03:42 poniedziałek, 17 czerwca 2019\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 20:12\nTe skany mozna za grosze kupic, bez fatygowania sie. Swego czasu chodziły po 3 zlote od rolki. Na forum jest mnostwo wtajemniczonych, pokieruja gdzie trzeba.\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 20:22\nJestem zainteresowany. Jakieś namiary można prosić?\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 20:37\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 22:08\nSkoro tak polecasz, to może jeszcze opowiedz skąd tamten człowiek ma/miał te skany i całej dyskusji jaka przetoczyła się o tym w świecie geneo...\nNie polecam szukania takiego dostępu do tych ksiąg.\nTemat postu: Wysłany: 25-05-2019 - 11:41\nNic nie polecam! Ironicznie stwierdziłem fakt, o którym się głośno nie mówi, a o którym wielu wie i korzysta.\nA to skąd ma i na jakich warunkach, może tłumaczyć jedynie dystrybutor (oficjalnie głosi, że ktoś z rodziny pisze mu programy do pobierania, ale czy tak jest w przypadku FS można się tylko domyślać).\ndawniej dyrektor CHR Wrocław\nTemat postu: Wysłany: 25-05-2019 - 17:38\nJa chyba nie w temacie. Co w tym złego, że ktoś oferuje te skany? To z szukajwarchiwach można ściągać hurtem, a od Mormonów nie?\nTemat postu: Wysłany: 25-05-2019 - 18:12\nTym razem ja się podepnę pod Lucynę, bo też nie w temacie jestem a szukam czegoś co na FS jest z kluczykiem.\nTemat postu: Wysłany: 25-05-2019 - 20:49\nJak z kluczykiem tzn. zamknięte, zasady korzystania z zasobów są jawne. Wystarczy przeczytać. Można hurtem ściągnać z innego zasobu to dobrze. Czy jak jedne drzwi są otwarte a inne zamknięte to znaczy że można te zamknięte otworzyć " z buta"???\nTemat postu: Wysłany: 25-05-2019 - 20:58\nCzy jak jedne drzwi są otwarte a inne zamknięte to znaczy że można te zamknięte otworzyć " z buta"???\nIwono, chyba przesadziłaś z tym butem. Jak jedne drzwi są zamknięte to szukasz innego wejścia. NIkt tu nie pisze o wyważaniu drzwi.\nTemat postu: Wysłany: 14-06-2019 - 15:28\nJa również jestem zainteresowany. Proszę o kontakt.


W nocy w Opolu płonęło auto | Nowa Trybuna Opolska\nW nocy w Opolu płonęło auto\nMario/360opole.pl 18.05.2012 Zaktualizowano 18.05.2012\nDoszczętnie spłonęło wnętrze forda. Mario/360opole.pl\nNieużywany ford escort wypalił się od środka w nocy na Orląt Lwowskich. Przyczyną pożaru był prawdopodobnie wrzucony przez okno niedopałek papierosa.\nStraż została wezwana do płonącego samochodu o godz. 3.40 w nocy z czwartku na piątek. Nieużywany samochód (rocznik 2000) od dawna stał tam na parkingu. Auto miało wymontowany akumulator i było otwarte.\nPrawdopodobną przyczyną pożaru był wrzucony przed otwarte okno niedopałek papierosa. Auto wypaliło się od środka.\nWłaściciel nie zdecydował się na złożenie wniosku o ściganie przestępstwa.\ntok szoł 18.05.2012 22:19:25\nNapisano że ;auto było otwarte i miało wyjęty akumulator ,...tylko przez kogo ,właściciela ,który go porzucił sie nim już nie interesował ,czy jednak podpalacza .Bo jeżeli ten pierwszy wariant ,to faktycznie niedbanie o swój samochód niezbyt dobrze o nim świadczy ..\nXXX 18.05.2012 19:22:42\nNareszcie zniknął kolejny złom z osiedla,\njakiś społecznik dba o porządek i pomaga usuwać wraki


Bułgarscy przewoźnicy będą dziś protestować. Premier Borisow nie przekonał Merkel i Macrona - Trans.INFO\nDzisiaj, gdy unijni politycy będą debatować w Sofii na szczycie liderów państw UE i Bałkanów Zachodnich, na ulice stolicy Bułgarii wyjdą demonstranci z branży transportowej. Protest przewoźników zorganizowała bułgarska Unia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych (SMP). Protestujący transportowcy pojawią się także w innych regionach Bułgarii, gdzie prawdopodobnie dojdzie do blokad dróg przy użyciu ciężarówek.\nPowodem protestu są propozycje zapisane w projekcie Pakietu Mobilności, który ma regulować działanie transportu drogowego w państwach Unii Europejskiej. W ostatnich dniach, podczas konferencji „Europejska przyszłość transportu w Europie Środkowo-Wschodniej”, która odbyła się w Sofii, organizacje skupiające przewoźników z Bułgarii, Polski i Węgier podpisały wspólną deklarację. Informacje o tym podała na Facebooku bułgarska SMP.\nwidth="500" height="334" frameborder="0" scrolling="no">\nDokument sygnowany w Sofii przez SMP, organizację pracodawców Transport i logistyka Polska oraz Węgierską Federację Krajowych Przewoźników Prywatnych NIT, jest wyrazem sprzeciwu wobec zapisów z projektu pakietu Mobilności.\nPakiet Mobilności naruszy unijne swobody\nWedług przedstawicieli organizacji, które podpisały deklarację, propozycje te nie są odpowiednim modelem pracy dla międzynarodowych kierowców, głównie z powodu mobilnego charakteru ich zawodu. Poza tym przewoźnicy uważają, że obecne zapisy z Pakietu Mobilności naruszają swobodę przepływu usług w UE.\nUnijne propozycje, które forsują głównie kraje starej Unii, zakładają m. in. wyrównanie zarobków za tę samą pracę, obowiązek powrotu kierowców do domu co trzy tygodnie oraz zakaz spędzania w pojeździe, okresu przeznaczonego na regularny tygodniowy odpoczynek.\nPrzewoźnicy z Bułgarii, Polski i Węgier wskazują, że w powodu braku odpowiedniej infrastruktury w wielu krajach, także Europy Zachodniej, nie do przyjęcia jest zakaz odbywania pauzy przez kierowców w kabinie ciężarówki. Trudny do zrealizowania jest także sztywny wymóg powrotu do rodzinnego kraju truckerów co trzy tygodnie, zwłaszcza przy realizacji długodystansowych przewozów z jednego krańca Wspólnoty na drugi. Z kolei kary przewidziane za nieprzestrzeganie tych wymogów są zbyt surowe i mogą spowodować upadłość wielu, zwłaszcza małych i średnich firm.\nBułgarski premier nie przekonał zachodnich przywódców\nJak podaje PAP, branża transportowa zatrudnia w Bułgarii 190 tys. osób. W ubiegłym tygodniu bułgarski parlament zobowiązał rząd do obrony przewoźników. Premier Bojko Borisow, próbował to zrobić podczas spotkania z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem i kanclerz Niemiec Angelą Merkel w Akwizgranie. Argumentował, że straty dla bułgarskich firm transportowych wynoszą około 16 mld lewów (8 mld euro) rocznie. Niestety, jak podały służby prasowe bułgarskiego rządu, Borisow nie spotkał się ze zrozumieniem.\nFrancja i Niemcy zaostrzają swoje stanowisko w sprawie obecnej wersji Pakietu Mobilności. Paryż domaga się jeszcze bardziej restrykcyjnych przepisów, twierdząc, że aktualne propozycje uczyniłyby „dumping gospodarczy i socjalny” przewoźników z krajów Europy Środkowej i Wschodniej zbyt łatwym.\nFot. Facebook/Boyko Borissov\n#Bułgaria#Emmanuel Macron#kierowcy#odpoczynek w ciężarówce#Pakiet Mobilności#protest przewoźników#TLP#tygodniowy odpoczynek


#tematdlauwagi: Sprawa Oliwii P. | Oficjalna strona programu UWAGA! TVN\n24 września 2018 / 19:50\nTo historia, która mocno poruszyła widzów UWAGI! Wielokrotnie zgłaszaliście nam facebookowy profil „Sprawa Oliwii P.” oznaczając go hasztagiem #tematdlauwagi.\n„Nie chciałam tej ciąży, wiedziałeś o tym”\n24-letnia Oliwia i 40-letni Mariusz poznali się przez jeden z serwisów randkowych, który umożliwia znalezienie bogatego partnera. Para pobrała się w tajemnicy przed rodziną, po kilku miesiącach znajomości.\n- Na początku opowiadał mi, że jest biznesmenem, że musi mieć kobietę na poziomie. Komplementował mnie, mówił, że widzi we mnie potencjał. Pytał jaką firmą chciałabym pokierować. Podkreślał, że bardzo ważne jest dla niego bym była niezależna – wspomina Oliwia.\nKobieta przyznała się partnerowi do problemów zdrowotnych.\n- Powiedziałam mu, że jestem chora na bulimię. Nie chciał, żebym szła do psychiatry. Powiedział, że poradzimy sobie sami z tym problemem, że będzie mnie wspierał– dodaje.\nKiedy Oliwia była w ciąży, choroba nasiliła się.\n- W ciąży Oliwia w ogóle nie jadła, bo twierdziła, że córka zniszczy jej figurę. Zapowiedziała, że będzie najszczuplejszą kobietą w dziewiątym miesiącu ciąży w Polsce. Ważyła wtedy 54 kg – wspomina Mariusz.\nNasza reporterka spotkała się z kobietą, która była z Oliwią P. w szpitalu.\n- Położyli mnie z nią na sali. Weszłam tam nie jak do sali chorych, tylko jak do salonu kosmetycznego. Wszędzie porozrzucane były lakiery hybrydowe, zmywacze do paznokci, ubrania, ciuchy wyjściowe, buty. Kurier wchodził i wychodził. Lekarze, mówili jej, że ciąża jest zagrożona. Ona nie jadła. Przez cały dzień potrafiła zjeść tylko serek. Pielęgniarka podłączyła ją pod kroplówkę, którą ona od razu odłączyła po jej wyjściu. Powiedziała, że ona z tym leżeć nie będzie – wspomina kobieta.\nPo porodzie Oliwia zaczęła budować w sieci konto „instamatki”. W pięknym pokoju dziecięcym realizowała kolejne, wielogodzinne sesje z luksusowego życia mamy i córeczki.\n- Moja żona ma tylko jedną pasję – Instagram, zakupy i robienie sobie setek zdjęć. Całymi dniami obrabiała zdjęcia i publikowała je, by pokazywać siebie i córkę w jak najlepszym świetle – mówi mąż blogerki.\nMatka z Instagrama\nProfil Oliwii P. na Instagramie śledziło ok. 40 tysięcy osób. Kobieta na publikowanych przez siebie zdjęciach prezentowała się w roli zadowolonej, dobrze wyglądającej, młodej matki.\nNa początku września kobieta za pośrednictwem mediów społecznościowych zaapelowała o pomoc w odnalezieniu porwanej córeczki. Okazało się, że półtoraroczna Nela była w tym czasie z ojcem. Pan Mariusz pod nieobecność żony uciekł z domu. Wyjechał do innego miasta, mieszka w wynajętym apartamencie.\nTakże we wrześniu do sieci trafiły nagrania, na których słychać przeraźliwy płacz dziecka i krzyki dorosłych.\n- Przez 17 miesięcy żona znęcała się nad dzieckiem. Biła je, szarpała, wyzywała. Takich nagrań jest bardzo dużo – mówi pan Mariusz.\nMężczyzna sugeruje, że dziecko było dla jego żony dodatkiem do internetowego wizerunku blogerki.\n- Na początku spełniałem jej zachcianki. Ona stale chciała pieniędzy. Na buty, na ciuchy, żeby być najpiękniejszą na Instagramie. Tylko to się dla niej liczyło. Zawsze chciała się fotografować, stawać na ściankach. Nasza córka miała jej w tym pomóc – dodaje.\nOliwia P. twierdzi, że część opublikowanych w sieci nagrań została zrealizowana, gdy zaczęła odkrywać zdrady męża. Wtedy zachowywała się bardzo agresywnie, niszczyła jego samochody, wyposażenie mieszkania. Od początku wiedziała, że jest nagrywana. Mężczyzna często powtarzał, że ujawni zarejestrowane awantury i ją zniszczy.\n- Zdechnij szmato! K… umrzyj w cierpieniach. Jeb… k… śmieciu – słychać na nagraniach, które udostępnił mąż blogerki. Tymi słowami do swojej półtorarocznej córki miała zwracać się Oliwia P.\nTakich nagrań otrzymaliśmy kilkanaście.\n- Szarpanie i wyzwiska pod adresem Neli to była codzienność, coś zupełnie dla niej naturalnego – mówi Mariusz.\nJak całą sprawę komentuje blogerka?\n- Kocham córkę nad życie. Nie pamiętam moich słów z nagrań. Zajmuję się córką, tylko jak jestem zdenerwowana to zachowuje się irracjonalnie. Ja nad tym nie panuję – mówi Oliwia P.\nKobieta wini swojego partnera.\n- Ciągle wyzywał mnie od złych matek. Powtarzał, że źle zajmuje się dzieckiem. Byłam paskudna, obrzydliwa, miałam zniszczone ciało. Nie dawał spać mi po nocach i w ogóle nie zajmował się dzieckiem. Tylko krzyczał – mówi i dodaje: - Nie miałam siły zajmować się dzieckiem. Byłam wykończona jego zdradami, wyzwiskami. Nienawidziłam całego świata – siebie, jego i dziecka.\nDlaczego jej profil w mediach społecznościowy tak dalece odbiegał od rzeczywistości?\n- Ja nie mam nic. Instagram to było oderwanie się od rzeczywistości i stworzenie świata, który chciałam mieć, a był dla mnie nieosiągalny. Chciałam, by moja córka miała takie życie. Ja też wyglądałam na szczęśliwą, ale to była wielka, dmuchana bańka – kończy Oliwia.\nObydwoje powinni mieć zabrane prawa rodzicielskie. Koszmar a dziewczyna powinna trafić na przymusowe leczenie na oddziale zamkniętym.Dla niej to że sprawą zainteresowały się media jest szczytem sukcesu.Jeszcze parę miesięcy i tą dziewczynka skończyła by jak Madzia. A media wtedy niczego się nie nauczyły, że wspierają dzieciobojczynie... rozwiń\nLudzie im wieksze zainteresowanie tym wiekszy marketing ,troche szoł a potem wspolne karaiby :)\nNie wyobrażam sobie zwracać się w taki sposób do własnej córki. Oglądając ten reportaż płakałam razem z tym dzieckiem. Jakie piekło musiała przejść ta mała . Mam nadzieję że wszystko pójdzie w dobrą stronę. A ty matko - opamietaj się !\nCo próżność i lenistwo robi z kobiet. Wstyd, wstyd wstyd!. P. Oliwia regularnie się sprzedawała inaczej tego nie nazwę a ślub był tylko papierkiem. Jeden i drugi "głupiutki". Ona patrząca tylko na lansowanie się w sieci i zbierania drogich ciuszków. On myślał, że znalazł żonę idealna co dziecko wychowa w domu posprząta, a i jeszcze... rozwiń\nTa kobieta powinna się leczyć, bo jest mocno zaburzona.\nWy wszyscy pewnie macie idealne domy i jesteście ostoją spokoju :) Śmiać mi się chce bo znam Oliwie, a jak dobrze wiemy pewne rzeczy wycięte z kontekstu mają zupełnie inny znaczenie.....Nie bronię ale i nie rzucę kamienia ! każdy może mieć gorszy dzień! a tu widzę prowokację ze strony męża....\nGorszy dzień, mówiąc "zamknij mordę k.../szm..." do dziecka.\nLeczcie się ludzie....\nja mam idealny dom, a to na instagramie mam rozpieldziel :)\nNikt nie jest idealny, nikt nie jest wiecznie zadowolony i uśmiechnięty ale nigdy przenigdy nie odezwałam się w ten sposòb do swojego dziecka!!! Po to każdy człowiek ma swòj rozum żeby z niego korzystać. Ni c nie tłumaczy jej zachowania, choćby nie wiem jak mąż mnie prowokował nie znęcałabym się nad tak bezbronnym dzieckiem. nie jestem... rozwiń\nGorszy dzień.... jak masz gorszy dzień do lezysz w łóżku i nic ci się nie chce! Ta kobieta znecala się nad bezbronnym dzieckiem!Sadystka ! A mężus tez coś z psycha ma... biedne dziecko\nProwokacja? Jakoś nie miała oporów żeby się jej poddać. Ktoś kto tak odzywa się do dziecka jak ta wychudzona dzida jest po prostu patologią do kwadratu. Najgorsze w tym wszystkim jest fakt, że tatuś też jest jej pokroju, więc dziecko tak czy siak będzie miało straszne życie. Z kimkolwiek zostanie. Dla obłąkanej mamusi nadal będzie... rozwiń\nCo Ty piszesz KOBIETO!!!! Gorszy dzień???!!! Ty też się tak odzywasz do dzieci jak masz gorszy dzień ? Dla mnie to oni oboje są stuknięci ale ona to powinna mieć zakaz zbliżania się do jakiegokolwiek dziecka. Powinni ją wsadzić do więzienia żeby posmakowała sobie 'lepszego' życia. Jej nie można nazwać matką, Nawet zwierzęta lepiej... rozwiń\n~Gość 16 dni temu\nJak to zwykle bywa ludzie myślą nie głowa tylko inna częścią ciała i na każdym kroku rodzą się niechciane dzieci które później muszą oglądać walki rodziców i żyć razem z nimi i cierpieć!LUDZIE OPANUJCIE SIĘ!!!ANTYKONCEPCJA DZIAŁA ILE TO KUPIĆ COŚ I ZABEZPIECZYĆ SIĘ I OSZCZĘDZIĆ KOSZMARU DZIECIOM!!!Brak słów na to co się... rozwiń\nCo za patologia!!!!! Co za czasy ehh\nUważam że jedno jest warte drugiego.\nObydwoje mają sporo do zarzucenia.\nSą podobni do siebie i dla tego tak się nie nawidzą. A dziecko to nie lalka. Najbardziej szkoda mi tej małej. Bo ojciec chciał mieć lalkę za żonę a matka chciała być lalka. A kiedy pojawiły się problemy nie potrafią im sprostać. Każdy dostał to czego... rozwiń\nMyślała że wyszła za multimilionera a nie za gościa który ma trochę kasy i niezły bajer.Chciała mieć w domu opiekunkę sprzątaczkę i kucharkę a w Tvn opowiadać jak to ona świetnie ogarnia bycie matką z karierą w showbiznesie.\nNiewyjaśniona zbrodnia sprzed...\nIch ojca zamordowano. Matkę niesłusznie oskarżono o zlecenie tej zbrodni. Kobieta zmarła w areszcie. Siostry Aneta i Bożena...\n18 października 2018 / 19:50\n35-letni pan Łukasz od urodzenia zmaga się z chorobą genetyczną, ma m.in. ciężkie napady padaczki. Do tej pory dostawał świadczenia...\n17 października 2018 / 19:50


