Luty, 2013 | Kira\nDżuma XXI-ego wieku\nOpublikowano 27.02.2013 Autor: Kira\nDrodzy Czytelnicy, jeśli któreś z was uważa, że płacenie podatków (także tych głupich i wyniszczających) oraz przestrzeganie prawa (nawet głupiego i niesprawiedliwego) jest moralnym obowiązkiem każdego uczciwego obywatela, to może od razu przestać tutaj bywać. Nie, nie, nie zamierzam stąd wyrzucać za poglądy, broń Światowidzie. W przeciwieństwie do idiotów, którym się marzy karanie za obrazę uczuć religijnych, uważam wolność słowa za cenną zdobycz naszej cywilizacji (nie mylić ze spamowaniem, trollowaniem czy notorycznym obrażaniem rozmówców). Ale ostrzegam: z ultralegalistów będę kpić, drwić i szydzić (nie mylić z lżeniem – patrz: moje komentarze), tak jak to robię z idącymi bezmyślnie za jakimś autorytetem barankami.\nSkąd te złe emocje? Oto ostatnie pomysły naszego kochanego Urzędu Skarbowego:\nZabrali im dzieci. Fiskus: To korzyść majątkowa\nFajnie, nie? Jeśli odbiorą Ci dzieci, to i tak musisz na nie płacić. A jeśli jednak zwolnią Cię z płacenia, to musisz zapłacić od „uzyskanego przychodu” podatek.\nMiliony Polaków przestępcami. Też za to nie zapłaciłeś?\nOpodatkować służbowy sprzęt – genialne! Ciekawe, kiedy nasi miłościwi urzędnicy uznają, że należy płacić podatek za korzystanie z firmowego papieru toaletowego. :)\nAle nie martwcie się – im większe podatki płacicie, tym jesteście szczęśliwsi:\nMusisz płacić wysokie podatki? Jesteś szczęściarzem\nNo tak, tylko takie niewdzięczne, aspołeczne jednostki jak ja mogą narzekać na coś, co przecież – jak wskazuje obiektywny sondaż – uszczęśliwia ludzi. Taka już ze mnie wredna egoistka. ;)\n„Dawno, dawno temu… Gdy jeszcze ściany nie oddychały, a stołki nie potrafiły chodzić…”\nOpublikowano 24.02.2013 Autor: Kira\nJeśli nie jesteście (choćby umiarkowanymi) fanami fantastyki, to możecie spokojnie pominąć ten wpis. Odnalazłam w Sieci opowiadanie, które zostało opublikowane w jedynym chyba numerze „Nowej Fantastyki”, jaki kiedykolwiek nabyłam. Chociaż nie, przepraszam, parę miesięcy temu kupiłam kolejny numer (ze względu na opowiadanie Ivana Adamovica pt. „Johnny Erotic”, pomimo iż mam je w wersji elektronicznej). Ale tamten numer był szczególny: z jednej strony nie zachęcił mnie do kupowania następnych (nie jestem miłośniczką czystej fantasy, zdecydowanie wolę s-f i horrory), z drugiej jednak – do tego właśnie opowiadania wracałam kilka razy. Leciutko szarpało moje nerwy, wprawiając w dziwny, nasączony delikatnym smutkiem nastrój. Niestety, pozostawiało również wrażenie niedosytu. Autorka przedstawiła zaledwie zarys niesamowitego świata, w którym przyszło żyć głównej bohaterce. Ten tekst aż prosi się o solidną rozbudowę.\nPo paru latach pisemko wylądowało w koszu. Trochę szkoda. Nie warto się pozbywać wszystkich pozornie zbędnych przedmiotów. Na szczęście istnieje coś takiego jak Internet. Od dawna już chodziło mi po głowie, by odnaleźć to opowiadanie i zamieścić je na blogu. Lubię się dzielić zarówno bieżącymi, jak i dawnymi fascynacjami. Jeśli zatem macie wolny kwadrans – zapraszam do lektury.\nJedna z rękawiczek pasła się na dywanie. Hel bezskutecznie szukała wzrokiem drugiej. Pora była wczesna, możliwe więc, że leniwe stworzenie wciąż jeszcze spało w swojej przegródce. Nie było to pierwszy raz. Niedługo ta para zacznie różnić się zdecydowanie rażąco. Jedna rękawiczka lśniąco czerwona, duża i masywna. Druga – ta mniej łakoma – bledsza, cieńsza i krótsza. Hel zastanowiła się mimochodem, czy nie wymienić jednej z nich. Ale czy nowo skojarzona para przyzwyczai się do siebie?\nHel ziewnęła. Łóżko natychmiast skorzystało z okazji, sięgając cieniutkimi wiciami do wnętrza jej ust. Zaczekała cierpliwie, by starły całonocny osad z zębów. Przez króciutką chwilę miała przewrotną ochotę, by zacisnąć szczęki i przygryźć delikatne niteczki czyścików, lecz natychmiast odpędziła od siebie tę chęć. Skrzywdzone łóżko obraziłoby się. Oznaczało to kilka nocy spędzonych w chłodzie, bez grzejącej otuliny błon, pokrytych gęstą siatką mocno ukrwionych naczyń. A także to, że musiałaby myć się samodzielnie. W wodzie, jakby była jedną z nędzarek zamieszkujących Partery.\nNie miała konkretnych planów na ten dzień. Nie spieszyła się nigdzie. Przeszła po dywanie, rozgarniając stopami jego źdźbła. Odruchowo ominęła buszującą wśród nich rękawiczkę. Stół rozwinął przed Hel skrzydła zielonego blatu, oferując śniadanie – kilka różnych owocników, które dojrzały nocą. Zjadła, napiła się, wciąż w tym samym, dziwnym nastroju, którego nie potrafiła nazwać. Znużona? Rozstrojona? Zła?\nCzas czuwania aż do wieczora był pustką. Mogła wypełnić ją mało ważnymi, rutynowymi zajęciami. Mogła wyznaczyć sobie jeden cel, któremu podporządkuje wszystkie dzisiejsze działania. Mogła też poddać się całkowicie fali przypadku, pozwalając rzeczom, by działy się same. Jedno mimo wszystko jedno było pewne : powinna zjawić się niebawem u onirona Angeldów, by opowiedzieć mu swój sen.\nOniron słuchał cierpliwie treści snu, utkwiwszy pusty wzrok w splecionych na kolanach dłoniach Hel. Jego twarz okrywała jasnoczerwona rozgwiazda maski, rozmywająca rysy, spłaszczająca nos do tego stopnia, że można było tylko domyślać się jego istnienia. Brzegi maski dokładnie przylegały do ciała, a całość robiła wrażenie, jakby część twarzy onirona została obdarta ze skóry. Hel miała taką samą. Doskonale zdawała sobie sprawę jak wygląda. Minęło już wiele lat, od kiedy włożyła czerwień Angeldów, lecz wciąż nie potrafiła przyzwyczaić się do wyglądu własnego i innych członków uprzywilejowanej kasty.\nHel unikała patrzenia na onirona. Zawiesiła spojrzenie na barwnych skrzydłach wentylatora, który w kącie pomieszczenia pracował nad odświeżaniem powietrza, poruszając nimi z regularnością pulsu. Skończyła wreszcie. Oniron oderwał oczy od jej rąk.\n- To wszystko? – spytał.\n- Tak, wszystko – potwierdziła obojętnym tonem. – Nie pamiętam żadnych istotnych szczegółów. Odchodząca kobieta. Ciężki oddech, plamy na dłoniach… Jakieś rozmowy, chyba rodzina… dziecko, bawiące się na podłodze. Miało na sobie trawnię w pasiasty wzór, nieco już przywiędłą.\n- Znów Partery – stwierdził oniron.\n- Nic nowego – podsumowała Hel. – Wciąż ktoś odchodzi z Parterów. Zbawiciel upodobał sobie ubogich, więc nie powinno nas to dziwić – Wbrew woli jej głos nabrał ironicznego odcienia. – Sen podał niewiele danych, lecz myślę, że da się na ich podstawie rozpoznać tych ludzi.\nPodniosła się z siedziska.\n- Pozwól, że już pójdę.\n- Oczywiście – Głowa onirona wykonała krótki ukłon. – Żyj, śniąca Hel.\n- Żyj, onironie – pożegnała się Hel zwyczajową formułką. Kipiała od chęci, by jak najszybciej znaleźć się za drzwiami. Zanim powstrzymywane dotąd ukradkowe ruchy dłoni, mimowolne drgnienia ust zdradzą jej zdenerwowanie. Nim oniron zacznie podejrzewać, że cała jej opowieść była w rzeczywistości jednym kłamstwem. Kłamstwem mającym wszelkie pozory prawdy. Z pewnością na Parterach znajdowało się co najmniej kilka setek małych dzieci w podniszczonych trawniach i przynajmniej parę staruszek umierających… Zbawicielu, wybacz… odchodzących ku wiecznej Światłości, jako że Ostateczne Odkupienie dokonało się i w czerń nicości strąceni mogli zostać jedynie najtwardsi heretycy bez żadnej nadziei na poprawę.\nW rzeczywistości Hel śniła o kimś zupełnie innym. Jasnowłosy mężczyzna w mchowej kurcie montera nerwowodów stał przed nią na otwartej przestrzeni Szczytu. Gwałtowny wiatr targał jego włosy. Oddech w zimnym powietrzu zamieniał się w parę, rozdzieraną podmuchami na wąskie, poszarpane pasma. Młody człowiek patrzył wprost na Hel, z przestrachem malującym się na twarzy. Cofał się krok po kroku. Krawędź za jego plecami czekała cierpliwie, aż zrobi ten jeden, jedyny krok za dużo. Aż jego stopy nie znajdą oparcia, ręce chwycą odruchowo pustkę i jasnowłosy zginie, pochłonięty przez otchłań.\nKim był? Przed kim ustępował? I właściwie dlaczego Hel postanowiła nie dzielić się swym snem? Nie rozumiała sama siebie. Tyle przecież już było tych snów – ech ostatnich chwil doczesnego życia, doznań tak silnych, że potrafiły pokonać czas i dotrzeć do nadwrażliwych odbiorców – Angeldów przewidujących, kto i jak odejdzie ku Światłu; do ludzi bez twarzy, skrytych pod czerwonymi błonami masek; Niedotykalnych, jak nazywali ich pospolici ludzie.\n„Gdzie jesteś, jasnowłosy?” – pomyślała Hel, idąc korytarzem. – „Kiedy odejdziesz? Kto cię skrzywdzi?”\nGrupka rozchichotanych dzieci bawiła się w miejscu, gdzie sieć korytarzy rozbiegała się w różnych kierunkach. Psotna dzieciarnia z rozmachem klepała pasy światłowodów. Puszysta warstwa świecącej grzybni zamierała pod tymi uderzeniami. Małe łapki zostawiały po sobie ciemne, kontrastowe plamy. Rozgniewany porządkowy wynurzył się z bocznego przejścia, bluzgając potokiem gróźb. Smagnął cienką witką nagie łydki najbliżej stojących malców. Piski przybrały na sile. Spłoszona gromadka rozbiegła się.\nHel z trudem ukryła uśmiech, mijając porządkowego, który usunął się z jej drogi. Tyle razy, będąc dzieckiem, bawiła się w podobny sposób – na szkodę (lecz jakże niewielką) mieszkańców Termitepolis. I ileż to razy została przepędzona w podobny sposób. A teraz taki sam człowiek, dzierżący zazdrośnie swój okruch władzy, ustępuje przed nią. Co więcej, gnie się kornie, odsuwa, prawie rozpłaszcza na ścianie, aby tylko nie musnęła go przechodząca Niedotykalna – jak uosobienie tajemniczych mocy, tym groźniejszych, że pojawiających się znienacka i nigdy nie odwołujących swych decyzji.\nWczesne dzieciństwo Hel upłynęło w średniozamożnych dzielnicach miasta. Nie były to już ubogie Partery, ale jeszcze nie Podniebie, zamieszkiwane przez elitę, w tym także Angeldów. Tam, na średnich poziomach, pozostała jej rodzina. Matka, kuzyni i babka… jedyna, która pamiętała… chciała pamiętać małą dziewczynkę o jasnych oczach. Zanim Hel zaczęła miewać sny. Zanim ją zabrano.\nHel rozejrzała się ukradkiem, wykorzystała chwilę, gdy nikogo nie było w pobliżu i wcisnęła się w załom korytarza. Krótki przedsionek rozszerzał się w okrągłą komorę, skąpo oświetloną łatami zielonkawo fosforyzującego porostu. Było to jedno z przejść dla hodowców kapilar, sadowników mchów i grzybni, oraz innych pracowników dbających, by we wnętrzu gigantycznego gniazda Termitepolis nie zabrakło światła, ciepła i powietrza. Hel błyskawicznie zdarła z twarzy maskę, nie zważając, że zaskoczony twór wczepił się w jej skórę i sama sobie sprawiła ból. Odwinęła z dłoni płachetki rękawiczek, ściągnęła z nóg czerwone pończochy. Wszystko to zwinęła w leniwie poruszający się kłębek i ukryła w zanadrzu. Nie wyróżniała się teraz niczym szczególnym – zwyczajna młoda kobieta o płowych włosach związanych w węzeł na karku, w wierzchniej trawni, której źdźbła lekko już pożółkły na końcach. (Zapewne właścicielka nie podlewała jej zbyt często.) Hel krytycznie obejrzała swoje ręce – cienka, delikatna skóra, gładka i lśniąca od ciągłego noszenia rękawiczek. Ale przynajmniej jednego się ustrzegła – jasnej łaty pośrodku twarzy, charakterystycznej cechy wszystkich Niedotykalnych, którzy zbyt długo nosili maskę. Bez wahania przesunęła dłońmi po chropowatej, wilgotnej ścianie, zbierając z niej nawarstwiony brud. Rozmazała go na skórze, a nadmiar beztrosko wytarła w brzeg trawni.