Zabójcze ciało - Kate White - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Zabójcze ciało - ebook\nZabójcze ciało ebook\nOpis ebooka Zabójcze ciało - Kate White\nOpinie o ebooku Zabójcze ciało - Kate White\nFragment ebooka Zabójcze ciało - Kate White\nTytuł oryginału A Body to Die For\nPrzekład Roman Palewicz\nKorekta Ewdokia Cydejko, Paulina Martela\nCopyright © by Kate White. By arrangement with the author.\nDla moich wspaniałych braci, których uwielbiam: Mike’a, Jima, Ricka, Chucka i Steve’a\nDziękuję wszystkim, którzy wspaniałomyślnie pomogli mi w zbieraniu materiałów do tej książki: doktorowi Paulowi Pagenellemu, szefowi pogotowia ratunkowego szpitala w Milton, w stanie Massachusetts; Barbarze Butcher, dyrektorce wydziału dochodzeniowego w biurze głównego lekarza sądowego w Nowym Jorku; Rogerowi Rokickiemu, głównemu inspektorowi policji hrabstwa Westchester; Sanjayowi Singhowi z nowojorskiej policji obyczajowej; psychoterapeucie Markowi Howellowi; byłej psycholożce kryminalnej FBI Candance deLong; Erinowi Scanlonowi, wspólnikowi firmy Deloitte & Touche; Kathy Beckett oraz Mary Ewart.\nSpecjalne podziękowania otrzymują również: moja nieustraszona agentka Sandra Dijkstra oraz moja fantastyczna redaktorka Sara Ann Freed, która dostarczyła mi tak wielu cudownych wskazówek.\nKiedy wracam myślami do tych wszystkich okropności, które przydarzyły się tamtej jesieni – morderstw, ponurego odkrycia, zagrożenia, w którym się znalazłam – uświadamiam sobie, że prawdopodobnie mogłabym tego wszystkiego uniknąć, gdyby moje życie intymne nie było aż tak beznadziejne. Albo ujmę to inaczej: gdyby w ogóle istniało. Pod koniec lata puścił mnie w trąbę facet, na którego punkcie miałam niezłego fioła, a choć moje serce nie bolało już jak otwarta rana, to przeżyty ból przerodził się w odstraszającą mężczyzn cierpką zgorzkniałość. Zupełnie jakby nad moją głową unosił się napis: „Zbliż się, a dostaniesz po pysku”.\nToteż kiedy otrzymałam zaproszenie do darmowego spędzenia któregoś z wczesnojesiennych weekendów w Zajeździe i Spa Cedr, w Warren, w stanie Massachusetts, skwapliwie skorzystałam z okazji. Wierzcie mi, nie oczekiwałam, że spotkam tam kogokolwiek – może z wyjątkiem kilku bogatych paniuś w pastelowych dresach, z saszetkami przy paskach, święcie przekonanych, że jeśli nasmarują sobie ciała masłem shea, ich cellulitis w cudowny sposób wyparuje. Muszę też przyznać, że generalnie uważam całą tę branżę spa za bzdurę. Raz dałam sobie zrobić gratisową maseczkę śliwkowo-dyniową, a kiedy było po wszystkim, miałam wrażenie, że równie dobrze mogłabym się znaleźć na blacie kuchennym, między pieczonym indykiem a nadzieniem z kukurydzianego chleba.\nNiemniej, przepadam za dobrym masażem i liczyłam na to, że kilka takich zabiegów, w połączeniu ze zmianą otoczenia, poprawi mi nastrój i ponownie wprawi moje serce w ruch.\nNiestety, wkrótce po moim przybyciu do zajazdu rozpętało się piekło.\nDojechałam do Warren tuż przed siódmą, w piątkowy wieczór. Pora była rozsądna, ale o całe trzy cholerne godziny późniejsza, niż sobie zaplanowałam. Zbieg okoliczności sprawił, że mój harmonogram diabli wzięli. Jestem niezależną dziennikarką, wyspecjalizowaną w historiach z życia i sprawach kryminalnych, a wywiad z pewnym psychologiem, który miałam przeprowadzić do artykułu na temat masowej histerii, został przesunięty z poranka na wczesne popołudnie. Najchętniej całkiem bym z niego zrezygnowała, ale materiał miał być gotowy pod koniec następnego tygodnia, więc czułam, że mam nóż na gardle. Wyruszyłam w drogę dopiero o trzeciej trzydzieści, co nieomal gwarantowało, że na skutek godzin szczytu utknę w jakimś korku pomiędzy Manhattanem i Massachusetts – i tak się też stało. Dodatkowo załatwił mnie dogasający pożar samochodu przy zmierzającym na południe pasie New York State Thruway, przez co ludzie po mojej stronie drogi zwalniali praktycznie do zera, żeby móc się lepiej przyjrzeć. Można by pomyśleć, że przednia połowa Titanica została wydobyta z dna i złożona przy drodze.\nGdybym dotarła zgodnie z planem, zapewne powitałaby mnie właścicielka zajazdu, Danielle (alias Danny) Hubner. To właśnie ona fundowała mi ten weekend. Była przyjaciółką mojej matki z czasów college’u i od chwili otwarcia swojego zajazdu, jakieś trzy lub cztery lata temu, wciąż zapraszała, bym ją odwiedziła. Ale ja zawsze byłam nazbyt zaabsorbowana pracą. A może za bardzo pochłaniały mnie kolejne stadia żalu po gwałtownym końcu mojego małżeństwa – cierpienie, dochodzenie do siebie i maniakalna chcica – choć od rozwodu minęły już dwa lata. Tej jesieni jednak zgorzknienie tak mi dokuczyło, że w końcu przyjęłam zaproszenie.\nWyobraziłam sobie, że wspaniale będzie nie tylko dać się rozpieszczać na okrągło, ale także spędzić spory kawałek czasu z Danny, która tak naprawdę była także moją przyjaciółką i miała dość niekonwencjonalną osobowość, ożywczo na mnie działałającą. Miałam wrażenie, że moja wizyta okaże się dobroczynna także dla niej. Tuż przed swoim wylotem do Aten, skąd miała wypłynąć w rejs wycieczkowy po Morzu Śródziemnym, moja matka zadzwoniła, aby powiedzieć, że Danny wydaje się ostatnio trochę załamana. Nie wiedziała, co jest tego przyczyną, ale podejrzewała, że może chodzić o kłopoty z George’em, drugim mężem Danny, którego jeszcze nie poznałam – a za którym moja matka chyba zbyt nie przepadała.\nPonieważ przyjechałam tak późno, nie zobaczyłam Danny. Według recepcjonistki, właścicielka pojechała do miasta w sprawach służbowych, których nie mogła dłużej odkładać, ale zostawiła wiadomość, że zobaczy się ze mną później. Ktoś z personelu pokazał mi, gdzie co jest, a następnie zaprowadził do pokoju.\nZajazd, rozległy budynek z szalunkiem z desek, wzniesiony zapewne na początku XIX wieku, był naprawdę kapitalny, wyglądał jeszcze lepiej niż na zdjęciach, które widziałam. Zamiast ociekać milusim wiejskim wdziękiem, który tak często widuje się w odrestaurowanych gospodach, prezentował elegancki, skromny wystrój – mnóstwo odcieni beżu i koloru kremowego oraz tkanin w brązowo-białą kratę. No i nie było widać żadnych obrotowych wiatrowskazów ani drewnianych łabędzi.\nMyślałam, że z racji spóźnienia straciłam szansę na jakiekolwiek zabiegi tego wieczoru, ale moja przewodniczka wyjaśniła, że Danny zarezerwowała mi masaż o ósmej – przed późnym obiadem. Spa, dostępne także dla mieszkańców okolicy, działało do dziesiątej.\nMiałam jakieś piętnaście minut na to, żeby odetchnąć przed masażem. Pokój okazał się w najwyższym stopniu czarujący. Był to właściwie apartament, z czymś w rodzaju niewielkiego saloniku. Tu też można było podziwiać kratki, tym razem czerwono-białe. Do tego trochę tkanin z dziwacznymi nadrukami. Wypakowałam rzeczy najbardziej narażone na pogniecenie i powiesiłam je w szafie. (Współpracuję z magazynem „Gloss” i w jednym z jego ostatnich numerów przeczytałam, że aby rzeczy się w podróży nie mięły, należy zawijać je przed pakowaniem w bibułkę, ale już chyba prędzej zacznę prasować swoje majtki, niż marnować czas na coś takiego). Potem wzięłam bardzo szybki prysznic, puszczając mgiełkę gorącej wody na mięśnie obolałe po długiej podróży samochodem.\nWytarłam się grubym ręcznikiem z egipskiej bawełny. Dzięki specjalnemu podgrzewaczowi był gorący jak pieczony ziemniak. Kiedy polerowałam nim swoje ciało, zobaczyłam na blacie w łazience mały fajansowy słoiczek. Był po brzegi wypełniony solami kąpielowymi w kolorze bursztynu, a maleńka etykietka obwieszczała, że takie sole można kupić w spa. Była to mieszanka zapachów drewna sandałowego i słodkich pomarańczy z odrobiną kadzidła, przygotowana po to, jak informowała dalej etykietka, żebym mogła „pogrążyć się w stanie pełnego zachwytu i odzyskać pierwotną energię”. Boże, właśnie tego było mi potrzeba. Czy ta karteczka sugerowała, że mogę uzyskać jedno i drugie w trakcie tego samego weekendu? Zerknęłam w lustro nad umywalką. Mam prawie metr siedemdziesiąt, krótkie blond włosy z brązowawym odcieniem i niebieskie oczy. Podobno jestem ładna, na lekko sportowy sposób, ale w tym konkretnym momencie wyglądałam na znużoną, a nawet wypaloną. Musiałabym użyć diabelnie dużo tych soli kąpielowych, żeby poczuć się w pełni zachwyconą i wzmocnioną.\nZeszłam na dół, mając zaledwie kilka minut do zabiegu. Spa zajmowało dużą przybudówkę do zajazdu, przylegającą do wschodniego końca budynku. W wystroju wyczuwało się azjatyckie inspiracje: beżowe ściany, posadzki z naturalnego kamienia, bambusy w wielkich, kremowych donicach i korytarze obwieszone cieniutkimi, beżowymi zasłonami, wydymającymi się na zewnątrz przy każdym niemal ruchu powietrza. To wnętrze bardzo się różniło od zajazdu, ale ponieważ i tu, i tam zastosowano tak stonowane barwy, wszystko do siebie pasowało.\nRozebrałam się w przestronnej szatni, a potem czekałam przez kilka minut w tak zwanym pokoju wypoczynkowym. W tle rozbrzmiewała natrętna azjatycka muzyka, na kamieniach niewielkiej fontanny bulgotała woda, a z dwóch migoczących świec rozchodził się zapach zielonej herbaty. Próbowałam się odprężyć i delektować tym wszystkim, ale było mi trochę głupio. Czułam się, jakbym nagle zabłądziła na scenę filmu Przyczajony tygrys, ukryty smok.\nNa szczęście po paru zaledwie minutach zaprowadzono mnie do pokoju zabiegowego. Z utęsknieniem czekałam na rozpoczęcie masażu, licząc, że zdoła on rozluźnić te moje obolałe mięśnie. Martwiłam się tylko tym, że od mojego ostatniego fizycznego kontaktu z przedstawicielem mojego gatunku upłynęło tak wiele czasu, że przy pierwszym dotknięciu mogę zacząć kwilić jak biedne, zbite szczenię. Niestety, w skali od jednego do dziesięciu masaż zasługiwał na nie więcej niż siedem. Moja „terapeutka”, rudowłosa kobieta po trzydziestce, była dość wykwalifikowana i miała mnóstwo siły w rękach, ale wydawała się jakaś nieobecna i ni z tego, ni z owego przerywała pracę. Pauzy były na tyle długie, że zaczęłam się zastanawiać, czy na moim tyłku nie pojawiło się coś dziwnego, na co masażystka gapi się z przerażeniem – na przykład ogromniasty czyrak. Poczułam nieomal ulgę, kiedy w końcu wróciłam do swojego apartamentu i mogłam zacząć się byczyć.\nZamówiłam do pokoju dwupiętrową kanapkę z tosta i kieliszek merlota, po czym rozpakowałam większość pozostałych rzeczy z mojej torby, wtykając bieliznę i bluzki do szuflady. W dawnych czasach, kiedy zaczynałam podróżować, zastanawiałam się, kto właściwie używa tych hotelowych szuflad, ale ostatnio, jako dojrzała trzydziestotrzyletnia kobieta, odkryłam, że wolę nie przewracać do góry nogami torby, ilekroć się ubieram.\nMój posiłek dotarł po dwudziestu minutach. Byłam wygłodniała, pochłonęłam go więc w mgnieniu oka. Potem, uchyliwszy odrobinę okno, rozebrałam się i podniosłam róg grubej białej kołdry przykrywającej łóżko. Nie mogłam się doczekać lektury w pościeli z materiału tak delikatnego, że musiał chyba mieć więcej niż trzysta nitek na cal.\nKiedy jednak już leżałam pośród tych jedwabistych płócien, poczułam, że mój umysł ma ochotę powędrować tam, gdzie nie powinien. Innymi słowy, kusiło go ogromnie, żeby wdać się w przetrawianie moich ostatnich problemów sercowych. Gość nazywał się Jack Herlihy i był trzydziestopięcioletnim profesorem psychologii z Waszyngtonu. Poznałam go w maju, kiedy przyjechał do Nowego Jorku na letnie wykłady. W tym okresie Jack przywodził na myśl powiew świeżego powietrza, w porównaniu z większością facetów, z którymi się spotykałam. Znakomicie wyglądał, był miły, a przy tym wcale nie robił wrażenia palanta, potrafił w zadziwiający sposób słuchać (no cóż, w końcu był psychoterapeutą), a ponadto nie wyczuwało się w nim ostentacji, jak w niektórych nowojorczykach z obficie wypomadowanymi włosami. Wyglądał na uczciwego gościa, nie kogoś takiego, kto obiecuje, że zadzwoni nazajutrz, a potem nie dzwoni całymi tygodniami, jak gdyby mierzył czas w jakichś innych jednostkach. Jack nie lubił gierek – w każdym razie tak sądziłam, dopóki nie zaczął ich uprawiać.\nOgólnie biorąc, większość moich rozważań na temat Jacka polegała na próbach odgadnięcia, co właściwie schrzaniłam. Przyznaję, nasz romans rozwijał się powoli, ale jemu to tempo zdawało się odpowiadać, a mnie odpowiadało z całą pewnością. Byłam dość strachliwa, odkąd mój były mąż – adwokat z zawodu i hazardzista z zamiłowania – zszedł ze sceny. Z Jackiem (który miał nadzieję, że w końcu przeprowadzi się do Nowego Jorku) spędziłam kilka wesołych wieczorów w Village, jeden cudowny dzień na plaży na wyspie Fire oraz jeden wieczór w jego mieszkaniu. Byliśmy wtedy półnadzy i nasze dłonie błądziły niepewnie tu i tam, ale położyłam temu kres, mówiąc, że z pójściem na całość wolałabym poczekać nieco dłużej.\nPotem, na początku lipca, Jack powiedział, że jego młodsza siostra zachorowała na zapalenie opon mózgowych i że w każdy weekend będzie jeździł do domu, do Pittsburgha, wspierać rodzinę. Ponieważ jego życie miało wypaść z torów normalności, chciał zawiesić nasze kontakty na kilka tygodni, do czasu gdy wraz z bliskimi przejdzie przez najgorsze. Obiecałam, że będę czekać, aż jego sprawy wrócą do normy.\nUtrzymywaliśmy kontakt telefoniczny przez cały lipiec i pierwszy tydzień sierpnia, a potem, nagle, Jack przestał dzwonić. Mówiłam sobie, że muszę być cierpliwa, że to dla niego sytuacja kryzysowa, lecz gdy minęło jeszcze kilka tygodni, a on wciąż się nie odzywał, zaczęłam panikować. Ponieważ nie miałam powodu sądzić, by został objęty Federalnym Programem Ochrony Świadków, nasunął mi się wniosek, że dostałam kopa w tyłek.\nA potem zdarzyło się coś najgorszego. Tuż przed świętem pracy, na początku września, kiedy krążyłam po Village w poszukiwaniu jakichś butów na jesień, zobaczyłam go w oddali z dwiema milutkimi dziewczynami, wyglądającymi na studentki. Był rozgadany, kokieteryjny. Prawdziwy Pan Mam-W-Nosie-Cały-Pieprzony-Świat. Kiedy na nogach z waty dałam nura do jakiegoś sklepu, żeby mnie nie zauważył, stało się wreszcie jasne, że to k-o-n-i-e-c.\nJedyne pytanie, które nie przestawało mnie dręczyć, brzmiało dlaczego? Czy od początku nie był mną aż tak zainteresowany, a choroba siostry stanowiła jedynie wymówkę, żeby się ode mnie oddalić? Czy poznał kogoś innego podczas naszej rozłąki? Czy fakt, że poprosiłam o odłożenie seksualnej części naszego związku, z wolna go zniechęcił, chociaż wydawało się, że nie ma nic przeciwko temu?\nI właśnie w chwili, gdy po raz milionowy zaczynałam przemierzać ten męczący obszar mojego umysłu, zadzwonił telefon.\n– Bailey, tu Danny. Chyba cię nie obudziłam?\nSłysząc ten głos, od razu przywołałam jej obraz przed oczyma wyobraźni. Miała sześćdziesiąt lat z małym ogonkiem, była ładna, albo raczej powiedziałabym, atrakcyjna, ze swoimi siwiejącymi, lekko falującymi włosami blond. A przy tym drobna – zaledwie jakieś metr pięćdziesiąt – i szczuplutka jak zapałka.\n– Nie, nie – odparłam. – Leżę sobie po prostu w łóżku z książką. Danny, twój zajazd jest absolutnie cudowny. Odwaliłaś tu kawał zadziwiającej roboty.\n– Bardzo ci dziękuję, skarbie. Jak się udał wieczór?\nNo cóż, przez ostatnie dwadzieścia minut klepałam się po świeżo zabliźnionym uczuciowym siniaku, sprawdzając, czy nie zacznę kwiczeć z bólu – ale postanowiłam oszczędzić jej tego paskudnego szczegółu.\n– Było niesamowicie. Zrobiono mi rozkoszny masaż, a potem zjadłam lekki posiłek w swoim pokoju, albo raczej w apartamencie godnym księżniczki.\n– Przypominasz sobie, kto cię masował?\n– Kobieta. Rudowłosa. Jej imię chyba zaczynało się na P.\n– Piper. Ma cudowne ręce, nie sądzisz?\n– Tak, zdecydowanie. – Nie miałam zamiaru pakować Piper w jakiekolwiek kłopoty, donosząc, że dziś wieczorem nie wkładała w pracę całego serca.\n– Przy okazji, umówiłam cię na spotkanie z Joshem, kierownikiem spa, jutro na czwartą. O ile nadal nie masz nic przeciwko temu.\nKażdego roku piszę kilka artykułów podróżniczych – to darmowy sposób zwiedzania świata, a przy tym miła odskocznia od męczącej pisaniny o zbrodniach. Danny liczyła na to, że kiedy już zadomowię się w zajeździe, to mogłabym podrzucić jej kilka pomysłów, jak najlepiej przedstawić firmę wydawcom i autorom przewodników.\n– Oczywiście, że nie – odpowiedziałam. – Ale kiedy zobaczę się z tobą?\n– Co powiesz na wspólne śniadanie jutro rano? – odpowiedziała pytaniem Danny. – Może być dziewiąta?\n– Pewnie tak, chociaż mogę być jeszcze odrętwiała po masażu.\nZaśmiała się niefrasobliwie, jak ktoś pobrzękujący kluczami.\n– Wiesz, co zawsze powtarzam: za dużo dobrego to coś cudownego. Poczekaj tylko na inne zabiegi, które dla ciebie zaplanowałam. Robiono ci już kiedyś masaż gorącymi kamieniami?\n– Nie, ale jestem gotowa na wszystko, z wyjątkiem płukania okrężnicy.\n– Och, Bailey, zawsze potrafisz mnie rozbawić – wyznała z uśmiechem w głosie. – Wiesz, położę się już spać, bo nie wiem dlaczego, ale głowa mi pęka. Przy okazji, nocuję dziś tutaj, w zajeździe, na wypadek gdybyś mnie potrzebowała.\n– Robisz to po to, żeby patrzyć na sprawy z perspektywy gości?\n– Częściowo. Lecz poza tym George wyjechał, a ja nie cierpię być sama. Mieszkamy niedaleko, ale nasza posesja jest taka odludna. No, to spotkamy się w holu, dobrze?\n– Do zobaczenia. Nie mogę się doczekać.\nMówiłam szczerze. Czułam ogromną wdzięczność wobec Danny. Była dla mnie taka dobra, kiedy zmarł mój ojciec. Miałam wtedy dwanaście lat, a ona zabierała mnie na najprzeróżniejsze wycieczki i imprezy. W tym czasie moja matka sama przeżywała trudne chwile i nie mogła złagodzić mego bólu. Danny musiała bardzo wcześnie wyczuć moją fascynację makabrą, bo jedna z naszych wycieczek zaprowadziła nas do Salem, gdzie miałyśmy dowiedzieć się czegoś więcej o procesach czarownic. Matka była dość przejęta, kiedy dowiedziała się, gdzie wylądowałyśmy tego dnia, ale dla mnie to był istny raj.\nW końcu moja rodzina utraciła kontakt z Danny, która przeprowadziła się na zachód, gdzie przeżyła nieudane małżeństwo. Jednak po powrocie do Massachusetts (z nowym mężem), w celu otworzenia zajazdu, Danny odnowiła przyjaźń z matką. A choć dopiero teraz odwiedzałam zajazd, kilkakrotnie rozmawiałam z Danny przez telefon i raz zjadłam z nią lunch, kiedy przyjechała do Nowego Jorku w sprawach zawodowych.\nTelefon Danny zdołał oderwać moje myśli od Jacka i znowu sięgnęłam po książkę, którą wzięłam ze sobą do łóżka. Spośród wszystkich drukowanych rzeczy było to akurat dziełko na temat wystroju wnętrz. Odczuwałam ostatnio rozpaczliwą potrzebę zmian w moim mieszkaniu w Greenwich Village. Po rozwodzie wyrzuciłam wszystkie nowoczesne przedmioty, kupione z inicjatywy mojego byłego, i wprowadziłam atmosferę stylu Santa Fe – za pomocą ścian koloru cynamonowego oraz kilku tanich koszy. Nagle jednak zaczęło mnie to nudzić i tylko pogłębiało uczucie wypalenia. W zeszłym tygodniu, w redakcji „Gloss”, poprosiłam redaktora działu wnętrz o jakieś wskazówki. Opisałam mu swoje mieszkanie, po czym zobaczyłam, jak wzdryga się z przerażeniem. Można by pomyśleć, że właśnie opowiadam o kosmatym dywanie, zajmującym u mnie całą ścianę.\n– Santa Fe na wschód od Missisipi to kompletna bzdura – stwierdził. – Tutejsze światło zupełnie do tego nie pasuje. A poza tym, kto ma ochotę oglądać kolejnego turkusowego kojota z apaszką na szyi.\nZasugerował mi, żebym poszła w „minimalizm”, sięgnął po jakąś książkę ze swojej półki i dał mi ją zamiast rady.\nPo przejrzeniu czterech czy pięciu rozdziałów, które omawiały wszystko, od wartości białej przestrzeni po fatalny wpływ bibelotów na wnętrza, odruchowo zerknęłam na nadgarstek, żeby sprawdzić, która jest godzina. Ale zegarka tam nie było.\nPoczułam leciutki przypływ paniki. Był to zegarek mojego ojca, stary rolex z nierdzewnej stali. Zaczęłam go nosić krótko po jego śmierci. Gorączkowo próbowałam sobie przypomnieć, gdzie mógł zostać. Miałam go na ręce podczas jazdy do Massachusetts, bo pamiętałam, że na niego zerkałam. Ponieważ był wodoszczelny, nigdy go nie zdejmowałam, biorąc prysznic. Masaż. Nie zostawiłam go chyba w szafce, już raczej wzięłam z sobą do pokoju zabiegowego i położyłam na stoliku w rogu. Wiedziałam, że nie zasnę, póki go nie odzyskam.\nWybrałam numer spa, wypisany na panelu telefonu. Licząc dzwonki, wychyliłam się z łóżka i zerknęłam na cyfrowy zegar stojący na nocnym stoliku. Była 22.25. Nic dziwnego, że nikt nie odbierał.\nPlan B. Musiałam tam pójść. Może nadal jest tam ktoś, kto sprząta i nie zawraca sobie głowy odbieraniem telefonu.\nOdrzuciłam kołdrę i założyłam te same rzeczy, które miałam na sobie wcześniej. Mój pokój znajdował się na pierwszym piętrze zajazdu, niedaleko od tylnych schodów, kończących się w pobliżu bocznego wejścia do spa. Kiedy szłam śpiesznie korytarzem, uderzyła mnie grobowa cisza wokół – żadnych stłumionych rozmów, żadnego brzęczenia telewizorów i zdecydowanie żadnego stukania zagłówków o ściany. Tutejsi goście najwyraźniej preferowali inne rozrywki.\nDrzwi do spa były oszklone, mogłam więc zobaczyć małą recepcję, przeznaczoną wyłącznie dla gości zajazdu. W pomieszczeniu było ciemno, jeśli nie liczyć podświetlenia gabloty z produktami do odnowy biologicznej. Zapukałam w drzwi, a potem spróbowałam je otworzyć. Daremnie. Gdy się jednak odwracałam, wydało mi się, że z głębi spa dobiegł jakiś dźwięk, głuchy odgłos, którego nie potrafiłam rozpoznać.\nWyglądało na to, że ktoś nadal może tam być, ale musiałabym spróbować dotrzeć do głównej recepcji, która była dostępna tylko z zewnątrz. Idąc korytarzem parteru, znalazłam wyjście ewakuacyjne i wyszłam nim z budynku. Stanęłam na skraju parkingu, ciemnego, z wyjątkiem kilku latarni na obrzeżach i wielkiej plamy księżycowej poświaty. Ruszyłam wokół zajazdu w stronę głównego wejścia do spa.\nNoc była zaskakująco zimna jak na początek października. Wcześniej cieplutko, ponad dwadzieścia stopni, ale teraz temperatura spadła co najmniej o dziesięć. Mocny, zmienny wiatr potrząsał gałęziami drzew. Była to jedna z tych nocy, które dowodzą, że jeśli liczyłaś, iż letnia pogoda będzie trwać wiecznie, toś głuptaska.\nJeszcze zanim dotarłam do drzwi spa, zobaczyłam, że tracę czas. Po obu stronach wejścia były tam wąskie okna. Ciemne. Na tym końcu parkingu nie widać było żadnych samochodów i ani żywego ducha. Panowała też zupełna cisza, jeśli nie liczyć wiatru i słabego odgłosu aut pędzących po dalekiej autostradzie. Uświadomiłam sobie, że stoję w tych ciemnościach całkiem sama, i nagle zaczęłam się denerwować.\nRuszyłam szybkim truchtem, pokonując odległość dzielącą parking od wejścia do zajazdu. Po tej stronie stało ze dwadzieścia wozów, najwyraźniej należących do gości. Drzwi frontowe były otwarte. Weszłam do recepcji, gdzie za kontuarem siedziała młoda dziewczyna, gapiąc się w monitor. Podobnie jak moja masażystka, miała płomiennie rude włosy, zapięte z boku małą niebieską spinką. Nie dając jej czasu na standardowe, w czym mi może pomóc, wyjaśniłam sytuację i spytałam, czy mogłaby otworzyć spa.\n– Przykro mi, nie mogę tam nikogo wpuszczać – powiedziała. – Ale oni otwierają o siódmej. Mogę im wsunąć pod drzwi karteczkę z prośbą, żeby poszukali pani zegarka, gdy tylko wejdą. Kto panią obsługiwał?\n– Jestem przekonana, że zobaczyła zegarek i gdzieś go odłożyła. Nie ma potrzeby się martwić.\n– Zapewne ma pani rację – przyznałam – ale nic na to nie poradzę. Ten zegarek ma dla mnie ogromną wartość sentymentalną. Kto może mnie tam wpuścić?\n– No cóż, Danielle by mogła, ale…\n– Nie chcę jej budzić. Czy jest ktoś inny?\nPomyślała przez chwilę, wznosząc niebieskie oczy do sufitu.\n– Kierownik ma dzisiaj wolne. Ale chyba mogłabym zadzwonić do Piper, jest zastępczynią kierownika i ma klucze.\n– No, ale musiałaby jechać tu z powrotem.\n– Ależ nie. Ona tutaj mieszka. Na tyłach jest budynek, w którym część personelu ma kwatery. Nie sądzę, by miała coś przeciwko temu, żeby tu przyjść.\nNatalie – takie imię widniało na jej plakietce – zajrzała do wykazu telefonów na biurku i wybrała numer. Najwyraźniej po pięciu lub sześciu dzwonkach zgłosiła się automatyczna sekretarka, bo Natalie powiedziała, o co chodzi, i poprosiła Piper o telefon.\n– Pewnie pojechała do miasta na kolację – powiedziała, odkładając słuchawkę. – Nie sądzę, żeby długo tam zabawiła. Jest jeszcze druga zastępczyni, Anna…\nZawiesiła głos, nie pytając, czy życzę sobie, żeby odnalazła tę panią. Liczyła oczywiście na to, że nie będę dłużej naciskać.\n– Mogę poczekać na powrót Piper – oznajmiłam.\nPowróciwszy do pokoju, na przemian czytałam książkę i zamartwiałam się. Właśnie zerknęłam po raz chyba czterechsetny na cyfrowy zegar – pokazywał 11.13 – kiedy zadzwonił telefon. To była Piper.\n– Pani Weggins? Natalie powiedziała, że zostawiła pani zegarek w pokoju zabiegowym.\n– Tak. Jestem prawie pewna, że położyłam go na stoliku w rogu. Nie widziała go pani?\n– Nie, ale też nie przypominam sobie, żebym tam patrzyła. – Zawahała się przez moment. – Może pobiegnę tam i sprawdzę. Jestem na tyłach zajazdu.\nW jej tonie było coś – pełna rezygnacji uprzejmość – co powiedziało mi, że nie robi tego z wrodzonej życzliwości, tylko dlatego, że personel zajazdu miał przykazane wyłazić ze skóry dla gości.\n– Boże, bardzo bym nie chciała robić pani kłopotu, ale gdyby coś się stało z tym zegarkiem, to chyba bym umarła. Czy możemy spotkać się na dole?\n– Chętnie podrzucę go pani do pokoju… ale może będzie najlepiej, jeśli sama pani pokaże, gdzie go dokładnie położyła.\nPowiedziała, że spotkamy się przy wejściu do spa od strony zajazdu. Nie zdążyłam się rozebrać, więc dotarcie tam zajęło mi niecałe dwie minuty. Przez pięć następnych musiałam czekać, aż Piper nadejdzie korytarzem od strony głównego wejścia do zajazdu. Zabawnie było widzieć, jak bardzo się zmieniła po zdjęciu „uniformu”. Zamiast beżowej koszulki i workowatych, beżowych spodni miała na sobie dżinsy i zieloną dżersejową bluzę z długimi rękawami oraz głębokim dekoltem ozdobionym żabotem. Jej sięgające ramion włosy, wcześniej związane z tyłu, były teraz rozpuszczone i okalały twarz niczym płomienie.\nPrzywitała mnie dość uprzejmie, ale był to znów ten sam rodzaj uprzejmości, jaki okazała przez telefon. Miała już w ręku klucze. Otworzyła drzwi i uniosła lekko klamkę przy popchnięciu. Było widać, że zna specyfikę tego zamknięcia.\nZapaliła światło w recepcji, po czym ruszyłyśmy razem korytarzami. W powietrzu nadal unosił się zapach zielonej herbaty, wraz z czymś jeszcze. Chyba jaśminem. Poza odgłosem naszych kroków nic nie było słychać. Czułam się dość dziwnie, przebywając tutaj po godzinach.\nNie potrafiłabym sobie przypomnieć, w którym pokoju odbywał się zabieg, ale ona zdawała się nie mieć wątpliwości. Kiedy dotarłyśmy do jednego z przejść, Piper nagle zamarła, jak gazela, która zwęszyła coś, co może być drapieżnikiem.\n– Co jest? – zapytałam.\n– Światło się pali – odparła stłumionym głosem, wskazując podbródkiem hol przed nami. Spojrzałam w tym kierunku i zobaczyłam smugę światła wydobywającą się spod drzwi.\n– Czy ktoś tam jest? – spytałam, równie cicho jak ona.\n– Nie. Mogę przysiąc, że zgasiłam światło i zostawiłam drzwi otwarte. Niech pani poszuka zegarka, a ja to sprawdzę.\nZapaliła mi światło i ruszyła korytarzem, a ja poszłam prosto w stronę stolika. Podziękowałam bezgłośnie bogom, zobaczywszy, że rolex leży tam, gdzie go zostawiłam. Kiedy zapinałam go na nadgarstku, usłyszałam krzyk.\nZ łomoczącym sercem wypadłam na korytarz. Piper stała w drzwiach na jego końcu, jak sparaliżowana. Połową ciała była w tym pokoju, a połową na zewnątrz.\n– Co się stało? – wrzasnęłam.\nOdwróciła się ku mnie z wyrazem absolutnego przerażenia na twarzy, niezdolna wykrztusić ani słowa. Popędziłam korytarzem i przeciskając się obok niej, wpadłam do środka. Był to jeszcze jeden pokój zabiegowy, nieco większy niż ten, w którym Piper masowała mnie. W pierwszej chwili nie wyglądało na to, by cokolwiek było nie w porządku. Ale potem opuściłam oczy ku podłodze.\nNa kamiennej posadzce, w kompletnym bezruchu, leżały zwłoki, a w każdym razie coś, co według mnie musiało być zwłokami. Każdy cal tego czegoś był owinięty w jakiś srebrny papier. Widziałam zarysy kończyn, torsu i głowy, a nawet kontur nosa wystającego z twarzy. To wyglądało jak jakaś mumia. Jak jakaś potworna mumia z kosmosu.\nZmartwiałam, podobnie jak Piper. Czułam się tak, jakbym przeżywała jeden z tych snów, w trakcie których sądzisz, że nie śpisz, i próbujesz się poruszyć, ale każdy cal twojego ciała, nawet powieki, jest sparaliżowany.\n– Czy to… klientka? – zapytałam głupio, jąkając się. Przez ułamek sekundy naprawdę zastanawiałam się, czy to możliwe, by ktoś został tak zapakowany w ramach jakiegoś zabiegu regeneracyjnego i przypadkowo zostawiony pod koniec dnia. Ale to oczywiście nie mogła być kuracja. Tak się nie dało oddychać.\n– Nie wiem, kto to jest – powiedziała Piper schrypniętym głosem. – Nie mam pojęcia.\nZmusiłam się, żeby podejść do ciała. Pochyliłam się i lekko położyłam na nim dłoń. Było ciepławe. Jak coś, co wyjęto z piekarnika i przykryto aluminiową folią. Poklepałam dłonią większy obszar, próbując wyczuć ruch albo oddech. Nic nie odczułam. Jednak ponieważ wyczuwałam ciepło, ktokolwiek był tam w środku, mógł wciąż żyć.\n– Czy jest tutaj telefon? – warknęłam, odwracając się do Piper.\nByła oszołomiona, jakby kopnął ją w głowę koń.\n– Nie, tutaj nie ma – odparła, bezsensownie omiatając pokój spojrzeniem.\n– No dobrze, to biegnij do recepcji i zadzwoń pod 911 – rzuciłam, rezygnując z jakichkolwiek grzecznościowych form. Patrzyłam jej przy tym prosto w oczy, próbując zmusić, żeby się skupiła. – Możesz to zrobić?\n– Co mam im powiedzieć?\n– Żeby przysłali karetkę. I policję. Że to sprawa życia i śmierci. Potem wróć tutaj, żeby mi pomóc. I… i przynieś nożyczki. Pośpiesz się. Szybko.\nKiedy wyszła nieporadnie z pokoju, przyklękłam obok ciała. Sądząc po jego rozmiarach, byłam prawie pewna, że to kobieta. Gorączkowo przesunęłam rękoma po powierzchni głowy, szukając krawędzi papieru. Wiedziałam, że na miejscu zbrodni nie wolno niczego dotykać, ale jeżeli ten ktoś jeszcze żył, musiałam coś zrobić. Szybko uświadomiłam sobie, że papier został przymocowany szarą taśmą samoprzylepną, której wcześniej nie zauważyłam w półmroku. Nawet przez tę taśmę wyczuwałam zarysy twarzy. Kiedy moja dłoń natrafiła na nos i usta, poczułam, że żołądek przewraca mi się na lewą stronę.\nWzięłam głęboki oddech, zmuszając się do zachowania spokoju, i moje ręce przestały drżeć. Powoli i starannie, jak gdybym odczytywała pismo Braille’a, dotykałam taśmy, szukając jej końca. Znalazłam go dopiero wtedy, gdy uniosłam głowę i sięgnęłam do tyłu. Trzymając głowę w górze, zaczęłam odklejać taśmę i zwijać ją zarazem. Dźwięk zrywanej taśmy przypominał jęk opon, kręcących się w miejscu na asfalcie. Gdy już usunęłam całość – trzy pełne okrążenia – i trzymałam w ręku posklejany kłąb, musiałam jeszcze uporać się ze srebrnym papierem. Wyglądało na to, że najpierw owinięto nim kilkakrotnie głowę, a następnie zajęto się resztą ciała. Uświadomiłam sobie, że odwijanie zabierze mi całą wieczność. Może byłoby mądrzej zrobić dziurę w okolicy nosa i ust.\n– Prędzej, prędzej! – zawołałam do Piper, słysząc ponownie jej kroki w korytarzu. Kiedy wpadła do pokoju, poczułam przypływ ulgi, bo zobaczyłam, że pamiętała o przyniesieniu nożyczek.\n– Kiedy przyjadą? – zapytałam z niecierpliwością, wyciągając rękę po nożyczki.\n– Nie wiem. Chcieli, żebym się nie rozłączała, ale nie mogłam przynieść tu ze sobą telefonu.\nRozsunąwszy ostrza nożyczek, próbowałam wcisnąć jedno z nich pod brzeg srebrnego papieru, ale zrozumiałam, że w ten sposób mogę zranić osobę pozostającą w środku, więc zaczęłam delikatnie skrobać powierzchnię w miejscu, gdzie powinny być usta. W końcu wydłubałam tam otworek, niewiele większy od dziurki, którą się robi długopisem w folii zaklejającej buteleczkę z tabletkami przeciwbólowymi. No, ale to już było coś. Potem na przemian to wykonywałam nożyczkami małe cięcia, to oddzierałam papier palcami. Wreszcie zobaczyłam fragment ust. Zaczęłam szybciej przebierać palcami, odrywając kolejne kawałki, aż usta pojawiły się nieomal w całości.\nPochyliłam się i zbliżyłam do nich ucho, żeby sprawdzić, czy jest oddech. Niczego nie usłyszałam, choć z drugiej strony moje serce waliło jak oszalałe i trudno było cokolwiek orzec.\nZnowu rzuciłam się na papier, próbując usunąć go z okolicy nozdrzy. Zerknęłam za siebie, na Piper. Stała tam z szeroko otwartymi ustami, patrząc na mnie i pocierając dłońmi ramiona.\n– Musisz mi pomóc, rozumiesz? – sapnęłam. – Ciało jest oklejone taśmą. Widzisz? Tutaj. Schyl się i spróbuj ją odkleić. Jeśli przesuniesz po niej palcami, odnajdziesz koniec.\nNa twarzy Piper nadal malowało się osłupienie, jakby nie słyszała ani jednego słowa, ale zanim zdążyłam powtórzyć polecenie, uklękła i jęła muskać dłońmi tors, jakby sprawdzała talerz, czy nie jest gorący. Nie mogłam tracić czasu na pokazywanie jej, jak ma to robić.\nPowróciłam do nacinania i oddzierania papieru. Wkrótce uzyskałam wolny kawałek, na tyle duży, że mogłam go chwycić i ciąć resztę jak tkaninę. Po chwili pojawiły się nozdrza, potem reszta nosa i lewe oko. Było zamknięte. Za plecami usłyszałam jęk Piper, ale nie traciłam czasu na oglądanie się. Znowu zbliżyłam ucho do twarzy, nasłuchując oddechu. Nic. Nabrałam powietrza i rozpoczęłam sztuczne oddychanie metodą usta-usta. Wargi były chłodne jak dżdżownice, które wyszły z ziemi w deszczowy wieczór. Mój żołądek fiknął koziołka, kiedy uświadomiłam sobie, że ona musi być martwa. Mimo to nadal próbowałam wtłaczać powietrze w jej usta. Nie było reakcji. Po jakichś dwudziestu oddechach poddałam się.\n– Nie żyje – powiedziałam, zerkając na Piper. Kręciło mi się w głowie. Masażystka przycupnęła na piętach, z szeroko otwartymi oczami i rozchylonymi ustami.\n– O Boże – tylko tyle zdołała powiedzieć.\n– Chyba… to chyba Anna Cole.\n– Pracuje tutaj? – Przypomniałam sobie, że recepcjonistka wspomniała o kimś, kto miał na imię Anna.\n– Tak, jest terapeutką.\n– Była tu, gdy wychodziłaś wieczorem?\n– Tak. Ja wyszłam po twoim masażu, ale Anna i jeszcze jeden terapeuta mieli zabiegi zaplanowane na dziewiątą. Anna miała pozamykać wszystko, kiedy skończą. Boże, jak ktoś mógł jej to zrobić?\n– Nie wiem, ale musimy stąd wyjść. Powinnyśmy pójść do recepcji i zaczekać na policję.\nPiper wydawała się zdezorientowana, ale robiła, co jej kazałam. Ciężkim krokiem wyszła z pokoju i ruszyła korytarzem w stronę przeciwną do tej, z której przyszłyśmy. Szła do głównej recepcji. Ja podążałam tuż za nią, niczym border collie za stadem owiec.\nW recepcji paliły się wszystkie światła. Najwyraźniej Piper włączyła je, dzwoniąc pod 911.\n– Czy tu jest bezpiecznie? – zapytała masażystka zrozpaczonym szeptem. Oczywiście ja też się nad tym zastanawiałam. Ten, kto to zrobił, prawdopodobnie już uciekł, ale nie mogłam mieć pewności. Przez sekundę nasłuchiwałam, czy z głębi spa nie dobiegnie jakiś dźwięk, ale słyszałam tylko niespokojny oddech Piper.\n– Myślę, że nic nam się nie stanie, jeśli pozostaniemy tu, w recepcji – powiedziałam.\n– Boże, ja chyba zwymiotuję – oświadczyła nagle Piper. Jej twarz była upiornie blada.\nWzięłam ją za rękę, podprowadziłam do jednego z foteli w kolorze khaki i zmusiłam, żeby usiadła.\n– Włóż głowę pomiędzy kolana i pozwól jej tak zwisać przez minutę – poleciłam.\nKiedy tam stałam, dotykając lekko ręką jej pleców, omiatałam oczyma pomieszczenie, ale nie było widać żadnych oznak włamania. Nie przestawałam też nadstawiać uszu, upewniając się, czy z głębi spa nie dolatują jakieś dźwięki.\nOddech Piper uspokoił się po chwili, więc wreszcie mogłam zadzwonić do Danny. Wyjaśniłam recepcjonistce, że chodzi o nagły wypadek, i poprosiłam, by połączyła mnie z pokojem, w którym nocuje właścicielka. Danny była półprzytomna. Z całą pewnością obudziłam ją z głębokiego snu.\n– Danny, tu Bailey. Przepraszam, że cię budzę w taki sposób, ale w spa zdarzył się wypadek. – Mówiłam powoli, żeby pozwolić jej się w pełni obudzić.\n– O co chodzi? Nic ci nie jest?\n– Zeszłam na dół z Piper i znalazłyśmy tu martwe ciało. Ten ktoś jest cały zawinięty w srebrny papier.\n– Mylar – wtrąciła Piper, unosząc głowę. – To nie papier, tylko folia mylar.\nNie zwróciłam na nią uwagi.\n– O, mój Boże! Kto to jest? – zawołała Danny.\n– Nie mamy stuprocentowej pewności. Piper uważa, że to może być Anna Cole.\nWyjaśniłam, że już zadzwoniłyśmy na policję i że jesteśmy w głównej recepcji spa. Danny odparła, że zaraz przyjdzie, a ja poprosiłam, by skorzystała z głównego wejścia.\n– Co mówiłaś? – zapytałam Piper po odłożeniu słuchawki.\n– Powiedziałam, że to mylar. Używamy tego do zawijań błotnych. Najpierw smarują cię tym błockiem, a potem zawijają w kawałek mylaru.\n– Czy czasem zakłada się to na twarz? To znaczy z otworami do oddychania?\n– Nie, to by było okropne. Błoto robi się gorące i zaczyna musować.\n– Czy Anna robiła dziś te zawijania? – Wiedziałam, że nie powinnam przesłuchiwać Piper, to było obowiązkiem policji, ale bardzo chciałam wiedzieć, co się stało kobiecie, którą bezskutecznie usiłowałam uratować.\n– Nie. Zawijania zazwyczaj wykonują te dwie Europejki. I nie planujemy tych zabiegów na wieczór.\n– Czy klientka Anny była…\nW tym momencie rozległo się pukanie do drzwi i obie odwróciłyśmy się jednocześnie. Przez okno zobaczyłyśmy Danny. Piper zerwała się z miejsca, ale zanim dobiegła do drzwi, Danny je otworzyła. Podmuch wiatru wpadł za nią do recepcji.\n– Czy użyłaś swojego klucza? – spytałam pośpiesznie.\n– Tak, drzwi były zamknięte. Dlaczego pytasz? – zdziwiła się. Jej krótkie włosy były zmierzwione po wstaniu z łóżka, jakby je ktoś rozczochrał. Nadal miała na sobie piżamę, ale narzuciła na nią jasnoniebieski, pikowany płaszcz.\n– Zastanawiam się, jak weszła tu osoba, która to zrobiła.\n– Gdzie ona jest? – zapytała Danny z rozpaczą w głosie. – Gdzie Anna?\nKiedy to mówiła, poczułam od niej zapach drewna sandałowego. Wydało mi się czymś niestosownym, że potrafi tak ładnie pachnieć w takich okolicznościach.\n– Nie jestem pewna, czy to ona, Danny – powiedziała cicho Piper. – Nie widziałam całej twarzy.\n– Ciało leży w jednym z gabinetów masażu – wyjaśniłam – ale nie możesz tam teraz pójść. Powinnyśmy zaczekać na policję.\n– No to… to powiedz mi przynajmniej, co się tutaj dzieje – zająknęła się Danny. – Co wy dwie robicie w spa o tej porze? Na litość boską, Bailey, dlaczego ty tutaj jesteś?\nOpowiedziałam jej szybko całą historię. Akurat gdy kończyłam, przed budynek zajechał policyjny samochód z migającymi niebieskimi światłami na dachu. Wyskoczyło z niego dwoje policjantów w mundurach. Wbiegli po schodach i otworzyli drzwi.\nJeden, chłopak z buzią dziecka, liczący nie więcej niż dwadzieścia lat (najwyraźniej ukończył akademię policyjną właśnie tego ranka), wytrzeszczał oczy ze zdumienia, jak gdyby dyspozytor kazał mu sprawdzić doniesienie o lądowaniu kosmitów. Jego partnerka była o co najmniej dziesięć lat starsza, ładna, ale w typie twardzielki. Włosy miała wetknięte pod czapkę.\n– Co my tu mamy? – zapytała zwięźle.\nDanny przedstawiła się i przekazała to, co ode mnie usłyszała. Potem, kiedy ci z policji szli korytarzem w stronę pomieszczenia ze zwłokami, kobieta sięgnęła po swój radiotelefon i warkliwie zażądała wsparcia. Jeśli to miasteczko było wystarczająco duże, tutejsza policja powinna mieć detektywów, którzy zajmą się tą sprawą. W przeciwnym razie trzeba by było czekać na policję stanową.\nPrzez kilka następnych minut trwała chaotyczna bieganina. Sanitariusze zjawili się dość szybko. Po chwili weszło dwóch gości, po których było widać, że są detektywami po cywilnemu. Idąc korytarzem, naciągali lateksowe rękawiczki. Domyślałam się, że generalnie najbardziej ekscytującym wydarzeniem, do jakiego dochodziło w Warren w piątkowy wieczór, mogła być bijatyka w barze między dwoma facetami z plerezami na głowach. To musiała być dla nich naprawdę wielka sprawa.\nPodczas całego tego zamieszania my trzy siedziałyśmy po prostu zasmucone w fotelach przy recepcji, a młody policjant pełnił rolę naszej niańki. Danny była zdruzgotana, Piper sprawiała wrażenie, że większość krwi wypłynęła jej z żył, a ja przez cały czas rozmyślałam tylko o Annie – o ile to była ona – zawiniętej w srebrny całun w tamtym pokoju. Czy najpierw została zabita? Czy też zawinięto ją żywcem, pozwalając, żeby się udusiła?\nW jakieś dziesięć minut później obaj detektywi wrócili z miejsca zbrodni. Poprosili nas o podanie nazwisk i przedstawienie krótkiej relacji z tego wieczoru. Powiedzieli, że mamy zaczekać, aż ktoś będzie mógł nas przesłuchać.\nMłody gliniarz otrzymał zadanie eskortowania nas, a my miałyśmy nie rozmawiać z sobą o tej całej sytuacji. Kiedy wychodziłyśmy ze spa, policjantka z patrolu zaczynała rozpinać wokół frontu budynku żółtą taśmę, zabezpieczającą miejsce przestępstwa.\nWlokłyśmy się posępnie przez parking. Byłyśmy już w połowie drogi, gdy przejechał obok nas czarny samochód. Odwróciłam się i zobaczyłam, jak to auto zatrzymuje się gwałtownie z boku karetki. Kierowca musiał być w średnim wieku, bo gdy wysiadł, jego srebrzyście siwe włosy zalśniły w świetle padającym ze spa. Zatrzymał się na chwilę, jakby chciał zapamiętać wygląd frontu budynku.\nPiper bezsensownie szła noga w nogę z policjantem, a Danny i ja truchtałyśmy za nimi. Trzymałam ją pod rękę. Uświadomiłam sobie, że nie miałyśmy dotąd okazji się przywitać.\n– Och, Bailey… – westchnęła ciężko Danny. – Tak mi przykro, że cię to spotkało.\n– Nie martw się o mnie – powiedziałam. – Cieszę się, że mogę tutaj być i ci pomóc. Musisz mi tylko powiedzieć, co mogę dla ciebie zrobić.\nSuche, szeleszczące liście mknęły ku nam, niesione wiatrem przez parking, niczym stado spłoszonych antylop. Z tyłu dolatywały mnie głosy policjantów i sanitariuszy oraz trzaski ich radiostacji. Te hałasy musiały coś przełączyć w moim mózgu, bo nagle przypomniałam sobie głuchy dźwięk, który usłyszałam, kiedy po raz pierwszy poszłam szukać zegarka. Zastanawiałam się, czy to mogły być odgłosy szamotaniny, czy może ktoś opuścił martwą kobietę na ziemię, żeby owinąć ją papierem? A może to ona miotała się po podłodze, próbując się wyswobodzić po ucieczce zabójcy? Ogarnęło mnie nagłe poczucie winy. W tamtym momencie pomyślałam sobie, że ten odgłos mógł oznaczać kogoś, kto tam sprzątał – ale potem odkryłam, że spa było puste. Gdybym się wtedy bardziej zaniepokoiła, gdybym powiadomiła o tym dźwięku recepcję, gdybym coś zrobiła, ta kobieta w gabinecie masażu mogłaby nadal żyć.\nDanny otworzyła frontowe drzwi zajazdu kluczem, który wyjęła z kieszeni płaszcza. Gdy tylko weszłyśmy do środka, Natalie podskoczyła za biurkiem, aż jej fotel odjechał w głąb korytarza, który miała za plecami. Przełączała moją rozmowę do Danny, prawdopodobnie widziała przejeżdżającą karetkę i wozy policyjne, więc bardzo chciała się wreszcie czegoś dowiedzieć.\n– Co jest grane? – wyrwało jej się.\n– Kochanie, w spa zdarzył się śmiertelny wypadek – powiedziała Danny. – Właściwie nie mamy nawet pewności, kto zginął. Jest tutaj policja i wszystkim się zajmuje. Czy jacyś goście nie wrócili jeszcze do zajazdu?\n– O rany, chyba nie. Zaraz sprawdzę. – Szperała nerwowo na blacie, aż znalazła kartkę wyglądającą na rejestr gości. – Nie, wszyscy są na miejscu – powiedziała, przeglądając listę.\n– Niech mi to pani lepiej da – powiedział młody gliniarz, wyciągając rękę po papier. – Detektywi będą chcieli to zobaczyć.\nTo było z grubsza wszystko, co od niego usłyszałam tej nocy.\nDanny zasugerowała, żeby Natalie do nas dołączyła, po czym poprowadziła nas za kontuar, do kilku pomieszczeń biurowych. Był tam również salonik z kanapą i małym, okrągłym stołem konferencyjnym. Danny poleciła Piper, żeby spróbowała odpocząć na kanapie. Natalie powiedziała, że będzie z nią siedzieć i nasłuchiwać, czy na dole nie pojawili się jacyś goście, zaniepokojeni zamieszaniem.\nPozostała część naszej grupki poszła do gabinetu właścicielki. Ja usiadłam w jakimś foteliku, a Danny oświadczyła, że idzie zaparzyć herbatę do kuchenki po drugiej stronie korytarza. Młody gliniarz ulokował się przy drzwiach. Najwyraźniej kazano mu mieć nas na oku i zadbać o to, żebyśmy nie rozmawiały o tej sprawie ani nigdzie nie dzwoniły.


