Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa | hyperreal.info\nmazowieckie, uzależnienia, profilaktyka, rząd i polityka\nJuż 17 lutego 2016 w Warszawskiem Centrum Nauki Kopernik spotkają się międzynarodowi eksperci zdrowia publicznego i polityki narkotykowej. Podczas trwającej trzy dni II Międzynarodowej Konferencji nt. Miejskich Polityk Narkotykowych(UDPC2016) naukowcy, lekarze, urzędnicy miejscy oraz przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego z całej Europy będą pracować nad Deklaracją Warszawską, dokumentem prezentującym najlepsze miejskie praktyki w obszarze profilaktyki oraz leczenia uzależnień. Stworzony w Warszawie dokument zostanie następnie zaprezentowany podczas 59 Sesji Komisji ds. Narkotyków (CND), Biura ds. Narkotyków i Przestępczości Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNODC), która rozpocznie się 14 marca w Wiedniu a następnie podczas Specjalnej Sesji ONZ poświęconej polityce narkotykowej w kwietniu w siedzibie głównej ONZ w Nowym Jorku (UNGASS2016).\nPodczas UDPC2016 swoje wykłady nt. kontekstów i wyzwań w miejskiej polityce narkotykowej wygłoszą specjaliści, którzy swoimi działaniami trwale wpisali się w poczet światowych liderów działań na rzecz zmniejszania szkód związanych z używaniem substancji psychoaktywnych. W gronie prelegentów są m.in. dr Kasia Malinowska-Sempruch, Prof. Gabriele Fischer, Prof. Dr. HeinoStöver, Prof. Jerzy Vetulani, Prof. Marcin Wojnar czy dr Jean-Paul Grunt. Nie zabraknie także przedstawicieli polskich i europejskich miast. W sesjach będzie można posłuchać o doświadczeniach Słupska, Poznania, Wrocławia, Oslo, Czech czy Danii.\nPierwsza edycja Międzynarodowej Konferencji nt. Miejskich Polityk Narkotykowych odbyła się w Pradze w 2010 roku. Sygnatariusze stworzonej podczas spotkania Deklaracji Praskiej podkreślali, że największy bezpośredni wpływ na sytuację związaną z narkotykami mają lokalne, samorządowe i miejskie strategie narkotykowe. W czasach gospodarki globalnej znaczenie samorządów w zajmowaniu się negatywnym oddziaływaniem substancji psychotropowych i związanym z tym występowaniem negatywnych zjawisk społecznych, jest bardziej istotne niż kiedykolwiek dotąd.\nJak podkreślają organizatorzy tegorocznej edycji UDPC, spotkanie w Warszawie ma na celu kontynuację działań praskich, w oparciu o polityczne i społeczne przemiany ostatnich pięciu lat. „Strategie i plany działania w obszarze polityki narkotykowej muszą podlegać ciągłej ewaluacji i reagować na zmieniającą się scenę narkotykową zarówno w ujęciu lokalnym, jak i w perspektywie globalnej. To co dzieje się w miastach jest barometrem tej zmiany, dlatego niezwykle istotne jest organizowanie tego rodzaju spotkań” – tłumaczy Agnieszka Sieniawska, Prezes Polskiej Sieci Polityki Narkotykowej, która w partnerstwie z Miastem st. Warszawa oraz Krajowym Biurem Przeciwdziałania Narkomanii organizuje drugą edycję wydarzenia.\nWszystkie osoby zainteresowane udziałem zapraszamy do skorzystania z formularze zgłoszeniowego na stronie konferencji www.urbandrugpolicies.com\nKontakt dla dziennikarzy: Agata Kwiatkowska Rzecznik Prasowy Tel. 602 24 63 24 akwiatkowska@politykanarkotywkowa.com\nWybierz ocenęGive Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 1/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 2/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 3/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 4/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 5/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 6/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 7/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 8/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 9/10Give Narkotyki w mieście? Jak z problemem radzi sobie Europa 10/10Wycofaj ocenę


Jakie artykuły budowlane są przydatne? – PlushR\nJakie artykuły budowlane są przydatne?\nOd ubiegłego wieku jako produkt budowlany rozpoczęto stosować beton, gips, stal, szkło, natomiast choćby tworzywa syntetyczne. Ów rozwój techniczny wiąże się natomiast z pewnym zagrożeniem, gdyż użyteczność oraz trwałość nowych produktów nie miała możliwości być tak doskonale sprawdzona w niedługim okresie. Być może oczywiście dlatego w Polsce ciągle, systematycznie buduje się budynki głównie wedle standardowych technologii. Zatem, należałoby wiedzieć, jakie artykuły budowlane będą potrzebne do, jeżeli zależy nam na tym, aby wybudować dom.\nJak błyskawicznie stawiać dom? Najrozsądniejszy plan budowy domu na etapy\nKiedy kupić artykuły budowlane?\nJaki wpływ na własne zdrowie mają artykuły budowlane?\nProdukty budowlane – jak stwierdzić ich jakość?\nWiększość przedsiębiorców, budując budynek jednorodzinny, chciałoby, by budowa przebiegła błyskawicznie, natomiast zarazem tanio. Niestety nie zawsze jest to realne. Więc także należałoby zaprojektować konkretne etapy prac oraz podzielić je w czasie, nim na plac budowy wejdzie ekipa budowlana. Pozwala to zapanować nad pozostałymi elementami domu, natomiast tymże samym nad pełnym wydatkiem budowy.\nDoskonale zimą. Przestoje na budowach wywołane chłodem, wywołują duże zniżki oraz promocje w sklepach. Także składy budowlane sprzedają produkty, aby zimą nie utrzymywać nadmiernych stanów magazynowych, jakie tworzą wydatki. Należałoby ową sytuację spożytkować oraz poszukać okazji cenowych. Nabywając produkty budowlane zimą, specjalną uwagę należałoby zwrócić na pręty zbrojeniowe (stal budowlana) i produkty ścienne, takie jak beton komórkowy (gazobeton), porotherm lub bloczki silikatowe. Należałoby także kupować doskonałej klasy ceramiczne kominki systemowe.\nSzkodliwy wpływ produktów budowlanych na ludzkie zdrowie może objawiać się na dwa rodzaje. Pierwszy spośród nich to działanie bezpośrednie, jakie sprowadza się do wdychania niekorzystnych pyłów oraz oparów. Mogą wchłaniać się również poprzez skórę lub na nas osiadać. Dotyczy to zwłaszcza rozczynników nierozerwalnych, jakie znajdują się w składach lakierów lub farb, natomiast również chlorku winylu obecnego w wykładzinach, kasetonach lub choćby oknach.\nW ostatnich czasach mamy do dyspozycji niezwykle dużą ilość hurtowni budowlanych, w jakich propozycji można odnaleźć niezwykle dużą ilość produktów budowlanych. Jak w tymże się znaleźć – to łatwe, w większości wypadków starczy nam dobre oko oraz ręka. Dzięki tymże zmysłom z przeznaczeniem da się dobrać materiał odpowiedniej klasy – tak jest zwłaszcza w przypadku produktów takich jak cegły, pustaki ceramiczne oraz bloki betonowe.\nNext Chwasty- koszmar wszystkich ogrodów trawników i farm


Sprzedaż Mieszkań dla Singli pod Wynajem nad Morzem Kołobrzeg\nSprzedaż mieszkań dla singli pod wynajem nad morzem\nSprawdzony deweloper Nickel Development oferuje nowe mieszkania dla singli pod wynajem. Jest to wyjątkowa inwestycja, bo zlokalizowana w Kołobrzegu, który przyciąga szumem morskich fal i spokojną, malowniczą okolicą nad Bałtykiem. Oferowane nowe mieszkania pod wynajem różnią się pod względem metrażu. Są wśród nich komfortowe lokale 1-oraz 2-pokojowe, z aneksem kuchennym. Apartament wakacyjny nad morzem? Do własnego użytku lub pod wynajem? Wybór należy do Ciebie. Jedno jest pewne: to będzie dobra inwestycja.\nZamieszkaj nad Bałtykiem: nowoczesne mieszkania dla singli pod wynajem\nMieszkania dla singli pod wynajem to propozycja dla wymagających klientów. W budynku znajduje się atrakcyjna strefa chilloutu z saunami, jacuzzi i kominkiem. Mieszkańcy mają też do swojej dyspozycji zewnętrzną strefę wypoczynku z nadmorskim piaskiem, czy wypożyczalnię rowerów. Dla zapracowanych singli deweloper oferuje mieszkania pod klucz. Zyskujesz dzięki temu bogaty wybór materiałów wykończeniowych, projekt, wykonanie przez sprawdzonych fachowców wraz nadzorem, a nawet sprzątanie po remoncie. Jeśli marzy Ci się apartament z tarasem/balkonem, z którego rozciąga się piękny widok na morze, nie mogłeś lepiej trafić. Mieszkania dla singli pod wynajem w Kołobrzegu zostały stworzone z myślą o Tobie. Wśród dodatkowych udogodnień znajdujących się na terenie osiedla warto wymienić także podziemną halę garażową oraz przestronne lobby.\nNadmorski styl mieszkaniowy\nNickel dba o wyjątkowy design swoich inwestycji, dlatego mieszkania z rynku pierwotnego w Kołobrzegu są usytuowane w wyjątkowym budynku. W jego wykonaniu dominują oryginalne akcenty, takie jak drewno, piasek i beton. Takie połączenie sprawia, że nieruchomość świetnie wpisuje się nadmorski klimat. Deweloper zachęca do zapoznania się ze szczegółami wyjątkowej oferty mieszkań dla singli pod wynajem. Sprawdź ceny, lokalizację, zapoznaj się z wizualizacją mieszkań.


Choroidal konsekwencje odróżniają się między antymi terapiami\nAflibercept's posiadanie czerepu crystallisable (Fc) region może robić mu prawdopodobnie nakłaniać niechcianych skutki w siatkówkowych i choroidal naczyniach niż inne naczyniaste endothelial wzrostowego czynnika (VEGF) terapie, mówją badaczów.\nante terapie zostać standardowym traktowaniem dla mokrej odnosić sie macular degeneraci, ale odróżniają się w ich trybach aktywność i miejscach.\nAflibercept, nowy agent, jest istotą ludzką w pełni, recombinant fuzi proteina komponująca drugi (Ig) oprawy domena VEGF receptor i trzeci oprawy domena 1 istota ludzka igG1, pracy i. (VEGFR) vegf-b i łożyskowy wzrostowy czynnik VEGFR2 zrastający się Fc region oprawiać wszystkie vegf-a isoforms\nKontrastem, ranibizumab jest dorośleć, humanizującego, monoclonal niwecznika czerepem który pracuje blokować oprawy domenę wszystkie isoforms vegf-a.,\nBadacz Ulrich Schraermeyer i koledzy porównywał skutki te dwa antej terapii na oba oczach osiem cynomolgus małp intravitreally wstrzykujących z ranibizumab lub aflibercept lub. (Centre dla okulistyki, Tuebingen, Niemcy,) Dwa bez leczenia małpy słuzyć jako kontrola.\nImmunohistochemistry pokazywał że ranibizumab przenikał siatkówkę przez międzykomórkowych przestrzeni, podczas gdy aflibercept wziąć up neuronal i siatkówkowymi pigmentu nabłonka (RPE) komórkami.\nOba ante terapie kojarzyli z redukcją choriocapillaris teren porównujący bez traktowania, i eryptosis obserwował po oba traktowań.\nStasis i haemolysis obserwowaliśmy sporadycznie w choriocapillaris 7 dni po ranibizumab zastrzyka, ale ten czasem już powodował stasis, haemolysis, aflibercept i. w najwięcej części choriocapillaris i w głębokich choroidal naczyniach I RPE był hipertroficzny przy ten czasem po tym jak afilbercept porównywał z ranibizumab zastrzykiem lub żadny traktowaniem po. Tam był także dowód pozakomórkowy haemoglobin, znać być toksyczny i indywidualny RPE komórki śmierć po aflibercept traktowanie tylko.\nPodła gęstość choriocapillaris śródbłonek i liczba fenestracje zmniejszaliśmy po antego traktowania porównującego bez traktowania ale znacząco więcej w ten sposób następujący aflibercept niż ranibizumab.\nBadacze wnioskują w Brytyjskim czasopiśmie który, okulistyka "[f] rom teoretyczny punkt widzenia, ja no jest przewagi że aflibercept Fc czerep ponieważ ono może powodować nieprzewidywalne reakcje z innymi komórkami i molekułami."\nDodają że kliniczny znaczenie ich znalezienia i powiązanie Fc domena specyficznie zostają ustalający.


