Wierni miłości - Grace Burrowes - ebook - Legimi online\nWierni miłości ebook\nCykl: Uwięzione serca\nTeraz wojna się skończyła, a on wraca do ukochanej Anglii. Pragnie wieść spokojne życie dżentelmena w swej wiejskiej posiadłości. Lecz przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Starzy wrogowie chcą zniszczyć wszystko, co jest mu drogie. Jednak tym razem nie będzie sam w swojej walce…\nCopyright © 2014 by Grace Burrowes\nKula świsnęła Sebastianowi koło ucha, o cal od rozwiązania wszystkich jego problemów, a o pół cala od wyrządzenia znaczącej szkody.\n– Giń, przeklęty! – Porucznik lord Hector Pierpont wystrzelił po raz drugi, ale wściekłość najwyraźniej zburzyła pewność jego ręki. Szlachetny dąb stracił parę nagich gałązek, które spadły na pole bitwy o honor.\n– Umrę, bien sûr. – Słowa Sebastiana były modlitwą i obietnicą. – Ale nie dzisiaj.\nWycelował w klapę surduta Pierponta. Pierpont, angielski oficer z krwi i kości, stał bez ruchu, z zamkniętymi oczami, czekając, by śmierć go zabrała. W lodowatym powietrzu jego urywany, płytki oddech, jak po miłosnym wysiłku, tworzył mleczną chmurę.\nCo za dramatyczna scena. Sebastian zgiął łokieć i zadał kolejną ranę niewinnemu dębowi.\n– Ty także dzisiaj nie umrzesz. To była wojna, Pierpont. Dla dobra twoich kobiet, niechże się już skończy.\nDla podkreślenia swych słów wystrzelił drugą kulę nad głową; nie chciał także, żeby nabita broń znalazła się w zasięgu Pierponta. Kiedy Pierpont otworzył oczy, Sebastian zobaczył w nich morze nienawiści; wyraźnie wolał umrzeć, niż znosić wielkoduszność Sebastiana czy jego kazanie.\nSebastian podszedł do niego i odezwał się na tyle cicho, żeby sekundanci nie słyszeli.\n– Niczego nie zdradziłeś. Te okrawki, które mi rzuciłeś, dużo wcześniej trafiły do służb francuskich. Wracaj do domu, ucałuj żonę i zrób jej więcej dzieci, ale mnie i moich bliskich zostaw w spokoju. Następnym razem nie chybię, mon ami.\nKlepnął lekko Pierponta w policzek – drobne, przyjazne przypomnienie ciosów, które padały wcześniej.\n– Nie jesteś godzien, żeby oddychać angielskim powietrzem, St. Clair.\nSebastian w odpowiedzi pomachał tylko ręką na pożegnanie. Takie przekleństwa to drobiazg dla kogoś, kto od lat żyje w koszmarze.\n– Au revoir, Pierpont. Wyrazy szacunku dla żony i córek.\nByły kapitan i jego pani mieli dwójkę dzieci. Dwie czarujące małe panienki z ciemnymi oczami Pierponta. Może po matce odziedziczyły zdrowy rozsądek i poczucie humoru.\n– Zimny drań.\nTo kapitan Anderson, jeden z sekundantów Pierponta – nerwowy, dobrze odżywiony blondyn ze wspaniałymi wąsami. Zagrozić wąsom, a pan Odważny-Jestem-Lepszy wyśpiewa, niczym słowiczek w miłosnym uniesieniu, gdzie jego matka trzyma kosztowności.\nMichael Brodie wyrwał Sebastianowi pistolet z ręki, chwycił go za ramię i pociągnął w stronę koni.\n– Miałeś zabawę, a teraz chodź grzecznie, jak dobry baron.\n– Jesteś niesubordynowany, ot co. Myślałem, że Anglicy są okropni pod tym względem, ale wy, Irlandczycy, nadajecie temu słowu głębię znaczeń, o których doktorowi Johnsonowi się nie śniło.\n– Ty jesteś Anglikiem, chyba że zapominamy, z jakiego powodu ten nadęty dureń chce ci przedziurawić serce z odległości trzydziestu kroków. Wsiadaj na konia, baronie, a ja jestem tylko pół-Irlandczykiem.\nKtórego to faktu drogi Michel nie ujawniał aż do niedawna.\nSebastian udał, że sprawdza popręgi w uprzęży Fable’a, ale wykorzystał ten moment, żeby przyjrzeć się pogrążonemu w rozmowie z sekundantami Pierpontowi. Pierpont, raczej mocnej budowy, był rozgniewany – wściekły – ale nie tracił rozumu ze złości. Jego cera czy oczy nie wskazywały na to, żeby nadużywał trunków; miał dwie śliczne córeczki, które potrzebowały miłości i uwielbienia swojego papy.\nMoże dzisiejsze krótkie spotkanie sprawi, że będą się nim cieszyć.\n– Zrzędzisz, Michel, i mam ochotę ci za to dołożyć. Anglicy traktują służbę brutalnie, czyż nie? Dzisiaj może rzeczywiście będę Anglikiem.\n– Francuzi potraktowali brutalnie cały kontynent, o ile mnie pamięć nie myli, a także część Afryki i dalekie morza na dokładkę. Nie powinieneś mieć Anglikom za złe, że czasami źle traktują służbę. To nam pozwala zachować przytomność.\nMichael wskoczył na swojego gniadosza, a Sebastian usadowił się na Fable’u.\nPołyskliwe, rude brwi ściągnęły się w grymasie gniewu.\n– Jedziesz, oczywiście, na białym koniu – zaczął gderać Michael. – Mógłbyś jeszcze namalować sobie tarczę na plecach i wysłać przodem chłopaka, żeby oznajmiał wszem i wobec, że zbliża się baron zdrajca.\nSebastian ścisnął konia kolanami, zmuszając go do biegu.\n– Fable był czarny jak diabeł, kiedy się urodził. Nie mam wpływu na to, co mój koń wyprawia ze swoją sierścią. To sprawa między nim a jego bogiem. Przestań oglądać się przez ramię, Michel. Pierpont był oficerem. Nie strzeli mi w plecy i nie będzie miał ci za złe, że bierzesz na siebie ciężar towarzyszenia mi jako sekundant.\nMichael rzucił jeszcze jedno spojrzenie przez ramię – zarówno irlandzka, jak i szkocka część jego osobowości była pełna sprzeczności.\n– Ile to już było pojedynków, jaśnie panie? Cztery? Pięć? Jeden z tych dostojnych, byłych oficerów położy kres twojej egzystencji i co się wtedy stanie z lady Freddy, hę? Pomyśl o tym następnym razem, kiedy będziesz chciał odebrać mnie i Fable’owi zasłużony sen.\nWyciągnął flaszkę i upił spory łyk – znak, że jego nerwy są w nie najlepszym stanie.\n– Przykro mi. – Sebastian zdobył się tylko na te zdawkowe, ale szczere słowa. – Nie powinieneś się martwić o moje ranne wypady. Ci ludzie nie chcą mnie zabić bardziej, niż ja chciałem zabić ich.\nMichael powstrzymał się przed zaoferowaniem flaszki Sebastianowi.\n– Nie zabiłeś ich i to jest problem. To, co zrobiłeś, było gorsze i nawet jeśli oni nie chcą cię zabić – tę żałosną konkluzję możemy przypisać twojej galijskiej arogancji – reszta Anglii wraz z paroma lojalnymi Szkotami, kilkoma znudzonymi Walijczykami oraz, sześć dni w tygodniu, jakimś przypadkowo trzeźwym Irlandczykiem – wolałaby widzieć cię martwym. Jestem na służbie trupa.\n– Melodramat do ciebie nie pasuje. – Sebastian spiął Fable’a do galopu, żeby Michael nie miał okazji zauważyć, że melodramat, twarzowy czy nie, od dawna cieszy się uznaniem jako społecznie akceptowany sposób ujawniania bolesnych prawd.\nZ doświadczenia Millicent Danforth wynikało, że ludzie starsi, podobnie jak większość ludzi, dzielą się na dwie kategorie: strachliwych i odważnych. Jej babka była strachliwa, nieustannie prosiła o napary i herbatę, rozpieszczanie i pocieszanie. Dziecinnymi sposobami próbowała zapomnieć o nieuchronnej śmierci.\nNatomiast lady Frederica, baronowa St. Clair, postrzegała własną ewentualną śmierć jako rozrywkę. Straszyła nią służbę, lamentowała nad nią nieprzesadnie z licznymi przyjaciółkami i wykorzystywała ją jako wymówkę za każdym razem, kiedy nie panowała nad językiem.\n– Masz być damą do towarzystwa, nie pielęgniarką. Nie będziesz mnie drażnić swoją obecnością po śniadaniu, kiedy zajmuję się korespondencją. Zjawisz się u mojego boku, kiedy wybiorę się landem na przejażdżkę po parku. Czy chcesz to zapisać?\nMilly przyjęła ze spokojem świdrujące, groźne spojrzenie przyszłej chlebodawczyni.\n– Nie będę pani męczyć po śniadaniu, chyba że zostanę o to poproszona. Będę pani towarzyszyć w spacerach po parku. Sądzę, że tyle zapamiętam, proszę pani. Na czym będą polegać moje pozostałe obowiązki?\nPytała, ponieważ w agencji pan Loomis lekceważył szczegóły, poza niemożliwie wczesną godziną, o jakiej miała się stawić na tę rozmowę.\n– Dama do towarzystwa – masz dotrzymywać towarzystwa lady St. Clair! Przynoś, odnoś, pocieszaj, zabawiaj. A teraz odejdź!\nSposób, w jaki przygładził kosmyk podejrzanie ciemnych włosów na łysinie, kazał podejrzewać, że w grę wchodzi znacznie, znacznie więcej. Może jaśnie pani popijała, uprawiała hazard i nie płaciła za zakupy – tym wszystkim miałaby się zająć dama do towarzystwa, której baronowa także mogłaby zapominać wypłacać gażę.\n– Wieczorem będziesz jadła ze mną kolację, pomagając mi znosić towarzystwo tego nicponia, mojego bratanka, jeśli raczy się do nas przyłączyć. Co, pytam, jest takiego pociągającego w niedosmażonym befsztyku z niedogotowanymi ziemniakami, z okrasą z plotek? Mogę mu to dać i do tego mam świetnie zaopatrzoną piwnicę, ale nie, Sebastian musi spędzać czas w swoim klubie miłośników kwiatów. Ale mniejsza o to. Ma na tyle dobre maniery, że nie będzie cię terroryzować – nie bardziej niż ja. Jesteś pewna, że nie musisz zapisać nic z tego?\nTak. Milly była pewna.\n– Domyślam się, że lubi pani sporządzać listy?\nNiebieskie oczy jaśnie pani zapłonęły, kiedy sięgnęła po czajniczek z herbatą.\n– Tak, nigdy nie jestem taka szczęśliwa jak wtedy, kiedy coś organizuję. Powinnam była zostać generałem, jak mawiał zmarły baron. Czy lubisz operę? Mam nadzieję, że tak, bo mało rzeczy tak trudno znieść jak operę, jeśli nie ma się do niej upodobania.\nJaśnie pani zaczęła opowiadać o londyńskich premierach, dyrygentach, muzyce, wystawieniu, publiczności, rozmaitych występach solowych i duetach, a także występach chórów. Jej przemowa robiła wrażenie huraganu, który otwiera naraz wszystkie okna, wzdyma zasłony, zrzuca papiery na podłogę i każe szczekać kanapowym pieskom.\n– Nie pijesz herbaty, panno Danforth.\n– Skupiam uwagę na przyszłych obowiązkach.\nBaronowa odstawiła z brzękiem filiżankę na spodeczek.\n– Szacowałaś wartość serwisu do herbaty. Kamionka jest bardziej praktyczna, ale jest taka ciężka. Wolę porcelanę z Sèvres, Sebastian też ją lubi.\nSebastian mógł być jej wiernym naśladowcą. Milly poświęciła chwilę w holu, podczas gdy czekała na tę audiencję, żeby zerknąć na karty wizytowe w kryształowej wazie stojącej na komodzie. Jaśnie pani prowadziła ożywione życie towarzyskie i nie wszystkie karty pochodziły od kobiet.\n– Serwis jest ładny – zauważyła Milly, choć był więcej niż ładny i znakomicie pasował do pastelowego, słonecznego porannego salonu jaśnie pani. To była starsza porcelana, bardziej krucha, ale pięknie barwiona. Serwis jaśnie pani zdobiły jasnoczerwone kwiaty róż, zielone listki, złota obwódka na białym tle. – Miśnia czy Drezno nie są takie dekoracyjne, ale są trwalsze.\nBaronowa, za pomocą srebrnych szczypiec, przełożyła na talerzyk kruchy, złocisty rogalik.\n– Jesteś zatem damą, która przeżywa trudne czasy?\nByła damą, która popełniła gafę. Płatne panie do towarzystwa nie musiały wiedzieć, że piętnaście lat wcześniej Sèvres wyrabiano bez kaolinu i wypalano w niższej temperaturze, w związku z czym porcelanę dawało się zdobić za pomocą bogatszej i śmielszej palety barw.\n– Moja matka była damą, która przeżywała trudne czasy. Ja jestem ubogą krewną, która chce się utrzymywać samodzielnie zamiast obciążać dalej kuzynów.\n– Wyrzucili cię, czy tak? – Ton baronowej zdradzał dezaprobatę. – Albo może zwrócili uwagę, że przy tych rudych włosach jesteś całkiem ładna, choć brązowe oczy nie są takie modne. Mam nadzieję, że nie jesteś zbyt delikatna.\nPodała Milly słodkie pieczywo i podsunęła masło o parę cali bliżej w jej stronę.\n– Cieszę się doskonałym zdrowiem, dziękuję, jaśnie pani. – Doskonałym zdrowiem fizycznym, w każdym razie. – I wolę nazywać swoje włosy kasztanowymi.\nBaronowa parsknęła na tę uwagę i dolała sobie więcej herbaty.\n– Czy ci kuzyni będą cię tu nachodzić?\nNajpierw musieliby się zdobyć na wysiłek, żeby ją znaleźć.\n– Nie jesteś żoną jednego z nich, co?\nMilly o mało się nie zakrztusiła miękkim, maślanym ciastem.\n– Nie jestem zamężna. – Pewnego dnia może będzie wznosić modły dziękczynne z tego powodu.\n– A zatem będę regularnie i z przyjemnością wlewać zgorszenie w twoje niewinne uszy. Zajadaj. Kiedy Sebastian wróci z porannej przejażdżki, rzuci się na kredens jak plaga szarańczy. Jeśli wolisz kawę, lepiej wypij ją rano, zanim Sebastian zejdzie na dół. Ten człowiek nie znosi herbaty w żadnej postaci.\n– Plaga szarańczy właśnie się pojawiła.\nMilly gwałtownie obróciła głowę na dźwięk kpiącego barytonu. Ujrzała… swoje przeciwieństwo. Ona sama była kobietą – niską albo, uprzejmiej rzecz ujmując, drobnej budowy – rudowłosą i brązowooką; plaga przed nią prezentowała się w postaci mężczyzny – wysokiego, o zielonych oczach i jasnych włosach. Różnice nie kończyły się na tym.\nMężczyzna wkroczył do salonu lekkim krokiem; niewymuszona elegancja jego stroju do konnej jazdy zdradzała, że spędził trochę czasu na kontynencie. Ubiór był świetnie skrojony, a ruchy tak swobodne, że niemal leniwe. Odrobina więcej koronki pod szyją sprawiałaby wrażenie nadmiaru, a szmaragdowy błysk z jej śnieżnobiałej głębi ocierał się o ostentację, ponieważ mężczyźni rzadko nosili klejnoty za dnia, zwłaszcza przy tak pospolitym zajęciu jak przejażdżka w parku.\nBiblijna plaga… ubierała się z polotem.\nZnów inaczej niż Milly, która, krzątając się nieustannie, nosiła najprostsze stroje, a jej noga nie postała nigdzie poza Londynem i przyległymi hrabstwami.\n– Ciociu, czy zechcesz nas na początek przedstawić?\nTo był zatem bratanek hultaj, chociaż, podczas gdy znosiła jego badawcze spojrzenie, przyszło jej do głowy, że określenie „hultaj” jest zaskakująco czułe w stosunku do stojącego przed nią osobnika.\n– Panno Millicent Danforth, pozwól, że ci przedstawię mojego bratanka, nicponia, Sebastiana barona St. Clair. St. Clair, panna Danforth, moja nowa dama do towarzystwa. Nie wolno ci jej straszyć, zanim nie ustalimy warunków zatrudnienia.\n– Naturalnie. Straszę twoją służbę po tym, jak podpisze kontrakt.\nJeśli to były żarty, to Milly nie uznała ich za zabawne. Jaśnie pani jednakże nagrodziła bratanka uśmiechem.\n– Zepsuty chłopiec. Możesz zabrać talerz do biblioteki i poczytać swoje gazety w spokoju.\nJego lordowska wysokość, w żadnym wypadku nie chłopiec, ukłonił się Milly z kontynentalną zamaszystością, ponownie skłonił się nad dłonią lady St. Clair, wsunął parę gazet pod ramię i wyszedł z pokoju.\n– Znowu się pojedynkował. – Baronowa mogłaby równie dobrze oznajmić, że grał w kości w stajni, mówiła raczej zjadliwym niż przerażonym tonem. – Nie dają biednemu chłopcu spokoju te nadęte bufony, z których stary Artur jest taki dumny.\nByło zatem coś dziwnego w tym baronie o gładkich manierach; jak jednak świadczyło o człowieku to, że stanąwszy twarzą w twarz ze śmiercią o zachodzie słońca, wydawał się tym zupełnie nieporuszony, pijąc poranną kawę?\n– Skąd pani wie, że się pojedynkował?\nDamy nie powinny wiedzieć o takich rzeczach, zwłaszcza małe, starsze damy, żyjące korespondencją i ploteczkami.\n– Jest smutny. Pojedynki zawsze budzą w nim smutek. Kiedy myślę, że już się wyzwolił i patrzy w przyszłość, któryś z tych imbecyli zbiera się na odwagę i znowu idą na jakąś owczą łąkę. Daję słowo, gdyby kobiety rządziły światem, byłby o wiele lepszym miejscem. Czy cię zaszokowałam?\n– Wiele razy, proszę pani.\n– Doskonale. Weź jeszcze jedno ciastko.\nMilly zaczęła chrupać ciastko z czekoladowym nadzieniem – łatwo można się było przyzwyczaić do takich wspaniałości – podczas gdy lady St. Clair wychwalała z entuzjazmem Wellingtona – bo kim innym mógłby być „stary Artur”? – i jego oficerów.\nA jednak w świadomości Milly utkwiło coś, co dotyczyło St. Claira i było jak plama na okularach. Był dość przystojny – na tyle przystojny, żeby wprawiać w zmieszanie – ale zimny. Uśmiech dosięgał jego oczu tylko wtedy, gdy patrzył na starszą ciotkę.\nMoże pojedynki nadwerężyły nieco czar.\n– …a damytrès jolie, oczywiście – mówiła lady St. Clair. – Połowa członków rządu twierdziła, że musi jechać do Paryża, żeby zawrzeć pokój, ale zbrukane londyńskie gołębice cierpiały biedę, póki negocjacje nie dobiegły końca. Zawieranie pokoju wydaje się mieć bardzo erotyczny charakter.\n– Znowu mnie pani zaszokowała. – Chociaż nie sprośnymi sugestiami.\nSt. Clair – baron i par królestwa – mówił z lekkim, arystokratycznym, francuskim akcentem.\n– Doskonale. Będzie nam się świetnie układać, panno Danforth, o ile nie będziesz zbytnio wybrzydzać co do warunków.\n– Nie stać mnie na luksus wybrzydzania, proszę pani.\nBaronowa zerknęła na nią znad ślicznej filiżanki.\n– Naprawdę tacy okropni ci kuzyni?\n– Naprawdę. I skąpi do przesady.\n– Wyrazy współczucia. Weź jeszcze ciastko.\nWłaściwie dowodzony garnizon miał w swoim składzie różne typy żołnierzy. Z doświadczenia Sebastiana wynikało, że w idealnej fortecy większość stanowili zwyczajni mężczyźni, ani anioły, ani diabły wcielone, chętni do wykonywania rozsądnych rozkazów i dostatecznie odważni, żeby od czasu do czasu wziąć udział w bitwie. Stanowili podstawę, bez nich nie toczono by wojen, zasługiwali więc na najlepsze warunki, jakie dowódca był w stanie im stworzyć. Przyzwoite warunki minimalizowały niebezpieczeństwo buntu albo drobnego sabotażu, a zwiększały odwagę i lojalność.\nRównie potrzebne do prawidłowego funkcjonowania każdej ludzkiej siedziby były kobiety. Stanowiły pożyteczną siłę w piechocie – pomagały utrzymać morale, zapewniały rozrywkę, prały, gotowały i – cenne w środku wojny – przyczyniały się do utrzymania spokoju. W przekonaniu Sebastiana były także oficerami wywiadu, od których dawało się uzyskać informacje pozwalające oddzielić zgniłe jabłka od dobrych, owce od kóz.\nChociaż parę zgniłych jabłek odgrywało niezwykle pożyteczną rolę. Paru takich, którzy lubili zadawać ból, paru, którzy woleli służyć raczej mamonie niż Francji. Ci pierwsi – brutale – przydawali się przy utrzymywaniu dyscypliny, a jeszcze bardziej jako przykład, kiedy sami ją łamali, a dochodziło do tego nieodmiennie.\nDruga, mała grupa, urodzeni zdrajcy, mieli bezcenny dar rozsiewania fałszywych wiadomości wśród wrogów czy plotek wśród żołnierzy, a także podkopywania spokoju miejscowej ludności. Kiedy Sebastian napotkał kogoś takiego, otaczał go ścisłą opieką.\nNadeszła pora, żeby ustalić, jakiego rodzaju żołnierzem jest panna Danforth.\nZnalazł ją nie w bibliotece, ulubionym miejscu poprzednich dam do towarzystwa drogiej ciotki, ale w pokoju muzycznym, gdzie układała róże.\n– Dzień dobry, jaśnie panie.\nCztery słowa, ale wiele mu powiedziały. Powitaniu towarzyszył lekki uśmiech, ani za bardzo zdawkowy, ani zbytnio ciepły, a ton jej głosu wydawał się w połowie drogi pomiędzy obojętnym a wyrażającym szacunek.\nWiedziała, jak radzić sobie z osobami stojącymi wyżej w hierarchii społecznej i z mężczyznami.\n– Dzień dobry, panno Danforth. Czy mogę pani przez chwilę dotrzymać towarzystwa? – Właściwe przesłuchanie przeprowadzano, zachowując szacunek dla przesłuchiwanego.\nZerknęła na otwarte drzwi tak dyskretnie, że nie odebrała ani trochę uwagi różom.\nA potem nie zaczęła paplać, co już było interesujące. Pozwoliła mu dotrzymać sobie towarzystwa tylko dlatego, że zachowane zostały względy przyzwoitości, zdradzając w ten sposób mnóstwo na swój temat.\n– Te róże są bardzo ładne, jeśli ktoś lubi czerwony kolor.\nNie zareagowała żadną miną i nie zaprzestała krzątaniny. Wsunęła gałązkę lawendy między zielone listki, sprawdzając efekt.\n– Nigdy nie rozumiałam powabu róż – powiedziała. – To ładne kwiaty, ale większość prawie nie pachnie, szybko więdną i mają kolce, a ludzie zawsze przypisują im nie wiadomo jakie znaczenie. Czy zechciałby pan mi podać te nożyce?\nPodał jej nożyce i usiadł na ławeczce przy pianinie parę stóp dalej. Zrobił to, ponieważ angielski baron raczej nie zapytałby damy do towarzystwa o pozwolenie, ale także dlatego, że coś w jej sposobie wyrażania się, szczerym, inteligentnym, bardzo mu się spodobało.\n– Lawenda to niezwykły dodatek.\nPanna Danforth zmarszczyła nos. Miała klasyczny kształt czoła, policzków i brody; jej wygląd wskazywał na domieszkę krwi różnego pochodzenia. Może celtyckiego, skandynawskiego czy teutońskiego ze względu na włosy. Nos kojarzył się ze starożytnym Rzymem, choć miała na to zbyt jasną cerę.\n– Lawenda nie pasuje – stwierdziła, przyglądając się swojemu dziełu. – Ktoś jednak porzucił ją w szklarni, uznając za śmieć, a takiego barbarzyństwa nie mogę znieść.\nPodniósł wieko pianina i popadł w zadumę. Coś łagodnego i miłego. Muzyka, przy której chciałoby się otworzyć duszę – jej duszę, ponieważ on takowej nie posiadał.\n– Nie znosisz śmieci?\n– Nie znoszę wyrzucania tak pożytecznej rośliny. Sam jej zapach uspokaja umysł. Lawenda może złagodzić ból rany, dodać smaku puddingowi, rozjaśnić ogród.\nMiała dobry gust, jeśli chodzi o kwiaty. Wielu niegodziwców i kurtyzan go miało, a także niektórzy zdrajcy.\n– Ma pani coś przeciwko temu, żebym zagrał?\n– Oczywiście, że nie, proszę pana.\nDrobny błąd z jego strony. Skoro nie prosił o pozwolenie, żeby usiąść, zapewne nie powinien pytać, czy może zagrać na własnym pianinie. Zaczął od kilku gam, głównie po to, żeby odciągnąć swój niezbyt spokojny umysł od zapachu lawendy i widoku wdzięcznych kobiecych rąk układających kwiaty.\n– Czy mogę zapytać o pani poprzednią pracę, panno Danforth?\nOdcięła kawałek długości paru cali kolczastej różanej łodygi.\n– Byłam damą do towarzystwa dwóch moich ciotek, proszę pana.\nI tym razem nie wdawała się w szczegóły. Ta kobieta rozumiała, jakie jest właściwe tempo przesłuchania. Sebastian podjął grę – nieco trudną melodię w skali F-dur, wymagającą pewnej zręczności.\n– A jak nazywały się pani ciotki?\n– Millicent i Hyacinth Hathaway, proszę pana.\n– Mieszkały tutaj, w Londynie? – Mówił tonem swobodnej pogawędki, doświadczony więzień wiedziałby, że to oznaka nieubłaganej dociekliwości, a nie wyraz dobrych manier.\n– W Chelsea. Lepsze powietrze.\nZwykły szczegół, podany dobrowolnie – to już był poważny krok naprzód. Uświadamiała sobie, że on chce poznać o niej całą prawdę. Porzucił radosną tonację F-dur – Herr Beethoven nazywał ją tonacją pastoralną – i przeszedł na swoją ulubioną, a-moll. Wymagała naprzemiennego używania białych i czarnych klawiszy, a więc większej koncentracji i wprawy. Szczególnie mu odpowiadała po zachodzie słońca.\n– Dlaczego przyjęła pani pracę u mojej ciotki, panno Danforth? Uchodzi za trudną w najlepszym razie, nawet ekscentryczną według nietolerancyjnej większości. Za dnia będzie ciężko, a wieczorami nie lepiej.\nPanna Danforth odsunęła się o krok od kwiatów.\n– Wazon jest nieodpowiedni.\nZakończył gładko melodię i choć wiedział, że to nie pomoże jego śledztwu dotyczącemu jej charakteru, zerknął na bukiet.\n– Ten… – Machnęła małą dłonią w stronę wazonu, wesołej, pastelowej urny, świetnie pasującej do ciocinej kolekcji porcelany z Sèvres. Na obrazku młody dandys pochylał się nad dłonią wdzięczącej się panienki. Dworski wdzięk w otoczeniu kwiatów lilii, w złotych obwódkach.\n– Jest dość ładny.\nSebastian został poczęstowany spojrzeniem z gatunku tych, jakimi kobiety obdarzają mężczyzn zbyt tępych, żeby zauważyć to, co oczywiste. To spojrzenie było wspólne dla wszystkich nacji, niezależnie od miejsca w hierarchii społecznej, ale na niego, poza ciotką, nikt w ten sposób nie patrzył od lat.\n– A co to ma do rzeczy? – zapytała panna Danforth. – To wazon, naturalnie, że jest ładny. A także za wysoki, zbyt ozdobny, zbyt elegancki, za bardzo zwracający na siebie uwagę. Może mi pan podać tamten dzban?\nJakiś z dawna uśpiony odruch dżentelmena kazał mu się podnieść – świetnie jej szło balansowanie między uprzejmą prośbą a wyraźnym rozkazem – przejść przez pokój, sięgnąć ponad jej głową i zdjąć z półki zwykły biskwitowy dzban.\nJakby był zwykłym lokajem – nie usunęła mu się z drogi, ale zajęła kwiatami, wyjmując je z nieodpowiedniego – i dość cennego – wazonu. Kiedy podał jej dzban, uśmiechnęła się.\nZbyt wysoki, zbyt ozdobny, zbyt elegancki, za bardzo skupiający uwagę na sobie.\nOch, była dobra.\n– Dziękuję panu. W tym zwykłym dzbanie kwiaty będą wyglądały o wiele lepiej.\nPodniosła ciężki pojemnik z wodą i napełniła dzban.\nJego szacunek dla niej jeszcze wzrósł – i to wcale nie było dobre – z powodu tego uśmiechu. Ten uśmiech stanowił coup de grâce – łaskawy, wyrozumiały, nawet współczujący – wobec lorda, który bez szemrania spełnił polecenie zwykłej damy do towarzystwa. A miał zamiar poddać ją sekcji niczym orchideę na stole botanika.\nPora do tego wrócić.\n– Nie odpowiedziała pani na moje pytanie, panno Danforth. Dlaczego przyjęła pani posadę u mojej ciotki? Powietrze w Londynie jest znacznie gorsze.\nWzruszeniem ramion wyraziła tyle samo co przeciętny Gal.\n– Gaże są lepsze w Londynie, a pańska ciotka nie jest przykuta do łóżka. Jej towarzystwo będzie interesujące, a warunki pracy hojne.\nTo, że owe warunki mogły być hojne, sprawiło mu niemałą ulgę.\n– Trzeba ułożyć – ten pani bukiet.\nDlaczego tego nie widziała? Wyjął całą zieleninę i kwiaty, które włożyła bez ładu i składu do wazonu. Przede wszystkim zieleń, parę gałązek lawendy.\n– Ma być ładny – oznajmiła. – I ładnie pachnieć.\n– Równowaga i proporcje są ładne, wdzięk i harmonia kolorów są bardzo ładne.\nPotem dodał róże, tu i tam. Jednak co do zapachu miała rację – dominowała lawenda, pomieszana z zapachem zielonych listków. Róże pozostawały niewyczuwalne dla nosa.\nZnieruchomiał, z ostatnią różą w ręku.\n– Pachnie pani lawendą, panno Danforth.\n– A pan robi angielski bukiet, uporządkowany i symetryczny. Spodziewałabym się…\nJak cudownie było patrzeć, jak własne słowa wprawiają ją w zakłopotanie, jak jej wzrok ucieka do róży, którą trzymał w ręku.\n– Spodziewałaby się pani?\n– Bardziej kontynentalnego podejścia, swobodniejszego, o zachwianej równowadze, ale tym bardziej interesującego.\nMógłby teraz podjąć ofensywę, ale nie zrobił tego.\n– Jestem w angielskim domu i jestem angielskim baronem. Będę miał angielski bukiet dla własnej przyjemności.\nWyjęła mu różę z ręki i przyjrzała się jego bukietowi.\n– Tutaj, jak sądzę.\nZachował na koniec różę o najdłuższej łodydze, umieściła ją pośrodku, na wzór angielski.\n– Bardzo ładnie, panno Danforth. A teraz, gdzie to pani postawi?\nOna także pachniała przyjemnie, głównie słodką lawendą, przypominając mu lato w Prowansji. Angielski baron w swoim własnym, angielskim domu nie powinien tęsknić za starymi klasztorami i francuskim słońcem. Pochylił się jednak i powąchał delikatne purpurowe płatki.\n– Pańska ciotka chciała bukiet na pianino. Powiedziała, że pan dużo gra i że kwiaty powinny stać tam, na widoku. Czy to panu odpowiada?\n– Nie, nie odpowiada. – Ostatni rzecz, jakiej pragnął, to coś, co by mu przypominało przeszłość, kiedy siadał przy pianinie, szukając samotności i zapomnienia. – Woda i instrumenty muzyczne to nie jest rozsądne połączenie.\n– Zatem niech pan zdecyduje, proszę pana. – Podsunęła mu wazon, róże, lawendę i wszystko inne, sama zaczęła sprzątać pozostałości.\nOdstawił bukiet na bok i podszedł o krok bliżej z zamiarem zastraszenia małej, prostej kobiety, która nie wie, z kim ma do czynienia. Zastanawiał się, jak najlepiej uświadomić jej liczne błędy, które popełniła w jego ocenie.\n– A niech to! – Nie przeprosiła za ten niespodziewany okrzyk, tylko podniosła czwarty palec lewej ręki do ust.\nKiwnęła głową, wysuwając wilgotny palec z ust i przyglądając mu się ze zmarszczonymi brwiami.\n– Mówiłam już, że przeceniamy róże. Nic dziwnego, że kojarzymy je z prawdziwą miłością.\nTe słowa i zjadliwy ton, jakim je wypowiedziała, wiele przed nim odkryły. Obwiązał jej palec własną chusteczką; dzięki temu nie mogła uciec, zanim nie dopiął celu.\n– Krwawienie ustanie natychmiast, panno Danforth.\nIch bliskość mogła wprawić ją w zmieszanie, co powinno sprawiać Sebastianowi przyjemność. Najprostszą formą zastraszenia było zastraszenie fizyczne, jednak wykorzystywanie tego, że był od niej dużo większy i silniejszy, zupełnie mu nie odpowiadało.\nByło niesportowe, używając angielskiego określenia.\nA jednak nie odstąpił ani nie puścił jej ręki.\n– Kim on był?\nSpojrzała gniewnie na ich złączone dłonie; nienawiść nie ukryła całkiem urazy w jej oczach.\n– Ktoś wybrany przez mojego kuzyna; bez niego jest mi znacznie lepiej. – Uraza brzmiała także w jej głosie.