\n„Idealnie” – pomyślała, uśmiechając się, jakby wszystkie te działania były psotą. Wymknęła się ostrożnie z wnęki i podążyła w dół, ku średnim piętrom.\n- A kto tam? – spytał starczy głos zza drzwi.\n- Sąsiadka z góry – odpowiedziała Hel umówionym hasłem.\n- Wejdź, dziecko. Źle się czuję, więc nie wstanę.\nWnętrze było jasno oświetlone. Babka oszczędzała na wielu rzeczach, lecz nie znosiła mroku i pozwoliła sobie na kaprys wyłożenia całych ścian światłowcem. Pokój babki przygarnął Hel przyjaźnie swym ciepłem, przytulnością, zapachem ziół rosnących w donicach pod ścianami. Ulubieniec babki – jaszczurka o perłowych łuskach – siedziała na kępie trzciny zwieszając ciężko lśniący ogon. Jej boki poruszały się miarowo, siejąc drobne błyski. Inny sublokator – duży nietoperz uczepiony sufitu, zaszeleścił skórzastymi skrzydłami, spojrzał na gościa i na powrót wtulił spiczasty nos w niebieskie futerko na piersiach. Hel przysiadła na podłodze obok łóżka babki. Poczuła się tak, jakby znów była malutka i przyszła, by posłuchać bajek. „Dawno, dawno temu… Gdy jeszcze ściany nie oddychały, a stołki nie potrafiły chodzić…”\n- Ryzykujesz, dziecino – rzekła babka półgłosem.\n- Nieważne – mruknęła Hel, wypuszczając na swobodę pomięte części garderoby. Maska natychmiast zaplotła swe krótkie macki wokół kostki Hel. Obie rękawiczki zaczęły pełzać po puchatym kocu, a para pończoch zwinęła się w jeden kłębek na zachwaszczonym dywaniku, obmacując się czułkami. Babka spojrzała na nie i zachichotała.\n- Niedługo przybędzie ci kilka nowych skarpetek.\nBiałe włosy babki rozpościerały się na tle ciemnej zieleni podgłówka, cienkie i puszyste niczym leciutki porost pleśni. Zmarszczki wyrzeźbiły w jej twarzy tajemnicze i mądre labirynty.\n- Znów śniłaś – Było to stwierdzenie, nie pytanie.\n- Gdybym miała tu przychodzić po każdym śnie, nie warto by było stąd wychodzić – rzekła Hel.\n- Pyskata dziewczynka – uśmiechnęła się babka. – Jakieś kłopoty? Chyba nie śniłaś o mnie?\n- Nie o tobie. I wiesz, że tego nigdy bym nie powiedziała nikomu. Ani tobie, ani tym bardziej onironowi.\nSucha, węźlasta dłoń starej kobiety legła na pochylonej głowie wnuczki. Przesunęła się po włosach w geście pieszczoty.\n- Taaak… Umieranie jest czynnością intymną. Wolałabym przy tym nie mieć świadków, gapiących się jak głupie ryby. A nie wiedzieć samemu? Wielu ludzi kocha niespodzianki.\nHel przymknęła oczy. Ręka babki była lekka i ciepła.\n- Pamiętasz, co mi kiedyś mówiłaś? O Aniołach?\n- Że mają skrzydła?\n- Jedne białe, inne niebieskie… I że są Anioły Śmierci, a te mają skrzydła czarne jak ciemność pod powiekami ślepca. A ja wtedy powiedziałam, że Anioły Śmierci są czerwone i wcale nie mają skrzydeł.\n- Słowo ze starego języka – powiedziała babka w zadumie. – Angel Death… Angelded… Angeld. Skąd ci to przyszło do głowy..?\n- Ach, nie wiem…może mi się śniło?\nHel oparła łokcie na brzegu łóżka, a brodę złożyła na pięściach.\n- Babciu, byłaś kiedykolwiek na Szczycie?\nZmarszczki na twarzy starej kobiety pogłębiły się, gdy zaśmiała się bezgłośnie i tajemniczo, a jej oczy spojrzały gdzieś w przestrzeń jakby tam dojrzały miłe obrazy z przeszłości.\n- Niejeden raz, dziecino. Niejeden. Pięknie tam, jasno…\n- Wietrznie… – podjęła dziewczyna.\n- Swobodnie… – szepnęła babka. – Wiele ścieżek prowadzi na Szczyt. A jedna jest właśnie za twoimi plecami. Patrz, dziecino.\nPalec podobny do sęczka pokrytego zmarszczkami kory, wskazał kąt pokoju. Ze zdumieniem Hel zobaczyła, jak ażurowa zasłona unosi się lekko, pchana przeciągiem. Za nią ział ciemny otwór. Tyle razy Hel odwiedzała babkę i nigdy nie widziała, by znajdowały się tutaj jakiekolwiek drzwi! Co więcej, była przekonana, że naprawdę nigdy ich tu nie było.\nZ wahaniem zajrzała w ciemne przejście. Postąpiła krok. Zasłona opadła za jej plecami z cichym szelestem. Cieniutkie korzonki karmiące się powietrzem i światłem szeptały cichuteńko: „Idź, mała dziewczynko… Nie bój się… Tylko nie zbaczaj ze ścieżki…” Korytarz wiodący w górę był na tyle szeroki, by iść nim wygodnie, a na tyle wąski, że mogła wieść wyciągniętymi rękoma po obu ścianach. Podłoga była gładka, lecz stopy znajdowały na niej pewne oparcie. Hel zamknęła oczy i szła, szła prowadzona strumykiem powietrza, który składał na jej twarzy chłodne pocałunki; wiedziona zaśpiewem gdzieś na granicy słyszalności – chodź, chodź, chodź – kto ją tak wabił? Nie wiedziała już, jak długo trwa wędrówka. Bose stopy same ją wiodły. Czasami zmysł dotyku gubił się gdzieś, odpływał, nieważny i zapomniany. Hel tańczyła na cieniutkiej nici pajęczej w otchłani mroku. Czuła się coraz mniejsza i mniejsza… coraz młodsza i młodsza… kobieta, dziewczynka, dziecko, którego ramiona nie sięgają krańców ciemności. A potem palce na nowo spotykały się z chropawym kamieniem i Hel znów przypominała sobie kim jest i dokąd chciałaby dojść.\nMrok zginął, zalany mlekiem jasnego dnia. Hel otworzyła oczy. Stała na Szczycie. Po kostki w śniegu. Wystawiona na zimny wiatr.\n„Ale przecież mnie nie jest zimno” – pomyślała, lecz jej zdumienie było jak jeszcze jeden podmuch wiatru – pojawiło się i znikło. Widocznie tak być powinno. Cóż mogłoby jej stać się złego, skoro nie zboczyła z drogi?\nOd białej płaszczyzny śniegu ostro odcinała się plama zielonego kombinezonu. Mężczyzna w grubej, mchowej szubie leżał na wznak, szeroko rozrzucając ręce. Mgła oddechu buchała mu z ust, bieląc puszysty kołnierz, osiadając maleńkimi gwiazdkami na rozwichrzonych jasnych włosach.\nWidząc Hel, poderwał się jednym sprężystym ruchem. Jego ciało pozostawiło po sobie głęboki ślad, wygnieciony aż do ciemnej skały – utrwalony, zastygły w jednej pozie cień człowieka. Twórca cienia uśmiechnął się szeroko, krzywo, dziwnie. Zęby miał ostre i białe niczym kawałki lodu.\n- Co tu robisz panienko? Sama? Boso i tylko w tej cienkiej trawni?\n- Przyprowadziła mnie ścieżka – odparła Hel, nie zmieszana.\n- Ścieżka? – Jasnowłosy przechylił głowę, mrużąc oczy. – Tu jest wiele ścieżek. A większość z nich ja wyznaczam. Prowadzą w różne miejsca.\n- I do różnych światów?\n- Może…? – tajemniczo zawiesił głos.\nHel podeszła do krawędzi. Płaszczyzna Szczytu nachylała się lekko ku brzegowi, ale potem urywała się nagle jak ucięta nożem. Dziewczyna wychyliła się nieco, spoglądając w dół. W przepaść, gdzie kotłowały się chmury i wirował śnieg – zamarzające oddechy tysięcy mieszkańców polis.\nPowoli, z rozmysłem splunęła w dół. Jasna kropla śliny zniknęła jej z oczu niemal natychmiast.\n- Zamarznie, zanim doleci do ziemi – usłyszała za sobą. – Tak samo jak ty, królowo śniegu, jeśli nadal będziesz tu tak stała. A może odwiedzisz moją norę? Ciasno tam, lecz cieplej niż tu.\nHel spojrzała na jasnowłosego i słowa zamarły jej na wargach. Wciąż się uśmiechał, a zęby miał coraz bielsze, bardziej błyszczące. Szron oddechu osiadł mu na twarzy, malując białą gwiazdę, której ramiona sięgały czoła i policzków – piętno anioła.\nHel wzdrygnęła się całym ciałem i otworzyła oczy. Była w pokoju babki. Siedziała na dywanie, opierając głowę na skraju posłania. Babka kołysała się leciutko na siedzisku w oplotach kwitnących pnączy, jak stareńka wróżka kwietna. Na jej kolanach leżała jaszczurka.\n- Zasnęłaś w jednej chwili. I chyba coś widziałaś. – Oczy babki wpatrywały się w Hel bystro. – Ale nie był to zwyczajny sen, prawda?\n- Skłamałam dziś onironowi – przyznała się dziewczyna. – Widziałam mężczyznę, który ma spaść ze Szczytu, ale nie powiedziałam o tym.\nBabka kiwnęła głową.\n- Możliwe, że darowałaś temu człowiekowi trochę czasu. Niedotykalni lubią wyprzedzać wydarzenia. Zresztą, wiesz lepiej…\n- Nie uczestniczę w Odejściach – rzekła Hel ostro.\nObie milczały przez parę chwil. Jaszczurka spełzła z kolan babki i z wolna ruszyła na wędrówkę pomiędzy wybujałymi kępkami dywanu. Wysuwała rozdwojony język, delikatnie badając otoczenie.\n- A teraz zobaczyłam go znowu – podjęła Hel. – Tak jak przedtem, na Szczycie, w śniegu. Żył. Rozmawiał ze mną. Był jakiś dziwny… – Wzruszyła ramionami. – Trochę się go bałam. Tak, jakby mógł coś ze mną zrobić, gdyby tylko chciał. Był taki inny… taki… nieludzki…? Oddalony…? Taki…\n- Niedotykalny? – podsunęła babka łagodnie i z lekkim smutkiem.\nHel z trudem przełknęła ślinę.\n- Nie wiem – powiedziała cicho.\nKobieta złożyła dłonie na wypukłości brzucha. Mocno zaawansowana ciąża wypychała jej ubranie. Przyszła matka skłoniła głowę i stała zupełnie nieruchomo, jakby wsłuchiwała się w głos nienarodzonego dziecka, niesłyszalny dla nikogo prócz niej. Jasnowłosa Madonna o czystym czole i niewinnych ustach, półotwartych w zachwyceniu, w niemej adoracji początków życia.\nHel patrzyła, jak za postacią młodej kobiety otwiera się z wolna świetliste przejście. Wirujący wolno lej jasności i delikatnych barw. Światło pochłaniało nieruchomą sylwetkę, która ciemniała w coraz intensywniejszym blasku. Traciła przestrzenność, stawała się cieniem, płaskim konturem, wykrojonym z kawałka mroku. Malała, nikła, pożerana przez zachłanną jasność, która zalewała wszystko. Brzemienna kobieta znikła, lecz z wiru świetlistych chmur wynurzyła się nowa postać – sylwetka tak znajoma, że Hel poczuła szarpnięcie w sercu. Barczyste ramiona, duże, mocne ręce, stworzone do ciężkiej pracy i do tego, by podrzucać swą małą córeczkę…\n- Nie płacz, maleńka, nie płacz. Tata musi iść do światła, ale nie płacz – rzekł cicho ojciec. Zbliżył się i dojrzała jego twarz zalaną krwią z rozdartego policzka, czoło zniekształcone ciosem zadanym z siłą, która zgniotła kość czaszki.\nHel zakryła twarz rękoma i wybuchnęła płaczem. Krzyczała, łkając, a w krzyku zawierała się cała jej rozpacz i ból straty.\n- Co się stało?! Cicho, pobudzisz wszystkich! – To matka próbowała uciszyć płaczącą dziewczynkę.\nHel odsłoniła twarz. Była w domu. Dokoła stały znajome sprzęty. Matka pochylała się nad nią, gładząc dygocące od szlochu plecy dziewczynki.\n- Tata… wszędzie krew… nie-nie-nie wró…ci. Po-po-po-wiedział … musi… w światło… Kreeew… – wyjąkała Hel, z trudem wypychając słowa przez zaciśnięte gardło. Oczy matki rozszerzyły się. Troskliwa, ciepła dłoń zawahała się. Potem cofnęła.\n- Tatusiu!! Tatku!! Tatusiu!! – wołała dziewczynka, płacząc na nowo. Matka klęczała przy jej posłaniu, opuściwszy na kolana bezwładne dłonie.\nHel przekroczyła granicę między snem i jawą tak nagle, jakby pękła niespodzianie napięta błona dzieląca ją od rzeczywistości. Uchyliła powieki. Policzki miała mokre, czuła wilgoć w nosie i lekki ból gardła, jakby szlochała bardzo długo z otwartymi ustami, niczym dziecko. Zamrugała i przetarła oczy. Zaklęła pod nosem. Co za bezsens… Dlaczego, na Potępienie, wrócił do niej akurat ten sen sprzed wielu lat. Ten najgorszy, ten pierwszy, gdy wyśniła śmierć własnego ojca; i gdy matka dotknęła jej po raz ostatni w życiu?\n- Co się z tobą dzieje? – spytał oniron. – Twoje meldunki ostatnio nie mają sensu. Nie sprawdzają się. Są niekompletne.