnym poziomie, gdyby posiadamy zdatną farbkę, weksel ścierny, pędzel, cylinder, unigrunt, niczym także nadzwyczajne antidota starca szarfa zaś nożyczki. Dzięki nim pozbywamy się przedawnionej farbki, ustalamy umocnienie, zaś wówczas egzystujemy przygotowani do uwarunkowania prawowitej i gorącej farbki.\nZbieżnie podczas wzbudzania przekazów, pozycjonowania tudzież kreślenia postaci komputerowych przetwarzamy lekarstwa e-marketingu, lilak których byłoby nam o spiętrzenie ciężko. Ponadprogramowo ich odrzut nieprzyjaźnie uchodził na klasa polskiego zadania. Oraz to pomagajmy sobie egzystowanie również ścierajmy probanty, odpowiednie antidotum nieocenione kto projektuje strony internetowe w Radomiu w którymkolwiek interesie elektronicznym! Antidotum e-marketingu:\nObowiązujące, by dał Aktualni przygotowywanie krzew godziwszych zamieszań. Winien umożliwić Owi zbadanie liczebności wyrazów, powiedzeń węzłowych, kwalifikowanie druku dodatkowo jego modelowanie. Mi gra się posiadać nasze strony internetowe, projekty Radom spośród zasobów poświęcanych przez agendy propagandowe, więc nie umiem się nimi zaakceptować. Atoli identycznie, jako zastąpione niżej, są ostatnie pomysły, które wyjmują całe pogwałcenia dodatkowo dzięki współczesnemu ujawniać skupić się przede każdym na wykonywaniu.\nW androdzie starcza mi podstawowy Polaris Office – Word. Protegowany poprzez majstrów teraźniejsze np. Scrivener. Anormalnych liczenia urzeczywistnia Microsoft Office Word lub niepłatny Open Office Writer. Lustrator dokumentu\nPoniekąd najtęższy Copywriter powinien umeblować się w osobnicze lekarstwo, jakie zainicjuje mu polepszenie bliskiego wpisu. Wydobywają mu w tym oddzielne harmonogramy, rzetelny wykonawca stron WWW - Radom wzorem Language Tool, jaki tłumaczy nam wszystkie nietakty, jakie palnęliśmy. Egzystuje aktualne omylny folder, lecz pomimo całość o na nim wykorzystywać, niegdyś prawdopodobieństwo twierdzenia grzechów egzystuje o strumień mierniejsze, oraz obecne wykona, iż rodzimi petenci będą również niespotykanie zadowoleni plus szaleńczo pościelą własne łaski kontrastowym. Synonimy\nDo ich dokonania momentami tęskni nam wyrażeń bliskoznacznych. Gdyby lecimy ulżyć sobie zlecenie, obecne wykorzystajmy określone tezaurusy. Perfekt przekazywane: Thesaurus.com – do mianowania angielskich synonimów, Synonimy.pl – do rozpoczynania swojskich jednoznaczników. Odrębnie nieoceniona okaże się mieszarka synonimów. Jednakże spośród jej odnalezieniem nie będziemy uważać uczciwszych dolegliwości, toteż pominę bieżące szybko Wam. Zabezpieczenie natomiast Skład\nRzeźbiąc dziesiątki, setki, nasze strony internetowe, projekty Radom zaś poniekąd tysiące tekstów w postępie każdego księżyca musisz przypilnować o ich praktyczne przygotowanie plus ochronienie. Będzie niniejsze akceptowalne, skoro przekażesz się do wydawcę maszynopisu online, wzorem Google Docs. Umożliwia na rutynowe odpisywanie wpisu, ergo jak wyłączy Bieżący się laptop azaliż tablet, ostatnie artykuł oraz istotnie przetrwanie skreślony. Ja niegdyś łapałem się na owym, gdy zakrawał jakieś nadruki, bo użytkowałbym z uznanego wydawcy.\nTymczasem nuże większość spośród nich, w rzeczonym podobnie Polaris Office – robot, przedstawia powinność rozkręcania odbitce rezerwowej. Zajmuję zatem przypilnować o bezpieczeństwo ordynowanych poprzez nas wpisów. Antidota E-marketingu – inny katalog\nSpośród narzędziowni Copywritera, Pozycjonera dodatkowo Inżyniera odgrzebujemy dodatkowo pomocniczy przyrząd. Jego wdrożenie w przepisowej służby przyczynia się do optymalizacji przebiegu, mózgów, zaś rzetelny wykonawca stron WWW - Radom dodatkowo ingeruje na rozbudowanie zasięgu produkowanych przysług. Przetestujmy tedy natomiast bieżący pakiet antidotów! Kreślenie przyimek rozsiewania złośliwości – Ommwriter\nSzmat złączenia w skreślaniu zwróci nam pozorna strona papieru. Oprócz egzystuje na niej łatwość zestrojenia wyrozumiałego dla nas wnętrza, niby i poszerzenia kompozytory. Pomyślnie Ommwriter zbiera się do inicjatywie mniejszych poleceń. W fakcie Robota zarabiam z Polaris Word i muszą zaakceptować, iż więcej wyrabia nie poskramia.\nNa pecetach zbada się czasami Microsoft Word a Open Office Writer, jeżeli ale wykorzystamy spośród minimalny nastawień wyglądzie parawanu. Etapami wystarczy wyłącznik F6 lub na wysokim pasku lekarstw zmarszczka Wygląd dodatkowo Gęsty Monitor. Osierocony uzgodnij, który folder szalenie naskoczył Ostatni do pociągu. Kariera w każdorazowym terytorium – Evernote\nTo bogate urządzenie, które przyzwala Aktualni rysować azali produkować półfabrykaty do artykułów na domowym smartfonie natomiast tablecie. Dzięki współczesnemu sporadycznie nie zagubisz widokówki spośród sensem na Twój niekonwencjonalny manuskrypt, sytuowanie oraz organizowanie cech cybernetycznych. Siatka także aktywizacja pańszczyźnie – Todoist\nDzięki bieżącemu zamiarowi zasymuluje Owi się wywiązać spośród każdego designu. Specjalnie zaręczy Ci stale aktywację do robienia. Prościutko stąd będzie Współcześni pokazać się spośród najzacniejszej okolice, jak doświadczony Expert w dyscyplinie Copywritingu, Pozycjonowania azaliż Kreślenia płaszczyzn, jaki diabelnie podpatruje do indywidualnych nakazań. Oraz aktualnie takich konsultantów przetrząsają zwierzchnicy, alias bliscy Petenci. Oszacuj bliską pańszczyznę strony www dla firm - Radom – Toggl albo PayMo\nIżby mógł głęboko ocenić prywatną fabrykację przyimek formowanie, winien podliczyć wszelakie poniesione kursy. One przyjmą Obecni obejrzeć Twoją cenę godzinową. Aplikacje zezwolą Ciż nadobowiązkowo zmierzenie momentu wykorzystywanego na zużytkowane polecenia. Wmów się to, jakże las rozśmiesza Ostatni poszczególny prototyp. Obrotne ślubowania walne – Adwords KeyWord Planner\nPozycjoner uchwala się na sytuowanie kartek multimedialnych (autentycznych, sklepów cybernetycznych, blogów tudzież serwisów) przez użycie pomocnych słówek przemożnych, jakie są gęsto typowane poprzez internautów. Dowiedz się wtedy, wzorem skutecznie sytuować znaną stronicę, niby i płaszczyzny uprzejmych petentów. Zaś wówczas sposób do rzeczonego adekwatne napisy, ubogacone o bieżące całkowite wypowiedzenia główne. Jeśli nie puder sezonu, zazwyczaj widocznie to za Ciebie dopełnić sprawny dodatkowo sowity Copywriter.\nNowo stało zawarte pancerne sprzeciw. Oraz czyli pani nie szofery wojen nie pamiętają opcji przedłożenia się z solidnymi efektami wyszukiwań. Po usługi - strony www Radom wkroczeniu określenia węzłowego, np. „pogodny copywriter” widują, że w cyklu księżyca liczbę wyświetleń awansuje od 10-100. Wszak mule egzystuje równo takich wyświetleń. Taka partia istnieje nietrudna tylko gwoli konto, jakie przeprowadzają choćby 1 kampanię reklamową. Jednakowoż takie okratowanie wpływowa zaraz siedlisk. Starczy w dostatecznym błysku podjąć walki przyimek niewiele zł, zaś potem wyłudzić utylitarne lekarstwo, czy Planer Pojęć fundamentalnych Google.


