pedagog: 11-05-01 - 11-06-01\no maja 30, 2011 5 komentarzy:\no maja 29, 2011 9 komentarzy:\no maja 28, 2011 1 komentarz:\no maja 20, 2011 Brak komentarzy:\no maja 19, 2011 4 komentarze:\nMEN z konieczności dyscyplinuje nauczycieli\nJak informuje MEN, trwają prace nad nowym rozporządzeniem w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego. Ucieszą się z planowanych w nim rozwiązań wszyscy ci rodzice, którzy dotychczas nie mogli dojść sprawiedliwości w wyniku potwierdzenia niegodnego zachowania nauczyciela wobec ich dziecka. Ponoć radość nie będzie jednak zbyt wielka, gdyż u nas tak konstruuje się prawo, by były w nim furtki do możliwej ewakuacji czy też wyślizgnięcia się toksycznego sprawcy spod rąk oświatowej Temidy. MEN z rozbrajająca szczerością wyjawia, ze nie chodzi w tej nowej wersji regulacji o to, by komisje dyscyplinarne działały bardziej skutecznie, tylko czyni to pod wpływem konieczności dostosowania przepisów wykonawczych do obecnych regulacji ustawy Karta Nauczyciela.\nPojawiają się jednak pierwsze opinie na temat projektu rozporządzenia. Na portalu eduinfo prawnik z KUL stwierdza m.in.:, że MEN (…) rozszerza grupę nauczycieli podległych odpowiedzialności przed komisjami o nauczycieli szkół niepublicznych. To dobrze, bo wprawdzie nie korzystają oni z wielu dobrodziejstw owej Karty, ale za to można będzie – w przypadkach nagannych – skierować przeciwko nim pozew. Szkoda, że nie uwzględnia się w tym projekcie poszerzenia podmiotów o właścicieli szkół niepublicznych, gdyż w istocie to ich nieodpowiedzialna polityka kadrowa niektórych spośród nich powoduje niegodne postawy nauczycieli, którzy nagle, ni stąd ni zowąd, w ciągu trwającego semestru oświadczają, że już następnego dnia nie przyjdą do pracy. Prawdopodobnie na skutek jakiegoś konfliktu czy sporu z właścicielem takiej niepublicznej szkoły, ale dlaczego mają z tego powodu tracić na tym dzieci-uczniowie? Inna rzecz, że w szkolnictwie niepublicznym rodzice mogą skierować sprawę przeciwko takiemu właścicielowi z powództwa cywilnego, więc może i nie są im potrzebne komisje dyscyplinarne.\nPonoć (…) Przepisy projektu nie przewidują również możliwości wnoszenia rewizji od prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Wynika to z przepisów Karty Nauczyciela, która taką ewentualność wykluczyła. Jeśli tak, to może trzeba też zmienić Kartę, aniżeli poprzestawać na konstatacji, że niczego się z tym więcej zrobić już nie da? Projekt rozporządzenia określa, że obwinionym staje się nauczyciel (…) z chwilą doręczenia mu postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.\nJak stwierdza komentujący ten projekt prawnik KUL dr Adam Balicki - Projekt rozporządzenia dopuszcza przesłuchanie świadka, który nie ukończył 15 lat w przypadku, gdy jego zeznania mogą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Będzie to możliwe w obecności psychologa lub rodzica, ewentualnie prawnego opiekuna. Przesłuchanie takie może odbyć się tylko raz, chyba, że wyjdą na jaw okoliczności, których wyjaśnienie wymaga ponownego przesłuchania. Pojawia się w związku z tym pytanie, skąd będzie wiadomo, czy zeznania pokrzywdzonego ucznia mogą mieć istotne znaczenie dla toczącego się postępowania, skoro nie musi on być w swojej sprawie przesłuchany?\nSprawa jest poważana, toteż głos zabrał w niej ZNP. Już na samym wstępie Prezes ZNP punktuje MEN za brak wydania znowelizowanego aktu wykonawczego po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wydane bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego utraciły swoją moc i zapanował stan ANOMII, czyli bezprawia.\nOdnosząc się do treści projektu rozporządzenia uważa między innymi, że:\n1) Treść § 5 ust. 2 należy uzupełnić dookreślające przesłanki wyłączenia jawności rozprawy. W szczególności należy wskazać jako podstawę: zakłócenie spokoju publicznego, obrazę dobrych obyczajów, naruszenie ważnego interesu prywatnego. W obecnym brzmieniu przepis nie wskazuje przyczyn wyłączenia jawności rozprawy w sposób wystarczający.\n2) Treść § 18 ust. 1 projektu rozporządzenia należy przeredagować w celu wskazania czyje zażalenie lub odwołanie podlega zatwierdzeniu przez organ, który wyznaczył rzecznika dyscyplinarnego w sprawie. Ponadto należy wskazać od jakiego rodzaju spraw wnoszone są te zażalenia lub odwołania.\n3) Regulacja zawarta w treści § 21 ust. 12 projektu rozporządzenia nie jest prawidłowa. Zasada notoryjności powinna dotyczyć wyłącznie spraw karnych, prawomocnie skazujących obwinionego nauczyciela, ponieważ tylko takie potwierdzają jego winę. Jedynie prawomocne stwierdzenie winy nauczyciela w postępowaniu sądowym powinno stanowić podstawę zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego w dyscyplinarnym postępowaniu wyjaśniającym.\nToczące się postępowania karne przeciwko obwinionemu w żadnym stopniu nie przesądzają jeszcze o winie nauczyciela. W związku z tym nie można z charakteru zarzutów z karnego postępowania przygotowawczego wywodzić apriorycznie tezy o winie nauczyciela i braku konieczności przeprowadzania postępowania dowodowego na tę okoliczność.\n4) Treść § 30 projektu rozporządzenia powinna zostać zmieniona w kierunku ustanowienia ogólnego prawa dostępu do akt dla stron postępowania. Nie można ograniczać tego prawa tylko do czasu rozpoczęcia rozprawy, ponieważ prawo to powinno przysługiwać stronom przez całe postępowanie. Podstawowym problemem jest brak możliwości dokonania kopii dokumentów zgromadzonych dotychczas w postępowaniu dyscyplinarnym.\nOczywiście odmowa skopiowania tych dokumentów jest bezprawna, gdyż ze względu np. na obszerność akt, przy jednoczesnym szybkim wyznaczeniu terminu rozprawy, występuje przesłanka braku możliwości należytego i starannego przygotowania skutecznej obrony – a więc naruszenie samego prawa do obrony, które przysługuje obwinionemu. W związku z tym treść § 30 projektu rozporządzenia powinna zostać rozszerzona także o wskazanie, że obwiniony i jego obrońca ma prawo do sporządzania wypisów, odpisów, notatek i kserokopii akt sprawy.\nCi rodzice, którzy już mają doświadczenie w dociekaniu sprawiedliwości, jak opisywany przeze mnie w blogu przypadek ojca Alana – ucznia renomowanego LO w Warszawie, który opuścił je w wyniku szykan ze strony kilku nauczycieli, by kontynuować edukację w niepublicznej szkole, wskazują na dużo poważniejsze niedociągnięcia w redakcji omawianego tu rozporządzenia.\nOtóż pan Witold Szwajkowski pisze, co następuje:\nRozporządzenie bardzo szczegółowo reguluje wiele kwestii związanych z samym postępowaniem dyscyplinarnym i odwoławczym przed komisjami dyscyplinarnymi, jak tryb i zasady pracy komisji, terminy, dostęp do dokumentacji czy sposób przesłuchiwania uczniów. Należy jednak zauważyć, że postępowanie dyscyplinarne nie może się w ogóle rozpocząć, jeżeli do komisji dyscyplinarnej nie wpłynie wniosek rzecznika dyscyplinarnego o jego wszczęcie. Niestety, ta część rozporządzenia, która dotyczy tego, co warunkuje złożenie takiego wniosku, zawiera poważną lukę prawną. Zarówno stare, jak i nowe rozporządzenie zawiera w paragrafie 21 ust. 1 zapis:\n„Organ, przy którym działa komisja, po otrzymaniu wiadomości o uchybieniu godności zawodu lub obowiązkom nauczyciela, albo o toczącym się przeciw niemu lub zakończonym postępowaniu karnym, niezwłocznie poleca rzecznikowi dyscyplinarnemu przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego”.\nDruga część tego zdania nie budzi wątpliwości. Wydaje się oczywiste, że nauczyciel, który narusza prawo, jednocześnie narusza godność zawodu nauczyciela. Jak jednak należy interpretować pierwszą część tego zdania? Co to znaczy „po otrzymaniu wiadomości o uchybieniu godności zawodu lub obowiązkom nauczyciela…” ? Kto jest uprawniony do przekazania takiej wiadomości? W jakiej formie powinna być przekazana? Kto i na podstawie jakich kryteriów ma zdecydować, czy jest to wiadomość o uchybieniu godności zawodu lub obowiązkom nauczyciela? Dlaczego użyto tak enigmatycznego sformułowania? Dlaczego nie można było użyć sformułowania, np. „ …po otrzymaniu pisemnej i podpisanej skargi na postępowanie nauczyciela…”?\nZgodnie z paragrafem 2 ust. 1 nowego rozporządzenia „Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli właściwe są komisje dyscyplinarne…”. Zgodnie zaś z paragrafem 4 ust. 1 pkt. 2 tylko komisja może orzec, że czyn nauczyciela zawiera znamiona uchybienia godności lub obowiązkom nauczyciela, a zgodnie z paragrafem 23 ust. 1, to dopiero rzecznik dyscyplinarny, do którego sprawa powinna trafić, może ocenić czy „dowody zgromadzone w postępowaniu wyjaśniającym uprawdopodobnią uchybienie godności zawodu lub obowiązkom nauczyciela”.\nNa jakiej więc podstawie organ, np. wojewoda, ma zdecydować czy właśnie otrzymał „wiadomość o uchybieniu godności zawodu lub obowiązkom nauczyciela”? Czy to tylko niezręczne sformułowanie, czy sposób na umożliwienie „organowi” niepodejmowania żadnych działań i niekierowania skargi na nauczyciela do rzecznika dyscyplinarnego, jeżeli z jakiegoś powodu uzna takie działanie za niewskazane, niewygodne lub zagrażające czyimś interesom?\nZ dużym prawdopodobieństwem można bowiem przyjąć, że np. przeciętny rodzic składający skargę na działanie nauczyciela, nie użyje w niej\nsformułowania „uchybienie godności zawodu nauczyciela”, tym bardziej go nie uzasadni, tylko opisze konkretną sytuację jakiej doświadczyło jego dziecko, którą uznał za nieprawidłową i wymagającą interwencji. Wojewoda, który nie podejmie żadnego działania w sprawie skargi będzie mógł się wtedy tłumaczyć, że nie „otrzymał informacji”, która zobowiązuje go do skierowania sprawy do rzecznika. Czy nie chodzi więc o celowe stworzenie luki prawnej pozwalającej na oddalanie skarg na nauczycieli, bez ich rozpatrywania i niekierowanie ich do rzecznika dyscyplinarnego? Czy dostępne są gdzieś informacje, jak wielu skarżących, po złożeniu jednej bezskutecznej skargi do wojewody, nie podejmie już żadnych innych działań nie wierząc w ich celowość?\nSprawa warta jest zbadania, ponieważ dotyczy bezpieczeństwa wszystkich dzieci w wieku szkolnym. Czy cytowany wcześniej zapis nie stanowi więc zachęty dla wojewodów do nierozpatrywania lub odwlekania rozpatrywania skarg na nauczycieli, a przynajmniej przyzwoleniem ministerstwa na taką politykę?\nKolejną przesłanką uzasadniającą powyższą wątpliwość jest pozorna zmiana, którą wprowadza projekt nowego rozporządzenia. Jest nią możliwość zaskarżenia decyzji rzecznika dyscyplinarnego o umorzeniu postępowania wyjaśniającego. W uzasadnieniu MEN na str. 3 można przeczytać:\n„Ponadto w projekcie rozporządzenia uwzględnione zostały postulaty Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące konieczności uregulowania uczestnictwa uczniów w postępowaniu oraz wprowadzenia środka odwoławczego od postanowienia rzecznika dyscyplinarnego o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.”\nDalej, na stronie 6 czytamy:\n„Na skutek zgłoszonych postulatów wprowadzono również możliwość zaskarżenia postanowienia rzecznika dyscyplinarnego o umorzeniu postępowania wyjaśniającego. Zażalenie do komisji pierwszej instancji na niniejsze postanowienie będzie przysługiwało wszystkim uczestnikom postępowania wyjaśniającego. Powyższe rozwiązanie powinno zapewnić rzetelność prowadzonego postępowania wyjaśniającego i wyeliminować przypadki nieuzasadnionego jego umorzenia.\nObecnie w sytuacji, gdy postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego jest sprzeczne ze stanem faktycznym i niczym nie uzasadnione, nie ma możliwości jego wzruszenia.” Trzeba przyznać, że uzasadnienie brzmi bardzo przekonywująco. Wygląda na to, że MEN wyszło naprzeciw słusznym postulatom, ale jest to iluzja. Wystarczy przeczytać paragraf 24 projektu rozporządzenia, żeby dowiedzieć się, że zażalenie takie przysługuje tylko: osobie, której dotyczy postępowanie, dyrektorowi szkoły, w której osoba ta jest zatrudniona oraz organowi prowadzącemu szkołę.\nZapis ten razi brakiem logiki. Jaki bowiem interes ma obwiniony nauczyciel, żeby zaskarżać decyzję rzecznika o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wobec siebie? Kiedy zaskarżeniem decyzji o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wobec swojego nauczyciela może być zainteresowany dyrektor szkoły? Czy nie tylko wtedy, jeżeli sam skierował skargę na nauczyciela szukając pretekstu do jego zwolnienia, a nie chciał lub nie mógł wykorzystać innych środków, którymi dysponuje w celu jego zdyscyplinowania? Jeżeli to nie dyrektor był autorem skargi, to z dużym prawdopodobieństwem można domniemywać, że obwiniony nauczyciel działał za jego czynnym lub biernym przyzwoleniem.\nTo samo dotyczy organu prowadzącego szkołę. Jaki sens ma zaskarżanie decyzji o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wobec dyrektora przez organ, który może po prostu go zwolnić? Postępowanie dyscyplinarne kosztuje i to dużo, a finansowane jest wyłącznie z pieniędzy podatników! Czy takie ograniczenie kręgu osób uprawnionych do zaskarżenia decyzji o umorzeniu postępowania wyjaśniającego nie jest wskazówką dla rzecznika, co do kierunku polityki resortu w tym względzie? Czy nie będzie rodziło poczucia bezkarności wśród tych nauczycieli, którzy mają tendencję do naruszania prawa?