Oprogramowanie dla małych i średnich firm | DPS Software Biznes\nWojciech Obst | Dyrektor Działu Rozwiązań Biznesowych 22 listopada 2018 31 maja 2021\nPrzemysł 4.0 staje się faktem. Coraz więcej firm inwestuje w nowoczesne rozwiązania informatyczne i produkcyjne w celu optymalizacji działalności, przyspieszenia operacji i usprawnienia jakości. Eksperci zgodnie twierdzą, że na rynku pozostaną jedynie firmy efektywnie zarządzane, a efektywne zarządzanie nie jest możliwe bez wsparcia rozwiązań informatycznych.\nMyśląc o przemyśle 4.0, widzimy roboty, inteligentną fabrykę czy wirtualną rzeczywistość. Te technologie są wykorzystywane przede wszystkim w dużych przedsiębiorstwach. Pozostaje więc pytanie – w jaki sposób firmy produkcyjne z sektora MŚP (które są przecież motorem napędowym gospodarki) mogą wykorzystać koncepcję przemysłu 4.0 i nie pozostać w tyle za dużymi graczami?\nObraz polskiego przedsiębiorstwa produkcyjnego\nPodstawowym założeniem trzeciej rewolucji przemysłowej była komputeryzacja przedsiębiorstw. Czwarta rewolucja przynosi przełamanie barier pomiędzy człowiekiem a maszyną czy robotem. To także integracja wszelkich narzędzi informatycznych i automatyki, która umożliwia precyzyjne skalowanie zasobów fabryki. Biorąc pod uwagę powyższe definicje, możemy wysnuć tezę, że polskie MŚP w dużej mierze nie wkroczyły jeszcze w erę trzeciej rewolucji przemysłowej. Muszą w szybkim tempie nadrabiać zaległości i wdrażać nowe rozwiązania optymalizujące prace.\nWedług badań GUS jeszcze w 2015 r. zaledwie 20% firm wykorzystywało system ERP do wspomagania zarządzania. Należy dodać, że w sektorze średnich firm (od 50 do 250 pracowników) liczba ta przedstawiała się nieco lepiej – w tym przypadku była to połowa przedsiębiorstw. To wciąż jednak nie napawa optymizmem. Można przywołać dość archiwalne badania tego typu ze Stanów Zjednoczonych – już w 2012 roku systemy ERP były wykorzystywane w ponad 84% firm.\nPrzyglądając się z bliska przedsiębiorstwom z sektora MŚP, często spotykamy przestarzałe i niezintegrowane systemy wspomagające procesy finansowo‑księgowe oraz kadrowe. System CRM – wspomagający procesy handlowe i relacje z klientami – jest często pomijany lub zastępowany prostym rozwiązaniem, niepozwalającym na dogłębną analizę współpracy z danym klientem. Obraz ten kończy się na modułach wspomagających produkcję – zarówno w kontekście jej planowania, jak i uruchamiania czy module serwisowym. W przypadku tych dwóch ostatnich w dalszym ciągu królują arkusze kalkulacyjne, wydruki, bardzo często brak wspomagania takimi podstawowymi narzędziami jak kody kreskowe i tagowanie zleceń produkcyjnych.\nOpisane powyżej podejście może spowodować wiele potencjalnych problemów:\nbrak informacji w kontekście rachunkowości zarządczej, czyli oceny rentowności produkcji, poszczególnych wyrobów czy zleceń,\nbrak powiązania pomiędzy produkcją, handlem i innymi działami – konieczność ręcznego przepisywania danych i zwiększenie prawdopodobieństwa powstania błędów,\nbrak możliwości śledzenia zleceń produkcyjnych i magazynu – potencjalne straty produkcyjne, straty materiału, niemożność pełnego zaplanowania procesu produkcyjnego,\nbłędy produkcyjne i niska jakość wyrobów będące efektem braku kompletacji oraz pełnej obsługi posprzedażowej.\nPotencjalnych ryzyk i problemów mogłoby być więcej, moglibyśmy również rozbijać je na czynniki pierwsze. Od razu widać jednak, że firmy produkcyjne mogą mieć problem z oszacowaniem dostępności swoich zasobów produkcyjnych, z obsługą posprzedażową (w rozumieniu gwarancji i serwisu) oraz z zarządzaniem samym procesem produkcyjnym.\nJedną z idei przemysłu 4.0 jest masowa kastomizacja wyrobów – firmy przygotowują swoje produkty pod indywidualne zamówienie danego klienta. Produkty te mają pewien zakres indywidualnych rozwiązań, który jest unikatowy dla serii lub wręcz konkretnego egzemplarza. W przypadku takiego podejścia informatyzacja procesów produkcyjnych to wręcz konieczność. Wszystkie produkowane elementy powinny mieć swoje numery seryjne. Znamy to chociażby z rynku automotive – po wpisaniu numeru VIN jesteśmy w stanie uzyskać komplet informacji na temat danego pojazdu. Wbrew pozorom znakowanie elementów jest procesem bardzo prostym i automatycznym, w momencie gdy mamy zintegrowany system ERP.\nKolejnym elementem jest odpowiednie planowanie i harmonogramowanie produkcji, w której może dochodzić do wielu przezbrojeń maszyn, oraz jej optymalizacja, chociażby w kontekście zużycia materiału. Dla producentów wyrobów z płyt meblarskich czy arkuszy blach istnieją rozwiązania do tzw. nestingu, czyli optymalizacji rozkroju, dzięki którym jesteśmy w stanie precyzyjnie określić ilość materiału i ograniczyć odpady.\nSmart Factory i MŚP\nKoncepcja Smart Factory, zwana przez niektórych fabryką przyszłości, jest urzeczywistnieniem idei przemysłu 4.0. Polega ona między innymi na:\nużyciu robotów przemysłowych, maszyn sterowanych numerycznie (CNC) oraz systemów automatyki przemysłowej do procesu produkcyjnego,\nciągłym monitorowaniu maszyn i urządzeń w celu predykcji napraw serwisowych i w rezultacie zapanowaniu nad optymalnym przestojem i redukcją kosztów związanych z uszkodzeniami,\nmonitorowaniu warunków funkcjonowania całej fabryki i poszczególnej jej części w celu optymalizacji zużycia energii elektrycznej,\npełnym śledzeniu cyklu życia produktu wraz z jego elementami,\nwizualizacji poszczególnych elementów fabryki wraz ze zleceniami,\nszybkim dostosowywaniu się do nowych zleceń i reorganizacji procesów produkcyjnych,\nintegracji narzędzi informatycznych w celu dostarczania właściwych i aktualnych danych w odpowiednim miejscu (np. dokładna dokumentacja techniczna wyrobu w tzw. kioskach produkcyjnych).\nNiektóre koncepcje inteligentnej fabryki to rozwiązania zdecydowanie wykraczające ponad wymagania i budżety większości firm z sektora MŚP. Poszczególne elementy można jednak wdrożyć niedużym nakładem pracy i kosztów. Kluczowe jest posiadanie odpowiedniego narzędzia do wspomagania zarządzania przedsiębiorstwem (ERP), które jest wyposażone w odpowiednie i zintegrowane moduły, takie jak produkcja, zarządzanie serwisem, magazyn czy handel lub CRM.\nKolejnym krokiem jest odpowiednie zintegrowanie danych projektowych pochodzących z systemów CAD z produkcją, dzięki czemu w szybki sposób jesteśmy w stanie uzyskać indeksy produkcyjne oraz listy materiałowe. Firmy z sektora MŚP muszą być bardzo mocno nastawione na indywidualizację projektów oraz na szybkie zmiany, co gwarantuje odpowiedni model integracyjny. Przedsiębiorstwo musi posiadać sprawnie i szybko działający pomost pomiędzy działem projektowym i technologicznym a działem produkcyjnym. W momencie gdy klient zmienia wymagania, konieczna jest przebudowa naszego projektu. W modelu tradycyjnym – niezintegrowanym – każda zmiana wymaga od nas przepisania składników projektów (tzw. listy materiałowej, z ang. BOM – Bill of Material) do systemu ERP. W modelu zintegrowanym nie poświęcamy czasu na ręczne przepisywanie danych – system robi to za nas automatycznie, natomiast my możemy skupić się na kliencie i jego potrzebach. Jesteśmy przygotowani na ciągłe zmiany.\nFirma DPS Software od ponad dwudziestu lat wdraża zintegrowane systemy projektowe na polskim rynku, łącząc je z systemami ERP i zarządzaniem produkcją. W tej chwili DPS Software proponuje klientom nowy model – pełne rozwiązanie służące do zarządzania cyklem życia produktu (z ang. PLM – Product Lifecycle Management), pochodzące od jednego dostawcy. Począwszy od prac projektowych poprzez tworzenie wirtualnych modeli symulacyjnych dla wyrobów, a następnie wygenerowanie odpowiednich programów na maszyny sterowane alfanumerycznie (CNC), po zarządzanie dokumentacją projektową (PDM) oraz różnego rodzaju dodatkami branżowymi (np. dla producentów mebli lub konstrukcji spawanych). Te funkcje spełniają rozwiązania SOLIDWORKS oraz SolidCAM. Następuje tutaj sprzężenie zwrotne i pełna informacja przechodzi do systemu SAGE Symfonia ERP, jednocześnie pewne dane wracają do systemu projektowego, dzięki czemu projektant może uzyskać między innymi informacje o ilości zapasów na dany indeks czy półprodukt. Umożliwia to m.in. podjęcie decyzji o zastosowaniu zamiennika, co w rezultacie prowadzi do przyspieszania procesu produkcyjnego i zwiększa zadowolenie klienta.\nW przeprowadzonym niedawno badaniu „Smart Industry Polska 2018” 65% respondentów wskazało brak środków jako główny czynnik wewnętrzny hamujący rozwój technologiczny firm produkcyjnych. Polski rząd powoli przychodzi w sukurs przedsiębiorstwom, między innymi zwiększając ulgi na badania i rozwój oraz oferując wsparcie finansowe w postaci dotacji i kredytów na preferencyjnych warunkach.\nKolejnymi czynnikami hamującymi rozwój MŚP produkcyjnych są – według respondentów badania – brak czasu oraz brak wykwalifikowanych pracowników. Taka sytuacja może powodować pewnego rodzaju zapętlenie: rząd wspiera działania innowacyjne i rozwojowe, firmy jednak nie mają czasu ani odpowiednich zasobów kadrowych, żeby takie działania przeprowadzać. Ponad 45% produkcyjnych firm z sektora MŚP w Polsce nie ma działów R&D, a jeżeli te działy powstają, to tracą swój czas na działania organizacyjne i procesowe, a nie na innowacje i rozwój tychże procesów.\nKluczowym czynnikiem dla rozwoju sektora MŚP w Polsce i przygotowania go do strategii przemysłu 4.0 jest odpowiednie zarządzanie procesami w organizacji poprzez zintegrowane rozwiązania informatyczne. Brakuje przede wszystkim systemów ERP wyposażonych w moduły produkcyjne, handlowe i magazynowe oraz analitykę biznesową (BI), dostarczające odpowiednią ilość informacji zarządczej, przez co możemy usprawniać działania naszego przedsiębiorstwa oraz inwestować w te produkty, które generują największy dochód. Sprawnie działające i zintegrowane systemy, takie jak CAD, PDM i ERP, przynoszą dodatkowe korzyści w postaci usprawnienia procesów. Przykładem może być oszczędność czasu związanego z ręcznym przepisywaniem indeksów i struktur materiałowych do systemów ERP – jeden z przedsiębiorców oszczędził w tym miejscu trzy etaty, które mogły być spożytkowane na tworzenie produktów innowacyjnych.\nMŚP produkcyjne w Polsce muszą być nastawione na ciągłą zmianę. Zmiana ta dotyczy zarówno wnętrza przedsiębiorstwa – konieczne tutaj będą odpowiednie kadry, które umieją pozytywnie nastawić współpracowników do innowacji i nowych technologii, ale istotne są również zmiany i potrzeby adresowane przez klienta – zarówno na etapie koncepcji samego produktu, jak również w trakcie procesu produkcyjnego i po jego zakończeniu. Sprawne i innowacyjne przedsiębiorstwo będzie w stanie obsłużyć klienta na dowolnym etapie powstawania produktu, zapewniając sobie jednocześnie odpowiednią liczbę informacji zwrotnych, które pozwalają na ciągłe doskonalenie swoich procesów.\nZgubione faktury, zamówienia, zbyt długi proces decyzyjny, niepełne dane – takie czynniki są w stanie zdezorganizować pracę każdego przedsiębiorstwa. Aby […]\nPracownicze Plany Kapitałowe (PPK) w Symfonia Kadry i Płace One Payroll\nDowiedz się w jaki sposób oprogramowanie Sage Symfonia wspiera wdrożenie Pracowniczych Planów Kapitałowych (PPK).\nPostanowienie noworoczne: biuro bez papieru z DocuWare\nOkres przednoworoczny to czas dokonywania analiz, snucia planów oraz deklarowania postanowień, zarówno w sferze prywatnej, jak i zawodowej. Jak wraz […]


Ech... Oni chcą wrócić do dyplomatycznych metod już od początku konfliktu. A to, że ogłosili zawieszenie broni, spowoduje tylko to, że rosjanie będą strzelać do białych flag.\nBTW - parodia całej sytuacjo - mithologia.yoyo.pl/\nNie 19:06, 10 Sie 2008\n"Polska i kraje nadbałtyckie zapłacą za krytykę Kremla"\nTo pierwsza rosyjska reakcja na działalność Polski w sprawie Gruzji i wspólną deklarację z państwami bałtyckimi potępiającą rosyjski atak na Gruzję.\nAgencja AFP, którą cytuje dziennik.pl, twierdzi, że taka deklaracja to wyraźne ostrzeżenie i groźba "zapłaty" za krytykę Kremla. Prezydenci Polski, Litwy, Łotwy i Estonii potępili we wspólnej deklaracji "działania rosyjskich sił zbrojnych wymierzone przeciwko suwerennemu i niepodległemu państwu gruzińskiemu".\n- Doszło to otwartej interwencji na obcym terytorium - powiedział Lech Kaczyński na specjalnej konferencji prasowej. - Stąd nasze ostre oświadczenie - wyjaśnił.\nPrezydent Lech Kaczyński oświadczył, że działania rosyjskich sił zbrojnych na terytorium Gruzji to "w istocie akt agresji". Lech Kaczyński podkreślił, że Osetia Płd. i Abchazja są częścią Gruzji i "nic tego nie zmieni".\nOstatnio zmieniony przez MiodeK dnia Pon 16:54, 11 Sie 2008, w całości zmieniany 1 raz\nPon 16:54, 11 Sie 2008