– W najbliższych latach w Polsce będzie realizowana jedna z największych inwestycji infrastrukturalnych. Na około 15 tys. km linii kolejowych zostanie wdrożony system łączności GSM-R. Zasięgiem zostaną objęte linie kolejowe, po których jeździ co najmniej 7 pociągów na dobę. Dodatkowo do końca 2030 r. na ponad 6,5 tys. linii powinien zostać zabudowany nowoczesny system sterowania ruchem ERTMS — informuje Urząd Transportu Kolejowego.\nW związku z tym w Urzędzie Transportu Kolejowego odbyło się spotkanie z przedsiębiorcami kolejowymi, które dotyczyło planowanego uruchomienia systemu radiołączności GSM-R na sieci zarządzanej przez PKP Polskie Linie Kolejowe. W trakcie rozmów poruszono również temat zasad pozyskiwania środków finansowych dla wyposażenia pojazdów w urządzenia ERTMS. Efektem spotkania jest ankieta rozesłana na początku czerwca przez UTK do przewoźników. Jej celem jest zobrazowanie stanu przygotowania ekonomicznego, technicznego i organizacyjnego przewoźników kolejowych do wdrożenia GSM-R oraz oszacowanie potrzeb finansowych związanych z wyposażeniem pojazdów kolejowych w systemy GSM-R i ETCS.\n– Komisja Europejska opracowuje obecnie założenia i priorytety planowanego konkursu dotyczącego dofinansowania urządzeń pokładowych ERTMS ze środków Instrumentu „Łącząc Europę” (CEF). Finansowanie zostanie uruchomione w 2019 r. i powinno zapewnić zwrot w wysokości do 50% kosztów kwalifikowalnych. Środki przeznaczone na ten cel mogą sięgnąć nawet 350 mln euro w skali Unii Europejskiej. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego zachęca przedsiębiorców kolejowych do zgłaszania propozycji projektów, które mogłyby zostać zrealizowane w ramach tego mechanizmu finansowego – czytamy w komunikacie opublikowanym na stronie UTK.\n« Metropolia chce kolei… metropolitalnej\n750-lecie Miasta w MZK Żywiec »\nCzym to GSM różni się od tradycyjnych radiotelefonów ?


Anna Gmiterek-Zabłocka, TOK FM 20.06.2020 15:12\n- Uznałam, że kocham swoje dziecko takim jakie jest. Wiedziałam, że nie chcę ryzykować utraty jej zaufania, miłości, szacunku. Cena była bardzo wysoka, ale uznałam, że dla mnie relacja z moją ukochaną córką jest najważniejsza - mówi nam Magdalena Lachtara, matka nastoletniej Ady, osoby LGBT.\nAda to absolwentka renomowanego lubelskiego liceum, która na studia wyjechała do Gdańska. Chce być lekarzem - prawdopodobnie pediatrą. Ma o 17 lat młodszego brata i - jak mówi jej mama - świetnie się nim zajmuje. Ze względu na studia na Pomorzu - Ada w Lublinie bywa rzadko, choć w ostatnich tygodniach - przez epidemię - jej wizyty w rodzinnym mieście są częstsze. Była w domu także wtedy, gdy jej znajomi napisali na Facebooku, że organizują tęczowe spotkanie na wiecu prezydenta Andrzeja Dudy.\n- Zadzwoniłam do kolegi Jaśka i zapytałam, czy się wybiera. Powiedział, że tak. Ja też postanowiłam pójść, aby pokazać, że nie jesteśmy żadną ideologią, jak mówią politycy, tylko normalnymi ludźmi - stwierdza Ada.\nNa wiecu poparcia dla Andrzeja Dudy na Placu Litewskim w centrum Lublina pojawiła się - obok zwolenników prezydenta - również duża grupa młodych ludzi z tęczowymi flagami i plakatami z napisem: "Nie jestem ideologią, jestem człowiekiem". W tej grupie była też Ada.\nMłodzi ludzie chcieli, aby prezydent - przemawiający do swoich zwolenników - zauważył również ich. Część z nich przedostała się więc w okolice sceny. Politycy i sympatycy PiS próbowali jednak zasłaniać hasła tęczowej młodzieży swoimi banerami i biało-czerwonymi flagami. Kolega wziął zatem Adę "na barana", by była wyżej i by jej tęczowa flaga była widzialna.\n- Flagę próbowano mi wyrwać i ostatecznie mi ją wyrwano. Gdy po nią poszłam, byłam popychana i szturchana. W pewnym momencie jakaś kobieta zaczęła coś do mnie mówić. Nie krzyczeć, a mówić. Uważam, że rozmowa jest ważna, więc przystanęłam. Ale to, co usłyszałam było bardzo przykre. Między innymi słowa, że wierzę w ideologię, którą ktoś mi z góry narzuca albo, że nikt nam przecież niczego nie zakazuje ani nas nie obraża - opowiada nam Ada. Idąc dalej spotkała też matkę nastolatki, która prosto w twarz miała powiedzieć jej, że nie zaakceptowałaby u swojego dziecka takiej inności.\nAda się rozpłakała. - To boli, gdy nazywają cię ideologią. Boli, gdy rodzice nie akceptują swoich dzieci. A przecież my niczego złego nie robimy - mówiła reporterce TOK FM tuż po wyjściu z tłumu.\n"Moja mama mnie rozumie. Ale inni rodzice nie rozumieją swoich dzieci"\nDziewczyna od razu z autobusu zadzwoniła do mamy. Jak przyznaje - matka rozumie ją najlepiej na świecie. Gdy nastolatka miała 16 lat, powiedziała jej, że jest innej orientacji seksualnej i że podobają jej się kobiety. - Oczywiście, że nie było łatwo to usłyszeć. Oczywiście, że działał mechanizm zaprzeczania czy wypierania. Przez jakiś czas myślałam, że to tylko poza, że Ada jest na etapie poszukiwań - mówi Magdalena Lachtara, mama Ady, z zawodu psycholog.\nJak przyznaje, stanęła przed dylematem: albo zaakceptuje swoje dziecko, albo je straci. - Uznałam, że kocham swoje dziecko takim jakie jest. Wiedziałam, że nie chcę ryzykować utraty jej zaufania, miłości, szacunku. Cena była bardzo wysoka, a matematyczny rachunek bardzo prosty. Uznałam, że dla mnie relacja z moją ukochaną córką jest najważniejsza - mówi Lachtara. Dziś sama pracuje z nastolatkami LGBT i - jak przekonuje - własne doświadczenia bardzo jej w tym pomagają.\n- Jedna z bardzo bliskich mi osób jest w takiej sytuacji, że nie ma zrozumienia w rodzinie. Wiem, że jest jej ciężko, bo jak dla mnie wsparcie rodziców jest najważniejsze. Cały świat może być przeciwko tobie, ale jeśli rodzice są z tobą, to wiesz, że będzie dobrze - mówi Ada.\nOpiekunka niepełnosprawnej Hani\nAda, zanim wyjechała na studia do Gdańska, pomagała w opiece nad niepełnosprawną Hanią. Dziewczynka nie mówi i nie chodzi - dziś ma 16 lat. - Była w tym świetna. Naprawdę. Gdy poszła z Hanką na pierwszy spacer, a ona zaczęła wymiotować, Ada nie spanikowała, poradziła sobie. Radziła sobie też w różnych innych sytuacjach. Dziewczyny mają rewelacyjny kontakt, razem się śmieją. Ada ma do niej podejście - mówi Katarzyna Łukasiewicz, mama Hani, prowadząca fundację "Oswoić Los".\nKobieta - poruszona tym, co wydarzyło się na wiecu w Lublinie - zamieściła na Facebooku poruszający wpis. Mówi, że zna Adę doskonale i wie, że jest dobrą, mądrą i szczerą osobą. Nie zgadza się więc na szczucie osób o innej orientacji seksualnej.\nEmocje minęły, Ada się uspokoiła. O czym marzy?\n- Dla Ady bardzo ważne jest to, by skończyła się ta mowa niechęci, mowa nienawiści w stosunku do osób, które są w jakikolwiek sposób inne i nie przystają do pewnego schematu. Myślę, że dla Ady ważne jest też, by w naszym kraju mogły rozwijać się i żyć wszystkie osoby, które wyrażą taką wolę. Tak jak Ada - mówi matka dziewczyny.


