Copyright © 1935, 2021 SAGA Egmont\nDr. JEANETTE FRAENKLOWEJ\nSekundarjuszce Szpitala dla Chorych Nerwowo we Lwowie\nDrowi ALEKSANDROWI DOMASZEWICZOWI\nPrymarjuszowi Szpitala dla Chorych Nerwowo we Lwowie.\n— Co to za ulica? — zapytałem, rozglądając się ciekawie wśród znanych i nieznanych zarazem domów, przeważnie dwupiętrowych, wyraźnie z drugiej połowy zeszłego wieku, starych już a wciąż jeszcze naiwnie pretensjonalnych.\n— Nie poznajesz? — odpowiedział swym głębokim basem Właduchna — Chodziłeś tędy co najmniej dziesięć razy na rok jako młody chłopak. Nie pamiętasz już drogi na cmentarz?\n— A tak, teraz sobie przypominam. Stąd na cmentarz już niedaleko. Tu księża donośnemi głosami intonowali „żałobne pienia“, jak piszą reporterzy.\nWięc dla ducha podniesienia\npogrzebowe, czarne pienia\nzanucili od niechcenia.\nNie zapomnę nigdy z jaką miną, ni to bolesną, ni to obrażoną, Właduchna odwrócił się odemnie, usłyszawszy tę improwizację. A ja deklamowałem dalej:\nNad głowami czarna trumna,\nśmiercią swą żywa kolumna,\nzakołysała się dumna.\n— Dobre wiersze, co? — zwróciłem się do Właduchny.\n— Asonancyj niema — odpowiedział, aby się odemnie odczepić.\n— Wielki ty jesteś krytyk przed Panem — mówiłem, śmiejąc się. — Ale asonancje, kochanie moje, to kule, na których chodzą poetykastrzy. Obłąkanym rymów nie brak, a pamiętaj, w każdym obłędzie jest dużo poezji, w każdej prawdziwej poezji jest dużo obłędu.\n— To już — zauważył Właduchna z akcentem ulgi.\nNie wziąłem mu tego za złe. Dobry chłop, dobry, zacny kolega. Niemało się ze mną namęczył.\nSzerokie wrota w parkanie rozwarły się i powozik powoli wtoczył się w obręb gmachów szpitalnych.\n— Tu bardzo pięknie! — zauważyłem, przyglądając się ogrodom i rozrzuconym wśród nich wielkim gmachom — Nigdy nie byłbym przypuścił, że tu może być tak ładnie. To wszystko szpitale?\n— Tak — odpowiedział Właduchna — Ten wielki, biały gmach przy wrotach wjazdowych, to szpital wenerycznych, ten mniejszy, biały pawilon dalej, to twój szpital chorych nerwowo, ten ogromny, szary pałac z dwoma krótkiemi skrzydłami, to szpital położniczy, a prócz tego jest jeszcze szpital chirurgiczny, okulistyczny, męski i kobiecy szpital chorób wewnętrznych, chorób skórnych, szpitalik dla dzieci — całe miasto szpitalne, z ogrodami i sadami, jak widzisz.\n— Ależ to musi być znacznie ciekawsze niż to głupkowate, osławione Holywood, miasto kinowych gwiazd — rzekłem wreszcie — To musi być wspaniałe!\n— Nigdy tu nie byłeś? — zdziwił się Właduchna.\n— Nie. Pierwszy raz jestem w szpitalu. Co to za komin, tam, na górze, nad szpitalem położniczym? Ogrom! Ciemno czerwony, okopcony u góry... Kopci... Widzisz?... Nadzwyczajne!\n— Cóż znów nadzwyczajnego w tem, że komin kopci? — z pewną irytacją odrzekł Właduchna.\nRoześmiałem się i zacząłem deklamować:\nWidzisz? Czarne arabeski na błękitnem niebie.\nCo on pisze? Go away you! — albo może come in?\nW wietrze płynnym pióro macza okopcony komin,\nna błękicie pisze wiersze, lecz tylko dla siebie.\nWiatr się śmieje, poematy wciąż mu przeinacza.\nChciałbym wiedzieć, co on pisze — lecz skąd wziąć tłumacza?\n— Wciąż wiersze i wiersze! — jęknął Właduchna — Możebyś przestał?\n— Nie mogę myśleć inaczej, jak tylko wierszami — tłumaczyłem się. — Niema dla mnie słowa bez rymu. Ach, gdybyś wiedział, jakie to okropne, jak męczy!\n— Wyobrażam sobie! — przyznał Właduchna. — Ale już wkrótce zapomnisz o tem, odpoczniesz, Orestesie, przez Erynje ścigany. Wysiadaj.\n— To tu?\nStaliśmy przed dwupiętrowym, białym pawilonem, otoczonym wysoką, cienką ażurową siatką ze stali, najeżoną u góry kolcami. Siatka ta była tak czuła, że za każdym powiewem wiatru przebiegały przez nią białe, gorączkowe drgnienia, niby niespokojne, lśniące fale. Obok pawilonu zielenił się wielki, dobrze utrzymany trawnik, po którym przechadzało się kilku chorych w długich, pasiatych lub błękitnych płaszczach. Z pod pół, rozwiewanych przez wiatr, widać było kalesony. Gołe stopy „sztuką palców od nóg“ utrzymywały w posłuszeństwie pantofle z czarnemi, skórzanemi kapkami. Kilku siedziało na ławeczce, okrążającej wielką, starą lipę, od której zaczynała się idąca aż ku bramie wjazdowej, reprezentacyjna część ogrodu, upstrzona okrągłemi kwietnikami, podobnemi do różnobarwnych placków, zaś cały ogród obwiedziony był łańcuchem jaskrawo kwitnących georginij.\nNa ławeczce niedaleko bramy siedział chory w pasiatym płaszczu.\n— Niech pan zadzwoni — rzekł, widząc, że Właduchna napróżno szarpie klamką, chcąc dać znać o naszym przyjeździe — Niech pan zadzwoni. Tu wszystko zamknięte na klucz.\n— Słyszysz? — zwróciłem się do Właduchny zaniepokojony.\n— Więc cóż z tego? — uspakajał mnie ten poczciwy chłop — To nie sanatorjum, ale szpital dla nerwowo chorych, a nerwowo chorzy miewają różne, wesołe pomysły. Czego się boisz? Skoro sam profesor przyjął cię tu i obiecał zaopiekować się tobą... Co za średniowieczne wyobrażenia o szpitalu! Aż wstyd!\n— Cóż zdrowy może wiedzieć o szpitalach? — westchnąłem.\n— Czemuż nikt nie otwiera? — niecierpliwił się Właduchna.\n— Niech pan jeszcze raz zadzwoni, długo! — radził głos z za sieci — Oni tam niezawsze słyszą, bo dzwonek dzwoni słabo, zepsuty...\nWładuchna dzwonił, a ja tymczasem rozglądałem się „po świecie“, pewny, że nie tak prędko go zobaczę.\nByło przecudne popołudnie lipcowe, ledwo dyszące od słońca pod gorącym, głębokim szafirem nieba. Po drugiej stronie szerokiej drogi, przecinającej obszar szpitalny od dolnej bramy do drugiej, górnej, widać było na skłonach pagórków sad, gęsty, światłem słonecznem przepojony a cieniem popielatym podszyty. Poniżej ciągnął się ogród warzywny, z grzędami fasoli, pomidorów, kapusty, buraków i innych jarzyn, których liście połyskiwały jak srebrne. Daleko, za tem warzywnem polem i za sadem, widniała wieża i białe mury klasztoru. Zbudowane na wzgórzach miasto szpitalne z swemi wielkiemi gmachami i białemi pawilonami, rozjaśnione było niefrasobliwie szczerym, pełnym wesołych barw, serdecznym uśmiechem lata. To zrobiło na mnie korzystne, ośmielające wrażenie.\n— Nareszcie! — odezwał się Właduchna.\nZ bramy pawilonu wyszedł młody, barczysty parobek w pantoflach i pasiatej, płóciennej bluzie; w prawej ręce trzymał pęk kluczy. Szedł ku furtce bardzo powoli, zgarbiony, ledwo powłócząc nogami. Opalony na złoty kolor, z ciemno czerwonemi rumieńcami, purpurowemi ustami i dwoma rzędami zębów, równych i wilgotno białych, był bardzo przystojny, tylko minę miał zaspaną, rozluźnione mięśnie twarzy i gapiowato bezmyślnie otwarte usta. Najpocieszniejsza jednak była jego czupryna, częściowo złota a częściowo płomienista. Domyśliłem się, że ten głupi, próżny parobas, wstydząc się swej rudej chyry, utlenił włosy, co po ich odrośnięciu dało efekt nadzwyczajny.\n— Proszę! Proszę! — mówił, otwierając furtkę — Tędy, na lewo, do ambulatorjum.\nPo akcencie poznałem górala.\n— Skąd jesteście? — zapytałem.\n— Z Zakopanego.\n— Aj! Słyszałeś? — zwróciłem się naraz do Właduchny — Jak obrzydliwie, fałszywie, podle mlasnął za nami ten stalowy zamek w furtce. Słyszałeś? Niby to on nic, niby to on tylko tak sobie, delikatnie, dyskretnie, ot, mlasnął zcicha, ale spróbuj teraz furtkę otworzyć.\nPrzed drzwiami ambulatorjum znowu zacząłem deklamować:\nNa pergaminie niebieskim\nKomin pisze arabeski,\nkreśli hieroglify czarne.\nJuż stalowy zamek szczęknął,\nprzepadło, poszło na marne\nlata mego wszystko piękno,\n— Aj! Dodeklamowałem się! Aj! Przecie to święta prawda! Przepadło, poszło na marne lata mego wszystko piękno...\n— Głupi jesteś! — rzekł mi dobrodusznie Właduchna — A zresztą — nie szkodzi. Płacz, układaj wiersze, pisz, wypłaczesz się, wypiszesz i wszystko znów będzie dobrze.\n— Nie rozumiesz. Nic już nigdy dobrze nie będzie. Świat zgasł.\n— Prędzej! Prędzej! Chodź, nie gadaj tyle! Doktór czeka.\nW niewielkiem, trochę mrocznem laboratorjum przyjął nas lekarz dyżurny, drobny, czarniawy młody człowiek z małą główką i śniadą twarzą, z przyciętemi po angielsku czarnemi wąsikami. Jego skośne, czarne oczy, małe jak główki od szpilki, tak żywo przelatywały z twarzy na twarz, ze sprzętu na sprzęt, iż miało się wrażenie, że to ten mały doktór, do drobnego, ruchliwego djablika podobny, obskakuje tak człowieka z wszystkich stron.\n— Ach, tak! — odpowiedział Właduchnie, który mnie przedstawił — Ten pan jest przyjęty przez profesora. Tak, wiem, miejsce zarezerwowane. Zaraz pana zaprowadzę — zwrócił się do mnie.\n— No, to dowidzenia! — rzekł Właduchna, podając mi silną, szeroką dłoń i patrząc mi prosto w oczy swemi dobremi, turkusowemi oczami — Bądź spokojny, jesteś pod opieką przyjaciół... Wszystko jeszcze będzie dobrze.\nJego grzmiący bas huczał w małym pokoiku jak w piwnicy.\nZdjął mnie dziecinny strach.\n— Właduchna! — zaskomlałem — Nie zapomnij o mnie!\n— Bądź spokojny.\n— A jak będziesz przechodził koło mego mieszkania — prosiłem — wstąp i zobacz, zapytaj, czy niema do mnie listu. Ja zaraz jutro napiszę, ale nie wiem, kiedy ona list dostanie, więc tymczasem... Proszę cię! Nie zapomnij, bo może list będzie. Miesiąc już czekam. Ona napisze, napisze z pewnością, przecie musi napisać!\nCień jakgdyby zniecierpliwienia czy gniewu przeleciał przez męską, rasową twarz Właduchny.\n— Nie zapomnę. Zapytam — rzekł szorstko. — No, bywaj!\nPrzez chwilę słychać było w przedsionku jego mocne, równe kroki. Kroki wyszły na chodnik, okalający budynek, w zakratowanem oknie ambulatorjum pokazały się nogi w solidnych choć prowincjonalnie źle skrojonych spodniach i niezgrabnych trzewikach, poczem zaczęły się oddalać, aż wreszcie zcichły. Odszedł odemnie zacny i pewny przyjaciel, zostałem sam w obliczu Niewiadomego.\nStalowy klucz szczęknął cichutko w zamku drzwi.\nDoktór zwrócił się do mnie.\n— Proszę pana za mną.\nKierując się ku drzwiom, sięgnął do kieszeni. Pod białym płaszczem szczęknął pęk kluczy.\nPóki Właduchna był przy mnie, jakoś się trzymałem, ale gdy zostałem z doktorem sam, przestałem nad sobą panować. Ogarnął mnie okrutny niepokój i lęk. Czułem, że blednie we mnie, gaśnie wszystko ludzkie, a za to wysuwa się naprzód, jak chytry wywiadowca, baczny i czujny zmysł spostrzegawczy, kierowany przez nieomylny, samozachowawczy instynkt, tasama dobrana spółka, która w dżungli czy na pustyni kieruje dzikiemi zwierzętami. Równocześnie uczułem, że mimo zmęczenia i niewymownego osłabienia, mięśnie prężą się we mnie — na każdy wypadek! — a myśl opanowało zimne, twarde postanowienie. Po za tem nie było we mnie nic.\nDoktór przepuścił mnie i zatrzasnął drzwi za sobą...\nWeszliśmy do korytarza, wąskiego, mrocznego. Światło lampki elektrycznej, mieszające się z światłem błękitnego dnia, widnego na prawo za drzwiami wejściowemi, wsiąkało w nie niby sączące się łagodnie złoto. Po prawej i lewej stronie jaśniały biało pokostowane drzwi, zamknięte, z dziurkami na klucze, ale bez klamek. U wejścia majaczyła czarna sylweta odźwiernego, którego poznałem po ostrym, góralskim profilu i nastroszonej, gęstej czuprynie. W korytarzu panowała zupełna cisza.