00243 007475 21300453 na godz. na dobę w sumie\nPrzedmowa1Historia jest prosta i banalna. Emma Bovary urodziła się na wsi, skończyła szkołę klasztorną i poślubiła felczera; życie w małym miasteczku nie spełniło jej marzeń; miała dwóch kochanków, ci też ją zawiedli; szukała pociechy w tandetnych luksusach, popadła w długi; złamana klęską uczuć i groźbą licytacji, zażyła truciznę.Skoro Pani Bovary została uznana za świetną powieść, zapewne nie owa historia jest w niej najważniejsza. Ważne jest to, jak autor ją opowiedział, i to, co czytelnik może wynieść z lektury. Żeby dostrzec mistrzostwo Flauberta i pojąć sens Pani Bovary, trzeba przeczytać ją uważnie, najlepiej dwukrotnie.Oczywiście książkę Flauberta można również czytać w tramwaju i przed zaśnięciem, ale śpieszny, zmęczony, ociężały duchowo czytelnik nie odkryje jej uroków i sekretów. Stwierdzi zapewne, że Emma jest „całkiem jak żywa”, ale powieść toczy się zbyt wolno, brak w niej napięcia i niespodzianek, a bohaterowie są rozpaczliwie niemodni. Taki czytelnik uzna, że panowie w cylindrach i panie w krynolinach niewiele mają mu do powiedzenia. Chyba się jednak pomyli; jeśli lubi myśleć i ma trochę wyobraźni, powinien powtórzyć lekturę, jego wysiłek nie pójdzie na marne.Jak więc należy czytać? Bohaterowie Pani Bovary z pewnością czytają źle:– Z książką, przy ciepłym kominku, zapominamy o wszystkim i godziny mijają – mówi Leon. – W bezruchu wędrujemy wśród pejzaży, które wydają się rzeczywiste; myśl, splatając się z opowieścią, igra szczegółami lub śledzi tok przygód. Jednoczy się z myślą bohaterów, a pod ich strojem jakby biło nasze serce.– Nienawidzę przeciętnych postaci, letnich namiętności, tego, co mamy w życiu – wtóruje mu Emma.– Bo książki o tym – odpowiada młodzieniec – nie poruszają serc, lekceważąc, mym zdaniem, prawdziwy cel Sztuki. Cóż to za rozkosz, uciekając od życiowych rozczarowań, znaleźć się duchem wśród szlachetnych charakterów, czystych uczuć, ludzi naprawdę szczęśliwych!Nieuważny czytelnik, ulegając naturalnej tendencji do „jednoczenia się z myślą bohaterów”, może wziąć to wszystko za dobrą monetę. Ale Flaubert – potwierdzają to jego listy – pokpiwa tu sobie z Emmy i Leona:Robię teraz rozmowę młodzieńca z damą – o literaturze, morzu, górach, muzyce, wszystkim, co poetyczne. Ktoś mógłby ją wziąć na serio, ale w mojej intencji ma być zdecydowanie groteskowa. To chyba pierwsza książka, gdzie autor podśmiewa się z pary głównych amantów. Ironia bynajmniej nie umniejsza patosu, lecz właśnie go podkreśla.Czytelnik, który nie „zapomina o wszystkim”, nie „igra szczegółami”, lecz docieka ich sensu, nie „ucieka od życiowych rozczarowań, by znaleźć się duchem wśród ludzi szlachetnych i szczęśliwych”, ale chce pojąć, na czym polega szlachetność i szczęście, nie musi znać listów, by przejrzeć zamiary autora. Wie już z wcześniejszych rozdziałów, że Emma uwielbia kicz, a dzięki poetycznym tyradom Leona zrozumiał, że jego głowę i duszę wypełniają wyświechtane romantyczne komunały. I pewno zauważył, że owe przeciętne postacie i letnie namiętności, owa powszedniość – to przecież Pani Bovary! Tym drobnym ułamkiem dialogu Flaubert dał znak, że jest innego zdania niż jego bohaterowie. Tenże baczny czytelnik dostrzeże patos tej sceny. Kiedy aptekarz bryluje pełnym bzdur wykładem meteorologicznym i wkrada się w łaski felczera, ten zaś skarży się, że cały dzień nie schodzi z konia, tamtych dwoje rozmawia o rzeczach wiecznych. To prawda, że na swoją małomiasteczkową, skromną miarę, ale czyż my, czy sam Flaubert, czy ktokolwiek potrafi powiedzieć o nich dużo więcej? – „słowo ludzkie jest jak pęknięty garnek, na którym wybijamy melodie dla tańczących niedźwiedzi, choć chcielibyśmy poruszyć gwiazdy”.Żeby właściwie zrozumieć Panią Bovary, trzeba ją czytać wnikliwie, nie ufać temu, co mówią bohaterowie, i wyszukiwać owe „niedostrzegalne detale, którymi – jak pisał Flaubert – powinna być nafaszerowana proza”.Przenikliwi krytycy, prześcigając się w myśliwskim zapale, znajdują w Pani Bovary przedziwne szyfry, których Flaubert bynajmniej tam nie wprowadził, ale które jakoś się w dziele znalazły. Choćby ów Janoda, który opuścił dom, gdzie zamieszkali państwo Bovary; czytajmy od końca: Janoda = Adonaj. Albo Lammermoor; l’amère mort = gorzka śmierć. Ale przecież Flaubert wybrał operę Donizettiego głównie dlatego, żeby Emma mogła odnieść do siebie jej patetyczne sceny.Szczegóły służące autorowi do objaśnienia i ukształtowania powieści nie są aż tak zamaskowane i tajemnicze; to przede wszystkim powracające motywy, powtórzenia, kontrasty, dyskretne echa, zapowiedzi i niedopowiedzenia – wskazówki, które biegle czytamy w życiu codziennym, a które przez zły nawyk i lenistwo umysłowe lekceważymy w powieści, uważając, że autor sam powinien nam wszystko wyjaśnić. A Flaubert ani o tym myśli. Chce, byśmy weszli w świat książki, rozglądali się, interpretowali.2Postanowił być w swym dziele niewidoczny. Tyle o tym pisał w listach, że krytycy, a potem czytelnicy uwierzyli mu na słowo. Utrwalił się stereotyp obiektywnego autora, który chłodno i rzeczowo, uciekając od ocen moralnych, wypracowanym stylem relacjonuje rozwój wydarzeń. To nieporozumienie – Flaubert bynajmniej nie jest uczonym, który rozpocząwszy doświadczenie, zostawia je własnemu biegowi, by obserwować i zapisywać. Powstrzymuje się natomiast od komentarzy i podsumowań, od jawnej oceny bohaterów i formułowania własnych poglądów. Wyjaśnia to w liście do George Sand:Co zaś do wyrażania mojej opinii o postaciach, które przedstawiam, to mówię: „Nie! Po stokroć nie!” Nie przyznaję sobie do tego prawa. Jeśli czytelnik sam nie wyłowi z książki morału, który powinien się w niej znajdować, to albo czytelnik jest głupcem, albo książka fałszuje rzeczywistość.Flaubert nie ma wątpliwości, że autor w swoim dziele, choć niewidoczny, musi być wszechobecny – jak Bóg we wszechświecie, dodaje nieskromnie. Reżyseruje więc Panią Bovary w najdrobniejszych szczegółach i wynajduje nowe sposoby, by przekazać, co myśli o swych postaciach i o świecie.Bohaterów, jak zobaczymy dalej, charakteryzuje zazwyczaj pośrednio, przez to, jak widzą ludzi i rzeczy, i jak są sami widziani. Na szczęście – w odróżnieniu od wielu innych literackich nowatorów – nie jest pedantem, kurczowo trzymającym się własnej metody, i czasem podpowie coś czytelnikowi w całkiem tradycyjny sposób, informując go na przykład, że Emma „usposobienie miała raczej sentymentalne niż artystyczne”.Co zaś do poglądów, to w swej powieści sporo mówi na przykład o sztuce pisarskiej. Najczęściej przez zaprzeczenie. Znamy już jego wskazania, jak czytać powieści i o czym je pisać (przeciętne postacie, letnie namiętności i to, co mamy w życiu, pokaże jeszcze wyraziściej w Szkole uczuć). Pod koniec Pani Bovary – wykorzystując manię Bineta – dorzuci jeszcze, że prawdziwego artysty nie „bawi pokonywanie łatwych trudności” i nie „zadowala dzieło niezdolne obudzić marzeń”. A zalety swego przemyślnego stylu podkreśli przez kontrast z pisaniną i gadaniną pana Homais, któremu zresztą złośliwie w jedno ze zdań wciśnie mimowolny (i to potrójny) rym, w inne zaś dwukrotne podporządkowanie spójnikiem „że” (składnia typu: “Biedak pomyślał, że Emma zapomniała, że ma męża”) – potknięcia, jakich sam nie dopuścił się nigdzie.Z Pani Bovary można też wyczytać, przynajmniej w części, poglądy Flauberta na inne tematy. Nie ujawnia wprawdzie, po czyjej jest stronie w przeplatającym dzieło ideologicznym sporze proboszcza z aptekarzem, ale nie pozostawia najmniejszej wątpliwości, co sądzi o ich poziomie umysłowym, sugerując tym samym, że podobne dyskusje należy toczyć z większą znajomością rzeczy.Posługuje się tutaj ironią, barwiącą mniej lub bardziej jaskrawo wiele fragmentów i niektóre postacie powieści. Gdy Karol poleca przykryć zmarłą Emmę „dużą sztuką zielonego aksamitu”, skryta ironia może umknąć czytelnikowi, który zapomniał, że zielony jest kolorem trzech mężczyzn Emmy (Karol ma w pierwszej scenie zieloną kurtkę, Rudolf przy pierwszym widzeniu – zielony surdut, a Leon na spotkanie w katedrze wkłada zielony frak; można tu jeszcze dorzucić zieloną cygarnicę wicehrabiego). Kolorem Emmy jest niebieski, co autor nieustannie podkreśla – od niebieskiej woskowej pieczątki do niebieskiej butli arszeniku – ale poczciwy, ślepy Karol nawet tego nie zauważył. Czasem ironia Pani Bovary bywa przyciężka, a dla niektórych irytująca. Warto więc może przypomnieć, co Flaubert napisał w jednym z listów o bohaterce Prostego serca: „papuga myli się jej z Duchem Świętym. To bynajmniej nie jest, jak Pani sądzi, ironiczne – przeciwnie, bardzo poważne i bardzo smutne”. Smutna i poważna ironia, „krzyk pokonanego”, jak pisał gdzie indziej; a może „zemsta pokonanego”, jak chce Baudelaire. Flaubert nie uważał życia za udany eksperyment i w obliczu jego „niezmiennej, żałosnej i groźnej ironii” mógł zdobyć się najwyżej na „ironiczną akceptację rzeczywistości”. Dał temu wyraz, kończąc powieść wyniesieniem pana Homais, bo mógł ją przecież zakończyć, jeśli nie śmiercią Emmy, to śmiercią Karola.Partie ironiczne kontrastują z krótkimi fragmentami lirycznymi, poetyckimi ariami, w których autor także ujawnia swą osobowość, przede wszystkim sympatię i współczucie dla Emmy. We wspaniałym akapicie zamykającym konny spacer z Rudolfem niemal fizycznie jednoczy się z bohaterką, przez nią widzi, czuje i słyszy:Kładły się już cienie wieczoru; niskie słońce, przeszywając gałęzie, olśniewało jej oczy. Wokół niej, tu i tam, na liściach i ziemi, drżały świetlne plamki, jakby kolibry pogubiły w locie pióra. W krąg trwała cisza; jakaś słodycz zdawała się prószyć z drzew; czuła powracające bicie serca i krew drążącą jej ciało niby mleczna rzeka. Nagle z oddali, zza lasu, z innych wzgórz, dobiegł ją jakiś krzyk, nieuchwytny i monotonny, niosło się ku niej jakieś przeciągłe wołanie; w milczeniu słuchała tego głosu, wplatał się jak melodia w pogłos rozdygotanych nerwów.Zauważmy, że autor posługuje się tutaj pozornie obiektywnym opisem, któremu wybór szczegółów, obrazowanie i rytm nadają niezwykle silną wymowę. To jego chwyt – zastosuje go także, kreśląc portret nagrodzonej medalem Katarzyny Leroux, pełen współczucia i szacunku, oraz przesyconą miłosierdziem scenę ostatniego namaszczenia. Nieraz, jakby chcąc zatuszować swą wrażliwość, autor Pani Bovary podszywa liryzm ironią, choćby w „scenie księżycowej”, gdy Emma z Leonem wracają łodzią z wyprawy na wyspę.Flaubert jest niewątpliwie obecny w swym dziele; czasem wyznaje to zresztą w listach – bo te bywają ze sobą sprzeczne – niekiedy zadziwiająco otwarcie i pięknie:Choćby dziś: mężczyzna i kobieta zarazem, jednocześnie kochanek i kochanka, jesiennym popołudniem, wśród pożółkłych liści, krążyłem konno po lesie, byłem końmi, liśćmi, wiatrem, słowami, które padały, i zachodzącym słońcem, co zamykało im zwilgotniałe miłością powieki.Rzekoma nieobecność autora to tylko kwestia stylu. Flaubert w powieści obecny jest inaczej niż jego poprzednicy. Na ogół musimy go w niej szukać, co zresztą wcale nie wymaga nadzwyczajnych zdolności analitycznych ani szczególnej dociekliwości – wystarczy domyślność, która nam służy na co dzień. Jeśli nasza znajoma, pani B., wciąż skarży się na męża, to obserwując ich oboje, możemy na koniec uznać, że te skargi więcej mówią o niej niż o nim. Niestety przyzwyczajenie każe nam ufać głównemu bohaterowi powieści i zbyt łatwo skłonni jesteśmy uwierzyć, że Karol jest okropny, skoro Emma tak sądzi.3Flaubert ogranicza rolę niewidocznego opowiadacza, patrzy oczyma swoich postaci. W ten sposób czytelnik wchodzi w świat powieści, domyśla się uczuć bohaterów, śledzi pracę ich umysłu, z tego, jak widzą rzeczy, ludzi i przyrodę, odczytuje stan ich ducha. Wie o nich więcej, niż mógłby mu powiedzieć wszechwiedzący narrator Balzaka. Narrator Prousta powiedziałby mu zapewne równie dużo, lecz dla takiego jegomościa nie ma w Yonville miejsca.W powieści przeważa punkt widzenia Emmy; ale Emmę oglądamy najpierw oczyma Karola, a jego samego – oczyma jednego ze szkolnych kolegów, który z epickim rozmachem otwiera powieść słowem „Byliśmy”. Bynajmniej nie patrzą tak samo. Uczeń opowiada o tym, co wydaje mu się zabawne i godne uwagi, pomijając rzeczy oczywiste, choćby informacje o normalnym trybie życia szkolnego. Karol nie jest zbyt ciekaw świata i ludzi, obejrzawszy i oceniwszy fermę, z początku konstatuje tylko, że Emma jest młoda i ma niebieską suknię (Balzak opisałby bohaterkę co najmniej tak dokładnie jak wnętrze kuchni). Potem zwraca uwagę na jej białe paznokcie, dłonie i oczy. Wreszcie widzi uczesanie; jest jeszcze na tyle obojętny, że jej głowę nazywa w myśli „czaszką”. Zainteresowanie panną Rouault i szybszy powrót do Bertaux spowoduje dopiero dotknięcie piersią pleców dziewczyny i jej rumieniec. Po ślubie dominuje już spojrzenie pani Bovary, nieobiektywne i zmienne. Kiedy pierwszy raz, jeszcze pełna nadziei, ogląda dom w Tostes, jadalnia jest salą z firankami w oknach i lśniącym na kominku zegarem, a gdy po roku dusi się w tym domu, jadalnia staje się ciasną salką z oknem na ulicę i dymiącym piecykiem (jest tam bowiem i kominek, i – oszczędniejszy – piecyk). Dwa nastroje, dwie różne rzeczywistości. Ale na ogół nie trzeba takich zestawień, by czytelnik zrozumiał, że Emma nie przekazuje mu obiektywnej prawdy:Jakim sposobem (ona, taka bystra!) mogła się znowu pomylić? I w ogóle co ją tak nieszczęśliwie opętało, że marnowała życie, poświęcając się bez końca?Punkt widzenia bohaterów wprowadzany jest zazwyczaj pewnym zabiegiem gramatycznym, z którego warto zdawać sobie sprawę: Flaubert używa mowy pozornie zależnej. Przeczytajmy fragment poprzedzający ostatnią wizytę pani Bovary u Rudolfa:Emma nic nie odpowiedziała. Dysząc ciężko, toczyła dokoła wzrokiem, aż wieśniaczka, przerażona jej twarzą, cofnęła się instynktownie, sądząc, że odebrało jej rozum. Nagle z okrzykiem stuknęła się w czoło, jak błyskawica mrok nocy jej duszę rozświetliła myśl o Rudolfie. Był taki dobry, delikatny, hojny! A nawet gdyby się wahał, czy oddać jej tę przysługę, już ona potrafi go zmusić, jednym spojrzeniem wskrzesi ich uśpioną miłość. Pomknęła więc do La Huchette, nieświadoma, że biegnie, by przystać na to, co rano tak ją oburzyło, daleka od wszelkiej myśli o prostytucji.Na początku i na końcu mówi autor, czy raczej jego rzecznik, wszechwiedzący narrator. Ale przecież nie on wypowiada zdania wyróżnione kursywą (której oczywiście nie ma u Flauberta), bo wie, podobnie jak czytelnik, że Rudolf nie jest ani dobry, ani delikatny, ani hojny. Jest to myśl Emmy, przytoczona w mowie pozornie zależnej. Flaubert miał jeszcze do dyspozycji dwie formy wypowiedzi, mowę zależną i mowę niezależną. Porównajmy.Mowa pozornie zależna:Był taki dobry, delikatny, hojny! A nawet gdyby się wahał, czy oddać jej tę przysługę, już ona potrafi go zmusić, jednym spojrzeniem wskrzesi ich uśpioną miłość.Mowa zależna:Wydawało jej się teraz, że zawsze był dla niej dobry, delikatny i hojny. Była pewna, że gdyby się wahał, czy oddać jej tę przysługę, potrafiłaby go do niej zmusić, jednym spojrzeniem wskrzesiłaby ich miłość, która, jak sądziła, bynajmniej nie umarła, tylko zasnęła.Mowa niezależna:Zapominając, jaki był naprawdę, myślała: „Jest taki dobry, delikatny, hojny. Nawet gdyby się wahał, czy oddać mi tę przysługę, potrafię go do niej zmusić, jednym spojrzeniem wskrzeszę naszą miłość, która nie umarła przecież, tylko zasnęła”.Przewagi mowy pozornie zależnej są niewątpliwe: zwięzłość, niespodzianka, zbliżenie czytelnika do bohaterki, spotęgowanie jej samoistnego bytu przez wycofanie się autora. Ale zabieg ten kryje w sobie także niebezpieczeństwa. Przez jego sugestywność nieuważny czytelnik może stracić orientację, zagubić się, przypisać autorowi myśli bohaterów. Podobne pomyłki zdarzają się nie tylko laikom. Pamiętamy znakomite zakończenie przedostatniego rozdziału:Nad grobem, wśród jodeł, płakał klęczący chłopiec, jego pierś, umęczoną szlochem, dyszącą w półmroku, przepełniał ogromny żal, słodki jak światło księżyca, nieprzenikniony jak noc. Naraz szczęknęła brama. To Lestiboudois przyszedł po rydel, o którym przedtem zapomniał. Rozpoznał przełażącego przez mur Justyna i teraz już wiedział, kto był tym łobuzem, co mu kradł kartofle.Komentując je, dziewiętnastowieczny krytyk pisze: „Grabarz, wskutek genialnej intuicji, odgaduje, iż chłopak jest sprawcą kradzieży”. Wystarczyło się zastanowić, po co Justyn miałby kraść kartofle, by zrozumieć, że to Flaubert genialnie rozładowuje patos groteską.Mowa pozornie zależna nie tylko ujawnia myśli i uczucia, służy też przyśpieszeniu dialogu, skróceniu i urozmaiceniu wypowiedzi:Lecz kupiec się oburzył: jak mogła, przecież się znali; czyż nie miał do niej zaufania? Co za dziecinada!Podobną rolę odgrywa kursywa, w Pani Bovary używana nie tylko jako wyróżnik gwary, prowincjonalizmów i zwrotów obcojęzycznych. Wyróżnia ona jeszcze jeden język: yonvillski czy drobnomieszczański, bliski Flaubertowskiemu Słownikowi komunałów:Jego matka dostała bowiem długi anonimowy list, donoszący, że syn wpadł w sidła mężatki.Inny ciekawy chwyt stylistyczny to przesuwanie słów, które zbyt jasno czy drastycznie opisywałyby sytuację, w sąsiedni kontekst. Można to nazwać sugestią podprogową. Przykładów dostarczają przede wszystkim sceny erotyczne, w których opisie Flaubert chce (i musi) być powściągliwy. Choćby fragmenty podróży kochanków karetą o zaciągniętych storach:Dorożkarz przetarł czoło, skórzany kapelusz wcisnął między uda [...] dwie zlane potem chabety.Styl Flauberta jest zróżnicowany, a jednocześnie spójny, mowa bohaterów przenika do języka narratora, a język narratora do mowy i myśli