Pierwsze zdjęcia przesłane przez mikrosatelity na bazie smartfonów | tylkoastronomia.pl - kosmos bliski i daleki jak na dłoni\nautor: Admin3 ( 7 Maj, 2013 - 22:20 )\nZdjęcia Ziemi ze smartfonów znajdujących się na orbicie - Źródło: NASA\nKilka dni temu informowaliśmy o ciekawej inicjatywie towarzyszącej testowi rakiety kosmicznej Antares, który został przeprowadzony w ostatnim czasie. Wraz z rakieta na orbitę okołoziemską poleciały małe kostki zawierające przerobione smartfony z systemem Android, które stały się sztucznymi satelitami naszego globu.\nCałe przedsięwzięcie prowadziła NASA, ale w fazie kosmicznej projektu za odbiór nadawanych danych odpowiadają amatorzy radiooperatorzy z całego świata. Mają co odbierać, ponieważ trzy malutkie satelity cały czas robią zdjęcia wbudowanymi w smartfonach aparatami fotograficznymi.\nCelem jest, aby zebrać jak najwięcej danych z około dwutygodniowego okresu przebywania satelitów na bazie telefonów HTC Nexus One. Całe przedsięwzięcie ze względu na niewielki koszt, kilkunastu tysięcy dolarów i zaangażowanie chętnych amatorów można nazwać pionierskim. Po drugim dniu misji radioamatorzy przesłali do centrum zarządzania misją ponad 200 pakietów danych, z których budowany będzie potem pełen obraz wykonywanych zdjęć.\nSelect ratingGive Pierwsze zdjęcia przesłane przez mikrosatelity na bazie smartfonów 1/5Give Pierwsze zdjęcia przesłane przez mikrosatelity na bazie smartfonów 2/5Give Pierwsze zdjęcia przesłane przez mikrosatelity na bazie smartfonów 3/5Give Pierwsze zdjęcia przesłane przez mikrosatelity na bazie smartfonów 4/5Give Pierwsze zdjęcia przesłane przez mikrosatelity na bazie smartfonów 5/5


Niemożność wypalenia obrazu ... | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nNiemożność wypalenia obrazu ...\nTemat na forum 'Dla świeżaków' rozpoczęty przez kilov1, Październik 1, 2010.\nWIem że było, czytałem o tym trochę na forum i nie tylko. Mam lapka FS esprimo z nagrywarką Optiarca. Pewnie że żadna rewelacja ale skoro jest niech będzie. Wypalałem z pół roku temu płytki Verbatima i Esperanzy i nie było żadnych problemów. Teraz po pół rocznej przerwie zakupiłem Esperanzę ( akurat w realu nie było Verbatimów) i po próbie wypalenia dwóch płyt mam taki komunikat po 50% procesie nagrywania :\nNie karzcie, nie banujcie Nie wiem co jest grane... Może być tak że kiedy było good teraz jest źle. Normalne płytki wypala np z muzyką. Firma jakaś kiepska ale wypala. CO jest ?\nkilov1, Październik 1, 2010\nZmień płyty, nie pomoże zmień nagrywarkę.\nakir, Październik 1, 2010\n1) wadliwe płytki\n2) słaba nagrywarka\n3) uszkodzone iso\nDzięki koledzy, ale zanim sprawdziłem wasze (p)odpowiedzi na forum, zainwestowałem w płytkę Verbatimu. Sprawdziłem abgx, było ok. Ale wcześnieij przed nagrywaniem na tamte też było dobrze. Zacząłem nagrywać na V'ma. Szło wolno, podejrzanie wolno, tak samo jak na tych Esperanzy. Ale.... Doszło do tych 50%, zabuczało w kompie ale poszło nadal i jednak nagrało do 100%. Odpaliłem na Xboxie. Poprosiło tylko o zmianę PAL i ok. Dało radę. Poszło. Dzięki za podpowiedzi. ( chodziło o grę Fifa 11)/.\nZastanawiające jest tylko to , że wcześniej nagrywałem na tych samych płytach i było okiej.... a teraz ....\ntomi100, Marzec 26, 2013, na forum: Kosz\nVerbatim DVD-R DL, zdatne do wypalenia?\nKamilKiri, Październik 22, 2012, na forum: Dla świeżaków\nFifa 13 pomimo wypalenia ihasem BŁĄD\nSiszunia, Październik 6, 2012, na forum: Kosz\nkrzysiek_xbox360, Marzec 20, 2012, na forum: Problemy\nPrzygotowanie gry do wypalenia\nAskatras, Czerwiec 18, 2011, na forum: Dla świeżaków


Hotel Bál**** Balatonalmádi - Hotel Wellness w Balatonalmadi\nCzterogwiazdkowy Bál Resort Hotel położony jest na północnym brzegu Balatonu, w miejscowości Balatonalmadi. Można do niego dotrzeć z Budapesztu i z południowego brzegu Balatonu autostradą M7, zaś z Wiednia przez Győr autostradą M1, potem drogą 82 przez Veszprem do miejscowości Balatonalmádi.\nHunguest Hotel Bál Resort dysponuje 210 pokojami hotelowymi.\nPokój dla osoby mającej problemy z poruszaniem\nPokoje z możliwością połączenia\nOtwarta: 18:00 - 22:30.\nOtwarte: 10:00 - do północy lub do 02:00.\nOtwarte: 06:30 - 22:00\nSerwis pokojowy: 06:00 - 22:00\n473 m2 powierzchni, z wytłumionymi, ruchomymi ścianami, pozwalającymi rozdzielić salę w stosunku 1/3 - 2/3. Oświetlenie naturalne, wbudowana nowoczesna aparatura nagłaśniająco-wizualna, rzutnik, aparatura regulująca stopień oświetlenia sali.\n120 m2, łączy się z salami Tramontana i Nevera, otwiera się na wewnętrzny basen. Jest idealnym miejscem na przerwy kawowe, "stojące" przyjęcia, wystawy, posiada własną szatnię.\nKryty basen 25 metrów długości, 5 torów, 1,30m głębokości\nPokój wypoczynkowy z 40 łóżkami do wypoczynku\nInfrasauna (3 osobowa)\nSauna fińska (8 osobowa)\nKabina parowa (10 osobowa)\nBasen głębinowy z zimną wodą\nJacuzzi (8 osobowe)


Podstawy Scrum - Scrumdo\nSzkolenie autorskie, dwudniowe przewidziane na 16 godzin zapewnia podstawy potrzebne do zrozumienia założeń frameworku Scrum.\nCelem szkolenia jest zapoznanie uczestników z podstawami i mechaniką frameworku Scrum. Przedstawienie zasad, przeznaczenia wydarzeń Scrum oraz ról w Scrum. Po szkoleniu uczestnicy posiądą wiedzę na temat istotności samoorganziacji, empiryzmu i iteracyjno-inkrementalnego budowania przyrostów produktu. Zachaczymy także o najpopularniejsze błędy i problemy pojawiające się podczas codziennej pracy w sprintach i jak sobie z nimi poradzić.\nSzkolenie dedykowane wszystkim entuzjastom zwinnego podejścia zarządzania projektami, osobom, które chcą zapoznać się z założeniami frameworku Scrum na następnie praktycznie je przećwiczyć, aby móc jak najszybciej zacząć stosować je w życiu.\nNa życzenie materiał może być zmodyfikowany o aspekty pracy unikalne dla grupy docelowej, przykładowo:\n– praktyk devops wraz z wykorzystaniem narzędzi (np. Jira, Bamboo, Confluence, Service Desk ), itp.\nNie ma szczególnych wymagań dla uczestników tego szkolenia\nKiedy używamy Scrum?\nModelowy zespół Scrum, role i zakresy odpowiedzialności – Product Owner, ScrumMaster, Development Team\nSzkielet Scrum (framework)\nNajważniejsze pojęcia, czyli co to jest Rejestr Produktu (Product Backlog), Rejestr Iteracji (Sprint Backlog), Rejestr Blokad (Impediments Backlog), Definicja gotowości (DoR) oraz definicja ukończenia (DoD)\nPrzebieg iteracji (sprint)\nMonitorowanie postepów prac (Wkresy wypalenia, prędkość zespołu, inne)\nDemo oraz Retrospekcje\nNa życzenie test zdobytej wiedzy\n1800 netto + VAT (early bird, do 4 tygodni przed szkoleniem)\n2000 netto + VAT (regularna)


