Brzeszczoty Bosch - są światowym potentatem ze względu na wysoką jakość i przystępne ceny. http://www.bosch.com.pl/bosch-osprzet/w ... 72321.html\nEwentualnie Bahco też są niezłe.\n17 maja 2013, 17:44\n17 maja 2013, 17:40\nPolecam www.salontechniczny.pl mają produkty z najwyższej półki, więc pewnie do najtańszych nie należą. Byłem w oddziale w Tarnowie i mają marki Stihl, Honda, Viking, Bosch, Metabo, Fiskars, Romanik. W Inetrnecia mają tego mało, bo podobno np: Stihl zabrania w ogóle pokazywania cen w sieci.\nWybór kosiarki spalinowej powinien być zależny od Twoich potrzeb. Wybór na rynku jest spory zwłaszcza w takiej kasie. Z doświadczenia polecam firmę Viking to firma pod którą Stihl od lat produkuje kosiarki. Ja użytkuję od 5 lat model MB545VE, kupiłem za jakieś 2 tys. Zalecana powierzchnia dla tego m...\nPilarka łańcuchowa Makita UC3530A. Nie bawiłbym się tutaj w Boscha, bo ogrodówkę mają akurat średnią :( Niestety nie jest to ten poziom co profesjonalnych, podobnie jak ze Skilem. Ja kilka lat temu kupiłem AKE 35 S Bosch i średnio jestem zadowolony, łańcuch wypada, pilarka się szybko zapycha syfem. ...\n17 maja 2013, 16:54\nCiężki temat w tej cenie. Spróbuj poszukać używanej Husvqarny lub Stihla. Przydałoby się ze 2KM a to dla dobrej kosy spalinowej wydatek ok. 2000 zł.


Kategoria: Aktualnosci\tOpublikowano: piątek, 18, maj 2018\tPaweł Pakosz\tDrukuj E-mail\nUczniowie zorganizowali tam stoisko fryzjerskie, oraz byli odpowiedzialni za stanowiska do dogoterapii, stanowisko bokserskie, wręczanie nagród oraz inne prace organizacyjne. Wszystko to odbywało się pod opieką nauczycieli Agnieszki Zamojskiej i Pawła Pakosza.\nNasz udział w tej imprezie spowodował, że niepełnosprawni zawodnicy mogli skorzystać ze stylizacji włosów, makijażu czy wyjść z pomalowaną twarzą. Dodatkowo terapeutycznie mogli skorzystać z kontaktu z psem czy poboksować. Końcowej radości dodały zawodnikom wręczane nagrody, które były dla każdego, gdyż najbardziej w tej imprezie liczył się udział. Atrakcji na tej imprezie było dużo więcej o czym można przeczytać i zobaczyć w sprawozdaniu na stronach PO - https://wu.po.opole.pl/politechnika-opolska-osobom-niepelnosprawnosciami/\nUczniowie mieli możliwość pomocy i pracy z dziećmi i osobami dorosłymi z różnym stopniem niepełnosprawności, co wymagało od nich empatii i cierpliwości, za co dziękowali im uśmiechami sami zainteresowani i my również dziękujemy.\nWolontariusze ze Staszica byli w składzie:\nTen miesiąc 5221


Historia lokatora z ul. Mochnackiego – Mieszkania Zakładowe\nWraz z żoną byliśmy pracownikami Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego, po wpłaceniu kaucji otrzymaliśmy przydział na mieszkanie zakładowe przy ul. Mochnackiego, wielkości 33,86 m2, które to też sami wyremontowaliśmy w lutym 1990 r. W 2001 r. zostaliśmy hurtowo sprzedani prywatnemu właścicielowi, „pani Krystynie Szczepanek-Haisig”. Nie stać nas było na wykup lokalu, gdyż zakład był w likwidacji i kolejno byliśmy zwalniani z pracy. Według zapewnień właścicielki wnosząc stosowne opłaty mogliśmy dalej mieszkać.\nPod koniec 2012 roku wszystko zaczęło się zmieniać. Właścicielka zrezygnowała z biura zarządcy (a zmieniała ich dość często, na naszą niekorzyść) i wtedy zaczęła w ekspresowym tempie robić podwyżki i dokładać nam dodatkowe opłaty, które niegdyś należały do właścicieli, jak „konta bankowe, pensje dla zarządcy, ubezpieczenie budynku, fundusz remontowy”. Opłaty te nalicza nam jako narastający dług. W 2012 r. ze względu na zły stan okien wstawiliśmy nowe, gdyż przy każdych opadach woda wlewała nam się do mieszkania, bardzo dugo po parę złotych odkładaliśmy i skorzystaliśmy z ulgi dla emerytów. Właścicielka na piśmie wyraziła zgodę na 50% dofinansowanie. Po kilku miesiącach cofnęła dofinansowanie, dlatego że faktury za okna nie zostały wystawione na jej nazwisko, tylko na nasze.\nPod koniec roku 2012 otrzymaliśmy pismo od jej zarządcy (jeszcze był), z jej podpisem, że możemy sobie tę sumę 50% odliczyć od czynszu. Było to 1400 zł rozłożone na 3 miesiące. A za kilka miesięcy policzyło to jako dług narastający. Bardzo długo nas nękała listami, aż w końcu zwróciliśmy jej tę sumę jako sumę sporną do rozpatrzenia przez sąd. Dalej nękała nas podwyżkami. Nigdy nie zalegaliśmy nawet złotówki z opłatami za czynsz od pierwszego dnia zamieszkania, mamy na wszystko potwierdzenia. Według właścicielki dług wynosił 2028 zł, co spłaciliśmy zaznaczając, że jest to spłata sporna zadłużenia do rozpatrzenia przez sąd. 17.04.2015 r. właścicielka wniosła sprawę do sądu przeciwko nam o eksmisję, wcześniej przysyłała nam pisma, grożąc nam i żądając opuszczenia mieszkania i oddania kluczy. We wrześniu 2015 r. odbyła się pierwsza rozprawa, została odroczona, bo ani właścicielka, ani jej pełnomocnik się nie stawili. Druga sprawa – 22.02.2016 r. z niewiadomych przyczyn też się nie odbyła. W maju i listopadzie odbyły się sprawy, które nie poruszały ważnych dla nas kwestii, byliśmy przesłuchiwani i czuliśmy się jak przestępcy. 21.12.2016 r. został ogłoszony wyrok eksmisyjny. Złożyliśmy apelację i do tej pory czekamy na wezwanie do sądu. Mimo że sprawa jest dalej w sądzie, właścicielka znów nam przysłała pismo na prawie 3800 zł zaległości (20.03.2018 r.) z podanym terminem wpłaty – jeden miesiąc, inaczej straszy nas znowu sądem.


Kompostowalne pudełka na sushi | Top-opakowania.pl\nTop opakowania Opakowania Opakowania ekologiczne Naczynia ekologiczne Kompostowalne opakowania na sushi\nPudełko z przezroczystym wieczkiem służy jako elegancki pojemnik do przenoszenia i przewożenia przygotowanego sushi. Przezroczysta pokrywa jest solidna i dobrze chroni zawartość. Klient otrzyma Twoje jedzenie świeże i solidnie zapakowane.\nOpakowania są solidne i można je układać jedno na drugim. Sushi można w nich tymczasowo przechowywać, na przykład jeśli jest ono wystawione w gablocie lub na ladzie.\nCałe pudełko wykonane jest z kukurydzianego “bioplastiku”, w skrócie PLA. Jest to materiał odnawialny i rozkłada się w 100% i można go kompostować w przemysłowych kompostownikach. Gwarantowany czas rozkładu wynosi 3-6 miesięcy (naczynia spełniają normę EN 13432).\nPolecamy poinformować klientów, aby zużyte opakowania wyrzucali do brązowych pojemników na bioodpady. PLA przypomina plastik tak dobrze, że ludzie często nie wiedzą, że nie można wyrzucać takich opakowań do żółtych pojemników na plastiki.\npodgrzewania w mikrofalówce


Brama Żuraw w Gdańsku – Ride With Me\nBrama Żuraw. Gdański Żuraw wzniesiony nad bramą Żuraw to jeden z symboli miasta. Jego charakterystyczna sylwetka często pojawia się na materiałach związanych z Gdańskiem. Żuraw to zabytkowy dźwig portowy i jedna z bram wodnych Gdańska, która mieści się nad rzeką Motława, na końcu ulicy Szerokiej. Jest to jedna z filii Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku oraz największy i najstarszy z zachowanych dźwigów portowych średniowiecznej Europy. Brama w tym miejscu o nieznanym wyglądzie istniała już w 1363. W obecnym kształcie Żuraw zbudowano w latach 1442-1444. Powstały dwie masywne, ceglane wieże i drewniany mechanizm dźwigowy, który był później podwyższany. Mimo że elewacje bramy od strony Motławy i miasta wyglądają inaczej, to cała konstrukcja utrzymana jest w stylu gotyku flamandzkiego. W początku XVII wieku Żuraw stracił swoje znaczenie militarne. Z czasem w ceglanych wieżach zamieszkano i utworzono warsztaty rzemieślnicze, a wraz z przebudową pomieszczeń wybito otwory okienne. Od powstania służył przede wszystkim jako urządzenie portowe do załadunku towarów i balastu na statki oraz do stawiania masztów jednostek. Mechanizmem są dwie pary kół deptakowych o średnicy około sześciu metrów każde. Jako siłę napędową wykorzystywano ludzi stąpających wewnątrz tych bębnów. Urządzenie było w stanie podnieść ciężar dwóch ton na wysokość 27 metrów bądź, po sprzęgnięciu obu par kół, 4 t na wysokość 11 m. Żuraw został podpalony w 1945, gdy miasto zdobyła Armia Czerwona. Część drewniana spłonęła, ale ocalała część murów. Po II wojnie światowej bramę zrekonstruowano w końcu lat 50. Żuraw wpisano do rejestru zabytków w grudniu 1959. Żuraw jest udostępniony dla zwiedzających - Bilety sprzedawane są w kasach Ośrodka Kultury Morskiej i Spichlerzy na wyspie Ołowianka po drugiej stronie rzeki Motława. Tam również możesz bezpieczenie pozostawić rower. Na drugą stronę rzeki możesz dostać się dwoma mostami lub przepłynąć promem "Motława"


Samantha Robertson odeszła z Nintendo po 11 latach\nWard Parkinson 24 marca, 2022\nAmerykańska pracownica Nintendo Samantha Robertson ujawniła, że odeszła z firmy po 11 latach. Jeśli kiedykolwiek oglądałeś transmisję z Treehouse, prawdopodobnie widziałeś przed kamerą Robertsona pokazującego nadchodzące wydanie.\nSamantha rozpoczęła swoją karierę w 2011 roku jako autorka tekstów i redaktorka tłumaczeń (w tym opracowywanie produktów i publikowanie) w Treehouse. W 2019 roku przeszedłem z zastępcy dyrektora do dyrektora marketingu produktów w dziale relacji z wydawcami i programistami NoA.\nW swojej pożegnalnej wiadomości na Twitterze Robertson powiedziała, że „to wielki zaszczyt pracować z tak wspaniałymi ludźmi” i wspomniała, że jest gotowa na nowe wyzwanie – z przyszłymi aktualizacjami w drodze. Oto jej pełne przesłanie:\nW zeszłym tygodniu skończyłem pracę w Nintendo. To wielki zaszczyt pracować z tak wspaniałymi ludźmi. Ale pandemia kategorycznie potwierdziła, że życie jest krótkie i nie można brać za pewnik. Mam sposoby na odkrywanie. Choć jest to banalne, nie ma czasu takiego jak teraźniejszość.\nZdaję sobie sprawę, że możliwość cofnięcia tego kroku to przywilej, a nie prosty ruch, który wykonuję. Cieszę się, że mogę podzielić się z wami przyszłymi aktualizacjami, gdy dowiem się, co będzie dalej.\nBędę się naładowywać, spędzać czas z przyjaciółmi i rodziną, projektami badawczymi i kreatywnymi przedsięwzięciami, które były problematyczne od zbyt dawna, i zastanawiam się nad nowymi sposobami wspierania branż i ludzi, na których mi zależy.\nGry wideo i społeczność graczy pozostają ogromną częścią mojego życia. Jestem pasjonatem branży. Myślę, że to niesamowite. Myślę, że mogłoby być lepiej. I chyba jeszcze z tym nie skończyłem.\nW imieniu społeczności Nintendo Life życzymy Samanthy wszystkiego najlepszego w jej przyszłych przedsięwzięciach.\nREAD FBI hakuje wrażliwe komputery w USA, aby naprawić złośliwe oprogramowanie | Piractwo\nPrevious AMD twierdzi, że FSR 2.0 będzie działać na Xboksie i tych kartach graficznych Nvidii\nNext Technologia aktualizacji FSR 2.0 firmy AMD już na konsoli Xbox • Eurogamer.pl


Polski Teatr Tańca: Zawodnicy Lecha Poznań obejrzą spektakl o piłce | Głos Wielkopolski\nPolski Teatr Tańca: Zawodnicy Lecha Poznań obejrzą spektakl o piłce\nMarek Zaradniak 12.04.2012 Zaktualizowano 12.04.2012\nPróby do spektaklu trwają Grzegorz Dembiński\n"Football@..." to spektakl Polskiego Teatru Tańca nawiązujący do zbliżających się mistrzostw Euro 2012. Premiera w sobotę, ale na niedzielnym przedstawieniu ma być obecna niemal cała drużyna Lecha Poznań.\nPiłkarska drużyna Lecha Poznań ma być obecna na niedzielnej premierze najnowszego spektaklu Polskiego Teatru Tańca "Football@...".\nZAGRAJ W PRIMADONNIE - CASTING\nNa pomysł zrealizowania spektaklu związanego z piłką nożną szefowa Polskiego Teatru Tańca wpadła, gdy, jak mówi, wszyscy wokół zaczęli mówić o Euro, a przestano mówić o sztuce. - Tylko z pozoru taniec i piłka nożna są odległe. W obu dziedzinach rzeczywistość jest bardzo podobna. I tu, i tu ogromną rolę odgrywają treningi. I tu, i tu zdarzają się kontuzje. A poza tym mecz i spektakl to widowiska - mówi Ewa Wycichowska.\nSpektakl z muzyką Krzysztofa Nowikowa i scenografią Piotra Tetlaka nie jest historią z życia piłkarza. Tancerze nie będą udawać, że są futbolista-mi, ale chodzi pokazanie tego co wspólne. Co ciekawe, piłki w przedstawieniu mają pojawić się tylko... wirtualnie - na ekranie. Za to do czynnego udziału w spektaklu włączeni zostaną także widzowie. Czy zachowają się jak prawdziwi kibice?\nZaplanowano m.in. używanie przez nich rąk, gesty, ale także meksykańską falę. Niestety, jak powiedziała Ewa Wycichowska żaden piłkarski sponsor, ani też sponsor Euro nie zgodził się na ubranie tancerzy, dlatego w pierwszej części pojawią się w konwencjonalnych kostiumach.\nPrzedstawienia premierowe w Empedwójce (hali nr 2 Międzynarodowych Targów Poznańskich) odbędą się w sobotę, niedzielę i poniedziałek. Jak powiedziała w środę reżyser i choreograf Ewa Wycichowska - różnić się będą nie tylko obsadą, ale i kolejnością scen.\nPolski Teatr Tańca E...


