Prokurator od Amber Gold z zarzutem niedopełnienia obowiązków - GazetaPrawna.pl\n10 marca 2020, 10:22\nZarzut przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków usłyszała prokurator Barbara K. z Prokuratury Rejonowej Gdańsk-Wrzeszcz / ShutterStock\nRzecznik Prokuratury Okręgowej w Legnicy prok. Lidia Tkaczyszyn poinformowała we wtorek PAP, że prokurator wykonał czynności procesowe z podejrzaną Barbarą K. i postawił jej jeden zarzut z art. 231 p.1 Kodeksu karnego.\n"To zarzut niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień. Podejrzana dopuściła się tego czynu prowadząc śledztwo w Prokuraturze Rejonowej Gdańsk-Wrzeszcz w sprawie podejrzenia oszustw dokonanych przez spółkę Amber Gold i jej prezesa" - powiedziała prok. Tkaczyszyn.\nPrzypomniała, że z wnioskiem o uchylenie immunitetu prok. Barbary K. prokuratura wystąpił w maju 2018, a ostatecznie Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego prawomocnie uchyliła go w maju 2019 roku.\n"Podejrzana przedstawiała zwolnienia lekarskie, które uniemożliwiały wykonanie z nią czynności. Prokurator powołał biegłego w tej sprawie, który orzekł, że można te czynności wykonać. Dlatego w poniedziałek prokurator udał się do Gdańska, by niezwłocznie wykonać te czynności procesowe i tak się stało" - powiedziała prok. Tkaczyszyn.\nW maju 2018 roku Prokuratura Krajowa w wydanym komunikacie informowała, że w ocenie Prokuratury Okręgowej w Legnicy zaniedbania prokurator K. pozwoliły na kontynuowanie przestępczej działalności przez właścicieli Amber Gold. "Gdyby prowadzone przez nią w Prokuraturze Rejonowej Gdańsk-Wrzeszcz postępowanie było prawidłowe, dużo wcześniej doszłoby do ujawnienia przestępczych mechanizmów w działalności spółki, a liczba pokrzywdzonych przez Amber Gold osób byłaby znacznie mniejsza" - zaznaczała wtedy PK.\nK. była prokuratorem referentem prowadzącym sprawę Amber Gold w Prokuraturze Rejonowej Gdańsk-Wrzeszcz w pierwszej fazie tamtego postępowania, po zawiadomieniu Komisji Nadzoru Finansowego pod koniec 2009 r. KNF podejrzewała, że Amber Gold prowadzi działalność bankową, ale nie ma wymaganych zezwoleń. K. jako referent sprawy w styczniu 2010 r. odmówiła wszczęcia postępowania, nie dopatrując się w działalności firmy znamion przestępstwa.\nPo tym, gdy w kwietniu 2010 r. sąd uwzględnił zażalenie KNF, wszczęte zostało dochodzenie, które K. umorzyła w sierpniu 2010 r. Sąd w grudniu uwzględnił kolejne zażalenie KNF. W maju 2011 r. K. zawiesiła postępowanie w związku z przedłużaniem się opracowania opinii biegłego. Wznowiono je dopiero wiosną 2012 r., gdy postępowanie przejęła Prokuratura Okręgowa w Gdańsku.\n"Z ustaleń wynika, że prok. K. odmówiła po miesiącu wszczęcia śledztwa, nie analizując dostatecznie wnikliwie faktów przedstawionych w zawiadomieniu o przestępstwie. Decyzję oparła m.in. na ogólnodostępnych informacjach o ofercie spółki zamieszczanych przez nią na stronie internetowej. W sporządzonym postanowieniu nie odniosła się natomiast do kwestii ewentualnego oszustwa na szkodę klientów Amber Gold" - oceniła przed rokiem legnicka prokuratura.\nZdaniem śledczych, choć decyzję o odmowie wszczęcia śledztwa uchylił sąd, to postępowanie było dalej prowadzone niedbale. "Prok. K. – wbrew decyzji sądu – nie zbadała, czy Amber Gold ma wystarczające fundusze na pokrycie zobowiązań wobec klientów, ani w jaki sposób generuje zyski, które pozwalałby na wypłatę wysokich odsetek od przyjmowanych depozytów" - zaznaczali.\nW ocenie prokuratury, K. zlekceważyła jednocześnie informacje KNF, że spółka ma zakaz prowadzenia działalności w postaci składowania złota, które miało być gwarancją pokrycia zobowiązań wobec klientów, jak też fakt, że prezesowi Amber Gold Marcinowi P. były stawiane zarzuty karne. "Ponadto nie podjęła działań zmierzających do weryfikacji wiarygodności zeznań złożonych przez P." - uznała legnicka prokuratura.\nW lipcu 2017 r. prok. K. zeznawała jako świadek przed sejmową komisją śledczą ds. Amber Gold. "Sprawa Amber Gold przerosła zarówno moje możliwości, jak i możliwości prokuratury rejonowej" - przyznała wówczas. Jednocześnie zaprzeczała, aby w tej sprawie były wobec niej stosowane jakieś naciski ze strony przełożonych lub wysuwano wobec niej sugestie dotyczące kierunku postępowania. Mówiła, że nie zna Marcina P. i nigdy nie miała z nim kontaktu. Zapewniła ponadto, że nigdy, w żadnej sprawie, nie przyjęła od nikogo żadnych korzyści.\nWobec K. toczyło się prokuratorskie postępowanie dyscyplinarne, ostatecznie jednak została ona uwolniona od zarzutów dyscyplinarnych. B. rzecznik dyscyplinarny w ówczesnej Prokuraturze Generalnej prok. Jacek Radoniewicz mówił w grudniu 2016 r. przed komisją śledczą, że prokuratorzy w sprawie Amber Gold zawinili w sensie potocznym, ale w sensie prawnym nie, skoro zostali uniewinnieni przed sądem dyscyplinarnym. Według niego, "cały problem polega na tym, że w porę nie dostrzeżono powagi sprawy". Dodawał, że powodów uchybień, dopatrywałby się też w małym doświadczeniu Prokuratury Gdańsk-Wrzeszcz i prokurator Barbary K.\nprokurator afera Amber Gold zarzuty


> Read Time:4 Minute, 46 Second\nDestylacja to proces od lat wykorzystywany przez ludzi do uzyskiwania różnego rodzaju destylatów. Choć proces ten stosowany był w alchemii oraz jest stosowany w chemii większość z nas kojarzy go z procesem służącym do produkcji tak zwanego bimbru. Warto jednak wiedzieć czym tak naprawdę jest destylacja oraz jak przebiega jej proces. Wówczas destylacja polega na odparowywaniu ciekłej wielkoskładnikowej mieszaniny, w skutek czego następuje skraplanie się jej składników. Cały proces ma za zadanie odizolowanie bądź oczyszczenie pojedynczego lub złożonego związku składowego. W wyniku destylacji powstaje skroplona ciecz, czyli destylat, natomiast elementem pozostającym po procesie destylacji jest ciecz wyczerpana.\nW celu przeprowadzenia procesu skraplania/destylacji służą destylatory. Są to urządzenia zwiększające efekty destylacji. Destylator zbudowany jest z następujących elementów:\nkolumna rektyfikacyjna: czyli inaczej kolumna destylacyjna. U dołu takiej kolumny zamieszcza się kolbę bądź kocioł z rektyfikowaną ciecz. Natomiast u góry kolumny umieszcza się głowicę bądź deflegmator, które mają za zadanie częściowe zawracanie skraplającej się cieczy z powrotem do kolumny, a częściowe skierowanie jej do odbieralnika. Kolumna destylacyjna zawsze działa w układzie przeciwprądowym. Oznacza to, że skroplona ciecz grawitacyjnie spływa z góry do dołu, natomiast opary powstałe w wyniku destylacji danej mieszaniny kierują się od dołu do góry. Dzięki temu zarówno skraplana ciecz, jak i opary są w stałym kontakcie. Co więcej wewnątrz takiej kolumny mogą znajdować się dodatkowe elementy zwiększające powierzchnię kontaktu cieczy z oparami. Dodatkowymi elementami konstrukcyjnymi kolumny destylacyjnej mogą być np. półki z wąskimi otworami. Na jednej takiej półce zachodzi tak zwany pojedynczy akt destylacji (odparowanie cieczy oraz ponowne jej skroplenie). Zastosowanie dodatkowych elementów konstrukcyjnych zwiększa efektywność całej kolumny. Ponadto na wydajność tej części destylatora ogromny wpływ mają również warunki, w jakich odbywa się cała rektyfikacja, czyli: temperatura, ciśnienie, a także stosunek cieczy zawracanej do odbieranej. Temperaturę można kontrolować za pomocą tak zwanego płaszcza termicznego. Natomiast im większy jest stosunek cieczy zawracanej do cieczy odbieranej, tym lepszy rozdział. Najlepszy rozdział można uzyskać gdy zostanie zachowana identyczna temperatura oraz ciśnienie w całej kolumnie.\ndeflegmator: Jest to inaczej skraplacz ciśnieniowy. Urządzenie to służy przede wszystkim do rozdzielania mieszanin ciekłych i zwiększania efektów uzyskiwanych w procesie destylacji. zatem deflegmator to rodzaj chłodnicy, w której dochodzi do częściowego skraplania się pary opuszczającej już kolbę destylacyjną bądź kolumnę rektyfikacyjną. W taki sposób powstaje flegma, która jest zawracana ponownie do kolby bądź na najwyższą półkę konstrukcyjną w kolumnie rektyfikacyjnej ( jeśli takowa została zastosowana). Natomiast w deflegmatorze nieskroplona para zostaje wzbogacona o bardziej lotny składnik i jest odprowadzana do skraplacza jako destylat. Tego rodzaju chłodnice często są wyszukiwane wśród produktów do destylacji.\nObecnie różnego rodzaju destylatory można zakupić np. na stronie internetowej allegro. Na platformie można znaleźć liczne oferty sklepów zajmujących się sprzedażą destylatorów np. do wina, piwa, whisky, brandy w atrakcyjnych cenach.\nGazowe destylatory cieszą się dużą popularnością. Ich prosta budowa przypadła do gustu nie tylko amatorom, ale również wielu profesjonalistom. Gazowe destylatory wyposażone są w zbiorniki oraz szybkowary, które zostały specjalnie wyprofilowane tak, aby zapewnić odpowiedzi poziom bezpieczeństwa danemu użytkownikowi podczas ustawiania destylatora na gazie. Choć to właśnie od setek lat ludzkość korzystała właśnie z destylatorów gazowych obecnie na rynku pojawiły się destylatory elektryczne. Elektryczne odpowiedniki destylatorów gazowych mają dwie ogromne zalety. Przede wszystkim destylatory elektryczne są o wiele bardziej bezpieczne dla użytkowników gdyż nie mają do czynienia z otwartym ogniem. Wówczas spada ryzyko pożaru i poparzeń. Co więcej używanie destylatora elektrycznego zmniejsza koszty całej destylacji. Różnica kosztów nie jest jednak całkiem oczywista ponieważ różnica ta dostrzegalna jest dopiero przy kilku przeprowadzonych procesach destylacji.\nOlejki eteryczne od setek lat cieszą się ogromna popularnością. Nie ma w tym nic dziwnego gdyż olejki eteryczne doskonale sprawdzają się w aromaterapii, są stosowane w kosmetologii oraz gastronomi. Nie każdy jednak o tym wie, że olejki eteryczne pozyskiwane są za pomocą destylacji. Zdarza się, że jeden naturalny olejek eteryczny może być mieszaniną lotną kilkuset składników. Naturalne olejki eteryczne mogą być pozyskiwane z różnych części roślin; liści, kwiatów, owoców, kory, nasion, korzeni, kłączy, ziół, liści. Olejki eteryczne posiadają szereg właściwości leczniczych, w zależności od składu. Oczywiście olejki eteryczne można pozyskać na różne sposoby. Najczęściej olejki pozyskuje się metodą destylacji świeżych bądź suszonych roślin z wykorzystaniem pary wodnej.\nOlejki eteryczne: destylacja parowa\nJak wyżej wspominano istnieje wiele metod pozyskiwania olejków eterycznych. Za dwie najbardziej popularne i znane metody uznaje się destylację olejków eterycznych metodą suchą (gorącą), a także destylację olejków eterycznych metodą parową. Metoda parowa obecnie jest powszechnie stosowana zarówno w handlu, jak i w domowym wytwarzaniu olejków eterycznych.\nPodczas pozyskiwania olejków eterycznych metodą parową para wodna przechodzi przez dany materiał, a roślina pod wpływem ciepła uwalnia olejki. Następnie dochodzi do odparowania olejków. Wówczas olejek eteryczny oraz para wodna wspólnie unoszą się w kolumnie destylacyjnej, aż do skraplacza i tam ponownie się skraplają. Woda oraz olej oddzielają się w pojemniku końcowym. Separacja wody i olejku eterycznego w pojemniku końcowym ułatwia pozyskiwanie czystego olejku.\nDestylacja olejków eterycznych może również odbyć się metodą tradycyjną, czyli metodą destylacji w alembiku. Sposób ten jest bardziej skomplikowany ale daje ogromną satysfakcję. W tej metodzie doskonale sprawdzi się np. świeża mięta bądź lawenda. Co więcej zaleca się rozpoczęcie przygody z destylacja od jednego składniku/jednej rośliny. Warto jednak wiedzieć, że suszone rośliny zawierają mniejszą ilość olejków eterycznych.\nObecnie produkty i akcesoria do wytwarzania np. olejków eterycznych można znaleźć na platformie allegro, gdzie liczni producenci gwarantują trwałość i jakość swoich produktów. Ponadto kupując za pośrednictwem witryny allegro kupujący ma szanse odnaleźć bez problemów poprzez wygodne menu różne kategorie oraz skorzystać z możliwości kontaktu z wybranym sprzedawcą. Taki kontakt ma znaczenie zwłaszcza dla osoby, która pragnie zdobyć dodatkowe informacje przed zakupienie swoich artykułów z koszyka.\nPrevious post Produkcja pelletu drzewnego\nNext post Poczta – kwiatowa dostawa. Czym są wyróżniają się usługi poczty kwiatowej