[szukam] Sponsora - Współpraca - skript.pl - najlepsze skrypty Minecraft\nPrzez jasiubor, 7 stycznia 2017 w Współpraca\nNie będę przeciągał, tylko mówię, że szukam sponsora. Polegać to będzie na takim czymś:\nJa - robie cały serwer (paczka gotowa, wystarczy tylko spawn ogarnąć, jakieś 2-3h w 2) wszystko aktualizuje, poprawiam itp. (Serwer najlepiej żeby stał na lvl.pro, jeśli serwer się mocno rozwinie, ogarnę domenę)\nSponsor - inwestuje w serwer.\nChodzi mi tu o serwer RPG + Survival, nie widziałem jeszcze nigdy takiego w Polsce przynajmniej. Coś jak EasyHc tylko z tymi itemkami różnymi.\nJeśli chodzi o zarabianie się na serwer, to pierwsze zarobki idą w serwer, czyli zbieramy kasę na przedpłatę 6 mies. i jak uzbieramy to resztą się dzielimy 60% dla mnie i 40% dla sponsora. (Oczywiście jeśli zarobki będą realne.)\nTo tyle z mojej strony. Chętnych zapraszam do komentowania pod postem, potem się skontaktuję\nJakie kwoty miesięcznie Cię interesują?\nEasyhc z różnymi itemkami? Nie widziałeś nigdzie w Polsce takiego? Jest bardzo dużo takich serwerów... Nawet ja takowy posiadam\n14 godzin temu, gnomsy napisał:\nChodzi mi tu o MegaEnchant, tylko z survivalem. Nie sądzę, że masz tak bardzo rozbudowany serwer jak tamten pod względem RPG \_\nBo nie chodziło mi tu o taki prot 20 czy coś, tylko przykładowo:\n+1% szansy na natychmiastowe zabicie\n14 godzin temu, xVendrome napisał:\n35 zł wystarczy na 3 GB Ramu. Jeżeli Sponsor będzie chciał zainwestować w reklamę, to już cena reklamy do ustalenia\nEdytowane 8 stycznia 2017 przez jasiubor\n" 60% dla mnie i 40% dla sponsora " czyli niech sponsor włoży kasę a może mi się uda zrobic to za free a on jeszcze niech mniej zarabia mimo że dzięki niemu chodzi serwer czegoś tu nie rozumiem, czyli sponsor może nawet nie wyjść na 0 bo ty musisz mieć kase na conajmniej 6msc? smutne\n16 godzin temu, MrPatryk07 napisał:\nOn tylko kasę daję, czyli jakieś 120 na początek To nie fortuna, a ja robię wszystko z sewerem, tzn. muszę ogarnąć sklep internetowy, zainstalować na VPSie mc oraz cały serwer aktualizować do nowszych wersji, czyli co jakiś czas cały reinstall pluginów\nXD 30zł ahahahaha to duży serwer to nie będzie ;D!\nPo 2. Sponsor powinien mieć korzyść z tego minimum 50% przynajmniej na moim serwerze tak jest.\nEdytowane 23 stycznia 2017 przez Kicpro\nDnia 10.01.2017 o 09:02, jasiubor napisał:\nJeżeli 120 zł to mało to sam płać Twoja oferta jest do du**!\nDnia 21.01.2017 o 14:50, Kicpro napisał:\nJa mam serwer i płace za niego 400zł\nPodaj IP na PW


Biurkowa stacja ładująca 2x USB-C+2xUSB 75W kolor biały (Cameron Sino)\n4x USB (2x USB-C + 2x USB) biurkowa stacja ładująca 75W Uniwersalne napięcie 100V-240V AC Kabel zasilający 130cm z wtyczką EU Ładowarka PD 60W: 5V3A, 9V3A, 12V3A, 15V3A, 20V3A, 16.5V 3.5A DC Ładowarka PD 18W: 5V3A, 9V3A, 12V1.5A DC 2 USB : DC5V/2.4V\nBiurkowa stacja ładująca 2x USB-C+2xUSB 75W kolor czarny (Cameron Sino)\nBiurkowa stacja ładująca 1x USB-C+1xUSB QC 3.0+2xUSB 75W kolor czarny (Cameron Sino)\n4x USB (1xUSB-C +1x QC 3.0+2x USB) biurkowa stacja ładująca 75W Uniwersalne napięcie 100V-240V AC Kabel zasilający 130cm z wtyczką EU Ładowarka PD 60W: 5V3A, 9V3A, 12V3A, 15V3A, 20V3A, 16.5V3.5A DC QC 3.0: 5V3A, 9V3A, 12V1.5A DC 2 USB : DC 5V/2.4V Kompatybilne urządzenia: MacBook iPad Pro 2018 iPhone XS iPhone XR X Galaxy S9 Galaxy S8 I wiele innych\nBiurkowa stacja ładująca 1x USB-C+1xUSB QC 3.0+2xUSB 75W kolor biały (Cameron Sino)\nŁadowarka sieciowa USB 1A pomarańczowa (gustaf)\nUniwersalna ładowarka sieciowa z wyjściem USB w kolorze pomarańczowym.\nŁadowarka sieciowa USB 1A czarna (gustaf)\nUniwersalna ładowarka sieciowa z wyjściem USB w kolorze czarnym.\nŁadowarka sieciowa ze złączem mini USB 1A (Forever HQ)\nŁadowarka sieciowa ze złączem mini USB Maksymalne natężenie prądu 1100 mA\nŁadowarka sieciowa USB 1A purpurowa (gustaf)\nUniwersalna ładowarka sieciowa z wyjściem USB w kolorze purpurowym.\nUniwersalny zestaw ładujący USB 15 w 1 (gustaf)\nUniwersalny zestaw ładujący umożliwia ładowanie praktycznie wszystkich dostępnych na rynku urządzeniach mobilnych:\nŁadowarka sieciowa USB 1A niebieska (gustaf)\nUniwersalna ładowarka sieciowa z wyjściem USB w kolorze niebieskim.\nŁadowarka sieciowa USB 1A zielona (gustaf)\nUniwersalna ładowarka sieciowa z wyjściem USB w kolorze zielonym.