bohaterów. Na przykład w przenośniach. Proust twierdził, że w powieści Flauberta nie ma ani jednej pięknej metafory. Nie dostrzegł, że autor Pani Bovary stara się, by obraz użyty w porównaniu mieścił się w doświadczeniu i zasobach intelektualnych postaci, stąd owa „egzystencja przejmująca chłodem jak strych z oknem na północ” i przywołanie bólu „bankruta patrzącego przez okno na ludzi siedzących przy stole w jego dawnym domu”. Jednakże konstrukcja porównań najczęściej przekracza możliwości bohaterów. To samo dotyczy zresztą organizacji ich wypowiedzi.Flaubert nie jest doktrynerem. Używa na przemian najrozmaitszych chwytów, klasycznych i własnych, mając na względzie przede wszystkim piękno i prawdę dzieła.4Pani Bovary swoje piękno w dużym stopniu zawdzięcza niezwykle starannej budowie. Skonstruowana jest symetrycznie. Początek i koniec to dzieje pierwszych lat i schyłku życia Karola; opowiadają je anonimowi narratorzy. Przed ślubem z Emmą i bezpośrednio po jej śmierci dominuje w opowieści punkt widzenia Karola, a w partii głównej – Emmy. Ta część także jest symetryczna: na początku i na końcu Emma jest sama (choć obok ma Karola), pośrodku przeżywa dwa romanse, które układają się w symetryczny sekwens: Leon (część I, miłość platoniczna), Rudolf (część I, wtajemniczenie), Rudolf (część II, wyuzdanie) i Leon (część II, miłość zmysłowa); pomiędzy Rudolfem I a Rudolfem II pani Bovary próbuje kochać męża. Punktem centralnym, jakby wierzchołkiem piramidy, jest operacja Hipolita; przedtem Emma się wznosi, potem spada.Symetrię podkreślają wspierające piramidę po obu stronach pary bliźniaczych scen, pierwsza w tonacji jasnej, druga – mrocznej. Mamy więc dwa orszaki (weselny i pogrzebowy), dwa bale (w Vaubyessard i Rouen) i dwie wizyty u mamki. Czasem scena zredukowana bywa do migawki; Czytelnik zauważy zapewne, że Emma dwukrotnie wysuwa język: pierwszy raz, wylizując kieliszek po likierze, drugi raz – w agonii. Jest w tej symetrii okrutna ironia.Echa, opozycje i paralelizmy występują w powieści często, pełniąc rozmaite funkcje. Ilustrują na przykład ambicje Emmy, przechodzącej od szylkretowego do złotego lornionu i od sabotów do atłasowych ciżemek przybranych łabędzim puchem. Pozwalają porównać trzech mężczyzn, z których każdy odmiennie traktuje jej suknię: Karol gniecie głową przybranie stanika, Leon cofa stopę, kiedy nadepnie spódnicę, a Rudolf wyobraża sobie, jak powoli ją z Emmy ściąga. Niekiedy wreszcie podkreślają degradację: od walca z wicehrabią do walca kataryniarza, od wyblakłych do gnijących żerdek w altanie.Gnicie jest zresztą (obok błota) jednym z symbolicznych motywów powieści – gniją okiennice pawilonu w Banneville, drewniane sklepienie kościoła, embriony aptekarza, noga Hipolita, wszystko, na czym Emma chciała się oprzeć, i wreszcie ona sama w ramionach śniącego Karola. Podobnie powraca motyw śmierci – od czarnych motyli spalonego ślubnego bukietu do czarnych ram obrazów notariusza, przedstawiających dwa wcielenia Emmy: skromną Esmeraldę z kózką Dżali, i występną Putyfarę. Powraca motyw Emmy wyglądającej oknem i Emmy o coś opartej, motyw kołyszącego statku, motyw pająka i motyw butów, przez które Flaubert systematycznie charakteryzuje swoich przyziemnych bohaterów; warto je wszystkie prześledzić. Odszukano i skomentowano ich zresztą znacznie więcej, wskazując, jak służą autorowi w kształtowaniu dzieła.Owe motywy przyczyniają się także do nadania dziełu harmonii i spójności, na czym Flaubertowi szczególnie zależało. W Pani Bovary temat, struktura, styl, motywy i wątki wiążą się ze sobą i wzajemnie od siebie zależą; opisy splatają się z odczuciami bohaterów, dialog z narracją. Wątki uboczne komentują historię Emmy. Felicyta, służąca, jest jakby sobowtórem swej pani, podobnie jak ona kradnie, kłamie, nie dba o dom i ma kochanka, z którym wszelako udaje się jej uciec z Yonville (może dlatego, że w przeciwieństwie do pani jest potulna i obłudna, a pani wyzywająca i naiwna). Biedna Emma, okrutnie sparodiowana, wyziera też z piosenki Ślepca.Spójność powieści wynika między innymi ze zwartości tekstu. Flaubert jest niezwykle zwięzły (także dzięki usunięciu komentarza autorskiego), bardzo dba, by jego zdania nie zawierały ani jednego zbędnego słowa i stale posuwały opowieść do przodu, wciąż mówiąc coś nowego. Szczególną wagę przywiązuje do gładkich przejść, zwłaszcza między akapitami, i bywa w tym niezwykle pomysłowy. Na jeden z jego chwytów służących temu celowi – mianowicie zaczynanie zdań słowem et (w przekładzie „i” lub „a”; w zdaniach złożonych przed takim „i” pojawia się niekonwencjonalny przecinek) – zwrócił uwagę Proust, który rytmiczną i jędrną prozę Pani Bovary porównał do ruchomego chodnika; istotnie, rozwija się ona jak gdyby automatycznie, napędzana logiką wydarzeń i analiz psychologicznych.Pisząc tak zwięźle, Flaubert liczy na współpracę czytelnika, pozostawiając nieraz jego domyślności rozmaite szczegóły, a czasem także uczucia i pobudki bohaterów. W drugim rozdziale trzeciej części Emma, skierowana niespodzianie do apteki, przypuszcza zapewne, że Karol nagle umarł (później, w równie kłopotliwej sytuacji, zamarzy o śmierci pana Lheureux). Ale Flaubert nawet tego nie sugeruje. Jego powściągliwość utrudnia czasem zrozumienie aluzji historycznych i obyczajowych oraz niektórych żartów. Najbardziej wypada żałować, że nie wyjaśnił różnicy między felczerem (officier de santé) a doktorem – ważnej, bo Karol wśród swych licznych ułomności ma jeszcze i tę, że lekarzem jest tylko po części. Czytając Panią Bovary, mamy niekiedy wrażenie, że autor nas przecenia. Także dlatego, że standardowa wiedza dziewiętnastowiecznego czytelnika francuskiego różniła się znacznie od wiedzy dzisiejszego Polaka, stąd użyteczność przypisów. Dodajmy, że w Pani Bovary jest sporo – całkiem zresztą autentycznych – znaczących nazwisk, jak choćby Lheureux = Szczęsny, czy Canivet = Scyzoryk; nazwisko podrzędnego lekarza, bliskie słowu caniveau = ściek, jest ponadto skontrastowane z nazwiskiem znakomitego doktora Larivière (= rzeka). Flaubert nawiązuje w ten sposób nie tylko do komedii charakterów, również do tradycji moralitetu. Niestety to jedna z tych rzeczy, których nie można oddać w przekładzie.Mimo wszystko zalety zwięzłości zdecydowanie przeważają. Czytelnik, puszczony na głęboką wodę, zmuszony do wysiłku i ciągłego napięcia uwagi, próbuje samodzielnie zinterpretować zachowania bohaterów, korzystając ze swego życiowego doświadczenia. Jeśli mu się powiedzie, otworzy się przed nim złożone dzieło – bogate, harmonijne, pełne znaczeń, nieporządkowi rzeczywistości przeciwstawiające porządek sztuki. Dostrzeże w nim mniej albo więcej; więcej, gdy czyta wnikliwie i wielokrotnie. Ale nawet nie pojmując wszystkich sugestii autora, będzie cieszył się powieścią, ulegając jej czarowi, a także czarowi bohaterki.5Pani Bovary jest młodą dziewczyną. Ma ledwie siedemnaście lat, gdy spotyka Karola, dwadzieścia sześć w chwili śmierci; kiedy biorą ślub, ona ma lat osiemnaście, a on dwadzieścia pięć. Flaubert nie mówi tego wprost, ale właśnie taki wiek wynika z ich powieściowych życiorysów. Czytelnik dałby im na oko po pięć lat więcej, tymczasem młodość bohaterki pozwala lepiej ją zrozumieć.Emma niewiele wie o świecie, jej wyobrażenia, pragnienia i ambicje ukształtowała klasztorna pensja, stara panna z dobrej rodziny, tuzinkowe powieści i ckliwe staloryty. Jest dziewczyną wrażliwą i chłonną, sentymentalną, egzaltowaną, psychicznie niezbyt zrównoważoną, o dość ograniczonych możliwościach umysłowych – nie potrafi „dać wiary temu, czego nie wyrażono oklepanym frazesem”. Nie ma w niej dobroci ani empatii, „nie przejmuje się nazbyt tym, co czują inni”, nie umie „pojąć tego, czego sama nie odczuwała”. Po swych chłopskich przodkach odziedziczyła zmysł praktyczny, bierność i zachłanność.Jej młodzieńcze przeżycia duchowe – mistyczne uniesienia i rozpacz po śmierci matki – układają się już w cykl, który będzie powielać później: pragnienie, złuda spełnienia, rozczarowanie, poczucie pustki, nuda i następne pragnienie. W pragnieniach jest krańcowa, wszelką radość i rozkosz w końcu unicestwia, chcąc, „by była zawrotna”, najwyższa, najsłodsza.Ten tak pożądany absolut klaruje się z czasem jako „szlachetne, wierne serce, któremu mogłaby powierzyć swe życie”, ktoś „silny i piękny, śmiały, wielkoduszny, subtelny, ktoś z sercem poety w ciele anioła”. Bo w Emmie dominuje cielesność, choć blada, jest jakby zbyt krwista, często się czerwieni, wysysa pokłute palce, przygryza mięsiste wargi, krew leci jej z nosa. Flaubert to wyraźnie podkreśla, ze starannością fizjologa opisuje jej dłonie, paznokcie, ramiona pokryte kroplami potu czy wygiętą do tyłu szyję. Nierzadko szkicuje przyjętą przez nią pozycję, przywołuje jej tiki, odtwarza zmysłowe wrażenia.Mimo że cielesny – absolut pozostaje absolutem. Przez swoje z nim zmagania Emma o niebo przewyższa yonvillskich mieszczuchów, zajętych zdobywaniem i konsumpcją dóbr materialnych. Nie przyjmuje warunków życia, rozpaczliwie szuka czegoś wyższego i lepszego. Miłości, która nie zgaśnie, szczęścia bez końca. Dlatego w jej upadku, skontrastowanym z tryumfem aptekarza i kupca, jest niewątpliwy tragizm. Co prawda niepozbawiony ironii, bo wyobrażenia Emmy o miłości i szczęściu są infantylne i samolubne – ona również jest konsumentką: banalnych historyjek, obrazków i uczuć, łaskoczących jej pychę. Ale prawdziwa tragedia Emmy polega na tym, że nie umie myśleć, porównywać, oceniać, nie zna siebie i nie potrafi przejrzeć innych – jest głupiutka. Spragniona ideału, grzeszna, tragiczna i niemądra.Mąż to uosobiona przeciętność, choć jest dobry, oddany i kochający. Nie należy do tych, „co zwykli dociekać prawdy”, ale z miłości do żony opuszcza Tostes, rujnując nieźle zaczętą karierę. Gdyby Emma, spostrzegłszy, że Karol „niczego nie uczył, niczego nie umiał, niczego nie pragnął, sądził, że jest szczęśliwa”, zechciała trochę nad nim popracować, mogłaby zeń zrobić całkiem znośnego pantoflarza. Cóż, kiedy wierzyła zaczerpniętym z lektur banałom o prawdziwych mężczyznach, którzy powinni „znać się na wszystkim, we wszystkim celować, wprowadzać w grę namiętności, w rozkosze życia”. A on byłby chętnym uczniem; miał zadatki, skoro udawało się jej psuć go zza grobu, i to tak skutecznie, że po jej śmierci stał się właściwie Karolem II, który umiera z miłości wpatrzony w kosmyk jej czarnych włosów.Obaj kochankowie okazują się równie pospolici jak Karol. Ale zaślepiona Emma nie widzi, że Rudolf, ów „prawdziwy mężczyzna”, to brutalny pożeracz niewieścich serc, a Leon – konwencjonalny romantyczny młodzieniec, larwa strasznego mieszczanina.Wyrazistymi, sugestywnymi typami są, potraktowani groteskowo, proboszcz i aptekarz. Ksiądz Bournisien, ograniczony i gruboskórny, ma w sobie jednak sporo poczciwości. Natomiast pan Homais, ciemny apostoł Oświecenia i Postępu, jest groźny i niestety skuteczny w działaniu, to on prowokuje nieszczęścia.Niektóre postacie drugiego planu, stary książę de Laverdière i fryzjer z Tostes mają niewątpliwie znaczenie symboliczne. Ślepca krytycy uważają za ucieleśnienie ohydy życia, którą Emma dojrzy dopiero na łożu śmierci i przywita rozpaczliwym śmiechem. Są też w powieści symboliczne przedmioty, choćby amorek z palcem na ustach przed domem notariusza. Są wreszcie symboliczne głosy: warkot tokarki to jakby głos sumienia Emmy, a odległe wołanie – zew jakiejś innej rzeczywistości. Flaubert jest tu świadomie niejednoznaczny, chce zaniepokoić czytelnika, wprowadzając metafizyczne zagadki w przyziemny świat powieści.Gorzki pesymizm Pani Bovary wywodzi się po części stąd, że wszyscy jej bohaterowie są w tym ponurym i dusznym świecie bardzo samotni. To skutek ich niedorozwoju intelektualnego, duchowego i uczuciowego. Ich rozmowy są jedynie wymianą obiegowych formułek, a ich związki – komedią omyłek. Karol bierze ojca Rouault za bogacza, Emma – Karola za „różanopiórego ptaka”, Rudolf bierze ją za kobietę łatwą, by odkryć w niej później pokłady sentymentalizmu, a Leon uważa ją wciąż za anioła, choć jest już doszczętnie zdeprawowana przez Rudolfa.6Świat Pani Bovary jest odpychający i taki był dla Flauberta. Dawniejsi krytycy przypisywali mu jednak upodobanie do szpetoty, klasyfikując go jako „realistę”; umieszczano go w serii: Balzak, Flaubert, Zola, czyli: ulica, rynsztok, kloaka. Dotąd zresztą niektórzy badacze trzymają się tego określenia. Według nich nawyk gromadzenia dokumentacji, wszechstronne lektury i obszerne wypisy z dzieł naukowych świadczą, że ambicją Flauberta była skrupulatna reprodukcja szarego życia. Tymczasem stosunek Flauberta do rzeczywistości jest znacznie bardziej skomplikowany.Z jednej strony rzemieślnicza rzetelność każe mu dbać o autentyzm szczegółów, by czytelnik uznał je za prawdopodobne, a fachowcy nie mogli niczego zakwestionować. Stąd dziesiątki przeczytanych książek i listy do przyjaciół z prośbą o informacje. Stąd – na użytek Pani Bovary – wyprawa na wystawę rolniczą i studia dotyczące szpotawej stopy, kombinacji finansowych czy działania arszeniku. A także sięganie do osobistych doświadczeń, choćby dla przypisania Emmie własnych halucynacji epileptycznych.Z drugiej strony jednak autor Pani Bovary często narusza wierność opisu, aby osiągnąć korzyści artystyczne. Nie idzie tu o pisarskie potknięcia i drobne sprzeczności, od dawna bawiące czytelników: merostwo ma najpierw trzy, a potem cztery kolumny, na cmentarz skręca się to w lewo, to w prawo. Idzie o w pełni świadome zaburzenie realiów w imię – ważniejszej od zgodności z rzeczywistością – prawdy sztuki.Jako że w nocnej scenie miłosnej niezbędny jest księżyc w gałęziach drzew, więc księżyc wschodzi tam, gdzie rosną drzewa: na zachodzie. Ponieważ Karol, jadąc pierwszy raz do Bertaux powinien dokładnie obejrzeć fermę, w styczniu zaczyna świtać o piątej nad ranem. Potrzebne autorowi kwiaty zakwitają czasem o niewłaściwej porze roku, sianokosy przypadają w kwietniu, żeby Berta mogła malowniczo trzepotać rączkami, leżąc na kopie, a rozkład i czas jazdy „Jaskółki” z Rouen do Yonville podporządkowane są wyłącznie wymogom akcji. Skoro Yonville ma pozostać miasteczkiem fikcyjnym, a jednocześnie leżeć wśród innych miejscowości, na mapie Normandii muszą pojawić się sprzeczności (Tostes, pisane częściej Tôtes, istnieje rzeczywiście). Ale chronologia dopracowana jest starannie; można dość dokładnie datować wszystkie wydarzenia, wychodząc od daty planowanej ucieczki Emmy z Rudolfem: czwarty września, poniedziałek, wskazuje na rok 1843. Ślub – maj 1838; bal – wrzesień 1838; przeprowadzka do Yonville – marzec 1841; wyjazd Leona do Paryża – maj 1842; Emma poznaje Rudolfa – lipiec 1842; zostaje jego kochanką – październik 1842; operacja Hipolita – maj 1843; zerwanie z Rudolfem – wrzesień 1843; Łucja z Lammermooru – czerwiec 1844; śmierć Emmy – 24 marca 1846.Opisy Flauberta, choć pozornie drobiazgowe, rzadko bywają dokładne i wyczerpujące. Przypominają raczej impresjonizm niż malarstwo realistyczne. Autor zadowala się wywołaniem u czytelnika iluzji, że widzi, że jest tam. Weźmy choćby opis „Jaskółki”:Było to żółte pudło na dwóch wielkich kołach, sięgających aż po dach, zasłaniających widok i brudzących pasażerom ramiona. Małe szybki wąskich okienek, podzwaniające w czasie jazdy, zachowały tu i tam plamy błota, rzucone na podkład starego kurzu, którego do czysta spłukać nie mogły nawet najburzliwsze ulewy.Najdokładniej przedstawione są szybki. I właśnie dzięki tej precyzji powstaje złudzenie pełnego opisu. Ale czytelnik wielu rzeczy musi się domyślić, na przykład tego, że do „Jaskółki” wchodzi się od tyłu (co zresztą dla współczesnych było oczywiste, jako że pojazd ma dwa koła). Później dowie się jeszcze, że wewnątrz są cztery ławeczki i nabierze przekonania, że wie, jak wygląda dyliżans. Bo autor tak swobodnie mówi o miejscu w kącie, gdzie mości się pani Bovary, i okienkach, przez które patrzy, jakby czytelnik jechał razem z nią.„Jaskółkę” można zrekonstruować, lecz pałac w La Vaubyessard to czysta fantasmagoria. Może dlatego, że tak widzi go Emma – jej wejście do La Huchette i do teatru w Rouen to także sceny z feerii, gdzie wśród stu pokoi trafia się prosto do właściwego, a drzwi otwierają się pod dotknięciem palca. Ciekawe, że pewne opisy Flauberta zapowiadają technikę filmową. Droga Emmy z sieni do salonu w La Vaubyessard i prezentacja Yonville to długie jazdy kamery, a oto klasyczne cięcie w scenie miłosnej:Odrzuciła w tył białą szyję, nabrzmiewającą westchnieniem, i słabnąca, we łzach, wstrząsana przeciągłym dreszczem, zakrywając twarz, uległa. / Kładły się już cienie wieczoru; niskie słońce, przeszywając gałęzie, olśniewało jej oczy.A jednak Flaubert jest realistą – tyle że jego realizm polega na skrupulatnej, przenikliwej i odkrywczej dedukcji psychologicznej.Skłonności, potrzeby i złudzenia Emmy, zahaczając o siebie niby zębate koła, napędzają akcję, by w końcu zmiażdżyć bohaterkę. Bo innego przeznaczenia w tej powieści nie ma – „wielkie słowo” Karola, ostatnie, jakie wypowiedział, autor zawczasu zdewaluował wcześniejszymi użyciami. Każda reakcja, każde wydarzenie ma swoją przyczynę. Przez drobiazgowy i ścisły opis mechanizmów psychicznych Flaubert nadaje banalnej historii Emmy przejmujący autentyzm, a ją samą podnosi do rangi fascynującego literackiego typu, nieśmiertelnego jak Faust i Don Juan. Rozpoznajemy w niej wszystkie spragnione absolutu nieszczęsne i nieświadome grzesznice, które kiedyś odkryły, jaki jest smak miłości i trutki na szczury. Dlatego Emma wciąż nam towarzyszy.Ryszard EngelkingCiąg dalszy w wersji pełnej\nPani BovaryDostępne w wersji pełnej\nPlotki, przypisy, dywagacjeDostępne w wersji pełnej