\n– Uprzedzę ciotkę, żeby w razie, gdyby zjawili się jacyś dżentelmeni wielbiciele, nie zostawiała ich z panią sam na sam, niezależnie od tego, do jakich sztuczek czy pochlebstw by się uciekali, czy też jak silne byłoby jej pragnienie kojarzenia par, które jest jednym z jej najpoważniejszych grzechów.\nGdyby go o to zapytano, Sebastian powiedziałby, że uczucie, jakie malowało się w brązowych oczach panny Danforth, najbardziej przypominało smutek.\nZatem wcześniejsze sztuczki i pochlebstwa okazały się nic niewarte. Na tyle, że zrezygnowała z wielu wygód dobrze urodzonej damy i zdecydowała się szukać schronienia, wstępując na służbę. Anglicy to paskudne plemię, kiedy opanowują ich niskie żądze, to jest większość czasu.\nOdwinął chusteczkę i przyjrzał się jej dłoni.\n– Myślę, że pani przeżyje. Proszę zatrzymać chusteczkę. Jest z jedwabiu i wyhaftowano na niej moje inicjały. Kiedy zjawią się kuzyni, powinna pani pomachać im tą chusteczką przed nosem, i to niezbyt subtelnie, hę?\nOficer dowodzący odpowiadał za każdego człowieka w garnizonie, każdego kundla i każdego kota – łowcę myszy w stajniach. Sebastian nie dowiedział się jeszcze dość, żeby pozwolić żołnierzowi wrócić do wyznaczonych zadań.\n– Będę nią wymachiwać bez opamiętania, proszę pana. Uprzejmie dziękuję.\nNie odsunął się, wciąż się jej przyglądał. Naprawdę miała bardzo ładne oczy.\n– A jeśli owi kuzyni zrozumieją swój błąd? Jeśli ich niefortunny wybranek opamięta się i znowu spróbuje zwabić panią w swoje ramiona?\nTakże nie cofnęła się ani o cal, a smutek w jej oczach zamienił się w godną prawdziwej damy, wynikającą z urażonej godności wściekłość – fascynująca przemiana.\n– To się nie zdarzy, proszę pana. W każdym razie – nie odejdę. Mój narz… on dał mi jasno do zrozumienia, że nie zdołam przezwyciężyć swoich wad ku jego satysfakcji, podczas gdy pańska ciotka oferuje mi przyzwoitą gażę i wygodne mieszkanie w zamian za moją zwykłą obecność. Mimo tylu przyjaciół i gości sądzę, że lady St. Clair jest samotna. Nie można odwrócić się plecami do kogoś, kto przyznaje, choć nie wprost, że jest samotny.\nPrawie przemówienie. Prawie przemówienie – ze strony kobiety, która wiedziała, jak to jest, kiedy porzucają człowieka najbliżsi, którzy dotąd wydawali się gwarancją stałości i bezpieczeństwa. Przez chwilę udawał, że studiuje kwiaty; zastanawiał się nad jej słowami.\n– Zatem spodziewa się pani pozostać na służbie tante przez jakiś czas?\n– Zaoferowała mi posadę, kiedy bardzo jej potrzebowałam, proszę pana, i to nie mając do tego większych podstaw niż ocena mojej osoby przez agencję. Jestem jej dłużniczką. Byłabym niewdzięczna, a nawet głupia, gdybym zawiodła jej zaufanie.\nPodeszła do pianina, zamknęła pokrywę, uwalniając Sebastiana, przynajmniej w jakimś stopniu, od zapachu lawendy.\n– Można tylko podziwiać pani pragmatyzm, panno Danforth. Może ustawimy kwiaty w oknie. Światło im posłuży, no i będzie je można podziwiać z zewnątrz.\nSpodobała jej się ta myśl, albo też podobała jej się każda wymówka, żeby się od niego odsunąć. Niedoszły narzeczony spadł jeszcze niżej w ocenie Sebastiana. Anglicy nie mają pojęcia, jak doceniać kobiety. Najmniejszego pojęcia. Za to Francuzi wiedzą na ten temat aż za dużo.\nPanna Danforth postawiła kwiaty na środku parapetu za pianinem.\n– Czy tak będzie dobrze?\n– Ślicznie. I proszę przysłać lokaja, żeby tu posprzątał. Nie mogę dopuścić do tego, żeby nowa dama do towarzystwa mojej ciotki odniosła dalsze rany. – Choć zraniłby ją bez wahania, gdyby okazało się, że dał jej zbyt wygórowaną ocenę. – Pozwoli pani, że ją zostawię, panno Danforth.\nSkłonił się, panna dygnęła, a kiedy wychodził, sprzątała bałagan, który oboje zrobili, nie przejmując się jego rozkazami.\nNieważne. Przekonał się, kogo ciotka wprowadziła pod ich dach. Panna Danforth należała do tego rodzaju żołnierzy, których lojalność należało zdobyć, ale gdy już się ją pozyskało, można było na nią liczyć, chyba że by zaszły jakieś nadzwyczajne okoliczności. Gdyby była angielskim oficerem, oddałaby życie, żeby zapewnić swoim podwładnym bezpieczeństwo.\nSebastian uznał, że na razie panna Danforth wystarczy. Teraz musiał udać się do oranżerii, żeby sprawdzić, co za głupiec wyrzucił gałązki lawendy do śmieci.\nJednym z aspektów „perfidnego Albionu”, których Henri Anduvoir szczerze nie znosił, były angielskie tawerny. Nie znosił zapachu surowej ryby, a Anglia miała tyle wybrzeża morskiego, że cały kraj nią śmierdział albo cuchnął nawozem, albo jakąś diaboliczną, stęchłą, gnijącą mieszanką jednego i drugiego.\nNie cierpiał powiększającej się łysiny na swojej głowie, tak bardzo, że ostatnim razem, kiedy jakaś kobieta zwróciła na to uwagę, zamknął jej usta, wymierzając policzek.\nStracił panowanie nad sobą tylko chwilowo, a całe spotkanie okazało się w końcu przyjemne dla obu stron.\nNie znosił wszechobecnego pożywienia zwykłych Anglików, składającego się z rozgotowanej, zdechłej i ościstej ryby nieokreślonego gatunku do kompletu z równie rozgotowanymi, zdechłymi ziemniakami. Żadnego sosu czy przyprawy w okolicy, chyba że wziąć pod uwagę nadmiar soli.\nPrzynajmniej, przyzwoite ale było pod ręką, żeby to wszystko spłukać i dobrze się składało, bo żadne wino nie zniosłoby podobnej obrazy.\nKiedy dawny kapitan, lord Prentice Anderson, zjawił się w drzwiach, niechęć Henriego rozszerzyła się na coś jeszcze – wyraz twarzy mon capitaine.\nZdecydował się sięgnąć po Andersona z dwóch powodów – po pierwsze, jako więzień Château, nigdy nie widział na oczy Henriego Anduvoira i wobec tego nie mógł mieć niewygodnych skojarzeń. Po drugie, Andersona nie obciążał nadmiar intelektu, ale można było liczyć na to, że jako lojalny żołnierz będzie wypełniał rozkazy.\nAnderson służył w kawalerii i w związku z tym nie powinno zaskakiwać, że poruszał się i zachowywał z subtelnością konia. Zatrzymał się w drzwiach, sygnalizując w ten sposób wszem i wobec, że oto zjawił się klient, który zwykle tu nie bywa. Spojrzał w lewo, spojrzał w prawo.\nA potem – oby łaskawy Bóg okazał się cierpliwy – Anderson podniósł rękę do twarzy i zaczął gładzić obfite wąsiska, jakby chciał powiedzieć: „Zwróćcie koniecznie uwagę na ten szczegół u wysokiego, jasnowłosego, dobrze ubranego obcego dżentelmena, gdyby akurat jakiś konstabl prosił, aby go opisać”.\nAmatorzy wystawiali nerwy przełożonych na ciężką próbę. Henri ratował się potężnym łykiem ale – Anglicy nie sączyli ale wykwintnie – i, zgodnie z intencją, ten ruch zwrócił uwagę Andersona.\nKapitan nie podszedł do baru – oczywiście, że nie – ruszył prosto do stołu Henriego, powiesił kapelusz i pelerynę na najbliższym haku – żeby ten szczegół świetnie skrojonego stroju do konnej jazdy także zapadł w pamięć obecnych – i z głośnym szuraniem przysunął sobie krzesło.\nHenri uśmiechnął się olśniewająco, szczerząc zęby.\n– Może twoje nie-dobre wieści mogą poczekać, póki barmanka tu nie podejdzie?\nWspaniałe męskie wąsy ponownie zafalowały; kapitan skinął głową.\n– Ale jest zaskakująco dobre – stwierdził Henri, napotkawszy wzrok usługującej dziewczyny, unosząc lekko kufel i wskazując brodą Andersona. Przesunęła się w stronę baru, a Henri zrozumiał, że zbłądził. Anglik by wrzasnął, no ale Anglik brzmiałby jak Anglik.\nAnderson zacisnął szczęki.\n– Angielskie ale jest najlepsze na świecie.\nCo za subtelność u tego pstrokatego wałacha.\n– Bien sÛr, inaczej nie przebyłbym takiej drogi, żeby się nim cieszyć.\nPrzed Andersonem postawiono piwo, nie obdarzył służącej wdzięcznym spojrzeniem ani nie podziękował, żeby tylko go nie wzięto za beztroskiego fircyka, który spędza miło czas przy piwie ze znajomym.\n– Pierpont chybił. St. Clair się wywinął. Znowu.\nZłe wieści, zaiste.\n– Pij ale, mon ami. – Ponieważ Pierpont chybił, a Anderson mógł się jeszcze przydać, Henri mówił pocieszającym tonem. – Trudno oczekiwać sukcesu za pierwszym czy nawet drugim razem. Nasze rządy są przygotowane na to, że trzeba cierpliwie czekać.\nAnderson łypnął na swoje piwo, piana powoli cofała się od brzegu.\n– Musisz więc znaleźć kogoś innego do pomocy. W klubie mówią, że St. Clair wywinął się trzy razy, a raz odmówił walki, kiedy książę Mercja go wyzwał. Mówi wszystkim, żeby wracali do domu, do swoich kobiet i że wojna się skończyła.\nSumienie stanowiło poważną komplikację u podwładnych, ale też Anderson nie uważał się w żaden sposób za podwładnego Henriego.\n– Było ci trudno patrzeć, jak człowiek, któremu grozi śmierć, strzela w powietrze, choć ten, który może go zgładzić, ma do tego pełne prawo. To tylko dobrze o tobie świadczy, kapitanie. Nikt nie twierdzi, że St. Clairowi brakuje odwagi.\nBaron miał w istocie nawet za wiele odwagi; Henri mógłby z tego powodu odczuwać przykrość, gdyby chciało mu się odgrzebywać mocno od czasów chłopięcych pokryte kurzem sumienie.\nAnderson odprężył się odrobinę, sięgnął po kufel i odstawił go, nie spróbowawszy ale.\n– To było trudne, diabelnie trudne, a St. Clair ma rację. Wojna się skończyła, więc lepiej znajdź kogoś innego do pomocy. Już dwa razy namówiłem ofiary St. Claira, żeby go wyzwały. Jeśli zostanę sekundantem przy kolejnym pojedynku, moja rola stanie się zbyt oczywista.\nTen wyraz skrupułów nie przekonywał, tak jak z kochanką, która udaje, że trzeba ją uwodzić i podniecać, a nie tylko płacić. Henri przybrał wyraz twarzy, który sam określał jako minę francuskiego filozofa. Pełną skrywanych emocji i zrozumienia, mądrą i szczerą. Służyły mu do tego świetnie zmęczone brązowe oczy i wąski nos. Siwiejąca broda bardzo by się też przydała, ale tę poświęcił w imię anonimowości.\n– Twój rząd wybrał ciebie, kapitanie, żebyś wraz ze mną dokonał tego zadania. Mój rząd wybrał mnie, żebym tego dopilnował. – Zastanawiał się nad biblijną aluzją do odsuwania czary od ust, ale odrzucił ten pomysł; jego celem było morderstwo, nie męczeństwo. – Jesteśmy patriotami, to nas łączy, a Anglia i Francja chcą się pozbyć zakały, jaką jest Monsieur le Baron St. Clair.\nAnderson przesunął ręką po twarzy, szarpnął wąsy i zerknął na piwo.\n– Jeszcze raz. Zobaczę, czy uda mi się namówić jeszcze jednego byłego więźnia, żeby go wyzwał, i rozejrzę się za sekundantami, ale potem to koniec. Do diabła z Anglią i Francją. Jeśli Bóg chce, żeby St. Clair przeżył pięć wyzwań i cztery pojedynki, to kimże ja jestem, żeby kwestionować wolę Wszechmogącego?\nDobrze wiedzieć, że przynajmniej boska ręka skłaniała Anglików do pokory.\n– Zatem ostrożnie wybierzemy naszego kolejnego kandydata – powiedział Henri. – Wiemy o ośmiu możliwych. O jeszcze ośmiu oficerach, którzy cierpieli katusze z rąk St. Claira, ośmiu mężczyznach, którym nie będzie już nigdy dane spać spokojnie ani czuć się bezpiecznie, nawet w ramionach kochanki. Który spośród nich, twoim zdaniem, strzela najcelniej, ma najsilniejsze nerwy i największą szansę, żeby uwolnić świat od łajdaka, jakim jest St. Clair?\nAnderson łyknął odrobinę ale, mocząc sobie przy tym wąsy.\n– Dirks albo inny Szkot, MacHugh.\nSzkoci byli krwiożerczy. Pomimo ich upodobania do whisky Henri tę cechę w nich podziwiał. Wojowniczą naturę i tolerancję na mocne trunki przypisywał konieczności zamieszkiwania jednej wyspy z Anglikami.\nPodał Andersonowi zwykłą lnianą chusteczkę i popukał się palcem nad własnymi wargami. Kiedy Anderson dyskretnie ocierał wąsy, Henri zastanawiał się nad wyborem.\n– Zbliż się do Dirksa i do MacHugh i oceń ich gotowość. Możemy sobie pozwolić na cierpliwość i ostrożność, ale bez zbytniej przesady.\nHenri rzucił parę monet na stół, w tym napiwek dla dziewczyny, i wstał. Nie zarzucił płaszcza zamaszyście na ramiona – czysto francuskie zachowanie – ale wsunął ręce w rękawy i zostawił płaszcz niezapięty, zwyczajem Anglików.\nWciągnął rękawiczki, po czym klepnął Andersona serdecznie po ramieniu – na pożegnanie. Żeby pozostać niezauważonym w obcym kraju, należało na początek poruszać się dokładnie tak jak miejscowi, toteż Henri ruszył do drzwi takim krokiem, jakby właśnie spędził miło czas z ładną, sumienną dziwką.\nI tak było w istocie.\n– Bez względu na to, ile razy będzie pani zerkać na tamte drzwi, i tak panią przy nich złapię, a tante tu nie przyjdzie.\nGłos St. Claira nie był, ściśle rzecz ujmując, oskarżycielski. Milly przyglądała się towarzyszącemu jej przy śniadaniu mężczyźnie nad talerzem pysznego jak grzech ciasta cytrynowego i dostrzegła coś zastanawiającego w jego oczach. Rozbawienie? Wyzwanie?\nPodniosła czajniczek – jeszcze jeden okaz staromodnej porcelany z Sèvres.\n– Herbaty, proszę pana?\nPotrafiła interesująco milczeć, tak jak kiedyś ciotka Mil. Milly nalała, ale nie zapytała, z czym lubi herbatę. Odstawiła czajniczek i ponownie zabrała się ze smakiem do tarty cytrynowej, nie patrząc na drzwi.\nCytrynowe ciasto było pyszne – z chrupiącą, wypieczoną równo na złotobrązowy kolor skórką, słodkie, sycące, z wciąż ciepłym nadzieniem. Sam jego zapach świadczył o bogactwie i wygodzie, smak dodawał ducha tysiąc razy bardziej niż brzęk monet.\n– Co zamierza pani zrobić z porankiem, panno Danforth? Wydaje się, że czeka nas rzadka w Anglii przyjemność, jaką jest słoneczny dzień – albo przynajmniej słoneczne przedpołudnie. Nie należy rzucać za dużych wyzwań bogom angielskiej pogody.\nWziął plasterek bekonu i oderwał kawałek zębami – połączenie dzikości i elegancji przy okazji tak prozaicznej czynności.\n– Jeśli jaśnie pan wybiera się na dwór, to myślę, że spędzę trochę czasu przy pianinie. Lady St. Clair powiedziała, że mogę korzystać z pokoju muzycznego, jeśli nie ma dla mnie poleceń.\nBekon znikł po trzech ugryzieniach. Baron zamarł z widelcem z nabitym kawałkiem jajka w połowie drogi do ust.\n– Dziś rano nie będzie miała żadnych poleceń. Odpoczywa, a także snuje intrygi. Wieczorem odbywają się bachanalia, znane jako partia kart u lady Arbuthknot. Jak czarownice, zbierają się w każdy wtorek najbliższy pełni księżyca. Mówią wszystkim, że grają w wista, ale w istocie rzucają uroki na modnych kawalerów, mając na względzie swoje bratanice, siostrzenice i wnuczki.\nŻartował… Tak jak każdy inny bratanek mógłby żartować na temat ciotki, którą uwielbia.\n– A pan zdołał się uchować przed magią lady St. Clair? Wydaje się, że można pana zaliczyć do modnych kawalerów.\nBaron był także utytułowany, bogaty, przystojny, w wieku odpowiednim do małżeństwa i bez dziedzica tytułu – prawdziwa zagadka.\nPodniósł kolejny chrupiący, aromatyczny plasterek bekonu, przyglądając mu się, jakby to była butelka wina albo ciekawa miniatura.\n– To dziwne, teraz, kiedy pani o tym wspomniała. Ciotka jest potężną czarownicą – twierdzi, że po stronie matki była domieszka cygańskiej krwi – a jednak siedzę tu przed panią niedotknięty świętym sakramentem małżeństwa. – Odgryzł kawałek bekonu i starannie schrupał. – Zupełnie jak pani.\nMilly zajęła się ciastem, gdyż było możliwe, że baron robił jej wymówki.\nBardzo prawdopodobne, że to były wymówki.\nPomachał widelcem, poruszając z elegancją nadgarstkiem.\n– Kto jest pani ulubionym kompozytorem?\n– Herr Beethoven.\n– Przedkłada pani Niemca nad swoje rodzime talenty?\nNie: „nasze rodzime talenty”. Może dlatego nie był żonaty. Nie cenił angielskich piękności, a one nie ceniły jego. Był, ostatecznie, wielkim Francuzem o ogorzałej cerze.\nMilly przyglądała się ciastu.\n– Muzyka Herr Beethovena łączy niezwykły talent techniczny z ogromną pasją. Nie boi się szaleć ze złości, śmiać się czy smucić w muzyce, chociaż mówią, że jest głuchy jak pień.\nPrzygotowała się na kolejną kpinę – wyrzut – wyzwanie, ale St. Clair okręcił tylko filigranową filiżankę o jedną czwartą obrotu.\n– Dobrze powiedziane. Czy chciałaby pani jakieś gazety, panno Danforth? Może kronikę towarzyską?\nAni nie żartował, ani nie sztorcował, ani nie stawiał wyzwań, jednak to uprzejme pytanie było gorsze niż tamto wszystko razem.\n– Nie, dziękuję. Poda mi pan miseczkę z dżemem?\nZapytała zbyt energicznym tonem i musiała znieść uważne spojrzenie barona, zanim podsunął dżem malinowy bliżej jej talerza. Maliny symbolizują wyrzuty sumienia; to był jej ulubiony smak.\n– Także lubię Beethovena – oznajmił St. Clair, wracając do jajek. – Choć Clementi to przyjemność dla rąk, a Mozart balsam dla uszu. Jeszcze herbaty, panno Danforth?\nProblem w tym, że jeszcze do niego nie przywykła. Rzadko schodził na śniadanie i tylko raz w ciągu dwóch tygodni, odkąd Milly przyjęła posadę, towarzyszył ciotce w wieczornej wyprawie do miasta. Wsiadł do karety dopiero w Haymarket, dopilnował, żeby dotarły do teatru, sam udał się w sobie wiadome miejsce i na koniec przysłał po nie powóz.\nMusiał zatem wracać do domu z Londynu pieszo – w środku nocy, albo też spędził noc z kochanką.\nNalał jej, odstawił czajniczek i dodał śmietankę i cukier do jej filiżanki.\n– Co jeszcze zrobi pani ze swoją wolnością, panno Danforth? Beethovena można grać, naturalnie, godzinami, ale przyjemnie jest urozmaicać sobie dzień.\nMilly doceniała, że pogawędka przy śniadaniu z płatną damą do towarzystwa to niezwykła galanteria ze strony barona, postanowiła więc odpowiedzieć, zamiast zachować się publicznie w sposób szokująco ekscentryczny, dodając dżem malinowy do tarty cytrynowej.\n– Jeśli pogoda się nie zepsuje, pewnie wyjdę na spacer do parku.\n– Proszę przynajmniej zabrać lokaja. Proszę wziąć Gilesa. Lubi park i wysyła się go z poleceniami po całym mieście, bo jest taki groźny.\nGiles był poczciwym olbrzymem i jego towarzystwo byłoby przyjemne, ale myśl, że zasługiwała na taką eskortę, nie mieściła się w głowie.\nA także… pochlebiała jej.\nZamieszał jej herbatę i odłożył łyżeczkę na spodeczek; kolejna grzeczność. Zachowywał się elegancko i z całkowitą swobodą.\n– A jeśli będzie padać, panno Danforth? Pozwoli pani rozpalić wielki ogień w bibliotece, każe sobie przynieść filiżankę gorącej czekolady i zwinie się w kłębek z powieścią pani Radcliffe?\nJego ton zapraszał do zwierzeń, a zielone oczy były tak pełne powagi, że prowokowały do głupstw. Był w tej chwili Francuzem, choć podał jej herbatę jak prawdziwy Anglik.\nJednak obraz, jaki wywołały jego słowa, obraz popołudnia spędzonego w świecie fikcyjnych przygód i szczęśliwych zakończeń, był bolesny.\n– Mogę ryzować, proszę pana. Lubię też wycinanki z papieru, haftowanie i dzierganie na drutach.\nWypił herbatę jednym haustem i zadrżał.\n– Dzierganie na drutach. Jest pani uosobieniem domowych cnót, panno Danforth, i jako takiej oświadczam, że w pełni pani zasługuje, żeby posmarować dżemem tartę. Patrzyła pani na nią z bezwstydną tęsknotą.\nNie, nieprawda. Myślała z bezwstydną tęsknotą o popołudniu w bibliotece.\nTo była najbardziej obojętna, najbardziej niewinna odpowiedź, jakiej udzielono kiedykolwiek w piękny angielski poranek, a jednak St. Clair zmrużył oczy.\n– Jest pani dobra dla tante. Przez ostatnie dwa tygodnie śmiała się częściej niż cały poprzedni sezon. Flirtuje ze służącymi, mniej się zajmuje mną i moimi niezliczonymi wadami, starokawalerstwem czy czymkolwiek innym. – Zastanowił się chwilę. – Mniej się martwi. Jestem pani dłużnikiem, panno Danforth.\nNie był łatwym towarzyszem rozmowy, ale potrafił udzielić szczerej pochwały. To była dla Milly tak rzadka sytuacja, że policzki jej poróżowiały i poczuła ciepło w ciele.\n– Dziękuję panu. Dobrze jest być pożytecznym. – Dobrze było również mieć dach nad głową i jedzenie na talerzu, a dom St. Clairów zapewniał obfitość jednego i drugiego wraz z pokaźną pensją.\nCiotka Hyacinth miała rację. Dobra posada to dużo lepsze niż resztki ze stołu i krytyka ze strony własnej rodziny.\n– Dobrze jest być pożytecznym. – Podsunął naczynko z dżemem bliżej jej talerza i wstał. – Proszę wybaczyć. Podobnie jak ciotka mam korespondencję, którą muszę się zająć, choć pani towarzystwo sprawia mi ogromną przyjemność.\nMógłby się jej ukłonić, ale Milly wpatrywała się w dżem, usiłując nie zwracać uwagi na jego nic nieznaczące pochlebstwa. Usłyszała, jak idzie w stronę drzwi, i sięgnęła po miseczkę.\nZatrzymał się przy drzwiach – wysoki, elegancki mężczyzna, który nosił koronki pod szyją i przy nadgarstkach nawet w stroju do konnej jazdy.\n– Nie może pani żałować sobie tego deszczowego popołudnia w bibliotece. Nikt nie jest wzorem cnót przez cały czas.\nWyszedł, a Milly zanurzyła nóż w dżemie, marząc – i marząc wciąż, i marząc – że pewnego dnia spędzi takie popołudnie w bibliotece z panią Radcliffe.\nSebastian pragnął, aby było inaczej, ale na horyzoncie malował się kolejny piekielny pojedynek. Czuł to, poznawał po sposobie, w jaki członkowie jego klubu unikali jego wzroku, kiedy kiwał im głową na powitanie w czytelni.\nNie rozmawiali z nim, jeśli udawało im się go ominąć. Nawet członkostwo klubu zawdzięczał tylko temu, że Dobroczynne Stowarzyszenie Propagujące Wiedzę o Kulturze Rolnej nie zdało sobie w odpowiednim momencie sprawy, że Sebastian St. Clair to baron zdrajca we własnej osobie. Do czasu kiedy w klubie uświadomiono sobie to potknięcie, Sebastian zdążył wnieść niedający się zignorować datek na rzecz należącego do klubu eksperymentalnego gospodarstwa w Chelsea.\nPrzekazał te fundusze, ponieważ człowiek potrzebuje towarzystwa bliźnich, nawet jeśli było to towarzystwo milczące i przestraszone, łase na pieniądze i ledwie go tolerujące w swoim gronie.\n– Ach, tutaj jesteś! – Tante weszła do gabinetu bez pukania, z szumem spódnic, z błyskiem w oku, który Sebastian nauczył się respektować. – Wyglądasz całkiem intelektualnie, St. Clair. Te okulary wprowadzają w błąd.\n– Okulary są niezbędne, jeśli mam coś zrozumieć z twoich rachunków, madame. – Lata wyliczeń, które prowadziła wytrwale z braku męża, syna, bratanka czy wnuka.\nUsadowiła się na krześle naprzeciwko biurka – wróbel, który właśnie wylądował.\n– Także je noszę, kiedy zajmuję się korespondencją, ale w okularach nikomu nie jest do twarzy. Czy będziesz towarzyszyć pannie Danforth i mnie na wieczorze muzycznym Levien?\n– W następny wtorek. We wtorkowe wieczory odbywają się najciekawsze wydarzenia. Zamówiłam nowe suknie dla Milly, a ona uwielbia muzykę. Jest pewien pianista, kawaler, syn księcia. Myślę, że byłby odpowiedni dla kuzynki Fern, a może Ivy, chociaż nie dla Iris. Dziewczyna fałszuje jak najęta, czy jest podchmielona, czy trzeźwa.\nBoże, miej w opiece pianistę. Tante napuści na niego cały batalion panien na wydaniu, zanim jeszcze rozpocznie recital.\n– Obawiam się, że muszę uczestniczyć w spotkaniu w klubie we wtorek wieczorem – oznajmił Sebastian. – Staram się przekonać członków, że warto zainwestować w brzoskwinie.\nW istocie nie były tego warte. Brzoskwinie lubiły osłonięte miejsca, dużo słońca, łagodną, ale wyrazistą pogodę – dokładnie takie warunki, jakie panowały w wielu dolinach Prowansji, ale nie w Anglii.\n– Brzoskwinie. – Ciotka wstała; w tym jednym słowie kryło się morze urazy. – Wolisz się raczej poświęcić hodowli brzoskwiń, niż zadbać o sukcesję. Wojna się skończyła, Sebastianie. Wybaczono ci twoje błędy i życie toczy się dalej. Byłeś ledwie chłopcem, kiedy Korsykanin rozpoczął tę swoją awanturę, i nie możesz brać odpowiedzialności za to, że rodzice postanowili odwiedzić rodzinę we Francji w najbardziej niefortunnym momencie.\nJak się hoduje brzoskwinie? Sebastian zostawił tę zagadkę na później, przygotowując się na to, że w ciągu następnych pięciu minut zostanie ogłoszony Czarną Owcą Domu St. Clair. Tante lubiła uściślać.\nPłatna dama do towarzystwa stała w drzwiach; normalnie byłby to miły widok. Dzięki niej tante mniej dręczyła Sebastiana, poza tym była ładną dziewczyną w nie bardzo angielski sposób.\n– Panno Danforth, musi się pani do nas przyłączyć. Tante zamierza wygłosić jedno ze swoich świetnych kazań, a podobna elokwencja zasługuje na publiczność. – Miał nadzieję, że Freddy w obecności panny przestanie przynajmniej trąbić o sukcesji.\nMłoda dama pozostała w drzwiach, opierając się ręką o framugę, jakby musiała się czegoś trzymać, co wzbudziło niepokój Sebastiana. Jej usta, pełne, skore do uśmiechu usta, były smutne, a jej oczy…\n– Proszę wejść i usiąść, panno Danforth. Jest pani przygnębiona. – A Sebastian nie zamierzał być w pobliżu, kiedy jej przygnębienie weźmie górę. Nie chciałaby, żeby był świadkiem jej załamania, a on nie chciałby się narażać na podobny spektakl. – Znajdę lokaja i każę przynieść herbatę. Tante z pewnością zechce się dowiedzieć, co panią trapi.\nUciekł pośpiesznie, zamykając drzwi za sobą; posłał pannę służącą biegiem po schodach, żeby przyniosła nieśmiertelny czajnik z herbatą. Bardziej niż berło i jabłko królowi Jerzemu, władcy imperium, pasowałby czajniczek do herbaty i szczypce do cukru.\nSebastian miał właśnie wołać, żeby przyprowadzono mu konia – poranek był na tyle ładny, żeby mieć ochotę na przejażdżkę przed i po śniadaniu – kiedy Freddy wyłoniła się z gabinetu.\n– Tu jesteś. Sebastianie, każ przygotować lekki powóz; odwieziesz pannę Danforth do Chelsea.\nTo był rozkaz. Freddy uwielbiała wydawać rozkazy, ale Sebastian nie mógł go wypełnić.\n– Wezwę raczej powóz, nie wiadomo, czy pogoda się nie zmieni. Sprawa jest na tyle pilna…\nTante ruszyła ku niemu z rękami na biodrach. Sebastianowi przyszedł na myśl cytat z Szekspira o damie – małej, lecz zapalczywej.\nO, wiem, jak śmiałą i chytrą jest w gniewie;\nPiekielną jędzą w szkole jeszcze była\nI zapalczywą, chociaż wzrostem małą.\n– Straciła jedyną przyjaciółkę, Sebastianie. Ciotka panny Danforth, jej jedyna podpora na tym świecie, odeszła do lepszego świata, a drugą ciotkę dziewczyna pochowała ledwie trzy miesiące temu. Jest sama i wszystko, co możemy zrobić, to okazać jej trochę dobroci.\nCiotka. Merde. To musiała być ciotka.\n– John Woźnica zna drogi…\nDziabnęła go w pierś kościstym palcem, sprawiając zadziwiająco silny ból.\n– Ty jesteś odpowiednią osobą, żeby zawieźć pannę do Chelsea. John Woźnica cierpi na podagrę, a pozostali mają pół dnia wolnego akurat dzisiaj. Zawołaj mały powóz.\nTrzy kolejne dziabnięcia prosto w splot słoneczny. Sebastianowi nigdy dotąd nie przyszło do głowy, żeby dźgać kogoś w pierś, ale gdyby nadal prowadził przesłuchania, dodałby takie dziabnięcia do repertuaru zadawanych mąk.\n– Może powinna poczekać jeden dzień, tante. Jutro będzie w lepszym stanie. – A drugi woźnica wróci, przepiwszy zarobek albo wydawszy go na jakąś małą ładną, acz nieobyczajną pannę.\nPrzesunęła ręką wzdłuż koronek jego żabotu.\n– Co za oszałamiający komplement. – Epitet nie był zasłużony, chyba że miała na myśli jego niechęć do zapanowania nad własnym życiem.\n– Proszę, Sebastianie. Mówi, że jeśli nie zabierze paru pamiątek z domu ciotki, kuzyni wszystko sprzedadzą, i jest jeszcze jakiś starszy ktoś, kto umilał życie ciotki. Milly chce koniecznie sprawdzić, co się z nim dzieje.\nMilly. Zapomniał, że tak brzmi jej imię. Usunął je z pamięci, tak jak potrafił usunąć z pamięci całe lata swojego życia – i nie był tchórzem.\nBył oddanym bratankiem i dżentelmenem. W tym wypadku nieważne, czy francuskim, czy angielskim dżentelmenem. Tak czy inaczej skazany był na klęskę.\n– Każ spakować koszyk z wiktuałami dla starszego dżentelmena – butelkę czegoś mocniejszego, żeby złagodzić stratę, porządny koc na zimowe chłody, jedzenie, słodycze, coś w tym rodzaju – i uprzedź pannę Danforth, żeby była gotowa za pół godziny.\nMiał nadzieję, że za pół godziny angielska pogoda raz go nie zawiedzie i z nieba lunie solidna ulewa.\nNiestety ta nadzieja, podobnie jak większość nadziei Sebastiana do tej pory, nie miała się doczekać spełnienia.\nMilly nie chciała podróżować do Chelsea eleganckim faetonem barona. Nie chciała siedzieć obok niego przy całej jego powściągliwej elegancji, podczas gdy ona, w ponurej brązowej sukni, sprawiała wrażenie zaniedbanej ubogiej krewnej, którą była w istocie – plamy na pięknym, słonecznym dniu. A przede wszystkim nie chciała ryzykować rzucania się w oczy swoim kuzynom.\nSąsiedzi nie zawiadomili o śmierci ciotki Hyacinth, dopóki nie było za późno, żeby mogła uczestniczyć w pogrzebie czy czuwaniu; co zapewne wyszło jej na dobre, ale miała o to głęboki żal.\n– Czy potrzebujesz chusteczki, panno Danforth?


