Fiis - Świadomy Polak - zarządzanie własnymi finansami\nZarząd i Zespół IIS\nŚwiadomy Polak - zarządzanie własnymi finansami\nŚwiadomy Polak - to projekt, którego głównym celem jest propagowanie wiedzy z zakresu finansów osobistych. Jego autorami są młodzi, pełni pasji i pozytywnej energii łódzcy licealiści: Michał Wysocki, Natalia Grochal i Klaudia Marciniak, którzy tak jak my chcą zmieniać...\notaczająca nas rzeczywistość. A niestety nie wygląda ona tak optymistycznie.\nWg raportu OECD z 2016 roku badającego świadomość finansową 30 krajów, Polska jest jednym z krajów o najmniejszej wiedzy na temat finansów osobistych oraz ekonomii. Indeks Zaległych Płatności Polaków pokazuje rosnącą liczbę zadłużonych oraz łączną kwotę ich zadłużenia na przestrzeni ostatnich dwóch lat. Raport Work Service z 2017 roku wskazuje, iż główną i niezmienną od lat deklarowaną przyczyną emigracji Polaków są wyższe zarobki. Ogromnym problemem Polski jest brak zaradności w dziedzinie finansów osobistych, w szczególności wiedzy z zakresu bilansowania budżetu domowego oraz spłacania długów.\nMichał, Natalia i Klaudia postanowili to zmienić. Podjęli się trudnego, wymagającego wiedzy i szczególnych umiejętności zadania. W ramach ogólnopolskiej platformy Zwolnieni Z Teorii, której mottem jest "działaj dla innych, ucz się dla siebie" będą w sposób krótki i zwięzły uczyć Polaków jak sobie poradzić z tymi problemami. Przez kilka miesięcy za pomocą mediów społecznościach poprzez nagrania wideo, infografiki będą pokazywać jak świadomie kontrolować i zarządzać własnymi finansami.\nDoceniamy ich chęć działania i zaangażowanie społeczne. Efekty ich pracy będziecie mogli zobaczyć również na naszym FB.\nWesołych Świat i Szczęśliwego Nowego 2018 roku:)\nII Edycja Konkursu dla Młodzieży ISKRA\nCopyright © 2021 Fiis. All Right Reserved.


Przejmowanie plików i folderów na własność z wiersza poleceń. : Hotfix - Portal komputerowy, aktualności, porady\nPrzejmowanie plików i folderów na własność z wiersza poleceń.\n1. Przejmowanie plików/folderów na własność w systemie Windows XP - narzędzie SubInACL.\nNarzędzie SubInACL nie jest domyślnie instalowane wraz z systemem Windows XP. Pobieramy go ze strony Microsoftu (Pobierz), a następnie instalujemy.\nAby móc swobodnie korzystać z narzędzia, należy przejść do katalogu C:\_Program Files\_Windows Resource Kits\_Tools i skopiować plik subinacl.exe do katalogu systemowego C:\_Windows\_system32. Inną metodą jest dodanie do zmiennych środowiskowych, ścieżki dostępu do pliku.\nUruchamiamy wiersz poleceń poprzez Start -> Uruchom -> cmd\nPrzejmujemy plik na własność.\nsubinacl /file ścieżka_dostępu_do_pliku /owner=nazwa_komputera\_nazwa_użytkownika\nPo wykonaniu polecenia otrzymamy informację, czy operacja powiodła się.\nZmiana właściciela możliwa jest dzięki zastosowaniu przełącznika /owner, po którym wskazujemy nazwę komputera (domeny) oraz użytkownika (nazwa naszego konta, profilu). Przy przejmowaniu plików należy zastosować przełącznik /file, natomiast w przypadku folderów należy użyć przełącznika/subdirectories lub /subdirec.\nMożemy dodatkowo sprawdzić, efekty naszego działania. W tym celu wpisujemy polecenie:\nsubinacl /file C:\_windows\_system32\_uxtheme.dll /display=owner\nAnalogicznie postępujemy w przypadku foldera "Fotki", z tym że używamy przełącznika /subdirec.\nJeżeli w miejscu oznaczonym na obrazku kolorem czerwonym znajduje się pożądana nazwa użytkownika, możemy być pewni, iż operacja zakończyła się pełnym sukcesem.\n2. Przejmowanie plików/folderów na własność w systemie Windows Vista - narzędzie TakeOwn.\nW systemie Windows Vista nie musimy niczego instalować, wraz z systemem otrzymujemy narzędzie takeown, które umożliwia przejęcie pliku lub foldera na własność.\nUruchamiamy wiersz poleceń poprzez Start -> wpisujemy w wyszukiwarkę cmd -> naciskamy kombinację klawiszy CTRL + SHIFT + ENTER.\nInną metodą uruchomienia konsoli na prawach administratora jest Start -> Wszystkie programy -> Akcesoria -> klikamy PPM na Wiersz polecenia, a następnie z menu kontekstowego wybieramy opcję Uruchom jako administrator.\nAby przejąć wybrany folder, w wierszu poleceń wpisujemy:\ntakeown /f nazwa_pliku_lub_katalogu\ntakeown /f C:\_Fotki\nJeżeli wszystko przebiegło prawidłowo, powinniśmy otrzymać komunikat POWODZENIE: Plik (lub folder): "C:\_Fotki" należy teraz do użytkownika "mypc\_myszka".\nW przypadku plików postępowanie jest identyczne. Po parametrze /f wskazujemy ścieżkę dostępu do pliku, który chcemy przejąć na własność.\ntakeown /f C:\_Windows\_system32\_plik.exe\nW tym poradniku starałem się skupić wyłącznie na kwestii przejmowania na własność plików i folderów. Wymienione narzędzia posiadają znacznie większe możliwości, aby dowiedzieć się więcej na temat opcji, które udostępniają, wystarczy jak w wierszu poleceń wpiszemy nazwę pliku wraz z przełącznikiem /? lub /help, na przykład subinacl /?.\nPodobny temat - Przejmowanie na własność pliku, folderu, kluczy rejestru w Win XP.\n· Napisane przez rokko dnia 09/12/2008 18:22 · 1 komentarz ·


Recenzja Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń i informacje\nPrzepiękne bursztynowe  drzewko szczęścia wykonane ręcznie oraz indywidualny grawer dedykacji to doskonały pomysł na prezent\nZ nami wybierz tanie Figurki dekoracyjne. produkt Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń e-Shop ePrezenty.pl Kup w cenie 74 zł. Przetestuj produkt Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń jest zwykle sprzedawany po cenie 74 zł. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\n- kod EAN i ID towarów 1167575638\nO sprzedającym: Z wysokiej jakości e-sklepu ePrezenty.pl możesz wygodnie zamówić Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń.\nZobacz jakie opinie mają użytkownicy o produkcie Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń\nPopularne opinie o Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń\nrecenzja W tym sklepie ePrezenty.pl zawsze lubię kupować. Mają dobre wsparcie, a produkty Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń zawsze zapewniają właściwą jakość.\nKupił: Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń\nrecenzja Zawsze podążam za oceną tego e-sklepu. I ten sklep ePrezenty.pl ma również doskonałą ocenę. Więc nie boję się kupić Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń.\nGdzie kupić Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń\nCeneo jest świetnym doradcą przy zakupie ePrezenty. Możesz spojrzeć na pytania Drzewko szczęścia z bursztynu (różne rozmiary) z możliwością grawerowania dedykacji, życzeń. Lub po prostu przejrzyj listę e-sklepów oferujących Figurki dekoracyjne i wybierz najbliższy punkt dystrybucji i najwyższą cenę. Sprawdź najlepsze ceny w ceneo


Koloruję zwierzęta 2 /Malowanka z naklejkami - Bogusław Michalec (11339) - Lubimyczytać.pl\nKoloruję zwierzęta 2 /Malowanka z naklejkami\nDrodzy Rodzice i Nauczyciele! Przedszkolaki lubią kolorować obrazki. Warto więc wykorzystać ten zapał i zaprosić dzieci do zabawy z serią aKoloruję zwierzęta Jest to zbiór czterech starannie opracowanych malowanek. W każdej książeczce mali artyści, oprócz obrazków, znajdą wzór do pokolorowania w postaci naklejek oraz zabawne, łatwo wpadające w ucho wierszyki na temat zwierzątek. Okładka: Brak materiałów.\nBogusław Michalec, Marcin Szyma, Aleksandra Seghi


1 kwietnia - Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań\niswinoujscie.pl • Wtorek [06.04.2021, 08:21:53] • Szczecin\nOd 1 kwietnia br. na terenie całego kraju prowadzone jest największe badanie statystyczne - Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań (NSP 2021). NSP jest realizowany raz na 10 lat przez statystykę publiczną we współpracy z Gminami. Spis obejmuje wszystkich mieszkańców naszego kraju. Podstawą prawną tego badania jest Ustawa z dnia 9 sierpnia 2019 r. o narodowym spisie powszechnym ludności i mieszkań. Udział w spisie jest obowiązkowy.\nMetody zbierania danych w NSP 2021\nNajwygodniejszym, najbezpieczniejszym i jednocześnie obowiązkowym sposobem udziału w spisie jest tzw. samospis internetowy. Każdy mieszkaniec Polski jest zobowiązany samodzielnie uzupełnić dane w zamieszczonym w Internecie formularzu spisowym. Formularz ten dostępny będzie od 1 kwietnia br. na stronie: https://spis.gov.pl. Osoby, które nie mają dostępu do Internetu mogą udać się do urzędów miast i gmin lub Urzędu Statystycznego w Szczecinie, gdzie zorganizowane są stanowiska do samospisu. Procedury osobistych wizyt w urzędach zależeć będą od sytuacji pandemicznej. Będzie również możliwość dokonania obowiązku spisowego dzwoniąc na infolinię spisową, nr tel. 22 279 99 99.\nDodatkowymi metodami zbierania danych spisowych są:\n- wywiad telefoniczny przeprowadzany przez rachmistrza spisowego,\n- wywiad bezpośredni, przeprowadzany przez rachmistrza spisowego przy pomocy urządzenia mobilnego wyposażonego w oprogramowanie dedykowane do przeprowadzenia spisu (wywiady bezpośrednie będą realizowane w szczególnych przypadkach – jeśli sytuacja epidemiczna na to pozwoli – i przy zachowaniu reżimu sanitarnego).\nOsoba, z którą skontaktował się rachmistrz nie może odmówić udzielenia informacji i wypełnienia obowiązku spisowego.\nDla osób, które dokonały samospisu przez Internet planowana jest loteria spisowa z możliwością wygrania atrakcyjnych nagród.\nJakie dane będą zbierane w NSP 2021?\nW ramach Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2021 zbierane będą dane z następującego zakresu: charakterystyka demograficzna osób, aktywność ekonomiczna, poziom wykształcenia, niepełnosprawność, migracje wewnętrzne i zagraniczne, charakterystyka etniczno-kulturowa, gospodarstwa domowe i rodzina, stan i charakterystyka zasobów mieszkaniowych.\nSpis powszechny obejmuje całą populację ludności i mieszkań. Oznacza to, że dane uzyskiwane w wyniku spisu powszechnego pochodzą od wszystkich mieszkańców Polski. W przypadku wielu danych demograficzno-społecznych, jak np. wyznanie, narodowość czy stopień niepełnosprawności, spisy powszechne są jedynym źródłem pełnych informacji.\nUzyskane podczas spisu powszechnego dane indywidualne są opracowywane i przedstawiane w postaci zestawień na różnych poziomach podziału terytorialnego kraju. Wyniki spisu umożliwiają analizę i ocenę zróżnicowania przemian demograficznych i społecznych. Na ich podstawie podejmowane są najważniejsze decyzje gospodarcze i społeczne w perspektywie wielu lat.\nBezpieczeństwo danych osobowych w spisach powszechnych\nOsoby wykonujące prace spisowe są zobowiązane do przestrzegania tajemnicy statystycznej. Przed przystąpieniem do pracy rachmistrzowie są pouczani o istocie tajemnicy statystycznej i sankcjach za jej niedotrzymanie. Składają także pisemne przyrzeczenie o przestrzeganiu tajemnicy.\nTożsamość rachmistrza będzie można sprawdzić dzwoniąc na infolinię bądź na stronie dotyczącej spisu.\nWięcej informacji o NSP 2021 znajduje się na stronie: spis.gov.pl/\nInfolinia spisowa nr tel. 22 279 99 99


Duet Anastasi - Kurek odpali fajerwerki w Warszawie? - Polsat Sport\nDuet Anastasi - Kurek odpali fajerwerki w Warszawie?\nONICO Warszawa rozgrywa kapitalny sezon. Zarząd klubu nie zamierza spocząć na laurach i robi wszystko, by maksymalnie wzmocnić drużynę przed kolejną edycją rozgrywek. Trenerem ma zostać Andrea Anastasi, natomiast środek może wzmocnić mistrz świata Piotr Nowakowski. Pozostaje jeszcze jedno, najważniejsze pytanie. Czy klub zdoła zatrzymać Bartosza Kurka?\nONICO to obecnie jedna z najmocniejszych ekip PlusLigi. Niewielu przed sezonem spodziewało się, że podopieczni Stephane'a Antigi będą radzić sobie lepiej niż Asseco Resovia Rzeszów czy PGE Skra Bełchatów.\nDobra dyspozycja i serie zwycięstw rozbudziły apetyty włodarzy ONICO. Chcą więc zatrzymać trzon zespołu na kolejny rok. Stołeczna ekipa przedłużyła kontrakt m.in. z Andrzejem Wroną. Z klubem ma za to rozstać się Kanadyjczyk Graham Vigrass, co oznacza, że drużynie będzie potrzebny nowy siatkarz na pozycję środkowego.\nWiadomo, że pierwszym wyborem warszawskiego klubu był Mateusz Bieniek. Mistrz świata z 2018 roku otwarcie mówi jednak, że jego marzeniem jest gra w lidze włoskiej. Środkowy ZAKSY Kędzierzyn-Koźle ma już konkretne oferty, więc możemy być prawie pewni, że w kolejnym sezonie zobaczymy go w rozgrywkach Serie A1.\nZ ONICO łączony jest inny mistrz świata, Piotr Nowakowski. Siatkarz Trefla Gdańsk ma się przenieść do Warszawy razem z trenerem Anastasim. - Prezes Gadomski w oficjalny sposób powiedział, że Anastasiemu spodobała się opcja zmiany pracodawcy na ONICO - powiedział Mielewski.\nNajważniejszym elementem warszawskiej układanki jest jednak Kurek. - W pewnym momencie słyszałem, że wszystko zostało dogadane, ale jednak nie - poinformował Lepa. - Rozmowy trwają. To według mnie najważniejsza rzecz dla ONICO. Co prawda byłoby miejsce dla zagranicznego siatkarza, ale nie ma zbyt wielu nazwisk. Fajnie, gdyby Kurek został w Warszawie. To siatkarz, który pojeździł już po świecie i oberwał "podbródkowego" od kilku lig - ocenił Mielewski.\nPołączenie Anastasiego i Kurka mogłoby być ogromną wartością dodaną dla ONICO. Panowie współpracowali już ze sobą w reprezentacji Polski. Razem zdobywali brązowy medal mistrzostw Europy. Kurek został wtedy wybrany najlepszym serwującym turnieju.\nOprócz kwestii sportowych warto też spojrzeć na te związane z marketingiem. Obaj panowie są bardzo medialni. - Trefl Gdańsk zbudował sobie marketing na nazwisku Anastasiego. ONICO wokół trenera i Bartosza Kurka może zbudować razy trzy czy razy cztery - ocenił Lepa.\nANDREA ANASTASI BARTOSZ KUREK ONICO WARSZAWA PLUSLIGA SIATKÓWKA\nCzytaj więcej: Lepa w "Prawdzie Siatki": Po sezonie Bieniek opuści ZAKSĘ