\nDoktór otworzył drzwi do następnego korytarza, oświetlonego również lampką elektryczną, ale szerszego, podobnego do przedsionka czy niewielkiego hallu. Stały w nim jakieś sprzęty, a połowę jednej zajmował duży kredens z ciemno politurowanego drzewa. Przy kredensie tym, grzebiąc w górnych półkach, stała ogromnego wzrostu szarytka, w białym fartuchu i sztywnym, białym kornecie, opasła i tęga jak piec. Kiedy, usłyszawszy nas, zwróciła się ku nam, ujrzałem twarz ordynarną i brutalną jak zawzięta morda buldoga. Prócz tej siostry wałęsało się w przedsionku kilku chorych w pasiatych płaszczach. Wszystko to było ponure.\nKiedy doktór dobierał klucza, zerknąłem na prawo, gdzie mnie znęciło bogate światło. Przez otwarte, niedalekie drzwi widać tam było separatkę, pokój niezbyt wysoki lecz obszerny, w suterenie wprawdzie, ale z wychodzącemi na ogród dużemi, szerokiemi oknami, przez których kraty wpadały teraz skośne promienie popołudniowego słońca. Na czysto zaścielonych łóżkach leżeli chorzy i rozmawiali półgłosem z siedzącymi przy nich gośćmi, krewnymi czy przyjaciółmi — albowiem była to właśnie godzina odwiedzin. Przy każdem łóżku znajdował się pleciony stolik i również pleciony, wygodny fotel, polakierowany na czerwono. Między oknami żarzył się na stoliku gorącemi barwami wielki, piękny bukiet kwiatów, triumfalnie gwałcący cichą monotonję ścian, biało pokostowanych, teraz zarumienionych wstydliwie od słońca. Na łóżku jednego z chorych leżała gitara. Widok ten dodał mi ducha.\nZnowu zamknięte na klucz drzwi i cichy szczęk stalowego zamka.\n— To wysoko? — zapytałem zaniepokojony, bo ledwie powłóczyłem nogami z osłabienia.\n— Pierwsze piętro — odpowiedział doktór — Na drugiem jest oddział kobiecy.\nIdę powoli, z trudem dźwigając nogi. Chcę się wesprzeć na poręczy. Aha. Niema poręczy. Jest tylko żłobek wykuty w kamieniu.\n— To dlatego, — zgaduje zmysł spostrzegawczy — aby ktoś nie mógł wyłamać poręczy i bronić się nią w razie potrzeby.\nA zmysł samozachowawczy natychmiast dodaje:\n— Zdarza się tu, widać, że w grę wchodzi siła, przemoc. Bo czemużby się chory opierał, jeśli nie przemocy, która gwałt chce mu zadać?\nO, to straszne! Walka ze służbą, beznadziejne, rozpaczliwe szamotanie się, wydzierający się z piersi zdyszanych dziki, zwierzęcy ryk... Nigdy tego nie widziałem, a jednak widzę teraz... Nie widziałem? A podczas wojny ów szpieg, którego wleczono na szubienicę? To było straszne, ludzkie pojęcie przechodzące, a to tu musi być tak samo straszne, jeśli nie straszniejsze... Nikt z pomocą nie przyjdzie, w zamkniętych murach szpitala, poza siedmiu drzwiami chory jest na łasce i niełasce...\nZaskowytał mi w duszy podły, zwierzęcy lęk, nikczemny, śmierdzący...\nDoktór, wchodząc na schody, zwrócił się ku mnie. Błysnęły stalowo jego przylizane, czarne włosy, rozczesane w rozdział.\n— Panie doktorze! Nie będą mnie tu bili?\n— Cóż znowu! — oburzył się doktór — Będzie pan wprost oszołomiony uprzejmością sióstr i służby i delikatnością lekarzy.\nWeszliśmy w długi, rojny korytarz z pokostowanemi ścianami i kamienną podłogą, ułożoną w niewyszukaną mozaikę. Przez okno, otwarte na końcu korytarza, biło oślepiająco jasne światło dnia. Spojrzałem w pierwsze, szeroko otwarte drzwi. Pełno łóżek i chorych. W drugiej, jeszcze większej sali, to samo, tylko że tu stoi na stole biało błękitna figura Matki Boskiej z Lourdes, otoczona bukietami kwiatów. Błyszczy w sali ciemna, woskowana posadzka. Znowu separatka na cztery łóżka — okno otwarte, na stole kwiaty, chorzy w pasiatych szlafrokach i w pantoflach. Na korytarzu ruch. Mocno zbudowane, młode lecz szorstkie i hałaśliwe służące, kręcą się to tu to tam, w białych płaszczach, w rurkowanych czepeczkach i z pękami kluczy u pasa. Łażą chorzy, jedni w szlafrokach, niedbale, po chłopsku zarzuconych na ramiona, drudzy w gaciach, spiętych rzemieniem od portek i w koszulach, rozchełstanych na kosmatych piersiach. Odór koszar, apteki, brudnych wychodków i moczu.\nWprowadzono mnie do separatki, dość obszernej, obszerniejszej niż poprzednia, ale trochę mrocznej. Pod oknem, w kątach, oba łóżka były zajęte. Na jednem leżał brodacz z silnie już łysiejącą, kulistą czaszką, zielonawą twarzą i biegającemi oczami, bacznie i podejrzliwie wszystkiemu przyglądającemi się. Na drugiem, z rękami założonemi pod głowę, wylegiwał się młody człowiek w szlafroku szpitalnym, z podłużną, czerwoną od słońca twarzą, jakby drewnianą i zastygłą w wyrazie zdziwienia. Na trzeciem łóżku koło drzwi siedział też pacjent. Przyszła zawołana przez doktora siostra w białym fartuchu i kornecie, z pod którego wyglądała jej młoda jeszcze lecz zielonawa twarz o nieczystej cerze, ładne usta, poczciwe, dziecinne, kare oczy i nieforemny, szeroki nos.\n— Siostro Anno! — dysponuje dyżurny doktór — Pana Zaleskiego proszę przenieść do „czwórki“, a pan zajmie to łóżko. Będzie tu panu wygodnie. Wieczorem dam panu coś na uspokojenie.\nPokręcił się, pożartował z siostrą Anną i zniknął.\n— Niech pan usiądzie tu, na tej ławeczce, w korytarzu — zapraszała mnie siostra — Tymczasem zmienimy pościel, a potem będzie kąpiel.\nZostałem sam. To nic, że mijają mnie wciąż dziesiątki chorych, że od czasu do czasu przebiega koło mnie biała siostra lub służąca... To ludzie, tak, ludzie, ale z innego świata, obcego, nieznanego... Nie, ze świata znanego mi aż nadto dobrze i który mnie nic nie obchodzi. Co mi po nim? Nie mamże świata własnej męki, ze wszystkich stron zamkniętego koliska cierpienia?\nCo to za hałasy?\nGłośne pobrzękiwanie, swarliwe głosy kłócących się dziewcząt... Co to może być?\nDziewczęta wychodzą na korytarz z wielkiemi, blaszanemi kotłami.\nWstałem z swej ławeczki i idąc ku otwartemu oknu w końcu korytarza, rzuciłem okiem w otwarte drzwi, z których przed chwilą dolatywał ten nieprzyjemny hałas.\nBył tam niewielki bufet z wodociągiem, kuchenką elektryczną i stołem, na którym stało teraz kilkadziesiąt białych garnuszków. Młoda służąca rozstawiała je.\nStanąłem w otwartem oknie i przez chwilę przyglądałem się chorym, przechadzającym się w pobliżu furtki. Kręcił się koło nich ów zaspany góral-odźwierny z utlenionym łbem. Widok był, jak z kolorowej, ilustrowanej kartki pocztowej. Przeleciały mi przez głowę pusto dzwoniące, biedne, zdyszane już rymy:\nBanalnie świat wygląda w taki upalny dzień —\nZaś myśl podrzuciła natychmiast:\n— Banalny szafir, sad senny, mdła zieleń, pod sadem cień,\nLecz przecie lepsze to od kłamstw fałszywych, złych miast.\nChciałem krzyczeć: — Do djabła z wierszami! Rymy przeklęte, wycyckane, zmordowane, przestańcie mnie męczyć, linoskoczki natrętne, wlaźliwe! Mam was do cholery ciężkiej dość po wszystkie czasy!\nAle w tej chwili odpowiedział mi wiersz:\nDosyć — to znaczy — do syta.\nWidzisz? Jużeś bliski sedna.\nPomyśl: Starczy chwilka jedna —\nZ głupstwem swojem będziesz kwita!\nPowiedziałeś wielkie słowo.\nZadowolisz się połową?\nAleż rozumie się, Krasiński mógł słyszeć „glos z prawej“, „z lewej“ i „z góry“. Nic w tem nadzwyczajnego. Są głosy „z lewej“, „z prawej“ i „z góry“; są, a tylko... O, burżuje ich wprawdzie nie słyszą, ale —\n— Przy otwartem oknie stać nie wolno — odezwał się „glos z prawej“, tym razem ludzki.\nW drzwiach kuchenki stała służąca, młoda, blada dziewczyna, rysów dość sympatycznych ale surowych, z szaremi, zimnemi oczami. Były to oczy panieńskie, dobre i dziecinnie naiwne, lecz nie znające jeszcze życia i jego męki i dlatego niewyrozumiałe.\nOdwróciłem się od okna i przeszedłem się parę razy po korytarzu. Ale otwarte okno ciągnęło mnie i wkrótce bezwiednie stanąłem w niem znowu.\n— Owoce jeszcze niedojrzałe — myślałem, patrząc na korony drzew, obsypane złoto zielonemi kulkami.\nMłoda służąca przystąpiła do okna i bez słowa przeproszenia, w obojętnem, rzekłbyś, wyniosłem milczeniu, zamknęła mi je brutalnie przed nosem. Okno zamykało się na specjalny klucz, jak drzwi wagonu.\nPrzykro dotknięty tą oschłością, z bólem spojrzałem w oczy młodej dziewczynie.\nNie zwróciła na to uwagi, nie odezwała się ani słówkiem, lecz obojętnie wróciła do kuchni.\nEPUB446 KBZgodny z iBookami


Tadeusz Trzaskalik - Księgarnia PWN\nWydawnictwo Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach (11)\nRedakcja: Krzysztof S. Targiel, Tadeusz Trzaskalik\nNiniejsza monografia obejmuje szeroką problematykę modelowania preferencji z uwzględnieniem pojawiającego się ryzyka. Poszczególne rozdziały pracy, będące efektem rozważań wielu Autoró...\nModelowanie preferencji a ryzyko ’...\nKrzysztof S. Targiel, Tadeusz Trzaskalik\nCelem niniejszej pracy jest prezentacja teoretycznych i aplikacyjnych aspektów problematyki programowania kwadratowego ze szczególnym podkreśleniem możliwości praktycznego wykorzystan...\nProgramowanie kwadratowe we wspoma...\nPublikacja składa się z pięciu opracowań. W pierwszym zaprezentowano metodę TOPSIS i jej rozszerzenia. Drugie opracowanie poświęcono wielokryterialnym metodom usprawniania procesu zarządzania nowym...\nKolejna już publikacja z serii Informatyka w badaniach operacyjnych zawiera siedem opracowań. Skupiono się w nich m.in. na: modelach decyzyjnych w planowaniu procesu przewozowego w transporcie kole...\nNiniejsza pozycja to kolejny tom prac naukowych związanych z optymalizacją decyzji, zatytułowanych Modelowanie Preferencji a Ryzyko. W niniejszym tomie znajdują się prace poświęcone zagadnieniom zw...\nModelowanie preferencji a ryzyko '...\nRedakcja: Tadeusz Trzaskalik, Tomasz Wachowicz\nTadeusz Trzaskalik, Tomasz Wachowicz\nOpracowanie dokumentuje działalność polskiej sekcji INFORMS. Sekcja ta zorganizowała kolejne spotkanie robocze, które odbyło się w marcu 2013 roku. Spotkanie to zaowocowało kilkoma interesuj...\nDecyzje optymalne w wybranych obsz...\nNiniejsza pozycja to kolejny tom prac naukowych związanych z optymalizacją decyzji, zatytułowanych Modelowanie Preferencji a Ryzyko. Monografia powstała na bazie prac zgłoszonych na konferencje nau...\nWielokryterialne wspomaganie decyzji\nW książce autorzy przedstawiają dyskretne problemy wielokryterialne, w których liczba rozpatrywanych przez decydenta wariantów decyzyjnych jest skończona. Cechą wspólną metod w...


Radio Białystok | Wiadomości | Szelment na weekend stanie się europejską stolicą nart wodnych\n16.09.2017, 09:46, akt. 10:14\nW zawodach wystartują mistrzowie Polski, medaliści mistrzostw świata i Europy. Uczestnicy zmagań zmierzą się w kategorii Open. Polskę będzie reprezentować 6 zawodników. Patronat nad zawodami przyjął Wojciech Fortuna, od lat związany z Suwalszczyzną skoczek narciarski – mistrz świata z Sapporo.\nZawodnicy zmierzą się w trzech widowiskowych kategoriach: skoki, jazda figurowa oraz slalom. Skoki będą oddawane na odległość ponad 60 metrów a jazda slalomem będzie się odbywać przy prędkości około 100 km/h.\n#narciarstwo #sport #Suwałki\nW Wasilkowie działa już wyciąg nart wodnych\nTo jedna z nowych letnich atrakcji w Wasilkowie. Działa już pierwszy w okolicach Białegostoku wyciąg nart wodnych.