Ozdoby na balkon – praktyczne i stylowe | Wiem To Teraz\n27 kwietnia 2020 21 kwietnia 2020 - Zostaw komentarz\nW okresie wiosennym z większą uwagą spoglądamy na nasze balkony. Smutne i szare po zimowej przerwie, znów zachęcają do wypoczynku na świeżym powietrzu. Aby jednak w pełni zrelaksować się na własnym balkonie, należy urządzić go tak, by był nie tylko piękny, ale również funkcjonalny.\nPierwszym błędem popełnianym w aranżacji przestrzeni balkonowej jest ustawienie zbędnych szafek, które zazwyczaj zajmują dużo miejsca. Lepszym i o wiele praktycznym rozwiązaniem jest kufer na balkon. Ozdobna skrzynia z pojemnikiem na sprzęt i siedziskiem umieszczonym na wieku, ukryje narzędzia i inne potrzebne rzeczy, a równocześnie zapewni nam wygodne siedzisko, skutecznie zmniejszając ilość mebli na balkonie.\nAby zachować estetykę otoczenia, dobrze jest rozważyć zamianę standardowych kwietników, posiadających kilka miejsc na umieszczenie naczyń z kwiatami, na wysokie doniczki stojące na ziemi. Ich smukła forma nada balkonowi klasyczny, elegancki styl. Strzeliste kształty również optycznie powiększą przestrzeń, dzięki czemu nie będziemy czuli się przytłoczeni. Przydadzą się także dekoracyjne lampki, które wieczorem mogą ciekawie oświetlić miejsce. Niezbędnym elementem jest także stolik – na rynku są dostępne zarówno te klasyczne, jak bardziej zdobione. Oba rodzaje pełnią rolę dekoracyjną.\nBalkon to najczęściej niewiele miejsca do zagospodarowania. Warto więc przed przystąpieniem do urządzania dokładnie zastanowić się nad wyborem mebli i dodatków, które pozwolą nam zaplanować przestrzeń estetycznie oraz z dbałością o każdy szczegół tak, by móc na nim wypoczywać w pełnym komforcie.