\nPowyższe wątpliwości prowadzą wprost do pytania, jaki jest sens i cel prawidłowego systemu odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli? Czy nie jest nim możliwość dyscyplinowania, a w skrajnych przypadkach eliminowania z tego środowiska ludzi nie rozumiejących misji i naruszających godność zawodu nauczyciela? Jeżeli jest, to czy działanie takie nie jest w pierwszej kolejności zadaniem dyrektorów szkół, nadzoru pedagogicznego i właśnie organów prowadzących szkołę? Jeżeli jest, to czy system odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli nie powinien być z założenia mechanizmem używanym dopiero wtedy, kiedy wymienione wyżej organy dopuszczą, lub co gorsza, zaakceptują naruszanie godności zawodu przez nauczyciela, w tym łamanie przez niego prawa?\nWydaje się, że tak, skoro MEN uznało w nowym projekcie za celowe fizyczne, a nie tylko formalno-prawne, oddzielenie rzecznika dyscyplinarnego od struktury nadzoru pedagogicznego, czyli kuratorium, o czym będzie dalej. Kto więc może być naprawdę zainteresowany wykorzystaniem systemu odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli? Są dwa takie środowiska: uczniowie i rodzice uczniów, wobec których nauczyciele dopuszczają się łamania prawa lub czynów naruszających godność ich zawodu, oraz nauczyciele kierujący się poczuciem odpowiedzialności za swoje środowisko i jego społeczną ocenę, którzy chcieliby wyeliminować ze swojego grona osoby, które to środowisko kompromitują.\nNiestety, ani jedni, ani drudzy nie mają i nie będą mieli prawa do zaskarżenia decyzji o umorzeniu postępowania wyjaśniającego przez rzecznika. Ponadto, w myśl zarówno starego, jak i nowego rozporządzenia, jeżeli ktoś z tych dwóch grup złoży do wojewody skargę na postępowanie nauczyciela, to nie jest nawet uprawniony do otrzymania informacji o fakcie jego umorzenia, nie mówiąc już o uzasadnieniu. Zgodnie z cytowanym wyżej paragrafem 24, postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego rzecznik przesyła osobom i organom, które zostały powiadomione o jego wszczęciu, a w myśl paragrafu 21 pkt. 2 są to: osoba obwiniona, dyrektor szkoły, organ prowadzący szkołę i organ, przy którym działa komisja.\nMazowiecki Kurator Oświaty w piśmie do rodzica, który złożył skargę do wojewody na działanie dyrektora szkoły napisał:\n„Wyjaśniam, że z chwilą wniesienia przez skarżącego wniosku o wszczęcie postępowania wobec nauczyciela i podjęcia decyzji przez organ, Rzecznik Dyscyplinarny wszczął postępowanie wyjaśniające i stroną w sprawie stał się oskarżony nauczyciel i rzecznik.\nPrzypominam, że podczas spotkania z Panem, a następnie w rozmowie telefonicznej Rzecznik Dyscyplinarny udzielił wyjaśnień na postawione w tym temacie pytania odnośnie procedury postępowania wyjaśniającego. Zwracam uwagę, że pismo skierowane do Rzecznika przez Pana nie jest skargą, tylko wnioskiem o wszczęcie postępowania wyjaśniającego na podstawie przepisów Karta Nauczyciela.\nZatem informuję, że nie jest Pan stroną w postępowaniu. Z tego względu nie przysługuje Panu prawo do uzyskania informacji o sprawie, o których mowa w § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego (Dz. U. z 1998r. Nr 15, poz. 64 z późn. zm.).” (Zachowano dosłowne brzmienie cytatu).\nKurator zajmujący stanowisko w imieniu wojewody, czyli organu, przy których działa rzecznik (!) zauważył, że skarżący faktycznie nie jest stroną w postępowaniu wyjaśniającym, prowadzonym przez rzecznika, ale nie zauważył już, że – w myśl kodeksu postępowania administracyjnego – skarżący nie przestał być stroną w sprawie swojej skargi wniesionej do wojewody i nikt go tego statusu nie może pozbawić. Prawo do informacji o sposobie jej załatwienia zapewnia mu kodeks postępowania administracyjnego, a rozporządzenie MEN nic do tego nie ma.\nInterpretacja kuratora została zaakceptowana przez MEN, a więc należy ją przyjąć za obowiązującą w resorcie wykładnię. Nowe rozporządzenie niczego w tej kwestii nie zmienia, a więc ani rodzic, wobec dziecka którego nauczyciel zachował się w sposób niewłaściwy, ani nauczyciel, któremu zależy na tym, żeby jego koledzy nie naruszali godności zawodu nauczyciela, nie tylko nie będą mogli zaskarżyć decyzji o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wszczętego w wyniku ich skargi, ponieważ nie będą znali uzasadnienia tej decyzji, ale nawet się o tej decyzji nie dowiedzą. Czy nie o to właśnie chodziło, żeby stworzyć wrażenie możliwości zaskarżenia decyzji o umorzeniu postępowania wyjaśniającego, ale żeby faktycznie decyzje takie pozostawały nadal poza wszelką społeczną kontrolą?\nOczywiście, zapis ten nie powstrzyma zdeterminowanych rodziców krzywdzonych dzieci przed składaniem skarg, ale trudno wyobrazić sobie nauczyciela, który w takiej sytuacji podjąłby ryzyko wystąpienia „przeciwko swoim kolegom” w imię zdyscyplinowania tych, którzy zachowują się nagannie i niegodnie. Czy nie doszło więc do zablokowanie mechanizmu samooczyszczania się środowiska nauczycielskiego z nauczycieli, którzy je kompromitują?\nZ logiką wyżej omawianych zapisów współgra kolejna zmiana dotycząca samego rzecznika dyscyplinarnego, do którego należy m.in. przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i podjęcie decyzji czy postępowanie umorzyć, czy złożyć wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec obwinionego nauczyciela. W myśl obecnego rozporządzenia, rzecznik dyscyplinarny dla komisji dyscyplinarnej dla nauczycieli, działającej przy wojewodzie, powoływany był przez wojewodę jako jego organ, ale spośród pracowników kuratorium. Intencja takiej regulacji wydaje się czytelna. Chodziło o to, żeby rzecznik miał odpowiednie przygotowanie merytoryczne i doświadczenie, aby móc podejmować decyzje w sprawach związanych z interpretacją zachowań nauczycieli.\nWadą takiego rozwiązania było to, że osoba pełniąca funkcję rzecznika dyscyplinarnego, jako rzecznik podlegała wojewodzie, a jako pracownik kuratorium – kuratorowi, co w pewnych okolicznościach mogło powodować konflikt interesów i związany z nim dyskomfort przy podejmowaniu decyzji. W myśl proponowanego rozwiązania, rzecznik dyscyplinarny przy wojewodzie oraz jego zastępcy będą powoływani spośród pracowników urzędu wojewódzkiego, spełniających kryteria określone w rozporządzeniu. Oddzielenie funkcji rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców od kuratorium i zlikwidowanie sytuacji, w której rzecznik ma dwóch szefów, teoretycznie może i powinno poprawić komfort jego pracy i ułatwić podejmowanie obiektywnych decyzji, ale do rozstrzygnięcia pozostają bardzo ważne kwestie organizacyjne.\nWejście w życie rozporządzenia może wiązać się z koniecznością zatrudnienia przez urzędy wojewódzkie odpowiedniej ilości nowych, odpowiednio wykwalifikowanych urzędników. Trudno ocenić jakie będą skutki organizacyjne takiej decyzji, gdyż np. zarządzeniem z dn. 26 lutego 2010 r. Wojewoda Mazowiecki ustanowił dwudziestu jeden (!) zastępców rzecznika dyscyplinarnego, którzy pełnili jednocześnie funkcje starszych wizytatorów lub wizytatorów w kuratorium. Taka ilość zastępców, nawet wykonujących tę funkcję w ograniczonym zakresie, świadczy o tym, że w urzędach wojewódzkich trzeba będzie utworzyć kilka dodatkowych etatów dla rzeczników i ich zastępców.\nSkąd wezmą się chętni do pełnienia niewdzięcznej funkcji rzecznika i jego zastępców na pełen etat, skoro – zgodnie z zapisem rozporządzenia – organ może w każdej chwili rzecznika odwołać? Wcześniej, odwołany rzecznik miał zapewnioną posadę w kuratorium, którego był pracownikiem, a gdzie znajdzie pracę teraz, jeżeli jego decyzje nie spodobają się organowi? Czy wojewoda zatrudni na innym stanowisku w urzędzie wojewódzkim rzecznika, którego decyzje mu się nie podobały do tego stopnia, że musiał go odwołać? Czy nie jest to więc nowe narzędzie wywierania skutecznego nacisku przez organ na decyzje rzecznika? Co prawda zarówno poprzednie, jak i nowe rozporządzenie przewiduje, że każda decyzja rzecznika musi być zatwierdzona przez organ, ale zwykle organom wygodniej jest zatwierdzać takie decyzje, z którymi się zgadzają.\nPowyższe wątpliwości wskazują na możliwość celowego konstruowania regulacji prawnych dotyczących systemu odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli, tak aby pozwalały na jego wybiórcze i uznaniowe stosowanie oraz możliwość pozamerytorycznej ingerencji w ten proces.\n(Źródła: Projekt rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego; http://www.eduinfo.pl/art/kontrowersyjny-projekt-rozporzadzenia-w-sprawie-komisji-dyscyplinarnych/4419/21; http://www.znp.edu.pl/element/860/Proj._rozp._MEN_w_sprawie_komisji_dyscyplinarnych_dla_nauczycieli_i_trybu_postepowania_dyscyplinarnego_10.02.11)\no maja 18, 2011 7 komentarzy:\nEtykiety: etyka na co dzień, Oświata, Pedagogika, polityka, wychowanie\nNieudolna krytyka pedagogiki\nDo krytyki pedagogiki jako nauki włączają się dzisiaj młodzi, ale jak się okazuje niekompetentni filozofowie, którzy – nie znając współczesnych dokonań pedagogów – wykazują „słabość” pedagogiki jako nauki praktycznej. Powołują się przy tym, nie wiedzieć dlaczego, na tezy Tadeusza Lewowickiego, który akurat bardzo dobrze zna dorobek tej nauki, jak i w naturalny sposób dopełnia go o studia krytyczne. (A. Salamucha, 2010, s. 134).\nOto przedstawicielka filozofii młodego pokolenia - Agnieszka Salamucha z KUL w Lublinie, w ślad za swoim opiekunem naukowym Andrzejem Bronkiem, kieruje zarzut przeciwko pedagogice jako nauce, że jest ona w zbyt małym stopniu teoretyczna, a w zbyt dużym zajmuje się aplikowaniem praktycznych umiejętności do sytuacji wychowawczych. Jej praktyczny charakter jest dla niej czymś nagannym, choć - sama sobie przecząc – stwierdza zarazem: Współcześnie odróżnienie nauk tzw. teoretycznych od praktycznych nie jest ani ostre, ani samozrozumiałe. Poza tym trudno wskazać takie nauki, gdzie nie prowadzi się badan teoretycznych.(tamże, s. 136) Odium nienaukowości pedagogiki bierze się w jej przekonaniu stąd, że na podstawie wypowiedzi pedagogów trudno jest się jej domyśleć, w jakim znaczeniu posługują się oni terminem wychowanie.\nO utracie dominacji pedagogów w przestrzeni publicznej, w tym właśnie praktycznej, jaką staje się zagospodarowanie sfery wiedzy potocznej typu folk psychology przez psychologów, a nie refleksyjnych pedagogów czy teoretyków wychowania, mają świadczyć liczne poradniki na temat wychowania i programy medialne, których autorami są psychologowie, neurolodzy, tylko nie pedagodzy. Autorka tych opinii wprowadza przy tym w błąd czytelników, wzmacniając swoje – niczym zresztą nie poparte – przekonanie, że nawet telewizyjna „superniania” - Dorota Zawadzka jest psychologiem. Nie wie, że z pierwszego wykształcenia jest ona także pedagogiem.\nPoziom demagogii, a nie sztuki prowadzenia rzetelnych analiz naukowych stanu rozwoju pedagogiki, odsłania A. Salamucha w dalszej części swojej krytyki nauki, której przedstawiciele ponoć nie są w stanie zgodzić się ze sobą co do tego, które z pedagogicznych doktryn można nazwać teoriami, a które nie. (tamże, s. 137). Co gorsza, mamy tu do czynienia z manipulacją tekstem z wstępu do książki, której krytykująca nie przeczytała. Podaje bowiem nie tylko niewłaściwy jej tytuł i datę wydania, ale także przypisuje autorowi to, czego on nie napisał. Stwierdza bowiem, że przywołany przez nią pedagog niemiecki (…) postuluje wręcz stworzenie kategorii (pseudo) „teorii” pedagogicznych („nie maja statusu koncepcji teoretycznej w nauce o wychowaniu”), do których zalicza m.in. pedagogikę Montessori, Freineta, pedagogikę antyautorytarną i antypedagogikę. (tamże, s. 137)\nOtóż Krüger nie tylko nie postuluje, ale i nie przedstawia tego, co mogłoby – w jego mniemaniu – podważać naukowość pedagogiki jako nauki. Wydany (z mojej zresztą inicjatywy) w Polsce przekład podręcznika tego niemieckiego pedagoga jest właśnie jednym z wielu przykładów na to, jak znakomicie rozwinęła się pedagogika jako nauka teoretyczna, a nawet metateoretyczna, o której on sam pisze następująco: Niejeden czytelnik może się wystraszyć i postawić pytanie, dlaczego ma się zajmować teoriami pedagogicznymi czy jeszcze bardziej skomplikowanie brzmiącą teorią nauki. Teoria nauki jako teoria o teoriach nauk o wychowaniu zajmuje się rożnymi szkołami i stanowiskami tej dyscypliny. Krótko mówiąc, chodzi o leżące u podłoża wzorce naukowego myślenia i działania. (H.-H. Krüger, 2005, s. 10)\nWczytując się w filozoficzną pseudokrytykę pedagogiki jako nauki w wydaniu A. Salamuchy, należy jeszcze odnieść się do powtarzanych przez nią za A. Bronkiem zarzutów, jakoby ta dyscyplina wiedzy była (…) pokrewna medycynie, która w niewielkim stopniu zajmuje się człowiekiem zdrowym. Lekarz zainteresowany jest raczej anomaliami i odchyleniami od normy w funkcjonowaniu ludzkiego organizmu. Podobnie pedagog-naukowiec byłby bardziej zainteresowany tym, co w procesie wychowania jest odchyleniami od normy, niż tym, co w nim prawidłowe. „Teoretyczna” wiedza pedagogiczna byłaby wartościowa wtedy, kiedy przyczyniałaby się do wyeliminowania nieskutecznych sposobów wychowania.