Wytrzymują najzimniejszą z możliwych kąpieli w ciekłym helu, ale też moczenie we wrzątku.\nZa nic mają pobyt w czystym siarkowodorze, jaki w mgnieniu oka zabija każdy inny organizm. Także w czystym wodorze i dwutlenku węgla. Gdy braknie im wody, zapadają w trwającą nawet kilka lat śpiączkę. Właściwie są niezniszczalne, a przyrodnicy nadali im wdzięczną nazwę niesporczaków. Wszędzie pospolite, ale proszę nie wpadać w panikę: przy milimetrowych rozmiarach nie są dla nas żadnym zagrożeniem. Co najwyżej polują i zjadają mniejszych od siebie. Naukowcy mają z nimi kłopot, bo te 350 gatunków niesporczaków nie pasuje do żadnych opisanych zwierząt: ani stawonogów, ani pierścienic, ani mięczaków. Taka dziwaczna mieszanka anatomicznych i fizjologicznych szczegółów zebranych do kupy z różnych grup bezkręgowców. Fascynująca, nieprawdaż? Jak rozpoznać niesporczaka? Gdy złapiecie coś małego i przeżyje w filiżance z parzącą się herbatą oraz długi pobyt w ciekłym helu, niewątpliwie będzie to niesporczak.


GMINA ŻEGOCINA - PIŁKARKI RĘCZNE Z ŁAKTY GÓRNEJ ZNÓW DRUGIE W POWIECIE - 24.03.2010\nPIŁKARKI RĘCZNE Z ŁAKTY GÓRNEJ ZNÓW DRUGIE W POWIECIE\nDrużyny na zbiórce. Ostatnie ustalenia przed meczem.\nPo wygranej w eliminacjach gminnych Gimnazjady w piłce ręcznej na zawodach w Żegocinie dziewczęta z Gimnazjum w Łąkcie Górnej niecierpliwie oczekiwały na termin zawodów powiatowych. Ten nadszedł 24 marca 2010 r. Bus Pana Piotra Krawczyka z Łąkty Górnej wypełniło 14 zawodniczek, które pojechały wraz z trenerem do Bochni. Zawody odbyły się w I LO im. Króla Kazimierza Wielkiego. Nowa, świeżo wyremontowana pełnowymiarowa sala wydawała się zachęcać do gry.\nNa zawody zgłosiło się 8 drużyn dziewcząt. Rozstawione zostały dwie drużyny: Gimnazjum nr 2 z Bochni i Gimnazjum im. Jana Pawła II z Łąkty Górnej jako aktualni mistrzowie i wicemistrzowie powiatu bocheńskiego. Do grupy A, w której znalazło się łąkieckie gimnazjum, dolosowane zostały drużyny: Nowy Wiśnicz , Trzciana i Gimnazjum nr 1 z Bochni. Grupę B stanowiły drużyny : Gimnazjum nr 2 , Rzezawa, Gawłów i Tarnawa. - Po zaciętych, ale wygranych pojedynkach z Nowym Wiśniczem 6 : 3 i Trzcianą 6 : 3 z pewnymi obawami przystąpiliśmy do meczu z Gimnazjum nr 1 z Bochni. Jednak nasze dziewczęta zagrały piękny mecz podziwiany przez obserwatorów ze Starostwa Powiatowego w Bochni, a także zgromadzonych kibiców. Ostatecznie wygraliśmy 12 : 4 i wyszliśmy na pierwszym miejscu z grupy A. W grupie B zwyciężyło Gimnazjum nr 2 z Bochni trenowane przez Mariana Gawędę - aktualnego trenera "Tomexu" Kraków. O trzecie miejsce zagrały: z grupy A Gimnazjum nr 1 w Bochni i Rzezawa z grupy B. Zwyciężyła Rzezawa, zajmując III miejsce w powiecie. Pojedynek finałowy rozegrała Łąkta Górna i Gimnazjum nr 2 z Bochni. Nasze dziewczęta zagrały dobry mecz, jednak nie potrafiły zatrzymać dobrze zbudowanych i wysokich dziewcząt z Bochni. Ostatecznie przegraliśmy 4 : 8 i zajęliśmy znowu drugie miejsce. Ach ta dwójka - chciałoby się powiedzieć. Z lekkim niedosytem wróciliśmy do Łąkty przywożąc dyplom i 2 piłki - relacjonuje trener dziewcząt Henryk Wrona.\nDyrektor Gimnazjum w Łąkcie Górnej pan Jan Rosiek pogratulował dziewczętom oraz trenerowi drugiego miejsca w powiecie fundując kosz czekolad. Najlepsze zawodniczki w tym dniu to : Aleksandra Guzik i Magdalena Krawczyk w ataku oraz bramkarka Klaudia Hejmo, która wcześniej kontuzjowana, z bólem nogi broniła dostępu do naszej bramki. Skład drużyny Gimnazjum im. Jana Pawła II w Łąkcie Górnej: Magdalena Kępa (kapitan), Klaudia Hejmo (bramkarz nr 1), Aleksandra Guzik, Magdalena Krawczyk, Anna Guzik, Gabriela Bednarz, Małgorzata Kamionka, Monika Dudziak, Joanna Piszczek, Magdalena Burek, Katarzyna Dyrla, Sylwia Dziedzic, Klaudia Banat (bramkarz 2), Karolina Wróbel.\nZwycięski pojedynek z drużyną Publicznego Gimnazjum w Trzcianie.\nMecz Gimnazjum Łąkta Górna - Gimnazjum nr 1 Bochnia.\nPojedynek o pierwsze miejsce z drużyną PG nr 2 w Bochni.\nDrużyna z trenerem Henrykiem Wroną. Znowu drugie !!\n- Dziękujemy za okazaną pomoc Dyrektorowi Zespołu Szkół w Łąkcie Górnej Panu Janowi Rośkowi, Wójtowi Gminy Żegocina - Panu Jerzemu Błoniarzowi oraz bardzo serdecznie Panu Piotrowi Krawczykowi za transportowanie busem naszej drużyny na turnieje i sparingi w różne miejsca województwa małopolskiego. W maju zapraszamy na zawody do szkoły w Łąkcie Górnej: chłopców z gimnazjum na turniej piłki nożnej oraz dziewczęta z gimnazjum na turniej piłki ręcznej - powiedział po zawodach trener łąkieckiej drużyny .


« Wychowanie i mleko matki\nWłasne ścieżki »\nSą to narządu parzyste i jeden nieparzysty, który główną funkcją jest zapewnienie szybkiej i wydajnej wymiany gazowej. Pozwalają one na pobieranie tlenu nawet w momencie wydechu. Powietrze z worków tylnych przechodzi przez płuca, kiedy zostaje z nich usuwane powietrze zużyte. Ponadto ich dodatkową funkcją jest zmniejszenie wagi. Mózg jest bardzo dobrze rozwinięty, pofałdowana kora mózgowa umożliwia szybkie uczenie się i nabywanie nowych umiejętności.\nBardzo dobrze rozwinięty jest móżdżek odpowiedzialny za koordynację całego ciała podczas lotu. W fazie badań jest także ośrodek w mózgu odpowiedzialny za nawigację – ptaki bowiem doskonale wiedzą, gdzie mają lecieć, na przykład podczas corocznych migracji. W sercu powstawała całkowita przegroda w komorze, dzięki czemu krew już się nie miesza, co zwiększyło wydajność całego układu krążenia. Narządy zmysłów to przede wszystkim wzrok i węch. Na drugim miejscu jest zmysł równowagi i słuchu.


z prezerwatywą zaowocował przyjściem na świat chłopczyka, któremu powinni w zasadzie dać na imię Huragan. Jeszcze zanim nauczył się raczkować, Thane domagał się, by kłaść go w ciekawych miejscach, które badał z zainteresowaniem. Wkrótce potem, gdy już chodził, wszyscy domownicy musieli bez przerwy pilnować dziecka, które wciąż szukało guza. Teraz synek miał dwa lata, a Milla poważnie zastanawiała się nad kaftanem bezpieczeństwa. Dla siebie. Zabawnie się to wszystko ułożyło. Jej małżeństwo z Diazem - wciąż musiała przypominać sobie, by nazywać go James - trwało już dziewięć lat. Wstrzymywała się z decyzją o ślubie aż do czasu rozwiązania najważniejszych problemów ich obojga, czyli po prostu pracy Milla wciąż formalnie pozostawała szefową Poszukiwaczy, ale kierowanie organizacją spadło praktycznie na barki Joann Westfall, podczas gdy Milla ograniczyła się do zbierania funduszy, co też zajmowało sporo czasu. Dostawała już regularną pensję, miała mniej więcej stałe godziny pracy i nie musiała nigdy zostawiać dzieci samych na noc. Diaz testował broń palną dla dużego zakładu zbrój eniówki, a poza tym pracował jako konsultant policji El Paso, biura szeryfa i kilku prywatnych firm ochroniarskich. Milla prawie się rozpłakała, an43 458 gdy wreszcie powiedział jej, co będzie robić. Bała się strasznie, że Diaz nie znajdzie legalnej pracy, w której atutem i zaletą będą jego wyjątkowe umiejętności. Wyglądało na to, że nigdy nie dorobią się fortuny, ale mieli dość pieniędzy, by wychowywać dzieci i od czasu do czasu pozwolić sobie na mały luksus. A to wystarczało jej z nawiązką. Mieszkanie w apartamencie Milli, z tak wieloma sąsiadami tuż za ścianą, niepokoiło Diaza. Nie narzekał, ale ona widziała, jak jest zdenerwowany, jak nie może znaleźć sobie miejsca. Kiedy Milla była w piątym miesiącu ciąży z Linneą, Diaz zaczął działać jej na nerwy tak bardzo, że postanowiła coś z tym wreszcie zrobić. Diaz rozejrzał się po okolicy i znalazł dom na tyle oddalony od innych, by mógł znaleźć w nim spokój, a jednocześnie stojący na tyle blisko domów sąsiadów, by Milla nie czuła się odizolowana od ludzi. Był to stary, przyjemny budynek z drzewami rosnącymi na podwórku i z czterema przestronnymi sypialniami. Wtedy jeszcze nie wiedzieli, że wszystkie te pokoje się przydadzą. Kupili dom, dbając o bezpieczeństwo dziecka, ogrodzili podwórko - i nie zwlekając, wprowadzili się. Milla była szczęśliwa. Choć długo miała wątpliwości, gdy wreszcie się pobrali - prawie rok po pierwszych oświadczynach - znalazła wielkie szczęście. Patrzenie na męża zajmującego się dziećmi było dla niej źródłem nieustannej radości. Najpierw podchodził do Linnei ostrożnie, niczym do bomby zegarowej - ale wkrótce, dzięki własnemu zacięciu i an43 459 uporowi, nauczył się zmieniania pieluch i wszystkich innych tajników pielęgnacji niemowlęcia. Nieco gorzej było z wychowaniem i dyscypliną. Diaz nie do końca pojmował zawiłości tych dziedzin.\ni niebezpieczny człowiek. Nie byłbym zbytnio zdziwiony, gdyby się okazało, że to jego kroki słyszę właśnie na schodach. Według mnie, Watsonie, lepiej abyś miał pistolet w pogotowiu. ...\nZaledwie wymówił te słowa, gdy w drzwiach ukazał się tęgi, krzepki mężczyzna z ciężką laską w ręku. Panna Hunter krzyknęła na jego widok i przycisnęła się do ściany, ale Sherlock Holmes skoczył mu naprzeciw. — Ty łajdaku — powiedział — gdzie twoja córka? Grubas potoczył wokoło oczyma i podniósł je ku otwartej dziurze w dachu. — To ja powinienem o to zapytać — wrzasnął. — Złodzieje! Szpicle i złodzieje! Złapałem was, co? Mam was w swoim ręku! Ja się wam przysłużę! ...\t[Read more...]\n- Oczywiście. - A więc pracuję dla rządu. - To dlaczego nie ma twoich danych w żadnej bazie? ...\t[Read more...]\naz nerwowo koło biurka. - Sięgają po zakazany owoc, więc muszą zostać oczyszczone z grzechu. Dlatego je morduje. Żeby oczyścić. Uważa, że je zbawia. Tylko po co je potem... - pokręcił głową. - Jakiś chory sukinsyn. - Zatrzymał się nagle przed Jacksonem. - A sperma? Gdzie biologiczne dowody gwałtu? ...\n- Myślisz, że czymś się posługuje? - Cholera go wie. - Santos zastanawiał się chwilę. - Chyba że nasz facet... jest kobietą. Zapadła głucha cisza. Jackson pokręcił głową. ...\t[Read more...]


Zamość: Polskie Państwo Podziemne w Arsenale - Kronika Tygodnia - wiadomości (Zamość, Biłgoraj, Hrubieszów, Tomaszów Lubelski)\nstart 23.09.2021 16:00\nkoniec 30.10.2021 16:00\nOd piątku 17 września w Muzeum Arsenał w Zamościu można oglądać nową wystawę czasową "Polskie Państwo Podziemne".\nEkspozycja, zrealizowana została we współpracy z Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Lublinie w ramach "Przystanku Historia – Zamość". Ukazuje dzieje Polskiego Państwa Podziemnego aż do czerwca 1945 r., kiedy jego przywódcy, aresztowani przez NKWD, zostali fałszywie oskarżeni o kolaborację z Niemcami i skazani w tzw. procesie szesnastu. Zwiedzający mogą zapoznać się z organizacją Polskiego Państwa Podziemnego, poznać najważniejsze fakty o Powstaniu Warszawskim, akcji „Burza” czy pomocy dla prześladowanej przez hitlerowców ludności żydowskiej, dzięki której ocalono około 100 tysięcy osób.\nWystawę można zwiedzać od wtorku do niedzieli, w godzinach 10.00 - 16.00


Skanska podała termin oddania do użytku budynku biurowego D, który powstaje w ramach inwestycji Nowy Rynek w Poznaniu. Inwestor wypuścił również film pokazujący dotychczasowe efekty pracy na budowie biurowca.\nZgodnie z założonym harmonogramem przebiega budowa poznańskiego biurowca wchodzącego w skład kompleksu Nowy Rynek. Pomimo panującej cały czas pandemii koronawirusa termin oddania biurowca się nie zmienił.\nBudynek D kompleksu Nowy Rynek będzie nowoczesnym biurowcem klasy A, który oferuje około 39 000 metrów kwadratowych powierzchni biurowej do wynajęcia. W październiku ubiegłego roku obiekt osiągnął swoją docelową wysokość 55 metrów. Obecnie na terenie budynku trwają już prace wykończeniowe. Najemcy zaczną się wprowadzać do swoich biur w II kwartale 2021 roku.\nSkanska udostępniła krótkie wideo, w którym możemy zobaczyć obecnie prowadzone prace, ukazujące Nowy Rynek z zupełnie nowej perspektywy. Postęp prac na budowie biurowca D - zobacz wideo.\nPoznański budynek biurowy D będzie pierwszym biurowcem w regionie, który będzie ubiegał się o certyfikat WELL Core & Shell. Projekt architektoniczny przygotowała pracownia Medusa Group, a wykonawcą jest firma Skanska.\nSkoro budowa i komercjalizacja biurowca D dobiega końca to może by tak na początku marca Skanska pokazała w końcu wizualizację biurowca E ?! Ile jeszcze można trzymać ludzi w niepewności ?! Co to za jakieś wielkie tajemnice skoro jego budowa ma się rozpocząć już na wiosnę ?!\nNie chcą nas denerwować faktem, ze etap E będzie miał zaledwie 65 m xd\nA ja nie chce cie denerwować że etap E bedzie mieć zaledwie 100...\nA skąd taka pewność ze 100 m, skoro wszędzie jest mówione, ze nawet 90 nie będzie...\nW sumie tylko garstka wie jaka będzie ostateczna wysokość a jak na razie to tylko każdy sobie wymysla ile metrów bedzie mial budynek E...)\nNo tak to prawda, szczególna beka i śmiech jest z dyskusji komentarzy na forum Skyscrapercity, bo tam teraz każdy wymyśla swoją teorię, że np. dominanta na Nowym Rynku będzie miała zaledwie 15 kondygnacji, więc wychodzić może na to, że będzie miała ~65 m.\nZ kolei Projektinwestor już dawno informowało, że można się spodziewać około 87 m i 20 kondygnacji.\nI jeszcze dodatkowo zaznaczając że tutaj na urbanity pisano od ludzi którzy wiedzą jaki powstanie budynek ;)