\nHel milczała, wpatrując się szklistym wzrokiem w kąt, gdzie umieszczono końcówkę nerwotonu. Cienka błona rozpięta na rusztowaniu łukowatych kości, poznaczona liliowymi nitkami krwiobiegu, drgała leciutko oraz zmieniała barwy, odbierając i magazynując informacje w zwojach komórek.\n- Nie zmuszaj mnie, bym posłał cię na odbywanie Aktu Skruchy. Zawsze byłaś lojalna… choć nieco na uboczu – mówił oniron, przechadzając się miarowym krokiem po pomieszczeniu. – Nie chcę cię krzywdzić. Jeśli chorujesz, nie ukrywaj tego, poproś o przerwę na rehabilitację.\nPotrząsnął głową, rozdrażniony.\n- Wszystko się sypie. Ostatnio… – zawiesił głos, jakby zastanawiał się, czy nie zdradza zbyt wiele, po czym kontynuował: – …ostatnio odeszła młoda kobieta. Cztery dni temu. Była przy nadziei. Nikt…! Dosłownie nikt z Angeldów nie złożył o niej raportu!\nHel poruszyła się niespokojnie, mając świadomość, że oniron, pozornie roztargniony, obserwuje ją uważnie.\n- Nikt. Iluminację odbyła samotnie. Bez wsparcia i modlitwy. Zrobiliśmy ogromny afront jej rodzinie. Nie udało się też zatrzymać dziecka. To niemal katastrofa.\n- Niezbadane są ścieżki… Pana – rzekła Hel, czując się tak, jakby z wielką szybkością oddalała się od własnego ciała. – Cztery dni temu, onironie?\n- Cztery – potwierdził. – Nic o tym nie wiesz, oczywiście?\nWargi Hel bez udziału jej woli poruszyły się ponownie.\n- Nic. Rzeczywiście źle się czuję. Przez jakiś czas nie będę składać raportów. – Wstała. – Żyj, onironie.\nWyszła, nie czekając aż odpowie. Cztery dni temu młoda kobieta w ciąży opuściła ten świat. Poprzedniej nocy Hel śniła o jej odejściu. Nie mogła tego pojąć. Jak mogła śnić o czymś, co już minęło? I to jako jedyna? Czyżby jej dar przewidywania zaczął działać wstecz?\nStopy same poniosły ją ku zaciemnionym zakamarkom Podniebia, a potem, już bez maski i zdradliwej czerwieni na rękach, w dół, ku gwarnym piętrom Śródmieścia.\nBabka klasnęła w ręce na jej widok.\n- Własnym oczom nie wierzę! Dziecino, tak długo nie przychodziłaś.\nHel, uśmiechnęła się, biorąc w dłonie suche ręce staruszki.\n- Dla ciebie, babciu, zawsze jest długo. Przecież byłam tu kilka dni temu.\nBabka podniosła na nią oczy szare jak mgła. Były pełne zdumienia.\n- Nie przychodziłaś od sześciu dekad. Martwiłam się o ciebie. I chyba słusznie.\nStaruszka zakrzątnęła się, sadzając Hel w trzcinowym fotelu, z którego uprzednio zdjęła jaszczurkę. Hel patrzyła na zwierzątko, zastanawiając się, czemu zdawało jej się, że mały gad jest perłowo biały, podczas gdy rzeczywiście obnosił barwę intensywnie błękitną, przechodząca na podgardlu w głębokie indygo. A może był to strój godowy?\nDziewczyna bez apetytu zjadła przyniesiony przez babkę owoc. Na nagabywania odpowiadała jednym słowem lub tylko nieokreślonym pomrukiem. Powieki jej ciążyły. Napięcie, w którym trwała od poranka, rozpływało się w ciepłej atmosferze przesyconej zapachem trzcin, zroszonej zieleni i grzybów. Zmęczenie opadało na nią jak kolejne płachty lekkiej pajęczyny. Warstwa za warstwą, przesłaniając oczy coraz gęściejszą mgiełką. Ukrywając rzeczywistość. O ile była to rzeczywistość, a nie kolejny sen we śnie.\nSiedziała na twardym siedzisku, ze skromnie złączonymi kolanami. Była boso. Znowu w tej anonimowej trawni, której ździebełka zaczynały już żółknąć na brzegach. Właściwie w ten sposób okrycie było ciekawsze, niejednolite. Rękawiczki gdzieś przepadły, ale Hel nie myślała o tym. Trzymała oburącz naczynie, w którym parował gorący napój. Upiła mały łyk, po czym uniosła je w górę, by dokładniej obejrzeć. Pokryte było kolorowymi rysunkami roślin i zwierząt.\nJasnowłosy siedział naprzeciwko, z identycznym naczyniem w dłoniach.\n- Ależ to chyba bardzo stare? – rzekła Hel, z fascynacją przyglądając się wizerunkom. Wyobrażenia łodyg i liści wyglądały znajomo, lecz wśród nich przewalały się czterołape, smukłe cielska. W kolorze korzeni i piasku. O kłach białych i lśniących jak sól. Ale nie tylko to sprawiało, że Hel czuła na plecach dreszczyk emocji. Oto trzymała p r z e d m i o t, rzecz martwą, a więc zakazaną.\nTymczasem jednak nie czuła się zbrukana grzechem, a święty Żakkusto nie zstępował z niebios wśród błyskawic i huku gromów, by ją zbesztać w imieniu Odkupiciela.\n- To jest… jest… aaachch… jest… – Miała na końcu języka słowa „niesamowite”, „niezwykłe”, a także „groźne” i „obce”. Nie użyła żadnego z nich. Powtórzyła po prostu: „ładne” za Jasnowłosym, który patrzył na nią, szczerząc się w tym swoim niemożliwym, drapieżnym uśmiechu. W pomieszczeniu było ciepło. Mężczyzna zsunął z ramion kombinezon, który zwisł aż do podłogi. Puszyste rękawy legły płasko, jak zmęczone, śpiące gąsienice. Hel przełknęła cierpką słodycz, spoglądając znad krawędzi naczynia.\nNie był gruby. Wręcz przeciwnie. Z bezwstydną swobodą prezentował wystające obojczyki, żebra rysujące się niewyraźnie pod skórą. Przy tej chudości dziwnie nie na miejscu wydawały się węzły mięśni na ramionach i brzuchu. Na przedramionach Jasnowłosego Hel dojrzała różowe wgłębienia – ślady po gniazdach symbiotycznych narzędzi.\n- Montujesz nerwowody? – zagaiła.\n- Wyznaczam ścieżki – Znów błysk ostrych zębów. – A także odnajduję stare. Przemierzam je i znajduję różne rzeczy. Oto zdobycze z udanych łowów.\nWskazał szerokim gestem otoczenie. Wnęki żłobione w ścianach pokrytych światłowcem na pierwszy rzut oka były ciemniejszymi plamami wypełnionymi niewyraźnymi kształtami. Hel podeszła bliżej. Wizerunki, wizerunki… wizerunki… Oszałamiająca ilość podobizn. Figurki ludzi, zwierząt oraz stworzeń, o których Hel nie wiedziała nawet tego, czy istnieją w rzeczywistości, czy były tylko wytworem wyobraźni artysty. Naczynia i przedmioty niewiadomego przeznaczenia. Dotykała ich, a palce mrowiły ją, jakby zdziwione obcymi doznaniami. Wszystko to było takie nowe, zdumiewające, niezrozumiałe… A jednocześnie tak fascynujące.\n- To wszystko nie jest… nigdy nie było żywe! Nie wyhodowane! Zostało z r o b i o n e! – westchnęła Hel z zachwytem, przez który przebijała groza.\n- Och nie – mruknął Jasnowłosy, stając za jej plecami. Podniósł z półki cienki, płaski przedmiot, przypominający duży, brązowy liść. – To jest, na przykład, kawałek skóry. Kiedyś żywej.\nHel popatrzyła na rzecz podsuniętą tuż przed jej oczy. S k ó r a. Dziewczynie zakręciło się w głowie. Kolana ugięły się bez udziału woli. Jasnowłosy chwycił ją w ostatniej chwili, zanim upadła, zemdlona, na twardą podłogę. Dochodziła do siebie, z głową opartą na jego ramieniu, wdychając męski zapach. Pachniał trochę jak nietoperz należący do babki, ale to nawet do niego pasowało.\n- Głupi jestem – powiedział ze skruchą i zmieszaniem. – Czujesz się lepiej? Chciałbym cię już puścić.\nHel ze zdziwieniem usłyszała samą siebie:\n- Naprawdę musisz?\n- Obawiam się, że muszę. Ubranie mi uciekło – przyznał się.\nOmal nie wybuchnęła śmiechem, widząc, jak łapie zielony kombinezon gdzieś w okolicach kolan, podciąga go ze srogą miną i wiąże w pasie rękawy. Dopiero teraz dostrzegła, że Jasnowłosy ma na brzuchu bliznę. Cienką, czysto zrośniętą, ciągnącą się od pępka aż do mostka. Hel postąpiła krok, z dziecięcą ciekawością dotknęła tej różowej linii palcem.\n- Czy to też po symbioncie?\n- Nie, skądże. Po prostu ktoś chciał zobaczyć, co mam w środku.\nPołożyła mu obie dłonie na piersiach.\n- A co masz w środku? – spytała cicho.\n- Zajrzyj – szepnął, zbliżając twarz do jej twarzy. W jego oczach krążyły świetliste chmury.\nDłonie miał ciepłe i twarde. Wsunęły się pod cienką trawnię Hel, powolne i cierpliwe.\n„Dokąd prowadzi t a ścieżka?” – pomyślała dziewczyna.\nJedna z rękawiczek pasła się na dywanie. Hel przesunęła po niej obojętnym wzrokiem. Mętnie przypominała sobie wizytę u babki, późniejszy powrót do domu. Ból głowy, który zmusił ją do położenia się wcześniej niż zwykle. I sen. Znów Jasnowłosy. Ten niesamowity, białozęby Jasnowłosy. Chudy monter o oczach, które były jak bramy do innego świata. Śmiejący się mężczyzna, mówiący zagadkami. Zbieracz zakazanych artefaktów z przytulnej nory miłości i herezji.\nHel rozejrzała się po swej luksusowej kwaterze, jakby widziała ją po raz pierwszy. U Jasnowłosego nie było nawet donicy z trawą. Tutaj wszystko zieleniło się, kwitło i rosło. Dojrzewało, pęczniało, żyło po prostu.\n- Tylko dlaczego czuję się tak, jakby to t u t a j było całkiem pusto? – spytała Hel samą siebie.\nPoczuła złość. Nic nie mogło się równać z tym, co wiązało ją i Jasnowłosego. Każda z dotychczasowych przelotnych znajomości kończyła się męczącą, bezsensowną szarpaniną ciał. A teraz, gdy Hel znalazła kogoś, kto ją fascynował, kogo pragnęła, był tylko postacią ze snu. Zerwała się z łóżka, kopnęła pod ścianę tłustą rękawiczkę.\n- Nie mam zamiaru dłużej cię znosić! – syknęła.\n- Ani ciebie! – Nachyliła się nad wezgłowiem łóżka, złapała jedną z wici i z premedytacją przegryzła ją na pół. Żywy mebel wstrząsnął się, zszokowany nagłym bólem i zwinął wszystkie swe płaty w ciasny pąk.\n- Dobrze ci tak! – mruknęła dziewczyna, w pośpiechu narzucając na siebie pierwsze z brzegu okrycie. Krew z wici była słodka i gęsta jak owocowy syrop. Hel ostatni raz rozejrzała się po domu.\n- Radźcie sobie sami. Ja nie wracam.\nZamaszystym krokiem skierowała się w stronę plantacji odzieży.\nDroga ku Szczytowi nie była prosta, ani wygodna. Hel dwa razy zgubiła się w krętych, wąskich korytarzach i z trudem odnalazła właściwy kierunek. Przeciskała się przejściami tak niskimi, że potężniej zbudowani od niej robotnicy pokonywali je chyba na czworaka. Gruby kombinezon, w który zaopatrzyła się przezornie, przewidując kąsające zimno na otwartej przestrzeni, okazał się zbyt gruby. Gromadził ciepło stwarzane przez wysiłek i Hel było coraz goręcej. Odrywała kolejne rzepy zapięć, starając się dopuścić jak najwięcej powietrza do przegrzanego ciała. Pot spływał jej po brzuchu, swędziała podrażniona skóra pod kolanami i na udach. Podążała jednak uparcie w górę i naprzód, mając nadzieję, że spotka choć jednego z pracowników Szczytu. Nie rozczarowała się.\nPierwszy napotkany był młodzikiem o twarzy nie skalanej jeszcze dotykiem depilanta. Otworzył usta ze zdumienia, widząc niecodziennego gościa. W rękach trzymał miskę z cementem. Koło jego nóg leżało parę kawałków pumeksu. W ścianie ziała wyrwa, w której pulsowała leniwie szaro – różowa masa odsłoniętego nerwowodu. Najwyraźniej Hel przerwała mu naprawę uszkodzonego łożyska.\n- Żyj – powiedziała Hel przyjaźnie, jednocześnie nadając powitaniu ton lekko protekcjonalny, by dać odczuć, że jest kimś, komu należy się szacunek. – Są tu inni?\nZamknął usta i kiwnął głową twierdząco. Hel pomyślała, że nie jest chyba zbyt bystry.\n- Znasz wszystkich?\nZnów jedynie ruch głowy, tym razem przeczący.\n- A umiesz mówić? – spytała.\nKiwnięcie. Hel omal nie wybuchnęła nerwowym śmiechem.\n- No to odezwij się wreszcie!\nChłopak odwrócił głowę w stronę ciemnego wylotu pobliskiego przejścia i zawołał nagląco:\n- Mejseeeer…! Mejseeeer…! Kto s douu…! – z silnym akcentem gwary Parterów.\nW dziurze pojawiła się krępa sylwetka w kombinezonie brunatnym ze starości. Starszy mężczyzna wycierał zabrudzone ręce o uda.