Z Palette - ULTIMATE CUSTOMIZABLE MAKEUP PALETTE - Podwójna paleta magnetyczna do kosmetyków - DOUBLE SIDED BLACK\nZ Palette - ULTIMATE CUSTOMIZABLE MAKEUP PALE ... TTE - Podwójna paleta magnetyczna do kosmetyków - DOUBLE SIDED BLACK\nSklep Z Palette Akcesoria Z Palette - ULTIMATE CUSTOMIZABLE MAKEUP PALETTE - Podwójna paleta magnetyczna do kosmetyków - DOUBLE SIDED BLACK\nMarka: Z Palette\nSeria: ULTIMATE PALETTE\nWaga netto 375 g\nInformacje dodatkowe Wymiary wewnętrzne palety: (2x) 19 cm x 10,5 cm 0,8 cm\nWymiary zamkniętej palety 20,5 cm x 12,5 cm x 2,8 cm\nVIPERA - DOUBLE-SIDED BRUSH - Podwójny pędzelek do brwi\nDOUBLE SIDED BLACK - ULTIMATE CUSTOMIZABLE MAKEUP PALETTE marki Z Palette. Podwójna paleta magnetyczna do kosmetyków. Posiada wzmocnioną podstawę magnetyczną na każdej stronie oraz dwie przezroczyste pokrywy zamykające. Solidnie wykonana. Bezpieczne zamknięcia zabezpieczają produkty bez względu na to, która strona jest skierowana do góry. Paleta pozwala na stworzenie nieograniczonej liczby kombinacji z ulubionymi produktami do makijażu. Jest wygodnym i praktycznym sposobem na przechowywanie kosmetyków w jednym miejscu. Idealnie sprawdzi się w podróży.\nSprzedawana paleta jest pusta, produkty w niej umieszczone stanowią wyłącznie eksponat zdjęcia poglądowego.\nPodwójna paleta do makijażu.\nPosiada bezpieczne zamknięcia, które chronią kosmetyki bez względu na to, która strona jest skierowana do góry.\nIdealnie sprawdzi się w podróży.\nPozwala na przechowywanie ulubionych cieni, pudrów lub szminek w jednym miejscu.


Dark Archon, Autor w serwisie arhn.eu - gry wideo z innej perspektywy | Strona 112 z 139\nStrona główna » Archiwum dla Dark Archon » Strona 112\nZacznijmy od krótkiej historyjki. W 1995 roku do europejskich sklepów trafia konsola Sega Saturn. 18 lat później, 17 kwietnia 2013 w internecie pojawiają się zdjęcia konsoli „Sega Pluto” – prototypowej wersji Saturna z wbudowanym modemem Netlink o której nie słyszał wcześniej nikt. Użytkownik „Super Magnetic” podający się za byłego pracownika Segi, autor fotografii, t...\nNiezależny developer NeocoreGames otwiera przedpremierowe zamówienia na swój najnowszy tytuł w steampunkowym świecie Van Helsinga. The Incredible Adventures of Van Helsing to steampunkowo-gotycki action-RPG w stylu Diablo, który ma mieć swoją premierę w maju 2013 roku. Już dziś jednak można składać zamówienia przedpremierowe, które dadzą graczom natychmiastowy dostęp do Steamowej wersji beta gry. ...\nJak podaje europejski blog PlayStation, trylogia Jak i Daxter, która w lutym 2012 pojawiła się w zremasterowanej formie na konsoli PlayStation 3, zmierza pewnym krokiem w kierunku Vity. Trzy pierwsze części kultowej platformówki – Jak and Daxter: The Precursor Legacy, Jak II oraz Jak 3 trafią na PlayStation Network (oraz na sklepowe półki!) w czerwcu 2013 i prócz gameplayu w klasycznej formi...\nRozpakowanie edycji kolekcjonerskiej najnowszej bijatyki ze stajni Netherrealm Studios - Injustice: Gods Among Us. Skromna w zawartość, ale bogata w jakość i takie właśnie kolekcjonerki lubimy najbardziej!\nOficjalny serwis Pokémon potwierdził „legendarne połączenie” nowego, nienazwanego jeszcze stworka z klasycznym Mewtwo. W nowym, zaledwie dwunastosekundowym teaserze, pokemon.com potwierdza, że ujawniona niedawno sylwetka nowego kieszonkowego potworka, który pojawi się w grze Pokémon X/Y, wiąże się w jakiś sposób z kultowym Mewtwo. Twórcy gry wodzą nas za nos i nie chcą zdradzić żadnych...\nObowiązkowy składnik niemal każdego pirackiego, bazarowego multicarta. Battle City firmy Namco, kolejna legendarna pozycja dla graczy "z czasów Pegasusa". Czy dacie wiarę, że od jej premiery minęło już aż 28 lat?!


Agnieszka Sałek dyrektor handlowa Quick Service Logistics Polska podsumowuje rok 2020 i opowiada jak pandemia zmieniła działalność firmy, a także snuje plany na 2021 rok.\nLogistyka produktów świeżych jest nierozerwalnie związana z gastronomią, a ta została poważnie dotknięta przez obostrzenia. Naszym zadaniem jako partnera było szybkie dostosowanie się do nowej sytuacji i zapewnienie elastycznych dostaw, które nadal byłyby na najwyższym poziomie. Z dzisiejszej perspektywy mogę powiedzieć, że się to nam udało.\nAS: Największym wyzwaniem była oczywiście bezprecedensowa sytuacja, przed którą stanęła cała branża w marcu. Z dnia na dzień sytuacja zmieniła się o 180 stopni, lokale zostały zamknięte, a Polacy zostali w domach, aby spowolnić rozprzestrzenienie się wirusa. W ciągu kilku dni musieliśmy dostosować nasze działania do nowych realiów. Duża zmienność zamówień wymagała\nod nas elastyczności i sprawnego reagowania.\nJak wygląda logistyka żywności w dobie pandemii –\nWakacje, czyli gorący okres dla branży logistyki ż


Nowy kask narciarski Uvex HLMT 700 Visor 52-55cm damski snowboardowy Kraków Podgórze Duchackie • OLX.pl\nNowy kask narciarski Uvex HLMT 700 Visor 52-55cm damski snowboardowy\nNowy, powystawowy kask narciarski Uvex HLMT 700 Visor r.S 52-55cm rose mat (różany) z wizjerem litemirror silver / lasergold lite S2 o przepuszczalności światła 19-43%\nKask nowy z metkami. Jedyny mankament to bardzo delikatne otarcie na boku kasku (ostatnie zdjęcie). Wizjer bez rysek, otarć.\nPasuje spokojnie na głowę o obwodzie 56cm.\nOpakowanie oryginalne. Lekko podniszczone.\nDodane\to 18:25, 26 stycznia 2021\nID ogłoszenia: 651353428\nNowy kask narciarski Bolle Backline Visor z wizjerem 54-56cm przyłbicą\nNowy narciarski snowboardowy kask POC Auric Cut M/L 55-58cm na narty\nNowy miejski kask rowerowy UVEX CITY LIGHT Anthracite mat 52-57cm LED\nNowy kask jeździecki UVEX EXXENTIAL 2 r. M/L 57-59cm do jazdy konnej N\nDodane o\t18:25, 26 stycznia 2021


Mieszkanie z rynku wtórnego na wynajem Elbląg Malborska - Mieszkanie 2 pokojowe 2 pokoje, Warmińsko-Mazurskie\nWynajmę mieszkanie o powierzchni 45,20 m2 przy ulicy Malborskiej (nowsze zasoby budynku) w Elblągu.\na) dwóch pokoi\nc) łazienka z wanną i pralką\nMieszkanie o powierzchni 45,20 m2 położone na II piętrze.Ogrzewaniem i wodą ciepłą z miasta. Przed blokiem miejsce parkingowe ogrodzone szlabanem na pilota..\nCzynsz 1550 złotych + prąd + gaz (kuchenka gazowa) + woda. Kaucja zabezpieczająca w wysokości 1500 złotych - zwrotna.\nNumer oferty w agencji: 1464\nNumer ogłoszenia w szybko.pl: 14240376\nProszę o kontakt telefoniczny w sprawie oferty https://nieruchomosci-warminsko-maz-24.pl/14240376. Jestem nią zainteresowany.\nMieszkanie z rynku wtórnego na wynajem Elbląg Malborska\nnieruchomosci-warminsko-maz-24.pl / 14240376