Co wpływa na wysokość składki OC? | Porowneo.pl\nUbezpieczenie Odpowiedzialności Cywilnej, w skrócie OC, jest w naszym kraju obowiązkowe dla każdego właściciela pojazdu mechanicznego. Firmy ubezpieczeniowe uzależniają wysokość składki ubezpieczenia OC od wielu czynników, które odzwierciedlają prawdopodobieństwo wystąpienia szkody. Pod uwagę brane są nie tylko parametry pojazdu, ale także dane demograficzne czy historia ubezpieczającego.\nWarto pamiętać, że wysokość składki nie jest narzucana odgórnie przez firmy ubezpieczające, ale wynika z danych statystycznych. To z nich można dowiedzieć się, którzy kierowcy generują większą ilość szkód i tym samym stwarzają większe ryzyko na drodze. W związku z tym zdecydowanie najwyższe składki OC płacą kierowcy młodzi, którzy nie mają jeszcze doświadczenia za kierownicą. Co ważne, każdy ubezpieczyciel ma nieco inne kryteria, dlatego warto sprawdzić wysokość składek w przynajmniej kilku firmach.\nKryteria wpływające na wysokość stawki OC\nKryteria mające wpływ na wysokość składki OC można podzielić na dwa rodzaje – zależne od właściciela oraz zależne od pojazdu. W pierwszym przypadku pod uwagę najczęściej brane są takie czynniki jak:\nwiek właściciela pojazdu – oczywiście im młodszy jest właściciel samochodu, tym składka jest wyższa. Wynika to ze statystyk, zgodnie z którymi kierowcy do 25 roku życia są sprawcami największej liczby wypadków, dlatego do ceny OC doliczane są dodatkowe zwyżki,\ndoświadczenie – dla większości firm ubezpieczeniowych oprócz wieku właściciela, duże znaczenie ma również jego doświadczenie za kierownicą. Osoby, które dłużej jeżdżą są dla ubezpieczycieli znacznie mniej ryzykownymi klientami, dlatego często płacą mniej,\nmiejsce zamieszkania – jest to jedno z ważniejszych kryteriów, uzależniających ryzyko wystąpienia stłuczki od miejsca zarejestrowania auta. Przyjmuje się, że w dużych aglomeracjach, gdzie natężenie ruchu jest większe, ryzyko kolizji drogowych jest wyższe. Z tego powodu mieszkańcy rejonów miejskich płacą wyższe składki niż osoby mieszkające na wsi,\nhistoria ubezpieczeniowa – niższą składkę zapłaci osoba, która ma tzw. bezszkodową przeszłość ubezpieczeniową. W celu zdobycia 60% zniżki najczęściej wymagane jest 6-8 lat bezszkodowej jazdy,\nzawód – wybrane grupy zawodowe mogą liczyć na zniżki. Zazwyczaj są to rolnicy, lekarze i prawnicy,\ninni użytkownicy auta – wysokość składki zależy od tego, czy ubezpieczonym autem będą kierować także inne osoby, zwłaszcza poniżej 25 roku życia, wówczas składka wzrośnie,\nkryteria niestandardowe – niektóre firmy stosują kryteria niestandardowe i biorą pod uwagę np. stan cywilny właściciela czy wiek jego dzieci.\nPrzeczytaj więcej: Czy zawód wpływa na cenę ubezpieczenia OC?\nNa wysokość składki mają wpływ także kryteria związane z autem, czyli:\npojemność silnika – im wyższa pojemność i moc, tym większa składka OC,\nprzebieg roczny – im wyższy jest przebieg auta, tym droższe OC, jednak nie wszyscy ubezpieczyciele biorą pod uwagę ten parametr,\nprzeznaczenie auta – więcej zapłacą właściciele aut zarejestrowanych na firmę,\nwiek samochodu – w niektórych firmach OC na starsze auto kosztuje więcej, ale nie jest to regułą,\nmarka samochodu – za pojazd sportowy trzeba zapłacić wyższą składkę,\nkolor auta – okazuje się, że nawet kolor pojazdu może mieć wpływ na OC, ponieważ według danych ubezpieczycieli auta w jaskrawych kolorach są większym zagrożeniem na drodze, a samochody niebieskie - mniejszym. Jednak kolor karoserii tylko nieznacznie wpływa na wysokość składki ubezpieczenia.