(A. Salamucha, 2010, s. 138)\nKrytykując owa filozofka nie wie, że w naukach pedagogicznych odchyleniami od normy zajmuje się pedagogika specjalna, zaś pedagogika skupia się na tym, co jest i powinno być normalne, zdrowe, właściwe w procesie rozwoju osób poddawanych wpływom pedagogicznym. Stawia wreszcie nonsensowne pytanie: Czy w imię obrony swojej naukowości pedagogika powinna zrezygnować z normatywności? I odpowiada na te kwestię, bez odniesienia do jakiejkolwiek rozprawy pedagogicznej, która miałaby być egzemplifikacją słuszności formułowanych przeciwko pedagogice zarzutom, w następujące sposób: (…) Zarzut – jak sądzę – wymierzony jest nie przeciw samym ocenom i normom, ale przeciw bezkrytycznemu podporządkowywaniu się pedagogiki różnego typu ideologiom, na podstawie których wyznacza się cele wychowania, konstruuje ideał wychowania, wyznacza kryteria wartościowania metod i środków wychowania, ale również określa przedmiot i cele samej pedagogiki jako nauki oraz uzasadnia się tezy (w tym interpretuje dane empiryczne).(tamże, s. 143) Powyższy zarzut o tyle jest bezzasadny, że dotyczy monoideologicznej pedagogiki okresu PRL, a ta, o czym jako naukowiec-filozof powinna wiedzieć, dawno już nie istnieje.\nFilozofowie - Zur Sache! czyli wracajcie do bibliotek i czytajcie zanim zaczniecie cokolwiek krytykować!\nKrűger H.-H., Wprowadzenie w teorie i metody badawcze nauk o wychowaniu, przekł. Dorota Sztobryn. Wstęp i opracowanie Bogusław Śliwerski, Gdańsk: GWP 2005.\nSalamucha A., O niektórych słabościach metodologicznych pedagogiki, [w:] Metodologia: Tradycja i perspektywy, red. Monika Walczak, Lublin: Wydawnictwo KUL 2010.\no maja 17, 2011 15 komentarzy:\no maja 17, 2011 2 komentarze:\no maja 14, 2011 2 komentarze:


Pojedź na wyjazd z Redakcją WTM i pomóż Wiktorowi! - WidzewToMy - Oficjalny portal kibiców Widzewa Łódź\nPojedź na wyjazd z Redakcją WTM i pomóż Wiktorowi!\n30 grudnia 2019, 08:50 | Autor: Kamil\nTak jak już pisaliśmy, włączyliśmy się w pomoc walczącemu z nowotworem złośliwym Wiktorowi Foksowi i przekazaliśmy na ten cel kilka przedmiotów na licytację. Wczoraj rozpoczęła się jeszcze jedna aukcja – tym razem absolutnie wyjątkowa!\nPostanowiliśmy zaoferować… wyjazd na jeden z wiosennych meczów Widzewa w towarzystwie Redakcji WTM! To jedyna szansa, by na żywo podpatrzeć, jak wygląda nasza praca, czy to na trybunach, czy na murawie, a po zakończonym spotkaniu móc porozmawiać z piłkarzami i sztabem szkoleniowym.\nZwycięzcy aukcji zapewniamy transport w dwie strony, a także akredytację prasową (na trybunę prasową lub do strefy foto – w zależności od preferencji). Upoważnia ona do udziału w pomeczowej konferencji prasowej, gwarantuje też dostęp do zawodników obu zespołów.\nNiestety, z uwagi na drugoligowe realia i zdarzające się problemy z przyznaniem odpowiedniej liczby akredytacji, wybór meczu musimy ograniczyć do spotkań z Górnikiem Łęczna, Stalą Rzeszów i Pogonią Siedlce. W innych przypadkach nie jesteśmy w stanie zagwarantować wejścia na stadion.\nLicytacja rozpoczęła się wczoraj wieczorem i potrwa aż do 24 stycznia. Aktualnie cena wynosi już 550 złotych, ale jesteśmy przekonani, że jeszcze znacznie wzrośnie! Wszystkie pieniądze przekazane zostaną oczywiście Wiktorowi, który walczy z nowotworem złośliwym, a jedynym ratunkiem dla niego jest kosztowna terapia.\nWszystkie aukcje dla Wiktora prowadzone są TUTAJ. Chłopcu można pomóc także poprzez wpłatę W TYM MIEJSCU.\nTo jest niesamowite. Słowa uznania dla WTM słowa uznania dla wszystkich kibiców Widzewa. Jestem dumny że jestem jednym z Was. Tak się składa że znam historię tego chlopca ( kibica naszego Widzewa) i miałem wielką nadzieję że my kibice damy radę pomóc temu chłopcu bo on po prostu na to zasługuje. Podziwiam upór i walkę jaką prowadzi rodzina i przyjaciele tego chlopca. Teraz my kibice Widzewa pokażmy siłę. Nie pozwólmy aby choroba pokonała choroba. Jeden za wszystkich wszyscy za jednego.\nPomysl doskonaly i pole do popisu dla fanatykow-biznesmenow.\n30 grudnia 2019 10:45\nJuż 108 piłkarzy zagrało w Widzewie po reaktywacji!\nW przyszłym roku "Serce Łodzi" ugości milionowego widza!\nPoznaliśmy termin pogrzebu ŚP. Jacka Machcińskiego\nJeszcze dwa tygodnie wolnego widzewiaków\nM. Czaplarski: "Przede mną jeszcze dużo pracy"\nWTM Awards 2019 - Największe pozytywne zaskoczenie\nBudżet Łodzi na 2020 rok uchwalony. Ile dla Widzewa?\nWTM włącza się w pomoc Wiktorowi!\nWidzew idzie śladem klubów z Ekstraklasy\nGoście na Widzewie - jesień 2019


Święta to czas umilania sobie życia. Najprościej jest umilać je sobie jedzeniem, więc dużą część Świąt spędzamy przy stole. Przyrzekamy sobie umiar w jedzeniu i piciu, jednak w obliczu kuchennych zapachów i kolorowych potraw zapominamy o tym przyrzeczeniu. Dlatego warto opracować strategię wcześniej. Potem wystarczy się jej tylko trzymać.\nW okresie Świątecznym słodkości jest w bród - kupujemy dzieciom (i nie tylko) czekoladki w kształcie Mikołaja, lukrowane gwiazdki, cukierki na choinkę. Święta bez zapachu pieczonego ciasta są smutniejsze, jak więc z tego zrezygnować?\nDziś chcę się z Wami podzielić moim sposobem na słodycze w Święta. Przede wszystkim - oczywiście z nich nie rezygnuję. Piekę z przyjemnością, nawet ciasto drożdżowe i makowce. Uwielbiam również tworzyć kruche ciasteczka i pierniczki do wieszania na choinkę. Zdecydowanie pomaga mi to, że gotowaniem zajmuję się również zawodowo. Jednak nawet, jeśli jesteście bardzo zajęci, spróbujcie znaleźć czas na przygotowanie domowych słodyczy. Postaram się Was do tego zachęcić:)\nPrzespisy na świąteczne słodycze:


Już dziś wieczorem odbędzie się XII Gala MMA w Łomży - kurierwysmaz.pl\nJuż dziś wieczorem odbędzie się XII Gala MMA w Łomży\n09:29, 07.02.2020 | 4lomza.pl\nW Galerii Veneda odbyła się oficjalna ceremonia ważenia i prezentacji zawodników, którzy w piątek wieczorem w Hali Sportowej im. Olimpijczyków Polskich w Łomży będą walczyć Gala Babilon MMA. Na „promocję logotypu”, „usługę reklamową” i „umowę sponsorską” z kasy miasta Łomża i kasy dwóch miejskich spółek MPEC i MPWiK wydano niemal równe 100 tysięcy złotych.\nBędzie to 12 Gala Babilon MMA. Miłośnicy sportów walki zobaczą dziesięć pojedynków, przy czym trzy pierwsze będą półzawodowe. W dwóch z nich zmierzą się reprezentanci łomżyńskich klubów Krystian Nosek z Fight Club Łomża, który zmierzy się z Mateuszem Kubłem z Ostrołękę), oraz Patryk Wieryszko z Black Horse MMA Łomża z Krystianem Głażewskim (Białystok). Swój zawodowy debiut w zawodowych walkach MMA zaliczy natomiast Piotr Arnista. 22-letni łomżanin zmierzy się z Piotrem Markowski. Walki semi-pro zakontraktowane są na 3 rundy po 3 minuty, a walki zawodowe na 3 rundy po 5 minut. Wyjątkiem będzie walka wieczoru o pas mistrza federacji Babilon MMA w kategorii średniej. Zmierzą się w niej Paweł „Plastinho” Pawlak i Adrian „Ares” Bełeszyński. Ich walka w ośmiokątnym ringu zwanym „oktagonem” została zakontraktowana na 5 rund po 5 minut.\nPrezentację i ważenie zawodników poprowadził Krzysztof Skrzypek, który jutro ma także zapowiadać ich walki. Ważenie nadzorował Piotr Jarosz, który będzie sędzią głównym podczas wszystkich pojedynków. Transmisję w piątkowej gali MMA w Łomży przeprowadzi Polsat Sport Extra. Wejściówki na galę są jeszcze dostępne - kosztują od 120 zł do 280 zł.\nMKS RUCH żegna wieloletniego kierownika drużyny\nGrand Prix Polski International Budokai z akcentem charytatywnym\nMKS Ruchu Wysokie Mazowieckie wznawia treningi\nWygrana i porażka SPR Nowe Piekuty na turnieju rewanżowym Podlaskiej Ligi Juniorów


Crunchyroll to aplikacja powiązana z serwisem wideo o tej samej nazwie. Można dzięki niej oglądać anime, japońskie seriale i czytać mangę, często natychmiast po premierze w Japonii. Wiele odcinków seriali można obejrzeć bez logowania i za darmo, zarówno w aplikacji, jak i na stronie.\nPoprzez aplikację Deezer użytkownik korzystający z urządzania z systemem iOS może skorzystać z usługi internetowego dostępu do bazy muzycznej o takiej samej nazwie. Klient mobilny pozwala na dostęp do tej samej muzyki i ulubionych utworów z dowolnego urządzenia, a także odsłuchiwanie jej bez połączenia z Internetem przez wcześniejsze pobranie do użytku w trybie offline.\nEmpik Music to aplikacja mobilna dająca dostęp do olbrzymiej bazy utworów polskich i zagranicznych wykonawców. Umożliwia wygodne słuchanie muzyki w trybie online i offline, a także wyświetlanie tekstów piosenek.\nGfycat Loops to praktyczna aplikacja do szybkiego tworzenia GIF-ów z filmów pochodzących z różnych źródeł. Można w niej od razu nagrać materiał kamerą telefonu, wybrać gotowy film z galerii, podać odnośnik do filmu w Sieci albo zarejestrować akcje na ekranie smartfonu. Aplikacja wykorzystuje system przetwarzania filmów na GIF-y z serwisu Gfycat i łączy się z tamtejszym kontem.\nOficjalna aplikacja Google do oglądania i pobierania filmów zakupionych w sklepie Google Play. Dzięki niej materiały możemy oglądać na telefonie, tablecie, a także z wykorzystaniem Chromecasta.\nGoogle Spotlight Stories pozwala w nietypowy i interaktywny sposób podejść do oglądania animacji. Dzięki specjalnie przygotowanym filmom i aplikacji, możemy stać się aktywnym świadkiem przedstawianych wydarzeń .\nZ aplikacji HBO GO mogą korzystać abonenci posiadający pakiet HBO i HBO GO (dostępny w ofertach operatorów telewizji satelitarnej). Bibliotekę wideo tworzą filmy i seriale z oferty HBO. W najnowszej wersji dodano możliwość pobierania seriali i filmów i oglądania ich offline\nAplikacja IDAGIO to klient usługi muzycznej skupionej na dostarczaniu muzyki poważnej. Tym, co ma odróżniać ją od konkurencji, są przede wszystkim rozbudowane funkcje szukania wybranych dzieł oraz bogaty zbiór plików muzycznych w bezstratnym formacie FLAC. Co więcej, otrzymujemy również dostęp do tworzonych przez ekspertów playlist.\nIGTV to aplikacja serwisu wideo prowadzonego przez Instagram. Można na nim oglądać i umieszczać filmy mające nawet godzinę długości. Co ciekawe, są to filmy pionowe, przygotowane zarówno przez użytkowników, jak i większe wydawnictwa.\niMovie to bardzo dobra, amatorska aplikacja do montażu filmów. iMovie wykorzystuje gesty na ekranie dotykowym i 3D Touch. Dzięki temu operacje są intuicyjne i łatwe, mimo że praca odbywa się na urządzeniu mobilnym.\nInShot to prosty w obsłudze edytor filmów i zdjęć. W przypadku wideo narzędzie radzi sobie z obsługą plików w wysokiej rozdzielczości (1080p).\nipla to aplikacja dająca bezpośredni dostęp do zasobów jednego z największych polskich serwisów z telewizją internetową i wypożyczalnią wideo na życzenie. Oferuje dostęp zarówno do darmowych materiałów, nawet dla osób niezalogowanych, jak i do płatnych treści.\nJQBX to niewielka aplikacja umożliwiająca słuchanie muzyki w czasie rzeczywistym ze znajomymi z całego świata. Bazuje ona na koncie w usłudze Spotify i wymaga subskrypcji Premium. Twórcy udostępnili wersja dla urządzeń z Androidem i iOS-em.


Meble Poro | Meblowy sklep internetowy Modeca\nMeble Poro – minimalizm w myśl filozofii hygge\nMeble Poro to kolekcja, która zachwyca wizualnie, ale jednocześnie jest niezwykle funkcjonalna. Zatem to najlepszy wybór dla osób, które zawsze wybierają to co najlepsze.\nPoro to meble, które zachwycają swoją estetyką. Geometryczne, proste moduły zostały posadowione na lekkich i linearnych nóżkach, co dodaje lekkości i jednocześnie nie przytłacza nawet wnętrza o niewielkiej kubaturze. Warto także zwrócić uwagę na połączenie kolorystyczne dębu riviera z klasyczną biel co zapewnia pomieszczeniu harmonię w myśl filozofii hygge. Lekka forma i stylowe wybarwienie to nie wszystkie zalety. Otóż ta linia katalogowa jest także maksymalnie funkcjonalna i wygodna w użytkowaniu. Warto zdecydować się zarówno na pojemne komody, ale także witryny, szafki RTV, szafy, a nawet ławy czy półki wiszące. Dzięki tym meblom można urządzić salon czy inny pokój o reprezentacyjnym charakterze od A do Z. Połączenie estetyki i wysokiej jakości materiałów nadaje meblom klasycznego charakteru i zapewnia możliwość użytkowania przez lata.\nPółka 107cm Poro P05\nSzafka RTV 107 Poro P06\nSzafka RTV 160 Poro P07 na nóżkach


bronde - wszystko na temat bronde w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : bronde (3)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia bronde. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku bronde) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem bronde posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania bronde jesteśmy w stanie zaprezentować Ci bronde materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Sobota 27.08.2016 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Czwartek 30.06.2016. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania bronde ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu bronde.