Kremy CBD na problemy skórne i do codziennej pielęgnacji - plonskwsieci.pl\nKremy CBD na problemy skórne i do codziennej pielęgnacji\n09:03, 28.09.2020 | materiały partnera\nJakiś czas temu na rynku pojawiły się nowe produkty CBD, które są doskonałym rozwiązaniem w leczeniu egzemy, wyprysków atopowych, jak i również innych problemów skórnych. Przede wszystkim warto wiedzieć, że są one w pełni legalne w Polsce. Co warto wiedzieć o kosmetykach z CBD? Jakie wyróżniamy kremy CBD? Czy faktycznie kosmetyki CBD są skuteczne w leczeniu problemów skórnych? O tym w naszym artykule - zachęcamy do przeczytania.\nCBD, czyli kannabidiol, to naturalnie występujący w konopiach fitokannabinoid, który posiada dużo dobroczynnych właściwości, a oprócz tego nie jest psychoaktywny (w odróżnieniu od THC). Według przeprowadzonych badań CBD świetnie radzi sobie z problemami ze snem (np. bezsenność), ma działanie antyoksydacyjne, jak i również poprawia stan skóry. Wciąż przeprowadza się wiele badań, aby móc poznać wszystkie jego możliwości, a także dowiedzieć się o nim jak najwięcej. Ponadto warto dodać, że marki kosmetyczne coraz częściej wykorzystują CBD do produkcji kosmetyków, a te cieszą się niemałą popularnością.\nWedług przeprowadzonych badań CBD jest skuteczny w leczeniu chorób skóry. Na przykład wykazano, że niektóre właściwości CBD są skuteczne w leczeniu egzemy. Interakcja CBD z receptorami CB2 w układzie endokannabinoidowym reguluje równowagę wilgoci w skórze. Rynek oferuje szeroki wybór produktów CBD, dzięki którym możesz szybko i skutecznie zwalczyć problemy skórne. Olej CBD pomaga regulować terpeny w układzie endokannabinoidowym (EX). Naruszenie ich równowagi powoduje rozwój chorób skóry.\nKremy CBD a tradycyjne kremy\nW ciele człowieka znajduje się wiele organów, ale to właśnie skóra jest największym. To zewnętrzna warstwa pokrywająca całe ciała człowieka. Ma wiele zadań - m.in. działa jako środek absorbujący i przechowujący niezbędne składniki odżywcze.\nNależy jednak pamiętać, aby na samym początku najpierw udać się na wizytę do lekarza, który postawi diagnozę i zaproponuje możliwe formy leczenia. Co ważne, stosowanie CBD można łączyć z konwencjonalnym leczeniem. Warto również wiedzieć, że CBD możemy przyjmować doustnie lub stosować za pomocą kremów, olejków, czy maści.\nPamiętaj, że Twoja skóra to pierwsza linia obrony przed szkodliwymi bakteriami i wirusami, dlatego zadbaj o nią najlepiej, jak potrafisz.\nJakie kosmetyki CBD możemy znaleźć na rynku?\nNa rynku znajdziemy szeroki wybór produktów CBD. Wśród nich na pewno znajdziemy:\nolej CBD - najpopularniejszy produkt, którym możemy smarować np. blizny czy oparzenia,\nkrem regenerujący do cery bardzo wrażliwej i suchej, po urazach i oparzeniach,\nkrem przeciwtrądzikowy do cery trądzikowej, tłustej i mieszanej,\nkrem ochronny do skóry wrażliwej i alergicznej, nawilża i regeneruje,\nkrem pod oczy doskonały produkt do codziennej pielęgnacji wrażliwej skóry wokół oczu,\nkrem do rąk to trwałe nawilżenie skóry dłoni\nkrem do stóp odżywia, nawilża, złuszcza naskórek, regeneruje spękania,\nWarto pamiętać, aby kupować produkty CBD u sprawdzonych producentów, jak np. https://cibdol.pl\nPodsumowując, jak możemy wyżej zauważyć, na rynku na pewno znajdziemy szeroki wybór kosmetyków CBD do codziennej pielęgnacji, jak i również, aby móc pozbyć się problemów skórnych. Kosmetyki CBD zazwyczaj nie kosztują dużo - zazwyczaj tyle, co tradycyjne kremy - a są zdecydowanie skuteczniejsze, dlatego naszym zdaniem warto w nie zainwestować i cieszyć się zdrową i piękną skórą.


Browary | TKN24\n‚Tradycja kołem gospodyń się toczy’ w Końskich. III Przegląd KGW...\ndW sobotę po południu w Końskich miał miejsce III Przegląd Kół Gospodyń Wiejskich pod nazwą „Tradycja kołem gospodyń się toczy”. W tym roku na błoniach w pobliżu ulicy Browarnej spotkało ...\nIII Przegląd Kół Gospodyń Wiejskich już w sobotę [zapowiedź]\nW sobotę 4 czerwca przy zbiornikach wodnych Browary będzie miał miejsce III Przegląd Kół Gospodyń Wiejskich pod hasłem „Tradycja kołem gospodyń się toczy”. Koła z gminy Końskie będą międz...\nmaj 20, 2022 5 komentarzy\n30 nowych drzew w Końskich. Przedszkolaki miały ‚dobrą rękę’!...\nW kwietniu przedszkolaki z Samorządowych Przedszkoli z gminy Końskie przy zbiorniku wodnym Browary wsadziły 30 drzew. Po kilku miesiącach zajrzeliśmy w to miejsce i jak się okazuje wszystkie rośliny ...\nMnóstwo chleba w zbiorniku Browary. Tak nie wolno dokarmiać ptaków! [z...\nstyczeń 31, 2021 4 komentarze\nOd wędkarzy otrzymaliśmy zdjęcia przedstawiające ogromne ilości chleba, bułek i innego pieczywa wrzucone do zbiornika wodnego Browary w Końskich lub pozostawionych w jego pobliżu. Ktoś prawdopodobnie...\nJuz działa nowa ‚fontanna’ na koneckich Browarach. Zobaczcie wid...\n‚Jak mądrze dokarmiać ptaki?’ Postawiono tablice informacyjne...\nKończą się prace przy dwóch zbiornikach wodnych znajdujących się na Browarach w Końskich. Zajrzeliśmy na nie z naszą kamerą.\nRelacja wideo: Noc Świętojańska nad Browarami w Końskich\nPomimo chłodnej aury mnóstwo osób w sobotni wieczór przybyło w okolice zbiorników wodnych „Browary” w Końskich by wziąć udział w Nocy Świętojańskiej przygotowanej przez Dom Kultury. ...\nPo raz pierwszy konecki Dom Kultury wychodzi ze swoją imprezą w okolice zbiornika wodnego. Już w sobotni wieczór każdy mieszkaniec Końskich i okolic będzie mógł wziąć udział w „Nocy Świętojańsk...