Metro w Łodzi, czyli o spektakularnej inwestycji - Wykop.pl - strona 4\nsmisnykolo 1 rok 1 mies. temu\nhihi w łodzi jedynym problemem w tej chwili są samochody i ich rosnąca ilość, podobno bieda a korki takie jakby milionery same tu mieszkały.\nS...............n 1 rok 1 mies. temu\nProponuje w takich miastach po 20k mieszkańców metro...\nKoszt wyj@?!ny w chuj, przy 600k mieszkańców z hakiem nie wiem jaki to ma sens...\nBudowle podziemne mają wtedy rację bytu, gdy te naziemne nie zdają egzaminu już, w Łodzi póki co jest jeszcze sporo do zrobienia nad ziemią, do undegroundu nie trzeba wchodzić.\ntom_marcin 1 rok 1 mies. temu\n@Sniezny_Koczkodan: Nie masz pojęcia o czym piszesz i o układzie torów w Łodzi i jaki to ma wpływ na czas podróży.\n@tom_marcin: no to powiedz.\nleanback 1 rok 1 mies. temu\nLekka przesada - inwestycja budowy tunelu nie jest finansowana na szczeblu lokalnym tylko centralnym (PKP / rząd)\nKilka czynników za :\n- centralne położenie miasta - tranzyt, ruch między dużymi miastami\n- zmniejszanie różnic między regionami - przypominam tylko, że Łódź była pomijana po '89 przy wszystkich większych inwestycjach i w momencie kiedy upadł przemysł włókienniczy, żaden rząd się nie pochylił aby to miasto dalej rozwijać\n- względna bliskość WWA - dojazd w granicach 70 min bezpośrednio do centrów miast - migracja tzw. " dziennych słoików", mała sypialnia Warszawy - czas dojazdu podobny a koszty życia mniejsze\nTunel usprawni komunikację na trasach PZN- WWA oraz WRO-WWA (docelowy projekt KDP na trasie "Y"). Mini "metro" to tylko dodatek do tunelu które ma na celu rozbujać aglomerację łódzką - trasa / linie będą obsługiwane przez spółkę kolejową ŁKA należąca do województwa\nno to powiedz\nPoza głównymi trasami W-Z oraz względnie Pł-Pd, większość linii tramwajowych poprowadzona jest w pasie jezdni wąskich ulic w centrum gdzie tworzą się spore korki - utrudnienie zarówno dla komunikacji miejskiej oraz kierowców, bo jedni blokują drugich. Dlaczego ruch samochodowy jest duży? Bo ludzie się wprowadzają z miasta na obrzeża i nie mając sprawnej komunikacji do i wewnątrz miasta, wybierają samochód jako główny środek lokomocji.\nTunel usprawni komunikację na trasach PZN- WWA oraz WRO-WWA\n@leanback: PZN-WWA, ale drugie to nie, przecież ta trasa leci przez CMK, więc omija dosyć mocno Łódź. Można Waw-Pzn-Wro, ale szybciej jest przez CMK.\nCo do tych dziennych słoików to moim zdaniem spoko.\nPZN-WWA, ale drugie to nie, przecież ta trasa leci przez CMK, więc omija dosyć mocno Łódź. Można Waw-Pzn-Wro, ale szybciej jest przez CMK.\nDlatego też napisałem, że jest to robione docelowo pod projekt KDP, który jest na razie tylko w planach. Łódź będzie wtedy na to przygotowana więc najrozsądniej będzie wybudować nową infrastrukturę pod KDP zaczynając od zera. Co do obecnych tras kolejowych to faktycznie Łódź jest "nie po drodze" i właśnie dlatego to się teraz zmienia. Pamiętaj, że odcinek ŁDZ-WWA był ostatnio zmodernizowany także 1/3 docelowych nitek jest w miarę gotowa.\nNiestety pomysł PIS na CPL oddali w czasie KDP chociaż z drugiej strony wymusi uwzględnienie Łodzi na trasie do tego portu używając obecnej infrastruktury kolejowej, bo lokalizacja CPL ma być na łączeniu CMK z trasą ŁDZ-WWA w okolicach Grodziska Mazowieckiego. Logicznym byłoby więc wyprowadzenie ruchu kolejowego dalej na zachód z możliwością dojazdu do CPL np. Do WRO czy PZN.\n@leanback: weź mi o tym nie mówi, bardziej debilnego pomysłu nie widziałem.\n@Sniezny_Koczkodan: mądry czy nie, na ten moment jest pożywką na podbijanie sondaży do wyborów oraz budowania obrazu "wielkiej Polski".\nAbstrahując od skutków ekonomicznych porywania się na projekt CPL, rozumiem że widzisz teraz sens budowy tej trasy i rozwoju kolei na odcinku WWA-ŁDZ i dalej do PZN/WRO?\n@leanback: kolej tak, lotnictwo obecnie jest na spoko poziomie. Nie ogarniam dlaczego nie rozbudują Modlina.\nNie ogarniam dlaczego nie rozbudują Modlina\nKurcze to lotnisko jest dla mnie strasznym nieporozumieniem, leciałem z Modlina z 5 razy i zawsze był tłok w terminalu i niebotycznie długie kolejki do odprawy. Myśląc, że masz godzinę do odlotu robisz sobie zakupy w bezcłówce i spokojnym krokiem na 30 min przed odlotem idziesz do paszportowej a tam kolejka na 300 ludzi. Za pierwszym razem ledwo co się wyrobiłem i wchodziłem ostatni na pokład. Czemu do cholery służy ta kontrola paszportowa skoro masz ją zawsze na przylocie w kraju docelowym. W UK czy Irlandii jakoś na odlocie nie sprawdza się paszportów i wszystko idzie o wiele sprawniej.\nAle czemu, przecież to trzeba by było zaorać najpierw, postawić dwa razy większy terminal i rozbudować pas (w ogóle to cały pas trzeba tam zmienić, bo przecież im tam pęka). To się kompletnie nie kalkuluje, bo Ryanair złamanego eurocenta do tego nie dorzuci mimo, że mają tam największy ruch i bazę w Polsce. Tam dopiero brakuje infrastruktury, żeby tam dojechać - zostają busy, samochód albo taxi bo dojazd koleją to jakieś nieporozumienie jest a i tak nieraz potrzebujesz godziny z centrum wwa żeby się tam dostać. No to równie dobrze mógłbyś taki Modlin postawić w Łodzi. Dlatego też nie dziwię się że CPL mają zamiar budować właśnie na krzyżówce tras kolejowych z autostradą\n@leanback: ale Modlin jako cargo, na co lotnisko, do którego się dłużej jedzie niż później trwa lot? xD\nInfrastruktura pod to jest b. dobra.\nOommen 1 rok 1 mies. temu\nTam tramwaju aglomeracyjnego nie potrafią utrzymać i złożyć do kupy tego co jest, a biorą się za budowę metra, ola Boga (ʘ‿ʘ)\nS........1 1 rok 1 mies. temu via Android\nA gdzie jest Łódź?\n300\twykopali 4\tzakopali 10.4 tys. wyświetleń\nFrancja: policja wlepia mandaty za noszenie żółtych kamizelek. Macron.. 3313\nhardware humor internet technologia rozrywka nauka programowanie wdrożenie rodo software sztuka 4konserwy afera chiny ciekawostki ekonomia europa film heheszki historia kultura motoryzacja muzyka neuropa niemcy pieniadze policja polityka polska prawo samochody sport swiat usa wydarzenia wykop zainteresowania zdrowie


Zenon Laskowik wystąpi w Dworze Artusa – Tylko Toruń\nJednym z gości artysty będzie Jacek Fedorowicz (fot. materiały organizatora)\nŚmiech to zdrowie. To pewnik. Tym lepsze osiąga rezultaty, im bardziej jest wyrafinowany. Dlatego też tegoroczny program Forte Artus Festivalu zapewni zabawę na wysokim poziomie artystycznym. Wszystko to dzięki Kabareciarni Zenona Laskowika – jednego z najbardziej rozpoznawalnych komików lat 80-tych XX wieku.\nWspółzałożyciel kabaretu Tey powrócił po dłuższej nieobecności na scenę i wystąpił w programie Niespodziewane powroty czyli twórzmy klimacik, co doskonale odświeżyło jego image sceniczny i przypomniało publiczności jego esprit. Od tamtej pory powstały programy O’pyra za 3 grosze plus VAT, Co się dzieje, co się dzieje, Tego jeszcze nie było, Laskowik & Malicki i Chity dla Prosperity.\nPodczas festiwalowego spotkania w Dworze Artusa Laskowik wraz z zespołem muzycznym Promile pod kierownictwem Michała Rukszy, przywoła najlepsze skecze, scenki i piosenki wprost z programu W blasku jubileuszu. Śmiech do rozpuku gwarantowany, gdy na żywo uczestniczyć będziemy w minispektaklu S tyłu sklepu czy w typowym dla satyryka monologu przez telefon. Wciąż dowcipne, wciąż aktualne, ponadczasowe… kultura na wysokim poziomie, obok której nie można przejść obojętnie.\nMichał Ruksza – fortepian\n26 października, niedziela, 18:00\nCena biletu ulgowego: 55.00 zł\nBilety dostępne w kasie Dworu Artusa oraz na portalach www.kupbilecik.pl i www.biletyna.pl