Wszędzie dobrze, ale w (Białym) Domu najlepiej - wGospodarce.pl\nDoniesienia o postępie w negocjacjach dotyczących pakietu fiskalnego wzmocniły rajd ryzykownych walut i aktywów / autor: Pixabay\nWszędzie dobrze, ale w (Białym) Domu najlepiej\nOpublikowano: 6 października 2020, 10:51\nSzybka rekonwalescencja Trumpa i kontynuacja rozmów dotyczących fiskalnego pakietu ratunkowego dla amerykańskiej gospodarki przywróciły zatracony w końcówce ubiegłego tygodnia entuzjazm inwestorów. Ruch wytracił jednak impet. Uważamy, że rwany, chimeryczny handel zdominuje rynki w najbliższych tygodniach i w związku z tym spodziewamy się schłodzenia optymistycznych nastrojów na dzisiejszej sesji.\nZachorowanie prezydenta USA na koronawirusa, jego hospitalizacja i niepokojące doniesienia o stanie zdrowia wywołały zamieszanie. Rynki zostały zmuszone do wycenienia sporej dawki politycznej niepewności. Skalę reakcji i odwrotu od ryzykownych inwestycji wzmogło to, że wszystko odgrywało się tuż przed weekendem. Stawki bukmacherskie sugerują, że szanse na reelekcję mocno stopniały. W tej sytuacji szybki powrót do zdrowia i Białego Domu może stać się osią kampanii wyborczej – sposobem na mobilizację wyborców w Stanach, gdzie Republikanie nie są jeszcze na straconej pozycji.\nDoniesienia o postępie w negocjacjach dotyczących pakietu fiskalnego w USA wzmocniły rajd ryzykownych walut i aktywów (potężne odbicie surowców energetycznych, silne wzrosty na Wall Street i odwrót od dolara), ale wiele wskazuje, że jest to przedwczesna euforia. Owszem: telefoniczne negocjacje między spiker Pelosi a sekretarzem skarbu Mnuchinem trwały godzinę. Owszem: rozmowy będą dziś kontynuowane. Owszem: naciski na Mnuchina by zbliżył się do oczekiwań Demokratów na pewno nie słabną. Wręcz przeciwnie: zepchnięty do defensywy Trump potrzebuje porozumienia jeszcze bardziej niż do tej pory. Tyle tylko, że impas trwa od tygodni, przecież dodatkowe zasiłki dla bezrobotnych wygasły jeszcze w sierpniu. Zakładamy, że strony dojdą po porozumienia, ale Demokraci będą nadal stawiać twarde warunki.\nNa starcie tygodnia EUR/USD zbliżył się do 1,18, ale nie naruszył tej bariery. Naszym scenariuszem bazowym jest utrzymywanie się tendencji horyzontalnej. W rezultacie widzimy wysokie prawdopodobieństwo odreagowania wczorajszego wzrostu i cofnięcia się kursu w bardzo istotne okolice 1,1750. Warto zwrócić uwagę na zagrożonego korektą dolara australijskiego. AUD/USD ponownie flirtował z 0,72 i wymazał około połowę spadków z ostatniego miesiąca oraz 2/3 ubiegłotygodniowego załamania. Fiasko wyjścia notowań na wyższe pułapy rodzi ryzyko głębszego cofnięcia. Przy schłodzeniu poniedziałkowej euforii i przejściu inwestorów do trybu wyczekiwania EUR/PLN będzie mieć utrudnione zadanie oderwania się od 4,50 i zejścia na niższe pułapy.\nW sprawie brexitu sobotnie spotkanie premiera Wielkiej Brytanii Johnsona z szefową Komisji Europejskiej von der Leyen nie przyniosło przełomu w negocjacjach. Obie strony podkreślają znaczenie znalezienia porozumienia, ale chyba tak samo wysoko cenią istotność swoich żądań w kwestii m.in. rybołówstwa i pomocy publicznej. Politycy zgodzili się na zintensyfikowanie rozmów z terminem końcowym 15 października. W skrócie, deadline pozostaje, choć na tym etapie można było spodziewać się większego progresu. Sądzę, że jeśli nic nie wniosły weekendowe rozmowy, do samego 15 października może się wiele nie zmienić, choć szumu medialnego nie będzie brakować. Dla funta może oznaczać to trend boczny, ale z szeroką amplitudą wahań.\nWięcej polityki fiskalnej\nPoniedziałek to kolejny dzień osłabienia złotego z EUR/PLN ponad 4,67. Pogarszająca się sytuacja covidowa w kraju i Europie pozostaje negatywnym tłem\nStatek, który utknął w Kanale Sueskim jest częściowo uwolniony, ale poza tym nie za wiele dzieje się na otwarciu tygodnia.