Potrzeba komunikacji pojawia się już w pierwszych miesiącach życia dziecka. Najpierw człowiek słucha, następnie mówi, czyta i pisze. Umiejętność posługiwania się językiem nabywa dziecko w sposób naturalny, dzięki podstawom biologicznym\ni stymulacji środowiskowej.\nProfilaktyka logopedyczna ma na celu niedopuszczenie do pojawienia się jakichkolwiek zaburzeń mowy, jest rodzajem wczesnej interwencji w przypadku diagnostyki ryzyka wystąpienia trudności w językowym porozumiewaniu się. Co przemawia za podejmowaniem wszelkich działań zapobiegających nieprawidłowościom językowym w komunikowaniu się? Przede wszystkim profilaktyka logopedyczna przeciwdziałając zaburzeniom mowy, pozwala uniknąć wielu skutków tych zaburzeń. Trudności z mówieniem wpływają negatywnie na ogólny rozwój dziecka. Ograniczają jego rozwój poznawczy. Dziecko nie może formułować swoich potrzeb oraz stawiać pytań o otaczający je świat. Poprzez rozmowę przekazujemy dziecku najwięcej informacji o świecie. Również rozwój społeczny poddany jest zubożeniu. Integracja społeczna wymaga umiejętności komunikowania się. Trudno jest funkcjonować w grupie, nawiązać kontakt z rówieśnikami, jeśli mowa jest niezrozumiała. Dzieci takie często skarżą się, że koledzy i koleżanki śmieją się z nich, niekiedy nie chcą się z nimi bawić, czasem przedrzeźniają. Rozwój emocjonalny dziecka również ulega zakłóceniu. Dzieci z zaburzeniami mowy i komunikacji mają przez to zablokowaną funkcję wyrażania swoich uczuć i emocji i poszukują innej drogi ich wyrażenia, np. poprzez krzyk, płacz oraz inne niewerbalne przejawy niepokoju i niezadowolenia. Również poczucie komfortu i bezpieczeństwa będzie u dziecka znacznie malało, gdy będzie ono odczuwało ograniczenia z powodu zaburzeń mowy. Kiedy dziecko uświadomi sobie te trudności, może stać się nieśmiałe, odizolować się. Spada samoocena dziecka i wiara we własne siły. Dzieci z zaburzeniami mowy czują się często gorsze od rówieśników, są mniej pewne siebie, a bywa i tak, że wycofują się z prób komunikacji w grupie. Mimo, że mają dobrą pamięć i szybko się uczą, nie są wybierane do recytacji wierszy i nie mają możliwości osiągnięcia takiego sukcesu jak ich rówieśnicy.\nProfilaktyka logopedyczna to również skuteczny sposób zapobiegania trudnościom dzieci w pisaniu i czytaniu oraz trudnościom w nauce w ogóle. Dzięki niej daje się wcześnie zdiagnozować nieprawidłowości w budowie i funkcjonowaniu narządów artykulacyjnych.\nStopień rozwoju mowy zależy od wpływu środowiska oraz od psychofizycznego rozwoju dziecka. Rozwój mowy nie przebiega jednak u wszystkich dzieci tak samo. Dzieci uczęszczające do przedszkola stanowią niejednorodną grupę w kwestii rozwoju mowy. Są wśród nich dzieci, które zaczęły mówić wcześnie i od samego początku mówiły prawidłowo, są takie, które zaczęły mówić później i nie wymawiały prawidłowo wszystkich głosek, są też takie, których wymowa od samego początku była niewyraźna, z licznymi zniekształceniami itp. Dzieci w wieku przedszkolnym mogą mieć jeszcze niezakończony rozwój mowy, dlatego opieką logopedyczną powinny być objęte wszystkie.\nNiestety dzieci dotknięte problemami natury logopedycznej często nie otrzymują niezbędnej pomocy. Dzieje się tak, ponieważ osoby od których oczekują wsparcia, czyli rodzice, nauczyciele i wychowawcy, sami nie mają dostatecznej wiedzy oraz umiejętności, aby zidentyfikować te problemy w odpowiednim czasie. Taką wczesną opieką może objąć dzieci logopeda, jeśli zatrudniony jest w przedszkolu w odpowiedniej ilości godzin. Często jednak logopedzi w przedszkolu obejmują terapią dzieci 6-letnie, przygotowujące się do nauki. Wielu rodziców zwraca szczególną uwagę na poprawność mowy dziecka dopiero, gdy zbliża się czas pójścia do szkoły. Najczęstszą grupę dzieci zgłaszających się do logopedy stanowią 6-latki. Tymczasem jest to ostatni moment, kiedy należy skorygować wadę. A przecież wielu problemom można zapobiec. Profilaktyka logopedyczna realizowana w przedszkolach podczas ćwiczeń ortofonicznych to nie wszystko. W nowoczesnym rozumieniu rozpoczyna się ona bowiem od narodzin dziecka, a nawet od jego poczęcia.\nW aspekcie prenatalnym powinna ona uwzględniać okres płodowego życia dziecka. Chodzi głównie o stworzenie optymalnych warunków wewnątrzmacicznych i ogólnoustrojowych matki dla prawidłowego rozwoju dziecka. Szczególnie ważny jest okres pierwszego trymestru. Skutkiem zakażenia toksoplazmozą, wirusem opryszczki lub innymi czynnikami chorobotwórczymi mogą być uszkodzenia słuchu. Krwawienia w czasie ciąży, farmakologiczne lub chirurgiczne podtrzymywanie ciąży, wielopłodność ciąży, przedwczesne jej rozwiązanie przez cesarskie cięcie, mała liczba punktów w skali Apgar, pobyt dziecka w inkubatorze, niska waga urodzeniowa to kolejne przyczyny zaburzeń rozwoju mowy. Stres, lęk, niepokój odczuwany przez kobietę ciężarną, jej niedożywienie lub choroby wpływają na przyszły rozwój dziecka. Zagrożeniem mogą też być choroby matki w czasie ciąży oraz przyjmowane przez nią leki.\nWażny jest też moment przyjścia dziecka na świat i uświadamianie przyszłych mam o niekorzystnym wpływie na rozwój dziecka tzw. cesarek na żądanie. Przejście przez kanał rodny dobrze wpływa na kondycję dziecka, pomaga mu złapać pierwszy oddech, dostosować do nowych warunków. To najkrótsza, ale i najtrudniejsza droga przyjścia na świat. Cały proces można porównać do dialogu dziecka z matką. Dzięki dostosowaniu ruchów dziecko jest w pełni aktywne. Nie wiąże się to dla niego z traumatycznym przeżyciem, jakim jest cesarskie cięcie. W momencie rozciągania mięśni matki, mięśnie dziecka są ściskane, co powoduje mniejsze odczuwanie bólu. Poza tym płyn owodniowy chroni dziecka przed nadmiernym uciskiem. Brak wrażliwości na dotyk górnej przedniej części głowy dziecka oraz jej miękkość daje możliwość dostosowania jej do wymiarów kanału rodnego. Skurcze podczas porodu powodują zwolnienie tempa bicia serca oraz zwolnienie przepływu krwi, co w efekcie powoduje uniemożliwienie wystąpienia niedotlenienia. Poród naturalny ma pozytywny wpływ na dziecko, ponieważ w jego organizmie wydzielana jest ogromna ilość hormonów, dzięki czemu podtrzymywany jest ciągły przepływ tlenu do mózgu i serca. Skutkiem tego jest dobre radzenie sobie przez dziecko z oddychaniem oraz utrzymywaniem temperatury tuż po urodzeniu. Badanie napięcia mięśniowego i odruchów bezwarunkowych ukazuje wyższe wskaźniki, a ponadto dziecko wykazuje o wiele lepsze samopoczucie, ożywienie oraz przystosowanie do życia poza organizmem matki.\nPodstawą profilaktyki jest też karmienie naturalne. Prawidłowe karmienie polega na odpowiednim ułożeniu główki i tułowia dziecka, aby mogło wargami objąć brodawkę wraz z otoczką. Ważne jest, aby przystawiać dziecko do piersi, a nie odwrotnie. Karmienie naturalne znacznie wpływa na prawidłową mowę dziecka w przyszłości. Ssanie piersi wymaga bardzo intensywnej pracy mięśni biorących udział w rozwoju mowy. Dzieci karmione butelką przerywają ssanie, by nabrać powietrza ustami, mięśnie żuchwy, języka i warg nie wykonują takiej pracy jak podczas karmienia naturalnego. Karmienie piersią to również pierwsza sytuacja, w której rozwijają się kontakty społeczne i emocjonalne. Dziecko obserwuje artykulatory matki, utrzymuje z nią kontakt wzrokowy, podczas karmienia twarz dziecka zwrócona jest bezpośrednio do ciała matki, czuje ono jej temperaturę, zapach, słucha rytmu jej serca, chłonie jej spojrzenie.\nDla prawidłowego rozwoju mowy duże znaczenie mają narządy artykulacyjne, na które wpływa nieprawidłowe karmienie małych dzieci. Większość zaburzeń w ich obrębie występuje w związku z nieprawidłowym postępowaniem z niemowlęciem: nieprawidłowa pozycja w czasie snu i karmienia, nieprawidłowe połykanie, żucie, oddychanie przez usta, zbyt długie używanie smoczka oraz butelki, stosowanie kubków niekapków, zbyt długo podawane zmiksowane jedzenie. Niemowlęta połykają przy rozwartych szczękach, język wsuwają między dziąsła. Ten typ połykania niemowlęcego powinien zanikać w momencie wyżynania się zębów mlecznych. Powodem wydłużania się tego typu połykania może być zbyt długie karmienie dziecka pokarmami płynnymi, obniżone napięcie mięśniowe, jak również niedojrzały układ neuro-motoryczny. Przetrwałe niemowlęce połykanie może prowadzić do zaburzeń wymowy głosek dentalizowanych, powodując międzyzębową ich realizację. Bardzo ważną czynnością fizjologiczną jest również żucie – żuchwa wykonuje wówczas okrężne ruchy przy zwarciu warg. Gdy czynność ta jest nieprawidłowa dziecko niechętnie spożywa twarde pokarmy. Przedłużenie karmienia dziecka płynnymi pokarmami powoduje zaburzenia napięcia mięśniowego w obrębie ust oraz tyłozgryz. Gryzienie natomiast rozwija się, gdy pojawiają się pierwsze zęby mleczne. Ważne jest prawidłowe odgryzanie pokarmu przednimi zębami i przesuwanie go w głąb jamy ustnej do zębów trzonowych. Trudności w zakresie ssania, żucia, połykania czy gryzienia rzutują na wymowę, ponieważ mięśnie biorące udział w procesie jedzenia, uczestniczą w czynnościach artykulacyjnych.\nNależy zwrócić uwagę na sposób oddychania dziecka. Dziecko oddychając prawidłowo, oddycha przez nos przy zamkniętych ustach Przyczyną złego oddychania oprócz karmienia butelką (ważne, aby w przypadku konieczności karmienia butelką odpowiednio dobrać smoczek), może też być niedrożność nosa i jamy nosowo-gardłowej, spowodowane stanami zapalnymi i przerostami migdałków. Oddech torem ustnym obniża napięcie mięśniowe policzków, powoduje hipotomię mięśni warg, gotyckie podniebienie, a także płaskie ułożenie języka na dnie jamy ustnej. Jest przyczyną seplenienia międzyzębowego w zakresie głosek szeregu syczącego, t, d, n. trudności w artykulacji głoski l. Opóźnia kształtowanie się głosek szeregu szumiącego, a także r.\nPowodem zaburzeń sprawnościowych aparatu mowy i przyczyną tworzenia się wad wymowy są też tzw. parafunkcje – ssanie palca, smoczka, warg, policzków, gryzienie różnych przedmiotów, zgrzytanie zębami.\nNie bez znaczenia dla mowy jest też harmonijny rozwój psychomotoryczny, rozwój psychiczny, na który składa się rozwój możliwości poznawczych, intelektualnych, emocjonalnych i społecznych, natomiast podstawowym celem motorycznego jest nabywanie i doskonalenie umiejętności ruchowych.\nDziecko uczy się mowy od najbliższego otoczenia, od osób z którymi najczęściej przebywa, dlatego ważny jest sposób wymowy rodziców, częstotliwość komunikacji między nimi, a dzieckiem. Przez pierwsze lata słownik językowy i muzyczny dziecka zależy przede wszystkim od różnorodności wypowiadanych do niego słów, przeczytanych książek, wyrecytowanych wierszyków, zabaw słownych. Jest on intensywny, gdy ćwiczymy go w toku naturalnej, swobodnej rozmowy. Dziecko już od pierwszych dni swego życia, winno być wychowywane w „kąpieli słownej” połączonej z czynnikami uczuciowymi wywołującymi pragnienie komunikacji. Trzeba pamiętać, że dziecko będzie mówić takim językiem, jakim do niego mówimy. Wypowiedzi osób dorosłych służą dziecku jako przykład w konstruowaniu własnych wypowiedzi. Kontakt z rodzinnym otoczeniem dziecka bezpośrednio wpływa na rozwój jego mowy, poprawność gramatyczną, zasób słów itp. Przyjemna atmosfera, spokój, troska, poczucie bezpieczeństwa w rodzinie są dobrym podłożem do zapobiegania dysfunkcjom mowy. Mówienie do dzieci „ po dziecinnemu” także źle wpływa na ich rozwój mowy. Destruktywne są też niewłaściwe metody wychowawcze stosowane wobec dzieci leworęcznych, przestawianie ich na rękę prawą w okresie intensywnego rozwoju mowy.\nBrak kontaktów z otoczeniem również jest niekorzystny. Warto tu wspomnieć o ważnej roli przedszkola i kontaktów rówieśniczych w kształtowaniu mowy. Przedszkole gwarantuje wczesne rozpoczęcie ćwiczeń oddechowych, fonacyjnych, logorytmicznych, usprawniających narządy artykulacyjne, które skutecznie zapobiegają późniejszym wadom wymowy i wspierają jej rozwój. Chęć zabawy i komunikacji z rówieśnikami również mobilizuje dzieci i zachęca do mówienia.\nRolą rodzica, opiekuna jest dbanie o prawidłowy rozwój umiejętności komunikacyjnych. Od umiejętności językowych bowiem wiele zależy, jak będzie wyglądała przyszłość dziecka, jego postępy w szkole, w życiu zawodowym, osobistym, dlatego, że systemu komunikacji używamy praktycznie wszędzie. Środowisko rodzinne ma właśnie największy wpływ na rozwój mowy dziecka.\nProfilaktyka znajdująca swoje zastosowanie u dzieci w wieku przedszkolnym polega głównie na wczesnej identyfikacji ewentualnych zaburzeń czy opóźnień w rozwoju. To głównie przesiewowe badania logopedyczne umożliwiające wyodrębnienie dzieci z tak zwanej grupy ryzyka zaburzeń mowy. Działalność taka jest coraz częściej inicjowana przez logopedów. Dokonywana w czasie wstępnej diagnozy ocena stanu mowy dzieci daje możliwość wykrycia ewentualnych nieprawidłowości w rozwoju oraz podjęcia odpowiednich działań.\nWielu specjalistów w dziedzinie logopedii zajmuje się opracowywaniem coraz to nowych metod usprawniających narządy artykulacyjne i korygujących wady wymowy. Tworzone są coraz to nowe terapie, zajęcia mające na celu niwelowanie nieprawidłowości. Warto jednak wspomnieć, że można zrobić coś wcześniej, aby uniknąć wszystkich działań związanych z terapią dziecka.


Pokoje - Hotel Rumia - J.J. Darboven\nZawitaj do świata J.J. Darboven\ngdzie każdy z pokoi nawiązuje stylistyką do jednej z naszych marek: kawy, herbaty i czekolady. Do Twojej dyspozycji oddajemy 9 komfortowo urządzonych pokoi standardowych oraz 1 apartament 2-pokojowy. Każdy z nich jest wyposażony w:\nTV LED z telewizją satelitarną\nNa życzenie Gościa udostępniamy także żelazko + deskę do prasowania.\nJeśli chciałbyś przez okno swojego pokoju mieć widok na padok pełen pięknych koni z Akademii Jeździeckiej J.J. Darboven, koniecznie zaznacz to w uwagach dokonując rezerwacji. Zakwaterujemy Cię w nim w miarę dostępności.