Prawnika od spraw edukacyjnych i samorządowych – Edukacja w Sokółce\nImię i nazwisko: Zenon Kubisz\nKontakt mailowy: kubiszzenon@wp.pl\nZlecimy przygotowanie profesjonalnych usług związanych ze sprawami samorządowymi, ze sprawami edukacyjnymi. Szukamy osób które mają wieloletnie doświadczenie w tych dziedzinach, mogą wszystko dokładnie udokumentować, mogą dostarczyć wszystko co najlepsze w tych właśnie sprawach. Zapraszam do dzielenia się informacjami na temat swoich kancelarii prawnych, zachęcam do pozostawienia tutaj najważniejszych informacji o waszych usługach prawnych\nImię i nazwisko: Walter Zachodny\nPolecam sprawdzić wszystko to co przygotował dla Państwa radca prawny J. Jednoralski. Wieloletnie doświadczenie, liczne realizacje dla jednostek samorządowych, placówek edukacyjnych i oczywiście doskonała znajomość przepisów i meandrów prawa. Zapraszamy do współpracy już dzisiaj, wybierajcie kancelarię Jednoralski\nImię i nazwisko: Dominik Bukowski\nZobacz jak wiele zyskujesz kiedy wybierasz usługi przygotowane przez kancelarię prawną Topolski i Synowie. Wielopokoleniowa kancelaria prawna która reaguje stanowczo i dostarcza najlepszych rozwiązań. Zapraszamy do współpracy już dzisiaj, wybierajcie najlepsze rozwiązania prawne, pomoc najlepszych specjalistów w tej dziedzinie\nradca prawny J. Jednoralski