Targi Motoryzacyjne - Ptak Expo 24-25.01.2015 (Poszukiwane Motocykle Na Wystawę) - Zloty, imprezy, podróże, wypady - Forum Łódzkich Motocyklistów\nPrzez Suchy-wolk, Styczeń 15, 2015 w Zloty, imprezy, podróże, wypady\nPilnie poszukiwani są motocykliści, którzy chcieliby pomóc w promocji FŁM i "pożyczą" Swoje motocykle na wystawę, a właściwie imprezę pt. Targi Motoryzacyjne w hali Ptak Expo pod Łodzią - więcej o samej imprezie przeczytacie tutaj.\nCzęść motocykli jest już zatwierdzona, ale mimo wszystko założenie jest takie, aby te 10 maszyn stało w sobotę i niedzielę (24-25.01.2014 w godzinach 10-18). Co prawda targi trwają już od środy 24 stycznia, ale nie mamy w tygodniu jak zająć się opieką przywiezionych maszyn stąd decyzja o samym weekendzie.\nW każdym razie pytanie czy są takie osoby, które mają motocykl, który się nie rozsypuje i nie cieknie z niego olej i mógłby o własnych siłach przetransportować jednoślad do Rzgowa w sobotę rano i odebrać w niedzielę wieczorem? Jeśli takowych nie ma ze względu na brak busa, przyczepki itp., to kto byłby w ogóle chętny oddać motocykl na w/w datę weekendową jeśli załatwię transport w obie strony? Motocykle będą przez cały okres trwania targów stały w ogrzewanej hali, nie będą odpalane, ani "przesiadywane" co chwilę przez ludzi, ponieważ ogrodzimy je barierką prawdopodobnie.\nJaki jest cel udziału FŁM w takich targach? Najprościej ujmując: dostaliśmy zaproszenie, więc warto je wykorzystać, ponieważ w przyszłościowych działaniach możemy prężniej działać mając wsparcie dyrekcji Ptak Expo, Ptak Outlet i całego centrum, które organizuje też wybory Miss czy inne eventy na skalę międzynarodową. Najlepszym dowodem na to, że warto jest akcja MotoMikołaje 2014 w Ptaku Outlet. Takiej okazji do promocji forum grzech nie wykorzystać, a tu chodzi o dobro wszystkich forumowiczów - imprezy, konkursy itd.\nJa tak czy inaczej cały dzień będę... jeśli 0°C lub powyżej do dojadę sam. Jeśli nie to liczę na busa\nMarcin postaram się Goni GSX-R wstawić tylko nie wiem jaka pogoda będzie\nJa mógłbym swój użyć,tylko stoi w garażu w pod Zdunska Wola i nie mam go jak ściągnąć ;/\njak będzie sucho to mogę podjechać motocyklem bo i tak jadę do ptaka\nTylko tutaj nie chodzi o to, aby motocykl postawić na 2-3h podczas robienia przy okazji zakupów, tylko potrzebujemy motocykl na cały dzień, a najlepiej cały weekend\nja pracuję w ptaku i mam niedaleko więc jeśli będzie pilnowany to może sobie stać, a jeśli nikt na niego nie będzie wsiadał to w ogóle nie widzę przeszkód, tylko że nie chce mi się pakować go na busa bo aktualnie stoi w Pabianicach i nie mam żadnych uchwytów żeby bezpiecznie go przewieźć;/\nJedyny problem to transport, motocykl jest 25km od Łodzi, no i waga 400kg.\nJa swoją SV-kę też chętnie wystawię\nJa mogę wystawić Yamaszkę i/lub Kawe a o V-Storma sie dopytam jak wszystkie 3 to 1 pojadę 2 na busa Dam odpowiedź do wieczorka\nCebra z kawa też zawsze pomogą jeśli będzie taka potrzeba. W końcu mają już doświadczenie w modelingu\nPrezes jak będziesz potrzebował busa to wal śmiało. Coś się wymyśli.\nJak by było sucho i nie -10,\nto mógłbym trochę odświeżyć maszynę i przyjechać...\nIle motocykli jest już pewnych że będą?\nMój motocykl się raczej nie nada... ale mam służbowe doplo. 2 metry kipa z mocowaniami na pasy itp. Zgłaszam chęć pomocy w transporcie, jesli ktoś pomoże bo nie mam podestu i doświadczenia w mocowaniu. Nieodpłatnie ku chawle FŁM.\nJa mogę podstawic na weekend Suzuki GSR 600. Więc rezerwuje miejsce .\nEdytowano Styczeń 18, 2015 przez Kapsel (zobacz historię edycji)\nMój Gixer jest chętny z tym, że potrzebuje transportu\nMój bandzior lubi takie tematy, jak by był potrzebny to dajcie znać\nMotocykl: Yamaha fz6 gt\nMogę postawić yamahe fz 6 fazer s2 gt\nJak zawsze coś fajnego to moto daleko. Mogę pożyczyć przyczepkę do transportu motocykla. Dla Forumowiczów za tak zwane dziękuję i nie zepsucie.\nJak coś to śmiało pytać przez PRV\n1. @Aidekk (kwestia dogadania się z transportem)\n2. @Czarny (kwestia dogadania się z transportem)\n3. @kwinto (własny transport)\n4. @Pan Bombel (własny transport)\n5. @fuksik96 (własny transport)\n6. @carusek (kwestia dogadania się z transportem)\n7. @Nico (2-3 moto + kwestia dogadania się z transportem)\n8. @Kapsel (kwestia dogadania się z transportem)\n@Mario (do potwierdzenia)\n@chylon (do potwierdzenia)\nReszcie osób na ten moment muszę podziękować, gdyż motocykle znajdują się zbyt daleko miejsca docelowego. Jeśli są jeszcze jacyś chętni, aby własnym transportem dowieźć maszynę proszę o zgłoszenia!\nPytanie kluczowe jeszcze ile mamy pasów do transportu? Jakieś 4-6 sztuk mam w firmie, ale byłoby pięknie, gdyby znalazło się ich więcej bo nie wyrobimy + czy ktoś dysponuje najazdem? Bo mając jedną sztukę się zabijemy (wysłałem do partnerskich firm forumowych info w tej sprawie).\nPomoc w transporcie: @Kwaśna, @Rogal, , @Toschie, @tomahouk\nMarcin zadzwoń do Żółwik a on ma najazd\nA ja jak się wyrobie i nie będzie padać to sam przyjadę\nnie do końca na temat ale nasz bolid z polibudy też będzie można spotkać w weekend na targach


JAK WZIĄĆ IMBIR - PIĘKNO I DOBRE SAMOPOCZUCIE - 2019\nThe imbir Może być brana w różnych prezentacjach, czyli: świeża, sucha lub w proszku. Zazwyczaj najczęstszym sposobem jej przyjmowania jest napar. Aby przygotować ten napar, użyjemy litra wody i kawałek korzenia, a po zagotowaniu wody włączymy imbir i odstawimy na około 3 lub 4 minuty, a następnie osłodzimy miodem i napojem. Do naparów imbiru często dodaje się rumianek, pomarańczę lub cytrynę.\nInne prezentacje imbiru to olejek eteryczny, the sok lub kapsułki, W przypadku olejów, ponieważ stężenie jest wyższe, 9 dziennych kropli podzielonych na trzy dawki nie powinno być przekraczane. Jeśli chodzi o kapsułki, zwykle przyjmuje się je co 8 godzin, pod warunkiem, że nadzoruje to lekarz specjalista i określa okres, w którym należy go przyjąć.\nJeśli chodzi o kuchnię, ta przyprawa może być używana na wiele różnych sposobów. Od opatrunków do sałatek po przyprawy i oczywiście jest to składnik, którego nigdy nie zabraknie w przygotowywaniu potraw z azjatyckim akcentem.\nJeden z sekretów dotyku imbiru, gdy jest on używany w kuchni lub podczas przygotowywania naparów, wiąże się z momentem, w którym włączamy go do naczynia lub naparu, które przygotowujemy. Jeśli zrobimy to na początku gotowania, da to gładszy smak, a jeśli zostanie to zrobione na końcu, efekt będzie odwrotny.\nIMBIR ZDZIAŁA CUDA W TWOIM ORGANIZMIE, JEŚLI BĘDZIESZ GO JADAĆ REGULARNIE PRZEZ MIESIĄC. ZOBACZ DLAC (Wrzesień 2019).


Wyświetl zaczynając od pytania nr , wyświetlaj po pytań\n1. Co to jest akupunktura ?\n2. Co znajduje się wewnątrz lub na powierzchni igły?\n4. Czy da się porównać akupunkturę z zastrzykiem?\n5. Jakiej długości są igły? Czy różnią się pod względem rodzaju i długości?\n6. Jak głęboko wkłuwa się igły?\n7. Czy wkłucie wywołuje krwawienie?\n8. Czy zdarza się, że igła złamie się lub pęknie podczas zabiegu?\n9. Czy igły są sterylizowane przed użyciem?\n10. Czy akupunkturzysta manipuluje igłą?\n11. W które części ciała wkłuwa się igły?\n12. Ilu igieł używa się w czasie zabiegu?\n13. Jak działa akupunktura?\n14. W jaki sposób akupunktura przywraca równowagę?\n15. Jakie są rokowania w chorobach przewlekłych? Czy zdarza się, że choroba postąpiła za daleko, żeby akupunktura mogła pomóc?\n16. W jakich przypadkach nie należy stosować akupunktury?\n17. Wielu przewlekle chorych musi stale brać narkotyki, między innymi po to, żeby złagodzić ból. Czy to utrudnia leczenie?\n18. Czy oznacza to, że akupunktura może leczyć choroby powstałe na tle niedoboru jakiejś substancji?\n19. Czy akupunktura pomaga w leczeniu narkomanii, alkoholizmu, nałogowego palenia tytoniu?\n20. Czy u kobiet w ciąży można stosować leczenie akupunkturą?\n21. Czy akupunktura pomaga w zrastaniu się złamanych kości?\n22. Czy akupunktura leczy katar sienny, inne uczulenia i bezsenność?\n23. Czy akupunktura pomoże człowiekowi sceptycznie nastawionemu do tego rodzaju leczenia?\n24. Ilu zazwyczaj potrzeba zabiegów?\n25. Jak częste są zabiegi?\nAkupunktura to jeden z najstarszych znanych ludzkości sposobów leczenia. Rozwinęła się w Chinach blisko 5000 lat temu. To, że jest stosowana i dzisiaj, świadczy wymownie i o skuteczności samego leczenia, i o słuszności leżących u jego podstaw praw i zasad. Prawa te, obejmujące wszystko co żyje, stanowią fundament całej kultury chińskiej - łącznie z myślą medyczną. Pierwsze zapisy mówiące o stosowaniu tych praw w kontekście zdrowia ludzkiego pochodzą z roku 400 p.n.e., złotego wieku chińskiej myśli; zawarte . są w fundamentalnym kompendium chińskiej medycyny, której istotną część stanowi akupunktura. Księga ta, zatytułowana „Nei Ching" („Studia Żółtego Cesarza nad Medycyną Wewnętrzną" ), jest traktatem o życiu. Poza wskazówkami, jak przeżyć życie zgodnie z prawami Natury rozciągającymi się na cały Wszechświat, poza szczegółowymi studiami nad funkcjami organizmu wspomniane dzieło po raz pierwszy wykłada teorię, na której opiera się akupunktura. Jest to teoria meridianów; mówiąca o przepływie energii przez ciało ludzkie. Leczenie akupunkturą polega zwykle na wprowadzaniu bardzo cienkich i delikatnych igieł w określone punkty na ciele. igieł użyto po raz pierwszy mniej więcej w tym czasie, w którym powstało „Nei Chin', czyli około roku 400 p.n.e. Używając terminu „akupunktura", chodzi o tradycyjną chińską szkołę akupunktury. W tym ujęciu jest ona sztuką, której opanowanie trwa lata, nie mówiąc już o osiągnięciu poziomu mistrzowskiego.\nZnacznie bardziej nieprzyjemny jest zastrzyk. Naprawdę niema porównania. W wielu przypadkach pacjent jest całkiem nieświadomy tego, że wkłuto mu w ciało igły.\nTo zależy od efektu, który pragnie osiągnąć. W niektórych przypadkach w ogóle nie dotyka wkłutych igieł. W innych - manipuluje nimi na jeden z wielu różnych sposobów.\nTradycyjna, medycyna chińska wychodzi z założenia, że siła witalna, czyli siła życia, rządzi działalnością głównych, znajdujących się w ciele ludzkim organów i układów. Ta siła witalna, zwarta również energią chi, przepływa z jednego organu do, drugiego kanałami, inaczej mówiąc: meridianami, zawsze tą samą stałą drogą. Energia musi płynąć swobodnie, nie napotykając po drodze żadnych ,przeszkód, a jej strumień musi mieć odpowiednią siłę i wartość. Każda choroba to jakaś przeszkoda w przepływie energii. Niezależnie och systemu medycznego powodzenie terapii polega zawsze na przywróceniu prawidłowego krążenia energii chi w organizmie. Akupunktura reguluje tę energię bezpośrednio - przez specjalne punkty leżące na meridianach. Igły delikatnie wkłute w te punkty wywołują rozmaite rezultaty. W zależności od sposobu manipulowania igłą energię kieruje się ku danemu organowi, by mu jej dodać, albo się ją od niego odprowadza częściowo lub całkowicie. Pacjent nieraz na własne oczy obserwuje energię chi w akcji; patrząc na ruchy wkłutych w swe ciało igieł. Bywa, że w trakcie regulowania przepływu energii igły te przez dłuższy czas wibrują. Zdarza się, że energia zaciska igłę i utrzymuje ją w tej pozycji dotąd, dopóki nie zostanie przywrócona równowaga energetyczna w danym meridianie. Takiej igły nie da się wydobyć ż ciała przed osiągnięciem stanu równowagi, lecz ż chwilą gdy to nastąpi - igła sama wypada. Wypadanie igieł obserwujemy bardzo często przy odprowadzaniu energii z danego południka; dzieje się to natychmiast po osiągnięciu właściwej wartości potencjału energetycznego.\nNie zaleca się stosowania akupunktury w nagłych wypadkach, jak również w zaawansowanych stadiach choroby, jednym słowem, w sytuacjach, gdy ratowanie życia pacjenta wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej lub innych zabiegów medycznych. Istnieją też przypadki beznadziejne, w których nikt nie potrafi już pomóc. Tu jednak można stosować akupunkturę, by przynieść ulgę w cierpieniu, złagodzić ból. Ale bywa i tak, że decyzja o stosowaniu lub niestosowaniu akupunktury jest niezmiernie trudna. Postawiony w takiej sytuacji lekarz zadaje sobie pytanie czy akupunktura jest najodpowiedniejszą metodą leczenia dla tego konkretnego pacjenta, czy nie lepiej byłoby zaordynować leczenie konwencjonalne? Szczegółowy opis stanów w których przeciwwskazana jest akupunktura znajduje się w dziale DLA PACJENTÓW / PRZECIWWSKAZANIA.\nTak, jakkolwiek kość musi być najpierw złożona w zwykły sposób. Akupunktura sprzyja procesowi zrastania się kości i przyspiesza tempo tego procesu, poprzez doprowadzenie energii do miejsca złamania - pozwala utrzymać w tym miejscu wszystkie normalne procesy i to na właściwym poziomie. Wszystko to prowadzi do szybszego wyleczenia.


