Planszówki w Miasteczku Śląskim\nPo czwartku przychodzi piątek, a w piątek odwiedziliśmy Miasteczko Śląskie, gdzie w Szkole Podstawowej nr 1 - staraliśmy się zapalić jej uczniów i rodziców do planszówek. Bardzo dziękujemy za zaproszenie i cieszymy się, że mogliśmy takie spotkanie poprowadzić. Może jeszcze będzie okazja w tym roku do kolejnej wizyty:)\nMikołajkowa Noc z Planszówkami\nZ 3 na 4 grudnia współorganizowaliśmy dla harcerzy i harcerek Hufca ZHP Lubliniec - "Mikołajkową noc z planszówkami" na terenie Ośrodka Harcerskiego w Kokotku. Była to niesamowita noc:) 12 godzin ciągłego grania, 2 mega emocjonujące turnieje - Sen i Polska Gola, prezentacja gry "World of Tanks Battleground" i 35 różnych gier.\nGratulacje dla wszystkich uczestników i podziękowania sponsorów.\nPlanszówki w Lubitece\n3 grudnia 2021r. nasz Klub poprowadził zajęcia z planszówkami w Miejsko-Powiatowej Bibliotece Publicznej im. J. Lompy w Lublińcu "Lubiteka". Dziękujemy za zaproszenie i za wspólnie spędzony czas.\nPlanszówkowanie w Miasteczku Śląskim\nBardzo lubimy nie tylko grać w gry planszowe, ale zarażać nimi innych:) Dzisiaj nasza reprezentacja w składzie: Zosia, Zuzia, Hania i Michał przeprowadziła spotkanie z planszówkami w Szkole Podstawowej nr 1 im. ks. T. Christopha w Miasteczku Śląsku. Przez dwie godziny świetnie wspólnie się bawiliśmy. Bardzo dziękujemy za zaproszenie i chętnie znów wpadniemy.\nTurnieje w Hufcu ZHP Lubliniec\nW piątkową noc (28 sierpnia) - odbył się I Turniej Rummikuba Hufca ZHP Lubliniec im. 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty, który współorganizował nasz Klub. Prawie 3h rozgrywki wyłoniły - czwórkę finalistów.\nMamy nadzieję, że ten piątkowy turniej będzie początkiem przyjaźni harcerzy z RUMMIKUBem:))\nZaś w sobotę, 29 sierpnia, członkowie Planszopernika - zorganizowali na Ośrodku w Kokotku I Zuchowy Turniej w Kręgle fińskie Hufca ZHP Lubliniec. Emocje były olbrzymie.\nZuchom, których wzięło udział ponad 30 - zarówno sama gra, jak i forma rywalizacja bardzo się podobała:)\nNa koniec ferii - zagrajmy jeszcze raz:)\nW sobotę, 10 lutego, Klub Planszopernik w osobach: Julki, Asi, Ani i Michała (pod opieką pana Bartka) odwiedził Bibliotekę Publiczną w Lublińcu. Tam przez ponad 3 godziny, przekonywał, że zabawa z grami planszowymi jest świetnym sposobem na spędzanie wolnego czasu:) Pięknie dziękujemy za zaproszenie i mamy nadzieję, że wszystkim się spodobało:) Do Lublińca zawitamy już za miesiąc, kiedy wraz z Hufcem ZHP Lubliniec będziemy organizować III edycję HarcPlanszy.\nSposób na ferie - planszówki:)\nW dwa wtorki wakacji Planszopernik miał możliwość poprowadzenia zajęć w MDK Południe w Podlesiu. Przez prawie 6 godzin zarażaliśmy planszopgraniem, bo gry w planszówki - to świetny sposób, na spędzanie ferii:) Dziękujemy za zaproszenie. W sobotę spróbujemy w podobny sposób do planszówek zachęcić dzieciaki z Lublińca:)\nTurniejowo w Wojkowicach\nW środę (8 listopada), a następnie w piątek(10 listopada) ponownie odwiedziliśmy Wojkowice:) Tym razem poza prezentacją gier zorganizowaliśmy dla dzieciaków - dwa turnieje z nagrodami: w "Hexa" oraz z "Cardline Zwierzaki".\nWszyscy bawili się wspaniale. Świetnie w roli prowadzących zajęcia sprawdziły się: Zuzia, Asia i Julka, które z olbrzymim sercem podeszły do swojego zadania i w bardzo profesjonalny sposób tłumaczyły zasady oraz dopingowały uczniów z Wojkowic podczas turniejów:) Brawo dziewczyny!!!\nSpotkanie z Planszówkami" w Wojkowicach cz.II\nW kolejny piątek, 3 listopada, Asia, Julka i Zuzia po raz drugi udały się do Wojkowic, by tam, tym razem dla uczniów klas 4-5, zorganizować "Spotkanie z Planszówkami". Tym razem graliśmy w lżejsze tytuły:) Było dużo śmiechu i zabawy, ale jakżeby inaczej być mogło. Przecież gra w gry planszowe - to masa frajdy:) a do tego tak wspaniałe osoby prowadzące:) Brawo dziewczyny!!!\nSpotkanie z Planszówkami" w Wojkowicach\nW piątkowe popołudnie, trójka uczniów naszej szkoły - Julka, Zuzia i Asia, pojechały do Wojkowic, by w tamtejszej Szkole Podstawowej spróbować zachęcić uczniów klas 6 i 7 do grania w gry planszowe. Godzinne "Spotkanie z Planszówkami" - udało się wyśmienicie. W listopadzie przyjedziemy jeszcze tu trzy razy:) Po takiej dawce - planszówek mamy nadzieję, że "bakcyl" grania zostanie "połknięty", a My wrócimy do Bytomia z poczuciem dobrze wykonanej roboty:)\nZagraliśmy z LO\nW czwartek, 16 lutego odwiedziła nas pani Agnieszka Widera, wraz ze swoimi uczniami z Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego w Bytomiu. Mieliśmy niewątpliwą przyjemność spędzenia kilku godzin wspólnie z grami planszowymi:) Udało nam zaprezentować uczniom LO świetną grę wojenną - "Memoir 44"\noraz całkiem nowy hit z Essen, strzelankę "Adrenalinę".\nMamy nadzieję, że to początek naszej współpracy:) Już zaprosiliśmy uczniów z ZSMS na nocny maraton z planszówkami, który odbędzie się w naszej szkole w piątek 10 lutego:).\n10 września, udaliśmy się (Zuzia, Julia, Joasia, Kuba, Paweł i Grzegorz) z naszymi planszówkami do Radzionkowa, gdzie odbył się VII Piknik Służb Mundurowych. Podczas imprezy współorganizowaliśmy kącik z planszówkami. Razem z nami można było zagrać w grę "7 dni Westerpaltte", "Memoir 44" czy w "07 zgłoś się", zaś dla młodych przygotowaliśmy "Kota Stefana" i "Kto pozmywa". My sami nauczyliśmy się grać w grę "111 - Alarm dla Warszawy" opowiadającą o walce 111 eskadry myśliwskiej z niemiecką Luftwaffe. Wzięliśmy z powodzeniem udział w turnieju zorganizowanym w tej grze. Grzegorz zajął I miejsce, a Jasia IV miejsce. Nie mogliśmy się też nie skusić do skorzystania z wielu atrakcji, które przygotowali organizatorzy:) Największą popularnością cieszyła się strzelnica:) Obiecujemy, że za rok przyjedziemy ty znowu:)\nKraina Marzeń w Kokotku - splanszowana:)\nJeżeli myśleliście, że Planszopernik latem tylko wypoczywa, to się mylicie:) Wczoraj (21 lipca) odwiedziliśmy z grami planszowymi, uczestników półkolonii "Kraina Marzeń" w Ośrodku Harcerskim Hufca ZHP Lubliniec w Kokotku. Podczas spotkania zaprezentowaliśmy, gry o tematyce rycersko-książniczko-magicznym:) Był więc "Magiczny Labirynt", "Zaklęta Wieża", "Podziemia", "Budowa zamku", czy "Labirynt" oraz... coś co księżniczki lubią robić najbardziej - czyli rzucanie "Kiwi".\nTydzień później (28lipca) odwiedziliśmy Ośrodek Harcerski ponownie. Tym razem tematem głównym półkolonii "Kraina Marzeń" było harcerstwo. Dlatego by pomóc, być może przyszłym zuchom i harcerzom, zaproponowaliśmy gry, które ćwiczą umiejętności potrzebne każdemu harcerzowi, a więc: zdolność pracy w grupie - czyli kooperacja ("Straszny dwór"), zręczność ("Plusk"), znajomość przyrody ("Cardline: Zwierzęta"), zdolność przewidywania i myślenia strategicznego ("Hej to moja ryba", "Szaolin Panda"), spostrzegawczość i umiejętność szybkiego reagowania ("Dobble", "Hex", "Speed Cups", "Kot Stefan", "Duszki w kąpieli" czy "Halli Galli"), a także nie mniej ważne - znajmość prawa Prawa Murphy'ego ("Lacucaracha"). Bardzo dziękujemy za zaproszenie. Było nam niezmiernie miło.\nSpotkanie w SP nr 44 w Katowicach\nW poniedziałek, 11 kwietnia, w Szkole Podstawowej nr 44 im. Marii Curie-Skłodowskiej nasz klub Planszopernik, zorganizował "Spotkanie z Planszówkami", które odbyło się z inicjatywy koła czytelniczego "Skryptor". W zajęciach wzięło udział ponad 20 uczniów. Podczas spotkania, które trwało 1,5 godziny udało nam się zagrać w "Dobble", "Halli Galli", "Cardline Zwierzeta", "Speed Cups", "Blokusa" czy "Magiczny labirynt". Uczniom i nauczycielom biorącym udział wzajęciach gry planszowe bardzo się spodobały i... wygląda na to, że spotkamy się jeszcze nie raz:)\nW środę, 16 marca, odbyły się w naszej szkole (SP nr 4) zorganizowane przez Planszopernik, panią Barbarę Rajfur i panią metodyk matematyki - Katarzynę Żak - warsztaty dla nauczycieli zatytułowane "Wykorzystanie gier planszowych na zajęciach matematycznych i przyrodniczych". Warsztaty trwały 2 godziny i w ramach tego, krótkiego (jak na nasze możliwości) czasu udało nam się zaprezentować w formie warsztatowej, kilka gier, które z powodzeniem można wykorzystać na lekcjach czy zajęciach dodatkowych z matematyki lub przyrody. Były to: Qwirkle, Kod Faraona, Cardline "Zwierzęta", Terra, Ubongo, Fauna Junior, Quoridor i Winomino. Mamy nadzieję, że zajęcia się spodobały i spotkamy się jeszcze nie raz:)\nGramy w Katowicach w MDK "Południe"\nWw wtorek, 16 lutego, w MDK "Południe" w Podlesiu odbyło się zorganizowane przez Planszopernik "Spotkanie z planszówkami". Przez ponad dwie godziny, wspólnie bawiliśmy się grając w gry planszowe, pląsając i układając klocki:) Spotkanie odbyło się w bardzo miłej atmosferze, dzieciaki bardzo chętnie poznawały gry, a emocji nie brakowało. Podobnie jak na poprzednich zajęciach w Zarzeczu, zabawy z planszówkami uzupełniliśmy o układanie klocków, wśród których najbardziej podobały się "Maple", Geomagi i "Marble". Największą popularnością wśród gier cieszyły się: "Dobble", "Speed Cups'y", "Potwory do szafy", "Lacucaracha" czy "Kot Stefan". Bardzo dziękujemy za zaproszenie, mamy nadzieję, ze jeszcze się spotkamy:)\nPlanszówki i klocki - to świetny pomysł na ferie bez śniegu:)\n20 lutego 2016r. Planszopernik po raz drugi odwiedził Dom Kultury w Zarzeczu. Tym razem frekwencja nie była już tak duża:( Dzień wcześniej spadł śnieg i ... planszówki nie miały szans. Śnieg tej zimy przecież jest na wagę złota. Jednak nie byliśmy sami:) Aktywnie spędziliśmy ponad dwie godziny grając w gry i układając klocki. Podczas spotkania swoją premierę miała nowa gra w naszych zasobach - "Rampage" w której gracze wcielają się w olbrzymie jaszczury niszczące miasto:) Zagraliśmy także w "Make'n Break", "Speed Cupsy", ""Kota Stefana", "PitchCar'a" i "Qwirkle". Poza grami układaliśmy wspólnie klocki: "Maple", "Marble", "Domino Express" i Geomagi. Bardzo dziękujemy za super zabawę i może jeszcze kiedyś tu zawitamy:)\nPlanszówki - świetny pomysł na ferie:)\nFerie się rozpoczęły, jednak Planszopernik nie zamierza próżnować:) Po raz kolejny odwiedziliśmy harcerzy z Lublińca. Tym razem na zimowisku 9DH "Lekka Stopa" w OH w Kokotku, którego tematem przewodnim jest świat "Harrego Pottera". Na spotkanie zabraliśmy tylko te gry planszowe, które wiążą się z duchami, magami i smokami:) Zagraliśmy więc w "Magiczny Labirynt" - grę w zbieranie składników do magicznych zaklęć w czarodziejskim labiryncie. "Szkołę Alchemii" - uczącą tworzenia różnego rodzaju mikstur i talizmanów, "Łowców smoków" - planszówkę w której rycerze, złodzieje i magowie walczą z czarodziejskimi smokami, czy wreszcie w "Duszki" i "Duchy" dwie gry, których głównymi bohaterami są sympatyczne i nieszkodliwe istoty z innego wymiaru:) Dziękujemy harcerzom za zaproszenie i ... za tydzień pojawimy się po raz kolejny:) Czuwaj druhny i druhowie:) Na spotkaniu zadebiutowały też nasze nowe koszulki Planszopernikowe. Prawda, że ładne:)\nPlanszówki w Zarzeczu\nW sobotę, 30 stycznia, w Domu Kultury w Zarzeczu, Planszopernik brał udział w "Spotkaniu z Planszówkami". Przez ponad dwie godziny, dzieciaki ( w wieku od 5 do 13 lat) grały w najróżniejsze gry planszowe: "La Cucaracha", "Halli Galli", "Spedd Cups", "Magiczny Labirynt", "Ramzes", "Kot Stefan", "Booost", "Carcassone" czy "Prawo dżungli". Za miesiąc spotkamy się ponownie. Dziękujemy wspólną zabawę:)\nPlanszopernik i harcerze\n30 grudnia 2015r. w Ośrodku Harcerskim ZHP Lubliniec w Kokotku odbyły się zajęcia z planszówkami przeprowadzone przez Planszopernik dla uczestników kursu instruktorskiego "Na straży granatu". Zajęcia składały się z dwóch części:) Najpierw do południa przez 2 godzinki zapoznawaliśmy harcerzy z szybkimi grami integracyjnymi, które mogą wykorzystać na zbiórkach, biwakach i rajdach. Takich których zasad nauczyć można dzieciaka w kilka chwil: "Speed Cups", "Halii Galii", "Zaklęta Wieża" (gry wydane przez G3), "Prawo Dżungli", "Dobble", czy "PitchCar" (wydawnictwo Rebel) oraz "Duszki" i "Szaolin Panda" (wydane przez Egmont) a także "Top-A-Top" (Cube).