WIEDŹMA I WIEDŹMA - Chepcher JonesChepcher Jones\n„Ja jestem Tobą, z Ciebie …\nJestem Ja …\nJak Ci na imię ?”\nPłakałam … to wychodziło mi najlepiej.\nSłyszałam jej śmiech, ich oddechy, szepczące dogadywania. Czułam upajającą magię miłości, która wytrącana przez jego dotyk, wypływała z jej ciała i rozpylała się wszędzie, po salonie, czepiając się ścian, wnikając w poszycie, dywan i zasłony, poprzez dziury w podłodze. Docierała też i do mnie.\nCzułam ich żar, podniecenie, które miało niedługo sięgnąć zenitu, czułam wszystko i było to zbyt wiele. Dokładnie widziałam jak przez szpary przeświecały ich nagie ciała, przewalające się po dywanie w salonie. Błąkające się podniecenie dosięgło także i mnie. Było męczące, zwodzące, prawie bolesne.\nA ona nie chciała mi pozwolić …\n„Przyłącz się” … usłyszałam w końcu i wykorzystałam swój czas jak ona. Tak samo i czułam więc, i więcej.\nSłońce oślepiło Matkę, gdy wyszła w tej swojej białej, prześwitującej koszuli na ganek. Poranek był ciepły, ale czuć było nadchodzącą zimę, zawsze tylko nadchodzącą. Bo tu u nas, na farmie zawsze była jesień. Wzdłuż drogi prowadzącej do domu stały barwne, prawie tęczowe drzewa, kolorowe trawy błagały o dotyk, choć muśnięcie plączących się wszędzie po kątach wiatrów. Wiatrów jedynych w swoim rodzaju, rozmaitych.\nByła moją Matką …\nPrzynajmniej tak twierdziła, a ja chciałam jej wierzyć. Zresztą chciałam mieć kogoś. To przyjemne uczucie być częścią czyjegoś ciała. Wyjść z tego ciała i żyć samemu, swoją drogą, swoją linią życia. Mimo, że mieszkałyśmy na farmie nie było tu żadnego zwierzęcia, wprost przeciwnie, od urodzenia nie znalazłam tutaj nawet szczura, czy myszy, pająka, czy choćby motyla. Świat wokół nas dwóch żył sam, tylko wzmacniany gdzie niegdzie magią. To ona, jak kit uszczelniała i modelowała świat. Magia mojej Matki była tutaj pszczołą zapładniającą kwiaty, pająkiem plotącym nici babiego lata, dżdżownicą spulchniającą ziemię.\nKarmiła mnie nią od dnia narodzin. Jeżeli rzeczywiście mnie urodziła ? Bo jeżeli miała magię, to może po prostu mnie porwała jakiejś normalnej rodzinie ? Ale nie …\nSpojrzałam na swoje odbicie w lustrze stojącym koło okna i zobaczyłam JĄ, dokładnie ją, bez dodatków. Ojciec się nie postarał, to było pewne.\nPorównałam jeszcze raz, jak prawie co dzień i wzruszyłam ramionami. Nic na to nie poradzę.\nTak, to kocie przeciąganie się, wyjrzałam przez okno, tak, robiłam to samo. Czarne, kręcone włosy, których nigdy nie obcinała i czesała tylko wiatrem, smukłe ramiona, kobieca sylwetka i oczy: złociste, zmienne, nieobliczalne. Miałam to wszystko, niezmiennie od kilkudziesięciu lat. No dwudziestu paru, ale to w końcu kilkadziesiąt. Niedługo dobiję trzydziestki i nadal będę żyła tu z nią.\nByłyśmy mną i byłam nią, ale byłam sobą i niezbyt, do końca …\nByła mną zawsze i zawsze ze mną.\nTeraz podglądała mnie, czułam to. Spoglądała z góry, ze swojego pokoju pełnego liści poukładanych w dziwne stwory. Patrzyła i pewnie znowu zastanawiała się czy jest moja ? Nie ułatwiałam jej tego. Nie rozmawiałyśmy o ojcu.\nWolałam niepewność, była o wiele ciekawsza. Chociaż dziwiłam się jej, czy to tak trudno zauważyć ? Nawet mężczyzna nie zwrócił uwagi, że to nie ja.\nByła też zazdrosna, wyczułam to podczas przemiany, ale nie o mężczyznę. Była zazdrosna o mnie, a raczej tak naprawdę o siebie samą ?\nPrzy śniadaniu milczała, a on ?\nWyszedł, jak każdy inny.\nFarma stała daleko i blisko. Na tyle daleko, by nikt nie chciany tam nie trafił i na tyle blisko, by zwabić tych, których pragnęły, ale tylko wtedy, tylko gdy chciały. Bo w końcu miały wybór, zawsze miały wybór i magię. Zwyczajną magię, którą omotały farmę, otuliły, zmieniły w wieczny jesienny raj.\nBarwne drzewa i trawy otaczały pszeniczny domek kryty gontem, na kamiennej podmurówce. Kolorowy wykusz na piętrze był królestwem Córki. Ganek, parę foteli, kamienny grill w kształcie kominka, kwiaty. Kwiaty były w każdym kącie.\nWszędzie porozwieszane były suche bukiety, przemieszane aromatyczne trawy, liście i kwiaty z wplecionymi drobinkami przeróżnych owoców: aromatycznej róży, głogu, trujących, barwnych granulek, które nigdy nie więdły, tylko bujały się na gałęziach, na rynnie, na wbitych w ścianę gwoździach. Zatopione w koszach, flakonach, butelkach, słoikach. Zawsze świeże. Zawsze piękne.\nNa farmie położonej blisko i daleko.\nKiedyś próbowała mnie wysłać do szkoły.\nBył to straszliwy, nigdy nie zmieniający się budynek. Mimo pór roku, nadal był tylko ostoją wpajanej na siłę wiedzy. Wiedzy ? Wszystkiego można było przeczytać w książkach ? Zresztą nie rozumiałam tych dzieci epoki komputerów, maszyn, muzyki innej niż nasze wiatry, które tworzyły to, co chciałam, i były tylko dla mnie. Nie rozumiałam i nie lubiłam się dzielić. Chciano mnie przekonać zabawą, ale nie rozumiałam, dlaczego ktoś chce się bawić ze mną ? Wolałam sama, podobnie jak nie rozumiałam, że ktoś nie umie zająć się sam sobą, i być cicho.\nZrozumiałam jedno. Po pierwsze imię. Nie miałam go. Byłam Córką, zawsze tylko Córką. Magia sprawiła, że nikt nie zawracał sobie tym głowy, ale ja zaczęłam się zastanawiać. Przecież w książkach też zawsze były imiona, ale myślałam, że tylko w książkach. I zwierzątka: małe, puchate stworzonka, które miało każde z dzieci, albo marzyło, że je będzie miało. Przyjaciele.\nTeż i magia była przeszkodą, na pewno największą, bo nie zrozumiałą dla innych. Więc po co mi „inni”. Mama sprawiła, że nie musiałam się z nimi męczyć i po dwóch latach zapomnieli, że kiedykolwiek istniałam, ale ja, jakąś częścią mojego ciała tęskniłam do nich i nie rozumiałam tego. Nie, nie pragnęłam powrotu do „świata szkoły”, na pewno, ale czegoś mi brakowało, czegoś nieuchwytnego, czegoś nieznanego, czego nie mogła mi dać magia, mimo, że mogła tak wiele.\nWolałam trawy, jak teraz muskające moje ciało, pieszczotliwe, kojące. Lekki chłód, który błąkał się zawsze, jakby pragnął, by tylko go zawołać. Jednak miałam marzenie, chciałam mieć zwierzątko. Chyba najlepiej pieska, ale Ta magia nie pozwalała na tworzenie życia. Czy więc była tak naprawdę wolnością, jak twierdziła Matka ?\nTrawy były wolne, kwiaty i drzewa, ale tylko w obrębie tej farmy, naszej farmy. A ja ? Czy byłam wolna ? Dorosła na tyle, by zająć się tylko sobą ? By wyjść poza granicę ? Ale i po co, tak naprawdę po co ? Ta tęsknota za czymś tam, nie była aż tak silna. Większy był lęk. Strach przed samotnym, nowym życiem.\nJak nazwać moją „dorosłość” ? Czy już naprawdę jestem dorosła ? A dojrzała ? Seks był wspaniały, ale, czy był wyznacznikiem, czy tylko dowodem dojrzałości do rozrodu ? Czy dwadzieścia parę lat to dorosłość ? Moja, moja własna dorosłość, bo przecież dla każdego musi być ona inna. W końcu każdy jest odmienny, lubi co innego, smakuje i kocha co innego, a tak naprawdę spotykamy się tylko na cienkich liniach, łączących ulubione pierwiastki. A gdy się spotykamy pojawia się to coś. Przynajmniej tak czytałam. Nie mogłam ujawnić swojego doświadczenia w tej kwestii. Nie miałam go, a czy potrzebowałam ?\nSama jej na to nie pozwalałam. Na zbyt wiele, dorosłość ? Już dawno osiągnęła wiek, w którym mogła żyć sama, ale, ale była moja. Moja jedyna.\nTeraz ja na nią spoglądałam. Szła na przełaj poprzez łąkę, a trawy rozstępowały się przed nią, znała już wiele, wiedziała, ale nie wszystko ? Tamten świat jednak jej nie pociągał, ale czy mogłam być tego tak naprawdę pewna, czy wiedziałam o niej wszystko ? Nie jako Matka, ale powierniczka i przyjaciółka ? Czy w ogóle mogłam się tak nazywać ?\nWiedziałam gdzie idzie. Nad nasze, moje srebrzyste jezioro, zagubione wśród wiecznie płaczących srebrzysto-zielonych wierzb, jezioro, które sama stworzyłam w dniu, gdy znalazłam ten zakątek i zrujnowany dom. To ja poplątałam prowadzącą tu drogę i posadziłam wzdłuż niej drzewa, wzmacniając je magią szybkości i koloru. Sama rozplanowałam sady i lasy, łąki i pola. Stworzyłam sobie samotnię, od czasu tylko zapraszając tu mężczyzn. A potem i miałam Córkę. A może i ją tylko stworzyłam dla własnej uciechy ?\nWiedziałam, ale miałam na to ochotę.\nNa odrobinę zabawy i małą nauczkę.\nPatrzy na mnie, wzdrygnęłam się czując jak świdruje mnie oczami. Czy ma wyrzuty sumienia, że takie jesteśmy, samotne, zamknięte, takie dziwaczki ? A czy ja je mam ? Nawet jeżeli tak, to ona nie przyzna się do tego nigdy. Ja też nie.\nMagia jest taka miła, taka wygodna, choć wcale nie daje wolności i nie chce dać mi zwierzątka. Ale to już na pewno wina Matki, ona musi ją jakoś zmieniać. W taki sposób, który sprawia, że nie mogę wszystkiego.\nMoże jestem jeszcze za młoda ? Może mój czas dopiero nadejdzie ? Ale tak bardzo potrzebowałam kogoś, nie tylko wiatru, liści, traw, kwiatów, owoców – przecież żywych, ale jednak. Matki i nie tylko kogoś by zaspokoić chuć.\nAle magia była od niej, więc czy mogłam ?\nSpróbować nagiąć to, co ograniczone, niezupełne i poczuć odrobinę wolności ? Tylko na chwilę, poczuć, że jest to i w pełni moje miejscem nie tylko jej twór. Na chwilę.\nJeziorko lśniło, było czyste i puste. Nie było tam nic żywego-zwierzęcego, sprawdziłam zbyt wiele razy, ale to tu przechodziła granica.\nWiedziałam o niej. Zresztą rozerwę ją tylko na chwilę, moment, nie stanie się przecież nic złego, Matka by do tego nie dopuściła. Jest zbyt czujna, zbyt obecna, zawsze blisko, zawsze obok. Widoczna choćby kątem oka, ale jednak widoczna.\nPoczułam pękniecie i czułam, wiedziałam, że pojawią się po obiedzie.\nPrzyglądałam się jej przez cały czas, gdy jadłyśmy, ale nie zdradziła się. Jak mogła wątpić, że nie jest moją córką, zaśmiałam się w duchu, sama nigdy nie pozwalałam sobie na powiedzenie wszystkiego ?\nMoże nie podobała jej się właśnie taka rzeczywistość ? Może trzeba było coś zmienić ? Miałam w końcu kilka pomysłów, ale postanowiłam dać jej wolną rękę. Sama otwarła granicę, a to oznacza, że przejmuje inicjatywę. Najwyższy na to czas. Muszę jej pozwolić na rozwój, chociaż to przecież moja kraina, moja ostoja, moje jedyne miejsce, gdzie mogę czuć się bezpieczna. Miejsce skąd można obserwować wszystkich i wszystko, jednocześnie nie będąc zauważonym, odnalezionym, niepokojonym.\nWróciła znad jeziora i nawet jej ręce nie zadrżały, gdy nalewała zupę. Gdybym jej nie strzegła, mogła by mnie oszukać, wmówić mi wszystko.\n– Mara … – wyszeptała Matka prosto w moje ucho, a to znaczyło jedno: drobne zamieszanie, a nawet niebezpieczeństwo. Ale co miała na myśli dokładnie ? Co ?\nWiedziała, że to ja ? Zresztą kto inny ? Głupie pytanie.\nRzeczywiście pojawili się wcześniej niż myślałam, jakby byli tuż przy węźle, jakby.\nFarma w rzeczywistości prawie przylegała do autostrady, oddzielona od niej tylko zbitym gąszczem drzew i krzewów, tak ciemnych, że nikt tam nie przystawał nawet „za potrzebą”. Ten gąszcz prawdziwie straszył swoją ciemnością i tajemniczością, nie zachęcał tylko odrzucał od razu.\nGąszcz żył swoim własnym życiem, tamując wszelkie odgłosy i zapachy. Gromadził je w sobie i przetwarzał, jakby magia Matki w jakiś sposób oddziaływała na niego i zmieniała w nim wszystko. Ale o tym nie rozmawiałyśmy. Najważniejsze było, że od tej innej rzeczywistości oddzielało nas prawie pięć godzin szybkiej jazdy samochodem. A oni pojawili się zaraz po obiedzie.\nZbyt szybko ? Nie chciałam liczyć, zbyt mnie interesowali.\nMatka miała nadzieję na mężczyznę, czułam to bardzo silnie, ale jej zaniepokojenie nie ustąpiło nawet, gdy z samochodu wysiadło ich dwóch. A tego żadna z nas nie wzięła pod uwagę.\nŻadna z nas, a przecież chyba powinnyśmy ?\nChociaż Matka. Jej umysłowość magiczna była uwiązana do granicy jak wiecznie pilnująca suka. Bardzo dobra i oddana.\nDałam jej wolność będąc pewna, że jednak granica nie przepuści tego, czego bym nie chciała.\nI teraz będę musiała za to zapłacić, bardzo wysoką cenę.\nNie często mężczyźni opuszczali naszą farmę.\nCzęściej spalali się, gdy Matka „przeholowała”. Była naprawdę nienasyconą kochanką. Czasami, jak miała dobry dzień, oczywiście. Ale od czasu, gdy dorosłam na tyle, by korzystać z mężczyzn jak ona, nie zdarzało się to tak często. Mówiła, że działam na nich jak woda ugaszam, ale jednocześnie pozwalał napięciu trwać dłużej. Łechtało to moją kobiecość, ale jednak seks nigdy nie był tak do końca spełnieniem. Czegoś w nim brakowało, może miłości, prawdziwej, nie odkrytej ?\nWolałam jednak, jak nie pamiętając niczego, nasi mężczyźni wracali najzwyklej w świecie do domów, do żon, rodzin. Nie lubiłam, nie, nie chciałam, by do naszego świata dołączył ktoś jeszcze.\nPopioły spalonych rozsypywałyśmy obydwie ze wzgórza, u podstawy którego stał dom, tylną ścianą wprost wrastając w jego ścianę. Lubiłam tą ceremonię. Była taka pierwotna i piękna.\nDrobinki ich jestestwa plątały się w powietrzu. Prawdę mówiąc, każdy z nich stawał się kolejnym wiatrem, czasem miniaturowa trąbą powietrzną, powiewem, tworzącym nasz prywatny świat. Iskierki, ułamki ciał, w których zawsze pozostawała niewidzialna, niezauważalna nawet dla niej samej, drobina duszy.\nBo czy nie lepiej jest pozostać ? Pozostać oczywiście tutaj, u nas, już nieskrępowaną ciężarem i nieruchawością ciała ? Pływając wśród traw, liści, kwiatów i owoców. Zbyt samotnych, kamiennych ostańców i wśród nas samych.\nBo tu u nas zawsze było miejsce dla dusz i duchów. Zawsze. Każdy atom naszego świata był w stanie je przyjąć.\nDusze zwykle albo szły za mitycznym światłem, z którego Matka zawsze się naśmiewała, albo wtłaczały się w czyjeś nowo narodzone ciało, nie bacząc czy jest to istota ludzka, mityczna, ili też paskudna pluskwa, czy włochaty pajęczak. Jednak było też i trzecie wyjście. Pozostać na ziemi wolną i spoglądać na wszystko z góry, czy gdzie się ta dusza akuratnie wetknie. I nasi mężczyźni, a dokładniej ci, którzy byli przede mną, po mnie, i potem, i ze mną. Wszyscy oni nie tylko tworzyli naszą niewidzialną, dziwną rodzinę, ale często też sprowadzali znajomych i krewnych, a ci znowu opowiadali swoje historie umilając nam czas.\nŻadna z nich jednak nie opowiedziała historii o moim własnym ojcu. A może nie chciałam słuchać ? Bo jeżeli odszedł, to czy umiałabym mu wybaczyć ? Zapomnieć ? Ale jak mu się dziwić ? Odejść od takiej kobiety, powinnam go od razu uniewinnić. To na pewno byłoby sprawiedliwe.\nA może to któryś z wiatrów ? Może wszystkie ? W końcu Matka jest Wiedźmą, i ja też jestem Wiedźmą jakkolwiek to brzmi i mimo, że mosiężny kociołek jest lekko zaśniedziały, to jednak jest, ukryty w piwnicy, w głębi góry. Tam było wszystko co powinno być. Wszystko odpowiednie dla każdej Wiedźmy.\nBył i kociołek.\nDwaj mężczyźni ? Przybyli dwaj mężczyźni, czego więc się bałam ? Czego ? Byli przystojni, o jakże, ale ten przyjazd, tak, jakby czekali, jakby byli tuż przed węzłem, jakby wiedzieli kiedy nastąpi pęknięcie.\nTatuś z synem. W odpowiednim wieku zarówno dla mnie jak i dla Córki.\nOn koło czterdziestki, młody po dwudziestce. Obydwaj wysocy, zgrabni, nie piękni, ale przystojni, męscy i mocni.\nWciągnęłam głęboko powietrze, czując w dole brzucha przyjemne mrowienie i ciepło, czułam nadchodzącą, rozwijającą się magię podniecenia, nienasyconą, wieczną, trudną.\nMusiałam ją uciszyć.\nNa razie powstrzymać jak szarpiącego się, wściekłego psa, który wyczuł zdobycz.\nI uśmiechnąć się. Jak najbardziej prawdziwie i naturalnie.\nMatka najchętniej zeżarła by ich obu od razu, tu na ganku, ale się powstrzymała.\nZ trudem, zbyt wielkim trudem, żeby nie był dla mnie widoczny. Uśmiechnęłam się widząc jej zaróżowione jak u podlotka policzki, te trzęsące się dłonie, drganie kolan. Ręce z trudnością powstrzymujące się od dotknięcia ich, głaskania, tulenia, uczynienia tylko swoimi, Dłonie zaciskające się w pięści i mnące szeroką suknię. Krople potu lekko zagrały na jej skórze, zatańczyły we wgłębieniach twarzy koło uszu, zalśniły na czole i jak kosztowne diamenty spłynęły brodą na ziemię. Aż czułam zapach ziemi przyjmującej słoną, gorącą wodę.\nAle niestety nie tylko oni przybyli. Gdy starszy z mężczyzn pochylił się i zaczął się tłumaczyć, że zbłądzili, że po drodze coś stało się z samochodem, że zapada zmrok i ja zaczęłam się bać.\nTylko na chwilę, gdyż zaraz spłynęło na mnie olśnienie, miłość, spełnienie marzeń, wszelkich, czyli tego jednego.\nPochylił się i plótł bez sensu. Nie musiał, już widziałam, czułam to, a raczej tego człowieka, który przywołał moje zaniepokojenie. To była dziewczynka, malutka, najwyżej półtoraroczna, śpiąca na tylnym siedzeniu samochodu w specjalnym foteliku.\n– To Tantoo, ale nazywamy ją Szarym Sercem bo ma takie dziwne znamię. –\nŚwiergotali jak najęci. I dziadek-teść, i ojciec, i … Córka. Od razu wzięła ją na ręce, zaczęła się nią bawić, jak przytulanką, ruszającą się zabawką o różowych policzkach i granatowych, nocnych, świdrujących mnie badawczo oczach.\nTo nie mogła być ona, nie, to nie możliwe.\nZajęli sypialnię na dole, tą, w której zwykle zabawiałyśmy się z mężczyznami. Salon, jak to mówiła Córka, a ją ułożyli ją w moim fotelu. Szczęśliwa czwórka ? Samotny ojciec, wdowiec i dziadek, nigdy nie zamężny rzeczywiście i oficjalnie, potomek późnych hippisów lubiących wolną miłość. Idealny dla mnie, ale ? Raczej ALE …\nZbyt wiele przeszkód.\nTo spełnienie moich marzeń. To było takie proste. Przecież mogłam mieć dziecko.\nDlaczego nigdy nie zaszłam w ciążę ? To musiała być sprawa Matki, ale w jaki sposób ? Dlaczego ? Czyżby tak naprawdę i ona chciała mieć mnie na zawsze, na wyłączność. Czyżby aż tak była do mnie podobna, co ja plotę, czyżbym aż tak była nią ? To co mam po ojcu ? Czy w ogóle czymś się różnimy ?\nBała się. Teraz nawet nie starała się tego ukryć. Bała się czegoś, bo przecież nie dziecka i nie mężczyzn, miała zbyt wielką moc, więc o co chodziło ?\nI wtedy wszystko stało się dla mnie jasne. Wiedziała o czymś. Musiała coś wiedzieć.\nMoże coś zobaczyła w szklanej kuli, może wyczytała to z fusów porannej kawy ? Ale co ? Może myślała, nie, to śmieszne, nie mogłabym. I wtedy spojrzałam w oczy Tantoo.\nMogła być moja, mogła być moja. On też mógł być mój, zakochałby się od razu, przecież byłam Wiedźmą. Córką Wiedźmy ? Może bała się mojego odejścia ? Ale tylko tego ? To byłoby za mało. Za mało.\nMoja Tantoo ?\nGranica została rozdarta po raz kolejny i szybko się zamknęła, nie wpuszczając nikogo innego.\nNie rozmawiałyśmy o tym, ale byłam jej wdzięczna, że została. Wdzięczna, a jednocześnie rozdarta i winna. Spoglądałam na nią, siedzącą na ganku i wpatrzoną w dawno już rozmyty kurz i dym samochodu. Czułam jak pieści w sobie zapach dziecka, jak wspomina, ukwieca obraz jej małej twarzyczki z ciemnymi włoskami, jak pragnie jej powrotu i jak żałuje, że została ze mną.\nNie chciałam tej litości.\nNie potrzebowałam jej.\nJa jestem Wiedźmą ! Jeżeli zechcę. No właśnie, jeżeli zechcę, to co ? Czy mogę ? Co mogę tak naprawdę ? Czy potrafię dać jej Zwierzątko ? Dać jej to, co sama przeżyłam, gdy otrzymałam Córkę. Tak, ona to moje Zwierzątko, jedyne.\nNie, nie umiem, nie potrafię. Tak głęboko moja moc nie sięga. Mogę tylko patrzeć na jej łzy, albo przywołać kogoś ? Tak jak wtedy, gdy mnie wygnano i musiałam się tutaj ukryć. Wtedy sama przed sobą udawałam, że jestem szczęśliwa. Udawałam do czasu.\nPomógł mi Dziadek, w końcu rodzice nie żyli, zbyt niemagiczni, by żyć tak długo jak ich potomstwo. Jak córka ze znamieniem Szarego Serca, znamieniem, które nosiła i Tantoo. Tantoo przybyła z zewnątrz.\nNie ta Tantoo.\nNie wiedziałam w jaki sposób, ale to dziecko miało znamię takie jak ja i Córka. Nie miał go żaden z mężczyzn, którzy tu przybyli, więc dziecko było wynikiem cudzołóstwa, albo któryś z nich miał przodka z Rodu Szarych Serc, odrzuconych, wygnanych, pozamykanych w takich jak nasza samotniach. Tych, o których moja własna Córka nie miała pojęcia. To ja nie pozwoliłam jej na tą świadomość i wolność poznania. Wiedziała tylko, że mieszka tu, bo chce, bo ma w sobie prawdziwą magię, której nie ma na zewnątrz.\nDziadek długo nie rozumiał mojej samotności, ale miał Babcię i ta go przekonała. Oboje odnaleźli siebie, połączyli swoje Szare Serca i żyli razem głęboko w górach, w wieży odwiedzanej przez kruki, magiczne, stworzone przez nich zwierzęta, których ja nie mogłam dać swojej Córce.\nWiedziałam, że ich pragnęła, czułam to.\nA teraz przybyła ona.\nOna. Skazana na samotność, o której jeszcze nie wiedziała, ale ja wiedziałam, że Córka będzie musiała ją przywołać, że będzie musiała. Przez to małe pęknięcie w naszej granicy, przeze mnie, przez to, że pozwoliłam jej na samodzielność, wolność i zabawę przedarł się los. Zły los.\nPrzywiało przeznaczenie, którego chciałam uniknąć. Ale którego się spodziewałam. Ostrzegano mnie przed tym.\nNasienie, które wtłoczono do mojego ciała było zwykłe, znane i sprawdzone, by nie zetknęły się Szare Serca. Pamiętam asystę Babci i tłum biało odzianych kobiet, modlących się, by stał się cud. By Odrzucona poczęła i urodziła swoją Córkę. By poczęła, choć to nigdy jeszcze się nie zdarzyło. Tylko mężczyźni Szarego Serca mogli roznosić nasienie dające owoce. Dlatego to kobiety były gorsze, tak zawsze mówiono. Mężczyznę mogli jeszcze tolerować, ale kobiety ? Nigdy.\nMagia Babci, największej z Wiedźm zadziałała.\nMoje … tylko moje.\nTo nie była tęsknota.\nTo był straszny ból. Czułam go każdą częścią swojego istnienia, każdą drobiną ciała i duszy, każdą myślą, wspomnieniem i nie umiałam go z siebie wyrzucić. Magia nie działała na uczucia, przynajmniej na moje. A może sama po prostu nie chcę ? Nie chcę się go pozbyć ? Może to jest prawdą ? Że nie chcę.\nTak, najdziwniejsze było, że pragnęłam tego bólu, pieściłam go, ciesząc się każdym jego przejawem, każdym skurczem gardła, duszy, serca. Tuliłam go do siebie jak Tantoo, której nie było. Już nie było i nigdy nie wróci.\nCzułam, że była moja, w jakiś dziwny sposób tylko moja.\nMoja … tylko moja.\nMusiałam ją odzyskać i gdy Matka nagle nade mną stanęła, zrozumiałam, że ona też o tym wie.\nPo raz drugi w swoim życiu weszłam do Jaskini.\nPierwszy raz był wtedy gdy Matka uznała, że do tego dojrzałam. Nie pamiętam, kiedy to było i raczej ta strona magii, pełna mikstur i zdechłych tworów, wcale mnie nie interesowała, ale musiałyśmy porozmawiać o mojej inności, o świecie, w którym żyjemy i musiałam nauczyć się czytać, by Matka nie strzępiła sobie języka. Ale by znaleźć Tantoo potrzebna była Jaskinia.\nDla Tantoo mogłam zrobić wszystko … wszystko.\nKocioł wrzał, ale jej to nie obchodziło. Przysiadła na ławie przy ścianie i milczała kuląc ramiona.\nNapis na jego brzegu migotał w świetle płomieni rozpalonych pod nim: „Widzieć gwiazdy, to jak zaglądać niebu pod sukienkę”. Sama wypaliłam tą sentencję, gdy usłyszałam ją w dniu Wygnania. W dniu, w którym zrozumiałam, że już czas, że mogę stać się niebezpieczna, kiedy mi powiedziano. Tu nauczyłam się parzyć wywar, który podany mężczyźnie czynił go bezpiecznym. Czynił jego duszę bezpieczną.\nSzare Serca nigdy nie umierały, myślałam mieszając w kotle i spoglądając ukradkiem na Córkę. Czy ona to zrozumie. Był już najwyższy czas, by wiedziała o wszystkim, ale nie mogłam jeszcze o wszystkim opowiedzieć.\nPowinnam. Obiecuję sobie, że się zmuszę. Powiem, że Szare Serce, które u niej było jeszcze zaledwie cieniem na prawym ramieniu, obiecało jej, że nigdy naprawdę nie umrze. Bo Szare Serca żyły ciągle, ale starzały się, powoli, jednak starzały się. Tak wolno, że nawet tego nie zauważały. Kobiety nie martwiły się zmarszczkami, mężczyźni wypadającymi włosami, zresztą zawsze była magia … zawsze.\nGdy mijał określony czas: czasem 1000 lat, czasem 10000 lat … Jedna z dusz Szarego Serca stawała się na powrót samotną i wolną od klątwy wygnania. Dusza taka łączyła się z powietrzem i zapominała czas wygnania, samotności. Dostawała nową szansę, by żyć normalnie jak wszyscy inni, chociaż to właśnie ta normalność nie za bardzo odpowiadała mojej Córce. W szkole nie znalazła przecież sobie miejsca. A może nie wszystko mi powiedziała ? Może jednak jedna z jej dusz tak naprawdę tęskniła ?\nBabcia często mówiła, że każdy z mijających ludzi może być „byłym Szarym Sercem”, tą odczepioną, drugą duszą, którą miał każdy ze znamieniem szarego serduszka, która dostała szansę na inność. To był powód, dlaczego Serca musiały się chronić, a raczej uciekać i chować się, zejść z drogi duszom, które zyskały nową szansę, życia bez magii. Tak należało robić, by dusza nie rozpoznała „swojego”. Takiego samego.\nPrawdę mówiąc już nie pamiętałam dlaczego Szare Serca były Wygnańcami. Bo przecież musiało być coś jeszcze. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, kochałam takie życie i nie chcę zbyt szybko łączyć się z innymi, oddawać drugiej duszy, czuć tej dziwnej pustki, jakby ktoś odebrał, odciął przyrośniętą syjamską bliźniaczkę.\nAle Córka ? Nie wiedziałam co ona naprawdę czuje. Może nadszedł jej czas ? Nie chciałam wchodzić w jej głowę, bo wiedziałam, że tego nie lubiła, ale korciło mnie. Bałam się, że gdy się dowie, że może przejść do zwykłego świata, po prostu to zrobi. Bo przecież bez magii, może być normalna jak inni. Szkoła, to może nie był dobry pomysł, ale sam świat jej się podobał. Opowiadała o zwierzątkach, o przyrodzie, cudach natury, prawdziwych, stworzonych przez samą ziemię. W samotniach Szarych nie było ich wiele, a częściej w ogóle.\nMoże to magia ? Szare Serca były dwoma duszami, potrzebowały ich, by żyć, rozwinąć się, ale potem jedna stawała się w jakiś sposób zbyteczna i mogła żyć w mechanicznym świecie. Mogła się przenieść tam i żyć, dawać zamkniętym w samotniach nowe obrazy, być jakoby żywicielem myśli.\nPotem wystarczała jedna dusza, druga była niepotrzebna i raczej z czasem „źle widziana”. Choć może raczej nie rozumiana do końca ? Ale ten czas dla każdego odmierzał się inaczej. Może dla mojej Córki nadszedł tak szybko ?\nSzare Serca były magią, nosiły ją w sobie, pielęgnowały, czciły i umacniały, budowały, zmieniały, upiększały. Ona w nich żyła, byli jej nosicielami, bo mimo, że mechaniczny świat ją odrzucał, nabijając się z niej w postaci dziwacznych znaków i wróżek ze szklanymi kulkami. Magia musiała żyć. Była najważniejsza.\nJest dla mnie jak powietrze, trudno byłoby się bez niej obejść, ani jej pozbyć. Jest jak ukochana myśl, wspomnienie.\nSzare Serca były magią, ale jako taką rzadko wykorzystywały, zresztą najwyżej po to, by upiększyć swój świat. Podobno kiedyś mogły władać nią bardziej, z większą mocą ? Teraz … może też ktoś potrafi ?\nPotrząsnęłam głową odrzucając myśli. Miałam ważniejsze rzeczy na głowie. Znaleźć Tantoo.\nAle myśli nie dawały mi spokoju, dziwne kotłowały się, jakby nakazywały mi natychmiastowe wytłumaczenie się. Przypomniałam sobie najważniejszą tezę, że nigdy Szare Serca nie mogą mieszkać w grupach, najwyżej w parach, gdyż inaczej magia może się uwolnić z ich ciał, połączyć się i stać się strachem, złem, potworem. Prawdziwym zniszczeniem. Mógł wtedy pojawić się Szał Wielkich, którego działania nigdy do końca nie zdążyłam sobie uświadomić. Dlatego Grupa Starszych Kamiennych Posągów zadecydowała, że Wygnani, ci ze znamieniem Szarego Serca muszą żyć oddzielnie. Samotnie nosząc w sobie moc. Połączenie ich wszystkich stałoby się zagładą. Ale jaką i czy naprawdę ? Tego nie wiedziałam.\nKontakty ze światem zewnętrznym, tym poza każdą granicą były dopuszczalne tylko do pewnego wieku, u każdego innego. Do Czasu Wygnania. Był to dzień podobny do dnia osiemnastych urodzin, ale oznaczał zamknięcie, co prawda też moc tworzenia, ale jednak w zamknięciu.\nW jakiś dziwny sposób wydało się mi, że Tantoo mimo, iż taka mała, oczywiście tylko dla mnie, miała wkrótce obchodzić ten dzień.\nMusiały się pospieszyć.\nSpytałam Matkę po powrocie ze szkoły, dlaczego nie może stworzyć mi zwierzątka ? Wtedy nie odpowiedziała, ale gdy dzisiaj znowu powtórzyłam pytanie, dodając, że jeżeli umie zobaczyć małą dziewczynkę w jakimś mieście ? To dlaczego nie to ? Spytałam, ale ona tylko się uśmiechnęła.\n– Nie władam taką magią – odpowiedziała spoglądając w spokojną i płaską jak lustro taflę kociołka.\n– A ja ? Przecież mnie urodziłaś, a nie zachodzisz w ciążę z tym mężczyznami. Zresztą obydwie nie zachodzimy ? –\n– Chciałabyś ? – uśmiechnęła się.\n– Tak – uświadomiłam sobie. – Tak. Bardzo ? Nie widzisz tego ? – zdziwiłam się.\n– Mogę przewidzieć, ale nie umiem stworzyć, zresztą –\nTak dziwnych rzeczy. Dlaczego nie powiedziała wcześniej ? Mogłam mieć Tantoo, ale wtedy ona byłaby samotna.\nZrobiła to bo była egoistką.\nWybiegła z jaskini, nawet nie spoglądając na mnie, może wtedy odczytałaby prawdę z moich oczu ? Może nie chciała, chciała nadal wierzyć, że wszystko, co usłyszała nie jest prawdą.\nCzułam gdzie jest.\nWiedziałam, że stoi na wzgórzu, spogląda na mgłę ścielącą się wokół naszej farmy, kręcącą dziwne spirale, płacze i nienawidzi mnie.\nUważała mnie teraz za wroga. Ale czy nie byłam egoistką ? Wybłagałam ją u Babci i dziewięciu Druidek ze Starego Świata. Nadal pamiętałam jak na mnie spoglądały, jak na winną, jak na zbrodniarkę, nie rozumiejąc mojej samotności. Przecież każda samotność jest inna. I każdemu przychodzi łatwiej, czy trudniej. Ale w końcu dały mi ją. Teraz ja musiałam jej pozwolić na to samo.\nKocioł uspokoił się powoli.\nWidziałam Tantoo, ale to nie była ona.\nONA I NIE ONA.\nBo Czas zadecydował inaczej. Tantoo nie miała już niecałych dwóch lat, ale ponad dwadzieścia, jak nie więcej.\n– Jak może mieć dwadzieścia lat i nadal żyć tam ?! – krzyczałam, a głos roznosił się ze wzgórza opadając na otulony mrokiem las, drzewa w szpalerze przy drodze i rozłożyste trawy.\n– Widać nie otrzymała wezwania – Matka tłumaczyła się jak winna.\n– Jakiego wezwania ? – byłam wściekła, rozerwałabym ją gdyby nie nadzieja, że jednak, może ?\n– Ty urodziłaś się tutaj, nie zostałaś ściągnięta ze zwykłego świata. –\n– Szkoła ? Zapomnij – przypomniałam sobie i ucichłam.\n– Ja otrzymałam wezwanie od Dziadka i Babci, twoi dziadkowie nie byli Szarymi Sercami, przecież to wiesz, widziałaś ich zdjęcia, tyle czytasz … –\n– To skąd wiesz jak brzmi takie wezwanie ? –\n– Podobno jest zakodowane w znamieniu. –\nMilczałyśmy przez chwilę obie. Takie same, zbyt takie same. A mgła obmywała nasze ciała, tak samo.\n– Ale dlaczego ona ma dwadzieścia lat ? – nie rozumiałam, ale już nie byłam wściekła. Chyba zaczynałam być nią do końca, swoją Matką. Może nawet rozumieć wszystko, wchodzić w jej skórę.\n– Mamo ? –\n– Tak – nigdy tak do niej nie mówiłam, ale nagle poczułam że muszę.\n– Mamo … Mamo, kto jest moim ojcem ? Bo przecież musi być – zaczęłam.\nSpojrzała na mnie zbolałym wzrokiem. Poczułam jak prosi, błaga.\nPozwoliłam jej wejść do mojej głowy, poznać myśli i nie kalać ust, jej ust. Powiedziała mi wszystko o Druidkach, Babci …\n– Czy jest coś jeszcze ? – przerwałam milczenie, które nagle zaległo mój umysł.\n– Jej znamię było już dojrzałe, nie tak jak twoje. Ona powinna być już samotna, bo inaczej zniszczy życie wielu duszom Szarych. Jest złem dla żyjących i może mieć, nosić w sobie więcej magii. To i ona sama daje jej wiele mocy. Jak uwolni swoją duszę … Nie wiem co może się stać. –\n– Czy będzie spalać ludzi ? –\n– Gorzej. Mężczyźni, którzy się spalili u nas, oni tego pragnęli, a ona może zabijać niszczyć i ciało i duszę. –\n– Zabić na zawsze ? –\n– Unicestwić, nie pozostanie po tym kimś ani pamięć, ani wspomnienie; w powietrzu, w jestestwie świata pozostanie dziura, którą będzie mogła napełnić sobą, aż w końcu, aż w końcu będzie tylko ona. –\n– Będzie wtedy samotną jak powinna być ? –\n– Ale nie tak, jak „powinna być”. –\nNigdy nie widziałam Matki tak smutnej i wystraszonej. Co prawda to ja wpuściłam tu zło, ale to ona mu nie zapobiegła. Czuła się winna, na dodatek miała większe wyobrażenie o tym, co mogło się wydarzyć.\nTylko Dziadek i Babcia mogli nam pomóc, i dlatego Matka otworzyła portal.\nPodróż była szybka i niezbyt przyjemna. Zaraz zwymiotowałam po przybyciu. Zresztą przy drzwiach stał specjalny kamienny zbiornik na tego rodzaju przypadki. Sądząc po zapachu chyba często używany.\nSamotnią dziadków było zamczysko jak z dawno spisanej baśni. Pełne zakamarków, krętych korytarzy i wnęk. Schodów prowadzących, nie wiadomo dokąd. Wszystko ustrojone, zapełnione zbrojami, obrazami, rzeźbami. Zakamarki i półki mieszczące w sobie wypchane stwory z bajek szeptanych przez matki małym dzieciom przed snem, których oczy śledziły każdego, kto przybył. Tajemni strażnicy, jak u nas wiatry.\n– Kochanie moje – Babcia pachniała piernikami, była niska i pulchna, ciepła i bezpieczna; Dziadek pachniał tytoniem, który zawsze mu towarzyszył w nieodłącznej fajce i wyhaftowanym przeze mnie kapciuchu, przywiązanym u boku.\nTo były dobre zapachy. Bezpieczne i kochające, tak jak te dwa Szare Serca połączone ze sobą na zawsze miłością, której nigdy nie odczuwałam do żadnego z mężczyzn. Może nie byłam jeszcze gotowa ?\n– Dziadku … –\n– Tak, wiem co się dzieje. –\nZasiedliśmy w ogromnej bibliotece, w głębokich, połatanych fotelach, przy gigantycznym kominku, zdobionym przez Dziadka, nawet teraz, odgłos dłubania w kamieniu, przydawał rozmowie muzyki.\n– Obydwoje wiemy co się dzieje. –\nMatka z wyrzutem spojrzała na własnych dziadków, ale spojrzenie Babci uciszyło słowa, które cisnęły jej się na usta. Porozumiały się w myślach, by nie kalać ust. Matka zrozumiała, że pilnowali jej przez mnie, przez dziwadło, którym w jakimś sensie przecież byłam. Pierwszą urodzoną przez Szare Serce.\n– Przepraszam – Matka skuliła się i nie spojrzała już na nas do końca tej rozmowy, ale ja chciałam wiedzieć, wszystko. Oni wiedzieli i nie potrzebowali pytań. Zbyt wiele było tu magii, by kalać usta słowami.\n– Magia imienia … – słyszałam w głowie – Ona pozwoliła nam na opiekę nad tobą i twoją matką. Przecież musiałaś się zastanawiać dlaczego ciągle nazywa cię Córką. – potaknęłam.\n– Nie zwracałam na to uwagi, a w szkole, cóż ? –\n– Magia imienia jest największą u Szarych Serc. Jedna z dusz nosi je w końcu oficjalnie i używa, gdyby połączyć obydwoje, nikt nie wie co by się stało ? – wyczułam to przerażenie obydwojga, nawet nie patrząc na ich twarze.\n– Ale Tantoo ? Kim jest naprawdę ? Czy tylko duszą, drugą, tą wyzwoloną duszą Szarego Serca, gdzieś żyjącego w jakiejś samotni, czy może Szarym Sercem, pełnym ? – chciałam wiedzieć od razu, szybko, natychmiast, ale oni zwlekali o odpowiedzią.\nOgień trzaskał pożerając drewna, którego jednak nie ubywało. Płomienie grzały, wpadając w jakiś dziwny, szalony taniec, który mamił, chciał bym zapomniała, ale byłam silniejsza. Spojrzałam na Matkę czując jej wzrok. Odwróciła się od razu, ale za późno, jeżeli nie chciała bym zobaczyła jej łzy.\n– O co chodzi ! – krzyknęłam podnosząc się i zrzucając z kolan narzutę, identyczną, jaką robiła Babcia w tej chwili.\n– Widziałaś jej znamię. Było ciemne, nie tak szare, niedojrzałe jak twoje … kiedyś – zaczął Dziadek. Mówił powoli, jakby chciał uciec od tej rozmowy, schować się przed słowami.\n– Moje znamię ? – zsunęłam bluzkę z prawego ramienia i zbliżyłam się do lustra. Musiałam mocno wygiąć szyję, by je zauważyć.\nByło czarne, nie szare jak tydzień temu, gdy skaleczyłam się ocierając się o suchy konar.\n– Znamię ? – wystraszyłam się.\nCzy odbiorą mi duszę ? Czy to już ? Dorosłość, samotność ?\n– Ona jest dorosła. W jakiś sposób czas przemknął, a my tego nie zauważyliśmy. Ona … –\n– Moje znamię ? – nie słuchałam.\n– Jest twoją córką. –\n– Znamię … –\nNie dotarło do niej.\nWystraszyła się czerni znamienia i zamarła oparta o jedno z kamiennych drzew wtopionych w ścianę, wyrzezanych przez dziadka.\nCzerń znamienia. Zauważyłam ją w momencie, gdy wzięła na ręce Tantoo. Tą, którą Starsi Kamiennych Posągów uznali za jej córkę.\nCzerń znamienia … Ona znaczyła dla niej wszystko czego się bała. A bała się dorosłości, może odejścia jednej z dusz, nieświadoma, że to może się zdarzyć tylko gdy będzie chciała, tylko gdy będzie naprawdę chciała.\nAle Tantoo miała imię.\nImię, które wypowiedziałam, gdy spośród bólu wynurzyła się Córka. Nie powinno tak być. Imiona Szarych Serc się nie dublowały, nigdy.\nI było to złe.\nNajgorsze było to, że nie wiedzieliśmy, co się teraz stanie.\n– I co zrobić ? – zadałam pytanie, nie oczekując odpowiedzi.\n– Babcia rozmawiała z Druidkami. Nic nie pamiętają, a to znaczy, że Tantoo narodziła się normalnie, bez udziału magii. Albo też coś im umknęło ? –\n– Twoja Córka, dziecko, nie może opuścić Farmy. – Babcia spojrzała na Córkę i zamyśliła się. – Nie możecie też nikogo przyjmować. Wydaje nam się, że Tantoo powinna być bardzo silna, ale nie mamy pewności, że jest zła. Najlepiej byście nikogo nie wpuszczały, ale naprawdę nikogo. –\n– Będzie nudno – chciałam ją rozweselić, ale nawet na mnie nie spojrzała. Moja Córka – matką.\n– Jeżeli Tantoo jest taka silna, to na nic się to zda. Zresztą to by wyjaśniało, dlaczego tak szybko się pojawili, jakby tylko czekali na rozcięcie naszej granicy. Możliwe, że ci mężczyźni byli tylko jej wytworem – Dziadek na chwilę zatrzymał nóż, by za moment zacząć rzeźbić jeszcze szybciej.\n– Dziecka ? Czy to nie przesada – nie wierzyłam.\n– Mogła tylko przyjąć taką postać –\nNie wierzyłam. Szare Serca miały magię, ale nie do tworzenia życia, nie do takich zmian. Nawet najsilniejsze.\n– Twoje znamię jest zielone ? – Babcia przytaknęła, nie rozumiejąc. – Dziadka stalowo-granatowe, a uważani jesteście za najsilniejszych, więc jeżeli moja Córka ma czarne znamię i tak samo Tantoo … –\nCzułam, że wstrzymali oddech i poczułam jej spojrzenie, gdy oderwała się od zimnej ściany, która musiała nieść jej ukojenie. Bali się. Ja też. Bardziej nieświadomości tego, co może się stać, niż czegokolwiek innego.\nStrach rozsiadł się wygodnie w zamku, jak gruba baba na stercie poduszek. Nie pozwalał, by wpłynęło do niego świeże powietrze.\nTo był czas, byśmy odeszły.\nCórka pożegnała się szybko i pierwsza przeszła przez portal, ale Babcia pociągnęła mnie za rękaw:\n– Może pozwól jej potworzyć ? –\n– Na farmie ? –\n– Tak. Niech stworzy swój zakątek, swoją samotnię. Daj jej swobodę, ale niech nie wychodzi, nigdy … –\nSłyszałam wszystko, a jednocześnie nie słyszałam niczego. Moja głowa przyjęła słowa, ale ciało nie chciało na nie odpowiedzieć. Nie wierzyłam. Zawsze nieprzydatna, gdy Matka zmieniała naszą samotnię, teraz miałam być wielką maginią, maginią z córką.\nW jakiś sposób czas wyciął mi paskudny numer. A raczej wyciął część siebie, zapominając mnie o tym poinformować. Ale czy ona wiedziała. Moja córka, Tantoo, czy wiedziała ? Czy coś robiła, czy tworzyła zło, dziury w świecie ?\nZnowu siedziała na wzgórzu.\nCzułam ją i jej myśli. Od dnia powrotu z zamku pozwalała mi grzebać w swojej głowie. Otwarła swój umysł, tak jak nigdy tego nie robiła. Nie chciała być sama, wprost przeciwnie, prawie nachalnie żądała dozoru. I pytała ciągle pytała.\n– Byłaś zakochana ? Kiedyś ? – Bardziej poczułam jej pytanie, niż usłyszałam je w głowie.\n– Byłam, byłam ale to było dawno. –\n– Czy to jego nasienie stało się częścią mnie ? –\n– Tak. Był zwykłym, bardzo dobrym człowiekiem i teraz ma pewnie żonę i dzieci, może nawet wnuki, przecież starzejemy się trochę wolniej niż inni – chciałam otulić ją, przycisnąć do serca, ale nie tego chciała.\nOdczuwała bezpieczeństwo, ale nie pragnęła dotyku, bała się go, nie chciała. A ja, wprost przeciwnie.\n– Ale kochałaś ? Czułaś miłość ? –\n– Tak. To jak trawa muskająca duszę, jak wtedy, gdy kręci ci się w głowie i cały świat nagle staje się szczęśliwy. To jak najwspanialsze chwile, jak cud, który w końcu się spełnił w najbardziej odpowiednim momencie … –\n– Myślisz, że ja go też kochałam ? – zadrżała przy tym pytaniu.\n– Kogo ? –\n– Ojca Tantoo ? Szare Serce, z którym ją spłodziłam ! – Słowa wyrzuciła jej dusza, nie gardło.\n– Mam nadzieję. –\nZachód słońca ochłodził naszą wieczną jesień, ale Córka nadal siedziała na wzgórzu. Nie chciała tworzyć, tylko siedziała i starała się poukładać wszystko w jakiś zrozumiały sposób.\n– Wiesz jaka jest kara za spłodzenie dziecka przez Szare Serca ? –\nWiedziałam, zbyt dobrze wiedziałam. Dlatego Babcia i Dziadek nie mieli dzieci. Nie byli moimi prawdziwymi dziadkami, ale tak ich nazywałam i tak czułam. Tyle mnie nauczyli. Tyle mi dali, przygarnęli, pomogli.\nNie doczekała się odpowiedzi i nagle stanęła w otwartych drzwiach domu. Zachodzące, pomarańczowo-ogniste promienie omiotły jej sylwetkę. Taką jak moja. Taką jak Tantoo. Dokładnie taką samą.\n– Znasz ją ? – Jej głos zadrżał, jak trącone przez przypadek struny, które miały właśnie w tej chwili milczeć.\n– Więc dlaczego jeszcze żyję ? Karą jest śmierć, unicestwienie obydwu duszy matki, ojca i córki. Dlaczego żyję ? –\n– Nie wiem – rozpłakałam się, a ona przytuliła się do mnie. Musiałyśmy dziwnie wyglądać skulone na drewnianej podłodze, obmyte słońcem, ogrzewane ostatnimi promieniami, a jednocześnie obmywane chłodem wieczoru.\n– Kocham cię Córko. Kocham. Jesteś dla mnie wszystkim, zawsze byłaś … Jesteś jak opis miłości, spełnionym cudem w tym momencie kiedy należy, właśnie wtedy. –\nPo raz pierwszy poczułam jej miłość. Matczyną miłość: gorącą, pełną poświęceń i bólu, zarazem cierpienia i radości.\nPoczułam wszystko, co przecież powinno drzemać gdzieś we mnie, jeżeli urodziłam Tantoo. Przecież też byłam matką. Więc gdzie były te wspomnienia, uczucia ? Czegoś brakowało ? Nie umiałam tego dosięgnąć, zaczerpnąć ze wspomnień, które przecież powinny gdzieś być. W moim nieśmiertelnym sercu musiało być ich miejsce, musiało.\nNie byłam dorosła. To była prawda. Kompletna.\nByłam dzieckiem w ramionach matki, któremu nagle ktoś narzucił cudze życie. Nie chciałam go, nie chciałam …\nJuż nie chciałam …\nJuż nie. Teraz byłam na powrót dzieckiem pragnącym, spokoju. Płaczącą dziewczynką, która nie chciała iść do szkoły. Farma była moim bezpieczeństwem, nie mogli przecież nagle przyjść i mnie zniszczyć, odebrać mi dusze, jeżeli niczego nie pamiętałam.\n– Może to tylko odbicie przyszłości ? Może to tylko odbicie ? – Matka kołysała mnie w ramionach.\n– Tak Mamo. Tylko odbicie. Nie chciałam. Przepraszam … –\nPoszłyśmy spać późno, a ranek wstał jak zawsze i znowu jak zawsze cichy, bezpieczny, pełen słońca. Znowu widziałam tylko Matkę stojącą na progu, w tej koszuli, w której była prawdziwą kobietą.\nOd miesięcy nie było u nas żadnego mężczyzny. I nie zanosiło się na zmianę. Matka ich nie chciała. Czułam, że wspomina mojego ojca, pieści w sobie dni, których nie znałam, czas przed Wygnaniem, zamknięciem się w samotni.\nByła taka dziwna, rzeczywiście złożona. Na pewno tęskniła za ojcem, może i tamtym światem, ale jednak kochała ten świat. Zamknięty. Swoje zmyślone drzewa, układane bukiety, tworzone obrazy. Każda z traw była tutaj taka jak ona tego pragnęła, porządek dawał jej bezpieczeństwo.\nByłyśmy takie same.\nSamotne z wyboru i nie tęskniące za niczym innym …\nGranica nie otworzyła się już nigdy.\nAle któregoś dnia znowu spojrzałyśmy w kociołek. A potem znowu. Nie raz. Córka sprawdzała swoją córkę, a ja moją wnuczkę – Tantoo. Nie była zła. Chyba nawet nie zdawała sobie sprawy z mocy, którą władała. Była piękna i mądra. Tworzyła tylko dobro i chyba dlatego nikt jej nie przeszkadzał.\nGrupa Starszych Kamiennych Posągów, tych, którzy mieli tylko jedną duszę, zadecydowała nie ingerować, ale Druidzi pragnęli pewności. Byli magią, która mogła żyć wszędzie. Byli Strażniczkami i Strażnikami tych, w których małe ziarenka magii pozostały, zwykłych ludzi.\nNie dali nam spokoju.\nNawet gdy Tantoo umarła.\nOdeszła, nagle znikła z powierzchni kociołka.\nMyśmy się nawet nie zmieniły a jej już nie było.\nJej życie stało się dla nas chwilą, bardzo męczącą i pełną cierpienia, ale najważniejszą w życiu, które przeszło i, które dopiero miało nadejść. Zmieniającą. Ciemne znamię Córki z dniem śmierci Tantoo znowu zjaśniało. Nie była nikim specjalnym, przynajmniej dla innych, żadną wielką Wiedźmą, ale dla mnie największym skarbem.\nI tak pozostało na zawsze. Nie chciałam tego zmieniać. Tak było dobrze, tylko we dwie, tylko we dwie.\nNie żyła, a ja nawet nie zdążyłam, nie zdołałam wyjaśnić prawdy.\nMoże tak było lepiej, tak w końcu zadecydował los, przebiegłe fatum, które nagięło czas. Dało mi ją potrzymać na chwilę, ale tylko na chwilę.\nI za to byłam wdzięczna.\nCzułam ból, ale nie był on tak wielki, jak myślałam, że będzie. I byłam tym zawiedziona. Czyżbym była nieludzka, czyżby któraś z moich dusz zyskała przewagę, a może czas ? Nie. Nigdy nie oddam jednej z dusz. Lepiej nie.\nTak będzie bezpieczniej. Zresztą spełniłam już swoje marzenie, miałam …\nTeraz wystarczą mi trawy i drzewa, książki i … inne zwierzątko, podarunek od Dziadka. Kruk ze złamanym skrzydłem, który nigdy nie miał poznać smaku lotu, bijącego na dziób powietrza, unoszących fal ciepła.\nDziadek powiedział, że jestem jak on.\n„Niech będzie zapisane w „Księdze Szarych Serc”, że nie wolno żadnej z Szarych Serc począć dziecka. Nigdy i w żadnym przypadku …\nPod żadnym pozorem i pod żadnym naciskiem.\nŻadna prośba, błaganie … niech nie będą wysłuchane.\nNiech nigdy nie zapomniana zostanie Tantoo, ta o wielu duszach, zbyt wielu, by żyć w zgodzie z czasem. Zbyt wielu, by być … ta, która zmieniła wielu, która miała moc, i która ją opanowała. Na zawsze tak, by nigdy więcej ona się nie odrodziła.\nTantoo, która cierpieniem wiecznym zapłaciła za dobroć. Ta, która pozwoliła żyć swojej Matce i Siostrze. Ta której dusze uwolniły się w dniu poczęcia i przebrnęły przez wszystkie granice, by pozostać w świecie zwykłych ludzi i by zagnieździć się w ciele kobiety, która nigdy z Szarymi Sercami nie miała nic wspólnego. I by żyć w zgodzie z czystym dobrem, ale krótko, na tyle krótko, by nie pozostawić po sobie śladu.\nDusze Tantoo z Szarych Serc rozpadły się … Porozrzucane, zatopiły się w kilkanaście zwykłych ludzi … dobrych.\nTakich, na których zawsze będziecie mogli polegać. I których potomkowie będą godni zaufania.\nPamiętajcie o Tantoo … Szarym Sercu.\nPamiętajcie o Tantoo … wielu duszach.\nPamiętajcie o Tantoo …\nMelodię Tantoo … usłyszcie i śpiewajcie wśród obelisków i ostańców.\nŚpiewajcie pieśń Tantoo …\nŚpiewajcie pieśń o Tantoo. Pieśń ckliwą i smutną, pieśń wielu i jednego.”\nNiech te, które były w to zamieszane, i ci, którzy poprzez nie o tym się zwiedzieli na zawsze zachowali milczenie. Nie będzie im dana odpowiedź, by nie zapragnęli znowu popełnić błędu. Bo są tylko ludźmi, zbyt czułymi i zbyt wrażliwymi, nie jak Kamienni Druidzi. Dlatego to my trzymamy pieczę nad wszystkim.\nChepcher Jones/Marzenia Kowalska 31.01.2003


