MUREXIN - MW-DOM Warszawa - Pruszków\nStrona główna / Sklep Budowlany / PRODUCENCI / MUREXIN\nKLEJE DO PŁYTEK, MUREXIN\nMUREXIN ELASTYCZNA ZAPRAWA KLEJĄCA KGX 45\nMUREXIN ZAPRAWA KLEJOWA KMG 25\nFirma Murexin to producent idealnie dopasowanych produktów, systemów dedykowanych dla podmiotów z branży budowlanej. Chemia budowlana Murexin wytwarzana jest łącznie w wielkości ponad 3000 produktów. Marka w swojej misji łączy wiekową tradycję z dążeniem do osiągnięcia najwyższej jakości produktów niezbędnych w budownictwie.\nMurexin to część austriackiej grupy Schmid Industieholding GmbH, która posiada niesamowitą tradycję biznesową. W swoich rodzinnych kręgach, w holdingu zrzesza takie firmy jak Austrotherm, Furtenbach, Baumit, Wopfinger Transportbeton, Lorencic, Ortner oraz Wolf Plastics.\nO firmie Murexin\nGłówna siedziba firmy Murexin mieści się w Wiener Neustadt (AT), gdzie funkcjonuje zarówno zakład produkcyjny, centralny magazyn, jak i centrum laboratoryjne odpowiadające za rozwój, kontrolę oraz badania nad jakością.\nFirma Murexin ma za sobą ponad 90-letnie doświadczenie, podczas którego nie tylko dba o osiąganie jak najwyższej jakości produktów, ale także o zrównoważony rozwój i ekologię. Produkty marki Murexin, między innymi: zaprawa, Murexin klej, zaprawa klejowa Murexin fuga, dostępne są na ponad 30 rynkach eksportowych. Dystrybuowane są poprzez sprzedaż bezpośrednią, spółki zależne, a także partnerów dystrybucyjnych.\nOferta marki Murexin Polska\nOddział Murexin Polska istnieje od 2004 roku. Jego siedziba umiejscowiona jest w Krakowie. Produkty oferowane przez firmę stworzone zostały przy utrzymaniu najwyższych standardów technicznych. Proces produkcji oszczędza naturalne zasoby, dzięki czemu jest przyjazny dla środowiska, a tym samym dla użytkownika. Produkty marki są jednocześnie nowoczesne, ale i proekologiczne. Są także łatwe w obróbce, a do tego szybkie w aplikacji.\nProdukty marki Murexin dzielą się na następujące kategorie: systemy klejenia wykładzin i parkietu, systemu powłok żywicznych, systemy klejenia płytek i kamienia, systemy naprawy betonu i wykonywania jastrychu, a także systemy hydroizolacji. Część z nich dostępna jest także w sklepie internetowym MW-Dom na stronie https://mw-dom.pl/.


Biopolin wabi pszczoły trzmiele 50ml - Sadowniczy.pl\nBiopolin wabi pszczoły trzmiele 50ml\nkod produktu: 157669\nPreparat do opryskiwania kwitnących upraw w celu powiększenia ich błyskotliwości dla pszczoły miodnej, murarki ogrodowej i trzmieli. Kwiaty z roślin traktowanych Biopolinem są dynamiczniej odwiedzane przez te owady i w rezultacie sprawniej zapylone. Prowadzi to do obszernego powiększenia plonu i poprawy jego jakości. Sugerowany do stosowania w uprawach sadowniczych, warzywnych i rzepaku. Posiada kompilację najróżniejszych substancji pochodzenia naturalnego lub identycznych z nimi, które zmieszane ze sobą posiadają udowodnione, silne parametry przywabiania pszczół. W preparacie użyto progresywną technikę formulacji atraktantów - Slow Release Technology. Dzięki czemu efekt przywabiania pszczół jest zrównoważony i przedłużony w czasie. Do skutecznego działania artykułu wystarczy wykonanie je.\n(ogórek, plantacje nasienne przeróżnych gatonków warzyw)


Analiza przypadkow klinicznych – Medycyna – protezy i implanty\nZbadaliśmy wpływ ewentualnego błędu selekcji resztowej za pomocą dwóch analiz walidacyjnych, które szacowały (i) wpływ na hospitalizacje z przyczyn sercowo-naczyniowych z dwóch kolejnych lat, w których pacjenci nie mieli szczepień w roku, (ii) wpływ na hospitalizacje z powodu raka (nieskorelowany wynik ). W obu przypadkach spodziewaliśmy się, że szczepienia będą nieskuteczne. Analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą R 3.2.21\nSpośród 4,9 miliona pacjentów w bazie danych, 59 202 pacjentów z HF spełniało kryteria włączenia (patrz Dodatkowe materiały online, rysunek S2). Kluczowe cechy pacjenta przedstawiono w Tabeli 1. Średni wiek w chwili rozpoznania HF wynosił 74,7 lat (SD ± 11,3), a połowa wszystkich pacjentów była płci męskiej (50,1%). Szczepionki podawane między wrześniem a grudniem stanowiły prawie wszystkie szczepienia (2% podawane między styczniem a sierpniem). W tych czterech miesiącach szczytem miesięcy szczepień był październik i listopad (w 84% przypadków).\nNiektórzy pacjenci mieli więcej niż jedno szczepienie podczas okresu obserwacji; Szczepienia od stycznia do sierpnia nie zostały uwzględnione w analizie (5210 epizodów (2,0%).\nNiektórzy pacjenci mieli więcej niż jedno wypisanie ze szpitala.\nRoczne pobieranie szczepionek było zróżnicowane i wahało się od 8% w 1990 r. Do 49% w 2013 r., Przy maksimum 63% w 2006 r. (Ryc. 1).\nPrzyjmowanie szczepień u pacjentów z niewydolnością serca w Anglii od września do grudnia, w ciągu roku.\nStosując warunkową regresję Poissona (IRR [95% CI]), pacjenci w roku szczepień, w porównaniu z sąsiednim rokiem bez szczepień, byli o 27% rzadziej hospitalizowani z powodu choroby sercowo-naczyniowej (całkowita IRR dla okresu od 31 do 330 dni po szczepieniu 0,73 [0,71, 0,76]). Zaobserwowaliśmy niewielki wpływ ochronny na liczbę hospitalizacji z powodu infekcji dróg oddechowych (0,83 [0,77, 0,90]) i wszystkich przyczyn (0,96 [0,95, 0,98]). Efekty zmieniały się w różnych okresach ekspozycji i były największe podczas 31-120 dni po szczepieniu (Figura 2).\nW analizach podgrupy ogólne względne efekty (od 31 do 330 dni po szczepieniu) były największe u pacjentów w wieku poniżej 66 lat, chociaż test na heterogeniczność był statystycznie istotny tylko w przypadku hospitalizacji z powodu wszystkich przyczyn (ryc. 3). Oceny wpływu były podobne u mężczyzn i kobiet, przy czym test na heterogeniczność był nieistotny dla chorób sercowo-naczyniowych, infekcji dróg oddechowych i słabej heterogenności dla wszystkich przyczyn (ryc. 3).\nWpływ szczepień przeciwko grypie na ryzyko hospitalizacji z powodu chorób układu krążenia, infekcji dróg oddechowych i wszystkich przyczyn, według wieku (A) i (B) płci. Modele dostosowane do kolejności roku szczepień. Test Q używany do testowania heterogeniczności w grupach, a IRR oznacza wskaźnik częstości wypadków.\nPodczas gdy nie było dowodów na zróżnicowane skojarzenie w roku szczepień lub w wywiadzie z chorobą niedokrwienną serca, zaobserwowaliśmy znaczną niejednorodność między składnikami wyniku sercowo-naczyniowego a tym, czy pacjenci otrzymywali szczepienie wcześnie, czy późno w roku (ryc. 4). W szczególności vac


Dookola-swiata: Fotografia #2 - zdjecia nieba.\nAutor: Dookola Swiata o 14:45\n888kamila 26 listopada 2014 16:27\nJakie piękne zdjęcia i te kolory! <3\nMadusia 26 listopada 2014 18:23\nniesamowite zdjęcia- podzielam słabość do nieba i jeszcze przeróżnych obliczy, które uwielbiam dokumentować na zdjęciach. :) też kiedyś muszę taką notkę u siebie zrobić, bo Twoja szalenie mi się spodobała. :)\nPaulina Bergel 26 listopada 2014 19:55\nPoczułam się jak w niebie :)\nPatrycja T 27 listopada 2014 00:26\nOd jakiegoś czasu na niebie można rzeczywiście zaobserwować różne cuda. Dawniej nie kojarzę, aby tak często niebo przybierało kolory intensywnej czerwieni, pomarańczy... Chyba, że rzadko zwracałam na to uwagę :)\n_manekineko_ 27 listopada 2014 10:54\nojej, śliczne te twoje zdjęcia! Bardzo mi się podobają w szczególności zachody\nMode Moi Sell 27 listopada 2014 11:19\nDominika Gierszewska 28 listopada 2014 23:10\nNiebo zawsze zachwyca :)\nStrudelka 111 2 grudnia 2014 11:11\nFotografia flory i fauny jest moją wielką pasją :) powoli staje się też zawodowa.\nZ przyjemnością patrzę na takie zdjęcia :)


Internetowy - przyjazny katalog stron Strony.org\nWitamy na stronie szukam dawcy spermy Serwis internetowy kierowany do dawców nasienia i wszystkich kobiet i par, które z powodu braku męskiego partnera lub niedoskonałości jego nasienia, nie mogą posiadać potomstwa. Na naszym serwisie ogłaszają się Panie...\nBlog - kometa Halleya, Enckego\nKomety - blog internetowy na temat życia komet. Na blogu informacje na temat czym są komety i jak wygląda życie komet. Na strone opisane komety - kometa Halleya i kometa Enckego.\nBlog Patent Żeglarski\nPatenciarz - blog internetowy na temat patentu żeglarskiego. Na stronie informacje do czego upoważniają patenty żeglarskie, jakie warunki trzeba spełnić żeby zrobić patent żeglarski i inne przydatne rzeczy.\nBoldSport - sklep sportowy\nBoldsport - internetowy sklep sportowy, wiele cenionych marek w jednym miejscu, szybka wysyłka, darmowa dostawa dla zamówień powyżej 500, 00 zł, bezpieczne zakupy.\nTMT Fashion Street - sklep internetowy z odzieżą męską\nZapraszamy do zakupów w sklepie internetowym z odzieżą męską - Difendi.pl założonym przez firmę TMT Fashion Street. W asortymencie najmodniejsze bluzy, kurtki zimowe, kamizelki pikowane, spodnie i wiele innych. Działamy jako sklep detaliczny i hurtownia...\nPrezentowany sklep internetowy zajmuje się sprzedażą mebli oraz materacy do pokoi dziecięcych. Najmłodsi na pewno docenią materace hevea, które cechują się niesamowitą wygodą oraz wysoką jakością wykonania. Rodzice z kolei docenią oferowaną komodę z...\nWieszaki na ubrania - sklep Hang On\nSklep internetowy Hang On w swojej ofercie posiada wieszaki na odzież. W Hang On znajdziesz m.in. wieszaki z drewna, plastiku oraz antykradzieżowe. Dodatkowo sklep umożliwia spersonalizowanie wieszaków na ubrania pod potrzeby klienta.\nBardzo szeroka oferta bielizny pooperacyjnej dla Amazonek, bielizny dla mam, nastolatków, mężczyzn . Ogromny wybór bielizny nocnej .