Braveran reputacje czyli Vigrax?\nBraveran lub Vigrax? Porównanie, reputacje, wartość.\nZ bezgrzesznej ciekawości zdemaskowałem fora internetowe, ażeby przetestować czyli moja reputacja obejmuje się z postrzeganiami innych, stosujących te preparaty. Jeżeli przechodzi o Braveran to opinie są rozmaite. Jednak więcej istnieje jednostki niezadowolonych, chociażby z tego względu, że preparat wytwarza skutki przypadkowe, które również utrwaliłem u siebie. Dodam lecz, że otrzymywałem tabletek odpowiednio z zaleceniami fabrykanta. Wybrałem trzy zapakowania oraz onych pomogło na to co winniście, oraz coraz zaszkodziło, gdyż odczuwałem częste bóle makówek, jakie momentami uprzedni bardzo trwałe.\nZ sławy innych dowiedziałem się o coraz innych wynikach wynikających, którymi są gaz czyli częste odtwarzanie moczu. Jednak najwięcej internautów wyrzeka na bóle zaś zawroty głów. Czytając ulotkę, dowiedziałem się też, że Braveranu silna pobierać jednorazowo AŻ 4 pigułek (!) na jedną godzinę przed rozmieszczanym sadem. Dodam tylko, że pełne opakowanie obejmuje osiem tabletki, lub jedno zapakowanie zgrzybiała na dwa ciosy! A wartość owego farmaceutyku do najniższych onym należy… Z sławy innych mężczyzny na forach, dowiedziałem się, iż środek ów zadziałał wówczas po dwóch godzinach, natomiast panu jako umożliwia ulotka po godzinie. U gnieciona nie było tak źle, bowiem wynik był (co prawdziwość marny), ale po półtorej godzin od zaakceptowania kapsułek. Co nie ulepsza faktu, iż takie prognozowanie istnieje wyżywające zarówno dla mężczyzn, jako zaś jego partnerki.\nDla porównania przyjmowałem też preparat o nazwie Vigrax. Zacznijmy od sławy, ponieważ te w obszernej większości są pożądane – te obraźliwe to pono od rywalizacji. Mężczyźni zażywający te pastylki są ukojeni z rezultatów, co oświadczam też na swoim przypadku. Ten suplement diety onych tylko szydełkowała doraźnie, podczas zaistniałej sprawy zmysłowej, jednakże statycznie uczestniczy wydłużyć oraz polepszyć jakość erekcji, dzięki czemu wynik jest długookresowy. Panowie na forach internetowych sławią Vigrax przede każdych za jego skuteczność, jednak też za niedobór skutków przypadkowych, co zdecydowanie legalizuję.\nJak nuże zahaczyłem traktowanie Vigraxu jest bezpieczne natomiast prężne. Dawkowanie jest mniejsze nawlekaj w casusie uprzedniego produktu. Na 30 minuty przed aktywnością zmysłową, najlepiej na biały żołądek zażywamy jedną (ewentualnie dwie) pastylki, popijając gołoledzią wódek. Każdy układ istnieje inny, tedy obok niegniecionym specyfiki ten zadziałał już po 34 minutach, aczkolwiek średni okres przystąpienia czynienia fabrykant obliczył na 36 minut. Producent przepisuje korzystanie towaru dziennie, albowiem lecz wtedy potężna zanotować uniwersalną poprawkę samopoczucia zaś sytuacji, niego tylko w dyscyplinie seksualnej, lecz przede wszelkim w niej. Jak to było u niegniecionemu? Po siedmiodniowej „kuracji” spostrzegłem, że mają większą oskomę na stosunek, ponadto zapisałem, iż jakość erekcji postanowienie usprawniła się, zaś ja zdołam więcej oraz leniwiej, co akredytuje także ma współpracowniczka.\nCena Vigraxu ewoluuje się nowo, oczywiście najekonomiczniej wolno ten preparat zdobyć na stronie producenta, ponieważ kupując przez pośredników uiścicie drożej. Sama wartość panu zachęca do kupna tego aneksu, jakkolwiek jego skuteczność natomiast ilość pigułki w zapakowaniu, jako najniezwyklej przemawia za!\nTags: braveran erekcja braveran opinie potencja braveran cena braveran skład braveran forum leki na potencję jak poprawic erekcje leczenie impotencji tabletki na potencję braveran ulotka lek na potencję bez recepty wzmocnienie erekcji środek na potencjęna potencję środki na potencję bez recepty problem z potencją braveran cena w aptece braveran bez recepty suplementy na potencję leki na erekcję bez recepty środki na erekcję braveran opinie forum potencja leki jak zwiększyć potencję co jest dobre na potencje braveran dawkowanie lek na potencję poprawa potencji sposoby na potencje braveran skutki uboczne tabletki braveran tabletki na erekcję tabletki na potencje dla mężczyzn preparaty na potencję suplementy diety na potencję jak działa braveran braveran działanie opinie braveran tabletki potencja tabletki najlepszy lek na potencje braveran działanie jak leczyć impotencję lek na erekcję bez recepty ranking środków na potencję sposób na erekcję lek na erekcję braveran cena apteka leki na erekcję suplement na potencję środki na potencję ranking czy braveran działa na erekcję tabletki potencja braveran na potencję braveran apteka leki bez recepty na potencje najlepsze na potencję cena braveran ranking tabletek na potencję braveran czy działa braveran ceny tabletki na erekcję opinie opinie braveran najlepsze tabletki na potencję tabletki na potencje braveran braveran cena w aptekach tabletki braveran opinie jakie tabletki na erekcje braveran opinie użytkowników suplement na erekcje czy braveran jest skuteczny tabletki na potęcje braveran jak działa suplementy na potencję ranking tabletki na potencję ranking ranking tabletek na erekcje braveran i inne braveran czy vigrax braveren braveran doz braveran opinia tabletki braveran cena braveran opinie cena ranking środków na erekcję czy braveran jest na receptę


Wojna zimowa (1939-1940) - Szkolnictwo.pl\tuczę się z serwisem www.cousowy.pl\nData 30 listopada 1939 - 13 marca 1940\nMiejsce wschodnia część terytorium Finlandii (głównie rejon jeziora Ładoga)\nPrzyczyna roszczenia terytorialne ZSRR\nWynik formalna wygrana ZSRR\n(Finlandia obroniła swoją niezawisłość)\nTerytorium wschodnia Finlandia\nCarl Mannerheim Kliment Woroszyłow\n250 000 ludzi\n130 samolotów ok. 1 mln ludzi\n26 662 zabitych\n39 886 rannych\n1000 wziętych do niewoli 126 875 zabitych i zaginionych\nponad 2268 czołgów\nWojna zimowa 1939-1940 (wojna radziecko-fińska 1939-1940, fiń. Talvisota, ros. Зимняя война) – konflikt zbrojny pomiędzy ZSRR a Finlandią , toczący się w okresie od 30 listopada 1939 do 13 marca 1940 roku.\nWojna zimowa odsłoniła wszystkie słabe punkty Armii Czerwonej , która poniosła bardzo wysokie straty. Agresja ZSRR spotkała się z międzynarodowym potępieniem, w wyniku którego ZSRR został wykluczony z Ligi Narodów . Finlandia, mimo że utraciła część terytorium, zdołała obronić swoją niezależność.\n3 Przygotowanie obu stron do wojny\n10 Organizacja armii fińskiej\n11 Organizacja Armii Czerwonej\n14 Bibliografia, Linki\nPodpisanie układu o uznaniu przez ZSRR Fińskiej Republiki Demokratycznej za jedyne państwo fińskie. 1 grudnia 1939 Moskwa. Podpisuje Wiaczesław Mołotow , z prawej stoi Otto Kuusinen\nWojna zimowa była konsekwencją dążenia ZSRR do wykonania klauzul tajnego protokołu do paktu Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 , w którym III Rzesza uznała za strefę wpływów ZSRR terytorium państw bałtyckich , Finlandii i połowy terytorium Polski i jednoczesnej odmowy Finlandii podporządkowania się sformułowanym ultymatywnie żądaniom ZSRR, naruszającym integralność terytorialną i zagrażających suwerenności neutralnej Finlandii.\nOd 1809 do 1917 r. Finlandia była częścią Imperium Rosyjskiego jako Wielkie Księstwo Finlandii . Po I wojnie światowej w konsekwencji traktatu granicznego pomiędzy Finlandią a RFSRR  granica fińsko-radziecka przebiegała zgodnie z tradycyjną (od 1812 ) wschodnią granicą Wielkiego Księstwa Finlandii i obejmowała wyłącznie fińskie tereny etniczne. Znajdowała się 32 km od granic Leningradu , który był bardzo ważnym ośrodkiem ZSRR ze względu na przemysł i potencjał ludnościowy. Finlandia po stłumieniu rewolucji komunistycznej na swoim terytorium nie uczestniczyła w wojnie domowej w Rosji , ani nie zgodziła się na wykorzystanie swego terytorium przez siły białych przeciw bolszewikom , co wobec jej strategicznego położenia mogłoby wywrzeć decydujący wpływ na losy wojny domowej. W okresie międzywojennym Finlandia była krajem neutralnym, związanym politycznie z Grupą Państw Nordyckich - tj. Szwecją , Norwegią , Danią - neutralnymi krajami skandynawskimi .\nDla motywów działania władz ZSRR kluczowym wydaje się fakt, że Finlandia i państwa bałtyckie były częścią Rosji przez więcej niż cztery pokolenia i dla działaczy partii bolszewickiej naturalnym było traktowanie tych krajów jako części Rosji lub w najlepszym wypadku jako jej "zależnych prowincji". Fakt, że państwa te podobnie jak Polska uzyskały niepodległość po I wojnie światowej , był traktowany przez ZSRR jako wymuszona rezygnacja z części "naturalnego" terytorium Rosji. Natomiast powrót do granic Imperium Rosyjskiego był dla przywódców sowieckich doby stalinizmu tylko kwestią czasu i uzyskania przez ZSRR rozstrzygającej przewagi militarnej w regionie.\nRozmieszczenie sił i kierunki natarcia Armii Czerwonej\nFinlandia wielokrotnie otrzymywała od połowy lat trzydziestych XX w. sowieckie propozycje współpracy wojskowej i "mniejszych" korekt linii granicznej. Główna obawa ZSRR wiązała się z możliwością uderzenia Niemiec z terytorium Finlandii i państw bałtyckich na Leningrad. Wobec zdecydowanej przewagi sowieckiej Floty Bałtyckiej nad Kriegsmarine na Bałtyku (zwłaszcza w rejonie Zatoki Fińskiej ) był to jedynie argument dyplomatyczny i propagandowy. Finlandia uznawała propozycje ZSRR za nie do przyjęcia, w szczególności były one sprzeczne z deklarowaną przez rząd tego kraju neutralnością i dążyły do cesji terenów już ufortyfikowanych, które miały chronić przed agresją ze wschodu.\nNależy też wspomnieć o żądaniach prawicowych sił politycznych Finlandii (które pokonały komunistów wspieranych przez bolszewików z Rosji w wojnie domowej w 1917 r.), forsujących ideę tzw. "Większej Finlandii", mającą według nich obejmować wszystkie obszary powiązane z Finlandią językowo i kulturowo: od rzeki Luleälven na zachodzie do Morza Białego na wschodzie i od Morza Arktycznego na północy do Zatoki Fińskiej na południu. Żądano także przyłączenia Estonii . Były to jednak tylko plany polityczne z początku lat 20. XX wieku, które nie przerodziły się w rzeczywiste roszczenia wobec sąsiadujących państw i nie miały szans realizacji przy rzeczywistej pozycji Finlandii w regionie. Finlandia była krajem demokratycznym, w którym przez wiele lat rząd formowała (lub w nim współuczestniczyła) Socjaldemokratyczna Partia Finlandii ze swym przywódcą (premierem 1926-1927) Väinö Tannerem .\nW 1932 r. ZSRR podpisał pakt o nieagresji z Finlandią (równolegle do analogicznego układu z Polską ). W 1934 r. na mocy porozumienia przedłużono go na 10 lat. Oba układy zostały jednostronnie zerwane przez ZSRR jesienią 1939 . W kwietniu 1938 r. rząd ZSRR rozpoczął negocjacje dyplomatyczne z rządem fińskim, mające na celu związanie Finów paktem obronnym przeciwko Niemcom. Wobec faktu, że elementem propozycji sowieckiej była cesja przez Finlandię ufortyfikowanego terytorium na Przesmyku Karelskim i odstąpienie od jej neutralności dalsze rozmowy były bezprzedmiotowe.\nPakt Ribbentrop-Mołotow . Stalin (z lewej) i Ribbentrop . Moskwa 23.08.1939\nPo symbolicznym zakończeniu wielkiej czystki poprzez XVIII Zjazd WKP(b) w marcu 1939 (co Stalin uważał za niezbędną konsolidację zaplecza rewolucji) ZSRR rozpoczął epokę aktywnej polityki zagranicznej i zagranicznej ekspansji poprzez tzw. marsze wyzwoleńcze - tj. z użyciem sił Armii Czerwonej. 19 sierpnia 1939 Biuro Polityczne WKP(b) podjęło decyzję o zawarciu układu z III Rzeszą , sformalizowaną 23 sierpnia 1939 i umożliwiającą Niemcom izolację Polski i rozpoczęcie wojny. Pokonanie militarne Polski było warunkiem wstępnym ekspansji terytorialnej ZSRR wobec pozostałych krajów regionu. Między III Rzeszą a ZSRR 23 sierpnia 1939 podpisany został tzw. pakt Ribbentrop-Mołotow . Tajny protokół do paktu zawierał postanowienia o podziale Europy Środkowej pomiędzy dwóch jego sygnatariuszy. Finlandia, która znalazła się w strefie wpływów przeznaczonej dla ZSRR nie zamierzała się z tym pogodzić.\nGranice na Przesmyku Karelskim przed wybuchem wojny (dolna czerwona linia) i po jej zakończeniu (górna czerwona linia)\nPo niemieckiej i sowieckiej agresji na Polskę , w zawartym w Moskwie 28 września 1939 r. pakcie o granicach i przyjaźni III Rzesza i ZSRR dokonały wytyczenia granicy na terytorium Rzeczypospolitej i ostatecznego podziału stref wpływów w Europie Środkowo-Wschodniej. Bezzwłocznie po podpisaniu paktu ZSRR zwrócił się do Litwy , Łotwy i Estonii z żądaniem zawarcia umów przewidujących wprowadzenie Armii Czerwonej na terytorium trzech państw bałtyckich i utworzenie na ich terytorium sowieckich baz wojskowych. Wobec przytłaczającej przewagi Armii Czerwonej kraje bałtyckie przyjęły ultymatywne warunki ZSRR, zawierając na przełomie września i października 1939 żądane układy. Analogiczne żądania zostały wysunięte przez rząd ZSRR wobec Finlandii.