Przepis na szynka na obiad - myTaste\nJa swoje mięsko podałam z przysmażonymi kluseczkami i pysznymi, słodko-ostrymi ogórkami konserwowymi z chilli firmy Orzech - które naprawdę bardzo polecam - w święta wszyscy się nimi zachwycali, stanowiły nie tylko dodatek do obiadu ale i świetną zakąskę\nna niedzielny lub świąteczny obiad. Post Szynka pieczona w sosie musztardowo-miodowym z kluseczkami z kaszy jaglanej pojawił się poraz pierwszy w KuchniaBreni\nCiepła świetnie nadaje się na obiad z sosem pieczeniowym , zimna na poniedziałkowe kanapki do pracy. Wyjmujemy po peklowaniu, obmywamy z solanki, nacinamy skórę w romby, w każdy wkuwamy goździk i do piekarnika nagrzanego do 160 stopni. 2 godzin następnie odpalam górny grill w piekarniku na 220 stopni i czekam. Wyjmujemy po peklowaniu, obmywamy z solanki, nacinamy skórę w romby, w każdy wkuwamy goździk i do piekarnika nagrzanego do 160 stopni. 2 godzin następnie odpalam górny grill w piekarniku na 220 stopni i czekam\nZapiekanie naleśniki z szynką i serem. czyli pomysł na pyszną kolację. Zapiekane naleśniki z szynką i serem pod beszamelem to pyszna propozycja łatwej w przygotowaniu kolacji\nPropozycja na weekendowy obiad dla całej rodziny. Miękka pieczona szynka w pysznym delikatnym sosie, idealnie smakuje z tłuczonymi ziemniakami czy kaszą\nOdkąd je przygotowałam po raz pierwszy, są jednym z ulubionych dań na obiad u mnie w domu. Dzisiaj chciałabym was zaprosić na przepyszne bitki z szynki w sosie bardzo pieczarkowym\nWedług mnie można gotować prosto i smacznie. OBIAD ZA DYCHĘ. Tym bardziej jeśli macie przeyt kulinarnych eksperymentów, łatwa kuchnia będzie dla Was złapaniem oddechu\nświetnie nadaje się jako mięs do obiadu. fosforanów i wypełniaczy można stracić wiarę w sklepowe wędliny\nDziś polecam Wam przepis na pizze na ziołowym cienkim cieście z szynką, papryką i pieczarkami. Uwielbiamy pizze


Anachoresis: Attavada i anatta\nSubtelna różnica pomiędzy Nauką Buddy, mówiącą nam, że "wszystkie rzeczy są nie-ja", a błędnym poglądem "nie ma ja", jest o ogromnym znaczeniu praktycznym, bez zrozumienia dialektyki na ten temat po prostu jest się bez szans na zrozumienie Dhammy. Widzimy to na przykładzie ajahna Brahmavamso, który usiłuje wytłumaczyć nam o co chodzi we współzależnym powstawaniu. Otóż według niego chodzi w Drugiej Szlachetnej Prawdzie bo tym jest W/P o to by pokazać jak mogą mieć miejsce odroczony, skoro nie ma duszy czy "ja", które by przechodziło z jednego życia do następnego.\nJeżeli jednak jestem choć trochę bardziej inteligentny od ajahna Brahmavamso, a niechby nawet o mniejszym IQ od niego, ale zmęczony własnym egoizmem, muszę odrzucić ideę że nie ma ja, no bo czego jak czego, ale tego że jestem, to jestem całkiem pewny a moje ja niestety miewa się całkiem dobrze. Ile bym dał, żeby go nie było.\nI tu z pomocą przychodzi mi Budda, mówiąc: no dobrze, ale z czym właściwie identyfikujesz swe ja? Za co się uważasz? I dalej mówiąc "wszystkie rzeczy są nie ja" Budda najwyraźniej sugeruje mi, że jestem ofiarą błędnej samo-identyfikacji. I jest tylko jedna droga ku wyzwoleniu, wycofanie się z tego błędu poprzez całkowitą dezidentyfikację z wszystkimi rzeczami rozciągniętymi w czasie i przestrzeni.\nJednak dopóki wierzę w swoje ja ucieleśniam się w czasie i przestrzeni a mój stan jest stanem istnienia -bhava- i jak widzimy z formuły W/P jest on determinowany przez upadana czy utrzymywanie. Oczywiście nie muszę chyba przypominać że fundamentalnym utrzymywaniem, o którym naucza tylko Budda i ariya, jest attavadupadana, utrzymywanie wiary w "ja".\nI oto przychodzi Ajahn Brahmavamso i mówi nam, że arahaci doświadczają cierpienia, ponieważ wszelka egzystencja (bhava) czy narodziny są cierpieniem. To że istnienie (bhava) jak i narodziny są cierpieniem, jest prawdą znaną tylko ariya, puthujjana, który na rzeczywistość patrzy pod wpływem sakkayaditthi jednakże nie rozumie współzależnego powstawania, gdzie zarówno istnienie jak i narodziny są częścią struktury, która jest determinowana przez ignorancję tutaj i teraz i że ze wstrzymaniem ignorancji tutaj i teraz, następuje wstrzymanie istnienia tutaj i teraz.\nPrawdopodobnie większość przecietniaków tak czy tak nie jest w stanie zrozumieć Nauki Buddy. Nie mniej, jeżeli Ajahn Brahmavamso ma w sobie ten potencjał, musi się wpierw wycofać z powszechnego błędu interpretowania doktryny anatta jako przesłania: "nie ma ja", która to interpretacja jest odpowiedzialna za dalsze inne błędne idee dotyczące buddyjskiej praktyki.\nJeżeli ktoś chciałby mu pomóc, powinien spróbować go przekonać, że sytuacja puthujjany nie ma nic wspólnego z brakiem "ja", przeciwnie, każdy puthujjana jest attavadinem i jego własne "ja", nie jest czymś co może on zakwestionować bezpośrednio. Jeżeli stawiam swe "ja" pod znakiem zapytania, to tym samym je afirmuję, gdyż to ja jestem tym, który wątpi we własne istnienie.\nBardzo pomocne może się okazać podejście do problemu ja i samsary, od strony Tathagaty. Bo oto właściwie i zgodnie z prawdą, tak jak mówi nam to Sutta, Tathagata jest nie do odnalezienia, tutaj i teraz. Krótkie i genialne omówienie tego "parakoksu" przez czcigodnego Nanavirę:\n[Kwestia tutaj omawiana, czy zgodnie z prawdą „ja” jest do odnalezienia, musi być ściśle i jasno odróżniona od innego pytania, czy saccato thetato Tathagata (czy arahat) jest do odnalezienia.\nGdyż tutaj i teraz Tathagata w rzeczywistości i zgodnie z prawdą jest nie do odnalezienia...(Avyākata Samy. 2 <S.iv,384>).\nWszystko i na temat. "Ja" czy atta, w formie wiary w ja czy sakkayaditthi, jest częścią struktury ignorancji, i dopóki ta struktura nie zostanie rozbita, puthujjana będzie kontynuował swe istnienie (bhava) jako osoba (sakkaya). Zatem współzależne powstawanie nie ma na celu pokazania, jak mogą mieć miejsce odroczony, skoro nie ma "ja", ale zapobieżenie przyszłym narodzinom attavadina, przez ukazanie mu jego własnej ignorancji co do siebie samego i swego ja, które bierze za pewnik. Ta ignorancja jest obecna u niego tutaj i teraz i tylko tutaj i teraz może zostać zobaczona, na drodze bezpośredniego wglądu. Przeszłość i przyszłość nie mają tu żadnego znaczenia, wręcz odwrotnie, odwoływanie się do przeszłości czy przyszłości tylko zaciemnia sprawę obecnego problemu.\nWarto jeszcze zauważyć, że Ajahn Brahmavamso odwołuje się do Sutty z mniszką Vajirą:\n1.Przez kogo to stworzenie jest uformowane, kto jest twórcą stworzenia?\n2.Kto jest powstałym stworzeniem, kto jest stworzeniem co ginie?\n3. Dlaczego odnosisz się do stworzenia, Maro? Czy angażujesz się w błędny pogląd?\n4.To zestaw czystych determinacji, nie da się tu znaleźć żadnego stworzenia.\n5.Tak jak na połączenie części jest określenie wóz,\n6.Tak i gdy są agregaty, konwencja mówi stworzenie.\n7.To tylko cierpienie dochodzi do istnienia, cierpienie co trwa i zanika,\n8.Nic poza cierpieniem nie dochodzi do istnienia i nic poza cierpieniem nie ginie.\nZ rozbrajajacą, powiedzmy, naiwnością, Ajahn Brahmavamso uważa, że ostatnie dwie linie odnoszą się do arahata i używa ich jako dowód na to że arahat cierpi, dopiero jak umrze to przestanie. Jednak z Sutty jasno wynika, że stawiając pytanie "kto", Mara znajduje się pod wpływem sakkayaditthi i attavadupadana. Mniszka jednakże to co Mara bierze za kogoś, osobę, opisuje w terminach cierpienia. To cierpienie, ale nie dlatego, że nie ma "ja", " ja" jest złudzeniem, i jako takie jest obecne. Kto widzi złudzenie jako złudzenie, widzi że stan puthujjany jest cierpieniem, kto mimo swego egoizmu zaprzecza sam sobie, mówiąc, że nie ma "ja" bez wątpienia ulega złudzeniu i jest skazany na kontynuację samsary.\nTutaj genialne omówienie, krótkiego dialogu między Marą a mniszką Vajirą\nCytatowanie Ajahna Brahmavamso za książeczką The Heart of the Buddha's Teaching\nAutor: Varapanyo Bhikkhu o 20:47


Skuteczny trening w 60 sekund - czy to możliwe?\nSkuteczny trening w 60 sekund - czy to możliwe?\nPodobno ćwiczenia trwające zaledwie 60 sekund, które są powtarzane trzy razy w tygodniu, mogą być równie skuteczne co pełnowymiarowy trening. Jak to możliwe? Co się kryje za skrótem HIIT? Z wyjaśnieniem śpieszą specjaliści z portalu Lepszy Trener.\nMartin Gibala to profesor kinezjologii z McMaster University, a jednocześnie specjalista od treningu interwałowego o wysokiej wydajności (ang. high intensity interval training - HIIT). Obiecujące wyniki badań i sprawdzenie efektywności przez tysiące sportowców sprawiło, że zainteresowanie rośnie z dnia na dzień. Ale czym tak naprawdę jest HIIT?\nCały trening to trzy 20-sekundowe zrywy, w trakcie których dajemy z siebie 300% normy. Oddzielone są dwuminutowymi przerwami, przeznaczonymi na aktywną regenerację. Do całości musimy dodać krótką rozgrzewkę i relaks po treningu, aby uzyskać całkowity 10 - minutowy program. Całość zajmuje raptem 600 sekund, lecz tylko 60 przeznaczamy na wysiłek. Brzmi obiecująco, prawda?\nSkąd taka skuteczność?\nIntensywny wysiłek mięśniowy sprawia, że organizm produkuje więcej mitochondriów, które dostarczone paliwo zamieniają w użyteczną energię. Co to oznacza w praktyce? Im więcej ich wygeneruje Twój organizm, tym efektywniejsze (pod względem wykorzystania tlenu) staną się mięśnie. Aby osiągnąć taki stan, musimy zbliżyć się do swoich granic możliwości.\nPoprawa kondycji i wydolności organizmu to pierwsze spostrzeżenia potreningowe. Pierwsze efekty to kilka centymetrów w dół w pasie, biodrach i ramionach. Efektem ubocznym jest też spadek wagi. Profesor Gibala tłumaczy to spadkiem apetytu na kilka godzin po treningu ze względu na obniżenie hormonów, które są odpowiedzialne za uczucie ssania w żołądku.\nOcena 4/5 na podstawie 182 głosów.