Maląg: obecna sytuacja pozwala zachować umiarkowany optymizm - wGospodarce.pl\nminister rodziny, pracy i polityki społecznej Marlena Maląg / autor: Fratria\nOpublikowano: 13 sierpnia 2020, 11:20\nZdaniem minister Maląg, poziom stopy bezrobocia w lipcu oznacza, że „wprowadzone tarcze antykryzysowe i finansowe przyczyniły się do tego, że ludzie nie tracili pracy”. Przypomniała, że dotychczas na ratowanie miejsc pracy i związane z tym instrumenty przeznaczone zostało 128 mld zł.\nDzisiaj - oceniła - „mamy sytuację na rynku pracy, w której możemy zachować umiarkowany optymizm”.\nMaląg zaznaczyła jednocześnie, że sytuacja ta jest monitorowana na bieżąco. „Jeżeli jest potrzeba, wprowadzamy rozwiązania dla poszczególnych branż np. turystycznej” - podkreśliła, wskazując tym samym m.in. na wprowadzenie bonu turystycznego.\nSzefowa MRPiPS została również zapytana, czy istnieje problem pojawienia się bezrobocia wśród górników w związku z kłopotami, w jakich znalazła się Polska Grupa Górnicza oraz cała ta branża. „Sytuacja jest pod kontrolą, monitorujemy ją cały czas” - powiedziała Maląg.\n„Środki, które są zabezpieczone mają wprowadzić stabilizację i zabezpieczyć tę grupę zawodową” - wskazała. Dodała również, że wszystkie działania ukierunkowane na górników są „kompleksowe”. „Wprowadzamy wsparcie rządu tam, gdzie jest ono potrzebne” - dodała.\nCzytaj też: Na estońskim CIT straci budżet i samorządy