Cristiano Ronaldo zagra w PSG? Może zastąpić Kyliana Mbappe – Piłka nożna – Sport Wprost\nDodano: 12 sierpnia 2021, 11:54 0\nNie od dziś wiadomo, że Nasser Al-Khelafi chce zbudować piłkarską potęgę. Prezes PSG ściągnął do klubu Lionela Messiego, który zagra u boku Neymara i Kyliana Mbappe. Tymczasem „AS” podaje, że właściciel paryżan planuje przeprowadzić kolejne roszady personalne, a jego celem numer jeden będzie zakontraktowanie Cristiano Ronaldo.\nPrzed laty mianem „Galacticos” określano drużynę Realu Madryt, do której ściągano najlepszych piłkarzy na świecie. O sile zespołu stanowili m.in. Luis Figo, Zinedine Zidane, Ronaldo, David Beckham czy Roberto Carlos. Teraz do miana piłkarskiej potęgi aspiruje Paris Saint-Germain, które zakontraktowało Lionela Messiego.\nArgentyńczyk będzie występował w ataku z Neymarem i Kylianem Mbappe, co ma zapewnić paryżanom trofea. Jeśli dodamy do tego sprowadzenie Ginaluigiego Donnarummy, Sergio Ramosa i Georginio Wijnalduma, to zaczyna nam klarować się istnie „galaktyczna” jedenastka. Nie należy zapominać również o innych asach PSG z Marco Verrattim i Angelem Di Marią na czele.\nMbappe do Realu?\nW zespole PSG może jednak dojść do kolejnych, poważnych przetasowań. Od dłuższego czasu Mbappe łączony jest z Realem Madryt, a sam Francuz miał być zainteresowany dołączeniem do Królewskich. Nasser Al-Khelafi nie zamierza jednak sprzedawać młodego gwiazdora, którego kontrakt wygasa za rok. To właśnie w 2022 roku Mbappe może odejść do Realu za darmo.\nTaki obrót spraw na Parc des Princes mógłby zostać uznany za marketingową i wizerunkową porażkę. Nowe światło na kwestię transferu Mbappe rzucają jednak doniesienia dziennika „AS”. PSG mając świadomość, że Francuz nie zamierza przedłużać kontraktu, puści gwiazdora za darmo, ale w zamian sprowadzi Cristiano Ronaldo.\nUmowa Portugalczyka z Juventusem również wygasa 30 czerwca 2022 roku. Piłkarz Starej Damy za rok będzie miał już 37 lat, a podpisanie dwuletniego kontraktu z PSG byłoby dla niego ostatnim przystankiem przed zakończeniem kariery lub odejściem do mniej wymagającej ligi: amerykańskiej lub katarskiej – podaje „AS”.\nTaki scenariusz mógłby usatysfakcjonować wszystkie strony. Real zyskałby zawodnika, na którego „poluje" już od dłuższego czasu. PSG mogłoby przeznaczyć środki z pensji Mbappe na wynagrodzenie Ronaldo, tym samym nie martwiąc się o finansowe fair play. Kibice z kolei mogliby oglądać w akcji trio Neymar – Ronaldo – Messi, a właściciel PSG zrobiły kolejny krok w kierunku budowania nowych „Galacticos”.\nRamos powitał Messiego w Paryżu. Miał złożyć mu nietypową propozycję