Człowiek – to nie brzmi dumnie\nJest końcówka XX w., ludzkość staje przed pytaniem, czy komputery poradzą sobie ze zmianą roku 1999 na 2000, świat nabiera tempa za sprawą rozwijającego się internetu. Jonathan Nolan jest tuż po dwudziestce, studiuje filologię angielską na Georgetown University w Waszyngtonie. Zastanawia się, czy jeśli komputery nie poradzą sobie z wyzwaniem, „stracą pamięć” i przestaną rejestrować dane. Ta refleksja jest na tyle silna, że zaczyna pisać opowiadanie. Bohaterem jest Leonard Shelby, którego żona została brutalnie zgwałcona i zamordowana. On sam był świadkiem tych zdarzeń, ale pobity nie mógł powstrzymać oprawcy. W wyniku obrażeń cierpi na amnezję anterogradę – zaburzenie polegające na niemożności „nabywania” nowych wspomnień. Pamięta jedynie to, co wydarzyło się przed incydentem, ale imperatyw zemsty jest w nim tak silny, że wie tylko, iż musi dopaść sprawcę. Aby nie zapomnieć nowych informacji, tatuuje je sobie na ciele.


Kapusta Ula - jedna z najplenniejszych późnych odmian mieszańcowych - Rynek Rolny\nHome | Warzywnictwo | Kapusta | Kapusta Ula - jedna z najplenniejszych późnych odmian mieszańcowych\n408 odsłon 0 komentarzy\nOceń artykuł! 2325\nDoskonała w smaku, plenna i dobrze przechowująca się odmiana – taka jest kapusta Ula. Jeśli zależy nam na dość dużych, zwięzłych, smacznych i odpornych na pękanie główkach pomyślmy właśnie o niej.\nKapusta Ula to jedna z plenniejszych późnych (okres wegetacji trwa ok. 135-140 dni), mieszańcowych odmian kapusty głowiastej białej. Zawiązuje średniej wielkości, kulistego lub lekko spłaszczonego kształtu, zwięzłe główki złożone ze średnich, ciemnozielonych liści pokrytych silnym nalotem woskowym. Główki te mogą osiągać masę dochodzącą do 2,5-3,0 kg, ponadto wykazują wysoką odporność na pękanie. Wewnętrzny głąb tej kapusty jest średniej długości, z kolei okrywowy liść dokładnie zachodzi na główkę.\nUla przeznaczona jest do uprawy polowej – młode rośliny wyprodukowane na rozsadniku (siew w kwietniu) wysadzamy w maju lub czerwcu do gruntu w rozstawie 60-67 x 50-60 cm. Przy takiej rozstawie i zapewnieniu odpowiednich warunków uprawowych możemy spodziewać się plonu w wysokości ok. 80 ton z 1 hektara. Zbiór kapusty Ula przeprowadzamy we wrześniu lub w październiku.\nOdmiana ta najlepiej rośnie na lżejszych, umiarkowanie wilgotnych, próchnicznych glebach zasobnych w składniki pokarmowe. Najlepsze będzie słoneczne stanowisko (to światłolubne warzywo), osłonięte od wiatru i odchwaszczone.\nOdmianę Ula możemy długo przechowywać, bo aż do połowy marca – nie straci na wartości, główki nadal pozostaną żywo-zielonej barwy. Ze względu na przyjemny smak możemy ją przeznaczyć zarówno do bezpośredniego spożycia, jak i do kwaszenia.\nKapusta biała głowiasta Uprawa kapusty Odmiany kapusty Kapusta odmiany Ula Kapusta Ula - opis Kapusta Ula - uprawa Kapusta Ula - zastosowanie\n21871 , 7 , 0


Restauracja – Małopolskie – lokal i biuro | Gumtree\n"restauracja" w lokal i biuro w Małopolskie\nlokal i biuro268\nFiltry powiadomienia:lokal i biuro w Małopolskie (Hasło: "restauracja")\nEnglish version below. Na sprzedaż przestronne lokal położony w samym sercu Krakowa przy ulicy św Gertrudy LOKALIZACJA: Oferowany lokal znajduje się nieopodal Rynku Głównego w Krakowie. Jest to idealna lokalizacja dla osób, które chciałyby zamieszkać w sercu Starego Miasta. W pobliżu znajdziemy tu wszelkiego rodzaju lokale usługowe, sklepy, restauracje, Galeria Krakowska. Doskonałą komunikac ......\nKraków – Stare Grzegórzki – ul. Chodkiewicza - 34 m2\nKraków – Stare Grzegórzki – ul. Chodkiewicza - 34 m2Nieruchomość: Proponujemy Państwu do wynajęcia lokal o powierzchni 34 m2, położony na parterze. Nieruchomość składa się z dwóch pomieszczenia. Łazienka z WC znajduje się na korytarzu i jest ona przeznaczona do użytku dla trzech lokali. Stan lokalu: Dobry. Nieruchomość idealna pod działalność biurową. Możli ......\nIZABELA POŁATYŃSKA - JANIK Agent prowadzący Tel: +48 501 345 068 Pełna oferta zdjęciowa i spacer wirtualny na stronie internetowej : RE/MAX Invest - Izabela Połatyńska Janik Nieruchomość która jest przedmiotem sprzedaży położona jest w Krakowie, w południowo-zachodniej części miasta, przy ul. Kobierzyńskiej 47, woj. małopolskie, obręb 0031, dzielnica - osiedle Podgórze, województwo małopol ......\nPrestige Space ma przyjemność zaprezentować ofertę sprzedaży lokalu użytkowego o powierzchni 295 m2 zlokalizowanego na Starym Mieście przy ul. Piłsudskiego 1. Lokal składa się z dwóch poziomów: parter o powierzchni 147 m^2 oraz poziom -1 o powierzchni 130 m^2. W swojej ofercie posiadamy również inne lokale w podobnej lokalizacji lub o podobnym metrażu/układzie, dlatego serdecznie zachę ......\nEnglish version below. Do wynajęcia lokal biurowy o powierzchni 60 m2 - Grzegórzki LOKALIZACJA: Doskonała lokalizacja, blisko punktów komunikacyjnych Rondo Grzegórzeckie i Rondo Mogilskie, gdzie komunikacja miejska zapewnia błyskawiczny dojazd w każdy zakątek miasta. Spacer do Rynku Głównego lub Kazimierza zajmuje 20min. W bezpośrednim sąsiedztwie sklepy, markety, restauracje, szkoły, a także ......\nEnglish version below. Na wynajem lokale w stanie deweloperskim. Lokale o całkowitej powierzchni 384 m2. Istnieje możliwość najmu całkowitej powierzchni, bądź wydzielonej części (przykładowo 167 m2, 149 m2 l. LOKALIZACJA: Lokal położony jest w położony w bardzo dobrej lokalizacji- jest częścią nowej inwestycji oddanej w listopadzie 2019 roku. Do lokalu wejście znajduje się od ulicy. W pobliż ......\nHotel Sympozjum &SPA * * * * 81 pokoi, lub 75% udziału\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: lokal i biuro w Małopolskie (Hasło: "restauracja")


Duda (16.08.2015) | Hairwald\nKraj kiwi i rugby. W Nowej Zelandii ludzie nie przejmują się polityką. Po prostu żyją szczęśliwie\nNowa Zelandia to jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie. • shutterstock\nNowa Zelandia nie chce być kojarzona z zależnością od Wielkiej Brytanii. Tamtejszy rząd opublikował na swojej stronie 40 propozycji nowej flagi. Na obecnej znajduje się Union Jack, który przypomina o tym, że głową Nowej Zelandii, mimo ogromnej odległości, jest królowa Elżbieta II. Mieszkańcy tego kraju mają proste marzenia – skończyć studia, dostać pracę, kupić dom i … łódkę! Jak żyje się w tym oddalonym od nas o ponad 17 tysięcy kilometrów państwie? Opowiadają nam Polacy, którzy tam mieszkają.\nNajlepszy kraj do życia\nJakie są nasze pierwsze skojarzenia z Nową Zelandią? „Władca pierścieni” i owce. Polacy coraz bardziej interesują się tym krajem. To jedno z wymarzonych miejsc wakacyjnych. Ale Nowa Zelandia to nie tylko pastwiska i słynna saga. Nowozelandczycy wymyślili popularne klapki – japonki. Co jeszcze? Zorbing, bungee i jogging. – Ostatnio Nowa Zelandia wypłynęła też muzycznie dzięki Lorde i sportowo z niesłabnącym zespołem rugby All Blacks – mówi Marta Mazurkiewicz, autorka bloga o życiu w Nowej Zelandii – „Juicy&Sweet”. Marta rzuciła wszystko i wyprowadziła się do kraju kiwi, aby robić doktorat z italianistyki!\n– Nowozelandczycy mają doskonałe warunki, by czuć się szczęśliwymi. Ten kraj od lat plasuje się w czołówce najlepszych krajów do życia – mówi Marta. Polka twierdzi, że mieszkańcy wyspy są spokojniejsi od Polaków, potrafią cieszyć się życiem i jego drobnymi przyjemnościami.\nPogoda w Nowej Zelandii potrafi zaskoczyć, dlatego ludzie, którzy mieszkają w tym kraju sporo o niej rozmawiają. – Zwłaszcza wiosną! Trzeba ubierać się na cebulkę, bo w jednej godzinie może być gorąco, nagle zrywa się wiatr, nadchodzą chmury, pada deszcz, a potem znów wychodzi słońce – opowiada autorka bloga „Juicy&Sweet”.\nRdzenni mieszkańcy Nowej Zelandii – Maorysi.•shutterstock\nRalf Klis, autor bloga „New Kiwi” przyjechał do Nowej Zelandii pięć lat temu. Po roku otworzył własną agencję interaktywną. – Rzeczy, na które na pewno warto zwrócić uwagę, to to, że (na tamtejsze standardy – red.) ja pracuję tutaj niespotykanie dużo. A pracuje tyle samo, ile pracowałem w Polsce, jako manager w Onecie. Tutaj praca nie jest najważniejsza, najbardziej liczy się rodzina i przyjaciele, dom i hobby. Praca to tylko część życia. Kiedy pracownik mnie pyta, czy możne wyjść godzinę wcześniej, trzeba się zgodzić. Kiedy ostatnio jeden z pracowników spytał, czy możne jechać na 6 tygodniowe wakacje (z czego ma tylko 3 tygodnie urlopu) – tez trzeba się zgodzić – wylicza Ralf.\nFlaga i królowa\nNowozelandczycy nie lubią być kojarzeni z Wielką Brytanią. Mają potrzebę wyrażenia swojej autonomiczności. Chcą nawiązać do maoryskich korzeni. Kraj nie jest już przecież kolonią brytyjską. Elżbieta II jest oficjalnie królową tego kraju, ale mają przecież swój rząd, gospodarkę i problemy. – Nowa flaga zaznaczyłaby tę odrębność. Kolejnym argumentem za jej zmianą jest łudzące podobieństwo do flagi Australii. Często rodzi to nieporozumienia i dyplomatyczne wpadki –tłumaczy Marta.\nProjekty nowej flagi.•https://www.govt.nz\n– Według ankiet 70% kiwusów nie chce zmiany flagi. Zmiana flagi to pomysł rządu i wielu uważa ze to pomysł premiera, aby zapisać się w kartach historii. Za kilka miesięcy będziemy mieli referendum, wiec tak naprawdę się okaże. Prawda jest jednak taka, że wydawanie wielu milionów na zmianę flagi nikomu się tutaj nie podoba. Pod tą flagą walczono w pierwszej i drugiej wojnie światowej, a Nowa Zelandia odniosła jedną z najwyższych strat w ludziach – łącznie 27 tysięcy osób w 5 milionowym kraju – tłumaczy autor bloga „New Kiwi”.\n– To nie jest tak, że mieszkańcy wyspy czują niechęć do brytyjskiej Rodziny Królewskiej. Ale nie darzą jej taką miłością, jak Brytyjczycy. Temat zmiany flagi pojawia się tam już od kilku lat. Nowa Zelandia ma też drugą, nieoficjalną flagę. Powiewa jest podczas meczów rugby – biały liść paproci na czarnym tle. Ten liść – silver fern – jest jednym z symboli kraju.\n– Wprawdzie, jak przyjechał książę William z Kate i małym Georgem, żył tym cały kraj, a książęca para długo przed i długo po wizycie królowała na okładkach gazet. Natomiast, przynajmniej wśród moich znajomych, temat rodziny królewskiej nigdy się nie pojawiał. Elżbietę II Nowozelandczycy na pewno kochają za dodatkowy dzień wolny od pracy, bo z okazji jej urodzin jest święto narodowe – opowiada Marta.\nRugby to sport narodowy.•shutterstock\nNowozelandczycy rzadko rozmawiają o polityce i pieniądzach. Nie lubią konfliktów, dlatego unikają tematów, które są ich źródłem. Martwią ich za to ceny nieruchomości i wysokie opłaty za mieszkanie.\n– Pamiętam swoje zdziwienie, gdy na pierwszej stronie największej nowozelandzkiej gazety było wielkie zdjęcie zmarłej właśnie owcy Shrek, która dała najwięcej wełny merino. To był główny temat wydania! Nowozelandczycy chyba bardziej niż polityką interesują się kwestiami społecznymi – stwierdza Marta. Jak dodaje, sporym problemem jest alkoholizm i przemoc domowa. Do tego emigracja – Nowozelandczycy wyjeżdżają do Australii, mimo że pielęgnują swój patriotyzm. Martwią się dużym napływem kapitału zagranicznego.\nTutaj każdy ma samochód, transport publiczny jest bardzo wolny i nieregularny. Ralf twierdzi, w przeciwieństwie do Marty, że przez to tworzą się ogromne korki. Większość ludzi zaczyna i kończy dzień w samochodzie.\nZa ile do Nowej Zelandii?\nŻeby dolecieć do Nowej Zelandii z Polski nie obejdzie się bez dwóch przesiadek. Podróż jest długa, trwa około 30 godzin. Ceny za lot zaczynają się zazwyczaj od 5 tysięcy złotych. Choć za około 4 tysiące złotych można polecieć z Warszawy do miasta Christchurch.\nRalf potwierdza, że ceny domów są ogromnym problemem dla mieszkańców. Dzieje się tak ze względu na migracje przede wszystkim bogatych obywateli Chin. Problemem jest również niewystarczająca podaż. Średnia cena domów w Auckland to ok. 900 000 dolarów. – W dodatku zaostrzone są przepisy do pożyczania pieniędzy i trzeba mieć minimum 20% wkładu własnego – wyjaśnia Ralf. Powoduje to, że na dom stać tylko wyższą klasę średnią.\nNowa Zelandia jest największym eksporterem mleka na świecie. Ceny tego produktu są tematem do rozmów, bo kilogram mleka w proszku rok temu kosztował 9 dolarów. Teraz cena spadła o połowę, a ekonomiści szacują, że może to być powodem uszczuplenia gospodarki o około 4 miliardy dolarów.