\n- Nje wrest! Rob dali! Kto ta? Jenspektor?\n- Inspektorka – poprawiła Hel. – Choć nie tak całkiem. Potrzeba mi trochę informacji.\nPrzysadzisty monter obrzucił ją nieufnym spojrzeniem.\n- U nas ta wszystko normalno. Niczego nie trza. Ludzie robią. Wszystko działa. Pięknie dziekujemy.\nHel zauważyła, że przeszedł na bardziej zrozumiały język, prawie nie zacierając „ą” i”ę”.\n- Chcę iść na Szczyt. Możesz poprowadzić?\nMonter nieznacznie wzruszył ramionami. Ukradkiem obrzucił spojrzeniem świeżutki kombinezon Hel, który dopiero co został zdjęty z siatek hodowców.\n- Dobre – mruknął. – Idzjemy. Njedaleko.\nHel zapięła szczelnie okrycie i podążyła za przewodnikiem. Pokonała kilka ciasnych przejść, nader skąpo oświetlonych. Na tyle tylko, by mogła widzieć plecy robotnika. Zatrzymali się wreszcie w jakimś mrocznym zaułku. Hel usłyszała trzask, potem głuche chrobotanie – głos kamienia trącego o kamień – i nad ich głowami ukazał się biały krąg światła. Tak jaskrawy, że musiała przymknąć oczy. Monter pierwszy wyszedł na górę, Hel wymacała w ścianie uchwyty i wspięła się za nim. Znalazła się w miejscu ze swego snu. Spodziewała się wiatru i śnieżnej zawiei. Nie, Szczyt był pustą, jałową przestrzenią. Monotonnie popielatą. Tylko w zagłębieniach osiadły białe gwiazdki szronu, jak miniaturowe kwiatki.\n- Myślałam, że tu leży śnieg – powiedziała Hel.\n- Nie pora – odparł monter lakonicznie, a potem, po chwili namysłu dodał:\n- Zimo tu bjeło, a bjeło. I wjater mocny. Tera pogoda dobra. Mozna sjąsć i patszeć, chod i do mroku.\nHel przeszła kilka kroków po nierównej powierzchni, wyrzeźbionej przez wiatr i opady w dziwaczne wzory.\n- Często zdarzają się wypadki?\nMonter krótko wzruszył ramionami i siąknął nosem.\n- Pan zesłał, pan odesłał – mruknął.\n- Upadki z krawędzi? – dopytywała się dziewczyna.\nMężczyzna spojrzał koso, nieufnie. Nie ponowiła pytania. Jego wzrok starczył za odpowiedź.\nRozglądała się po okolicy. Zdawało jej się, że jest znajoma. Czy to nie tędy przeszła we śnie ku krawędzi? Czy nie obok tej sterty kamieni stał Jasnowłosy? Nie była pewna. Brak śniegu mylił. Odwróciła się ku przewodnikowi.\n- Jesteś nadzorcą. Mejserem – Uśmiechnęła się, wymawiając gwarowe słowo. – Musisz znać bardzo wielu monterów. Szukam jednego z was. Jeszcze młody, ale już nie praktykant. Wysoki, ale szczupły. Ma jasne włosy. Z lekko szarym odcieniem.\nMonter słuchał uważnie. Tarł palcem brodę – do Hel docierał cichutki szelest zarostu pod naciskiem zgrubiałej skóry. Lekkie podmuchy wiatru podnosiły mu nad czołem kosmyk posiwiałych włosów.\n- Bo ja wjem…? – zawahał się. – Wjele takich.\n- Miał bardzo białe zęby. I duże. Mocno rozwinięte kły. To raczej rzadko spotykane. Pamiętam coś jeszcze. Blizna. Miał bliznę tutaj – Hel przesunęła palcem pionowo po brzuchu. – Taką wąską i równą. Po operacji.\nMężczyzna zaśmiał się, nie otwierając ust. Popatrzył na Hel z dobrotliwym wyrazem twarzy, jakim można obdarzyć kobietę szukającą niewiernego kochanka.\n- Opatszany ze wszytkich stron?… – mruknął. Nagle jednak jego uśmiech zamarł.\n- Ale… Tosz wjem! Welf! To Welf!\n- Gdzie…!? Gdzie go znajdę!? – zawołała Hel, chciwie oczekując odpowiedzi.\nMonter pokręcił głową bezradnie.\n- Ja tam nje pytam, na co tobje Welf, pani jenspektor, ano jedno powjem: Nji ma go. Ze dzjesienć dekad bendzie, jak odeszed.\n- Jak…? – spytała ostatkiem tchu.\nPrzewodnik wskazał brodą krawędź.\n- Wjela z niego nje było, jak go na dole zbjerali.\nStali, milcząc, przez długie minuty. Hel wtulała twarz w puszysty kołnierz okrycia, walcząc z napływającymi do oczu łzami. Monter, zmieszany i zatroskany, to popatrywał na nią, to rozglądał się dokoła, usiłując zaczepić na czymś wzrok.\n- Możesz już wracać – powiedziała Hel. – Ja tu jeszcze trochę zostanę.\nChciała być sama.\n- No to ja nazad, do roboty – mruknął przewodnik. – Pani jenspektor droge na dou najdzie?\nHel kiwnęła głową. Stary zręcznie zanurzył się w otworze zejścia. Podążyła ku krawędzi, a potem wolnym, miarowym krokiem szła jej skrajem, bez jednej myśli w głowie. Ze Szczytu widać było szmat świata. Ogromną, wolną przestrzeń, którą władały wszechobecne trawy i stworzenia wśród nich żyjące. Z jednej strony horyzont ograniczało popielate pasmo dalekich gór. Z drugiej zieleń spotykała się wprost z błękitną barwą nieba, a linię widnokręgu psuł tylko ciemny garb innego, bliźniaczego osiedla. Odległość sprawiała, że zdawało się małe jak pięść.\nObłoki nadpływały. Wypiętrzały się, rosły niczym wielkie, białe zwierzęta, zmieniające kształty z każdą chwilą. To przypominały splątany kłąb nici, to znów zamieniały się w pulsujące serce, by za moment stać się rozkładającym swe płatki, niesamowitym kwiatem. I zbliżały się. Hel stała całkiem nieruchomo, położywszy dłonie na ramionach, wpatrzona w obłoczny spektakl. Chmury skręcały się, formowały i nagle ujrzała w nich znajomą twarz Jasnowłosego – Welfa. Wynurzył się z podniebnej piany rozczochrany i uśmiechnięty. Biały jak śnieg, a poza tym taki, jak go pamiętała – chudy, półnagi, z rękawami kombinezonu zamotanymi wokół pasa.\n- Patrz, jak pięknie! – usłyszała. – Monter chmurowodów! Budowniczy obłoków! Przewodnik na ścieżkach po niebie!\nChichotał, zgarniał całe garście mgielnej bieli i rzucał w nią tymi nieważkimi pociskami, aż Hel sama zaczęła się śmiać.\n- Jak to jest?! – zawołała. – Co ty tam robisz?! To znowu sen?!\n- Jeśli tak, to całe życie jest snem, dziewczyno! – odkrzyknął. – No, chodź do mnie!\n- Po chmurach!\nWelf wyciągnął ku niej ramiona.\n- Czyżby? Przecież twoje imię znaczy: Najlżejsza!\nZamknęła oczy i pobiegła naprzód.\nOniron w posępnym nastroju oglądał ciało znalezione przez robotników u stóp masywu polis. Lewa strona twarzy kobiety była zmiażdżona od uderzenia w ziemię. Prawy policzek pozostał nietknięty, jasny, nie zbrukany krwią i piachem. Niebieskie oko wpatrywało się martwym spojrzeniem wprost w niebo. Oniron nie chciał myśleć o tym, co krył zielony kombinezon, przesiąknięty czerwienią – już zakrzepłą. Wiedział, kim była ta dziewczyna. Nie znał jej twarzy, lecz poznał ją po włosach i rękach – wąskich, arystokratycznych dłoniach, z malutką blizną na grzbiecie lewej. Między ich palcami chwiały się długie pasemka trawy. Czy trawa wiedziała, co się stało?\n- Pochowajcie ją tu, gdzie upadła – powiedział oniron. Potem odwrócił się i odszedł. Przygarbiony, jakby raptem przygniotło go ogromne brzemię.\n- Rozumiem – rzekł cicho sam do siebie.\nTej nocy śnił o płowowłosej dziewczynie w czerwieni Angeldów. Szła powoli korytarzem Podniebia i uderzała rozłożoną dłonią w pasmo światłowodu. Za nią powstawał regularny wzór czarnych odbić ręki.\n- Nie, nie rozumiem – poprawił się oniron i westchnął smutno.\nNastępnego ranka u podnóża Termitepolis leżało następne ciało.\nA wieczorem znaleziono jeszcze jedno…\nIle można pisać o rzeczach oczywistych?!\nOpublikowano 17.02.2013 Autor: Kira\nWszystkim, którzy bezustannie wałkują temat polskiego niżu demograficznego, dociekają przyczyn, szukają recept na zwiększenie dzietności, etc, polecam bardzo rozsądny tekst pana Bartłomieja Butlewskiego:\nPaństwowa, a zwłaszcza polska, polityka prorodzinna jest bezsensowna. Słyszę o pomyśle wprowadzenia podatków dla małżeństw czy osób bezdzietnych. Idiotyzm. Ja, wręcz przeciwnie, ostro opodatkowałbym wszystkich posiadaczy dzieci. A to w imię prostej zasady, że jak stać cię na dziecko, to również musisz liczyć się z dodatkowym opodatkowaniem.\nPaństwo nie powinno wpływać, a tym bardziej łożyć na jakąkolwiek prokreację. Prowadzenie ciągłych priorytetowych batalii z niżem demograficznym to błąd, gdyż nie prowadzi to do niczego – klasyczna walka z wiatrakami. Dlaczego liczność Polaków nie może oscylować w granicach trzydziestu milionów albo nawet dwudziestu milionów obywateli? W każdym razie po co ma rosnąć lub utrzymywać się na poziomie bliskim czterdziestu milionów? Na cholerę mamy skazywać się na wieczne przeludnienie, tłok, korki, mikroskopijne nieruchomości, brak powszechnego dostępu do limitowanych dóbr?\nI tu pada argument: Ano po to, aby w przyszłości młodzi utrzymywali starych. Nic bardziej nieracjonalnego, fałszywego, pokrętnego i nieuzasadnienie pazernego – niczym uprawianie przysłowiowych gruszek na wierzbie czy pisanie umów patykiem na wodzie.\nAlbowiem po pierwsze: Najpierw rząd dotuje takiego małego Polaka becikowym, ulgami podatkowymi dla rodziców, dopłatami do żłobka i przedszkola, bezpłatną edukacją oraz wszelkimi przywilejami. A taki co? Dorasta i wykształcony, odchowany oraz wychuchany zdrowotnie bez najmniejszych skrupułów emigruje do zamożniejszego kraju, aby zasilić tamtą nowo wybraną ojczyznę sobą jako najtańszą siłą wytwórczą. Najtańszą, bo nie wymagała poniesienia żadnych wcześniejszych nakładów. A Polska racja stanu pozostaje z ręką w nocniku…\nPo drugie: Najlepszą zachętą do życia i rozmnażania się w danym państwie jest jego dobrobyt. Skoro tak, to zamiast syzyfowego łożenia w niepewny, żarłocznie trawiący wszelkie nakłady, niegwarantowany sukcesem końcowym interes, jakim jest zabieganie o dodatnią demografię, czyli po prostu o uporczywe zachęcanie rodzin do płodzenia i rodzenia następnych dzieci, lepiej skierować strumień wydatków budżetowych na ogólny rozwój państwa przynoszący wymierne zyski. Bo w zamożniejszym lub faktycznie rozwojowym kraju ludzie sami odnajdą swój prokreacyjny cel i możliwości finansowe optymalnie temu służące.\nPo trzecie: Wyobraźmy sobie najmniejszą komórkę społeczną w postaci męża i żony w słusznym wieku, którym wiedzie się raczej dobrze. Martwi ich tylko niepewna przyszłość. Kto będzie się nimi opiekować na starość? Wpadają zatem na rewelacyjny pomysł sprawienia sobie potomka, aby on troszczył się o nich, kiedy stanie się dorosły i samowystarczalny. W tym celu inwestują w malca, ile się da. Wszak stać ich na to. A tu po latach nakładów, trosk i wyrzeczeń potomek opuszcza ich, udając się własną drogą życia. Rodzice zostają na lodzie ubożsi o poniesione nakłady, które zainwestowane choćby w dobrowolne fundusze emerytalne lub ubezpieczeniowe albo po prostu zaoszczędzone w produktach bankowych zapewniłyby im dostatek w jesieni życia na odpowiednio wysokim poziomie. I tak dobrze, że ukochany dzieciak nie umieścił ich w domu starców. Na razie… Przenosząc ten obrazek na globalny grunt krajowy, uwidacznia się właśnie taka polityka naszego niefrasobliwego państwa.\nJa wiem, dlaczego rządzącym potrzebna jest stabilna sytuacja demograficzna. Otóż dlatego, że nadmierny spadek stanu liczebności ludności spowodowałby konieczność proporcjonalnego ograniczenia liczby wszelakich urzędników i przedstawicieli władz. A tego akurat oni sobie absolutnie nie życzą.\nWywody pana Butlewskiego są dla mnie kwintesencją trzeźwego myślenia. Nie zgadzam się z jedną tylko sugestią: z większym opodatkowaniem dzieciatych. Byłoby to – w mojej ocenie – równie niemoralne, jak opodatkowanie bezdzietnych. A tak poza tym – cóż można dodać? Pan Butlewski pisze po prostu mądrze. Jeśli rząd nadal będzie starał się zaradzić niżowi demograficznemu, to w najlepszym razie zmarnuje swój czas, a w najgorszym – doprowadzi do jeszcze większych podziałów w społeczeństwie. A już na pewno – zmarnuje pieniądze podatników.