Mieszkanie Warszawa na sprzedaż Ursynów Stefana Dembego | Mościcki Nieruchomości\nApartament dla wymagających na Kabatach\n1 198 000 zł • 111 m²\n10 793 zł za m2\nNr oferty: 20603/317/OMS\n4 pokoje • 1 łazienka • 3 piętro • budynek 6 piętrowy • Rok budowy: 2003\nmieszkanie • na sprzedaż • rynek wtórny • Warszawa • Ursynów • Stefana Dembego\nPrezentujemy Państwu fantastyczne czteropokojowe mieszkanie o powierzchni 110,9m2 tuż przy lesie Kabackim.\nOsiedle zamknięte- strzeżone, plac zabaw na terenie, budynek z windą.\nW okolicy sklepiki osiedlowe, duży market, szkoła, przedszkole, apteki, banki.\nDo metra Kabat kilka minut pieszo.\nMieszkanie ciepłe i przytulne( na piętrze tylko 2 mieszkania ), urządzone w wysokim standardzie przez architekta, funkcjonalne dla rodziny z dziećmi, podzielone wyraźnie na część dzienną i prywatną.\nPokój dzienny (około 30m2) z bio-kominkiem, na podłodze deska, sufit podwieszany z zintegrowany oświetleniem halogenowym.\nBalkon ( około 3,5m2 ) z widokiem na patio wewnętrzne, strona południowo-wschodnia\nKuchnia ( około 13m2 ), meble w pod wymiar, w pełni wyposażona, okna na wschód. do kuchni można wejść z przedpokoju i pokoju dziennego.\nPrzedpokój ( około 12m2 ), szafa w zabudowie, garderoba ( około 2m2 ).\nSypialnia ( około 8,5m2 ), okna na wschód.\nSypialnia ( około 20m2 ), szafa w zabudowie, okna na półonocny-zachód, balkon ( około 3m2) z widokiem na uliczkę osiedlową.\nSypialnia ( około 12,5m2 ), okna na półonocny-zachód.\nNa podłogach w sypialniach parkiet jesionowy.\nDuża łazienka ( około 11m2 ), wanna, kabina prysznicowa, umywalka z dużym lustrem, WC.\nOddzielne WC z umywalką ( około 2m2 ).\nW cenie mieszkania komórka lokatorska o powierzchni 4.7m2\nDwa szerokie i zlokalizowane przy wejściu do windy miejsca postojowe płatne dodatkowo 60 000 zł.\nCzynsz z zaliczkami na media przy 4 osobowej rodzinie wynosi 1290 zł.\nnumer oferty: 20603/317/OMS\nJestem zainteresowany ofertą numer 20603/317/OMS - mieszkanie, na sprzedaż, rynek wtórny - Warszawa / Ursynów / Stefana Dembego. Proszę o kontakt.