Uczta dla melomanów [AKTUALIZACJA]\nKto nie był, niech naprawdę żałuje... To była wyśmienita muzyka w mistrzowskim wykonaniu....\nBlisko 200 oleśniczan wysłuchało patriotycznego koncertu przygotowanego przez Bibliotekę i Forum Kultury. Wydarzenie pod nazwą „Koncert jubileuszowy - Chopin na 100” to recital Adam Kośmieja – wybitnego pianisty młodego pokolenia, absolwenta nowojorskiej Manhattan School of Music.\nW programie wieczoru znalazły się zagrane po mistrzowsku najbardziej znane kompozycje Chopina, których w skupieniu słuchali m.in. burmistrz Oleśnicy Michał Kołaciński, starosta Wojciech Kociński oraz gospodyni wieczoru, dyrektor BiFK-u, Anna Zasada.\nSzerzej - w Panoramie Oleśnickiej.\nGaleria zobacz całą galerię ›\nZdzichu Janiak z Budką na scenie\nZnów gra na scenie przeboje, w których nagrywaniu na płyty kiedyś uczestniczył ...\nNa wspomnienie świętej Cecylli odbyła się I Goszczańska Cecyliada. Zaśpiewało 50 uczniów ...\noko | 2018-05-05 15:31:28\nAż się prosi z takiej okazji o bukiet kwiatów. Mógłby Pan Niedzielski zapewnić choćby bez z terenów zielonych, bo i tak po przekwitnięciu trzeba kwiaty ściąć. No i to godło... i te flagi...\nmms | 2018-05-03 08:12:32\nabsolutnie wirtuozowskie wykonanie, uczta a wręcz rozpusta dla melomanów.\n1. Donald marzy\n2. Bałtroczyk na żywo\n3. Gonera wspomina kino Zryw...\n4. O tańcu nie da się pisać...\n5. Zdzichu Janiak z Budką na scenie\n6. Mural w bibliotece\n7. Kościół rozśpiewany\n8. Objawienie Dni Oleśnicy\n9. Kalcowski z biletem do Hiszpanii\n10. Jańcio Wodnik powrócił do Goszcza


Dystrybucja ulotek w powiecie wałeckim - Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Wałczu - Portal Gov.pl\nPodczas akcji rozdysponowano 14 000 sztuk ulotek wśród mieszkańców Gminy Wałcz, Mirosławiec, Tuczno i Człopa. W całej Polsce zostało dostarczonych 10 mln ww. ulotek propagujących wiedzę na temat profilaktyki oraz szczepień przeciw COVID-19. Udział w akcji wzięli strażacy z OSP Człopa, Wołowe Lasy, Mielęcin, Tuczno, Lubiesz, Marcinkowice, Bronikowo, Mirosławiec, Piecnik, Rudki, Dębołęka, Witankowo, Szwecja oraz Golce. Pamiętajmy, szczepienia przeciwko COVID-19 pomogą zwalczyć pandemię i ochronią zdrowie i życie naszych bliskich.\nZdjęcia: OSP z terenu powiatu wałeckiego


"Juda nieznany", Thomas Hardy - recenzja - Oblicza kultury\n"Juda nieznany", Thomas Hardy - recenzja\nOkrucieństwo tłumu i upodobanie do myślistwa mają wspólne źródło. Tłum, mordując swą bezbronną ofiarę, daje dowód nikczemnego okrucieństwa. Okrucieństwo to jest w oczach człowieka myślącego blisko spokrewnione z okrucieństwem myśliwych, którzy się zbierają, by z przyjemnością przyglądać się rozdzieraniu nieszczęśliwego jelenia przez zażarte psy. * Twórczość powieściowa Thomasa Hardy’ego pozostaje pod silnym wpływem wielkich myślicieli XIX wieku, między innymi Johna Stuarta Milla, oraz podejmuje typowy dla literatury późno-wiktoriańskiej temat obojętności kosmosu wobec ludzkich cierpień i namiętności, obrazuje przewrotność losu lubiącego posługiwać się przypadkiem w świecie, którym nie kieruje Bóg. Pisarz interesuje się przede wszystkim konfliktem jednostki ze społecznością - skazaną na niepowodzenie walką z otoczeniem, z własnymi skłonnościami, z fatum.\nJuda nieznany jest ostatnim wielkim dziełem autora. Bohaterowie owej historii to tytułowy Juda - człowiek żądny wiedzy i pragnący rozwijać się duchowo wbrew przeciwnościom, jakie stawia mu jego niska pozycja społeczna, oraz Sue — nauczycielka, kobieta wykształcona, mająca plany i zamierzenia, różniąca się od swoich rówieśnic tym, że ciasno jej wśród przyjętych konwenansów. Spotykają się, kiedy mężczyzna jest już żonaty z Arabellą - prostą wiejską dziewczyną, którą poślubił pospiesznie i bez miłości. Ich małżeństwo okazało się fiaskiem i rozpadło zaledwie po kilku miesiącach. Odzyskawszy wolność, Juda przybywa z rodzinnej wioski do miasteczka uniwersyteckiego z zamiarem podjęcia studiów. Załamuje się, gdy jeden z wielkich i wspaniałych profesorów odradza mu wyłamywanie się z własnej klasy i zaleca trzymanie się fachu kamieniarza, który zapewni mu materialny byt. Sue rozumie jego ambicje i marzenia, ma podobne cele - młodzi zaczynają spędzać ze sobą dużo czasu, co ściąga na nich uwagę małomiasteczkowej społeczności. Jedna z ich wspólnych całodobowych wycieczek kończy się niefortunnie dla dziewczyny, która zostaje wydalona z seminarium nauczycielskiego za złe prowadzenie się, choć między przyjaciółmi nie doszło do zbliżenia fizycznego. Przełożone przekonują ją także, iż powinna wyjść za mąż za Judę lub "kogokolwiek", aby uratować swą reputację. Wówczas dowiaduje się ona o istnieniu Arabelli. Zawiedziona, poślubia sporo od siebie starszego nauczyciela, którego nie darzy żadnym uczuciem - małżeństwo to nie zostaje nawet skonsumowane. Związek rozpada się. Młodzi decydują się na wspólne życie, lecz nie pobierają się, bo, choć w obliczu prawa rozwiedzeni, czują, że ślubowali komuś innemu. Taki jest początek ich wspólnej drogi - drogi prowadzącej do tragedii...\nProwincjonalna wspólnota XIX-tego wieku funkcjonowała według określonych, nienaruszalnych zasad i nieprzychylnie patrzyła na próby wyłamania się z ustalonego porządku. Obecnie możemy obserwować wielość i różnorodność kulturowych pomysłów na życie — jeżeli sto lat temu ktoś miał alternatywny pomysł na własne egzystowanie, skazywany był na społeczny ostracyzm. Mimo iż w naturze ludzkiej tkwi porównywanie swego zachowania, poglądów i zwyczajów z postawami innych, w wyniku czego często kwestionuje się ogólnie przyjęte dogmaty, to wówczas takich przemyśleń nie należało ujawniać. Bohaterowie powieści Hardy’ego popełniają ten błąd. Buntują się przeciwko wszelkim świętościom, konwenansom, chcą zrzucić z siebie kajdany, jakie zakłada społeczeństwo, religia, moralność. Nie chcą się pobrać, by nie składać wieczystych deklaracji, zdobywają wiedzę i rozwijają się intelektualnie, choć nic, poza satysfakcją, nie będą z tego mieli. Żyją inaczej, mówią inaczej, postępują inaczej niż wszyscy wokół i - co najtrudniejsze do zrozumienia dla ich otoczenia oraz odbierane jako prowokacja - nie próbują tego ukryć. Niczego się nie wstydzą, wręcz przeciwnie, własny sposób na życie uważają za lepszy niż zakłamanie i spętanie, jakie oferuje system społeczny. I choć umysłami wybijają się ponad swą sferę, to nawet ona odrzuca ich jako niemoralnych - taki model funkcjonowania jest dla konserwatywnej wspólnoty nie do przyjęcia. Juda i Sue poszukują swego miejsca, lecz wszędzie są inni. Czy w hermetycznie zamkniętej i funkcjonującej według ściśle określonych reguł społeczności znajdzie się skrawek wolnej przestrzeni dla dwóch tak wyrazistych indywidualności?\nThomas Hardy przedstawia w swej powieści ponurą wizję dwóch jednostek sprzeciwiających się całemu światu i regułom, które nim rządzą. Pisząc o prawie małżeńskim, daje wyraz przekonaniom, wyrażonym niegdyś przez Denisa Diderota, że prawo cywilne powinno być wyrazem praw natury. Ukazuje zmaganie się wybitnego intelektu i czysto ludzkich instynktów z ciasnymi, przestarzałymi formami. W sposób dobitny i brutalny przestawia ogólny pogląd na to, że jednostka prędzej czy później musi się poddać grupie - inaczej zostanie przez nią wykluczona lub unicestwiona. Jeżeli jednostka wyłamuje się z otoczenia, żyje inaczej, zmierza w innym kierunku, wyróżnia się niezależnością poglądów, buntuje, krytykuje funkcjonowanie ogółu, poddaje w wątpliwość ustanowione prawa, zasady, normy, jeżeli się wybija, uważa za lepszą, to wspólnota obróci się przeciwko niej. I zniszczy ją. Doprowadzi do tego, że albo się podda i stanie częścią tego samego mechanizmu, albo zginie. Juda nieznany to wstrząsająca powieść, uderzająca w czułe struny, denerwująca, przerażająca, budząca w czytelniku poczucie bezsilności i pozostawiająca go ze złamanym sercem. Powieść trudna i bezlitosna. Powieść tak sugestywna, że trudno się od niej uwolnić nawet długo po lekturze. Powieść, która boli jak otwarta rana.\n*Gustaw Le Bon, Psychologia tłumu, tłum. Bolesław Kaprocki, Kęty 2004.\nTytuł: Juda nieznany\nTłumaczenie: Ewa Kołaczkowska\nTytuł oryginału: Jude the Obscure


„ZĹowroga pÄtla” to jedna z pierwszych powieĹci sĹynnej rosyjskiej autorki kryminaĹów, Aleksandry Marininy. I tu, jak we wszystkich jej ksiÄ\njest major Anastazja KamieĹska. Otacza jÄ\n, jak zwykle, krÄ\ng wiernych towarzyszy milicyjnej niedoli.\nPunktem wyjĹcia „ZĹowrogiej pÄtli” jest Ĺledztwo w sprawie tajemniczego szantaĹźysty, który nÄka maĹĹźeĹstwo wychowujÄ\nadoptowane w tajemnicy dziecko. Jednak to dopiero wstÄp do wielowÄ\ntkowej intrygi, krok po kroku odsĹanianej przez MarininÄ. ZwykĹa-niezwykĹa fabuĹa to rozpoznawalny styl Marininy, dziÄki któremu jest ona jednÄ\nz najbardziej poczytnych autorek kryminaĹów na Ĺwiecie, a w Rosji – postaciÄ\nKryminaĹy jej autorstwa nie sÄ\nzwykĹymi sensacyjnymi opowiastkami. Intryga sĹuĹźy tu do portretowania rosyjskiej rzeczywistoĹci, poczÄ\nwszy od siermiÄĹźnych realiów pracy moskiewskiej milicji (skÄ\nd, do 1992 r. autorka pracowaĹa w milicji jako wykĹadowca i kryminolog), po codziennoĹÄ Rosjanek. TrafnoĹÄ i wiernoĹÄ jej relacji przybliĹźa wiÄc tÄ literaturÄ do reportaĹźu. Za to kochajÄ\nrosyjscy czytelnicy, za to ceniÄ\nczytelnicy z innych krajów...\nJuĹź prawie piÄtnaĹcie lat Marinina opisuje perypetie major KamieĹskiej. OdniosĹy one tak wielki sukces, Ĺźe osiem lat temu pisarka zrezygnowaĹa z pracy w milicji i poĹwiÄciĹa siÄ wyĹÄ\ncznie tworzeniu kolejnych pozycji z serii. W sumie jej ksiÄ\nĹźki ukazaĹy siÄ w nakĹadzie 30 milionów egzemplarzy, podbijajÄ\nc rynki Europy Zachodniej i Dalekiego Wschodu. DziÄki rosyjskiej stacji NTW cykl o major KamieĹskiej trafiĹ teĹź na ekrany.\n„ZĹowroga pÄtla” to piÄ\nta powieĹÄ Marininy w polskich ksiÄgarniach.