\n– Kiwusie ( tak Ralf nazywa Nowozelandczyków –red.) są bardzo wyluzowanymi ludźmi i polityka to coś, co jest w tle, co pozwala chodzić do lekarza za darmo – stwierdza. Ale jak wszędzie na świecie, zdarzają się afery. Rząd je przetrwał i został potem ponownie wybrany z 50 proc. poparciem. – Szpiegowanie obywateli i konkurencji (używanie służb specjalnych do tego), podsłuchiwanie zagranicznych dyplomatów. Do tego przekazanie (dosłownie) kilkunastu milionów dolarów osobie prywatnej z Arabii Saudyjskiej, żeby przekupić Saudyjczyków do kupowania w Nowej Zelandii. I nikogo to nie obchodzi! – O ile nie uderza to w „rockstar economy”, jak zostało nazwane zjawisko szybkiego i dynamicznego wzrostu gospodarczego w tym kraju, to jest ok – twierdzi Ralf.\nBBQ, szacunek i marzenia\nKogo podziwiają Nowozelandczycy? – Wielkim szacunkiem cieszą się ci, którzy godnie reprezentują kraj na świecie, dają powody do narodowej dumy. Na przykład wszyscy z otoczenia All Blacks, zwłaszcza kapitan Richie McCaw i trener, który w 2011 poprowadził drużynę do zdobycia tytułu mistrzów świata – mówi blogerka. – Na pewno Sir Edmund Hillary (pierwszy zdobywca Everesta) czy reżyser Sir Peter Jackson – wymienia Ralf.\nNowozelandczycy lubią spędzać czas poza domem. Z przyjaciółmi w kawiarniach, parkach, na plaży. Organizują weekendowe wypady rowerowe, wspinają się, pływają na desce. W weekendy i w wakacje można ich znaleźć w swoich domkach letniskowych, które tam nazywają się „batch”.\n– Codzienność jest zdecydowanie spokojniejsza niż w Polsce. Nawet w największym mieście jakim jest Auckland, życie toczy się powoli, nie ma korków, nikt nie łamie ograniczeń prędkości, nikt nie przebiera nogami stojąc w kolejce do kasy. Ludzie są po prostu zrelaksowani. Dużo czasu spędzają też poza domem, zwłaszcza gdy robi się cieplej. Ciągle organizowane są jakieś festiwale w parkach, ludzie przesiadują w kawiarnianych ogródkach, jeżdżą na plażę, spotykają się na grilla. Myślę, że tu celebruje się codzienność. Nikt nie spina się, żeby spełnić oczekiwania innych. Każdy żyje dla siebie i według swoich wartości –opowiada Marta Mazurkiewicz.\n– Wiele czasu też spędza się z rodzina i przyjaciółmi. BBQ jest tutaj jak religia i nie ma chyba domu, który by go nie miał. No i ryby, zapomniałbym o łowieniu ryb w oceanie. W weekend robią się kolejki na zjeździe do zatoki, gdzie zrzuca się lodki z przyczepy – wymienia Ralf.\n– Tutaj panuje podejście – jest to jest, jak nie przeszkadza w moim codziennym życiu, to niech sobie będzie”.\nCo najbardziej podoba się Marcie w Nowej Zelandii? – Luźny styl życia i to, że ludzie są dla siebie życzliwi i pełni szacunku, czego brakuje w Polsce. Do tego oczywiście piękne krajobrazy i przyjemny klimat – przynajmniej na północy.Marta ma teraz przerwę w doktoracie, urodziła drugą córkę. Obecnie jest w Polsce i stara się nadrobić rodzinne zaległości. Kiedy była w Auckland, oprócz codziennych wizyt na uniwersytecie, gdzie miała swoje swoje biuro i prowadziła zajęcia z włoskiego, w weekendy jeździła na plażę i zwiedzała okolicę. Brała udział w życiu lokalnych społeczności. – Każdy dzień był inny, ale każdy przyjemny – podsumowuje Marta.\nPaweł Wroński, 16.08.2015\n– Polska jest piękna. Armia polska jest silna. Jesteśmy w sytuacji lepszej niż nasi przodkowie, oni musieli odbudować kraj, my musimy go tylko naprawiać – to wszystko podczas Święta Wojska Polskiego mówił prezydent Andrzej Duda.\nZaprzysiężenie prezydenta jest ceremonią, która najwyraźniej poprawia wzrok, a przynajmniej widzenie kolorów. Przemówienie Andrzeja Dudy 15 sierpnia było pierwszym wystąpieniem prezydenckim, z którym mogli się identyfikować także ci, którzy na niego nie głosowali. Wierzący, że Polska jest jedna, a nie podzielona na tych dumnych z tego, jaka ona jest, i na tych z „kondominium”, którego prawdziwi obywatele przebywają na „wewnętrznej emigracji”.\nRozumiem poczucie dysonansu wśród słuchaczy, którzy mogli się poczuć zdezorientowani lub wręcz oszukani. Jednym z powodów wygranej Dudy w wyborach prezydenckich było stworzenie prostego przekazu skierowanego do sfrustrowanych wyborców. Polska, jeśli nie jest krajem w ruinie (prezydent odżegnywał się od takiego stwierdzenia), to na pewno jest „państwem z dykty”, w którym wszystko jest zrobione źle, niedbale, gdzie panuje nieustanna prowizorka. Krajem, w którym dzieci są niedożywione, nic nie działa i się sypie, który jest bezbronny, a „armia mieści się na stadionie”. Odpowiedzialna za ten dysfunkcjonalny twór miałaby zaś być według Dudy Platforma Obywatelska, która osiem lat sprawuje rządy.\nAle zastanówmy się, co to za prestiż być prezydentem kraju z dykty. Czyż nie lepiej jest rządzić krajem pięknym i silnym?\nDuda zresztą w wystąpieniu w Radzyminie wprost nawiązał do swojego nieszczęśliwego stwierdzenia z początku kampanii wyborczej, w którym mówił o „podnoszeniu Polski z ruin”, tak jak robiły to przeszłe pokolenia. Tym razem mówił o naszych pradziadach i dziadach z 1920 roku: „W jakiej my jesteśmy dziś dobrej sytuacji. Oni podnosili Polskę z ruin, my mamy Polskę tylko naprawiać w wielu dziedzinach”.\nPrzypominał postacie Józefa Piłsudskiego i Wincentego Witosa (symptomatyczne, że nie Romana Dmowskiego, członka Rady Obrony Państwa), którzy – mimo że byli zażartymi politycznymi przeciwnikami – działali wspólnie dla dobra kraju. I zaznaczył: „Jednoczymy się wokół ważnych wartości, szukamy tego, co wspólne, co dla nas ważne. To ta odbudowa wspólnoty, o której mówiłem”.\nPo raz kolejny wsparł proces modernizacji sił zbrojnych. Dodał, że nasz kraj będzie działał „ramię w ramię ze wszystkimi siłami Sojuszu Północnoatlantyckiego”. To inny ton niż ten z wywiadu dla „Financial Times”, gdy krytykował NATO za to, że tworzy w Polsce „strefę buforową”, czy wypowiedzi jego współpracowników, którzy chcieli „stawiać warunki” niektórym członkom Sojuszu w sprawie gwarancji bezpieczeństwa dla Polski.\nNa przemówienie prezydenta zapewne z niepokojem spoglądali jego współpracownicy z PiS. Andrzej Duda ma być jednym z największych atutów tej partii w kampanii wyborczej. Co to jednak za atut, skoro prezentuje już odmienną od PiS optykę?\nMoże prezydent Andrzej Duda ma już inne kalkulacje? Może zdaje sobie sprawę z tego, że zdecydowana wygrana wyborcza PiS oznacza, iż społeczeństwo bezwzględnie rozliczy go z obietnic wyborczych? Wówczas nie będzie usprawiedliwienia, dlaczego nie zostały one spełnione. Może widząc przegraną Bronisława Komorowskiego, zdaje sobie sprawę, jak trudno jest wygrać wybory prezydenckie, gdy trzeba wziąć pełną odpowiedzialność za rządzącą koalicję?\nPrezydent Duda pokazał już, że może władać różnymi językami. Inaczej zwraca się do swoich zwolenników, inaczej do „całego narodu”. Widać jednak, że wie, na czym polega bycie prezydentem wszystkich Polaków. Trzeba mu dać na to szansę.\nPrezydent w Radzyminie: Wierzę, że jesteśmy w stanie odbudować silną Polskę\nPałasiński rozsierdził prawicę. Według niego, „obecność PiS na obchodach pokonania bolszewików jest nieco paradoksalna”\nWpis dziennikarza TVN24 Jacka Pałasińskiego na Facebooku wzburzył zwolenników Prawa i Sprawiedliwości.• Fot. Dominik Sadowski / Agencja Gazeta\nSpore emocje w niedzielę wywołał w sieci facebookowy wpis dziennikarza TVN24 Jacka Pałasińskiego. Posunął się on do bardzo daleko idącej krytyki Prawa i Sprawiedliwości, w tym do pewnych porównań polityków tego kroczącego po władzę ugrupowania do… bolszewików.\nDziennikarz znany między innymi jako watykański korespondent TVN24 od dawna nie należy do ulubieńców prawicy i wielokrotnie krytykował Prawo i Sprawiedliwość w przeszłości, ale ostatnim wpisem rozwścieczył zwolenników ugrupowania Jarosława Kaczyńskiego wyjątkowo mocno.\n„W kolejną rocznicę zwycięstwa nad bolszewizmem Pałasiński postanowił pokazać na sobie co to znaczy bolszewicka mentalność” – komentuje na Twitterze publicysta Wojciech Wybranowski z „Do Rzeczy”. „Kolejny popisgwiazdy dziennikarstwa TVN24″ – oburza się bliska przyjaciółka prezesa Kaczyńskiego, posłanka Jolanta Szczypińska. „Lekko przeraża nazistowski poziom pokładów ksenofobii. Zupełnie jak Naziści o Żydach” – dodaje Paweł Lisik, były szef Działu Analiz NFZ w Poznaniu.\nNieco łagodniejsze, ale nie mniej krytyczne wobec poglądów Jacka Pałasińskiego komentarze czytamy bezpośrednio pod jego wpisem. Fani dziennikarza najwięcej zastrzeżeń mają jednak nie do jego opinii na temat polityków PiS, co do oceny Romana Dmowskiego, a szczególnie marszałka Józefa Piłsudskiego. „Czy przywódcy innych krajów europejskich przed II wojną światową byli dużo lepsi od Dmowskiego i Piłsudskiego?” – pytają niektórzy.\nAndrzej Duda chce zmienić konstytucję. Kidawa-Błońska dopowiada: Nie ma takiej potrzeby\nmm, PAP, 16.08.2015\nAndrzej Duda o konstytucji (Fot. AG)\n– Po kilku dniach urzędowania to chyba trochę za wcześnie, by mówić o konstytucyjnej zmianie roli prezydenta – komentuje marszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska. Wcześniej prezydent Andrzej Duda powiedział, że chce dyskusji nad zmianą ustawy zasadniczej.\n– Rola prezydenta to zwierzchnictwo nad siłami zbrojnymi, reprezentowanie Polski na zewnątrz, możliwość wnoszenia własnych projektów ustaw. Ta pozycja jest bardzo silna i mocna, zapisana w konstytucji – powiedziała Kidawa-Błońska podczas konferencji w Gdańsku.\nDuda: Potrzebna jest nowa konstytucja\nW sobotę w Programie 1 Polskiego Radia, odpowiadając na pytanie, czy prezydentowi należy przyznać silniejszą pozycję w zwierzchnictwie nad armią, prezydent Andrzej Duda zadeklarował: „Rzeczywiście mówiłem (…) w kampanii, że uważam, że Polsce potrzebna jest nowa konstytucja, że powinniśmy rozpocząć debatą nad nową konstytucją”.\nDodał, że wzmocnienia konstytucji wymagają niektóre prawa obywatelskie. Można też – mówił Duda – podjąć debatę na temat pozycji ustrojowej prezydenta; „zastanawiać się, czy prezydent powinien być silniejszy w sensie ustrojowym, czy powinien być słabszy w sensie ustrojowym”.\nKidawa-Błońska: Po kilku dniach urzędowania to chyba trochę za wcześnie…\nZdaniem Kidawy-Błońskiej obecny podział władzy zapisany w ustawie zasadniczej sprawdza się bardzo dobrze. – Może kiedyś trzeba będzie zastanowić się i sprawdzić, czy nie należy naszego systemu poprawić. Ale wydaje mi się, że po kilku dniach sprawowania urzędu to chyba za wcześnie, żeby mówić, by prezydent miał mocniejsze uprawnienia – oceniła.\nPierwsze dni nowego prezydenta Andrzeja Dudy marszałek Sejmu określiła jako bardzo pracowite. – Święto Wojska Polskiego i rocznica Bitwy Warszawskiej, ale też formowanie swojego najbliższego zaplecza. Ale dziś chyba za wcześnie, żeby mówić, jakim prezydentem będzie Andrzej Duda – mówiła.\nJan Zielonka, 16.08.2015\nW najnowszym „Newsweeku”: Psychiatra przesłuchuje kandydatów Kukiza\nW układaniu list wyborczych Pawłowi Kukizowi pomaga… psychiatra\nW ruchu Pawła Kukiza trwają przesłuchania kandydatów na kandydatów na posłów. W Krakowie prowadził je m.in. zaprzyjaźniony z muzykiem psychiatra – ustalił „Newsweek”.\nJanusz Sanocki, jeden najbliższych współpracowników Kukiza, twierdzi, że do ruchu zgłosiły się cztery tysiące osób chcących wystartować do Sejmu. By wytypować tych najbardziej odpowiednich, Kukiz zarządził w całej Polsce przesłuchania. To coś w rodzaju castingów, które mają wyłonić najlepszych kandydatów na kandydatów. Przez przesłuchane muszą przejść wszyscy: ludzie do tej pory nieznani z publicznej działalności, ale także byli posłowie i znani działacze społeczni. Kilka dni temu rozmowę z komisją w swoim okręgu odbył np. były kandydat Ruchu Narodowego na prezydenta Marian Kowalski. Wcześniej przesłuchiwany był także inny z liderów narodowców – Krzysztof Bosak, były poseł Ligi Polskich Rodzin.\nMówi osoba ubiegająca się o miejsce na liście Kukiza: – Ten psychiatra uczestniczył w kilku takich rozmowach. Przychodził, siadał z boku, czasem o coś spytał, ale głównie obserwował. Czułem się nieswojo, wiedząc, że w komisji egzaminacyjnej przygląda mi się lekarz. Jak się okazało, człowiek nazywa się tak samo jak Kukiz.