Oczywiście ta możliwość dotyczy jedynie bram automatycznych. Ich pracą steruje „mózg” całej instalacji, czyli centrala. Dzięki niej można zaprogramować cały szereg funkcji, które dostosują napęd do indywidualnych potrzeb użytkownika. Jedną z nich jest właśnie tryb furtki. Programując tę funkcję, określamy szerokość otwarcia bramy tak, by następowało tylko częściowe otwarcie skrzydła bramy przesuwnej, lub otwarcie jednego skrzydła w przypadku bramy skrzydłowej. Sterowanie tą nietypową furtką odbywa się za pomocą pilota. W zależności od indywidualnych preferencji, brama zamknie się po ponownym wciśnięciu przycisku na pilocie lub automatycznie po określonym, zaprogramowanym przez nas wcześniej czasie. To rozwiązanie nie tylko wygodne, ale też ograniczające zużycie zawiasów lub szyny jezdnej bramy.


Jaka jakość - taka cena - Rynki wschodnie\nAutor: Eugeniusz Kędzierski 11-08-2008 11:16\nJaka jakość - taka cena\nNikołaj Kompaniec twierdzi, że firmy, eksportujące zboże, w najlepszym wypadku zarabiają 5 dolarów na jednej tonie. Uważają, że do końca żniw ceny zbóż nie będą rosły. Sprawdź, po ile handlują zbożem konkurenci polskich rolników.\nDziennikarz z „Sektora Rolnego Ukrainy” przeprowadził wywiad z Nikołajem Kompaniecem, kierownikiem ukraińskiego przedstawicielstwa w międzynarodowej firmie eksportowej W.J.Grain z siedzibą w Budapeszcie, która jest liderem w handlu zbożem wśród państw byłego Związku Radzieckiego.\nNajważniejsze pytanie: jaka jest cena skupu zboża?\nCena skupu jęczmienia w porcie stanowi 217 USD za tonę; pszenicy konsumpcyjnej IV grupy - 258 USD, pszenicy paszowej - 196 USD.\nCzy to prawda, że z początkiem lipca, od momentu startu nowego sezonu, ceny skupu znacznie spadły?\nZebrano spory urodzaj, przy czym nie tylko w Ukrainie. Dlatego ceny skupu zboża rzeczywiście spadły. Dzisiaj cena skupu rzepaku stanowi 547 USD za tonę, a wcześniej wynosiła 619 USD. Ta tendencja będzie trwać do końca żniw.\nWiadomo, że sytuacja ze zbożem na świecie nie jest najlepsza. Analitycy prognozują deficyt i wzrost cen zboża w skali światowej. Dlaczego więc ukraińscy producenci rolni nie mogą dziś sprzedać swojego towaru po dobrej cenie?\nPo pierwsze, z początkiem żniw w elewatorach jeszcze zalegało zboże z ubiegłorocznego urodzaju. Według dzisiejszych danych będzie zebrane - 43 miliony ton zbóż, plus jeszcze 11 milionów ton zbóż - pozostałość z ubiegłego roku. Razem to 50 milionów ton, które trzeba gdzieś przechować. A możliwości przechowywania nie przekraczają 32 milionów ton. A więc, 10-15 milionów ton zbóż nie ma gdzie przechować. Po drugie na Ukrainie zebrano około trzech milionów ton rzepaku, który też trzeba przechować.\nJakich cen może spodziewać się światowy rynek zbóż pod koniec sezonu 2007-2008?\nPszenica paszowa będzie kosztować około 124 USD za tonę, jęczmień 186 USD, rzepak z czasem zdrożeje - jego realna cena powinna wynieść 700 USD.\nPrzedstawiciele niektórych przedsiębiorstw rolniczych oświadczają, że na rynku odbywa się zmowa kartelowa dużych firm eksportowych, takich na przykład jak pana firma. Eksporterzy zaniżają ceny. Proszę pana o komentarz.\nTo absurd. Po pierwsze, cała Europa teraz zbiera zboże. Po drugie, ukraińska oferta pszenicy konsumenckiej jest nieznaczna. Deszcze przyczyniły się do bardzo słabej jakości pszenicy, a więc pójdzie ona na paszę. Z kupowaniem pszenicy paszowej nikt się nie spieszy. Pośrednik, kupujący pszenicę, powinien ją sprzedać. Jeżeli na światowym rynku pośrednik nie może sprzedać z korzyścią, to nie płaci wysokich cen na Ukrainie.\nOtóż nie trzeba niczego wymyślać. Jeżeli jest nadprodukcja zbóż, to dlaczego ono powinno być bardzo drogie? Ukraina zbierze 43 miliony ton zbóż, Rosja - 85 milionów ton. Niemcy i Francja również zbierają wysoki urodzaj. Ukraińcy powinni się cieszyć, że ich pszenicę w ogóle będą kupować, przecież jakościowo w tym roku pszenica jest nienajlepsza, ziarno w kłosach zaczyna porastać.\nIle stanowi różnica pomiędzy ceną zboża na Ukrainie i na rynku światowym?\nNa rynkach międzynarodowych pszenica jest sprzedawana po 240 USD za tonę, w Ukrainie średnio po 200 USD, ale jest to pszenica słabej jakości. Cena za pszenicę III grupy na giełdzie w Budapeszcie wynosi 228 USD, a na francuskiej - 315 USD.\nZa wszystkie certyfikaty na zboże płaci eksporter. Elewatorowi za każdą tonę przechowania zboża trzeba zapłacić 10-15 USD, za dostawę statkiem 40-45 USD. W porównaniu do roku zeszłego koszty przechowania wyrosła dwu - trzykrotnie.\nKupujemy zboże według cen rynkowych. I jeżeli mamy 5 dolarów zysku z jednej tony, to jesteśmy bardzo szczęśliwi. Dużego zysku nie ma, przecież rynek jest przejrzysty.\nIle zboża będzie wyeksportowane z Ukrainy w tym sezonie?\nUkraina na własne potrzeby ma 22 miliony ton zboża, 3-5 miliony powinna stanowić rezerwa, a resztę zboża należy sprzedać. Eksperci przewidują, że 13-14 milionów ton zboża trafi na eksport.\nJak pan ocenia działalność rządu na rynku zboża?\nPo wejściu Ukrainy do WTO, powinniśmy zaprzestać stosować ograniczenia. Rynek powinien sam regulować wszystkie procesy, związane z obrotem zboża.\nNASTĘPNY ARTKUŁ Rosja potrzebuje mięsa


Wynajmę punkt usługowy: Mikołów Centrum , ulica Krakowska/Rynek, 150 m2, 5000 PLN - Domiporta.pl\nLokal użytkowy 150 m2, Mikołów, Centrum, Krakowska/Rynek\nLokal użytkowy na wynajem Mikołów, Centrum, Krakowska/Rynek - 150 m2\nMikołów, śląskie Krakowska/Rynek\nMikołów, Centrum, Krakowska/Rynek\nMikołów lokal użytkowy wysoki standard 150 m2 parter z witrynami Oferujemy lokal użytkowy zlokalizowany na Rynku w Mikołowie. Lokal składa się z trzech kondygnacji o łącznej powierzchni 150m2. Lokal został przygotowany pod działalność związaną z gastronomią. Na pierwszej kondygnacji znajdują się dwa pomieszczenia przeznaczone pod zaplecze gastronomii, sala sprzedaży. II kondygnacja sala restauracyjna, dwie toalety. III kondygnacja wymaga dokończenia z przeznaczeniem dla klientów gastronomii. Ściany w gładziach. Podłogi w płytkach. Łazienka i toalety płytki. Ogrzewanie i ciepła woda z centralnej gazowej kotłowni. Lokal nadaje się na usługi, handel, gabinet, sklep. Niezależne wejścia z zewnątrz do lokalu, możliwość urządzenia ogródka. Cena najmu: 5.000 zł/m-c + media (woda, prąd i gaz wg zużycia i licznika) Kaucja w wysokości 2 miesięcznego czynszu\nLOKALIZACJA: Jesteśmy przy ulicy Krakowskiej w pobliżu ścisłego centrum miasta- to chyba wystarczają...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Centrum, Krakowska/Rynek Powierzchnia: 150 m2 Cena: 5 000 PLN Proszę o kontakt\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Centrum, Krakowska/Rynek Powierzchnia: 150 m2 Cena: 5 000 PLN Proszę o kontakt


[PREZENTACJA] VW Passat 2.0 TSI 280KM R-Line - TestHub.pl\nTestHub.pl, 3 lata temu Czytano 4 min 668\nVW Passat jest samochodem, który już dawno stał się kultowym – głównie za sprawą starej generacji B5, która po dziś dzień nie przestaje zaskakiwać swoją długowiecznością. Od czasów świetności B5 minęło już jednak ponad 20 lat. W naszej redakcji przez chwilę dysponowaliśmy najświeższą generacją modelu Passat – B8.\nTestowanie naszego egzemplarza z jednej strony można było zaliczyć do przyjemności, z drugiej natomiast do swego rodzaju przymusu. Przecież to tylko Passat. Samochód tak do bólu poprawny w każdym swym calu, że nie ma w nim nic, co może zaskoczyć. Dostaliśmy model wyposażony naprawdę dobrze – można powiedzieć nawet, że najlepiej, bo znalazło się tutaj wszystko, co tylko mogło się znaleźć. Wszystkie systemy bezpieczeństwa, czy też poprawiające komfort podróży znalazły tutaj dla siebie miejsce. Ale przecież – co z tego, jeśli to nadal ten sam, na dodatek szary Passat.\nNarzekanie i nudzenie się tą wielką limuzyną w kombi Volkswagena przerwało to, co znalazło się w nim pod maską. Tutaj na szczęście znaleźliśmy powód do większej radości. Benzynowy silnik 2.0 TSI, który osiąga moc 280 KM napędza wszystkie 4 koła, a moc przekazywana jest za pośrednictwem dwusprzęgłowej skrzyni automatycznej DSG o 6 przełożeniach. Oj, jak ten silnik potrafi ucieszyć kierowcę. Na nim właściwie skupiliśmy się najbardziej, no bo przecież to, jak Passat wygląda jest oczywiste dla każdego – kwestia gustu oczywiście, ale generalnie prosta bryła, która nie pozwala pomylić go z żadnym innym samochodem. Ładny, nawet trochę masywny – z chromowanymi żebrami atrapy może robić wrażenie.\nOsobiście bardziej podoba mi się jego front. Z tyłu jest trochę… pusto. Nic się tam nie dzieje, panuje minimalizm nadający całości wiele elegancji. Wszystkie światła wykonane w technologii LED nie powinny być szokujące.\nWnętrze natomiast takie, jak można się tego było spodziewać. Wygodnie, ergonomicznie i wszystko umiejscowione tak, żeby to pasażerom i kierowcy było najwygodniej. Producenci stawiają na użyteczność, dopiero na dalszych, dużo dalszych planach pozostaje wzornictwo. Proste sterowanie wszystkimi funkcjami samochodu to domena Volkswagena. Tutaj nikt nie ma prawa mieć wątpliwości, co i jak zrobić. Wszystko jest jasne i oczywiste. Niestety nieoczywiste jest to, że w najwyższym wariancie wyposażeniowym dostajemy manualnie regulowane siedzenia. Regulacja odcinka lędźwiowego, czy kąta oparcia na szczęście jest elektryczna – ale jednak… jest delikatne rozczarowanie podczas poszukiwania przycisku do przesuwania fotela. No, nie ma też wentylowanych foteli, ale to już można wybaczyć. Pasażerowie za plecami kierowcy zmieszczą się bez najmniejszego problemu nawet we 3 osoby, miejsca jest w zupełności dla każdego. Dodatkowo, będą oni mieli dostęp do trzeciej strefy klimatyzacji. Z wnętrza to tyle – i aż tyle. Naprawdę nie dzieje się tutaj nic nadzwyczajnego. Mnie najbardziej w tym modelu urzeka analogowy zegarek na desce rozdzielczej – i bardzo dobrej rozdzielczości Head-Up Display.\nWracając jednak do tego, co najważniejsze – silnika. Pierwsze 100 km/h osiąga po ok. 5,5 sekundy. Wartość ta robi wrażenie w niewielkich hatchbackach, a co dopiero w przypadku dużego kombi. Gwarantuję, że ten silnik zapewni kierowcy niesamowitych doznań. Nieważne, czy będzie to w mieście, czy na trasie i autostradzie. W każdym miejscu możemy czuć się pewnie mając pod stopą aż 280 KM czekających, kiedy będą mogły wyrwać samochód do przodu. Trzymanie w zakrętach zaskakuje równie pozytywnie, co rozpędzanie się. Nie będziemy mieli wrażenia, że samochód chce stracić przyczepność. Kwestia wygłuszenia wnętrza wydaje się być oczywista ze względu na charakter limuzyny tego samochodu – tutaj z reguły powinno być cicho. Jeśli jednak silnik będzie pracował na wysokich obrotach (około 3500), to musimy się liczyć z odczuciem tego w kabinie. Spalanie to kolejny zaskakujący element tego samochodu. Poruszając się po mieście, bez robienia hałasu w małych uliczkach i straszenia przechodzących przez pasy – liczmy się z wartościami ok. 9-11 l/100 km. W trasie jest dobrze, choć mogłoby być lepiej – 7-9 l/100 km. Przy bardzo spokojnej i ekonomicznej jeździe uda się osiągnąć jakieś 6 l/100 km, jednak nie będzie to najprostsze, ani też najprzyjemniejsze.\nVolkswagen hołdując swojej nazwie – „auto dla ludu” – przedstawia to podejście doskonale w swoich samochodach. Passaty od dawna cieszą się wielką, niemalejącą popularnością. Oczywiste jest zatem, że skądś ona się bierze. Po prostu – ludzie, którzy potrzebują zwykłych butów – odwiedzają jakikolwiek sklep, bez względu na markę. Studenci szukający pomysłu na obiad pójdą wszędzie tam, gdzie tylko będą mogli się najeść. Kierowcy natomiast, którzy chcą po prostu samochodu – kupią Volkswagena, najpewniej Passata.\nPodczas testów Passata w tej konfiguracji dużo zastanawiałem się nad jego odrobinę uterenowioną wersją – Passat Alltrack. Dostajemy w niej przecież praktycznie ten sam luksus, który sprawdzi się dodatkowo w niezbyt wymagającym terenie. Gdybym sam miał stać przed wyborem – zwykła wersja Passata, jak ta testowana, czy ta, która jest odrobinę wyższa i nie boi się jeżdżenia po lasach – raczej zdecydowałbym się na tą drugą. Może to tylko kwestia gustu, ale wydaje mi się, że rozsądniejszym jest wybór opcji, która oferuje więcej możliwości.\nVW umożliwiając zakup 2-litrowej jednostki benzynowej 280 KM daje tym ludziom możliwość czerpania z jazdy większej przyjemności, niż mogliby oni tego oczekiwać. Przede wszystkim – zaskakuje, ile radości może być w pozornie – niczym szczególnym.\n#auto\t#dsg\t#moto\t#passat\t#test\t#TSi\t#vw\t#vw passat