\nOczywiście nie liczę na to, że coś trafi do idiotów nakręcających spiralę demograficznej histerii. Tacy ludzie byli, są i będą przekonani, że im więcej Polaków, tym lepiej. A czy to będą Polacy bogaci czy biedni, szczęśliwi czy nieszczęśliwi, światli czy ciemni – to ich gówno obchodzi. Dla takich ludzi liczy się przede wszystkim ilość, a nie jakość. Dla mnie natomiast – wprost przeciwnie.\nOpublikowano 13.02.2013 Autor: Kira\nOprócz słowa „konkubinat” jest jeszcze jedno, odbierane zwykle bardzo negatywnie, ale dla mnie brzmiące nader atrakcyjnie. Tym słowem jest: odmieniec.\nDlaczego podoba mi się to określenie? Odpowiem przewrotnie: z tego samego powodu, dla którego pan Cejrowski nazywa siebie samego moherem lub katolem. Nie pierwszy i nie ostatni raz słowo mające dla większość niemile konotacje, staje się dla mniejszości niemal komplementem. Wystarczy bowiem popatrzeć na tę większość – i już człowiekowi zbiera się na… smutek.\nOczywiście nie każde odstępstwo do normy mi się podoba. Z pewnością nie gardzę zdrowiem psychicznym (rozumianym jako brak zaburzeń w postrzeganiu rzeczywistości) czy fizycznym. Jeśli jednak odmienność wiąże się z olewaniem utartych schematów, z byciem dziwakiem, podążaniem „własną ścieżką” – jestem nią niemal zawsze zauroczona. Czy zauroczona oznacza zachwycona? Niekoniecznie. „Odmieńcy” po prostu mnie… fascynują. A już na pewno wywołują przyjemniejsze skojarzenia niż miernoty powtarzające bezmyślnie: „Normalność! Normalność!” Bo normalność jest dobra, owszem, ale tylko kiedy chodzi o prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Normalność rozumiana jako bycie takim, jak większość społeczeństwa, brzydzi mnie od niemal dwudziestu lat.\n(Gwoli sprawiedliwości dodam, że równie żałosne dla mnie podejmowanie wysiłków, by się koniecznie od społeczeństwa różnić. Szanuję ludzi, którzy żyją „po swojemu”. Czy żyją na marginesie społeczeństwa czy w jego centrum; czy się ze swoim nonkonformizmem kryją czy też ujawniają go światu; czy są przeciętni czy niezwykli – ważne, że mają odwagę realizować własny pomysł na życie.)\nNa szczęście żyjemy w czasach, kiedy – pomimo usilnej propagandy, żeby być lubianym, popularnym i „normalnym” – indywidualizm ma się lepiej niż kiedykolwiek wcześniej. W tzw. cywilizowanych krajach nie prześladuje się już czarownic, samozwańczych uzdrowicieli, autystyków, odludków czy dziwaków. Ciągle jednak wzbudzają nasze zainteresowanie – i słusznie. Warto pamiętać, że odmienność nie jest sama w sobie ani dobra, ani zła. Nie należy ani potępiać ani akceptować wszystkiego, co nie pasuje do naszej wizji tzw. normalności.\nDla kogoś, kto – podobnie jak ja – interesuje się odmiennością, dziwactwami, łamaniem norm, etc, ciekawą produkcją może okazać się „Tabu”. Program ten jest emitowany w nocy na National Geographic HD. Przedstawia całą galerię osób (lub grup), które wyróżniają się w znacznym stopniu poprzez – no właśnie – łamanie jakiegoś tabu. Omawiane są (między innymi):\n– nietypowe upodobania (okaleczanie swojego ciała, przebieranie się za superbohaterów lub zwierzęta, zbieranie dziwnych przedmiotów)\n– alternatywny styl życia (żywienie się wybieranymi ze śmietnika owocami lub zabitymi przy drodze zwierzętami, branie udziału w szokujących rytuałach)\n– łamanie uniwersalnych zasad regulujących relacje międzyludzkie (osobliwe zachowania seksualne, niemal całodobowe udawanie psa, akceptacja prostytucji partnerki)\n– nielegalne praktyki (tzw. medycyna ludowa, narkomania, brutalne walki)\n– nietypowe życie „duchowe” (dziwaczne praktyki religijne, szukanie kontaktu z duchami)\n– zaburzenia psychiczne (uporczywa chęć odcięcia zdrowej kończyny, rozmaite natręctwa, chorobliwe zbieractwo)\n– choroby i fizyczne upośledzenia (straszliwe poparzenia, choroby zniekształcające twarz, potworna otyłość)\n– zachowania zupełnie normalne w danej społeczności, lecz tabu z punktu widzenia „człowieka Zachodu” (seks nastolatków, szamanizm, surowe przestrzeganie społecznej hierarchii)\nOdmienność bohaterów jest czasem ich dobrowolnym wyborem, a czasem została im narzucona przez naturę lub zły los; bywa źródłem radości lub cierpienia; jest ukrywana lub eksponowana; potępiana lub akceptowana. Zwykle nieszkodliwa dla społeczeństwa, chociaż… hmm, wszystko zależy od punktu widzenia. Dziwactwo dziwactwu nierówne. Pokazywanie się w miejscach publicznych w obcisłym kostiumie zakrywającym całe ciało łącznie z twarzą nikomu raczej nie zaszkodzi; podobnie jak współżycie z wieloma partnerami czy stosowanie podejrzanych medykamentów – odbije się to przede wszystkim na zdrowiu samego „odmieńca”. Ale już robienie z własnego domu śmierdzącego śmietnika czy schroniska dla setek zwierząt całkiem słusznie spotyka się z potępieniem ze strony lokalnej społeczności oraz interwencją władz.\nJeden z odcinków traktował o czymś, co ostatnio było przedmiotem burzliwych dyskusji w polskim Internecie: zmianie płci. Pokazane były sylwetki kilku osób, które albo poddały się operacji i przeszły całkowicie na „drugą stronę”, albo zmieniły swoje ciało tylko częściowo. W przelocie mignęła osoba, która uważa się za pozbawioną płci (jako pierwsza w Australii otrzymała dowód, w której jej płeć została opisana jako X). Program trochę mnie nudził, gdyż dla mnie tego typu przypadki nie są wystarczająco osobliwe. O niezgodności płci mózgu z płcią biologiczną (definiowaną przede wszystkim przez chromosomy XX lub XY) słyszałam już dawno i żadna to dla mnie kontrowersja. Poleciłabym jednak ten odcinek ludziom, których szokuje przypadek pani Anny Grodzkiej. ;)\nDla niektórych brak identyfikacji z własną płcią jest oznaką poważnych zaburzeń psychicznych. A zaburzenia trzeba leczyć, a nie dostosować do nich rzeczywistość – twierdzą. Niestety, nie istnieje skuteczna kuracja dla transseksualistów. Dla pana Bęgowskiego jedynym ratunkiem przez życiem pełnym cierpienia było przedzierzgnięcie się w panią Grodzką. A że pani Grodzka nie wygląda jak „typowa” kobieta? Że ciągle ma ten nieszczęsny Y? Fakt. Tylko co z tego? Dla kogo właściwie chromosomy są problemem – dla niej czy dla krytyków takich jak ona (on)? Jeśli biologiczny mężczyzna czuje się kobietą lub biologiczna kobieta mężczyzną, to chromosomy są dla niego/niej najmniejszym problemem. Prawdziwym wyzwaniem, z którym ktoś taki musi się mierzyć każdego dnia, jest jego ciało. To ciało, które widzi i czuje, które jest mu obce, a nawet nienawistne. Mężczyzna uwięziony w ciele kobiety nie marzy o chromosomach XY, tylko o penisie, jądrach i zaroście. Kobieta z kolei nie będzie się zamartwiać brakiem dwóch iksów, gdyż śnią się jej po nocach piersi i wagina. Jeśli można uszczęśliwić człowieka modyfikacją jego drugorzędnych i trzeciorzędnych cech płciowych, to czemu tego nie zrobić? Ci ludzie nie mają nic do stracenia. No, prawie nic. Bo jednak ostracyzm boli.\nMoże i pani Grodzka faktycznie nie jest tak do końca „panią”. Ale i tak jest BARDZIEJ kobietą, niż czciciele „cywilizacji białego człowieka” chrześcijanami. To taka drobna złośliwość z mojej strony: jeśli cenisz królestwo ziemskie bardziej niż niebieskie, jeśli ludzie o odmiennych kolorze skóry nie są Twoimi bliźnimi tak samo, jak Twoi rodacy, jeśli interes Twojego kraju jest dla Ciebie ważniejszy niż moralność i wierność zasadom Chrystusa – to NIE jesteś chrześcijaninem i basta. Kieruję to do wszystkich, którzy wiedzą lepiej, kim jest Anna Grodzka, od samej zainteresowanej. ;)\nZnacie jakichś odmieńców? Lubicie ich czy wprost przeciwnie? A może was przerażają? ;)\nPaństwo – żywicielem każdej ubogiej rodziny?\nOpublikowano 06.02.2013 Autor: Kira\nMam dość konkretny pogląd na kwestię ingerencji państwa w sprawy rodziny. Napisałam kiedyś, że „nigdy, przenigdy nie poprę ingerencji państwa w rodziny stworzone przez rodziców homoseksualnych (biologicznych!), samotnych, biednych, niepełnosprawnych czy nawet małoletnich. Bo jeśli 15-latka chce i umie odpowiednio się opiekować swoim maleństwem, to nadzór państwa jest niepotrzebny. Dziecko można odebrać rodzicom wyłącznie wtedy, gdy jest ono przez nich fizycznie bądź psychicznie maltretowane, zaniedbywane w stopniu zagrażającym jego życiu lub zdrowiu lub gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jego życie lub zdrowie jest zagrożone.”\nI oto wczoraj natknęłam się na Frondzie na następujący artykuł: Sąd odebrał dziecko rodzicom bo ci nie mają… pieniędzy!\nZ początku ogarnął mnie ogromny smutek. Utrata dziecka jest dla niemal wszystkich rodziców ogromnym nieszczęściem. (Piszę „niemal”, gdyż trafiają się czasem zwyrodnialcy.) A jeszcze stracić dziecko z takiego powodu… Ale potem pomyślałam: czy można było postąpić inaczej? Ci młodzi ludzie żyją w prawdziwej nędzy. W nędzy upadlającej, wyniszczającej człowieka, wiodącej do kalectwa, a może nawet śmierci. Żaden będący przy zdrowych zmysłach człowiek nie porówna tego akurat przypadku do skandalicznego odbierania dzieci z powodu przekonań czy braku łazienki w domu. Czegóż zatem domaga się jazgocząca pod tym artykułem prawica? Interwencji państwa? No proszę! Jak trwoga, to do… wroga. Bo przecież państwo jest dla prawicy wrogiem, nieprawdaż? A już obecne państwo – w szczególności. I oto nagle prokapitalistyczna prawica dostaje piany na pysku, bo… państwo nie pomogło! Albo raczej – nie pomogło tak, jakby sobie tego prawicowcy życzyli.\nCóż za obrzydliwa, żałosna hipokryzja. Teraz widzę, że dobrze robię, trzymając się z daleka od prawicy, lewicy, „konserwy”, „postępaków” tudzież wszelkiej innej hałastry, która zamiast myśleć samodzielnie, łyka debilne hasełka niczym wygłodniały pelikan ryby, a kiedy natrafia na prawdziwy życiowy problem, dostaje sraczki ze strachu. Ja natomiast mogę bez cienia zażenowania głosić poglądy, którzy brzmią następująco: Państwo powinno troszczyć się o katowane, porzucone oraz zaniedbane dzieci. To samo dotyczy ludzi starych i kalekich. Z całą pewnością natomiast nie powinno się troszczyć o każdego. Nie przemawia do mnie idea odgórnej pomocy dla wszystkich bezrobotnych, biednych, wykluczonych czy odrzuconych.\nMając takie poglądy nie mogę uznać tej konkretnej ingerencji państwa za niesłuszną. Choremu dziecku ewidentnie działa się krzywda, której trzeba było jakoś zaradzić. Jeśli ktoś uważa, że niemowlę powinno koniecznie wrócić do rodziców, to proponuję, żeby – zamiast skamleć na wzór marzących o hiperopiekuńczym państwie lewicowych owieczek – zorganizował wśród osób o podobnych zapatrywaniach zbiórkę pieniędzy, które pomogłyby ubogiej parze wydźwignąć się z nędzy. Z pewnością nie wystarczy zapewnić pokarm i lekarstwa samemu dziecku. Czy bowiem przymierający głodem ludzie są w stanie zapewnić niemowlęciu (choćby i zdrowemu) właściwą opiekę?\nNaprawdę chciałabym, że ci młodzi, poszkodowani przez los ludzie odzyskali swojego synka. Ale dopiero, gdy wyjdą na prostą. Bo na morzenie dziecka głodem mojej zgody nie ma, choćby się cała durna polska „konserwa” zapluła ze złości.