\nPo kolacji zasiedliśmy do troszkę trudniejszych gier, ale także takich, gdzie jest dosyć krótki czas wprowadzenia w grę: "Reglamentacja" (IPN), "Dixit" i "Splendor"(Rebel), "Metropolia" (Foxgames), oraz "Bang" i "Geniusz" (Bard).\nZabawa i atmosfera była świetna:) Bardzo dziękujemy za możliwość przeprowadzenia zajęć:) Mamy nadzieję, że wszyscy spotkamy się 23 stycznia w Lublińcu na I Harcerskim Festiwalu Gier Planszowych "HarcPlansza"\nPlanszopernik i Tap Dance\nW miniony weekend - Planszopernik, przeprowadził "Spotkanie z Planszówkami" dla zespołu "Tap Dance" w Kokotku. Uczestnicy spotkania, mieli możliwość zapoznania się z grami wydawnictw "Egmont", "Rebel", "IPN", "Granna", "Goliath", "Black Monk", "G3", "Ravensburger" czy "Hobbity". Zabawa była przednia, a trzy godziny z grami planszowymi - były świetnym przerywnikiem, pomiędzy próbami tanecznymi:)\n"Sztuka Wojny" - w Herbacie\n2 marca - podczas spotkania planszówkowego w Herbacie, udało nam się rozegrać kilka partii - wyśmienitej gry planszowej dla dwóch osób - "Sztuka Wojny" wydawnictwa FoxGames. Zapoznaliśmy się też z nowością wydawnictwa Egmont - "Kajko i Kokosz, przygody wojów", autorstwa R.Knizi - świetna na imprezy!!! Polecamy!!!\nSpotkanie w Herbacie w atmosferze "Tajemniczego Domostwa"\n17 grudnia - zorganizowaliśmy, po raz drugi, spotkanie z grami planszowymi w herbaciarni "Herbata". Tym razem, dzięki wielkiej pomocy Adama - zaprezentowaliśmy wyprawę do "Tajemniczego Domostwa" (bardzo udanego połączenia - popularnych gier "Cluedo" i "Dixita") oraz gry logiczne, takie jak: "FITS", "Pentago" czy "El Garde" - które zaprezentowali: Stasiu, Grześ i Max:). Już teraz gorąco zapraszamy na kolejne spotkanie - które odbędzie się 21 stycznia:)\nKolejna wizyta w Wojkowicach\nJuż po raz drugi w tym roku odwiedziliśmy uczniów klas 1-3 w Szkole Podstawowej Nr 1 w Wojkowicach. Tym razem popularne gry planszowe prezentowali Jakub i Max. Dzieciaki z SP nr 1 z dużym zaangażowanie i wielkimi emocjami grali w znane i lubiane gry: "Halii Galii", "Duszki", "Faunę Junior" czy "Speed Cupsy". Spotkania tak się spodobały, że zostaliśmy zaproszeni na kolejne:) Przyjedziemy!!!\nGramy w "Herbacie"\nW środę - 19 listopada - w herbaciarni "Herbata" - po raz pierwszy (wraz z Teosem i Adamem) - zorganizowaliśmy "Spotkanie z Planszówkami", czyli cykliczne spotkania z grami planszowymi przy ciepłej i pysznej herbacie:). Nasz klub gier planszowych "Planszopernik" - reprezentowali Max i Kamil. Atmosfera była świetna. Udało nam się zagrać w: "Blokus'a", "Quoridor", "Dobble" i "Dixita" oraz "Shoguna". Dziękujemy wszystkim za zabawę i zapraszamy na kolejne spotkanie - w Herbaciarni spotykamy się w każdą 3 środę miesiąca - czyli kolejne spotkanie już 17 grudnia.\nPlanszówkowanie w Wojkowicach\nWe środę - 5 listopada, po raz drugi odwiedziliśmy Szkołę Podstawową Nr 1 w Wojkowicach (poprzednio byliśmy tutaj - w czerwcu). Tym razem prezentowaliśmy gry planszowe - młodszym uczniom z klas 1-3. Max, Mateusz oraz Kuba - wspaniale tłumaczyli i wprowadzali swoich młodszych kolegów w fascynujący świat planszówek. Wszystkim uczestnikom - spotkanie bardzo się spodobało i zostaliśmy zaproszeni na kolejne:) Jeżeli czas pozwoli - przyjedziemy:)\nPlanszopernik i Wakacyjna Akademia Stepowania\nPod koniec sierpnia w Ośrodku Harcerskim Komendy Hufca Lubliniec w Kokotku, odbywała się Wakacyjna Akademia Stepowania. Poza tańcem, zajęciami plastycznymi i oczywiście stepowaniem - uczestnicy akademii, dzięki "Planszopernikowi" mieli możliwość spędzania wolnego czasu z planszówkami:)\nPlanszówki w Muzeum\nW sobotę 5 lipca w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, odbyło się "Spotkanie z Planszówkami", które poprowadzili członkowie "Szkolnego Klubu Gier Planszowych "Planszopernik". Mamy nadzieję, że spotkanie to nie było jednorazowe - ale, że w tym zacnym miejscu pojawimy się jeszcze nie raz:)\nUczniowie Innowacyjnego Zespółu Edukacyjno Terapeutycznego "Edterek" ZSS nr 3 w Bytomiu, którzy na co dzień uczą się w SP nr 4 w Bytomiu, a których nauczycielem jest pan Bartek - uwielbiają grać w gry planszowe. Najbardziej lubią grać w "Halli Galli", "Speed Cupsy", "Dobble" i "Make'n Break".\nGrają z uczniami VII LO\nGrają także ze swoimi przyjaciółmi z Warsztatów Terapii Zajęciowej\nPlanszówki na Koszutce\nTym razem nasze "Spotkanie z planszówkami" odbyło się w MDK Koszutka w Katowicach. Zajęcia poprowadziliśmy dla dzieci, które na na co dzień w MDK-u stepują w grupie Tap Dance Junior. Zabawa była przednia. Z młodymi tancerzami spotkamy się jeszcze w sierpniu podczas ich obozu w Kokotku.\nPlanszopernik w Wojkowicach\n11 czerwca odwiedziliśmy - wraz z naszymi planszówkami - uczniów Szkoły Podstawowej nr 1 w Wojkowicach. Kuba, Mateusz i Kamil - sprawnie i z dużym profesjonalizmem zapoznali kolegów z Wojkowic, z "szybkościowymi" grami takimi jak "Blokus", "Dobble", Hej to moja ryba" czy wreszcie "Speed Cups" (która podobała się najbardziej). Spotkanie z planszówkami - udało się tak bardzo, że zostaliśmy zaproszeni na kolejne we wrześniu. Przyjedziemy!!!:)\nPlanszopernik w Gimnazjum nr 1\nPo krótkiej przerwie:) Szkolny Klub Gier Planszowych "Planszopernik" kontynuuje "zarażanie" planszówkami kolejne placówki edukacyjne w Bytomiu. Tym razem mocna reprezentacja Klubu udała się do Gimnazjum nr 1, by tam zorganizować "Spotkanie z Planszówkami" dla uczniów Klas Aktywności Twórczej:)\nPlanszopernik w Gimnazjum nr 2 - gramy razem:)\nTrzecia wizyta uczniów członków Klubu "Planszopernik" w Gimnazjum nr 2 - odbyła się w czwartek - 12 grudnia 2013. Cieszymy się, że udało nam się zarazić naszych starszych kolegów i koleżanki - planszówkami. Od stycznia w Gimnazjum spotykać się będą z planszówkami już bez naszej pomocy, a w lutym wspólnie razem z nami wezmą udział w Mistrzostwach Polski w grze "Evolutio".\nPlanszopernik w Brnie:)\nCzłonkowie naszego klubu nie próżnują i każdą wolną chwilę:) poświęcają na promocję gier planszowych. Nie inaczej było w Brnie (Czechy), gdzie uczestniczyli w Międzynarodowym Konkursie Programistycznym "Baltie Creative 2013". Wraz pozostałymi członkami Reprezentacji Polski - relaksowali się przy "Dobble", "Grand Prixie" czy przebojowym "Munchkinie".\nPlanszopernik w Gimnazjum nr 2\nDzisiaj - 14 listopada, uczniowie naszej szkoły, członkowie SZKGP "Planszopernik" już po raz drugi w tym roku, zorganizowali na terenie Gimnazjum nr 2 "spotkanie z planszówkami". Gimnazjaliści mieli możliwość spróbowania swoich sił w kultowych "Osadnikach" i "Talizmanie", grze planszowej wzorowanej na popularnej grze komputerowej - "WarCraft" oraz planszówkowym hicie Festiwalu w Essen - "7 dni Westerplatte".\nPlanszówki w Sikoraku\nW sobotę - 9 listopada - członkowie Szkolnego Klubu "Planszopernik" - odwiedzili IV LO w Bytomiu, by po raz drugi wesprzeć odbywające się tam - spotkania z planszówkami. Tym razem udało nam się przybliżyć starszym kolegom: "Wsiąść do pociągu", "Warcrafta", "Epokę Kamienia" i "Małego księcia". Kolejne spotkanie w LO w grudniu.\nSpotkanie z planszówkami w Gimnazjum nr 2\nDzisiaj - 17 października - członkowie kółka gier planszowych: Maksymilian Pakos, Mateusz Mamot, Zuzia Dulska i Michał Madeja - odwiedzili swoich starszych kolegów w Gimnazjum nr 2, gdzie zorganizowali - spotkanie z planszówkami. Przez ponad dwie godziny wszyscy świetnie się bawili. "Warcraft", "Wsiąść do Pociągu" czy "Kolejka" to tylko niektóre z gier, które udało się im zaprezentować.\nPlanszówkujemy w LO\n5 października w IV LO im. Bolesława Chrobrego - uczniowie SP nr 4 - współorganizowali spotkanie z planszówkami. Na pierwszy ogień - poszły kultowe gry: "7 cudów świata", "Dominion" oraz "Augustus". Następnie przyszła pora na "Karaluchy", "Belfort" i "Molocha". Spotkanie te, w zamierzeniu ma być zaczątkiem - kółka gier planszowych w "Sikoraku", cieszymy się, że mogliśmy pomóc naszym starszym kolegom i koleżankom:) i trzymamy za nich kciuki.\nNasze planszówki w SP nr 51\nW czwartek odwiedziliśmy Szkołę Podstawową nr 51 w Bytomiu. Pięcioro uczniów: Zuzia Dulska, Maksymilian Pakos, Michał Muzyka, Kamil Kozłowski i Szymon Opara, przez ponad 1,5 godziny opowiadało i pokazywało jak można uczyć się i bawić za pomocą gier planszowych. Spotkanie udało się wyśmienicie:) Wszystkich chcących zagrać w gry w naszej szkole, zapraszamy w poniedziałki na godzinę 14.30 i na wielki Festiwal w piątek (27 września) od 14 do 18:)


Ser manchego – właściwości, skład i zastosowanie sera manchego | ekologia.pl\nSer manchego – właściwości, skład i zastosowanie sera manchego\nZ czym najbardziej kojarzy się hiszpański region Kastylia La Mancha? Chyba każdy zna słynną powieść Cervantesa o dzielnym, ale z wybujałą wyobraźnią rycerzu Don Kichocie. To właśnie tam szlachcic ten walczył z wyimaginowanymi wiatrakami. Jednak z La Manchy pochodzi także inny hiszpański przebój – ser manchego, który swoja nazwę zawdzięcza między innymi właśnie temu regionowi. W czym tkwi jego sekret?\nDo produkcji sera manchego wykorzystuje się wyłącznie tłuste mleko owiec rasy Manchega. Pixabay.com\nQueso Manchego – co to takiego?\nSer manchego to kulinarna wizytówka Hiszpanii, to jeden z najpopularniejszych i najsmaczniejszych serów produkowanych w tym kraju. Wyrabiany jest na równinie regionu La Mancha. Do jego produkcji wykorzystuje się wyłącznie tłuste mleko owiec rasy Manchega. Stanowi jedną trzecią całej produkcji sera w tym kraju. To jeden z najznakomitszych towarów eksportowych Hiszpanii. Ser manchego jest tym, czym dla Włochów Parmiggiano Regiano a dla Francuzów Roquefort.\nManchego jest twardym, dojrzewającym serem o specyficznym smaku i zapachu, który bardzo często wykorzystywany jest w kuchni hiszpańskiej. Barwa sera manchego zależna jest od stanu jego dojrzałości: może być żółty, jasnobrązowy albo szary. Nazwa sera pochodzi od gatunku owiec, a także od regionu, w którym jest wytwarzany.\nSer manchego dostępny jest w Hiszpanii nie tylko w prawie każdej restauracji czy barze, ale również w każdym sklepie. Co ciekawe, w 2014 roku podczas zawodów World Chesse Awards ser manchego zdobył srebrne i złote medale.\nCzym charakteryzuje się ser manchego?\nManchego to ser produkowany tylko w regionie La Mancha i pozyskiwany z mleka owiec rasy Manchega. Został wpisany na listę produktów regionalnych. W związku z tym, aby móc używać tej nazwy musi być wytwarzany według ściśle określonej receptury. Owce Manchega produkują mleko z zawartością minimalną 6% tłuszczu. Hodowla tego gatunku zwierząt podlega restrykcyjnym zasadom - żywią się one roślinami rosnącymi tylko i wyłącznie w regionie La Mancha, przede wszystkim ziarnami i roślinami strączkowymi. Tego typu sposób odżywiania wpływa znacząco na smak mleka, a co za tym idzie - na smak wytwarzanego sera Manchego. Dlatego też produkcja Manchego w innym regionie jest niemożliwa.\nGatunek tego sera musi dojrzewać minimum 50-60 dni. Od wieku leżakowania zależy jego barwa: od żółtawej, przez brązową, aż po ciemnoszarą. Charakteryzuje się zwartą konsystencją, w miąższu widoczne są specyficzne małe dziurki, a wierzch pokryta jest ząbkowana skórką koloru żółtego lub brązowego. Niektóre zakłady produkcyjne w trakcie wytwarzania sera zalewają go oliwą z oliwek, wtedy jego skórka przybiera prawie czarną barwę. W smaku jest słodko-pikantny; jego wyrazistość zależna jest od wieku leżakowania: im ser jest starszy tym smak bardziej wyrazisty.\nSer manchego to kulinarna wizytówka Hiszpanii, wyrabiany jest na równinie regionu La Mancha. Fot. pixabay.com\nOd wieku leżakowania zależy jego barwa: od żółtawej, przez brązową, aż po ciemnoszarą. Fot. pixabay.com\nCzas dojrzewania sera manchego wynosi od minimum dwóch miesięcy do maksimum dwóch lat. Ze względu na to dzieli się go na następujące odmiany:\nfresco – czyli ser młody; dojrzewa do 50-ciu dni, dlatego też technicznie nie do końca można określić go mianem tego sera. Cechuje się bogatym, ale łagodnym smaku. Wytwarzany jest w niewielkich ilościach, praktycznie na użytek własny i właściwie nie jest przeznaczany na eksport.\nsemicurado - określić go można mianem sera średnio starego. Jego dojrzewanie trwa od 3 tygodni do 4 miesięcy. W smaku jest delikatny, można wyczuć owocową nutę, a nawet trawiasty posmak.