Nocy w bibliotece\nW piątkowy wieczór dziewiętnaścioro dzieci z klasy trzeciej i czwartej a uczestniczyło w pierwszej „Nocy w bibliotece”. Na początku, pod kierownictwem artystycznym pani Agnieszki Kapel, uczniowie wykonali zakładki do książek w technice decoupage. Następnym zadaniem, któremu towarzyszyło dużo radości i emocji było poszukiwanie zaginionych książek, z których należało ułożyć domino. Potem odgadywano tytuły książek na podstawie ukrytych w tajemniczej walizce rekwizytów i ilustracji przygotowanych przez poszczególne grupy. W trakcie zajęć powstała opowieść o tajemniczym zamku, stworzona przez wszystkich uczestników. W przeprowadzeniu wszystkich zabaw pomagali wolontariusze: Kamila Krzywda, Dawid Bugajski i Kacper Rudowski.\n20 października 2017 r. uczniowie klas 0-3 Szkoły Podstawowej w Korzkwi spotkali się z panią Ewą Chotomską, powszechnie znaną, jako ciotka Klotka z telewizyjnego „Tik-taka”, autorką wierszy, książek i piosenek dla dzieci. Wraz z Andrzejem Grabowskim założyła w 1983 r. dziecięcy zespół Fasolki. „Szczotka, pasta” czy „Mydło lubi zabawę”, to znane i lubiane piosenki śpiewane przez dzieci w całej Polsce. Spotkanie było również okazją do przybliżenia małym czytelnikom twórczości Wandy Chotomskiej. Kolorowo przebrana autorka zachęcała dzieci do czytania książek, a wesołe piosenki sprawiły im wiele radości. Można było również kupić książki z autografem pisarki. Spotkanie współorganizowała Biblioteka Publiczna w Zielonkach w ramach wspierania rozwoju czytelnictwa w gminie Zielonki.\nSpotkanie z panem Wiesławem Lipińskim\nObchodzony w tym roku w dniu 13 października Dzień Edukacji Narodowej, a zarazem Dzień Patrona w naszej szkole, był okazją do zorganizowania w dniu 11 października spotkania uczniów klasy piątej i szóstej z podróżnikiem i alpinistą panem Wiesławem Lipińskim, który ma w swoim dorobku wspólne wyprawy z Jerzym Kukuczką. Zaproszony gość zaprezentował zdjęcia z ekspedycji oraz opowiedział o trudach i niebezpieczeństwach czyhających na realizujących swoje pasje alpinistów. Swoim wystąpieniem zainteresował uczniów, którzy chętnie zadawali pytania dotyczące organizacji i przebiegu wspinaczek wysokogórskich.\nSpotkanie z Roxaną Wojtas-Tabiś\nW środę 27, września 2017 r. klasy siódme w naszej szkole spotkały się z panią Roxaną Wojtas -Tabiś, autorką książek z gatunku fantasy. Na początek warsztatów Pani Roxana opowiedziała parę zabawnych historii związanych z pytaniami, które zdarzało jej się usłyszeć w trakcie wizyt w różnych szkołach. Po tych dygresjach pisarka płynnie przeszła do tematu spotkania. Opowiedziała o historii gatunku fantazy, a także mówiła, ile czasu potrzeba na napisanie książki tego rodzaju. Następnie autorka podzieliła klasy na grupy. W pierwszej znajdowali się „krytycy literaccy”, w drugiej zaś „pisarze”. Zadaniem „krytyków” było podać argumenty, dlaczego pisanie książek fantasy jest banalnie proste, a celem „pisarzy” było wytłumaczenie naszym kolegom i koleżankom, dlaczego tworzenie książek w tej tematyce jest bardzo trudne. Pod koniec zajęć Pani Roxana opowiedziała trochę o swoich dziełach literackich, takich jak np. powieści „Wybraniec" lub „Tajemnica Zafiry". Uchyliła nam też rąbka tajemnicy na temat jej przyszłej książki, która ma wyjść w grudniu tego roku. Na końcu można było nabyć książki „Wybraniec" oraz „Geniusz" wraz z dedykacją. Osobiście zdecydowałem się na zakupienie jednej z tych wspaniałych pozycji. Mam nadzieję, że przypadnie mi do gustu. Przez całe spotkanie towarzyszyła nam miła atmosfera. Moim zdaniem warsztaty przebiegły znakomicie.\nPatryk Regulski, kl.7b\nWyróżnione recenzje książek\nRecenzja książki Roalda Dahla, pt. "Matylda"\nKsiążkę Roalda Dahla pt. "Matylda" wybrałam, ponieważ spodobała mi się okładka oraz poleciła mi ją Pani bibliotekarka. Z tyłu książki znajdował się także zachęcający opis, który skłonił mnie do zapoznania się z jej treścią. Jest to opowieść o bardzo utalentowanej dziewczynce, która stawia czoło przeciwnościom losu, jakie ją spotykają. Pokazuje czytelnikowi, że warto być mądrym i oczytanym.\nAutor książki Roald Dahl był brytyjskim pisarzem, który pisał zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci. Pamiętał jak wyglądał świat widziany oczami dziecka i wykorzystał to przy pisaniu "Matyldy". Twierdził, że "... chcąc zobaczyć życie z punktu widzenia dziecka trzeba przykucnąć i spojrzeć w górę na dorosłych, którzy pochylają się nad tobą i mówią ci, co masz robić".\nGłówną bohaterką jest tytułowa Matylda. Dziewczynka obdarzona jest niezwykłymi zainteresowaniami i uzdolniona matematycznie, ale zupełnie nie rozumiana i nie zauważana przez rodziców. Również kierowniczka szkoły, do której uczęszcza Matylda, okazuje się prawdziwym potworem, który wykorzystuje wszelkie sposoby, by utrudnić życie uczniom, jak i nauczycielom. Jednak pojawia się ktoś, kto dostrzega w dziewczynce to, że jest geniuszem. Dodatkową pomocą w świecie, który nie rozumie Matyldy, okazuje się tajemnicza moc, którą dziewczynka odkrywa w sobie.\nPo przeczytaniu "Matyldy" dostrzegłam wiele prawd, które chciał nam przekazać autor. Na przykład to, że charakter człowieka jest ważniejszy od wyglądu czy urody, która może bezpowrotnie przeminąć. Mądrość zostaje z człowiekiem na całe życie, a walka o spełnianie marzeń i dążenie do celu może nadać mu sens. W utworze znajduje się wiele zabawnych sytuacji i śmiesznych dialogów. Myślę, że książka może być kierowana do szerokiej grupy czytelników - każdy może znaleźć w niej coś dla siebie. Na pewno po jej przeczytaniu dojdziemy do wniosku, że czasem należy patrzeć na świat nie tylko ze swojego punktu widzenia.\nBardzo zachęcam do przeczytania książki "Matylda". Dzięki niej możemy bardziej docenić to, co mamy. Matylda nie miała kochających rodziców, tylko takich, którzy źle ją traktowali i byli ciągle zajęci oglądaniem telewizji, nie chodziła do zwykłej szkoły, a mimo to dzięki wiedzy zdobytej z przeczytanych w bibliotece książek, wiedziała, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach i jak dać nauczkę dorosłym.\nRecenzja książki Erin Hunter, pt. "Wojownicy"\nAutorkami książki "Wojownicy. Ucieczka w dzicz" są Kate Cary, Cherith Baldry oraz Vicky Holmes, ukrywające się pod pseudonimem Erin Hunter. "Ucieczka w dzicz" to książka fantastyczno-przygodowa, stanowiąca pierwszą część cyklu powieściowego "Wojownicy", opowiadającego o kotach żyjących w czterech klanach. Jest to wspaniała powieść o przyjaźni i lojalności. Przedstawia losy kota domowego Rdzawego, który marzy o życiu na wolności. Pewnego wieczoru spotyka Szarą Łapę, ucznia Klanu Pioruna. Wtedy jego życie całkowicie się odmienia - wstępuje do klanu i zostaje uczniem, zmieniając imię na Ognista Łapa. Jednak to nie jest takie proste - jako nowy członek musi się bardzo postarać, aby zyskać szacunek w klanie. Na dodatek Złamana Gwiazda, przywódca Klanu Cienia, żąda od innych rodów pozwolenia na polowanie na ich terytoriach. Grozi przy tym, że jeśli się nie zgodzą, wygna je z ich terenów łowieckich. Waleczne koty Klanu Pioruna nie zamierzają poddać się bez walki. Czy uda im się obronić przed przywódcą Klanu Cienia i jego wojownikami? Tego dowiecie się czytając tę książkę.\nWielką zaletą "Wojowników" jest przede wszystkim to, że ta powieść jest bardzo interesująca. Ciekawa fabuła to przecież podstawa dobrej lektury. Fakt, iż jest pełna akcji i wręcz fascynująca sprawia, że czytając ją na pewno nie będziesz się nudzić, a po przeczytaniu będziesz niecierpliwie czekać na wydanie następnej części. "Ucieczka w dzicz" ukazuje bardzo ważne w życiu wartości - prawdziwą przyjaźń, oddanie i bliskość przyjaciół, pomaganie innym, lojalność wobec bliskich nam osób, szlachetność okazywaną nawet wrogom. Uczy także, jakie konsekwencje niesie ze sobą bycie okrutnym, złym, niezważanie na potrzeby innych i ślepe dążenie do celu, nawet jeśli może się to dla innych źle skończyć. Odbija też rzeczywistość - zwierzętom coraz trudniej znaleźć pożywienie, zwłaszcza w zimie, muszą więc o nie walczyć. W niekorzystnym świetle ukazuje też nas, dwunożnych, co powinno skłonić nas do refleksji nad samymi sobą.\n"Wojownicy" mają tylko dwie wady. Pierwsza to taka, że w powieści często przelewana jest krew kotów ze ścierających się klanów albo ktoś umiera, nie szczędzi czytelnikowi smutnych momentów. Choć tak naprawdę bez tego cała opowieść byłaby mniej ciekawa. Drugą wadą jest to, że trzeba długo czekać na publikację następnych części.\n"Wojownicy. Ucieczka w dzicz" to świetna, wciągająca lektura. Kiedy ją czytałam, czułam się tak, jakbym to ja sama była jej bohaterką. Jest pełna niesamowitych przygód oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji. Po prostu nie można jej przestać czytać. Jak dla mnie jest to najwspanialsza książka na świecie. A kolejne jej części zapowiadają się równie obiecująco. Polecam ją każdemu, a zwłaszcza miłośnikom przygód i fantastyki. Jest dobra nie tylko dla miłośników kotów, ale dla każdego - również młodszych i tych starszych czytelników.\nRecenzja książki Igi Wiśniewskiej, pt. "Urodzeni, by przegrać"\nPrzez bardzo długi okres czasu nie mogłam znaleźć młodzieżowej książki polskiego autora, która przypadłaby mi do gustu. Zawzięcie szukałam, lecz żadna nie wydawała się na tyle ciekawa, by była godna poświęcenia mojej uwagi. Na szczęście nie dawno w me ręce wpadła powieść Igi Wiśniewskiej, pt. "Urodzeni, by przegrać".\nAkcja powieści toczy się w Warszawie. Główną bohaterką jest Diana - młoda, bardzo ambitna kobieta studiująca medycynę. W wieku piętnastu lat jej życie wywróciło się do góry nogami. Gdy przez swoją nieuwagę spowodowała śmierć młodszego braciszka, rodzice postanowili się od niej odwrócić i wyjechać na misję do Afryki. Dziewczynie nigdy nie udało się pogodzić z tym, co wydarzyło się w przeszłości. Nagle wszystko się zmieniło, gdy spotkała swojego byłego chłopaka - Karola, który wiedział o niej więcej, niż by sobie tego życzyła. Wkrótce okazało się, że pomimo czasu, jaki upłynął, bohaterowie wciąż coś do siebie czuli. Karol bardzo troszczył się o dziewczynę i chciał jej pomóc. Z początku ukrywał przed nią wiele tajemnic odnośnie swojej własnej przeszłości, lecz po pewnym czasie ta para stała się prawie nierozłączna.\nKsiążka bardzo mnie wciągnęła, nie tylko przez świetny styl, którym została napisana, ale także dlatego, iż odnalazłam pewnego rodzaju nić porozumienia z główną bohaterką. Diana po wszystkim, co przytrafiło się jej rodzinie, miała ogromny problem ze zwierzaniem się ludziom. Bardzo długo starała się tłumić w sobie własne emocje, a gdy już odsłaniała swe prawdziwe oblicze, zawsze robiła to w ukryciu. Dopiero Karol pomógł jej uporządkować życie, choć jego własne pozostawało niepoukładane. Ta powieść jest z jednej strony świetnym przykładem tego, jak wielką moc ma miłość, natomiast z drugiej porusza bardzo ważne tematy, takie jak patologia w rodzinie i brak przebaczenia. Ukazane zostało w niej, jak młodzi ludzie, którzy w życiu doświadczyli wiele przykrych rzeczy, wspólnie pokonują swe największe słabości - psychiczne i fizyczne - oraz walczą o szczęście. Zakończenie było dość zaskakujące i nie podobało mi się tak bardzo jak początek, lecz to nie zmienia faktu, iż uważam tę powieść za ciekawą i poruszającą. Sądzę, że książka ta spotka się jeszcze z aprobatą wielu młodych jak i nieco starszych kobiet. Przyciąga ona czytelnika swoją interesującą fabułą, w której bardzo dostrzegalne jest poczucie humoru autorki. Nie ukrywam, że lubię historie podobne do opisanych w tej powieści, ale powstało ich już zbyt wiele, abym mogła bardziej zachwycić się tą jedną.\nRecenzja książki Ireny Jurgielewiczowej, pt. "Ten obcy"\nPowieść "Ten Obcy" Ireny Jurgielewiczowej przyciąga młodzież i sięgają po ten tytuł kolejne pokolenia. Ciekawe przygody bohaterów i dużo niespodziewanych zwrotów akcji wpływają na to, że książka trzyma nas w napięciu podczas czytania. Kolejnym czynnikiem są bohaterowie zaskakujący cały czas czytelnika. Najlepszym przykładem jest Zenon, który skrywa wiele tajemnic. Lektura opowiada o czwórce przyjaciół, którzy znaleźli pod leszczyną śpiącego chłopca - "obcego" -Zenka. Obcy chciał odszukać wuja i z nim zamieszkać, ponieważ jego mama zmarła, gdy był mały a tata popadł w chorobę alkoholową. Młodzież postanowiła pomóc Zenkowi, bo dostrzegła w nim wartościowego człowieka. Przykre doświadczenia w życiu chłopca uczyniły go nieufnym wobec innych i trudno mu było nawiązać nowe znajomości. Z wdzięcznością przyjął jednak pomoc w odszukaniu wuja oferowaną przez tatę Uli. Wspólne wakacje Uli, Pestki, Julka, Mariana i Zenka dobrze wpłynęła na wszystkich. Pestka stała się mniej zarozumiała, Marian nauczył się tolerancji wobec innych, Ula nabrała pewności siebie. Największa zmiana zaszła w Zenku, który dzięki Uli odzyskał wiarę w ludzi i uniknął zejścia na złą drogę. Zagłębiając się w powieść, widzimy narastającą sympatię między Ulą a Zenkiem, która ostatecznie przeradza się w miłość. Po przeczytaniu książki rozumiemy przekaz, że w życiu najważniejszymi wartościami są przyjaźń i miłość.\nKsiążka jest ponadczasowa, ponieważ uczy nas, że ludzie różnią się między sobą, pozycją społeczną czy materialną, wiekiem i poglądami na świat. Mimo różnic mogą się porozumieć i pomóc sobie wzajemnie. Uważam, iż jej uniwersalne przesłanie będzie zawsze aktualne, ponieważ wartości, o których mówi, były, są i będą ważne dla każdego człowieka.\nPaulina Sułowska kl. VIb\nRecenzja książki Doroty Terakowskiej, pt. ,,Władca Lewawu"\nKraków na wspak\n"Władca Lewawu" to książka autorstwa Doroty Terakowskiej. Jest to powieść z gatunku fantasy przeznaczona dla dzieci i młodzieży. Głównym bohaterem tej książki jest 13-letni chłopiec o imieniu Bartek. Jest on wychowankiem jednego z krakowskich domów dziecka. W poszukiwaniu mamy ucieka z placówki i wybiera się na samotną wędrówkę na Wawel. Odkrywa tam przejście, które łączy ze sobą dwa równoległe, a zarazem przeciwne światy - Kraków i Wokark. Chłopiec wchodzi do równoległej rzeczywistości i przeżywa tam niebezpieczne przygody, by uratować miasto Wokark przed złymi mocami. Czy mu się to uda? Odpowiedź na to pytanie i nie tylko znajdą Państwo po przeczytaniu "Władcy Lewawu".\nCała książka jest bardzo tajemnicza, bo akcja rozgrywa się w innej czasoprzestrzeni, gdzie wszystko jest na wspak. Wydarzenia są ciekawe i interesujące. Książka cały czas trzyma czytelnika w napięciu, dlatego nie można się od niej oderwać. Jeśli miałabym zaznaczyć jej wady, to chyba najsłabiej wypada przedstawienie postaci. Bohate-rowie nie są do końca autentyczni i niewiele o nich wiemy, gdyż książka nie zawiera prawie żadnych opisów. Bartek jest jedyną postacią, która występuje w niemal każdej scenie. Inne postacie pojawiają się tylko w nielicznych fragmentach powieści. Mocną stroną tej książki są wydarzenia. Myślę, że w tej kwestii nie ma wiele do zarzucenia. Książką zachwyca się młodzież z całego kraju.\nAutorce dzieła daję dużego plusa za wybór tematu przewodniego. To właśnie dzięki niemu zde-cydowałam się na wysoką ocenę. Książka w skali 1 - 10 dostaje ode mnie 9,5.\nGorąco polecam wszystkim tym, którym marzy się przeżycie przygód pełnych napięcia i grozy. Życzę miłego czytania.\nNiedawno został zakończony konkurs literacko-plastyczny "Mój ulubiony bohater literacki". Wśród postaci wybranych przez dzieci znalazły się m.in.: Roszpunka, Kubuś, Puchatek, Bambi, Szewczyk Dratewka, smerf Laluś, Ela z książki Pawła Beręsewicza "Czy wojna jest dla dziewczyn?", Lassie, Maja i Lasse z serii detektywistycznej "Biuro detektywistyczne Lassego i Mai", babcia z "Babci na jabłoni" Miry Lobe i kotek z książki "Przygody Filonka Bezogonka".\nUlubieni bohaterowie na przestrzeni lat się zmieniają. Zapytałam nauczycieli ich ulubione książki z dzieciństwa. Najbardziej lubianymi lekturami okazały się: "Dzieci z Bullerbyn" Astrid Lindgren , "Ania z Zielonego Wzgórza" Lucy Maud Montgomery, "Karolcia" Marii Kruger oraz serie o przygodach Pana Samochodzika, Zbigniewa Nienackiego i Tomka, Alfreda Szklarskiego. Część z nich nadal znajduje się w kanonie lektur szkolnych, ale Pan Samochodzik już nie wzbudza zainteresowania czytelników i czeka samotnie na półce.\nKonkurs literacko-plastyczny "Mój ulubiony bohater literacki" dla uczniów klas 0-3 szkoły podstawowej został rozstrzygnięty. Oto nagrodzeni uczniowie:\n-Julia Mierzwa, Julia Bałuszek, M.K., Gabriela Iżyk, Samuel Kulesza z oddziału przedszkolnego\n-Malina Opalska, Wiktoria Żurek, Maciej Wojciechowicz, Wojciech Kwaśny, Bartłomiej Kotowski z klasy pierwszej\n-Karol Osika, Igor Suwara, Wiktoria Nowak, Maksymilian Rajca, Natalia Woźniak, Kacper Cieślik, Katarzyna Gajda, Antoni Piotrowski z klasy drugiej\n-Oliwia Buczak z klasy trzeciej A\n-Emilia Piotrowska, Amelia Smok z klasy trzeciej B\nDnia 29 marca 2017 r. uczniowie klasy 3 a i 3 b szkoły podstawowej uczestniczyli w spotkaniu z autorką książek dla dzieci, panią Justyną Bednarek, podczas którego mogli poznać twórczość autorki, m.in. wysłuchać fragmentów książki "Niesamowite przygody dziesięciu skarpetek". Podczas drugiej, warsztatowej części spotkania, dzieci wykonały z przyniesionych skarpet i różnych materiałów wymyślone przez siebie skarpetkowe postacie. Okazało się, że można dać skarpetkom "drugie życie", a w ten sposób przygotowane pacynki wykorzystać do zabawy.\n28 października uczniowie klas 0-3 szkoły podstawowej uczestniczyli w spotkaniu z panią Zofią Stanecką- autorką książek dla dzieci. Zostało ono zorganizowane we współpracy z Biblioteką Publiczną w Zielonkach w ramach promocji czytelnictwa "Cała Gmina Zielonki Czyta Dzieciom". Autorka w barwny sposób opowiadała o tym, jak powstaje książka. Dzieci mogły się dowiedzieć skąd czerpie pomysły na książki, które miejsce jej zdaniem jest najlepsze podczas pisania, a także wysłuchać fragmentów książki, z którymi związane było zadanie- wykonanie rysunku kota, bohatera opowieści. Uczniowie wykazali się niezwykłą wyobraźnią i stworzyli ciekawe postaci tych lubianych przez nich zwierząt. Pod koniec sympatycznego spotkania można było zakupić książki z autografem autorki.