Białostocki adwokat nowym szefem SLD na Podlasiu - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nPo wyborze na przewodniczącego Wojciech Siemonek zapowiedział, że chce postawić w ugrupowaniu na ludzi ideowych i "czystych" i wrócić do programu lewicowego, bo - jego zdaniem - za odejście od niego społeczeństwo ukarało SLD drastycznym spadkiem notowań w sondażach.\n"Jak źrenicy oka trzeba pilnować rozpoczętego w partii procesu demokratyzowania życia wewnętrznego, żeby ustrzec się od działań, które nie licują z godnością tej partii, są pozastatutowe i łamią dobry wizerunek" - mówił dziennikarzom Siemonek.\nNie krył, że przed laty był w ZSMP, a potem w PZPR, ale- jak mówił - nie działaczem etatowym. W 2001 roku nieudanie startował z listy Sojuszu do Sejmu.\nW wyborach na nowego szefa Sojuszu na Podlasiu wystartowało pięć osób. Przed głosowaniami delegaci nie byli zainteresowani ich programem, a jedynie karalnością. Dlatego chcieli oświadczeń kandydatów, czy nie toczą się przeciw nim żadne postępowania karne, cywilne lub administracyjne. Wszyscy zapewnili, że nie mają problemów z prawem.\nso, 20 listopada 2004 21:27


Made in Germany od roku 1923\nNOWOŚĆ: Wszystko co najlepsze z dwóch światów\nUprawa winorośli, sadownictwo Sekatory kowadełkowe i sekatory obejściowe dla zastosowania przy profesjonalnej uprawie winorośli oraz w sadownictwie, ogrodnictwie i przy pracach na terenach zielonych.\nPrzemysł i rzemiosło Czy chodzi o cięcie drewna, gumy, tworzywa sztucznego czy też tkanin - nasze sekatory przeznaczone dla przemysłu i rzemiosła mogą być stosowane do cięcia wielu materiałów.\nSekatory z funkcją „Tnij i trzymaj” do stosowania w uprawach róż oraz innych kwiatów ogrodowych\nSekatory z funkcją „Tnij i trzymaj” do stosowania w uprawach róż oraz innych kwiatów ogrodowych.\nSekatory z funkcją „Tnij i trzymaj” łączą w sobie precyzję cięcia z funkcją przytrzymania uciętego pędu po cięciu.\nStabilne szczęki zaciskowe z parą zakrzywionych wsporników przytrzymują łodygę kwiatu po ścięciu przez co ułatwiają wyjęcie go z grządki czy krzaka i umiejscowienie w opakowaniu.\nBardzo pomocne przy uprawie róż.\nDostępny w dwóch wersjach rozmiarów rączek: większe – tzw. regular, oraz mniejsze dla drobniejszych dłoni.\n16.104 - Standardowy kształt rączek\n16.107 - Sekator z rączkami wygiętymi do środka, wskazany dla małych dłoni\nOryginalne sekatory firmy LÖWE\nFirma Gebr. Schröder GmbH produkuje i sprzedaje na całym świecie sekatory i nożyce pod marką Original-LÖWE.\nOryginalne sekatory firmy LÖWE obejmują profesjonalne sekatory do winorośli, drzew i roślin ogrodowych oraz sekatory do konarów do cięcia letniego. W roku 1923 założyciel firmy, Walther Schröder, stworzył pierwszy sekator kowadełkowy na świecie. Dziś firma Gebr. Schröder GmbH została wprowadzona w trzecią generację i dzięki sekatorom kowadełkowym stała się liderem na rynku światowym.\nNożyce do listew, do rur i do cięcia skośnego, jak i wiele innych przyrządów bazujących na technice kowadełkowej uzupełniają asortyment firmy LÖWE i nadają się do zastosowania w przemyśle i w rzemiośle.\nWszystkie sekatory i nożyce firmy Original-LÖWE są produkowane bez wyjątku w naszym zakładzie produkcyjnym w Kiel - Made in Germany.\nŻyczymy wiele przyjemności podczas zagłębiania się w świat sekatorów i nożyc firmy LÖWE - liczy się każde cięcie.\nNasze narzędzia tnące


Poradniki - GamesCave\nPosted 11 maja 2020 12 maja 2020 KamilLeave a commentPosted in Poradniki\nGry video to forma rozrywki od lat ciesząca się ogromną popularnością, nie tylko wśród młodzieży, lecz także wśród dorosłych i seniorów. Początkowo miały służyć jedynie rozrywce. Pozwalały miło spędzić czas, zrelaksować się, uczyły kooperacji i dawały możliwość wyżycia się. Nadal takie są, a w miarę przypływu popularności stały się nową odmianą sportu, e-sportem. Mimo licznych […]\nPosted 21 kwietnia 2020 BartosLeave a commentPosted in Gry, Poradniki\nCeny gier na premierę są bardzo wysokie. Coraz częściej się zdarza, że gry nie schodzą z ceny nawet długo po niej. Nie każdego przecież stać na wydatek rzędu dwustu złotych za grę, w którą chcę pograć. Istnieje wiele sposobów, aby zagrać w grę za mniejszą cenę, lub całkowicie za darmo. Torrent’y Jednym z najstarszych sposobów […]\nPosted 20 kwietnia 2020 20 kwietnia 2020 KamilLeave a commentPosted in Poradniki\nKim jest psycholog e-sportu? Często zestawia się ze sobą sport w jego komputerowym wydaniu wraz z jego realnym odpowiednikiem. Ma to swoje uzasadnienie, gdyż obydwie sfery łączy bardzo wiele, występuje w nich rywalizacja, taktyka, czy też współpraca. Są to cechy wspólne, jednak warto podkreślić znaczącą różnicę między nimi, jaką jest wirtualny wymiar rozgrywki. Psycholog […]\nPosted 15 marca 2020 15 marca 2020 KamilLeave a commentPosted in Poradniki\nPewnie wielu z was słyszało nie raz od rodziny czy znajomych, że spędza za dużo czasu przy komputerze. Być może zastanawialiście się, czy to prawda? Gdzie właściwie leży granica dzieląca hobby od uzależnienia? Jak je rozpoznać? Czy ten problem nie dotyczy właśnie ciebie? Oczywiście sama ilość godzin spędzonych przed komputerem czy ekranem telefonu nie świadczy o […]


Utwór Zbigniewa Wodeckiego w wersji disco polo. Marcin Miller nagrał cover wielkiego przeboju. "Miłe zaskoczenie" | aktualnosci24\nhttp://www.aktualnosci24.com/styl-zycia/utwor-zbigniewa-wodeckiego-w-wersji-disco-polo-marcin-miller-nagral-cover-wielkiego-przeboju-mile-zaskoczenie/1014880-wiadomosci października 12, 2020 318\nJednym z największych muzycznych marzeń Marcina Millera, lidera discopolowego zespołu Boys, był duet ze Zbigniewem Wodeckim. Nigdy jednak nie doszło do tej współpracy. Artysta zmarł trzy lata temu. Na początku maja 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Po operacji wystąpiły komplikacje, które skutkowały udarem mózgu. Wodecki zapadł w śpiączkę oraz zachorował na zapalenie płuc.\nMarcin Miller nagrał cover przeboju Zbigniewa Wodeckiego\nGwiazdor disco polo postanowił oddać hołd idolowi. Nagrał swój cover przeboju "Lubię wracać tam, gdzie byłem". W rozmowie z Faktem przyznał, że poznali się osobiście podczas jednej z chałtur podczas letniego festynu.\nOd zawsze marzyłem, żeby nagrać jakiś duet ze Zbigniewem Wodeckim, ale nigdy nie miałem śmiałości mu tego powiedzieć - wyznał w rozmowie z Faktem.\nZobacz wideo Największe hity disco polo\nUtwór znalazł się już na YouTube. W ciągu kilku dni obejrzało go prawie 12 tys. osób. Pojawiło się wiele komentarzy. Dominują pozytywne reakcje, a wielu jest wręcz w szoku, że artysta disco polo sobie nieźle poradził.\nChociaż panu Zbigniewowi trudno będzie dorównać, to twoje wykonanie Marcinie wbija w podłogę... Dużo serducha zostawiłeś przy nagraniu tej piosenki - to czuć.\nSpodziewałem się, że Marcin nie da rady... Miłe zaskoczenie, super wykonanie! Gratulacje Marcin!\nWitam cieplutko panie Marcinie. Dziękuję za piękną piosenkę o wspaniałym tekście. Słuchając tego utworu w pana wykonaniu, ciarki przechodzą po plecach, a serce zaczyna szybciej bić - zachwycają się.\nJednak wśród tych pozytywnych reakcji można trafić także na zarzuty, że Miller dokonał profanacji. Lider zespoły Boys odniósł się do tego zarzutu.\nNo cóż. Liczyłem się z tym. Ot, spełniam swoje marzenia, a jednocześnie dziękuję za wszystkie komentarze. Miłego popołudnia - zwrócił się do internauty.\nA Wy co uważacie? Posłuchajcie:


W Krainie Czytania & Historii: września 2015\nPremiera książki 24 października 2015\n(Międzynarodowe Targi Książki w Krakowie)\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Autorki oraz Wydawnictwa. Dziękuję!\nKażdy człowiek od najmłodszych lat pragnie akceptacji zarówno ze strony własnej rodziny, jak i rówieśników. Do pewnego wieku potrzebę akceptacji są w stanie zapewnić właśnie te dwa środowiska. Niemniej, wraz z okresem dojrzewania u młodego człowieka pojawia się potrzeba odrębności od środowiska, w którym funkcjonuje na co dzień. W związku z tym zaczyna narastać u niego sprzeciw wobec wpajanych do tej pory wzorców postępowania i zachowania, natomiast rodzina bardzo często staje się powodem nieporozumień i poważnych konfliktów. W wieku około trzynastego lub czternastego roku życia nastolatek wchodzi w okres buntu, natomiast jego poglądy zaczynają się kształtować. Wtedy też pojawia się potrzeba pokazania swojej odrębności poprzez specyficzny strój czy fryzurę. Zaakcentowanie swojej inności bardzo często pociąga za sobą również wstępowanie młodzieży do różnych subkultur, których – jak się okazuje – jest całkiem sporo. Z uwagi na tematykę najnowszej powieści Agnieszki Lingas-Łoniewskiej przyjrzyjmy się bliżej jednej z takich subkultur młodzieżowych, czyli skinheadom.\nSkinheadzi (skini) po raz pierwszy pojawili się w Anglii w połowie lat 60. XX wieku. Nazwa tej subkultury odnosi się do podstawowej cechy wyglądu skina, czyli do bardzo krótkich lub ogolonych do samej skóry włosów. Charakterystyczną cechą skinów jest także ich ubiór. Noszą bowiem kurtki typu flyers (typ wojskowy), dżinsowe spodnie z podwiniętymi nogawkami i przede wszystkim ciężkie buty z wysokimi cholewami (glany). Wygląd zewnętrzny skina ma symbolizować głównie jego zdecydowanie i bezustanną gotowość do walki; ma też wzbudzić szacunek u innych. Taki wygląd jest przejawem swoiście pojmowanej przez skinheadów idei czystości i porządku. Zasadniczą cechą tejże subkultury młodzieżowej jest bardzo silne przywiązanie do dość wąsko rozumianej społeczności lokalnej.\nPierwsza fala ruchu skinheadów praktycznie zupełnie ominęła Polskę. Pierwsi członkowie tej subkultury młodzieżowej zaczęli pojawiać się w naszym kraju pod koniec lat 70. XX wieku. Zapoczątkowali ją skini ze Szczecina, którzy spotykali się na terenie Zamku Książąt Pomorskich. Skinheadzi wyrośli równocześnie z inną subkulturą – punk. Od 1981 roku są z nią w dość ostrej opozycji. Ideologia skinheadów posiada charakter skrajnie nacjonalistyczny. Ich podstawowym hasłem jest: Duma – Honor – Ojczyzna. Z kolei wewnętrznym świętem jest dzień 20 kwietnia, czyli dzień urodzin Adolfa Hitlera (1889-1945), co jest związane ze wspomnianymi już ich nacjonalistycznymi postawami, jak również faszystowskimi upodobaniami niektórych zwolenników subkultury. Skinheadzi uważają bowiem, że przywódca III Rzeszy chciał słusznie wprowadzić w ówczesnych Niemczech porządek, tępiąc ludność pochodzenia żydowskiego, czy też innych narodowości. Skini działają w myśl zasady: jeśli nie będą się ciebie bać – będą się z ciebie śmiać. W ten sposób dążą do narzucenia swojego prawa poprzez szerzenie kultu siły. W grę wchodzi również słuchanie specyficznego rodzaju muzyki.\nCelem ataków skinheadów są ludzie należący do mniejszości etnicznych, ponieważ sami siebie uważają za obrońców tożsamości i tradycji narodu polskiego. Młodzi mężczyźni należący do tej subkultury zazwyczaj są dobrze wysportowani; nie wszyscy popadają w nałogi typu palenie papierosów, picie alkoholu czy branie narkotyków. Działają w zorganizowanych grupach, które kierowane są przez przywódców wywodzących się z jednej dzielnicy danego miasta. Atak na ich ofiarę zazwyczaj kończy się ciężkim pobiciem lub poważnym okaleczeniem. W szeregach skinheadów są również dziewczyny zwane skinhead girls. Wbrew pozorom skinheadzi to nie prymitywni „bokserzy”, lecz wielokrotnie młodzi mężczyźni posiadający rozległą wiedzę na rozmaite tematy, szczególnie jeśli chodzi o historię.\nTym razem Agnieszka Lingas-Łoniewska poruszyła w swojej książce naprawdę trudny temat. Powieść generalnie adresowana jest do młodzieży, ale myślę, że osoby dorosłe, a szczególnie te, które są rodzicami nastolatków, powinny również po nią sięgnąć. W książce gwałtownie zderzają się ze sobą dwa światy, które są tak bardzo różne, że aż niemożliwe, aby mogły wspólnie normalnie funkcjonować. Głównymi bohaterami są Amelia Ligacka i Aleks Pański. Młodzi poznają się w okolicznościach, które są zagrożeniem dla bezpieczeństwa dziewczyny. Otóż pewnego dnia Amelia wracając z korepetycji, których udziela małemu Kacprowi, zostaje napadnięta przez grupę Cyganów. Na szczęście z pomocą przychodzi jej Aleks, który jakimś cudem znalazł się w odpowiednim miejscu i czasie. Choć z drugiej strony nie ma się czemu dziwić. Przecież to „jego” dzielnica. Od tej chwili ich spotkania zaczynają przybierać na sile. Bardzo szybko okazuje się, że nie potrafią już żyć bez tej drugiej osoby. Codziennie wymieniają sms-y, w tajemnicy przed rodzicami Amelii spotykają się w parku, a jedynymi świadkami tych randek są pies dziewczyny i drzewa, które słyszą romantyczne wyznania ich miłości.\nNiemiecki neonazistowski skinhead\nfot. Ludwig Urning\nJak można się domyślić, Aleks jest członkiem skinheadów i od początku wie, że jego znajomość z Amelią może nie przetrwać próby czasu. Tego samego świadoma jest także dziewczyna. Pomimo że rozsądek podpowiada inaczej, to jednak obydwoje nadal brną w tę trudną znajomość, która błyskawicznie przeradza się w płomienne uczucie. I tak oto Amelia wkracza w środowisko, które do tej pory było jej zupełnie obce i które mimo wszystko trochę ją przeraża, natomiast Aleks zaczyna rozumieć, że można żyć inaczej, choć na wyzbycie się specyficznej ideologii raczej nie ma szans. Ten dwudziestoletni chłopak tak bardzo przesiąkł poglądami, które propaguje jego subkultura, że za nic nie wyobraża sobie, aby mógł z dnia na dzień zmienić swoje myślenie. Nie zamierza zrobić tego nawet dla Amelii, którą bardzo kocha. A co na to sama zainteresowana? Otóż dziewczyna nie ukrywa, że chciałaby, aby Aleks był „normalny”, ale nie chce też na siłę go zmieniać. Choć są sytuacje, w których zachowanie Aleksa ją przeraża, to jednak stara się wyrzucać z głowy strach, a zastępuje go miłością. Zarówno Aleks, jak i osiemnastoletnia Amelia nie mają łatwego życia. Nie chodzi tutaj jedynie o ich znajomość i pochodzenie, które tak bardzo ich dzieli. Za obydwojgiem ciągnie się trudna przeszłość, której już naprawić się nie da. Można ją jedynie zaakceptować i próbować żyć w miarę normalnie.\nSkazani na ból to książka w której czytelnik dokładnie poznaje środowisko skinheadów. Na kartach powieści oprócz Aleksa pojawiają się także inni przedstawiciele tej subkultury. Po przeczytaniu książki trudno jest zebrać myśli, aby móc ją ocenić rozsądnie i bez skrajnych emocji. Przyznam, że nie polubiłam Aleksa-skina, aczkolwiek nie oznacza to, że mój brak sympatii do głównego bohatera ma negatywny wpływ na ocenę tej książki. Mówi się, że nikt nie jest do końca zły ani do końca dobry. W Aleksie drzemią bowiem także pozytywne uczucia. Z jednej strony jest on brutalnym i bezwzględnym skinheadem, natomiast z drugiej wrażliwym, pragnącym miłości chłopakiem i posiadającym swoje hobby, któremu oddaje się w wolnych chwilach.\nAleks nie jest też bezrobotny. Posiada pracę, która pozwala mu żyć na własny rachunek. Czasami widać też, że Aleks Pański tęskni za prawdziwą rodziną i emocjami, które towarzyszą wspólnym rodzinnym spotkaniom. Buntuje się, ale tak naprawdę gdzieś w podświadomości wciąż ma nadzieję, że kiedyś będzie mógł żyć inaczej. Z kolei jego przynależność do skinheadów wcale nie wynika z braku zajęcia i chęci zapełnienia sobie czymś czasu. Bycie w szeregach tej subkultury jest z jego strony decyzją na wskroś przemyślaną. Możliwe, że gdyby nie przeszłość, jego życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Czy zatem nie powinien przestać zadawać się z Amelią, która ma przecież inne plany na przyszłość? Dziewczyna pragnie zdać maturę i studiować. Czy ta miłość nie przeszkodzi jej w osiągnięciu tego celu? Czy Aleks swoją obecnością w jej uporządkowanym życiu ma prawo niszczyć to wszystko?\nO Amelii Ligackiej raczej nie można napisać nic więcej ponad to, że pochodzi z tak zwanego „dobrego domu” i od pewnego czasu wychowywana jest pod stałą kontrolą ze strony rodziców. Dlaczego? Co takiego wydarzyło się w rodzinie Ligackich, że postanowili mieć oko na swoją córkę? Czy kiedykolwiek to się zmieni? Co stanie się, gdy znajomość Amelii z Aleksem wyjdzie na jaw? Czy dziewczyna będzie mogła liczyć na akceptację tego trudnego związku przez rodziców?\nSkazani na ból to powieść nie tylko o pierwszej prawdziwej miłości, która nigdy nie powinna się zdarzyć. Owszem jest to motyw przewodni, ale gdzieś w tle widać, ile dla bohaterów znaczy także zwykła przyjaźń. Zarówno Aleks, jak i Amelia mogą śmiało powiedzieć, że wśród swoich znajomych posiadają naprawdę oddanych przyjaciół, którzy pomimo skrajnie odmiennych poglądów, są w stanie wiele zrozumieć i pomóc, jeśli zajdzie taka potrzeba. Książka reklamowana jest jako dramat. I faktycznie tym dramatem jest. Nie jest to tylko chwyt marketingowy wydawnictwa, z czym czasami mamy do czynienia. Agnieszka Lingas-Łoniewska już po raz kolejny stworzyła opowieść, która praktycznie od pierwszej strony budzi w czytelniku skrajne emocje. Nie można bowiem jednoznacznie ocenić postępowania bohaterów tej historii. Trudno jest opowiedzieć się po którejkolwiek ze stron, ponieważ dobro i zło mieszają się ze sobą w sposób tak bardzo skomplikowany, że czasami człowiek ma ochotę tego zła bronić, szczególnie wtedy, kiedy jest szansa, że w miarę upływu czasu mogło zamienić się w dobro i szczęście.\nCieszy mnie ogromnie, że Autorka nie pozwala zaszufladkować swojej twórczości, tylko wciąż zaskakuje czytelnika czymś nowym. Skazani na ból to pierwsza powieść Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, która skierowana jest do młodego czytelnika. Dobrze, że powstają takie książki, ponieważ młodzi ludzie chcą czytać o problemach, czasami wręcz kontrowersyjnych społecznie, które dotykają ich osobiście, a szczególnie jeśli są one wyciągnięte z ich rodzimego podwórka, ponieważ wtedy z łatwością mogą identyfikować się z głównymi bohaterami.\nAutor: Agnieszka o 12:31:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Agnieszka Lingas-Łoniewska, dramat, literatura młodzieżowa, literatura polska, powieść obyczajowa, romans\nTytuł oryginału: Die Kathedrale der Ketzerin\nPrzekład: Jolanta Janicka\nW XII i XIII wieku największym wyzwaniem dla Kościoła Katolickiego był tak zwany kataryzm. Wysocy rangą przedstawiciele Kościoła uważali go za największą herezję, jaką można sobie było wyobrazić w tamtych czasach. Podejmowane przez katarów próby rozwiązywania podstawowych problemów religijnych oraz filozoficznych, które wynikały z istnienia zła, a także ogromna siła przekonywania innych do swojej religii, poważnie zachwiały pozycją Kościoła na Zachodzie i jednocześnie skłoniły go do znacznie ostrzejszych działań, aniżeli kiedykolwiek wcześniej. Katarzy twierdzili bowiem, że świat materialny nie stanowi dzieła wiekuistego i wszechmogącego Boga, lecz jest on tworem szatana, który albo został wygnany z Nieba i uwiódł anielskie dusze, które potem uwięził w materii, albo też stanowił wieczną moc, która była niezależna od dobrego Boga. Ich zdaniem jedyne wyzwolenie dla dusz zamkniętych w sidłach cielesności stanowił katarski obrządek zwany consolamentum, czyli innymi słowy pocieszenie. Obrządek ten był drogą powrotu do duchów opiekuńczych znajdujących się w Niebie.\nKościół katarski był zorganizowany w diecezje, na których czele stali biskupi posiadający pod sobą hierarchię składającą się ze starszych i młodszych synów, diakonów, oraz perfectii i perfectae, czyli tak zwanych doskonałych obydwu płci pełniących funkcję duszpasterzy. Świeccy członkowie tego religijnego ruchu nazywani byli credentes, czyli wierzący, którzy generalnie consolamentum przyjmowali dopiero na łożu śmierci, ponieważ rygorystyczna asceza będąca obowiązkiem doskonałych przerastała możliwości dorosłego człowieka. Katarzy nie wierzyli w Sąd Ostateczny, zaś koniec świata ich zdaniem miał nastąpić wówczas, gdy ostatnia anielska dusza zostanie uwolniona, a więc wtedy, kiedy dokona się ponowny rozdział świata duchowego i materialnego. Ponieważ ludzie bywają grzeszni, nie spodziewano się, że dojdzie do tego zbyt szybko. Według ich wierzeń niektóre dusze muszą odbywać długą transmigrację, wcielając się na przykład w zwierzęta, zanim zamieszkają w ciele człowieka, który będzie zdolny zrozumieć znaczenie consolamentum.\nprzez spalenie na stosie\nObraz powstał w 1495 roku.\nAutor: Pedro Berruguete\nKatarzy byli naprawdę twardym orzechem do zgryzienia dla ówczesnego Kościoła Katolickiego, który postrzegał ich jako organizację głoszącą fałszywe poglądy. Instytucja ta zdaniem Kocioła miała być zdeprawowana przez władzę i bogactwa zdobyte w sposób nieuczciwy. Katarzy uważali, że sakramenty, które według katolików otwierały drogę do osiągnięcia zbawienia, były bezwartościowe, ponieważ opierały się na twierdzeniu, iż Chrystus żył na ziemi, został ukrzyżowany, a potem zmartwychwstał. I właśnie ten pogląd dla katarów był niedorzecznością, gdyż wierzyli, iż Bóg nie mógł przybrać formy materialnej. Z kolei dla katolików żaden kompromis z katarami nie wchodził w grę, gdyż uważali oni, że za podszeptem szatana heretycy usiłują podkopać prawdziwą wiarę. Dlatego też obowiązkiem wszystkich świeckich i kościelnych przywódców było zwalczanie katarów wszelkimi możliwymi sposobami. Tego typu postawa obecna w każdym okresie dziejów Kościoła Katolickiego, przybrała szczególnie zaostrzoną formę w czasie zreformowanego papiestwa, które od 50. lat XI wieku próbowało wzmocnić swoją pozycję w Kościele i tym samym zaszczepić nowe wartości moralne w duchowieństwie oraz pośród osób świeckich.\nPrześladowania katarów nie były kwestią wyboru, ale podstawową powinnością tych, którym Bóg powierzył sprawy swojego Kościoła na ziemi. Zasadniczy ciężar odpowiedzialności spoczywał oczywiście na barkach samego papieża. Geneza kataryzmu do czasów współczesnych pozostaje kwestią sporną. Większość historyków skłania się jednak ku tezie, iż w narodzinach tejże herezji poważną rolę odegrali bogomiłowie, którzy swoje poglądy szerzyli głównie w Macedonii i Bułgarii najpóźniej w latach 30. X wieku. W połowie XII wieku herezja zakorzeniła się na kilku obszarach Europy Zachodniej, a zwłaszcza w Nadrenii, Szampanii, na równinach Lombardii, jak również w górach i dolinach rzek zachodniej części Langwedocji. Niemniej badacze nie są zgodni w kwestii zakresu i znaczenia wpływów bogomilskich, a także jeśli chodzi o chronologię ich oddziaływania. Istnieją jednak świadectwa, które dowodzą, iż już w latach 40. XII wieku katarzy działali na terenach Nadrenii. Niektórzy historycy utrzymują też, że wczesnych form kataryzmu można doszukiwać się już w pierwszej połowie XI wieku.\nLegendarny i jednocześnie najważniejszy zamek katarów w Langwedocji (Monsègur)\nTo w tym zamku 16 marca 1244 roku spłonęło na stosie ponad dwustu wyznawców kataryzmu.\nPo upadku twierdzy mężczyźni, kobiety, a nawet dzieci nie chcieli wyrzec się swoich przekonań.\nfot. Jean-Yves Didier\nWalka Kościoła Katolickiego z katarami to temat naprawdę obszerny i ciekawy z punktu widzenia historii. Nie dziwi zatem fakt, że historycy i pisarze często sięgają po niego, pisząc swoje książki. Niedawno czytałam powieść Wojciecha Dutki, który w Bractwie Mandylionu poruszył właśnie problem katarów i ich prześladowań ze strony Kościoła. Niemniej Autor skupił się głównie na losach trzeciej krucjaty, a wspomniany problem kataryzmu stał się, jak gdyby dodatkiem do fabuły powieści. Z kolei w książce Martiny Kempff rzeczony konflikt religijny stanowi podstawowy element tła historycznego. Autorka przenosi czytelnika do Francji, gdzie na tronie mają właśnie zasiąść Ludwik VIII Lew (1187-1226) oraz jego żona Blanka Kastylijska (1188-1252), której babką była sama Eleonora Akwitańska (ok. 1122-1204). Już na samym początku widzimy, że parę królewską łączy naprawdę wielkie uczucie i ani Ludwik, ani Blanka nie wyobrażają sobie, aby coś mogło zagrozić ich miłości.\nKrólewskie dwory w tamtym czasie nie były wolne od obecności wszelkiego rodzaju trubadurów czy truwerów, którzy swoim śpiewem umilali czas biesiadnikom w trakcie uczt. Czasami jednak ich pieśni wydobywały na światło dzienne wady monarchów, bądź też ujawniały to, co dzieje się za drzwiami ich alkowy, a to z kolei groziło poważnymi konsekwencjami – nawet wydaleniem z dworu i odebraniem majątku. Tak więc na dworze Blanki i Ludwika takim trubadurem jest niejaki Tybald IV (1201-1253), który jest także hrabią Szampanii. Mężczyzna od bardzo dawna zakochany jest w królowej, która zdaje się tego nie dostrzegać albo tylko udaje, że niczego nie widzi ze względu na swojego męża, którego zdradzać nie zamierza. Można sobie zatem wyobrazić, jak bardzo Tybald cierpi z tego powodu. Oczywiście swoją miłość do królowej wyraża w pieśniach, które komponuje, jak gdyby na zawołanie.\nZ kolei w Tuluzie władzę sprawuje hrabia Rajmund VI (1156-1222), którego jeden z wasali w 1208 roku prawdopodobnie zamordował papieskiego legata Piotra z Castelnau (?-1208). Niektórzy twierdzą, że hrabia Tuluzy został niesłusznie oskarżony o to morderstwo. Faktem jest jednak, że było ono następstwem decyzji papieża Innocentego III (ok. 1161-1216) dotyczącej wezwania wiernych do tego, aby wyruszyli do Langwedocji i wykorzenili herezję, zaś uczestnikom krucjaty papież obiecał całkowite odpuszczenie grzechów.\nPomimo że Innocenty III nie zdołał przekonać do udziału w wyprawie żyjącego jeszcze wtedy króla Francji Filipa II Augusta (1165-1223), to jednak doprowadził do wystawienia dwóch potężnych armii, które w 1209 roku natarły na północną część Langwedocji. Filip II August – najbardziej pragmatyczny ze wszystkich przedstawicieli dynastii Kapetyngów – był wtedy uwikłany w konflikt z królem Anglii Janem bez Ziemi pochodzącym z dynastii Plantagenetów (1166-1216). Tak więc większa część wojsk Innocentego III, posuwając się wzdłuż Rodanu, od wschodu zaatakowała Béziers, a potem – po zdobyciu i wymordowaniu większości mieszkańców – ruszyła dalej, aby zmusić do uległości miasto Carcassonne i jego władcę Rajmunda Rogera Trencavela (?). Natomiast hrabia Tuluzy, który był najważniejszym feudałem w regionie, przez pewien czas z powodzeniem unikał skutków sprzyjania herezji. Dopiero w ostatniej chwili dołączył do krzyżowców, lecz na dłuższą metę i tak niewiele zdołał osiągnąć.\nWedług fabuły powieści, hrabia Rajmund VI wśród licznego potomstwa (nie zawsze z prawego łoża) miał córkę o imieniu Klara. Dziewczyna od najmłodszych lat wychowywała się na królewskim dworze, co sprawiło, że bardzo szybko w jej życie wkroczyła Blanka Kastylijska, która w 1200 roku wraz ze swoją babką Eleonorą Akwitańską przybyła na dwór francuski, aby przygotowywać się do roli królewskiej małżonki. Dziewczynki bardzo szybko przypadły sobie do gustu, a ich przyjaźń miała trwać jeszcze przez długie lata, pomimo trudnych czasów. Ta przyjaźń zaowocowała też tym, iż Klara została najbliższą i najbardziej zaufaną dworką królowej Blanki Kastylijskiej.\nW końcu przychodzi rok 1219 i masakra dokonana na ludności Marmande. Jakimś cudem Klarze udaje się przeżyć rzeź. Nieprzytomną dziewczynę ratuje hrabia Szampanii Tybald IV – ten sam, który nieszczęśliwie kocha się w królowej. Przyznacie, że czyn to niezwykle romantyczny, dlatego też na jego konsekwencje nie trzeba długo czekać. Otóż, Klara bardzo szybko obdarza hrabiego miłością, którą ten wykorzystuje do swoich celów.\nOd tamtego czasu mija kilka lat. Pewnego dnia Klara udaje się w pobliże budowy gotyckiej katedry Notre-Dame de Paris, gdzie poznaje niejakiego Felicjana. Mężczyzna jest katarem, zaś jego osobowość i opowieści robią na Klarze ogromne wrażenie. To wszystko sprawia, że dziewczyna staje się wyznawczynią heretyckich poglądów. Jak zatem będzie wyglądać jej dalsze życie na królewskim dworze, skoro nowy król tak zaciekle walczy z sektą? Czy Klara będzie musiała utrzymywać swoją wiarę w tajemnicy, aby uniknąć śmierci? Czy znajdą się tacy, którzy rozumieją jej punkt widzenia, choć działają po przeciwnej stronie, i będą udawać, że tak naprawdę niczego nie zauważają? Jak będą wyglądać dalsze relacje Klary z królową Blanką Kastylijską?\nLudwik IX Święty (1214-1270)\nW powieści syn Blanki Kastylijskiej\ni Ludwika VIII Lwa jest jeszcze dzieckiem, lecz\nnie zmienia to faktu, że bardzo szybko musi\ndorosnąć i zająć się spuścizną po ojcu.\nKatedra heretyczki to powieść o dwóch kobietach, które stoją po przeciwnych stronach, lecz mimo to wciąż żywią wobec siebie nawzajem przyjazne uczucia i tak naprawdę nie wyobrażają sobie życia bez swojej przyjaźni. Choć Klara jest bohaterką fikcyjną, to jednak dzięki Martinie Kempff doskonale dopasowuje się do postaci historycznych i w pewnym momencie wydaje się, że bez niej ta książka nie byłaby pełna. Ponieważ hrabia Tuluzy – Rajmund VI – miał sporo córek, Autorka przyjęła założenie, że wśród nich mogła znaleźć się także ta o imieniu Klara. Natomiast jeśli chodzi o postacie historyczne, to jest ich dużo, ale mogłoby być jeszcze więcej, gdyby Martina Kempff nie zdecydowała się na okrojenie obsady swojej książki. Wybrała bowiem tylko tych bohaterów, którzy odegrali w krucjacie przeciwko katarom znaczącą rolę, bo jak sama twierdzi, gdyby zdecydowała się na wszystkich, wówczas jej powieść byłaby zbyt obszerna.\nPo śmierci hrabiego Rajmunda VI w Tuluzie władzę przejmuje jego syn – również Rajmund (1197-1249) – z którym Klarę łączą silne więzi emocjonalne. Ten hrabia w przyszłości również odegra ważną rolę zarówno polityczną, jak i obyczajową. Podobnie rzecz przedstawia się w przypadku hrabiego Szampanii, który – jak się okazuje – nie jest jedynie zwykłym trubadurem o szlacheckim pochodzeniu.\nPostać Blanki Kastylijskiej jest bardzo interesująca i aż prosi się o znacznie szersze poznanie jej biografii. Ta średniowieczna francuska królowa przeszła naprawdę wiele w swoim życiu; sporo wycierpiała, ale na szczęście była w stanie podnieść się po klęskach, które zgotował jej los. Analizując jej postępowanie wobec katarów można odnieść wrażenie, że nie była do nich wrogo nastawiona. Lecz z drugiej strony była przecież królową „z łaski Bożej”, a to zobowiązywało ją do tego, że musiała być posłuszna papieżowi, który – jak wiadomo – bezlitośnie walczył z heretykami. Królowej nie brak także inteligencji i wewnętrznej siły. Jest również bardzo kochającą matką, która stara się zapewnić swoim dzieciom wszystko, co najlepsze, pomimo że są one dla niej polityczną kartą przetargową. Z kolei Ludwik VIII Lew przedstawiony jest przede wszystkim jako kochający mąż i groźny dowódca armii. Skoro mamy do czynienia ze średniowiecznym dworem królewskim, to oczywiście nie może zabraknąć spisków. Podłożem jednych intryg są sprawy osobiste, zaś innych polityczne. Jak podają źródła historyczne niektóre z nich do dziś nie zostały rozwikłane i tak naprawdę nie wiadomo, kto wtedy zawinił i kto doprowadził do śmierci tej czy innej osoby.\nWedług mnie powieść jest naprawdę dobra, choć sięgając po nią trzeba przygotować się na to, że jest to literatura niemiecka, a Niemcy piszą nieco innym stylem niż robią to Amerykanie, Brytyjczycy, czy choćby Polacy. Szkoda tylko, że do tej pory wydano w naszym kraju tylko tę jedną książkę, ponieważ chętnie przeczytałabym też inne powieści Martiny Kempff.\nAutor: Agnieszka o 13:49:00 2 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: literatura niemiecka, Martina Kempff, powieść historyczna, romans\nKrucjaty zawsze były jednym z najważniejszych obszarów historii, któremu poświęcano sporo miejsca w rozmaitych dyskusjach, co oczywiście może wynikać z dynamicznego wzrostu ludzkiej ciekawości odnośnie tego tematu oraz z chęci zrozumienia i własnego zinterpretowania tamtych niezwykłych wydarzeń. Krucjaty nazywane również „wyprawami krzyżowymi” to oczywiście wojny na tle religijnym, jakie w epoce średniowiecza prowadzili zachodni chrześcijanie z muzułmanami lub poganami. Historia krucjat, których celem były tereny Ziemi Świętej obejmuje Palestynę, Syrię, Egipt, Cypr, a nawet Konstantynopol i Grecję. Tak więc – jak widać – w tym przypadku mamy do czynienia z poważnym konfliktem zbrojnym pomiędzy trzema największymi ośrodkami kulturowymi ówczesnego świata. Krucjaty to niezwykle pasjonująca część historii, co pokazują liczne prace naukowe autorstwa historyków, a także powieści historyczne, w których pisarze niezmiernie często sięgają do tego tematu. Jest to historia niezwykle pasjonująca, ponieważ obfituje w niezliczoną liczbę bitew oraz politycznych spisków, których zrozumienie wymaga nie tylko dobrej znajomości mentalności ówczesnych krzyżowców i polityków, ale również kultury ludności Wschodu i Zachodu. Niestety, niewielu ludzi żyjących w tamtym okresie było w stanie pojąć te dwie kwestie.\nNa historię wypraw krzyżowych można spojrzeć w dwojaki sposób. Otóż, z jednej strony krucjaty były największą i jednocześnie najbardziej romantyczną przygodą dla chrześcijan, natomiast z drugiej były to także niezwykle barbarzyńskie najazdy na ludność, którą chciano za wszelką cenę nawracać na wiarę katolicką. Jedną z konsekwencji krucjat była hegemonia państw zachodniej Europy nad pozostałymi europejskimi krajami w zakresie politycznym, ekonomicznym oraz kulturowym. W związku z tym państwa te prześcignęły Bizancjum w rozwoju, które po czwartej krucjacie już nigdy się nie podniosło z upadku. Wyprawy krzyżowe w sposób znaczący wpłynęły na rozwój włoskich miast, tym samym umożliwiając im wejście w całkowicie inną epokę, czyli w renesans. Wtedy też narodził się epos rycerski.\nBitwa pod Arsuf podczas III krucjaty w dniu 7 września 1191 roku\nautor obrazu: Eloi Firmin Feron (1802-1876)\nNas w tym momencie najbardziej interesuje trzecia wyprawa krzyżowa (1189-1192), ponieważ to właśnie między innymi ta krucjata stanowi tło historyczne powieści Wojciecha Dutki. Tak więc podczas trzeciej wyprawy krzyżowej europejskie rycerstwo niesione wyobrażeniem rozprzestrzenienia chrześcijaństwa oraz obrony Ziemi Świętej przed heretykami wyruszyło na tereny Ziemi Świętej, aby wypędzić stamtąd wojska seldżuckiego sułtana Saladyna (ok. 1138-1193). Jeden z muzułmańskich władców – Nur ad-Din (1118-1174) – po upadku drugiej krucjaty zajął Damaszek oraz Syrię i zaplanował swoją dalszą ekspansję w kierunku Egiptu. W tych wyprawach towarzyszył mu jego bratanek Saladyn. Kiedy ostatecznie Egipt został zdobyty, panowanie nad nim spoczęło w rękach Saladyna, który po śmierci Nur ad-Dina przejął władzę także w Syrii. Wkrótce po tych wydarzeniach w Królestwie Jerozolimskim władzę odziedziczył Baldwin IV Trędowaty (1161-1185). Podpisał on z Saladynem umowy handlowe, które umożliwiały wymianę dóbr pomiędzy terytoriami należącymi do muzułmanów i obszarami będącymi własnością chrześcijan. Niestety, w 1176 roku przyjazne relacje Saladyna z Baldwinem IV zamieniły się w otwarty konflikt. Stało się tak głównie dzięki osobie Renalda de Châtillona (ok. 1125-1187), który uważany był za rozbójnika i pirata. Więził on bowiem członków muzułmańskiej karawany i odmówił ich uwolnienia. Niedługo potem doszło do wybuchu wojny, zaś Saladyn opanował niemalże całe Królestwo Jerozolimskie, w tym również samą Jerozolimę.\nŚmierć Fryderyka I Barbarossy\nautor: Paul Gustave Dorè (1832-1883)\nW tym samym czasie konklawe wybrało nowego papieża, którym został Grzegorz VIII (ok. 1110-1187). Nowy zwierzchnik Kościoła Katolickiego już w pierwszych dniach swojego urzędowania obwieścił całej Europie, że zdobycie Jerozolimy przez heretyków jest karą od Boga za popełnione grzechy i należy je odkupić, wyruszając natychmiast do Ziemi Świętej, aby odebrać ją innowiercom. Na odzew nie trzeba było długo czekać. Król Francji Filip II August (1165-1223) i monarcha Anglii Henryk II Plantagenet (1133-1189), pomimo iż toczyli wówczas wojnę pomiędzy sobą, podpisali pokój i razem rozpoczęli przygotowania do wyprawy krzyżowej. Nie byli w tym osamotnieni, ponieważ cesarz rzymski Fryderyk I Barbarossa, zwany Rudobrodym (ok. 1122-1190) również zebrał swoją armię i w 1189 roku wyruszył jako pierwszy na krucjatę przeciwko muzułmanom. W 1190 roku wygrał bitwę pod Ikonium, którą stoczył z Turkami. Niemniej, już wkrótce zmarł w dość dramatycznych i nieoczekiwanych okolicznościach. Nie było to bynajmniej w wyniku bezpośredniej potyczki z wrogiem. Jego syn Fryderyk IV Szwabski (ok. 1145-1167), który po ojcu przejął dowodzenie nad wojskiem, nie był w stanie zachować poprzedniej dyscypliny i porządku w szeregach armii, dlatego też udało mu się doprowadzić swoje wojska jedynie do Antiochii, gdzie większa część jego rycerzy zmarła na skutek panującej tam zarazy.