\ncurado – stary; okres jego dojrzewania to 3-6 miesięcy. W smaku jest karmelowo-orzechowy i słodki, ale jednocześnie lekko kwaskowaty. Ma kruchą konsystencję.\nviejo – ser dojrzały, leżakujący od roku do 2 lat. Jego smak jest głęboki z wyraźnie wyczuwalnymi nutami pieprzu.\nJak powstaje ser manchego?\nŚwieże mleko podgrzewa się do temperatury około 40 st. C, a następnie ścina podpuszczką. Przy użyciu specjalnych widełek, powstałą masę rozdrabnia się na małe ziarenka. Rozkruszoną pulpę poddaje się prasowaniu, po to by pozbyć się resztek serwatki. Odbywa się to poprzez przełożenie sera do cylindrycznych, pokarbowanych od wewnątrz form – stąd właśnie biorą się te charakterystyczne rowki na skórce oryginalnego sera manchego. Gdy ser zostanie oddzielony od resztek serwatki trafia na dzień lub dwa do kąpieli solankowej, po której następuje krótkie suszenie, a następnie długi proces dojrzewania.\nW trakcie dojrzewania na wierzchu sera tworzy się szarozielona pleśń, którą trzeba regularnie i dokładnie usuwać. Inna czynnością, która trzeba robić regularnie jest przekładanie serów w taki sposób, aby równomiernie obsychały i dojrzewały.\nSer manchego zawiera duże ilości wapnia (ok. 30%), który jest podstawowym budulcem kości i zębów, ale także jest składnikiem naczyń krwionośnych. Odpowiada za proces krzepnięcia krwi i bierze udział w regulacji hormonalnej. Pierwiastek ten jest niezbędny dla zachowania homeostazy, czyli równowagi wewnętrznej organizmu. Do jego głównych obowiązków należy dbanie o prawidłową akcję serca, regulację kurczliwości mięśni oraz przewodnictwo bodźców nerwowych.\nW tym hiszpańskim smakołyku znajdziemy także duże pokłady witaminy A, która odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie narządu wzroku. Oprócz tego, utrzymuje prawidłowy stan skóry, włosów i paznokci, stymuluje błony śluzowe do produkcji śluzu oraz odpowiada za integralność błon komórkowych.\nSer manchego dostępny jest w Hiszpanii nie tylko w prawie każdej restauracji czy barze, ale również w każdym sklepie. Fot. pixabay.com\nWitamina E, która również zawarta jest w serze manchego, która przede wszystkim wykazuje się właściwościami antyoksydacyjnymi, a tym samym zapobiegając uszkodzeniom błony komórkowej komórek. Wysokie dawki tej witaminy obniżają stres oksydacyjny i wspomagają działanie insuliny oraz regulują poziom glukozy we krwi. Dieta bogata w witaminę E zapobiega wadom cewy nerwowej płodu oraz prawidłowo działa na przebieg ciąży.\nZ kolei witamina D odpowiedzialna jest w głównej mierze za mineralizację kości i prawidłowy rozwój układu kostnego. Reguluje także gospodarkę wapniowo-fosforową w organizmie. Co ciekawe, podkręca także funkcjonowanie układu krążenia, mięśnia sercowego, a także wspomaga utrzymanie szczupłej sylwetki.\nSer manchego – z czym się go je?\nSer manchego jest nie lada smakołykiem i prawdziwym przysmakiem w hiszpańskiej gastronomii. Dodawany jest niemal do każdej potrawy czy przystawki i można go kupić praktycznie w każdym sklepie. Świetnie sprawdza się zarówno w sałatkach, jak i na kanapkach. Jego smak znakomicie podbija towarzystwo wędzonej hiszpańskiej szynki jamon serrano, suszonych pomidorów i suszonych owoców, orzechów, oliwek i grzybów. Można również zajadać się nim bez żadnych dodatków – fantastyczne doznania smakowe są gwarantowane.\nQueso manchego można go dostać w każdej szanującej się hiszpańskiej kafeterii czy restauracji. Wystarczy poprosić o tapas queso manchego. Często ser podawany jest na talerzu wraz z jamon serrano, czyli tradycyjną hiszpańską szynką parmeńską. Do tego najlepiej pasuje lampka aromatycznego wina. Somelierzy do wyrazistego smaku sera manchego sugerują wybór czerwonego, mocniejszego i równie wyraźnego wina. Czasami ser i szynka uważane jest jako samo danie, a czasami takie zestawienie można potraktować jako przystawkę przed większym posiłkiem.\nJeśli mamy apetyt na konkretne danie, w hiszpańskiej tawernie warto poprosić o bocadilllo con jamon serrano y con queso manchego. Zaserwują nam wtedy grubą bułkę z szynką i serem, obficie skropioną oliwą z oliwek, czasami również z przecieranym pomidorem. Tego typu potrawa na dłużej powinna zaspokoić głód.\nJeżeli chcemy przywieźć pamiątke z Hiszpani iw postaci sera manchego, nie będzie z tym najmniejszego problemu. Zwykle każdy sklep ma dość duży wybór serów manchego. Gatunków jest mnóstwo, a ceny serów wahają się od kilku euro do kilkudziesięciu euro.\nDodawany jest niemal do każdej potrawy czy przystawki i można go kupić praktycznie w każdym sklepie. Świetnie sprawdza się zarówno w sałatkach, jak i na kanapkach. Jego smak znakomicie podbija towarzystwo wędzonej hiszpańskiej szynki jamon serrano, suszonych pomidorów i suszonych owoców, orzechów, oliwek i grzybów. Można również zajadać się nim bez żadnych dodatków – fantastyczne doznania smakowe są gwarantowane.\nJego smak znakomicie podbija towarzystwo wędzonej hiszpańskiej szynki jamon serrano, suszonych pomidorów i suszonych owoców, orzechów, oliwek i grzybów. Fot. pixabay.com\nPieczone warzywa z serem manchego i szynką serrano\n500 g szparagów (obranychi pokrojonych w 4-cm kostki)\n500 brukselki (przekrojonej na pół)\n2 łyżki świeżego rozmarynu (posiekanego)\n60 g szynki serrano\n60 g sera manchego\nPiekarnik nagrzewamy do temperatury 220 stopni C. Na blachę wrzucamy pokrojone warzywa wraz z oliwą i rozmarynem. Pieczemy przez ok. 20 minut. Dodajemy szynkę i ocet, mieszamy u pieczemy przez kolejną minutę. Wyjmujemy i posypujemy danie startym serem manchego.\n700 g średnich, młodych ziemniaków (wcześniej ugotowanych, obranych i pokrojonych w talarki)\n80 g sera manchego\nNa patelni rozgrzewamy oliwę, wrzucamy pokrojoną czerwona cebulę i smażymy, często mieszając. Gdy cebula się lekko zarumieni, dodajemy pokrojoną w plastry kiełbasę chorizo i chwilę całość podsmażamy. W osobnej misce roztrzepujemy 6 całych jajek, dodajemy śmietanę i porządnie mieszamy. Dorzucamy czarne oliwki pokrojone w talarki, wcześniej podsmażoną chorizo z cebulą, drobno starty ser manchego, doprawiamy solą i pieprzem, a następnie dodajemy pokrojone w talarki ziemniaki. Wszystkie składniki delikatnie mieszamy. Na patelni rozgrzewamy oliwę wlewamy całą zawartość miski. Smażymy do momentu całkowitego ścięcia się jajka, ale pamiętając by obrócić tortillę na drugą stronę. Gotowe danie posypujemy pokrojonym szczypiorkiem.\nCzy warto jeść ser manchego?\nJeśli uda nam się spotkać ser machego w sklepie, nie wahajmy się go kupić. Jest niezwykle smakowity, więc jeśli jesteście miłośnikami serów, to manchego będzie miłym urozmaiceniem. Przebywając w Hiszpanii, skosztowanie tego typu sera to wręcz obowiązek. Ser manchego to kulinarny symbol Hiszpanii. Znakomicie smakuje jako przekąska lub przystawka z pieczywem, albo dodatek do sałatek. Można go komponować ze słodkimi konfiturami oraz z wytrawnymi daniami, np. makaronem. Dlatego czasem warto po niego sięgnąć, będzie on doskonałym urozmaiceniem naszej codziennej diety.\n“https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2012:043:0001:0005:PL:PDF”; data dostępu: 2019-03-19\n“http://www.hiszpania-apartamenty.pl/przewodnik-po-hiszpanii,ser-manchego,784.html”; data dostępu: 2019-03-19\n“https://curd-nerd.com/hard-cheese-recipes/manchego/”; data dostępu: 2019-03-19\n“https://www.castellocheese.com/en-us/cheese-types/semi-hard-cheese/manchego-cheese/”; data dostępu: 2019-03-19\nekologia.pl Styl życia Zdrowa żywność Ser manchego – właściwości, skład i zastosowanie sera manchego


Notariusz Łódź – notarialne poświadczenie dziedziczenia – Ogniwa Tratwa\nNotarialne poświadczenie dziedziczenia lub akt poświadczenia dziedziczenia jest dokumentem, który sporządzany jest w kancelarii notarialnej. Czym dokładnie jest dokument tego rodzaju? Sprawdź teraz!\nDo kancelarii, którą prowadzi notariusz, udajemy się w określonych sytuacjach. Dotyczą one także testamentu oraz spadków.\nGdy dochodzi do dziedziczenia, czyli otrzymania spadku, wówczas konieczne jest poświadczenie prawa do spadku. Dotychczas możliwe było to tylko w sądzie – teraz usługę tę może wykonać dla nas również notariusz Łódź, a także w wielu innych miastach w Polsce.\nCzym dokładnie jest poświadczenie dziedziczenia, które wykonać może dla nas kancelaria notarialna? Kiedy może być ono przygotowane u notariusza? Jak wybrać dobrą kancelarię, która wykona poświadczenie?\nNa te, a także inne pytania odpowiada biuro notarialne Maciej Krakowiński, Magdalena Krakowinska działające w Łodzi.\nNotariusz Łódź – czym jest notarialne poświadczenie dziedziczenia?\nAkt poświadczenia dziedziczenia, który pozwala na notarialne poświadczenie dziedziczenia, jest dokumentem, który wystawiany jest do poświadczenia prawa do spadku. Gdy zatem możemy otrzymać spadek, wówczas poświadczane jest to odpowiednim dokumentem.\nKancelarie notarialne przygotowują notarialne poświadczenie dziedziczenia na podstawie protokołu dziedziczenia. W protokole tym osoby uprawnione do dziedziczenia składają swoje oświadczenie.\nNotariusz Lodz przygotowuje protokół przy udziale wszystkich osób zaliczających się do kręgu spadkobierców – zarówno ustawowych, jak i testamentowych. Oznacza to, że w trakcie sporządzania protokołu muszą być obecne wszystkie osoby, które muszą być też zgodne co do podziału spadku.\nWarunki poświadczenia dziedziczenia w kancelarii notarialnej:\ndo notariusza muszą udać się wszystkie osoby, które mogą być wzięte pod uwagę jako spadkobiercy – ustawowi oraz testamentowi\nspadkobiercy ci muszą zgadzać się pod względem podziału spadku\nspadkodawca był Polakiem albo zamieszkiwał teren Polski bez posiadania obywatelstwa\nnieruchomości i prawa rzeczowe wchodzące w skład spadku są na obszarze Polski\ndotyczy tylko spadków, które zostały otwarte po dniu 1 lipca 1984 roku\nDodatkowo, kancelaria notarialna Łódź czy w innym mieście, które wybrali spadkobiercy, musi otrzymać odpowiednie dokumenty.\nDo wykonania notarialnego poświadczenia dziedziczenia potrzebne będą:\nakty urodzenia potencjalnych spadkobierców\nakty zawarcia związku małżeńskiego przez potencjalnych spadkobierców\nGdy zostaną spełnione wszystkie warunki, notariusz w Łodzi czy też w innym mieście przygotowuje protokół dziedziczenia, a następnie na jego podstawie akt notarialny określany jako akt poświadczenia dziedziczenia.\nAkt ten uzyskuje moc prawną taką samą, jak w przypadku sądowego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, gdy zostanie on zarejestrowany w elektronicznym rejestrze poświadczeń dziedziczenia.\nNotariusz Łódź – jaką kancelarię wybrać na notarialne poświadczenie dziedziczenia?\nJeśli potrzebne są usługi notarialne polegające na wykonaniu notarialnego poświadczenia dziedziczenia, dzisiaj taką czynność mogą wykonać wszyscy notariusze Łódź jest jednym z miast, gdzie z nich skorzystamy.\nPo wpisaniu do wyszukiwarki internetowej słów typu „kancelarie notarialne łódź” albo „notariusze lodz” możemy sprawdzić oferty dla danego miasta.\n← Poszukujesz adwokata w Gdańsku ? – Dowiedz się, jakie cechy powinien posiadać dobry fachowiec w tej dziedzinie! Płaskowniki Warszawa – akcesoria bramowe →


Bulki Nocne - Smaker\nPrzepisy na temat: bulki nocne\n...zaspokoiłyby głód na całą noc. Szczególnie często brzdąc może wszczynać nocne alarmy ok. 5.-6. miesiąca, gdy zaczyna mieć chętkę na nieco konkretniejsze posiłki niż mleko. Wtedy najlepszą receptą na...\n..., kiedy mamy przed sobą cały dzień aktywności. Śniadanie z pieczywem będzie doskonałym początkiem dnia - obudzi nasz organizm, zwłaszcza mózg z nocnego snu i da nam energię do dalszego działania. Jasne...\n...rano, kiedy mamy przed sobą cały dzień aktywności. Śniadanie z pieczywem będzie doskonałym początkiem dnia - obudzi nasz organizm, zwłaszcza mózg z nocnego snu i da nam energię do dalszego działania...\n...pokarmu, które zaspokoiłyby głód na całą noc. Szczególnie często brzdąc może wszczynać nocne alarmy ok. 5.-6. miesiąca, gdy zaczyna mieć chętkę na nieco konkretniejsze posiłki niż mleko. Wtedy...\nArtykuły na temat: bulki nocne\nŻycie małego dziecka to nie jest bułka z masłem\n...zażegnany? Pozostają jeszcze nocne pobudki, których powodem chyba sa sny. Udało nam sie na razie wypracowac konsensus, ze wieczorem P. zasypia sama. Po całym rytuale, czytania, rozmawiania, modlitwy...\nExpressu Agathy Christie. Chciałabym pojechać przez Syberię do Mongolii. Najlepiej koleją. Lubię kolej, nocne pociągi, w których się śpi, mieszka. Bliska jest mi rosyjska tradycja pociągów, którymi...\n...i wyczerpania. Albo dokuczający nam regularnie skroniowy ból głowy. U niektórych osób objawem są nocne pobudki między godziną pierwszą i trzecią. Zdarza się, że występuje depresja. Takie dolegliwości...\nsałatki pieczarki marynowane z kurczakiem\nsos czosnkowy z czosnku granulowanego