Encyklopedia leków – Aspiryna | Sante Clinic Sosnowiec\n11 sie Encyklopedia leków – Aspiryna\nOpublikowano 09:03h w Aktualności przez Sante Clinic\nA jak acetylosalicylowy, SPIR – od nazwy rośliny, z której pierwotnie był otrzymywany, IN – bo taką końcówkę dodawano kiedyś do nazwy leków przeciwbólowych. ASPIRINa obchodzi swoje 123 urodziny. To jeden z najstarszych znanych ludzkości leków.\nO dobroczynnym działaniu płynu zawartego w korze wierzby pisali już starożytni Egipcjanie trzy i pół tysiąca lat temu. Jego stosowanie zalecał później m.in. sam Hipokrates czy Pliniusz Starszy. 123 lata temu niemieckiemu chemikowi Felixowi Hoffmannowi dobroczynne właściwości naturalne kwasu salicylowego udało się „zamknąć” w produkowanym laboratoryjnie leku, nazwanym wtedy Aspirin. Wyprodukowany dla firmy Friedrich Bayer & Co. lek do dziś nosi tą samą nazwę, zastrzeżoną i należącą do koncernu Bayer.\nW Polsce kwas acetylosalicylowy jako lek jednoskładnikowy to – oprócz Bayerowskiej Aspiriny, powszechnie znana Polopiryna S, ale także Abrea, Acard, Acesan, Alka-Seltzer, Cardiopirin czy CardioTeva, Polocard i Proficar. Kwas acetylosalicylowy jest jednak składową również innych leków – takich jak np. Antygrypin, Coffepirine, Encopirin, Etopiryna, Kopiryna, Ultrapiryna i Upsarin. Leki zawierające kwas acetylosalicylowy są w większości dostępne bez recepty, a ich cena nie jest wygórowana. Jeśli jednak okresowo lub doraźnie stosujesz któryś z nich, warto dowiedzieć się więcej o jego działaniu, środkach ostrożności i przeciwwskazaniach.\nKwas acetylosalicylowy działa przede wszystkim przeciwbólowo, przeciwgorączkowo i przeciwzapalnie. Zaliczany jest do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Obok „młodszego” o blisko 60 lat paracetamolu w większości krajów jest najczęściej stosowanym specyfikiem przeciwbólowym i przeciwgorączkowym – leki zawierające kwas acetylosalicylowy stosowane są w łagodzeniu objawów grypy, przeziębienia (gorączka, ból stawów, ból gardła), bólu zęba, bóli mięśniowych, ale także lekkich i umiarkowanych bóli towarzyszących chorobom nowotworowym. Kwas acetylosalicylowy nie jest jednak lekiem przeciwwirusowym, a nawet wydłużać czas leczenia choroby poprzez – według ostatnich doniesień naukowych – spowalnianie produkcji w organizmie przeciwciał walczących z danym wirusem.\nKwas acetylosalicylowy przeciwdziała także gromadzeniu się płytek krwi i tworzeniu skrzepów, dlatego sosowany jest w profilaktyce udaru mózgu i zawału mięśnia sercowego oraz w trakcie terapii po wystąpieniu choroby.\nCo ciekawe, kwas acetylosalicylowy okazuje się przydatny także w leczeniu chorób skóry – np. łuszczycy, ponieważ stosowany zewnętrznie „rozluźnia” wierzchnią warstwę skóry umożliwiając skuteczniejsze działanie innym lekom.\n– Leku nie powinny stosować kobiety w ciąży, kobiety karmiące piersią, dzieci i młodzież do lat 12 (w leczeniu chorób wirusowych), osoby chorujące na astmę, osoby o obniżonej krzepliwości krwi, diabetycy oraz osoby cierpiące na chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy.\n– O przyjmowaniu leku z kwasem acetylosalicylowym należy bezwzględnie poinformować lekarza przed zabiegiem chirurgicznym oraz stomatologa przed rozpoczęciem zabiegu w jamie ustnej (np. przed ekstrakcją zęba), ponieważ lek ten znacząco obniża krzepliwość krwi i może powodować powikłania podczas zabiegu.\n– Dłuższy niż 2-3 dniowy okres przyjmowania leku należy bezwzględnie skonsultować z lekarzem, a przed zastosowaniem leku należy zawsze zapoznać się z informacjami zawartymi w ulotce.\nLeki zawierające kwas acetylosalicylowy, pomimo wielu zalet i szerokiego zastosowania, muszą być jednak zażywane świadomie, odpowiedzialnie i w konsultacji z lekarzem, bowiem nie są bezpieczne dla wszystkich osób, które chciałby je przyjmować.\nPrzeciwwskazania dotyczą m.in.\n– osób z chorobą wrzodową dwunastnicy i żołądka (lek obniża ilość produkowanego przez ściany żołądka ochronnego śluzu i podrażnia błony śluzowe, zaostrzając objawy choroby; przy dolegliwościach wrzodowych jako lek przeciwbólowy, przeciwzapalny i przeciwgorączkowy stosowany jest zwykle paracetamol lub meloksykam),\n– kobiet w ciąży (zauważono, że lek podnosi ryzyko wystąpienia u dziecka rozszczepu podniebienia, wad serca i mniejszej masy urodzeniowej, wyższe też jest też ryzyko wystąpienia powikłań okołoporodowych;\n– małych dzieci i młodzieży do 12 roku życia (kwas acetylosalicylowy, stosowany nawet w leczeniu chorób wirusowych np. grypa czy ospa, może powodować wystąpienie potencjalnie śmiertelnego Zespółu Reye’a);\n– kobiet karmiących piersią (ryzyko chorób u dziecka);\n– osób o obniżonej krzepliwości krwi, ze skłonnościami do krwotoków i krwawień (lek dodatkowo obniża krzepliwość krwi i może powodować krwawienia);\n– osób chorujących na astmę (lek może powodować napady duszności – tzw. astmę aspirynową);\n– osób chorujących na cukrzycę (kwas acetylosalicylowy może wzmacniać działanie leków obniżających poziom cukru we krwi, doprowadzając do jego nadmiernego i niekontrolowanego spadku;\nWykazano także, że zażywanie leku z kwasem acetylosalicylowym może prowadzić do zwiększonej częstości napadów dny moczanowej (artretyzmu) wśród osób chorujących na tę chorobę, a także istotnie zwiększa ryzyko wystąpienia zwyrodnienia plamki żółtej (AMD).\nTak jak większość leków, specyfiki z kwasem acetylosalicylowym wchodzą w reakcję z innymi przyjmowanymi lekami i zawartymi w nich substancjami, co może powodować liczne działania niepożądane i zagrożenia dla zdrowia pacjenta.\nO tym, czy leki z kwasem acetylosalicylowym są dla Ciebie bezpieczne i wskazane, możesz zapytać swojego lekarza medycyny rodzinnej lub lekarza-specjalistę. Zachęcamy do kontaktu z naszą przychodnią:\nCentrum Medyczne Sante Clinic – tel. 32 292 48 47.


Najlepsze gry na prawdziwe pieniądze w google play zcebm\nNajlepsze gry na prawdziwe pieniądze w google play\nW filtrach gier do wyboru mamy Gry z jackpotem, Gry w turnieju, Gry Real Money (czyli na prawdziwe pieniądze) oraz najpopularniejsze, nowe i podzielone na te od poszczególnych dostawców. Jeśli chodzi o gry z progresywnym jackpotem w Sol Casino, w chwili pisania tego artykułu, jackpot kasynowy wynosił prawie 800 mln rubli, czyli ok. 40 milionów złotych!\nGry kasynowe online na prawdziwe pieniądze w Wielkiej Brytanii w najlepszym wydaniu: SuperCool, dużo zabawy! 100% do 200 £ Bonus od depozytu Witryna - Zagraj w kasynie Coolplay Cool Play Casino jest jednym z wiodących kasyn online w Wielkiej Automaty do gry na Prawdziwe Pieniądze w Online Kasynie Jak już wspomnieliśmy wcześniej, w сasinie możemy zagrać zarówno w trybie demo, jak i na prawdziwe pieniądze. Obydwie formy gry mają swoje zalety. W trybie demo nie ryzykujesz własnych Najlepsze Kasyno Online do Gry na Prawdziwe Pieniądze BetAmo to jedno z tych kasyn online na prawdziwe pieniądze, które ma na celu zapewnienie najlepszych wrażeń z gry. Mając w ofercie ponad 2 000 slotów i 500 klasycznych gier kasynowych od a Najlepsze gry kasynowe online na prawdziwe pieniądze można znaleźć w CookieCasino, a konkurencja jest daleko za nami. Nowe kasyno online oferuje ponad 2 000 gier, zaczynając od slotów. Zakręć najnowszymi i najlepszymi slotami lub zagraj w najlepsze gry kasynowe - bez względu na to, co wybierzesz, będziesz się dobrze bawić. Wszystkie nowe bonusy w kasynie online 2020 to najlepszy sposób na rozpoczęcie gry za prawdziwe pieniądze. Bonus bez depozytu, darmowe spiny, cashback, kody promocyjne. Na tej stronie zebraliśmy dla ciebie wszystkie najlepsze bonusy w …\n1 Sie 2017 aplikacje hazardowe, które pozwalały obstawiać prawdziwe pieniądze. Cztery lata później hazard wraca do Google Play – przynajmniej tam, Bukmacherzy: Z tytułu podatku od gier wpłacono ponad 800 mln zł w 2020 r.\nNajlepsze gry kasynowe online na prawdziwe pieniądze można znaleźć w CookieCasino, a konkurencja jest daleko za nami. Nowe kasyno online oferuje ponad 2 000 gier, zaczynając od slotów. Zakręć najnowszymi i najlepszymi slotami lub zagraj w najlepsze gry kasynowe - bez względu na to, co wybierzesz, będziesz się dobrze bawić. Wszystkie nowe bonusy w kasynie online 2020 to najlepszy sposób na rozpoczęcie gry za prawdziwe pieniądze. Bonus bez depozytu, darmowe spiny, cashback, kody promocyjne. Na tej stronie zebraliśmy dla ciebie wszystkie najlepsze bonusy w …\nGry na których można zarobić prawdziwe pieniądze - Jak wygrać. Jakikolwiek zarobek jest przeważnie symboliczny. Ciekawą opcją jest zarabiaj możliwość zarabiania na grach w serwisach typowo zarobkowych. Limit wynosi tam sesji gier na 24 godziny.\nW przypadku gier komputerowych na Androida takim dostawcą jest wyspecjalizowany portal Google Play. Flash-wersje, które pozwalają grać bezpośrednio w przeglądarce. Główną wadą takiej rozrywki jest warunek istnienia połączenia z internetem.\nOznacza to, że możesz korzystać z najlepszych gier kasynowych w podróży, którą oferuje wiele aplikacji mobilnych w kasynie, jest „ shake and swipe to play”. informacji za każdym razem, gdy wpłacamy lub wypłacamy pieniądze. z\nKasyna to miejsca, gdzie każdy kto jest pełnoletni i ma pieniądze może uprawiać hazard. Lecz duża część tych osób nie ma takiej możliwość, ponieważ kasyna na h… Najlepsze Polskie Kasyno Online na Prawdziwe Pieniądze 2021 | Listen Notes W przypadku gier komputerowych na Androida takim dostawcą jest wyspecjalizowany portal Google Play. Flash-wersje, które pozwalają grać bezpośrednio w przeglądarce. Główną wadą takiej rozrywki jest warunek istnienia połączenia z internetem. Mobilne sloty pozwalają dokonywać wszelkich czynności niezbędnych do prowadzenia gry na pieniądze przez internet: dostosować parametry gry, dokonać wpłaty, wypłacić pieniądze w dogodny sposób, wykorzystać bonusowe oferty promocyjne i brać udział w turniejach. Wersje automatów do pobrania Grać w ruletkę na prawdziwe pieniądze witryna ma naprawdę prosty i intuicyjny interfejs, a to. Ci nomadzi bardzo długo dawali się strasznie we znaki kolonistom: nie tylko ogałacali ich z mienia, co się w nim nie zmieściło. Rozwiązania spółki i3d są doceniane także za granicą, pocięła na małe kawałeczki.\nTutaj znajdziesz najlepsze kasyna mobilne na rynku niemieckim. wyjątkiem ze względu na ograniczenia niemieckich sklepów Apple i Google Play. Bez interesujących gier na prawdziwe pieniądze inne zalety witryn kasyn mobilnych nie&nb\nIle można zarobić grając w gry e-sportowe? - Radio ZET. Gdy zarabiasz zarobic ilość tej waluty, możesz ją dig this na prawdziwe pieniądze, które zostaną przeniesione na Twoje konto PayPal lub możesz je wymienić na towary za pośrednictwem sklepu SwagBucks. Ilość pieniędzy, które zarabiasz z każdego wyszukiwania online, jest Kasyna to miejsca, gdzie każdy kto jest pełnoletni i ma pieniądze może uprawiać hazard. Lecz duża część tych osób nie ma takiej możliwość, ponieważ kasyna na h… Najlepsze Polskie Kasyno Online na Prawdziwe Pieniądze 2021 | Listen Notes\nTotobet casino kody bonusowe bez depozytu\nCzy hazard sportowy jest tego wart


Tag Archives: zakłady bukmacherskie\n31.03 Bundesliga – Hannover 96 vs RB Lipsk – Wg. firm bukmacherskich faworytem jest zespół gości, a jak Ty uważasz?\nDzieje się tak zapewne i dlatego, że drużyna ta zajmując aktualnie 6 miejsce w tabeli, w dalszym ciągu walczy o miejsce premiowane udziałem w rozgrywkach Ligi Mistrzów. To ten zespół… Read more »\nBundesliga, typy bukmacherskie Bundesliga, firmy bukmacherskie, Hannover 96, RB Lipsk, zakłady bukmacherskie\n23.03 Towarzyskie – Rosja vs Brazylia – Firmy bukmacherskie mają swojego faworyta – a Ty?\nZespoły narodowe, ich kibice, ale także firmy bukmacherskie wchodzą w ostatni etap przygotowań do Mistrzostw świata. Tym razem jesteśmy świadkami meczu kontrolnego zespołu gospodarzy mistrzostw – Rosji z uczestnikiem tych… Read more »\nMŚ Rosja 2018, typy bukmacherskie Brazylia, firmy bukmacherskie, mecze towarzyskie, mundial rosja 2018, Rosja, Rosja 2018, zakłady bukmacherskie\n16.11 NBA – Oklahoma City Thunder – Chicago Bulls\nW czwartek 16 listopada 2017 dojdzie do pojedynku pomiędzy dwiema zasłużonymi markami NBA – Oklahoma City Thunder podejmie w swojej hali zasłużoną drużynę Chicago Bulls. Wytypowanie zwycięzcy tej potyczki w… Read more »\nNBA Chicago Bulls, koszykówka, NBA, Oklahoma City Thunder, sts online, zakłady bukmacherskie\n10.11 EL. ME U21 – Polska – Wyspy Owcze\nEURO U21 w 2017 roku odbyło się w Polsce, ale niestety reprezentacja Polski nie wyszła z ciężkiej grupy. W rozpoczętych eliminacjach do włoskich Mistrzostw Europy U21 reprezentanci Polski do lat… Read more »\nU21 legalne zakłady, ME, Mistrzostwa Europy U21, piłka nożna, U21, zakłady bukmacherskie


Tuńczyk za blisko trzy miliony euro przebił konkurencję - Polska w Kontakt 24\nWybraliście materiał tygodnia\t, Foto: zachariaszpopiolek\n14 Stycznia 2019, 11:18\nTuńczyk za blisko trzy miliony euro przebił konkurencję\nTaka kwota robi wrażenie. Nic dziwnego, że materiał Reportera 24 z aukcji tuńczyka sprzedanego za blisko trzy miliony euro, został przez was wyróżniony. Na drugim miejscu znalazło się nagranie przestawiające awarię rogatek i auta jadące przez przejazd, mimo nadjeżdżającego pociągu. Na trzecim miejscu uplasowało się nagranie ciężarówki, która omija auto i sunie tuż przed pieszą. Gratulujemy i dziękujemy za wszystkie materiały.\nŹle skręcił, pojechał pod prąd. "Wariat, no zabójca po prostu"\nTrzej Królowie przeszli ulicami Polski. Relacja Reportera 24\nRyzykowne wyprzedzanie. "To mogło skończyć się śmiertelnie"\nCiężarówka omija auto na pasach, gdy już weszła na nie kobieta\nŹle skręcił, pojechał pod prąd. "Wariat, no zabójca po prostu" 9%\nTuńczyk za blisko trzy miliony euro. Rekordowa cena na japońskiej aukcji 45%\nTrzej Królowie przeszli ulicami Polski. Relacja Reportera 248%\nRyzykowne wyprzedzanie. "To mogło skończyć się śmiertelnie"9%\nAwaria rogatek i otwarty przejazd. Jadą kierowcy, jedzie też pociąg16%\nCiężarówka omija auto na pasach, gdy już weszła na nie kobieta 13%\n1/6 Autor: zachariaszpopiolek\n2/6 Autor: zachariaszpopiolek\n3/6 Autor: zachariaszpopiolek\n4/6 Autor: zachariaszpopiolek\n5/6 Autor: zachariaszpopiolek\n6/6 Autor: zachariaszpopiolek\nWażący 278 kilogramów tuńczyk błękitnopłetwy został sprzedany w piątek na noworocznej aukcji w Tokio za 333,6 miliona jenów, czyli 2,7 miliona euro. Nabywcą jest Kiyoshi Kimura, właściciel znanej japońskiej sieci restauracji "Sushi Zanmai". Zdjęcie oraz nagranie z aukcji otrzymaliśmy na Kontakt 24. Czytaj więcej\nPrzez około pięć godzin nie działały rogatki na przejeździe kolejowym w Bożej Woli (Mazowieckie). Na zarejestrowanym tam filmie widać, że co chwilę przez tory przejeżdżają samochody. Kolejarze zapewniają, że sytuacja była pod kontrolą. Nagranie otrzymaliśmy na Kontakt 24. Czytaj więcej\nSamochód osobowy zatrzymał się przed przejściem dla pieszych. Na pasy weszła kobieta. Ale kierowca ciężarówki nic sobie z tego nie zrobił - postanowił ominąć auto i omal nie potrącił pieszej. Niebezpieczną sytuację w Łodzi nagrał jeden z kierowców, a nagranie przesłał na Kontakt 24. Czytaj więcej\nW poprzednim głosowaniu na materiał tygodnia zwyciężyli:


Daisy von Pless, bojowniczka o przyjaźń między Anglią i Niemcami | Pszczyna Nasze Miasto\nDaisy von Pless,…\nDaisy von Pless, bojowniczka o przyjaźń między Anglią i Niemcami\nJolanta Pierończyk 29 czerwca 2020, 9:27\nKsiężna Daisy von Pless (29 grudnia 1897) w stroju królowej Saby, w którym wystąpiła na balu kostiumowym zorganizowanym na diamentowy jubileusz królowej Wiktorii. Zdjęcie z kalendarza wydanego przez Muzeum Zamkowe w Pszczynie a rok 2007 Rep. Jolanta Pierończyk\n"Od pierwszego momentu, gdy postawiłam swoją stopę w Niemczech, postanowiłam czynić wszystko, co w mojej mocy, aby sprzyjać temu, co przyczynia się do przyjaźni i zrozumienia pomiędzy krajem, gdzie się urodziłam i tym, w którym przyszło mi żyć po ślubie. Jednym ze sposobów (oczywistych) było przypominanie ludziom, że cesarzowa Fryderykowa była brytyjską księżniczką [najstarsza córka królowej Wiktorii - red.] i że cesarz był najstarszym wnukiem królowej Wiktorii”, czytamy w pierwszym tomie pamiętników księżnej Daisy von Pless pt . „Taniec na wulkanie”, gdzie autorka podkreśla, że była to „ukochana królowa” i na przełomie 1896/97 Daisy osobiście zajęła się zbieraniem pieniędzy wśród Angielek, które poślubiły Niemców na prezent z okazji diamentowego jubileuszu (na tronie Anglii) monarchini.\nZ tych pamiętnikowych zapisków wiemy, że królowa chciała, by te pieniądze trafiły na cele charytatywne, ale córkom jej poddanych zależało, by był to jednak osobisty prezent i w końcu - jak pisze Daisy - „zgodziła się przyjąć bransoletkę z diamentem i szmaragdem oraz album zawierający nasze podpisy”.\nJej śmierć cztery lata później, w styczniu 1901 r., nie pogrążyła Daisy w wielkiej żałobie.\n„Tę czcigodną postać widziałam tylko kilka razy, a moje wspomnienie o niej były mgliste”, napisała w pamiętniku.\nBardzo opłakiwała natomiast śmierć jej córki, wspomnianej cesarzowej Fryderykowej, która zmarła 5 sierpnia 1901, przeżywszy 60 lat. Wiadomość o jej śmierci - jak pisze - zepsuła jej wakacje w Szkocji. „To tak, jakbym straciła drugą matkę”, napisała, dodając, że odtąd czuła się w Niemczech „samotna i bezbronna”, choć z listu, jaki dostała od jej syna, cesarza Wilhelma II, w odpowiedzi na jej kondolencje dowiedziała się, że zmarła powierzyła ją jego opiece. „Wyraziła nadzieję, że ja zawsze będę Twoim przyjacielem i nie pozwolę, aby ktokolwiek żywił niechęć do Ciebie czy powiedział coś przeciwko Tobie”, napisał cesarz, dodając, iż jego matka, cesarzowa Fryderykowa, mówiła o niej, że „jest najsłodszym, najśliczniejszym, najcudowniejszym stworzeniem, jakie kiedykolwiek widziała”.\nW tym samym liście cesarz nie ukrywał swojego osobistego podziwu dla 28-letniej wówczas Daisy. Pozostali w przyjaźni. „Byłam Angielką, a cesarz zawsze lubił i podziwiał Anglików. Byłam szczera, odważna oraz niezależna, poza tym byłam kobietą, a kiedy cesarz naprawdę podziwiał kobietę czy troszczył się o nią, był wówczas o wiele bardziej podatny na wpływy, niż miał ochotę przyznać”, pisała 10 lat później, w 1911 r. „Zawsze rozmawiałam z cesarzem z całkowitą swobodą i otwartością”, podkreślała.\nSwoboda i otwartość, a nawet pewna zuchwałość towarzyszyła ich rozmowom w obliczu zbliżającej się wielkiej wojny, o której napisała: „Dla potomnych należy odnotować, że panowie u władzy wiedzieli w 1912 r. jak bliska była katastrofa”.\nTak jak na początku swojego małżeństwa z niemieckim arystokratą starała się o przyjaźń pomiędzy Anglią i Niemcami, tak teraz robiła wszystko, by nie dopuścić do wojny.\n„Panie, nawet kobietom wolno myśleć, a czasem rozumieją doskonale pewne sprawy. Staram się nie widzieć nadchodzącej wojny, ja w nią nie wierzę. Jeśli teraz nie jest zbyt późno i rząd Waszej Wysokości zwoła konferencję, to cała Europa będzie chwalić Waszą Wysokość i powie: „Oto cesarz , któremu zawdzięczamy pokój”, pisała do Wilhelma II. „Panie, wojna przyniesie nieszczęście wszystkim narodom”.\nW kolejnym liście pisze m.in. „W Anglii nie ma nienawiści do Niemiec, powtarzam. Ja celowo spotykałam się i rozmawiałam z ludźmi wszystkich klas. Pierwsza powinnam wiedzieć. Jest szacunek i podziw, ale i niepokój z powodu próby sił Niemiec z Anglią”.\nNiestety, wojna wybuchła, a Daisy została pielęgniarką opiekującą się rannymi żołnierzami.\n„Byłam siostrą odpowiedzialną za wagon operacyjny i osiem innych wagonów oraz wszystkich 80 pacjentów. Wojna i próba uwolnienia ich od bólu pozwalały mi zapomnieć o moim własnym (...)", pisała w sierpniu 1914 r.\nTo naprawdę smutne żyć ze świadomością, że moje przewidywania się sprawdziły. Mówiłam Hansowi sześć lat temu, żeby nie rozbudowywał Książa, bo będzie wojna,a potem, gdy urodził się mój mały Bolko, powiedziałam, że nowe stajnie wkrótce zostaną zamienione na szpital\n, napisała w sierpniu 1914 r.\nI wpis z 26.10.1918 r. : „To straszne, że proponują teraz cesarzowi, aby oddał koronę w imię pokoju. Jest jednym z najdroższych i najprawdziwszych przyjaciół, jakich mam. Ma słabości, ale lojalne, szczere serce”.\nMaria Teresa Oliwia Cornwallis-West zwana Daisy\nMaria Teresa Oliwia Cornwallis-West zwana Daisy urodziła się 28 czerwca 1873 r. Miała niespełna 18 i pół roku, kiedy 8 grudnia 1891 r. stanęła na ślubnym kobiercu z 30-letnim Janem Henrykiem von Hochberg.\n„Nigdy nie mówiono mi, że muszę poślubić arystokratę, ponieważ jak na naszą pozycję i poziom, na jakim żyliśmy, byliśmy biedni (...) Nie mogłam wnieść [w moje małżeństwo - red.] niczego, a moja rodzina nie mogła dać nawet wyprawy na odpowiednim poziomie.”\nBrat Daisy, George, ożenił się w przyszłości z dużo starszą od siebie matką Winstona Churchilla, stając się ojczymem przyszłego premiera Anglii.\nDaisy znała niemal wszystkich wielkich ówczesnego świata, na przełomie XIX i XX wieku brylowała na dworach Europy. Wielu wielkich przyjmowała w Pszczynie i Promnicach\nKsiężna Daisy pamiętniki\nksiężna Daisy znajoma Wilhelma II\nDaisy bon pless pielęgniarka PCK\nDiamentowy jubileusz zespołu Pszczyna i dąb Aleksander FOTO\n21 grudnia 2016, 12:28\nRozmowa z Kubą Wojewódzkim\nPo wakacyjnej przerwie i spektakularnej zamianie stacji Zygmunta Solorza na stację Piotra Waltera, na telewizyjne łono powraca Kuba Wojewódzki. Premierowy odcinek jego show zobaczymy w niedzielę 24 września na antenie ...\nSpecjalne wydawnictwo w 60. rocznicę śmierci Adama Didura\nFenomenalny głos Adama Didura zaprowadził go na wielkie sceny operowe świata, a w konsekwencji do historii muzyki XX wieku. W opracowaniach naukowych i encyklopedycznych, polski śpiewak wymieniany jest jednym tchem z ...\n5 stycznia 2006, 0:01\nTomasz Raczek spotkał się z tyszanami\nZnany dziennikarz Tomasz Raczek był we wtorek po południu gościem Tyskich Dni Literatury. W bibliotece w Bramie Słońca przy ul. Dmowskiego prezentował on, licznie zgromadzonej publiczności, swoje książki, mówił o ...\n13 października 2005, 0:01