Odzież termoaktywna kontra bawełniany t-shirt - Czwórka - polskieradio.pl\nOdzież termoaktywna kontra bawełniany t-shirt\nOstatnia aktualizacja: 10.03.2014 18:55\nOdzież termoaktywna ma podnosić komfort naszego życia i sprawiać, by - po prostu - było nam na co dzień wygodnie. Czym różni się od zwykłych, bawełnianych koszulek?\nCzy odzież termoaktywna sprawdza się w praktyce lepiej niż bawełniana? Sprawdził to Mateusz Kulig (Czwórka/Czwarty wymiar)\nJak przyznaje Marzanna Lesiakowska-Jabłońska ze Szkoły ViaModa Industrial, różnice między zwykłymi, bawełnianymi koszulkami a profesjonalną odzieżą termoaktywną można dostrzec na pierwszy rzut oka. Kluczem jest struktura materiału.\n- Fachowcy na pewno odróżnią od razu bawełnę od materiałów termoaktywnych, które najczęściej są syntetyczne - przyznaje ekspertka. - Chodzi o zastosowanie w nich włókien kanalikowych. Wyglądają one jak bardzo cienkie rureczki, wewnątrz których znajduje się powietrze.\nPrawdziwa odzież termoaktywna, z której zalet często korzystają sportowcy, ma za zadanie sprawnie odprowadzać pot ze skóry, pozostawiając ją suchą nawet przy intensywnym wysiłku fizycznym. Czy jednak materiały takie zawsze właściwie spełniają swoje zadanie?\nBy dowiedzieć się więcej i sprawdzić, czy odzież termoaktywna w praktyce naprawdę działa, posłuchaj nagrania materiału reporterskiego, który przygotował Mateusz Kulig.\nNa audycję "Czwarty wymiar" zapraszamy codziennie, od poniedziałku do piątku, już po godz. 16.00.\nZobacz więcej na temat: Czwórka moda SPORT\nOstatnia aktualizacja: 02.03.2014 14:29\nW poniedziałkowe popołudnie w Czwórce dowiemy się, jak wygląda serwis rowerowy przed wiosną, przetestujemy także grę planszową „Twarzą w twarz”. Zapraszamy do "Czwartego wymiaru".\nW "Czwartym wymiarze" w poniedziałek zastanowimy się, jak należy przygotować rower do zbliżającej się wielkimi krokami wiosny. Co zrobić, by żaden z elementów naszego sprzętu nie zawiądł podczas długich wypraw i na co zwrócić uwagę podczas drobnych przeróbek roweru.\nZagramy także w grę "Twarzą w twarz" i sprawdzimy, czy w pojedynkę rzeczywiście można dobrze bawić się przy "planszówce".\nWczesniej zaprosimy Was na serwis motoryzacyjny, w którym powiemy m.in. o pokaźnej kolekcji pojazdów z filmów o słynnym agencie 007, która właśnie została wystawiona na sprzedaż, a która kosztować ma - bagatela - 20 mln funtów.\nNa "Czwarty wymiar" zapraszamy w poniedziałek, 3 marca, od godz. 16.00 do 19.00.\nUbrania opowiadają historię rodziny\nOstatnia aktualizacja: 06.03.2014 16:20\nBohaterka reportażu Czwórki Zuza Żubka – Chmielewska jest historykiem mody. - Grzebiąc w ubraniach moich przodków, poznaję równocześnie ich historię i losy - opowiada.\nFoto: Flickr, fooosco, lic. CC\n08'57 Reportaż Beaty Kwiatkowskiej o Zuzie Żubce-Chmielewskiej (Czwórka/4 do 4)\nŻubka – Chmielewska decyzję o swojej zawodowej drodze podjęła, kiedy miała kilkanaście lat i zobaczyła film "Przeminęło z wiatrem". Suknia bohaterki filmu Scarlett O’Hary, uszyta z zielonych zasłon, spodobała się jej tak bardzo, że postanowiła zawodowo badać historię stroju. Wielką modową pasję rozwijała w rodzinnym domu, bo jej mama zbierała stare suknie i rekwizyty związane z kobietami z jej rodziny.\nDziś kolekcja Zuzy i jej mamy zajmuje sporo miejsca w rodzinnym mieszkaniu, a przedmioty należące do babek, ciotek i prababek wprowadzają każdego gościa w niezwykłą atmosferę XIX i XX wieku.\n- Skończyłam historię i jestem kostiumologiem, czyli historykiem ubioru. W pewnym momencie zaczęłam wracać do korzeni, grzebać w starych zdjęciach, interesować się historią mojej rodziny i nagle odkryłam, jak można jedno z drugim połączyć - z jednej strony modę, a z drugiej, czego można się dowiedzieć o swojej rodzinie - opowiada bohaterka reportażu.\nReportaż z "4 do 4" w całości dołączony jest do tekstu w formie audio.\nZobacz więcej na temat: Czwórka HISTORIA moda reportaż w Czwórce\nSzermierka uczy charakteru i pokory\nOstatnia aktualizacja: 10.03.2014 18:00\nZajęcia z szermierki dla dzieci i młodzieży, pod hasłem "tnij, siecz, kłuj, rąb", odbywają się w Domu Kultury "Zacisze". Ich zadaniem nie jest jednak wzbudzanie agresji, ale ćwiczenie charakteru i hartu ducha.\n07'55 Reportaż Ewy Michałowskiej o zajęciach z szermierki w Domu Kultury "Zacisze" (Czwórka/4 do 4)\n- Tnij, siecz, kłuj, rąb - to są rzeczywiście słowa, które wzbudzają emocje i o to chodzi, bo hasło marketingowe musi wzbudzać emocje. Ale to tylko hasło. Zajęcia są bardzo bezpieczne i rodzice mogą się o tym przekonać, obserwując swoje dzieci - mówi bohater reportażu Ewy Michałowskiej.\nSzermierka uczy dzieci walki w duchu fair play. Jest to sport wymagający nie tylko bojowego ducha, ale przede wszystkim charakteru i myślenia. Rozwija wyobraźnię, umiejętność koncentracji, ale również pokorę i szacunek dla przeciwnika.\nWięcej o zajęciach Wszechnicy Szermierczej wysłuchacie w reportażu z "4 do 4" dołączonym do tekstu.\nZobacz więcej na temat: Czwórka reportaż w Czwórce SPORT szermierka


Pozostałe - strona 4 - FMCG, handel, logistyka\nZgodnie z finalnymi danymi GUS inflacja CPI zwiększyła się w czerwcu do 2,0% r/r wobec 1,7% w maju, kształtując się powyżej wstępnego szacunku GUS (1,9%) i zgodnie z naszą prognozą równą konsensusowi rynkowemu - powiedział Jakub Borowski, główny...\n- Przyszłością jest cyfrowa żywność: nie pigułki żywnościowe z filmu science fiction, ale wino, piwo, ser, mięso i warzywa, które są śledzone od pola i gospodarstwa do fabryki dla zapewnienia odpowiedniej jakości - zauważa Filip Schiettecat,...\nEksperci Michael Page sprawdzili, na jakie zarobki mogą liczyć osoby zatrudnione w branży FMCG. Zarobki na stanowisku dyrektora w dziale sprzedaży znajdują się w przedziale 30-50 tys. zł, a w dziale marketingu 20-42 tys. zł – wynika z informacji...\nUOKiK podejrzewa 16 firm, w tym operatorów klubów Calypso, Fabryka Formy, Zdrofit, Fitness Platinium, Fitness Academy o zmowę ws. podziału rynku. Po raz pierwszy postępowanie objęło menadżerów, grożą im kary do 2 mln zł.\n- Brak właściciela, spadające przychody, nieopłacane kredyty - tak w skrócie wygląda Ruch po stu latach od założenia. Sieć kiosków radzi sobie tak jak sprzedaż prasy w naszym kraju - czyli słabo, sprawdza, gdzie jest dno. Z firmą nigdy nie było...\nBranża handlowa i FMCG znajdują się w fazie transformacji, jakiej jeszcze dotąd nie było. Za motor zmian uważa się nowe pokolenie konsumentów, czyli millenialsów. Wywierają oni znacznie większy wpływ na kierunek rozwoju branży niż ich poprzednicy....\nPrezesi i dyrektorzy spółek spożywczych i sieci handlowych, eksperci i analitycy rynkowi, gwiazdy marketingu, decydenci i profesjonaliści - tysiąc osób spotka się podczas XI edycji Forum Rynku Spożywczego i Handlu w Warszawie, by podyskutować o...\nPolscy konsumenci lubią mieć wybór i cenią różnorodność w handlu detalicznym. Z jednej strony chętnie robią zakupy w dyskontach, super- i hipermarketach, z drugiej – bardzo doceniają i darzą sentymentem małych sprzedawców. Jak wynika z raportu...


Brak dofinansowania do pensji - niepełnosprawni emeryci będą zatrudniani na zlecenie - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaBrak dofinansowania do pensji - niepełnosprawni emeryci będą zatrudniani na zlecenie\nautor: Łukasz Guza03.12.2010, 03:00\nOd 1 marca pracujące osoby lekko lub umiarkowanie niepełnosprawne, które mają ustalone prawo do emerytury, nie otrzymają dofinansowania do pensji.\nW najbliższym czasie zakłady pracy chronionej (ZPChr) mogą składać wypowiedzenia zatrudnionym emerytom. Ich wynagrodzenie nie będzie bowiem dofinansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). Tak wynika z ustawy z 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 226, poz. 1475), która została ogłoszona 30 listopada tego roku.\nWynagrodzenia emerytów z umiarkowanym i lekkim stopniem niepełnosprawności nie będą dofinansowane od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcys od daty opublikowania noweli (czyli od 1 marca 2011 r.).\n– Część zatrudnionych emerytów straci zatrudnienie. Zakłady pracy chronionej też muszą się kierować rachunkiem ekonomicznym – mówi Bolesław Bembnista z Agencji Ochrony Skorpion, mającej status ZPChr.\nPodkreśla, że zmiana przepisów może przyczynić się do zwiększenia zatrudnienia w szarej strefie. Firmy mogą też częściej zatrudniać niepełnosprawnych emerytów na podstawie umowy cywilnoprawnej. Dzięki temu mogą oszczędzić na kosztach pracy. Za takie osoby nie trzeba bowiem np. opłacać składki chorobowej i wypłacać im minimalnego wynagrodzenia za pracę.\n– Sądzę, że rezygnacja z dofinansowania pensji emerytów najbardziej dotknie małe firmy. Może to doprowadzić nawet do ich likwidacji lub przejęcia przez większe przedsiębiorstwa – uważa Bolesław Bembnista.\nZ koleji pierwszego dnia miesiąca po upływie pół roku od ogłoszenia noweli wejdą w życie przepisy, które przewidują obniżenie refundacji składek ZUS niepełnosprawnym przedsiębiorcom. Od 1 czerwca 2011 r. zwrot w wysokości 100 proc. kwoty składek emerytalnych i rentowych (481,72 zł) otrzymają wyłącznie osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności. Natomiast osoby o umiarkowanym lub lekkim stopniu niepełnosprawności otrzymają z PFRON nie 100 proc., ale odpowiednio 60 proc. (289,03 zł) i 30 proc. (144,52) kwoty składek ZUS.\n– Niepełnosprawni, którzy już prowadzą swój biznes, nie będą z tego powodu rezygnować z działalności. Ale już sam fakt, że ustawodawca może w każdej chwili zmienić wysokość pomocy, nie zachęci nikogo do otwierania kolejnych firm – mówi Piotr Karpeta, niepełnosprawny właściciel firmy In Group.\n1 czerwca 2011 r. wejdą też w życie przepisy, które doprecyzują, od kiedy niepełnosprawnym pracownikom przysługują dodatkowe uprawnienia pracownicze (np. dodatkowy urlop i przerwa w czasie pracy). Prawa te zyskają oni od momentu przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność.\n20 tys. niepełnosprawnych przedsiębiorców może otrzymać niższą refundację składek ZUS\nTagi:niepełnosprawni, zatrudnienie, emerytury\nPomysł Lewiatana na niepełnosprawnych: ograniczyć publiczne dofinansowanie zatrudnienia\nZmniejszy się dofinansowanie do zatrudnienia niepełnosprawnych - ustawa podpisana\nPracujący emeryci wysadzeni z etatu\nBędą nowe wzory formularzy o dofinansowanie wynagrodzenia dla niepełnosprawnych pracowników\nNiepełnosprawni emeryci nie dostaną dopłat do pensji\nPracujący emeryci ze stopniem niepełnosprawności powinni otrzymać dopłaty\nUrzędnicy w policji bez zwolnień\nSepior(2011-05-26 19:37) Zgłoś naruszenie 10\ntak popieram APEL do DZIENNIKARZY .na pewno wiele osób jest zainteresowanych czy wniosek trafi do Trybunału . Od 1 marca firma nie otrzymała z PFRONU dofinansowania w zwiazku z tym straciłam pracę , nie mam szans na inn, zyje za 990 zł\nAdam(2010-12-03 13:52) Zgłoś naruszenie 10\nWypowiedż pana Bąbisty polecam szczególnej uwadze Państwowej Inspekcii Pracy. Czyli w agencjach ochrony będą już wszyscy pracować na umowy o dzieło, podwójne umowy -zlecenia, bądż 1/8 etatu i fikcyjne delegacje? Może PIP przestanie się wreszcie bać ochroniarzy i odważy się wnikliwie i rzetelnie skontrolować te firmy pod kątem zgodnego z kodeksem pracy zatrudnianie pracowników.\nMic(2010-12-04 18:11) Zgłoś naruszenie 00\nTo wszystko bardzo smutne bo oszczędza się na najsłabszych, którzy nie wyjdą na ulice i nie będą palić opon, gdyż nie mają na to sił borykając się ze swoją niepełnosprawnością i chorobami i walcząc o przeżycie. To bardzo złe posunięcie rządu.\nEwa(2010-12-04 16:39) Zgłoś naruszenie 00\nOd 2005 do 2009 r pracowałam jako osoba niepełnosprawna ponieważ zakład\node mnie wymagał takiego orzeczenia\na WIĘC jako osoba niepełnosprawna pracowałam w akordzie i miałam narzuconą normę miesięczną/dużą/którą zawsze wykonałam\nwykonali też inni którzy mieli takie orzeczenie\nALE ci którzy naprawdę byli niepełnosprawnymi takiej normy nie wykonali i byli zwalniani z pracy\nczyżto nie oszukaństwo\nKrwiopijca Pracodawca(2010-12-03 09:42) Zgłoś naruszenie 00\nPozdrowienia dla korekty.\nchory(2010-12-03 10:28) Zgłoś naruszenie 00\nNiepełnosprawny jako ochroniarz. Każdy widzi jaka PATOLOGIA występuje w PFRON. Zamiast te pieniądze iść na zatrudnianie rzeczywiście niepełnosprawnych to finansuje się zdrowych naciągaczy, wyłudaczy i agencje ochrony.\nI niech nkit nie powie, że to nie jest prawnie uregulowane złodziejstwo w biały dzień.\nniepełnosprawny przedsiębiorca(2010-12-03 08:54) Zgłoś naruszenie 00\nwłaśnie na początku października PFRON zarządał dokumentów dodatkowych do dalszej refundacji składek dla niepełnosprawnego przedsiębiorcy jak niezaleganie w ZUS, Urzedzie Skarbowym, terminowe opłacanie składek itp. Półtora miesiaca trwa już rozpatrywanie, refundacja wisi w prózni. Telefonu nikt nie odbiera. Chyba nie trzeba czekać do czerwca...\ncieć(2010-12-03 22:44) Zgłoś naruszenie 00\nBardzo dobre posunięcie,Agencje Ochrony zatrudniały pseudo niepełnosprawnych na lewych papierach! bylem świadkiem ciekawej scenki w jednej z AO o nazwie E.. w której tylko zatrudniano pracowników ochrony ze stopniem niepełnosprawności,jak na zakupionym sprzęcie z funduszu PEFRON "rehabilitowało" się kilku ochroniarzy: na klatkę wyciskali po 130kg,prawie każdy uprawnienia na broń i jeszcze się śmiali że są niepełnosprawni. W artykule pan Bolesław Bembnista z Agencji Ochrony Skorpion, opowiada farmazony martwi się że zwolni niepełnosprawne osoby NIGDY AGENCJE OCHRONY NIE ZATRUDNIAJĄ FAKTYCZNYCH OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH DLA KTÓRYCH TEN SYSTEM POMOCY POWSTAŁ!!!tylko zdrowych" byków" na lewych papierach,chyba że do najgorszej roboty za psie pieniądze: ochrony budowy,parkingu skąd kasy nie można wycisnąć zbyt wiele.Praca w ochronie jest normalna umowa o prace,a patologią numer II jest nagminne zatrudnianie na umowę zlecenie i dzieło z tym także powinno się skończyć PIP wie o tym procederze od lat i umywa ręce" bo ryba psuje się od głowy" a na chleb zarobić trzeba\nALA(2010-12-05 13:39) Zgłoś naruszenie 00\nBO JAK WIDAĆ RZĄD NAJLEPIEJ TO NA NOWO OTWORZY BY OŚWIĘCIM I W TYM WSZYSTKICH NIEPELNOSPRAWNYCH SPALIŁ ŻYWCEM\nNIE TRZEBA WOJNY MAMY POKÓJ A Z LUDŻMI RZĄD I PRACODAWCY OBCHODZĄ SIĘ GORZEJ JAK ZE ZWIERZĘTAMI. TAK TO PRAWDA CO PISZĄ WYŻEJ LUDZIE NIEPEŁNOSPRAWNI TAKA JEST RZECZYWISTOŚĆ ŻE CHORY CZŁOWIEK PRZEGRYWA Z CHAMSTWEM TYCH CO USTALAJĄ USTAWY I Z CHAMSKIMI PRACODAWCAMI.\nNagrodzony medalem niepelnosprawny(2010-12-04 08:26) Zgłoś naruszenie 00\nPiotr Pawłowski jest członkiem Rady nadzorczej wielkiego przedsiębiorstwa sprzątajacego "Impel" .\nCzy ten zaklad jest rowniez zakladem pracy chronionej? Czy tez otrzymuje wielomilionowe srodki z PFRON?\nChyba niepelnosprawny Pawlowski by do tego nie dopuscil wiedzac jaka jest sytuacja osob niepelnosprawnych, chyba by nie pozwolil by wieli zaklad ktory juz nawet zagraniczne samoloty sprzata, 'niekajo 'okradal' osoby niepelnosprawne.\nLudzie nie maja na rehabilitacje dzieci, kaleki otrzymuja jeden but ortopedyczny , tylko na chora noge- na zdrowa musza kupic sobie sami\nApel do dziennikarzy GP(2010-12-08 14:44) Zgłoś naruszenie 00\nCzy modlibyście panie/panowie redaktorzy zasięgnąc języka w stosownych instytucjach, czy w tej sprawie ktoras szykuje wniosek do Trybunału?\nNa pewno wiele osob niepelnosprawnych jest zainteresowanych, a dodawac nie trzeba , ze ON mają urtudniony dostep ( z wielu powodow) do róznych urzedow itd, więc\nzrobilibyscie dobra robote na skale krajową\nczekamy na kompetentny artykul!\nanka(2010-12-30 10:13) Zgłoś naruszenie 00\nCZY NIE TAK ZACZYNALI NAZISCI?CZY NIE OD CHORYCH I STARYCH?\nEmeryt I grupa(2010-12-14 15:39) Zgłoś naruszenie 00\nA co z dostosowaniem przepisów do tych w Uni Europejskiej , gdzie nie ma mowy o niepełnosprawnych emerytach tylko ogólnie o niepełnosprawnych . Moim skromnym zdaniem niepełnosprawny emeryt z I grupą powinien mieć taki dodatek pielęgnacyjny do swojej nędznej emerytury by nie musiał pracować , tym bardziej jeżeli niepełnosprawność istnieje od dzieciństwa. Chwała mu za to że w ogóle wypracował sobie prawo do emerytury i nie czekał na świadczenie socjalne\nobserwator(2011-03-01 16:28) Zgłoś naruszenie 00\nLepiej wyslać pieniądze na Bialoruś,sfinansować wulgarny komiks.Niepełnosprawnny,emeryt to dla tej koalicji jest zwyczajnym balastem.\nRostowskiemu zabrakło by na krawaty.