\nKolejnym wodzem, który podjął decyzję o wyruszeniu na wyprawę krzyżową był Ryszard I Lwie Serce (1157-1199). Niemniej, jego krucjata skończyła się szybciej, niż oczekiwano, a stało się tak z powodu silnego sztormu, który zawładnął flotą króla, natomiast jeden ze statków, na którym przewożono złoto, rozbił się na Cyprze. Król Ryszard uwikłał się także w konflikt z władcą Cypru – Izaakiem Komnenosem (1155-ok. 1196). Gdy ten nie oddał mu skarbu, wówczas Ryszard podbił całą wyspę i pozostał na niej, lekceważąc początkowy cel swojej krucjaty. W niedługim czasie inni dotarli do Jerozolimy, a tam po licznych walkach podpisano pokój, który zakładał między innymi, że chrześcijanie mogą czuć się bezpieczni, wędrując do miejsca narodzin Chrystusa. Dochody z tej krucjaty były jednak niewielkie i dlatego papiestwo podjęło decyzję o rozpoczęciu kolejnej – czwartej – wyprawy krzyżowej.\nŚwięty Dominik dyskutuje\nz katarami. Podczas tej dyskusji książki\nobydwu stron zostały wrzucone do ognia,\nlecz te należące do założyciela zakonu\ndominikanów nie spłonęły.\nautor: Pedro Berruguete (ok. 1450-1504)\nTo tyle, jeśli chodzi o tło historyczne powieści. Skupmy się teraz na samej książce. Mamy rok 1170, zaś w Anglii panuje Henryk II Plantagenet. Głównym, bohaterem jest Gotfryd z Melville. Jest on normandzkim szlachcicem, zaś jego ojciec to hrabia Gloucestershire. Gotfryd nie ma łatwego życia. Dość wcześnie traci matkę, którą bardzo kochał. Ojciec jakoś nie potrafi żyć długo w żałobie po żonie i już wkrótce sprowadza pod swój dach kolejną małżonkę. Kobieta jest nie tylko młoda, ale też bardzo ambitna i łasa na majątek, którym włada hrabia Gloucester. W dodatku macocha od samego początku jest wrogo nastawiona do Gotfryda. Namawia zatem Hugona, aby ten jak najszybciej oddał syna do klasztoru i tym samym przeznaczył go do stanu duchownego. Tego rodzaju działaniem Juliette pragnie zagarnąć cały majątek po Hugonie dla swojego syna, którego – jak przypuszcza – nosi w łonie. Nie widzi zatem innego wyjścia, jak tylko pozbyć się Gotfryda, który jako starszy syn, miałby pierwszeństwo do dziedziczenia. I tak oto nasz bohater trafia pod opiekę biskupa Gloucester – Odilona.\nWraz z Gotfrydem do klasztoru jedzie także jego wierny giermek i przyjaciel – Henryk z Bienne. Szybko okazuje się, że Odilon też ma swoje ambicje. Któregoś dnia powierza więc Gotfrydowi pewną misję. Otóż, syn hrabiego Gloucester musi pojechać na królewski dwór. Udaje się tam oczywiście w towarzystwie swojego giermka. W drodze spotykają „człowieka z kuszą”, który od tej chwili będzie im wciąż deptał po piętach. Dlaczego? Kim jest ten mężczyzna i kto go wynajął? Choć jeszcze tego nie wiedzą, ich życie już nigdy nie będzie wyglądać tak samo. W dodatku zostaje zamordowany arcybiskup Canterbury – Tomasz Becket (ok. 1118-1170), który był poważnie poróżniony z królem Henrykiem II Plantagenetem. Niestety, Gotfryd z Melville zjawił się w Londynie w nieodpowiednim czasie i miejscu. Zostaje więc wplątany w owo okrutne morderstwo na duchownym. Czy zatem zostanie oskarżony i skazany na śmierć, jak pozostali winni zabójstwa? A może w ostatniej chwili ktoś przyjdzie mu z pomocą i uwolni od okrutnej śmierci?\nHistoria Gotfryda z Melville nierozerwalnie łączy się z Mandylionem z Edessy, który spełnia kluczową rolę w fabule powieści. U podstaw rzeczonego Mandylionu leży bowiem legenda opowiadająca o listownej korespondencji wymienianej pomiędzy królem Edessy – Abgarem V (?) a samym Chrystusem. Pewnego dnia chory król miał rzekomo poprosić Jezusa w liście o uzdrowienie. Z kolei inne źródła podają, że list Jezusa zastępuje ustna odpowiedź, która zawiera obietnicę, iż Edessa nigdy nie zostanie zdobyta, zaś towarzyszy jej stół, na którym archiwista króla i wysłany do Jezusa malarz, namalowali wizerunek Zbawiciela. Na skutek przepisania tegoż tekstu ponownie zmienia się jego wersja. Wysłannik Abgara V – oprócz dostarczenia listu – miał również za zadanie dokładnie przyjrzeć się Jezusowi, aby potem najprawdopodobniej móc Go opisać i odtworzyć Jego wygląd. Ponieważ nie był on w stanie uchwycić podstawowych rysów twarzy Jezusa, sam Zbawiciel poprosił o ręcznik, na którym pozostawił swój wizerunek, uprzednio myjąc twarz i osuszając ją w płótno. Czy w takim razie uda się naszym bohaterom odnaleźć rzeczony Mandylion z Edessy? Czy spisek, który został uknuty i ma związek z Mandylionem nie przeszkodzi im osiągnąć zamierzonego celu? Jaka w tym wszystkim jest rola biskupa Odilona?\nMandylion z Edessy pochodzący\nz prywatnej kaplicy papieskiej\nPrzyznam szczerze, że gdyby nie Bractwo Mandylionu, do tej pory nie wiedziałabym o istnieniu Autora i przede wszystkim o tym, że Wojciech Dutka potrafi tak świetnie pisać. Akcja powieści od samego początku wciąga i nie pozwala odłożyć książki na półkę. Powieść napisana jest bardzo ciekawie, ponieważ raz wydarzenia ze swojego życia relacjonuje nam główny bohater, zaś raz jest to narrator trzecioosobowy, który opowiada czytelnikowi o tym, co dzieje się w miejscach, gdzie Gotfryda z Melville nie ma. Całe życie głównego bohatera to pasmo nieszczęść. Najpierw rozczarowuje go najbliższa rodzina, która pragnie odsunąć go od należnego mu majątku, a potem na skutek podejrzanych działań biskupa Odilona zostaje wplątany w coś, co może grozić mu śmiercią. W dodatku z powodu swoistego splotu okoliczności trafia do Prowansji, gdzie musi stawić czoło sekcie katarów. I oczywiście jest jeszcze trzecia wyprawa krzyżowa, w czasie której może przecież zostać zabity.\nGotfryd z Melville to postać, którą daje się lubić, pomimo że dopuszcza się rozmaitych okrucieństw. Niemniej, wydaje się, że za swoje złe postępowanie w pewnym momencie musi srogo zapłacić. Na kartach książki widać też prawdziwą męską przyjaźń, która wytrzymuje nawet najbardziej dramatyczną próbę czasu. W tej powieści jest praktycznie wszystko. Oprócz doskonale opisanego tła historycznego, mamy także miłość, która przetrwa nawet najgorsze burze. Jest też przyjaźń, o której już wspomniałam. Są relacje pomiędzy ojcem a synem. Bohaterami wciąż targają skrajne emocje, które prędzej czy później doprowadzają do nieprzemyślanych czynów. W tym wszystkim obecne jest pragnie zemsty, które nie pozwala zachować logicznego myślenia. Powieść tę śmiało możemy też zaliczyć do literatury przygodowej. Całe życie Gotfryda z Melville to w gruncie rzeczy jedna wielka przygoda. Na kartach książki pojawiają się również postacie, które doskonale znamy z historii, a są one tak perfekcyjnie wykreowane, że wydaje się, iż nadal żyją, choć od ich śmierci minęły wieki.\nBractwo Mandylionu to kawałek naprawdę świetnej literatury historycznej. Jeśli mój tekst nie zachęcił Was do sięgnięcia po tę lekturę, to przeczytajcie słowo wstępu, które kieruje do czytelnika sam Autor. Przyznam, że brzmi ono nieprawdopodobnie i trudno jest uwierzyć w to, o czym Wojciech Dutka opowiada. Niemniej, słowa Autora stanowią ogromną zachętę do sięgnięcia po książkę i jeszcze przed rozpoczęciem lektury wywołują gęsią skórkę u czytelnika.\nAutor: Agnieszka o 14:11:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: literatura polska, powieść historyczna, powieść przygodowa, Wojciech Dutka\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Autorki. Dziękuję!\nGdy myślimy o kobietach z ubiegłych epok, które w historii zapisały się jako władczynie o silnym charakterze, kluczową rolę w opinii większości z nas odgrywa zapewne królowa Bona Maria Sforza d’Aragona (1494-1557) – druga żona Zygmunta I Starego (1467-1548). Możliwe, że dzieje się tak ze względu na mroczne legendy, które jeszcze za życia królowej towarzyszyły jej osobie. Niemniej, jedno jest pewne: Bona Sforza posiadała naprawdę wyjątkową osobowość. Była córką księcia Mediolanu – Giana Galeazza Sforzy (1469-1494) – oraz Izabeli Aragońskiej (1470-1524). Zanim jednak Bona przyjechała do Polski, jej życie we Włoszech wcale nie było takie łatwe, jak pozornie może się wydawać. Naprawdę poważne kłopoty zaczęły się po śmierci jej ojca, kiedy to trwający już od wielu lat konflikt pomiędzy jej matką a stryjem Ludwikiem Sforzą, zwanym „Moro”, jeszcze bardziej się pogłębił. Tak więc już od kołyski przyszła polska królowa przesiąknięta była bezustanną walką, jaką toczyła Izabela Aragońska z tymi, którzy chcieli jest zaszkodzić, odbierając to, co – jej zdaniem – prawnie jej się należało.\nPrzez lata Izabela Aragońska nie mogła wybaczyć Ludwikowi Sforzy krzywd, jakich ten dopuścił się zarówno wobec jej osoby, jak i względem jej męża, kiedy ten jeszcze żył. Aby w jakiś sposób temu zaradzić, jeszcze za życia Giana Galeazza, szukała pomocy u swojego dziadka Ferdynanda I d’Aragona (1423-1494), który wtedy był królem Neapolu, zaś na tron wstąpił w 1458 roku. Trzeba wiedzieć, że w tamtym okresie Neapol stanowił jedno z najpotężniejszych włoskich państw. W tej niekorzystnej dla siebie sytuacji Ludwik Sforza musiał wymyślić coś, co pozwoliłoby mu osłabić poparcie, jakiego Izabeli Aragońskiej udzielał jej dziadek. Tak więc ożenił się z inną wnuczką Ferdynanda I – Beatrycze d’Este (1475-1497). Niestety, związek ten nie przyniósł Sforzy oczekiwanych korzyści, gdyż wciąż nie posiadał prawa do władania Mediolanem. Nadal był jedynie uzurpatorem. Dopiero za cenę niewyobrażalnie dużego posagu udało się Moro doprowadzić do zawarcia małżeństwa pomiędzy młodszą siostrą Giana Galeazza – Biancą Marią (1472-1510) i Maksymilianem I Habsburgiem (1459-1519), który był synem cesarza Fryderyka III Habsburga (1415-1493). Aby całkowicie odebrać mężowi Izabeli prawo do władania Mediolanem, Ludwik Sforza musiał jeszcze znaleźć sposób na to, żeby uspokoić wzburzonych krewnych Izabeli. I tutaj z nieoczekiwaną pomocą przyszli mu Francuzi. Po śmierci Ferdynanda I, tron w Neapolu przypadł ojcu Izabeli Aragońskiej – Alfonsowi II (1448-1495), który niestety bardzo szybko zmuszony był abdykować na rzecz brata Izabeli – Ferdynanda II (1469-1496). Kiedy król Francji – Karol VIII Walezjusz (1470-1498) – zajął Neapol w 1495 roku, Ferdynand II natychmiast uciekł na Sycylię. W tym czasie Izabela Aragońska była już wdową. Miejsce jej zmarłego męża na tronie Księstwa Mediolanu miał zatem zająć małoletni syn Izabeli – Franciszek (1491-1512). Niestety, Moro zdążył już ogłosić siebie księciem Mediolanu i sprowadzić na swój dwór Izabelę wraz z dziećmi.\nPod koniec 1495 roku Francuzi zostali usunięci z Neapolu, zaś tron objął Ferdynand II – wnuk Ferdynanda I. Niemniej, monarcha już wkrótce zmarł, natomiast władza w księstwie przypadła Fryderykowi IV (1452-1504), który był bratem ojca Izabeli Aragońskiej. Ten jednak nie wykazywał choćby nawet najmniejszego zainteresowania dramatycznym losem swojej bratanicy. Z kolei po śmierci francuskiego króla – Karola VIII – tron we Francji przypadł księciu Orleanu – Ludwikowi XII (1462-1515), który po swojej babce Walentynie Visconti (1357-1393) uzyskał prawo do Mediolanu. To właśnie wspomniane roszczenia Francuzów do Mediolanu i Neapolu doprowadziły do wybuchu konfliktu zbrojnego zwanego wojnami włoskimi, które toczyły się w latach 1494-1559. W ciągu tych ponad sześćdziesięciu lat kilkakrotnie zawierano rozejmy i podpisywano traktaty, których w rzeczywistości i tak żadna ze stron nie przestrzegała. Zrywane były one bowiem pod byle pretekstem. Francja długo nie potrafiła wyrzec się marzeń o włoskim panowaniu, a jej armia bardzo często porywała się na wyprawy za Alpy. Niemniej, za każdym razem francuskie wojska powracały totalnie rozbite i zdziesiątkowane. W tym wszystkim dziwić może fakt, iż Walezjusze stawali się niezwykle naiwni za każdym razem, gdy w grę wchodziły sprawy włoskie. Na wojnach włoskich chyba najbardziej skorzystała Anglia rządzona wówczas twardą ręką Henryka VIII Tudora (1491-1547), która raz sprzymierzała się z Hiszpanią, a innym razem znów z Francją. W ten sposób angielski monarcha prowadził politykę, która umożliwiła mu zachowanie równowagi sił w Europie.\nWojny włoskie stanowią tło historyczne kontynuacji losów Izabeli Aragońskiej, którą bardzo dokładnie czytelnik poznał w powieści Księżna Mediolanu. Tym razem spotykamy Izabelę przebywającą na dworze w Mediolanie, do czego zmusił ją Ludwik Sforza, chcąc mieć nad nią kontrolę. Księżna jest już wdową i matką, która wciąż ma w pamięci śmierć córki Bianki Marii. Ale to nie jest jedyne zmartwienie Izabeli. Otóż, w wyniku konfliktu z Ludwikiem Sforzą, został jej odebrany ukochany syn Franciszek. Izabela nie wie zatem, gdzie mogłaby go szukać, o ile w ogóle istnieje możliwość rozpoczęcia jakichkolwiek poszukiwań. Moro doskonale jej strzeże, a sama księżna też ma związane ręce. Na szczęście ma przy sobie dwie córki: Hipolitę i Bonę. Córki dodają jej sił do dalszej walki ze znienawidzonym Ludwikiem Sforzą. Izabela wciąż ma bowiem nadzieję i mocno w to wierzy, że kiedyś przyjdzie taki dzień, gdy karta się odwróci, a jej los ulegnie zmianie. Jedyne, o czym może w tej chwili myśleć, to odzyskanie tronu w Mediolanie. Do tego potrzebny jest jej jednak syn, o którym nic nie wie. Dokąd Moro wywiózł Franciszka? Czy chłopiec jeszcze żyje? Czy powiadomiono by ją, gdyby dziecko umarło? A może jacyś skrytobójcy zrobili, co do nich należało, a Izabela tylko naiwnie łudzi się nadzieją?\nFranciszek Maria Sforza\nUkochany syn Izabeli Aragońskiej.\nTo z nim księżna wiązała ogromne nadzieje\nna odzyskanie mediolańskiego tronu.\nMadonny z Bari to tak naprawdę opowieść o dwóch kobietach, które są do siebie bardzo podobne, choć na tym etapie może jeszcze tego podobieństwa tak wyraźnie nie wydać. Pomimo że na pierwszy plan nadal wysuwa się Izabela Aragońska, to jednak mała Bona zaczyna już pokazywać, na co ją stać. W przeciwieństwie do swojej siostry jest bardzo śmiała i nie wstydzi się zadawać nawet kłopotliwych pytań, które oczywiście nie uchodzą dziewczynce pochodzącej z tak znakomitego rodu. Przecież nie jest zwykłą chłopką, która może na wiele sobie pozwolić! Na dworze jej matki nawet służące wiedzą, gdzie jest ich miejsce. Z drugiej strony jednak Bona Maria jest bardzo ciekawa otaczającego ją świata, więc jej śmiałe zachowanie może być w pewien sposób uzasadnione.\nPrawdę powiedziawszy – na chwilę obecną – ta kilkuletnia dziewczynka, która kiedyś zostanie królową Polski i zamieszka ze swoim starym mężem na Wawelu, budzi w czytelniku ogromną sympatię, pomimo nieznacznego egoizmu, jaki widać w jej chakterze. Tym razem to Izabela Aragońska może sprawiać złe wrażenie. W porównaniu do księżnej, którą mieliśmy okazję poznać na kartach Księżnej Mediolanu, Izabela jest teraz zupełnie inna. To okrutny los i ciągła walka o swoje sprawiły, że stała się kobietą o twardym i niekiedy wręcz bezwzględnym usposobieniu. Czasami nawet wobec własnych dzieci potrafi być okrutna, jeśli w grę wchodzi polityka i odzyskanie tego, co jej się należy. Z drugiej strony jednak Izabela Aragońska jest także czułą i troskliwą matką, której nie jest obca rozpacz po stracie dziecka. Wygląda na to, że w jednej kobiecie ukrywają się dwie różne istoty. W zależności od tego, w jakiej sytuacji księżna się znajduje, do głosu dochodzi albo matka, albo władczyni, której bezprawnie zabrano tron.\nDrzeworyt z dzieła Decjusza\nz 1521 roku\nNa kartach powieści Renata Czarnecka zabiera czytelnika w podróż po Włoszech z przełomu XV i XVI wieku. Na szczególną uwagę zasługuje między innymi wizyta Izabeli Aragońskiej w Rzymie, a właściwie w Watykanie, gdzie urząd papieża sprawuje Rodrigo Borgia, znany jako Aleksander VI (1431-1503). Tutaj też księżna Mediolanu spotyka swoje przyrodnie rodzeństwo, które poprzez małżeństwo związało się z rodem Borgiów, określanych przez złośliwych mianem „pierwszej włoskiej mafii”.\nTym, co mnie osobiście zaskoczyło jest sposób przedstawienia Lukrecji Borgii (1480-1519). Otóż córka papieża raczej nie cieszyła się dobrą opinią wśród jej współczesnych, gdyż krążyły na jej temat rozmaite plotki, które raczej nie przysparzały jej szacunku ze strony innych ludzi. Na przestrzeni wieków i lat także wielu historyków i pisarzy próbowało przedstawić Lukrecję w dość niekorzystnym świetle. W Madonnach z Bari Autorka pokazuje, że córka Aleksandra VI była całkiem sympatyczną młodą kobietą, którą bardzo łatwo można było zranić. Żyjąc pod wpływem ojca i brata bardzo często musiała przyjmować pewne sprawy bez słowa sprzeciwu. W tym kontekście na szczególną uwagę zasługują również wzajemne relacje pomiędzy Lukrecją a Izabelą.\nAlfons d'Aragon (1481-1500)\nPierwszy mąż Lukrecji Borgii\ni przyrodni brat Izabeli Aragońskiej,\nz którym księżna była bardzo zżyta.\nRenata Czarnecka po raz kolejny stworzyła opowieść, którą czyta się jednym tchem. Aby zrozumieć historię Izabeli Aragońskiej należy lekturę rozpocząć od Księżnej Mediolanu, dlatego polecam obydwie powieści jako całość. Z kolei w Madonnach z Bari czytelnik pozna nie tylko dalsze losy Izabeli Aragońskiej, ale przede wszystkim zobaczy jak wyglądały lata dzieciństwa i dorastania Bony Sforzy oraz co takiego zadecydowało o tym, że księżniczka z Bari ostatecznie zasiadła na polskim tronie u boku Zygmunta I Starego. Na podstawie tej książki widać, że Autorka ogromną sympatią darzy Bonę. Aż trudno uwierzyć, że z biegiem lat Bona Maria tak bardzo się zmieniła. Co takiego o tym zadecydowało? Czy było to zgorzknienie, które z czasem owładnęło królową? A może była to chęć władzy, którą przesiąkła od samego początku swojego życia, obserwując poczynania matki? Możliwe też, że patrząc w lustro widziała, jak okrutnie czas obchodzi się z nią z każdym mijanym dniem. Trzeba bowiem wiedzieć, że Bona starzała się bardzo szybko i z pięknej oraz delikatnej księżniczki w niedługim czasie nie pozostało już praktycznie nic. Może właśnie wtedy zdecydowała, że najlepiej będzie, jak zajmie się polityką i walką o swoje, nie bacząc na to, czy kogoś krzywdzi, zamiast skupiać uwagę na swojej urodzie, której stopniowa utrata na pewno bardzo ją bolała. W końcu była kobietą i jak każda kobieta czuła nieubłagany upływ czasu, który przecież nie obszedł się z nią łaskawie.\nPrzyznam szczerze, że trudno jest pisać o książce, która jest perfekcyjna w każdym calu. Autorka przy jej pisaniu nie popełniła żadnego błędu, a jeśli nawet jakieś wydarzenia zostały poprzesuwane w czasie na potrzeby powieści, to czytelnik jest o tym informowany. Zachęcam zatem do sięgnięcia zarówno po Księżną Mediolanu, jaki i po Madonny z Bari. Miłośnikom historii gwarantuję, że czas spędzony z tymi dwiema powieściami nie będzie czasem straconym. W dodatku wydaje mi się, że losy Izabeli Aragońskiej nie są zbyt dobrze znane polskim czytelnikom. Większość historyków czy pisarzy skupia się jednak na Bonie Sforzy i wciąż próbuje przedstawiać ją z różnych punktów widzenia. W tym przypadku do naszych rąk trafia naprawdę oryginalna historia, za którą ja osobiście Autorce bardzo DZIĘKUJĘ!\nAutor: Agnieszka o 16:24:00 3 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: cykl, literatura polska, powieść historyczna, Renata Czarnecka\nTytuł oryginału: Amandine\nPrzekład: Katarzyna Malita\nKiedy w arystokratycznej rodzinie dochodziło do skandalu obyczajowego, wówczas najstarsi przedstawiciele rodu łamali sobie głowy nad tym, jak ukręcić łeb konsekwencjom, które zapewne wykluczyłyby familię z towarzystwa na bardzo długi czas. Nie można było bowiem dopuścić do tego, aby to, co działo się za zamkniętymi drzwiami dworu wydostało się na zewnątrz. Wszelkiego rodzaju skandale obyczajowe uchodziły na sucho w rodzinach chłopskich i niezamożnych, co oczywiście przyjmowano jako rzecz całkiem naturalną. Przecież jakaś biedna dziewucha, która zadawała się z każdym napotkanym mężczyzną na nikim nie robiła wrażenia. Zakłamanie wyższych sfer było naprawdę wielkie. Na sporo rzeczy przymykano oko, dopóki nie trzeba było wziąć odpowiedzialności za swoje postępowanie. Czasami jednak sprawy zachodziły tak daleko, że w żaden sposób nie można było zatrzymać ich jedynie dla siebie. Niekiedy w towarzystwie przez długi czas nie brakowało tematów do rozmów. Plotkowano o tych, którzy jeszcze do niedawna byli uważani za przyjaciół. W momencie, gdy jakaś afera obyczajowa wypłynęła na wierzch, odwracano się na ulicy tyłem do osób w nią zamieszanych. Wielokrotnie sprawy niemoralne były tak poważne, że aż pisano o nich w gazetach. Choć od czasów typowej arystokracji minęło już sporo lat, to jednak w naszym społeczeństwie wciąż funkcjonują niektóre cechy tamtego środowiska. Zakłamanie i troska o to, co ludzie powiedzą są dziś bardzo popularne w niektórych kręgach towarzyskich, szczególnie w tych małomiasteczkowych. Wygląda zatem na to, że pomimo upływu lat człowiek wciąż jest taki sam.\nPrzenieśmy się więc do 1916 roku. Jest jesienny wieczór. W pewnej posiadłości niedaleko Krakowa należącej do arystokratycznej rodziny Czartoryskich dochodzi do morderstwa. Hrabia Antoni Czartoryski najpierw morduje swoją kochankę, a potem jednym strzałem odbiera sobie życie. Antoni Czartoryski był mężem hrabiny Walewskiej i oprócz żony pozostawił na tym świecie jeszcze dwuletnią córkę o imieniu Andżelika. Przyznacie, że skandal to wielki, lecz na tym się rzecz nie kończy. Otóż mija czternaście lat. Rodzina Czartoryskich zdążyła już otrząsnąć się z tamtej tragedii, kiedy do ich dworu przybywa młody baron, niejaki Piotr Drucki. Andżelika ma już szesnaście lat, więc jest młodą i atrakcyjną kobietą, która potrafi zwracać na siebie uwagę mężczyzn. Zapewne pragnie też przeżyć swoje pierwsze miłosne fascynacje. I tak oto wdaje się w potajemny romans z baronem Druckim. W wyniku tego romansu zachodzi w ciążę. W dodatku okazuje się, że Piotr Drucki jest młodszym bratem zamordowanej kochanki jej ojca. Hrabina Walewska wpada we wściekłość i już myśli, w jaki sposób zatuszować całą sprawę, aby kolejny obyczajowy skandal dotyczący jej rodziny nie ujrzał światła dziennego. Na nieszczęście dla hrabiny, Andżelika nie chce poddać się aborcji. Jak zatem zachować ciążę córki w sekrecie? Co powiedzą ludzie, kiedy na jaw wyjdzie, że córka hrabiny właśnie urodziła nieślubne dziecko? I to dziecko brata kochanki swojego ojca?! Przecież to zniszczy Czartoryskich w towarzystwie! O, nie! Hrabina nie może na to pozwolić! A zatem jedyne, co jej pozostaje, to wziąć sprawy w swoje ręce i po prostu działać.\nTymczasem do sierocińca we francuskim Montpellier przybywa kobieta, która po opłaceniu kogo trzeba oddaje w ręce zakonnic kilkumiesięczne niemowlę. Kobieta pragnie, aby dziecko pozostało w sierocińcu i nigdy nie dowiedziało się, kim tak naprawdę jest. Ono ma zniknąć z jej życia na zawsze. Oczywiście zakonnice godzą się na takie rozwiązanie, bo przecież od tego właśnie są. Przy klasztorze mieści się także szkoła z internatem, więc kiedy dziewczynka osiągnie już odpowiedni wiek, będzie mogła do niej uczęszczać. Niestety, matka przełożona jakoś niechętnie odnosi się do niemowlęcia. Z jednej strony przyjmuje dziewczynkę pod swój dach, lecz z drugiej najchętniej od razu zamordowałaby ją gdzieś w kącie i zakopała po kryjomu w ogrodzie. Takie przynajmniej możemy odnieść wrażenie, kiedy bliżej przyjrzymy się siostrze Paul. Jaka jest prawda? Dlaczego zakonnica od samego początku jest nieprzychylna temu niewinnemu dziecku? Czy wie o czymś, o czym należałoby raz na zawsze zapomnieć?\nJedna z uliczek w Montpellier (2006)\nfot. Clarissa Schumacher\nPraktycznie od samego początku dzieckiem opiekuje się Solange. To młoda kobieta, która jakiś czas temu wystąpiła z zakonu, lecz mimo to wciąż ciągnie ją do tego, aby spędzić życie w jego murach. Solange stoi na swego rodzaju życiowym rozdrożu, bo tak naprawdę nie wie, co powinna w życiu robić i jaką drogę wybrać, żeby być szczęśliwą. Propozycja opieki nad dzieckiem i powrót do klasztoru w charakterze tak zwanej „świeckiej siostry”, jak gdyby spada jej z nieba i rozwiązuje niektóre problemy. Od pierwszej chwili Solange traktuje dziewczynkę jak swoje własne dziecko. Nadaje jej imię „Amandine” i odtąd nie opuszcza jej już na krok. Chroni dziewczynkę przed złymi ludźmi, nawet przed siostrą Paul, która nie przestaje okazywać swojej niechęci wobec dziecka.\nI tak mijają lata. Amandine staje się coraz starsza, a co za tym idzie, również coraz mądrzejsza. Można odnieść wrażenie, że jej psychika swoim rozwojem znacznie przewyższa wiek. Niestety, dziecko nie jest szczęśliwe, choć nie daje tego po sobie poznać. Najbardziej brak jej matki. Amandine wie, że to nie Solange zawdzięcza swoje przyjście na ten świat, dlatego też stale tęskni za swoją biologiczną mamą, pomimo że jej nie zna. Czy Amandine dane będzie kiedyś poznać kobietę, która ją urodziła? Kim jest matka dziewczynki i dlaczego oddała ją do sierocińca? Czy ktoś ją do tego zmusił? A może zrobiła to z własnej i nieprzymuszonej woli?\nAkcja powieści toczy się w dwóch miejscach. Jednym z nich jest Polska, natomiast drugie to Francja. Z kolei tło większej części fabuły stanowi druga wojna światowa. Tak naprawdę książka jest dość oryginalna, jeśli chodzi o styl, w jakim Autorka ją napisała. Czytelnik na przemian poznaje poszczególne wydarzenia z perspektywy narratora trzecioosobowego i bohatera, który w danej chwili znajduje się w centrum uwagi. Gdybym miała określić tę powieść jednym słowem, to powiedziałabym, że jest to książka SMUTNA. Zawsze, kiedy tłem historycznym jest druga wojna światowa trzeba liczyć się z tym, że łatwo nie będzie, a i czasami łzy będą nam się cisnąć do oczu. Oczywiście kwestią indywidualną każdego autora jest to, z jakim natężeniem będzie o tej wojnie pisał. Jedni zrobią to pobieżnie, aby emocjonalnie oszczędzić czytelnika, zaś inni położą zbyt duży nacisk na okrucieństwo hitlerowców zadawane narodom, które były pod ich okupacją. W przypadku Amandine można powiedzieć, że ten problem jest wypośrodkowany. Z jednej strony widzimy okrucieństwo faszystów i walkę z ich polityką, zaś z drugiej Autorka pokazała, że nawet w obliczu tak wielkiego dramatu można było liczyć na dobrych ludzi, którzy reprezentowali nie tylko ruch oporu, ale także obóz wroga. To pozwala wierzyć, że wśród wyznawców Adolfa Hitlera (1889-1945) byli też oficerowie, którym ta wojna wcale się nie podobała. Oni chcieli normalnie żyć, zamiast wykonywać psychopatyczne rozkazy swojego wodza.\nWyd. Wheeler Publishing (2010)\nW centrum uwagi znajduje się oczywiście tytułowa Amandine, wokół której budowana jest fabuła. Dziewczynka wzbudza ogromną sympatię u czytelnika. Jest bardzo mądrym dzieckiem, które naprawdę wiele rozumie, choć to wcale nie oznacza, że na równie wiele się godzi. Amandine odbywa swoją podróż nie tylko ku wolności, ale też ku poznaniu prawdy. Ona wciąż jest przekonana, że któregoś dnia spotka swoją biologiczną matkę i będzie mogła ją kochać, jak nikogo na świecie. Ta dziewczynka jest klasycznym przykładem porzuconych dzieci. Wydaje mi się, że każde dziecko, które z różnych względów wychowuje się w domu dziecka, marzy o tym, aby mieć prawdziwą rodzinę i kochających rodziców. Tak więc Amandine porusza serce czytelnika swoim zachowaniem i mądrością, której niejednokrotnie brakuje dorosłemu człowiekowi.\nW powieści stykają się ze sobą dwa światy: zakonny i świecki. Który jest lepszy? Czytając książkę odnosi się wrażenie, że pomimo wojny i okrucieństwa ze strony okupanta, to jednak osoby świeckie mają w sobie dużo więcej ludzkich uczuć. Chociaż zakonnicom w większości też nie można zarzucić niczego złego, to jednak postępowanie niektórych z nich wielokrotnie wynika ze ślepego posłuszeństwa wobec siostry przełożonej, która tłumi w sobie jakieś negatywne zadawnione uczucia, a te z kolei nie pozwalają jej na to, aby być naprawdę dobrym człowiekiem. W dodatku reguła zakonna, którą się kieruje sprawia, że cierpią na tym ci, z którymi żyje pod jednym dachem. Pojawia się tam także pewien arcybiskup, o którym także nie można powiedzieć, że jest osobą o nieposzlakowanej opinii.\nCzy coś zatem można zarzucić tej powieści? Może to, iż niektóre wątki powinny zostać bardziej rozbudowane. Jestem z tych czytelników, którzy nie boją się czytać o okrucieństwie drugiej wojny światowej, dlatego nieco brakowało mi drastycznych obrazów z tamtych czasów. Myślę, że gdyby Marlena de Blasi więcej miejsca poświęciła na opis tła historycznego – szczególnie tego dotyczącego Polski – wówczas mielibyśmy pełny obraz całej opowieści. Jeśli chodzi o okupację hitlerowską, to Autorka nakreśla jedynie sytuację panującą w Krakowie, lecz robi to bardzo pobieżnie. Oczami jednej z bohaterek dostrzegamy bardzo szybko przesuwające się obrazy wojennego Krakowa, ale tak naprawdę nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie tego, co czują ludzie mieszkający w tym mieście. Odniosłam wrażenie, że Marlena de Blasi bardzo szybko chciała przebrnąć przez okupowany Kraków, aby tylko wrócić do Francji. Polska potraktowana jest trochę po macoszemu. Możliwe, że moje odczucia są takie a nie inne, dlatego, iż fabuła dotyczy mojego kraju. Amerykański czy brytyjski czytelnik zapewne na tę kwestię spojrzy inaczej. Natomiast Francuz będzie zachwycony, że Autorka tak wiele miejsce poświęciła właśnie jego krajowi.\nGeneralnie książka jest naprawdę godna uwagi. Na okładce napisane jest, że powieść zaskakuje zakończeniem. Jest w tym odrobina prawdy, ponieważ zakończenie jest otwarte i to od nas samych zależy, w jaki sposób dalej potoczą się losy Amandine. Na wiele pytań, które zadajemy sobie podczas lektury, odpowiedzi w zakończeniu nie znajdziemy. Amandine to pierwsza powieść Marleny de Blasi, którą przeczytałam. Myślę, że na tej jednej się nie skończy. Przyznam, że w jakiś sposób Autorka zainteresowała mnie swoją twórczością i dlatego chcę poznać też inne jej książki.\nAutor: Agnieszka o 18:26:00 2 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: literatura amerykańska, literatura wojenna, Marlena de Blasi, powieść historyczna, powieść obyczajowa\nAutor: Agnieszka o 13:54:00 6 komentarzy: Linki do tego posta