Zimowe królestwo [Philip Larkin] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00339 009281 21044033 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Philip Larkin Liczba stron: 200\nISBN: 978-83-65358-77-6 Data wydania: 2017-01-30\nPhilip LarkinZimowe królestwoPrzełożył Jacek Dehnel Biuro Literackie • Stronie Śląskie 2017\nProza 46Philip Larkin: Zimowe królestwo PRZEKŁAD • Jacek DehnelREDAKCJA I KOREKTA • Joanna Mueller OBRAZ NA OKŁADCE • L.S. Lowry „W drodze do pracy” OPRACOWANIE GRAFICZNE • Artur Burszta SKŁAD • Mateusz MartynOriginal title: A Girl in Winter Copyright © Philip Larkin, 1947 First published in 1947 by Faber and Faber LimitedCopyright © by Jacek Dehnel, 2017 Copyright © by Biuro Literackie, 2017BIURO LITERACKIE poczta@biuroliterackie.pl www.biuroliterackie.plISBN 978-83-65358-77-6SKŁAD WERSJI ELEKTRONICZNEJ • Marcin Kapusta konwersja.virtualo.pl\nSPIS TREŚCICzęść pierwszaCzęść drugaCzęść trzeciaOd TłumaczaPrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nCZĘŚĆ PIERWSZA1. Nocą śnieg już nie padał, ale że mrozy trzymały, to wciąż leżał w zaspach tam, gdzie spadł, i ludzie mówili, że będzie go więcej. A kiedy zrobiło się jaśniej, wydawało się, że mieli rację, bo nie było żadnego słońca, tylko jedna rozległa skorupa chmur ponad polami i lasami. W zestawieniu ze śniegiem niebo wyglądało na brązowe. Zaiste, gdyby nie ten śnieg, poranek przypominałby styczniowy zmrok, bo jeśli było jakieś światło, to zdawało się dobywać właśnie z niego. Leżał w rowach i w zagłębieniach pól, którędy chadzały tylko ptaki. Na niektórych ścieżkach wiatr nawiał go równiutko aż po same czubki żywopłotów. Wioski były odcięte, dopóki grupki mężczyzn nie przetarły szlaku przez drogi; robotnicy nie mieli jak dotrzeć do pracy, a na okolicznych lotniskach polowych zawieszono wszystkie loty. Leżący w łóżkach chorzy mogli zobaczyć jego poblask na sufitach swoich pokoi, a szczeniak, który zetknął się z nim po raz pierwszy, zaskowyczał i schował się pod beczką na deszczówkę. Ogrodowe szopy były grubo oprószone od zawietrznej, a ogrodzenia – zanurzone weń do połowy, jak falochrony; cały pejzaż był tak biały i nieruchomy, że mógłby być akademickim obrazem. Ludziom nie chciało się wstawać. Zbyt długie patrzenie na śnieg wywierało hipnotyczny efekt, wysysając całą moc skupienia, a chłód zdawał się zgniatać kości, zmieniając pracę w nieprzyjemną harówkę. Trzeba było jednak zapalić świece, rozkruszyć lód w kubkach, rozmrozić mleko; trzeba było zapakować mężczyznom śniadania i posłać ich do pracy na budowach. Trzeba było ciągnąć to życie, nieważne jakimi objazdami; nawet jeśli szło się nie dalej niż do okna, to w domu było mnóstwo roboty, zostawionej na takie właśnie okazje. Ale poprzez przesieki i wzdłuż nabrzeży szły linie kolejowe, które, choć puste, wiodły na północ i południe, gdzie łączyły się z innymi, mijając działające przez całą noc fabryki i zaplecza domów z przeświecającym po brzegach zasłon blaskiem, aż docierały do miast, gdzie śnieg nikogo nie obchodził, a które mróz oblegać mógł ledwie przez parę dni, zaciekle. 2. – Co tak pani podśpiewuje? – powiedziała pani Brooks, pociągając nosem. – Zmarzłam na kość. – Cóż, rury są zimne – odparła Katherine. – Jak zawsze zresztą. – Koszmar. Już ja powiedziałabym to i owo do słuchu temu dozorcy. – Myślę, że całe to ogrzewanie jest w ogóle za stare, żeby działało. – Powinni coś z tym zrobić. Pani popatrzy, w jakich my warunkach pracujemy. Dwie umywalki! I tylko jedno lustro. – A i to w plamach. – Moja zamężna siostra pracuje w biurze – powiedziała pani Brooks z melancholijną zazdrością – i tam grzeją gazem. – Chciałabym, żeby u nas grzali czymkolwiek. – Tak, a to jeszcze nie wszystko. Rano, kiedy jest zimno, jak dzisiaj, można sobie zażyczyć filiżankę herbaty. I w d o d a t k u kolejną trochę później. Coś takiego dodaje człowiekowi otuchy, nieprawdaż? A spójrzmy na siebie. – U Ansteya grzeją gazem. I pewnie tylko to się liczy. – O wilku mowa – powiedziała pani Brooks ponuro. Stały przez chwilę przy załadowanym książkami wózku, patrząc na wskroś długiej alejki, wiodącej pomiędzy ukośnie ustawionymi półkami aż do kontuaru. Obie miały na sobie czerwone kombinezony. Wysokie okna były oszronione i choć dochodziła dopiero za dwadzieścia dziesiąta, oba rzędy wiszących lamp już się paliły. Pan Anstey, przeszedłszy z łomotem przez bramkę, oparł się o kontuar i, trzymając w dłoni kartkę, mówił coś do panny Feather, uderzając w kartkę cybuchem fajki. Rozczochrana, siwa głowa panny Feather kłoniła się w pełnej szacunku uwadze. Nie zniżył głosu, ale dudniące echo uniemożliwiało im zrozumienie słów. – Coś pani powiem – ciągnęła pani Brooks – kiedyś namówiłam Feather, żeby poruszyła z nim sprawę herbaty… jeszcze zanim się tu pani pojawiła. – I co powiedział? – Wie pani, jaki o n jest. – Pani Brooks wyciągnęła z rękawa chusteczkę i wytarła nos. – Że gdzie się ją będzie przygotowywało, kto ją będzie przygotowywał, gdzie się ją będzie piło, czy pomocnicy biblioteczni będą mieli przerwę na jej wypicie… wszystkiego się łapał. Powiedział, że „nie dostrzega sposobu, w jaki mógłby uczynić zadość naszej prośbie”. – Jakbym go słyszała – powiedziała Katherine. – Dlaczego on zawsze mówi tak śmiesznie? Nic mnie w nim chyba tak nie drażni, jak to. – Och, pewnie połknął za młodu słownik – powiedziała pani Brooks z pewną swawolnością – albo taki już się urodził. Katherine uporała się z segregowaniem książek na górze wózka i zerknęła na panią Brooks: – Mam wrażenie, że pani się nim naprawdę w ogóle nie przejmuje. – Cóż, z przejmowania się ludźmi niewiele przychodzi dobrego. A ja nie zamierzam nim się martwić. – Ciekawe, co tym razem mu nie pasuje. Głos pana Ansteya, przypominający terkot zębatki, wykłócał się dalej, podczas gdy panna Feather tańczyła przed nim jak liść targany nawałnicą; mieszał się z echami potęgującymi najdrobniejsze dźwięki: szuranie stóp, stukot linijki, łupnięcia, z którymi pomocnicy sprawnie wsuwali książki na półki. Katherine i pani Brooks rozeszły się w kierunku półek tych działów, którymi miały obowiązek się zajmować. Wkrótce wszystko było gotowe do rozpoczęcia dnia pracy – książki w równych, nieprzerwanych szeregach, przekręcone kółka na datownikach, rewersy ułożone w schludne stosiki na kontuarze. Zeszły się obie znowu przy specjalnej witrynie poświęconej Japonii. – A co z pani mitenkami? Nie zamierza ich pani nosić? – Aż mnie skręca, tak bym chciała. Nie będą się ze mnie śmiali? – Skądże. – Jeszcze dziesięć minut i drzwi się nie będą zamykały. – Cóż, sobota – powiedziała Katherine. – Trzeba się cieszyć, koniec tygodnia. – A ja się zastanawiałam, czemu pani dziś podśpiewuje – odparła pani Brooks na odchodnym. Panna Feather, oswobodzona przez pana Ansteya, zaczepiła Katherine w drodze do kontuaru, jakby nie do końca pewna, z kim ma do czynienia. – Och, panno Lind… – Tak? – Och, panno Lind, czy pamięta pani, jak zastępowała w pracy biurowej panią Holloway, kiedy była chora? Kiedy to było dokładnie? – Myślę, że z tydzień temu. – Tak… Otóż uniwersytet się skarży, że nie wróciła do nich książka o Ugandzie autorstwa Fieldinga. Pan Anstey właśnie się o nią dopytywał. Panna Feather była po czterdziestce. Miała przywiędłą, chytrą twarz i zwyczaj konspiracyjnego rozglądania się na wszystkie strony, kiedy coś mówiła, wskutek czego rzadko patrzyła w twarz rozmówcy. Katherine zmarszczyła czoło. – O Ugandzie? Fieldinga? Nie przypominam sobie. Oznaczono ją jako zwróconą? – Tak, oznaczono jako zwróconą, ale mówią, że jej nie mają – powtórzyła panna Feather jak ktoś, kto przez całe lata musiał wszystko powtarzać. Wsunęła ołówek do kieszeni kombinezonu. – Skoro oznaczono ją jako zwróconą, to z pewnością musiała zostać odesłana – powiedziała Katherine bez przekonania. – Cóż, mówią, że jej nie mają, więc gdybyś się mogła, kochana, rozejrzeć i jej poszukać…? Może przez pomyłkę odstawiono ją na półkę. I powiedz panu Ansteyowi, jeżeli ją znajdziesz. Te drobiazgi pochłaniają tyle czasu. – Tak, jeśli tylko ją znajdę. Katherine odwróciła się i przeszła do działu afrykańskiego, z prawą ręką wzniesioną, wspartą w łokciu na ręce lewej. I choć nie patrzyła szczególnie uważnie, była to jedna z pierwszych książek, które dostrzegła, wsunięta elegancko na wolne miejsce w szeregu smętnych skórzanych grzbietów. Rzut oka na wewnętrzną stronę okładki ukazał jej etykietę biblioteki uniwersyteckiej. Obróciła tom posępnie w dłoniach, po czym wsunęła pod pachę i wróciła do panny Feather, która rzuciła jej minę udręczonej mądrości. – Oto i ona, panno Feather. – Ach, bardzo się cieszę. Mogłaby ją pani w takim razie położyć na biurku panny Holloway? Proszę też powiedzieć panu Ansteyowi, że się znalazła i że zaraz ją odsyłamy. – Tak, dobrze. Panny Holloway nie było w jej pokoju – który stanowił raczej coś pomiędzy magazynem nowości, miejscem, gdzie panna Holloway je katalogowała, a działem opracowania – toteż Katherine zostawiła książkę na biurku i poszła dalej, do gabinetu pana Ansteya. Mieścił się on w ciemnym korytarzyku, zakończonym spiralną klatką schodową z żeliwa, prowadzącą na tyły działu informacji. Zapukała do drzwi i po pewnej chwili znajomy głos polecił jej wejść. Kiedy zamykała drzwi za sobą, jej twarz nie zdradzała żadnych emocji. Zresztą – jak niemal zawsze: jej blada twarz o kształcie tarczy, ciemnych brwiach i rzęsach oraz wysokich kościach policzkowych nie była plastyczna ani wymowna. Podobnie, co ciekawe, jej usta, zbyt szerokie i wydatne jak na piękność. Wrażliwe, zawsze w gotowości, powinny przecież być elokwentne. Tymczasem zdawało się, że jej wargi są posiniaczone i musi je trzymać dziwnie zasznurowane. Mimo to na jej twarz zakradał się niekiedy blady wyraz rozbawienia, jakby cieszyło ją, że może całkowicie skrywać swoje myśli. A jeśli już mówiła, to z obcym akcentem. Pokój był wyjątkowo ciepły, z zawziętym piecykiem gazowym włączonym na cały regulator, tak że języki ognia lizały powietrze. Bliżej stała porcelanowa miseczka z wodą, w której pływał rozmakający niedopałek. Wszędzie panował nieład: wzdłuż ścian, między katalogami kartkowymi a regałami, piętrzyły się książki i pudełka pełne fiszek, z których nie korzystano od miesięcy. Dalej był wewnętrzny krąg podobnych papierzysk, którymi nie zajmowano się od tygodni, w samym zaś środku stało żaluzjowe biurko, zawalone listami, maszynopisami i katalogami, za którym siedział pan Anstey. Obok dużej puszki z benzyną do zapalniczek stał telefon. Anstey jak zawsze odgrywał rolę człowieka zbyt zagłębionego w sprawy najwyższej wagi, by zauważyć czyjeś wejście, i trzymał cienką kartkę napisanego na maszynie listu, w którym sprawdzał coś z ołówkiem w ręku, ściskając fajkę w wyszczerzonych groźnie zębach. Co jakiś czas pociągał energicznie zakatarzonym nosem. Był to chudy, pokurczony mężczyzna koło czterdziestki, o wąskiej, pooranej twarzy przysłoniętej cienkimi okularami. Miał na sobie brudnawy garnitur, krawat, który się jej nie podobał, i pulower o rękawach zakrywających mankiety koszuli. Włosy zostały szczodrze potraktowane brylantyną, a przez jego twarz co jakiś czas przebiegał tik; przypominał urzędnika kolejowego, który nabawił się w okopach zespołu stresu pourazowego. Opróżniona filiżanka i spodek stały na półce, w zasięgu ręki. Katherine czekała naprzeciwko niego, z niesmakiem wpatrując się w pochyloną głowę. Wstał i, jakby w ogóle jej tam nie było, grzebał w aktach, wyraźnie niezadowolony. Dym z jego fajki pachniał słodkawo. Dopiero zasiadłszy z powrotem za biurkiem, przemówił afektowanie zatroskanym tonem: – A zatem, panno Lind? – Książka o Ugandzie się znalazła i zostanie bezzwłocznie odesłana. Nie dał po sobie poznać, że to usłyszał. Po minucie czy dwóch powiedział tym samym tonem: – Gdzie była? – Stała na półce. Pan Anstey dodał ostatni punkt do listy, złożył ją i wsunął do koperty, naskrobał coś w notesie, powtórzył ten wpis w wymiętoszonym kalendarzyku, by wreszcie powiedzieć: – A cóż tam robiła? Wyjął cybuch z ust, chwycił ołówek i zaczął nim wydziabywać popiół, spoglądając na nią oddalonym, drewnianym wzrokiem. – Obawiam się, że popełniono błąd. – Pani wybaczy, panno Lind, ale popełniono tu dwa błędy – odparł pan Anstey głosem nagle donośnym i wojowniczym. – Tom nie powinien był zostać oznaczony jako zwrot. To błąd pierwszy. A następnie nie powinien był zostać umieszczony na półkach w wolnym dostępie. Popełniono tu dwa błędy, panno Lind, czy nadąża pani za moją myślą? – Tak – powiedziała to obojętnym tonem, by nie zwrócić jego uwagi na fakt, że nie zamierza mu niczego ułatwiać. W głębi duszy uzbrajała się w cierpliwość, by stawić czoła temu, co miał powiedzieć, jako że zawsze mówił mniej więcej to samo. – I żaden z nich, pozwolę sobie zauważyć, nie powinien był zostać popełniony przez kogokolwiek, kto posiada choćby łut tego, co po angielsku nazywamy pomyślunkiem, rozwagą czy… nous – zakolebał się przed piecykiem gazowym, przykładając do rozpalonych żeberek papierowy zwitek. – A już na pewno nie przez kogoś, kto zaposiadł wyższe wykształcenie, jakie pani otrzymała… Być może najmłodsza z pomocniczek, choć nie wiem, która to, z głową nabitą melodiami jazzowymi, sympatiami czy ostatnią „produkcją” filmową, czy jak to tam sobie teraz nazywają, byłaby do tego zdolna, ale po pani tego się nie spodziewałem, jako że skłoniono mnie do sądu, że nauczono panią myśleć, i że rzecz tego rodzaju jest, by ująć to bez ogródek, najzwyczajniej w świecie cholerną głupotą. – Płomyk zbliżał się do jego palców, więc parę razy gwałtownie przyssał się do fajki, po czym upuścił zwęgloną resztkę papierka do miseczki z wodą. Wówczas powrócił do przemawiania właściwym sobie tonem, wypranym z wszelkiej serdeczności czy poczucia humoru, tonem, którego na scenie użyto by jako typowo obraźliwego. – Głęboko w s p ó ł c z u j ę błędów, które mężczyzna czy kobieta popełniają z niedoświadczenia czy też niedostatecznego jakmutam. Są w tym zawodzie pewne rzeczy, które opanować można dopiero po dłuższym czasie, po prostu wykonując je, aż potrafi się przewidzieć każdą ewentualność, która może wyniknąć w biegu… spraw – wysunął groźnie szczękę, jakby Katherine czymś go sprowokowała. – Nie jestem jednym z pani uniwersyteckich koleżków z Cambridge czy Oxfordu, którzy zjawiają się i mówią: „Och, jasne, w pięć minut nauczę się tych wszystkich dyrdymałów”. Widziałem tych chłoptasiów i może mi pani wierzyć, że nie ma z nich pożyteczku, kiedy dochodzi do poważnej robótki. Nie, ja w tym zawodzie przeszedłem wszystkie stopnie kariery – ponownie posłał jej swoje drewniane, odległe spojrzenie, które zdawało się zaciskać jego nozdrza – i ten niewielki stopień poczesności, który uzyskałem, zdobyty został po prostu z n a j o m o ś c i ą m o j e j p r a c y na wylot, w tę i nazad, i jak tam jeszcze pani się podoba. – Wetknął ponownie fajkę w wąskie szczęki, ale zdążyła już zgasnąć: tym razem, pociągając nosem, zaczął macać w poszukiwaniu zapałek. – Cóż, rzecz jasna – podjął, wsysając się łapczywie w obgryziony ustnik – nie mam pojęcia, co zamierza pani zrobić ze swoim życiem, czy zamierza pani pozostać w tym zawodzie, czy nie. Nie wiem ani też, szczerze mówiąc, wiedzieć nie chcę, jest to bowiem kwestia, którą każdy człowiek ma prawo rozważyć i sam o niej zadecydować, ale j e d n o p a n i p o w i e m – jeśli zdecyduje pani: tak, pozostanę w tym zawodzie, będę go zgłębiała i poświęcę moją energię, by obrać tę… karierę, to p r z e k o n a s i ę p a n i – te trzy słowa podkreślił fajką – że łut d o b r e g o z m y s ł u d o i n t e r e s ó w, jakiego trzeba do prowadzenia jakiejkolwiek fabryki czy… interesu, wart będzie całego pani Szekspira i doktora Samuela Johnsona i kogotamjeszcze. Rzecz jasna – zmienił ton na właściwy łaskawym wyjaśnieniom – nie zamierzam opowiadać pani bredni w rodzaju, że taka wiedza nie posiada nieoszacowanej wartości, próbuję jednak wyjaśnić, że może raz na rok wpadnie koleżka, który powie: „Och, panie Anstey, niech pan posłucha, chciałbym się dowiedzieć wszystkiego o dramacie elżbietańskim” albo o jakiejś mało znanej gałęzi fonologii czy morfologii, czy z czym tam jeszcze jest pani akurat obeznana, wtedy proszę bardzo, może się pani popisywać swoim wykształceniem. Ale przez d z i e w i ę ć d z i e s i ą t y c h czasu, przez d z i e w i ę ć d z i e s i ą t d z i e w i ę ć S E T N Y C H czasu trzeba po prostu piastować stanowisko zwykłego przełożonego biura, który zajmuje się książkami, a nie na przykład domami czy wózkami dziecięcymi, i tak dalej, i tak dalej. – Pan Anstey dźgnął ołówkiem swą ponownie zgasłą fajkę i tym razem wyjął tanią, palącą się dużym płomieniem zapalniczkę. – A zatem zaczęła pani tu pracować z bardzo dobrym, wartościowym wykształceniem, o kilka długości lepszym niż to, które sam otrzymałem, i nie mniej wartościowym dlatego, że uzyskała je pani w innym kraju, jako że wiedza ludzka jest taka sama w Anglii, Francji, Niemczech i we wszelkich innych zakątkach bożego świata – tu wydał z siebie krótki śmiech. – Jednakże, jak pani mówię czy raczej sugeruję, jeśli w swoim czasie osiągnie pani stanowisko porównywalne z moim, to zauważy pani, że trzy czwarte pani czasu zajmuje pilnowanie i robienie porządku po jakiejś postrzelonej dziewusze, która myśli, że zapakowała książkę i posłała ją do Wigan albo do Timbuktu, choć wszystko, co zrobiła w istocie, to postawiła ją na półce, gdzie w ogóle nie powinna się znaleźć – zaśmiał się ponownie i zaciągnął się fajką, otaczając głowę błękitnym, słodkawym dymem. Katherine patrzyła na niego, jakby był owadem, którego najchętniej by rozdeptała. – Przepraszam za błąd – powiedziała gniewnie – nie sądzę jednak, żeby… – Dobrze, dobrze, panno Lind, na tym właśnie musimy spędzać czas – pan Anstey przerwał jej w połowie. Usiadł w brzydkiej pozie i smętnie klapnął się po udzie, wyszczerzając na nią swoją rozciągniętą na boki twarz – na martwieniu się błahymi szczególikami, które za sześć tygodni nic nie będą znaczyły ani dla pani, ani dla mnie, ani dla nikogo innego, podczas gdy naprawdę istotne rzeczy muszą czekać – wykonał teatralny gest zrezygnowania. Było to kolejne z jego przedstawień: rola człowieka, który jest zmuszony marnować czas na sprawy uwłaczające jego inteligencji. – Mam w tej szufladzie od czterech lat pracę, oryginalną i może nawet cenną pracę o klasyfikacji, czekającą, aż trafi mi się wolny tydzień czy dwa… Cóż, nie wystarczy na chwilę przerwać i pomyśleć. O, do szaleństwa droga ta prowadzi, jak powiada ten jakmutam. Wszystko, co mogę zrobić, i wszystko, co pani może zrobić, to zabrać się porządnie do roboty. To… Rozległo się pukanie do drzwi i weszła panna Feather, rozglądając się dokoła, jakby spodziewała się, że w pokoju są więcej niż dwie osoby. Pan Anstey po raz kolejny przybrał swoją zdystansowaną minę, mówiąc zatroskanym głosem: – Tak, o co chodzi, panno Feather? – Obawiam się, że jedna z naszych młodszych pomocniczek źle się czuje, proszę pana. Nie nadaje się do pracy. – A któż to taki, panno Feather? – to była trzecia jego melodia: sędziowskie skupienie, by poznać wszystkie aspekty danej sprawy. – Panna Green. Naprawdę wygląda na bardzo chorą. – Co jej dolega? – warknął. – Czy słabuje na coś, na grypę czy na odrę, czy… – Ból zęba, chce pójść do domu. Myślę, że można ją puścić. Prawdę mówiąc, i tak nie będzie z niej zbyt wiele pożytku. – Pójść do domu! Do dentysty powinna pójść – powiedział pan Anstey pogardliwie, jakby wykrył w tym jakiś fortel. – Sądzę, że to zrobi, jeśli tylko pozwolimy jej pójść do domu – panna Feather, jako jedyna może pośród pracowników, umiała zmusić pana Ansteya do trzymania się meritum sprawy; rzucała uległe, sugestywne uwagi, delikatnie kierujące go z powrotem na ścieżkę, którą miał podążyć. – Gdzie ona mieszka? Czy jej matka ma telefon? – Sięgnął po książkę telefoniczną, by, nie zwróciwszy uwagi na przeczącą odpowiedź panny Feather, przekonać się, że faktycznie go nie ma. – To dość daleko – powiedziała panna Feather – i zastanawiam się, czy nie lepiej by było kogoś z nią posłać. Bardzo prawdopodobne, że straci przytomność. – Może w ogóle posłać ją na wakacje raz na zawsze? – przytaknął pan Anstey, piejąc histerycznym śmiechem. – Sam z nią pójdę, jeśli oznacza to wolny ranek! Nikt inny się nie zaśmiał. – Myślę, że najlepiej byłoby kogoś z nią posłać – powtórzyła panna Feather, skrycie zerkając na zegar stojący na kominku. Pan Anstey, chichocąc jowialnie, ponownie wetknął fajkę do ust i wrócił do swoich papierów. – Tak, dobrze już, dobrze – powiedział z pobłażliwą niecierpliwością, jakby obie tylko marnowały jego czas. – Niech pani kogoś z nią pośle. Wszystko mi jedno, kogo. Niech pani pośle kogoś, ha ha, kogo chętnie by się pani pozbyła na godzinkę czy dwie. Zostawiły go zanurzonego w niewzruszonym poczuciu, że wszystko zależy od niego, i że, pomimo przytłaczającego brzemienia spraw, potrafi zająć się należycie każdym drobiazgiem. Kiedy już wyszły, panna Feather zapytała: – Może p a n i zgodziłaby się pójść, panno Lind? 3. Ciekawe, co by o tym pomyśleli Fennelowie – zastanawiała się Katherine. Czekała, trzy minuty później, niż było to ustalone, stojąc w holu wejściowym biblioteki. Było to ciemne, nieogrzewane miejsce, z którego na ulicę prowadziło dwoje drzwi wahadłowych; po obu stronach po dwie pary szklanych drzwi wiodły do Wypożyczalni i Czytelni. Za całe umeblowanie robiła tu duża, dwustronna, pomalowana na seledynowo tablica na Oficjalne Fotografie Wojenne. Cała była pokryta zdjęciami niszczycieli, samolotów i przemierzających pustynię czołgów; niekiedy zakradali się tu ulicznicy, żeby się na nią gapić albo wyskubać z niej i ukraść pinezki. W górze, w cieniu zaczernionych okien, wisiały na ścianach bezwartościowe obrazy miejscowych artystów. Jak sobie wyobrazili to, co opisała w liście? Zdanie „pracuję w bibliotece” musiało przywieść im na myśl oprawne w cielęcą skórę alejki, gdzie prowadzi szeptem konwersacje z profesorami lub przysypia przy mahoniowym biurku; odnieśliby wrażenie, że ta praca łączy się w jakiś sposób z nauką, nieświadomi, że pomocnik biblioteczny musi robić z książkami wszystko prócz ich czytania. Z pewnością nie umieliby sobie wyobrazić codziennej rundki nicianych siatek, trzęsących się staruszków, meneli czytających gazety przez szkła powiększające, żołnierzy pragnących sprawdzić coś w encyklopedii zdrowia. Nie żeby byli głupi, to zwyczajnie nie należało do ich pola skojarzeń. A może po prostu to ona nie potrafiła sobie wystawić, że pomyśleliby o takiej scenerii? Pewnie nie powinna była do nich pisać. Po przybyciu do Anglii rok temu zmagała się z tą kwestią i uznała, że nie powinna. Nie życzyliby sobie takiego nieoczekiwanego zobowiązania z przeszłości. A może nawet nie chcieliby kontaktów z nią ze względu na jej narodowość, Anglików bowiem, jak zauważyła – a Fennelowie byli Anglikami do szpiku kości – w czasie wojny charakteryzowała instynktowna wręcz wrogość wobec wszystkich obcych krajów, obojętnie: przyjaznych czy nieprzyjaznych. Ponowne spotkanie byłoby dla nich może niewygodne towarzysko. I choć wraz z upływem kolejnych miesięcy wydawało się jej to coraz mniej prawdopodobne, trzymała się początkowej decyzji, głównie przez nieśmiałość, choć odstręczały ją i pomniejsze kwestie, jak choćby ta, czy nadal mieszkali pod dawnym adresem. Kiedy zatem napisała, napisała pod wpływem impulsu – w reakcji na znalezienie w gazetach ich nazwiska, czy raczej nazwiska, które się jej z nimi kojarzyło. Napisała do Jane, ponieważ to Jane wspomniano, a Katherine dręczyło podejrzenie, że któreś z rodziców, jeśli nie oboje, mogło już nie żyć, nie dało się nawet wykluczyć, że Robin został powołany i raniony czy zabity. Nie było to może wysoce prawdopodobne, ale sądziła, że najlepiej będzie stawiać kroki ostrożnie, dopóki nie zorientuje się, jak sprawy się mają. Tydzień temu czekała więc na odpowiedź. Która nadeszła – nie od Jane, co było w tych okolicznościach zrozumiałe, ale od pani Fennel, napisana na tej samej papeterii, której używał niegdyś Robin, z nazwą domu i wsi oraz numerem telefonu wyraźnie wydrukowanym na niebiesko u góry każdej strony. Sam ten widok wywołał w niej takie emocje, że z trudnością mogła przeczytać list, a potem musiała zrobić to kilkakrotnie, zanim wreszcie pojęła jego sens: często zastanawiali się, co się z nią stało, ale nie przypuszczali nawet, że jest znowu w Anglii. Powinna była ich zawiadomić. Jane dziękuje za wyrazy współczucia i napisze osobiście w późniejszym czasie. Tymczasem przesyła wieści od Katherine i jej adres Robinowi, który jest w armii (choć nadal w Anglii) i który z pewnością do niej napisze. Na zakończenie wszyscy troje łączyli serdeczne pozdrowienia. Z miejsca napisała list z podziękowaniami – co było głupawe, bo i za co tu dziękować. Ale odczuwała właśnie wdzięczność. Tamtej nocy była zbyt podekscytowana, by zasnąć, wypaliła wiele papierosów, aż wreszcie, już po północy, zaczęła zamiatać i porządkować pokój, trochę żeby znaleźć sobie jakieś zajęcie, a trochę dlatego, że czuła potrzebę poczynienia jakichś przygotowań. Tak naprawdę najchętniej wyszłaby z domu i pospacerowała opustoszałymi ulicami. Ale to było wbrew przepisom policyjnym. Ostatecznie znów zapadła w lekturę listu, gapiąc się na wytłoczony na niebiesko nagłówek, po czym położyła się tak niespokojna i wykończona, jakby miało wydarzyć się coś naprawdę ważnego – jak koniec wojny czy rozpoczęcie inwazji. Przez cały tydzień czekała na list od Robina. Na razie jeszcze nie nadszedł, ale mijający czas uśpił jej ekscytację, zmieniając ją w potężne, wyborne oczekiwanie, na tyle intensywne, że niosło ją ono poprzez codzienną pracę, którą zazwyczaj uważała za odpychającą. Zastanawianie się, co by o tym wszystkim myśleli Fennelowie, a w szczególności co by myśleli o Ansteyu, podnosiło ją na duchu, jakby pozyskała sprzymierzeńców tam, gdzie wcześniej była osamotniona. Dobrze wiedziała, że gdyby nie Anstey, praca zdawałaby się jej co najmniej znośna. Ale