Brian Jones był charyzmatycznym muzykiem, gitarzystą i założycielem kultowej grupy The Rolling Stones, z którą odniósł olbrzymi sukces. W 1969 roku z powodu problemów z alkoholem i narkotykami został z niej jednak wyrzucony. Niedługo po tym zdarzeniu ciało Jonesa znaleziono w przydomowym basenie. Oficjalnie jako przyczynę zgonu podano utonięcie.\nNeal Purvis i Rob Wade, autorzy scenariusza do filmu przedstawiają w swoim obrazie inną wersję wydarzeń, zgodnie z którą muzyk został zamordowany przez pracującego u niego robotnika Franka Thoroughgooda.


Literatura w hołdzie wędrowaniu. Fragment „Szlaków” Roberta Macfarlane’a : Booklips.pl\nLiteratura w hołdzie wędrowaniu. Fragment „Szlaków” Roberta Macfarlane’a\nPogoda się poprawiła, warto wykorzystać ciepłe dni na spacery. W ramach intelektualnego uzupełnienia wędrówek polecamy lekturę wydanej właśnie w Polsce książki jednego z najznakomitszych współczesnych brytyjskich pisarzy podróżniczych, Roberta Macfarlane’a (na zdj.). W „Szlakach. Opowieściach o wędrówkach” autor ? jak sam mówi ? „bada duchy i głosy nawiedzające starożytne drogi, opowieści przypisane do szlaków, pielgrzymki i przejścia przez zakazane tereny, pieśni stworzenia i ich strażników, osobliwe kontynenty istniejące w obrębie krajów”, przede wszystkim zaś pisze „o ludziach i miejscach: o chodzeniu jako badaniu wnętrza i niewidocznym wpływie, które wywierają na nas mijane krajobrazy”. Fragment jednego z rozdziałów książki, w tłumaczeniu Jacka Koniecznego, możecie przeczytać poniżej.\nLudzie są zwierzętami i podobnie jak wszystkie zwierzęta pozostawiają ślady stóp na śniegu, piasku, w błocie, trawie, rosie, ziemi i mchu. Terminologia myśliwska dysponuje precyzyjnym określeniem na tego rodzaju ślady: nazywa je „tropami”. „Trop” jakiegoś zwierzęcia to odciski jego stóp. Łatwo nam zapomnieć, że również my pozostawiamy po sobie ślady, ponieważ większość podróży odbywamy teraz po asfalcie i betonie ? a na tych podłożach trudno odcisnąć swoje piętno.\n„Ludzie od zawsze chodzili, pokrywając ziemię siecią widzialnych i niewidzialnych ścieżek, symetrycznych albo poskręcanych”, pisze Thomas Clark w swoim wciąż aktualnym poemacie prozą In Praise of Walking. Rzeczywiście, kiedy zaczniecie na to zwracać uwagę, przekonacie się, że krajobraz jest nadal pokryty pajęczyną ścieżek i dróżek ? podążających jak cienie wzdłuż współczesnej sieci dróg albo przecinających ją pod pewnym kątem. Język angielski dysponuje wieloma określeniami na różne rodzaje dróg: pilgrim paths, green roads, drove roads, corpse roads, trods, leys, dykes, drongs, sarns, snickets ? jeżeli wypowiecie ich nazwy na głos i z odpowiednią szybkością, zabrzmią jak wiersz albo mantra ? holloways, bostles, shutes, driftways, lichways, ridings, halterpaths, cartways, carneys, causeways, herepaths.\nW wielu regionach można do dziś znaleźć dawne szlaki: łączą miejsca, prowadzą przez przełęcze albo wokół gór, do kościoła albo kaplicy, ku rzece albo morzu. Nie ze wszystkimi wiążą się radosne historie. W latach czterdziestych XIX wieku głodujący ludzie zbudowali w Irlandii setki mil dróg, aby połączyć nic z niczym w zamian za niewiele; nie zaznaczono ich na mapach rządowej agencji kartograficznej Ordnance Survey. W Holandii istnieją doodwegen i spookwegen ? drogi śmierci i drogi duchów ? prowadzące do średniowiecznych cmentarzy. Hiszpania dysponuje nie tylko rozległą i funkcjonującą siecią ca?ada, czyli dróg służących do pędzenia bydła, ale również tysiącami mil Camino de Santiago, szlaków pielgrzymkowych zbiegających się w sanktuarium Santiago de Compostela. Dla pielgrzymów przemierzających Camino każdy krok liczy się podwójnie: stawiają go jednocześnie na fizycznej drodze i na ścieżce wiary. W Szkocji są clachan i rathad ? ścieżki prowadzące do dawnych osad i ścieżki prowadzące do szałasów pasterskich ? a w Japonii wąskie dróżki między polami, które przemierzał poeta Bash? w 1689 roku, pisząc Ścieżki na daleką północ. Amerykańskie prerie były w XIX wieku poprzecinane szerokimi „traktami bizonów”, wydeptanymi przez stada tych zwierząt, które wędrowały w szeregach po kilka sztuk. Te szlaki potem wykorzystywali pierwsi osadnicy, zmierzający na zachód przez Wielkie Równiny.\nSzlaki przybierają różną postać w zależności od warunków geologicznych i przeznaczenia. Przy trumiennych drogach ustawiano ? na wyższej części zbocza ? płaskie „kamienie postojowe”, na których można było złożyć ładunek, rozprostować zmęczone ręce i poruszać zesztywniałymi ramionami. Przy niektórych trumiennych drogach w zachodniej Irlandii spotkamy kamienie postojowe z wnękami, w których żałobnicy zostawiają kamyki. Prehistoryczne drogi biegnące przez faliste łąki Anglii wciąż pozostają widoczne, ponieważ na ich mocno ubitym kredowym podłożu, intensywnie wydeptywanym przez setki lat, rosną stokrotki. Tysiące dróg roboczych przecinają wrzosowiska Lewis, największej wyspy Hebrydów Zewnętrznych, przez co tereny te z powietrza przypominają irchę. Przychodzi mi również na myśl zygzakowata sieć górskich ścieżek na szkockich wyżynach, wyłożone kamiennymi płytami drogi i mosty dla koni jucznych w Yorkshire i środkowej Walii czy biegnące w zagłębieniach ścieżki z zielonego piasku w Hampshire, których brzegi porastają wiosną pastorały paproci.\nSzlaki i ich oznaczenia od dawna działały na mnie niczym magnes; nie mogłem oderwać od nich wzroku. Ścieżka przyciąga oko ? również oko umysłu. Wyobraźnia natychmiast podąża za linią biegnącą po ziemi ? wybiega w przód, ale również cofa się w czasie do historii szlaków i ich dawnych użytkowników. Przemierzając drogi, zastanawiam się często nad ich pochodzeniem, nad powodami, które skłoniły ludzi do ich zbudowania, nad przechowywanymi przez nie zapisami zwykłych podróży, nad tajemnicami podróżników, spotkań i wyjazdów. Myślę, że przemierzyłem dotąd w życiu piechotą siedem, może osiem tysięcy mil: więcej pewnie niż większość, ale zdecydowanie mniej niż niektórzy. Thomas De Quincey szacuje, że Wordsworth przeszedł sto siedemdziesiąt pięć, sto osiemdziesiąt tysięcy mil: osławione guzowate nogi Wordswortha, „jawnie wyszydzane ? jak pisał złośliwie De Quincy ? przez wszystkie znawczynie tematu”, znakomicie nadawały się do chodzenia i dźwigania. Przebyłem również tysiące mil w wyobraźni, bo kiedy nie mogę zasnąć ? co zdarza się w większość nocy ? wysyłam swój umysł na wędrówki po znajomych szlakach; miarowym rytmem takiego marszu udaje mi się czasami ukołysać do snu.\n„Dają mi radość, kiedy nimi idę”, pisał prostymi słowami John Clare o polnych drogach. „Lewą ręką obejmę w pasie ? pisał Walt Whitman w Pieśni o mnie, przyjacielsko, erotycznie, przymuszająco ? Prawą ręką pokażę krajobraz lądów i drogę”. Ścieżki można uznać za przyziemne w najlepszym sensie tego słowa: są „ziemskie”, dostępne dla wszystkich. Umożliwiają swoim użytkownikom swobodne przemieszczanie się, dzięki czemu tworzą labirynt wolności, wąską sieć wspólnej ziemi, która nadal przecina nasz brutalnie sprywatyzowany świat drutów kolczastych i bram, kamer monitoringu i zakazów wejścia. Istnienie tego labiryntu jest jedną z istotnych różnic w podejściu do ziemi w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Podobnie jak Amerykanie od dawna zazdrościli Brytyjczykom systemu ścieżek i oferowanej przez nie wolności, tak ja zazdroszczę Skandynawom ich zwyczajowego prawa Allemansrätten (Prawo wszystkich ludzi). Obyczaj ten ? zrodzony w części świata, która nie została poddana wielowiekowym wpływom feudalizmu, a przez to nie odziedziczyła odrębnej klasy posiadaczy ziemskich ? pozwala obywatelom poruszać się swobodnie po nieuprawianych terenach, jeżeli tylko nie wyrządzają na nich szkód; rozpalać ogniska; spędzić noc w dowolnym miejscu poza obrębem zabudowań; zbierać kwiaty, orzechy i jagody; pływać wpław we wszystkich zbiornikach wodnych (nowe, oświecone prawa Szkocji przybliżają nas do tego modelu).\nAle żeby ścieżka była ciekawa, bynajmniej nie musi być stara. W każdym mniejszym czy większym mieście natkniemy się dziś na dzikie dróżki przecinające parki i nieużytki, wydeptane przez ludzi, którzy zeszli z chodników i dróg, aby przejść gdzieś na skróty. Miejscy planiści nazywają te prowizoryczne trasy „pożądanymi liniami” albo „pożądanymi ścieżkami”. W Detroit ? gdzie spora część miasta zarosła roślinnością, gdzie znajdziemy dziesiątki tysięcy opuszczonych domów, gdzie mało kogo stać obecnie na samochód ? pieszy i rowerzyści stworzyli tysiące tego rodzaju wspólnych ułatwień.\nŚcieżkami chodziłem przez lata i przez lata o nich czytałem. Wędrowaniu poświęcono wiele utworów, wierszy, pieśni, opowieści, traktatów, a także przewodników, map, powieści i esejów. Związek między pisaniem i chodzeniem jest niemal równie stary jak sama literatura ? tylko jeden krok dzieli spacer od gawędy, a każda ścieżka coś nam opowiada.\nBorrow jako wędrowiec odznaczał się niesamowitą wytrzymałością i był niewyobrażalnie utalentowanym poliglotą. W wieku osiemnastu lat mówił ponoć w dwunastu językach, a w ciągu całego życia opanował na przyzwoitym poziomie ponad czterdzieści, w tym nauhatl, tybetański, armeński i małoruski. W zimie 1832?1833 Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne zaprosiło go na spotkanie w Londynie, aby dowiedzieć się, czy nie zgodziłby się przetłumaczyć Biblii na kilka trudnych języków. Towarzystwo Biblijne, zadowolone z rozmowy, zamówiło u Borrowa pilny przekład Nowego Testamentu na mandżurski. Borrow „zapomniał” im tylko powiedzieć, że nie zna w ogóle tego języka. Na ale co to dla niego za problem. Ledwie dostał zlecenie, zaopatrzył się w „stos książek napisanych w dialekcie mandżursko-tatarskim” oraz słownik mandżursko-francuski (francuski!) Amyota. Następnie pojechał do domu (powozem, ma się rozumieć) i zamknął się w gabinecie. Trzy tygodnie później był w stanie „bez większej trudności tłumaczyć na mandżurski” i zrealizować zamówienie Towarzystwa Biblijnego.\nLavengro to książka niezwykła ze względu na swoją niewiktoriańską (niekonformistyczną) perspektywę Wysp Brytyjskich początków XIX wieku. Łączy w sobie zapis marzeń, wyznania, historię społeczną i pamiętnik, a jej romantyzm jest równoważony przez opisy trudów. Borrow znał dobrze znoje pieszych wędrówek ? na równi z ich urokami. Miał pełną świadomość etycznych dylematów związanych z opiewaniem wędrówek. Wielu ludzi zmuszała do takiego życia bieda: bezrobotnych i bezdomnych, włóczęgów, kloszardów i powsinogów; wszystkich wydziedziczonych tego świata.\nAle przykład Borrowa okazał się niezwykle inspirujący za sprawą jego kwiecistej prozy. Bryza na twarzy, gwieździsty dach nad głową, ognisko przy szlaku, filozofowanie pod żywopłotami, nieokreślony cel podróży ? Borrow zaszczepił te wizje w wyobraźni XIX wieku. Większość jego naśladowców wracała do domów raczej z odciskami niż mądrością, niemniej kult beztroskiego wagabundy tylko się pogłębiał. Pod koniec tamtego stulecia funkcjonowało wiele klubów miłośników pieszych wycieczek, powstała też bogata literatura wędrownicza. Bestsellerami stały się kieszonkowe wydania takich pozycji jak The Open Road czy On Foot, wydawanych w oprawie z zielonego bukramu albo czerwonego zamszu. Robert Louis Stevenson napisał swoje mroczne i mistyczne Songs of Travel (1896), których rytm wzorowany jest na miarowym kroku długodystansowego wędrowca. Ornitolog W.H. Hudson zapoczątkował sielską psychogeografię, przemierzając miesiącami ścieżki Anglii w poszukiwaniu, jak mówił, „uroku nieznanego”, czegoś, co wprawiłoby w drżenie pręciki w jego siatkówkach (zainspirował go między innymi Borrow, ale także wcześniejszy mistycy angielscy, na przykład Thomas Traherne, Henry Vaughan i Thomas Browne). Na przełomie XIX i XX wieku Hilaire Belloc przewędrował z Francji do Włoch i napisał pompatyczną opowieść pielgrzyma zatytułowaną The Path to Rome (1902). John Muir przeszedł tysiąc mil z Indianapolis do Florida Keys w 1867 roku, doświadczając po drodze zarówno głodu, jak i chwil ekstazy; siedemnaście lat później młody Charles Lummis przemierzył Amerykę od Ohio do Kalifornii i twierdził, że odbył „najdłuższą udokumentowaną wędrówkę wyłącznie dla przyjemności”. W 1892 roku powstał Sierra Club, dla którego inspiracją było przekonanie Muira, że cielesny kontakt podróżnika z dzikim światem przynosi korzyści zarówno wędrowcowi, jak i światu, oraz że „wyjście w świat [?] jest w istocie wędrówką w głąb siebie”.