Jak wybrać śnieżną kulę do dekoracji wnętrza? - Zgoda Nakło\nJeżeli szukamy pomysłu na świąteczną dekorację wnętrza naszego domu, powinniśmy bardzo dokładnie zastanowić się nad zakupem jak najbardziej odpowiednich elementów, dzięki którym uda nam się osiągnąć oczekiwany efekt. W tym celu warto dokładnie zapoznać się z ofertą sklepów z dekoracjami, gdzie z pewnością znajdziemy interesujące nas elementy.\nNiezwykła kula – oryginalna ozdoba na święta\nNa etapie szukania właściwego rodzaju świątecznej dekoracji domu, należy zwrócić bardzo dużą uwagę na to aby była ona jak najlepiej dopasowana do wszystkich naszych oczekiwań. Jest to bardzo istotne, ponieważ pozwoli na stworzenie estetycznej oraz spójnej całości, która nada niezwykłego klimatu całemu naszemu mieszkaniu. W takim wypadku bardzo dobrym pomysłem mogą okazać się kule śnieżne z pozytywką, wygrywającą określoną melodię. Szukając takiej właśnie dekoracji warto zwrócić jak największą uwagę przede wszystkim na rozmiar takiej kuli oraz to z jakiego materiału została ona wykonana. Jest to bardzo istotne, gdyż pozwoli nam na dokonanie właściwego wyboru. Przy zakupie takiej kuli dużą rolę odgrywa także jej średnica, która ma wpływ na uzyskany efekt. Wszystkie te czynniki dzięki właściwemu połączeniu z pewnością sprawią, iż uda nam się kupić jak najlepiej dopasowaną kulę. Jej cena będzie zależna od wyboru określonej średnicy a także tego jaką melodię będzie ona wygrywać. Wszystko to pozwoli stworzyć w naszym domu magiczny zimowy klimat, który doda uroku rodzinnym świętom.\nKupno takiej dekoracji wymaga zwrócenia dużej uwagi na szereg elementów od jakich zależy to czy spełni ona wszystkie nasze wymagania. Powyższe rozwiązanie wprowadzi do naszego domu pewien urok który z pewnością ociepli całe wnętrze naszego domu podczas radosnych świąt w gronie najbliższych.