Forum Wideo - Zobacz wątek - EDIUS PRO 3.0\nTeraz jest wtorek, 15 października 2019, 08:26\nEDIUS PRO 3.0\nPosiadam Ediusa 3.0 i podczas Capturowania z kamery poprzez FW nie dziali mi na pliki na sceny. W menu Capture mam wszystko pozaznaczane ok. W ver 2.51 Edius'a nie bylo tego problemu, a w 3.0 wlaczanie i wylaczanie opcji przy czym ma dzielic nic nie pomaga. Wiem ze jest update do ver 3.22 ale czy to pomoze ???\nniedziela, 6 lutego 2005, 19:27\nupgrade w wersji 3.22b wnosi dużo istotnych poprawek. Myslę, że warto go zainstalować. Gdyby dalej był problem z dzieleniem na sceny to pisz na "private". Postaram sie pomóc.\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 09:54\nwitam. znalazłem taką wypowiedź na forum filmowca :\npowyżej kolega @source napisał :\nnajnowsza wersja 3.22 ma już całkowice wszystko. No i wreszcie działa z nim Boris FX !\nCzy mógłby wkońcu ktoś wyjaśnić jalk mam to zainstalować ? ? Sciągnołem sobie wersję demo z stronki borisa i podczas instalacji daję mu plugin z rodziny canopusa , ten instaluje jakiegoś *.dll - a i klops. Edius ( 3.0 ) nie widzi go . Ciągle nie mogę zrozumieć jak piszecie że Boris FX działa pod Ediusem. Dzwoniłem kilka dni temu do BSMultimedia ( p. Spała ) i wcale mi nie potwierdziłże BFX biega na Nowym Ediusie. .Sam już nie wiem komu wierzyć. Bardzo proszę by ktoś mi towyjaśnił.Zgóry wielkie dzięki\nPrubuję tu też poruszyć ten temat bo mnie też interesuje praca borisaFX pod Ediusem , a widzę że sz.p. Spała znowu jest na forum.\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 10:55\nSciagnalem ze strony producenta patch 3.22b i jest wszystko ok chodzi jak burza.\npozdrowka i dzieki za odp.\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 12:06\nBoris FX Contiuum działa z Ediusem HD. Musisz mieć kartę EDIUS HD/SD. Sam Edius 3 Pro nie wystarczy, niestety\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 12:28\nwitam cię @source.To pewnie twój post na filmowcu.\nPowiem ci że nie bardzo Cię rozumiem ...... Co ma karta do tego by plugin zadziałał , czy też nie........????.Jeżeli możesz to proszę cię o rowinięcie tego wątku jak udało ci się zmusić BFX -a do pracy z EDIUSEM.\nP.S. wydaje mi się że jest więcej osób zainteresownych tym tematem.\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 12:44\nZ ediusem 3 PRO "chodzi" BORIS RED 3 GL.\n"Red 3GL has over 200,000 customers worldwide working with over 20 NLEs from industry-leading manufacturers including Adobe, Apple, Avid, Canopus, DPS, Discreet, in:sync, Incite, Matrox, Media 100, Sony, and Ulead.\nWięcej pluginów BORISA będzie działało z Ediusem 3 pro. W chwili obecnej trwają prace nad modyfikacją reszty pluginów Borisa. Musimy się uzbroić w cierpliwość. Firma BORIS FX zapewnia, że wszystko będzie "cacy" najpóźniej do końca marca bierzącego roku.\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 13:55\nSerdecznie dziękuję za odpowiedź panu B. Spała.To uspokiło pewnie większość użytkowników Ediusa.Bo program jest Wysokich lotów ale brak dostępnych wtyczek (pluginów) dobija ten rewelacyjny program. Już powoli myślałem o przejściu na AP 1.5 ( coś z miesiąc temu ) aż tu nagle przeczytałem na forum filmowca wypowiedź @source i aż mi serce zabiło mocniej ,że Edius wzbogaci się o nowy plugin.Panie Bogusławie wierzę panu jako Autorytetowi tego forum że wtyczka pojawi się lada moment i pan poinformuje nas.\nP.S. ściągnołem demko do którego pan podał link i nie znalazłem tam wsparcia BorisaREDA do platformy Ediusa. Mógłbym prosić jescze o krótki komentaż do tego . Dziękuję\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 14:35\nNależy sie zaopatrzyć w patch 3.0.2 do pełnej wersji BORIS RED GL 3\nTyle się dowiedziałem. Postaram sie informować na forum o wszystkich dostępnych wtyczkach do Ediusa 3 PRO.\n- XPLODE 4.04 PRO\n- Photo Album 2.02\n- Imaginate 2.0\n- ProCoder 2.0 (REWELACJA !)\n- Adorage (nowa wersja 7 i 8 effectpackage) http://www.adorage.de\n- Heroglyphe v.2.0 (jak na razie tylko niemiecka wersja językowa. Angielska wersja będzie niedługo) http://www.heroglyph.de\n- Boris Red 3.0 GL (z patchem 3.0.2)\n- BIAS (do audio) http://www.bias-inc.com\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 15:19\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 15:50\nA co z efektami Holywood FX ?\nponiedziałek, 7 lutego 2005, 21:18\nA co z kartą video ? Różne opinnie są na necie. Potrzebna jest do Ediusa 3 czy nie ? Rozważam zakup dvstorma i waham się. Może to niepotrzebny wydatek ???\nwtorek, 8 lutego 2005, 09:15\nDaj spokój idziesz na giełe i kupujesz Ediusa 3 za 10 zł. FiReWire już masz w komputerze.\nEdytujesz praktycznie za darmo !!!\nwtorek, 8 lutego 2005, 10:25\nMialem wczesniej problem z dzieleniem na scenyw podczas capturowania w ver PRO 3.0, po upg 3.22b problem znikl, ale pojawil sie nastepny. Projekt strasznie dlugo sie wczytuje przed upg tego nie bylo, a teraz doslonie trzeba czekac 40sek .. wydaje sie jak by juz nie mial sie uruchomic Edius ................ale jak sie poczeka dlugo to w koncu wczyta projekt.\nCzy jest to normalne po tym upg czy mozna cos z tym zrobic ??\nniedziela, 13 lutego 2005, 21:09\nw moim odczuciu Edius 3 Pro zjada więcej zasobów od wersji 2.5. Dlatego zmieniłem kompa na 2 x Xeon i płytę tyana. I wszystkie problemy znikły. (montaż na 9 trackach video z efektami i filtrami w RT + 4 warstwy animacji i napisów )\n2xXeon 3.0GHz 4x512MB, Twinmos DDR2, Tyan S2676, GF6600GT, 74GB HDD Raptor, 300GB Maxtor, Plex716A, ADVC-300.\nniedziela, 13 lutego 2005, 22:27


Misyjne Apostolstwo Chorych – nowy folderek - Papieskie Dzieła Misyjne\nMisyjne Apostolstwo Chorych – nowy folderek\nPod hasłem „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny” 11 lutego będziemy obchodzić XXX Światowy Dzień Chorego. Ten dzień poświęcony chorym ustanowił 30 lat temu św. Jan Paweł II.\n„Trwając na drodze miłosierdzia przy tych, którzy cierpią, trzydzieści lat temu św. Jan Paweł II ustanowił Światowy Dzień Chorego, aby uwrażliwić lud Boży, katolickie instytucje służby zdrowia i społeczeństwo cywilne na potrzebę zwrócenia uwagi na chorych i na tych, którzy się nimi opiekują” – napisał papież Franciszek w Orędziu na XXX Światowy Dzień Chorego.\nChorzy są dla misji ogromną siłą. Dzięki ich modlitwie i cierpieniu, które ofiarują w intencji dzieła ewangelizacji, misjonarze otrzymują duchową pomoc, aby głosić miłość Chrystusa tam, gdzie jest ona jeszcze mało znana lub nieznana wcale.\nSzczególnym darem jest Misyjne Apostolstwo Chorych. Jest to inicjatywa w ramach Papieskich Dzieł Misyjnych, której członkowie wspierają dzieło misyjne już od 1925 roku.\nPapieskie Dzieła Misyjne przygotowały nowy folderek, zapoznający z ideą Misyjnego Apostolstwa Chorych oraz formami włączenia się w tę inicjatywę.\nZapraszamy duszpasterzy oraz wszystkie osoby posługujące chorym do rozpowszechniania tej idei wśród chorych.\n„Wstawiennictwu Maryi, Uzdrowienia Chorych, zawierzam wszystkich chorych i ich rodziny. Zjednoczeni z Chrystusem, który bierze na siebie ból świata, niech odnajdą sens, pocieszenie i ufność. Modlę się za wszystkich pracowników służby zdrowia, aby bogaci w miłosierdzie, potrafili ofiarować pacjentom, wraz z odpowiednią opieką, swoją braterską bliskość” – napisał na zakończenie orędzia papież Franciszek.


Nie tylko Matuszewski i Floyar-Rajchman – Nowy Kurier Galicyjski\nNie tylko Matuszewski i Floyar-Rajchman\nPo 77 latach od wyjazdu z Polski i tułaczki po świecie pułkownik Ignacy Matuszewski (zmarł w Londynie w 1948 r.) i major Henryk Floyar-Rajchman (zmarł w Nowym Jorku w 1958 r.) powrócili w grudniu do Polski – ich szczątki spoczęły w ojczystej ziemi, w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach.\nObaj byli wojskowymi, politykami i wysokimi rangą urzędnikami w rządach okresu międzywojennego. Najbardziej zasłynęli jednak z akcji wywiezienia na Zachód na początku II wojny światowej złota z rezerw państwowych.\nChociaż razi mnie polityka ekshumacyjna IPN-u, to sprowadzenie do kraju prochów tych dwóch zasłużonych dla Polski oficerów odbieram jako akt historycznie słuszny i zasadny. Dzięki temu nasza wiedza wzbogaciła się o mało znane fakty związane z losem Funduszu Obrony Narodowej i Polskiego Skarbu w czasie II wojny światowej. Jego ocalenie zawdzięczamy tym dwóm oficerom. Nie bez znaczenia jest też udział w akcji naszego rodaka, por. Krystyna Ostrowskiego z Korczewa. Znający kilka języków obcych i mający dobre kontakty z kręgami dyplomatycznymi i europejską arystokracją młody hrabia Ostrowski był na wagę złota, które trzeba było ratować, by mieć za co organizować polskie Siły Zbrojne na Zachodzie i utrzymać Rząd RP we Francji i w Anglii.\nWojenną historię polskiego skarbu narodowego można poznać z interesującego filmu pt. „Złoty pociąg” produkcji polsko-rumuńskiej z 1986 roku. Ukazuje on epopeję Polskiego Skarbu Narodowego rozpoczętą 5 września 1939 roku w Warszawie i zakończoną w 1947 roku po podróży przez trzy kontynenty. Tomasz Zaliwski w roli pułkownika – ministra Górskiego przekonywująco realizował w tym filmie zadania, które we wrześniu 1939 roku zlecono pułkownikowi Ignacemu Matuszewskiemu. Miał do dyspozycji kilka autobusów z Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych z przypadkowymi kierowcami, a w ekipie kilku niemieckich szpiegów kierowanych przez oficera Abwery Langa. Całą drogę od Warszawy, przez Siedlce, Lublin, Łuck, Dubno, Śniatyń aż do granicy rumuńskiej złota kolumna była atakowana przez niemieckie samoloty. W Rumunii, której rząd premiera Calinescu nie uległ presji Hitlera i zezwolił na tranzyt polskich skarbów narodowych, cały czas trwał pojedynek oficerów wywiadów: polskiego – Bobruka i rumuńskiego – Montenau z diabolicznym Langiem z niemieckiej Abwery, wspomaganym przez rumuńskich faszystów. Brawurowe akcje szpiegowskie, gry i pułapki mylące przeciwnika, a w tle zabiegi dyplomatyczne polskiego rządu internowanego w Rumunii. Ambasador Niemiec w Rumunii Fabrycjus twierdzi, że polski skarb to zdobycz wojenna Rzeszy, a Polacy chcą za to złoto odbudować swoją armię. Grozi Rumunom za pomoc, jakiej udzielają Polakom. Calinescu odpiera te ataki, powołując się na traktaty o traktowaniu jeńców wojennych, które Niemcy podpisały. Przypłaci za to życiem, zastrzelony przez rumuńskich faszystów. Cały film B. Poręby w konwencji wojennego kryminału ukazuje trudne losy II Rzeczpospolitej, opuszczonej przez sojuszników w chwili największego zagrożenia. Nie mogliśmy w 1939 roku liczyć nawet na przyjęcie naszego skarbu narodowego przez neutralną Szwecję. Jak byłoby dziś warto się zastanowić, obserwując poczynania polskiej dyplomacji.\nCzytelników zapewne zainteresuje udział naszego rodaka Krystyna Ostrowskiego z Korczewa w epopei o ratowaniu polskiego skarbu narodowego. Pierwsza duża partia cennego ładunku – 80 ton złota ze skarbca Narodowego Banku Polskiego wyruszyła w nocy z 4 na 5 września 1939 roku z Warszawy przez Siedlce do Brześcia nad Bugiem. W Siedlcach pułkownik Matuszewski zboczył do Korczewa, by pozyskać do ekipy Krystyna Ostrowskiego z uwagi na jego znajomość języków obcych, kontakty dyplomatyczne z okresu pracy w agendach Ligi Narodów oraz znajomości w sferach arystokratycznych krajów leżących na trasie wędrówki polskiego złota. Do transportu dołączyła także jego żona Wanda, nieletnia wówczas córka Beata i matka Helena z Tyszkiewiczów Ostrowska. Musieli zapewnić sobie własny transport z zapasem benzyny. Beata Ostrowska-Harris, która jest obecnie jedynym żyjącym uczestnikiem tej niezwykłej eskapady wspominała, jakim zagrożeniem był ich samochód całkowicie wypełniony szklanymi pojemnikami z benzyną podczas częstych ataków niemieckich samolotów naprowadzanych na transport przez ukrytych w ekipie agentów. Pamięta też, że jej matka musiała w Bejrucie sprzedać cenną rodzinną pamiątkę, by pokryć koszty pobytu, czego odmówił im pułkownik Matuszewski, chroniący każdy gram cennego ładunku.\nInteresujące są losy polskiego skarbu i Funduszu Obrony Narodowej po zakończeniu wojny. Kto wie niech napisze do gazety. A może dowiemy się o tym na spotkaniu mieszkańców Sokołowa z panią Beatą Ostrowską-Harris, autentycznym świadkiem epopei „polskiego złota” w latach II wojny światowej. Dyrektor Hanna Lecyk zaprosiła panią Beatę na takie spotkanie do naszej biblioteki. Do tego czasu wszystkich zainteresowanych namawiamy do obejrzenia na Youtubie interesującego filmu pt. „Złoty pociąg” produkcji polsko-rumuńskiej z 1986 roku.\nPrevious PostRodak z Nowego Sołońca na Uniwersytecie Warszawskim\nNext Post„Wielka droga” prowadzi z powrotem do Lwowa


Mieszkanie Sprzedaż, Inowrocław, Inowrocław, 86.08 m2, 360000 zł\n360 000 zł 4 182,16 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 4 182,16 zł/m²\nPrezentuję na sprzedaż duże, przestronne mieszkanie na pierwszym piętrze w bloku z cegły na zamkniętym osiedlu w Inowrocławiu.8Mieszkanie o powierzchni 86 m2, składa się z czterech pokoi, w tym jadalnia połączona z kuchnią. Mieszkanie jest dwustronne z dwoma balkonami. Atutem jest duża łazienka wyposażona w wannę i kabinę prysznicową.\nStandard Wykończenia: na ścianach gładzie, w jednym pokoju tapeta, na podłogach panele podłogowe oraz parkiet. Łazienka cała w kaflach, wyposażona w wannę i kabinę prysznicową.\nCisza i spokój to niewątpliwe zalety lokalizacji. Osiedle zlokalizowane jest z dala od miejskiego zgiełku.\nZapraszam gorąco na prezentację!!!\nSymbol oferty AR3-MS-110350\n4 pokoje 110,00 m2 2 818,18 zł/m2\n3 pokoje 110,00 m2 2 318,18 zł/m2