ISBtech Games weekly z okresu 31 sierpnia - 4 września | ISBtech.pl\nStrona główna e-Rozrywka ISBtech Games weekly z okresu 31 sierpnia – 4 września\nISBtech Games weekly z okresu 31 sierpnia – 4 września\nPoniżej przedstawiamy przegląd najważniejszych wiadomości z sektora gamingowego z okresu 31 sierpnia – 4 września br.\nRynek: Z raportu PARP „The game industry of Poland” wynika, że w 2019 roku dochody ze sprzedaży polskich gier przekroczyły 2,1 mld zł. W Polsce gry produkuje obecnie ponad 440 firm , które zatrudniają 9,7 tys. osób. Co roku do graczy trafia ok. 480 nowych polskich produkcji, a 96 proc. sprzedaży to eksport. Źródło: spółka\nCD Projekt: Odnotował 146,76 mln zł skonsolidowanego zysku netto przypisanego akcjonariuszom jednostki dominującej w I poł. 2020 r. wobec 51,54 mln zł zysku rok wcześniej, podała spółka w raporcie. Kampania reklamowa gry „Cyberpunk 2077” rozpoczyna się w internecie we wrześniu, natomiast w TV, radiu, kinach i druku ruszy od października, a w kanale OOH – w listopadzie, poinformował prezes Adam Kiciński. Szczególnie intensywne działania odbędą się od I połowy listopada. CD Projekt ocenia, że optymalizacja gry „Cyberpunk 2077” idzie dobrze i jednocześnie rozpoczęto finalną certyfikację, poinformował prezes Adam Kiciński. CD Projekt szykuje na 2021 rok nową edycję gry „Wiedźmin 3: Dziki Gon” na konsole nowej generacji Xbox Series X i PlayStation 5 oraz komputery PC, poinformował prezes Adam Kiciński. Gra mobilna „The Witcher: Monster Slayer”, realizowana przez Spokko z grupy CD Projekt, jest w fazie soft launch, poinformował prezes Adam Kiciński. Źródło: ISBnews\nLive Motion Games: Spółka z Grupy PlayWay planuje debiut na NewConnect w I połowie 2021 r., podała spółka. Obecnie jej gra „Supermarket Manager” trafiła na listę Top Wishlist platformy Steam, a niebawem do sprzedaży trafi gra „Car Trader Simulator”, którego prolog jest już dostępny na rynku. Gra „Supermarket Manager” z portfolio produkcyjnego Live Motion Games (LMG) trafił na listę najbardziej oczekiwanych gier platformy Steam, podała spółka. Premiera symulatora budowy i zarządzania marketem planowana jest na przyszły rok. Rolę wydawcy projektu pełni PlayWay, jednocześnie główny udziałowiec spółki. Źródło: ISBnews\nArtifex Mundi: Udostępnił użytkownikom urządzeń z systemem iOS aplikacji Unsolved umożliwiającej darmową grę w bestsellery „HOPA” z portfolio spółki, podał Artifex Mundi. Źródło: ISBnews\nSimFabric: Wyznaczył datę premiery gry „Saboteur SiO” w wersji na Nintendo Switch na 18 września, podała spółka. Cenę gry ustalono na 8,99 euro. Premiera gry na konsole PS4 oraz Xbox One planowana jest na w IV kw. 2020 roku. Umowa wydawnicza na grę „Driftland: The Magic Revival” została rozwiązana, podał SimFabric. SimFabric w ramach umowy z Polską Agencją Inwestycji i Handlu (PAIH) otrzyma dofinansowanie w wysokości 200 tys. zł na przygotowanie strategii wejścia na rynek chiński i pozyskanie tam pierwszych kontraktów, podała spółka. Źródło: ISBnews\nQubicGames: Podpisało w ostatnim czasie trzy umowy wydawnicze na gry rodzinne / casual: „Stencil Art”, „Arcane Arts Academy” oraz „Love Colors” i planuje ich wydanie na platformie Nintendo Switch w IV kw. 2020 r., podała spółka. Źródło: ISBnews\nGaming Factory: Udostępnił pierwszy zwiastun zapowiadający grę z gatunku tower defense „Big Battle: Defend the Wall”, podała spółka. Wersja gry na PC trafi do sprzedaży jesienią 2021 roku. Źródło: ISBnews\nGames Operators: Gra „Transport INC”, która miała swoją premierę na platformie Steam 27 sierpnia br., została sprzedana w liczbie 8,73 tys. sztuk na platformie Steam, podała spółka. Łączny koszt wytworzenia i marketingu gry nie przekroczył 200 tys. zł i został zwrócony w 89% w przeciągu 3 dni sprzedaży w sklepie Steam. Źródło: ISBnews\nTen Square Games: Przychody Fishing Clash za sierpień 2020 wyniosły 9mln USD – Sensor Tower. Źródło: Trigon\nLive Motion Games: Supermarket Manager trafił na listę najbardziej oczekiwanych gier platformy Steam. Premiera symulatora budowy i zarządzania marketem planowana jest na przyszły rok. Rolę wydawcy projektu pełni PlayWay, jednocześnie główny udziałowiec spółki. Wkrótce do sprzedaży trafi także – Car Trader Simulator autorstwa LMG, którego prolog jest już dostępny na rynku. Spółka szykuje się do debiutu na NewConnect. Studio już w pierwszej połowie 2021 roku dołączy do grona firm notowanych na warszawskiej giełdzie. Źródło: ISBnews\nCreepy Jar: Warszawski developer gier z gatunku survival, przedstawił na targach Gamescom trailer nadchodzącego dodatku do bestsellerowej gry Green Hell – The Spirits of Amazonia. Źródło: ISBtech\nOvid Works: Notowane na NewConnect niezależne studio gamingowe z Warszawy, podsumowuje pierwsze tygodnie po premierze Metamorphosis. Gra zyskuje wciąż bardzo dobre recenzje, na platformie Steam otrzymała 85 proc. pozytywnych ocen, a na Metacritic 73 proc. Bardzo dynamicznie rośnie także wishlista, która aktualnie zgromadziła ponad 56 tys. graczy. Co prawda sprzedaż gry jest poniżej oczekiwań zarządu – aktualnie sprzedało się ponad 5 tys. kopii – jednak jej wysoka jakość, która została doceniona przez recenzentów oraz graczy wskazuje na długi ogon sprzedażowy. W najbliższym czasie, Ovid Works rozpocznie nowe działania marketingowe wokół gry Metamorphosis. Źródło: spółka\nPoprzedni artykułCyberpunk 2077 w finalnej fazie certyfikacji\nNastępny artykułISBtech weekly z okresu 31 sierpnia – 4 września


dodano: 29.08.19 - 12:44 Czytano: \nTymczasem całą Polską wstrząsnęła afera z udziałem wiceministra sprawiedliwości pana Łukasza Piebiaka, któremu portal „Onet”, będący własnością niemieckiego koncernu, zarzucił organizowanie „hejtu” wobec niezawisłych sędziów, nieżyczliwych rządowi „dobrej zmiany” . Podobno francuskim łącznikiem między panem Piebiakiem, a niezależnymi, to znaczy – popierającymi rząd mediami, miała być niejaka pani „Emilia”, o której na razie wiemy tyle, że „nie była zatrudniona” w Ministerstwie Sprawiedliwości. Pan Piebiak złożył dymisję i chociaż premier Morawiecki oświadczył, że to „kończy sprawę”, to chyba tak nie będzie, bo z jednej strony były już wiceminister zamierza pozwać „Onet” przed niezawisły sąd, a z drugiej – „Onet” się odgraża, że „zna nazwisko” tajemniczej pani Emilii. Oczywiście wszystko może się nie zakończyć wesołym oberkiem, zwłaszcza gdy pan Piebiak nieopatrznie skieruje sprawę do niezawisłego sędziego, który rządowi „dobrej zmiany” nie sprzyja. Sędziowie bowiem nie tylko są jeden w drugiego niezawiśli, ale też – apolityczni, co oznacza tylko tyle, że jedni są do aktualnego rządu usposobieni wrogo, podczas gdy inni – życzliwie. Oczywiście w tej sytuacji apolityczność i niezawisłość możemy spokojnie włożyć między bajki, a jeśli nie o politykę chodzi, to są też podstawy do przypuszczeń, że za sto tysięcy można obstalować dowolny, nawet najbardziej absurdalny wyrok nie tylko w pierwszej instancji, ale i w apelacji. W tej sytuacji, jeśli w grę wchodzą takie alimenty, to trudno się dziwić, że niezawiśli sędziowie bronią niezawisłości, jak Wojciech Jaruzelski w stanie wojennym socjalizmu.\nTymczasem opinia publiczna, a zwłaszcza tak zwane „kręgi” pasjonują się tajemniczym zniknięciem pana Piotra Staraka, znanego nie tylko z tego, że jest nieprzyzwoicie bogaty, ale w dodatku, że jest mężem pani Agnieszki Woźniak-Starak (nee Szulim). Otóż policja w nocy dostała cynk, że po jeziorze Kisajno dryfuje łódź motorowa, ale silnik już nie pracuje. Okazało się, że nikogo tam nie ma, a w międzyczasie do brzegu jeziora dopłynęła młoda pani, która wyjaśniła, że na tej motorówce pływała właśnie z panem Piotrem Starakiem, ale podczas gwałtownego zwrotu obydwoje z łodzi wypadli, ona dopłynęła do brzegu, a gdzie jest pan Starak – nie wiadomo, chociaż intensywne poszukiwania trwają już trzecią dobę. Jeśli nie zostałby on tam znaleziony, to z pewnością zaowocuje to wieloma teoriami spiskowymi, podobnie jak to było w przypadku pana doktora Jana Kulczyka, o którym wiele osób nie tylko mówi, że żyje, ale nawet – że niektórzy go widzieli. Byłaby to jeszcze jedna poszlaka, ze życie po życiu jednak istnieje, chociaż – powiedzmy sobie szczerze – co to za życie?


379 wydanie audycji Radia RTM-Staszic – lubiehrubie.pl\nW 379 wydaniu audycji Radia RTM-Staszic: „Five past zero” zespołu Ulica 30, występ Zespołu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego, spektakl „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków”, rozmowa o pracy w Programie Pierwszym Polskiego Radia, występ zespołu Rdza na koncercie Hroobstock 2017.\nW 379 wydaniu audycji Radia RTM-Staszic usłyszymy zgodnie z minutowym programem;\n1. 00-03 Piosenka „Five past zero” zespołu Ulica 30.\n3. 05-25 Reportaż Stanisława Nowaka z występu Zespołu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego.\n4. 25-43 Reportaż Bogumiła Jakubowskiego ze spektaklu „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków”.\n5. 43-54 Rozmowa z Patrykiem Bedlińskim o pracy w Programie Pierwszym Polskiego Radia.\n6. 54-78 W muzycznej audycji Kajtek Pańko i Kacper Śliwa oraz Cyprian Kowalik prezentują występ chełmskiego zespołu Rdza na koncercie Hroobstock 2017.\n← Funkcjonariusze hrubieszowskiego Zakładu Karnego udzielili pomocy ofiarom wypadków\nUwaga! Zmiana terminu powiatowej Gimnazjady w piłce nożnej chłopców →