RESIDENT EVIL 4 PATCH V.1.1.0 •• POBIERZ ZA DARMO •• download.\nResident Evil 4 patch v.1.1.0 Polecamy:\nResident Evil 4 patch v.1.1.0 Kategoria: Patche\n09 wrzesień 2009, 11:07\nAbandonware\tLicencja dotycząca produktów , które nie są już sprzedawane i obsługiwane przez producenta. W wielu krajach licencje dla nieprodukowanych już gier i programów są przestrzegane, jednak w Internecie istnieje wiele stron z oprogramowaniem na prawach abandonware, które nie są ścigane z tego powodu. Najczęściej status abandonware maja gry z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.\tOpis dodatku - Resident Evil 4 patch v.1.1.0\nResident Evil 4 to kontynuacja survivalowego horroru, który ukazał się już na większości dostępnych platform, a po dłuższym czasie powraca również na PC. Wersja komputerowa ukazała się praktycznie dwa lata po premierze gry na konsole i nie odbiega zbytnio od konsolowego wydania. Capcom postanowił jednak w czwartej odsłonie zmienić trochę system gry, do którego trzeba się przyzwyczaić. Pobierz demo gry i zobacz jak wygląda Resident Evil 4.Przed grą warto pobrać także najnowszy patch do Resident Evil 4, który wprowadza do niej sporo zmian. Resident Evil 4 patch 1.1.0 nanosi przede wszystkim dużo poprawek związanych z wyświetlaniem grafiki, a także naprawia czasami występujące zawieszanie się gry. Warto go więc ściągnąć i uaktualnić grę do najnowszej wersji. Ściągnij Resident Evil 4 patch v.1.1.0 Podobne\nWasze komentarze do dodatku: Resident Evil 4 patch v.1.1.0