Sieć stacji paliw AS 24 w Polsce przekroczyła 30 placówek\n19 września 2019 | 08:54\nWarszawa, 19.09.2019 (ISBnews) - Dzięki uruchomieniu trzech nowych stacji AS 24 - w Nowym Sączu, Radziszewie i Dębicy, liczba obiektów tej marki, należącej do francuskiego koncernu Total, przekroczyła w Polsce 30 placówek, podała spółka.\nW czerwcu br. uruchomiona została 28. stacja AS 24 w Polsce, w miejscowości Krzywa, niedaleko węzła autostrady A4 i drogi krajowej nr 94. Przedstawiciele AS 24 Polska zadeklarowali wówczas w najbliższym czasie rozbudowę sieci do 50 stacji paliw. Pierwsze trzy nowe lokalizacje to Nowy Sącz, Radziszewo i Dębica.\n"Podczas otwarcia stacji AS 24 w Krzywej zapowiedzieliśmy rozbudowę sieci do 50 punktów w naszym kraju. To nie są bliżej niesprecyzowane plany, każda taka inwestycja wymaga odpowiedniego przygotowania i czasu. W tej chwili zakończyliśmy trzy kolejne projekty, udostępniając infrastrukturę w Dębicy, Nowym Sączu i Radziszewie" - powiedział dyrektor zarządzający AS 24 w Polsce, Rosji i Ukrainie Cédric Vigneau, cytowany w komunikacie.\nStacja AS 24 w Dębicy powstała przy węźle Dębica Zachód autostrady A4 (województwo podkarpackie). Za wyborem tego miejsca przemawiała nie tylko autostrada, ale i sam potencjał przemysłowy miasta. Działa tu nie tylko największa w Polsce fabryka opon, ale też wytwórnia farb, urządzeń chłodniczych, zakłady mięsne i producent rowerów. W pobliżu znajduje się Specjalna Strefa Ekonomiczna Euro-Park Mielec. Na stacji kierowcy mogą skorzystać z oferty sklepu i gastronomii, poinformowano.\nPunkt w Nowym Sączu uzupełnia sieć na styku województw podkarpackiego i małopolskiego. W pobliżu krzyżują się drogi krajowe nr 75 i 87, które od granicy ze Słowacją mają połączenie z autostradą A4. Tuż obok znajduje się węzeł kolejowy połączony z centrum logistycznym. Na terenie stacji znajduje się duży parking oraz myjnia dla pojazdów ciężarowych, podano także.\nStacja Szczecin - Radziszewo (województwo zachodniopomorskie) ma strategiczne położenie, bo w pobliżu znajduje się węzeł Radziszewo autostrady A6, który jest jednocześnie skrzyżowaniem z drogą krajową nr 31. Z kolei drugi autostradowy węzeł stanowi zakończenie drogi ekspresowej S3, podsumowano.\nNależąca do koncernu Total firma paliwowa AS 24 od ponad 30 lat rozwija swoją sieć stacji przeznaczonych do obsługi pojazdów ciężarowych. Dziś to blisko 15 tysięcy własnych i partnerskich punktów w 28 krajach. Wszystkie stacje AS 24 przystosowane są do obsługi pojazdów ciężarowych. W tym celu wyposażono je w szerokie podjazdy, wysokie wiaty oraz duże place manewrowe. Wysokowydajne dystrybutory posiadają podwójny system tankowania. Uzupełnieniem infrastruktury są zbiorniki z AdBlue.


gość ‧ [14.10.18, 23:11] Zgłoś\nWyobraziłem sobie teraz ja jako babcie jako młoda osoba to pomyślałbym ze kiedyś „siedziała w kryminale” sam mam dużo tatuaży ale żeby sobie zrobić na twarzy czy szyji? Porażka kiedyś kumpel z puchy wyszedł i mi powiedział „zrób sobie gdzie chcesz ale nigdy nie rób na twarzy” najgorszy sort\ngość ‧ [14.10.18, 23:12] Zgłoś\nNie mogla odslonic szyi tylko trzeba bylo pokazac sztuczne cyce.\ngość ‧ [14.10.18, 23:13] Zgłoś\nniech se popatrza na szyje starszych kobiet - tam najbardziej widac wiek. A taką wytatuowaną to ani zliftingowac, bo sie wzorki powyciągają, ani laserem usunąc, bo duza powierzchnia i slady zostają. Owszem, za 20 lat bedzie beka z 40-letnich kobiet z wyblaklymi tatuazami na obwisnietej skorze.\ngość ‧ [14.10.18, 23:14] Zgłoś\nJak młoda milerowna\ngość ‧ [14.10.18, 23:20] Zgłoś\n[autor="gość"]Trzeba przyznać że cyce zacne tylko szkoda że oszpeciła się tymi tatuażami.[/autor]Sztuczne!\ngość ‧ [14.10.18, 23:22] Zgłoś\nWoow mega odwaga coś takiego zrobić\nZa 20 czy 30 lat bedzie nadal wyglądala z***biscie (patrz na Kulczykowa, 50 lat i daje rade) a później bedzie miała totally wyje...ane co takie betonowe berety jak ty maja do powiedzenia na jej temat\n[autor="gośćgość"]Za 20-30 lat skóra na szyi obwiśnie, wtedy to będzie widok :D Jakim trzeba być przygłupem, żeby się tak oszpecić na całe życie, za swoje własne pieniądze :DZa 20-30 lat skóra na szyi obwiśnie, wtedy to będzie widok :D Jakim trzeba być przygłupem, żeby się tak oszpecić na całe życie, za swoje własne pieniądze :D[/autor]Za 20 czy 30 lat bedzie nadal wyglądala z***biscie (patrz na Kulczykowa, 50 lat i daje rade) a później bedzie miała totally wyje...ane co takie betonowe berety jak ty maja do powiedzenia na jej temat\ngość ‧ [14.10.18, 23:24] Zgłoś\nDeynn - jak dostaniesz swój pierwszy prawomocny wyrok, to do pudła nada się w sam raz.\ngość ‧ [14.10.18, 23:25] Zgłoś\nBardzo niekorzystne... Nie wiem co ona tym manifestuje, co chce tym pokazać. Gorzej niż źle\ngość ‧ [14.10.18, 23:26] Zgłoś\nSztuczne to takie... Fuu\ngość ‧ [14.10.18, 23:27] Zgłoś\nA mi się pofoba....i to bardzo...Życie jest za krótkie..lepiej mieć tatuaż na szyi niż 100 kg na tyłku...\nA mi się pofoba....i to bardzo...Życie jest za krótkie..lepiej mieć tatuaż na szyi niż 100 kg na tyłku... ...\ngość ‧ [14.10.18, 23:38] Zgłoś\nSzkoda że sztuczne xD\n[autor="gość"]Trzeba przyznać że cyce zacne tylko szkoda że oszpeciła się tymi tatuażami.[/autor]Szkoda że sztuczne xD\ngość ‧ [14.10.18, 23:41] Zgłoś\nLecz stwierdzają prawdę.\n[autor="gość"][autor="gość"]Za 20-30 lat skóra na szyi obwiśnie, wtedy to będzie widok :D Jakim trzeba być przygłupem, żeby się tak oszpecić na całe życie, za swoje własne pieniądze :D[/autor]nie lubię jej, ale mnóstwo ludzi jest wytatuowanych i to bardziej, i te komentarze łohoho jak to będzie wyglądało na starość są już taaakie nudne[/autor]Lecz stwierdzają prawdę.\ngość ‧ [14.10.18, 23:42] Zgłoś\nTak pokazuje tatuaż na szyji, że ać musi cycka pokazać :) tyle gadki o samoakceptacji A widocznie czegos brak skoro w necie trzeba to pokazać i czekać na dobre słówka :))\nAngielski gorzej niz tragiczny.\nOna ma tak tępy wyraz twarzy ze aż bolą mnie oczy\ngość ‧ [14.10.18, 23:45] Zgłoś\nJak bedzie wisiec bez tatuazu to bedzie ladna ta szyja? Przygupie\n[autor="gośćgość"]Za 20-30 lat skóra na szyi obwiśnie, wtedy to będzie widok :D Jakim trzeba być przygłupem, żeby się tak oszpecić na całe życie, za swoje własne pieniądze :DZa 20-30 lat skóra na szyi obwiśnie, wtedy to będzie widok :D Jakim trzeba być przygłupem, żeby się tak oszpecić na całe życie, za swoje własne pieniądze :D[/autor]Jak bedzie wisiec bez tatuazu to bedzie ladna ta szyja? Przygupie\ngość ‧ [14.10.18, 23:50] Zgłoś\ngość ‧ [15.10.18, 00:06] Zgłoś\nI do konca zycia w golfie\ngość ‧ [15.10.18, 00:09] Zgłoś\nSkąd ona ma kasę na takie życie?\ngość ‧ [15.10.18, 00:19] Zgłoś\nJprd jaka patola.. Nic tylko do ryja ladowac a po wszystkim pogonic w p**duuu.Jprd jaka patola.. Nic tylko do ryja ladowac a po wszystkim pogonic w p**duuu.\nJeżeli chcesz lub uprawiasz miłość z patolą to chyba sam też musisz być patologiczny.\n[autor="gośćgość"]Jprd jaka patola.. Nic tylko do ryja ladowac a po wszystkim pogonic w p**duuu.Jprd jaka patola.. Nic tylko do ryja ladowac a po wszystkim pogonic w p**duuu.[/autor]Jeżeli chcesz lub uprawiasz miłość z patolą to chyba sam też musisz być patologiczny.\ngość ‧ [15.10.18, 00:20] Zgłoś\nJakim trzeba być przygłupem żeby szufladkować ludzi i im cisnąć bo maja tatuaż. Tobie obwiśnie dziara? Nie. To czego sie podniecasz. I podziarani i Ci bez dziar na starość będą wyglądać równie chu.... Owo\n[autor="gośćgość"]Za 20-30 lat skóra na szyi obwiśnie, wtedy to będzie widok :D Jakim trzeba być przygłupem, żeby się tak oszpecić na całe życie, za swoje własne pieniądze :DZa 20-30 lat skóra na szyi obwiśnie, wtedy to będzie widok :D Jakim trzeba być przygłupem, żeby się tak oszpecić na całe życie, za swoje własne pieniądze :D[/autor]Jakim trzeba być przygłupem żeby szufladkować ludzi i im cisnąć bo maja tatuaż. Tobie obwiśnie dziara? Nie. To czego sie podniecasz. I podziarani i Ci bez dziar na starość będą wyglądać równie chu.... Owo\ngość ‧ [15.10.18, 00:30] Zgłoś\nO matko ale ryj szpetny.\ngość ‧ [15.10.18, 00:31] Zgłoś\nLudzie, jej ciało i jej wybór! A na patolę to wychodzą ludzie, którzy siedzą wieczorem przed kompem i obrażają tę dziewczynę. Zajmijcie się bliskimi, albo sobą...\ngość ‧ [15.10.18, 00:38] Zgłoś\nFacjata niech sobie dla urody całą wytatuuje


Likwidacja szkód na skutek zdarzeń drogowych - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Auto i prawo » Auto formalności » Ubezpieczenie pojazdu » Likwidacja szkód na skutek zdarzeń drogowych\n08 lutego 2018, 10:10\nLikwidacja szkód na skutek zdarzeń drogowych /Fot. Fotolia\nW przypadku likwidacji szkód z polisy autocasco takich jednoznacznych uregulowań prawnych brak. Zastosowanie o charakterze generalnym będą miały przepisy dotyczące ogólnej działalności ubezpieczeniowej i zakładów ubezpieczeń oraz prawa cywilnego, ale najistotniejsza tak czy inaczej będzie treść stosunku prawnego łączącego strony zawierające umowę ubezpieczenia. W przypadku polisy autocasco treść ta uregulowania jest w ogólnych warunkach ubezpieczenia, z którymi klient zawierający umowę, powinien zapoznać się przed zawarciem umowy.\nOWU zawiera postanowienia dotyczące terminu zgłoszenia szkody, wariantów jej likwidacji, sposobów postępowania w przypadku naprawy gotówkowej czy bezgotówkowej, itp. Przy sposobie likwidacji szkody często istnieją także zapisy dotyczące likwidacji szkody we własnym zakresie tj. poprzez zawarcie ugody ze sprawcą zdarzenia. Zgodnie z kodeksem cywilnym, przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność, co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Jeśli poszkodowany już na miejscu zdarzenia zapisze w oświadczeniu, iż zrzeka się wszelkich roszczeń związanych z daną szkodą, naraża się na odmowę spełnienia świadczenia z polisy autocasco zawartej ze swoim zakładem ubezpieczeniowym.\nZobacz: serwis: Moto\nWskazać trzeba również, że gdyby poszkodowany przyjął ofertę pieniężną i nie poinformował zakładu ubezpieczeń, który wypłaci dodatkowo odszkodowanie, naraża się na możliwość dochodzenia zwrotu tychże środków bezpośrednio od niego. Zgodnie z art. 65 kc, oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Niejednokrotnie, trudne będzie udowodnienie, że podpisując ze sprawcą porozumienie czy też ugodę, nie mieliśmy świadomości, że w ten sposób zrzekamy się pozostałej części odszkodowania z polisy AC. Gorzej, gdy zgłosiliśmy szkodę i pieniądze otrzymaliśmy z dwóch źródeł. Wtedy możemy być zobowiązani do zwrotu już wypłaconych środków. Jaka rekomendacja? Otóż decyzje co do sposobu postępowania likwidacyjnego podejmować winno się dopiero po chłodnej analizie sytuacji prawnej i ekonomicznej i bez zbędnych emocji. Pozwoli to uniknąć błędów a w przypadku braku wiedzy lub znajomości tematyki da możliwość skonsultowania się z profesjonalistą – prawnikiem, brokerem czy naszym agentem. Unikniemy dzięki temu nieprzyjemności lub realnych strat ekonomicznych.