Andrzej Zimniak - nowa proza\nAndrzej Zimniak Aktualności\nNa rynku - utwory dostępne w księgarniach\nA Cage Full of Angels (USA, opowiadanie w antologii)\nJak NIE zginie ludzkość - prognozy naukowca i wizjonera (zbiór esejów)\nRandka z Homo sapiens (opowiadanie w antologii)\nŚmierć ma zapach szkarłatu (zbiór opowiadań)\nŁowcy meteorów (zbiór opowiadań)\nWładcy świtu (powieść)\nAktualności na rynku Aktualności na rynku Aktualności na rynku Aktualności na rynku Aktualności na rynku Aktualności na rynku\nW Stanach Zjednoczonych w końcu 2010 r. ukazała się antologia polskich opowiadań A Polish Book of Monsters w tłumaczeniu Michaela Kandela (tłumacz Lema), a w niej mój tekst A Cage Full of Angels (Klatka pełna aniołów).\nHuberath, Sapkowski, Kołodziejczak, Zimniak, Dukaj.\nWydawnictwo: PIASA Books\nKsiążka dostępna na terenie USA\ni w wydawnictwie Amazon\nA Cage Full of Angels (ang., fragment, za zezwoleniem tłumacza)\nKlatka pełna aniołów (pol.) - kup w księgarni SOLARIS\nprognozy naukowca i wizjonera\nkwiecień 2008, cena 24,99 zł.\nKasandryści i historycy\nChemia czy wolna wola\nŻycie - cud, fenomen czy reguła\nAlternatywna historia Ziemi\nFragmenty wywiadów - tematy m. in.:\n16 milionów potomków Dżyngis-chana\nSposób na futurologię\nNagminnie nadużywane sposoby uprawiania futurologii można z grubsza podzielić na: naukowe, utopijne, kasandryczne i metafizyczne. Podziały nie są ostre, każdy z nich zawiera jakieś domieszki pozostałych.\nSposób naukowy to zwykle liniowa ekstrapolacja rozwoju technologii, czyli że maszyny będą większe (albo może zgoła malutkie, wielkości molekuł), szybsze, lepsze i inteligentne, a ludzie zdrowsi, silniejsi, wyposażeni w większy i sprawniejszy mózg, a także czyści i porządnie ubrani. Mutacją tego sposobu myślenia jest skonstruowanie jakiejś teorii, na przykład: energia udostępniona zostanie za bezcen, samochody można będzie napędzać wodą, lub że za pomocą liposomów wprowadzi się do skóry chlorofil i ludzie zaczną asymilować dwutlenek węgla z powietrza. Ta droga wiedzie wprost do hard sf i naukowcy-futurolodzy mogą mimowiednie znaleźć się na obcym sobie, choć pokrewnym terenie. Jak się czasami okazywało, taką metodą można było trafić zupełnie blisko, więc jesteśmy skłonni przyjmować nowe prognozy za dobrą monetę, lecz nic nie poradzimy na fakt, że niesłychanie rzadko udaje się przewidzieć wynalazki-zwrotnice, zmieniające bieg dziejów. A więc prognozy naukowe są łatwe do intuicyjnego rozumienia, lecz mają zasadniczą wadę: prawie nigdy się nie sprawdzają.\nSposób utopijny robi to samo z człowieczą psychiką, co naukowy z technologią. A więc ludzie będą wewnętrznie lepsi, przewidujący, altruistyczni, sympatyczni, będą czytali poezje i wszyscy przejdą na wegetarianizm. Jasne, że społeczeństwa złożone z takich milusińskich staną się zasobne i niekonfliktowe, a sprawiedliwość zapanuje niepodzielnie, zarówno na poziomie jednostek, jak i całych grup społecznych.\nTeraz sposób kasandryczny. Ten zmienia znaki z dodatnich na ujemne i może odnosić się do obu powyższych grup. Czyli mamy jakiś zdegenerowany świat technologiczny po III lub IV wojnie biologiczno-chemiczno-nuklearnej, albo w skromniejszym wydaniu po katastrofie wynikłej z efektu cieplarnianego, oddziaływania dziury ozonowej czy po nieodwracalnym skalaniu środowiska naturalnego przez przemysł i rabunkową gospodarkę zasobami. Ludzie i systemy cywilizacyjne mogą wszak nie tylko się rozwijać, lecz także degenerować pod wpływem załamania technologicznego lub destrukcyjnych procesów społecznych. Jednakże kanonicznym sposobem prognoz kasandrycznych pozostaje po prostu wieszczenie rzeczy strasznych bez głębszych naukowych czy socjologicznych uzasadnień, raczej z wewnętrznych pobudek wieszcza. Jest to wypowiedź w stylu panie, co to się dzisiaj porobiło z tym światem, a jutra to już w ogóle nie będzie, typowa dla ludzi w wielkiej sile wieku, choć nie tylko. Świat zewnętrzny jest czułym papierkiem lakmusowym: jeśli wariuje i staje na głowie, to obserwator zaczął się starzeć. Niekoniecznie metrykalnie, ale z pewnością mentalnie, bo wszak każdy ma tyle lat, na ile się czuje.\nNatomiast przepowiednie metafizyczne często łączą się z myśleniem religijnym lub sekciarskim. Data końca świata była wielokroć określana w rozmaitych wieszczeniach, lecz dotychczas szczęśliwie się nie sprawdziła (w przeciwnym przypadku raczej nie bylibyśmy w stanie tego stwierdzić, przynajmniej jako ludzie). Inny rodzaj prognoz, raczej z rodzaju spirytystycznych, przypisuje mózgowi lub duchowi ludzkiemu dziś ledwie przewidywane, potężne możliwości, np. w dziedzinie eksterioryzacji, psychokinetyki, telepatii, jasnowidztwa itd. Jednakże zanim te cechy się potwierdzą, proponuję dyskusje o nich umieścić pośród pobożnych życzeń. Tym niemniej trzeba wziąć po uwagę, że człowiek potrzebuje metafizyki jak witaminy, życie bez nadziei na coś jakościowo lepszego i trwalszego od szarej rzeczywistości, a przy tym irracjonalnego w sensie tworzenia nowych bytów, jest chyba niemożliwe na wyższych poziomach świadomości istnienia.\nWróćmy do historiozoficznego sposobu na futurologię. Recepta jest prostsza niżby się mogło wydawać: wnioskuje się nie według wishful thinking, czyli chciejstwa, lecz wyłącznie na podstawie tego, co już było. Ten sposób bywa rzadko stosowany, albowiem nie wywołuje aż takich dreszczyków emocji jak pozostałe. Bezlitosna kośba za pomocą brzytwy Ockhama wszystkich prognoz opartych na głębokim przekonaniu oraz tzw. naukowej intuicji może się wydawać spłaszczająca, a nawet trywializująca. Trudno. Wszak mamy zająć się futurologią, a nie fantastyką.\nSprecyzujmy podstawę metodyki: odkrywca przyszłości odwołuje się do przeszłości, konstruując nadchodzące zjawiska w oparciu o prawidłowości bezspornie stwierdzone, czyli o to, co bez wątpienia wydarzało się wciąż od nowa przez wieki i tysiąclecia, a więc dobrze ilustruje naszą naturę lub zachodzące procesy. Ów śmiałek zdecydowanie stroni od wizjonerstwa technologicznego, pozostając przy znaczeniach podstawowych; np. pojęcie "podróż" odnosi do wrodzonej nam chęci przemieszczania się, natomiast szczegółów technicznej strony realizacji przedsięwzięcia z definicji nie rozpatruje, bo, jak dowodzą liczne próby na wszelkich polach futurologii, tego przewidzieć się nie da.\nMożna powiedzieć, że istnieją niezmienne od miliona lat cechy człowieka, które zapewne utrzymają się przez następny milion. Oto związane z nimi czynności:\n● polowanie (ogólniej: praca, w wyniku której uzyskuje się pożywienie i inne dobra);\n● prokreacja (do tego pojęcia należy włączyć miłość w relacji kobieta-mężczyzna i rodzic-dziecko, oraz wszelkie pochodne czynności i emocje);\n● zdobywanie i utrzymywanie terytorium (dotyczy także budowy i pilnowania miejsc zamieszkania, podróży i wojen).\nOpowiadanie ukazało się w antologii\n"Wizje alternatywne 6" (Wyd. Solaris)\nŚwiat technologii jest w pełni symetryczny do biologicznego, gdzie wszelkie, nawet najbardziej obce sobie organizmy najpierw badają się, a dopiero potem pożerają, pasożytniczo wykorzystują lub wchodzą w symbiozę. Właściwie oba te światy zlały się w jeden: nie ma już ścisłych granic między biologicznym i technicznym, naturalnym i sztucznym, swoim i obcym. Przemiana nastąpiła tak niedawno i szybko, że nawet dzieci wciąż pamiętają świat, który jeszcze dało się nazwać, lecz nikt nie wie, co było jej przyczyną. Najczęściej powtarzano dwie hipotezy: albo nastąpił eksplozywny rozwój sztucznych inteligencji, albo na Ziemię dotarła obca forma życia, zapewne inteligentnego. To ludzkie tłumaczenie, więc żadna z tych hipotez nie musi być słuszna.\nMagda Sperzyńska po lekturze tego opowiadania napisała, że nakreśliłem świat mroczny, w którym pojęcia dobra i zła zatraciły swój sens, a walka obcych inteligencji jest prostą kontynuacją biologicznej walki o byt.\nOsobiście wolę nie wierzyć w taką przyszłość cywilizacji, ale chyba warto zbadać i taki wariant.\n- Dlaczego... Homo elegans? - zapytał HS'Albigab, odwlekając najważniejsze pytanie. Próbował się rozejrzeć, ale zachlapane krwią ścianki witalizera uniemożliwiały dostrzeżenie czegokolwiek.\n- Och - odpowiedziała po chwili PH'daf Siódma - nazwałam cię tak dla rozrywki. Nasza praca jest ścisła w większości aspektów, więc w celu utrzymania psychicznej równowagi zabawiamy się w nadawanie pacjentom zabawnych przydomków. Gdybyś wielokrotnie ulegał wypadkom, a ja bym za każdym razem składała i fortyfikowała twoje ciało, mógłbyś żyć wiecznie, jak nicienie Caneorhabditis elegans w wersji dauer superior. Taka jest geneza, gdyby cię interesowała.\nHomo sapiens Albigab nie mógł już dłużej zwlekać.\n- Co... z nim? - spytał drewnianym głosem.\n- Z nim...? - powtórzyła jak echo.\n- Mój brat - wychrypiał. - S'Erden! Pamiętam, jechał ze mną, prowadził. Gdzie jest?!\nPost human daf Siódma nie pozwoliła sobie na zawieszenie głosu. Teraz mówiła bez przerwy.\n- Popatrzmy na twoje parametry, Homo S'Albigab, są w porządku, dochodzisz, tak naprawdę już doszedłeś. Otwieramy teraz wieko witalizera, uważaj, przepraszam za to jaskrawe światło, ale masz ubezpieczenie podstawowe, a przydział czasu się kończy. Polecenie: oddychaj! Cóż, aplikujemy elektrowstrząs, i jeszcze jeden, mocniejszy. Uderzyłeś się o ściankę, nic nie szkodzi, to się zagoi, ale za to chwyciłeś haust powietrza, już oddychasz. To dobrze. Więc S'Erden prowadził ten archaiczny samochód, powinni zakazać ich używania, zbyt szybko i bez zachowywania należytej ostrożności. Zbliżył się niebezpiecznie do pojazdu OberMenscha Elwi K, inaczej mówiąc w momencie zero proksowane prawdopodobieństwo spowodowania groźnego wypadku przez S'Erdena wyniosło 99,998%, ze skutkiem letalnym dla OMenscha szacowanym na 83%. W takiej sytuacji fajterlajfer pojazdu Elwi'ego K przejął inicjatywę i zadziałał według obowiązujących procedur. Uwaga, właśnie odłączamy od twojego serca opiekuńcze kardiophylium i dalej musisz radzić sobie sam. Nie bije? Okay, uważaj, częstujemy cię stukilową grawipięścią samuraja prosto w splot słoneczny, i jeszcze raz. Wiem, to boli, ale musi, bo trzeba uaktywnić szlaki transmisji nerwowych w organizmie Homo elegans. Wracając do OM'Elwi K, naprawdę było mu przykro, że w trakcie realizacji standardowej procedury przeciwwypadkowej jego fajterlajfer w chwili zero zniszczył wasz samochód i zabił pasażerów, używając broni pokładowej. Osoby winnej spowodowania wypadku nie obejmuje żadne ubezpieczenie, więc w trakcie dezintegracji silnika i masywnych fragmentów karoserii stożek rażenia wielokrotnie omiatał kierowcę, i nie był to błąd w procedurze. Ostrzegam cię, Homo S'Al, że umrzesz powtórnie i nieodwracalnie, jeśli mentalnie nie pomożesz w uruchomieniu własnego serca! Myśl teraz o sobie, brata nie wskrzesisz, zostały po nim ledwie pojedyncze komórki do identyfikacji tożsamości. Daruj, ale muszę wyjąć cię z witalizera i rzucić o sufit - może się potłuczesz, może stracisz przytomność albo rozbijesz sobie głowę, ale zapewne cię zamroczy i wtedy, miejmy nadzieję, podświadomość zostanie zdominowana przez pierwotną wolę życia. Skorzystajmy z szansy tej niezwykle prostej i, co istotne w twojej finansowej sytuacji, taniej kuracji. No tak, rozbiłeś nos i zwichnąłeś kciuk, ale serce ruszyło! Naprawdę cieszę się, że będziesz żył, Homo elegans Albigab.