Anglia: Gol Pawła Abbotta - Sport WP SportoweFakty\nAnglia: Gol Pawła Abbotta\nPierwszą bramkę w League One zdobył w tym sezonie Paweł Abbott. W poniedziałek na angielskich boiskach pojawił się jeszcze Tomasz Cywka. Inni Polacy byli tego dnia rezerwowymi w swoich drużynach.\nBartosz Zimkowski 03 Stycznia 2011, 20:30\nW The Championship w 46. minucie na boisku zameldował się Tomasz Cywka. W poprzednim spotkaniu Polak nie pojawił się na murawie choćby na minutę. Teraz dostał szansę w meczu z Millwall, jednak pojedynek na Pride Park zakończył się bezbramkowym remisem.\nW League One zagrał tylko Paweł Abbott. Wszedł do gry w 59. minucie spotkania Charltonu Athletic ze Swindon. Trzy minuty przed końcem wykorzystał podanie Akpo Sodje i zdobył swoją pierwszą ligową bramkę w sezonie. The Addicks przegrali na własnym stadionie 2:4.\nRezerwowymi w poniedziałkowych potyczkach byli: Radosław Majewski, Bartosz Białkowski i Artur Krysiak. Ten pierwszy zobaczył zwycięstwo Nottingham Forest nad Ipswich Town. Z kolei Białkowski miał okazję oglądać wygraną Southampton nad Dag & Red. Natomiast drużyna Krysiaka - Exeter City - przegrała z Brighton 1:2.\nCzeka 03-01 22:04 Zgłoś komentarz\nbrawo Pawel :)\nTomasz Cywka Paweł Abbott The Championship Anglia Polska Polacy za granicą Piłka nożna Piłka w Europie Piłka nożna w Anglii