News - Plus lepszy, bo Era gorsza? - PasjaGSM.pl\nJesteś w: PasjaGSM.pl > News > Plus lepszy, bo Era gorsza?\nQR CodePlus lepszy, bo Era gorsza?\nMichał Gruszka, 23 października 2007, 10:01\nTagi: Era, Plus, Polkomtel, Polska Telefonia Cyfrowa (PTC), Sami Swoi\nPlus w ostatnich miesiącach przeżywa dobry okres chwaląc się, że osiągnął pozycję lidera na polskim rynku telekomunikacji mobilnej. Skąd tak dobra poprawa sytuacji Polkomtela i wskoczenie z trzeciego, na prawdopodobnie pierwsze miejsce?\nDziennik The Wall Street Journal Polska zrobił spis spółek z udziałem skarbu państwa. Wśród nich jest Polkomtel, operator komórkowej sieci Plus i Sami Swoi, który notuje coraz lepsze wyniki.\nWedług analityka z BZ WBK dobry okres spółki to z jednej strony skutek dobrej polityki marketingowej i lepszego dopasowania oferty do potrzeb klientów, a z drugiej słabości Polskiej Telefonii Cyfrowej, która, przypomnijmy, traci na konflikcie właścicieli a ostatnio także na głośnym konflikcie z abonentami.\nŹródło: Dziennik/The Wall Street Journal Polska/Media2\nnolti 23.10.2007 @ 13:58\nPlus juz dawno objął pozycje lidera, a to dlatego ze potrafi czyms zaskoczyc , jak chocby nowa oferta dla kobiet Cafe Plus czy portal rozrywkowo-informacyjny Plus.pl\nhick 23.10.2007 @ 22:31\nna jakiej podstawie twierdzisz ze plus jest liderem?z oficjalnych statystyk wynika ze to orange jest liderem.kiedy pokaza sie nowe statystyki wtedy bedzie wiadomo kto jest nowym liderem czy pozostanie nim orange czy plus ale gdybym mial obstawiac to bym stawial na orange bo wdlug mnie maja lepsza oferte w abonamencie\nManiek 24.10.2007 @ 17:23\nNo i byś źle obstawił. Co prawda oficjalnych wyników nie ma, ale obliczenia niezależnych źródeł wskazują już na przewagę Plusa nad Orange. A Era niestety daleko w tyle.\nJa jako posiadacz Plusa, Orange oraz Ery obstawiłbym Orange za całokształt na samym końcu. Awaryjność tej sieci od września tego roku to po prostu jakaś przesada a mamienie i traktowanie klienta jak śmiecia już mnie wkur***:/ Nie mówię że w Plusie i Erze jest dobrze, ale jest wielokrotnie lepiej.\nHaHiHeHu 27.12.2007 @ 19:09\nZgadzam się w 100% z mańkiem, Orange to shit tak samo jak M$\nplus 7.03.2008 @ 13:34\nPLUS JEST NAJLEPSZY !! za 5 zl 1000 sms ! xD wymiata i juz ;p\nanglik 28.03.2008 @ 21:21\nplus era orange jakies dziwne play itd to jeszcze zacofane sieci w sieci 02 w UK za 35 funtow mam 1200min na cala Anglie plus free na stacjonarne do polski z tego pakietu hehe i co wy nato?\nmadzia 22.02.2010 @ 11:38\nwitam,jestem bardzo zainteresowana oferta ery i plusa,i ciezko mi wybrac,prosze o opinie na temat ery i plusa,raczej jestem bardziej nastawiona na plusa ale nie mam jeszcze pewnosci.


Samsung Neo QLED - Magazyn T3\nWykorzystywana przez Samsunga technologia QLED okazała się przełomowym rozwiązaniem, udowadniającym sceptykom, że telewizory z podświetleniem mogą oferować bogactwo koloru i głębię kontrastu dorównującą, a nawet w niektórych aspektach przewyższającą matryce OLED. Firma Samsung udoskonala ją od lat, jednocześnie prowadząc badania nad nowymi technologiami wyświetlania i obróbki obrazu.\nEfekt jej wytężonej pracy poznaliśmy w styczniu, podczas wirtualnych targów CES 2021. Oto matryce Neo QLED wykorzystujące zupełnie nowe źródło światła z precyzyjną kontrolą podświetlenia oraz stworzony z myślą o nim procesor obrazu. Przyjrzyjmy się, jak działa technologia od Samsunga, i w jaki sposób może ona zamienić nasze pokoje dzienne w sale kinowe.\nPodobnie jak ekrany QLED, matryce Neo QLED wykorzystują dedykowane podświetlenie, którego źródłem są diody LED, pozwalające na uzyskanie odpowiedniej jasności i wybarwienia każdego piksela. Różnica tkwi przede wszystkim w źródle światła: to zastosowane w technologii nowej generacji nosi nazwę Quantum Mini LED. Wykorzystuje ono cieniutkie mikrowarstwy, wypełnione malutkimi, gęsto upakowanymi diodami LED – ich wielkość to zaledwie 1/40 wysokości klasycznej diody.\nZa sterowanie podświetleniem odpowiedzialna jest technologia Quantum Matrix, która eliminuje efekt aureoli dookoła jasnych obiektów na ciemnym tle i dba o to, żeby do każdej spośród mikroskopijnych diod docierało tyle światła, ile powinno. Taka konstrukcja pozwala na precyzyjne dozowanie światła w mikroskali, umożliwiając uzyskanie dramatycznych, perfekcyjnie ostrych i doskonale kontrolowanych kontrastów.\nTechnologia wpływa także na grubość matrycy – telewizory Neo QLED są perfekcyjnie smukłe. Wysmakowany design uzupełnia niemal bezramkowy ekran Infinity One Design i opcjonalny moduł do zarządzania kablami Slim One Connect.\nNeo QLED to jednak nie tylko sam ekran, ale także towarzyszące mu podzespoły. Sercem technologii jest procesor obrazu Neo Quantum, stawiający na wydajność i szybkość pracy. O jego mocy najlepiej świadczą zaawansowane algorytmy skalowania zawartości – czip korzysta z nawet 16 różnych modeli sieci neuronowych, stworzonych po to, by z wyczuciem i dokładnością wyświetlać niższe rozdzielczości w przepięknym 8K lub 4K, bez szpecących obraz szumów i artefaktów. Upscaling w telewizorach Samsunga wygląda tak realistycznie, że trudno zorientować się, że nie mamy do czynienia z filmem w natywnym 4K!\nPonadto w telewizorach Neo QLED znajdziemy udoskonaloną technologię Dźwięku Podążającego za Obiektem Pro, dopasowującą sposób odtwarzania odgłosów do tego, co aktualnie dzieje się na ekranie, oraz zupełnie nowe rozwiązanie SpaceFit Sound. To ostatnie jest wybawieniem dla posiadaczy salonów o nieregularnym kształcie: technologia analizuje przestrzeń dookoła urządzenia i kalibruje brzmienie w oparciu o jej kształt i wielkość.\nDo sterowania sprzętem wykorzystamy wydajnego pilota, zasilanego energią słoneczną – koniec ze zużywaniem baterii i obciążaniem środowiska! Dzięki dodatkowym technologiom telewizor Neo QLED zamieni się także w ekran peceta lub uzupełnienie konsoli; o tym jednak szerzej opowiemy w dalszej części artykułu.\nNeo QLED okazał się niekwestionowaną gwiazdą CES 2021, ale warto także wspomnieć o innych nowościach Samsunga. Linia MICRO LED powiększyła się właśnie o modele stworzone z myślą o komercyjnych użytkownikach – dotychczas na rynku dostępne były jedynie telewizory o gigantycznych przekątnych 110 i 99 cali.\nUrządzenia z tej serii wyposażone są w diody o wymiarach opisywanych w mikrometrach, które nie wymagają dodatkowego podświetlenia. Ekran może składać się z nawet 24 milionów samodzielnie sterowanych punktów, co przekłada się na realistyczne wrażenia w trakcie każdego seansu. W praktyce – zapiera dech w piersiach.\nObecna generacja konsol oferuje fantastyczne możliwości. Dorównująca pecetom specyfikacja i obietnica płynnej gry w jakości 4K (a w przyszłości nawet 8K!), pozwalają przenieść się do wirtualnych światów z niespotykanym jak dotąd realizmem i płynnością. Aby w pełni skorzystać z tych dobrodziejstw, niezbędny jest jednak odpowiedni telewizor. W linii Samsung Neo QLED i QLED z 2021 r. znajdziemy wszystkie funkcje, których będziemy potrzebować w trakcie zabawy – poznajmy je bliżej.\nPodczas wyświetlania obrazu w grze, liczy się nie tylko odwzorowanie kolorów i głębia kontrastów, ale także szereg innych czynników nieobecnych podczas wyświetlania filmów. Telewizor musi zapewniać odpowiednio płynne odświeżanie, dbać o to, żeby animacje się nie rwały, a input lag był jak najniższy. Niezbędnym dodatkiem jest tutaj Tryb Gry, czyli możliwość dostosowania sposobu pracy sprzętu do specyfiki tego medium.\nPo jego włączeniu, automatycznie otrzymamy superniskie opóźnienie poniżej 10 ms, wsparcie dla zmiennej częstotliwości odświeżania do 120 Hz oraz dynamiczną korektę czerni, pozwalającą na dostrzeżenie wszystkich szczegółów, kryjących się w ciemnych punktach ekranu. Tryb Gry korzysta także z technologii Dźwięku Podążającego za Obiektem, umożliwiającego lokalizację wszystkich odgłosów w przestrzeni dookoła nas, co dodatkowo zwiększa realizm rozgrywki.\nW tym roku jedną z najważniejszych nowości jest Game Bar – przydatny, intuicyjny widżet zawierający najważniejsze skróty, pozwalające dostosować wyświetlanie obrazu do swoich preferencji. Za jego pomocą łatwo sprawdzimy aktualną liczbę klatek na sekundę i input lag, włączymy HDR oraz przełączymy wyjście dźwięku. Game Bar pozwoli także łatwo przełączyć się pomiędzy różnymi formatami ekranu, od klasycznego 16:9 aż po kinowe 21:9 oraz ultraszerokie 32:9. Ta ostatnia funkcja dostępna jest w modelach od Q70A wzwyż.\nWsparcie dla łączności HDMI 2.1 wskazuje, że na urządzeniach z serii Neo QLED i QLED 2021 zagramy w rozdzielczości 4K i częstotliwości odświeżania 120 kl./s. Wybrane telewizory otrzymały także wsparcie dla technologii AMD FreeSync Premium Pro, dbającej o to, żeby wyświetlany obraz nie klatkował, a latencja pozostawała na jak najniższym poziomie. Idealnie pasuje ona do obecnej generacji konsol, opartej na układach graficznych AMD Radeon. Nowością jest również wsparcie dla konkurencyjnej technologii NVIDIA G-Sync, w sam raz dla graczy, którzy wybrali karty z serii GeForce.\nGdy do tego wszystkiego dodamy niezrównaną jakość obrazu, sugestywne kontrasty i szerokie kąty widzenia, otrzymamy smakowity kąsek dla wszystkich fanów wirtualnej rozgrywki.\nW tym artykule:4K, 8k, Gry, neo QLED, Polecane, Samsung, tv


Xiaomi 11T Pro - wydajny flagowiec, który nie zrujnuje Twojego budżetu! | CoNowego.pl\nXiaomi 11T Pro – wydajny flagowiec, który nie zrujnuje Twojego budżetu!\n10 listopada 2021 18 listopada 2021 Marcin Błocian 1120 Views Brak komentarzy Polecane\nXiaomi niejednokrotnie udowadniało, że potrafi projektować fantastyczne smartfony. Jednocześnie producent jest jednym z liderów opłacalności w naszym kraju. Decydując się na zakup któregoś ze smartfonów chińskiego giganta możemy mieć pewność, że owa transakcja nie zrujnuje naszego budżetu i że nie przepłacimy za oferowane przez niego funkcje. Do naszej redakcji przyjechał ostatnio na testy jeden z najnowszych modeli w portfolio Xiaomi – flagowiec 11T Pro. Jak sprawuje się w codziennym użytkowaniu? Czy może z sukcesem rywalizować z Samsungiem Galaxy S21? Sprawdzamy!\nXiaomi 11T Pro wyposażony został w ekran o przekątnej 6,67″ i rozdzielczości Full HD+. Jest to matryca AMOLED o częstotliwości odświeżania 120 Hz. Przez cały okres testów nie miałem powodu, żeby narzekać na problemy z jakością wyświetlanego obrazu. Wyświetlacz był czytelny nawet w pełnym słońcu. Ze względu na sporą przekątną nie jest to sprzęt wygodny w obsłudze jedną ręką. Możecie się jednak spodziewać, że świetnie sprawdzi się zarówno w roli mobilnego odtwarzacza wideo, jak i w trakcie grania w ulubione gry mobilne.\nKamerka dedykowana rozmowom wideo, jak i wykonywaniu selfie, umieszczona została w centrum górnej części ekranu (to trend zapoczątkowany przez Samsunga). Jest to rozwiązanie z najwyższej półki, które zapewni nam wysokiej jakości rozmowy wideo oraz dobre zdjęcia portretowe. Czytnik linii papilarnych umieszczony został w przycisku blokowania. Moduł naprawdę sprawnie odczytuje nasz odcisk palca i nie pozostawia w tej kwestii wiele do życzenia.\nXiaomi 11T Pro pracuje pod kontrolą wydajnego procesora Qualcomm Snapdragon 888 wspieranego przez – w zależności od wersji – 8 GB/12 GB pamięci RAM oraz 128 GB/256 GB rozszerzalnej przestrzeni na dane użytkownika. Taki zestaw powinien sprawdzić się doskonale w codziennych zastosowaniach. Niezależnie od tego, czy oglądamy ulubiony serial, surfujemy po Internecie, czy przeglądamy nasze social media – smartfon nie będzie się zacinał. Płynnie powinna przebiegać także edycja zdjęć i materiałów wideo. Na pokładzie nowości ze spokojem uruchomimy najpopularniejsze gry mobilne takie jak rozmaite produkcje o tematyce sportowej czy wyścigowej oraz tak popularne tytuły, jak Fortnite, PUBG Mobile, World of Tanks Blitz, Pokemon Go czy Hearthstone.\nNowy flagowiec Xiaomi oferuje funkcję Dual SIM w trybie dual standby. Warto zaznaczyć, że model 11T Pro oferuje nam dostęp do modemu 5G (choć pokrycie zasięgiem takiego Internetu w Polsce jest jeszcze bardzo skromne). Na pokładzie nie zabrakło również NFC, czy złącza USB-C. Producent poskąpił nam natomiast złącza słuchawkowego. Jest to jednak coraz rzadziej spotykany element specyfikacji flagowych smartfonów. Całość pracuje pod kontrolą Androida 11 z autorską nakładką producenta.\nZawartość pudełka i jakość wykonania\nXiaomi 11T Pro trafia w nasze ręce w standardowym, estetycznie zaprojektowanym pudełku. Znajdziemy w nim kostkę ładowarki wraz z kablem USB-C. Ze względu na brak gniazda mini-jack, zabrakło w zestawie słuchawek. Skazani więc będziemy niejako na korzystanie z „pchełek” Bluetooth, bądź słuchawek nausznych tego typu. Miłym dodatkiem natomiast jest silikonowe etui, które pomoże uchronić stosunkowo delikatne plecki urządzenia przed zarysowaniami. Smartfon wykonany został z przyzwoitej jakości materiałów. Jego obudowa nie skrzypi pod wpływem naporu palców. Uważać natomiast trzeba na wystające obiektywy aparatów. To zmora użytkowników nowoczesnych smartfonów. Na szczęście w serwisach aukcyjnych coraz częściej można znaleźć ciekawe case’y oferujące także zasłonkę aparatów chroniącą je przed uszkodzeniem.\nXiaomi 11T Pro to bez dwóch zdań smartfon wybitnie multimedialny. Za jego pośrednictwem komfortowo będziemy oglądać rozmaite materiały wideo. Smartfon bez problemów radzi sobie z Netflixem, Amazon Prime czy HBO GO. Testowane urządzenie świetnie sprawdzi się także jako przenośny odtwarzacz muzyki. Po podłączeniu dobrych słuchawek sprawdzałem tą funkcję z aplikacjami Tidala oraz YouTube Music i nie miałem tutaj większych zastrzeżeń. Oczywiście, jak na flagowca przystało, na pokładzie wygospodarowano miejsce dla głośników stereo (sygnowanych przez Harman Kardon). Smartfon bezproblemowo współpracuje także z Chromecastem od Google, więc możemy streamować treści na ekrany, do których owo akcesorium zostanie podłączone.\nXiaomi 11T Pro charakteryzuje topowy zestaw aparatów. Zdecydowanie zadowoleni będą użytkownicy korzystający z owego modułu nawet w profesjonalnych zastosowaniach. Testowany przeze mnie model można uznać za sprzęt fotograficzny. Producent postawił na trzy obiektywy:\ngłówny – 108 MP,\nmakro – 5 MP.\nEfekty pracy aparatu możecie zaobserwować w galerii. Zdjęcia wypadają bardzo dobrze zarówno w korzystnych, jak i gorszych warunkach oświetleniowych. Fotografiom wykonywanym za pośrednictwem Xiaomi 11T Pro nie brakowało ostrości. Aplikacja aparatu jest intuicyjna w obsłudze i poradzą sobie z nią nawet laicy. Materiały wideo nagracie w maksymalnej rozdzielczości 8K przy 30 FPS. Jeśli natomiast zależy Wam na 60 FPS w nagrywanym wideo, to musicie zmniejszyć rozdzielczość do 4K. Do stabilizacji w trakcie nagrywania nie sposób się przyczepić. Producent postawił na OIS, co jest naturalne w przypadku sprzętu tej klasy.\nBateria o pojemności 5000 mAh pozwala na komfortowe korzystanie ze smartfona w rozmaitych zastosowaniach przez jeden dzień. Ponadto warto wspomnieć, że Xiaomi 11T Pro naładujemy w błyskawicznym tempie. Producent postawił na szybkie ładowanie 120W. Brzmi naprawdę nieźle, prawda? Nawet jeśli nasz smartfon będzie bliski rozładowania, to możemy go podładować przez 20 minut i energii z zapasem wystarczy nam do końca dnia.\nXiaomi 11T Pro to świetny smartfon o topowych parametrach. Aby wejść w jego posiadanie nie musimy wydawać majątku. Urządzenie w wersji 8/256 GB można kupić za 2999 złotych. Za te pieniądze otrzymujemy świetnie wyposażony sprzęt, który nie wymięka w starciu z droższą konkurencją. Xiaomi 11T Pro to zdecydowanie propozycja warta polecenia!\n← Demokratyzacja efektów specjalnych? Studio Petera Jacksona kupione przez Unity\nPrzeciek: zobacz, jak wygląda odświeżone GTA dzień przed premierą →\nTablet Nokii będzie przypominał Surface RT Microsoftu\n25 grudnia 2012 Redakcja Conowego.pl 0\nStrasznie dziwne puzzle w ofercie CDP.pl – w niezłej cenie\nOryginalny Fallout za darmo na Steam z okazji 20. urodzin tytułu\n30 września 2017 Redakcja Conowego.pl 0