\nChodzi o Pawła Kukiza Szczucińskiego. Sanocki pytany o niego odpowiada oszczędnie. – On pełni funkcję konsultacyjną. Czy jest rodziną Pawła? Nie interesowałem się tym, ale to chyba jakiś daleki kuzyn – mówi.\nSam Kukiz Szczuciński stara się umniejszyć swoją rolę. – Jestem przede wszystkim zaangażowany w moja pracę zawodową i charytatywną, które są dla mnie najważniejsze. Nie jestem politykiem i nie zamierzam kandydować do parlamentu. Jestem mężem kuzynki Pawła Kukiza. Od momentu śmierci jego ojca jestem z nim w kontakcie, wraz z rodziną staramy się go wspierać, jak umiemy najlepiej – mówi. Ale dopytywany przyznaje, że brał udział w przesłuchaniach w Krakowie. W jakim charakterze? – Wyłącznie eksperckim, bez prawa głosu odnośnie kształtu listy – zapewnia.\nKukiz Szczuciński obecnie pracuje w jednym ze świętokrzyskich szpitali i działa charytatywnie na rzecz osób trędowatych w Indiach. W przeszłości był zatrudniony w warszawskim Instytucie Psychiatrii i Neurologii przy ul. Sobieskiego.\n– Podczas przesłuchań padają najróżniejsze pytania. Najróżniejsze. „Co to jest marksizm kulturowy?”, „Skąd pan ma majątek?”, „Za co pan kupił dom?”, „Dlaczego banki powinny zostać zrepolonizowane?”, „Proszę wyjaśnić zasady ordynacji z jednomandatowymi okręgami wyborczymi”. Część rozmów jest nagrywana – opowiada jeden z naszych rozmówców.\nKto będzie kandydować na listach Kukiza? Jak się dowiadujemy, muzyk zabiega m.in. o start Marka Jakubiaka, właściciela browaru Ciechan.\nNarodowcy, dawni ludzie PiS i „Solidarności… „Newsweek” ujawnia, kto rządzi u Kukiza po odejściu dawnych przyjaciół\n„Newsweek” opisuje kulisy narastających kłopotów ruchu Pawła Kukiza. • Fot. Patryk Ogorzałek / Agencja Gazeta\nLekcją tego, jak nie budować nowych ugrupowań można uznać najnowszy numer „Newsweeka”, w którym Michał Krzymowski opisuje kulisy powolnego rozkładu ruchu Pawła Kukiza. I ujawnia m.in. w jakich okolicznościach dolnośląski radny skłócił się z autorami jego sukcesu z pierwszej tury wyborów prezydenckich, jak zarządza dziś resztkami dawnej potęgi i po co współpracuje z nim psychiatra.\n„Pedagogika, nie polityka”\nZnam mnóstwo przedsiębiorców, adwokatów i menedżerów, którzy z dumą mówili: „Głosowaliśmy na Kukiza, jest jeszcze dla nas jakaś nadzieja”. Wielu z nich widziało w nim sensowną alternatywę dla Platformy, a teraz nie chcą o nim słyszeć. Myśleli, że Paweł powoła przewidywalny i umiarkowany ruch. A co dostali? Niestabilnego trybuna ludowego, za którym stoją nacjonaliści.\nTo nie odosobnione komentarze w środowisku niedawnych najbliższych współpracowników Pawła Kukiza. Pozostali skarżą się, że lider zawiódł ich oczekiwania na dobrą zmianę i skupił się na sobie. Jak wielu innych polskich polityków, dolnośląski radny miał zacząć żyć w przeświadczeniu, że jeżeli raz otrzymał wysokie poparcie, to utrzyma się ono na długo. Chełpiąc się wynikiem z wyborów prezydenckich, Paweł Kukiz nie miał podobno też wielkiej ochoty na ciężką pracę przy budowaniu struktur potrzebnych do startu w wyborach parlamentarnych. Zabrakło też podstawowych umiejętności. – Praca z Pawłem to nie polityka, tylko pedagogika. On się dopiero wszystkiego uczy – mówią rozmówcy „Newsweeka”.\nKiedy te problemy zniechęciły większość dotychczasowych ludzi wspierających polityczne ambicje Pawła Kukiza, jego nieprzygotowanie do wielkiej polityki skutecznie wykorzystali rutynowani w wyborczych bojach narodowcy, którym dotąd twarzy tak popularnej brakowało. Kukiz chciał podobno ściągnąć w ramach wizerunkowej przeciwwagi dla nich konkurentkę z wyborów prezydenckich, reprezentującą wówczas SLD Magdalenę Ogórek. Bezskutecznie. – Rozmawiałem z panią Magdą trzy razy telefonicznie, namawiałem ją, żeby włączyła się w referendum, ale chyba bezskutecznie. Temat wydaje się więc zamknięty – cytuje „Newsweek” Janusza Sanockiego, aktualnie najbliższego doradcę Pawła Kukiza.\nFot. „Newsweek” 34/2015\nKto tam dziś rządzi?\nJak ustalił tygodnik, oprócz Sanockiego na Kukiza największy wpływ mają obecnie mieć działacz związkowy ze Śląska Dominik Kolorz, oraz były przywódca „Solidarności Walczącej” Kornel Morawiecki. Każdemu z nich raczej trudno będzie robić za przeciwwagę dla narodowców, którzy najliczniej skupili się dziś wokół Kukiza. Sanocki, Kolorz i Morawiecki to również twardzi prawicowcy, którzy w minionych latach flirtowali mocno z Prawem i Sprawiedliwością.\nRozmówcy „Newsweeka” zwracają też uwagę na jeszcze jedną podobno kluczową dla ruchu Kukiza postać. To drugi Kukiz. A dokładnie Paweł Kukiz-Szczuciński, mąż kuzynki „właściwego” Kukiza i ceniony psychiatra. Jak usłyszał Michał Krzymowski z „Newsweeka”, w nowym ugrupowaniu ten lekarz „pełni funkcję konsultacyjną”. – Od momentu śmierci jego ojca jestem z nim w kontakcie, wraz z rodziną staramy się go wspierać, jak umiemy najlepiej– mówi Paweł Kukiz-Szczuciński o swojej współpracy z Pawłem Kukizem.\nANDRZEJ KRAŚNICKI JR, 16.08.2015\nPomnik Lecha Kaczyńskiego i ofiar katastrofy smoleńskiej w Dębicy (&Fot. Patryk Ogorzaek / Agencja Gazeta)\nProjekt uchwały jest już gotowy. Zakłada on, że „Rada Miasta Szczecin uchwala na podstawie wniosku mieszkańców” uznaje, że traci moc uchwała z 28 lipca „w sprawie wyrażenia zgody na wzniesienie w Szczecinie pomnika upamiętniającego Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego”. Uchwała została podjęta bez dyskusji, która z inicjatywy radnego PiS Piotra Jani została zablokowana\n– Chcemy dać radzie miasta szansę, by mogła z twarzą wyjść z tej całej sytuacji i wycofała zgodę na postawienie pomnika – mówi Dorota Sanecka, jedna z inicjatorek akcji zbierania podpisów.\n– Szczecinianie są przeciwni budowie pomnika, fanpage „Nie dla pomnika Lecha Kaczyńskiego w Szczecinie ” skupia już ponad 13 tysięcy osób, chodzi nam o to, by ten sprzeciw nie pozostał jedynie w sieci – mówi Dorota Sanecka.\n– Po to, żeby radni dostali czytelny sygnał od mieszkańców – mówi Sanecka. – Żeby nie mogli tłumaczyć się, że nie wiedzieli, że ktoś jest przeciwny pomnikowi. Albo żeby nie rozgłaszali, jak radny Artur Szałabawka , że ten pomnik zjednoczy szczecinian.\n– Planujemy też zbieranie podpisów przy skwerze Lecha Kaczyńskiego, gdzie miałby powstać pomnik – mówi Sanecka.\nRokita: Żeby PiS nie wygrał wyborów, musiałaby wybuchnąć bomba atomowa\nJan Rokita (Fot. Maciej Zienkiewicz / AG)\n– To, że PiS wygra wybory, jest jasne od I tury wyborów prezydenckich. Pytanie tylko, czy będzie rządził sam, czy w jakiejś konfiguracji. Żeby PiS nie wygrał wyborów, musiałaby wybuchnąć bomba atomowa – mówi w rozmowie z tygodnikiem internetowym „Kultura Liberalna” Jan Rokita.\nW wywiadzie udzielonym „Kulturze Liberalnej” Jan Rokita mówi o sytuacji w Polsce po wyborach prezydenckich. – Polska nie cierpi na jedną chorobę, lecz na wiele. Jedną jest bardzo głęboki społeczny podział, który niszczy poczucie wspólnoty. Inna to problemy instytucjonalne – opowiada dawny polityk PO.\nPiS, czyli partia, która nie rozumie znaczenia instytucji publicznych\nO ile widzi on „pewne szanse” na to, że Andrzejowi Dudzie może się udać przezwyciężyć pierwszą chorobę („że ta rzeka stanie się strumykiem”), o tyle nie ma wątpliwości, że drugiej PiS zaradzić nie jest w stanie. – PiS jest partią całkowicie antyinstytucjonalną i nie rozumie znaczenia instytucji publicznych. Nie oczekuję więc niczego takiego także od Andrzeja Dudy – mówi Rokita.\nAle nie ma on wątpliwości, że to właśnie ugrupowanie Jarosława Kaczyńskiego wygra najbliższe wybory parlamentarne. – To, że PiS wygra wybory, jest jasne od I tury wyborów prezydenckich. Pytanie tylko, czy będzie rządził sam, czy w jakiejś konfiguracji. Żeby PiS nie wygrał wyborów, musiałaby wybuchnąć bomba atomowa – przekonuje.\nAndrzej Duda – reprezentant współczesności, świata miękkich wartości\nZdaniem Rokity nowy prezydent „nie ma temperamentu rewolucjonisty, radykała, jest miękki w swojej istocie, w kwestii charakteru i poglądów”.\n– Ta jego droga od Unii Wolności do twardego PiS-u pokazuje to bardzo wyraźnie. Duda jest typowym reprezentantem współczesności, świata miękkich wartości. To nie jest człowiek, który wierzy twardo w jakieś ideologie – uważa Rokita.\n„Gdy prezydent wtrąca się w sprawy bieżące, wpływa negatywnie…”\nRokita podkreśla, że „prezydentura w Polsce służy do celów metapolitycznych, nie do rządzenia”.\n– Dobra prezydentura wykazuje się właśnie na tym polu. Prezydent, który wtrąca się w bieżące sprawy, w efekcie zawsze wpływa negatywnie na państwo, wkłada kij w szprychy rządowi, zajmuje się rzeczami, do których nie ma faktycznie kompetencji konstytucyjnych, w związku z czym wychodzą z tego różne konflikty. Chciałbym, żeby Duda zajmował się tylko polityką symboliczną – mówi.\nCBOS: Wyborcy PiS i komitetu Kukiza widzą w swoich partiach koalicjantów\nTak, bronię Pana prezydenta przed atakami platformerskich hejterów i niemądrych lemingów, którzy nie mogą Panu prezydentowi wybaczyć niczego, nawet tego, gdy mówi, że Polska jest piękna.\nTo już 10-ty dzień ordynarnego ataku na Pana prezydenta. Nienawistnikom nie podoba się nic, krytykują prezydenta za wszystko. Atak jest totalny. Przy tym ataku bledną oskarżenia pod adresem tego antyPolaka Komoruskiego, nazywanego półgłówkiem, prostakiem, chamem i ćwierćinteligentem.\nTeraz z kolei nie podoba się hejterom stwierdzenie prezydenta że Polska jest piękna. Podobno prezydent dochodzi do tego wniosku za każdym razem, gdy patrzy w lustro. Stąd pewnie odnosi się do siebie z wielkim szacunkiem mówiąc o sobie „prezydent Andrzej Duda”. To wyraz skromności i dobrego smaku.\nMożna oczywiście kpić z głowy państwa, że mu się tak szybko zmienia, ale to Polacy, Naród, dokonali tej cudownej zmiany. Skoro prezydentem Polaków przestał być obrzydliwy WSI-owy Komorowski, a został Pan doktor Andrzej Duda, duchowy następca świętej pamięci prezydenta Rzeczpospolitej profesora Lecha Kaczyńskiego, to jest chyba oczywiste, że Polska gwałtownie wypiękniała. Już jest więc piękna, a jak pani Szydło zostanie premierem i już całym tym interesem zwanym Polską będzie kręcił pan prezes, doktor Jarosław Kaczyński, to będzie nawet przepiękna. Niech tylko zniknie nam z oczu ta prostaczka Kopacz i ci aferzyści z PO, którzy doprowadzili do wielkich afer, z aferą SKOK-ów na czele.\nNaród dokonał wielkiego przełomu, a pan prezydent poszedł wyznaczoną przez naród ścieżką i w ciągu dziewięciu dni (sześciu dni roboczych), podniósł Polskę z kolan. Nikogo to nie powinno dziwić, skoro jeszcze jako elekt, podniósł Chrystusa i ocalił hostię.\nPan prezydent ma wielki dar obserwacji. Gdy przyjmował wczoraj defiladę, to zobaczył te wszystkie czołgi i samochody opancerzone. Jego wprawne, godne dalekowzrocznego przywódcy oko, łatwo wychwyciło, że pojazdy te nie są z dykty.(w kampanii słusznie mówił, że PO wybudowało państwo z dykty). A jego dar syntezy pozwolił mu wyciągnąć logiczny wniosek.\nJeśli Polska broni się czołgami, a nie tarczami z dykty, to znaczy, że nie jest z dykty, ale jest silna, a będzie jeszcze silniejsza.\nPan prezydent zadeklarował w swym orędziu obudowę wspólnoty. By ten cel osiągnąć dał skompromitowanemu rządowi Kopaczowej szansę na choćby częściową rehabilitację i wezwał ową nieszczęsną ekipę do realizacji wyborczych obietnic Pana prezydenta. Niestety, ten antypolski w gruncie rzeczy rząd, podaną na zgodę rękę zignorował, pokazując Panu prezydentowi pięść. Tak Platforma Obywatelska rozumie narodowe porozumienie.\nPan Prezydent Andrzej Duda nie po to jednak został prezydentem, by przejmować się ludźmi małymi i niegodnymi. Przystąpił więc do odbudowy Reczpospolitej sam. I co? Błyskawicznie odniósł sukces. Polska jest piękna. Stało się.\nZamiast więc hejtować prezydenta, lepiej po prostu przyjrzeć się faktom. A fakty są takie, że Andrzej Duda już po dziewięciu dniach(sześciu roboczych), zmienił oblicze ziemi, tej ziemi. Pan prezydent mówił w kampanii, że nasi przodkowie odbudowali Polskę ze zgliszcz, więc i my to potrafimy uczynić. Wtedy nie chciał zapeszać, że może się to stać naprawdę w kilka dni. Ale dokonał tego dokładnie w sześć dni, zasługując tym samym w dniu siódmym, na odpoczynek.