O. Pietrewicz: Broń nuklearna w rękach Kimów | Centrum Studiów Polska-Azja\n6 grudnia 2011 16:59 / przez Oskar Pietrewicz\nPółnocnokoreański program nuklearny jest jednym z najbardziej niepokojących fenomenów współczesnego świata. O jego wyjątkowości świadczy zarówno droga do uzyskania statusu mocarstwa nuklearnego, jak i rola, jaką odgrywa broń nuklearna w polityce zagranicznej Korei Północnej.\nPoczątki dążeń do uzyskania broni nuklearnej\nPoczątki północnokoreańskich działań na rzecz uzyskania broni masowego rażenia sięgają czasów powstania Koreańskiej Republiki Ludowo Demokratycznej. Wskazuje się, że impulsem do zainteresowania się bronią nuklearną były wydarzenia w Hiroszimie i Nagasaki. Północnokoreańscy komuniści dostrzegli wówczas ogromne znaczenie tego rodzaju broni i doszli do wniosku, że z jednej strony może stać się ona istotnym elementem wzmacniającym nowopowstały reżim, a z drugiej stanowić narzędzie dla zdobycia władzy nad całym Półwyspem. W ówczesnych warunkach nie było jednak realnej możliwości, głównie z powodu ograniczeń technologicznych, aby Pjongjang uzyskał broń nuklearną. Aczkolwiek pod koniec lat 40. przy współpracy z sowieckimi ekspertami Korea Północna zapoczątkowała rozbudowę kopalń monazytu (pierwiastek zawierający tor i tlenek uranu, eksportowany do ZSRR, gdzie wykorzystywano go do produkcji stosu atomowego) w północnej części Półwyspu Koreańskiego.\nWojna koreańska utwierdziła Kim Ir Sena w przekonaniu, że broń nuklearna jest najlepszym sposobem na zapewnienie bezpieczeństwa, tym bardziej, że od 1958 r. Amerykanie zaczęli rozmieszczać głowice nuklearne w Korei Południowej. Odpowiedzią Pjongjangu było rozpoczęcie wstępnych badań nad technologią jądrową. Współpraca z Chinami i ZSRR w dziedzinach fizyki jądrowej, nukleoniki i technologii chemicznych, na czele z podpisaniem w 1959 r. protokołów w sprawie pokojowego wykorzystania energii nuklearnej, zaowocowała powstaniem w 1964 r. pierwszego północnokoreańskiego ośrodka nuklearnego w Jongbion. Korzystając ze współpracy z Chinami, pod koniec lat siedemdziesiątych Kim Ir Sen polecił rozpocząć prace nad programem budowy broni jądrowej oraz rozbudowy instalacji nuklearnych w Jongbion. Warto podkreślić, że chociaż północnokoreański program budowy broni nuklearnej pełnymi garściami czerpał z doświadczeń i wsparcia z ZSRR, Chin i Pakistanu, to propaganda północnokoreańska nieustannie przekonuje o rodzimej technologii.\nNiezależnie od prowadzonych prac nad bronią nuklearną, 12 grudnia 1985 r. Korea Północna podpisała Układ o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT). Pomimo wielokrotnych deklaracji o braku zainteresowania produkcją broni nuklearnej, w drugiej połowie lat 80. amerykańskie i południowokoreańskie źródła wywiadowcze informowały, że reaktor w Jongbion uzyskał pełną moc produkcyjną. Władze w Pjongjangu pozostały niewzruszone na te doniesienia i najpierw parafowały porozumienie z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA) (16 lipca 1991 r., ratyfikowane rok później), a następnie (30 lipca 1991 r.) zaproponowały Korei Południowej utworzenie strefy bezatomowej na Półwyspie Koreańskim, której gwarantami byłyby Chiny, USA i ZSRR. Zwieńczeniem tego pomysłu było podpisanie 20 stycznia 1992 r. Deklaracji o strefie bezatomowej na Półwyspie Koreańskim. Jednak wkrótce okazało się, że północnokoreański reżim nie zamierzał wywiązywać się z podjętych zobowiązań.\nJuż podczas pierwszej inspekcji MAEA w 1992 r. pojawiły się informacje o prawdopodobnej współpracy Korei Północnej z Pakistanem, Syrią i Iranem w dziedzinie programów rakietowego i nuklearnego. Kolejne inspekcje dowiodły, że Korea Północna produkuje pluton z zużytych prętów paliwowych. Nie chcąc narażać się na kolejne inspekcje, w marcu 1993 r. Pjongjang ogłosił zamiar wystąpienia z NPT, a w czerwcu 1994 r. zrezygnował z członkostwa w MAEA. Odpowiedzią na powstały impas było amerykańsko-północnokoreańskie Porozumienie ramowe podpisane w Genewie 21 października 1994 r., na mocy którego przy współpracy z inspektorami MAEA Korea Północna miała zrezygnować z ambicji nuklearnych w zamian za budowę i sfinansowanie przez specjalnie powołane konsorcjum (KEDO) dwóch lekkowodnych reaktorów jądrowych.\nKolejne lata pokazały jednak, że, pomimo początkowej współpracy, podejmowane działania okazały się nieskuteczne. Natomiast prowokacyjna postawa Pjongjangu sprawiła, że zaczęły pojawiać się obawy dot. potencjału nuklearnego Korei Północnej. Szczególnie zauważalna była rola ośrodków amerykańskich, które najprawdopodobniej świadomie przeszacowywały (aby skłonić Waszyngton do zmiany polityki względem KRLD) rozmiary północnokoreańskiego arsenału nuklearnego (mówiono nawet o kilkunastu bombach). Pod wpływem narastającej presji na reżim w Pjongjangu 29 stycznia 2002 r. prezydent G.W. Bush zaliczył Koreę Północną do „osi zła”.\nProwokacyjna droga do mocarstwowości\nNa reakcję Koreańczyków z Północy nie trzeba było długo czekać. W październiku 2002 r., podczas pobytu w Pjongjangu Jamesa Kelly’ego, zastępcy sekretarza stanu USA ds. Azji i Pacyfiku, północnokoreańscy przedstawiciele oświadczyli, że od kilku lat Korea Północna realizuje tajny program wzbogacania uranu na potrzeby wojskowe. Opublikowany w tym czasie raport MAEA stwierdzał, że Korea Północna posiada ok. 24 kg plutonu, co skłaniało do konkluzji, że północnokoreański reżim dysponuje 1-2 bombami. W odpowiedzi na zarzuty pod koniec grudnia północnokoreańskie służby przystąpiły do zrywania plomb i usuwania kamer, a inspektorzy MAEA otrzymali polecenie natychmiastowego opuszczenia kraju. Potwierdzeniem ostatecznego zerwania Korei Północnej z dotychczasowymi zobowiązaniami było wycofanie się (zgodnie z przewidzianym w układzie trybem) z NPT w styczniu 2003 r., a także poinformowanie o zerwaniu porozumienia z Republiką Korei z 1992 r. o strefie bezatomowej na Półwyspie Koreańskim.\nPróbą odpowiedzi na kolejny kryzys nuklearny były rozmowy trójstronne w marcu 2003 r., a od sierpnia 2003 r. cykl spotkań sześciostronnych. Pewne oznaki koncyliacyjnej postawy Korei Północnej dawały nadzieję na rozwiązanie problemu. Jednak z czasem rozmowy wielostronne pokazały, że północnokoreańska dyplomacja do perfekcji opanowała taktykę nuklearnego szantażu, czego najlepszym przykładem było poinformowanie w lutym 2005 r. o posiadaniu broni nuklearnej. Chociaż informacja ta wywołała poruszenie, to reżim w Pjongjangu zorientował się, że werbalna prowokacja nie zmusiła pozostałych stron dialogu do istotnych ustępstw. Aby podgrzać atmosferę Korea Północna najpierw przeprowadziła test rakiety dalekiego zasięgu Taepodong-2 (5 lipca 2006 r.), a następnie (9 października 2006 r.) zrealizowała wcześniejsze zapowiedzi i przeprowadziła podziemną próbę nuklearną. Tym samym Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna została oficjalnie ósmym mocarstwem atomowym (bez Izraela). Od tego momentu negocjacje z północnokoreańskim reżimem stały się jeszcze trudniejsze niż dotychczas. Dlatego też strony dialogu doszły do wniosku, że poza rozmowami konieczne jest wprowadzenie istotnych sankcji na Pjongjang. Chociaż brakowało co do tego jednoznacznej zgody (zwłaszcza sprzeciw Pekinu i Moskwy), to już sam pomysł ukarania nuklearnych zapędów Korei Północnej zmobilizował reżim do kontynuowania prowokacyjnej polityki.\nTrwały impas w rozmowach sześciostronnych sprawił, że w 2009 r. Korea Północna postanowiła powtórzyć scenariusz sprzed trzech lat. Najpierw w kwietniu 2009 r. ponownie przeprowadzono próbę Taepodong-2. Apogeum prowokacyjnej polityki Korei Północnej zostało osiągnięte 25 maja 2009 r., kiedy w prowincji Hamkyong przeprowadzono podziemną próbę nuklearną, a wraz z nią kilka prób rakietowych. Północnokoreańskie zachowanie spotkało się z ogólnoświatowym potępieniem, a zazwyczaj ostrożni przedstawiciele chińscy wyrazili zdecydowany sprzeciw wobec północnokoreańskiej próby atomowej. Niezadowolenie i zaniepokojenie społeczności międzynarodowej przybrało formę rezolucji Rady Bezpieczeństwa (nr 1874 z 12 czerwca 2009 r.), która stanowi wzmocnienie dotychczasowych nacisków na Koreę Północną.\nOd czasu drugiego testu nuklearnego sytuacja na Półwyspie Koreańskim pozostaje właściwie bez zmian. Próby dotkliwego ukarania reżimu okazują się nieskuteczne, gdyż władze w Pjongjangu w dalszym ciągu obstają przy prowokacyjnej postawie. Wydarzenia z 2010 r. (zatopienie Cheonan i ostrzelanie Yeongpyeong) pokazują, że Korea Północna nie ogranicza się do agresywnej retoryki. Chociaż od maja 2009 r. nie została przeprowadzona kolejna próba, to kwestia broni nuklearnej pozostaje niezmiennie kluczowym narzędziem w polityce zagranicznej Pjongjangu. Dlatego nadal co jakiś czas Korea Północna stara się potwierdzać, że posiada broń nuklearną i ją udoskonala. 12 maja 2010 r. Korea Północna oświadczyła, że przeprowadziła syntezę termojądrową, która umożliwia produkcję bomb termojądrowych (jednak żadne z państw poza KRLD dotychczas nie potwierdziło tych rewelacji). Ponadto, w połowie listopada Sigfried Hecker, amerykański fizyk atomowy ze Stanford University, został zaproszony przez północnokoreańskie władze do złożenia wizyty w ośrodku nuklearnym Jongbjon. W raporcie po zakończeniu wizyty ekspert nie krył zaskoczenia, jakie wywołał u niego zaprezentowany potencjał nuklearny (skala i nowoczesność).\nNie ulega wątpliwości, że broń nuklearna ma dla północnokoreańskiego reżimu kluczowe znaczenie. W tym miejscu wypada się zastanowić, co tkwi u źródeł motywacji Pjongjangu, czemu przyjął taką, a nie inną politykę.\nZnaczenie broni nuklearnej dla północnokoreańskiego reżimu\nZainteresowanie Korei Północnej bronią nuklearną od samego początku powstania państwowości świadczy o tym, że północnokoreańskie elity traktują broń jako element prestiżu i wzmocnienia reżimu. Za potwierdzenie tego można chociażby uznać komunikat wydany po próbie z 2006 r., w którym północnokoreańskie władze nie kryły dumy i zadowolenia z uzyskania statusu mocarstwa nuklearnego. Najważniejszą konsekwencją posiadania broni nuklearnej jest jednak jej wpływ na j bezpieczeństwo północnokoreańskiego reżimu, który od czasów wojny koreańskiej przyznaje zresztą, że funkcjonuje w realiach nieustannego zagrożenia militarnego ze strony USA. Reżim w Pjongjangu często przekonuje, że gdyby nie dysponował odstraszaniem nuklearnym, to stałby się nieuchronnie obiektem ataku USA. Tym samym broń nuklearna wpisuje się w północnokoreański nacjonalizm, budowany w oparciu o nienawiść do USA.\nObranie polityki szantażu nuklearnego stanowi także odpowiedź na osamotnienie, w jakim znalazła się Korea Północna po zimnej wojnie. Utrata wsparcia ze strony ZSRR, a także coraz większe wątpliwości co do gwarancji sojuszniczych Pekinu sprawiły, że północnokoreańskie władze zrozumiały, jak ważne dla utrzymania reżimu jest samodzielne zagwarantowanie bezpieczeństwa państwu. Z uwagi na brak możliwości sfinansowania modernizacji sił zbrojnych Korea Północna zrozumiała, że nie jest w stanie przeciwstawić się militarnie potencjalnej agresji przeciwnika (w tej kwestii przykładem, który utwierdził Koreańczyków w tym przekonaniu była klęska irackiej armii w starciu z Amerykanami w 2003 r.). W tej sytuacji północnokoreańskie władze uznały za najlepsze rozwiązanie rozwój broni nuklearnej, gwarantującej odstraszanie.\nPowyższy argument potwierdza podstawowe założenie, że elementarnym celem północnokoreańskiego reżimu jest przetrwanie. Kurczowe trzymanie się kimirsenowskiego projektu północnokoreańskiej państwowości, który gwarantuje obecnym elitom pozostanie przy władzy, sprawia, że Korea Północna nie zamierza reformować systemu politycznego. Efektem tego jest ideologicznie motywowane trwanie w izolacji, która negatywnie wpływa na gospodarcze fundamenty reżimu. W celu utrzymania państwowości Korea Północna stara się pozyskiwać wsparcie gospodarcze w dwojaki sposób. Po pierwsze, Pjongjang świadomie gra pogarszającą się sytuacją gospodarczą – perspektywa klęski humanitarnej (w przypadku upadku reżimu) stanowi prawdopodobnie największe źródło zaniepokojenia sąsiadów, gdyż jej skutki odczułyby wszystkie państwa regionu. W takiej sytuacji nie powinno więc dziwić wspieranie gospodarcze północnokoreańskiego reżimu przez Pekin, ani systematycznie wznawiana przez Seul współpraca gospodarcza. Po drugie, taktyka permanentnego szantażu nuklearnego stanowi doskonałe uzupełnienie północnokoreańskiej polityki – o ile obawy przed konsekwencjami implozji systemu dotyczą głównie Chin i Korei Południowej, o tyle gra bronią nuklearną pozwala Korei Północnej utrzymać kontakty z USA. Władze w Pjongjangu są świadome, że gdyby nie kwestia nuklearna, to Waszyngton z pewnością nie podchodziłby tak poważnie do problemu koreańskiego. Takie zachowanie Korei Północnej pokazuje, że chociaż Amerykanie są wrogiem nr 1, to dialog z nimi jest dla Koreańczyków dowodem najwyższego uznania. Nic tak bowiem nie buduje wizerunku silnego i potężnego państwa, jak trzymanie w niepewności głównego mocarstwa światowego.\nPytanie o strategię nuklearną Korei Północnej\nRola, jaką odgrywa broń nuklearna w państwie Kimów, sprawia, że strategia nuklearna Pjongjangu jest nieodłącznie związana ze strategią polityki zagranicznej Korei Północnej. Instrumentalne poruszanie kwestii broni nuklearnej stanowi podstawowy element wymuszania realizacji potrzeb gospodarczych przez stosowanie szantażu. Lawirowanie między groźbą użycia broni a deklaracjami denuklearyzacji służy podtrzymywaniu dialogu tak, aby perspektywa powrotu do rozmów była możliwa nawet w najbardziej skrajnej sytuacji. Dlatego też Pjongjang skłania się ku doprowadzaniu negocjacji do ekstremum i zasianiu ziarna niepewności w obozie przeciwnika. Jeśli dostrzeże się, że w niemal każdej dziedzinie (na czele z gospodarczą, ale także w militarnej) Korea Północna posiada istotne ograniczenia, to staje się zrozumiałe, że prowadzenie agresywnej dyplomacji ze wsparciem nuklearnym jest najrozsądniejszym i jedynym rozwiązaniem. Co istotne, prowokacyjna i agresywna natura północnokoreańskiej polityki nie idzie w parze z pośpiechem i paranoją. Wręcz przeciwnie, ciągłe istnienie północnokoreańskiego reżimu w warunkach, pomimo wielu przeciwności, potwierdza, że Koreańczycy z Północy są bardzo racjonalni i przenikliwi. Źródeł ich sukcesu należy szukać prawdopodobnie w tym, że doskonale przyswoili zachowania pozostałych stron i celnie punktują ich słabości.\nW kwestii samej strategii nuklearnej Korei Północnej pojawiają się pewne problemy. Wynika to z nieoficjalnego statusu doktryny nuklearnej. Jednak na podstawie zachowań północnokoreańskiego reżimu można dojść do następujących wniosków: przede wszystkim północnokoreańska strategia nuklearna ma charakter defensywny i ma odstraszać każdego potencjalnego przeciwnika. Tym samym, chociaż północnokoreański reżim wielokrotnie zapowiadał użycie broni nuklearnej, to w rzeczywistości jest świadomy, że taka decyzja oznaczałaby jego koniec. Dlatego też można stwierdzić, że strategia nuklearna Korei Północnej opiera się na praktyce, w której słaby (Korea Północna) odstrasza silnego (USA). Istnieje jednak obawa, że w stanie poczucia skrajnego zagrożenia północnokoreańskie władze mogłyby być skłonne użyć broń nuklearną. Co ważne, taki stan nie musiałby być równoznaczny z bezpośrednim zagrożeniem. Kluczowa rola percepcji zagrożenia w podejmowaniu istotnych decyzji przez władze w Pjongjangu sprawia, że część ekspertów stoi na stanowisku, że należy za wszelką cenę unikać sytuacji, w której Koreańczycy zostaliby postawieni pod ścianą.\nNależy również podkreślić, że północnokoreańska strategia nuklearna nie opiera się na wiarygodnym arsenale. Nie stanowi to jednak o jej słabości, lecz o sile. Brak potwierdzonych informacji na temat potencjału ilościowego stwarza bowiem możliwość ciągłego manipulowania i blefowania. Można więc dojść do wniosku, że nieprzejrzystość arsenału nuklearnego Korei Północnej jest prawdopodobnie największym atutem północnokoreańskiej strategii.\nJeśli chodzi o stosunek do nieproliferacji broni masowego rażenia, Korea Północna jest wręcz klasycznym przykładem państwa, które nie przestrzega w tym zakresie żadnych umów. Koreańczycy z Północy podkreślają, że broń nuklearna jest przywilejem, który uprzywilejowani próbują zakazać innym. Chociaż władze w Pjongjangu podkreślają, że broń nuklearna służy ich bezpieczeństwu, to jednak nie omieszkają się one dzielić swoimi doświadczeniami z pozostałymi państwami. Zainteresowanie proliferacją broni masowego rażenia podyktowane jest kwestiami materialnymi – Korea Północna postrzega handel sprzętem wojskowym i technologią jako poważny zastrzyk finansowy dla poturbowanej gospodarki.\nNowa praktyka odstraszania nuklearnego\nPolityka nuklearna Korei Północnej stanowi doskonały przykład wielu problemów w sferze bezpieczeństwa międzynarodowego, z jakimi musi zmierzyć się społeczność międzynarodowa. Przede wszystkim zachowanie reżimu w Pjongjangu pokazuje, jak nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia jest nadal aktualnym problemem. Korea Północna nie jest ani potęgą gospodarczą, ani militarną, ale posiada argumenty, które skutecznie oddziałują na znacznie potężniejsze państwa. Efektem tego są niezmiennie trudne negocjacje z północnokoreańskimi władzami.\nPonadto, prowokacyjna postawa Korei Północnej zapoczątkowała pewną praktykę odstraszania nuklearnego. Nie jest istotne posiadanie niezaprzeczalnie istniejącego arsenału nuklearnego, lecz stwierdzenie takiego faktu i doprowadzenie w ten sposób do trzymania w niepewności całej społeczności międzynarodowej. Należy również podkreślić, że pomimo swojej działalności Korea Północna pozostaje bezkarna, a próby skłonienia władz w Pjongjangu do zmiany postawy za pomocą sankcji są nieskuteczne. Tym samym można zaryzykować tezę, że północnokoreański kazus demaskuje nieefektywny reżim nieproliferacji, a także liczne sprzeczności w gronie mocarstw, które nie potrafią sobie poradzić z jednym z najbiedniejszych państw świata.\nPowyższe wnioski skłaniają do poruszenia kwestii o znaczeniu globalnym. Po pierwsze, należy się zastanowić, czy przykład Korei Północnej nie jest wzorem dla innych państw zainteresowanych pozyskaniem broni nuklearnej. Po drugie, funkcjonowanie części mocarstw nuklearnych poza NPT sprawia, że konieczna jest głęboka refleksja nad przyszłością reżimu nieproliferacji.\nJak długo może trwać nuklearny szantaż?\nUzyskanie w 2006 r. statusu mocarstwa nuklearnego przez Koreę Północną zapoczątkowało dyskusję na temat przyszłości północnokoreańskiego programu nuklearnego. Zastanawiano się, czy Korea Północna faktycznie dąży do uzyskania wiarygodnego odstraszania nuklearnego. Przytoczone powyżej argumenty wskazują, że reżim w Pjongjangu obrał zupełnie inną drogę. Oparcie strategii na prowokacji i szantażu rzutowało na decyzję o ponownej próbie nuklearnej w 2009 r. Dostrzegając aktualność podstawowych założeń północnokoreańskiej strategii z dużym prawdopodobieństwem można założyć, że kolejne próby nuklearne są kwestią czasu. Z drugiej strony Korea Północna dostrzega w programie nuklearnym pewne korzyści materialne, wynikające z możliwości proliferacji. W tej kwestii społeczność międzynarodowa od wielu lat podejmuje próby przeciwdziałania tego typu praktykom, lecz skuteczność owych rozwiązań budzi poważne zastrzeżenia.\nJednak chyba najważniejszym wnioskiem, jaki płynie z północnokoreańskiej lekcji, jest dostrzeżenie, że Korea Północna potrafiła zbudować wizję polityki zagranicznej niemal w całości oparty na broni nuklearnej. Fakt, że w obecnej sytuacji każda z zaangażowanych stron najwyraźniej wydaje się być zainteresowana utrzymaniem status quo, sprawia, że trudno oczekiwać w najbliższym czasie drastycznych zmian na Półwyspie Koreańskim. Poza tym, wiele wskazuje, że obecnie dużo poważniejszym problemem niż program nuklearny Korei Północnej jest obawa sąsiadów o implozję systemu północnokoreańskiego.\nSkoro więc konfrontacja militarna jest mało prawdopodobna, sankcje nie spełniają swojej roli, a Korea Północna trwa przy swojej strategii, to czy rozwiązań problemu nie należy szukać gdzie indziej? Być może najrozsądniejszą opcją byłoby uznanie Korei Północnej za mocarstwo nuklearne, a następnie podjęcie próby normalizacji stosunków i skłonienie północnokoreańskiego reżimu do otwarcia na świat, głównie w kwestiach gospodarczych. Istnieje jednak istotny problem – przez ostatnie 20 lat północnokoreański reżim bezwzględnie rozprawiał się z tak idealistycznymi i naiwnymi pomysłami.\nW 2003 r. Colin Gray w artykule „Maintaining Effective Deterrence” napisał: „kłopotem nie jest irracjonalny przeciwnik, lecz raczej idealnie racjonalny wróg, który wykazuje determinację i ogromną dozę racjonalności w dążeniu do swoich celów, które wydają się nam całkowicie irracjonalne. Problem stanowią wrogowie, którzy zachowując się absolutnie racjonalnie, posługują się irracjonalnym instrumentarium politycznym dla osiągnięcia swoich celów będących policzkiem dla naszych wartości, w tym międzynarodowych norm prawnych i moralnych”. Wydaje się, że te słowa najlepiej oddają charakter działań Korei Północnej.\ntagi:broń nuklearna,kim dzong il,kimowie,Korea Północna,Oskar Pietrewicz,próby z bronią jądrową\nCzy zmienią się zasady dziedziczenia cesarskiego tronu? - Przegląd prasy japońskiej 1-30. 11. 2011\nO. Pietrewicz: Broń nuklearna w rękach Kimów Reviewed by Oskar Pietrewicz on 6 grudnia 2011 .\nPółnocnokoreański program nuklearny jest jednym z najbardziej niepokojących fenomenów współczesnego świata. O jego wyjątkowości świadczy zarówno droga do uzyskania statusu mocarstwa nuklearnego, jak i rola, jaką odgrywa broń nuklearna w polityce zagranicznej Korei Północnej. Początki dążeń do uzyskania broni nuklearnej Początki północnokoreańskich działań na rzecz uzyskania broni masowego rażenia sięgają czasów powstania Koreańskiej Republiki Ludowo\nJeszcze panie Zyggi odnośnie Trumana zaraz potem zorientowałem się o pomyłce ale już tak nie lubię Roosevelta za tą jego naiwność polityczną nieodpowiednią do piastowanego stanowiska za anachroniczne błędy które popełniał a kosztowały nasz kraj bardzo wiele że wszystko jak to się mówi chciałem zwalić na niego.\nDla mnie ten pan chyba na zawsze pozostanie w pamięci jako ten, który\npowiedział mniej więcej w tym stylu „Polska od 500 lat sprawia kłopoty” .\nAle z drugiej strony znajomość wśród Amerykanów problemów Europy,\nnazizmu i komunizmu była niemal zerowa. Niech za przykład posłuży\nodpowiedź amerykańskiego oficera, który wyzwalał jeden z obozów\nkoncentracyjnych na terenie Niemiec. Wysłuchawszy relacji więźniów\njak wyglądało „życie” w takim obozie, odpowiedział:\n„Jeśli Wam tak było tutaj źle, to dlaczego nie braliście adwokatów.?”\nPanie Wute dziękuję za porównanie a jeśli chodzi o obozy koncentracyjne to nie kto inny tylko Karski kurier z Warszawy przedstawił uwczesnemu prezydentowi Rooseveltowi sytuację w tych obozach i co z tego wynikło ,wszyscy wiemy.Nie mogą zasłaniać się niewiedzą tak jak i w wielu innych przypadkach.Nie jestem wrogiem Ameryki a wręcz raczej przeciwnie ale ignorancja ich decydentów do dziś nie podoba mnie się -to mało powiedziane.\nSwojego czasu gen Mac Artur chciał rozwiązać sprawę Koreańską i dziś nie byłoby problemu ale słynny prezydent Roosevelt zafascynowany Stalinem odwołał go ze stanowiska.Konferencja w Jałcie i wiele innych sukcesów byłego prezydenta daje nam się we znaki we współczesnym świecie.\nCo do charakteru Roosevelta to trafna uwaga. Tylko, że w czasie podziału a potem konfliktu w Korei, prezydentem USA był już Harry Truman. Jest tylko jedno drobne „ale”. Otóż MacArthur postulował zrzucanie bomb atomowych na Chiny. Truman nie wydał na to zgody w obawie że wciągnie to do konfliktu ZSRR i doprowadzi do III wojny światowej. Zawiedziony brakiem pozwolenia, rozżalony MacArthur zaczął donosić prasie, że wojna zakończy się amerykańską klęską, co było oczywistą nieprawdą.\nMacArthur najwyraźniej przeoczył fakt, że prezydent może błądzić, ale pozostaje prezydentem, że to on „trzyma kierownicę” i to on kreuje politykę, nie wojskowi. Jakby tego było mało, gdy w marcu 1951 r. Truman powiadomił MacArthura o swojej intencji rozpoczęcia negocjacji w sprawie rozejmu (co wykluczało rozszerzenie wojny na teren Chin), MacArthur swoje własne ultimatum dla Chin, w którym groził uderzeniem, które „doprowadzi czerwone Chiny na próg całkowitego krachu militarnego”. Taka dwoista retoryka kompromitowałaby każdy kraj na arenie międzynarodowej. Nic więc dziwnego, że zirytowany Truman zdymisjonował zasłużonego generała, któremu najwyraźniej blask chwały i orderów zaczął na starość uderzać do głowy.\nCała sprawa ma jeszcze aspekt etyczny. Gdyby MacArthur użył broni atomowej przeciw chińskim cywilom, nie różniłby się zbytnio od swoich komunistycznych adwersarzy. A poza tym dałby im polityczne punkty na arenie międzynarodowej. Założenie, że „cel uświęca środki” z reguły prowadzi do eskalacji przemocy i nienawiści. A bezmyślna kowbojszczyzna to często najkrótsza droga do klęski. Tak militarnej jak i moralnej.\nIstotnie przyznaję panu rację panie Zyggi nie byłoby to etyczne i Chińczycy /piszę specjalnie Chińczycy a nie Chiny/ na to sobie nie zasłużyli.Wobec cierpień jakich doznali w przeszłości nie należało tego robić przyznaję .Jednak nie zmienię swojego zdania na temat polityki amerykańskiej nie tylko w tamtym rejonie .Istotnie prowadzenie wojny metodą konwencjonalną z kolei prowadziłoby do wielkich ofiar po stronie amerykańskiej.Użycie broni nuklearnej nie musiałoby oznaczać bombardowania miast Chińskich a jedynie rażenia nacierających wojsk komunistycznych z północy Korei ale to też wiązałoby się ze skażeniem środowiska i ofiarami również wśród ludności cywilnej a broń jądrowa w uwczesnym świecie nie była na takim poziomie technologicznym jak dziś.Nie mniej jednak amerykanie sami sobie wytrącili broń z ręki,niezależnie od aspektów moralnych.Ciekawi mnie jak by zachowali się w ich przypadku Rosjanie lub Chińczycy.Co do eskalacji przemocy i nienawiści odchodząc już od tematu nie uważa pan iż do niektórych przemawia jedynie siła i zdecydowanie a ci którzy mają skrupuły to z natury przegrywają.W całym tym przypadku jednak nie popierałbym użycie broni jądrowej.\nI. Chmiel: Subaru fałszowało dane dotyczące bezpieczeństwa pojazdów\nKorea Północna: KRL-D grozi podjęciem działań w związku z uchwaloną przez ONZ rezolucję\nBańka spekulacyjna zniszczy gospodarkę?