\nPowieść ukazała się w lutym 2007 roku nakładem Wydawnictwa Literackiego\n"Od naszych smutnych czasów minęło dwieście lat. Świat podzielony jest na tzw. latyfundia. Polska niestety - znów - zniknęła z mapy, stając się częścią latyfundium Preussen. Cóż, mogło być gorzej. Mogły być to Rosja lub Chiny... Autor nie rozpisuje się zbytnio na temat historii, ale nastąpić musiała jakaś zaiste większa zawierucha, skoro część obecnych terytoriów USA zajmuje twór państwowy o nazwie Królestwo Mzinga. Zamieszkany i rządzony przez ludzi rasy czarnej."\n(fragment recenzji, autor: Dominik Maria de Laurans pseud. Grimnir, http://www.gram.pl/)\nSam się sobie dziwię, ale napisałem drugą powieść. Pierwsza, "Marcjanna i aniołowie", ukazała się w 1989 roku. Cóż, przyzwyczaiłem swoich czytelników do tego, że jestem autorem opowiadań, i rzeczywiście lubię ten rodzaj twórczości - w krótkiej formie jest jeden pomysł, błyszczący w centrum utworu jak brylant w pierścieniu, jest jeden silny impuls emocji, jedna aura i mało piany. Ale czytelnicy preferują powieści, bo wolą dłużej ucztować, chcą próbować różnych smaków, i przyzwyczajają się do towarzyszącego im tłumu postaci. Wierzcie mi, że autor też jest w stanie polubić powieść, nad którą pracuje.\nZjechała na pobocze, wyłączyła silnik i otarła pot z czoła. Spokojnie, tylko spokojnie, powtarzała w kółko. Po raz kolejny rozłożyła mapę i sprawdziła drogi dojazdowe, po czym uaktywniła radiolokator satelitarny. Urządzenie było tanie i kiepskie, ale pokazywało pozycję z dokładnością do około stu metrów. Według wskazań widocznych na monitorze znajdowała się właśnie tam, gdzie powinna, lecz Wioski Matek nie było widać.\n- Cholera! - zaklęła, uderzając dłonią w kierownicę. Rozległ się niski dźwięk klaksonu. Przed wyjazdem zrezygnowała z obstawy, mimo nalegań Szamana od Włóczni. Uważała, że sama, bez śledzących ją policjantów, będzie miała więcej swobody w kontakcie z Matkami. Teraz, samotna na odludziu, była bliska paniki.\nSłońce stało nisko, szosę spowijał gęstniejący mrok. Na tej szerokości geograficznej nie ma długich i jasnych wieczorów, ciemność zapada szybko, natychmiast po krótkim zachodzie. Chwyciła telefon, ale zaraz odrzuciła go ze złością. Nie chciała poczekać na Bena, spieszyła się do "swoich" nienarodzonych dzieci, a teraz co mu powie? Że niecierpliwa dziewczynka zabłądziła w lesie? A Benny poradzi, żeby trochę lepiej się rozejrzała, i będzie miał swoją cholerną rację!\nCykady grały jak wściekłe, cały las pełen był dziwnych odgłosów. Z tej kakofonii wyłowiła obcy dźwięk. Kroki?\nObejrzała się raptownie, sięgając do torebki. Nie, nie wzięła pistoletu, nigdy go nie nosiła, mimo że posiadała zezwolenie. Wolała elektryczny paralizer, ale w pośpiechu zapomniała go zabrać, przecież nie wybierała się daleko, miała przed sobą zaledwie dwie godziny jazdy.\nPoboczem nadchodził stary Murzyn z psem. Gdy była zdenerwowana, zawsze bulwersował ją widok Murzynów, tak naprawdę nigdy się do nich nie przyzwyczaiła. Mężczyzna musiał wyjść z lasu, bo jeszcze przed chwilą droga była pusta. Zatrzymał się obok wozu i lustrował ją nieruchomym, rybim wzrokiem. Spostrzegła, że prawie nie mrugał. Po długiej chwili zaśmiał się skrzekliwie.\n- Biała kobieta sama, dlaczego? Nie rozumiemy, prawda, pies?\nPoczochrał zwierzę za uchem. Z gardzieli wielkiego jak dzik, bojowego bulteriera wydobył się głuchy warkot.\n- Ja... służbowo - wyjąkała. Przemknęło jej przez głowę, że pozostali członkowie bandy przyczaili się w zaroślach, i że powinna spróbować natychmiast włączyć silnik i odjechać, dając gazu do dechy. Jednak nie zrobiła najmniejszego ruchu, ręce miała jak z ołowiu. - Szukam Wioski Matek - dodała starając się, aby jej głos nie drżał.\nMężczyzna obserwował ją w milczeniu. Właściwie nie był stary, lecz w wieku trudnym do określenia. Szeroka czaszka tkwiła bezpośrednio na tułowiu, prawie nie miał szyi, zapadnięta pierś kontrastowała z grubymi ramionami. Nosił tylko biodrową przepaskę.\nSięgnęła do kluczyka. Wtedy bulterier warknął głucho i ruszył w jej stronę, pokazując kły. Cofnęła dłoń.\n- W tych stronach bladziuchy nie jeżdżą bez pozwolenia - poinformował Murzyn. Nie starał się powstrzymywać psa, który nie zbliżał się bardziej, ale wargi miał ściągnięte i nie przestawał warczeć.\n- Mam pozwolenie! - krzyknęła zdesperowana. - Jestem służbowo, mam rządowy priorytet, zaraz przyjedzie moja obstawa! - Nie zważając na bestię tuż za otwartym oknem, wyszarpnęła z torebki polecający list od dyrektora Instytutu. - Tu, zobacz sobie!\nGdyby bandyci świadomie zaatakowali urzędnika na służbie, mogliby mieć kłopoty. Herreira wierzyła, że Murzyn zdaje sobie z tego sprawę.\nMężczyzna patrzył jej w oczy, nie zwracając najmniejszej uwagi na list, którym wymachiwała. Pies, o dziwo, przestał warczeć i odsunął się, a potem usiadł i zaczął dyszeć, wywiesiwszy jęzor.\n- Było tak od razu - mruknął. - Jestem M’ghwng, Szaman Wioski Matek.\n- Herreira, Zaklinaczka Pisma Krwi.\n- Cofnij trochę, Zaklinaczko, wjazd jest zaraz za tobą.\nPrzymknęła oczy i potarła skronie czubkami palców. Potem szybkim ruchem uruchomiła silnik, zawróciła i podjechała do miejsca, w którym mężczyzna już czekał. W mroku błyszczały białka jego nieruchomych oczu.\nWjechała w boczną, zarośniętą drogę, wciąż walcząc ze strachem. Nie do końca wierzyła nieznajomemu, coś jej się w tym wszystkim nie podobało, jednak Wioska nie mogła być daleko stąd. Rzeczywiście, po kilkudziesięciu metrach dojechała do drewnianej bramy w murze z cegły. Mężczyzna podniósł skobel i odepchnął jedno skrzydło na taką szerokość, że jej wóz akurat się zmieścił. Wjechała na wybrukowany plac, otoczony przez wysokie baraki. Gdy wychodziła z samochodu, bulterier, teraz łagodny jak domowy psiak, obwąchiwał jej buty. Starała się nie zwracać na niego uwagi.\n- Chcę zobaczyć Matki - stwierdziła bez wstępu.\nZnów odczuła ciężar z pozoru bezmyślnego, nieruchomego wzroku. Oczekiwanie na każdą odpowiedź tego mężczyzny było naprawdę denerwujące. Za każdym razem zaczynał mówić dopiero w chwili, kiedy milczenie stawało się obraźliwe.\n- Pośpiech nie jest wskazany - wycedził. - Nic o nich nie wiesz, Zaklinaczko. List, chcę go zobaczyć.\nPodała mu pismo. Nawet na nie spojrzał na papier, tylko zmiął arkusz i wepchnął pod poplamioną przepaskę.\nZaprowadził ją do klitki w jednym z baraków. Pod wąskim, wysokim oknem stał zdezelowany stolik, zawalony urzędowymi pismami i resztami jedzenia. Na ścianie wisiał rulon monitora, a po ścianach pięły się luminescencyjne rośliny, dające słabe, zielonkawe oświetlenie.\nMurzyn wskazał Glorii wyszmelcowany fotel i zapalił punktową lampkę, pod którą rozłożył jej list polecający. Wygładził papier i zaczął wodzić palcem wzdłuż linijek, poruszając zaślinionymi wargami.\n- "Gloria Herreira, Zaklinaczka Pisma Krwi, matka tubiczna płodów męskich A-11 i A-12." Ach, chodzi o tych nowych, skatalogowanych jako Allan Sinistra i Allan Volyan - mruknął, kiwając głową. - Okaż paszport, Zaklinaczko. Taka jest rutynowa procedura.\nCielakowaty bulterier leżał koło niej na podłodze. Sprawiał wrażenie spokojnego, lecz lustrował otoczenie spod półprzymkniętych powiek. Podała M’ghwngowi dokument.\n- Kto nadał chłopcom imiona? - spytała od niechcenia. Była urażona, że nie zaczekano na nią, ale starała się tego nie okazać.\n- W kartotekach musi być porządek - pouczył ją Murzyn, odpowiadając na właściwe pytanie. Dokładnie obejrzał jej zdjęcie i zwrócił paszport. - Co wiesz o Matkach, Glorio Herreiro, Zaklinaczko Pisma Krwi?\n- Nic - odparła opryskliwie. - Wiem, że procesy ciążowe zostały przyspieszone, zgodnie z planem. I bardzo dobrze, bo...\n- Powód mnie nie interesuje. Więcej, nie powinien interesować, to nie jest zakres moich obowiązków. Czy znasz status Matek?\n- Skąd niby mam znać? Wszak mamy inne zakresy obowiązków.\nZnów przerwa na uważną obserwację, męcząca konfrontacja z maską jego twarzy. Wytrzymała to spojrzenie.\n- Przeznaczone zostały wyłącznie do rodzenia, centralnym organem tych istot jest brzuch, macica - powiedział w końcu. - Są sfunkcjonalizowane.\nGloria stała się czujna.\n- To oznacza... A nogi, ręce? Głowa? Czegoś im brakuje?\nZarządca pokręcił głową.\n- Tak bym nie powiedział. Wszystkie funkcje istnieją, podporządkowane, bez nadmiarowości.\n- Są więc jak rozpłodowe bydło! - Mimowiednie podniosła głos. Pies uniósł łeb, w jego piersiach wezbrał dźwięk przypominający dudnienie podziemnego potoku.\nZaklinacz Wioski skrzywił się.\n- Niedobre porównanie. Zostały zaprojektowane w jednym celu, w końcu nie oczekujesz od nich niczego więcej niż urodzenie twojego Volyana. Tylko on jest dla ciebie, Sinistry nawet nie zobaczysz.\nHerreira wstała. Była spięta. Wiedziała przecież, czego może się spodziewać, lecz mimo to reagowała zbyt emocjonalnie. Nie panowała nad sobą w takim stopniu, w jakim by chciała, i to jeszcze wzmagało jej rozdrażnienie.\n- Chcę tam pójść - oświadczyła, z trudem opanowując drżenie głosu.\nMurzyn sięgnął do szafki i wyjął klucz.\nZbiór autorski 12 opowiadań, 395 str., 27 zł\nWydawnictwo Fabryka Słów, Lublin 2003\nPonad 30% tekstu nigdzie przedtem niepublikowanego\nWciąż do kupienia w internecie\nAdresy księgarni internetowych, gdzie można kupić książkę,\npodane są na stronie Wydawnictwa:\nFragmenty opowiadania "Egzorcysta"\nEgor położył obie dłonie na potylicy. Poczuł przepływ ożywczych impulsów, ale to nie wystarczyło. Musiał zyskać jeszcze kilka minut.\n- Poczekaj, Totgeb - wykrztusił, kierując ku niemu otwartą dłoń. - Spróbujmy układów.\nTamten wyhamował i rozdziawił gębę, pokazując koślawe i zepsute zęby, a potem roześmiał się, unosząc twarz na płask w stronę powały. Najwyraźniej zrozumiał, a więc translator działał bez zarzutu, w obie strony.\n- A po co? Tylko patrzeć, jak urwę ci ten łeb i wezmę, co już przecie moje!\n- Możesz dostać dużo więcej niż taką małą torbę. Juki zostawiłem w lesie.\nNastąpiła błogosławiona przerwa, widocznie jego przeciwnik podjął trud myślenia. Egor kontynuował:\n- Wobec tu obecnych wyzywam cię na turniej rzucania nożem do celu. Wygrasz, bierzesz wszystko, co mam. Przegrasz, płacisz dwa złote dukaty.\nNie był pewien reakcji, bo za mało miał czasu na socjokwerendę zapisu, praktycznie nie miał go wcale. Za to zyskiwał punkty u wielebnych Oczu Dowodowych.\nJednak nie trafił najlepiej, bo Totgeb się obruszył. Splunął na wykładaną kamieniami podłogę.\n- Dawaj co masz, kundlu i przybłędo, nie będziesz mi tu stawiał warunków. Jak wolisz żelazo, to wraz będziesz kwiczał niby szlachtowany wieprzek. A rzucaniem do kukieł u nas bawią się tylko gówniarze!\nTo mówiąc wyciągnął sztylet, pogięty ale wywecowany, i przez sekundę lub dwie ważył go w dłoni, po czym raptownie wyrzucił ramię do przodu, jakby wyprowadzał cios rapierem. Ostre żelazo przecięło powietrze, mknąc w kierunku szyi Egora, lecz ten był już gotowy. Uzbierał dosyć cennych sekund, aby uratować życie.\nNajwięcej niewiadomych kryło się w skorupie. Nie znał struktury i rodzaju materiału, z jakiego została sporządzona, a więc mógł zaledwie oszacować jego twardość, sprężystość i wytrzymałość. Jeśli rozpęknie się od razu, z powodu skazy albo - co byłoby równie fatalne - jak gruda zleżałej gliny, jego los będzie przesądzony, a gdy rozleci się z opóźnieniem, uratuje skórę, choć nie uzyska planowanego efektu. Nie pozostało nic innego niż zaryzykować.\nUłamek sekundy wcześniej wymacał na podłodze półkolistą stłuczkę, pozostałość po dzbanie, który już wcześniej był dla niego przeznaczony, i uniósł ją w kierunku nadlatującego ostrza. Potrafił odpowiednio ustawić ten kawałek skorupy, po prostu wiedział, jak to zrobić. Takie fenomeny zwykle tłumaczy się doświadczeniem, praktyką, a więc tysiącem cierpliwych prób, albo zdolnością do intuicyjnego rozwiązywania tych wszystkich równań różniczkowych, które również ma do pokonania koszykarz, z odbicia lokujący piłkę w środku kółka. Jednym słowem, gdyby dzban składał się z dobrze wypalonej gliny, nóż powinien odbić się dokładnie tak, jak trzeba.\nGdy brzeszczot zderzył się z powierzchnią skorupy, rozległ się głęboki, wibrujący dźwięk. Doskonale! Ale zaraz potem zgrzytnęło i bryła rozpadła się z odgłosem uderzenia kilofa o ziemię. Mimo to sztylet zdążył odbić się we właściwym kierunku, choć bez tej finezyjnej precyzji, której chciał Egor. To musiało oznaczać nowe kłopoty.