Roll Gloss drewniany kinkiet glamour czarny połysk abażur góra-dół 1xE14 Paulo Coelho\nElegancki kinkiet ścienny Roll Gloss, z abażurem w kształcie walca o średnicy 16 cm. Abażur jest wykonany z akrylu, a wycięty w czarnej folii wzór ma białe podbicie. Korpus lampy z toczonych elementów z naturalnego drewna jest polakierowany w kolorze czarnym błyszczącym. Lampa doskonale nadaje się do wnętrz w stylu glamour, nowojorskim i nowoczesnym.\nRoll Gloss kinkiet czarny połysk góra-dół Paulo Coelho\nKinkiet ścienny Roll Gloss w stylu glamour o szerokości 40 cm, dostosowany do żarówki E27. Jego ozdobą jest błyszcząca czerń i geometryczny biały ażur abażura.\nRoll Gloss lampa wisząca 60cm czarna glamour 3xE27 Paulo Coelho\nLampa wisząca Roll Gloss w stylu glamour, z dużym abażurem wykonanym z dwóch warstw akrylowej folii: spodniej białej i wierzchniej czarnej błyszczącej z wyciętymi wzorami w kształcie rombów. Korpus oprawy został wykonany z toczonego drewna lakierowanego w kolorze czarnym błyszczącym.\nRoll Gloss plafon 45cm czarny glamour 3xE27 Paulo Coelho\nWyjątkowy plafon glamour do salonu, holu lub gabinetu. Cylindryczny klosz z czarnego błyszczącego akrylu, dzięki ciekawie zaprojektowanym wycięciom, daje niezwykle ozdobne i jednocześnie eleganckie wrażenie. Od spodu lampy zamontowana jest mleczna blenda z pcv o nieco mniejszej średnicy niż średnica abażuru.