Strona 128 z 331\nJa kupiłem rzepak po dobrej cenie cała szuflade wiec przy takiej trawie i przy takim mleku jak teraz mocznik wycofałem ale wróce do niego bo jest po prostu tani. Szczególnie dla opasa.\nParamtery juz napisałem srednio 4,1 i 3,3 mocznik 180\nJa pisałem opierając się na swoim przypadku jak wygląda kał przy kwasicy. Co do smrodu Komodo ma rację.\n@statek jaki mocznik stosowałeś?? :huh: skoro masz 42% s.m. w kiszonce z trawy to jak to zróbiles przyczepą?? dało ci się ugniatać i nie masz strat?? I jak długo dajesz tłuszcz chroniony??\nto QQ masz mokrzejsza chyba bo jesli by tez miala okolo 40% sm to chyba ten tmr bylby za suchy troche tak mi sie wydaje przynajmniej\n@a8185 nie mam TMR-u wiec ci dokladnie nie rozpisze wkazdym razie jedza do syta bo niedojadow jest dla jalowek troche a tresciwej dostaja od 8-10kg dwa rodzaje swoja okolo 22% bialka z wszystkimi dodatkami i gotowa 26% bialka na popedzenie\nEdytowano Grudzień 25, 2013 przez komodo\nqq ma 32%\nto polecam Ci zrobic tzw. dopalacz, bonus i wymieszac w betoniarce tłuszcz chroniony, qq mielona lub jeczmien (qq jest lepsza bo mnie zakwasza niz zboze) i soje. Mam teraz dodatek specjalistyczny z cholina chroniona, niacyna i drozdzami. Stosuje pierwszy miesiac a mam kupiony na 3. Po 2 miesiacu napisze o efektach, poki co nie chce robic reklamy lub antyreklamy. Tani nie jest bo prawie 10zl kg i daje sie go 300gram dziennie\nja dodaje do paszy premiks 25kg na tone ktory ma 8000mg chronionej choliny w 1kg niacyny tez sporo 15000mg i biotyny 100000mcg i drozdze daje zywe z sano 25kg na 2t paszy takze dostaja ale mialem zrobic dla wycielonych wlasnie cos na bazie tluszczu chronionego pasze ale jakos wyniki mnie skutecznie odciagaja od tego\nŻywe drożdże można mieszać w mieszalniku ? Bo słyszałem że straty są i lepiej z ręki sypać jakie jest wasze zdanie\nja z witamin dla krów stosuję camisan z sano (cena za worek 110zł) może macie coś lepszego na zamianę??\nTe ilosci ktore maja premiksy sa takie aby napisac ze ta biotyna i niacyna jest.\nJesli dasz 200gram dziennie to bedziesz mial 1600mg niacyny i 5000 choliny. A zeby to zadzialalo to musi byc dziennie dostarczone 10000 mg niacyny i 12000 mg choliny.\nOstatnio analizowalem te wszystkie cudowne premiksy i te wszystkie magiczne magiczne dodatki sa napraede w malych ilosciach stad moje zainteresowanie innymi dodatkami\nPanowie jakie bufory moglibyście polecić? W necie natknąłem się na takie produkty:\nKrowy dostają 100g kwaśnego, 100g kredy no i drożdże oraz do tego słomę 1kg na łeb. Dodam, że średnio dla krowy z wozu przypada ok 6kg samych śrut a dla najwydajniejszych dziennie nawet do 13kg więc to jest sporo, do tego jeszcze niestety dochodzą mokre objętościówki. Niby po krowach nie widać objawów kwasicy bo kał jest gęsty i nie ma nie strawionych pasz ale tabulogram pokazuje stosunek tł/bi 1,15, średni tłuszcz 3,87 i białko 3,45 więc trochę tłuszcz za niski. Jestem ciekawy czy takie bufory by coś pomogły?\njesli masz dobra strukture paszy w wozie, i pasza gdy sciskasz reka i puszczasz nie zbija sie w klebek to buffor jest zbedny. Stosowałem nie jeden produkt i mozesz sypac co chcesz ale jak spie**** zrobienie wozu, przemieszasz lub niedomieszasz to nic nie pomoze.\nJak to 6 do 13 kg????????\nrozwiń to bo az sie za glowe chwycilem:)\nczego tyle dostaja?\nten stosunek jest podkwasiczny i do zaakceptowania.\nNapisz ile dajesz qq i trawy i ile maja wilgotnosci i bialka.\nkiszonki jesli ma tyle bialka to w zupelnosci wystarczy bo jak da malo QQ to bedzie musial uzupelniac energie\nWłaśnie się zastanawiam czy nie lepiej dać te 10 kg mniej kukurydzy i wzamian dać 10 kg trawy przy tak wysokim białku. Wg. mnie taniej uzupełnić energię niż białko, bo przy takich cenach kukurydzy jak w tym roku można kupić mokrego ziarna i je zakisić. Nie wiem i niechce mi się teraz liczyć jak by to wyszło ale wiadomo jakie są ceny soji, więc sądzę że wyszło by to taniej.\nNo tak od 6kg do 13kg samych śrut Średnio na łeb do wozu trafia 2kg śruty zbożowej własnej, 2kg śruty kukurydzianej, 1kg soi i 1kg rzepaku, a dla najwydajniejszych daję do 6kg paszy 18%, 0.5-1kg korektora (soja,rzepak, tłuszcz chroniony) i 0,5kg lactostartu na rozdojenie no i dla tych przed i po wycieleniu daję jeszcze trochę śruty kukurydzianej. Ogólnie objętościówki słabe bo i ziemia słaba. Sianokiszonka 17% białka, s.m 34%. QQ nie podam bo jeszcze nie mam analizy bo od nie dawna daję nową kiszonkę z qq i jeszcze nie przyszły mi wyniki, ale szalu z energią nie ma dlatego nadganiam tymi śrutami. Stąd moje obawy o podkwaszenie, wiem stosunek 1,15 nie jest zły bo to takie minimum ale szukam rozwiązania żeby go trochę podnieść\nna ile litrow dajesz te 6 kg paszy a na ile 13 ? mieszasz to w mieszalnkiku? napisz cos wiecej o tej tresciwej i o sianokiszonce jaka masz\na co do buforu to bym polecil kenovitamin bufor extra z zywymi kulturami drozdzy\nTe 6kg zjedzą średnio z tmr-u mam ustawiony na jakieś 24-25l. Reszta z ręki własna pasza śrutowana, zboże soja i rzepak 18% białka, no i ten korektor i lactostart tak jak pisałem wyżej. Po wycieleniu i do nie całych 100 dni najwydajniejsze dadzą powyżej 50l a średnio to tak 40-47 litrów. Z paszami nadganiam bo teraz trafił mi się akurat taki okres, że powycielało mi się sporo dobrych wieloródek i średnia z próbnego udoju wyszła 31 litrów, gdzie nawet w poprzednich miesiącach miałem dużo pozdajanych i późno zacielonych krów to wydajność wychodziła aby 26-27l\njaki masz mocznik?\nte 13 kg to kolosalna jak dla mnie liczba.\nNapisz ilosci qq i trawy ktore dajesz do wozu na sztuke.\nja przy takich wydajnosciach zrobil bym mieszalnik na 25% bialka i ok 7,5 mj energi dawal mniej tresciwej np 5 kg a dla tych po wycieleniu zrobil bym oddzielna pasze tresciwa na start dodawana w zaleznosci od wydajnosci i ta premie na tluszcz\_u chronionym bym zrobil taka z 10 mj energi i 1,5 -3 kg bym dawal w zalenosci od tego jaka masz kiszonke z trawy i kukurydzy,,,\n12kg sianokiszonki i 25kg qq. Mocznik teraz wyszedł za duży bo średni z federacji aż 294 a z mleczarni zawsze wychodzi 240-270, no ale to przez to, że dostają dużo białka na rozdojenie krowy do 100 dnia i tam wychodzi mocznik ok 300 normalnie, bo jak by był dużo poniżej to na mojej stanowiskowej oborze ciężko by było o ruję. Z tym mocznikiem to też różnie jest nie wiadomo komu wierzyć.\nKyllee trafna uwaga z tą treściwą, robiłem też taką ok 25% i miej podawałem ale u mnie się nie sprawdziła, jakoś krowy zaczeły dostawać zapaleń nie wiem czy to było na pewno spowodowane tak wysoko białkową treściwą ale odszedłem od tego sposobu\nEdytowano Grudzień 25, 2013 przez Mateusz16\npopieram uzytkownika kylle. Jesli taki masz wydajnosci to trzeba mniej objetosci a wiecej koncetracji energii i bialka\nTo jaka masz srednia z obory?\n12kg sianokiszonki i 25kg qq. Mocznik teraz wyszedł za duży bo średni z federacji aż 294 a z mleczarni zawsze wychodzi 240-270, no ale to przez to, że dostają dużo białka na rozdojenie krowy do 100 dnia i tam wychodzi mocznik ok 300 normalnie, bo jak by był dużo poniżej to na mojej stanowiskowej oborze ciężko by było o ruję\na powinny dostawac wiecej energii niz bialka do 100 dnia.\nMocznik powinien byc kolo 200. I pewnie pierwsza ruja jest kolo 120-150 dnia? jaki okres miedzywycieleniowy?\nTeraz ok 30l, utrzyma się tak pewnie przez jakiś czas bo jeszcze parę wycieleń będzie na stycznia i lutego ale później zacznie spadać. Z rujami to różnie jest. Sporo rui zaczyna pojawiać się już w 60 dni i jak widzę, że wszystko jest ok to kryję bez względu ile by dawała ale są też takie co i doją 150 dni i nie są cielne mimo inseminacji, najgorzej pierwiastki\nJak jest u was średni dzień laktacji? U mnie druga połowa roku to było ok 220 dni dopiero teraz w grudniu zleciało na 160 dni stąd ta wydajność\nmoglo z tymi zapaleniami byc tak ze zle zbilansowales bialko do energi albo bialko zle dales za duzo zwaczowego\nmoim zdaniem az prosi sie o wiecej energii do 100 dniu. Z wozu zdjalbym 2kg kukurydzy i dawalbym ja tylko dla tych ktore maja do 150 dnia. Nie masz problemu przy takim wozie z zatuczaniem sie?\nEnergie zdjąłbym gdybym miał lepszą kiszonkę z qq, jednak w tym roku na górkach kukurydza nie miała praktycznie kolb więc nawet dla tych krów powyżej 200 dnia by tej energii brakowało, miałbym za duże spadki mleka a przy takiej cenie za mleko to sobie na to nie pozwolę Dla tych wycielonych faktycznie może brakować tej energii ale jakoś ketozy są rzadkością, muszę dokładniej sprawdzić ich wyniki. Te krowy co uda się szybko zacielić i w miarę dobrze do końca doją to się nie za tuczą, gorzej z tymi mniej wydajniejszymi