BBTS - Aluron Virtu: podział punktów. Beniaminek wydarł zwycięstwo - WP SportoweFakty\nBBTS - Aluron Virtu: podział punktów. Beniaminek wydarł zwycięstwo\nAluron Virtu Warta Zawiercie po bardzo wyrównanym spotkaniu pokonał BBTS Bielsko-Biała. Mecz rozstrzygnął się jednak dopiero w tie-breaku. MVP został wybrany Grzegorz Bociek.\nDominika Pawlik 18 Grudnia 2017, 20:44\nDrużyny z Bielska-Białej i Zawiercia porozumiały się co do terminu spotkania i awansem zdecydowały się rozegrać mecz, by po przerwie świątecznej nie wracać od razu na ligowe parkiety. W drużynie gospodarzy zabrakło kontuzjowanego Kajetana Marka, w jego miejscu w składzie pojawił się zawodnik Młodej Ligi.\nPoczątek potyczki to dominacja gości. Dzielili i rządzili, nie potrafili znaleźć od razu odpowiedniego rytmu gry, ale BBTS miał z tym jeszcze większe problemy, praktycznie nie był w stanie zaistnieć na parkiecie.\nDopiero w połowie premierowej odsłony Harrison Peacock zaczął sobie pewniej poczynać, częściej korzystał ze środkowych, a ci dobrze czytali grę Grzegorza Pająka po drugiej stronie siatki. Gospodarze przejęli inicjatywę, ale nie potrafili utrzymać jej do końca. Nie zawiedli jednak Jakub Bucki i Piotr Łukasik, dzięki czemu BBTS objął prowadzenie w meczu.\nW drugim secie scenariusz był bardzo podobny. Aluron Wirtu Warta prowadził przez długi czas nawet pięcioma punktami, ale bielszczanie nie odpuszczali, dzięki czemu udało im się wyrównać. Końcówka była już bardzo zacięta, obie ekipy miały setbole. Przed 10-minutową przerwą kluczowy okazał się blok beniaminka, który wyrównał stan potyczki.\nNiewiele się zmieniło w układzie sił, tak nielubiana przez kluby przerwa nie wpłynęła na żaden z zespołów. Gra była bardzo wyrównana i żadna z ekip nie była w stanie na dłużej odskoczyć. Od stanu 22:22 bielszczanie popełnili dwa proste błędy, a do tego beniaminek dorzucił punkt blokiem i był już o krok od wygrania meczu.\nProwadzony przez Pawła Gradowskiego BBTS wyciągnął jednak wnioski z dwóch przegranych setów. Siatkarze starali się wystrzegać błędów, a korzystać z tego, co dawali im rywale. Dzięki temu doprowadzili do tie-breaka.\nTa część spotkania była równie wyrównana, co wcześniejsze cztery odsłony. Początkowo Aluron odskoczył na dwa punkty, ale gospodarze szybko zniwelowali tę stratę. Po udanym ataku Grzegorza Boćka zrobiło się 11:13 i po chwili cegiełkę blokiem dołożył Hugo de Leon Guimaraes. Nie pomogły dwa czasy dla BBTS-u. Atakujący z Zawiercia przypieczętował wygraną.\nBBTS: Janeczek, Gaca, Bucki, Łukasik, Cedzyński, Peacock, Czauderna (libero) oraz Macionczyk, Siek, Piotrowski, Krikun\nAluron: Swodczyk, Bociek, De Leon, Smith, Pająk, Patak, Koga (libero) oraz Andrzejewski (libero), Długosz, Zajder, Żuk, Kaczorowski, Popik\nHala sportowa OSiR Zawiercie Aluron Virtu Warta Zawiercie Bielsko-Biała Polska PlusLiga Siatkówka BBTS Bielsko-Biała


Pożar domu jednorodzinnego w Gołkowicach • Wiadomości • www.tuwodzislaw.pl\n2015-12-10, Autor: mk\nZdarzenie miało miejsce wczoraj po godz. 18.00. Paliło się poddasze domu jednorodzinnego przy ulicy 1. Maja w Gołkowicach. Na szczęście nikt z lokatorów nie odniósł obrażeń.\nSzacowane są straty. Na razie nieznane są przyczyny pojawienia się ognia.\nTagi: pożar, straż pożarna, Gołkowice


Zaległy mecz z GKS Wikielec na remis.\nRozegrane w środę 5 czerwca w iście upalnych warunkach spotkanie pomiędzy Unią Susz, a GKS Wikielec zakończyło się remisem 1:1.\n(fot. Serce w obiektywe - www.facebook.com/Sercem-w-obiektywie-266430197629517/)\nPierwsza połowa to rozważna gra obydwu drużyn. Większość gry prowadzona była w środku pola co poskutkowało tym, że sytuacji strzeleckich było jak na lekarstwo. Zadania nie ułtawiła upalna aura, która towarzyszyła zawodnikom na stadionie przy ul. Leśnej przez całą pierwszą połowę. Zarówno gospodarze jak i goście swoich szans szukali w akcjach skrzydłami boiska, które kończyły się dośrodkowaniami w pole karne, jednak czujne formacje defensywne powodowały, że żadna z tych akcji nie przyniosła zagrożenia bramkowego. Do 42 minuty... Wtedy to po dośrodkowaniu z rzutu rożnego najwyżej do piłki wyskakuje były zawodnik Unii, Aleksander Kowalczyk i wyprowadza drużynę GKS-u na prowadzenie.\nDruga połowa to zmiana pogody oraz obrazu gry na boisku. Deszcz przyniósł piłkarzom upragnioną ulgę oraz obniżył trochę temperaturę powietrza, co po części na pewno przyczyniło się do podkręcenia tempa tego spotkania. Od pierwszych minut drugiej części spotkania biało-niebiescy dali wyraźny sygnał, że nie mają zamiaru w tym meczu złożyć broni. Z kilku wykreowanych akcji ofensywnych w 52 minucie udało się strzelić gola wyrównującego. Wtedy to wbiegającemu w pole karne Łukaszowi Lulińskiemu obrońcy wybijają piłkę, która trafia prosto pod nogi Marcina Sawickiego. Ten drugi nie marnuje okazji i strzałem w okienko zdobywa bramkę. Dosłownie kilka miunt później piłka po strzale Krystiana Stańca dosłownie o centymetry minęła bramkę przelatując nad poprzeczką. Kolejne strzały m. in. Krystiana Stańca czy Mateusza Włodarczyka niestety nie przynoszą upragnionego gola. swoich szans w drugiej połowie szukali również piłkarze Wikielca, którzy kilkukrotnie zagrozili bramce strzeżonej przez Pawła Szafka. Jednak bramki zdobyć im się nie udało.\nMecz kończy się wynikiem remisowym 1:1. Niestety nie obyło się w tym spotkaniu bez kontuzji. W szeregach biało-niebieskich przez problemy z kolanem boisko opuścił Dominik Zakrzewski. W drużynie gości natomiast urazu doznał Michał Kwiatkowski. Kontuzja okazała się na tyle poważna, że potrzebna była interwencja zespołu ratownictwa medycznego, a zawodnika przewieziono do szpitala. Obu piłkarzom życzymy szybkiego powrotu do zdrowia!\nwięcej zdjęć: https://heartinlens.blogspot.com/?m=1&fbclid=IwAR2IZ9gd_Y1YORPZpwXL5bP7Yltlr46V7F29wXa-SDRaqqxVrEO-7DMtDCI