Na świecie jest wiele mostów. Przemieszczanie się w górzystych, pełnych rzek terenach byłoby niemożliwe bez mostów. Mosty umożliwiają przejście przez dolinę, wodę lub przepaść.\nNajwiększa jednak przepaść znajduje się w sferze duchowej, oddziela człowieka od Boga. Z powodu naszych grzechów powstał głęboki wyłom. W jaki sposób możemy przedostać się na drugi brzeg? Jak można dotrzeć do Boga?\nPan sam zatroszczył się o stabilny most. Tym mostem jest Jezus Chrystus. Przez swoją śmierć na krzyżu sprawił, że grzeszny człowiek, oddalony od Boga, może do Niego przyjść.\nNikomu nic nie pomoże samo stanie przed mostem lub filozofowanie na jego temat. Trzeba „przejść” przez ten most! Trzeba powierzyć swoje życie Chrystusowi, bo tylko On może doprowadzić nas do Boga, który nieustannie na nas czeka. To my musimy chcieć i przyjść, bez względu na to, kim jesteśmy i jaką była nasza przeszłość.\nInnej drogi, innego mostu do Boga – nie ma. Wprawdzie człowiek próbuje stworzyć niezliczone religijne konstrukcje mostów. Jednak, jeśli opierają się one na ludzkiej sile – są to daremne wysiłki! Człowiekowi trudno jest się przyznać, że bez Jezusa Chrystusa nie jest w stanie pokonać dzielącej go od Boga przepaści. Jedynie On przez swoją pojednawczą śmierć na Golgocie rozwiązał problem grzechu. Dlatego powinniśmy swoją winę i niemoc wyznać Bogu i oprzeć się w wierze na Chrystusie i Jego doskonałym, dokonanym na krzyżu dziele.


Poniedziałek, 1 stycznia 2018 r. przy dworcu kolejowym Gdańsk Główny. Nowy przewoźnik i nowe autobusy w akcji - tutaj: linia 207 do Pruszcza Gdańskiego\nJuż nie Warbus, ani PKS Gdańsk, lecz BP Tour na osiem lat przejął obsługę połączeń międzygminnych ZTM w Gdańsku. Nastąpiło to w poniedziałek, 01.01.2018 r. Nowy operator - wyłoniony w organizowanym przez Zarząd Transportu Miejskiego w Gdańsku postępowaniu przetargowym - obsługuje następujące linie na obszarze Gdańska i w gminach sąsiednich:\nPruszcz Gdański: 107, 132, 200, 205, 207, 232, N5\nKolbudy: 174, 255, 256, 574\nSopot: 117, 122, 143\nŻukowo/Gdynia: 126, 171\n- Przez ostatni rok firma BP Tour przygotowała się na realizację zadania od strony technicznej - mówi Jerzy Dobaczewski, dyrektor Zarządu Transportu Miejskiego w Gdańsku. - To oznaczało między innymi zakup nowej floty autobusowej w postaci pojazdów marki Mercedes-Benz Conecto LF oraz Citaro najnowszej generacji.\n256 do Kolbud właśnie odjechał\n35 nowych autobusów wyposażano m.in. w klimatyzację, miejsca dedykowane osobom niepełnosprawnym oraz szereg innych udogodnień dla pasażerów takich jak m.in. innowacyjny system informacji pasażerskiej czy porty USB, umożliwiające doładowanie urządzeń mobilnych: telefonów komórkowych czy tabletów. Pojazdy spełniają również rygorystyczne normy emisji spalin Euro 6.\n- Liczba zakontraktowanych wozokilometrów na okres trwania umowy wynosi 21 952 800 - wylicza Sebastian Zomkowski, z-ca Dyrektora ZTM ds. Przewozów i dodaje, że umowa dopuszcza obsługę przez BP Tour również innych linii, w zależności od potrzeb ZTM.\nCo zmieniło się dla pasażera połączeń międzygminnych z dniem 1 stycznia 2018 roku?\n- Na pewno pasażer na duży plus odczuje zmianę operatora pod kątem jakości przewozu - zapewnia Sebastian Zomkowski. - BP Tour wprowadza nową jakość w postaci zaawansowanych technicznie pojazdów z aktualnie najwyższej półki - podkreśla.\nSupernowoczesny autobus linii 207 w drodze do Pruszcza Gdańskiego\nNowy operator na trójmiejskim rynku, oprócz spełnienia wyśrubowanych norm dotyczących samych pojazdów oraz ich zaplecza technicznego, został zobowiązany umową do zatrudnienia wszystkich kierowców na umowę o pracę.\n- Umowy o pracę dla kierowców to jeden z żelaznych warunków umowy, nie podlegający żadnej dyskusji – mówi dyrektor ZTM, Jerzy Dobaczewski. - Jeśli wśród zatrudnionych przez BP Tour kierowców znajdą się obcokrajowcy, będzie od nich wymagana znajomość języka polskiego na poziomie co najmniej średniozaawansowanym. Ci, którzy nie spełnią tego warunku, a więc nie będą umieli porozumieć się z pasażerem, nie będą mogli usiąść za kółkiem.\nCo dla firmy BP Tour oznacza wygrany w Gdańsku przetarg? Nie tylko wzrost liczby zatrudnionych pracowników do 300 osób, ale szansę na rozwój i ekspansję.\n- To dla nas ogromne wyróżnienie, dla mojej załogi i dla mnie, ukoronowanie naszej bardzo ciężkiej pracy - mówi Piotr Brewczak, właściciel BP Tour. - Startowaliśmy w wielu przetargach w Polsce, jednak nie zawsze udawało nam się je wygrać, choć od sukcesu byliśmy o krok. Wygrany w Gdańsku przetarg i podpisana z ZTM umowa to dla nas nie tylko sukces, ale i wyzwanie. Obliguje nas to do świadczenia najwyższej jakości usług, dlatego też zdecydowaliśmy się zakupić autobusy z najwyższej półki. Wierzę, że pasażerowie, których będziemy wozić, będą zadowoleni z naszych usług - podkreśla Brewczak.


FilmPolski.pl - NA POCZĄTKU POPEŁNIŁEM WIELE BŁĘDÓW\nBoliwia - Oruro, jeden z najbiedniejszych regionów kraju. Tutaj swoją duszpasterską misję pełni ks. bp Krzysztof Białasik. Jest najmłodszym boliwijskim biskupem na stanowisku ordynariusza diecezji. W filmie opowiada historię swojego życia. Pochodzi z bardzo biednej wieloosobowej rodziny. Od małego czuł potrzebę niesienia pomocy podobnym sobie. Jako misjonarz werbista, świadomie wybrał jeden z najbiedniejszych wówczas krajów. Oglądając egzotyczne dla nas miejsca, w których bp Białasik prowadzi misyjną działalność, słuchamy jego wynurzeń na temat pracy wśród tutejszych Indian, problemów z przełamywaniem ich naturalnej nieufności do obcych, różnic kulturowych, synkretyzmu i inkulturacji. Obserwujemy codzienne życie tamtych diecezji, miejscowe zwyczaje, obrzędy. Swoją historią i doświadczeniami misyjnymi bp Białasik przybliża nam odległą kulturę w aspekcie wiary chrześcijańskiej. [TVP]


Auto Szrot Góry Olszyńskie – tanie części Kasacja Pojazdów\nChcesz pełnowartościowych części samochodowych? Natrafiłeś na idealne miejsce – Auto szrot Góry Olszyńskie. Na naszych półkach namierzysz nie tylko części do aut – nie tylko blacharskie, ale też mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszej oferty wszystkich zainteresowanych dobrą jakością i niewiarygodnie niską ceną. Na to składają się wymagania, które opisują nasz auto szrot Góry Olszyńskie.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Góry Olszyńskie\nSZROT Góry Olszyńskie\nNajwiększa kasacja samochodów w mieście. Zadzwoń do kasacja samochodów Góry Olszyńskie. Części samochodowe używane w hurtowych cenach. Wszystkie części z gwarancją.\nSKUP AUT Góry Olszyńskie\nNajwiększa hurtownia części motoryzacyjnych w Góry Olszyńskie. Części dostępne od ręki. Sklep motoryzacyjny w Góry Olszyńskie. Zapytaj o ofertę na części używane z gwarancją. Wymiana na miejscu. Części samochodowe w jednym sklepie, całość na miejscu.\nAUTA ZŁOM Góry Olszyńskie\nJak każde wrakowisko, oprócz złomowania samochodów paramy się również sprzedażą części. Każdy towar jest przez nas sprawdzany pod względem stanu technicznego, dlatego nie ma szans, że nabyty produkt będzie wadliwy. Co więcej, w niektórych przypadkach możemy zaoferować bezpłatną gwarancję rozruchową.\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Góry Olszyńskie? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Góry Olszyńskie\nJeśli auto na części to coś, czego szukasz, to w naszej ofercie znajdziesz właśnie to – i to w bardzo dużych ilościach, gdyż pojazdy na naszym placu można liczyć w tysiącach. Co więcej, na każdy z produktów z naszego szrotu zostanie przyznana gwarancja – nie tylko rozruchowa. Ona na pewno pozwoli na spokój i bezpieczeństwo – nawet w przypadku bardziej awaryjnych części samochodowych. Poddaj próbie jakość naszych produktów i skorzystaj z naszego asortymentu natychmiast. Dzięki dużej liczbie samochodów w naszej firmie możemy zaproponować Państwu bardzo dużą ilość części w niskich cenach.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Góry Olszyńskie.\nNa szrot Góry Olszyńskie znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Góry Olszyńskie. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Góry Olszyńskie.


Opis Pranie tapicerki, sprzątanie, czyszczenie dywanów to niezwykle wyczerpujące zajęcia dlatego też powstają specjalizujące się w tej dziedzinie firmy, których celem jest odciążenie od obowiązków zmęczone kobiety i panów. Mobile-Wash to firma sprzątającą. Firma dla której pranie tapicerki, sprzątanie czy czyszczenie dywanów nie jest problemem. Dzięki specjalistycznemu sprzętowi oraz fachowej kadrze pracowników Mobile-Wash może poszczycić się najlepszym wykonawstwem tego typu usług w mieście Kraków oraz okolicy. Mobile-Wash to Twoja firma sprzątająca.\nSłowa kluczowe pranie tapicerki Kraków czyszczenie dywanów firma sprzątająca Kraków\nID linku 9876\n2. Eco-abc - odpady medyczne\n3. Carphol - pranie wykładzin, Łomianki\n4. mycie elewacji\n5. Usługi pogrzebowe gdańsk - zielen.pl\nPPU Zieleń Sp. z o.o. to zakład pogrzebowy, który w swojej ofercie posiada kompleksowe usługi kremacyjne. Jeśli nastąpi zgon to trzeba natychmiastowo poinformować zakład, który przetransportuje zwłoki do chłodni odpowiednio je zabezpieczając. Firma następnie przeprowadza proces kremacji by pochować zmarłego lub przekazać jego prochy w urnie osobom bliskim. Już dziś szczegółowo zapoznaj się z ofertą zakładu PPU Zieleń Sp. z o.o. Odwiedzając jego witrynę internetową. Serdecznie zapraszamy.