O PSYCHOTERAPII PSYCHOANALITYCZNEJ – Sebastian Oryńczak Psycholog Katowice – Psychoterapia w Katowicach\nOd swoich początków, w końcówce XIX w. psychoanalityczna koncepcja człowieka przebyła długą drogę. Niesiona, rozwijana w umysłach i duszach jej twórców i ich spadkobierców, była myślą, na którą bardzo czynnie wpływały ich losy. Życie i nabywane wraz z nim doświadczenie nie mogły nie modyfikować ich pierwotnego podejścia do rozumienia człowieka. Tak, rozumienia człowieka, nie tylko jego poszczególnych, wybiórczo analizowanych zachowań, ale do rozumienia człowieka takim jakim był, do rozumienia przyczyn, które doprowadziły do tego, że jest. Psychoanalitycy szukali natchnienia, czerpali z wytworów kultury, z historii, filozofii, antropologii, aby jak najbardziej, jak najobszerniej poznać człowieka. Psychoanaliza, będąc w gruncie rzeczy dziedziną interdyscyplinarną, stała się jednym z bastionów wolności i niezależności ówcześnie i w historii społecznej. Dzięki temu opierała się i stała naprzeciw systemom, które niszczyły wolność jednostki, opierała się systemom totalitarnym i faszystowskim. Pozwalała rozumieć to czym jesteśmy powodowani, rozumieć ludzkie namiętności, konflikty, kryzysy. Umożliwiała badanie tego nadzwyczaj skomplikowanego, tajemniczego obszaru jakim jest ludzka psychika. W związku z tym naturalne było pojawianie się w jego ramach różnych koncepcji człowieka, jego rozwoju, życia, choroby, cierpienia a nawet śmierci.\nPsychoterapia psychoanalityczna jako bezpośrednio wywodząca się z psychoanalizy, kontynuuje jej założenie dotyczące całościowego sposobu rozumienia jednostki. Jest terapią werbalną – komunikacja pomiędzy pacjentem i terapeutą opiera się na treściach wyrażanych za pomocą słów. Być może ktoś zapyta zatem, jak to się dzieję, że zwykła rozmowa może leczyć. Otóż, psychoterapia psychoanalityczna tak jak psychoanaliza odbywa się w specyficznych warunkach. Jednym z najbardziej istotnych czynników leczących w psychoanalizie i psychoterapii analitycznej jest tzw. Setting terapeutyczny, czyli innymi słowy zestaw zasad i warunków terapii. Składa się na niego stałość godzin i dni sesji w tygodniu, stały czas trwania sesji psychoterapeutycznej wynoszący 50 minut, neutralność terapeuty, zasada wolnych skojarzeń jako główny sposób porozumiewania się w sesji, niedyrektywność terapeuty. W klasycznym – psychoanalitycznym – ujęciu, pacjent leży na kozetce terapeuta zaś siedzi w fotelu za nim, w psychoterapii psychoanalitycznej zazwyczaj pacjent i terapeuta siedzą naprzeciw siebie.\nPacjent jest zachęcany przez terapeutę do tego by mówił wszystko co przychodzi mu na myśl, nawet jeśli wydaję się to nie mieć nic wspólnego z poruszanym aktualnie tematem(wspomniana wyżej metoda wolnych skojarzeń). Rolą terapeuty jest próba rozumienia i interpretowania całego materiału wnoszonego do sesji przez pacjenta. Interpretacja jest sposobem przekazywania tego rozumienia w kierunku pacjenta. Cały ten, w dużym uproszczeniu, opisany proces możliwy jest dzięki powtarzalności, którą gwarantuje utrzymywanie settingu zarówno ze strony pacjenta jak i terapeuty. Dzięki wytworzonej sytuacji, metodzie wolnych skojarzeń możliwy jest kontakt z wewnętrznym światem pacjenta, przejawami nieświadomych pragnień i popędów a także konfliktów, oporu oraz lęków. Konsekwencją jest możliwość podjęcia próby rozumienia czynników, wpływających na zachowanie pacjenta, ale także powodujących chorobę i przyczyniających się do cierpienia. Aby to stało się możliwe zazwyczaj psychoterapia psychoanalityczna wymaga od dwóch do czterech, a czasem nawet pięciu sesji w tygodniu. Ze względu zaś na subtelny charakter pracy psychoanalitycznej, nierzadko dużą ilość oporu i lęku pojawiającego się w sesjach psychoterapia psychoanalityczna jest metodą długoterminową, bez określonego terminu zakończenia terapii. Przyczyną tak długiego czasu trwania terapii jest to, że koncentruje się ona na reorganizacji wewnętrznych struktur pacjenta, które były tworzone i funkcjonowały przez wiele lat. Krótkotrwała praca z tymi strukturami nie będzie z kolei skuteczna z powodu nierzadko ogromnej ilości obron, które powstały by kiedyś, w przeszłości, chronić go przed bólem, lękiem i cierpieniem. Terapeuta konfrontując pacjenta z tymi mechanizmami obronnymi, jednocześnie konfrontuje go z tym bólem, którego dzięki ich utworzeniu pacjent chciał uniknąć. Opór pojawiający się wtedy powoduje brak możliwości rozumienia tych stanów i nadania skuteczności psychoterapii, a także powrót do starych mechanizmów funkcjonowania pacjenta. Dlatego też, by tego uniknąć i aby praca była efektywna psychoterapia psychoanalityczna musi odbywać się przez długi czas.\nZe względu na swój charakter, czas trwania, sposób rozumienia jednostki psychoterapia psychoanalityczna przeznaczona jest dla pacjentów, których objawy są przejawem nieświadomych konfliktów czy trudności osobowościowych. Dlatego pacjenci w depresji, doświadczający różnego rodzaju natręctw czy obsesyjnych myśli, powtarzających się konfliktów w relacjach, problemów w związkach, odczuwający nieokreślony lęk a także nie potrafiący poradzić sobie z cierpieniem oraz pacjenci z zaburzeniami osobowości, zaburzeniami borderline czy psychosomatycznymi będą mogli szukać pomocy w tej metodzie. Przychodzący do terapii pacjent musi mieć świadomość długotrwałej relacji, wymagającej od niego obecności na sesji od 1 do kilku razy w tygodniu, co też wiąże się z dużym nakładem finansowym.


Erich Fromm – Ucieczka od wolności – Fridomia\nGdy byłem na studiach, powyższa książka była jedną z zalecanych lektur. Z tamtego czasu zapamiętałem tylko kilka myśli: że człowiek rodzi się najbardziej bezradnym ze zwierząt; nie jest wyposażony w zestaw instynktów pomagających przetrwać, ale za to ma wybór jak reagować na zewnętrzne impulsy. Samej koncepcji ucieczki od wolności nie zrozumiałem do końca – wydawało mi się, że jest to dość wydumana, akademicka konstrukcja mająca na celu wyjaśnienie zjawiska hitleryzmu. I tyle.\nDzisiaj czytałem tę książkę posiadając bagaż 45 lat doświadczeń życiowych, a także doświadczenie podjęcia decyzji o wycofaniu się ze świata korporacji po prawie 20 latach doświadczeń zawodowych. Dostrzegłem, że mechanizmy, które opisuje Fromm są o wiele bardziej uniwersalne niż wyjaśnienie zjawiska hitleryzmu.\nCzłowiek jest istotą społeczną. Najbardziej ze wszystkiego boi się samotności – fizycznej, ale też duchowej, moralnej, braku przynależenia do grupy, izolacji. Do średniowiecza świat był dobrze poukładany i przewidywalny – ludzie pracowali tylko po to, aby zaspokoić swoje potrzeby materialne, klasy społeczne były sztywno zdefiniowane, oczekiwania co do roli danej jednostki w społeczeństwie były jasno sprecyzowane, współzawodnictwo występowało dość rzadko. Ówczesne społeczeństwo trzymało człowieka w karbach, ale jednocześnie dawało poczucie bezpieczeństwa.\nW późnym średniowieczu struktura społeczeństwa i osobowości człowieka uległa przemianie. Znaczenia nabrały kapitał, indywidualna inicjatywa ekonomiczna oraz współzawodnictwo; rozwinęła się nowa klasa; wsparta na pieniądzu. W życiu towarzyskim wewnątrz murów miast zaczęły zanikać różnice klasowe; urodzenie i pochodzenie mniej znaczyły aniżeli bogactwo. Pożądanie bogactw i materialnych sukcesów stało się wszechogarniającą namiętnością. Średniowieczny wytwórca wiedział z grubsza ile ma wyprodukować i mógł mieć względną pewność, że na swoim lokalnym rynku znajdzie nabywców za odpowiednią cenę. Obecnie trzeba było produkować dla coraz to większego, poszerzającego się rynku bez możliwości określenia z góry szans sprzedaży. Każdy musiał iść do przodu i próbować szczęścia, musiał płynąć albo utonąć. Przedsiębiorca stawał przed wyborem: albo zniszczyć swoich konkurentów, albo zostać zniszczonym. Stary, „naturalny” porządek uległ rozkładowi.\nAle z drugiej strony, kapitalizm wyzwalał jednostkę. Uwalniał człowieka od reglamentacji systemu cechowego, pozwalając mu stanąć na własnych nogach i samemu próbować szczęścia. Człowiek stawał się panem swojego losu, sam ryzykował, sam wygrywał. Świat stawał otworem. Klasy społeczne stały się mobilne. Jednostka wyswobodziła się z ekonomicznych i politycznych więzów. Zyskuje także więcej pozytywnej wolności dzięki swej czynnej i niezależnej roli, jaką ma odgrywać w nowym systemie. Ale jednocześnie uwalnia się od więzów, które zapewniały jej bezpieczeństwo i poczucie przynależności. Jej stosunek do bliźnich, z których każdy jest potencjalnym rywalem, staje się wrogi i oziębły; jest wolna – co oznacza, że jest sama, zewsząd zagrożona. Z nową wolnością wiążą się narodziny głębokiego uczucia zwątpienia, niepewności, niemocy, samotności i lęku. To tę lukę wypełniają różnego rodzaju autokraci, tyrani, populiści, zdobywając władzę obietnicą zaprowadzenia „nowych porządków”.\nWraz z postępującą swobodą i wolnością w kierowaniu swoim życiem, człowiek uwalniał się od dawnych form władzy i nacisków, od autorytetów i tyranów, mówiących mu co ma robić, a czego nie robić. I wszystko byłoby ok, gdyby nie to, że miejsce istniejących autorytetów i tyranów, przeciwko którym można się jeszcze burzyć, zaczęły zajmować „anonimowe”, niewidzialne autorytety, takie jak opinia publiczna, moda, czy potężny marketing. Są one tak wszechmocne tylko dzięki naszej całkowitej gotowości zastosowania się do tego, czego się od nas oczekuje, oraz dzięki równie potężnej obawie przed odróżnianiem się od innych.\nCzy masz odwagę stanąć twarzą w twarz ze swoją wolnością, czy raczej wolisz przed nią uciec w bezpieczną strefę konformizmu?\n17 stycznia, 2011 o 11:41 am\nPo lekturze tego wpisu, tytuł: “Ucieczka od wolności” trafia u mnie na listę pożądanych lektur.\nPodoba mi się Fridomia. Widzę, że dużo łączy nasze blogi. Życzę nam, żebyśmy się spotkali w finale konkursu na Blog Roku.\n20 stycznia, 2011 o 4:48 pm\nPanie Michale, gratuluję wejścia “Naszej Sakiewce” do dziesiątki blogów w kategorii Profesjonalne!\nFridomii też się poszczęściło. Osiągnęliśmy cel i bardzo się cieszymy.\n29 stycznia, 2011 o 1:23 am\nUdało się, piękna sprawa panie Sławku! Cieszę się, że razem się znaleźliśmy w 10 z naszej kategorii. Może to jeszcze nie koniec dobrego :)\n30 stycznia, 2011 o 6:19 pm\nBardzo dziękujemy za kibicowanie naszemu blogowi. Cieszymy się z sukcesów Fridomii oraz “Naszej Sakiewki” w poprzednim etapie Konkursu.\nW finałowym etapie, oddaliśmy już po jednym głosie na Pana bloga i życzymy Panu i sobie dalszych sukcesów. Oraz wytrwałości w prowadzeniu bloga – z doświadczenia wiemy ile to wymaga czasu i konsekwencji.\n21 stycznia, 2011 o 1:12 pm\nZnam osoby, które pogubiły się i nie odróżniają potrzeb własnych od wykreowanych – żyjących w wewnętrznym konflikcie między wyborem tego, co jest zgodne z pragnieniami a tego co wydaje im się, że powinno być zgodne.\nPolecam również mniej znane “Zdrowe społeczeństwo”. To trochę kontynuacja “Ucieczki…”.\n24 stycznia, 2011 o 12:47 am\nserdecznie dziękuję za rekomendację. Rzeczywiście książka jest mniej popularna – wg serwisu BiblioNETka.pl, po książkę sięgnęło tylko 8 osób i nikt nie zaoferował jeszcze jej recenzji.\n26 stycznia, 2011 o 10:48 am\nTo ja dziękuję za tak przyjemną odpowiedź.\nW “Ucieczce od wolności” Fromm zajmował się problemami o charakterze autorytarnym. W “Zdrowym społeczeństwie” – problemami z wolnością w krajach demokratycznych. Do niedawna to nie była nasza rzeczywistość. Może w tym tkwi tajemnica popularności,\n31 stycznia, 2011 o 1:31 pm\nO, to bardzo miłe. Dziękuję bardzo. Oczywiście rewanżuję się również głosem od siebie!