\n12 października 1939 ZSRR wystąpił z ostatecznym żądaniem przesunięcia granicy fińsko-radzieckiej o 25 km na północny zachód od istniejącej linii granicznej - czyli cesji przez Finlandię swego terytorium wraz z fortyfikacjami Linii Mannerheima . Żądano także wydzierżawienia półwyspu Hanko dla ZSRR na 30 lat w celu utworzenia tam bazy dla marynarki sowieckiej. W zamian "zaoferowano" dwa razy większy obszar Karelii (słabo rozwiniętej i zaludnionej tajgi ). ZSRR żądał również demontażu fortyfikacji Linii Mannerheima.\nRząd fiński, w przeciwieństwie do rządów krajów bałtyckich odmówił spełnienia sowieckiego ultimatum . 26 listopada artyleria Armii Czerwonej ostrzelała Mainilę  – rosyjską wioskę, następnie rząd ZSRR ogłosił, że to artyleria fińska dokonała tego wrogiego aktu, w wyniku czego życie straciło wielu żołnierzy radzieckich. ZSRR domagał się od Finów przeprosin za incydent i odsunięcia oddziałów wojskowych od granicy 20-25 km na zachód (czyli opuszczenia fortyfikacji). Finowie zaprzeczyli całkowicie, jakoby ponosili jakąkolwiek odpowiedzialność za wydarzenia w Mainili i odrzucili żądania. Odmowa została potraktowana przez Stalina jako pretekst do wypowiedzenia paktu o nieagresji z Finlandią. Jest prawdopodobne, że Stalin posiadał jedynie informacje jednostronnie przedstawiane przez nielegalnie wtedy działającą fińską partię komunistyczną, które były układane tak, aby zachować "polityczną poprawność", lub też nieprecyzyjne (lub zlekceważone) zostały doniesienia sowieckich wywiadów: INO NKWD i GRU (osłabionych czystkami lat 1937-39 ). Gdy podczas trwania wojny wyszło na jaw, że Finlandia potrafi się skutecznie przeciwstawić Armii Czerwonej przez trzy miesiące, Stalin uświadomił sobie - po fakcie - jak zaniżona była jego ocena możliwości obronnych Finlandii .\nRównolegle do inwazji został utworzony przez ZSRR fiński rząd marionetkowy (składający się z przebywających w ZSRR fińskich komunistów). Jego istnienie ogłoszono 1 grudnia 1939 r. pod szyldem Fińskiej Republiki Demokratycznej w pierwszym okupowanym mieście na granicy – Terijoki (obecnie Zielenogorsk), a na jego czele stanął Otto Kuusinen . Natychmiast stał się jedynym rządem fińskim uznawanym przez ZSRR i miał stanowić narzędzie do podboju i sowietyzacji kraju. Ponadto rząd ów miał też oddziaływać propagandowo na morale żołnierzy fińskich o przekonaniach komunistycznych. Socjaldemokratyczna Partia Finlandii była natomiast częścią koalicji rządowej w 1939, a jej przywódca były premier Väinö Tanner - ministrem spraw zagranicznych Finlandii w okresie wojny zimowej. Cele postawione przed rządem Kuusinena wobec fińskiego oporu nie zostały osiągnięte. Fińska Republika Demokratyczna istniała do 12 marca 1940 r., kiedy to wobec utraty racji bytu została włączona do Karelsko-Fińskiej SRR .\nPomiędzy 1932 a 1934 Finlandia utworzyła nowy system mobilizacyjny, oparty na organizacji regionalnej (a ściślej na obwodach wojskowych). Miało to na celu przede wszystkim przyśpieszenie mobilizacji . Nowych rezerwistów szkolono w specjalnie utworzonych do tego centrach szkolenia. Ponadto oddziały składały się z żołnierzy pochodzących z tego samego terenu, co przyczyniało się do podniesienia morale panującego w oddziałach. Bardzo ważną częścią narodowego systemu obrony była Gwardia Obywatelska (fiń. Suojeluskunnat). Składała się ona z ochotników, których liczba przy końcu 1938 r. wynosiła 111 493 członków (przeważnie lepiej wyszkolonych od reszty rezerwistów ze względu na częste ćwiczenia organizowane w jej ramach). Kobiety były zorganizowane w Lotta Svard - organizację kobiecej służby pomocniczej. Kobiety szkolono w zadaniach takich jak: służba zdrowia, administracja wojskowa, obrona przeciwlotnicza i przeciwchemiczna. Organizacja liczyła około 100 tysięcy członkiń.\nOgraniczone środki finansowe na obronność wpływały na liczebność fińskiej armii i jej plany mobilizacyjne. W ocenie przewodniczącego Rady Obrony, marszałka polnego Mannerheima, nawet znacznie zwiększone wydatki - w ramach sześcioletniego planu rozbudowy sił zbrojnych 1939-1944 - były niewystarczające. Wojsko fińskie w przededniu działań wojennych liczyło ogółem około 34 tysięcy ludzi, z czego blisko 29 tys. przypadało na wojska lądowe, a po 2,5 tys. na lotnictwo i marynarkę wojenną. W skład wojsk lądowych wchodziły: dowództwo korpusu, trzy dowództwa dywizji, liczące łącznie dziewięć pułków piechoty, cztery bataliony strzelców, dwupułkowa brygada kawalerii, pułk saperów, pułk taborów oraz jednostki artyleryjskie złożone z czterech pułków artylerii polowej, trzech pułków artylerii nadbrzeżnej i pułku artylerii przeciwlotniczej. W końcu listopada 1939 roku oddziały artyleryjskie dysponowały łącznie 599 działami, w tym 397 lekkimi oraz 202 ciężkimi (o kalibrze ponad 100 mm). Oprócz tego 50 dział polowych używała artyleria nadbrzeżna.\nCzołgi i samochody pancerne zgrupowane były w dwóch kompaniach (w skład których wchodziło 30 przestarzałych czołgów typu FT-17 oraz 30 w miarę nowych, ale nie uzbrojonych czołgów Vickers). Ponadto istniał korpus ochrony granicy (dowódca generał major Wiljo Tuompo ), liczący około 6 tys. żołnierzy. Kadra armii liczyła 4,8 tys. ludzi, w tym 1,8 tys. oficerów. Jeżeli chodzi o broń ręczną to na dzień 30 listopada 1939 r. armia fińska posiadała 254 tys. karabinów powtarzalnych, 18 tys. sztuk krótkiej broni, 4 tys. pistoletów maszynowych, 4 tys. lekkich karabinów maszynowych, 2,4 tys. ciężkich karabinów maszynowych. Ponadto dysponowano 112 działkami przeciwpancernymi oraz 360 moździerzami kaliber 81 mm. Jeżeli chodzi o artylerię, to 30 października 1939 r. Finowie mieli: 397 armat (kal. 15-90 mm), 11 armat (kal. 105-122 mm), 90 armat (150-155 mm), 68 haubic (105-122 mm) i 33 haubice (150-155 mm). W skład obrony przeciwlotniczej przed rozpoczęciem wojny wchodziło: 70 ckm-ów na podstawach przeciwlotniczych, 34 działa przeciwlotnicze (kal. 20 mm), 52 działa Bofors (40 mm) i 36 dział Bofors (kal. 76 mm). Poważną wadą armii fińskiej była słabo rozwinięta łączność, co dało o sobie znać w trakcie działań.\nFiński żołnierz z erkaemem Lahti-Saloranta M-26\nMarynarka wojenna miała trzydzieści cztery jednostki pływające, w tym dwa pancerniki obrony wybrzeża (o wyporności 3,5 tys. ton i 3,8 tys. ton, zwodowane w latach 1908 i 1918), trzy torpedowce, w tym jeden nowoczesny, pięć okrętów podwodnych , kilka kanonierek i stawiaczy min i okręt szkolny Suomen Joutsen. W jej skład wchodziła także licząca dziesięć kutrów Flotylla Ładoska. Trzy pułki i dwa samodzielne dywizjony artylerii nadbrzeżnej liczyły 291 dział kalibru od 100 mm do 305 mm. Ze względu na zamarzanie Bałtyku od listopada do marca, działania morskie były bardzo ograniczone. Artyleria wybrzeża odegrała dużą rolę w starciach, powstrzymując często ataki Armii Czerwonej przeprowadzane po skutej lodem wodzie.\nLotnictwo składało się trzech pułków: lotnictwa mieszanego (pięć eskadr i jeden klucz), lotnictwa myśliwskiego (dwie eskadry) i lotnictwa bombowego (dwie eskadry ), i wyposażone było w blisko 160 samolotów, w większości już odstających od nowoczesnych konstrukcji. Z tej liczby zdolnych do użycia było około 70 proc., w tym 46 myśliwców i 14 bombowców. Bazowały one na sześciu lotniskach. Brak środków spowodował ograniczenie lotów ćwiczebnych do około dziesięciu godzin miesięcznie.\nTransport w armii fińskiej w czasie wojny stanowiły głównie konie , zaprzęgane do sań (w czasie mobilizacji skonfiskowano ok. 60 tys. koni, ponieważ armia posiadała jedynie 4 tys. sztuk). Były one zorganizowane w kompanie transportowe, tzw. kuormastokomppania, w liczbie 77. Ponadto do dyspozycji wojska pozostawało ok. 6,4 tys. różnego rodzaju pojazdów mechanicznych (z których 4,4 tys. to ciężarówki).\nRadziecki plakat propagandowy z okresu wojny zimowej\nFinlandia miała za przeciwnika mocarstwo, które od dziesięciu lat intensywnie się zbroiło. W państwie o powierzchni 21,7 mln km², liczącym w 1939 roku 171 mln ludności znajdowało się pod bronią przeszło 2,5 mln ludzi, a w kilkunastu okręgach wojskowych, na które kraj był podzielony, było trzydzieści pięć korpusów piechoty, siedem korpusów kawalerii i cztery korpusy pancerne. W wojskach pancernych w 1939 roku znajdowało się ponadto: dwadzieścia cztery samodzielne lekkie brygady pancerne, cztery ciężkie brygady pancerne i trzy brygady czołgów - miotaczy płomieni. Każda lekka brygada pancerna miała 295 czołgów typu BT ( ros. bystrochodnyj tank - szybki czołg) i T-26 , a ciężka - 139 czołgów T-28 i T-35 .\nW dwu pięcioletnich planach gospodarczych 1928-1932 i 1933-1937 pierwszeństwo uzyskał przemysł zbrojeniowy. W wyniku jego i intensywnej rozbudowy oraz przeprowadzonych prac konstruktorskich szybko wzrastała produkcja uzbrojenia.\nW styczniu 1939 roku Armia Czerwona miała 56 tysięcy dział i moździerzy , 15 tys. czołgów i 8 tys. samolotów. Niektóre wzory uzbrojenia ustępowały wprawdzie najnowszym zdobyczom techniki (zwłaszcza w lotnictwie), lecz w licznych biurach konstruktorskich powstawały wciąż nowe modele. Uzbrojenie radzieckie wbrew powszechnemu mniemaniu nie odbiegało tak bardzo od poziomu techniki uzbrojenia i sprzętu w Europie i na świecie. Jak w każdym istniały modele nowsze i starsze, ale nawet hitlerowskie Niemcy nie miały tak rozbudowanej bazy naukowej, przygotowującej nowe wzory sprzętu pancernego, artyleryjskiego, lotniczego i nowe typy okrętów, zwłaszcza podwodnych. W sprzęcie pancernym, którego produkcję ZSRR rozwinął na masową skalę w latach trzydziestych, dominowały czołgi lekkie, zwłaszcza czołg BT . Wyprodukowano pięć jego wersji, różniących się ciężarem, grubością pancerza, kalibrem działa, liczbą karabinów maszynowych, prędkością, zasięgiem i liczbą członków załogi. Dwie wersje: dwunastoipółtonowy BT-5 i czternastotonowy BT-7, których produkcja przekroczyła 10 tysięcy sztuk, były najbardziej rozpowszechnione w Armii Czerwonej aż do pierwszych miesięcy wojny z Niemcami. Były one głównie przeznaczone do działań ofensywnych, zwłaszcza do głębokich wypadów po równych szosach zachodniej Europy. Mogły osiągać prędkość do 86 km/godz., co i w obecnych czasach jest dużym osiągnięciem. Taką prędkość osiągano po zrzuceniu gąsienic i przestawieniu czołgu na trakcję kołową. Obok lekkich, dziewięciotonowych czołgów T-26 Armia Czerwona była wyposażona w dwudziestoośmiotonowe czołgi średnie T-28 z armatą 76,2 mm oraz czterdziestopięciotonowe czołgi ciężkie T-35 z haubicą 76,2 mm i dwiema armatami 45 mm. Pewną nowością w armii radzieckiej, które nie znalazło wówczas naśladownictwa w innych armiach europejskich były czołgi amfibie . Związek Radziecki w zakresie produkcji broni pancernej pozostał wiodącym krajem aż do końca II wojny światowej, do czego w szczególności przyczynił się model czołgu średniego T-34 .\nZniszczony czołg radziecki - T-26 .\nGłównym mankamentem Armii Czerwonej było lotnictwo, które było wprawdzie duże liczebnie ale w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych odbiegało od lotnictwa brytyjskiego czy niemieckiego. Główne samoloty myśliwskie I-16 tzw. iszaki pamiętały jeszcze czasy wojny domowej w Hiszpanii, były wprawdzie zwrotne i silnie uzbrojone ale stosunkowo wolne jak na ówczesne czasy. Natomiast nowocześniejsze konstrukcje, takie jak: "latający czołg" Ił-2 czy myśliwiec Jak-1 na przełomie 1939 i 1940 r. wchodziły dopiero w fazę testów.\nOprócz ogromnej dysproporcji w siłach lądowych na korzyść Związku Radzieckiego przemawiała także duża przewaga w siłach morskich, Flota Bałtycka , która miała wspierać działania na Przesmyku Karelskim była najsilniejszym związkiem taktycznym z czterech flot radzieckich. W jej skład wchodziły 2 okręty liniowe, 2 ciężkie krążowniki, 26 niszczycieli, 65 okrętów podwodnych i 500 samolotów lotnictwa morskiego. Sytuację Finlandii pogorszyło jeszcze zajęcie Estonii przez ZSRR na mocy układu z Niemcami. Oprócz tego w okolicach Murmańska i Archangielska stacjonowała Flota Północna.\nArmia Czerwona przekroczyła granicę na Przesmyku Karelskim 30 listopada 1939 . Najpierw próbowano rozpoznać walką wysunięte umocnienia grupy "M". Działania te zostały wstrzymane na dwa dni przez siły osłonowe, które musiały się wycofać, ponieważ obrona tworzona przez grupę "M" została przełamana, a grupa "U" została zagrożona okrążeniem i odcięciem. Od trzeciego do piątego dnia starć siły radzieckie próbowały się przedrzeć przez odcinek umocnień grupy "R" i pozostałości po grupie "M". Dowództwo fińskie podjęło wtedy decyzję o wycofaniu oddziałów osłonowych na Linię Mannerheima . Wojska radzieckie dotarły do niej 6. dnia, a na niektórych odcinkach, w wyniku działań opóźniających Finów, nawet 11. dnia (Finowie stracili ok. 100 ludzi). W początkowej fazie natarcia duże trudności w osiągnięciu jakichkolwiek postępów w terenie sprawiały Armii Czerwonej rozbudowane pola minowe oraz liczne pułapki i miny-fugasy . Trudności te potęgował jeszcze fakt, iż atakujący na początku nie posiadali wykrywaczy min, które zostały dostarczone na front dopiero kilkanaście dni po ataku. Nie lada zadaniem okazało się także wykrycie fińskich stanowisk ogniowych, które zostały doskonale zamaskowane i raziły swoim celnym ogniem z niewiadomych kierunków.