nola | Starsza pani komentuje\nArchiwa autora: nola\n155. Nie rzucajcie kamieniami.\nOpublikowano 3 lutego 2012 Autor: nola\nOd tygodnia media informowały o zaginięciu 6 miesięcznej Madzi. Wszyscy współczuliśmy rodzicom.\nWczoraj, późnym wieczorem znany (z różnych działań) detektyw ogłosił, że zdołał uzyskać od matki dziecka informację na temat losu maleństwa. Są to tragiczne wiadomości.\nI dziś rozpętała się burza, przedstawiani w głównym medium, czyli telewizji goście, psycholodzy, psychiatrzy, a nawet politycy i zwykli ludzie wypowiadają swoje poglądy na tę sprawę. Są to w większości słowa wyważone, próbujące wytłumaczyć zachowanie matki zaburzeniami psychicznymi, stresem i traumą, albo stanem wyobcowania wśród najbliższych. Publika za to już zionie nienawiścią, już rzuca najgorsze oskarżenia.\nBardzo łatwo powiedzieć, co samemu zrobiłoby się w takiej sytuacji, tylko czy na pewno potrafimy wczuć się w stan ducha innych osób. Aż prosi się przypomnienie w tym momencie słów Wisławy Szymborskiej „tyle o sobie wiemy, na ile nas sprawdzono” .\nA jeśli nie sprawdzono, jakie mamy prawo do uznawania się za lepszych, doskonalszych, idealnych. Jakie mamy prawo twierdzić, że matka Madzi jest zimną, wyrachowaną kobietą?\nNie oskarżajmy, nie oceniajmy, nie mamy monopolu na wiedzę, na ustalenie stanu przeżyć zrozpaczonej matki. Nie wiemy, co działo się w tej rodzinie przed tragedią, ani po niej.\nNieszczęście spotkało małą Madzię i jej rodzinę, nie rzucajmy więc w nich kamieniami.\n154. Dni Babci i Dziadka.\nOpublikowano 20 stycznia 2012 Autor: nola\nKiedy urodził się mój pierwszy wnuk poczułam wielką radość, dumę i szczęście i wydawało mi się że moja miłość do niego jest tak wielka, że w sercu nie ma miejsca dla następnych. A jednak kiedy urodziła się wnuczka to serce rozciągnęło się i kocham ją tak samo jak jej brata i wiem że dla kolejnych dzieciaczków też czułości starczy.\nMawia się, że dziadkowie mogą wnuki rozpieszczać, bo kształtowaniem charakteru zajmują się rodzice.\nMy z mężem staramy się wzmacniać działania wychowawcze rodziców, czasem je nawet uzupełniać. Podczas pobytu u nas wnuki nauczyły się korzystać z łazienki i jeździć na rowerze.\nWiem, że rodzice są zapracowani, więc my dziadkowie przejęliśmy funkcję zapoznawania dzieci z teatrem, kinem, cyrkiem. Jeździmy z nimi na wycieczki i na basen.\nSą to cudowne chwile dla nas dziadków, ale i dla malców.\nSzkoda tylko, że są tak rzadkie, bo jednak dzieli nas ponad 200 km, ale zawsze kiedy maluchy przyjeżdżają, to mamy święto i dziadków i wnuków.\n153. Co jest bardziej ludzkie?\nOpublikowano 18 stycznia 2012 Autor: nola\nTragedia statku Costa Concordia spowodowana została niefrasobliwością kapitana (ale chodzą słuchy, że takie widowiskowe, ale i bardzo niebezpieczne manewry były wykonywane przez innych dowódców wycieczkowców). Wiemy, że Francesco Schettino, stał się już najbardziej negatywnym bohaterem, i to nie za spowodowanie katastrofy, co za haniebne zachowanie, gdy „pierwszy po Bogu” opuścił pokład statku także pierwszy, nie oglądając się na pasażerów i resztę załogi.\nPrzeciwieństwem tchórza stał się kapitan Gregorio De Falco z portu Livorno, który przejął dowodzenie i w ostrych słowach zbeształ uciekiniera. Uważa się, że uratował on honor Włoch, a internauci zachwycają się jego odwagą. A bohater „skromnie przyznaje, że wypełnił tylko swój obowiązek”.\nW żadnym wypadku nie chcę odbierać chwały dzielnemu marynarzowi, ale jego podziwiane zachowanie to nie heroizm, to po prostu rzetelna robota.\nOd razu przypomniał mi się przeprowadzony w grudniu przez tvn plebiscyt na „Zwykłego Bohatera”. Celem tej akcji jak głosili organizatorzy „jest promowanie i nagradzanie osób, które zachowały się uczciwie, wykazały się spontaniczną chęcią niesienia pomocy innym, bądź były po prostu fair.”\nPodziwiamy, więc zachowania, które od zawsze są przypisane człowiekowi, najdoskonalszemu gatunkowi w przyrodzie. Co się z nami stało, że zatraciliśmy nasze naturalne cechy?\nA może to wcale nie są nasze przyrodzone zachowania, może to tylko wydumany ideał, bo powiedzenie, że „człowiek człowiekowi wilkiem” funkcjonowało już w starożytności.\nMoże normą jest zachowanie takie jak w świecie zwierząt, gdzie mocniejszy przegania słabszego, a czasem go nawet zjada, gdzie chroniąc stado poświęca się najsłabsze sztuki, gdzie wartością jest przetrwanie najsilniejszych i najinteligentniejszych osobników dla zachowania całego gatunku.\nMoże nie powinno się wskakiwać do zimnej wody kanału Łuczańskiego w Giżycku, by uratować dwie automobilistki z zatopionego w nim samochodu, może nie leży w naszej naturze walka o poprawę warunków życia niepełnosprawnego mistrza w badmintonie, a normą jest pozostawienie na pastwę losu pasażerów i ratowanie tylko własnej skóry jak zrobił to w sobotę włoski kapitan.\n152. Czas studniówek nadszedł.\nOpublikowano 11 stycznia 2012 Autor: nola\nJestem osobą dojrzałą i nie podobają mi się nowoczesne obyczaje stosowane przez szkoły na sto dni przed maturą. Rozumiem, że czasy się zmieniły, a moja ostatnia szkolna zabawa była dawno, dawno temu i trudno, aby obecnie stosować wszystkie normy ubiegłowiecznych szkół.\nTeraz już nikt nie organizuje zabaw przedmaturalnych w szkolnych salach gimnastycznych. Rezerwuje się w tym celu eleganckie lokale (w moim mieście walczy się o nie, bo dobrych knajp z odpowiednio dużą powierzchnią jest mniej niż szkół przygotowujących do egzaminu dojrzałości). Serwuje się w nich wykwintne potrawy na wspaniałej zastawie. Rodzina wynajmuje limuzyny, zamawia kosmetyczkę, fryzjerkę i wybiera wspaniałe balowe kreacje, nawet jeżdżąc po nie do znanych projektantów. Na parkietach studniówkowych króluje, bowiem dorosła moda, uczennice epatują dekoltami, cekinami, gorsetami. Byłam na takiej studniówce, gdzie jedna z uczestniczek, niczym gwiazda estrady, zmieniała suknię i pantofle.\nMyślę, że studniówka zamiast integrować po raz ostatni uczniów, dzieli ich; na elitę - tych lepszych, zamożnych, którzy „bywają” i na tych gorszych.\nO ile rozumiem korzystanie z lokali, gdzie można pokazać młodzieży ładne wnętrze i eleganckie przyjęcie, to rozsądnie dobierałabym potrawy. Młodzież nie oczekuje takiej ilości jedzenia na „imprezie”. Zamiast bigosu, flaków, czy barszczu, woli przekąski i napoje gazowane. Na pewno jednak szkoły powinny wymagać od uczennic stosownego stroju, najlepiej w tradycyjnych szkolnych barwach. Napisałam uczennic, bo do chłopaków nie można się przyczepić. Nawet najwięksi luzacy, co to przez całą „szkołę” w dresach i kapturzastych bluzach przechodzili, na studniówkę stawiają się w garniturach i eleganckich błyszczących pantoflach.\nI tu wyrażę moje uznanie dla stylistki Wiganny Papiny, która w dzisiejszym porannym programie tvp pokazała przepiękne, bardzo modne, eleganckie, ale typowo szkolne kreacje studniówkowe. Mini sukieneczki z czarnej tkaniny, niektóre z odkrytymi ramionami. Ozdabiane szkolnymi białymi kołnierzami i mankietami. Była też seksowna jasna bluzka do czarnej spódnicy, albo zestawienie czarnej błyszczącej bluzki z białą spódniczką.\nWięc precz z przesadzonymi dorosłymi i często mało eleganckimi sukniami, wróćmy do tradycji, podkreślającej uroki nastolatek wchodzących w dorosłość, a wtedy studniówka, nawet w najlepszej restauracji w mieście, będzie znowu fajną szkolną zabawą.\n151.W Nowym Roku\nOpublikowano 3 stycznia 2012 Autor: nola\nSerdeczne życzenia zdrowia,szczęścia, spełnienia marzeń, wiary w siebie i siły do pokonywania trudności\nskładam każdemu, ktoprzypadkowo trafi na tę stronę.\nPrzykro mi, że zamilkłam. Nie potrafię podać bardzo ważnychpowodów. Tak się stało i już. Przepraszam tych, którzy zawiedzeni tu zaglądali.Przepraszam także wszystkich przyjaciół, do których ja nie wpadałam.\n149. Ja strajkuję od lat.\nOpublikowano 7 września 2011 Autor: nola\nJaka polska kolej jest każdy wie. Zdenerwowanie pasażerówna pracę kolejarzy (tych w mundurach i tych w garniturach) sięgnęło zenitu ipostanowiono skrzyknąć się za pośrednictwem Internetu i wyrazić swojeoburzenie poprzez strajk. Terminwyznaczono na dzień dzisiejszy, czyli 7 września.\nNiestety nie udał się ten plan, mimo zapowiedzi wiele osóbnie bojkotowało kolei. Ludzie musieli dojechać do pracy, do lekarza, czy też doinnych ważnych dla nich miejsc. Mimo to, komentatorzy uważają, że samazapowiedź strajku pasażerów świadczy o kształtowaniu wśród Polaków postawtypowych dla społeczeństwa obywatelskiego.\nZapewne tak jest, a następny protest klientów różnychspółek transportowych może być bardziej skuteczny.\nJa strajkuję już od lat, choć o moim istnieniu nikt nakolei nie wie.\nMieszkam w odległości 200 kilometrów od stolicy i tamnajczęściej jeżdżę. Ale nie pociągiem, bo bilet jest 2, a nawet 4 razy droższyod popularnego w naszym regionie transportu autobusowego, czas jazdy zaś prawiedwa razy dłuższy i czasem z przesiadką. Do tego autobus jest czysty, zawsze mammiejsce siedzące, papier toaletowy w łazience, często dostaję kawę i porannągazetę w podróży a nawet mogę obejrzeć film. Autobusy jeżdżą w dogodnychgodzinach i punktualnie. W czasie wakacji, albo w okresie świątecznym trzebabilety kupować z dużym wyprzedzeniem.\nDziwię się, żejeszcze nie zlikwidowano połączeń kolejowych mojego miasta z Warszawą, bo chybapociągi jeżdżą puste. Ja nie byłam na dworcu PKP już 5 lat.\nGdyby winnych regionach różne przedsiębiorstwa transportowe zorganizowały przewózpasażerów, to niewidzialna ręka rynku przyspieszyłaby zmiany na kolei.\n148. Życzę wszystkiego najlepszego ludom arabskim.\nOpublikowano 25 sierpnia 2011 Autor: nola\nWiosna ludów arabskich trwa już wiele miesięcy.Społeczeństwa Afryki Północnej wystąpiły przeciw dyktatorom domagając sięzmian, a przede wszystkim wolności i demokracji. Nie będzie to zapewne odwzorowaniezasad europejskich. Niech kraje arabskie kierują się własną tradycję i kulturę.\nTylko, czy społeczeństwa żyjące długie lata w pełnympodporządkowaniu władzy, bez silnej opozycji, są przygotowane na wolność? Czypotrafią sprawnie przeprowadzić wybory i wyłonić nowoczesne organy władzy? Czyporadzą sobie z problemami finansowymi, gospodarczymi, religijnymi ipolitycznymi? Czy zapowiadane zmiany zadowolą obywateli?\nGdy euforia z obalenia znienawidzonej władzy opadniezacznie się narzekanie ludności.\nKażdy czego innego oczekuje od nowego porządku, alewszyscy jednakowo liczą na dobrą i lekką pracę z wysoką pensją, na bezpłatne i nowoczesne oświatę i służbęzdrowia. Wszyscy wierzą, że rewolucje zapewnią potęgę i znaczenie ich państwana arenie międzynarodowej, że nowa władza sprawnie zadba o bezpieczeństwowewnętrzne i zasiłki socjalne.\nNiestety, jak pokazują doświadczenie społeczeństwprzebudowujących swoje państwa, w tym polskiego, zmiany nie gwarantująszczęścia i luksusów, a nawet dobrobytu wszystkim. W każdym ustroju i pod każdąszerokością geograficzną udaje się to niektórym.\nMimo to, życzę budzącym się ludom arabskim, abyzadowolenie ze zmian objęło jak największą grupę obywateli. Będę za to trzymałakciuki.