\nPrzeczytałem tych wszystkich wędrowców przemierzających dawne szlaki i często natykałem się na odmiany tej samej nęcącej idei: wędrowanie może pozwolić nam ? by użyć sformułowania Hudsona ? „na ponowne wyślizgnięcie się ze współczesnego świata”. Wędrowcy co rusz wspominają przyjemny dreszcz wzbudzany przez poczucie więzi, chodzenie traktują jako seans spirytystyczny, jako okazję do usłyszenia głosów. Bash? miał opowiedzieć jednemu ze swoich uczniów, że podczas wędrówek na północ często rozmawiał z nieżyjącymi od dawna poetami przeszłości, w tym ze swym dwunastowiecznym poprzednikiem Saigyo: podróże traktował jako rozmowy między „obecnym i przyszłym duchem”. W powieściach Thomasa Hardy?ego szlaki przechowują niekiedy wspomnienia jakiejś osoby, podobnie jak człowiek mógłby przechowywać wspomnienie o szlaku. Richard Jefferies wspomina we wpisie w dzienniku z 1887 roku chwilę, kiedy dociera w Gloucestershire pod kurhan z epoki brązu i czuje „jakby mógł spojrzeć w przeszłość i poczuć to, co było wtedy; promienie słońca z tamtego czasu; ich życie”. Ścieżki traktowano jako rozpadliny, w których czas może istnieć jako nienaruszona powierzchnia poddająca się dziwacznym przekształceniom ? takie osobliwe origami.\nI rzeczywiście, nie trzeba być mistykiem, by uznać niektóre z dawnych szlaków za linearne tylko w najprostszym rozumieniu tego słowa; tak jak drzewa mają gałęzie i jak rzeki mają dopływy. Siedem lat temu udałem się do Dorset, aby zbadać holloways tego zielonego, słynącego z wyrobów mleczarskich hrabstwa z moim bliskim przyjacielem, Rogerem Deakinem. Angielskie słowo holloway pochodzi od anglosaskiego hol weg i używane jest na określenie zapadniętej ścieżki, która wżłobiła się w grunt na skutek wielowiekowego oddziaływania stóp, kół i pogody. Dorset ? jak wiele angielskich hrabstw położonych na miękkich skałach ? jest pokryte siecią takich dróg, niekiedy głębokich na dwadzieścia stóp i obecnie w większości zarośniętych jeżynami i pokrzywami. Spędziliśmy z Rogerem wiele dni w szorstkim karmelowym piaskowcu wokół miasteczka Chideock, wędrując po zapadniętych drogach i odkrywając związane z nimi opowieści: o szesnastowiecznych niewiernych uciekających przed prześladowaniami, o siedemnastowiecznych księżach odprawiających msze w lasach, o zbiegłych dwudziestowiecznych arystokratach szukających schronienia. W półmroku jarów historie z przeszłości wydawały się fascynująco żywe. Wydawały się współistnieć z teraźniejszością, zupełnie jakby fałdy czasu ponakładały się na siebie, łącząc odrębne momenty i tworząc historyczne podobieństwa, które przetrwały jako terytorialny imperatyw ukrywania się i ucieczki.\nDwa lata po naszej wyprawie Roger zmarł niespodziewanie w młodym wieku. Cztery lata po jego śmierci wróciłem do Dorset, aby przebyć te same drogi. Podążałem za własnymi wcześniejszymi śladami ? kępą ostrokrzewów, z której wycięliśmy kije; krajką pola, na którym rozbiliśmy obóz na noc ? i doświadczałem zadziwiająco wyraźnych przebłysków wspomnień dotyczących samego Rogera, którego widziałem to na zakręcie drogi, to gdzieś z przodu na ścieżce.\nZetknąłem się również z wieloma pisarzami wędrowcami, którzy uniknęli tego rodzaju idiotyzmów i pułapek myślowych. Wśród nich tańczył radośnie Borrow, wymachując swoimi kosmo-komicznymi wizjami. John Clare żywił sympatię do ścieżek, ponieważ „kryły bogactwa i sprawiały radość umysłowi”; sposoby wędrowania były dla niego również sposobami myślenia. Williama Wordswortha pradawne szlaki prowadziły ku przygodzie, docierał nimi do „załomów prowincji”. William Hazlitt podszedł do sprawy radykalnie, maszerując od kościoła do kościoła, wysłuchując kazań unitariańskich pastorów, a ścieżki sławił jako „linie komunikacji [?] dzięki którym nie zgaśnie płomień swobód obywatelskich i religijnych”.\nIm bardziej zgłębiałem temat, tym więcej wydawałem się dostrzegać ścieżek i szlaków wiodących przez powstałą w ostatnich dwóch wiekach prozę, poezję i sztukę Europy, Ameryki i ? w szczególności ? Wielkiej Brytanii. Można je odnaleźć w dziennikach Dorothy Wordshorth, w wojennych krajobrazach Paula Nasha z ich biegnącymi zygzakami, drabiniastymi ścieżkami, w filmie Michaela Powella i Emerica Pressburgera A Canterbury Tale z 1944 roku, w którym pradawny szlak pielgrzymkowy zostaje bezmyślnie rozjechany w czasie manewrów przez brygadę pancerną; na fotografii Billa Brandta z 1950 roku przedstawiającej krótki odcinek tej samej ścieżki szlak pielgrzymów ma tam postać wydeptanej szczeliny w białym podłożu skały kredowej. Wkraczając w taką wyrwę, ześlizgujemy się nie tylko do innych czasów, ale również do innej rzeczywistości i klimatu. Pokochałem nierzeczywiste akwarele Erica Raviliousa przedstawiające prehistoryczne drogi, które biegną przez pofałdowany krajobraz południowej Anglii, przeczytałem wielokrotnie przemyślenia szkockiej pisarki Nan Shepard, która opisuje, jak przez wiele lat przemierzała pieszo pasmo górskie Cairngorm, grzbiety i ścieżki wydeptane przez jelenie, aż wreszcie poczuła, że nie wychodzi „na” górę, ale „w nią” wchodzi. Właśnie takie rozumienie dawnych szlaków przemawia do mnie najbardziej: chodzenie jako pobudzenie wzroku i myśli, a nie zachęta do wycofania się i ucieczki. Przy takim podejściu ścieżki służą nie tylko do pokonywania przestrzeni, ale dostarczają nam również nowych sposobów odczuwania, bycia, poznawania.\nNajwiększy wpływ wywarły na mnie życie i twórczość Edwarda Thomasa: eseisty, żołnierza, śpiewaka, jednego z najważniejszych współczesnych poetów angielskich ? oraz duchowego przewodnika tej książki. Thomas przyszedł na świat w Londynie w 1878 roku jako dziecko pary Walijczyków. Już jako młody człowiek był jednocześnie wędrowcem i pisarzem. Kiedy wyrobił sobie nazwisko, publikując serię opisów wędrówek, książek przyrodniczych i biografii, zabrał się wreszcie zimą 1914 roku do tworzenia poezji. Miał wtedy trzydzieści sześć lat. Co zdumiewające, jak na tak późną erupcję talentu, w ciągu zaledwie dwóch lat napisał sto czterdzieści dwa wiersze; więcej, jego wiersze zmieniły poezję, rozkrzewiły się, a po tych odgałęzieniach poruszamy się do dziś. Rankiem w wielkanocny poniedziałek 1917 roku Thomas zginął w wieku trzydziestu dziewięciu lat w pierwszym dniu bitwy pod Arras.\nZ poezją Thomasa po raz pierwszy zetknąłem się w szkolnej antologii, która zawierała jego najsłynniejsze wiersze: Adlestrop i As the Team?s Head-Brass. Wydał mi się wtedy ujmująco prostym autorem, niemal naiwnym: opiewającym oraczy wiejskiej Anglii, stogi siana i wiązówki błotne, które już w jego czasach występowały coraz rzadziej. Musiało upłynąć niemal dwadzieścia lat, żebym zrozumiał, jak szalenie uproszczone było takie odczytanie Thomasa. Nawet dziś uchodzi często za twórcę sielskich wierszy, opiewającego przywiązanie do swego miejsca na ziemi, ale teraz widzę, że tak naprawdę zajmuje się oderwaniem, sprzecznościami i wykorzenieniem. Jego poezję zaludniają duchy, mroczne sobowtóry i głębokie lasy pełne zanikających ścieżek. Jego krajobrazy składają się często z kruchych powierzchni, które w każdej chwili mogą się zawalić. Ciekawe, że choć pociągała go romantyczna postać samotnego, ufnego we własne siły wędrowca, miał świadomość, w jaki sposób miejsca, przez które przechodzimy rozrzucają nas zarazem w przestrzeni i potwierdzają nasze istnienie.\nThomas posiadał parę „cierpliwych ziemskich nóg”, jak powiedział kiedyś Keats, i te nogi pozwoliły mu pokonać tysiące mil dawnych szlaków, od słynnych Sarn Helen w Walii, Icknield Way i Ridgeway w południowej Anglii po lokalne Old Little Lane i Harepath Lane nieopodal jego domu w Hampshire. „Te najwcześniejsze drogi wędrowały przez ziemię niczym rzeki ? napisał ? odznaczając się, podobnie jak rzeki, jedną potrzebą: aby się poruszać”. Thomas wykorzystywał dawne szlaki, żeby samemu pozostawać w ruchu, ponieważ podobnie jak Borrow ? którego biografię napisał i z którym się wyraźnie identyfikował ? miał skłonność do depresji. Również dla niego wędrowanie było jedną z niewielu form aktywności, które pomagały mu się wydobyć z przygnębienia. Wycinał sobie kij ? najchętniej z ostrokrzewu ? i wyruszał „niezatartymi starymi drogami”, „rozdeptanymi przez podkowy i bose stopy oraz kije nieżyjących od dawna pokoleń”. Pradawne drogi były „potężnymi, magicznymi bytami”, na których mógł „przerobić czas w nicość”, a jednocześnie „krążyć po najróżniejszych stuleciach”. Baśń o Jasiu i Małgosi, którzy zostali wyprowadzeni do lasu, ale zostawili za sobą sznur białych kamyków, aby znaleźć drogę powrotną do domu, uważał za „jedną z najwspanialszych opowieści świata”.\nDla Thomasa ścieżki łączyły prawdziwe miejsca, ale również prowadziły dalej ku metafizyce, wstecz ku historii i do wnętrza człowieka. Takimi trawersami ? między ideami, duchowością i osobistymi odczuciami ? porusza się w swoich pracach często bez ostrzeżenia, należą one zresztą do najbardziej charakterystycznych cech jego twórczości. Thomas myślał o sobie w kategoriach topograficznych. Zakręty, skrzyżowania, przełazy, drogowskazy, rozwidlenia, rozdroża, rozstaje, kuszące ścieżki biegnące przez pagórki, szlaki prowadzące ku niebezpieczeństwu, śmierci albo rozkoszy: zinternalizował cechy pokrytego ścieżkami krajobrazu w taki sposób, że nadawały one formę jego melancholii i jego nadziejom. Chodzenie było środkiem osobistego mitotwórstwa, ale kształtowało też jego codzienne tęsknoty: nie tylko rozmyślał na ścieżkach i o nich, ale również wraz z nimi.\nBo przecież to, że ścieżki przebiegają przez ludzi jest równie oczywiste jak to, że przebiegają przez miejsca. Dobrze ujmuje to amerykański historyk i geograf John Brinckerhoff Jackson, człowiek z natury nieufny wobec romantyzmu. „Przez niezliczone tysiące lat podróżowaliśmy pieszo po nierównych drogach ? zauważa ? nie tylko jako handlarze, wędrowcy czy turyści, ale również jako mężczyźni i kobiety, dla których ścieżka czy droga oznaczały jakieś silne doświadczenia: wolność, nowe relacje międzyludzkie, nową świadomość krajobrazu. Droga umożliwiała podróż w nieznane, co mogło nam pozwolić na odkrycie, kim jesteśmy”.\nPowiedziałbym, że krajobraz jawi nam się nie jako molo albo półwysep, skończony i ograniczony w swoim rozmiarze i zasięgu, ale jako rodzaj światła słonecznego, nieuchwytnego w swej migotliwości a jednak często pogłębiającego i rozjaśniającego. Przywykliśmy mówić, czasami ze wstydem, co sądzimy o miejscach ? znacznie gorzej idzie nam mówienie, co miejsca myślą o nas. Odnoszę od pewnego czasu wrażenie, że dwa pytania, które powinniśmy zadać w odniesieniu do jakiegokolwiek wyrazistego krajobrazu brzmią następująco: po pierwsze, co takiego wiem, kiedy przebywam w tym miejscu, a czego nie mógłbym wiedzieć nigdzie indziej? I, po drugie, wykazując się pewną zarozumiałością, co to miejsce wie o mnie, czego ja sam nie mogę o sobie wiedzieć?\nRobert Macfarlane „Szlaki. Opowieści o wędrówkach”\nOpis: Dawne szlaki rzadko znikają, chyba że pochłonie je morze albo przykryje asfalt. Trwają pod postacią ledwo dostrzegalnych elementów krajobrazu ? widocznych dla tych, którzy wiedzą, na co zwracać uwagę. Robert Macfarlane odkrywa przed nami zapomniany świat: trakty, drogi, szlaki handlowe i trasy, którymi kiedyś podążali pielgrzymi. Pieszo i na rowerze, w upale i mrozie, ze złamanym żebrem, pęcherzami na nogach, niekiedy bez snu ? przemierza południowo-wschodnią Anglię, północno-zachodnią Szkocję, Hiszpanię, prowincję Sichuan i Palestynę. Jego duchowym przewodnikiem w snuciu opowieści o wzajemnym kształtowaniu ludzi i miejsc jest dwudziestowieczny pisarz i poeta, Edward Thomas. Ta książka to prawdziwe „tour de force” jednego z najznakomitszych współczesnych brytyjskich pisarzy, wielokrotnie nagradzanego i dotąd niepublikowanego w Polsce. To literatura drogi, natury i przygody w najlepszym wydaniu, łącząca w sobie myśl filozoficzną z historią i bogatą wiedzą geograficzno-przyrodniczą.\nTematy: literatura podróżnicza, non-fiction, Robert Macfarlane, Szlaki. Opowieści o wędrówkach, Wydawnictwo Poznańskie\n« Niemiecka księgarnia ratuje się przed spadającymi przychodami, sprzedając regionalne pieczywo, kiełbasy i inne produkty spożywcze\nLiteratura może być aniołem stróżem pamięci ? wywiad ze Stefanem Hertmansem »