W Łukowie proszą o oszczędzanie wody - Łuków24.pl - Jesteśmy dla Ciebie, mówimy o Tobie!\nOpublikowano: pt, 7 sie 2015 00:00 2015-08-07T00:00:00.000Z\nAutor: Wioletta Ekielska | Zdjęcie: Archiwum (Łukasz Kurowski)\nWiadomości Kilka dni temu informowaliśmy o ograniczeniach w pobieraniu wody w gminie Krzywda. Łukowskie przedsiębiorstwo także prosi o ograniczenie zużycia wody.\nUpały nie odpuszczają. Z nieba nie spadła w ostatnim czasie nawet kropla deszczu. To wszystko wpływa na zwiększone zużycie wody z miejskiego wodociągu.\nJak informuje Przedsiębiorstwo Usług i Inżynierii Komunalnej w Łukowie wzrost rozbioru wody z wodociągu w Łukowie sięga nawet 50%.\nPUIK dodaje od razu, że choć na razie przedsiębiorstwo radzi sobie z pokryciem zapotrzebowania, sytuacja może się zmienić. W swojej informacji zamieszczonej na oficjalnej stronie spółki zamieszczają apel o racjonalne korzystanie z wody, aby firma nie była zmuszona wprowadzać ograniczenia w jej używaniu. W szczególności dotyczy to podlewania trawników czy ogródków.


Mieszkanie na wynajem, Warszawski Warszawa Wola Chłodna, 10 000 PLN, 200 m2, domy-MW-783 | Domy.pl\nPięciopokojowe mieszkanie na wynajem: Warszawski, Warszawa, Wola, Chłodna\nData dodania: 23-07-2012 Data aktualizacji: 22-07-2012\nPenthouse w lokalizacji na granicy Śródmieścia i Woli.Wysoki standard wykończenia budynku .Widok z okien na panoramę Warszawy. Ładny rozkład pomieszczeń:salon ok 70m2 połączony z jadalnią a ta z kuchnią,łazienka z prysznicem dla gości,gabinet,sypialnia z łazienką,pokój ,sypialnia z łazienką i garderobą.Miejsce parkingowe w garażu podziemnym.\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 27 Mieszkanie na wynajem: Warszawski Warszawa Wola Chłodna\nNumer ogłoszenia: domy-MW-783 Link do ogłoszenia:\nZaletą nieruchomości jest dostęp do usług: Najbliższy bankomat Pekao S.A. znajduje się w odległości 225 m od nieruchomości. Inne bankomaty w okolicy to Euronet oddalony o 225 m i Euronet oddalony o 275 m. W sąsiedztwie znajduje się Kwiaciarnia w odległości 200 m, Księgarnia w odległości 325 m oraz Przychodnia Weterynaryjna Elwet na Grzybowskiej w odległości 475 m. Urząd pocztowy poczta UP Warszawa 66 oddalony jest od nieruchomości o 600 m, natomiast posterynek policji Komenda Rejonowa Policji Warszawa IV zlokalizowana jest w odległości 925 m.\nNajbliższe obiekty kulturalne to Teatr Scena Prezentacje w odległości 525 m, Muzeum Woli w odległości 1 km oraz Czary w odległości 25 m. Liczne obiekty sportowe oraz tereny zielone stanowią o wyjątkowości dzielnicy: Kryta Pływalnia Orka w odległości 550 m i Polonia Warszawa w odległości 2,2 km.\nInteresuje mnie oferta numer MW-783 - Mieszkanie na wynajem, Warszawski, Warszawa, Wola, Chłodna, powierzchnia: 200 m², pokoje: 5, cena: 10 000 PLN. Proszę o kontakt.


Przeminęło z wiatrem – Ekonomia przetrwania\n„Pomyślę o tym jutro…” …to ulubiona maksyma Scarlett O’Hary. dzięki której zdołała przetrwać – a z nią miliony czytelniczek na całym świecie – najcięższe próby. jakie zgotował jej los. HISTORIA MIŁOSNA WSZECH CZASÓW Bohaterowie z krwi i kości. wojna i wielka namiętność w scenerii gorącego amerykańskiego Południa Trzpiotka i rozpieszczona córka zamożnego plantatora bawełny. Intrygantka z niebywałym tupetem. dzięki któremu każdego mężczyznę potrafi okręcić sobie wokół palca. Scarlett O’Hara – właścicielka najzieleńszych oczu i najcieńszej talii w trzech hrabstwach – w wieku lat szesnastu postanawia poślubić Ashleya Wilkesa. I chociaż na jej drodze staje inna kobieta wybrana przez Ashleya. choć rozpoczyna i kończy się wojna. choć darzą ją uczuciem kolejni mężczyźni. nie zamierza zmieniać swoich planów. Nawet Rhett Butler. inteligentny i cyniczny. choć w głębi duszy namiętny i zdolny do prawdziwej miłości oficer. dla którego – podobnie jak dla Scarlett – nie liczy się opinia publiczna. musi jej ulec. Ale w życiu Scarlett to nie mężczyźni są najważniejsi. Kiedy zostaje sama. zdana tylko na siebie. poświęca wszystko. aby w ogniu wojny ratować od ruiny rodzinny majątek – Tarę. I z beztroskiej dziewczyny zaczyna się zmieniać w dojrzałą kobietę. Powieść o kobiecej niezłomności. walce o rodzinę i własne szczęście. A także o błędach. za które czasami trzeba zapłacić najwyższą cenę… Filmowa adaptacja Przeminęło z wiatrem z Clarkiem Gable’em i Vivien Leigh po prawie 80 latach od premiery nadal należy do najważniejszych filmów w historii kina.\nRobert Macfarlane nareszcie po polsku! Znakomity brytyjski pisarz i podróżnik tym razem poszukuje źródeł osobliwej. nieracjonalnej i intrygującej miłości do wspinaczki wysokogórskiej.\nChodzenie w góry jest od dwudziestu lat jedną z najszybciej upowszechniających się form spędzania czasu wolnego – tym. co wyróżnia ją na tle innych. jest nieodłącznie związane z nią ryzyko śmierci.\nRyzykowanie życia. by wspiąć się na jakąś górę. jeszcze trzy wieki temu uznano by za dowód szaleństwa. Dziki krajobraz nie był pociągający; atrakcyjne było to. co człowiek uporządkował. Poza tym przebywanie w górach wiązało się z niebezpieczeństwami: uważano. że lawinę potrafi wywołać nawet kaszlnięcie lub muśnięcie skrzydła ptaka. przelatującego nisko nad ośnieżonym zboczem. Można było wpaść w\nEmily Wayborn dokładnie wie. czego pragnie najbardziej. Może to niebezpieczne. Może balansuje na krawędzi. Prawdopodobnie nie może mu zaufać.\nReeve Sallis. zabójczo przystojny miliarder. to jedyny facet. który potrafi ją zaspokoić. Rozumie jej potrzeby zarówno te fizyczne. jak i emocjonalne. Tylko przy nim może być sobą. W dodatku ma tylko jego. bo reszta życia Emily dawno się rozpadła.\nMimo niezdrowego przywiązania Emily nie potrafi zapomnieć. że seksowny miliarder jest mistrzem manipulacji i skrywania mrocznych tajemnic. Chociaż kobieta pragnie je odkryć. ktoś usilnie dba o to. aby nawet nie zbliżyła się do prawdy. Z biegiem czasu Emily zdaje sobie sprawę. że sytuacja powoli wymyka się spo\nKrótka historia psychologii pokazuje. jak fascynujący może być świat umysłu i jak długą drogę w dziedzinie psychologii pokonaliśmy od starożytności do dziś. Chociaż nazwa „psychologia” po raz pierwszy użyta została dopiero w 1520 roku. to jednak korzenie dziedziny sięgają daleko głębiej i opowieść o niej zaczyna się już w starożytnej Grecji. Greckie korzenie ma również sama nazwa. która składa się ze słów logos (oznaczającego myśl lub słowo) i psyche (oz\nCena: Michał Potocki\nbartosz kuszyk doradca premiera, opowiadania romantyczne, wojna o honor, radek rak baśń o wężowym sercu, narzeczona dla księcia online, lektura ten obcy streszczenie, tysiąc obsesji pdf, kate brown czarnobyl, potęga kamieni, olga tokarczuk pdf chomikuj, piosenka rajski ptak, artur cieślar, pogromca lwów pdf, sztuka rysowania ludzie, psychologia konsumenta pdf, felix net i nika online, menkel…\ndarmowe pdf książkidziewczyny ocalałee book za darmomit chorób nieuleczalnych i wielki biznesodkryj swoje wewnętrzne dziecko pdfto tylko przyjaciel abby jimenez pdfzależna od mafii


OpublikowałLubomir Kraus Został zmieniony 8 lat temu\n2 Cel przedmiotu Nauczyć budowy i zasad funkcjonowania systemów operacyjnych oraz użytkowania przykładowych systemów operacyjnych. Systemy operacyjne\n3 Program zajęć: Charakterystyka komputera PC, Systemy plików,\nObsługa urządzeń wej/wyj, System Windows (9.x,2000,XP), System Linux (Unix), Wstęp do Sieci komputerowych. Systemy operacyjne\n4 Literatura: Podstawy systemów operacyjnych - A. Silberschatz, J. Peterson, P. Galvin, MS Windows 2000 Professional – Agnieszka Trojak Microsoft Windows Server 2003 – William R. Stanek Linux Internet Server Czarna Księga – H. Tsuji i inni. Sieci komputerowe. Budowa i działanie – Marcin Mucha Systemy operacyjne\n5 Podstawowe definicje i zagadnienia:\nKomputer – urządzenie elektroniczne służące do wprowadzania, przetwarzania i przechowywania informacji. Systemy operacyjne\n6 Budowa komputera schemat ideowy:\nProcesor CPU Pamięć operacyjna RAM Urządzenia wejścia Urządzenia wyjścia Pamięć ROM Urządzenia peryferyjne Urządzenia peryferyjne Systemy operacyjne\n7 Podzespoły komputera:\nProcesor – jest najważniejszą częścią komputera (serce komputera), przetwarza wszystkie rozkazy w komputerze; rozkazy zlecone przez system operacyjny, programów a także polecenia użytkownika. Jednostką pracy procesora jest Hz. Wygląd z góry Wygląd z dołu Systemy operacyjne\n8 Podzespoły komputera:\nPłyta główna – jest podzespołem komputera na którym osadzone są najważniejsze elementy komputera tj. procesor, pamięć operacyjna. Posiada szereg wejść i interfejsów które pozwalają na komunikowanie się komputera z urządzeniami podłączanymi do niego. Systemy operacyjne\n9 Podzespoły komputera:\nPamięć operacyjna(PAO) – jest najważniejszą pamięcią w komputerze. Jest to pamięć typu RAM. Wszystkie informacje przetwarzane są właśnie w pamięci operacyjnej. Charakterystyczną cechą pamięci operacyjne jest to że po wyłączeniu komputera dane z niej giną. Jednostką pamięci w komputerze jest 1 bajt. Systemy operacyjne\n10 Urządzenia peryferyjne:\nUrządzenia peryferyjne to takie urządzenia bez których praca komputera jest możliwa. Urządzenia peryferyjne dzielimy na: wejścia i wyjścia. Systemy operacyjne\n11 Urządzenia peryferyjne - wejścia:\nUrządzenia wejścia to: Klawiatura, Myszka, Skaner, Stacje dysków. Systemy operacyjne\n12 Urządzenia peryferyjne – wyjścia:\nUrządzenia wyjścia to: Monitor, Drukarka, Ploter, Głośniki, Stacje dyskietek, Dysk twardy. Systemy operacyjne\n13 Pamięć komputera – rodzaje pamięci\nRAM (Random Access Memory), ROM (Read Only Memory), CACHE, Dysk Twardy, Napędy dyskietek, Napędy dysków optycznych CD, DVD, Stacje ZIP. Systemy operacyjne\n14 Pamięci komputera: Pamięć RAM (Random Access Memory) jest to pamięć o dostępie swobodnym. Pojemność pamięci RAM waha się mniej więcej od 1 GB do 32 GB. Pamięć ROM (Read Only Memory) jest to pamięć tylko do odczytu. Może ona występować w postaci układu scalonego wbudowanego w płytę główną komputera. Pamięć CACHE – pamięć podręczna, znajdująca się blisko procesora. Systemy operacyjne\n15 Pamięci komputera: Dysk Twardy jest pamięcią służącą do przechowywania danych oraz programów w komputerze. Dysk twardy jest pamięcią z której możemy odczytywać dane jak również zapisywać. Na dysku twardy instalowane są wszystkie programy. Stacje dyskietek są tego samego rodzaju pamięcią co dysk twardy z tą różnicą że są dużo wolniejsze oraz o znacznie mniejszej pojemności. Pojemność dyskietki HD wynosi 1,44 MB. Systemy operacyjne\n16 Pamięci komputera: Napędy CD, DVD są to pamięci ROM tylko do odczytu. Szybkość dostępu do danych umieszczonych na płytach CD, DVD zbliżona jest do szybkości odczytu z dysku twardego. Pojemność płyt CD waha się od 100 MB do 800 MB, pojemność płyt DVD wynosi około 4 do 8 GB. Stacje ZIP z wyglądu przypominają Stacje dyskietek z tą różnicą że mają większe pojemności od 50 do 100 MB. Systemy operacyjne\n17 Programy komputerowe:\nProgramy komputerowe są integralną częścią każdego komputera. Zainstalowanie określonego programu komputerowego w komputerze wskazuje nam do jakich prac komputer będzie wykorzystywany. Wyróżniamy następujące programy komputerowe: - Systemy operacyjny: Microsoft (Win dows 9.x,2000, XP, NT), Linux, Unix, QNX, OS2, Solaris, itd. - Edytory tekstu: Microsoft Word, WordPad, Notepad, Dokument Tekstowy - OpenOffice, - Arkusze kalkulacyjne i obliczeniowe: Microsoft Excel, Lotus 1 - Edytory graficzne: Paint, Corel Draw, Painter; - Programy edukacyjne: English Teacher, Reflex; - Programy specjalnego przeznaczenia np. programy bankowe, finansowo – księgowe, gospodarka magazynowa itp. - Programy służące do zabawy(gry komputerowe): Snake, Pasjans,Quake, Heros itd. Systemy operacyjne\n18 System operacyjny System operacyjny jest programem zarządzającym pracą całego komputera wszystkich zainstalowanych urządzeń i programów w komputerze, a także jest pośrednikiem pomiędzy człowiekiem a komputerem. Systemy operacyjne\n19 Funkcje systemu operacyjnego\nsterowanie pracą urządzeń wejściowych i wyjściowych oraz wprowadzaniem danych do pamięci operacyjnej, sterowanie realizacją innych programów, przydzielanie pamięci i zarządzanie danymi, śledzenie przebiegu wykonywania programu oraz wykrywanie błędów w oprogramowaniu oraz działaniu samego komputera, przydzielanie priorytetów poszczególnym zadaniom, pośredniczenie w komunikowaniu się użytkownika z komputerem. Systemy operacyjne\n20 Dziękuję Systemy operacyjne