Gigi Hadid i Zayn Malik pozują na Instagramie przed narodzinami dziecka - Dzień Dobry TVN\n1 sierpnia 2020, 14:04\n1 sierpnia 2020, 9:24\nAktualizacja: 1 sierpnia 2020, 14:04\n1 sierpnia 2020, 9:24 Aktualizacja: 1 sierpnia 2020, 14:04\nGigi Hadid i Zayn Malik tworzą jedną z popularniejszych par amerykańskiego showbiznesu. Modelka oraz muzyk spotykają się od 2015 roku. Mają za sobą wiele rozstań i powrotów. Kilka miesięcy temu ogłosili, że spodziewają się pierwszego dziecka. Gigi podzieliła się właśnie romantycznym zdjęciem ze swoim ukochanym.\nGigi Hadid i Zayn Malik spodziewają się dziecka\nJeszcze jakiś czas temu wydawać by się mogło, że związek Gigi Hadid i Zayna Malika przeszedł do historii. Media donosiły, że para definitywnie się rozstała. Szybko okazało się jednak, że te informacje są nieprawdziwe, a zakochani spodziewają się swojego pierwszego dziecka.\nModelka i muzyk niechętnie dzielą się w mediach społecznościowych szczegółami ze swojego życia prywatnego. Na próżno szukać intymnych fotografii z życia codziennego pary, ale tym razem Gigi postanowiła zrobić wyjątek.\nMieczysław Hryniewicz i jego żona zakochani w Wolnej Republice Bałtyk. „Tu czuje się wiatr od morza”\nRomantyczne zdjęcie przyszłych rodziców\nNa Instagramie modelki pojawiło się zdjęcie całującej się pary z wymownym podpisem: "tatuś dziecka", co wywołało lawinę komentarzy zachwyconych fanów. Według mediów Gigi urodzi już we wrześniu. Para nie zdradziła jeszcze płci dziecka.\nCiąże Gigi Hadid potwierdziła jej mama, Yolanda Hadid. Zobacz video:\nCiężarna Gigi Hadid pierwszy raz pokazała swój brzuszek\nDua Lipa w bardzo skąpym bikini. Fani zachwyceni: "Dziewczyna-marzenie"\nBasia Kurdej-Szatan w ciążowej sesji. Aktorka czeka na narodziny syna. „To co, mały... pykniemy ten porodzik raz-dwa?