\nPolemizując z rzeczywistością\nOpublikowano 04.02.2013 Autor: Kira\nPo Ziemi chodzi całkiem sporo ludzi, którzy mają wyryty w mózgu jedynie słuszny przepis na życie i serwują go każdemu rozmówcy, nie zważając na doświadczenia i poglądy owego. Powinnam się do tego przyzwyczaić, ale ciągle jakoś nie mogę. Nie chodzi tutaj o skrajną odmienność zapatrywań – w końcu nikt nie musi się ze mną zgadzać. Jeśli ktoś uważa, że postępuję głupio, niemoralnie, dziwacznie, to niech to napisze. Na pewno nie wyrażę skruchy, ale i nie zbanuję. ;) Nie rajcuje mnie jednomyślność światopoglądowa. Może dlatego, że nie odczuwam potrzeby bycia „normalną”, czyli taką, jak wszyscy?\nO ile jednak poglądy można mieć dowolne, o tyle przeinaczanie faktów mocno mnie razi. Nie ma nic złego w tym, że – przedstawiając własny punkt widzenia – pytamy, dociekamy, podważamy, odrzucamy czy nawet szydzimy. Na tym właśnie polega dyskusja. Kiedy jednak wchodzimy w rolę sędziów cudzego życia, to warto się pilnować, by nie przekroczyć granicy śmieszności. Można oceniać rzeczywistość według własnych kryteriów, proszę bardzo, ale najpierw wypadałoby tę rzeczywistość poznać. Gruntownie, a nie pobieżnie. Pół biedy, jeśli oceniamy moralność czyjegoś zachowania – w tych sprawach nigdy nie było i nie będzie możliwości dokonania obiektywnego osądu. Co jednak, jeśli taki obiektywny osąd jest jak najbardziej możliwy? Czy jest słuszną rzeczą wykazywać ślepotę na fakty i mówić lub pisać bzdury, które co prawda pasują do naszego światopoglądu, ale już do rzeczywistości – w żadnym razie?\nPrzykładowo: jeśli ktoś uporczywie twierdzi, że związki nieformalne to oznaka braku miłości i odpowiedzialności, a związki formalne – wręcz przeciwnie, to ja mu serdecznie współczuję, albowiem dał sobie założyć (pewnie w dzieciństwie) opaskę na oczy, której za nic nie chce ściągnąć. Poglądy poglądami, ale nie wciskajmy dorosłym ludziom kitu. Kto ma oczy do patrzenia, uszy do słuchania, a głowę nie tylko do ozdoby, będzie umiał (samodzielnie) porównać małżeństwa z konkubinatami i wyciągnąć odpowiednie wnioski. Argument, że małżeństwo „chroni kobietę”, byłby dobry sto lat temu. Wysyp nieformalnych związków w dzisiejszych czasach jest efektem potężnych zmian, jakie zaszły w prawie i obyczajowości. Zmiany te dały kobietom więcej wolności, ale narzuciły też konieczność wzięcia odpowiedzialności za własne wybory. Nie każdej pani się to podoba. Ja się mogę cieszyć, że dzisiaj już nikt nie ma prawa mi dyktować, jak mam żyć, ale dla wielu kobiet jest to krok w tył. W końcu wygodniej jest, kiedy decyduje za nas obyczaj, rodzina, tradycja czy wreszcie – prawo. Wygodniej jest… nie myśleć. ;)\nA wracając do ślubu – nie można zapominać o tym, że dla osób wierzących jest on sakramentem. Dla niewierzących natomiast jest zwykłą umową, która legalizuje ich pożycie seksualne. Pytanie brzmi: czy je uwzniośla? Oczywiście, że nie. Owszem, dla ludzi wychowanych w szacunku dla tzw. tradycji ma spore znaczenie. Ale że nie każda para przejmuje się tzw. tradycją, to i nie ma sensu pchać się na siłę przed urzędnika.\nNo i jeszcze – seks. Czy kobieta robi facetowi łaskę, że go uprawia? Jeśli tak, to jest głupia. A jeśli oddaje się za jakąkolwiek gratyfikację (kasa, przysługa, ochrona, papierek w urzędzie), to… kim jest? ;)\nNie, żebym takimi paniami gardziła. Skąd. Ale wydaje mi się, że najlepiej jest uprawiać seks z miłości i/lub żądzy. Oczywiście jest to mój subiektywny pogląd.


Uzasadnienie o dozór elektroniczny gdy skazany przebywa w zakładzie karnym - Dozór Elektroniczny\nWe wcześniejszym artykule omówiono jak powinno wyglądać uzasadnienie wniosku o dozór elektroniczny dla skazanego, który jeszcze nie podjął wykonania kary pozbawienia wolności, a co z osobami, które już są w zakładzie karnym? Czy dla nich są inne przesłanki do rozpatrzenia podania o dozór elektroniczny? Poniżej przedstawiam odpowiedź.\nArt. 43la kodeksu karnego wykonawczego stanowi o warunkach zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego. W paragrafie pierwszym mówi on o ogólnych przesłankach, które muszą być spełnione łącznie aby dozór mógł być wzięty pod uwagę – opisałam je w artykule ,,Czym jest dozór elektroniczny”. Paragraf drugi wymienionego artykułu odnosi się do kolejnych przesłanek jakie muszą spełnić osoby skazane ale nie wykonujące jeszcze kary pozbawienia wolności – opisane zostały w artykule ,,Uzasadnienie skazanego o dozór elektroniczny, w sytuacji gdy nie rozpoczął wykonywania kary w zakładzie karnym”. Paragraf trzeci odnosi się natomiast do skazanego, który znajduje się już w zakładzie karnym. Skazani przebywający w zakładzie karnym we wniosku o dozór elektroniczny musza uzasadnić inne przesłanki niż skazani, którzy jeszcze nie zostali pozbawieni wolności.\nart. 43la § 3 stanowi, że skazanemu, który rozpoczął już odbywanie kary w zakładzie karnym, można udzielić zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego pozostałej części kary, jeżeli za udzieleniem zezwolenia przemawiają dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego.\nCo należy rozumieć za przesłankami dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego? Już wyjaśniam poniżej.\nSąd po pierwsze będzie badał jak skazany zachowywał się od dnia zamknięcia go w zakładzie karnym od dnia przeprowadzenia posiedzenia o udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Tutaj ważna będzie opinia dyrektora zakładu karnego. W opinii będzie wydana ocena z przebiegu odbywania kary pozbawienia wolności. Brane będą pod uwagę przesłanki: czy skazany należy do tak zwanej grupy grypsującej, jakie ma relacje ze współosadzonymi, czy uczestniczy w popkulturze przestępczej, czy aktywnie uczestniczy w procesie resocjalizacji, czy uczestniczy w zajęciach kulturalno-oświatowych, czy utrzymuje kontakt z rodziną.\nDla oceny sądu ważny także będzie dotychczasowy sposób życia skazanego np. czy ma rodzinę na utrzymaniu, czy pracował, czy płacił regularnie alimenty, jego zachowanie względem osób bliskich, czy opiekował się chorym członkiem rodziny itd. Tutaj z pewnością ważna będzie opinia środowiskowa.\nWszystkie mocne atuty trzeba uwypuklić i podać sądowi. Jeśli po osadzeniu skazanego stan majątkowy rodziny znacznie się pogorszył – niech poinformuje o tym sąd. Jeśli żona, mama lub inna bliska osoba zachorowała i potrzebuje pomocy skazanego, też niech o tym wspomni we wniosku i da jako główny powód uzasadnienia.\nDla skazanego posiedzenie w przedmiocie zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego odbywa się w zakładzie karnym, w którym odsiaduje wyrok. Sąd penitencjarny wysłuchuje przedstawiciela administracji zakładu karnego co do celowości udzielenia zezwolenia. Udział prokuratora w takim posiedzeniu jest obowiązkowy.\nJeśli jesteś niepewny czy niektóre okoliczności mogą być zawarte we wniosku, zadzwoń: 603 998 091, a ja Tobie doradzę.


Zwroty i wymiana - Scandi Poster\nZwroty i wymiana plakatów w sklepie Scandi Poster jest prosta i szybka. Bez problemu możesz zwrócić bądź wymienić zakupiony u nas produkt.\nAby cała procedura przebiegła sprawnie warto pamiętać o kilku zasadach, które przedstawiamy poniżej.\nZmieniłaś/eś koncepcję wystroju wnętrza? A może po prostu nie podoba Ci się zakupiony plakat?\nNie ważne co jest przyczyną zwrotu, my bez problemu przyjmiemy go z powrotem. Na zwrot czekamy 14 dni kalendarzowych od daty zakupu. Pamiętaj, aby zwracane plakaty nie nosiły oznak użytkowania, zabrudzeń, albo uszkodzeń, gdyż w tej sytuacji możesz zostać obciążony rekompensatą za zmniejszenie wartości plakatu ponad czynności potrzebne do oceny czy plakat zatrzymać, tj. testowanie.\nDlatego jeżeli czujesz, że po zakupie prawdopodobnie będziesz chciał/a zwrócić do nas produkt, na wszelki wypadek zachowaj opakowanie, w którym otrzymałaś/eś od nas przesyłkę. Nasze opakowania są gwarancją zwrotu przesyłki bez jej uszkodzenia. Polecamy zachować nie tylko karton, ale również wypełnienie ochronne.\nPragniemy przypomnieć, że nie ma możliwości zwrotu produktów personalizowanych lub wykonanych na indywidualne zamówienie.\nNapisz do nas na czacie lub mailowo na adres zwroty@scandiposter.pl krótką informację o chęci zwrotu. Nie musisz czekać na naszą odpowiedź, ale na wszelki wypadek udzielimy Ci mailowo jeszcze raz informacji o sposobie zwrotu.\nWydrukuj, wypełnij i dołącz do zwracanej przesyłki formularz zwrotu dostępy tutaj: Formularz zwrotu produktów\nFormularz pomoże nam zidentyfikować Twoją przesyłkę, a tym samym przyspieszyć procedurę zwrócenia Ci poniesionych kosztów. Jeżeli nie masz możliwości wydrukowania formularza - nic nie szkodzi! Poinformuj nas o tym pisząc maila na adres zwroty@scandiposter.pl\nZapakuj starannie zwracany produkt nie zapominając o dołączonej folii ochronnej wraz z formularzem zwrotu, a następnie wyślij Pocztą Polską na adres:\nAnna Drezner-Gajak, ul. Zakładowa 13/25, 50-231 Wrocław\nJeżeli chcesz możesz również odesłać do nas produkt paczkomatem. Wyślij swój zwrot do paczkomatu WRO30N i podaj nasz numer telefonu 724455588\nNależność zostanie zwrócona w ciągu 14 dni roboczych tą samą drogą płatności jaką wybrałeś podczas składania u nas zamówienia. Wszystkie koszty przesyłki leżą po Twojej stronie, natomiast my zwracamy należność jedynie za zwracany produkt.\nPlakat, który kupiłeś jest za duży bądź za mały? A może spodobał Ci się jakiś inny?\nMy to doskonale rozumiemy! Procedura wymiany plakatu jest banalnie prosta! Na wymianę produktu dajemy Ci 14 dni kalendarzowych od daty zakupu. Pamiętaj, aby wymieniane plakaty nie nosiły oznak użytkowania, zabrudzeń, albo uszkodzeń, gdyż w tej sytuacji możesz zostać obciążony rekompensatą za zmniejszenie wartości plakatu ponad czynności potrzebne do oceny czy plakat zatrzymać, tj. testowanie.\nDlatego jeżeli czujesz, że po zakupie prawdopodobnie będziesz chciał/a wymienić nasz produkt na inny, na wszelki wypadek zachowaj opakowanie, w którym otrzymałaś/eś od nas przesyłkę. Nasze opakowania są gwarancją wymiany przesyłki bez jej uszkodzenia. Polecamy zachować nie tylko karton, ale również wypełnienie ochronne.\nNapisz do nas na czacie lub mailowo na adres info@scandiposter.pl krótką informację o chęci wymiany. Wymiana to nic innego jak zwrot zakupionych produktów i kupno nowych!\nWydrukuj, wypełnij i dołącz do zwracanej (zwracanej) przesyłki formularz zwrotu dostępy tutaj: Formularz zwrotu produktów\nFormularz pomoże nam zidentyfikować Twoją przesyłkę, a tym samym przyspieszyć procedurę zwrócenia Ci poniesionych kosztów. Jeżeli nie masz możliwości wydrukowania formularza - nic nie szkodzi! Poinformuj nas o tym pisząc maila na adres info@scandiposter.pl\nZrób nowe zakupy, wybierając odpowiedni wzór i rozmiar plakatu. Opłać zamówienie.\nNależność za wymieniony i odesłany do nas produkt zostanie zwrócona w ciągu 14 dni roboczych tą samą drogą płatności jaką wybrałeś podczas składania u nas pierwszego zamówienia. Wszystkie koszty przesyłki leżą po Twojej stronie, natomiast my zwracamy należność jedynie za wymieniany produkt.