Pudełko świąteczne #1 - JustScrap\nCena: 66,00 zł PLN dostawa od: 14,00 zł\nPudełko świąteczne w beżowo-czerwono-zielonej kolorystyce:\n- wewnątrz pudełka pudełeczko (wym. 5x5x3 cm) na drobną biżuterię;\n- 3 wewnętrzne ścianki pudełka ozdobione grafikami świątecznymi, na 4-tej ściance napis "Wesołych Świąt";\n- na wieczku kompozycja z ręcznie wykonanych poinsecji, listków ostrokrzewu, gałązek choinki, drobnych szyszek;\n- pudełeczko zapakowane w folijkę ochronną przewiązaną wstążeczką.\nOryginalne opakowanie świątecznego prezentu!\nkolorystyki i wzoru papieru\nZadaj pytanie dotyczące produktu: Pudełko świąteczne #1


Dogodnie oprocentowane chwilówki online bez bik i KRD od ręki - „Pożyczki bez bik krd”. Pieniądze już w 1 godzinę w twojej kieszeni. Pożyczamy z minimum formalności również klientom winnym w Bigu. Wysokość zadłużenia nawet do 65 tyś. Obecnie trwa promocja - tylko 1% przez pierwsze 40 dni, jeśli zgłosisz się do naszego przedstawiciela z ważnym kodem osobistym.\nAleksandra Michalska, Fresnes.\nUdzielę pożyczki prywatnie to niezwykle słynne propozycje zamieszczane w internecie. Czy są one korzystne? Walorem jest krótki czas ich realizowania. Opuszczane są prawie wszystkie bankowe procedury. Nieraz wystarczy tylko spisanie umowy. Zbędne są zaświadczenia oraz oświadczenia. Takowa uproszczona procedura, pozwala na oszczędzenie czasu na formalnościach papierkowych. Zawierając pożyczkę przez internet nie trzeba się znać w rzeczywistości. Istnieje dużo stron, jakie prowadzą takową działalność. Pożyczki chwilówki przez internet należą do najpopularniejszych. Swą nazwę wzięły od tegoż, że są błyskawiczne dzięki pominięciu wielu procedur. W przypadku pożyczek chwilówek wystarczy wysłać SMS lub wypełnić wniosek przez internet by jeszcze w tym samym dniu otrzymać pieniądze na wybrane przez siebie konto bankowe. Wydaje się to niezwykle wygodne w nagłych przypadkach. Są także pewne wady tychże pożyczek. Największą jest niezwykle wysokie oprocentowanie. Dlatego należy porządnie przyjrzeć się ofercie przed podjęciem decyzji.\nZasady pożyczek są z reguły bardzo łatwe oraz czytelne. Trzeba jednak taką decyzję solidnie rozważyć. Istnieje mnóstwo portali gdzie swobodnie wolno uzyskać pożyczkę. Polecanymi są kokos.pl oraz finansowo.pl. Na takowych portalach można pożyczkę zaciągnąć oraz jej udzielić. Należy jednak po pierwsze założyć konto na odpowiednim portalu. Potem będzie musiała zostać sprawdzona wiarygodność osoby rejestrującej się poprzez weryfikację konta. Dzięki opcji: udzielę pożyczki prywatnie, będzie wolno użyczyć swe pieniądze zainteresowanym użytkownikom. Takie pożyczki ubezpieczane są przez weksel oraz umowy cywilno-prawne.\nPrevious Previous post: 500 plus kraków kiedy wypłaty\nNext Next post: Tleno pożyczki kontakt


OFICJALNIE: Lil Masti w High League! Oto jak przywitała się z fanami [WIDEO] - MMA PLOFICJALNIE: Lil Masti w High League! Oto jak przywitała się z fanami [WIDEO]\nMMA PLHighleagueOFICJALNIE: Lil Masti w High League! Oto jak przywitała się z fanami [WIDEO]\nOFICJALNIE: Lil Masti w High League! Oto jak przywitała się z fanami [WIDEO]\nLil Masti to była mistrzyni FAME MMA, która poróżniła się ze swarzędzką organizacją i w 2020 roku nie obroniła tytułu mistrzowskiego, do czego rzekomo była zobowiązana. Efektem konfliktu na linii Lil Masti-FAME MMA było rozstanie się z zawodniczką.\nA ta teraz poszła do tworzącej się największej konkurencji dla FAME MMA!\nO angażu Lil Masti, organizacja High League oficjalnie poinformowała w swoich mediach społecznościowych. A tak zawodniczka przywitała się z fanami:\n“Kontrakt podpisany” – Lil Masti znowu podbije oktagon 🤯 Tym razem zawalczy w federacji @highleague_official! Czym jeszcze zaskoczy nas @donmalikmontana?\nℹ Lil Masti pas mistrzowski FAME MMA dywizji kobiet zdobyła w czerwcu 2019 roku, kiedy to pokonała po ciosach Martę Linkiewicz. Od tamtej pory jednak w klatce FAME MMA się nie pojawiła, a organizacja odebrała jej tytuł mistrzowski.”


W tym tygodniu poruszymy temat wakacji!\nWakacje to przede wszystkim czas zabawy i odpoczynku. Każdy z nas ma swój pomysł i sposób na spędzenie wolnego czasu. Jedni udają się na rodzinne wyjazdy, inni wybierają wyjazdy zorganizowane takie jak kolonie. Ważne jednak, by w każdym miejscu pamiętać o bezpieczeństwie i zachowaniu odpowiedniej ostrożności.\nTemat kompleksowy: „Bezpieczne wakacje” (15-30.06.2020r.)\nPrzeczytaj dziecku wiersz pt. „Na wakacje ruszać czas” a następnie omów z dzieckiem jego treść.\nRodzicu, zapytaj dziecko:\n-Co to są wakacje?\n-Gdzie można wypoczywać latem?\n-Jak można spędzać wakacje?\n-Gdzie wy spędzicie / chcielibyście spędzić tegoroczne wakacje?\n2.Praca przestrzenna „Nad morzem” –wycinanie z kolorowego papieru.\nfarby brokatowe w żelu\nTeraz musimy “ułożyć” fale.\nWyginamy co drugi pasek i przyklejamy w jednym miejscu formując morskie fale.\nPierwszy rząd wypychamy bardziej w górę. Przyklejamy tylko w jednym miejscu.\nŻagiel musi być jedną całością, dlatego naklejamy mniejszy trójkąt na większy, a następnie przyklejamy kartoniki od spodu (najlepiej dwa – jeden na drugi), tak by praca była bardziej przestrzenna. Teraz możemy ułożyć żaglówkę na falach.\nprzyklejeniu wszystkich elementów możemy jeszcze ozdobić żaglówkę kotwicą,\n3.Przypomnij dziecku zasady bezpieczeństwa podczas wakacji na podstawie wiersza pt. „Wakacyjne rady” W. Bodalskiej.\nPrzypomnij numery alarmowe: 112, 999, 998, 997.\n-Jakie są konsekwencje niewłaściwego zachowania w czasie wakacyjnych zabaw?\n– Co należy zrobić, gdy jesteśmy świadkami wypadku?\n– Pod jaki numer alarmowy można jeszcze zadzwonić aby wezwać pomoc?\n4. Obejrzyj film edukacyjny z dzieckiem „Bezpieczne wakacje nad wodą”\nFilm edukacyjny, pokazuje jak powinno się zachowywać podczas plażowania. O czym należy pamiętać aby bezpiecznie spędzić czas nad wodą. Wakacje to okres wypoczynku, zabawy i kąpieli wodnych. Pamiętajmy jednak, aby kąpać się najlepiej w miejscach, gdzie jest ratownik oraz aby przed wejściem do wody trochę się ochłodzić.\n5. Zestaw ćwiczeń gimnastycznych według Kazimiery Wlaźnik\nRodzicu przygotuj laskę gimnastyczną oraz wygodny strój sportowy, następnie wykonujemy ćwiczenia:\n2. „Rowery”- zabawa orientacyjno-porządkowa. Dzieci stoją w rozsypce i trzymają laskę za\nkońce, jakby trzymały kierownice. Biegają po sali/pokoju w różnych kierunkach z wymijaniem.\n3. „Przejdź przez laskę trzymając oburącz”- ćwiczenia dużych grup mięśniowych. Dzieci\n6. Ćwiczenia grafomotoryczne „Latawiec”.\nRodzicu, poproś dziecko, by narysowało latawiec po śladzie a następnie go pokolorowało.\n7. Praca plastyczna „ Wakacyjny regulamin”. Wspólne stwórzcie regulamin zachowywania się na wakacjach. Rodzic zapisuje zasady proponowane przez dzieci za pomocą słów, piktogramów oraz rysunków. Dzieci podpisują się pod regulaminem pieczątką paluszkową.\n8. Nauka piosenki „ Świat w naszych rękach”.\n9. „ Wakacyjna sałatka”-zabawa kulinarna. Dzieci tworzą wakacyjne sałatki z kolorowych owoców pociętych na części, układanych warstwami iumieszczonych w przezroczystych kubeczkach. Rodzic pyta: Czy należy zbierać nieznane owoce w lesie? Czy można jeść owoce prosto z letniego targu?\n10.Ćwiczenia artykulacyjne „ Gimnastyka buzi i języka”.\n11. Ćwiczenia oddechowe:\n· dmuchanie na pocięte paski papieru tak aby tańczyły\n· wyścigi styropianowych, piankowych kulek z użyciem słomki lub bez\n12.” Domek”- zabawa matematyczna z figurami geometrycznymi .\nŻyczymy udanych, niezapomnianych, pełnych wrażeń i przede wszystkim bezpiecznych wakacji! Wracajcie wypoczęci i szczęśliwi.


Wyższe opłaty za parkowanie, także w weekendy\nZarząd Związku Miast Polskich chce wprowadzenia zmian w przepisach dotyczących funkcjonowania stref płatnego parkowania. Miasta postulują m.in. wprowadzenia wyższych kar za brak opłaty parkingowej, jak i możliwość wprowadzenia opłat w dni wolne od pracy.\nRośnie liczba wypadków z udziałem seniorów\nStarsze osoby, w wieku powyżej 60 lat, w minionym roku stanowiły prawie 30 procent ofiar śmiertelnych wypadków drogowych. Policja ostrzega, iż statystyki te mogą być jeszcze mniej korzystne. Zmiany demograficzne powodują bowiem, że odsetek takich osób uczestniczących w ruchu drogowym będzie się powiększał.\nFotoradary stacjonarne, mobilne radary, radiowozy z wideorejestratorami - arsenał narzędzi policji do walki z piratami drogowymi być może niebawem powiększy się o nową broń. Śląska policja właśnie testuje drony do rejestracji wykroczeń drogowych.\nKodiaq - tak się nazywa nowy SUV Skody\nNie Snowman, nie Kodiak, a Kodiaq - tak będzie się nazywać nowy, duży SUV Skody, którego oficjalny debiut przewidziano na drugą połowę bieżącego roku.\nTo był ważny dzień w historii Opla i Gliwic\nDokładnie dwadzieścia lat temu podpisano umowę inwestycyjną w sprawie lokalizacji fabryki koncernu General Motors w Gliwicach. Dziś gliwickie zakłady GMMP to nie tylko jedna z najlepszych fabryk Opla czy General Motors, ale jedna z najlepszych fabryk motoryzacyjnych w Europie.\nMercedes Vito - wypożycz i jedź\nDzisiejsze realia biznesowe oznaczają wciąż nowe wyzwania i gotowość do zmian. Wie o tym każdy przedsiębiorca, dlatego liczy się elastyczność i umiejętność dopasowania oferty do rzeczywistych potrzeb i możliwości klientów. Wie o tym także Mercedes-Benz.\nUOKIK: Uber nie narusza zasad uczciwej konkurencji\nUOKiK przyjrzał się działalności firmy Uber na polskim rynku. Dokładna analiza nie wykazała konieczności interwencji urzędu zarówno w zakresie ochrony interesów konsumentów, jak i ochrony konkurencji. Należy jednak przeanalizować, czy kierowcy Ubera nie powinni płacić od uzyskanych dochodów podatków.\nEKO RAJD 14 maja 2016\nProponujemy nową formułę rajdu czyli dynamiczną jazdę połączoną z minimalnym zużyciem paliwa. Chcemy pokazać naszym widzom, internautom, gościom targów, które samochody w normalnej eksploatacji są najoszczędniejsze.\nChoć na polskim i europejskim rynku nie należy do najpopularniejszych modeli, to jednak w skali globalnej to jeden z lepiej sprzedających się obecnie aut. Hyundai Elantra, na rynku koreańskim oferowany jako Avante, niebawem pojawi się w wersji usportowionej.\n4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 ... 575


FIT Filety z makreli w sosie pomidorowym z kolejną nagrodą | Graal\nFIT Filety z makreli w sosie pomidorowym z kolejną nagrodą\nPrzedmiotem badań było ponad trzysta nowości produktowych. Każda z nich została wprowadzona do dystrybucji w okresie od 1 września 2014 do 1 września 2015 roku. Celem badania było zidentyfikowanie, które produkty branży FMCG w pełni zasługują na miano najlepszych. Zwycięzców wybrali konsumenci ankietowani przez instytut GfK Polonia.\nNiezwykle nam miło, iż produkt Graal Filety z makreli w sosie pomidorowym bez dodatku cukru (linia FIT) , zwyciężył w kategorii „Ryby i przetwory rybne” i zajął I miejsce, uzyskując Złoty Medal. Nagroda ta ma dla nas szczególną wartość, gdyż jest przyznawana przez konsumentów.