Najczęstsze pytania dotyczące ISNetworld® | 1 Stop Compliance | Rosaliba\nWspólne pytania dotyczące ISNetworld®\nCzy otrzymałeś list wymagający członkostwa w ISNetworld®, czy ktoś zasugerował Ci uzyskanie certyfikatu ISNetworld®?\nCo to jest ISNetworld®(ISN®)?\nISN® jest internetową bazą danych do zarządzania wykonawcami, przeznaczoną dla klientów zatrudniających i właścicieli firm, w celu zapewnienia bezpieczeństwa wykonawcom i wstępnej kwalifikacji wykonawców do pracy na budowach. ISNetworld®, który został zaprojektowany, aby spełnić wewnętrzne i rządowe wymagania dotyczące prowadzenia dokumentacji i zgodności, gromadzi informacje dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa, zamówień, jakości i przepisów. Eksperci ISN dokonują przeglądu i weryfikacji tych informacji, aby ocenić dokładność, istotność i aktualność danych. Baza danych ISN online do zarządzania wykonawcami pozwala następnie na łączenie klientów z bezpiecznymi, niezawodnymi i zrównoważonymi wykonawcami i dostawcami na całym świecie, umożliwiając tym organizacjom korzystanie z ISN® jako integralnej części ich systemów zarządzania.\nISNetworld® upraszcza proces zamówień i w prosty sposób pozwala klientom na informowanie o zmianach w wymaganiach dotyczących bezpieczeństwa lub o dokumentach, które utraciły ważność.\nDlaczego warto zostać firmą zgodną z ISNetworld®?\nISNetworld® można znaleźć jako wymóg w kilku branżach, takich jak, wszystkie sektory energetyczne (ropa, gaz, energia elektryczna, wiatr), produkcja, opakowania, a nawet niektóre łańcuchy dostaw wykorzystują certyfikację ISNetworld® jako wymóg.\nUzyskanie certyfikatu ISNetworld® pozwoli Ci na wstępną kwalifikację do pracy z obecnymi i potencjalnymi klientami w zróżnicowanych branżach.\nNumer ISNetworld® to numer przypisany specjalnie do profilu ISNetworld® Twojej firmy. Ten numer i Twój profil jest teraz wyszukiwany przez tysiące klientów zatrudniających pracowników.\nCo to jest ocena ISNetworld®?\n3 lata dzienników OSHA 300 & 300A (dla nowych firm nie jest to wymagane, ale wpłynie nieznacznie na twoją ocenę w ISNetworld®)\nEMR, RAVS® 7-30 (programy bezpieczeństwa)\nI wszelkie dokumenty specyficzne dla twojego klienta.\nCo jest wymagane, aby uzyskać certyfikat / zgodność z ISN®?\nPo nawiązaniu połączenia z klientem będziesz mógł uzyskać dostęp do specyficznych wymagań klienta.\nJakie są korzyści z ISNetworld®?\nWydajny i ustandaryzowany sposób na spełnienie wymagań Klienta\nUlepszanie wewnętrznych systemów bezpieczeństwa i informacji\nPisane programy bezpieczeństwa są audytowane przez specjalistów ds. bezpieczeństwa\nŚledzenie danych na poziomie dane na poziomie indywidualnym\nMożliwość śledzenia indywidualnych szkoleń i kwalifikacji\nMarketing i ekspozycja dla klientów zatrudniających\nNie każda firma ma czas lub siłę roboczą, aby poświęcić się zgodności z ISNetworld®. Który jest dlaczego 1 Stop Compliance stworzył usługi dostosowane, szybkie, & niedrogie, aby pomóc i wspierać firmę przez jego zgodności needs.\nAt 1 Stop Compliance jesteśmy szczęśliwi, aby pomóc Ci z wszystkich Twoich potrzeb zgodności, zadzwoń do nas za darmo: 844-532-6090\nOpuszczony kościół metodystyczny Detroit East Grand Urban Exploration