Mój Blog: Wyróżnienia:)\nDziękuję za życzenia wszystkim:) To bardzo miłe. Dzieciaki już lepiej, choć młodszy nadal cierpiący, ale udaje mi się już coś przemycić do jedzenia i namówić do picia.Co za syf ten wirus, mówię Wam, cała malutka buzia w środku w takich rankach:( Przez 3 dni zjadł tyle co czasem na śniadanie , więcej wypił ale też malutko.\nA teraz coś, czego nie zrobiłam wcześniej. Mianowicie dostałam wyróżnienia od dwóch Kochanych Dziewczyn, za co bardzo im dziękuję:) Zabawa zabawą, ale jak już wspomniałam przy innej okazji, najmilsze jest to, ze ktoś o nas myśli:)Wyróżnienie dostałam od niesamowitej Ani, która częstuje nas pięknymi zdjęciami siebie i miejsca w którym mieszka, a także kawałkiem świata zupełnie innego niż nasz oraz od równie niesamowitej Agnieszki, nazywanej przeze mnie Fioletową Agnieszką, której mądre posty trafiają w samo serce, a ona na dodatek okrasza je interesującymi zdjęciami oraz własnym wizerunkiem w fajnych ciuszkach:) Teraz powinnam napisać 7 rzeczy o sobie, ale nawet nie wiem co .Jednak przekażę wyróżnienie osobom, które wg mnie zasługują a jeszcze ich nie znałam, lub nie doceniałam przy poprzednim wyróżnieniu:)\n1.Ania-do której uśmiechnął się Richard Gere, i która lata z aparatem po ulicy i robi ludziom zdjecia-że jeszcze jej nie złapali to cud:)Albo szybko biega:)Druga wspaniała rzecz, jaką robi Ania to filcowe cuda do ubrania-sama bym chciała takie mieć.\n2. Kasia-która dziubie śliczne małe uprzyjemniacze czasu, oraz szyje piękne ubrania dla siebie.Wygrałam u niej słodką sówkę, i już nie mogę się doczekać aby ja zaprezentować, ale to musi być specjalna prezentacja, więc czeka na swój czas:)\n3. Ania znów-za skromność i podskoki w deszczu:)I za dzielenie się holenderskim życiem:)Za coś ujmującego, czego nie da się określić tak ot.\n4. Angua-za styl, który mi się bardzo podoba, a który gdzieś kiedyś po drodze zgubiłam i nie umiem go odnaleźć i za niesamowite, piękne zdjecia przyrody, tak piękne ze aż chce mi się biegać po lesie, który pokazuje:)\nJeśli macie ochotę-wklejcie sobie ten miły znaczek:) Jeśli macie ochotę-napiszcie coś o sobie. Jeśli macie ochotę-przekażcie je komuś:)\nPozdrawiam, wracam do małych urwipołciów:)\nAutor: Fabryka Małych Rzeczy o 13:23\nAnonimowy 26 października 2012 17:58\nDziękuje ci bardzo, tak fajnie napisałaś :] Po cięzki dniu miło jest przeczytać takie słowa :]\nAnonimowy 29 października 2012 07:17\nzmieniłam adres na: annamfashion.blogspot.com\nannavictoria 27 października 2012 03:09\nJa sie ciesze, ze juz sie lepiej czujecie :)i ze mialas sile cos napisac. Serdecznie dziekuje za przemile slowa i zycze ci kochana milego weekendu. Ja juz cala podekscytowana, bo jutro wybieram sie do duzego centra hadlowego :).\nAngua 27 października 2012 14:49\nDziękuję za wyróżnienie i miłe słowa - o sobie już pisałam, ale postaram się coś znów skrobnąć\nŻyczę zdrówka małemu :) my właśnie wyszliśmy z choroby wszyscy troje.\nanka slomka 27 października 2012 15:03\nDzieki Dzoanko za wyroznienie!!!! Jestes kochana. Zdrowka zycze dla Ciebie i dzieciaczkow! Pozdrawiam.Anka\nAva Valk 28 października 2012 23:38\nDżoena 30 października 2012 15:32\nDżoena 29 października 2012 07:19\nKochane, same sobie zasłużyłyście abym Was tu wypomniała. To Wasza "wina":)\nasiunia 29 października 2012 15:11\nTak sobie myślę, że może tak mocno suchą skórę masz bo mało pijesz wody i innych napojów? Może powinnaś pić dużo więcej wody?\nJa też tak miałam, zaczęłam więcej pić i moja skóra zrobiła się dużo, dużo lepsza!\nLubię szminki z L'oreala i kiedyś by oszczędzić zamawiałam je na allegro :D\nDzięki Asiu, muszę więcej pić w takim razie. Kiedyś się przyzwyczaiłam do popijania wody non stop a teraz znowu mi się nie chce chłeptać.\nBut, jaki jest-każdy widzi...\nKarty Vipowskie, Członkowskie i Newslettery\nFirmoo Sunglasses In The Rain


Time and Chance - Sharon Kay Penman (268260) - Lubimyczytać.pl\npenman sharon kay plantageneci Anglia\nThe long-awaited sequel to Sharon Kay Penman's acclaimed novel When Christ and His Saints Slept, Time and Chance recounts the tempestuous marriage of Eleanor of Aquitaine and Henry II in a magnificent story of love, power, ambition-and betrayal. He was nineteen when they married, she eleven years his senior, newly divorced from the King of France. She was beautiful, headstrong, intelligent,...\nźródło opisu: http://www.sharonkaypenman.com/book_page.asp?ISBN=0399147853\nźródło okładki: http://www.sharonkaypenman.com/book_page.asp?ISBN=0399147853\nIwona | 2015-10-21\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, English, E-book, Historia Anglii, Historia Francji, Literatura amerykańska, 2015, 🔹A: Penman, Z historią w tle\nDoskonała lekcja historii. Barwna, pełna życia, ze wspaniale nakreślonymi bohaterami. Bardzo wciągająca (poza końcówką, która była według mnie zbyt rozwlekła), przykuwa uwagę i inspiruje do poszukiwań: jak to w końcu było z tym męczennikiem Thomasem Becketem i dlaczego tak pięknie zapowiadające się małżeństwo Henryka II i charyzmatycznej Eleonory Akwitańskiej, prowadzi do dramatycznego finału?\nDruga część cyklu autorstwa wspaniałej amerykańskiej twórczyni powieści historycznych Sharon Kay Penman, opisującego początki dynastii Plantagenetów w Anglii skupia się na panowaniu Henryka II, jego narastającym konflikcie z arcybiskupem Canterbury, Becketem i powolnym oddalaniu się od siebie królewskiej pary. Trudno było przypuszczać, że miłość Henryka i Eleonory, będąca pięknym zwieńczeniem „When Christ and His Saints Slept”, przybierze takie oblicze w drugim tomie, a przecież wszystko co najgorsze jeszcze przed nimi i zostanie opisane dopiero w trzecim tomie. Z dużym zainteresowaniem...\nDruga część cyklu autorstwa wspaniałej amerykańskiej twórczyni powieści historycznych Sharon Kay Penman, opisującego początki dynastii Plantagenetów w Anglii skupia się na panowaniu Henryka II, jego narastającym konflikcie z arcybiskupem Canterbury, Becketem i powolnym oddalaniu się od siebie królewskiej pary. Trudno było przypuszczać, że miłość Henryka i Eleonory, będąca pięknym zwieńczeniem „When Christ and His Saints Slept”, przybierze takie oblicze w drugim tomie, a przecież wszystko co najgorsze jeszcze przed nimi i zostanie opisane dopiero w trzecim tomie. Z dużym zainteresowaniem czytałam o wypalającej się miłości głównych bohaterów, jak i o tym co stało się z przyjaźnią króla i Thomasa, jego kanclerza, późniejszego arcybiskupa, brutalnie zamordowanego w katedrze w Canterbury. Wielkie zaufanie, przyjaźń bez zastrzeżeń kończą się nieoczekiwanie w momencie objęcia przez Becketa nowego stanowiska. Nie ukrywam, że w tym konflikcie króla z Becketem, współczułam Henrykowi i zdecydowanie go popierałam. A przecież Henryk nie ustępował Thomasowi w okazywaniu dumy, uporu, zaciętości, nienawiści. Henryk w ogóle nie jest tu przedstawiony jako osoba bez skazy, wręcz przeciwnie. Jest pełen wad, krzywdzi bliskie osoby, wpada w ataki wściekłości nie do pokonania, ale jest przede wszystkim prawdziwym człowiekiem, co jest dużą zasługą autorki. Inny jest Becket, budzi niechętne uczucia, tylko z rzadka współczucie, jak na przykład w chwili śmierci i tuż po niej, kiedy jego obnażone, wycieńczone ciało nosi ślady bestialskiego zabójstwa, jak i wcześniej zadanych ran spowodowanych samobiczowaniem czy robactwem gnieżdżącym się we włosiennicy. Scena naprawdę obrzydliwa, tym bardziej, że zbiera się tłum chcący zdobyć relikwie człowieka już w chwili śmierci uznanego za świętego. Trzy dni później ma miejsce pierwszy cud…\nSharon Kay Penman pisze naprawdę dobrze, pięknym językiem, z pełnym wyczuciem epoki, popartym pasją i badaniami. Przybliża historię w sposób niezwykle zajmujący. Zapewne nie jest ta książka jej szczytowym osiągnięciem, jak „The Sunne in Splendour”, ale to wciąż bardzo dobra literatura. Szkoda tylko, że próby wprowadzenia tej autorki na polski rynek zakończyły się kompletnym fiaskiem, bo to, co zrobiło pewne wydawnictwo z książką „Słońce w chwale” sprawiło, że potencjalny czytelnik jej kolejnych książek, czytając tylko jedną trzecią oryginalnej wersji (bez wyjaśnienia, że to tylko pierwsza część, a najlepsze dopiero przed nami), już się zniechęcił i po kolejne tytuły, jeśli tylko zostaną przetłumaczone i wydane, nie sięgnie. Wielka szkoda i wielka strata dla miłośników angielskiego średniowiecza.


Młodzi na rynku pracy w Polsce - działania sektora prywatnego i publicznego - Nestlé Polska S.A. - Centrum Prasowe\nDziś na Politechnice Warszawskiej firma Nestlé, przy udziale Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, zorganizowała debatę nt: „Młodzi na rynku pracy: kto i jak może im pomóc?”. Uczestniczyli w niej przedstawiciele sektora prywatnego i publicznego. Oprócz osób bezpośrednio zaangażowanych w dyskusję, przyciągnęła ona przedstawicieli różnych środowisk – organizacji rządowych, studenckich, przedstawicieli świata nauki oraz biznesu. Okazją do spotkania jest Sojusz dla Młodych (ang. Alliance for YOUth). W jego ramach Nestlé wspólnie ze swoimi partnerami biznesowymi stworzy szanse zatrudnienia dla 100 tys. młodych Europejczyków. „Sojusz dla Młodych” (ang. Alliance for YOUth) jest jednym z czterech filarów rozpisanej na trzy lata Inicjatywy Na Rzecz Zatrudniania Ludzi Młodych – Nestlé needs YOUth.”\n- Jestem dumny, że Nestlé jako pierwsze w sektorze biznesu podjęło się tak dużego wyzwania, jakim jest walka z bezrobociem wśród młodych ludzi, ogłaszając w listopadzie 2013 Inicjatywę Na Rzecz Zatrudniania Ludzi Młodych – Nestlé needs YOUth. Zobowiązaliśmy się do stworzenia szans zatrudnienia dla 20 tys. młodych Europejczyków, w tym w Polsce dla ponad 800. Zdajemy sobie jednak sprawę, że sami nie rozwiążemy problemu społecznego, jakim jest bezrobocie wśród młodych. Dlatego potrzebne są sojusze. Skontaktowaliśmy się zatem z naszymi partnerami biznesowymi oraz przedstawicielami sektora publicznego i zaczęliśmy rozmawiać, jakie działanie możemy razem podjąć, aby walczyć z tym ogólnoeuropejskim problemem. Tak zawiązał się Sojusz dla Młodych (ang. Alliance for YOUth). Jest on zobowiązaniem firm, które uznają, że bezrobocie wśród młodzieży to poważny problem społeczny i ekonomiczny, i chcą współdziałać na rzecz jego rozwiązania. Dziś możemy zaobserwować już pierwsze efekty. Dziękujemy wszystkim, którzy wspierają inicjatywę. Jest ona wciąż otwarta. Można się do niej przyłączyć, do czego gorąco zapraszam wszystkich naszych partnerów w Polsce – mówi Simon Smith, Prezes Nestlé Polska S.A.\nInicjatywę Nestlé popiera Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Prowadząc działania na rzecz wspierania młodych na rynku pracy, MPiPS dobrze rozumie specyfikę problemu, wyzwania stojące przed młodymi jak i konieczność współpracy ponadsektorowej. – Polski Rząd jako jeden z pierwszych w UE opracował Plan realizacji Gwarancji dla Młodych, którego pełne wdrożenie umożliwi wszystkim młodym ludziom udzielenie wsparcia w ciągu 4 miesięcy od zgłoszenia się po pomoc. Uruchomiliśmy dodatkowe wsparcie środkami Funduszu Pracy, oferując młodym ludziom bony stażowe i zatrudnieniowe, środki na wsparcie mobilności przestrzennej, czy pracę subsydiowaną. Ze wsparcia urzędów pracy do końca lipca skorzystało blisko 50 proc. młodych zarejestrowanych w urzędach pracy, a bezrobocie młodych zmniejszyło się z 400 tys. do blisko 300 tys. Wspieramy też przedsiębiorczość młodych. Ale realne wsparcie młodzieży to przede wszystkim nowe miejsca pracy i współpraca sektora publicznego z biznesem. Dlatego popieram przedsięwzięcia biznesu, takie jak Inicjatywa Nestlé Na Rzecz Zatrudniania Ludzi Młodych – Nestlé needs YOUth. Jestem przekonany, że działania dla młodych ludzi organizowane przez firmy przyniosą wymierne korzyści zwiększając szanse na zatrudnienie młodych, a dobra praca dla młodych jest najważniejsza – powiedział Jacek Męcina – Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej.\nKonkluzją spotkania jest konieczność ponadsektorowej współpracy. Biznes musi starać się tworzyć miejsca pracy i praktyk zawodowych dla ludzi młodych, sektor publiczny – wspierać swoimi programami, a sami studenci – wykazywać się inicjatywą i chęcią nauki. Wszyscy uczestnicy zapowiedzieli, że będą kontynuować opracowywanie wspólnych inicjatyw, umożliwiających młodym ludziom rozwój, a także potwierdzili gotowość do prowadzenia porad, warsztatów i szkoleń przygotowujących młodych do wejścia z sukcesem na rynek pracy.\nDebata była okazją do podkreślenia rangi wydarzenia, jakie dziś miało miejsce w szwajcarskiej centrali Nestlé w Vevey. Ogłoszono tam, że 200 partnerów biznesowych firmy, poprzez przyłączenie się do inicjatywy, stworzy szanse zatrudnienia dla 100 tys. młodych Europejczyków. W Polsce, jak w innych europejskich krajach prowadzone są debaty z przedstawicielami rządów na temat sytuacji młodzieży na rynku pracy oraz ogłaszane są ramy współpracy w ramach inicjatywy.\n19,8 kB -pobierz


Poseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 27 maja 2015 roku. - Video z sejmu\nPoseł Adam Abramowicz:\nPanie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy wybrany śmigłowiec spełnia warunki wynikające z przetargu? Pan mówi, że tak, część fachowców mówi, że nie, konkurenci mówią, że nie. Zebrani na sali posłowie także mają wiele wątpliwości. Czy zostaną dotrzymane terminy dostaw? Wiele wątpliwości jest zgłaszanych tutaj, na tej sali.\nMiejsca pracy w Łodzi dopiero powstaną, a miejsca pracy w Mielcu i Świdniku już są i mogą zostać zlikwidowane. W związku z tym pytam pana ministra: Czy zabezpieczył pan odpowiednio ten kontrakt? Czy nie będzie tak jak z autostradami, gdy rząd wybrał wykonawcę, który nie spełnił warunków? To znaczy spełniał warunki, ale potem nie wywiązał się z kontraktu, później go nie wypełnił. Do dzisiaj nie mamy z tego powodu żadnych pieniędzy, ponieważ sprawy są w sądzie. Dlatego jeszcze raz podkreślam, pytam: Jak to jest zabezpieczone, czy jest to zabezpieczone gwarancjami bankowymi, akredytywą w banku i czy pan gwarantuje, że ten kontrakt będzie wykonany albo czy wpłyną pieniądze do polskiego budżetu?\nWicemarszałek Marek Kuchciński:\nPanie marszałku, 2 minuty...\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 27 maja 2015 roku.\nPosiedzenie Sejmu RP nr 93 Informacja bieżąca w sprawie procedury przetargowej na dostawę śmigłowców wielozadaniowych dla Sił Zbrojnych RP oraz skutków rozstrzygnięcia przetargu dla polskiej gospodarki\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 08 lipca 2015 roku.\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 21 lipca 2015 roku.\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 22 lipca 2015 roku.\nPosiedzenie Sejmu RP nr 97 Sprawozdanie Komisji o poselskich projektach ustaw o zmianie ustawy –...\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 05 sierpnia 2015 roku.\nPosiedzenie Sejmu RP nr 98 Wniosek formalny.\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 11 września 2015 roku.\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 25 września 2015 roku.\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 08 października 2015 roku.\nPoseł Adam Abramowicz - Wystąpienie z dnia 09 października 2015 roku.