\nPan prezydent po prostu na początku prezydentury już udowodnił, że – jak mówił w orędziu- jest niezłomny. Pan prezydent powiedział jasno w orędziu, „prezydentem został Andrzej Duda, więc się uda”. Udało się. I słusznie mówił – „niech wam nie mówią, że spełnienie moich obietnic jest niemożliwe, to bzdura”. Oczywiście miał rację, to bzdura. I słusznie natchnął Pan prezydent Naród owym duchem niezłomności i owym poczuciem, że nie ma niemożliwego.\nPrezydent Andrzej Duda zmienia Polskę. W wierności tradycji, nie wszczynając wojny z Kościołem, ale twórczo wykorzystując zasoby ludzkie ePISkopatu w dziele naprawy ojczyzny.\nTak, Polska jest dziś innym krajem niż dwa tygodnie temu. A gdy tylko wybory wygra jedyna partia, która broni Polski i w imię Polski działa – nie waham się tu jasno powiedzieć, że chodzi o Prawo i Sprawiedliwość – będzie innym krajem. Zupełnie innym. Będzie krajem nie do poznania. Ludności polskojęzycznej może się to nie podobać, ale prawdziwym Polakom, którzy\ngłosowali na Andrzeja Dudę i popierają pana prezesa i panią poseł Szydło, ta perspektywa nie przeraża, przeciwnie, rozgrzewa ich serca i umysły.\nPan prezydent jest niezłomny i da radę, a jak powiedział do patriotów zgromadzonych przed Pałacem prezydenckim w dniu zaprzysiężenia, zawsze wszystko mu się udawało. Po prostu tak ma, za co się wziął, to był wielki sukces, w skrócie KWS, czyli Kolejny Wielki Sukces.\nProszę ignorować hejterów i niedowiarków, Panie prezydencie. Proszę po prostu robić swoje. Piękna Polska jest z Panem. Polacy, w każdym razie ci prawdziwi, również. Polska biało – czerwoni!!!\nWaldemar Kuczyński: Polska jest piękna? Mało nie eksplodowałem. Ostro atakuje prezydenta za niestałość poglądów\nWaldemar Kuczyński wytyka prezydentowi niekonsekwencję w ocenie Polski. • Facebook.com/wkuczynski\nPrezydent Andrzej Duda w swoim wczorajszym wystąpieniu z okazji święta Wojska Polskiego mówił o tym, że Polska „jest piękna i staje się coraz silniejsza”. Słowa te odbiły się szerokim echem, a przeciwnicy Dudy stwierdzili, że stoją one w sprzeczności z lansowanym przez szefa państwa i jego byłą partię hasłem o „Polsce w ruinie”. Waldemar Kuczyński, publicysta i ekonomista swoim emocjonalnym wpisem dołączył do chóru krytyków prezydenta.\n– Patrzyłem na sztucznie zadętą, na wodza twarz Andrzeja Dudy, maska twardziela, zła, źle przywarta, ale to pal sześć. Bardziej śmieszne, a nawet z lekka żałosne. Ale te słowa „Polska jest piękna, Polska staje się coraz silniejsza”. Niemal eksplodowałem (red. pisownia oryginalna) – napisał na swoim profilu na Facebooku.\nMaria Dąbrowska – 14.08.2015, piątek\nJuż wystarczająco dużo powiedzieli w ostatnich dniach Andrzej Duda i politycy partii, z której się wywodzi, żeby uwierzyć w to, co ostatnio usłyszałam od paru polityków PiS. Plan Jarosława Kaczyńskiego jest prosty: pokazać, że z tym rządem to prezydent Duda żadnych złożonych obietnic zrealizować nie może.\nCo więcej – że jeśli władza się nie zmieni (na tę z PiS), to wszyscy się tą walką Dużego Pałacu (PiS) z Małym (PO) strasznie umęczymy. Pamiętamy, że nie było miło, kiedy w pierwszym urzędował Kaczyński, a w drugim Tusk.\nWygląda na to, że Andrzej Duda musi wykonać zadanie, z którego złoży meldunek prezesowi: do czasu wyborów ma proponować, apelować i wzywać rząd Ewy Kopacz do realizacji różnych pomysłów miłych dla ucha wyborców, a nie do wytrzymania dla budżetu.\nI tak w tym tygodniu w wywiadzie dla „Faktu” prezydent zwrócił się z apelem do rządu w sprawie planu dopłaty 500 zł na każde dziecko w rodzinach najbiedniejszych, a także na kolejne dzieci, poczynając od drugiego w rodzinach o średnim dochodzie. „Jeżeli rząd do tego nie przystąpi, a jasnej deklaracji podjęcia szybkich prac nad tą sprawą nie będzie do końca tego roku, to ja osobiście przystąpię do przygotowania projektu ustawy” – zapowiedział. A między wierszami czytamy: z rządem z PiS uda się na pewno.\nTen prezydencki przekaz, uzgodniony z centrum dowodzenia przy ul. Nowogrodzkiej, wzmocnił w czwartek Ryszard Czarnecki: „Prezydent Duda jako człowiek dobry, szlachetny, miłosierny chce, aby rząd się wykazał po prostu”. I Zaapelował, żeby rząd skorzystał z szansy, którą mu „oferuje jak na tacy” prezydent.\nPrezydent (też w wywiadzie dla „Faktu”) powtórzył, że powoła Narodową Radę Rozwoju i że liczy na jej dobre współdziałanie z rządem (wiadomo, że tym z PiS). Rada ta, wymyślona jeszcze przez Lecha Kaczyńskiego, ma być forum do dyskusji dla ludzi o bardzo różnych poglądach i profesjach.\nW poprzedniej (działała kilka miesięcy, powstała na początku 2010 r.) znalazło się miejsce m.in dla profesorów Zyty Gilowskiej, Witolda Orłowskiego i Stanisława Gomułki, a także dla Henryki Bochniarz i Rafała Dutkiewicza. O tym, kto tym razem został do niej zaproszony, na razie nic nie słychać.\nI trudno sobie wyobrazić, aby poważni eksperci czy ekonomiści dali się do prac w tej Radzie namówić. Bo w tej chwili wygląda na to, że ma ona pisać ustawy na polityczne, kampanijne zamówienie PiS.\nWidać, że choć Andrzej Duda, choć oddał partyjną legitymację, to z PiS jednak nie wyszedł. Czuje ciężar zobowiązania wobec partii, która go na prezydencki urząd wyniosła (za swoje pieniądze i chowając samego prezesa PiS).\nI teraz spłaca to zobowiązanie, agitując na rzecz PiS, bez którego on sam – jak mówi – jako prezydent nic zrobić nie może.\nJerzy Bukowski, Piątek, 14 sierpnia\nArtykuł pochodzi z kategorii: Jerzy Bukowski – Felietony\nImigracja a pamięć Europy\nRZYM – Informacje o wyładowanych imigrantami statkach, które w drodze do brzegów Europy toną w Morzu Śródziemnym, i o uchodźcach umierających w Calais, gdy usiłują dotrzeć eurotunelem do Wielkiej Brytanii, napływają niemal każdego dnia.\nTen kryzys powinien przypomnieć nam pewien bolesny i wstydliwy epizod z niedawnych czasów – odmowę, z jaką spotykali się europejscy Żydzi szukający schronienia przed antysemicką zaciekłością panującą w Europie w latach 30. XX wieku. Dzisiejsi uchodźcy niech też nam przypominają o tych ocalałych z Holokaustu Żydach, którzy płynęli w latach 1946-1947 przez Morze Śródziemne do Palestyny, a trafiali do brytyjskich więzień m.in na Cyprze.\nJest faktem, że w latach 30., gdy nasilały się prześladowania Żydów w Niemczech, a w Europie Środkowej i Wschodniej mnożyły się antysemickie przepisy, świat zewnętrzny w zasadzie nie interesował się losem ofiar. Ta obojętność wynikała niewątpliwie z głęboko zakorzenionych wówczas uprzedzeń, jak też z powszechnej podejrzliwości wobec wszystkich obcych. „Łódź jest pełna” – brzmiał refren powtarzany przez rządy i opinię publiczną.\nI rzeczywiście – w 1935 roku Stany Zjednoczone zgodziły się na zaledwie 6000 żydowskich emigrantów z Europy, Argentyna wpuściła 3000, a do Brazylii legalnie wjechało 2000 osób. Europa Zachodnia była bardziej wspaniałomyślna: Francja przyjęła 35 tys. Żydów, a Belgia i Holandia po 20 tys.\nW 1938 roku, pod naciskiem prezydenta USA Franklina D. Roosevelta, zorganizowano we francuskim Évian konferencję poświęconą sprawie statusu żydowskich uchodźców. Jej uczestnicy – ponad 30 krajów – zgodzili się jednak tylko na ograniczone kwoty imigracyjne. Powołując się na bezrobocie, problemy społecznoekonomiczne i kłopoty z utrzymaniem porządku publicznego, stwierdzili ostatecznie, że dla europejskich Żydów nic nie da się zrobić.\nBrytyjczycy odmówili nawet przedyskutowania kwestii żydowskiej emigracji do Palestyny. Mimo nasilenia antyżydowskich wystąpień w Europie, liczba Żydów wpuszczonych przez Wielką Brytanię do Palestyny najpierw spadła, a później utrzymywała się na niskim poziomie: w 1935 roku było to 60 tys., w 1936 – 30 tys., w 1937 – 10 tys. osób, w 1938 – 13 tys. i niewiele więcej w roku 1939. Pod naciskiem arabskiej opozycji i w obawie przed wzmocnieniem ruchu syjonistycznego Wielka Brytania ograniczyła żydowską emigrację do Palestyny do 10 tys. osób rocznie przez pięć lat (z ewentualną uzupełniającą kwotą w wysokości 25 tys.).\nW kwietniu 1939 roku sekretarz do spraw kolonii Malcolm McDonald, odpowiadając na pytanie zadane w Izbie Gmin, twierdził, że Wielka Brytania zapobiegła „lądowaniu w Palestynie 1220 nielegalnych imigrantów”. Pasażerom nakazano powrót do portów, z których wypłynęli. – Ma pan na myśli obozy koncentracyjne? – spytał jeden z posłów. Riposta McDonalda pobrzmiewa i w czasie obecnego kryzysu w rejonie Morza Śródziemnego: odpowiedzialność – oświadczył – spada na tych, którzy organizują nielegalną imigrację.\nNawet po wybuchu wojny w Europie we wrześniu 1939 roku jedynie 20 tys. Żydów znalazło schronienie w USA. (Uratowanie zawdzięczali przede wszystkim zdecydowanym działaniom, jakie w okupowanej Francji podjął Emergency Rescue Committee, skupiający odważnych wolontariuszy, wśród których byli m.in. Varian Fry i Hannah Arendt).\nO amerykańskiej powściągliwości zadecydowało wiele czynników: antysemityzm, ideologia antyimigracyjna, milczenie Kościołów chrześcijańskich, niechęć amerykańskich organizacji żydowskich do wywierania nacisku na administrację Roosevelta, żeby nie wywoływać nastrojów antyżydowskich. Ponadto dla syjonistów potrzeba utworzenia państwa żydowskiego była ważniejsza niż żydowska imigracja do Ameryki.\nW kronikach tamtych strasznych lat główna, choć fatalna rola przypadła dwóm statkom: „Strumie” i „St Louis”.\n„Struma” wypłynęła z Konstancy, czarnomorskiego portu rumuńskiego, w grudniu 1941 roku; wiozła 800 Żydów, którzy uciekali przed rzezią organizowaną przez rumuńskie państwo i faszystowskie milicje. Gdy dotarła do Stambułu, Brytyjczycy odmówili wydania jej pasażerom wiz do Palestyny. Po 70 dniach w porcie statek zmuszono do powrotu na Morze Czarne, gdzie zatopiła go torpeda wystrzelona z do dziś nieznanego okrętu. Przeżył tylko jeden człowiek.\n„St Louis” z 900 niemieckimi Żydami na pokładzie wypłynął z Niemiec w maju 1939 roku na Kubę. W Hawanie, po długich negocjacjach między kubańskim rządem i amerykańskim Joint Distribution Committee, nakazano mu powrót do Europy. Część uchodźców znalazła schronienie w Holandii, Belgii, Francji i Wielkiej Brytanii. Inni jednak musieli wrócić do hitlerowskich Niemiec, gdzie czekała ich zagłada.\nReakcja Europy na dzisiejszych imigrantów, pozbawionych środków do życia, często uciekających z krajów rozdzieranych ekstremizmem i wojną domową, to sygnał, że historia może się powtórzyć.\nEuropejscy przywódcy, bojąc się powszechnego sprzeciwu, znów szukają sposobów, by – zamiast pomóc – odrzucić ludzi jak nikt inny w świecie narażonych na niebezpieczeństwo.\nImigracja jest zjawiskiem złożonym; między dwiema skrajnościami – utopijną dobrą wolą i haniebną ksenofobią – trudno o proste rozwiązania. Jednak pamięć o losach europejskich Żydów w latach 30. nie może pozwolić nam na obojętność wobec tych, którzy nie mają się dokąd zwrócić.\nGiorgio Gomel, ekonomista, jest członkiem grupy Jcall, stowarzyszenia europejskich Żydów, zaangażowanego w sprawę dwupaństwowego rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego.\nNajwiększy żarłacz uchwycony na filmie. Ten rekin robi wrażenie!\nDagmara Trembicka-Brzozowska, 16.08.2015\nUchwycona na nagraniu Deep Blue ma nieco ponad 6 metrów długości i zapewne jest w ciąży (YouTube)\nTuryści nurkujący u wybrzeży wyspy Guadalupe w Zatoce Meksykańskiej mieli nadzieję zobaczyć rekiny – to miejsce z nich słynie. Nie rozczarowali się. Mało tego, nagrali też wyjątkowy film. Dotąd nikomu nie udało się sfilmować tak wielkiego żarłacza białego!\nOkolice Guadalupe nazywane są „rekinią mekką” – nurkowie i turyści z całego świata przyjeżdżają tam, by opuścić się pod wodę w specjalnych klatkach i obserwować dziesiątki żerujących tam rekinów. Wśród nich był także biolog Mauricio Hoyos Padilla, szef organizacji pozarządowej obserwującej migracje zwierząt morskich. 10 sierpnia zamieścił na Facebooku nagranie, na którym widać żarłacza białego przepływającego majestatycznie obok klatki do nurkowania. Zwierzę podpływa do metalowej konstrukcji, nie zwraca jednak uwagi na nurków. Można dokładnie porównać jego rozmiar ze wzrostem ludzi. Następnie zawraca i podpływa do filmującego w drugiej klatce biologa. Na wideo widać całe podbrzusze ryby, która mija powoli klatkę i odpływa. Całość trwa niecałe półtorej minuty.