\nNóż wrócił do Totgeba i trafił go w szyję, ale zamiast wbić się czysto i precyzyjnie, obrócił się, jak to z rykoszetami bywa, i rozharatał osiłkowi tchawicę, na szczęście nie naruszając pozostałych życionośnych pni tętniczych, kostnych i nerwowych. Tak przynajmniej wyglądało na pierwszy rzut oka.\nEgor działał w zakresie dopuszczalnej obrony własnej i był tego w pełni świadomy, jednak natychmiast poderwał się, aby nieść pomoc. Kodeks pangalaktyczny generalnie zalecał taką reakcję, choć wobec potencjalnych zabójców bezwzględnie jej nie wymagał. Jednak najpiękniejsze było co innego: paragrafy bez jakiegokolwiek naginania pozostawały w cudownej harmonii z jego przedsięwzięciem! Takie przypadki określał na własny użytek jako Rezonans Szczęścia, a w trakcie ich realizacji doznawał najprawdziwszego, bezwytryskowego, chińskiego orgazmu.\nW dwóch susach dopadł Totgeba i ogłuszył go uderzeniem w czoło, żeby nie przeszkadzał w akcji ratunkowej. To również było zarówno dopuszczalne, jak i - nie da się ukryć - przyjemne. Egora rozsadzała energia, był lekki i radosny, bo całkowicie doszedł do siebie, a zdarzenia biegły jak należy. Pulweryzatorem kapsułkowym, schowanym pod paznokciem, zatamował krwotoki, a do wyrwy w ściance tchawicy przytknął skrawek pseudointeligentnej tkanki, przypominającej z wyglądu kawałek brudnego płótna. Odbudowa zachodziła prawidłowo, ziarniste grudki komórek incognito mrowiły się i wrastały w postrzępione brzegi tchawicy, specjalizując się i przekazując impulsy ku środkowi rany. Próbował wykonywać zabiegi możliwie dyskretnie, ale znał prawo i wiedział, że w celu ratowania życia dopuszczalne było przeprowadzanie w sposób jawny nawet najnowszych procedur medycznych. Z drugiej strony miał pewność, że tubylcy nie są w stanie odróżnić prezentowanej przez niego technologii od czarnej magii. Och, co oni mogą wiedzieć o magii...\nRozpłatane gardło spryskał antybiotykiem, skórę naciągnął i zszył półautomatyczną mikroigłą, którą wystarczyło naprowadzić na skraj rany. Zabieg zakończył rytualnie: popluł i wytarł skrzepy rękawem. Nie swoim, Totgeba.\nMiał za sobą ważny etap - w oczach miejscowego ludu z przybłędy przeistoczył się w groźnego maga. Ludzie tłoczyli się, żeby go obejrzeć, ale ze strachem cofali się, gdy spojrzał w ich kierunku. Aby wzmocnić efekt wstał i zawinął połami płaszcza. Czuł się już zupełnie normalnie, ale na wszelki wypadek wzmocnił działanie stymulatorów. Niebawem odpokutuje za rabunkową eksploatację organizmu, ale takie przypadki były wkalkulowane w ryzyko zawodowe.\nFragment tytułowego opowiadania\n- Nic na mnie nie macie! - Emir denerwował się coraz bardziej, jego palce zbielały od kurczowego ściskania poręczy krzesła.\n- Przypominasz sobie sierżanta Blossa, albo hasło "fala odbita"? Mamy filmy i nagrania waszych rozmów. Przez tego człowieka sprzedawałeś nasze dane, i w efekcie nie zdołaliśmy zapobiec akcjom Tornado i Wdzięk orchidei. Zginęły setki niewinnych ludzi, bo zachciało ci się potrójnej służby, zawszony pastuchu!\n- ... mam pojęcia, o czym pan mówi i dlaczego pan mnie obraża.\n- To już nie ma najmniejszego znaczenia - oznajmił. - Udzieliłem ci regulaminowych wyjaśnień i niczego więcej nie muszę robić. Zostałeś skazany na karę śmierci przez dożylne wprowadzenie środka usypiającego. Wiele osób modli się o taką dobrą śmierć, człowieku, bo ona jest prawdziwym luksusem. Dostajesz barbie, zasypiasz sobie i śnisz kolorowy sen, omijając wszelkie kłopoty z oddychaniem, bóle pod mostkiem i duszności, męczarnie po zmiażdżeniu nóg, miednicy, kręgosłupa, paskudny bezdech po przestrzeleniu płuc... O odejście tak ciche, że niepostrzegalne, ludzie modlą się zarówno do Boga Wszechmogącego, jak i do Allacha, ale prawie zawsze pozostają niewysłuchani. Nie mam pojęcia, dlaczego właśnie ty, podły i mały zbrodniarz, dostępujesz łaski. Naprawdę mało wiemy o regułach, rządzących światem.\n- Ja nie chcę umierać! Zrobię wszystko, powiedzcie tylko, czego chcecie!!\n- Dosyć!! - krzyknął.\n- Mam nową propozycję dla byłego agenta Ku-128.\n- Przyjmę każdą robotę.\n- Wykazujesz niewątpliwie rozsądne podejście.\n- Podpisz - polecił.\n- Czy... mogę...\n- Oczywiście, że możesz. Nawet masz prawo.\n- Kiedy... nic nie widzę, same plamy.\n- Tak bywa po strażaku. Chcesz, żebym przeczytał?\n- Do diabła... Doświadczenia jak na kotach? - Emir wyglądał na solidnie wystraszonego, bo spodziewał się przydzielenia typowych zadań typu mokrej roboty, jak sabotaż czy usunięcie świadka. - Mogę walczyć, załatwiać wyroki, wiecie, że jestem wyszkolony, także przez was. Lepiej przydam się w...\n- Wiemy, obywatelu, gdzie przydasz się lepiej - przerwał Vertejak. - Poza tym, przecież nie musisz podpisywać tych papierów. Poruczniku, proszę zabrać pismo, skazany decyduje się na pierwszą opcję.\n- Niee!! Przecież już...\n- ...y będzie jak... w waszym piekle?\nOficer przełknął uśmiech politowania. Delikwent nie był odporny na prochy, więc lepiej nie posuwać się za daleko, aby nie pozostawić trwałych urazów psychicznych.\n- Prawie nie będzie bolało, za to gwarantuję. Potem przeżyjesz przygody, o jakich nikomu się nie śniło. Kto tu mówi o piekle?\n- Pomalujecie mi skórę żelazną farbą, zrobicie pompowanie bicepsów, wmontujecie giwery w łokcie, przerobicie na maszynowego gliniarza?\n- Naoglądałeś się głupich filmów - skwitował Vertejak. - Modyfikacje muszą być zoptymalizowane pod kątem planowanej akcji i zgodne z możliwościami organizmu, a więc ich zakres jest ustalany indywidualnie. Harmonogram uzdatniania twojego ciała zostanie dopiero opracowany, więc jeszcze nie wiem, jak będziesz się prezentował. Potrzebuję ogólnej zgody, ale wciąż masz prawo wyboru.\n- No dobrze, może taki inny bardziej spodobam się dziewuchom. Dawajcie papiery.\nZbiór 6 opowiadań, 208 str., 15 zł\nWydawnictwo Sorus, Poznań 2000\nDo kupienia u wydawcy\nZamów przez internet: www.sorus.com.pl\nPrzez długą chwilę leżeli obok siebie bez ruchu. Potem Berenika wyciągnęła ręce do góry, jakby miała nadzieję uchwycić skrawek tego błękitu i ściągnąć go na ziemię. Widział jej kształtne ramię, złociste w słonecznym blasku. Dotychczas nie zdawał sobie sprawy, a może nie dało się tego dojrzeć w mdłym świetle deszczowych dni, że dziewczyna ma jedwabistą skórę bez jakichkolwiek skaz. Wyciągnął dłoń i dotknął jej delikatnie, jakby obawiał się uszkodzić filigranową strukturę nadgarstka. Mrowiące ciepło przeniknęło końce palców. Przesunął rękę niżej i ujął jej ramię pełną dłonią. Potem działał już odruchowo. Zwykle świadomie stopniował grę miłosną, lecz tym razem zatracił się całkowicie. Łapczywie szukali ciepła swoich ciał, wyłuskiwanych z ciężkiej od wilgoci odzieży. Świat przestał istnieć, ustępując miejsca purpurowej mgle.\nDlaczego on jest taki wielki i zwalisty? - pomyślała. Tym razem ochłonęła wyjątkowo szybko. Szeroko otwartymi oczami patrzyła na kudłaty, woniejący potem i dymem łeb zaspokajającego się samca, na gruby kark i owłosione barki, skrywające wiotczejące mięśnie pod narastającą co roku warstwą tłuszczu. Dalej skóra pleców pełna przebarwień i blizn, śmieszny płaski zadek z łuszczącymi się plamami po wrzodziankach, grube i kosmate nogi, stopy z krogulczymi paznokciami...\nOdwróciła głowę od obrzydliwego ludzkiego ciała, które powinno być stale szczelnie zakryte, którego nie można bezkarnie obnażać. Od ciała mężczyzny, który przywalił ją jak góra, uniemożliwiając jakikolwiek ruch, wyciskając z płuc resztki powietrza.\nCzuła, że się dusi, że nie wytrzyma ani sekundy dłużej. Chciała krzyczeć, ale nie starczyło jej powietrza i wydała tylko cichy, charkotliwy jęk. Podczas jednego z epileptycznych rzutów głową dotknęła wargami jego obrzmiałej, byczej szyi. Mdła woń kilkudniowego potu ścisnęła jej żołądek. I właśnie wtedy, w raptownym odruchu zwierzęcej wściekłości i trwogi, zrobiła to.\nJej wargi rozciągnęły się same, odsłaniając zęby aż do dziąseł. Jednocześnie z nagłym wyrzutem głowy zwarła z całej siły szczęki. W drugim spazmie, który targnął wnętrznościami z większą niż poprzednio siłą, wbiła zęby jeszcze głębiej, szarpiąc gwałtownie głową. Dopiero gdy jej usta, gardło i nos napełniły się gorącą krwią, rozluźniła chwyt i targnęła się całym ciałem do tyłu. Czuła już tylko ogromniejący z każdą sekundą strach.\nMężczyzna z nienaturalnie przekrzywioną na bok głową wyglądał jak kiepski aktor, na którego charakteryzator wylał puszkę czerwonej farby. Nadaremnie rzucał się wokół w poszukiwaniu broni - sztylet utknął gdzieś pośród kęp wilgotnego mchu, przykryty rozrzuconym w nieładzie ubraniem. Poruszał się coraz wolniej, podczas gdy spływająca mu po piersi struga krwi potężniała i, rozgałęziając się, oplatała włochaty tors lśniącą, śmiertelną kolczugą.\n"Czterdziestu małych kochanków"\nPojaśniało, czasami rozlana plama pokazywała pozycję słońca. Wjeżdżali w coraz bardziej zaśnieżone obszary i w coraz wyższe góry. Samochód dzielnie piął się oblodzonymi drogami, ani na chwilę nie tracąc przyczepności. Mgła w powietrzu zrzedła, za to w dziwny sposób skupiła się wokół przedmiotów, tworząc otuliny zmiękczające fakturę i nadające łagodność konturom. Szosa biegła półkami i tarasami, a w dolinach wpadała w świerkową gęstwinę, tworzącą ośnieżone okapy ze splątanych gałęzi.\n- Nie jestem pewien, czy my żyjemy, Alison - zażartował.\n- Och tak, ja mam jeszcze dużo do przeżycia, czuję się wciąż taka młoda - odparła poważnie, szybko wyrzucając słowa. - Nie umrę szybko, wszyscy mówią, że dopisuje mi szczęście.\nPrzysunął się bliżej, objął ją. Otrząsnęła się niecierpliwie.\n- Nie w głowie mi teraz amory! W ogóle... tamtej chwili, przy stole, nie traktuj poważnie. Ot, taki sobie kaprys po wódce. Ci policjanci dali mi kielonka. Fajne chłopaki, tyle że żółtodzioby, dzieci jeszcze. Łatwiej z nimi poszło, niż przypuszczałam. Kiedyś byłeś ty, przeminąłeś, kropka. Mówiłam ci już, że się nie wraca. Nie rozumiem sentymentalnych bab, patrzę wyłącznie w przyszłość, chwytasz?\nGeorge uśmiechnął się. Pamiętał dobrze, jak kiedyś, przed laty, jej słowa raniły i cięły. Teraz dobrotliwie przyglądał się tej kobiecie, dla której esencję życia stanowiła świeża namiętność. Tkliwa uległość i gloryfikacja dla tych, których kochała, mściwa nienawiść dla tych, przez których czuła się w jakikolwiek sposób pokrzywdzona czy odtrącona. Szczególna postać zespołu Clerambaulta? Więc co z tego? Warto być przez nią kochanym, nie nienawidzonym. Być wielbionym przez taką kobietę to wspaniałe przeżycie dla mężczyzny. Podwójnie piękne, jeśli potrafi on docenić tę miłość w czasie jej trwania, a nie dopiero wtedy, gdy zamieni się w niechęć i pragnienie niszczenia. Trzeba wszelkimi siłami opóźniać nieuniknione nadejście tego drugiego etapu. Teraz dla nich rozpoczynał się etap trzeci.\nPo drodze nie spotkali już nikogo. Dawno minęli opuszczone Anacortes i jechali białą drogą w kurzawie rozjarzonych śnieżynek, w pyle świecącego konfetti. Świerki wyciągały ku nim brodate gałęzie, a niebiesko żyłkowane skały piętrzyły się wokół kpiąc z prawa grawitacji. Mgła otulała wszystkie przedmioty tak szczelnie, że zdawała się wnikać do ich wnętrza i zespalać się z nimi jak dusza z ciałem, i może dlatego kontury nabierały niezwykłej ostrości, a barwy stawały się ciemne i głębokie.\nW pewnej chwili George gwałtownie zahamował, aż zarzuciło wozem, a potem powoli podjechał do samej krawędzi urwiska. Kiedyś był tu punkt widokowy; teraz barierki i ławki dokładnie oblepił zlodowaciały śnieg.\nMgła rozwiała się, a na wprost rozpościerał się najniezwyklejszy widok, jaki zdarzyło im się kiedykolwiek oglądać. Z niknącej w chmurach góry spływał spękany lodowiec. Był olbrzymi jak młody łańcuch górski, żłobiące jego cielsko rozpadliny wypełniał niebieskawy mrok, a spiętrzone tafle lodu prześwitywały na zielono. Chmury lodowych igieł wirowały nad zębami turni. Kolos drżał, przestrzeń rozbrzmiewała trzaskami pękającego szkliwa. Lodowy nawis dotykał powierzchni morza, zjeżonej grzebieniami krótkich fal. Biel lodu ostro kontrastowała ze stalowogranatową głębią.\n- Chciałabym tam wejść - powiedziała Alison. - Do środka.