Ten ślepy kot robi furorę na TikToku. Ma już milion obserwujących! - Koty.pl | Koty.pl\nŚlepy kot został przygarnięty i ma się dobrze, mieszkając ze swoją opiekunką. Pokochały go setki tysięcy użytkowników internetu. Poznajmy Dymitra!\nFot. @blind_cat_dmitri TikTok/Emma Pelkiewicz\nDmitri, kot bez oczu, zdobył wielu fanów na TikToku. Użytkownicy zakochali się w jego nietuzinkowym uroku. Jeszcze niedawno tułał się po greckich uliczkach, dziś żyje bezpiecznie w swoim ciepłym londyńskim domu. Dzięki dobroci swojej nowej mamy ślepy kot dostał drugą szansę na lepsze życie.\nDmitri urodził się w Grecji i przez długi czas mieszkał na tamtejszych ulicach. Z powodu złych warunków, w jakich przyszło mu funkcjonować, u bezdomnego kota rozwinęła się poważna infekcja oka. Jakiś czas później mruczka przyjęła pod swoje skrzydła pewna organizacja charytatywna. Stowarzyszenie zaopiekowało się nim i zajęło się problemem zdrowotnym. Niestety… było już za późno – Dmitri stracił oboje oczu i całkowicie oślepnął.\nJednak los miał w zanadrzu miłą niespodziankę dla Dymitra. Emma Pelkiewicz (zwróćmy uwagę na znajomo brzmiące nazwisko), kobieta mieszkająca w Londynie, zakochała się w nim i adoptowała go trzy lata temu.\nKiedy wszedł do pokoju, Dmitri delikatnie dotknął mojej stopy. Już w tym momencie wiedziałam, że muszę go adoptować – stwierdziła Emma.\nW marcu wyjątkowy kotek skończy już 4 lata. Nie ma dnia, w którym nie odwdzięczałby się swojej opiekunce za wszystko, co dla niego zrobiła. Mruczek nieustannie obdarowuje swoją opiekunkę bezwarunkową miłością. Widać to wyraźnie na poniższych filmikach tiktokowych.\nMłoda opiekunka kota w sierpniu 2021 roku wpadła na doskonały pomysł. Zaczęła dzielić się londyńskimi przygodami Dymitra na medium społecznościowym TikTok, również po to, by zwiększyć świadomość na temat adopcji niepełnosprawnych zwierząt. Profil został bardzo dobrze przyjęty. Kot zyskał aż milion zwolenników (na koncie niedawno wybił pierwszy milion obserwujących). Filmiki przedstawiające Dymitra poruszyły serca internautów.\nPrzyjrzyjmy się niektórym z komentarzy zostawionych przez użytkowników TikToka pod wybranymi filmikami:\nWspaniały kociak ~ @dominikalewandows41\nkochany kotek ~ @magdalenamagdaaa\nJaki słodziak ~ @fp_domestosa2022\nTe amo gatito que no puede ver (Kocham cię kotku, który nie może widzieć) ~ @vhspferx\nbeautiful as always (piękny jak zawsze) ~ @nana_mixvt\nYou are so cute (Jesteś taki uroczy) ~ @qw.aysow\ntu es très mignon petit chéri (jesteś przesłodki małe kochanie) ~ @claudiesinault\nYou need to post him more often. Like everyday, multiple times a day (Musisz udostępniać go częściej. Codziennie, kilka razy dziennie) ~ @user146779439\nKomentarze są umieszczane w różnych językach. Widać więc, że mruczek skradł serca mieszkańców wielu krajów.


W czym tkwi problem? - Forum KFD.pl\nRozpoczęte przez Crownguard, kwi 05 2021 17:54 ( 6 odpowiedzi na ten temat )\nNapisany 05 kwiecień 2021 - 17:54\nMam ułożoną dietę na około 1750 kcal, ważę 88 kg, według kalkulatorów tłuszczu mam 25% tkanki tłuszczowej, mój wzrost to 180 cm, pas 100 cm,j mam 19 lat i nie schudłem w tym tygodniu. Na początku chudłem bardzo szybko, pierwszy tydzień 2kg, drugi, trzeci i czwarty 0,3kg, czwarty tydzień 0,4kg, piąty 0,3kg, szósty tydzień nie ważyłem się, siódmy tydzień 1kg i w tym tygodniu przytyłem 0,1kg. No i bardzo się zdziwiłem z tego wyniku w ostatnim tygodniu, ponieważ w poprzednie tygodnie siedząc w domu i tylko ćwicząc trening siłowy w poniedziałek, środę i piątek i robiąc "reset" jedząc pizzę zawsze w piątki (wtedy spożywałem około 3000kcal) i tak chudłem. A ten tydzień był o tyle inny, że zacząłem jeździć na rowerze stacjonarnym codziennie po 40 min, oprócz w piątek, robić trening siłowy po 90 min w poniedziałek, piątek i środę, i zamiast schudnąć więcej to ważę odrobinę więcej. Od dwóch lat ćwiczę kalistenikę, obecnie mam trzy treningi w tygodniu, w pon robię serie pompek i nogi, w środę brzuch i ćwiczenia statyczne, w piątek dipy i podciągania, treningi po +/- 90 min, teraz doszła jazda na rowerze, po 35/40 min, do spalenia 400 kcal. Zrzucenie wagi jest dla mnie bardzo ważne, bo nie dość, że chodzi o moje zdrowie, moje stawy, to jeszcze lato się zbliża dużymi krokami. Obecnie mogę zrobić elbow lever, elbow lever na jednej ręce, dragon flag i frog stand. Nie mogę iść z figurami do przodu, bo w zwykłym staniu na rękach mnie tak bolą nadgarstki, że to nie do pomyślenia jest. Oprócz treningów i cardio to nic nie robię, czyli praca umysłowa.\nWinstol z npp | czym przedłużyć , Z czym jeść ryż? , Masa vs Rzeźba vs Siła | Czym różnią się cwiczenia , Czym się różni Gainer od Białka? , Czym zastapic | Przekaska miedzy posilkami\nNapisany 06 kwiecień 2021 - 08:50\nWody nabrałeś, albo treści jelitowej sie zebrało, albo jedno i drugie. Jak miesiąc się nie ruszy można się zastawiać co jest nie tak\nCiśnij swoje dalej, nie ma możliwości by w deficycie jeszcze po dołożeniu aktywności tyć czy nie chudnąć\nNapisany 06 kwiecień 2021 - 10:34\nNapisany 09 kwiecień 2021 - 13:53\nNie masz za mało tych kalorii przy takiej aktywności ?Jak zjadasz za mało na redukcji to tez nie jest dobrze , organizm wtedy sie przestawia i wszystko odkłada "na później" zamiast palić . Nie wiem dokładnie jak to sie nazywa bo dawno czytałem o tym artykuł ale poszperaj w necie to na pewno cos poszukasz na ten temat\nNapisany 12 kwiecień 2021 - 05:23\nAleś odleciał, co Ty pierd..sz. Smalec nie gromadzi się pod skóra po to żebyś brzydko wyglądał, tylko po to by stanowić zapas energii jak się zaczniesz głodzić.\nNapisany 12 kwiecień 2021 - 07:53\nWczytaj sie w to co wcześniej napisałem potem zobacz na to co Ty napisałeś i przemyśl . Gdzie jest napisane o brzydkim wyglądzie ? wiesz do czego służą (") takie rzeczy ?\ntylko po to by stanowić zapas energii jak się zaczniesz głodzić.\nTo właśnie oznacza moje " na później"\nNapisany 12 kwiecień 2021 - 09:54\nPieprzysz bzdury, jesz mniej niż wydatkujesz, gubisz wagę w tym smalec. Więźniowie w Auschwitz byliby otyli idąc Twoim tokiem rozumowania.


V LO – Strona 22 – V Liceum Ogólnokształcące w Białymstoku\nOd 7 czerwca rodzice mogą rejestrować na szczepienie dzieci, które ukończyły 12. rok życia. Wcześniej została uruchomiona rejestracja dla uczniów w wieku 16 i 17 lat. Aktualnie szczepienia odbywają się…\nCzytaj dalejSzczepienia uczniów w wieku 12-18 lat.\nWspaniali z V LO.\nMateusz Bielski ( klasa III F) i Dawid Zieliński (Klasa III A) zostali tegorocznymi laureatami 26. finału białostockiej edycji Samorządowego Konkursu Nastolatków „Ośmiu Wspaniałych”. Uroczystość wręczenia nagród odbyła się w…\nCzytaj dalejWspaniali z V LO.\nUwaga uczniowie. Ostateczny termin zwrotu książek z biblioteki szkolnej do dnia 22 czerwca 2021 r.\nCzytaj dalejUwaga uczniowie!\nZostań Żołnierzem RP! Film promocyjny WKU.\nFilm do obejrzenia pod linkiem: Film promocyjny WKU\nCzytaj dalejZostań Żołnierzem RP! Film promocyjny WKU.\nHarmonogram konsultacji nauczycieli z rodzicami i uczniami po 17 maja 2021 r.\nHarmonogram konsultacji nauczycieli z rodzicami i uczniami po 17 maja 2021 r. l.p. nauczyciel Termin konsultacji Forma konsultacji 1. Ks. Bolesta Grzegorz Poniedziałek 8.50-9.35 Poczta: mikicingbol@wp.pl 2. Brzezińska Sylwia Środa …\nCzytaj dalejHarmonogram konsultacji nauczycieli z rodzicami i uczniami po 17 maja 2021 r.


Zawory ZETKAMA kupisz w Proterm! - proterm\nZawory ZETKAMA kupisz w Proterm!\nFirma ZETKAMA jest jednym z największych producentów armatury przemysłowej. Marka znana jest i obecna w ponad 70 rynkach zagranicznych. W ofercie naszego sklepu internetowego Proterm znajduje się szeroki wybór armatury przemysłowej ZETKAMA, chociaż największą popularnością cieszą się zawory tegoż producenta. Jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej na temat zaworów ZETKAMA- koniecznie zapoznaj się z naszym dzisiejszym wpisem!\nZETKAMA – armatura przemysłowa wysokiej jakości!\nMarka ZETKAMA znana jest z wysokiej jakości armatury przemysłowej. Wszystkie produkty tej firmy zostały wykonane z dobrej jakości materiałów oraz z dbałością o każdy detal wykończenia. Spółka produkuje i sprzedaje odlewy żeliwne, armaturę przemysłową, tj. zawory zaporowe, zawory mieszkowe, zawory regulujące, zawory zwrotne ZETKAMA, zawory bezpieczeństwa, filtry siatkowe, zasuwy, kurki kulowe, zawory antyskażeniowe, zawory balansowe statyczne i dynamiczne, przepustnice, kompensatory, zawory pływakowe, zawory odpowietrzające, kosze ssawne, płynowskazy.\nWarto wspomnieć o tym, że firma ZETKAMA posiada swoją własną odlewnię żeliwa. Taki stan rzeczy ma wpływ nie tylko na krótszy czas samej produkcji, ale także i niższe jej koszty.\nPopularne zawory zwrotne ZETKAMA Fig. 287 i Fig. 402\nW ofercie naszego sklepu znajduje się spory wybór zaworów zwrotnych ZETKAMA. Do najpopularniejszych zaliczyć można:\n• Zawory zwrotne ZETKAMA Fig. 287 – zawory te mogą być wykonane z żeliwa szarego, żeliwa sferoidalnego, brązu, stali węglowej, staliwa węglowego, stali nierdzewnej, staliwa nierdzewnego lub staliwa stopowego. Do głównych cech zaworów zwrotnych ZETKAMA Fig. 287 zaliczyć można: szczelność zamknięcia wg EN 12334, zwarta zabudowa, bezpieczeństwo ekologiczne, zawory te nie wymagają konserwacji. Zawory sprawdzą się m.in.: w przemyśle, przemyśle okrętowym, przemyśle chemicznym, ciepłownictwie, wodzie przemysłowej, parze, ze sprężonym powietrzem. Nie wszystkie jednak zastosowania nadają się do każdego wykonania materiałowego.\n• Zawory zwrotne ZETKAMA Fig. 402- zawory te wykonywane są z żeliwa szarego. Produkty te sprawdzają się w przemyśle okręgowym, ciepłownictwie, wodzie przemysłowej i innych. Zawory Fig.402 mogą pracować w dowolnym położeniu, cechują je małe straty ciśnienia, a także nie wymagają konserwacji.


Lampa stołowa Heimathafen z płótna żaglowego | Lampy.pl\nLampa stołowa Heimathafen płótno biała/czarna\nHome Port Lampa stołowa z Shellfoot Canvas Cylindryczny klosz\nHeimathafen doskonale nadaje się jako lampka nocna lub dodatkowe źródło światła, a dzięki charakterystycznemu doborowi materiału wnosi do salonu marynistyczny styl. W tym celu klosz lampy jest wycięty z prawdziwego płótna Shellfoot wyprodukowanego w Niemczech z numerem. Lampa stołowa jest wyposażona w tekstylny kabel z wbudowanym przełącznikiem i wtyczką.\nLampa stołowa Heimathafen jest produkowana w Niemczech ze szczególną dbałością o ekologiczną i społeczną odpowiedzialność i powstaje we współpracy z projektami społecznymi. Opakowanie jest ekologiczne; jako materiał wypełniający stosuje się wyłącznie karton i papier z recyklingu.