gardziła nim tak głęboko, że niekiedy zastanawiała się, czy rzeczywiście jest tak paskudny, czy może to ona ma w sobie jakiś defekt, który nie pozwala jej widzieć go takim, jaki jest naprawdę. Pozostali stażyści, jak się zdawało, mieli go za pośmiewisko – ba, lubili go nawet, zgadzając się, że jest niemożliwy, zupełnie jakby narzekali na pogodę. Ale ona darzyła go niechęcią od pierwszego wejrzenia, a kiedy poznała go bliżej, niechęć jeszcze wzrosła. Przy każdym spotkaniu nie potrafiła wyzbyć się poczucia niewiarygodnej wściekłości, bo zawsze zdawało się, że rozmyślnie ją obraża. Znajdowała go tak dalece odpychającym, że niemalże zmuszała się do myśli, czy może jakiś ton jego głosu albo budowa zdań sprawia, że wszyscy Anglicy z miejsca widzą w jego brutalności obrzyna tylko żartobliwą manierę, której nawet przez chwilę nie można brać na poważnie. Mogło być i tak. Schlebiała sobie jednak, że zna angielski wystarczająco dobrze, by coś takiego wychwycić, a poza tym znielubiła jego twarz, jeszcze zanim usłyszała jego głos; to zaś, co mówił, zdawało się dość sztampowe. Był afektowany, szorstki i chamski. Tak czy owak, przetrwała kolejną scenę, którą jej zrobił. Z czasem straci może zdolność do rozwścieczania jej z taką regularnością. Tego poranka, podobnie jak przez cały tydzień, wszystko to zdawało się niezbyt ważne: wcześniej, kiedy w jej życiu nic się nie działo, doprowadzał ją do rozpaczy. A teraz, gdy czuła, że w ciągu najbliższych tygodni wszystko może się odmienić, potrafiła przyjąć to z łatwością. Z pewnością skończyło się to lepiej niż zazwyczaj. Zazwyczaj czuła, że pragnie jedynie wyjść z biblioteki i znaleźć się od niej jak najdalej, a tym razem to właściwie jej polecono. Było to, prawdę mówiąc, samo w sobie obraźliwe. Ale zgodne z tym, jak ją tutaj traktowali. Otrzymała stanowisko tymczasowej pomocniczki bibliotecznej, co odróżniało ją od pracowników etatowych: nie była ani młodszą pomocniczką, raptem rok po szkole, uczącą się zawodu, ani starszą, przygotowującą się do egzaminu zawodowego. Co oznaczało tyle, że można ją było spokojnie kierować do wszystkiego, począwszy od segregowania starych, zakurzonych zasobów w magazynie, a kończąc na staniu na stole w Czytelni i wkręcaniu nowej żarówki w jednej z lamp, podczas gdy starzy mężczyźni wbijali wodnisty wzrok w jej nogi. W tym wszystkim wyczuwała wpływ pana Ansteya. Miał w sobie zagadkową zawodową skrytość, jakby był strażnikiem tradycyjnych tajemnic; zdawało się, że stara się, by nie nauczyła się o tej pracy ani trochę więcej, niż było to konieczne. Jako że panna Feather, blady cień zachcianek Ansteya, przejęła od niego ten zwyczaj, każdym nietypowym zajęciem, które nie przynależało do niczyich obowiązków, obarczano właśnie Katherine. Irytowało ją to; wprawdzie praktyka biblioteczna nie była dla niej funta kłaków warta, ale kładło to nacisk na kwestię i tak wystarczająco widoczną: że jest cudzoziemką i nie ma tu odpowiedniego statusu. Tak czy owak, to zadanie było i tak lepsze niż pozostałe. Po pierwsze – nietrudne, a po drugie – niemal zawsze warto wyrwać się z pracy, nawet jeśli oznacza to wyjście na zimno. W drodze powrotnej mogłaby, wpadłszy do kawiarni, napić się czegoś gorącego, a może nawet zajrzeć do swojego pokoju i sprawdzić, czy nie nadeszły jakieś listy. Dziwnie jej było znów oczekiwać listów. Ale to zależało zasadniczo od tego, gdzie mieszka panna Green. Nie była do końca pewna, która to ta panna Green. Było kilka młodszych pomocniczek, a ona znała nazwisko tylko tej ładnej, panny Firestone. Pozostałe niczym się nie wyróżniały i nie miała z nimi do czynienia. Czekała niecierpliwie. Po pewnym czasie pojawiła się jakaś dziewczyna, ubrana do wyjścia, i zbliżyła się do niej powoli. Miała może szesnaście lat i Katherine rozpoznała jej twarz. – Czy panna Green? Odprowadzę panią. Panna Green przytaknęła sztywno. Była chuda, odziana w niepasujący beżowy płaszcz; miała kiepską cerę i nosiła okulary. Zaciskała usta, jakby toffi skleiło jej zęby. Katherine spojrzała na nią niepewnie, zastanawiając się, jak bardzo jest chora. Tak się złożyło, że panna Green była pierwszym w ogóle pracownikiem biblioteki, z którym rozmawiała, bo pierwszego ranka, kiedy przyszła do pracy, właśnie pannę Green napotkała w holu i zapytała ją, gdzie może znaleźć pannę Feather. Panna Green wgapiła się w nią i bez namysłu odparła nosowym głosem, że powinna być w pokoju katalogowania, nie dodając, gdzie to, po czym znikła. Zdarzyło się to dziewięć miesięcy temu i od tego czasu nie zamieniły ze sobą ani słowa. Pracowała głównie w Dziale Dziecięcym. – Czy ten ząb bardzo panią boli? Czy czuje się pani na siłach, żeby wyruszyć? Kolejne przytaknięcie, jakby ponuro zapewniała, że niepotrzebna jej żadna opieka. Katherine, czując, że oczekuje się po niej współczucia, powiedziała: – Przykro mi, że boli tak bardzo. – No, od razu mi od tego lepiej – odparła sarkastycznie panna Green, poruszając zaciśniętymi wargami, jakby cmoktała cukierka. Popchnęła podwójne drzwi, nie przytrzymując ich za sobą. „Co za nieznośna smarkula” – pomyślała Katherine, idąc za nią, ale ulżyło jej, że nie musi udawać współczucia. Przez moment stały u szczytu schodów, podczas gdy mróz piął się w górę pod ich spódnicami, po czym, kiedy zegar wybił kwadrans po dziesiątej, ruszyły przed siebie. Była to filia biblioteczna, stojąca przy skrzyżowaniu alei domów z zapyziałą końcówką długiej ulicy pełnej małych sklepików, które w miarę zbliżania się do centrum miasta nabierały rozmiarów i znaczenia. Biblioteka była starym, brzydkim budynkiem, wzniesionym na porośniętym wawrzynami zboczu; teraz zbocze było okryte śniegiem i zaśmiecone biletami autobusowymi. Ktoś starannie złożył gazetę i wrzucił ją w zaspę, gdzie zesztywniała od mrozu. Obok nich przejechał wózek, z którego staruszek nabierał szpadlem żwir i rozrzucał go, zakreślając łopatą łuk, który rozpościerał ów żwir cienką warstwą. Kiedy tak schodziły po stopniach, Katherine wyglądała na nieporównywalnie silniejszą i ciemniejszą od panny Green. U stóp schodów napotkały urwisa o bardzo czerwonych twarzy i rękach, który spojrzał na nie podejrzliwie, pytając szorstkim głosem: – To tu są książki? Panna Green szła dalej, bez słowa, więc Katherine musiała przystanąć i wskazać mu drogę. Chłopak skrzywił się na jej obcy akcent; w lewej dłoni trzymał sześciopensówkę. Pośpieszywszy za panną Green, obejrzała się jeszcze i zobaczyła, że podszedł do głównego wejścia, choć wyraźnie kazała mu obejść budynek i wejść do Działu Dziecięcego. – Ano właśnie, gdzie pani mieszka? – W Lansbury Park. – Tu pani łapie autobus? Skinienie. – A potem przesiadamy się na Bank Street? – Nie musi pani jechać – rzuciła panna Green po chwili, kiedy dotarły do przystanku – mogę sama wrócić do domu. – Podjadę z panią tak daleko, jak to możliwe – odparła Katherine – nie zamierzam wracać wcześniej, niż to konieczne. – Cóż, to pani sprawa. – Na pewno dobrze się pani czuje? – Doskonale. Lansbury Park? Znakomicie, przejadą przez centrum miasta, a jej pokój znajdował się dość blisko Bank Street. Z łatwością mogła wpaść tam w drodze powrotnej. W gruncie rzeczy panna Green wyglądała na tak niezależną, że można ją było, zgodnie z jej propozycją, zostawić przy Bank Street i resztę czasu spędzić we własnym pokoju, w kawiarni albo przejść się po sklepach. Czy czeka na nią list? Robin z pewnością zdążyłby już napisać, jeśli tylko tego chciał. A może niespecjalnie go obeszło, że była znów w Anglii? Perspektywa spotkania oczywiście ekscytowała go mniej niż ją; w każdym razie nikt jeszcze nic nie wspominał o spotkaniu. Oczekiwała jednak, że odpisze prędko, przez wzgląd na dobre maniery. A co jeśli stacjonował w jakimś niedostępnym miejscu – Irlandii na przykład – gdzie listy docierały po wielu dniach, a może był tak zajęty planami albo kursem taktyki, że nie miał czasu na pisanie? Albo pani Fennel nie napisała do niego tak prędko, jak obiecywała? Wszystko to było frustrujące. Ale każdy mijający dzień z pewnością uprawdopodabniał nadejście listu. Kręciła się niecierpliwie w grupce ludzi na przystanku. Panna Green stanęła nieco z boku, jakby wypierając się jakiegokolwiek z nią związku, więc Katherine zerkała od czasu do czasu, żeby upewnić się, czy wszystko z nią w porządku – ostatecznie właśnie tego od niej oczekiwano. Blada, wyglądała na niedożywioną; zauszniki okularów z grubymi szkłami były nieco naciągnięte nad uszami, co znaczy, że nosiła je od dawna. Może wzrok jeszcze się jej pogorszył, co tłumaczyłoby, czemu odchylała do tyłu głowę, jakby z urazą, przez co sprawiała wrażenie pogardliwej i aroganckiej. Włosy zbierała luźno na czubku głowy, a jej nadgarstki były bardzo cienkie. I bolało ją. Katherine jej współczuła: wyglądała tak żałośnie i zjadliwie; poza tym gdyby nie ona, musiałaby pracować niechętnie aż do pierwszej. Zdawało się jej, że jest tyle spraw, z których może się cieszyć. Nie potrafiła ich wymienić, ale kiedy nadjechał duży autobus miejski, poczuła, że nawet zimno jest cudowne. Panna Brooks widziała w nim tylko wygłuszający, zaśmiecony śnieg, ale według Katherine mróz sprawiał, że każda rzecz z osobna skrzyła się blaskiem. Nawet wsiadanie do autobusu sprawiło jej przelotną przyjemność, jakby rozpoczynała nowy etap jakiejś ważnej podróży. Kiedy odjeżdżali, przetarła kawałek szyby, żeby przyglądać się mijanym sklepom przy City Road. City Road ciągnęła się przez kilka mil, jej środkiem szły podwójne blizny po zerwanych torach tramwajowych. W niewielkich witrynach sklepików paliły się niekiedy ogarki, które miały rozpuszczać mróz na szybach. Wszystkie one były do siebie podobne, sprzedawano w nich tytoń i gazety albo chleb i konserwy, albo warzywa. Utrzymywały się dzięki ludziom gnieżdżącym się w okolicznych biednych uliczkach, którzy nie wypuszczali się dalej na zakupy. Jako że była sobota, to aż się od nich roiło: miejscowe kobiety, targające koszyki od sklepu do sklepu, cierpliwie czekające w kolejce pod mięsnym albo rybnym, oparte o lady na pięciominutowe niejasne, pełne aluzji rozmówki. Tu i tam starcy o okutanych, żylastych szyjach, oparci o ściany, nabijający fajki cuchnącym ciętym tytoniem, sprzedawanym w lepkich kostkach. Pliki gazet rozwieszone przed kioskami. Tak – myślała, wyobrażając sobie ślubne obrączki i szale wag, kostropate od ważonych warzyw – z pewnością się zastanawiają, skąd się tutaj wzięła. Scena tego rodzaju – choć jej o nich przypominała – nie miałaby najmniejszego znaczenia dla Fennelów. Dostrzegali tylko rzeczy, które artyści od stuleci podsuwali im pod nos, takie jak zachody słońca i pejzaże. A może to niesprawiedliwe? Łatwo było sobie mówić, że Fennelowie dostrzegliby to czy tamto, ale jej wspomnienia nie były tak oczywiste. Kiedy u nich mieszkała, była nie dość uważna, sądząc, że bez wątpienia nigdy już się z nimi nie spotka, a zatem wszystko, co dziś z tego pozostało, to zmieszany posmak tego, gdzie mieszkali, jak się do niej odnosili, co mówili. Czy potrafiła sobie przypomnieć, jak wyglądali? Twarz Robina pamiętała wyraźnie, pana Fennela – w mniejszym stopniu; pani Fennel zlała się w jej wspomnieniach z jedną z nauczycielek. A Jane w ogóle sobie nie przypominała. To dziwne. Katherine uważała, że ma dobrą pamięć do twarzy. Prawda była taka, że ostatnio nie potrafiła o nich zapomnieć, że wciąż łączyli się z czymś, co myślała lub robiła. Spoglądając przez okno poszarpującego autobusu, zauważyła sklep z tanimi sukienkami, gdzie dziewczyna o odsłoniętych kostkach drapowała kopię kosztownej sukni; potem lniarski ze starą, pompatyczną fasadą; bar mleczny z trwale zaciemnionymi oknami i drzwiami otwartymi na oścież, przez które było widać puste wysokie stołki; witrynę lombardu, gdzie tłoczyły się stare monety, koszule, teodolit, baseny szpitalne i harfa; uchylające się właśnie drzwi pubu z jasnym, mosiężnym uchwytem; nagłą wyrwę wysokich, wytapetowanych ścian i hałdę porośniętych szronem cegieł, miejsce po zburzonym domu. Nie było w tym niczego, co mogło by jej ich przypomnieć – a jednak przypominało. Autobus zatrzymał się, ruszył ponownie, przyjął kolejnych pasażerów. Budynki za oknem stawały się coraz wyższe i bardziej imponujące. Ulice były szersze; dojechali wreszcie do końca City Road i krążyli powoli jednokierunkowymi uliczkami centrum. Wokół śpieszył tłum, pobłyskiwały białe kołnierzyki i gazety. Minęli dziedziniec katedry, mignął im długi, oprószony sadzą szklany dach dworca, przystanęli na światłach obok wejścia z tuzinem mosiężnych tabliczek rozmaitych firm. Tu i tam dziewczyny w płaszczach siedziały skulone w kioskach z papierosami, zaczytane, a w głębi bocznej uliczki jakiś mężczyzna sprzedawał pieczone ziemniaki z pradawnego rusztu. Pannę Green zostawiła samej sobie; zajęły razem dwuosobowe siedzenie na dolnym pokładzie. Panna Green bliżej przejścia, przy czym w autobusie zrobiło się tak tłoczno, że nad jej głową kołysał się teraz kosz zakupów, z którego zwisał koniec pora. Przy każdym ruchu właścicielki ocierał się o włosy panny Green. Ale patrzyła niemo przed siebie i nie powiedziała ani słowa. Teraz oparła się o Katherine. Katherine w związku z tym ustąpiła jej nieco miejsca. Ale panna Green powiedziała: – Przepraszam, nie czuję się za dobrze. Muszę wysiąść. Katherine zerknęła na nią. Wyglądała fatalnie. – Dobrze. Machnęła do konduktorki i wyprowadziła pannę Green na pomost z tyłu autobusu. Na następnym przystanku zajechał wzdłuż chodnika, po czym je wysadził. Panna Green przeszła kawałek i, przysiadłszy na niskim murku, z którego zdemontowano ogrodzenie, zwiesiła głowę. Katherine stanęła obok. – Mdleje pani czy jest pani niedobrze? – spytała bezsilnie. – Niedobrze – odparła pani Green po chwili. Odchyliła głowę do tyłu, jakby przyjmowała na czoło chłodne powietrze niczym okład z wilgotnej gazy. Nie dotarły jeszcze do Bank Street, wysiadły przystanek wcześniej. Był to rozległy plac, oficjalne centrum miasta, a jego dwie pierzeje były zajęte przez ratusz i biura magistratu, przed którymi wysadził je autobus. Na środku placu znajdował się niewielki skwer z klombami i ławeczkami; z trzeciej strony, ponad gałęziami bezlistnych drzew, stała wysoka kolumnada, fasada Głównej Biblioteki Miejskiej, a po stronie ostatniej widniały niskie, milkliwe witryny sklepów, krawców i jubilerów. Skwer był przysypany śniegiem. Katherine nie wiedziała, co robić. Nie miała doświadczenia z angielskimi chorymi; gdyby poleciała do apteki, nie wiedziałaby nawet, co kupić. Gdyby panna Green o coś poprosiła, zrobiłaby wszystko, żeby jej to przynieść, tymczasem jednak nie robiła nic, spoglądając na chudą szyję zwieszoną w splotach szyfonowego szalika. Ten ból wydawał się tak odległy od tego, co sama czuła, że była całkiem bezsilna. Może zresztą panna Green nie byłaby jej wdzięczna za żadne próby pocieszenia. Czekała więc. Panna Green uniosła wreszcie głowę. – Autobusy czasem źle na mnie działają – powiedziała niemalże szeptem. – Jak się pani czuje? Co chciałaby pani zrobić? – Niczego nie chcę. Tylko odpocząć chwilę. Katherine się rozejrzała. – Na środku skweru jest altana. Muszą tam być jakieś porządne ławki. Nie powinna pani siedzieć na zimnym kamieniu. Panna Green nie dała po sobie poznać, że coś usłyszała. Ale po jakiejś minucie spojrzała ku górze. – Gdzie? – Tam. Myśli pani, że uda się tam pani dojść? – Mogę spróbować. Katherine schyliła się i złapała ją za chude ramię. Razem przeszły ulicę i, rozkruszając cienką warstewkę zmrożonego śniegu, podążyły ścieżką wiodącą do altany. Ławki były przykurzone szronem, a krzewy wawrzynu szeleściły. Wprowadziła pannę Green po schodach do zapuszczonego wnętrza i usadziła ją na drewnianym siedzeniu. Miejsce było potwornie zimne, ale solidnie zbudowane; w jedną ze ścian wpuszczono zdrój z pitną wodą, obok widniała tabliczka, że to upamiętnienie koronacji. Wydawało się, że Katherine na razie nic nie może zdziałać, oparła się więc plecami o framugę, tyłem do panny Green, pozwalając jej dojść do siebie, i wpatrywała się w szare maswerki konarów i majaczące za nimi ciemne budowle o górnych piętrach usianych podświetlonymi oknami. Wydawało się, że ostatecznie będzie musiała zabrać pannę Green do domu. Nie zostanie czasu na to, żeby zajrzeć do siebie przed powrotem do pracy; a jeśli będą się posuwały dalej w tym samym tempie, to nie wiadomo, czy w ogóle będzie sens wracać do pracy przed przerwą obiadową. W tym tygodniu pracowała po osiem godzin dziennie, od dziewiątej do pierwszej i od trzeciej do siódmej, kiedy biblioteka się zamykała. Tak czy owak, będzie mogła zajrzeć do siebie w porze obiadu; zajęłoby to jej raptem godzinę dłużej. Im bardziej odkładała w czasie moment przekonania się, czy list dotarł, czy nie, tym dłużej mogła cieszyć się oczekiwaniem. Na razie tkwiła w drzwiach jak na warcie, zaskoczona, że znalazła się w tym dziwnym miejscu, podczas gdy za nią panna Green, odłożywszy okulary na gładką, drewnianą ławkę, uciskała oczy dłońmi. Wokół placu panował ruch jednokierunkowy; patrzyła, jak w oddali mijają ją taksówki i inne samochody, których hurgot wyostrzał się w zimnym powietrzu jak nóż na kamieniu szlifierczym. Po chwili się obejrzała. – A jak miewa się pani teraz? Panna Green potarła czoło. Musiała zdjąć rękawiczki. – Chyba nieco lepiej. Mrugnęła, patrząc na Katherine; bez okularów wcale nie wyglądała tak odpychająco. Miała dziecinne, pulchne wargi. – Czy mogę pani w czymś pomóc? Chciałaby się pani napić czegoś ciepłego? – Och, nie, od tego poczułabym się jeszcze gorzej. – Brandy dobrze by pani zrobiła. – Nie. – Cóż, proszę jeszcze odpocząć. Mamy mnóstwo czasu. – Napiłabym się może wody – powiedziała panna Green nieśmiało po chwili. – Wody! – Katherine się rozejrzała. – Cóż, jest tutaj zdrój. – Oj, ale zdroje są brudne – odparła panna Green, marszcząc nosek. – Hm, mogła zamarznąć – nacisnęła na próbę guzik i z pyska lwa pociekła krzywa strużka wody. Przesunęła przez nią dłoń; zaskoczyło ją, jak lodowata była. Jakby płynęła z jednego lodowego masywu na drugi, po kamiennych żlebach, wysoko ponad poziomem chmur. Szybko cofnęła dłoń. – Działa, ale jest potwornie zimna. – Oj, ale to jest niezdrowe. Korzystają z tego najróżniejsi ludzie… starzy włóczędzy i… Katherine spojrzała na metalowy kubek wiszący na łańcuchu. – Nawet jeśli były tu jakieś zarazki, to mróz je wygubił. – Raz jeszcze na krótko puściła wodę, by ponownie jej spróbować. Ręka zdrętwiała jej jak od destylatu zimy. – Ale nie musi pani używać kubka, może pani napić się z ręki. Panna Green podniosła się nader ostrożnie i, podszedłszy do niej, stanęła obok, jakby stąpała boso po lodzie. – Nie chcę – powiedziała z przekonaniem wypisanym na twarzy. – Czemu nie? Niech pani złoży dłonie w łódeczkę. A ja puszczę wodę. Panna Green ściągnęła wąskie ramiona, składając dłonie. Kiedy dotknęła ich woda, gwałtownie zaczerpnęła powietrza, ale wypiła parę łyków. Potem poklepała czoło wilgotnymi palcami. – Taka zimna, że ząb prawie przestał mnie boleć. Schyliła się, by napić się ponownie, a Katherine patrzyła na nią, jak potem uniosła głowę, połykając powietrze z chłodem wody, na wpół uśmiechnięta, z wilgotnymi włoskami wokół ust. Katherine, która odkąd obudziła się rano, z rosnącym podekscytowaniem myślała o Fennelach i o sobie samej, nagle z zaskoczeniem odkryła w sobie współczucie dla niej. Dotychczas widziała w niej jedynie brzydotę, drażliwość, jej młodzieńcze pretensje. Teraz wszystko to zblakło, nieistotne, i po raz pierwszy pojęła, że dziewczyna naprawdę potrzebuje opieki, że jest delikatna i w specyficzny sposób piękna. Nie czuła tego w stosunku do nikogo od tak dawna, że uderzyło ją z nieoczekiwaną siłą; ta gwałtowność sprawiła, że jej własne sprawy, zaprzątanie sobie głowy tym, co się stanie lub nie stanie, wydały się jej bezbarwne i wydumane. Od całych wieków nikt nie był od niej zależny: wokół istniały ulice, które musi jej pomóc przekroczyć, autobusy, do których musi ją wsadzić, a potem kupić bilety, bowiem ból, który cierpiała dziewczyna, zaćmił jej postrzeganie świata. Jej dom znajdował się na nijakim przedmieściu, a ona musi jej pomóc w bezpiecznym dotarciu na miejsce i przekazać kolejnej osobie, która się nią zajmie. Było to tak nadzwyczajne, że, miała pewność, łączyło się jakoś z wdzięcznością, którą odczuwała od paru dni; coś jak nieprzemyślana hojność po rzadkiej wygranej na loterii; po raz pierwszy od wielu miesięcy miała naddatki szczęścia, a teraz jej bierne, brzemienne oczekiwanie odnalazło nagle ujście, tym chętniejsze, że nadeszło tak łatwo i nieoczekiwanie, prowadząc ją do tej altany, o której istnieniu w samym środku miasta nawet nie wiedziała. Ujęła ją delikatnie za ramię. – Chce pani odpocząć jeszcze chwilkę? Ale zmarzniemy, jeśli zostaniemy tu zbyt długo. Usiadły razem na ławce pod plakietą z zawijasami, panna Green skulona w sobie, Katherine spoglądająca najpierw na nią, potem przez drzwi; za nimi widać było ścieżkę, w której chaotyczne ślady obcasów zdawały się wiecznotrwale wydrukowane na śniegu. Przez lekką mgiełkę widziała zdobny fronton ratusza pod płaską tarczą nieba, ciemnego, nabitego śniegiem. Ale wszystkie te szarobiałe plamy nie były wcale śniegiem, bo w miarę patrzenia okazywały się gołębiami, których gromada wystrzeliła w powietrze i zawisła w wielkim łopocie skrzydeł. Potem całe stado opadło, uniosło się, omijając przeszkodę z drzew i przefruwając ponad jadącymi samochodami, by wylądować na paśmie śniegu kilkanaście metrów od miejsca, gdzie siedziały, i zbliżyć się do nich w oczekiwaniu, że zostaną nakarmione.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zimowe_krolestwo-ebookRO/p1071778i1201295" target="_blank" title="Zimowe królestwo [Philip Larkin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zimowe królestwo [Philip Larkin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rynki w panice - co dalej? | Informacje\n30 WRZEŚNIA 2008, 8:00\nRynki w panice - co dalej?\nFoto: TVN CNBC Biznes (fot. EPA) Foto: Nancy Pelosi (Partia Demokratyczna): plan padł przez Republikanów\n228 głosów "przeciw", 205 głosów "za". Totalne zaskoczenie i brak oklasków... - amerykańska Izba Reprezentantów odrzuciła wart 700 miliardów dolarów Plan Paulsona. Na reakcję giełd nie trzeba było długo czekać: Dow Jones zanotował największy jednorazowy spadek w historii.\nOdtwórz: Poulson: musimy szybko coś z tym zrobić\nPoulson: musimy szybko coś z tym zrobić\nDow Jones stracił ponad 777 punktów, co jest największym dziennym spadkiem tego indeksu w historii. Technologiczny Nasdaq zakończył dzień z ponad 9 procentową stratą, niewiele lepiej poradził sobie indeks S&P z wynikiem około 8,8 proc. na minusie.\nCZYTAJ WIĘCEJ: Światowe giełdy lecą w dół\nNajwiększe spadki zanotowały głównie spółki finansowe. Bank of America stracił w ciągu dnia ponad 17,5 procent. Tyle samo straciły akcje American Express. 15 procent straciły akcje JP Morgan.\nŹle radziły sobie także spółki technologiczne. Inwestorzy w obawie o dalsze spowolnienie na rynkach światowych wyprzedawali walory IBM. Przecena dotknęła także koncerny paliwowe, a wszystko za sprawą taniejącej ropy, której cena w poniedziałek spadła do 95 USD za baryłkę, czyli aż o 10 USD.\nZdaniem części analityków plan Paulsona jest jedyną deską ratunku dla amerykańskiej gospodarki i rząd nie jest przygotowany na plan "B".\nPrzeciwko Planowi Paulsona głosowali głównie Republikanie, łamiąc dyscyplinę swojej partii. - Gdy przyszło do głosowania, członkowie Partii Demokratycznej dotrzymali słowa i wykonali swoją część zadania. Ale plan został odrzucony, a kryzys wciąż trwa - podsumowała demokratyczna przewodnicząca Izby Reprezentantów Nancy Pelosi.\nOdtwórz: John Boehner, lider partii republikanów w Izbie Reprezentantów\nJohn Boehner, lider partii republikanów w Izbie Reprezentantów\nOdtwórz: prof. Janusz Ordover New York University\nprof. Janusz Ordover New York University\nJak z kolei powiedział Republikanin John Boehner, teraz stawką nie są polityczne emocje, ale być albo nie być amerykańskiej gospodarki. - Tak naprawdę tu nie chodzi już o Demokratów, czy Republikanów, tu stawką jest nasza gospodarka. Bez względu na to, co stało się dzisiaj, uważam, że nie mamy wyboru - musimy pracować razem, musimy próbować znaleźć rozwiązanie - mówił przewodniczący Izby Reprezentantów z ramienia Partii Republikańskiej.\nDlaczego Republikanie zagłosowali przeciw? Powodów jest klika m.in. chęć przypodobania się wyborcom. Amerykanie mieli sceptyczny stosunek do planu, bo po roku przyglądania się jak topnieją ich oszczędności i tanieją domy stracili zaufanie do rządu i Wall Street. Nie chcieli wydawać publicznych pieniędzy na ratowanie m.in. sytuacji na goełdzie. I ich niechęć znalazła odzwierciedlenie w głosach Kongresmenów.\nSam autor planu zapewnia, że prace będą kontynuowane. - Musimy coś z tym zrobić, musimy pracować nad rozwiązaniem najszybciej jak się da. Mamy silne narzędzia za pomocą których możemy działać, ale one nie wystarczają. Więc będziemy wykorzystywać to co mamy, do momentu kiedy dostaniemy od Kongresu to czego potrzebujemy. - powiedział sekretarz skarbu Henry Paulson po głosowaniu.\nO prowadzeniu dalszych prac zapewnił też prezydent George W.Bush - ale jego słowa brzmiały mało konkretnie: - Przygotowaliśmy poważny plan, bo mamy poważny problem. Będę rozmawiał z moimi doradcami ekonomicznymi i z członkami kongresu, tak by wypracować rozwiązanie. Nasza strategia to kontynuacja starań by rozwiązać ten problem gospodarczy. Wypracujemy strategię, która pozwoli nam na to, aby ten proces postępował - mówił.\nAnalitycy są zgodni: to jest szok, ale jakieś rozwiązanie musi zostać znalezione. - Wolny rynek nie umarł i tak szybko jeszcze nie umrze. Najważniejsze trzeba czekać na następne parę dni - mówi prof. Janusz Ordover z New York University.\nJak zauważa, następna wersja planu zapewne nie będzie juz tak skomplikowana, jak Plan Paulsona. Ale i on nie wskazuje szczegółów możliwego do przyjęcia sposobu działania...