Geografia klasa 6 – Szkoła Podstawowa nr 2 im. Księcia Janusza\nDrodzy Uczniowie klas szóstych, poniżej znajdziecie wskazówki dotyczące przesyłania wskazanych prac z geografii oraz materiał z przedmiotu na kolejny tydzień.\nTemat: Planujemy wakacje- podróże po Europie.\nCel: Zastosujesz wiedzę o Europie w praktyce.\nSkorzystaj z materiałów: https://epodreczniki.pl/a/wycieczka-po-europie/DLswQee9L\n*Wersja do wydruku: Planujemy wakacje- podróże po Europie\nTemat: Planujemy wakacje. Wycieczka do krajów sąsiadujących z Polską.\nCel: Zastosujesz wiedzę o krajach sąsiadujących z Polską w praktyce.\nSkorzystaj z materiałów: https://pl/a/polozenie-i-srodowisko…polski…/DvAlJZxAB\nSkorzystaj z materiałów zamieszczonych na https://pl/a/sasiedzi–polski-podsumowanie/D1702Fp8P.\nPlanuj- odpoczywaj- zastosuj wiedzę w praktyce.\n*Wersja do wydruku: Planujemy wakacje- Wycieczka do krajów sąsiadujących z Polską\n,,Każde miejsce , do którego się udasz, staje się w jakimś sensie częścią Ciebie”.\n(…) Anita Desai (…)\nTemat: Ciekawe miejsca i zjawiska w Europie.\nCele: Zastosujesz w praktyce wiedzę o wybranych wyspach Europy.\nNa mapie fizycznej Europy odszukaj wyspy: Nowa Ziemia, Sycylia, Cypr.\nZapoznaj się z materiałem zamieszczonym\nWyspa Północna (Nowa Ziemia) – https://pl.wikipedia.org/wiki/Wyspa_Północna_(Nowa_Ziemia)\nSycylia. Jakie procesy wywołują zjawiska wulkaniczne i trzęsienia ziemi …\nCypr – wyspa niezgody – Historia – polskieradio.pl\nPoznawaj wyspy Europy!\n*Wersja do wydruku: Ciekawe miejsca i zjawiska w Europie\nTrenuj, ćwicz . Mile spędzaj czas.\nTemat: Europa polityczna- powtórzenie.\nCel: Poznasz sposoby skutecznego utrwalania materiału edukacyjnego, zastosujesz wiedzę w praktyce.\nPrzygotuj i skorzystaj z mapy politycznej Europy\nSkorzystaj z adresów https://online.seterra.com/pl/vgp/3453 Europa kraje. Testy geograficzne.\nĆwicz z wykorzystaniem: https://online.seterra.com/pl/vgp/3007 Europa stolice. Testy geograficzne.\nDla chętnego- nic trudnego.\n*Wersja do wydruku: Powtórzenie o Europie- lekcja 10\nPraktyka jest najlepszym sposobem utrwalenia wiadomości.\nTemat: Europa- przyroda- człowiek- gospodarka. Podsumowanie. Część I.\nCele: Zastosuję w praktyce wiedzę i umiejętności o cechach fizycznych Europy.\nPrzygotuj mapę fizyczną Europy.\nSkorzystaj również z materiałów zamieszczonych: Epodręczniki.pl: https://epodreczniki.pl/a/europa—przyroda—człowiek…/D14dMmteH\nPracuj, ucz się i mile spędź czas na: Mapa fizyczna Europy– quiz.\n*Wersja do wydruku: Europa – przyroda – człowiek – gospodarka. Podsumowanie. Część I.\nĆwiczenie- czyni Mistrza.\nZapraszam Was do podsumowania wiedzy o sąsiadach Polski. Zastosujmy zgromadzoną wiedzę w praktyce.\nTemat: Sąsiedzi Polski- powtórzenie wiadomości.\nCele: Utrwalisz sobie wiedzę o sąsiadach naszego kraju. Zastosujesz ją w praktyce.\nZapraszam do powtórzenia wiadomości o krajach sąsiadujących z Polską.\nSkorzystaj z materiałów zamieszczonych w epodręczniki.pl.\nZapoznaj się z ćwiczeniowym na lekcji testem ,,Sąsiedzi Polski” zamieszczony na Zespół- Pliki- Materiały z zajęć. Będziemy z niego korzystać podczas planowego spotkania.\n*Wersja do wydruku: Sąsiedzi Polski- powtórzenie\nPolska jest nielicznym krajem na świecie, któremu zmienili się sąsiedzi. Jedne kraje uległy zjednoczeniu, inne podzieliły się. Nie zmieniły się jednak narody je zamieszkujące. Ponadczasowym wydaje się konieczność budowania i rozwijania wzajemnych stosunków.\nCele: Poznasz płaszczyzny współpracy Polski z wybranymi sąsiadami. Zrozumiesz cel i znaczenie powstania i działania w obrębie euroregionów dla rozwoju gospodarki, turystyki i kultury na obszarach przygranicznych\nNa podstawie dowolnych źródeł wyjaśnij pojęcia : traktat, euroregion.\nJak kształtują się współczesne stosunki Polski z sąsiadami?\nPrzykłady współpracy Polski z sąsiadami.\nPraca na ocenę: Przygotuj się do utrwalenia wiadomości i umiejętności z działu: Sąsiedzi Polski.\n*Wersja do wydruku: Relacje Polski z sąsiadami\nCele : Poznasz cechy charakterystyczne środowiska przyrodniczego Rosji na podstawie mapy ogólnogeograficznej, jej krainy geograficzne, zasoby mineralne i naturalne. Zastosujesz w praktyce wiedzę o znaczeniu przemysłu dla gospodarki Rosji i jej rolnictwa.\nŚrodowisko przyrodnicze Rosji:\n– Współczesne procesy geologiczne na obszarze Rosji: wulkanizm, trzęsienia ziemi ( mapa geologia- tektonika);\n– krainy geograficzne: góry, wyżyny, niziny ( atlas geograficzny: fizyczna mapa Europy i Azji);\n– strefy klimatyczne ( ich rozkład równoleżnikowy);\n– strefy krajobrazowe.\nSurowce mineralne i okręgi przemysłowe Rosji.\nRolnictwo i usługi w Rosji.\nPraca obowiązkowa podlegająca ocenie przez nauczyciela: Sporządź notatkę : Wpływ konfliktów na Ukrainie na Rosję.\n*Wersja do wydruku: Zróżnicowanie przyrodnicze i gospodarcze Rosji\nDrodzy Uczniowie, Ukraina jest krajem sąsiadującym z Polską. Łączy nas kultura i historia. Zapoznajcie się z cechami, które ją wyróżniają.\nCele: Poznasz warunki naturalne Ukrainy, jej surowce i gospodarkę. Dowiesz się jakie konflikty przebiegają na Ukrainie i poznasz ich konsekwencje.\nNa podstawie mapy fizycznej Europy Wschodniej przedstaw położenie geograficzne Ukrainy.\nNa podstawie podręcznika wypisz cechy jej środowiska przyrodniczego sprzyjające rozwojowi gospodarki oraz jej surowce mineralne.\nPrzeczytaj w podręczniku o przyczynach zmian liczby ludności Ukrainy.\nZadanie na ocenę: Wykonaj notatkę o przyczynach konfliktów na Ukrainie i ich następstwach. Pracę prześlij na pocztę Teams do nauczyciela geografii.\n*Wersja do wydruku: Współczesne problemy Ukrainy\nDrodzy Uczniowie, zapraszam Was do aktywności geograficznej na temat sąsiadów Polski. Dzisiaj zapoznacie się z ciekawostkami Litwy i Białorusi.\nCel: Zapoznasz się z charakterystyką środowiska przyrodniczego Litwy i Białorusi i ich walorami przyrodniczymi i kulturalnymi.\nNa podstawie mapy politycznej lub fizycznej Europy wyszukaj Litwę i Białoruś.\nOdpowiedz na podstawie podręcznika i wypisz do zeszytu:\na) Jakie są cechy środowiska przyrodniczego Litwy i Białorusi?\nb) Czynniki wpływające na atrakcyjność turystyczną krajów.\nc) Jakie związki historyczne i kulturowe łączą Polskę z Litwą i Białorusią?\n*Wersja do wydruku: Litwa i Białoruś i Dzień Ziemi 2020\nSąsiadami Polski od południa są Republika Czeska i Słowacja. Zapraszam Was drodzy Uczniowie do turystycznych atrakcji tych państw. Może kiedyś je odwiedzicie?\nCele: Poznam bliżej środowisko naturalne, kulturę, turystyczne atrakcje obu państw.\nNa podstawie podręcznika zapoznaj się z cechami środowiska przyrodniczego Czech i Słowacji.\nKorzystając z https://epodreczniki.pl/ wypisz do zeszytu walory przyrodnicze i kulturowe obu państw (np. obiekty z Listy światowego dziedzictwa UNESCO).\nNapisz do zeszytu na czym polega aktywna turystyka tak popularna w Czechach i na Słowacji.\n*Wersja do wydruku:Turystyczne atrakcje Czech i Słowacji\nzapraszam Was do aktywności geograficznej na temat sąsiadów Polski. Dzisiaj omówimy Niemcy jako państwo bardzo uprzemysłowione.\nTemat: Sąsiedzi Polski. Przemysł Niemiec.\nCel: Przypomnisz sobie pojęcie –przemysł. Omówimy jaka jest jego rola w niemieckiej gospodarce.\nNa podstawie mapy politycznej lub fizycznej Europy wyszukaj państwa sąsiadujące z Polską. Odczyta ich stolice. Zapamiętaj je.\nOdpowiedz na podstawie podręcznika i wpisz do zeszytu : Jaką rolę w gospodarce Niemiec pełni przemysł? ( według planu):\na) Zmiany zachodzące w przemyśle od lat 60-tych,\nW zaszycie napisz na czym polega działalność sektora kreatywnego w Nadrenii Północnej Westfalii.\n*Wersja do wydruku: Sąsiedzi Polski. Przemysł Niemiec\nzachęcam Was do nowej aktywności geograficznej.\nCel: Dowiesz się co przyciąga turystów nad Morze Śródziemne.\nNa podstawie podręcznika https://epodreczniki.pl/a/europa-poludniowa—cechy…/DtVmNftmr zapoznaj się ze szczególnymi walorami naturalnymi wybrzeża Morza Śródziemnego których nie spotykamy nigdzie indziej w Europie.\nWykonaj notatkę ( możesz zrobić to w dogodnej formie np. metaplan- graficzne przedstawienie treści albo zwykłą notatkę).\n– Walory turystyczne: przyrodnicze, kulturowe.\n– Dostępność komunikacyjna: siec dróg, autostrad, połączenia kolejowe, lotnicze. – – — – Infrastruktura turystyczna: parkingi, baza noclegowa, szlaki turystyczne, baza gastronomiczna.\nAtrakcyjność turystyczna miejsca\nCo przyciąga turystów? Co zaspakaja potrzeby turystów?\n*Wersja do wydruku: Turystyka w Europie\nKlasa VI – Energetyka w Europie


Paczkomat PIA05N | InPost – Paczkomat Piaseczno ul. Puławska 29, Paczkomaty Piaseczno\nPuławska 29, Piaseczno\nZaplanuj odbiór swojej paczki tak, abyś nie musiał nadrabiać drogi. Paczkomat o numerze PIA05N, który wybrałeś do odbioru swojej przesyłki znajduje się w mieście , pod adresem Puławska 29 , w województwie mazowieckie. Na pewno łatwo go odnajdziesz! Jest zlokalizowany Na parkingu przy supermarkecie Netto. Zapewne wiesz, że Paczkomaty działają 24h/7. Taka dostępność daje Ci niesamowity komfort - możesz odebrać swoją paczkę kiedy wszyscy już śpią, albo jeszcze śpią. Nie musisz stać w kolejkach i nie ograniczają Cię godziny. Do naszych Paczkomatów bez problemu dojedziesz autem lub dotrzesz spacerem. Polecamy ten drugi sposób – dla Twojego zdrowia i ekologii!