\nNa warsztacie Na warsztacie Na warsztacie Na warsztacie Na warsztacie Na warsztacie Na warsztacie Na warsztacie Na warsztacie\nGrafika: Magdalena Sperzyńska\nPowieść w trakcie pisania\nLudzkość już dawno wyszła w kosmos i opanowała sporą część Galaktyki. Odkryto możliwość podróżowania przez wymiary łączące wszechświaty równoległe. Mimo tego człowiek wciąż musi stawiać czoła nieodwracalnemu unicestwieniu, śmierci osobniczej. Czy możliwa jest inna biologia, dająca ludziom nieśmiertelność?\nOkazuje się, że w niedostępnym miejscu wszechświata żyje rasa, która wyjaśniła tę tajemnicę. Więcej - jest gotowa podzielić się swoją wiedzą. Jeszcze więcej - szykuje się do spełnienia misji edenizacji wszelkiego życia, do którego jest w stanie dotrzeć. Dysponuje przedziwną technologią, bazującą na częściowo ożywionej materii, a czasu ma mnóstwo - całą wieczność.\nJestem wciąż w trzech czwartych tej powieści (w marcu 2008), a ostatnio musiałem ją odłożyć, autor czasem tak ma. Mocuję się w tej historii z problemami śmierci i wiecznego życia - już po raz drugi, bo kiedyś podchodziłem do tych spraw w "Spotkaniu z wiecznością" (1989 r.). Obok przedstawiam roboczą próbkę tekstu.\nO wydawaniu utworu za wcześnie mówić, wolę rozmawiać z wydawcami dopiero jak jestem na ostatniej stronie.\n- Jest trzeci imigrant - poinformował Ahloon sprawdzając, czy zwój radiowy znajduje się na swoim miejscu za uchem. - Pędzi wprost na Fores, chyba chce ją rozwalić. - Strzelać, czy najpierw spuścić destrukty?\n- Chwilę - mruknął dyżurny prag, rezydujący na powierzchni Ortusa. Z tonu jego głosu wynikało, że nie ma chęci na żarty i jest przekonany o znaczeniu zajmowanego przez siebie stanowiska. - Przełączam na opiekunkę.\nZatrzeszczało na łączach, więc radioptery obniżyły natężenie dźwięku i głos kobiety zabrzmiał na progu słyszalności.\n- Nazywam się Meneaa Aanouwen, jestem nobilem. Przybywa Ziemianin, powinieneś być dla niego uprzejmy, pragu.\nAhloon poczuł spontaniczny przypływ złości. Jednym uderzeniem zmiótł żelazne figury szachowe, ustawione na inkrustowanej rubinami szachownicy. Bryłki metalu z grzechotem poturlały się po podłodze.\n- Co to znaczy "Ziemianin"?! - krzyknął. Czyżby był nowonarodzonym?\nPrzez chwilę panowała cisza, podczas której mężczyzna rósł. Nie tyle on sam, co jego anime. Nie widział kobiety i nie czuł jej zapachu, więc nic nie powściągało agresji.\nTymczasem bańka sondy przybysza przeleciała niebezpiecznie blisko kopuły pokładu obserwacyjnego stacji Fores, na którym przebywał prag Ahloon. Za taflą przezroczystego pancerza pojazdu mignęła skupiona twarz chudego, niechlujnie ubranego mężczyzny w średnim wieku. Staroobrzędowiec?, pomyślał Ahloon, a potem przypomniał sobie określenie Meneai. Nie pamiętał, co oznacza nazwa "Ziemianin", i nie chciało mu się teraz tego sprawdzać.\nSonda ostro wytracała szybkość, ale i tak oddaliła się znacznie i przez chwilę była widoczna tylko jako srebrna kreska pośród gwiazd. Potem znów zaczęła rosnąć.\n- Pochodzi ze Starej Ziemi, nic ci to nie mówi? - powtórnie odezwała się Meneaa. Tym razem przestrzeń radiowa była czysta i jej głos zabrzmiał aż nazbyt donośnie.\n- Mówi. - Skinął głową. - Mityczny prymitywizm. Kiedyś nauczą się żyć.\n- Ale nie ty masz ich uczyć, pragu. Chcesz zobaczyć instrukcje?\n- Nie! - burknął. - Wiem, co należy do moich obowiązków, yono.\nNazwał Meneaę żeńskim pierwiastkiem, pomijając hierarchię kastowo-urzędową i zrównując opiekunkę z połową planetarnej populacji, lecz mając zamiar obniżyć jej status niezamierzenie dał sygnał do rozpoczęcia gry płci. To było ostatnie, na co miałby ochotę w obecnej sytuacji, lecz mimo wszystko chemia ruszyła. Nie było jednak szans na coitus, więc trwonił energię, swoją na pewno, a może i jej. Szczęśliwie nie odpowiedziała i wszystko szybko wróciło do normy.\nKapsuła zbliżyła się powoli i wyhamowała, dymiąc śmiesznymi silnikami chemicznymi. Przez chwilę mierzyli się wzrokiem, Ahloon, prag na służbie w stacji Fores i tamten oout, Ziemianin w pogniecionym odzieniu i ze zmierzwionym włosem. Ahloon poczekał, aż przybysz odwróci wzrok i dopiero wtedy zwrócił się do melwy, aby zebrała rozrzucone po podłodze figury szachowe. W stacji działała grawitacja, ale efekt nie sięgał ani mikra poza kopułę.\nMelwa miała kształty kobiety o czarnogranatowej skórze połyskującej jak matowy metal. Jej skośne oczy skierowane na wprost i zupełnie nieruchome były antropomorfizacją albo miały inną funkcję niż patrzenie. Wydzielała ostry, ale niezbyt silny zapach rozgniecionych owadów.\nPrag nie spieszył się, wszak przybysz może poczekać, nawet dobrze mu to zrobi. Powoli obstawiał szachownicę: skoczek, hetman, król. Ciekawe, czy na Starej Ziemi też mają takie same szachy? Tymczasem imigrant gestykulował, chyba uderzał pięścią w osłonę swojej śmiesznej kapsuły. Ahloon starał się nie zwracać na niego uwagi, rozpoczynając kolejną partię. Podniósł moc virtuala szachowego i zwiększył dodatkowo parametr jego agresywności. Ryzykował, ale za to ewentualna wygrana byłaby znacznie korzystniejsza dla jego anime.\nVirtual otwierał partię i zrobił to tak brawurowo, że Ahloon zapomniał nie tylko o gościu z zaświatów, ale nawet o miejscu, w którym toczył grę. Przebiegł go dreszcz podniecenia, gdy zdołał odpowiedzieć kompustatowi w równie zdecydowany sposób. Nie widział więc, jak sonda z Ziemianinem odlatuje znad pokładu widokowego, i nie wiedział - bo nie śledził czujników - że powraca i zbliża się od drugiej strony, od śluz. Nie usłyszał szczęku mechanizmów, jęku powietrza przetaczanego przez biostaty i cichego trzaśnięcia śluzy wejściowej. Dopiero gdy obcy stanął na progu, kątem oka pochwycił ruch i uniósł głowę.\n- Jakim prawem - zaczął ze złością i dopiero wtedy się zdziwił. - Jakim cudem? - poprawił, rozchylając dłonie w mudrze pytania. - Jak się tutaj dostałeś? I dlaczego wszedłeś bez pozwolenia?\nPrzybysz krzyczał coś w obcym, kompletnie niezrozumiałym języku, rzucając głową i gestykulując. Z mowy ciała można było wywnioskować, że nie był zadowolony. Jeśli Ahloon dobrze tłumaczył sobie jego ruchy, był wściekły. Prag musiał zareagować natychmiast.\n- Spokój!! - wrzasnął jeszcze głośniej niż tamten, w ten prosty sposób stymulując gruczoły do wzmożonej produkcji adrenaliny. Jak było do przewidzenia, przybysz zaniemówił z otwartymi ustami. - Zamknij się, przybłędo! Nie byłeś zaproszony, więc powinienem wyrzucić cię na zewnątrz, tak jak stoisz, bez osłony, w twoich wytartych spodniach i przepoconej bluzie!\nWzbudził już w sobie wystarczającą agresję, żeby uderzyć, więc teraz musiał się hamować. Rozkazy były jednoznaczne: miał Ziemianina wyekspediować na dół w nienaruszonym stanie fizycznym. Nic nie wspomniano o psychice, więc trochę mógł sobie poużywać.\nWstał, wytarł dłonie o szarawary i wziął z półki igłownik. Potem kilkoma szybkimi krokami zbliżył się do wciąż milczącego mężczyzny. Tak jak przypuszczał, oout śmierdział jak zwierzę. Chwycił go za mierzwę włosów, szarpnął i stosując proste podcięcie powalił dostatecznie szybko, by tamten nie zdążył zareagować. Nie zwalniając chwytu przyklęknął na jedno kolano, na drugie wciągnął głowę oszołomionego przeciwnika, przyłożył mu do ucha igłownik i zręcznie wprowadził szpicę do kanału słuchowego. Mężczyzna wrzasnął i szarpnął się, ale już było po wszystkim - werbalna końcówka została wstrzelona do właściwego miejsca kości czaszki. Będzie potrzebowała hora lub dwóch na autoimplantację.\nPchnął Ziemianina na podłogę i wstał. Bez pośpiechu odłożył urządzenie na miejsce, nie tracąc jednak przeciwnika z pola widzenia.\nAle przybysz też się nie spieszył - podniósł się powoli i otrzepał wyłachane spodnie. Biedak najwidoczniej nie miał pojęcia, że zabrudził sobą podłogę, więc to raczej ją powinien wyczyścić. Co dziwne, zachowywał się nietypowo, bo w zaistniałej sytuacji nie demonstrował agresywnych zamiarów, co zmusiło Ahloona do podwojenia czujności. W końcu przybysz zdecydował się i zrobił krok w jego stronę, więc urzędnik rutynowo podniósł rękę do ciosu, drugą osłaniając żołądek. Melwa zaprzestała zbierania figur i zastygła w pół ruchu, ale prag nie miał teraz czasu zajmować się megapterem.\n- No, dawaj! Wal pierwszy! - podjudzał oouta. Gdyby tamten zaatakował, miał prawo się bronić. Ha, obrona stanowiła niezbywalny przywilej każdego mieszkańca Ortusa.\nAle Ziemianin odstąpił. Był szczupły, właściwie chudy, jego mięśnie nie wyglądały na wytrenowane, poza tym nie uszły uwadze praga nienaturalna bladość obcego, podkrążone oczy i błyszcząca wilgocią skóra. Nie stanowił godnego przeciwnika, więc niewiele można byłoby na nim zyskać. Co gorsza mógł być chory i zarażać, a choroby, choć rzadkie, zawsze stanowiły poważny problem.\nAhloon skierował się do łazienki, żeby umyć ręce, ale w pół kroku zatrzymał się i szczęka mu opadła. Spostrzegł bowiem, że obcy przywołuje melwę.\nOto na jego oczach dokonywało się zdarzenie niemożliwe. Oout, włóczęga z zewnętrznych kosmosów, ot tak, bez przygotowania, zaczynał się rządzić. Skąd miał zwój radiowy? Nie, nie może mieć żadnego zwoju, wszak dopiero co przyleciał STAMTĄD, z krainy mitycznego prymitywizmu. Zapewne ma nieznany implant, coś, o czym on, prag odpowiedzialny za bezpieczeństwo, nie został poinformowany. Więc należy...\nSpróbował znów przejąć melwę, ale bez rezultatu. Wtedy zrozumiał, że musi unieszkodliwić przybysza, i to zaraz, natychmiast. Należy wykonywać rozkazy, owszem, o ile nie są sprzeczne priorytetami: ochroną stacji Fores i planety Ortus.\nBez zwłoki rzucił się na oouta, który stanowił zagrożenie - wybił się wystarczająco mocno, aby dopaść go jednym potężnym susem. Ale wtedy melwa bezmyślnie zrobiła pół kroku i znalazła się dokładnie między nim a celem, więc prag zwalił się całym ciężarem na jej czarne, utwardzone tytanem plecy. Do licha, poczuł taki ból, jakby runął z kilku enilów na bazaltową skałę. W eksplozji jasności wybuchającej mu pod czaszką osunął się po biodrach i patykowatych nogach biostatu, opadł na podłogę i nie był w stanie się ruszyć, a oddech złapał dopiero po całym ma, wtedy gdy w myślach zaczynał już żegnać swoje umiłowane inwersjum.\nNie potrafił zapobiec dalszej akcji obcego, chociaż słyszał, jak melwa prowadzi go w stronę doku startowego, jak otwierają prom, jak błony z trzaskiem zamykają się po ich przejściu. Charakterystyczne drgnięcie podłogi oznaczało moment startu. Do tej chwili zdołał podnieść się na czworaki. Z najwyższym trudem poruszył ręką i wytarł nos, rozmazując krew po twarzy.\nBezzwłocznie nawiązał łączność z Ortusem. Szumy i trzaski, jęki i zawodzenia. Po kilkunastu stholach przez kakofonię przebił się kobiecy głos.\n- Astroport, nobil Aanouwen. Słyszysz mnie, pragu Ahloon?\n- Ten czarci pomiot - wystękał - oout, Ziemianin, niedomyte chuchro...\n- Coś ci zrobił, pragu? - w głosie kobiety zadźwięczały nutki przesadnej troski.\n- Nie, nie on. Jest już w drodze na dół. Uważajcie, jest niebezpieczny.\n- Nie! - krzyknął, ale zaraz przybrał oficjalny ton. - Twierdzę jako prag trzymający straż na zewnętrznej orbicie, że ten humanoid stanowi zagrożenie publiczne. Czy zrozumiałaś, nobilu, i wiesz, co masz dalej robić w tej sytuacji?\n- Tak. Twoje informacje są na bieżąco transmitowane do biur kanclerskich i centrali pragów. Pełna satysfakcja?\n- Jako strażnik pierwszego kontaktu żądam, aby zachowano wszystkie procedury prawne. Czy wyrażam się wystarczająco jasno, nobilu?\n- Przypuszczenie, że mogłoby być inaczej, uwłacza twojej godności. Coś jeszcze, pragu?\n- Tak. Odeślijcie melwę.\n- Jesteś uprzejmy, że tymczasowo przydzieliłeś ją Ziemianinowi do opieki, strażniku.\n- Inaczej zgubiłby się w kosmosie, opiekunko - warknął i przerwał połączenie, po czym podźwignął się i powlókł do separatki medycznej. Czuł się naprawdę źle, ale był przekonany, że ma tylko lekkie wstrząśnięcie mózgu. Położę się na kilka horów i przejdzie, pomyślał. Czas mojego inwersjum jeszcze nie minął, niemożliwe, abym sprowokował wczesną metafrazę, jestem na to zbyt dobry. W przeciwnym przypadku nie sprawowałbym funkcji praga-strażnika na zewnętrznym posterunku, gdzie stacja Fores.