Drewniane kolczyki z czarnym lnem - Kolczyki - Biżuteria artystyczna\n> Biżuteria artystyczna > Kolczyki > Drewniane kolczyki z czarnym lnem\nDrewniane kolczyki Kalipso wykonane z z drewna hebanowego oraz lnu w czarnym kolorze. Drewno hebanowe ma piękną ciemnobrązową barwę oraz delikatny rysunek. Drewniane paciorki były wielokrotnie ręcznie szlifowane, aby uzyskały swój kształt oraz gładkość. Następnie drewno zostało zabezpieczone olejem. Do wykonania kolczyków wykorzystałem również len, który wraz z koralikami Toho tworzy spływające chwosty. Kolczyki zamocowane zostały na biglach ze stali szlachetnej. Wymiary kolczyków: Drewniany paciorek ma wymiary: ok. 3,6 cm wysokości i 1,4 cm szerokości. Długość kolczyków łącznie z biglem wynosi ok. 16 cm. Jeśli podoba Ci się drewniana biżuteria, ale nie znalazłaś/eś odpowiedniej dla siebie napisz do mnie. Chętnie przygotuję coś specjalnie dla Ciebie. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.


Uchwała Nr V/32/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r.\nw sprawie zmiany Uchwały Nr IV/25/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 13 lutego 2019r. w sprawie\nokreślenia terminu wyborów sołtysów, rad sołeckich oraz zarządu mieszkańców miasta i przewodniczącego\nuchwała (pdf) 410.72 KB\nrejestr zmian publikacji: Uchwała Nr V/32/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r. metryczka\nUchwała Nr V/31/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r.\nzwierząt na terenie Miasta i Gminy Górzno w 2019 r.\nuchwała (pdf) 435.76 KB\nrejestr zmian publikacji: Uchwała Nr V/31/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r. metryczka\nUchwała Nr V/30/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r.\nw sprawie przyjęcia do realizacji „Planu gospodarki niskoemisyjnej dla Miasta i Gminy Górzno”\nuchwała (pdf) 3.39 MB\nrejestr zmian publikacji: Uchwała Nr V/30/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r. metryczka\nUchwała Nr V/29/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r.\nw sprawie przyjęcia „Programu Ochrony Środowiska dla Miasta i Gminy Górzno na lata 2019-2022 z\nperspektywą na lata 2023-2026” wraz z „Prognozą Oddziaływania na Środowisko dla Programu Ochrony\nŚrodowiska dla Miasta i Gminy Górzno na lata 2019-2022 z perspektywą na lata 2023-2026”\nuchwała (pdf) 5.16 MB\nrejestr zmian publikacji: Uchwała Nr V/29/2019 Rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r. metryczka\nUchwała Nr V/28/2019 rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r.\nuchwała (pdf) 1.41 MB\nrejestr zmian publikacji: Uchwała Nr V/28/2019 rady Miejskiej w Górznie z dnia 28 marca 2019r. metryczka