Tramwaje - GDAŃSK\nBrak komentarzy do TramwajeZamieszczono w Ciekawostki przez kudlatyxpZamieszczono 19 stycznia 2021 20 marca 2021 Otagowano dzielnice, komunikacja, podróż, przystanki, tory, tramwaj\nGdańskie tramwaje. Jako pierwsze oddano do eksploatacji linie do Oruni\nOd początku istnienia gdańska filia berlińskiej firmy borykała się z trudnościami finansowymi. W 1877 roku ogłosiła upadłość i została wystawiona na licytację. Nabyła ją powołana w tym celu gdańska firma Otto Braunschweig und Oscar Kupferschmidt. Nowi właściciele nadali jej nazwę Danziger Straßeneisenbahn (Gdańskie Tramwaje) i przystąpili do rozbudowy komunikacji tramwajowej. W 1878 roku oddano do użytku jednotorową linię konnego tramwaju do Oruni, prowadzącą wzdłuż obecnego Traktu św. Wojciecha. W latach 1884–1885 powstały 2 kolejne linie, częściowo w obrębie Głównego i Dolnego Miasta, co wymagało zrobienia (w istniejących tu jeszcze fortyfikacjach) przejazdów dla tramwajów. Otwarto je 14 VII 1885. Pierwsza prowadziła od szpitala Najświętszej Marii Panny na rogu Schleusengasse (ul. Śluza, obecnie ten odcinek to ul. Z. Kieturakisa) i Weidengasse (ul. Łąkowa), przez Langgarten (ul. Długie Ogrody), Milchkannengasse (ul. Stągiewna), Langer Markt (Długi Targ) i Langgasse (ul. Długa) poprzez Heumarkt do pętli przy Krebsmarkt (Targ Rakowy). Druga wiodła od Das Werderische Tor (Brama Żuławska) przez Milchkannengasse, Langer Markt, Langgasse do Krebsmarkt. Obie łączyły Dolne Miasto z dworcem kolejowym na wysokości Hohes Tor (Brama Wyżynna). Jednocześnie oddano do użytku na Dolnym Mieście, przy Hühnerberg (ul. Kurza) zajezdnię na 18 wozów tramwajowych i stajnię dla 72 koni. W lipcu 1886 uruchomiono kolejną linię, łączącą Weidengasse (ul. Łąkowa) z Fischmarkt (Targ Rybny), biegnącą Thornscherweg (ul. Toruńska), Poggenpfuhl (ul. Żabi Kruk), Melzergasse (ul. Słodowników), Hundegasse (ul. Ogarna), Große Gerbergasse (ul. Garbary), Große Wollwebergasse (ul. Tkacka), Große Scharmachergasse (ul. Kołodziejska), Kohlengasse (ul. Węglarska), Breitgasse (ul. Szeroka) i Tobiasgasse (ul. Tobiasza). W całości jednotorowa trasa zapewniała bezpośrednią komunikację między dworcem kolejowym przy Thornscherweg (ul. Toruńska), a przystanią statków pasażerskich na Motławie. W roku 1886 połączono jeszcze linią tramwajową Siedlce ze śródmieściem Gdańska; linia miała początek na Kohlenmarkt (Targ Węglowy) i wiodła wzdłuż Neugarten (ul. Nowe Ogrody). W lipcu 1889 roku oddano do eksploatacji linię łączącą centrum Brzeźna z przystankiem kolejowym Brzeźno, o długości 1,1 km. Należała do Hermana Kullinga, który w styczniu 1889 nabył w Brzeźnie dom kuracyjny i łazienki. Linia okazała się chybioną inwestycją i w 1891 została zlikwidowana.\nMijanka tramwajowa na ul. Oliwskiej w N. Porcie\nJako pierwsze oddano do eksploatacji linie do Oruni (wzdłuż obecnego Traktu św. Wojciecha) i Siedlec (wzdłuż obecnej ul. Nowe Ogrody). Nastąpiło to 12 VIII 1896 roku, a 27 tego miesiąca tramwaj elektryczny połączył Gdańsk z Wrzeszczem przez obecną ul. 3 Maja, al. Zwycięstwa i al. Grunwaldzką. Trasy do Oruni (początek: pętla uliczna na obecnej ul. Bogusławskiego) i Siedlec były jednotorowe, z mijankami w połowie drogi, zaś linia wrzeszczańska – dwutorowa. W kolońskiej firmie Herbrandt kupiono 45 wozów silnikowych, a wozy konnych tramwajów (po modernizacji) służyły jako przyczepy. Do końca 1896 roku wszystkie linie tramwaju konnego zostały zelektryfikowane. Dodatkowo wybudowano jeszcze dwutorowe połączenie z Kohlenmarkt (Targ Węglowy), gdzie znajdowała się pętla uliczna, przez Holzmarkt (Targ Drzewny), Dominikswall i Elisabethwall (ul. Wały Jagiellońskie) i Stadtgraben (Podwale Grodzkie) do Dworca Głównego. Odtąd tramwaje w kierunku Wrzeszcz – Oliwa kursowały na przemian: nowo powstałą trasą przy Dworcu Głównym i starą przez ul. 3 Maja. W roku 1896 nastąpiła zmiana właściciela na Allgemeine Lokal- und Straßenbahn-Gesellschaft (Towarzystwo ALS z Berlina).\nW 1899 roku powstało w Nowym Porcie drugie przedsiębiorstwo tramwajowe, czyli Danziger Elektrische Straßenbahn AG (Gdańskie Tramwaje Elektryczne SA); było ono filią drezdeńskiej firmy Kummer i działalnością objęło tereny podmiejskie. 9 VII 1900 oddano do użytku wzdłuż Sasper Straße (ul. Na Zaspę) i Olivaer Straße (ul. Oliwska) linię Brzeźno–Nowy Port, 15 września przedłużono ją z Nowego Portu wzdłuż Bergstraße (ul. Władysława IV), Broschkischerweg ( ul. Wiślna i Schichaugasse (ul. Jana z Kolna) do Stoczni Schichaua, 27 października wzdłuż Schüsseldamm (ul. Łagiewniki) do Kaschubischer Markt (Targu Kaszubskiego, obecnie nie istnieje, okolice ul. Gnilnej), 12 V 1901 przez Breitgasse (ul. Szeroka) i Pfefferstadt (ul. Korzenna) do Żurawia. Taki przebieg miała ta trasa do 1929 roku. Zajezdnia znajdowała się w Nowym Porcie, przy Bergstraße (ul. Władysława IV). Natomiast linii z Nowego Portu do Brzeźna dodano nowy, jednotorowy odcinek z mijankami, wiodący do Wrzeszcza przez Danziger Straße (ul. Gdańska), Brösener Weg (ul. Chrobrego) i Brunshofer Weg (ul. Waryńskiego), gdzie miał zakończenie przy wiadukcie kolejowym. 7 V 1901 uruchomiono ponownie komunikację do Oliwy. Na odcinku od Wrzeszcza do Oliwy zelektryfikowana dwutorowa linia przebiegała inną trasą niż dawny tramwaj konny. Była usytuowana dalej od kolei i biegła wzdłuż An der Kurve (Hohenfriedbergerweg, ul. Szymanowskiego) i Rossbachweg (ul. Zamenhofa), a następnie poprzez pola do Kronprinzenallee (ul. Wita Stwosza) i dalej do Am Markt (Stary Rynek) w Oliwie, przy Domu Bramnym ( klasztor cystersów w Oliwie), gdzie była pętla. 18 VII 1908 połączenie z centrum Oliwy uzyskała włączona do niej 1907 gmina Jelitkowo. Jednotorowa linia prowadziła od Am Markt (Starego Rynku) przez Seestraße (ul. Pomorska) do skrzyżowania z Kapellenstraße (ul. Kapliczna), tak jak obecnie.\nW roku 1903 oba działające na terenie Gdańska przedsiębiorstwa połączyły się, przyjmując nazwę Danziger Elektrische Straßenbahn AG (Gdańskie Tramwaje Elektryczne SA). Uruchomienie w 1908 połączenia Oliwy z Jelitkowem zakończyło pierwszy etap rozbudowy gdańskiej elektrycznej trakcji tramwajowej. Jej długość eksploatacyjna wynosiła 41 km. Tory znormalizowanej szerokości 1435 mm w przeważającej mierze usytuowane były w ciągach ulicznych, tylko około 9 km linii miało wydzielone torowiska. 1 V 1914 poszczególne linie otrzymały oznakowanie numeryczne. Zastąpiło ono dotychczasowe tablice kierunkowe z nazwą końcowego przystanku. Na trasach kursował tabor składający się ze 104 wagonów silnikowych i około 90 przyczep. Użytkowane były też pojazdy specjalne (polewaczki, odśnieżarki i przewożące węgiel do elektrowni dostarczających prąd do linii tramwajowych). Głównym dostawcą wozów były niemieckie firmy: Herbrand z Kolonii oraz Kummer z Drezna. W okresie I wojny światowej dał się odczuć – spowodowany poborem do wojska – brak personelu zarówno do obsługi pojazdów, jak i zaplecza technicznego w zajezdniach. W latach 1917–1918 okresowo zawieszano kursy na niektórych liniach (głównie na Orunię, Siedlce i Dolne Miasto). Wszystkie linie przywrócono do eksploatacji do końca 1919 roku, mimo to w pierwszych latach II Wolnego Miasta Gdańska (WMG), wskutek trudności finansowych w przedsiębiorstwie Danziger Elektrische Straßenbahn AG, okresowo wstrzymywano kursowanie tramwajów na niektórych trasach lub je skracano (trasy: 3, 4, 5 i 8). W 1923–1924 zmodernizowano istniejące torowiska i przebudowano sieć trakcyjną. Zbudowano również kilka pętli końcowych, m.in. w Nowym Porcie powstały 2 pętle uliczne, jedna dla linii ze Śródmieścia, druga dla linii od strony Brzeźna. Ważnym przedsięwzięciem była przebudowa w roku 1926 Wielkiej Alei (al. Zwycięstwa), która otrzymała 2 jednokierunkowe jezdnie asfaltowe z wydzielonym między nimi torowiskiem tramwajowym. W tym też roku zlikwidowano torowisko na Promenade (ul. 3 Maja). 1 VII 1927 uruchomiona została, budowana od 1925, dwutorowa linia Targ Kaszubski – Stogi. Skierowano na nią 24 nowoczesne wagony motorowe, wyprodukowane w Gdańskiej Fabryce Wagonów.\nZajezdnia tramwajowa przy ul. Łąkowej\nZnane jako typ Bergmann, popularnie określane Bügel (wieszak, pałąk), używane były w Gdańsku jeszcze w latach 70. XX wieku. W okresie II WMG duże zmiany zaszły w rejonie Młynisk. Pod koniec sierpnia 1929 roku oddano do użytku nową arterię komunikacyjną, Paul-Beneke-Weg (ul. Marynarki Polskiej), prowadzącą do Nowego Portu i jeszcze tegoż roku przeniesiono na nią linię Gdańsk – Nowy Port, biegnącą dotychczas przez tereny stoczniowo-portowe Broschkischerweg (ul. Wiślna). Nowa linia była dwutorowa, z wydzielonym torowiskiem pomiędzy jezdniami. W 1929 przedłużono linię z Wrzeszcza do Brzeźna, doprowadzając ją do Nowego Portu. Natomiast zlikwidowana została, jako nierentowna, linia łącząca Weidengasse (ul. Łąkową), poprzez Targ Rybny, z kolejowym Dworcem Głównym. Rozbudowa Wrzeszcza w kierunku północnym przyczyniła się do wybudowania częściowo nowej linii, mającej przystanek końcowy przy Herresanger (ul. Legionów), przy jej skrzyżowaniu z Ringstraße (ul. Kościuszki). Nowy odcinek miał 2,5 km długości i prowadził od obecne Państwowej Opery Bałtyckiej, biegnąc Ostseestraße (al. Hallera) i Bärenweg (ul. Mickiewicza), do Herresanger. Oddana do eksploatacji 6 IX 1930, rozpoczynała się na Weidengasse i wiodła do Dolnego Wrzeszcza przez Długi Targ, Dworzec Główny i Wielką Aleję (al. Zwycięstwa). W roku 1930 dyrekcja tramwajów otrzymała nową siedzibę przy Jäschkentaler Weg 48 (ul. Jaśkowa Dolina) (od 1989 nr 2, po byłej prywatnej klinice), która po odpowiedniej modernizacji służy komunikacji miejskiej i obecnie między Wrzeszczem a Oliwą. W 1930 zmieniono przebieg trasy tramwajowej. Zlikwidowano linię na Hohenfriedberger Weg (ul. Szymanowskiego) i Rossbachweg (ul. Zamenhofa), przenosząc ją na nowo powstałą Friedrichallee (al. Wojska Polskiego). W tym roku zmieniono również kolor wagonów tramwajowych. Dotychczasowy, ciemnoczerwony, został zastąpiony barwą kości słoniowej, którą utrzymano do końca II wojny światowej. W latach 20. XX wieku planowana była trasa tramwajowa mająca połączyć Wrzeszcz (wzdłuż obecnej ul. Sobieskiego) z Siedlcami przez Suchanino: zniwelowano teren, ale prace zatrzymał kryzys ekonomiczny lat 30. W okresie 1934–1937 wybudowano we Wrzeszczu nową zajezdnię, zajmującą około 4 ha, usytuowaną przy linii Gdańsk – Oliwa przy Kronprinzenallee (ul. Wita Stwosza). Był to nowoczesny obiekt z warsztatami głównymi, wielotorową halą postojowo-naprawczą, kuźnią oraz lakiernią.\nTramwaj Konstal N na pętli Strzyża\nStara zajezdnia przy ul. Partyzantów została zaadaptowana w 1939 roku na garaże dla autobusów, wprowadzonych do gdańskiej komunikacji miejskiej na początku 1926 roku. Jako pierwsza uruchomiona została przez spółkę Danziger Verkehrsverein GmbH (Gdańskie Towarzystwo Komunikacyjne) autobusowa linia do Sopotu. 1 I 1933 ta konkurencyjna firma została włączona do Danziger Elektrische Straßenbahn AG. W okresie II WMG głównym dostawcą nowych wozów tramwajowych zarówno silnikowych, jak i doczepnych była Gdańska Fabryka Wagonów. W przededniu wybuchu II wojny światowej firma Danziger Elektrische Straßenbahn AG dysponowała 104 wagonami silnikowymi, 110 przyczepami i 25 wagonami specjalnymi. Długość tras w mieście wynosiła ponad 43 km. W 1942 roku utworzona została spółka akcyjna Verkehrsbetriebe Danzig-Gotenhafen (Zakłady Komunikacyjne Gdańsk-Gdynia), w skład której włączono firmę Danziger Elektrische Straßenbahn AG. W tym roku powstała nowa pętla w Oliwie, naprzeciw głównego wejścia do parku ( Park Oliwski). W okresie II wojny światowej komunikacja miejska w Gdańsku przeżywała trudności, wynikające m.in. z braku pracowników (z powodu powołania części męskiego personelu do służby wojskowej) i niedostatku części do remontów pojazdów i torowisk. W czasie walk w marcu 1945 roku zostały zniszczone sieci trakcyjne, tory, tramwaje i budynki przedsiębiorcze. Odbudowa komunikacji spoczęła na Miejskich Zakładach Komunikacyjnych, utworzonych przez Zarząd Miasta w Gdańsku, w pracach pomagały ekipy tramwajarzy przybyłych z Poznania, Warszawy i Łodzi. Intensywność prac pozwoliła już do końca 1945 uruchomić linie do Wrzeszcza, Oliwy i Nowego Portu (29 VI 1945 otwarto jednotorową linię od Bramy Oliwskiej do ul. Jaśkowa Dolina we Wrzeszczu, w lipcu – po usunięciu zawalonego wiaduktu przy ul. Wita Stwosza – do Oliwy, 15 IX – do Nowego Portu).\nW roku 1946 uruchomiono linie do Oruni, z Wrzeszcza (od ul. Waryńskiego) przez Brzeźno do Nowego Portu (10 VIII) oraz zbudowano nową linię Oliwa – Sopot, wiodącą wzdłuż al. Grunwaldzkiej z pętlą na obecnej ul. Reja (otwarcie 10 listopada). W początku 1946 roku połączono firmy komunikacyjne z Gdańska, Gdyni i Sopotu w przedsiębiorstwo Międzykomunalne Zakłady Komunikacyjne Gdańsk-Gdynia (MZKG-g). Odbudowę torowisk tramwajowych sfinalizowano w końcu 1947. Odbudowane zostały wszystkie istniejące przed zniszczeniem trasy (11 XI 1947 – po odbudowaniu wiaduktu nad torami kolejowymi między Huciskiem a Nowymi Ogrodami, uruchomiono komunikację na Siedlce; 22 XII tegoż roku uruchomiono linię Targ Węglowy przez ob. al. Hallera do obecnej al. Legionów). Zlikwidowano tylko torowisko na ulicach Szerokiej, Kowalskiej i Korzennej. W roku 1948 w eksploatacji były już 143 wagony, a wszystkie linie wraz z infrastrukturą zostały odbudowane ze zniszczeń. W 1948 przeniesiono oliwską pętlę na nowe miejsce, przy skrzyżowaniu al. Grunwaldzkiej z ul. Armii Radzieckiej (obecna ul. Opata Rybińskiego). W 1953 roku uruchomiono pętlę tramwajową przy skrzyżowaniu ul. Kościuszki i obecnej al. Legionów (zlikwidowaną w 1983). W 1957 w ramach przebudowy al. Grunwaldzkiej, na odcinku od ul. Klonowej do al. Wojska Polskiego, wydzielono torowisko tramwajowe z jezdni, zlikwidowano pętlę przy ul. Szymanowskiego (obecny plac im. Marszałka J. Piłsudskiego), budując w zamian nową pętlę przy ul. Abrahama. 1 I 1951 nastąpiła kolejna reorganizacja trójmiejskiej komunikacji. Powstało nowe przedsiębiorstwo Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Gdańsk-Gdynia (WPKG-g). Działało do roku 1974, kiedy zostało przekształcone w Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Gdańsku (WPKG). 21 VII 1959 oddana została do użytku nowa, poszerzona ul. Podwale Przedmiejskie, na odcinku od ul. Okopowej do ul. Chmielnej wraz z torami tramwajowymi. Umożliwiło to zlikwidowanie linii tramwajowych w ciągu ulic: Długiej, Długiego Targu i Stągiewnej, nieodpowiadających już potrzebom eksploatacyjnym. Ruch skierowano na wybudowany nowy odcinek, wiodący od Huciska przez ul. Okopową, Podwale Przedmiejskie i Wyspę Spichrzów do ul. Łąkowej.\nPo zdemontowaniu torów na ul. Waryńskiego oraz Chrobrego we Wrzeszczu, przełożono je na nową trasę (otwartą 21 VII 1951), wiodącą (z Targu Węglowego) od ul. Mickiewicza przez obecną al. Hallera do pętli przy ul. Kolonia Uroda. W 1960 roku przedłużono ją do Brzeźna, a w 1961 do Nowego Portu. W 1961 zlikwidowano, jako nierentowną (z powodu konkurencji Szybkiej Kolei Miejskiej), linię do Sopotu. Wszystkie linie otrzymały pętle na krańcach tras. W 1965 roku wybudowano pętlę na Stogach przy Pustym Stawie, by w okresie zimowym uniknąć przejazdów bez pasażerów do pętli przy plaży. W tym samym roku zamontowano w tramwajach automaty Krab, w których za gotówkę można było kupić bilet, co wyeliminowało stanowisko konduktora. 18 XII 1967 roku wprowadzono w kioskach Ruchu sprzedaż jednorazowych biletów tramwajowych (by prawidłowo skasować bilet, należało zaznaczyć kasownikiem godzinę przejazdu). 31 V 1968 roku przywrócono torowisko wzdłuż ul. 3 Maja (zlikwidowane w 1926). 16 VIII 1970, w związku z gruntowną przebudową ul. Kartuskiej, linia na Siedlce – dotychczas jednotorowa, z mijankami – otrzymała drugą linię torów. W 1972 przestała istnieć linia ze Śródmieścia na Orunię. Zniknął również tramwaj z Targu Węglowego (tory usunięto dopiero w 1984), a funkcję zlikwidowanej pętli przejęła nowo wybudowana przy ul. Doki, uruchomiona 28 lipca 1971, funkcjonująca do 1980, do czasu uruchomienia torowiska wzdłuż ul. Klinicznej z nową dużą pętlą tramwajową. W 1972 ułożono nowy, drugi tor na ul. Pomorskiej (po uprzednim wywłaszczeniu osób prywatnych, przez których grunty miała przebiegać). W 1974 roku, po przeniesieniu lotniska z Wrzeszcza do Rębiechowa, rozpoczęto budowanie nowej trasy, wiodącej od pętli przy ul. Kościuszki do ul. Pomorskiej w Jelitkowie. W jej ciągu wybudowano dużą pętlę w powstającej wówczas dzielnicy Zaspa. Trasa została otwarta 31 XII 1977 roku. 10 XII 1980 roku oddano do użytku torowisko wzdłuż odcinka ul. 3 Maja, między skrzyżowaniem ul. Świerczewskiego (obecnie Nowe Ogrody) z Huciskiem a al. Leningradzką (obecnie ul. Podwale Przedmiejskie).\nW 1989 roku zaszły kolejne zmiany w zarządzaniu komunikacją miejską. Podzielono Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne. Wyłonione z niego Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w 1991 zostało przekształcone w zakład budżetowy Gdańska pod nazwą Zakład Komunikacji Miejskiej (ZKM) w Gdańsku. Z początku 2004 roku zakład stał się spółką z o.o., ze stuprocentowym udziałem Miasta Gdańska i w tej formie działa do chwili obecnej. Na początku lat 90. XX wieku wybudowany został nowy odcinek ul. Podwale Przedmiejskie, między ul. Chmielną i ul. Łąkową. Istniejący tam ponad 30-letni, prowizoryczny, jednotorowy most saperski na Nowej Motławie, zastąpiony został nowym mostem, z 2 torami. Wybudowanie w 1995 nowego odcinka ul. Podwale Przedmiejskie, od ul. Łąkowej do ul. Siennickiej (Brama Żuławska), umożliwiło zlikwidowanie linii wzdłuż ul. Nowe Ogrody. W roku 1999 zlikwidowano zajezdnię tramwajową przy ul. Łąkowej (budynki zaadaptowano na strzeżony parking). W 2004 rozpoczęto kilkuetapową modernizację torowisk tramwajowych pod nazwą Gdański Projekt Komunikacji Miejskiej. W ramach tego przedsięwzięcia w 2007 zbudowano linię ze Śródmieścia na Chełm, wzdłuż trasy W-Z oraz al. gen. Sikorskiego, o długości 2,9 km (otwarta w grudniu) oraz wyremontowano wiele kilometrów torowisk w całym mieście. Przez kilkanaście powojennych lat kursowały po Gdańsku wyremontowane tramwaje wyprodukowane przed II wojną światową i w czasie jej trwania. Od początku lat 50. XX wieku następowała modernizacja torowisk i wymiana taboru. W 1951 roku Gdańsk otrzymał pierwsze wagony silnikowe i doczepne typu N i ND, wyprodukowane w Chorzowskiej Wytwórni Konstrukcji Stalowych (Konstal) i Sanockiej Fabryce Wagonów Sanowag.\nTramwaj w Sopocie\nW latach 1957–1962 zasiliły miejską komunikację wagony silnikowe i doczepne, oznaczone jako typ 4n i 4 ND. W sumie kupiono 64 wagony silnikowe oraz 65 doczepnych, co umożliwiło wycofanie z eksploatacji tramwajów zbudowanych przed 1945. W końcu 1969 roku pojawiły się w Gdańsku pierwsze przegubowe wagony typu 102n i 102na produkcji Konstalu. W 1975 tabor wzbogacił się o szybkobieżne wagony typu 105n i 105na, również z Konstalu. Przed Gwiazdką roku 1999 trafiły do Gdańska pierwsze nowoczesne, niskopodłogowe tramwaje NGd99, powstałe w zakładach ALSTOM Konstal w Chorzowie, mogące rozwijać prędkość do 80 km/h. Do obsługi najbardziej górskiej linii w mieście, wiodącej na Chełm, ZKM kupił używane tramwaje typu n8c z Dortmundu w Niemczech oraz nowe wozy typu Bombardier Flexity Classic (NGd99), zmontowane w Krakowie. Są one wyposażone w piasecznice (urządzenia do sypania piasku na tory) oraz odpowiednie układy hamulcowe.\nUdanym nabytkiem w latach 2009–2012 okazało się 35 niskopodłogowych, klimatyzowanych wozów typu 120NaG Swing z bydgoskiej PESY, z których każdy otrzymał patrona spośród gdańszczan w przeszłości zasłużonych dla miasta. W końcu 2009 roku sieć komunikacji tramwajowej w Gdańsku liczyła 49,3 km torów o rozstawie 1435 mm; funkcjonowało 10 linii. Tramwaje stacjonowały w dwóch zajezdniach: we Wrzeszczu przy ul. Wita Stwosza i w Nowym Porcie przy ul. Władysława IV.\nNa przełomie 2010/2011 roku – przy okazji przebudowy ul. Łostowickiej oraz skrzyżowania ulic: Łostowickiej, Kartuskiej i Nowolipie – na zaplanowanej linii z Emaus do Piecek-Migowa ułożono nowy odcinek torów przez skrzyżowanie ul. Kartuskiej i ul. Nowolipie (170 m). Budowa tej linii miała ruszyć już w 1979 roku (termin oddania: 1981), przedsięwzięcie zostało jednak wówczas poniechane między innymi ze względu na brak taboru mogącego poruszać się po terenie o nachyleniu powyżej 5% i z powodu wysokich kosztów budowy alternatywnych w takim wypadku estakad.\nW marcu 2011 roku ogłoszono przetarg na opracowanie projektu 3,6 km trasy, która przy planowanym wówczas przystanku Pomorskiej Kolei Metropolitalnej (PKM) Gdańsk-Brętowo kończyłaby się estakadą o długości 360 m i 9 m wysokości w najwyższym punkcie. Wybrano projekt Biura Inżynieryjnego Usług Projektowych z Krakowa, zakładający brak pętli, rozjazdy międzytorowe i zastosowanie tramwajów dwukierunkowych. W lutym 2013 roku rozpisano przetarg na dostawę specjalnych tramwajów dla tej linii. Rozstrzygnięto go 6 czerwca 2013: wygrała bydgoska firma Pesa, w której zamówiono pięć pojazdów Jazz Duo. 12 XI 2013 podpisano umowę na budowę linii pętla Emaus – przystanek PKM Gdańsk-Brętowo z konsorcjum firm MTM Gdynia i Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego Rajbud Tczew. 13 czerwca 2014 roku ogłoszono przetarg na budowę odnogi tej linii (o długości 700 m ) w ciągu ul. Bulońskiej (również bez pętli), 7 listopada podpisano umowę z konsorcjum WPRD Gravel i Tor-Kar-Sson. Inwestycję oddano do użytku 31 VIII 2015 roku (planowany termin: 30 września 2015). W trakcie prac przebudowano pętlę Emaus na węzeł tramwajowo-autobusowy z parkingami, wybudowano pięć przystanków, w tym przy ul. Warneńskiej w formie przystanku tramwajowo-autobusowego i dwóch na ul. Bulońskiej. Trasa obsługiwana jest przez linię 10 (do PKM Gdańsk-Brętowo) i linię 12 (ul. Bulońska).