Jesień z YoClub\nGdy nadchodzi jesień, to trzeba zacząć myśleć o odpowiedniej czapce, która zakryje uszy - do kolejnego lata będzie niezbędnym elementem codziennej garderoby. Odpowiednia grubość materiału ma duże znaczenie, przy utrzymywaniu odpowiedniego komfortu termicznego. Czapeczki są wykonane z bawełny, skóra głowy będzie mogła spokojnie oddychać. W YoClub mamy bardzo duży wybór czapek, które przeznaczone są do tej przejściowej pory roku. Ciekawe i przyciągające wzrok wzory z pewnością spodobają się dziecku.\nJesienią pojawia się coraz częściej bezlitosny wiatr. Skóra szyi dziecka narażona jest wtedy na kontakt, z zimnym i nieprzyjaznym powietrzem. Żeby odizolować ja od bezpośredniego kontakt z przeciągiem, warto pomyśleć o zakryciu szyi apaszką, która jest trójkątną chustką zapinaną na wygodne napy. W ofercie mamy też kominy, które są praktyczniejszą wersją szalików.\nW chłodne jesienne poranki, dobrze jest mieć jak ochronić dłonie. Nasze rękawiczki mają bardzo atrakcyjne wzornictwo. Wiele z nich to świetny miks kolorystyczny ze wzorem lub ozdobnym elementem. Różnią się też między sobą fakturą materiału. Do wyboru są wersje jednopalcowe, które świetnie się sprawdzą przy zakładaniu rękawiczek na małe niesforne dłonie oraz rękawiczki standardowa wersja pięciopalczasta.\nDla dziewczyn w każdym wieku i dla małych chłopców rajstopy są bardzo wygodnym rozwiązaniem przy ochronie nóg przed chłodem. Dobierając odpowiednio grubość rajstop zagwarantujemy dziecku odpowiedni komfort termiczny dziecku. Duża ilość wzorów i rodzajów rajstop pozwoli na dopasowanie ich do konkretnego przeznaczenia. Rajstopy z microfibry, będą idealne dla dziewczynek, które noszą sukienki, a dla chłopaków, którzy dopiero uczą się raczkowania mamy specjalne przeznaczone do tego rajstopy z aplikacjami antypoślizgowymi na kolanach i stopach. Wzory i kolory rajstop są zaprojektowane są zgodnie z trendami dziecięcej mody - jest w czym wybierać!\nCieplejsze i dłuższe skarpety, to konieczność. Wraz z nadejściem mniej przyjaznej aury do zaproponowania mamy grubsze skarpety z frotte i półfrotte, które charakteryzują się gęstszym splotem bawełny. Dobrze, żeby skarpeta sięgała przynajmniej za kostkę, ochroni to skórę poniżej nogawki spodni. Po domu zamiast zakładać niewygodne kapcie lepszym rozwiązaniem może okazać się założenie naszych bestsellerowych skarpetek z ABSem. Jest to specjalna aplikacja na spodzie skarpetki, która zapobiega ślizganiu się stóp na gładkich powierzchniach.


szybki kredyt dla zadłużonych firm Jarosław szybka pożyczka kredyt na spłatę innego kredytu pożyczka chwilówka w Jarosławiu\nszybki kredyt dla zadłużonych firm Jarosław\nszybka pożyczka w Jarosławiu\nSzukasz szybkiego kredytu udzielanego na raz, dwa? Świetnie się składa, bo Bank Pocztowy w Jarosławiu przygotował właśnie taką ofertę pożyczkową Jarosław\nWarto podkreślić, że oferowana kwota wynosi nawet 100 000 zł. Zobacz też: szybka pożyczka w Jarosławiu, kredyt na spłatę innego kredytu, pożyczka chwilówka.\nMasz firmę, która w ostatnim okresie z powodu przejściowych problemów nie radzi sobie tak dobrze jak wcześniej? Z tego powodu potrzebujesz poźyczka chwilówka w Jarosławiu czy szybka pożyczka w Jarosławiu na przetrzymanie tego okresu?\nChcesz szybki kredyt dla zadłużonych firm Jarosław, ale to może stać się problemem w przypadku jeżeli zobowiązania firmy są znaczne, a dochody spadają.\nSzybka pożyczka w Jarosławiu pożyczka chwilówka na rozwój swojej firmy? Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy kredytowej udzielanej przez bank, warto dokładnie zapoznać się z możliwymi ofertami.\nKredyt na spłatę innego kredytu w Jarosławiu\nPożyczka bez zabezpieczenia w Jarosławiu czy szybka pożyczka w Jarosławiu na niedługi okres czasu? Internet pełny jest ogłoszeń i reklam kredytów Jarosław - szybki kredyt dla zadłużonych, które reklamują się jako najlepsze i najkorzystniejsze. Co to jednak dokładnie znaczy, tego już nie wiadomo.\nPożyczka chwilówka w Jarosławiu\nSzybkie pożyczki w Jarosławiu to również taka, która jest dostosowana do potrzeb i możliwości klienta, który będzie spłacał zobowiązanie.\nCzyli szybka pożyczka Jarosław nie powinien być wyższy niż możliwości finansowe pożyczającego pieniądze. Krótko mówiąc, dobry kredyt to również taki, który jest przemyślany, zarówno przez pożyczającego pieniądze jak i tego, który te pieniądze daje do pożyczenia.\nSzukając kredytu w Jarosławiu dostępnego w banku szybko i najlepiej od ręki bez wychodzenia z domu wielokrotnie dostałeś już odpwoiedz negatywną i odmowną decyzję kredytową. W takiej sytuacji nie pozostaje ci nic innego jak skorzytanie z oferty kredytów pozabankowych dostepnych Jarosław bardzo szybko i wypłacanych nawet tego samego dnia kiedy składany jest wniosek kredytowy Jarosław o przyznanie pożyczki.


Randka na Moście Jana z krwawym i makabrycznym epizodem – Stare Profesorskie Gadanie\nRandka na Moście Jana z krwawym i makabrycznym epizodem\nStanislaw Czachorowski\tentomologia\t 18 lipca 2013 5 Minutes\nBędzie to opowieść o randce, konsumpcji i makabrycznych zdarzeniach. A wszystko to na moście w Olsztynie letnią porą…\nMost św. Jana Nepomucena na Łynie (zwany Mostem Jana), dzięki charakterystycznej figurze świętego jest znakomitym punktem orientacyjnym. I miejscem spotkań randkowych czy towarzyskich. Ciągle ktoś tam czeka. By kogoś spotkać, by coś się zaczęło… jakaś przygoda.\nI ja czekałem. Na syna, żeby razem coś zjeść. Jest więc aspekt kulinarny. A gdzie wątek randkowy? Przecież syn jest owocem moich randkowych spotkań, co prawda dużo wcześniejszych, ale jednak! Da się więc pod miłość podciągnąć. Erotycznych wątków będzie więcej, łącznie z lotem dziewic, cierpliwości.\nNa moście widać zazwyczaj czekających ludzi. I ja czekałem. Jak zwykle rozglądałem się po świecie. Mucha na kamiennej balustradzie nie zwróciłaby mojej uwagi, gdyby nie spotkanie w kawiarni pół godziny wcześniej, na ul. Dąbrowszczaków. W owej kawiarni do filiżanki wpadła mucha. Na szczęście filiżanka była jeszcze pusta. Ale zanim zdążyłem wyjąć aparat, przeniosła się na okno. Tym niespodziewanym gościem przy stoliku był łowiec czarniawy (Machimus atricapillus), dawniej zwany łowikiem czarniawym (Asilus atricapillus).\nŁowiec czarniawy występuje zwykle na obrzeżach dróg i lasów, także na polach i łąkach. W Polsce najczęściej spotkać go można od czerwca do września. Letni to łowca. Preferuje miejsca nasłonecznione. Akurat był to dzień słoneczny i zapewne czekał w kawiarni na ofiarę. Niczym kawiarniany makabryczny przestępca lub uwodziciel, czekający na swoją zdobycz. Po akurat zakończonej lekturze Miłości w czasach zarazy Marqueza jednoznacznie skojarzył mi się z łowcą damskich serc i myśliwym szukającym okazji. W sumie o konsumpcję chodzi, choć nie kulinarną. A skoro do morderstwa doszło to od razu jest materiał do mediów w sezonie ogórkowym (przecież chętniej piszą o kronice policyjnej niż spotkaniach w kawiarni).\nAle wróćmy do rzeczywistości. Łowiec jest drapieżnikiem i poluje z zasadzki, siedząc bez ruchu. Poluje na owady różnej wielkości, na muchówki, koniki polne, nawet pszczoły i osy. Przelatującego obok owada atakuje błyskawicznie, w locie nakłuwając go kłujką i wstrzykując truciznę, która szybko zabija jego ofiarę (że nawet co niektóre ze swego jadowitego żądła nie skorzystają). Ze zdobyczą siada na czymś i wysysa ciało owada za pomocą silnego ryjka.\nNa zdjęciu widać ofiarę łowcy – to jakaś inna muchówka. Nie mogłem rozpoznać.\nNiecodzienna konsumpcja w kawiarni. No cóż, różni goście bywają… nawet czarne charaktery, a w zasadzie to czarniawe.\nI właśnie czekając na Moście Jana zobaczyłem taką samą muchówkę. Zrobiłem więc kilka zdjęć, aby w domu spróbować rozpoznać.\nOkazało się, że na kamiennej płycie wygrzewała się pospolita mucha. Ścisłej biorąc ścierwica mięsówka (Sarcophaga carnaria). Może niezbyt piękna i nazwa nieciekawa? Ale czyż most nie jest dla wszystkich? Ponadto nie dajmy zwieść się pozorom i powierzchownym opiniom. Latem wszystko jest piękniejsze w słoneczny i wakacyjny dzień.\nŚcierwica to stosunkowo duża muchówka o długości ciała 13–15 mm. Jest szara z podłużnymi, ciemnymi (czarnymi) smugami na tułowiu i jasno-ciemną szachownicą na odwłoku. Oczy brązowe. Zdawałoby się dama w wieczorowym stroju. W Polsce jest wszędzie pospolita, występuje także w miastach. Najczęściej spotkać ją można na kwiatach w pobliżu zabudowań. Tym razem siedziała na murku. Być może też się z kimś umówiła? Niestety płci nie udało mi się rozpoznać, więc nie wiem czy to on czy ona. Ale jeśli czeka, to na pewno na drugą połówkę i też zapewne w amorowym nastroju. Kwitnące rośliny zielne pełne słodkiego nektaru w pobliżu też były.\nJeśli przyjrzeć się wspomnianej musze o niezbyt sympatycznej nazwie, nawiązującej do padliny, ścierwa (najpewniej psiego), pod powiększeniem i z bliska, czyli tak jak widzą inne muchy… to okaże się, że jest piękna. Piękna w swojej szaro-czarnej barwie, misternym rysunku i dostojnie sterczącym szczecinkom. Można pomylić ją z rączycami lub z bolimuszką (ale to już inna opowieść). Jeszcze do niedawna uważano, że w swej muszej młodości ścierwica żywi się mięsem lub padliną. Jednak najnowsze badania podają, że pasożytują na dżdżownicach.\nSamica składa jaja u wylotu wejścia chodnika dżdżownicy, a wylęgające się larwy ścierwicy same już odszukują swoją dżdżowniczą ofiarę. Mają blisko, dzięki zapobiegliwości swojej matki. Kiedy larwy już odszukają swoją dżdżownicę-żywicielkę, to wgryza się w jej ciało. W rezultacie łakomstwa larwy, dżdżownica ginie a mucha już po kilku dniach kończy rozwój.\nMoże więc mucha z Mostu Jana nie czekała na randkę tylko odpoczywała przed lotem w poszukiwaniu dżdżownic, z myślą o swoim potomstwie? Nie o swojej konsumpcji myślała tylko o konsumpcji swoich dzieci?\nCzekając wiele rzeczy niezwykłych można zobaczyć. Słońce prażyło, wiec zszedłem z mostu i schowałem się w cieniu drzewa, rosnącego przy Łynie. Z trawnika i z brzegów Łyny podrywały się dziesiątki owadów. Najpierw myślałem, że to chruściki wylatują na gody, na przykład wodosówki (Hydropsyche) – bo sporo ich żyje w Łynie. Ale równy lot wskazywał na inne owady – przecież chruściki poznałbym w locie… a dokładniej po ich charakterystycznym locie. Może jakieś jętki lub widelnice?\nOkazało się, że to rójka mrówek. Takich pospolitych. Uskrzydlone samice, jeszcze dziewicze, masowo z wielu mrowisk wylatywały na swój jedyny w życiu lot godowy. By gdzieś w powietrzu spotkać się nad Mostem Jana z samcami i zaspokoić swoje miłosne zapędy. Na jedynej randce w życiu.\nA tym, które nie zostaną zjedzone przez latające jaskółki i jerzyki, po tej miłosnej eskapadzie opadną skrzydła… to znaczy same je sobie odgryzą, bo zaczną stateczne życie w swojej mrówczej rodzinie – królowe ogniska (mrowiska) domowego. To był ten masowy lot dziewic, o którym na początku wspominałem. Nie jakieś tam pospolite panienki z różowymi parasolkami, tańczące na rurach.\nByło więc o randkach, miłosnych uniesieniach owadów, jedzeniu, zbrodni w kawiarni i na trawniku. A ja się doczekałem i na świeżą zupę z synem poszedłem.\nPrevious Post Refleksje o kształcie uniwersyteckiej edukacji i potrzebnych zmianach\nNext Post Dobrowolna prostota, powolne życie i życie chwilą