Stomatologia (potrzebny kontakt) - Emigracja do Kanady\n5 lata 10 miesiąc temu\t- 5 lata 10 miesiąc temu\t#6111 przez Preryjny\nW Winnipeg organizuje sie program dla studentow dentystyki z Polski (i tylko z Polski) majacy na celu uzyskania dwoch dyplomow: polskiego i kanadyjskiego. Potrzebny jest kontakt z rektorem, dziekanem lub kimkolwiek kto na danej uczelni/wydziale zajmuje sie wspolpraca z zagranica. Zadzwonilem do znajomych w Polsce i poradzono mi , azebym ja czy tez osoby zainteresowane uzyly oficjalnych kanalow. Nie moglem wytlumaczyc, ze projekt rodzi sie , ze potrzeba kogos autentycznie chcacego wspolpracowac przy wspoltwotrzeniu takiego programu, ze Kanada ma "networking culture" i takie projekty organizuje sie na ulicy (przy -26C). Jezeli ktokolwiek ma jakis kontakt z wydzialem stomatologicznym ktorejs z polskich uczelni i mialby mozliwosc znalezienia odpowiedniej osoby zainteresowanej, prosze o kontakt prywatny.\nEdit: Dla posiadajacych juz dyplomy mozliwosci na dzisiajw Manitobie: po dwoch latach dodatkowej nauki/stazu , pelne prawo wykonywania zawodu. Pozyczki na ta uzupelniajaca nauke/staz sa bardzo latwe do otrzymania.\n5 lata 10 miesiąc temu\t#6132 przez Wojtek\nForum czytuja stomatologowie. Czy wiek gra tutaj jakas role?\n5 lata 10 miesiąc temu\t#6133 przez Preryjny\nProgram jest organizowany dla studentow aktualnie studiujacych w Polsce. Natomiast jezeli chodzi o wykonywanie zawodu podejrzewam , ze nie ma ograniczen wiekowych.\n5 lata 10 miesiąc temu\t- 5 lata 10 miesiąc temu\t#6139 przez kosa\nmój sąsiad się uczy na takiej uczelni postaram się go złapać w weekend\nchyba że nie zjedzie na weekend\n5 lata 10 miesiąc temu\t#6147 przez ula i marcin\nmój kuzyn ( to samo nazwisko) prowadzi protetykę dentystyczną a jego żona gabinet dentystyczny w Słupsku wiem ze kuzyn szkolił sie w Szczecienie ale wątpię żeby mieli kontakt z uczelnią .... spytam sie ich ....\n5 lata 10 miesiąc temu\t#6171 przez arbat\nJeżeli mogę coś podpowiedzieć forumowiczom.\nJeżeli możecie to zróbcie porządek z zębami przed przyjazdem. Usługi dentystyczne są bardzo drogie, a ubezpieczenie zdrowiotne w Kanadzie nie pokrywa dentysy i okulisty.\nWłaśnie dzisiaj zaczynam cykl leczenia... I już się boję\nIdę się kompulsywnie najeść słodyczami w celu wyregulowania emocji\n5 lata 10 miesiąc temu\t#6172 przez ula i marcin\nKonrad ?? ile wyrwanie kła w USA?? kosztuje?\n5 lata 10 miesiąc temu\t#6179 przez ula i marcin\nW listopadzie płaciłem $295. Napłakałem że forsy nie mam i na pół roku na raty nieoprocentowane mi rozłożyli hehehe. Troll level- master.\nnonono 10 h pracy na ząbka sporo licząc 20 dolców na h srednio\n5 lata 10 miesiąc temu\t#6184 przez robert.gorzelak\nDlatego ja odkładam wyjazd na kilka miesięcy - muszę naprawić całe uzębienie przed wylotem\n5 lata 10 miesiąc temu\t#6185 przez ula i marcin\nto Ci pociągnie z kieszeni kurdee


Dyskretna proteza nogi - JAGO\nStart » Witalizm » Sprzęt Medyczny » Dyskretna proteza nogi\nNiestety, czasem w wyniku wypadku lub zakrzepu czy nowotworu, lekarze podejmują decyzję o amputacji kończyny. Nie jest to jednak koniec świata, a na pewno nie w tych czasach. Orto Centrum to miejsce, gdzie są takie produkty jak proteza nogi. Dzięki protezie możesz dalej chodzić normalnie, pod warunkiem że będziesz uczęszczać na rehabilitacje i po prostu nauczysz się chodzić na nowo. Proteza nogi jest niewidoczna pod długą spódnicą, czy w dżinsowych spodniach. Możesz czuć się zupełnie swobodnie i nawet nie przyciągać spojrzeń. Nikt nie zauważy, że coś jest inaczej. Wejdź na naszą stronę i sprawdź co oferujemy.\nDodane: 2020-11-17 Kategoria: Witalizm / Sprzęt Medyczny\nWśród zabiegów kosmetycznych, które są dostępne w salonach urody, jest niesamowicie wielkie zróżnicowanie. Można między innymi wyszczególnić rozwiązania, których celem jest poprawa wyglądu skóry obszaru t...\nCzy witamina D w ciąży jest ważna? Jeżeli szukacie odpowiedzi na takie i podobne pytania, to zapraszamy do odwiedzin naszego portalu. Mama DHA Pemium Plus to najlepsza suplementacja dla kobiet w ciąży oraz dla tych...


mycie kostki - czyszczenie kostki - prace porządkowe - mycie elewacji Najdro�zsza kontuzja świata wyleczona\n- To był dla nas najważniejszy mecz sezonu, i niestety, podarowaliśmy Bayerowi podarunek w postaci gola - powiedział szkoleniowiec Bayernu Monachium, Louis van Gaal po tym, jak jego zespół zremisował z "Aptekarzami" 1:1. Nie tylko Leo Beenhakker ma problemy z urazami swoich piłkarzy. Kłopoty zdrowotne nie omijają naszych najbliższych przeciwników. Selekcjoner Irlandii Północnej Nigel Worthington zapowiada jednak, że jego zespół przyjedzie do Polski po trzy punkty. Piłkarze ręczni Vive Kielce zagrają z HSV Hamburg w 1/8 finału Ligi Mistrzów. Trener drużyny niemieckiej Martin Schwalb uważa Polaków za wymagającego przeciwnika, ale z wyniku losowania jest zadowolony.\nCristiano Ronaldo, na zakup którego Real Madryt wydał rekordowe 93 miliony euro, już się "Królewskim" zwraca. Na samej sprzedaży koszulek z nazwiskiem Portugalczyka Real zarobił już 80 mln. W trykocie idola nastolatek chodzi już co najmniej 1,2 mln osób. Tymczasem hiszpańskie media sugerują, że... Ronaldo przed najważniejszym meczem sezonu - przeciwko Barcelonie - nieźle imprezował. Po tragicznej śmierci Gruzina Nodara Kumaritaszwiliego władze międzynarodowej federacji (FIL) rozważały wycofanie konkurencji saneczkarskich z programu igrzysk w Vancouver - poinformował sekretarz generalny organizacji Svein Romstad. Dyrektor techniczny Barcelony, Txiki Begiristain powiedział hiszpańskiemu dziennikowi "Marca", że nikt z kierownictwa Manchesteru City nie kontaktował się z "Blaugraną" w sprawie Robinho.\nAntonio Alvarez został nowym trenerem piłkarzy Sevilla FC. Będzie on prowadził ten klub do końca sezonu. Raul nie może wyjść z podziwu nad grą Cristiano Ronaldo. - On jest prawdziwym liderem - powiedział legendarny napastnik Realu Madryt.\nJuventus Turyn pokonał przed własną publicznością Genoę CFC 3:2 (1:1) w spotkaniu 24. kolejki włoskiej Serie A. To pierwsze zwycięstwo Starej Damy u siebie od pięciu meczów. Jak gremialnie donoszą angielskie media, czwarty tenisista świata Andy Murray, rozstał się ze swoją dziewczyną. Nie byłoby w tym nic ciekawego, gdyby nie powód. Szkot zaniedbywał "ukochaną" z powodu gier wideo. Teraz jego nową miłością jest bijąca rekordy popularności "Call of Duty: Modern Warfare 2". Widzew Łódź wezwał w piątek Andrzeja Rusko, prezesa Ekstraklasa SA, do publicznego przeproszenia klubu za wypowiedź z 2 września tego roku dotyczącą zamieszania Widzewa w korupcję oraz wpłaty 10 tys. zł na fundację Akademię Futbolu. W przypadku niespełnienia żądań klubu w ciągu 3 dni - Widzew odda sprawę do sądu.\nJak podaje "Przegląd Sportowy" po meczu Wisły Kraków i Arki Gdynia doszło do przepychanki pomiędzy piłkarzem "Białej Gwiazdy" Patrykiem Małeckim i dyrektorem Arki Andrzejem Czyżniewskim. Ten ostatni twierdzi, że takie zdarzenie nie miało miejsca. W sobotę Tomasz Gollob okazał się bezkonkurencyjny podczas zawodów o Grand Prix Skandynawii na torze w szwedzkiej Manililli. Dzięki zwycięstwu Polak przesunął się w klasyfikacji generalnej na 2. miejsce wyprzedzając Grega Hancocka i Emila Sajfutdinowa. Teraz zapowiada, że może się pokusić nawet o mistrzostwo świata - czytamy w "Przeglądzie Sportowym. Tomasz Sikora, który jest jedną z naszych nadziei medalowych podczas zimowych igrzysk olimpijskich w Vancouver, przezywał ciężkie chwile. Problemy ze zdrowiem spowodowały, że musiał odpuścić zajęcia.\nCzesi wuwuzeli już nie słyszą\nCzeska telewizja wydała wojnę hałaśliwym trąbkom z RPA. Od poniedziałku nasi południowi sąsiedzi oglądają relacje z mistrzostw i nie słyszą już charakterystycznych dźwięków wuwuzeli.\nME: Monika Soćko walczy o brązowy medal\nMonika Soćko jest w gronie pięciu szachistek, które w czwartek w Rijece walczyć będą w barażach o brązowy medal mistrzostw Europy. Złoty zdobyła Szwedka Pia Cramling, srebrny Litwinka Viktorija Cmilyte. Wśród mężczyzn zwyciężył Rosjanin Jan Niepomniaszczij.\nVancouver: mistrz olimpijskich nie wystąpi w mistrzostwach świata\nMistrz olimpijski z Vancouver w łyżwiarstwie figurowym Amerykanin Evan Lysacek nie wystartuje w marcowych mistrzostwach świata w Turynie. Zastąpi go kolega z reprezentacji Ryan Bradley.\nChwila grozy i 4 X Messi\nZaczął Arsenal, ale potem bramki zdobywała już tylko Barcelona, a w zasadzie Leo Messi. Po zwycięstwie 4:1 obrońcy tytułu sprzed roku awansowali do półfinału, gdzie już czeka Jose Mourinho i jego Inter Mediolan.\nRobben: wolę treningi van Gaala niż Mourinho\nPiłkarz Bayernu Monachium Arjen Robben powiedział przed sobotnim finałem Ligi Mistrzów z Interem Mediolan, że woli metody treningowe swojego obecnego trenera Louisa van Gaala niż szkoleniowca Interu Jose Mourinho.


Ogrzewanie - porady, pomysły, sprytne rozwiązania\nAnia radzi Tematy Ogrzewanie\nNajciekawsze artykuły w temacie ogrzewanie\nNajważniejszym elementem grzejników ceramicznych są wkłady ceramiczne, które bardzo szybko się nagrzewają do ustawionej temperatury. Co więcej, wkłady magazynują ciepło, dzięki czemu jeszcze przez pewien czas po odłączeniu od gniazdka, będą oddawać ciepło do pomieszczenia. W tego typu grzejnikach wykorzystuje się charakterystyczne włókno węglowe, które nie wytwarza pola magnetycznego i…\nNowoczesne technologie stały się synonimem XXI wieku. Dzięki odwadze producentów oraz świadomości konsumenckiej o stworzonych, nowych możliwościach zyskujemy wiele nowych, funkcjonalnych rozwiązań.\nPozostałe artykuły w temacie ogrzewanie\nNawilżacz powietrza Wilgoć w domu Okna Zdrowie Dom Pochłaniacz wilgoci Drzwi Kominek\nWszystko o ogrzewanie - lista artykułów\nZapoznaj się z informacjami na temat ogrzewanie. Nasze sprawdzone porady związane z ogrzewanie pomogły już wielu osobom. Zapoznaj się z artykułami poniżej i przeczytaj te które Cię interesują


Przymrozki spustoszyły sady i plantacje. Rolnicy liczą straty | Strefa Agro\nPrzymrozki spustoszyły sady i plantacje. Rolnicy liczą straty\nBarbara Kociakowska 13.05.2019\nPrzymrozki zmroziły m.in. kwitnące drzewka owocowe Polska Press\nStraty w sadach, na plantacjach krzewów jagodowych, przemarznięty rzepak, ziemniaki czy warzywa – to efekt przymrozków, które występowały przez kilka dni z rzędu w minionym tygodniu.\nMarek Warchoł sadownik ze wsi Topolany w gm. Michałowo ocenia, że kwiaty i pąki na drzewkach owocowych w jego sadzie zostały zmrożone w 100 proc.\n- Wszystkie kwiaty są czarne – mówi sadownik. – Zarówno te, które były rozwinięte, jak te które jeszcze się nie rozwinęły.\nKwitnącym drzewkom zaszkodził przede wszystkim przymrozek z wtorku na środę.\n- Wtedy na termometrze było minus 6 stopni Celsjusza – opowiada Marek Warchoł. – Temperatura taka utrzymywała się od godz. 2 w nocy do 6 rano. Z wcześniejszymi przymrozkami, które były słabsze i krótsze drzewka jeszcze jakoś sobie radziły.\nRolnik zgłosił już straty do urzędu gminy, teraz czeka na komisję, która przyjedzie , by je oszacować.\nWskutek przymrozków ucierpiała również plantacja czarnych porzeczek należąca do Wiesława Błockiego z Siemiatycz. Jest on największym producentem czarnych porzeczek w regionie.\n- Straty na pewno są, ale jest jeszcze za wcześnie, by je oszacować – mówi Błocki.\nDodaje, że widać uszkodzenia na kwiatach, ale dopiero dwa tygodnie po przymrozku będzie widać ile ich się osypało.\nW gospodarstwie Andrzeja Brzozowskiego wskutek ubiegłotygodniowych przymrozków ucierpiał rzepak.\n- Widać, że ucierpiał kwiatostan i łodygi – mówi rolnik.\nDodaje, że już zgłosił straty.\nWskutek wiosennych przymrozków ucierpiały również uprawy Grzegorza Kondratowicza z Gródka, który specjalizuje się w produkcji warzyw. Wymarzło mu ok. 80 proc. wczesnych ziemniaków.\n- Nie zmarzły tylko te, które jeszcze nie wyszły z ziemi ze względu na suszę – opowiada rolnik.\nMa on nadzieję, ze przymarznięte ziemniaki jeszcze „odbiją”. Ale na pewno wczesne już nie będą. Zmarzły również kwiaty truskawek, pomimo tego, że były przykryte agrowłókniną. Przymarzły również pomidory w tych tunelach foliowych, które nie były ogrzewane.\nJak zauważa Grzegorz Kondratowicz, tej feralnej nocy temperatura spadła do minus 8 stopni Celsjusza.\nPrzypomnijmy, że rolnicy, których uprawy ucierpiały wskutek wiosennych przymrozków powinni zgłosić to do gminy. Wójt lub burmistrz występuje wówczas do wojewody o powołanie komisji, która oszacuje straty. Do wczoraj do Podlaskiego Urzędu Wojewódzkiego wpłynął jeden wniosek o szacowanie strat (z gm. Michałowo).\nMateriał oryginalny: Przymrozki spustoszyły sady i plantacje. Rolnicy liczą straty - Gazeta Współczesna\nprzymrozki straty po...\nŻniwa 2020 w ostatni weekend lipca były śmielsze [zdjęcia]\nKrupniok Śląski dołączył do greckiej fety i szynki parmeńskiej\nPrzyrodnicy chcą wytropić wszystkie ważki na Opolszczyźnie\nGmina Klwów. Rolnicy składają wnioski o pomoc po nawałnicach\nPodczas lipcowych nawałnic, które przeszły nad regionem radomskim, jedną z najbardziej poszkodowanych gmin był Klwów. Samorząd już uruchomił opcję składania wniosków o pomoc dla rolników.