Scalenia gruntów w powiecie brzeskim\nczwartek, 28 sierpnia 2014 18:27\nUnijne pieniądze dostępne w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich pozwalają na zmianę oblicza małopolskiego rolnictwa, w którym dominują małe i średnie gospodarstwa rolne. Rolnicy gospodarują na bardzo rozdrobnionych gruntach, niejednokrotnie jedno gospodarstwo składa się z kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu małych działek rozrzuconych na sporym terenie. Bardzo często dojazd do tych gruntów jest niezwykle utrudniony, gdyż znajdują się one z dala od dróg publicznych. Szansą na zmianę tej sytuacji i poprawę warunków gospodarowania są scalenia gruntów.\nDlatego właśnie Starostwo Powiatowe w Brzesku prowadzi operacje scaleń gruntów, które zostały wszczęte na wniosek zainteresowanych tym zabiegiem mieszkańców. Postępowania prowadzone są na obszarach w gminie Szczurowa we wsiach Barczków i Strzelce Małe oraz na terenie miejscowości Rajsko - Szczurowa - Niedzieliska. Całkowity koszt operacji to ponad 10 milionów złotych. Środki na realizację zadań, mających istotne znaczenie zarówno dla samorządu gminy jak i powiatu, zostały pozyskane przez Starostę Brzeskiego, w ramach otwartych i konkurencyjnych naborów wniosków z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, działanie 125.\nCelem procedury scaleniowej jest tworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie i leśnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, lasów i gruntów leśnych. Co do zasady, w toku operacji scalenia gruntów, rolnicy zamiast kilku lub nawet kilkunastu działek powinni otrzymać grunt zlokalizowany w jednym kompleksie, o równej wartości szacunkowej. Niewątpliwie łatwiejszą będzie uprawa ziemi, gdyż działki w stanie po scaleniu gruntów będą posiadać kształt regularny i geometryczny. Zniesione zostaną służebności i współwłasności, a każdy rolnik będzie miał zapewniony dojazd do swojej działki (dostęp do drogi publicznej). Co istotne drogi wydzielone w wyniku scalenia będą stanowić własność gminy i ona będzie dbać o ich odpowiednio wysoki standard. Dzięki prawidłowo przeprowadzonemu scaleniu gruntów zostanie uporządkowany stan prawny wraz z zapisami w nowych księgach wieczystych, zaktualizowana gleboznawcza klasyfikacja gruntów. Powstanie również aktualna, numeryczna mapa ewidencyjna, granice zostaną trwale zastabilizowane betonowymi znakami granicznymi.\n- Najbardziej zaawansowane prace prowadzone są obecnie na obszarze wsi Barczków, gdzie prowadzimy już część inwestycyjną operacji – zagospodarowanie . W ramach projektu zostanie wykonana budowa nowych dróg transportu rolnego o długości 3,7 kilometra. Jednocześnie prowadzone będą roboty związane z przebudową i rozbudową dróg istniejących. Prace przewidują ponadto poprawę parametrów technicznych rowów melioracyjnych, budowę przepustów i mostków oraz rekultywację w tym likwidację zbędnych dróg, miedz i zakrzaczeń - mówi starosta brzeski Andrzej Potępa.\nIntensywne prace trwają również w Strzelcach Małych, gdzie decyzja o projekcie scalenia jest już ostateczna i prawomocna. – Obecnie przygotowujemy dokumentację projektowo - kosztorysową, dotyczącą zagospodarowania poscaleniowego miejscowości - informuje starosta Andrzej Potępa.\nWarto zauważyć, że od decyzji administracyjnych, którymi starosta brzeski zatwierdził projekty scalenia gruntów, przygotowane dla wsi Barczków i Strzelce Małe, żaden z uczestników scalenia (a jest to łącznie ok. 700 osób) nie wniósł odwołania. Dowodzi to znacznego zaufania społecznego do działań Samorządu Powiatu Brzeskiego.Należy mieć nadzieję, że postępowania scaleniowe spowodują, iż wielu rolników podejmie na nowo, powróci lub rozszerzy zakres działania swych gospodarstw rolnych. Operacje scaleń gruntów na terenie gminy Szczurowa obejmują powierzchnię 1367 ha. Zakończenie operacji zaplanowano na 2015 rok.


Testujemy elastyczną lampę pod maskę od Philips\n10 miesięcy temu 12.01.2021, ~ Administrator\nNa warsztat - i to dosłownie - wzięliśmy jedną z najnowszych lamp warsztatowych Philips. Model CBH52 to ledowa, aluminiowa lamp, mocowana na masce silnika. Jej zasięg ramion to 2,08 metra, co pozwala na montaż zarówno na samochodach osobowych, jak i ciężarówkach.\nTym, co przykuwa uwagę w tej lampie, jest jej bardzo duża elastyczność. Wbrew temu, że jest dość duża i zamontowana na masce, możemy ją skierować w dowolnym kierunku. Lampa jest obracana o 360 stopni, można ją przesuwać dowolnie wzdłuż maski. Oczywiście można ją też montować na dowolnej wysokości, co oczywiście będzie miało przełożenie na rozmiar i siłę oświetlenia. Ta łatwość zmian jest tym, na co największą uwagę zwracali mechanicy, z którymi rozmawialiśmy.\nLampę mocujemy na masce bez obaw o lakier, bo dość szerokie zaczepy ramion są pokryte miękką gumą. Lampa jest lekka, ale jednocześnie sprawa wrażenie bardzo stabilnej. Producent podkreśla, że jest odporna na pyły czy kurze, czego w warsztacie nie brakuje.\nJakość oświetlenia? Tu chyba zdjęcia mówią wszystko. Podamy za chwilę parametry techniczne, ale najważniejsze jest to, że mamy tu do czynienia z jasnym, przyjaznym dla oka światłem. Biała barwa światła sprawia, że nawet wielogodzinna praca w takich warunkach nie męczy wzroku. Za sprawność oświetlenia odpowiadają 32 diody ledowe LUXEON LED. Do wyboru mamy trzy tryby, 500-900-1200 lumenów. Lampa jest zasilana akumulatorem litowo-jonowym, o pojemności 5200 mAh i mocy 10 W, co w najsłabszym trybie pozwoli na pracę do 5 godzin, a w najmocniejszym do 3. Ale jest też możliwość pracy pod zasilaniem stałym, i przy tego typu sztywno zamontowanej lampie wydaje się nam to najlepszym rozwiązaniem, tym bardziej, że pełne naładowanie baterii trwa ponad 3 godziny.\n32 wysokiej jakości diody LUXEON LED\nDwa tryby: przewodowy i bezprzewodowy\nPromień wiązki 1200 lm o zakresie 120°\nRozciąga się do 2,08 metra\nPojemność baterii/akumulatora: 5200 mAh. Moc: 10 W. Napięcie: 3,6 (akumulator) V\nCzas działania akumulatora (tryb ekologiczny): do 4 godz. / 900 lm i 5 godz. / 500 lm\nCzas działania akumulatora (tryb wzmocniony): do 3 godz. / 1200 lm\nTyp przewodu ładowarki: przewód i adapter\nRodzaj wtyczki: wyjście 8,4 V 2 A.\nCzas ładowania akumulatora: 3,2 godzin\nŹródło zasilania: 3,6 V, 5200 mAh\nTakich lamp używa m.in. ekipa Gosi Rdest oraz mechanicy teamu HT Rally Raid Husqvarna Racing podczas trwającego Rajdu Dakar!\nTagi: Philips, lampy ledowe, lampy warsztatowe, CBH52\nPhilips Xperion 6000 - gama lamp warsztatowych stworzona przez użytkowników


DZIEŃ DOBRY FOOTBALL #327 | NFL24.PL\nDZIEŃ DOBRY FOOTBALL #327\nOpublikowany 22 listopada 2015 przez Dariusz Ankiewicz\nDziś w Dzień Dobry Football o umieszczeniu na liście kontuzjowanych zawodników rozgrywającego San Francisco 49ers, niepewnym sezonie defensywnego liniowego Buffalo Bills, kilku ukaranych zawodników przez władze ligi, a także wiele innych informacji ze świata NFL. Dodatkowo mamy kilka zdjęć z TAG Football Clinic, który wczoraj i dzisiaj odbył się w Poznaniu. Zapraszamy!\nWłodarze San Francisco 49ers umieścili wczoraj na liście kontuzjowanych zawodników rozgrywającego Colina Kaepernick, a wszystko to za sprawą chęci poddanie się przez Kaepernicka operacji nierzucającego ramienia. Jego miejsce w 53 osobowym składzie zajmie inny rozgrywający – Dylan Thompson, który awansował z practice squadu.\nCzy to koniec ery Colina w 49ers?\nLinebacker New England Patriots, Jamie Collins nie zagra w poniedziałkowym meczu przeciwko Buffalo Bills z powodu nieujawnionej choroby. W meczu tym nie zagra również cornerbacka Justin Coleman, który z kolei zmaga się z kontuzją ręki.\nWczoraj trener Buffalo Bills, Rex Ryan powiedział podczas jednego z wywiadów, że jest 50% szans na to, że defensywny liniowy, Kyle Williams nie zagra już w tym sezonie, a wszystko to za sprawą kontuzji lewego kolana. Williams nie zagra w czwartym z rzędu meczu po tym, jak 18 października podczas meczu z Cincinnati Bengals doznał kontuzji kolana.\nWłodarze Kansas City Chiefs rozpoczęli rozmowy w sprawie długoterminowego kontraktu z defensywnym liniowym, Jaye Howardem, który jestem jednym z lepszych defensywnych zawodników drużyny.\nRozgrywający Dallas Cowboys, Tony Romo rozpocznie dzisiejszy mecz przeciwko Miami Dolphins. Wczoraj włodarze Cwoboys dodali rozgrywającego do aktywnego składu po tym, jak ostatnie siedem tygodni spędził na liście kontuzjowanych zawodników przeznaczonych do powrotu i przez ten czas nie grał z powodu kontuzji obojczyka.\nTrener Seattle Seahawks, Pete Carroll powiedział wczoraj, że pomimo tego, że status running backa Marshawna Lyncha określany jest jako niepewny, ma on nadzieję, że running back zagra w dzisiejszym meczu przeciwko San Francisco 49ers.\nLinebacker Chicago Bears, Willie Young został ukarany karą grzywny w wysokości 17,363 dolarów za zbyt późne uderzeni rozgrywającego w czwartej kwarcie meczu przeciwko St. Louis Rams. Kary nałożonej przez ligę nie uniknęli również ofensywny liniowy Kansas City Chiefs, Jah Reid, który zapłacić będzie musiał 8,681 dolarów za nieuzasadnione uderzenie linebackera Denver Broncos, Von Millera, linebacker Pittsburgh Steelers, Arthur Moats, który za facemask na rozgrywającym Cleveland Browns, Johnny Manzielu zapłacił będzie musiał 8,681 dolarów oraz rozgrywający Arizony Cardinals, Carson Palmer, który z kolei zapłacić będzie musiał 11,576 dolarów za niesportowe zachowanie podczas ostatniego meczu przeciwko Seattle Seahawks.\nWczoraj przez cały dzień i dzisiaj do południa na poznańskim Golęciniu ponad 30 zawodników i trenerów z całej Polski brało udział w TAG Football Clinic, które prowadzone było przez Jim Crinera i Lee Rowlanda. Wkrótce już więcej na temat tej niezapomnianej przygody przeczytacie na naszej stronie, a dziś zapraszamy do obejrzenia krótkiej galerii zdjęciowej.\nKategorie: Dzień dobry NFL. Tagi: carson palmer, colin kaepernick, Jamie Collins, Justin Coleman, Kyle Williams, marshawn lynch, pete carroll, PLFA, TAG Football Clinic, tony romo, Willie Young. Autor: Dariusz Ankiewicz. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n36 thoughts on “DZIEŃ DOBRY FOOTBALL #327”\nKowboj, 22 listopada 2015 o 14:19 :\nRomo w składzie, Lee też czyli szansę na zwycięstwo Miami bardzo zmalały. Obaj dają swoim formacjom spokój i opanowanie. A co do Kopernika to nie zdziwię jeśli Jerry powie,że interesują się nim.\nPingback: find 24 hour dental care for kids\nPingback: hotel konferencje warszawa\nPingback: zamki dociskowe\nPingback: czyszczenie suchym lodem\nPingback: okna wa³brzych\nPingback: Prediksi Togel Singapore


Jak wybrać najlepszy środek przeczyszczający? - Zakumaj.pl\nZdarza się, że wypróżnianie jest problemem. Zamiast regularnych wizyt w toalecie z „grubszą” sprawą odczuwa się ból, dyskomfort, przepełnienie układu pokarmowego. Dodatkowo brak wypróżniania przez kilka dni może sprzyjać rozwojowi innych schorzeń i przedostawaniu się toksyn do organizmu. Aby tego uniknąć, można zastosować środki przeczyszczające. Do ich bezpiecznego stosowania niezbędna jest wiedza o możliwych do zakupienia produktach.\nPierwszymi środkami, jakie można zastosować, są środki zmiękczające, które mają za zadanie rozmiękczyć masę kałową i tym samym ułatwić wypróżnianie. W większości środków zmiękczających znajduje się olej rycynowy wpływający na wchłanianie wody oraz elektrolitów do kału. Wpływ oleju objawia się przede wszystkim zmniejszeniem wchłaniania obu składników do masy kałowej. Dzięki temu po 3 – 4 godzinach kał staje się bardziej płynny i tym samym gotowy do wydalenia z organizmu. Aby uzyskać dobre rezultaty, wystarczy użyć 15 – 60 ml na dobę, w zależności od czasu trwania i dotkliwości zaparcia. Zaletą środków zmiękczających jest fakt, że mogą być stosowane nie tylko przez dorosłych, ale również przez dzieci powyżej 6 roku życia.\nKolejnym sposobem na uniknięcie zaparć i zatwardzeń jest stosowanie środków wypełniających. Ich działanie polega na wpływaniu na objętość istniejącej już i gromadzącej się masy kałowej. Zazwyczaj środki tego rodzaju zawierają wiele naturalnych składników pochodzenia roślinnego, tj. siemię lniane, nasiona siemienia, błonnik, ligninę. Mają one zdolność pęcznienia w jelitach, stymulując proces usuwania zalegających w jelitach substancji. Przy tym błonnik znajdujący się w środkach wypełniających ma zdolność do poprawy ruchów jelit i ułatwia wypróżnienie. Ze względu na skutki uboczne, zwłaszcza wzdęcia, środki wypełniające nie są polecane osobom z problemami gastrologicznymi.\nŚrodki osmotyczne są tymi, które trzeba skonsultować z lekarzem ze względu na możliwość pojawienia się poważnych skutków ubocznych. Ich działanie polega przede wszystkim na zmianie ciśnienia osmotycznego w jelitach i zatrzymaniu wody w organizmie, dzięki czemu kał zmienia postać na płynną. W takiej postaci jego wydalenie jest znacznie łatwiejsze.\nOstatnią grupą wśród najpopularniejszych środków są preparaty oddziałujące na błonę śluzową jelit. Środki takie pobudzają jelita do pracy, nawilżają je bardziej, żeby kał mógł się szybciej przesuwać i nie zalegał w jednym odcinku przewodu pokarmowego. Do środków oddziałujących na błonę śluzową należą m.in. sensen i kruszym pospolity.\njak pomóc sobie w przypadku problemów ze zgagą