\n6. i 7. dnia próbowano przełamać obronę fińską dwiema dywizjami piechoty i jedną brygadą pancerną . Artyleria fińska czyniła duże spustoszenia w szeregach nacierającej piechoty, której mimo tego udało się wedrzeć na pozycje fińskie. Następnego dnia jednak została ona wyparta. W dzień Bożego Narodzenia Rosjanie próbowali zaatakować z prawego skrzydła, wykorzystując ciemności i śnieżną pogodę. Oddziałom tym udało się przekroczyć rzekę Vuoksi . Finowie w odpowiedzi przeprowadzili całą serię kontrataków od 26 do 28 grudnia i udało im się wyprzeć z powrotem zgrupowanie Armii Czerwonej. W rejonie Summa nastąpiło główne uderzenie, będące częścią radzieckiej ofensywy (przez teren ten prowadziła ważna droga do Vippuri i Helsinek ).\nNowo ściągnięte siły pozwoliły na rozpoczęcie 23 dnia kontrofensywy fińskiej w sile 5 dywizji - miały one okrążyć wojska radzieckie w rejonie Summa. Była to największa taka akcja w historii Finlandii. Zakończyła się jednak niepowodzeniem, a Finowie już pierwszego dnia musieli się wycofać na poprzednio zajmowane pozycje (było to spowodowane głównie zbyt słabym ostrzałem fińskiej artylerii oraz brakiem współpracy dowódców). Straty fińskie wyniosły 361 zabitych i 777 rannych.\nZaciekłe walki trwały cały dzień i ostatecznie zakończyły się odwrotem Rosjan. Nieprzyjaciel został także powstrzymany na południowym skrzydle, jeden z batalionów uderzył na Lotisaari (dużą wyspę na zamarzniętym jeziorze) i po całym dniu walk zniszczył cały regiment radziecki. Teraz Finowie zamierzali uderzyć w sam środek sił nieprzyjacielskich, jednak odkąd nie udało się zamknąć okrążenia oddziałów wroga na północy, tak teraz plan ten wydawał się nie mieć sensu. Pajari zdecydował się mimo to zaatakować. Prowadzący natarcie pluton przemieszczał się po lodzie, jednak z jego pierwotnego składu na drugi brzeg dostało się jedynie 8 ludzi, reszta zginęła. Pomimo tych strat atak był kontynuowany i fińskim oddziałom w niektórych miejscach udało się przełamać obronę radziecką. Teraz Pajari rzucił na Rosjan wszystkie siły jakie posiadał i pod koniec dnia zajął wszystkie pozycje rosyjskie. Zginęło tysiąc czerwonoarmistów, Finowie zdobyli dużo sprzętu (m.in. 20 czołgów i baterię dział). Także straty atakujących były duże (około 100 zabitych i 200 rannych), ale takie zwycięstwo było krzepiące. Była to naprawdę wyjątkowa sytuacja, gdy wojska fińskie rozgromiły Rosjan w ataku czołowym.\nNastępnego dnia Pajari prowadził natarcie - 18. dnia dotarło ono do Ägläjärvi i w 23. dniu zajęło je. Wtedy to niespodziewanie okazało się, że na obszarze tym działają dwie dywizje radzieckie – 139 i 75. Czołowe oddziały fińskie osiągnęły linię rzeki Aittojoki w nocy 23. dnia. Cała akcja Finów zakończyła się nadzwyczajnym sukcesem, bo unicestwieniu uległa prawie cała 139 dywizja, a 75 odniosła ciężkie straty. Rosjanie stracili 4 tys. zabitych (niektórzy historycy szacują tę liczbę nawet na 6 tys.). Finowie stracili 2 tys. zabitych i rannych (30% stanowili oficerowie). W rejonie Ilomantsi żadna ze stron nie miała już dość sił, aby przeważyć szalę zwycięstwa na swoją stronę, więc front się ustabilizował.\nIV Korpus armii fińskiej otrzymał rozkaz uderzenia na nieprzyjaciela z Lemetti aby w ten sposób zagrozić skrzydłu wojsk radzieckich nadchodzących z rejonu Salmi-Koirinoja. Dwie próby wykonania rozkazu w czasie 12 i od 17 do 19 dnia nie powiodły się. Pomimo tego korpus szykował się do następnego ataku aby w ten sposób nie dać czasu Sowietom na przegrupowanie sił. Główna oś natarcia była skierowana przeciwko 18 Dywizji radzieckiej znajdującej się w Ruhtinaanmäki. Sukcesem tej akcji było osiągnięcie drogi do Uomaa ( 3 stycznia 1940 r.).\nTo dało Finom możliwość rozszerzenia kontrofensywy , w którym to celu przysłano posiłki w sile 14 800 ludzi. Planowano odcięcie dróg zaopatrzenia wroga, osłabienie go w ten sposób, a następnie ostateczne zniszczenie. Sformowano dwie jednostki uderzeniowe: jedną pod dowództwem płk H. Hannukseli, drugą pod dowództwem płk P. Autiego. Natarcie rozpoczęło się 6 stycznia. Rosjanie w odpowiedzi na tę akcję nie zarządzili odwrotu tylko zaczęli się okopywać. Taka postawa umożliwiła Finom kontynuowanie ofensywy. Pozostawiono jedynie niewielkie siły do pilnowania osaczonego nieprzyjaciela. Te pozostawione na tyłach posterunki zostały później nazwane motti (kotły). Ostatecznie płk Auti ze swoim oddziałem dotarł do Koirinoja w 11 dniu doprowadzając tym samym do całkowitego okrążenia 168. dywizji. Także 18 Dywizja i 34 Brygada Pancerna zostały rozbite w kilka odrębnych motti.\nRosyjski ręczny karabin maszynowy DP , będący na uzbrojeniu armii radzieckiej w czasie wojny zimowej\nOkrążeni czerwonoarmiści otrzymywali zaopatrzenie z powietrza a 168 Dywizja po lodzie przez jezioro Ładoga – to ostatnie wkrótce stało się niemożliwe ze względu na zajęcie wysp na tym akwenie przez Autiego. Powstały trzy główne motti, zachodni Lemetti, wschodni Lemetti i tzw. motti regimentowy obsadzony przez jeden z regimentów 168 Dywizji. Reszta dywizji została okrążona w rejonie Kitelä. Zachodnie Lemetti było bronione przez 32 czołgi i 6 dział oraz lekkie moździerze , a zostało oczyszczone 4 lutego . Wschodnie Lemetti dysponowało dużo większymi siłami – było tu m.in. 70 czołgów i 20 samochodów pancernych, które zostały okopane. Rosjanie próbowali się wyrwać z okrążenia, ale zostali całkowicie zniszczeni. Motti regimentowe zostało później podzielone na kilka mniejszych i ostatecznie przestało istnieć 18 lutego . Finowie zdobyli 20 czołgów i 30 dział oraz duże ilości amunicji. Resztki 168 dywizji utrzymywały się na swoich pozycjach aż do końca wojny. Ta wielka kontrofensywa była możliwa tylko dzięki utrzymaniu się Finów na linii rzeki Kollaa. Regiment broniący tego bardzo ważnego obszaru stracił aż 56% swojego stanu osobowego (1665 ludzi), mimo tego nie wycofał się, ponieważ jego żołnierze zdawali sobie sprawę, jak wielkie znaczenie ma utrzymanie obrony w tym rejonie. Całkowite straty II Korpusu w czasie całej wojny wyniosły 3725 zabitych i 9651 rannych oraz 572 zaginionych, co dawało łącznie 13 948 ludzi. Nieprzyjaciel został zatrzymany i w większości zniszczony, ale II korpus wielokrotnie musiał być wzmacniany posiłkami, które tak bardzo były też potrzebne na Przesmyku Karelskim .\nKarabin Mosin wz. 1891, w taką broń była uzbrojona piechota radziecka\nNa północy pomiędzy Porajärvi i Salla, Rosjanie posiadali 9 Armię (w sile pięciu dywizji). Główny punkt natarcia wojsk rosyjskich był skierowany na Salla, gdzie były dwie fińskie dywizje. Suomussalmi zostało zaatakowane przez dwie, a Kuhmo przez jedną dywizję. Jeden pułk został skierowany do Lieksa, ale bez rozkazu do dalszego ataku. W Suomussalmi prowadząca natarcie 163 Dywizja Strzelecka miała na celu zdobycie skrzyżowania dróg, a 44 Dywizja Strzelecka (częściowo zmotoryzowana) miała nacierać w kierunku na Oulu . Fińskie oddziały na tym obszarze miały do dyspozycji tylko jeden batalion zgrupowany głównie na terenie wioski. Niektóre jednostki zostały umieszczone na obydwu oczywistych kierunkach przyszłego ataku, na drodze Juntusranta i "sławnej" drodze Raate .\nDroga Raate – miejsce największego zwycięstwa Finów, w którym całkowicie została rozbita 44 Dywizja\nPo późniejszym przybyciu posiłków siły fińskie osiągnęły stan 3600 żołnierzy, nie posiadały jednak w ogóle artylerii . Rosjanie posiadali 23 tys. żołnierzy, 188 dział i 45 czołgów. Mając taką przewagę posuwali się z dużą prędkością do przodu drogami Juntusranta i Raate. Finowie musieli się ciągle wycofywać w obliczu takich sił, 6. dnia spalili Suomussalmi przed jego opuszczeniem. Do zgliszcz tej wioski Rosjanie wkroczyli 8 grudnia . Sytuacja zaczęła się stawać bardzo groźna dla oddziałów fińskich w tym rejonie. Rezerwowa 9 Dywizja Piechoty z Oulu już wysłała dwa swoje pułki na inne odcinki frontu i dlatego nie dysponowano dużymi odwodami dla wsparcia obrońców.\nRankiem 7 grudnia płk Hjalmar Fridolf Siilasvuo otrzymał rozkaz sformowania brygady z pozostałości po 9 Dywizji Piechoty. Brygada ta miała przybyć do Suomussalmi. Pierwsze jednostki stawiły się tam 9 grudnia . Siilasvuo planował wykonanie kontrataku, dlatego teraz jego głównym celem było odcięcie nieprzyjaciela od dróg zaopatrzenia (droga Raate), a później uderzenie na wioskę. 10. dnia Finowie zajęli drogę i zablokowali ją. Pod koniec dnia w ich posiadaniu znajdował się 5-kilometrowy jej odcinek. Następnego dnia główna część sił fińskich ruszyła w stronę wioski i pokonała jeden ze znajdujących się tam punktów oporu. Generalny szturm na Suomussalmi rozpoczął się w kolejnym dniu. Armia radziecka była tam dobrze okopana, a atakujący ze względu na brak artylerii zaczęli tracić impet natarcia. Atak został zatrzymany 20 grudnia . Ale akurat wtedy przybyły posiłki. Część nowych oddziałów miała rozkazy uderzenia też na Rosjan w rejonie Piispanjärvi i Palovaary oraz odcięcia ich zaopatrzenia z Suomussalmi do Juntusranta. Jednak Finowie planujący atak zostali zaskoczeni 23 grudnia nagłym uderzeniem rosyjskim, wspieranym przez ciężką artylerię i 12 myśliwców.\nCiężki karabin maszynowy Maxim wz. 1910, będący na uzbrojeniu wojsk radzieckich i fińskich\nGłówne uderzenie zostało przeprowadzone 5 stycznia z trzech kierunków. 6. dnia Sowieci wykazywali już duże zmęczenie walką i próbowali przebić się we wschodnim kierunku, ale zostali odparci. Pomiędzy 6. a 7. dniem około północy znowu została podjęta próba wymknięcia się, która znowu zakończyła się porażką. W ciągu kilku następnych dni dywizja została podzielona na mniejsze części i całkowicie zniszczona. Straciła ona ok. 70% swojego stanu wyjściowego (niektórym mniejszym jednostkom udało się prześliznąć przez luki w fińskim okrążeniu), ponadto Finowie wzięli ok. 1200 jeńców. Praktycznie całe wyposażenie dywizji południowoukraińskiej zostało zdobyte. Oulu dzięki tym sukcesom było teraz bezpieczne. Płk Siilasvuo za te sukcesy został awansowany do stopnia generała majora. Dowódca zniszczonej dywizji kombryg Aleksiej I. Winogradow, szef sztabu płk Onufrij I. Wołkow i szef oddziału politycznego dywizji komisarz pułkowy I. T. Pachomienko zostali skazani przez Sąd Polowy 9 Armii na karę śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano 11 stycznia 1940 .\nW Kuhmo Sowieci mieli ok. 12 tys. ludzi przeciwko 1200 Finom. 6 grudnia oddziały fińskie zostały stamtąd wyparte. Dowództwo fińskie zdecydowało się na przysłanie posiłków złożonych z rezerwowych jednostek, które miały sformować odrębną brygadę dowodzoną przez płk Vuokko. Brygada ta znalazła się w Kuhmo 8 grudnia, następnie przeprowadziła udany kontratak i odzyskała część straconego terenu. Zmusiła także niektóre jednostki nieprzyjaciela do wycofania się z powrotem za granicę na terytorium ZSRR, jednak główna część sił nadal pozostawała na swoim miejscu. Po zakończeniu walk w Suomussalmi, 9. dywizja mogła zostać przerzucona w ten rejon i otrzymała zadanie zniszczenia wrogiej dywizji. Rozkaz jednak okazał się trudny do wykonania, bo Rosjanie stawili zacięty opór i dywizja pozostawała w okrążeniu (w swoim motti) aż do zawarcia pokoju.\nW rejonie Salla Sowieci mieli dwie dywizje: 122 i 88. Ich celem było zdobycie Rovaniemi , które zamierzano opanować w dwa tygodnie, a następnie miano napierać w kierunku Tornio . Oddziały fińskie nie mogły opóźnić ataku i musiały spalić wioskę Salla 9 grudnia. Dowództwo sformowało batalion w Rovaniemi z wszystkich żołnierzy, jakich udało się tam znaleźć. Także 2 oddziały tzw. sissi zostały posłane w rejon walk. 11 grudnia Mannerheim sformował nową jednostkę dowodzenia tzw. Grupę Laponia i mianował gen. majora K. M. Walleniusa na jej dowódcę. W skład grupy wchodziły też oddziały w Salla i w Petsamo . Pierwszą akcją jaką zorganizowało nowo powstałe zgrupowanie był kontratak na Rosjan zlokalizowanych w Pelkosenniemi. Atak miał prowadzić przez północne skrzydło wroga, a następnie miano podjąć próbę znalezienia się na jego tyłach. W początkowej fazie natarcia wydawało się, że Rosjanie utrzymają swoje pozycje. Ale wtedy dwie fińskie kompanie przypadkowo natknęły się, a następnie zaatakowały rosyjski skład zaopatrzenia i zniszczyły go. To wywołało panikę wśród Sowietów, którzy myśleli, że zostali otoczeni i zaczęli uciekać na wschód. Wówczas część oddziałów fińskich udała się w stronę Salla, gdzie Rosjanie próbowali się przedrzeć do drogi do Kemijärvi. Nie powiodły się próby zniszczenia z marszu nieprzyjaciela, który się okopał. Przy użyciu jednostek sissi Finowie zdołali wyprzeć Sowietów na wschód w dniach od 13 do 16 grudnia.