? Rubin 11 V(K) [ 23.10.2011 ]\nWyjątkowo małe najniższe zalecane pochylenie połaci dachowej ? wynoszące zaledwie 16° oraz bardzo duża szerokość przesuwu sięgającą 4 cm ? oto wyróżniki dachówki Rubin 11 V(K). Dachówka doskonale sprawdzi się zarówno w budynkach utrzymanych w konwencji modernistycznej, jak i w stylowym tradycyjnym budownictwie.\nPiemont - rewolucyjna nowość\nw ofercie Röbena [ 10.08.2011 ]\nRöben rozszerza ofertę o zupełnie nowy rodzaj dachówki. Czerpiąc ze swoich doświadczeń, rozmów z partnerami handlowymi, uwag klientów oraz wykonawców, przygotował nowość, która ma szansę zrewolucjonizować rynek pokryć ceramicznych.\nDachówka MONZAplus Trentino ? włoski styl, najwyższa jakość [ 12.07.2010 ]\nNową dachówkę MONZAplus Trentino wyróżnia przede wszystkim niepowtarzalny kolor. Głęboki, bordowy odcień przywodzi na myśl czerwień wina produkowanego w regionie Trentino na północy Włoch...


Prawidłowe oznaczenia dla ruchu pieszego / users: Poland / OpenStreetMap Forum\n» Prawidłowe oznaczenia dla ruchu pieszego\n#1 2021-09-30 10:27:41\nPrawidłowe oznaczenia dla ruchu pieszego\nMam taki dylemat przy mapowaniu: Jest droga główna, którą ze względu na duży ruch samochodów przechodzi się tylko w miejscu przejść dla pieszych. Droga jest oznaczona access foot=use_sidepath oraz tagiem sidewalk=separate. Przy drodze są prawidłowo wyrysowane chodniki i przejścia dla pieszych. Routing pieszy działa prawidłowo, tzn. trasowanie ruchu pieszego jest po chodnikach, a przejście na drugą stronę ulicy kierowane jest po przejściach dla pieszych.\nProblem pojawia się w momencie, gdy droga główna jest przecięta drogą podrzędną. Droga ta ma np. oznaczenie access foot=yes oraz sidewalk=both. W takiej sytuacji trasowanie zakłada, że można przejść na drugą stronę ulicy głównej używając drogi podrzędnej (czyli przez środek skrzyżowania). W praktyce oczywiście przejście ulicy środkiem skrzyżowania nie wchodzi w grę - trzeba udać się do oddalonego o kilkadziesiąt metrów przejścia dla pieszych.\nNie wiem jak zamapować taką sytuację aby routing nie prowadził ruchu pieszego przez środek skrzyżowań. Próbowałem na drodze podrzędnej narysować odrębnie chodniki i oznaczyć drogę podrzędną tak samo jak główną, czyli access foot=use_sidepath oraz tagiem sidewalk=separate, ale to nie pomogło. Nadal ruch pieszy routowany jest przez środek skrzyżowania z ulicą główną. Próbowałem też sprawdzić jak inni to mapują, ale w innych miejscach jest ten sam problem.\nWidzę tylko jedno rozwiązanie: wydzielenie na ulicy podrzędnej odcinka na przecięciu z ulicą główną i oznaczenie tego odcinka access foot=no. Zanim zacznę jednak tak modyfikować skrzyżowania, pytanie do osób bardziej ode mnie doświadczonych, czy nie da się tego zrobić lepiej?\n#2 2021-09-30 12:03:01\nRe: Prawidłowe oznaczenia dla ruchu pieszego\nWidzę tylko jedno rozwiązanie: wydzielenie na ulicy podrzędnej odcinka na przecięciu z ulicą główną i oznaczenie tego odcinka access foot=no.\nIMHO to by było dobre rozwiązanie, ale wydaje mi się, że na wydzielonym odcinku lepsze byłoby foot=use_sidepath+sidewalk=separate.\n#3 2021-09-30 12:26:11\nLast edited by Henryk14 (2021-10-01 09:16:01)\n#4 2021-09-30 22:40:23\nwydaje mi się, że na wydzielonym odcinku lepsze byłoby foot=use_sidepath+sidewalk=separate.\nNiestety oznaczenie foot=use_sidepath+sidewalk=separate nie pomaga Pomimo iż obie drogi (główna i podrzędna) są tak oznaczone, routing puszczany jest środkiem skrzyżowania.\nMa ktoś jeszcze inny pomysł?\n#5 2021-10-01 00:36:58\nAlbo zmapować też chodniki na podrzędnej drodze z highway=footway + footway=sidewalk/crossing\n#6 2021-10-01 10:28:30\nSpróbuję tak zrobić. Tak jak pisałem samo zmapowanie chodników i przejść dla pieszych nie pomaga. Miałem takie tagi:\n- Na drodze podrzędnej: foot: use_sidepath, sidewalk=separate\n- Na chodniku: highway=footway, footway=sidewalk\n- Na przejściu dla pieszych: highway=footway, footway=crossing\nnadal jednak ruch pieszy był trasowany przez środek skrzyżowania z drogą główną.\nMoże jednak po zmapowaniu chodników na drodze podrzędnej zamiast foot:use_sidepath dam foot:no?\nNie jest to do końca zgodne z zaleceniami, ale powinno skutecznie zablokować trasowanie po drodze podrzędnej przez skrzyżowanie.\nLast edited by Henryk14 (2021-10-01 10:29:23)\n#7 2021-10-01 18:39:20\nZauważ że wyszukiwanie tras aktualizuje się z opóźnieniem, nawet tydzień-dwa\n#8 2021-10-02 00:38:16\nTak... cały czas cierpliwie czekam na aktualizację Tym razem trwa to dłużej, może przez to, że zmapowałem trochę chodników w okolicy (tak jak proponowałeś). Dam znać jaki będzie teraz efekt.\nmapuję od niedawna więc wypada mi się posłuchać\nZastanawiam się jednak, dlaczego nie? Z tego co rozumiem to foot=no i foot=use_sidepath jest bardzo podobne w efekcie. Różnica jest tylko taka, że foot=use_sidepath jest mniej kategoryczne, i powoduje, że ruch pieszy jest czasem trasowany po drodze.\n- mamy odrębnie zmapowane chodniki,\n- mamy dobrze zmapowane możliwe miejsca przejścia przez jezdnię (oznakowane i nieozonakowane),\n- droga jest na tyle ruchliwa, że nie powinniśmy po niej chodzić poza przejściami,\nto czy nie powinniśmy użyć właśnie kategorycznego foot=no?\n#9 2021-10-02 21:40:13\nRóżnica nie jest duża ale jest pewna różnica między "zakaz poruszania się pieszo" a "pieszo należy się poruszać po stowarzyszonym chodniku".\n- będzie foot=no sidewalk=separate to można tą informację uzyskać\n- poruszanie się w tym miejscu pieszo po jezdni jest kompletnie nielegalne\nto może foot=no też jest poprawne?\n(ogólnie mam uczulenie na https://wiki.openstreetmap.org/wiki/Pl: … d_renderer - również z punktu osoby używającej danych OSM. Wielokrotnie tafiałem na uszkodzone dane pod hasłem "celowo błędnie zmapuje bo będzie dobrze działało w konkretnym narzędziu")


MAŁY ODKRYWCA - Przedszkole nr 4 w Stalowej Woli o profilu ekologiczno – zdrowotnym\nInnowacja pedagogiczna ,,Mały odkrywca“ realizowana jest od września 2018 r. we wszystkich grupach wiekowych. Autorkami innowacji są...\nInnowacja pedagogiczna ,,Mały odkrywca“ realizowana jest od września 2018 r. we wszystkich grupach wiekowych. Autorkami innowacji są nauczycielki naszego przedszkola. Zadaniem jest planowe i celowe zorganizowanie sytuacji edukacyjnej, w której wystąpi aktywizowania procesów poznawczych oraz rozbudzanie wiedzy o świecie. Zajęcia są realizowane głównie poprzez doświadczenia i eksperymenty oraz obserwacje spontaniczne i kierowane.\nRealizacja treści innowacji pozwoli przedszkolakom badać otaczającą ich rzeczywistość wszystkimi zmysłami, zachęci do badania, eksperymentowania, uruchomi wyobraźnię, logiczne myślenie. Wspólne eksperymentowanie to kształtowanie umiejętności społecznych, budowanie pewności siebie, nauka współpracy, komunikacji, podejmowania inicjatywy, odpowiedzialności. Podczas samodzielnie wykonywanych działań dzieci poznają swoje mocne strony, co dodaje im pewności siebie.\n„Mały odkrywca” to dziecko ciekawe świata, spontaniczne, odważne. Dziecko, które potrafi obserwować i wyciągać wnioski. Zajęcia będą odbywać się cyklicznie według przygotowanego harmonogramu Nauczyciel w każdej grupie przedszkolnej będzie pełnił rolę inicjatora sytuacji dydaktycznych oraz kierował aktywnością dziecięcą, tworzył sprzyjające warunki wspólnego odkrywania i doświadczania, zaspokajał ich naturalne potrzeby poznawcze, ciekawość.Realizacja innowacji umożliwi każdemu dziecku poszerzenie i pogłębienie wiadomości zgodnie z indywidualnymi możliwościami, przy wykorzystaniu różnorodnych metod pracy, form i środków.\n,,Barwienie soli"- MUCHOMORKI\n,,Bańka w bańce" - ŻABKI\n,,Co jabłko ma w środku?"-MĄDRE SOWY\n,,Liście pod lupą" - ŻABKI\n,,Wędrująca woda" - MUCHOMORKI\n"Uciekający pieprz" - MOTYLKI\n"Przyjaźń kolorów" - ŻABKI\n"Co pływa, co tonie?" - Motylki\n"Zabawy badawcze z wodą" - Mądre Sowy\n"Jak zrobić wulkan?" - Mądre Sowy\n"Jak powstaje deszcz?" -Muchomorki\n"Badanie właściwości wody" - Muchomorki\n"Co pływa, co tonie?" - Muchomorki\n"Gdzie się podział śnieg?" - Żabki\n"Czy śnieg jest czysty?" - Motylki\n"Lampa Lawa" - Mądre Sowy\n,,Skacząca kukurydza"Mądre Sowy"\n"Czy śnieg jest czysty?" - Muchomorki\n"Burza w słoiku" - Motylki\n,,Wirujące kolory"- Żabki\n"Kryształki soli" - Motylki\n"Zaczarowany balonik" - Muchomorki\n"Wulkan" - Motylki\n"Magiczny balon" - Żabki\n,,Co rozpuszcza się w wodzie?"-Mądre Sowy\n"Mierzymy ilość płynów" - Motylki\n"Barwienie liści kapusty"- Motylki\n,,Muchomorki" badają czy woda w rzece jest czysta\n,,Mądre Sowy"obserwują mieszkańców ogrodu\n"Planeta Ziemia" - Żabki\n,,Topienie oleju"-Mądre Sowy\n,,Co rozpuszcza się w wodzie?"-Muchomorki\n,,Smerfowy deszcz"- Żabki\n"Pływające kuleczki" - Motylki\n"Kolorowa fontanna" - Motylki\n"Kolorowa mozaika"- Motylki


Bo ja lubię kawę i książki: Dziecko ulicy\nMarzena M 14 paź 2013, 08:05:00\nTo prawda, że książki z tej serii coś w sobie mają - choć do wielkiej literatury im daleko, choć epatują szokiem i przerażeniem, to ludzie chcą to czytać. Tez od czasu do czasu wracam do tych książek, jednak odkąd zostałam mamą znacznie rzadziej, bo rzeczy, które tam opisują autorzy, a które miały miejsce w ich dzieciństwie są dla mnie traz jeszcze bardziej nie do zniesienia. Pozdrawiam\nklucz do wyobraźni 14 paź 2013, 08:54:00\nAnne18 14 paź 2013, 14:05:00\nCzytałam i masz rację niesamowita opowieść.\nSylwia (nieperfekcyjnie.pl) 14 paź 2013, 19:42:00\nUwielbiam serię Pisane przez życie, chociaż zawsze rozbija mnie... "Dziecko ulicy" czytałam dość niedawno i doskonale pamiętam, że książka pozostawiła po sobie niemałe wrażenie. Bardzo było mi szkoda Judy, która mogła liczyć jedynie na siebie.\nMartyna K. 17 paź 2013, 20:30:00\nTakiej jeszcze nie mam, ale z tej serii ostatnio skusiłam się na najnowszą Kathy Glass:)\nChciałam ją sobie kupić już kilka razy, ale jakoś nie mogę się zdecydować którą książkę tej autorki wybrać....


Zachęcamy do komentowania materiałów prezentowanych w TV Orneta. Komentarze są całkowicie anonimowe.\n#2 gdzie tu demokracja? 2017-12-07 21:20\nAle nie w tym mieście, gdzie jeżeli ma się inne zdanie niż władza, to poprzez manipulację nieznaczącym potokiem słów próbują ośmieszyć, przecwaniakować , zakpić z osoby, która zadała niewygodne pytanie.\n#1 OBYWATEL 2017-12-03 10:17\nKrytyka władzy. Pełnienie funkcji publicznych, musi wiązać się z tolerowaniem sytuacji, w której osoby pełniące tego rodzaju funkcje poddawane są ocenie, w tym krytyce dotyczącej kierunków podejmowanych działań, sposobu realizacji przyjętych założeń, stosowanych w tym zakresie metod, instrumentów oraz podejmowanych działań faktycznych. Osoby wykonujące działania w ramach uprawnień nabytych z bezpośredniego albo pośredniego nadania społecznego muszą się liczyć ze stałą oceną swoich poczynań, w tym z krytyką ze strony oponentów oraz innych osób niezadowolonych . Takie osoby w naturalny sposób są bezpośrednimi adresatami krytycznych ocen ze strony osób negatywnie odbierających efekty ich działań. Są więc omawiane osoby zobowiązane do znoszenia takiej krytyki, gdyż wolność wypowiedzi stanowi podstawową zasadę ustroju społecznego Rzeczypospolite j Polskiej i korzysta z ochrony przewidzianej art. 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolite j Polskiej.


Możesz też tworzyć foldery i w nich zapisywać swoje dokumenty. Tworzenie folderów w Windows może zostać wykonane na wiele sposobów. Na początek omówimy najprostszy sposób tworzenia folderów na pulpicie. Aby utworzyć taki folder, wystarczy, że klikniesz prawym przyciskiem myszki w obszarze pulpitu i z menu podręcznego wybierzesz polecenie Nowy i jako nowy obiekt wskażesz Folder. Gdy na pulpicie pojawi się ikona folderu, wpisz nazwę dla utworzonego folderu i kliknij pulpit gdziekolwiek poza ikoną. Z kolei folder na dysku (bądź dyskietce) utworzysz, wykorzystując w tym celu poznany już folder Komputer. Wystarczy w jego oknie wybrać nośnik, na którym chcemy utworzyć folder, i w taki sam sposób jak na pulpicie utworzyć go na dysku. W podobny sposób utworzysz podfolder danego folderu.