Paraolimpiada w Soczi i druk 3D - Świat druku 3D\nNic dziwnego, każda olimpiada to szczególne wydarzenie i mocno trzymam kciuki za biało-czerwonych. Temat strony poświęcony drukowi 3D na pozór nie łączy się w jakiś szczególny sposób ze sportem, nic bardziej mylnego. Wcześniej pojawiło się już kilka koncepcji jak druk 3D może przydawać się sportowcom. Dziś przedstawię ciekawy sprzęt zaprojektowanym specjalnie dla Martina Fleig niemieckiego biathlonisty biorącego udział w Paraolimpiadzie. Jak podaje niezawodna Wikipedia biathlon to sport zimowy łączący biegi narciarskie ze strzelectwem. Dzięki naukowcom z Instytutu mechaniki materiałowej we Fraunhofer, którzy opracowali specjalny pojazd, Martin ma zoptymalizowane i całkowicie dostosowane do niego narty ze specjalnym miejscem siedzącym. Naukowcy, aby wykonać zaprojektowany sprzęt wykorzystali właśnie druk 3D.\nW skład pojazdu narciarskiego wchodzi specjalne siedzisko i na stałe zamontowane narty. Wyzwaniem dla konstruktorów było stworzenie zarówno lekkiej jak i stabilnej konstrukcji, która byłaby zarazem przystosowana do danego zawodnika. Zaprojektowany jako model CAD pojazd, został wydrukowany metodą selektywnego spiekania laserowego.\n11 edycja zimowych Igrzysk Paraolimpijskich odbędzie się w dniach 7-16 marca 2014 w rosyjskiej Soczi.\nTagi: SLS, sport\nPoprzedni wpisGoogle i LEGO tworzą aplikację do modelowania 3D w przeglądarce Następny wpisLekka tytanowa rama rowerowa drukowana 3D


Spawarki Magnum MMA elektrodowe - Met-Rol-Bud\nW tej kategorii mamy Państwu do zaprezentowania spawarki inwertorowe. To profesjonalne urządzenia do zastosowań spawalniczych. Idealne do wykorzystania w warsztatach mechanicznych czy ślusarskich, jak i przydomowych. Rozumiejąc, że nasi klienci mają różne potrzeby i oczekiwania przygotowaliśmy szeroki asortyment – każdy dobierze tu rozwiązanie dostosowane do swoich potrzeb. Jednocześnie zadbaliśmy o najwyższą jakość, u nas dostępne są wyłącznie produkty sprawdzonych marek jak: spawarki inwertorowe Magnum, Dedra czy Ideal Praktik. Urządzenia są wyposażone w odpowiednie akcesoria ułatwiające transport oraz eksploatację sprzętu – przykładowo, spawarki inwertorowe Magnum posiadają dodatkowo walizkę aluminiową, pasek do przenoszenia, a także wiele użytkowych funkcji.


Jaka filtracja (minimalna) biologiczna wystarczy? - strona 6 - Woda - forum.klub-malawi.pl\nDa ci to uśrednienie takie samo jakie masz w przypadku kubłów do jakiej pojemności się nadają (podobno), tylko że ta średnia będzie precyzyjniejsza - tamtą średnią też gdzies tam sobie wyznaczyli na czymś.\nCo więcej o tyle ciekawsza że dotyczyć będzie nie tylko ryb średnich i to nieraz w zagęszczeniu to jeszcze przy braku roślin, a więc dośc skrajne warunki.\nTo dalej wyznaczy ci całkowicie bezpieczną granicę dla reszty biotopów (skoro mieszczą się w większości poza tym marginesem)(lub kilka granic moze na zasadzie tabeli?).\nTak więc można podejśc do tego poważnie, ale nie za poważnie na zasadzie oczekiwania naukowca z laboratorium , bo to raczej niespełnialne.\nCiągle nie rozumiem, dlaczego uważasz to za niemożliwe ? i dlaczgo uważasz że malawi to skrajne warunki dla filtracji biologicznej? przecież nie utrzymujemy dla tych ryb ani skrajnie niebiezpiecznego pH dla bakterii czy temperatury ani innyhc skrajnych parametrów.\nJasne że to możliwe, ale sprzedaj pomysł uniwerkowi i niech ktoś ten pomysł kupi, prawdopodobnie w ramach pracy uczelnianej (mgr? dr?).\nJakie masz na to szanse?\nPatrzmy realnie a nie jakie w ogóle są możliwości raczej nieosąglane w praktyce codziennej.\nSkrajne warunki wcale nie oznaczają występowania jakichś "szkodliwości".\nJa tu widze takie :\n1.Srednie ryby w dużej obsadzie (często w przegęszczeniu) produkujące sporo zanieczyszczeń (w większości przypadków)\n2.Brak roślin wyższych,a kwestia glonów traktowana na zasadzie brudu, chyba że akurat ryby są roślinożerne i chętne do czyszczenia.\nNie istnieje amatorski rodzaj filtracji który pozbędzie się na bieżąco wszelkich zanieczyszczeń mechanicznych i biologicznych, co oznacza że następuje kumulacja w czasie, pytanie czy w większości przypadków tylko mechanicznych (przetworzonych)?\nTo jedna kwestia, druga to taka że nikt nie prowadzi w zasadzie codziennych testów jakości wody (kilkanaście parametrów) ,a więc jak cos się wydarzy niedobrego to już będziemy mieli do czynienia z nawarstwieniem.\nTu w tym przypadku margines wystapienia "czegoś" jest bardzo mały, bo to właśnei bogactwo biotopu daje rezerwę bezwładności,a jakie bogactwo istnieje w tym biotopie?\nDodatkowym czynnikiem in plus jest objętośc , no ale...w domu nie trzyma się jeziora Malawi\nLokalizacja: Gdynia, obecnie Londyn\nJest pewien szkopul u podstaw naszych rozwazan, mianowicie (a propos tez naukowych) wyczytalem kiedys,ze w wodzie zasadowej NO2 zawsze bedzie rowne 0, bo obieg azotu organicznego inaczej wyglada niz w wodzie o pH7 lub ponizej. Woda z natury nie bywa zasadowa i odczyn ma decydowac o tym jak redukuje sie ów azot.\nMusialbym odszukac ten artykul, ale zupelnie nieczasowy jestem ostatnio, moze ustalmy najpiew czy rzeczywiscie tak jest. Tzn Wy ustalcie, bo ja nie mam czasu (naprawde) a to chyba dosc istotne, zeby dyskusja byla merytorycznie ciekawa, bo zamienia sie w dywagacje nt kompetencji.\nA propos najlepsze kompetencje, to wlasne doswiaczenia. Piszcie co zaobserwowaliscie.\nJa zobserwowalem, ze jak weszly turbiny z puszkami (wypierajac klasyczny uklad:brzeczyk+filtr gabkowy) to ludzie zaczeli zwiekszac litraz, bo poprawila sie cyrkulacja. W puszkach zaczeli stosowac tzw gaze mlynska, pozniej wloknine itd bo dawalo to wieksza zylete. Ale pojawil sie problem, destabilizowali bio przy kazdym czysczeniu (wymianie) gazy, waty, wlokniny czy czego tam uzywali.\nWtedy pojawila sie moda na szamot, rozbrajalo sie rozne grzejne urzadzenia elektryczne, bo fajnie sie na tych koralikach gromadzil charakterystyczny sluz o zapachu mulu i nie zatykalo filtra, ktory to zapach ludzie zaczeli kojarzyc ze zdrowiem ryb. Bo cyklu azotowym nikt wtedy nic nie wiedzial - nie bylo internetu\nWiadomo bylo tylko, ze jak filtr porzadnie smierdzi mulem to ryby sa zdrowe, ale zaczyna zwalniac, wiec trzeba go czyscic. Wtedy oczywiscie przestaje smierdziec, ale ryby sa osowiale, woda robi sie kredowobiala itp. Szamot rozwiazywal sprawe idealnie. Potem nagle zaczelo sie go sprzedawac w sklepach dla akwarystow.\nStarzy akwarysci sie smiali - kupowac szamot bylo dla nich co najmniej tak glupie jak dzis dla mnie glupie jest kupowanie wody do picia. Ale wszyscy te koraliki pchali do filtrow przelewowych pracowicie klejonych ze szkla. One smierdzialy i sie nie zapychaly, a turbinki robily z wody "zylete".\nTak to sie zaczelo, teraz wy piszecie o azotanac, azotynach, roznicach miedzy NH3 a NH4 ( ktos ostatnio zwrocil mi uwage). Upewnijcie sie jak wyglada redukcja zwiazkow azotowych w wodzie o pH pow 8 i dajcie znac - moze sie czegos naucze\nWoda z natury nie bywa zasadowa\npowiedz to rybom z Malawi, Tanganiki i innym rybom z jezior mezo i oligotroficznych gdzie normą jest pH 7-9.\nPowiedz to wszystkim oceanom, morzom, gdzie pH oscyluje w granicach 8.\n1.Srednie ryby w dużej obsadzie [...]\n2.Brak roślin wyższych,[...]\nTo nie są skrajne warunki dla filtracji bio. Dla filtracji bio istotne jest: pH, temp. zasadowość, dostęp OWO (DOC), zawartość tlenu. Przy czym: pH, temp., zasadowość, tlen=const dla akwariów malawi, tak zawartość OWO bywa obecnie największą zmienną, odpowiedzialną za "starzenie" się zbiornika. Dostęp pokarmu: związków azotu i fosforu - limitować będzie jedynie ilość bakterii a nie ich skuteczność. Różnica polega na tym, że niezależnie od ilości pokarmu bakterie działają, a skrajnych przypadkach, niezależnie od ich ilości proces oczyszczania biologicznego przestaje zachodzić w ogóle.\nCo do kwestii wielkości ryb: odnoszę wrażenie, że nie rozumiesz celu stosowania takich jednostek jak jednostka przeliczeniowa, czy gramorównoważnik, bo powtarzasz argumenty które nie sa głównym kryterium doboru filtracji, bo ww. jednostki uniezależniają nas od rodzaju obsady. Mając określone jednostki przeliczeniowe, mogę robić badanie dla 5 ryb gatunku X, a następnie korzystając z modelowania matematycznego, czyli przeliczenia jednostek określić dla jakiej innej obsady dana filtracja będzie wystarczająca (minimalna) bez dodatkowych badań dla warunków typowych dla wód jeziora Malawi.\nKaszub a to wszystko chcesz z frytkami?\n"Weżcie popiszcie o tym i owym,a ja jak będe miał czas to poczytam".\nJaja chłopie sobie robisz wielkanocne\nWoda z natury przybiera taki odczyn jakie substancje się w niej rozpuszczą i to tyle.\nW swojej istocie fabrycznej woda posiada dwa wodorki i jeden tleneczek, o czymkolwiek więcej nie ma co mówić,zatem sama w sobie nic nie wnosi (procz własności fizycznych z racji budowy czasteczki).\nNa przestrzeni lat i dostępności materiałow i rozwiązań ludzie stosowali to co dla nich tam gdzie mieszkali ( i przy możliwościach jednostkowych) było dostępne.\nDo tego dochodzi moda na rozwiązania, tu za przykład podam keramzyt który jako rozwiązanie jest kompletnym nieporozumieniem w akwarystyce jako złoże filtracyjne.\nAle moda ma swoją siłę wbrew rozsądkowi , który nakazuje dowiedzieć się co się stosuje.\nRozwiń proszę temat , gdyż wielu , w tym niżej podpisany stosował , stosuje i będzie go stosował z dobrym skutkiem , więc ciekawią mnie odmienne zdania poparte jakimiś doświadczeniami , najlepiej własnymi:)\nA proszę bardzo :\nkeramzyt stosuje się jako lekkie wypełneinie do OGRODNICTWA,a wytwarza się go jako spiek, co oznacza że jest neiprzepuszczalny dla wody(lub bardzo trudno nasiąkliwy), co oznacza dalej że jedyną czynną powierzchnią j(dla nas)est zewnętrzna, dokładnie tak samo jak przy ...żwirze o tej samej granulacji.\nJedyne sensowne zastosowanie to hydroponika dokładnie jako wypełnienie i umocowanie dla roślin - czyli nie wbrew przeznaczeniu + lekkośc materiału ważna przy stawianiu hydro nad akwarium dla przykładu.\nEwentualnie jako filtr zraszana,ale...nie pozbędziemy się utraty powierzchni, spiek to spiek.\nWiem że się z tego robiło i nadal robi złoża,ale...materiał jest jaki jest i oferuje dokładnie to co oferuje zgodnie ze swoim przeznaczeniem, gdyż nikt nie robi keramzytu do akwariów.\nDo akwariów robi się spieki piankowe (popularna ceramika), tyle że tanie to nie jest,ale jest to dokładnie do akwariów.\nI zdaje sobie sprawę z tego że psu na bude z tego co pisze i co można sprawdzić gdyż...stosuje się bo się stosuje , bo inni sotsuja...i już.\nModa i "podobno".\nO oczywiście życze przyjemnego stosowania z dobrym skutkiem u wszystkich którzy go stosują, bo co mogę innego napsac?\nJak ktoś sie uprze to użyje nocnik jako garnek, tez jak sądze z dobrym skutkiem\npomijając już wszystkie powyższe kwestie i opierajac się wyłacznie na danyhc liczbowych, to 1l gąbki posiada powierzchnię rozwiniętą ok 1 m2 i ten litr jest całkowitym medium filtracyjnym bio, w wielu hodowlach, to patrząc na ceramikę przy pow. 600 m2 w jednym litrze, oznaczo to, ze zamiast jednej litrowej gąbki, wystarczyłyby 1 słownie jeden pierścień ceramiczny do obsłużenia zbiornika w zakresie biologicznego utleniania związków azotu. - ponieważ minimalna powierzchnia do rozwoju bakterii została zapewniona i to z naddatkiem. o czym doswiadczalnie przekonaliśmy użytkując wcześniej z pozytywnym skutkiem ten 1 dm3 gąbki.....\nDrak , a widziałeś może kiedyś jak wytwarza się keramzyt?\nJak się go obrabia?\nGdyby to był materiał dla ogrodnictwa , to... mało kto by się w niego bawił\nJest to materiał wysokoporowaty powstający poprzez wypalanie glinki z dodatkiem trocin drewnianych , nie jest spiekiem , lecz ceramiką , zrobioną tylko z innego gatunku gliny.\nPrzez AndrzejGłuszyca · Napisano 40 minut temu\nPrzez Kubsterxmicto · Napisano 52 minuty temu\nPrzez D@wid, Wczoraj o 07:30