\nDaleko na północy rosyjska 14. armia miała 3 dywizje przeznaczone do ochrony bardzo ważnego portu w Murmańsku i do opanowania wybrzeża przy Petsamo , aby uniemożliwić obcą pomoc dla Finlandii, która posiadała tu swój jedyny niezamarzający port. Finowie mieli tu jedną kompanię, dysponującą jedną baterią dział, które pochodziły z 1887 r. Wycofali się oni po kilku starciach, następnie osiągnęli linię rzeki Nautsi, która miała stanowić pozycję obronną. Po przekroczeniu fińskiej granicy Rosjanie spalili port w Liinahamari i zatopili wszystkie znajdujące się tam statki. Armia Czerwona osiągnęła na tym obszarze swoje główne cele, a Finowie nie przejawiali zainteresowania tym terenem, więc sytuacja do końca wojny nie uległa tu zmianie.\nOd początku lutego Sowieci zaczęli być coraz bardziej aktywni w regionie Summa. Ostrzeliwano ciężką artylerią fińskie pozycje, z dużym natężeniem działało też radzieckie lotnictwo bombowe, wszystko to miało na celu wyrządzenie jak największych szkód w fortyfikacjach linii Mannerheima. Podejmowano także liczne próby rozpoznania walką w celu znalezienia słabych punktów w obronie fińskiej. Działania takie trwały od 1 lutego do 10 lutego . Niektóre z sowieckich ataków rozpoznawczych zagroziły poważnie Finom i doszło niemalże do przełamania ich obrony. Np. 5 lutego jedna z kompanii (w wiosce Summa) straciła kolejno trzech swoich dowódców podczas odpierania ataku. W czasie tych 10 dni zmasowanego ostrzału i zaciętej walki, obrońcy byli już bardzo zmęczeni przedłużającą się walką. Niektórzy oficerowie raportowali, że ich podwładni śpią na warcie w okopach, nawet gdy w tym samym czasie atakują czołgi czy dochodzi do nalotów.\nDo zmiany sił przebywających na posterunkach w celu dania odpoczynku najbardziej zmęczonym oddziałom doszło 10 lutego , okazało się to możliwe ze względu na przerwy w ostrzale radzieckim. 3 Dywizja (poprzednio 6 Dywizja) – mimo że nie otrzymała posiłków, była nadal zdolna do utrzymania pozycji i zadania nieprzyjacielowi ciężkich strat (5000 zabitych i 60 zniszczonych czołgów). 11 lutego zaczęła się wreszcie długo przygotowywana ofensywa na froncie na Przesmyku Karelskim .\nW nocy 12 lutego , 5 Dywizja podejmowała dalsze próby kontrataków, które zakończyły się jednak niepowodzeniem. W dodatku obrońcy nie posiadali żadnych schronień, a noc była bardzo chłodna (temperatura dochodziła do minus 25-30 °C). Rano jeden z regimentów 5. dywizji uderzył na rosyjskie linie, ale został odrzucony z powrotem przez czołgi przeciwnika. Przez cały dzień Sowieci podejmowali próby przełamania tymczasowej fińskiej obrony, ale nie udało im się osiągnąć zamierzonych celów. Co nie zmieniało faktu, że 3 i 5 dywizja została pokonana. Jednostki te nie miały możliwości powrotu na utracone pozycje, a nieprzyjacielski ogień uniemożliwiał dosłanie posiłków. W nocy Finowie podjęli decyzję przemieszczenia jednego z regimentów 21. dywizji (z okolic Taipale) do Lähde.\nObydwie zagrożone zniszczeniem dywizje otrzymały niewielkie zaopatrzenie i posiłki. Następnego ranka Mannerheim przybył do siedziby II Korpusu aby sprawdzić ogląd sytuacji. Podjęto decyzję podziału korpusu i sformowania nowej jednostki w celu obrony lewego skrzydła II Korpusu. Następnej nocy 3 i 5 dywizja wycofały się 5 km do tyłu na bardziej nadające się do obrony pozycje i zaczęły się tam okopywać. Dosłano tam także świeże oddziały w celu wzmocnienia obrony. Jednak rosyjskie uderzenie na te prowizoryczne umocnienia wykazało, że nie wytrzymają one długo naporu nieprzyjaciela, więc Mannerheim wydał rozkaz wycofania się na drugą linię obrony (w czasie tych walk II Korpus poniósł duże straty, które wynosiły: 1531 zabitych i 4430 rannych oraz 445 zaginionych). Druga linia obrony nie stanowiła jednak poważniejszej przeszkody dla wojsk radzieckich ze względu na swoje tymczasowe i wzniesione szybko fortyfikacje. Linia ta została osiągnięta przez Sowietów 17 lutego a następnie przełamana w rejonie drogi do Viipuri . Jednak rosyjskie czołgi, które zostawiły swoją piechotę z tyłu obawiały się, że bez jej wsparcia mogą być łatwo zniszczone i dlatego zatrzymały się. Inny wyłom został dokonany w pobliżu Näykkijärvi, gdzie świeżo przysłany batalion opuścił w panice swoje pozycje.\nGen. por. Hugo Österman – dowódca Armii Przesmyku Karelskiego cierpiał w tym okresie na załamanie nerwowe, dlatego też jego miejsce zajął gen. por. Erik Heinrichs – dotychczasowy dowódca III Korpusu Armijnego. Toczące się w międzyczasie negocjacje pokojowe wymagały aby utrzymać jak najwięcej terenu, co dawało lepszą pozycję przetargową w rozmowach fińskim przedstawicielom. 25 lutego , oddziały rosyjskie wykorzystały jedną z luk w fińskich pozycjach i zagroziły tyłom 5 Dywizji. Aby zażegnać powstałe niebezpieczeństwo wykonano desperacki kontratak, w którym udział wzięła dopiero co utworzona fińska kompania pancerna. Debiut okazał się jednak nieudany ( czołgi były zbyt lekkie na zalegającą grubą warstwę śniegu) i wszystkie maszyny z wyjątkiem jednej zostały zniszczone. Po niepowodzeniu kontrataku I i II Korpus otrzymały rozkazy wycofania się na tworzoną teraz trzecią linię obrony (zaczynającą się od Viipuri i ciągnącą się wzdłuż rzeki Vuoksi do Taipale).\nFinowie ze zwłokami zamarzniętego żołnierza Armii Czerwonej\nNa odcinku frontu w pobliżu Taipale Sowieci nacierali dużymi siłami już od 8 lutego . Pozycje przechodziły tu często z rąk do rąk, ale w wyniku zaciekłych walk czerwonoarmiści zostali pobici i musieli się wycofać z powrotem. Nowy dowódca gen. mjr Paavo Juho Talvela (który przyszedł na miejsce Laatikainena) polecił zbudowanie linii tyłowej, kilka kilometrów za głównymi umocnieniami (linia ta została nazwana linią T), na wypadek gdyby Sowietom udało się przedrzeć przez główne pozycje obrony. Straty fińskie zaczęły osiągać wówczas niepokojące rozmiary np. III korpus stracił 4888 ludzi w okresie od 4 lutego do 2 marca . Armia radziecka osiągnęła pierwsze zabudowania Viipuri już 1 marca ale główne natarcie na linię "T" zaczęło się 4 marca. Dowódca Frontu Północno-Zachodniego komandarm I st. Siemion Timoszenko chciał mocnym uderzeniem zablokować siły fińskie i zapobiec dostarczaniu posiłków do Viipuri. Następnego ranka dywizja rosyjska uderzyła po lodzie zatoki o tej samej nazwie co leżące nad nią miasto, w celu odcięcia fińskich linii zaopatrzeniowych prowadzących z południowej Finlandii do Viipuri . Siłom tym udało się zdobyć mały przyczółek. Finowie szybko zorganizowali specjalną grupę mającą przeszkodzić czerwonoarmistom. Mimo tych działań nieprzyjaciel zdołał w dniu 7 marca zablokować główną drogę pomiędzy Säkkijärvi i Viipuri.\nW obliczu takiego zagrożenia wydzielono szczupłe siły z głównych linii obronnych, którym udało się zahamować postępy Rosjan, mimo tego, że 13 marca (w dniu ogłoszenia zawieszenia broni) na przyczółku było już 6 dywizji wroga. Fińskie straty w ciągu tych 2 długich tygodni walki wzrosły do 5200 żołnierzy (8% strat w całej wojnie). Liczba ta pokazuje, z jaką zaciętością bronili się Finowie. W rejonie Tali, Sowieci przebili się przez linię "T", ale ich działania były zbyt powolne, aby osiągnąć zaskoczenie i pokonać obrońców. W Vuosalmi broniąca się 2 Dywizja przyjęła na siebie kilka ataków do chwili, gdy musiała się wycofać na linię rzeki Vuoksi .\nFińska ludność Przesmyku Karelskiego w czasie ewakuacji przed przekazaniem terytorium ZSRR. Marzec 1940.\nW nocy z 12 na 13 marca 1940 w Moskwie ustalono warunki traktatu pokojowego i podpisano go. Finlandia straciła 35 tys. km² swego terytorium, 430 tys. ludzi utraciło dach nad głową. Ludność scedowanego na rzecz ZSRR terytorium Finlandii, w tym mieszkańcy miasta Viipuri , opuściła przekazane ZSRR tereny, nie chcąc znaleźć się pod władzą sowiecką - ZSRR otrzymał w konsekwencji tereny fińskie bez zamieszkującej jej ludności (12% populacji Finlandii). W wyniku działalności lotnictwa sowieckiego życie straciło 826 osób cywilnych. Armia fińska straciła 22 849 ludzi (zabitych i zaginionych) i 43 557 rannych (z których 10 tys. pozostało do końca życia inwalidami) oraz 100 samolotów. Oficjalne dane sowieckie podają, że Armia Czerwona straciła 230 tys. ludzi oraz 1500 czołgów i ponad 600 samolotów, ale np. badania podjęte przez Wehrmacht w 1941 r. szacują liczbę zabitych na 273 tys., a rannych na 800 tys. Nawet Nikita Chruszczow w swoich pamiętnikach stwierdził, że ZSRR stracił milion ludzi (zabitych i rannych). Jak wykazały doświadczenia wojny roku 1941 przesunięcie granicy na Przesmyku Karelskim na rzecz ZSRR było całkowicie pozbawione znaczenia militarnego. Zagrożenie niepodległości Finlandii w wyniku wojny zimowej i poniesione straty terytorialne spowodowały natomiast, że Finlandia porzuciła przy zmianie koniunktury politycznej politykę neutralności i stała się sojusznikiem III Rzeszy podczas jej agresji na ZSRR .\nTerytoria utracone przez Finlandię na rzecz ZSRR w 1940\nDziałania fińskie były w dużej części oparte na taktyce wojny podjazdowej . Ponadto Finowie zastosowali szereg nowatorskich metod, takich jak wykorzystanie szybkich jednostek narciarzy, stosowanie umundurowania maskującego, wykorzystanie znajomości terenu - ludzie walczyli najczęściej niedaleko od swojego miejsca zamieszkania. Nie cofano się także przed użyciem bardzo prostych metod, takich jak choćby koktajle Mołotowa , które z powodu niewystarczającej ilości broni przeciwpancernej musiały wystarczyć Finom do powstrzymania rosyjskich czołgów.\nNależy też wspomnieć o bardzo ciężkich warunkach atmosferycznych panujących w czasie wojny. Nierzadko walki toczono przy -40 °C (niska temperatura była raczej sprzymierzeńcem Finów, przyzwyczajonych do takich warunków). Bardzo często nie podejmowano kontaktu z bojowymi jednostkami Armii Czerwonej , a uderzano w takie cele, jak np. kuchnie polowe, które były bardzo istotne w tych trudnych warunkach, strzelano do żołnierzy gromadzących się przy ogniskach. Świetnie wyszkoleni fińscy strzelcy wyborowi (z których wielu było w cywilu traperami i myśliwymi, więc broń była im nieobca), nazywani przez Rosjan "białą śmiercią", czynili duże spustoszenia w oddziałach radzieckich, a jeszcze większe w ich umysłach przez wywołanie permanentnego uczucia zagrożenia niespodziewanym strzałem "w plecy". Armia fińska udowodniła także, że liczne zagony pancerne są do zatrzymania. Radzieckie czołgi poniosły duże straty głównie wskutek słabego opancerzenia, które nie chroniło ich przed ogniem fińskich armatek przeciwpancernych Boforsa . Ponadto wojska pancerne ZSRR miały duże problemy ze sforsowaniem żelbetowych umocnień fińskich ponieważ dysponowały zbyt małym kalibrem, aby zniszczyć fińskie bunkry trzeba było dopiero ściągać na front ciężką artylerię. Jej użycie nastręczało dużych trudności ze względu na kiepskie drogi w rejonie walk. ZSRR mimo, iż posiadał ogromną ilość różnorakiego uzbrojenia nie mógł wykonać uderzenia takiego jakie miało miejsce w wojnie obronnej w Polsce przez Niemców z trzech przyczyn: po pierwsze brakowało współdziałania broni pancernej z lotnictwem, po drugie główny atak nastąpił na stosunkowo wąskim i umocnionym odcinku, który uniemożliwiał rozwinięcia szerokiego natarcia i po trzecie wyjątkowo ostra zima komplikowała szybkie przemieszczanie się oddziałów zmechanizowanych ze względu na zamarzanie paliwa i oleju w silnikach. Niemcy, którzy do zimy 1941/1942 stosowali z wielkim powodzeniem strategię blitzkriegu nie wyciągnęli lekcji z doświadczeń radzieckich w Finlandii i musieli także zapłacić za to później dużą cenę.\nRadziecki myśliwiec I-16 z fińskimi oznaczeniami\nKu zaskoczeniu Stalina, inwazji ZSRR na Finlandię nie poparli fińscy socjaliści, którzy stanęli do walki z najeźdźcą. Na korzyść Finów działały też niekompetencja i przecenianie swoich sił przez rosyjskich dowódców pochodzących z nadania politycznego. Dowódcy radzieccy oraz żołnierze byli stale w niepewności, czy im samym albo ich rodzinom nie grozi np. stanięcie przed plutonem egzekucyjnym za zdradę (jako którą rozumiano np. odwrót w obliczu przewagi nieprzyjaciela).