Michał Kamiński schudł 40 kilogramów. "Jestem ciężko chory, ale da się z tym żyć!" - Pudelek\nMichał Kamiński schudł 40 kilogramów. "Jestem ciężko chory, ale da się z tym żyć!"\n"To cukrzyca, więc mam duże ograniczenia jeśli chodzi o jedzenie. Pogodziłem się z tym" - wyznaje. Do badań namówiła go Ewa Kopacz.\nKariera polityczna Michała Kamińskiego rozpoczęła się w PiS-ie, gdzie spełniał się w roli "spin doktora". Potem zmienił polityczne barwy i zasilił szeregi Platformy Obywatelskiej. Okazuje się, że na znajomości z Ewą Kopacz zyskał nie tylko politycznie. To była premier przekonała go, by zrobił badania i zadbał o zdrowie. Okazało się, że Kamiński ma cukrzycę. Wylądował w szpitalu, zmienił dietę i schudł 40 kilogramów. W programie WP Kto nami rządzi? szczerze przyznał, że jest ciężko chory, ale już się z tym pogodził. Jak teraz wygląda jego życie?\nCukrzyca ?Na pierwszy rzut oka wygląda jak by go raczysko dopadło\nNie róbmy sensacji miliony ludzi żyje z cukrzycą\nBez przesady! Choruję na cukrzycę prawie 30 lat, a zachorowałam jak miałam 6 lat i nie twierdze,że to ciężka choroba ale trzeba nauczyć się z nią żyć!\nMnie pić wódy i mniej tłusto jak wcześniej\nPolaków nie interesuje czy jakiś d***l jest zdrowy czy chory!A Kamiński to szczególna sprzedajna wredna morda!Piekło na niego czeka!\nnaprawdę wygląda jakby go raczej raczysko żarło niż cukrzyca ale dobrze że tylko wygląda a nie tak jest. niejedna by chciala tak bez diety schudnąc najlepiej ;) ja tam nigdy nie umiałam się opanować więc w końcu skusiłam się żeby sobie kupić tabsy iqacai i na dobre mi wyszło bo w dwa miesiące schudlam 11 kilo i tyle mi wystarczy :)\nżyczymy zdrowia, przy tej chorobie trzeba uważac na dietę to prawda. a teraz kiedy wyszedł pan od tych pisowców lubie pana słuchac\nDizajnerskie okularki, kurtka pilotka i zęby Golluma. WTF?\nPo prostu ...po ludzku, bez podtekstów... zdrowia życzę. Pozdrawiam\nTak myślałam, że jest chory. Schudł, ale widać było, że jest zmęczony.\nZniszcz ten pis\nA ja mam silną anemię. Jestem na specjalnej diecie. I wcale tego po mnie nie widać.\nPokarało go za to ze pojechał z ryngrafem do Pinocheta, tego mordercy i kata, bylego dyktatora Chile.\nnajpierw debi..e poczytajcie sa 2 rodzaje cukrzycy pierwszy typ i drugi i to są dwie różne choroby, pod podobną nazwą z jednej typ 2 możesz po 2 tyg wyjść i jesteś zdrowy a typ 1 do końca życia ograniczenia nie ważne czy co bierzesz do ust czy skórkę od chleba czy łyżkę syropu wszystko przeliczasz i co 2-3h dzień czy noc czyli 24h kłujesz się sprawdzając poziom\npieprzą głupoty jak się ma cukrzyce to się tak nie chudnie\nOd 35 lat mam cukrzyce i moge smialo powiesziec, ze tak nie wyglada cukrzyk. Wyglada na czlowieka po chemioterapii.