Kolejki NFZ do gastroenterologa Dziecięcego w woj. kujawsko-pomorskim. Stan na 29.11.2021 | Express Bydgoski\nChcesz dowiedzieć się, jaki jest najbliższy termin do gastroenterologa Dziecięcego na NFZ w województwie kujawsko-pomorskim? Kolejki NFZ do lekarzypotrafią być bardzo długie. Można też zwracać uwagę na dostępne wizyty na NFZ w szpitalu lub innej placówce medycznej, gdzie kolejki NFZ są często krótsze i szybciej można się dostać do specjalisty. Ile czasu (stan na 29.11.2021) trzeba czekać w kolejce do gastroenterologa Dziecięcego na NFZ w województwie kujawsko-pomorskim? Sprawdź nasze zestawienie, z którego dowiesz się, gdzielekarz przyjmuje na NFZ w najbliższym możliwym terminie w Twoim województwie.\nNOWE Wyłączenia prądu w kujawsko-pomorskim. Gdzie 29.11 są planowane wyłączenia prądu, a gdzie awarie?\nGdzie można się spodziewać wyłączenia prądu w kujawsko-pomorskim 29.11? Pokazujemy spis miejsc, w których planowany jest brak prądu w kujawsko-pomorskim. Warto...\nIle jest zaszczepionych mieszkańców w województwie kujawsko-pomorskie? Statystyki szczepień - 29.11.2021


Z okazji Dnia Sołtysa składamy serdeczne życzenia pomyślności w życiu osobistym oraz sukcesów i wytrwałości w pracy na rzecz mieszkańców.Wyrażając uznanie dla Państwa zaangażowania, życzymy dobrej energii i przyjaznych ludzi dookoła, a także satysfakcjonującej współpracy, pełnej wzajemnego szacunku. Przewodniczący Rady Gminy DynówFranciszek Pilip Wójt Gminy DynówWojciech Piech Liczba wyświetleń: 15\nOgłoszenie o wyniku przetargu na sprzedaż Autobusu Setra S 210 RZE L 848 Urząd Gminy w Dynowie, ul. Ks. Ożoga 2, 36-065 Dynów informuje, że w postępowaniu przetargowym na sprzedaż autobusu marki Setra S 210 nr rej. RZE L848, rok produkcji 1989 – prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego ofertowego, ogłoszonym 02.03.2021 roku za najkorzystniejszą uznano ofertę zawierającą […]\nRozpoczęło się przyjmowanie zgłoszeń do największego konkursu kulinarnego dla Kół Gospodyń Wiejskich – „Bitwy Regionów”. Po rocznej przerwie spowodowanej pandemią, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi wraz z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa, zapraszają do rywalizacji w nowej formule. Jury będzie oceniać pomysł na potrawę regionalną oraz jej prezentację w formie krótkiego filmu wideo. W ubiegłych latach […]\nKonkurs literacki – „Są gdzieś okna, które płoną cały czas”\nAutobus SETRA S 210-sprzedaż\nGmina Dynów sprzeda Autobus SETRA S 210 Rok produkcji 1989 poj. / moc silnika 10.880 ccm/ 184 kW Wskazanie drogomierza 1.542.225 km Cena wywoławcza 12.000,00 zł Liczba wyświetleń: 17\n1 marca 2021 r. obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Idea uhonorowania bohaterów podziemia antykomunistycznego została zrealizowana ustawą z 3 lutego 2011 r. Święto przypada w rocznicę stracenia w 1951 roku siedmiu przywódców IV Zarządu Głównego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, kierownictwa ostatniej ogólnopolskiej konspiracji kontynuującej od 1945 roku dzieło Armii Krajowej. Tego dnia w więzieniu […]\nRynek rolny w internecie\nRynek-Rolny.pl to serwis skierowany jest przede wszystkim do rolników, ogrodników i sadowników. To nowoczesny i łatwy sposób sprzedaży i nabycia środków do produkcji rolnej. Giełda skupia miesięcznie ponad 500 000 użytkowników, również z terenu Gminy Dynów. Dzięki niej rolnicy mogą nawiązywać współpracę handlową, sprzedawać i kupować płody rolne. Portal Rynek-Rolny.pl to niezwykle przydatne narzędzie do pracy w nowoczesnym rolnictwie. Szczegółowe informacje […]


wkrÄciÄ do nich za ok.pĂłĹ roku. - Forum Klasy 1b LO Wojkowice\nWysłany: Śro 5:48, 09 Kwi 2014 Temat postu: wkrÄciÄ do nich za ok.pĂłĹ roku.\nprzed jodowaniem dziÄki za informacje [link widoczny dla zalogowanych] trzeba znaleĹşÄ dobrego lekarza, najlepiej endokrynologa- ginekologa, zwykli ginekolodzy najczÄĹciej nie orintujÄ\nPolecam bardzo klinikÄ- nowoczesna, dobre sprzÄty, Ĺwietni specjaliĹci! lbo bede pracowal za nizsza stawke , albo zatrudni innego Polaczka , ludzie nas tu juz jest za duzo ... i jeszcze chci : Ja jestem z moim partnerem w zwiÄ\nzku od dwĂłch lat. Niby okazja jest,ale odwagi jak zawsze brakuje Telefon jakiĹ do Parafii mam .. [link widoczny dla zalogowanych]\nludzie!? to jest masakra.. tylko zoltka i cukier Wiec czytam teraz wasze wypowiedzi i w duchu sobie mysle ze moze akurat tym razem.. Niestac mnie byĹo na tabletki, niestac na utrzymanie ciĹźay, na kolejne dziecko, niestac na usuniÄcie. Moja mama zĹamala noge .Jest juz starsza osoba i jej paznokcie sa bardzo twarde. Cwiczenia i Ĺykany ketonal juz nie pomagajÄ\nBĂłl: [link widoczny dla zalogowanych] Ale byĹo wszystko wpĹacone w dzieĹ zĹoĹźenia tych wszystkich dokumentĂłw\nSpotkaĹam siÄ na innym forum, iĹź komis pobiera opĹatÄ w wysokoĹci 1zĹ na 30dni za wystawienie towaru na sklepie + prowizja od sprzedaĹźy. napisz prosze co to za zabieg ? Nicckk, Aha dodam jeszcze ze cwicze codziennie. opanowali seksbiznes. [link widoczny dla zalogowanych]\nmasz wizytÄ 25?? Moze sie juz poddalam. ale to dopiero w przyszĹoĹci..... U nas dziĹ piÄknie i gorÄ\nco. na bezsennoĹÄ cierpiaĹam bardzo dĹugo i myĹlalam, Ĺźe juĹź nie ma dla mnie ratunku, ale jednak trafiĹam we WrocĹawiu na lekarza ktĂłry zajmuje siÄ leczeniem przy pomocy medycyny naturalnej i on poleciĹ mi rezonator biofotonowy bo jak mi to tĹumaczyĹ, dziÄki niemu zostanie przywrĂłcona harmonia w moim organizmie bo zostaĹ on caĹkowicie rozregulowany i wtedy dopiero wszystko wrĂłci do normy . Czy ten zabieg jest bezpieczny? Mam proĹbÄ.\n3 lata temu jako kelnerka zarabialam 5 funtĂłw na godzinÄ +napiwki. [link widoczny dla zalogowanych] I ciesz sie tymi chwilami z rodzinka!\nMucha jest 1000000000 razy ladniejsza. Natomaist ja nigdzie nie odchodze, tylko niestety nie ma tu chyba z kim dyskutowac, bo od razu po tobie pojada i CiÄ wyzwÄ\nod naganiaczek. ZĹoĹźone pomagajÄ\nw chudniÄciu. Brzuch siÄ zmniejszyĹ Bardzo wierzÄ w te ziĂłĹka.Mam nadziejÄ Ĺźe w koĹcu go pokonam i mĂłj ostatni okrojony [link widoczny dla zalogowanych]\nostatnia proba mĂłj okres trwa 4 dni nie jest bardzo obfity i mnie nic nie boli w trakcie okresu ani przed. speĹnienia marzeĹ, wielu powodĂłw do uĹmiechu i duuuuuuuuuuuuuuuuĹźo zdrĂłwka! NapisaĹam barelioza, ale oczywiĹcie chodzi o BORELIOZÄ / kleszcze/ mam pytanie do was dziewczyny moze wy bedziecie znaly odpowiedz na moje pytanie, bo nietstey ginekolog ktory przepisal mi lek gynalgin nie potrafil odpowiedziec na moje pytanie. Zegarki sa faktycznie Ĺadne, ale te ciuszki nie za baudzo ludzie, fajnie ze piszecie o swoich przyapdkach, o tym co WAM lekarz poradzil itp.\nA najfajniejszy byĹ masaĹź gĹowy ...gratis !!! [link widoczny dla zalogowanych] polega-technologia-lllt/.\nodrastaÄ, bo przecieĹź jakaĹ przyczyna musi byÄ skoro siÄ pojawiĹy. [link widoczny dla zalogowanych] Do MichaĹka:\nWitam wszystkie krÄcioĹi Ja mzwlekaĹam a byĹo by juz po wszystkim a tak to jeszcze musze czekac... w allegro wpisaĹem penis i wyskoczy gdzies tam ta maĹÄ. Tylko tu.U mnie.Bedac wsrod rodziny,znajomych,w pracy gdzie powinnam czuc siÄ najlepiej,czuje siÄ zle.Ciagle oceniana,obserwowana.Slysze wyrzuty w glosach,czuje na sobie karcace spojrzenia. PorĂłwnywanie jej do tandetnej dody, to gruba przesada. [link widoczny dla zalogowanych]\nJa nie wiem jak wy to robicie,ale ja sie nie umiem zapchac ta zupka. ale z drugiej strony uczucie gĹodu zniknÄĹo do wÄgli mnie nie ciÄ\ngnie, no moĹźe ta kosteczka czeko ale to nawet nie jest kaĹźdego dnia. Nie mogĹam Ĺźadnym sposobem siÄ zmobilizowaÄ i dlatago pojawiĹa siÄ bulimia Pozdrawiam SkĹadniki: Czy w czasie gĹowdĂłwki sÄ\nwskazane codzienne Äwiczenia? Podobno normalna sprawa..