Maja Włoszczowska - artykuły | Dziennik Polski\nTylko za Włoszczowską\nKolarstwo górskie. W mistrzostwach kraju zawodnicy z Małopolski wywalczyli sporo medali.\nmistrzostwa Kolarstwo górskie\nKolarstwo górskie mistrzostwa kraju\nMaja, bardzo ambitna bestia\nMakabryczny wypadek na rowerze trzy tygodnie przed igrzyskami w Londynie pozbawił Maję Włoszczowską medalu olimpijskiego. To ją nie załamało, przeciwnie – stała się jeszcze silniejsza. Właśnie napisała o tym książkę „Szkoła życia”.\nkolarka maja włoszczowska\nksiążka maja włoszczowska\nszkoła życia włoszczowska\nMaja Włoszczowska dobrze poznała trasę w Rio i zapowiada walkę o medal\nKolarstwo. Kross Racing Team ogłosił skład i cele na 2016 rok. Największą gwiazdą polskiego zespołu jest Maja Włoszczowska.\nMaja Włoszczowska piąta w La Bresse\nPolka na trudnej trasie we francuskim La Bresse zajęła 5. lokatę, wygrała Szwajcarka Jolanda Neff. W wyścigu mężczyzn triumfował reprezentant gospodarzy Julien Absalon.\nMŚ w kolarstwie górskim: Maja Włoszczowska dobrze czuje się w Novym Mescie\nW czeskim Novym Mescie trwają mistrzostwa świata w kolarstwie górskim. Polska reprezentacja największe szanse na medal ma w sobotnim wyścigu elity kobiet, w którym o podium ma powalczyć Maja Włoszczowska (Kross Racing Team).\nZobacz rower Mai Włoszczowskiej na igrzyska w Rio [ZDJĘCIA]\nSpecjalnie dla Mai Włoszczowskiej na igrzyska olimpijskie jej team Kross przygotował rower - Kross Level B+ Rio. Sprzęt ma karbonową ramę, ważącą poniżej kilograma, a cały rower (bez pedałów) to tylko 7,9 kg. Koszt szacowany jest na 25-30 tys. zł. Na brazylijskie igrzyska rama została pomalowana w tęczowe barwy, jest tam też wizerunek zawodniczki. Ten model Włoszczowska sprawdza w akcji podczas trwających w Novym Mescie mistrzostwach świata MTB.\nigrzyska rio MTB\nkross level B plus\nZ przebitą oponą trudno było gonić czołówkę [WIDEO]\nKolarstwo górskie. Od 10. miejsca w czeskim Nowym Mieście na Morawach tegoroczne występy w Pucharze Świata MTB zainaugurowała Maja Włoszczowska.\npuchar świata włoszczowska\nMaja Włoszczowska blisko podium Pucharu Świata\nZawody Pucharu Świata w kolarstwie górskim w Lenzerheide Maja Włoszczowska ukończyła na 5. pozycji. Wygrała Szwedka Jenny Rissveds.\nMP w kolarstwie górskim: złoto dla Włoszczowskiej, dużo medali dla Małopolan\nWyścigi elity w mistrzostwach Polski w MTB, które zostały rozegrane w Gielniowie koło Opoczna, wygrali Maja Włoszczowska i Bartłomiej Wawak (oboje Kross Racing Team).\nMP MTB 2016\nTakiej Mai nie znacie... [MAJA WŁOSZCZOWSKA - ZDJĘCIA]\nMaja Włoszczowska w sobotę wywalczyła w Rio de Janeiro swój drugi w karierze srebrny medal olimpijski w kolarskim crossie MTB. 32-letnia absolwentka matematyki finansowej i ubezpieczeniowej na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej jest nie tylko zdolna, ale i piękna. Na co dzień mieszka w Jeleniej Górze i jest związana z pilotem rajdowym Przemysławem Zawadą. Obejrzyjcie niezwykłą galerię bardzo kobiecych zdjęć zdjęć polskiej mistrzyni.\nmaja włoszczowska zdjęcia\nWielka Maja Włoszczowska! Polka druga na mecie w wyścigu cross-country\nWłoszczowska na podium we Włoszech\nIgrzyska w Rio de Janeiro tuż-tuż, a Maja Włoszczowska po raz kolejny w tym sezonie potwierdziła wysoką formę, zajmując drugie miejsce w wyścigu Trofeo Delcar-Montichiari.\nMaja Włoszczowska dziś\nMaja Włoszczowska Rio


FORTUNA promocje (freebet, cashback i za depozyt 2000 zł)\nOdbierz darmowy zakład na start\nFortuna promocje ma całkiem fajne – znajdziemy tu darmowy zakład oraz bonus za wpłatę a lista legalnych bukmacherów w Polsce oferujących tak dobre promocje jak Fortuna nie jest długa, aczkolwiek jest na niej kilku bukmacherów legalnych u których warto mieć konto tym bardziej że po 1 kwietnia 2017 roku czyli po dniu w którym weszła w życie ustawa hazardowa wielu zagranicznych bukmacherów zostało po blokowanych przez polski rząd i dostawców usług internetowych.\nO czym warto pamiętać obstawiając mecze czy to w Fortunie czy u innego bukmachera – o tym dziś kilka słów …\nKażda z osób interesujących się bukmacherką wie, że bez promocji trudno byłoby się przebić firmom bukmacherskim na rynku – stąd dzisiejszy temat – bonus za rejestrację w Fortunie. Zajmiemy się więc wszystkim tym, co jeden z najpopularniejszych bukmacherów w Polsce oferuje nowym graczom za samo założenie konta typera.\nJak większość z bukmacherów na rynku, Fortuna oferuje swoim nowym, potencjalnym typerom 100% bonusu od pierwszej wpłaty. Zasady są banalnie proste – tyle, ile dany gracz przeleje środków na start, to równowartość tej kwoty otrzyma w formie bonusu za rejestrację w Fortunie.\nBukmacher ten oferuje możliwość zgarnięcia nawet 1000 złotych. Oczywiście, żeby takie środki wypłacić, należy spełnić kilka warunków, które zostały określone w regulaminie takiej promocji. Jeśli chodzi o bonus powitalny, to należy dokonać czterokrotnego obrotu, po kursie minimalnym całego kuponu 1.90, a także z co najmniej trzema typami. Dopiero wtedy wszystkie środki bonusowe zostaną odblokowane i gracz będzie mógł wypłacić je na swoje konto bankowe.\nCiekawy ten freebet Fortuny\nKolejnym z ciekawych bonusów za rejestrację w Fortunie jest niewątpliwie freebet, który rzadko można oglądać na polskim rynku bukmacherskim. W Fortunie każdy gracz, który założy konto otrzyma 2800 punktów w Klubie Fortuna Plus, co odpowiada 20 złotym darmowych środków na grę.\nWażne jest tutaj to, że bukmacher nie określił żadnych warunków obrotu – jeśli kupon będzie wygrany, środki od razu będą możliwe do wypłaty.\nWarto jest zatrzymać się na moment przy Klubie Fortuna Plus. Jest to jeden z lepszych programów lojalnościowych na rynku.\nGracze za postawienie każdego kuponu otrzymują takie punkty, które w przyszłości można wymieniać na nagrody, w specjalnie przygotowanym e-shopie. Można tam znaleźć podwyższane kursy, zakłady bez ryzyka i wiele więcej ciekawych ofert od Fortuny. I to również wyróżnia ten freebet za rejestrację.\nNie jest on czasowy, jak u innych – otrzymane punkty można zachować, aby później móc skorzystać z jeszcze korzystniejszych promocji, jakie daje bukmacher.\nOstatnim bonusem za rejestrację w Fortunie jest zakład bez ryzyka. Jest to nic innego, jak ubezpieczenie swojego pierwszego kuponu – w przypadku przegranego zakładu, bukmacher zwraca na konto gracza całą postawioną kwotę, ale maksymalnie do 100 złotych.\nDzięki temu typerzy mają możliwość pomyłki, ponieważ w tym przypadku mają jeszcze jedną szansę na wygraną. Tutaj również ów bukmacher online wyszedł wszystkim graczom na rękę. Otrzymane środki bonusowe również w tym przypadku nie mają żadnych obostrzeń.\nJednokrotny obrót, bez żadnych wymogów kursowych i pieniądze z ewentualnie wygranego kuponu znajdą się na koncie głównym gracza, co umożliwia od razu wypłatę na konto bankowe.\nOczywiście należy pamiętać, że Fortuna oferuje również wiele ciekawych promocji i bonusów dla stałych graczy – w tym chociażby happy hours, czyli +14% do ewentualnej wygranej. Warto jest z tego korzystać przy obrocie otrzymanych bonusów za rejestrację, ponieważ mogą znacznie ułatwić spełnienie narzuconych przez bukmachera wymogów.\nObstawiając rozgrywki można się kierować przeczuciem lub metodą na „chybił – trafił”, niemniej jednak osoby, które obstawiają mecze systematycznie pragną opracować strategię, jaka zapewni im prawidłowo typować mecze.\nKażdy entuzjasta piłki nożnej, który stara się zyskać pieniądze na obstawianiu meczów ma własną strategię. Taktyka typowania meczy może być różnoraka i zależy w zasadzie od typującego.\nNiektórzy wybierają sobie pewną pewną ligę piłkarską np. włoską lub niemiecką i typują pewniaków.\nPozostali wolą większe ryzyko – obstawiają zwycięstwa klubów prawdopodobnie słabszych, zajmujących słabsze pozycje w lidze.\nW przypadku obstawiania pewniaków szanse klęski są mniejsze, jednakże kurs jest mizerny, dlatego ewentualna wygrana w stosunku do postawionej kwoty jest o wiele niższa niż obstawianie „beniaminków”.\nO wiele więcej idzie zarobić typując na drużyny z góry skazywane na klęskę. Wielokrotnie będzie to wielokrotność kwoty, co zaryzykowaliśmy. Jeśli wyłonimy już własną taktykę obstawiania meczy, warto wybrać dobry serwis internetowy oferujący zakłady.\nNajlepiej jest zdecydować się na popularny i wyróżniający się portal jak choćby bukmachera FORTUNA, jaki zezwala na bezpieczne obstawianie. Oczywiście plusem mogą być dodatkowo rozmaitego rodzaju promocje takie jak na przykład bonus na start Fortuny.\nNiemało firm zwiększa sumę którą mamy na obstawianie, jaką przelewamy na rachunek rozliczeniowy firmy bukmacherskiej. Zdarza się tak najczęściej w czasie pierwszego przelewu – czasem odbieramy kilkadziesiąt procent przelanej kwoty, a niekiedy nawet firma duplikuje nam sumkę, jaką przesyłamy na nasze konto.\nNastępnie te pieniądze użytkujemy na zakłady. Gigantyczne serwisy bukmacherskie, jakie odnajdujemy w Internecie oferują zakłady na większa część atrakcyjnych dyscyplin sportowych.\nPowiem więcej – nieraz w ofercie bukmachera Fortuna są rzeczywiście egzotyczne konkurencje czy ligi. Nie zważając na olbrzymią propozycję wydarzeń sportowych, które jesteśmy w stanie obstawić, internetowe strony bukmacherów pozwalają także oglądanie spotkań na żywo. Mogą to być rozgrywki piłkarskie, rajdy F1 na żywo, lub boks.\nNa pierwszej stronie firmy bukmacherskiej odnajdziemy odsyłacze do konkretnych wydarzeń sportowych, jakie włączą odtwarzacz wideo przekazujący transmisję TV z intrygującej nas konkurencji. Możliwe jest również śledzenie samych wyników spotkań czy rozmaitego rodzaju statystyk i klasyfikacji.\nCzęsto, aby zdołać oglądać transmisje internetowe zorganizowane przez firmy bukmacherskie, musimy posiadać konto w serwisie, które jest zasilone jakąś kwotą pieniędzy. Dobrze o tym pamiętać planując sobie na koniec dnia mecz piłkarski oglądany na żywo przez Internet.\nCo do promocji w Fortunie\nTo warto jeszcze wspomnieć o kilku kwestiach a raczej przypomnieć że Fortuna promocje ma jedne z najlepszych na rynku bukmacherskim, są to:\nobstawianie bez podatku kilka razy w tygodniu\nza częste obstawianie punkty które wymienisz na nagrody\nczęste konkursy typerskie z nagrodami\nTutaj po prostu trzeba mieć konto, mecze na żywo, obstawianie bez podatku w promocji, darmowy zakład, wysokie kursy, itd...\nDarmowy zakład 210 zł na start