20 złotych - Piotr Michałowski - Złote i srebrne - kolekcjonerskie - III RP po denominacji od 1995 - Internetowy Katalog Monet\n20 złotych - Piotr Michałowski\nStylizowany obraz "Stajenni z końmi i psem". W prawym dolnym rogu w kole orzeł w koronie, wokoło napis RZECZPOSPOLITA POLSKA 2010 / • 20 ZŁ, pod łapą orła znak mennicy warszawskiej.\nPopiersie Piotra Michałowskiego z autoportretu wykonanego po 1849 r. na tle pejzażu z Sieniawy według akwareli Michałowskiego. Z lewej pionowo napis: 1800-1855, na dole poziomo napis: Piotr Michałowski oraz paleta malarska z naniesionymi kolorami.\nPiotr Michałowski - autoportret po 1849 r.\nPiotr Michałowski (ur. 2 lipca 1800 r. w Krakowie, zm. 9 czerwca 1855 r. w Krzyżtoporzycach k. Krakowa) – polski malarz okresu romantyzmu, organizator życia społecznego i gospodarczego, mąż stanu; portrecista, animalista i batalista. Syn Józefa Michałowskiego.Był człowiekiem wszechstronnie wykształconym. Studiował nauki matematyczno-przyrodnicze, ekonomiczne i humanistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na uniwersytecie w Getyndze. W latach 1823-1830 zajmował się organizacją hutnictwa w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. W tym czasie często bywał w osadzie Tomaszów Mazowiecki, odwiedzając siostrę Antoninę z Michałowskich Ostrowską (1799-1871) i szwagra Antoniego Ostrowskiego (uwiecznionego na żetonach turystycznych w 180 rocznicę nadania praw miejskich dla Tomaszowa Mazowieckiego), który w latach 1811-1812 pobudował tu dworek w stylu klasycystycznym (obecnie mieści się w nim Muzeum im. Antoniego hr. Ostrowskiego).\nMuzeum w Tomaszowie Mazowieckim - wygląd obecny.\nRysował tu kuźnie tomaszowskie, kowali przy pracy, fizjonomie mieszczan tomaszowskich. Malował też portrety Antoniego Ostrowskiego i członków jego rodziny. W Tomaszowie poznał Julię Olimpię Ostrowską (1807-1875), córkę hr. Antoniego Ostrowskiego z pierwszego małżeństwa, którą poślubił 1 lutego 1831 r. w Warszawie. Miał z nią siedmioro dzieci.\nPo powstaniu listopadowym, podczas którego zajmował się nadzorem produkcji broni i amunicji, wyjechał do Paryża. Tam poznał malarstwo najlepszych mistrzów hiszpańskich, flamandzkich i holenderskich; m.in. Diego Velázqueza i Fransa Halsa. Fascynował się malarstwem Théodore’a Géricaulta. Oddziałał też na niego Aleksander Orłowski. Po powrocie do Polski, w 1837 r. zamieszkał w Krzyżtoporzycach. W latach 1848-1853 był prezesem Rady Administracyjnej miasta Krakowa. W r. 1848 ufundował Zakład Św. Józefa dla Osieroconych Chłopców w Krakowie, działający do roku 1950.\nBył znakomitym malarzem koni, scen batalistycznych (kilka wersji bitwy pod Samosierrą, epizody z powstania listopadowego) oraz portretów (wizerunki polskich hetmanów, chłopów, Żydów, członków rodziny i przyjaciół). Tworzył też sceny rodzajowe z życia wsi. Wiele kompozycji poświęcił epopei napoleońskiej, postaci cesarza Napoleona i dziejom oręża polskiego. Pozostawił ponad 1000 szkiców (rysunki, akwarele). Jego obrazy odznaczają się dużą ekspresją, znakomitą kolorystyką, doskonałym rysunkiem i szkicową fakturą malarską. Jego obrazami zachwycał się Pablo Picasso, kiedy odwiedził Muzeum Narodowe podczas swojego pobytu w Warszawie.Został pochowany na krakowskim Cmentarzu Rakowickim.Przez cały wiek XIX był niemal zupełnie nieznany. Odkryciem i zaskoczeniem stał się pierwszy wielki pokaz jego dzieł w czasie polskiej Wystawy Krajowej we Lwowie w 1894 r. W XX w. uznano go za jedynego polskiego malarza europejskiego formatu. W 1917 r. Muzeum Narodowe w Krakowie otrzymało 82 prace artysty od jego córki Józefy. Pierwsza monografia artysty (zawierająca cenne listy i teksty źródłowe) ukazała się anonimowo w 1911 r. Jej autorką była córka malarza Celina, która odziedziczyła po ojcu talent malarski, wybrała jednak powołanie zakonne.