\nJak wyliczył naukowiec, rekin musiał mieć 20-21 stóp (ok. 6,1-6,4 metra). Oznacza to, że jest to największy okaz żarłacza białego uchwycony kiedykolwiek na nagraniu wideo i niemal na pewno jest samicą. Nadano jej nawet imię – Deep Blue (Wielki Błękit). Padilla zwrócił też uwagę na inny fakt. „Jest dość krągła” – powiedział. „Patrząc na nią, można być niemal pewnym, że jest w ciąży”. Określił jej wiek na około 50 lat.\nTen gatunek rekina, będący największą drapieżną rybą, zwykle nie przekracza ok. 4 metrów długości. Maksymalna wielkość to ok. 6 metrów, a największy zaobserwowany i udokumentowany okaz miał ok. 7,2 metra. Mimo opinii ludojada – spopularyzowanej jeszcze przez kultowy film „Szczęki” – żarłacze białe nie gustują w ludzkim mięsie. Ataki na ludzi są zwykle wynikiem pomyłki drapieżnika: pływający na powierzchni wody człowiek wygląda dla niego jak delfin lub foka, którymi się zwykle żywi. Na ogół ataki rekina kończą się więc dla człowieka jedynie pogryzieniem – ryba po zauważeniu pomyłki zostawia nieznaną sobie ofiarę i odpływa. Statystyki mówią, że rocznie w wyniku ataku rekina (nie tylko żarłacza) ginie średnio 10 osób. Więcej ludzi pada ofiarą… hipopotamów i krów.\nZasięg występowania żarłacza białego (na niebiesko).\nTe majestatyczne drapieżniki nie zmieniły się od 450 mln lat. Pierwsze rekiny wyewoluowały w okresie syluru i od tamtej pory budowa ich ciała pozostaje bardzo podobna – przez epoki zmieniały się szczegóły i rozmiary, jednak bez problemu rozpoznalibyśmy pradziada Deep Blue jako rekina. Mimo to dzisiaj żarłacze są gatunkiem zagrożonym wyginięciem – z jednej strony ich płetwy grzbietowe są przysmakiem, co prowadzi do szeroko zakrojonych i okrutnych połowów (rybacy po złapaniu odcinają rekinowi płetwę, a rybę wrzucają na powrót do wody, gdzie okaleczony rekin nie może polować i umiera), a z drugiej masowe połowy ryb odbierają im naturalne źródło pożywienia i często prowadzą do śmierci rekinów w sieciach rybackich.\nPadilla: „Kiedy zobaczyłem Deep Blue po raz pierwszy, tylko jedna rzecz przebiegła mi przez głowę: nadzieja”. Biolog wierzy, że wideo pomoże zwiększyć świadomość co do zachowań białych rekinów, stosunkowo łagodnych wobec ludzi, oraz przyczyni się do akcji informacyjnej na temat zagrożeń czyhających na żarłacza białego – największego i najsłynniejszego drapieżnika wśród ryb.\nPoznajcie rekina kieszonkowego\nLIST: Rekin zabija tylko, gdy jest głodny. I nie poluje na ludzi


Częste pytania - Fabryka Puzzli\nBrak towaru – chwilowo 0 sztuk na magazynie; jeżeli jesteś bardzo zainteresowany tym produktem, daj nam znać poprzez email: biuro@fabrykapuzzli.pl lub telefonicznie: 667873384\nDostępny na zamówienie – możemy specjalnie dla Ciebie sprowadzić ten produkt - skontaktuj się z nami drogą email: biuro@fabrykapuzzli.pl lub telefonicznie: 667873384\nMożesz modyfikować swoje zamówienia jedynie do momentu skompletowania jego zawartości. W momencie przesłania go na wskazany adres modyfikacja jest już niemożliwa. W celu jakiejkolwiek modyfikacji swojego zamówienia (zmiana adresu, dodanie produktu do zamówienia, zmiana sposobu płatności czy dostawy), skontaktuj się z nami jak najszybciej - najlepiej telefonicznie: 667873384.\nMożesz anulować swoje zamówienia jedynie do momentu skompletowania jego zawartości. W momencie przesłania go na wskazany adres anulowanie jest niemożliwe. W celu anulowania zamówienia skontaktuj się z nami jak najszybciej - najlepiej telefonicznie: 667873384.\nZawsze przed odebraniem przesyłki należy sprawdzić, czy nie uległa uszkodzeniu w transporcie. W przypadku, gdy opakowanie posiada widoczne uszkodzenia zewnętrzne, zalecamy odmówienia przyjęcia przesyłki, a następnie skontaktowanie się z nami pod numerem telefonu: 667873384.


"Jugendzeit": obóz letni dla młodzieży - VdG | 2020\nNapisane przez Anna Durecka\nFoto: Beata Sordon W tajniki carvingu wprowadzał młodzież Dawid Bewko.\nW Turawie trwa obóz dla młodzieży mniejszości niemieckiej "Jugendzeit". Od 8 do 16 sierpnia 17 młodych ludzi z województwa opolskiego i śląskiego wspólnie bierze udział w warsztatach językowych, zajęciach sportowych i razem spędza wolny czas. A wszystko oczywiście w języku niemieckim.\nW obozie biorą udział młodzi ludzie w wieku od 14 do 20 lat. - Podzieliliśmy młodzież na dwie grupy ze względu na znajomość języka niemieckiego. W tych grupach biorą udział w różnych warsztatach. Przygotowaliśmy też wiele wydarzeń towarzyszących, zajęcia sportowe. Myślę, że każdy znajdzie coś ciekawego dla siebie i przy okazji rozwinie swoje umiejętności językowe – mówi Beata Sordon, organizatorka obozu. Trener Jakub Turański pokazuje uczestnikom, jak działać w grupie, jak angażować się w działalność mniejszości niemieckiej, jednocześnie się przy tym rozwijając, jak poznać swoje mocne i słabsze strony i jak z tej wiedzy korzystać. Warsztaty z kreatywnego pisania prowadzi trenerka z Instytutu Goethego w Krakowie. Dominik Duda i Weronika Koston ze Związku Młodzieży Mniejszości Niemieckiej zorganizowali już dla młodzieży warsztaty językowe. Rudolf Urban, redaktor naczelny „Wochenblatt.pl”, wprowadzi młodzież w czwartek w tajniki pracy dziennikarskiej i publicznych wystąpień. Młodzież ma też czas na aktywność sportową. W środkę pływali kajakami. Niebawem czekają ich nocne podchody. Oficjalne zakończenie "Jugendzeit" odbędzie się w sobotę o godz. 15.00. - Każda grupa przygotuje program artystyczny, który zaprezentuje podczas podsumowania obozu - zapowiada Beata Sordon.\nOrganizatorem obozu jest Związek Niemieckich Stowarzyszeń Społeczno-Kulturalnych w Polsce.\nOstatnio zmieniany czwartek, 13 sierpień 2020 10:29\nNajnowsze od Anna Durecka\nWięcej w tej kategorii: « RUSZAJĄ ZAPISY DO PROGRAMU SZKOLENIOWEGO “AKADEMIA”


Granica między chamstwem a szczerością\nJurodiwi, starcy i błazny – gdzie jesteście?!\nMikołaj Foks - 02.05.18\nW prawosławnej Rosji żywa była tradycja szaleńców bożych. Jurodiwi byli mistykami i prorokami, przekazującymi słowa samego Boga.\nMogli oni nawet carowi powiedzieć prosto w oczy najboleśniejszą prawdę, nie stracić przy tym życia, a nawet zostać wysłuchanymi. Dziś jurodiwych już nie ma, czy raczej zostali zakneblowani?\nCienka jest granica między chamstwem a mówieniem prawdy prosto w oczy. W jednej i drugiej sytuacji jako słuchacze nie czujemy się komfortowo. Niełatwo też odróżnić jedną sytuację od drugiej, zwłaszcza w czasach hejtu, czyli chamstwa internetowego.\nWygłaszanie własnych poglądów i poniżanie osób, które się z nimi nie zgadzają. Publiczne osądzanie innych na podstawie wybiórczych informacji. Nieprzebieranie w słowach, żeby dodać swojej wypowiedzi animuszu. Dobrze, jeśli nie ma zgody na takie zachowania. Jest tylko jedno „ale”.\nNiestety podejmując słuszne kroki, by usunąć chamstwo z otaczającej nas przestrzeni, możemy wpaść w ramiona źle rozumianej poprawności. Szacunek do innych z pewnością nie polega na krytykanctwie i niewybrednych słowach. Czy jednak polega również na niemówieniu tego, co uważamy za najświętszą prawdę?\nPoprawność to nie tyle pohamowanie się z szacunku dla drugiego, co raczej nabranie wody w usta, by nie narazić się innym swoimi poglądami. Prawdziwą sztuką jest rozmówcę szanować, nie ranić, a jednocześnie otwarcie mówić prawdę – tak, by została wysłuchana.\nBłazen nie miał dylematów, przed którymi my dziś stoimy. Mógł być grubiański i jednocześnie mówić rzeczy ważne. Aura groteski, jaka się wokół niego unosiła dawała przestrzeń na wysłuchanie trudnych słów jako żartu. Żartu, który jednak dawał do myślenia.\nProrocy i starcy posługiwali się nieco innym sposobem – opowiadali historie. Bajki, mity i legendy stworzono, by między innymi pełniły tę rolę. Opisując losy odległych postaci, uświadamiały słuchaczowi jego własną sytuację.\nNieraz pewnie chcielibyśmy być dla innych mędrcami niosącymi światło prawdy. Niekiedy może się tak faktycznie zdarzyć. Ta rola wymaga jednak więcej słuchania niż mówienia i więcej zrozumienia niż oceniania. Przeważnie jednak jesteśmy w roli tego, który słucha.\nKażdy lubi być w roli mówiącego, być w roli słuchającego już nie bardzo. Możliwe, że trudno dziś trafić na kogoś, kto ma nam do powiedzenia ważną prawdę. Możliwe, że mało dziś prawdziwych jurodiwych, starców i proroków. Ale czy jesteśmy gotowi ich słuchać, gdy się pojawią?\nIstnieje pokusa, żeby usunąć z otoczenia ludzi, którzy myślą inaczej niż my. Istnieje pokusa, żeby mimo uszu puścić słowa: gderających dziadków, surowych nauczycieli, pouczających księży czy pomstującej fryzjerki. To jednak mogą być niedoskonali, ale jedyni dani nam prorocy…\nZamykając innym usta albo zatrzymując się na chropowatej formie tego, co mówią, zamykamy sobie dostęp do skonfrontowania się z treścią innego oglądu rzeczywistości. Odbieramy sobie szansę na poznanie jakiejś prawdy o sobie. Prawdy wybijającej nas ze stagnacji i dającej szansę dokonania życiowej zmiany na lepsze.


Gliwice: Casting do roli Tarzana i Jane | Dziennik Zachodni\nGliwice: Casting do…\nGliwice: Casting do roli Tarzana i Jane\nRedakcja 20 października 2011, 19:23\nGliwicki Teatr Muzyczny ogłosił w czwartek casting do musicalu pt. "Tarzan". Teatr poszukuje utalentowanych wokalnie i tanecznie odtwórców głównych ról, m.in. Tarzana, Jasne, gorylicy Kali. Prapremiera odbędzie się w maju 2012 roku.\nŚwiatowa prapremiera spektaklu muzycznego pt. "Tarzan", będącego adaptacją filmu Disneya z 1999 roku, odbyła się w 2006 roku na Broadwayu. Phil Collins skomponował do niego muzykę i teksty piosenek.\nMusical nadal jest grany w wielu krajach. Niemałym powodzeniem cieszy się jego niemiecka produkcja wystawiana w Hamburgu. Dlatego w Gliwickim Teatrze Muzycznym zdecydowano aby przygotować polską wersję słynnego spektaklu. "Muzyka będzie taka sama, natomiast przekładem tekstów na język polski zajął się nasz ekspert Jacek Mikołajczyk, który pracował nad przekładem do "High School Musical" - powiedziała PAP w czwartek kierownik biura obsługi i promocji Gliwickiego Teatru Muzycznego Kinga Knapik.\nDodała, że polska wersja "Tarzana" będzie największą realizacją w historii Gliwickiego Teatru Muzycznego, oraz "pierwszą realizacją musicalową na Śląsku adresowaną do masowego odbiorcy".\nPrzygotowuje ją zespół realizatorów znany m.in. z "High School Musical", jednego z największych przebojów gliwickiego teatru. Reżyserem będzie Tomasz Dutkiewicz, choreografię stworzy Sylwia Adamowicz, scenografię zaprojektuje Wojciech Stefaniak. Natomiast kierownictwo muzyczne spektaklu obejmie Sebastian Perłowski.\nW związku z nową produkcją, Gliwicki Teatr Muzyczny ogłosił w czwartek casting do ról Tarzana, Jane, Kerczaka (przywódcy stada goryli), Kali (gorylicy, przybranej matki Tarzana) oraz Terka (młodego goryla, przyjaciela Tarzana).\nW castingu teatr zamierza wyłonić także odtwórcę roli Małego Tarzana, czyli chłopca w wieku od 7 do 12 lat.\n"Wszyscy potencjalni wykonawcy muszą być, rzecz jasna utalentowani wokalnie, tanecznie. Muszą także posiadać predyspozycje do scen akrobatycznych. Będziemy preferowali osoby z doświadczeniem na scenie, choć zachęcamy do udziału również debiutantów, bo z tego co zauważyliśmy po produkcji "High School Musical" wielu z nich zrobiło karierę" - powiedziała PAP Knapik.\nWszystkie osoby, które będą chciały zagrać Tarzana czy Jane, muszą również posiadać odpowiednią prezencję. Wymagania do roli Jane: wiek od 18 do 28 lat, bardzo dobra figura, wymagana prezentacja w stroju sportowym, kąpielowym. Natomiast w przypadku odtwórcy Tarzana teatr poszukuje - mężczyzny w wieku od 18 do 28 lat. Wymagane są "bardzo dobra budowa ciała" oraz "prezentacja w slipach".\nCasting odbędzie się 20 listopada, a prapremiera spektaklu w maju 2012 roku.\nW realizacji musicalu Gliwickiemu Teatrowi Muzycznemu partnerować będą Miasto Gliwice i Miasto Zabrze oraz Dom Muzyki i Tańca w Zabrzu. (PAP)\nBaśniowe pałace, magiczne stworzenia i Rzym na starych rysunkach - Muzeum w Gliwicach zaprasza na wakacyjne podróże\nW jakich porach dnia i nocy można spotkać magiczne stworzenia z ludowych wierzeń? Czy bajeczne pałace znajdują się wyłącznie za siódmą górą i za siódmą rzeką?...