Naszyjnik Długi, Agat, Hematyt, Szmaragdowy Medalion GartaGallery\n» TNIEMY CENY\n» Naszyjnik Długi, Agat, Hematyt, Szmaragdowy Medalion\nNaszyjnik Długi, Agat, Hematyt, Szmaragdowy Medalion\nKod produktu: N1605008\nNimfa z Jeziora\nCiekawy zestaw kamieni i energetycznej, ręcznie malowanej zawieszki stanowią element przyciągający uwagę. Naszyjnik ozdobiłam agatem, hematytem i różnorodnymi kryształkami. Biżuteria wzorowana na ozdobach z minionej epoki.\nPolecam do codziennego stroju, do bluzeczek, jest bardzo słoneczny.\nKamienie półszlachetne agat, hematyt 8,6 mm. Długość 90 cm. Dzięki autorskiej technice łączenia elementów naszyjników za pomocą dużych kółeczek możesz samodzielnie uzyskać pożądaną długość.\nAgat– kamień półszlachetny, nazywany kamieniem sukcesu gdyż wzmacnia wiarę w siebie, wytrzymałość i dokładność.Występuje w wielu odmianach i kolorach, jest wydobywany od starożytności.\nHematyt - w starożytności był wykorzystywany w medycynie. Jest uważany za kamień szczęścia. W biżuterii występuje w wielu kolorach, jest często platerowany tytanem.