O firmie i jej korzeniach -\nO firmie i jej korzeniach\nWood Plastic Composites, czyli kompozyty WPC kilkanaście lat temu przebojem weszły na dynamicznie rozwijający się rynek materiałów drewnopochodnych w USA, Kanadzie i Europie Zachodniej. Za sprawą firmy EkoTeak z Kołobrzegu zdobywają popularność również w Polsce.\nKompozyty WPC stanowią połączenie drewna i tworzyw sztucznych. Materiał wyglądem przypomina drewno, różni się jednak od niego właściwościami. Raz zabarwiony utrzymuje kolor przez długie lata. Stanowi kwintesencję nowoczesnej technologii w połączeniu z wymogami ekologii i ochrony środowiska. Znakomicie sprawdza się w miejscach, w których drewno szybko się niszczy – na tarasach, balkonach, balustradach i elewacjach. Świetnie nadaje się też do budowy ogrodzeń. W 2008 roku znalazłem się na targach budowlanych w Guangzhou – opowiada Łukasz Bąk, właściciel EkoTeak.– Wybrałem się tam, planując znalezienie atrakcyjnych produktów, które warto by sprowadzać z Chin do Polski. Choć byłem debiutantem w tej dziedzinie, to jednak się udało! Prezentowane na targach kompozyty WPC miały tyle zalet, że szybko porozumiałem się z producentem i złożyłem pierwsze zamówienie… Zaczęło się skromnie – od strony internetowej, nazwy oraz logo i zamówienia pierwszej partii materiału. Po kilku miesiącach potrzebny był już magazyn na składowanie importowanych desek tarasowych. Firma skoncentrowała się na trzech grupach produktowych kompozytu drewna – są to tarasy, elewacje oraz ogrodzenia. Pierwsi klienci pojawili się szybko, ponieważ rozpoczął się właśnie boom na ciekawe i nowoczesne materiały wykończeniowe. Po niewielkiej promocji w Internecie zrealizowaliśmy pierwsze zamówienia. Zyski inwestowaliśmy budując strukturę firmy, zatrudniając pierwszych sprzedawców, organizując dział obsługi i marketingu oraz współpracy partnerskiej dla firm z branży budowlanej.\nPoszukując większego rynku, firma postawiła na Trójmiasto, otwierając salon firmowy w Rumii koło Gdyni jako główny salon sprzedaży detalicznej. Motorem sukcesu jest wykwalifikowana kadra sprzedawców i konsultantów obsługujących klientów. Kołobrzeg do dziś funkcjonuje jako biuro administracyjne firmy m.in., obsługując większe inwestycje, a także największy showroom marki EkoTeak. Ważnym elementem rozwoju jest wciąż powiększająca się dystrybucyjna sieć punktów sprzedaży w całej Polsce (obecnie około 170) – salony wyposażenia wnętrz, firmy i hurtownie budowlane, do których EkoTeak dostarcza elementy ekspozycji, próbki produktów, katalogi itp. Polityka w tym zakresie zakłada selekcjonowanie najlepszych partnerów posiadających wypracowaną markę oraz renomę na rynku lokalnym.\nFirma nie tylko dobrze wystartowała, ale nadal dynamicznie się rozwija. Jest w swojej dziedzinie krajowym liderem. Rok 2016 to rok największych zmian i przekształceń w firmie. Potężna restrukturyzacja i chęć zwiększenia konkurencyjności, w połączeniu z wielkimi ambicjami właściciela firmy, doprowadziła do zbudowania własnej fabryki Kompozytu Drewna EkoTeak. Takie posunięcie znacznie skróciło terminy realizacji zamówień, które w coraz większym tempie zaczęły do nas spływać z całego kraju. Stworzyliśmy unikalną mieszankę na bazie PVC, a dzięki nowej technologii barwników i stabilizatorów koloru, które bez problemu wiążą się z wszystkimi komponentami, uzyskaliśmy masę jednolicie zabarwioną, mniej podatną na amplitudę temperatur oraz całkowicie odporną na europejskie warunki pogodowe. Odpowiednio zmielone komponenty pozwoliły na zachowanie struktury zbliżonej do drewna, jednocześnie nierysującej się i odpornej na zewnętrzne czynniki mechaniczne. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom klientów, produkujemy deski pod wymiar. Jakość naszych materiałów potwierdzona jest wieloma badaniami i certyfikatami oraz sprawdzana poprzez regularne testy i badania. Warto dodać, że polski Kompozyt Drewna EkoTeak powstaje z mączki drzew iglastych, w odróżnieniu od chińskich – wykorzystujących bambus. Nasz materiał posiada też wyższą klasę palności (Bfls1), co znacznie zwiększa możliwości zastosowania produkowanych przez nas profili w branży budowlanej i wykończeniowej. Aż 80 proc. naszych klientów kupuje kompozyty produkowane w kraju. Wraz z rozpoczęciem rodzimej produkcji, zmianie uległa również nazwa marki z EcoTeak – na EkoTeak. Zależało mi na zaakcentowaniu polskiego pochodzenia naszego produktu, stąd spolszczenie nazwy, wyjaśnia Prezes Zarządu Spółki.\nPostawiliśmy także na eksport. – Zdobyliśmy wielu klientów w Niemczech na Litwie i Łotwie, w Czechach i Szwecji, znakomite wyniki osiągamy również w Wielkiej Brytanii, poprzez firmę córkę – EkoTeak Co. Ltd.\nSpółka zajmuje się nie tylko produkcją i sprzedażą, ale również kompleksowym wykonawstwem. Realizuje zarówno duże projekty inwestycyjne na zlecenie firm deweloperskich, jak i prywatne zamówienia. – Mamy w ofercie importowany kompozyt WPC ale także nasz, krajowy – wyjaśnia Łukasz Bąk, odpowiedzialny za techniczne i technologiczne rozwiązania w EkoTeak. W ciągu trzynastu lat EkoTeak wypracował status sprawnie działającej organizacji biznesowej. Jego silny atut to profesjonalna obsługa, która w tej branży ma ogromne znaczenie. Bardzo ważne jest również to, że od początku firma nastawiła się na realizację niestandardowych projektów dopasowanych do wymagań klientów. Współpraca z biurami projektowymi, bezpośrednie doradztwo techniczne oraz tworzenie indywidualnych instrukcji projektowych daje jej przewagę konkurencyjną w branży. Dużą wagę przywiązuje też do działań marketingowych, profesjonalnej strony internetowej i bogatej oferty katalogowej. EkoTeak konsekwentnie rozbudowuje ofertę, śledząc najnowsze trendy w branży.\nPomysł na kącik wypoczynkowy w ogrodzie Materiał na taras. 3 sprawdzone porady, co wybrać, aby nie żałować i cieszyć...