Usługi: Opieka w domu właściciela , Opieka całodobowa , Spacery z psem , Wizyty u weterynarza , Opieka u opiekuna , Usługi pielęgnacyjne , Opieka w hoteliku - Pies\nOstatnio aktywny: 25 listopad 2019 10:27\nPsy to moja pasja towarzyszą mi przez całe moje życie.\nNasi znajomi chętnie pozostawiają pod moją opieką swoje pupile.\nKiedyś nasz sąsiad powiedział żartobliwie pani to pójdzie do psiego nieba!\nTo była opieka nad trzema suczkami ich Pani wyjechała na trzy dni początek był nijaki ale szybko kupiłam ich serduszka .Często wychodziłam z nimi na spacerki , bawiłam się z nimi i co najważniejsze ugotowałam pyszne jedzonko i to było to co jest najważniejsze.\nUwielbiam psy ,pracuję z nimi od młodych lat .Byłam hodowcą labradorów to było najwspanialsze doświadczenie w moim życiu.Obecnie zajmuję się moimi pieskami i pieskami moich znajomych w wypadku kiedy takiej pomocy potrzebują.\nBardzo ważne jest doświadczenie w pracy z pieskami i poważne podejście do tej pracy i na pewno trzeba bardzo lubić pieski i umieć zapewnić im komfort bezpiecznych spacerów oraz umieć się zająć podczas opieki całodobowej żeby piesek nie tęsknił za swoją rodziną\nPytania powinny być z rzędu pytań o umiejętność opieki nad zwierzętami ponieważ każde zwierzę jest wspaniałym psychologiem i dobrym obserwatorem.Ja ostatnio opiekowałam się trzema różnymi pieskami kiedy właścicielka przyjechała po swoje pociechy to muszę powiedzieć że pieski cieszyły się i owszem ale zaraz do mnie podbiegły i przytulały się żeby mnie nie było przykro. To trzeba było zobaczyć


Padły neonki - Lubelskie Forum Akwarystyczno-Terrarystyczne\nWysłany: Nie 16:13, 12 Lut 2012 Temat postu: Padły neonki\ndziś robiłem podmiankę wody w swojej 112l-spuściłem 17l wody-takie mam wiaderko-a do podmiany użyłem 12l odstanej dwa dni kranówki z wywarem z szyszek olchy i 5l wody demineralizowanej---wodę wlewam powoli przez rurkę--po podmianie piskorki zaczęły pływać pod powierzchnią, neony również i próbowały wyskoczyć---padło mi w ciągu 20min 8 neonów innesa i otosek---ryby tak jakby nie mogły złapać tlenu.\nDodam że pierwszy raz coś takiego mi się zdarzyło a woda do podmian była letnia---co się stało???\nWysłany: Nie 18:41, 12 Lut 2012 Temat postu:\nObawiam się, że nikt Ci na to pytanie nie odpowie.\nWg mnie coś z dolewaną wodą musiało być nie tak, może jakiś detergent ci się wlał do tej podmienianej wody?\nGdzie trzymasz wodę na podmianę?\nWysłany: Nie 19:05, 12 Lut 2012 Temat postu:\nJa czytałem kilka razy, że w wodzie kranowej szczególnie w zimie pojawiają się różne niechciane (przynajmniej z punktu widzenia akwarysty) związki. Na wielu forach opisują takie wypadki i scenariusz jest podobny jak u Ciebie. Osmoza lub przynajmniej jakiś środek do uzdatniania wody przy podmianach może przynajmniej częściowo temu zapobiec.\nja bym stawiał na olche? robiles juz wczesniej podmiane z nią? robiles parametry ? ph w akwarium i wodzie z olchą? ryby by ci tak szybko nie padly po samej kranówce.\nOstatnio zmieniony przez pawlo dnia Nie 20:38, 12 Lut 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 20:52, 12 Lut 2012 Temat postu:\nOd kilku lat wrzucam szyszki olchy do akwarium i wszystko jest w porządku, choć zawsze istnieje możliwość, że wywar był za mocny.Przy wrzucaniu szyszek Ph spada znacznie wolniej niż przy dolewaniu wywaru. Wyskakiwanie ryb i przebywanie przy powierzchni jest reakcją zarówno na szybkie zakwaszenie jak i na nieprzyjazną im chemię w wodzie...Ciekawe ile było tego wywaru oraz jaki miał PH. Skoro wlewasz ponad 2/3 odstanej kranówki to musiałby być niezły kwas, aby ryby tak zareagowały, bo kranówka ma wysokie kh i nieźle buforuje.\nWysłany: Nie 21:10, 12 Lut 2012 Temat postu:\na wiadro masz tylko akwarystyczne czy moze ktoś nim coś robi jeszcze?\nWąchałeś wodę ? może miała coś w sobie? nie pachniała dziwnie? a moze w wodzie demineralizowanej coś było?\nWysłany: Nie 21:57, 12 Lut 2012 Temat postu:\nwiaderko jest tylko i wyłącznie do akwa więc nic nie mogło się dostać---kilka neonów poza tymi co już pisałem wcześnij co padły udało mi się odłowić jak już były nie teges i wrzuciłem do tej wody co miałęm spuszczoną-4szt jeszcze odratowałem jak już woda w akwa chyba się równomiernie wymieszała--2 filtry pracują u mnie non stop. PH przed podmianą miałem 6,5 i tylko ph mierzę.\nFakt że jakiś czas temu zmieniałem aranżację w akwarium(odsyłam do galerii)-dorzuciłem liście dębowe i szyszki oraz dolewałem powoli wywaru na zabarwienie wody.\nMoże faktycznie tak jak mówi Jacek wywar był za mocny bo wody zdemineralizowanej z wywarem nigdy nie dolewałem--od niedawna w sumie mam herbatkę. No cóż dobrze że chociaż kilka sztuk uratowałem--zostało 9szt.\nPS. może ktoś kto ma czarne wody doradzi mi jakie robić podmiany i jak często-filtry mam wew jako mechanik i zewn z ceramiką i torfem ale podkreślam że chcę pozostać przy takim jak mam czyli a la BW-z roślinkami--wiem już żeby nie robić podmian razem z wywarem\nZabójczym składnikiem była kwaśna woda przez duże zakwaszenie szyszkami olchy...\n...spotkałem się nie raz z takimi przypadkami...\nWysłany: Pon 9:41, 13 Lut 2012 Temat postu:\nPH przed podmianą miałem 6,5 i tylko ph mierzę.\nto jakie Ty ph chciałeś uzyskać? 3,5-4?? miałeś idealne i nic już z nim nie kombinuj, przy takich parametrach to tylko podmiany i minimalnie z tym wywarem, przecież te neonki nigdy takiej wody nie widziały, zawsze tylko kranówa i kranówa a Ty i m taki szoking urządziłeś,\nmasz nauczkę, drugim razem będziesz już ostrożniejszy


Stowarzyszenie - Nasz Starogard\nNasz Starogard na Facebook\nStowarzyszenie Nasz Startogard\ntrwa inicjalizacja, prosze czekac…gry Samochodowe\nStowarzyszenie „Nasz Starogard” jest pierwszą tak nowoczesną inicjatywą na Kociewiu, która zrodziła się dzięki ludziom zainteresowanym rozwojem samego miasta Starogard Gdański, jak również Powiatu starogardzkiego.\nPlanujemy aktywny udział w działaniach mających na celu wspieranie procesów integracji organizacji pozarządowych, organizacji lub współorganizacji wydarzeń kulturalnych, sportowych i społecznych w mieście i regionie. Pragniemy łączyć siły z innymi organizacjami pozarządowymi, samorządami oraz osobami prywatnymi na rzecz rozwoju i promocji miasta Starogard Gdański oraz Kociewia. Wierzymy, że droga do sukcesu wiedzie poprzez zwiększanie bezpośredniego udziału społeczności lokalnej w życiu publicznym. Pragniemy inspirować do powstawania inicjatyw społecznych środowiska lokalnego i regionalnego dla rozwoju społecznego, edukacyjnego, kulturowego i gospodarczego. Poczucie dumy z bycia Starogardzianinem, Kociewiakiem wynika wprost z odpowiedzialności za miejsce w którym żyjemy i z którym wiążemy nasze plany na przyszłość.\nStarogard, jako stolica Kociewia, powinien być liderem kreowania i wzmacniania samorządności w regionie. Mieszkańcy muszą czuć, że to miejsce jest dobrem wspólnym, z którym się utożsamiają i pragną jego rozwoju.\nProponujemy współpracę wszystkim zainteresowanym naszą ideą. Dołącz do Nas….\nPrezes: Maciej Kalinowski tel. 691 404 857\nWice Prezes d.s. Organizacyjnych: Janusz Stankowiak Wice Prezes d.s. Finansowych: Ewa Sommerfeld tel. 501480525 Sekretarz: Ewa Betcher\nSkarbnik: Beata Mucha Członkowie Zarządu:Jerzy Scharmach, Daniel Olszewski, Krzysztof Landowski, Sebastian Gramburg\nKomisja Rewizyjna Przewodniczący: Marek Nowak Zastępca Przewodniczącego: Krzysztof Pokojewski Członek Komisji Rewizyjnej: Ewa Smolak\nNapisz do nas: naszstarogard@interia.pl\nPobierz statut w formacie *.pdf\nSprawozdanie Merytoryczne 2011 Sprawozdanie Finansowe 2011\nOtrzymuj informacje o wydarzeniach ze Starogardu Gdańskiego. Zapisz się do naszego newslettera!\nWydarzenia inicjatywy październik: Pokaż wszystkie ›\nPlakaty z aktualnymi imprezami, wydarzeniami, ofertami:\nCopyright © Nasz-Starogard.pl. Wszelkie prawa zastrzerzone.Realizacja: K2 Agency Starogard Gdański


AUTO PLUS Alfa romeo trójmiasto - Darmowy katalog\nCentrum Motoryzacyjne Auto Plus w Gdańsku przyszykowało dla swoich Klientów konkurencyjną ofertę samochodową. Prowadzi ona dystrybucję takich włoskich marek, jak Fiat, Fiat Professional, Alfa Romeo oraz Lancia. Odnajdą tu Państwo zarówno modele nowe jak i używane. Ponadto, firma ma nowocześnie zaopatrzony warsztat samochodowy i stację kontroli pojazdów. Prowadzi również hurtową i detaliczną sprzedaż części zamiennych. Jest także sprzedawcą amerykańskiej marki Jeep. Długoletnie doświadczenie w branży motoryzacyjnej oraz zespół doradców Klienta zagwarantują Państwu najlepszą jakość usług. Szczegóły oferty salonu znajdą Państwo na stronie internetowej.\nSzczegóły wpisu strony internetowej autoplus.com.pl:\nData dodania: 2015/12/30 - 09:19\nSłowa kluczowe: fiat serwis, Dostawcze trójmiasto, Jeep\nCharakterystyka wpisu autoplus.com.pl:\nStrona posiada swój własny unikalny numer katalogowy oznaczony numerem 5787.\nOstatnia modyfikacja wpisu nastąpiła w dniu 2015/12/30 o godzinie 09:19.\nWpis ten oglądano już 425 razy, a klikano w celu odwiedzenia docelowego 55.\nPrzekłada się to na skuteczność na poziomie 12.94% przy Page Ranku wynoszącym 0.\nPodlinkuj wpis strony internetowej autoplus.com.pl:\n4 71 9 1


Mieszkania Poznań Łazarz Limanowskiego - sprzedaż mieszkań | Morizon.pl\nPoznań Łazarz Limanowskiego - mieszkanie na sprzedaż\nMieszkania Poznań, Łazarz, Limanowskiego - oferty sprzedaży\nZnaleziono 2 ogłoszenia, średnia cena 603 500 zł (6215 zł/m²)\nklimatyczne mieszkanie na poddaszu z tarasem\nOFERTA ZABLOKOWANA . Śliczne, klimatyczne, wysokie mieszkanie na poddaszu z kominkiem i tarasem. Mieszkanie, które ma bardzo mało skosów, co pozwala na optymalne wykorzystanie przestrzeni mieszkania, co zresztą widać na zdjęciach. Korytarz, z oknem typu velux, doświetlającym przestrzeń, ma 4,1 m wysokości. Całe mieszkanie ma część ścian pięknie pokazujących cegły, co niesamowicie dodaje uroku. W części dziennej mamy działający kominek. Oprócz\nNietuzinkowa nieruchomość dla specjalnego klienta. W samym sercu Łazarza, przy Arenie - dla miłośników loftowych, kamienicznych wnętrz. 115 metrów "z duszą", zaprojektowane dla pary, dla przyjemności i z zachowaniem wszelkiej funkcjonalności. Dwie łazienki. Na wyposażeniu mieszkania mogą zostać meble. Nieruchomość gotowa do zamieszkania ale też z możliwością wydzielenia osobnych pomieszczeń. Dodatkowym atutem jest 30 metrowy taras na dachu -


Wydanie | Marzec 2010\nCzy kubistyczna, ceramiczna mozaika padnie ofiarą remontu budynku krakowskiego Biprostalu?\nBudynek z 1964 roku wymaga remontu i ocieplenia. Mozaikę najłatwiej byłoby skuć, co początkowo planował inwestor.\nTransport ropy naftowej na skalę przemysłową za pośrednictwem rurociągów zaistniał pół wieku przed rewolucją bolszewicką. Linie przesyłowe z Baku do portów nad Morzem Czarnym były projektowane i budowane przez m.in. rosyjskich konstruktorów i inżynierów jeszcze w XIX wieku.\nMiędzynarodowa Agencja Energetyki (IEA) przewiduje w okresie do 2030 roku aż 50-procentowy wzrost zapotrzebowania na energię przez gospodarkę światową, co wymusza intensywny rozwój technologii, bazujących na jej odnawialnych źródłach.\nZa blisko 48 milionów zł RAFAKO S.A. wymieni elektrofiltr bloku nr 10 w Elektrowni Kozienice S.A. - To będzie największy elektrofiltr działający obecnie w Polsce na węglu kamiennym ...