\nArmia sowiecka była też praktycznie nieprzygotowana na wojnę w warunkach zimowych i leśnych. Była też uzależniona od transportu samochodowego, co wymagało sporych ilości materiałów pędnych i części zamiennych, ponadto bardzo często pojazdy musiały mieć włączone silniki przez całą dobę, aby nie zamarzło w nich paliwo. Z kolei dużą trudnością dla armii fińskiej były braki w zaopatrzeniu, które musiano uzupełniać z materiałów zdobytych na wrogu. Należy też wspomnieć o tym, że dużą część armii radzieckiej stanowili żołnierze pochodzący z południowych terenów ZSRR (głównie Ukraińcy ), było to spowodowane obawą Stalina, że żołnierze z terenów sąsiadujących z Finlandią mogą przechodzić na stronę wroga. To sprawiło, że żołnierze sowieccy nie mieli w ogóle doświadczenia w walkach w warunkach arktycznych oraz brakowało im umiejętności przeżycia w lesie, czego nie można powiedzieć o Finach, z których ogromna większość pochodziła z terenów wiejskich i w lasach spędziła większość swojego życia.\nPewne innowacje Finowie poczynili też w dziedzinie walki powietrznej: tworzyli formacje samolotów składające się z 4 sztuk każda (jednostka taka dzieliła się następnie na grupę 2 samolotów lecących nisko i 2 lecących wyżej), taktyka taka okazała się skuteczniejsza od rosyjskiej formacji delta (3 samoloty w każdej jednostce) i została wkrótce przyjęta przez większość sił powietrznych wszystkich krajów biorących udział w II wojnie światowej . Fińskie myśliwce zadały w całej wojnie bardzo duże straty radzieckiemu lotnictwu bombowemu, które odniosło tylko ograniczone sukcesy w realizacji swoich celów.\nŻołnierze fińscy w okopach na Linii Mannerheima .\nWalka fińskiego Dawida z radzieckim Goliatem wywołała na świecie duże poruszenie i falę poparcia dla narodu fińskiego. Z bardziej wymiernych efektów wsparcia Finlandii należy wymienić głównie plany angielsko-francuskie, które zakładały wysadzenie desantu alianckiego w rejonie Petsamo . Od samego początku zakładano udział w tej operacji wojsk polskich znajdujących się na obczyźnie (w szczególności lotników). Desant aliancki miał liczyć od 13 do 17 tys. żołnierzy, a jego zadaniem było odcięcie połączenia z Murmańskiem . Plan ten oczywiście nie mógł mieć szans powodzenia ze względu na szczupłość wysyłanych sił i w końcu nie doczekał się realizacji. Strona polska deklarowała udział w operacji Brygady Strzelców Podhalańskich . Oprócz wariantu petsamskiego rozważano także możliwość wylądowania w Norwegii w rejonie Narwiku (przy czym obawiano się tu reakcji III Rzeszy , która mogła utracić szwedzką rudę) i następnie przemarsz do Finlandii, plan ten został zrealizowany jednak nieco później i w zupełnie innej formie już po ataku Niemiec na Norwegię. Oprócz tego Francuzi proponowali uderzenie na Baku w sile 150 tys. ludzi w celu odcięcia Związku Radzieckiego od źródeł ropy naftowej. Jednak zapowiedzi francusko-angielskie tak jak i wcześniej w przypadku Polski skończyły się jedynie na czczych obietnicach a osamotniona Finlandia została pozostawiona sama sobie.\nNależy zaznaczyć, że wielkość pomocy zagranicznej dla Finlandii była zarówno w trakcie wojny, jak i w późniejszych publikacjach często wyolbrzymiana przez stronę sowiecką. Realnie duża część tej pomocy pozostała jedynie w zapowiedziach, a nawet ten sprzęt, który dotarł do Finlandii często dotarł dopiero po zakończeniu działań wojennych. Spowodowało to, że po zakończeniu wojny w wielu kategoriach sprzętu Armia Fińska była silniejsza niż przed jej rozpoczęciem. Również jakość podarowanego sprzętu w wielu wypadkach była dyskusyjna, przykładowo Francuzi przysłali działa z początku XX wieku, pochodzace ze zdobyczy wojennych w Sewastopolu podczas interwencji w latach wojny domowej.\nOchotnicy norwescy .\nByły to oddziały tworzone z ochotników z zagranicy na terenie Laponii . Słowo sisu jest fińskim określeniem odnoszącym się do cechy narodowej, oznaczającej upór, a raczej determinację. Dowódcą tego oddziału był fiński oficer Bertil Nordlund. Jednostka ta jednak nigdy nie osiągnęła dużej liczebności (przy końcu wojny służyło w niej 153 ochotników z różnych krajów).\nDo Finlandii przybyło 60 pilotów z zagranicy, którzy zostali wysłani do Lentorykmentti 19 (19 Regiment Powietrzny). W walkach poległo 3 Szwedów , 4 Duńczyków , 1 Włoch i 1 Węgier .\nSzwedzi byli największą obcą grupą narodową w fińskiej armii. Służyło ich ok. 8 tys. w różnych formacjach. Najważniejszą szwedzką jednostką był Szwedzki Korpus Ochotniczy (Svenska Frivilligkåren) pod dowództwem gen. mjr. Ernsta Lindera , składający się z trzech batalionów piechoty, kompanii strzeleckiej, kompanii saperów i trzech baterii artylerii.\nW armii fińskiej służyło 700 Norwegów , którzy zostali w większości wcieleni do jednostek szwedzkich.\nTylko Węgry wysłały zorganizowaną jednostkę ochotniczą spełniającą wymagania fińskie. Składała się ona z 356 ludzi, którzy odbyli 1-miesięczne szkolenie na Węgrzech. Grupa ta dotarła do Finlandii 2 marca i stacjonowała w Laponii. Oddziałami tymi dowodził kpt. Imre Keméri-Nagy, który posiadał już doświadczenie zdobyte na terenie okupowanej przez Węgry części Słowacji.\nInne państwa wyraziły zgodę na sprzedaż lub przekazanie sporych ilości potrzebnej Finom broni:\nSzwecja: 72 działa polowe, 85 dział przeciwlotniczych, 18 dział przeciwpancernych, 12 samolotów Gloster Gladiator (dla szwedzkich pilotów), 100 rkm-ów , 77 000 karabinów\nWielka Brytania: 66 działek przeciwlotniczych, 200 karabinów przeciwpancernych Boys , 33 samoloty Gloster Gladiator , 12 samolotów Hawker Hurricane , 17 samolotów Westland Lysander , 24 bombowce Bristol Blenheim oraz 30 mln pocisków\nO wojnie zimowej powstał w 1989 roku fiński film wojenny "Talvisota" w reżyserii Pekki Parikki. Opowiada o niej także utwór szwedzkiej grupy power metalowej Sabaton pod tytułem "Talvisota".\nÓwczesny prezydent Finlandii, Kyösti Kallio , podpisując traktat pokojowy, zacytował Biblię: "Biada złemu pasterzowi, który trzodę porzuca. Miecz niech spadnie na jego ramię i na jego prawe oko! Niech uschnie jego ramię, a prawe oko niech całkiem zagaśnie!". Parę miesięcy po podpisaniu pokoju w Moskwie Kallio doznał udaru mózgu, w wyniku którego jego ręka została sparaliżowana.\nPo zakończeniu wojny Stalin zażądał od generałów wyjaśnienia przyczyn tego pyrrusowego zwycięstwa . Odpowiedzi, które usłyszał były dość kuriozalne. Jeden z dowódców stwierdził, iż podstępni Finowie często atakowali podczas popołudniowej drzemki, której według regulaminu codziennie zażywali żołnierze Armii Czerwonej. Inny usiłował tłumaczyć, iż wojsko radzieckie zaskoczył fakt, że powierzchnia Finlandii "pokryta jest gęstym lasem". Stalin na to odpowiedział: Już czas, aby nasza armia wiedziała, że tam są lasy..\n(stan w dniu 30 listopada 1939 )\nnaczelny dowódca armii fińskiej – marszałek Carl Gustaf Mannerheim ,\nszef sztabu – gen. por. Karl Lennart Oesch .\nII Korpus Armijny – dowódca: gen. por. Harald Öhquist :\nIII Korpus Armijny – dowódca: gen. mjr Ajax Erik Heinrichs :\nIV Korpus Armijny – dowódca: gen. mjr Juho Heiskanen :\nGrupa "Północna Finlandia" – dowódca: gen. mjr Wiljo Tuompo :\nGrupa "Północna Karelia" – dowódca: płk Erkki Raappana :\nGrupa "Laponia" – dowódca: gen. mjr Kurt Martti Wallenius :\nGrupa Alandzka – dowódca: gen. mjr Edvard Hanell :\nObrona Wybrzeża Jeziora Ładoga – dowódca: płk Eino Iisakki Järvinen .\n9 Dywizja Piechoty w Oulu ,\nWojska Lotnicze – dowódca: gen. mjr Jarl Frithiof Lundquist :\nMarynarka Wojenna – dowódca: gen. mjr Väinö Valve .\nKorpus Obrony Kraju – dowódca: gen. por. Kaarlo Lauri Torvald Malmberg .\nPomocnicza Służba Kobiet "Lotta" – szef: Fanny Luukonen.\nOrganizacja Armii Czerwonej\ndowódca: komandarm 2 stopnia Kirył A. Miereckow ,\nszef sztabu: komdiw Nikandr J. Czybisow.\n7 Armia – dowódca: komandarm 2 stopnia Wsiewołod F. Jakowlew :\n8 Armia – dowódca: komdiw Iwan N. Chabarow :\nMarynarka Wojenna – ludowy komisarz i naczelny dowódca marynarki wojennej: fłagman fłota II stopnia Nikołaj G. Kuzniecow :\nFlota Bałtycka – dowódca: fłagman fłota II stopnia Władimir F. Tribuc ,\n↑ zastąpił Woroszyłowa\n↑ G.F. Krivosheev, Soviet Casualties and Combat Losses in the Twentieth Century, 1997, , Greenhill Books\n↑ W roku 1939 stan całej Kriegsmarine (na Morzu Północnym i Bałtyku ) wynosił: 2 okręty liniowe, 3 pancerniki, 8 krążowników, 22 niszczyciele, 16 torpedowców, 10 eskortowców, 52 okręty podwodne i 32 trałowce, stan Floty Bałtyckiej - 2 pancerniki, 2 krążowniki, 2 lekkie krążowniki, 19 niszczycieli, 48 torpedowców i 65 okrętów podwodnych.\n↑ Znów identycznie i równolegle do prolongaty paktu z Polską\n↑ Jeżeli chodzi o możliwość odparcia obcego ataku, można stwierdzić, że Finlandia była zdolna do stawienia oporu, albo do poważnego opóźnienia niemieckiego uderzenia na ZSRR poprzez Finlandię (oczywiście przy wykluczeniu ataku z zaskoczenia, tak jak miało to miejsce przy ataku na Norwegię w 1940 r.). Taki stan rzeczy był oczywisty dla każdego bezstronnego obserwatora, czego Stalin nie przyjmował do wiadomości z nieznanych względów.\n↑ Pełen tekst warunków sowieckich wobec Finlandii w języku polskim : Sławomir Dębski "Między Berlinem a Moskwą. Stosunki niemiecko-sowieckie 1939-1941", Warszawa 2007 (wyd II poprawione), Wyd. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, , s.284. Prezydent Urho Kekkonen we wrześniu 1963 r. stwierdził: Obecnie po więcej niż 20 latach, wczuwając się w sytuację ZSRR i dokonując porównania z hitlerowską inwazją tego kraju w 1941 r., koncepcja obrony i bezpieczeństwa rządu sowieckiego pod koniec lat 30. mogła wydawać się zrozumiałą. Opinia taka jest wysoce dyskusyjna w szczególności w świetle okupacji Litwy , Łotwy i Estonii przez ZSRR już w czerwcu 1940 , ich pełnej aneksji w sierpniu 1940 i następnych represji na terenie tych krajów a była wywołana wymogami polityki zagranicznej Finlandii lat 1945 - 1989 i jej specyficzną sytuacją w okresie zimnej wojny (por. finlandyzacja ).\n↑ Данный и последующие документы публикуются по изданию "Внешняя политика СССР. Сборник документов", т. IV. М., 1946.\n↑ Jej szefem była Fanni Luukkonen\n↑ Dowódca generał major Vainó Valve\n↑ Dowódca generał porucznik Jarl Lundqvist\n↑ zob. też sissi (Finnish light infantry) ( ang. )\n↑ Często nazywano ich także kukułkami, co wynikało z zajmowania przez nich pozycji w konarach drzew\n↑ Należy nadmienić, iż umocnienia fińskie nie były w pełni ukończone\n↑ Sakari Virkkunen, "The Finnish Presidents II: Kallio - Ryti - Mannerheim" / Suomen presidentit II: Kallio - Ryti - Mannerheim, Helsinki: Otava Publishing Ltd., 1994\n↑ Trotter, William R. (2002, 2006) . The Winter war: The Russo–Finnish War of 1939–40 (5th ed.), s. 34\nStrona wojny zimowej (jęz. ang )\nfińska strona wojny zimowej - dokumentacja i zdjęcia (jęz.ang.)\nSławomir Dębski , Między Berlinem a Moskwą. Stosunki niemiecko-sowieckie 1939-1941, Warszawa 2007 ( wyd II poprawione), Wyd. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, , Rozdział VI. Próby rozszerzenia sowieckiej strefy interesów na Finlandię i stanowisko III Rzeszy s.265-318;\nMarian Zgórniak , Wojna zimowa 1939-1940, [w:] Bałtowie. Przeszłość i teraźniejszość. Materiały z sesji naukowej, Kraków 1993, s. 138-153\nZygmunt Czarnotta, Zbigniew Moszumański, Wojna zimowa, Wydawnictwo "Altair", Warszawa 1994 ,\nCarl Gustaf Mannerheim, Wspomnienia, Editions Spotkania, Warszawa 1996 ,\nBernard Piotrowski, Wojna radziecko-fińska (zimowa) 1939–1940. Legendy, niedomówienia, realia, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 1997 ,\nPaweł Przymusiała, Wojna zimowa 1939–1940. Działania lotnicze w czasie wojny sowiecko-fińskiej, Wydawnictwo "Militaria", Warszawa 1997 ,\nTadeusz Konecki, Wojna radziecko-fińska 1939-1940, "Książka i Wiedza", Warszawa 1998 ,\nEloise Engle, Lauri Paananen, Wojna zimowa. Sowiecki atak na Finlandię 1939–1940, Wydawnictwo L&L, Gdańsk 2001 ,\nMaksym Kołomyjec, Wojna zimowa 1939–1940, Wydawnictwo "Militaria", Warszawa 2002 ,\nWilliam Trotter, Mroźne piekło. Radziecko-fińska wojna zimowa 1939-1940, "Wydawnictwo Dolnośląskie" 2007 ,\nInne hasła zawierające informacje o "Wojna zimowa (1939-1940)":\nInne lekcje zawierające informacje o "Wojna zimowa (1939-1940)":


Uwaga hodowcy ryb – tylko 2 tygodnie na wniosek o dofinansowanie - swiecie24.pl\nUwaga hodowcy ryb – tylko 2 tygodnie na wniosek o dofinansowanie\n09:00, 02.07.2020 | K.N\nWnioski są przyjmowane w biurach powiatowych Agencji. Można je składać osobiście, o ile w danej placówce istnieje taka możliwość. Można je również dostarczyć do udostępnionych wrzutni.\n- W tym przypadku do wniosku należy dołączyć dane kontaktowe (adres e- mail bądź nr telefonu komórkowego), na które Agencja przekaże informację o przyjęciu wniosku - zaznacza Monika Galińska, specjalista ds. Informacji i Promocji w toruńskim oddziale Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. - Dokumenty można też przekazać za pośrednictwem platformy ePUAP lub wysłać rejestrowaną przesyłką pocztową.