proszę o poradę. - www.sax.fora.pl\nWysłany: Pią 9:27, 05 Wrz 2014 Temat postu: proszę o poradę.\nWitam! Jestem nowym forumowiczem, dziś postanowiłem się zarejestrować bo widzę, że wszyscy jesteśmy podobnie zafascynowani tym jakże magicznym instrumentem\nBorykam się z takim problemem, gram pięć, ok sześciu lat, głównie na alcie z racji tego ,ze wciąż w szkole muzycznej IIst, ale i na tenorze. Tenor kupiłem ok. dwóch lat temu, wstępnie byłem bardzo zadowolony ale było to chyba po prostu pierwsze szalone wrażenie na coś nowego, okazało się ,że wciaż nie mogę przyzwyczaić się do techniki, brzmieniowo nie jestem rozczarowany ale mogłoby być chyba lepiej, no i są różne tam problemy intonacyjne, dodam ,że to Martin, i po wstępnych ustaleniach rocznik najprawdopodobniej 1928. Nie wykluczam ,że może być to również część mojej winy ale na alcie nie mam tego typu problemów. Chciałem spytać bardziej 'obeznanych' jeśli chodzi o marki saksofonów, jaki polecalibyście zakupić? Chodzi mi o prawdziwie profesjonalny instrument, bo chciałbym żeby była to inwestycja na kilka być może nawet kilkanaście lat więc chciałbym ,żeby było to coś naprawdę ciekawego. z góry dzięki za pomoc i pozdrawiam\nWysłany: Pią 10:46, 05 Wrz 2014 Temat postu:\nSaksofony marki Martin są na prawdę dobre. Tenor "The Martin" czy Committee III jest uważany za bardzo dobry saks.\nTo prawda, ale należy też uwzględnić, że kazdy z nich jest inny nie można więc oceniać ich równomiernie. Grałem ostatnio na Selmerze III przy okazji , zrobił na mnie dużo lepsze wrażenie. Szczególnie właśnie jeśli chodzi o te klapy piątego palca.


Patch Adams Pobierz Download Torrent - NAJLEPSZE TORRENTY BEZ LIMITÓW!\nPatch Adams Pobierz Download Torrent\nTo wydarzyło się naprawdę!Dec. 25, 1998USA115 Min.PG-13\nPatch Adams marzy o tym, by zostać clownem. Nie chce jednak rezygnować z kariery lekarza. Okaże się, czy uda mu się pogodzić odpowiedzialną pracę z niepohamowaną ochotą do żartowania. Wbrew opinii środowiska zaczyna głosić teorię, że śmiech jest zaraźliwy. Adams otwiera własną klinikę. Gdy jego metody zaczynają przynosić pozytywne skutki, dochodzi do tragedii, która stawia jego przyszłość pod znakiem zapytania.\n1 Gdzie można obejrzeć film Patch Adams?\n2 Patch Adams – Obsada\n3 Kiedy premiera filmu Patch Adams?\nGdzie można obejrzeć film Patch Adams?\nNa tej stronie znajdziesz ponad tysiąc filmów oraz cały film Patch Adams online. Jeśli szukasz sprawdzonej strony, która umożliwi Ci obejrzenie filmu Patch Adams cda? to są u nas dostępne opisy najnowszych premier filmowych takich jak np. Patch Adams film 1998 zalukaj do obejrzenia bez limitu transferu w bardzo dobrej jakości. Zaglądaj na naszą stronę regularnie, ponieważ systematycznie dodawane są nowe filmy, najnowszy to Patch Adams cały film . Pamiętaj, aby uzyskać dostęp do bazy filmów, należy dokonać pełnej rejestracji w serwisie. Zapraszamy do obejrzenia nowości filmowych.\nPatch Adams – Obsada\nW rolach głównych zobaczymy plejadę gwiazd. Nie zabraknie jednak również nowych twarzy! Podczas castingu do filmu Patch Adams bez limitu nastąpiło wiele zmian w obsadzie. Są to przede wszystkim zmiany podyktowane zmianą scenarzysty. Czy wpłynie to znacząco na jakość filmu? Pozostaje nam poczekać do premiery. Po dokładne informację zapraszamy w zakładkę obok – Obsada.\nKiedy premiera filmu Patch Adams?\nKiedy film trafi do kin na całym świecie (w tym w Polsce) lub na popularne platformy streamingowe? Na ten moment nieznana jest dokładna data premiery tego filmu. Patch Adams będzie dostępny dla widzów i widzek w Polsce na pewno w 1998 roku. UPDATE: Film już dostępny w naszym serwisie.\nTytuł oryginalny Patch Adams\nOcena IMDb 6.8 109,099 votes\nOcena filmweb 7.3 2,532 votes\nPower Rangers Unauthorized Pobierz Download Torrent\nZrodzony w Ogniu Pobierz Download Torrent


Dedykowane programy, co musisz wiedziećTwarzowe i naturalne kosmetykiNaprawianie samochodów i motocykliO górskich wspinaczkachJak zmniejszyć zużycie energii cieplnej?Sezon na grzanieFunkcjonalna odzież dla sportowców-co i jak?Dobrze zapełniony ogródKto musi Leczyć zęby?Plumber for water problems in bathroomGdzie wypożyczyć meble?O pomocy psychologa. Krótko i na tematMeble na stoiskaWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićMake your home beautifulWyposażenie na targiPora zaplanować wakacyjny wyjazdDobra inwestycja w ciepły dom Can you buy us auto parts on Saturday? Endodoncja i pozostałe zabiegi u dentystyO biurach rachunkowychArtykuł o stomatologii - poradnik dla pacjentówO wyprawce niemowlęcej i monitorach oddechuCzy można wypożyczyć stół w pracy?Klimatyzacja - ile kosztuje, jak działa, czy to sie opłacaObrona w sądzie. PrawnikO naprawie w serwisie komputerowymKrótki informator o sprawach związanych z prawemO wynajmie zwyżek do prac na wysokościachMyjnie dla samochodów


Welurowa sukienka oversize ANASTASIA - pudrowy róż- sklep magmac.pl - Sklep Magmac.pl\nD - szerokość w biodrach - 55 cm x 2\nTrapezowa sukienka/tunika z rozkloszowaną falbanką to przepis na nowoczesny look ze szczyptą dziewczęcego uroku.\nWelurowy materiał jest bardzo przyjemny, robi wrażenie odbijając światło.\nDelikatna falbana w białym kolorze kontrastuje z połyskującym pudrowym różem .\nOversizowy fason uwydatnia szczupłą sylwetkę a jeśli chcesz ukryć jakieś niedoskonałości to fason oversize świetnie się w tej roli sprawdzi.\nKolor pudrowy prezentuje się delikatnie i uroczo.\nModelka ma 173cm wzrostu. Wymiary: mierzone na płasko, bez rozciągania (Zastrzegamy sobie prawo do różnicy w wymiarach +/- 3 cm)A - Długość całkowita - 83 cm B - Szerokość pod pachami - 56 cm x2 C - Szerokość w talii - 52 cm x2 D - długość rękawa - 45 cmSkład materiału:95% bawełna 5% elastan\nRozkloszowana sukienka z gipiurą ELZA - chabrowa


Miłość na zakręcie serial, emisje, gdzie obejrzeć\n"Miłość na zakręcie", serial obyczajowy, Polska 2019-2019\n"Miłość na zakręcie" opowiada historię Jowity Kaweckiej, doktor mikrobiologii i matki dwojga nastolatków, która musi uporać się z konsekwencjami nagłej śmierci męża, właściciela warsztatu i komisu samochodowego. Wdowa nie chce pozbyć się firmy zmarłego partnera, ale nie ma pojęcia o prowadzeniu własnej firmy i branży samochodowej. Przekonamy się, czy poradzi sobie z nowymi wyzwaniami. Jednocześnie będzie musiała wiele czasu poświęcić dzieciom - Ani i Krystianowi, które mocno przeżywają śmierć ojca. Jowita znajdzie się w niebezpieczeństwie, gdy odkryje podejrzane fakty dotyczące działalności firmy. W roli głównej występuje Kamila Boruta, aktorka warszawskiego Teatru Rampa na Targówku, która ma także spore doświadczenie w dubbingu. W "Miłości na zakręcie" zobaczymy również Violettę Arlak, Aleksandrę Szwed, Karola Strasburgera i Zbigniewa Stryja. Stałym wątkiem produkcji są również perypetie pochodzącego z wietnamskiej rodziny księgowego Włodka (gra go Andy Do).


Wykorzystywanie suszarek na pranie | Itnernet i nowa technologia\n« Usługi wykonywane przez glazurnika\nCeny leków na wątrobę »\nSuszarki na pranie potrzebne są w tych wszystkich domach i mieszkaniach, w których robione jest codzienne pranie. Dlatego domowe gospodynie posiadają na swoim wyposażeniu nawet kilka suszarek na pranie. Ze szczególną uwagą dobierają suszarki na pranie z których będą korzystały w mieszkaniach. Dzieje się tak dlatego, że łazienki znajdujące się w mieszkaniach zwykle są bardzo małe i ciężko jest w nich nawet wygospodarować wygodne miejsce na postawienie pralki, a umieszczenie w niej suszarki na pranie staje się dodatkowym problemem. Dlatego w łazienkach bardzo często umieszczane są niewielkie, wiszące suszarki na pranie. Jednak korzystanie z nich nie rozwiązuje jeszcze problemu, ponieważ zwykle mieści się na nich niewielka ilość ubrań. Dlatego w łazienkach korzysta się także ze sznurków na pranie rozwieszanych pod sufitem. Na takich sznurkach można już umieścić większą ilość ubrań.\nKażda gospodyni kupuje także stojącą suszarkę na pranie (https://www.obi.pl/pranie-i-suszenie/suszarki-do-ubran/c/1480). Może być ona stawiana w dowolnym domowym pomieszczeniu. Bardzo sprawdza się również w mieszkaniach. W porze letniej można ją wynosić na balkon i rozwieszać na niej pranie. Trzeba przyznać, że pranie rozwieszane na suszarce znajdującej się na balkonie dużo szybciej wysycha, a poza tym zostaje ono bardzo dobrze przewietrzone i doskonale pachnie. Wygodna suszarka na pranie może być także składana po wyschnięciu prania i chowana w takim miejscu, w którym nikomu nie przeszkadza. Dlatego korzystanie z suszarki na pranie jest bardzo dobrym rozwiązaniem pod każdym względem.\nUsunięcie danych z Google\nZ pewnością każdemu zdarzyła się kiedyś nagła awaria sprzętu gospodarstwa domowego. Sytuacja jest o tyle trudna, jeśli awaria dotyczy sprzętu mającego bezpośredni kontakt z wodą. Do sprzętów takich należą zmywarki i pralki. Co więcej, często nie od razu odnajdziemy środki …Read More »\nAranżacja łazienki, która będzie zarówno estetyczna, jak i funkcjonalna, to prawdziwe wyzwanie. Przemyślenia wymaga rozmieszczenie armatury i akcesoriów łazienkowych, a także wszelkie aspekty wystroju wnętrza – materiały wykończeniowe i kolorystyka ścian. Jak zatem urządzić projekt łazienki, która sprawdzi się w …Read More »