Wnikliwego i furt pozytywnego tężyzna fizyczna\nKapelusze są wielofunkcyjnym okryciem latarni, ponieważ użyczają nam się w podobny sposób latem, kiedy i zimą. W gorące dni uchowają nas nim zbytkiem dokuczliwych promieni słonecznych, jednak jesienią a zimą uzupełniają ciepła, totalnie zastępując w owej istocie tradycyjną czapkę. Producenci proponują nam wielorakiego kroje baniaczków, które doskonale omawiają się w bogatych sprawach. Na wiecznie trzeba pożegnać się z skostniałym obrazem baniaczka, alias horrendalnym oraz nieużytecznym rondem. Ongiś obejmowany po największej części z nakryciem czaszki stosowanym w zdrowszych lokalizacjach, chwilowo istnieje badawczą możliwością gwoli czapek. Alternatywa kapelusików jest owszem obfity, że z łatwością dogonimy algorytm dobrany aż do nielokalnych potyczki. Wybierając nakrycie łepetyny powinno się zwracać się nie nic bardziej błędnego wzorem, niemniej jednak także dopasowaniem aż do polskiej mordy. Ze względu bieżącemu kapelusik będzie w celu nas kapitalnym nadprogramem. Podczas gdy dopasować baniaczek aż do mordzie? Nie w wszelkim nakryciu łepetynie będziemy wypatrywali prawidłowo, stąd wybierając kapelusz winnyśmy posiadać na wzmianki postać niekrajowej gębie. Zdołamy nazwać go w prosty podejście: krawędź gębie należy odrysować w lustrze, oraz sąsiedniego gruchnąć naklejkę aby się odpłynął. Wystarczy wnikliwie się przyjrzeć, aby dowiedzieć się jaki istnieje forma polskiej mordy.\nJeśliby odróżniamy się podłużną buzią, to powinno się zaczerpnąć po rozkloszowane kapelusze z olbrzymim rondem. Załagodzą one nasze rysy zaś optycznie obetną płeć. Lico o kwadratowym układzie postuluje okrycia przenoszonego o tyle o ile dynastii włosów, o prostych albo pochyłych dynastiach. W trafu owalnej buzi nienależytym zabiegiem istnieje optyczne wydłużenie. Efekt ten możemy utrzymywać się przez wzgląd kapelusikom narożnym oraz narożnym. Nie faworyzuje się jednak kapeluszy w odmianach owalnych tudzież zaokrąglonych. Jeżeli matki niesłabą buzię, to okrycie także winieneś stanowić monety, żeby fizjonomia nie uciekłaby do głębi pod przykryciem kapelusiku. Pod ręką arsenale kapelusza wskazane jest oddać i notkę na jego format. Powinien stanowić perfekcyjnie odpowiedni do własnej czaszki – zanadto ogromny będzie uciekł, tudzież wewnątrz ograniczony ściskałby tudzież krępował. Aż do drobnej specyfikacji winienem się zestawiać mniejsze okrycia, które swoimi pomiarami nie będą przytłaczać statui. Kiedyś kapelusiki dawny łączone nieco spośród wyścigami konnymi, w tym momencie nawet entuzjaści skromniej ekskluzywnych sportów mogą z bogactwem nosić pałaszuje na co doba.\nDziwnego tudzież zawżdy pożądanego wigor\nObok zachowaniu opłacalności komercyjnej, podzespołem nieczczym ujawnia się wewnątrz wszystkim łącznie poprawnie prężny oraz stosownie rozbudowany oprogramowanie komputerowy, kto zdołałby odciążyć przedsiębiorcy w walce z wentylatorami, którymi są faktury, rachunki i dowody. W działalności niekomercyjnej jest owo rzecz o unikatowej powadze natomiast nie wypada jej banalizować. Pierwotnego cechy. Kluczowymi w celu myśli zależnościami takiego typu planów są naturalnie łatwe a intuicyjne nadzorowania paragonami, fakturami, fakturami zaliczkowymi oraz eksportowymi w fakultatywnej dewizy. Rozbrajająco wydatna jest i serwis sprzedaży (rzeczonej detalicznej a hurtowej), której oryginalnym zagadnieniem istnieje solidność natomiast biegłość. Niezbędne dla wielu biznesmenów są i możliwości urzeczywistniania cenników zaś wyznaczania rabatów. Te niecałego funkcje zginają się na podstawowy program magazynowy, jaki osiągnie prawiecznego przewidywania mnogości przedsiębiorców a dystrybutorów.\nIlość istoty oraz ich przydatność. Trzeba przyjąć, że nie każdego wspomagającego funkcje są ściśle mówiąc toż wygodnego, przecież aż do pryncypialnej odmianie, jednostce produkujące magazynowe żurnalistyka dla fabryk, przydają cyklicznie role, które mają na obiektu wprowadzenie faktycznych udogodnień. Zdarza się, iż nie każdego są kiedy niekiedy celowe umiarkowanemu przedsiębiorcy, jednakowoż większa część z nich istnieje intencjonalna w dostateczny postępowanie. Są owo takie dystynkcje jak na egzemplifikacja dyskusja panelowa umożliwiający nonszalancką kandydaturę z pankami spośród telepudła dostarczyciela eksploatator ma dostęp do wiedzy połączonych z danym spożywcą, m.in. rozporządza dopuszczenie a podgląd na przygodę zakupów i sprzedaży natomiast czynności z użytkownikiem. Wybór odpowiedniego planu magazynowego istnieje wyborem indywidualnym natomiast podległym od momentu podmiotowych konieczności przedsiębiorstw. Trzeba lecz pamiętać, że w niebieżącego sposobu architektura powinno się ulokować. Darmowe żurnalistyka i ich edycje testowe nierzadko są odmianami nienajedzonym i w mnogości losów wykonywają na to samo z wykorzystaniem zarysowany chronos. Po co kusić los? Kupując pełnowartościowe aplikacja firma przypadkiem sumować na sukurs ze strony jego demiurgów a pewnego modernizacje. Pożądane byłoby mieć pewność!


Jak wybrać odpowiednią lodówkę? Zbiór porad - Serwis wnętrzarsko-budowlany - YourHome24.pl\nNie od dzisiaj wiadomo, że sercem każdego domu jest kuchnia, a w niej odpowiednio dobrana do naszych potrzeb lodówka. Powinna nie tylko posiadać optymalne rozmiary, ale również być funkcjonalna i zapewniać długą świeżość przechowywanych w niej produktów. Jak wybrać odpowiednią lodówkę? Zanim udamy się do sklepu, warto zapoznać się z poniższymi poradami.\nChłodziarko-zamrażarki, chłodziarki, side by side – poznaj różnicę\nW sklepach znajdziemy szeroki wybór lodówek o różnych rozmiarach. W zależności od ich funkcjonalności, lodówki można podzielić na 3 główne typy:\nChłodziarka – służy do przechowywania żywności w temperaturze mniej więcej 2-8 stopni. Jej znakiem rozpoznawczym jest to, że nie posiada zamrażalnika, jeżeli więc chcemy mrozić żywność, w tym wypadku konieczny jest zakup osobnej zamrażarki. Samodzielna chłodziarka doskonale sprawdza się w lokalach gastronomicznych lub też w domach zamieszkiwanych przez duże rodziny, które potrzebują wyjątkowo dużo miejsca do przechowywania jedzenia. Oczywiście na rynku znajdziemy również małe chłodziarki, z wbudowaną niewielką komorą chłodzącą, która jednak ze względu na osiągane temperatury umożliwia jedynie krótkotrwałe przechowywane mrożonek.\nChłodziarko-zamrażarka – to obecnie najpopularniejszy wybór, jeśli chodzi o lodówki. W stosunkowo przystępnej cenie otrzymujemy uniwersalny produkt. Chłodziarko-zamrażarka posiada dwie osobne komory, każdą z osobnymi drzwiczkami, jedną do przechowywania żywności w warunkach chłodniczych, drugą do przechowywania mrożonek w temperaturze poniżej 0 stopni. W zależności od tego, jakie są wymiary lodówki, zamrażalnik może być zlokalizowany na górze lub na dole urządzenia. Taka lodówka z zamrażarką może osiągać wysokość nawet dwóch metrów, dzięki czemu pomimo faktu, iż jest to wąska lodówka, posiada wystarczającą ilość miejsca do przechowywania.\nSide by side – to chłodziarko-zamrażarka z drzwiami otwieranymi skrzydłowo, gdzie komory są podzielone w pionie, a nie jak w przypadku standardowych lodówek jednodrzwiowych –poziomo. Lodówka side by side jest zdecydowanie szersza od standardowych modeli chłodziarko-zamrażarek. Dzięki temu zyskujemy znaczą przestrzeń przeznaczoną do przechowywania żywności. Należy jednak pamiętać, że nie w każdej kuchni znajdziemy odpowiednio dużo miejsca na jej ulokowanie. W większości przypadków drzwiczki są różnej szerokości, przy czym węższe skrywają zamrażarkę, a szersze chłodziarkę, które oddzielone są pionową ścianką.\nZobacz także: Chłodzenie i zamrażanie\nChłodziarko-zamrażarka z górną czy dolną zamrażarką?\nWybierając między lodówką z zamrażalnikiem u góry lub u dołu, warto wziąć pod uwagę między innymi to, z której funkcji częściej zamierzamy korzystać. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na rozmiary i pojemność sprzętu, a także nasze predyspozycje fizyczne i przestrzeń w mieszkaniu.\nNajpopularniejszym rozwiązaniem są chłodziarko-zamrażarki z dolnym zamrażalnikiem, który charakteryzuje się stosunkowo dużą pojemnością, często nawet do 150 litrów. Pozwalają one także na łatwy dostęp do chłodziarki, a więc części, która użytkowana jest przez nas wielokrotnie każdego dnia. Są więc one doskonałym rozwiązaniem nie tylko dla kilkuosobowych gospodarstw domowych, ale również osób, które mają problem z częstym schylaniem się, a rzadko mrożą żywność.\nLodówka z zamrażarką w górnej części to rozwiązanie charakteryzujące się nie tylko mniejszą pojemnością zamrażalnika, ale również ogólnie mniejszymi wymiarami. Są więc one wybierane przede wszystkim przez osoby samotne lub pary, a także te mieszkające w lokalach, w których kuchnia jest niewielkich rozmiarów. Takie rozwiązanie jest też korzystne dla osób, które rzadko mrożą żywność i wolą, by większość urządzenia stanowiła komora chłodnicza.\nWolnostojąca czy pod zabudowę? Jaką wybrać?\nTo częsty dylemat osób, które są na etapie urządzania swojej wymarzonej kuchni. Każde z tych rozwiązań ma bowiem swoje wady i zalety.\nLodówka wolnostojąca to z pewnością gwarancja szerokiego wyboru typów i rozmiarów, które można dopasować do swoich indywidualnych oczekiwań. Na rynku dostępne są modele nie tylko inox czy białe, ale również lodówka czarna, czerwona czy niebieska. Mimo to zdarza się, że trudno znaleźć model, który będzie nie tylko funkcjonalny, ale również wpasowywał się do wystroju całego pomieszczenia. Zaletą lodówki wolnostojącej jest fakt, iż może stanąć praktycznie w dowolnym miejscu w kuchni, uwzględniając oczywiście aspekty montażowe, takie jak np. sąsiedztwo urządzeń generujących ciepło czy odległość od ściany, niezbędna do zapewnienia odpowiedniej wentylacji. Z pewnością wymaga ona także większej troski o pielęgnację drzwi, które jednak często mogą być wyposażone w dodatkowe udogodnienia, jak np. podajnik lodu czy wody.\nLodówka do zabudowy z kolei to rozwiązanie idealne w sytuacji, kiedy zależy nam na spójnym ciągu meblowym, który nie będzie zakłócał designu kuchni, np. gdy mamy salon połączony z aneksem kuchennym. Wbrew pozorom, wbudowana lodówka również może posiadać liczne udogodnienia, jak np. kostkarkę (choć większość z nich będzie ukryta wewnątrz). Głównym minusem lodówek do zabudowy jest fakt, iż wyboru trzeba dokonać jeszcze na etapie zamawiania mebli, tak by były one dostosowane do konstrukcji umożliwiającej właściwe obudowanie urządzenia. Zagwarantuje to nam m.in. odpowiednią wentylację. Co ciekawe, wpłynie także na pojemność, jaką posiada lodówka. Wymiary wewnętrzne będą bowiem w tym przypadku zawsze mniejsze niż w modelach wolnostojących. Ze względu na konieczność dostosowania do zabudowy meblowej, tego typu chłodziarko-zamrażarka zawsze będzie stanowiła droższe rozwiązanie niż lodówka wolnostojąca. Decydując się na lodówkę do zabudowy, należy również mieć na uwadze fakt, iż w razie konieczności jej wymiany, będziemy mogli wybierać wyłącznie z pośród modeli o tych samych gabarytach.\nSzeroka lodówka – najlepszy wybór dla dużej rodziny\nW przypadku wieloosobowej rodziny, która potrzebuje sporo przestrzeni do przechowywania żywności, mała lodówka czy chłodziarko-zamrażarka nie będą dobrym pomysłem. By uniknąć codziennych wizyt w sklepie, warto znaleźć w swojej kuchni miejsce na szeroką lodówkę, np. side by side. Szerokie lodówki mają dużą pojemność zarówno w części chłodzącej, jak i zamrażarce, przez co pozwalają np. na wygodne przechowywanie owoców czy warzyw sezonowych, zapewniających zdrowe, odpowiednio zbilansowane posiłki każdego dnia. Jeżeli jednak w naszej kuchni nie ma miejsca na szeroką lodówkę, warto wybrać jak najwyższą klasyczną chłodziarko-zamrażarkę, dzięki czemu również zyskamy dodatkową przestrzeń wewnątrz urządzenia.\nZachowaj świeżość owoców i warzyw z odpowiednio dobraną chłodziarką\nW dzisiejszych czasach dużą uwagę przykładamy do odpowiednio zbilansowanej diety, bogatej w owoce i warzywa. By produkty długo zachowywały świeżość, warto wybrać lodówkę, która posiada system No Frost (szron i lód nie gromadzą się na ścianach urządzenia). Wielu producentów wprowadziło również do swoich produktów dodatkowe udogodnienia, przedłużające trwałość przechowywanych w nich produktów, jak np. system VitaFresh w lodówkach marki Bosch. Specjalna, odpowiednich rozmiarów komora dla warzyw i owoców zapewnia w tym wypadku odpowiednią wilgotność, dzięki czemu zachowują one świeżość nawet dwa razy dłużej niż w standardowych modelach.