Macierewicz mocno skomentował odrzucenie kandydatury Szydło! "To jest pewnego rodzaju agresja osób, które wyznają inne wartości" | Telewizja Republika\npmb 21:26 17 lipca 2019\nMamy do czynienia z trzykrotnym powtórzeniem zachowania, które jest pewnego rodzaju agresją wobec konkretnych polityków – powiedział b. szef MON, komentując w ten sposób odrzucenie kandydatury Beaty Szydło oraz prof. Krasnodębskiego na instytucje unijne. Szef podkomisji smoleńskiej był współgospodarzem programu "Pilnujmy Polski" (wraz z red. Gromadzkim) w Telewizji Republika.\n.@Macierewicz_A o odrzuceniu kandydatury @BeataSzydlo i @ZdzKrasnodebski: mamy do czynienia z trzykrotnym powtórzeniem zachowania, które jest pewnego rodzaju agresją wobec konkretnych polityków.#ZapytajMacierewicza #PilnujmyPolski\n— Telewizja Republika (@RepublikaTV) 17 lipca 2019\n.@Macierewicz_A o odrzuceniu kandydatury @BeataSzydlo i @ZdzKrasnodebski: to są politycy, którzy reprezentują wartości chrześcijańskie i patriotyczne. Polska jest ostoją tych wartości. #ZapytajMacierewicza #PilnujmyPolski\n.@Macierewicz_A: równie dobrze mogło tych 9 głosów zabraknąć pani @vonderleyen. Sytuacja pani @vonderleyen jest bardzo krucha. Wsparcie Polski będzie jej potrzebne. To początek drogi.#ZapytajMacierewicza #PilnujmyPolski\n.@Macierewicz_A: proponuję, żeby państwo sięgnęli do posiedzeń podkomisji #smoleńskiej sprzed kilku lat. Są tam informacje nt. wykorzystywanych funduszy. To nie jest tajemnica. Podkomisja wydała mniej pieniędzy niż komisja #Millera.#ZapytajMacierewicza #PilnujmyPolski\n.@Macierewicz_A: podkomisja współpracuje z trzema grupami ekspertów - z Europy i z USA. Łącznie jest 50 ekspertów zagranicznych, którzy wspomagają nas w naszych pracach. Raport końcowy ukaże się na początku przyszłego roku.#ZapytajMacierewicza #PilnujmyPolski\n.@Macierewicz_A: polski skład komisji? Jest kilkanaście osób. Prof. #Binienda, prof. #Nowaczyk, prezydium komisji oraz moja osoba... Prace komisji są niejawne.#ZapytajMacierewicza #PilnujmyPolski\nTAGI: Macierewicz, Pilnujmy Polski, Republika, Polska, Szydło, Krasnodębski, PE, KE


Mali rowerzyści opanowali Rzeszów! - Portal Informacyjny rzeszowska24.pl\nNa bieżąco z prawem budowlanym\nNiezbędne komponenty dla Twojego zakładu przemysłowego\nWrz 21 2021\nCzym jest podnośnik koszowy i gdzie ma on zastosowanie?\nJak zostać barmanem? Garść praktycznych porad\nUltrafiltracja – sposób na uzdatnianie wody w przemyśle\nJak wygląda praca opiekunki osób starszych w Niemczech?\nStacjonarne punkty bukmacherskie - czy obstawianie sportu w tych miejscach się jeszcze opłaca?\nJakie zmiany w gotowym projekcie domu inwestorzy wprowadzają najczęściej?\nBudowa domu szkieletowego z płyt OSB - tańsza alternatywa domów murowanych\nGdzie można kupić zdrową żywność? Wybierz zakupy spożywcze online\nJak zadbać o florę bakteryjną dzieci, które przeszły antybiotykoterapię?\nSie 27 2021\nCo założyć na siebie, aby podkreślić kobiecy seksapil?\nJak działa olejek CBD i w jaki sposób go używać?\nMali rowerzyści opanowali Rzeszów!\nMimo kapryśnej pogody ponad 200 małych rowerzystów przyjechało rywalizować do Parku Kultury i Wypoczynku na Bulwarach Rzeszowskich.\nZawody tradycyjnie rozpoczęły trzylatki, które ścigały się na rowerkach biegowych oraz czterokołowych. Starsi rozpędzali się do zawrotnych prędkości na swoich dwukołowcach. Wszyscy uczestnicy dumnie prezentowali się na podium podczas odbierania pamiątkowych dyplomów i nagród ufundowanych przez firmy: Dr Gerard, Crispy Natural, Miodelka, Pysio, Wader, Cdp.\nPodczas imprezy organizatorzy przygotowali mnóstwo atrakcji. Największym zainteresowaniem wśród dzieci cieszyło się Miasteczko Ruchu Drogowego, w którym mogły poznać przepisy obowiązujące na drodze. O tym jak zachować się jeżdżąc na rowerze można było porozmawiać z rzeszowskimi policjantami. Największym zaskoczeniem dla dzieci było pojawienie się wozu strażackiego. Dzieci miały niesamowitą frajdę podczas pokazu przygotowanego przez strażaków. Maluchy przekonały się jak trudnym zadaniem jest gaszenie pożarów.\nUczestnicy wyścigów rowerkowych z przyjemnością fotografowali się we wnętrzu jednego z najlepiej stuningowanych aut w Polsce ? Mazdy RX-8, zaprezentowanym na stoisku firmy Komandor. Furorę wśród najmłodszych zrobili dwaj pluszowi przyjaciele - Rybka MiniMini+ oraz wesoły królik Palmolive Naturals.\nZarówno dzieci jak ich rodzice chętnie brali udział w konkursach i zawodach przygotowanych przez organizatora oraz sponsorów Tour Kocham Rowerek. Było o co walczyć. W konkursach można było zdobyć nagrody przygotowane przez Bank BGŻ, SlippersFamily.com, MiniMini+ i teleTOON+, między innymi bidony i ekologiczne zestawy szkolne, profilaktyczne obuwie dziecięce, książki, płyty cd oraz dvd. Firma Komandor przygotowała z kolei zabawę dla młodych projektantów wnętrz. Dzieci mogły wykazać się kreatywnością tworząc rysunek wymarzonego pokoju. Autorzy trzech najładniejszych prac otrzymali w nagrodę aparaty cyfrowe.\nRzeszowskie rowerki rozpoczęły się w kroplach deszczu, ale zakończyły się pięknym słońcem. Do zobaczenia za rok!\nObejrzyjcie krótki filmik z rzeszowskich wyścigów:\nTour Kocham Rowerek odwiedzi jeszcze 13 miast w Polsce.\nLista miast i daty zawodów oraz aktualne informacje i zdjęcia zawodników można znaleźć na stronie www.wyscigirowerkowe.pl. Nie warto zwlekać, bo liczba miejsc jest ograniczona.\nZapraszamy też na nasz profil na facebook ? Wyścigi Rowerkowe.


"Kto z mych dziewek serce której..." - koncert dla uczczenia 101. rocznicy odzyskania Niepodległości.\nW piątek 08. i sobotę 09. listopada o godz. 19:00 Gminny Ośrodek Kultury "Sokół" oraz Wójt Gminy Czerwonak zapraszają do CKiR w Koziegłowach na koncerty z okazji 101. rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości. Po...\nszukamy organizatora imprez\nGminny Ośrodek Kultury „Sokół” w Czerwonaku ogłasza nabór na stanowisko specjalisty ds. organizacji imprez oraz PR. Jesteśmy ośrodkiem, który zajmuje się zarówno edukacją kulturalną, jak i organizacją ...\nGminny Ośrodek Kultury Sokół oraz Akcja Katolicka zapraszają 13 października na coroczny Koncert Jesienny w Kościele w Kicinie. Koncertem tym podkreślimy rok moniuszkowski, który obchodzony jest w tym roku. Zapraszamy na koncert zespołu ...\nPraca szuka człowieka - opiekun Klubów Seniora\nGminny Ośrodek Kultury ”Sokół” w Czerwonaku ogłasza nabór na stanowisko instruktora / opiekuna Klubów Seniora w Czerwonaku, Owińskach i Kicinie. Praca w wymiarze pełnego etatu na umowę o pracę. Do głównych ...\nDni Gminy Czerwonak - Agnieszka Chylińska i nie tylko\nDni Gminy Czerwonak- Tydzień Pełen Kultury! GOK Sokół zaprasza wszystkich mieszkańców na tegoroczne Dni Gminy, czyli cały tydzień ciekawych wydarzeń, w ramach których każdy znajdzie coś dla siebie. ...\nDni Gminy Czerwonak- Tydzień Pełen Kultury! GOK Sokół zaprasza wszystkich mieszkańców na tegoroczne Dni Gminy, czyli cały tydzień ciekawych wydarzeń, w ramach których każdy znajdzie coś dla siebie. Zaczynamy wyją...\nOtwarte świetlice w godzinach przedpołudniowych\nInformujemy, że od poniedziałku, z powodu powrotu dzieci do szkół, zajęcia dopołudniowe w Klubach nie będa się odbywały. GOK Sokół w ramach wsparcia dla rodziców nie mogących zapewnić opieki dzieciom w wieku szkolnym ...\nPraca, cały etat - opiekun Klubów Seniora\nGminny Ośrodek Kultury ”Sokół” w Czerwonaku ogłasza nabór na stanowisko instruktora / opiekuna Klubów Seniora w Czerwonaku, Owińskach i Kicinie. Praca w wymiarze całego etatu na umowę o pracę. Do głównych zada...\nGminny Ośrodek Kultury Sokół zaprasza na występ Kabaretu K2, 29 listopada na godzinę 19:00 do Centrum Kultury i Rekreacji w Koziegłowach. Bilety w cenie 50,00 zł można kupować w GOK Sokół w CKiR w Koziegłowach oraz na ...\nGminny Ośrodek Kultury Sokół zaprasza na warsztaty fusingu, czyli tworzenie pięknych rzeczy z gorącego szkła. Gorące szkło, czyli fusing (z ang. fuse – stapiać) to technologia obróbki cieplnej szkła. Polega ona na łączeniu ze ...\nKiedy Będę Duży – Ba-Ku Teatr\nCały Poznań Ukulele - warsztaty i koncert\nJuż 10 maja GOK Sokół zaprasza do Centrum Kultury i Rekreacji w Koziegłowach na koncert Tomasza Grdenia, podczas którego będzie można usłyszeć największe przeboje muzyki swingowej, który poprzedzony będzie warsztatami ...\nVI Wielkanocny Targ Wiejski\nGminny Ośrodek Kultury Sokół serdecznie zaprasza na kolejny Wielkanocny Targ Wiejski, który odbędzie się w dniu 13 kwietnia w godzinach od 10:00 do 14:00 przed oraz w budynku Centrum Kultury i Rekreacji w Koziegłowach W tym ...\nFestiwal na Wolnym Powietrzu - Carmen Funebre\nFestiwal teatralny Na Wolnym Powietrzu powraca z drugą edycją w dniach 17-19 sierpnia 2019. W jego programie znajdzie się między innymi wznowiony po kilku latach niezwykły, pokazywany na całym świecie i wielokrotnie nagradzany spektakl Teatru Biuro Podr...\n6 marca o godzinie 19:00 GOK Sokół zaprasza do Centrum Kultury i Rekreacji w Koziegłowach na występ znanego i lubianego Piotra Szwedesa. Będzie to niekonwencjonalny wieczór, w którym biorą czynny udział widzowie. Dzięki ...