Bowmore Enigma 12yo Islay single malt whisky - opinia konesera milerpije.pl – wszystko, co musisz wiedzieć o whisky\nBowmore Enigma to wypust popularny w strefach bezcłowych, w którym do leżakowania whisky użyto większej proporcji beczek po sherry niż w przypadku standardowego wypustu 12 yo.\nButelka Bowmore Enigma, którą mam, pochodzi z 2007 roku i sięga niemal do początków mojej przygody z whisky. Znalazłem ją niedawno w starym kartonie i nie mogłem odmówić sobie powrotu. Przyznam od razu, że mam raczej sceptyczne nastawienie, ponieważ jakiś czas temu kupiłem tę Enigmę w sklepie bezcłowym przez naprawdę niską cenę. Whisky okazała się okropna. Zobaczmy jak będzie w tym wypadku.\nNos – 21 – niezbyt lotna, delikatnie dymna, przyjemnie morska i słodka, po aeracji roślinna.\nFinisz – 20 – pełna w smaku, słodka, delikatnie dymna i lekko pieprzna na końcu. Przyznam szczerze, że jestem nieco zaskoczony, że w tej starszej wersji tak mi smakuje. Zapamiętałem ją jako coś naprawdę najgorszego. Bardzo żałuję, że nie mam pod ręką tego nowszego wypustu żeby odnieść je do siebie.\nTotal – 83/100 (naprawdę dałem tyle podstawce w mocy 40%? 😉 )


Fikcja i rzeczywistość - damy-rade.org\nStrona główna Coś dla duszy i ciała Hyde Park Fikcja i rzeczywistość\nDodany przez Anna Czaban | wtorek, 26 lutego 2013 20:40 | Poprawiony: wtorek, 30 kwietnia 2013 13:44\nW ostatnim czasie telewizja publiczna oraz stacje komercyjne zalewają nas wprost serialami i paradokumentami. Jest tego całe mnóstwo. Całymi dniami można nic nie robić, tylko siedzieć i oglądać.\nWeźmy na ten przykład te tzw. medyczne. I tak wymienić tu można ?Na dobre i na złe?, ?Lekarze?, czy paradokument ?Szpital?. Któż z nas nie chciałby mieć wyciętego wyrostka w Leśnej Górze? Lekarze, że do serca przyłóż. Uśmiechnięci, serdeczni, życzliwi dla każdego pacjenta.\nPrzychodzą tam ludzie wprost z ulicy ze swoimi problemami zdrowotnymi, a oni nawet nie pytają o skierowania. Operacje i zabiegi bez najmniejszego problemu. Proszę bardzo. Znoszą nawet humory niektórych pacjentów z uśmiechem na twarzy i niebywałą cierpliwością. Każdemu pacjentowi poświęcają swój czas bez najmniejszego problemu. Nigdy nikogo nie odsyłają na badania do prywatnych gabinetów. Jeżeli ktoś trafi do Leśnej Góry ma tam full serwis.\nParadokument ?Szpital? nie we wszystkim, ale w dużej mierze jest podobny do poprzedniego serialu. W odróżnieniu od Leśnej Góry na SOR-ze czasami ktoś się jednak zdenerwuje. Poza tym jest jak w bajce. Lekarki jak z żurnala, lekarze natomiast jak modele. Tzw. sala segregacji śliczna, czyściutka, świeżutka. Pielęgniarki biegają jak ?w ukropie? od pacjenta do pacjenta. Wożą wózkami na badania, prześwietlenia. Nierzadko zdarza się, że pacjent wyrywa się do domu, płacze, że omyłkowo trafił na SOR, że mu nic nie jest. Nic z tego. Lekarze są nieugięci, nie odpuszczają. Badają na siłę. Proszą, aby ktoś z rodziny przemówił do pacjenta. Niejednokrotnie wybiegają za pacjentami na główny hol i na siłę prowadzą z powrotem. Oczywiście w jednym i drugim szpitalu lekarze czekają na karetkę z pacjentem przed wejściem.\nW jakim celu robione są takie seriale? Ano w takim, aby Polacy widzieli, jak powinno być, jak powinien być traktowany pacjent. Niestety jest to tylko fikcja. Być może zdarzają się w Polsce szpitale na wzór Leśnej Góry, ale są to wyjątki.\nRzeczywistość jest jednak brutalna. Ludzie umierają pod izbą przyjęć, bo lekarz nie wyjdzie do chorego, ponieważ powinna go przywieźć karetka. Umierają małe dzieci, bo lekarze na SOR-ze odsyłają je do domu, nie robiąc podstawowych badań, a potem na ratunek jest już za późno. Nie wspomnę już o stosunku do pacjenta niektórych lekarzy i personelu średniego. Pacjent to zło konieczne. Pcha się taki do szpitala zamiast kupić sobie tabletki i spokojnie leżeć w domu. Na operacje czeka się latami, na wizytę do specjalisty miesiącami. Czyja to wina? Dyrektora szpitala, NFZ, czy ministerstwa?\nChciałabym doczekać czasów, gdy fikcja będzie rzeczywistością. Płacę na służbę zdrowia. Dlaczego w szpitalu mam się czuć jak intruz? Chce się leczyć w Leśnej Górze. Po co kształci się tylu lekarzy za nasze, podatników, pieniądze, skoro latami czekamy na wizytę?\nNiestety na te i wiele innych pytań nie otrzymam odpowiedzi, przynajmniej jeszcze nie teraz.


AM 17.09.2021 11:49\nKsiężna Diana zginęła ponad 24 lata temu. Wciąż jednak wiele osób oddaje jej hołd w najróżniejszy sposób. Na TikToku zrobiła to również pewna Holenderka. Fani nie mają wątpliwości, że dziewczyna do złudzenia przypomina Dianę.\n"Królowa ludzkich serc" była aktywistką, ale dla wielu również modową inspiracją. Jej styl na stałe zapisał się w historii mody, a interpretacja niektórych trendów do dziś jest odwzorowywana. Księżna Diana kochała modę i to ze wzajemnością. Dzięki figurze modelki mogła pozwolić sobie na najbardziej wymagające fasony. Część ubrań, które nosiła księżna Diana na nowo pokochały trendesterki. Zaliczyć do nich możemy, chociażby biker shorts. Jakiś czas temu holenderska TikTokerka postanowiła odwzorować jedną ze stylizacji Diany. Podobieństwo? Uderzające!\nWszystko zaczęło się od słynnej fryzury\nRose Nora Anna, bo tak nazywa się Holenderka, najpierw chciała odwzorować słynną fryzurę księżnej Diany. Na pintereście znalazła krok po kroku jak to zrobić, a efekt przeszedł jej najśmielsze oczekiwania. Dziewczyna w krótkim bobie do złudzenia przypomina "królową ludzkich serc". To zachęciło Rose do dalszych eksperymentów ze stylem młodej Diany. W jej szafie na stałe zagościły takie elementy jej garderoby jak zwiewne sukienki, czy biżuteria z pereł. Na niektórych filmikach jest nie do rozróżnienia.\nDzięki księżnej Dianie stała się popularna\nChyba nawet sama Rose nie przypuszczała, jak bardzo jej kariera w internecie nabierze tempa po tym, jak zacznie stylizować się na księżną Dianę. Już po kilku miesiącach jej profil na TikToku stał się bardzo popularny. Obecnie obserwuje ją tam ponad milion osób! Jej fani są pod wrażeniem tego, z jaką łatwością udaje jej się wcielić w księżną Dianę. Prawda jest taka, że sama stylizacja to nie problem, gorzej z osobowością, a Rose nawet tak samo się porusza i gestykuluje jak Diana. Niektórzy nawet twierdzą, że TikTokerka powinna zastąpić Kristen Stewart w filmie o Dianie. A wy widzicie to podobieństwo?


Krzysztof Czabański o Piotrze Jedlińskim i decyzji Radia Nowy Świat - tvp.info\nPatryk Osowski, mnie 11.08.2020, 13:34 |aktualizacja: 14:09\nKrzysztof Czabański o Radiu Nowy Świat i zwolnieniu prezesa stacji (fot. PAP/Tytus Żmijewski)\n– W sposób oczywisty jest to naruszenie wielu wartości, które przyświecają niezależnemu dziennikarstwu. Mnie jednak w wydaniu tego środowiska zupełnie to nie zaskakuje – mówi portalowi tvp.info Krzysztof Czabański. Przewodniczący Rady Mediów Narodowych ocenia, że grupa osób, która stworzyła Radio Nowy Świat, nie dopuszcza różnorodności, tolerancji i niezależności, mimo że tymi pojęciami jako frazesami chętnie się posługuje.\n„Nie wiem, czy Rzecznik Praw Obywatelskich wesprze zwolnionego za poglądy redaktora Piotra Jedlińskiego, jednak mogę zadeklarować, że Instytut Ordo...\n„Szanowni, jako że opuściłem Radio Nowy Świat, szukam pracy. Gdyby ktoś, coś” – napisał na Facebooku Piotr Jedliński, były już prezes stacji. Wcześniej dziennikarz wdał się w ostry spór z pozostałą częścią redakcji, gdy ocenił, że aktywistę LGBT Michała Sz. należy opisywać jako mężczyznę, a nie kobietę. Chwilę później pojawiła się informacja, że Jedliński nie jest już prezesem spółki.\n„Tolerują tylko stadne myślenie”\nKrzysztof Czabański ocenia, że założyciele Radia Nowy Świat tylko mówią o różnorodności i tolerancji.\n– Jednak balon nadmuchany przez nich pękł już przy pierwszej próbie. Tolerują tylko stadne myślenie własnej grupy i nie są w stanie zaakceptować nikogo innego. Pan redaktor Jedliński szybko poniósł tego konsekwencje. Ich mentalność była już widoczna na antenie radiowej Trójki, gdy traktowali tę stację jako swoją własność i nie dopuszczali inaczej myślących osób do anteny. Dokładnie to samo robią teraz – mówi w rozmowie z portalem tvp.info.\nSzef Rady Mediów Narodowych uważa, że pozbycie się Jedlińskiego nie ma nic wspólnego z etyką dziennikarską, ale z twardo realizowaną polityką. – Radio Nowy Świat powstawało, aby tworzyć trybunę dla jednej, skrajnej opcji politycznej. Jako ta jedna opcja funkcjonuje, więc odrzuca wszystkich, nawet tych o nieco innym zdaniu – stwierdza.\nMaciej Świrski z Reduty Dobrego Imienia domaga się ukarania Joanny Scheuring-Wielgus oraz Urszuli Zielińskiej. Relacjonując działania policji...\nPozbycie się redaktora za poglądy wywołało ogromne poruszenie w sieci. Dziennikarze i politycy pytają, czy w sprawie zainterweniuje Rzecznik Praw Obywatelskich.\n– Gdyby Adam Bodnar rzeczywiście był Rzecznikiem Praw Obywatelskich, to powinien to zrobić, ale w rzeczywistości nie jest on rzecznikiem praw obywateli, a jednej, wąskiej i określonej strony sporu. Nawet jeśli pan Bodnar zareaguje, będzie to czysto formalne – mówi nam Czabański.\nUważa bowiem, że interwencja w złym świetle stawiałaby tych, którzy doprowadzili do wypchnięcia Jedlińskiego, czyli całego rdzenia ideowego tego radia. – A jest to radio bardzo mocno sformatowane politycznie i nie wspiera nawet opozycji jako takiej, a wyłącznie niewielką i radykalną jej część – zauważa nasz rozmówca.\n„Wzorzec poprawności narzucany przez stronę lewicową\n„Sama mówię o Margot »ona«, zgodnie z jej deklaracją dotyczącą tego, jak się czuje. Ale nie uważam, że ktoś powinien tracić pracę, jeśli nie jest do tego przekonany” – stwierdziła na Twitterze Agnieszka Gozdyra z Polsat News. „Fatalnie będzie, jeśli odpowiedzią na język agresji i nietolerancji wobec mniejszości będzie kaganiec poprawnościowy” – dodał zaskoczony decyzją stacji Konrad Piasecki z TVN.\n– Spór ideologiczny trwa od dawna. Nie wiem, dlaczego niektórzy dziennikarze są obecnym ruchem Radia Nowy Świat zaskoczeni. Na przykład pan Konrad Piasecki jest dobrym dziennikarzem, ale może wydaje mu się, że pracuje w środowisku mediów niezależnych. Jak my wszyscy, powinien się jednak spodziewać, że takie sytuacje będą miały miejsce. Od wielu lat wzorzec poprawności politycznej jest narzucany przez stronę lewicową również mediom – komentuje Czabański.\nDodaje, że na całym świecie jest tak, że media w dużej mierze reprezentują poglądy lewicowe i wielu dziennikarzy uważa, że opisując wydarzenia w zgodzie z tym światopoglądem, realizuje niezależne dziennikarstwo. – Tymczasem niezależne dziennikarstwo to dopuszczenie różnych wizji i poglądów – podkreśla przewodniczący Rady Mediów Narodowych.\n#krzysztof czabański #piotr jedliński #radio nowy świat #lgbt #michał sz. #margot