Informatyczne wsparcie produkcji - U Ceprów\nStart » WEB » Oprogramowanie » Informatyczne wsparcie produkcji\nWłaściwe planowanie oraz nadzorowanie produkcji pozwala reagować na wszelkie niespodziewane zmiany. Program do produkcji Smatr-Produkcja dedykowany jest do pracy w małych oraz średnich przedsiębiorstwach. Posiada rozbudowane funkcje umożliwiające planowanie każdego z etapów produkcji. Korzystając z programu można przydzielać pracowników oraz ich grupy do poszczególnych zadań produkcyjnych. Program do produkcji wykorzystując zgromadzone informacje może również samodzielnie przydzielać pracowników do poszczególnych działań. W celu optymalizacji pracy zleca wykonanie zadań osobą, które osiągały w danej czynności najlepsze efekty. Oprogramowanie wykorzystywane bezpośrednio na halach produkcyjnych może być obsługiwane z paneli dotykowych. W przypadku opóźnień w realizacji zadań produkcyjnych program informuje o tym podając informacje o konieczności zwiększenia ilości pracowników. W każdej chwili możliwe jest tworzenie raportów ogólnych oraz szczegółowych. Przedstawiają one informacje o postępach produkcyjnych.


Wco.balladmeeting.com – Proste techniki, aby wyeliminować Wco.balladmeeting.com\nCo to jest Wco.balladmeeting.com?\nWco.balladmeeting.com ktoś wśród szkodliwego zagrożenia, które zwykle przychodzi pod kategorii porywacza przeglądarki internetowej, które mogą zmienić swoją własną stronę internetową i rozpocząć strony. Ogólnie rzecz biorąc, to w dół na obciążenia do komputera, gdy zamierzasz niektórych stron internetowych, pobierania darmowego oprogramowania i korzystając z zainfekowanego Universal Serial Bus. Gdy to wykonać w swoim komputerze, to zmień ustawienia przeglądarki Internet Plus zastąpi pierwszą stronę na inny. Wy się szkolenie, zmienia zapisy rejestru osobistego komputera i umieścić własne wydajności systemu Windows w doskonałej ryzyko. W rzeczywistości jest to podstawowa domena które zazwyczaj jedyną intencją jest, aby na rynku produktów i usług wraz generowania przychodów na internet za pomocą reklam ukazujących się na stronie. Coś można również spotkać się, że komputer osobisty reagować dość wolno Plus sprawia, że własne użyteczne informacje zupełnie nieskuteczne. To sprawia, że wiele niechcianych zmian i skierowania do szkicowy stron, które mają liczbę fałszywych linków. Wco.balladmeeting.com pokazać się, aby stać się prawdziwym www w wyszukiwarkach, ale prawda jest taka, że gdy osoba na poszukiwanie pewnych rzeczy stało się uzyskać jakiegokolwiek wiarygodnego wyniku, a także uzyskać przekazywane przez nieznanych stron internetowych.\nPonadto zastąpić swój silnik wyszukiwarki z powodu personalnej jego reklamy wyświetlane w wynikach wyszukiwania. Spaść jakieś szkodliwe linki na komputerze, które zazwyczaj pozwalają na to, aby napełnić sobie za każdym razem, kiedy zarejestrujesz się w komputerze Windows Home. Wco.balladmeeting.com przejąć po prostu o wszystkim dobrze wykorzystany przeglądarki internetowej, takich jak Internet Explorer, Google-chrom, Opery i Mozilli, tak innych ludzi. Dodatkowo, to przynieść Agresja zagrożenie, które zwykle zniszczyć wszystkie sprawności użytkowej z komputera osobistego. W związku z tym, to naprawdę jest konieczne w celu usunięcia Wco.balladmeeting.com from Home Windows PC jak najszybciej.\n← shade ransomware Usuwanie Przewodnik – Skasować shade ransomware Z komputera\nInstrukcje To Usunąć GreatSocialTab ads Korzystanie Automatyczny Usuwanie Narzędzie →


Steam Community :: Krieger616\nMateusz Gałycz Poznan, Wielkopolskie, Poland\nSzukasz pomocy i chciałbyś zmienić podzespoły komputera?\nZapraszam także do przeczytania moich recenzji.\nKanał : https://www.youtube.com/channel/UCAnCFR2eFTwJ0hvnBZ8I2wQ\nCPU: Intel Core i5-3470 3.20 GHZ LGA 1155\nCOOLER: Silentium PC Spartan 3 LT HE1012\nHDD: Toshiba P300 2000GB\nTV: Samsung 40 1920x1080\nOrigin : Wojownik616\nUplay : Wojownik616\n25\t 6\t3\nCroft byłby z ciebie dumny.\nRise of the Tomb Raider to następca poprzedniej części z 2013 roku,kiedy miało miejsce akcji na wyspie Yamatai.\nNiezastąpione studio Crystal Dynamics ponownie podołało wyzwaniu,tworząc rozgrywkę poważną gdzie teraz bohaterka stała się bardziej nieustraszona.\nKontynuację kolejnych przygód Lary zaczynamy na Syberii,dążąc za tajemniczym Prorokiem.\nJej celem zostaje miasto pełna tajemnic Kitież,gdzie podobno ukrywa się źródło mocy nieśmiertelności.\nWątek fabularny zostaje powiązany badaniom Zakonu i Trójcy przez zmarłego ojca Lary,dlatego dalszy ślad Croftów się nie kończy.\nPoza fabułą możemy wziąć udział w wyzwaniach,misjach pobocznych pomagając osadzie oraz zbierać ciekawe artefakty i znaleziska.\nNie mogło zabraknąć grobowców zostały dodane ciekawsze elementy łamigłówek w celu dotarcia do grobowca.\nMechanika rozgrywki między poprzedniczką została niemal identyczna,ale twórcy przygotowali także sporo nowości w trybie skradankowym możemy eliminować z ukrycia lub z góry.\nŚwiat nowych przygód Lary jest na tyle duży że możemy swobodnie się poruszać w otwartym świecie,po przejściu fabuły możemy pozbierać resztę znalezisk powrócić do miejsc gdzie jeszcze nie byliśmy,a warto dodać że możemy swobodnie eksplorować miejsca dzięki znanej szybkiej podróży.\nGłówną bronią i rolą w grze jest łuk oraz czekan bez nich nie poruszymy się po górskich ścianach czy innych lokacjach,mamy także dostępną broń palną strzelba czy karabin do większej siły rażenia wrogów ulepszając bronie w dalszej części gry.\nTwórcy dali nam możliwość wytwarzania różnych przedmiotów od bandaży, strzał czy ulepszenia ekwipunku.\nSystem punktacji pozostał bez zmian,dzięki eliminacji przeciwników zostajemy punkty PD odblokowując rozwój umiejętności w trzech kategoriach.\nPodobnie jak poprzednia część Karolina Gorczyca podjęła głosu Larze dzięki Polskiej Wersji Językowej.\nNie można powiedzieć złego słowa o innych głosach którzy użyczyli inni aktorzy,mnie tutaj dubbing bardzo pasuję chociaż nie przepadam za nimi ale są wyjątki.\nRise of the Tomb Raider korzysta z tego samego silnika graficznego co poprzednik dodano cykl dobowy oraz zmienne warunki atmosferyczne,bardziej zmodyfikowany pod obecne generację konsol oraz wprowadzenie dla komputerów stacjonarnych biblioteka DirectX 12.\nOsobiście grę kupiłem rok po premierze gra jest warta każdej ceny kończąc wątek fabularny mamy sporo do zrobienia,kupując bogatą edycje mamy wszystkie zawarte dostępne dodatki dzięki przepustce sezonowej w tym najdłuższy dodatek fabularny Baba Yaga.\nAchievement Progress 23 of 88\nScreenshots 161 Review 1\nDanio#PL Nov 11 @ 9:59am\n...........＼二つ Good Frend\nKrieger616 Nov 10 @ 7:33am\n♥/♫«'KiTAS'»♫\_♥ Nov 10 @ 6:51am\n4R3K_PL, zgadzam się\n4R3K_PL Nov 9 @ 12:08am\nBardzo dobry kolega, pomocny przy kompach, programach i grach. Na tym profilu są jedne z najlepszych recenzji z gier które czytałem. Polecam mieć go w znajomych i czytać jego recenzje.\nDanio#PL Nov 3 @ 2:29pm\nPlieY Oct 31 @ 9:31am\n▏ ╭ ▕\n▕╰━╭╮╰━╯ ╰┈ ▏\n^v^▕┻┻┻┻┻╯▕ HAPPY HALLOWEEN


Firmy walczą o przetrwanie - Puls Biznesu - pb.pl\nPrawie 40 proc. przedsiębiorców borykających się z problemem wypłacalności postawiło na próbę naprawy, zamiast ogłaszać bankructwo.\nNowe prawo restrukturyzacyjne weszło w życie na początku ubiegłego roku, ale dopiero teraz widać, że przedsiębiorcy zaczynają z niego korzystać — pokazuje najnowszy raport Coface, podsumowujący liczbę upadłości na podstawie dat wydania o nich postanowień przez sądy.\nW ciągu pierwszych trzech kwartałów 2017 r. zbankrutowało 635 firm. To o 76 proc. więcej niż w analogicznym okresie minionego roku. Przy tym najczęściej zdarzały się upadłości w celu likwidacji majątku (aż 400). Jednak wiele podmiotów z problemami finansowymi, zamiast bankrutować, zdecydowało się na restrukturyzację. Ich udział sięgnął 37 proc. (rok temu — 23 proc.).\n— Najpopularniejszą formą restrukturyzacji pozostają przyspieszone postępowania układowe, z których w tym roku skorzystała co druga firma decydująca się na wykorzystanieprzewidzianych prawem procesów naprawczych. Natomiast najbardziej dynamicznie wzrasta liczba sanacji, na którą postawił co czwarty restrukturyzujący się podmiot. W efekcie udział tego typu postępowań zwiększył się o prawie 70 proc. w porównaniu z drugim kwartałem 2017 r., kiedy to sanacje już były powszechnie wykorzystywane — mówi Grzegorz Sielewicz, główny ekonomista Coface w Europie Centralnej.\nProdukcja na czele\nTegoroczni bankruci działali głównie w branży produkcyjnej — ich liczba wzrosła aż o 36 proc., do 177. Szczególnie dużo upadło firm tworzących i przetwarzających metale, co wynika przede wszystkim ze wzrostu cen surowców. Na drugim miejscu jest handel. Tutaj kłopoty płynnościowe mają głównie małe biznesy działające w detalu — przede wszystkim przez rosnącą konsolidację rynku.\n— Pomimo większej konsumpcji klienci są bardzo wrażliwi na cenę, wybierają więc sklepy albo sieci, gdzie można kupić najtaniej. A to kieruje ich bezpośrednio do największych graczy na rynku — zwraca uwagę Grzegorz Sielewicz. Liczba bankructw wyhamowała nieco w budownictwie, które zaczyna odżywać po okresie braku inwestycji w infrastrukturę. Branża wciąż jednak boryka się z wieloma wyzwaniami, takimi jak drożejące materiały i stal oraz brak wykwalifikowanych pracowników. W pierwszej połowie roku budowlańcy mieli problem także z wprowadzeniem odwróconego podatku VAT. — Konieczność oczekiwania na zwroty w przypadku wielu firm wywoływała problem z terminowym płaceniem swoich zobowiązań — zwraca uwagę Grzegorz Sielewicz.\nGłówny ekonomista Coface podkreśla także niepokojący fakt, że pomimo solidnego wzrostu gospodarczego liczba bankructw rośnie. Może to być spowodowane niepowodzeniem niektórych postępowań restrukturyzacyjnych albo zbytnim optymizmem właścicieli nowo tworzonych biznesów.\n— Koniunktura im sprzyja, ale muszą się oni zmagać z dużą konkurencją, wysokimi kosztami czy trudnościami w znalezieniu odpowiednich pracowników. W wielu przypadkach mierzenie się z podobnymi problemami może zakończyć się wycofaniem z rynku — mówi Grzegorz Sielewicz.\nPodkreśla ponadto, że szczególne znaczenie mają braki na rynku pracy, w coraz większym stopniu ograniczające działalność polskich firm. Mimo to Coface szacuje, że łączna liczba upadłości i restrukturyzacji w 2018 r. obniży się o 0,7 proc. — głównie dzięki wzrostowi gospodarczemu wspierającemu konsumpcję, odbudowującym się inwestycjom w aktywa trwałe i przez intensywniejszą obecność na rynkach zagranicznych.\nPuls Firmy / Firmy walczą o przetrwanie


Kurtyka o Turowie: Nie ma na co czekać - Niezależna\nPolska • 27.09.2021 21:50\nUważamy, że nie ma na co czekać; zgadzamy się, że należy przyśpieszyć rozmowy - powiedział w poniedziałek minister klimatu Michał Kurtyka. Zależy nam na szybkim porozumieniu - dodał. "Od środy rano nasze zespoły wracają do Pragi, gdzie będziemy dyskutować" - poinformował Kurtyka.\nZrobimy wszystko, co będziemy mogli, żeby szybko uzyskać porozumienie; chcemy, aby lokalne społeczności po obu stronach granicy mogły odetchnąć pełną piersią\n20 września TSUE postanowił, że Polska ma płacić Komisji Europejskiej 500 tys. euro dziennie za niewdrożenie środków tymczasowych i niezaprzestanie wydobycia węgla brunatnego w kopalni Turów. Premier Mateusz Morawiecki oświadczył w odpowiedzi, że "nie zamierzamy wyłączyć Turowa"\n#Turów #Michał Kurtyka