Xawery Stańczyk – NIE JESTEM JUŻ PSEM\nantropolog i socjolog kultury, poeta. Jego rozprawa „Kultura alternatywna w Polsce 1978—1996.\nWyobraźnia, samoorganizacja, komunikacja” zwyciężyła w konkursie NCK na najlepszą pracę doktorską z dziedziny nauk o kulturze.\nZa debiutancki tom poezji „Skarb Piratów” został nominowany do Nagrody Literackiej „Nike”.\n„Nie ma nas, jeśli się nie buntujemy”.\nSamotworzenie się społeczeństwa alternatywnego\nW tekście kuratorskim wystawy „Nie jestem już psem” twórczość „bezkompromisowych outsiderów”, „artystów krytycznych działających poza obiegiem instytucjonalnym” przedstawiona została jako kontynuacja kultury alternatywnej, formacji, która największą rozległość i intensywność osiągnęła w latach osiemdziesiątych. Wspólnym mianownikiem obu fenomenów miały być, oprócz radykalnie krytycznej wymowy dzieł i pozostawania ich twórców poza instytucjami sztuki, specyficzny etos związany z zasadą DIY, potrzeba emancypacji oraz podobne konteksty: „Dziś świat znowu drży w posadach, a alternatywa w czasach postprawdy na nowo staje się polem walki o wolność i autentyczność”. Wszystko to wydaje się słuszne i celne, a propozycja wystawy niehierarchicznej, zrywającej z panującymi kanonami, konwencjami i taksonomiami (w tym porzucenie pejoratywnych kategorii „sztuki naiwnej” czy „sztuki nieprofesjonalnej”) otwiera nowe perspektywy refleksji o sztuce jako zjawisku społecznym i politycznym. Jednakże właśnie ta nowo rozpostarta perspektywa uwidacznia też fundamentalne różnice między undergroundem sprzed dwudziestu lat a współczesnymi działaniami artystycznych outsiderów.\nTo, co wypychane, odsuwane na margines, w kulturach nowoczesnych budzi fascynację: przypisuje się temu niezwykłą moc, energię umożliwiającą akty transgresji. Dotyczy to nie tylko przedmiotów, lecz także ludzi: czy będą to członkowie tajemniczo wyglądających „subkultur” młodzieżowych, czy przedstawiciele „kontrkultury ubóstwa” (którym to terminem posługują się niekiedy socjolodzy dla opisu symbolicznych form oporu grup zdominowanych), czy „ludzie marginesu” (według klasycznej teorii socjologicznej Roberta Ezry Parka osoby żyjące na styku kultur, poruszający się między różnymi kulturami, czego przykład stanowić mieli europejscy Żydzi) – zdrowy rozsądek jako teoria potoczna, a bywa, że również teoria naukowa, przypisuje figurom outsiderów szczególne właściwości, potencjał twórczy, wyjątkowe role społeczne. Łatwo tu o egzotyzację i instrumentalizację, nawet wbrew intencjom „upodmiotowienia”, tego, co wykluczane i marginalizowane. Uniknięcie tych błędów wymaga ostrożności i przeniesienia uwagi z samych dzieł na społeczne uwarunkowania, w których powstały i przez które zostały zdeterminowane. A jeśli tak, konieczne jest rozróżnienie między tym rodzajem outsiderstwa, które stanowi efekt deprywacji i wykluczenia, a tym, które wynika z wyboru, nawet wtedy, gdy wybór to mocno ograniczony. Rozróżnienie to jest szczególnie przydatne do zrozumienia, czemu buntownicy i radykałowie wszelkiego autoramentu, mimo uderzających podobieństw zarówno w formie, jak i w przekazie swoich działań, nie tworzą wspólnego obiegu społecznego, lecz pozostają osobni, a przyświecająca uczestnikom kultury alternatywnej idea oddolnej samoorganizacji alternatywnego społeczeństwa nie przetrwała próby czasu. W celu odpowiedzi na te pytania warto rzecz ująć historycznie, „cofając się” do samych początków kultury alternatywnej.\nPotrzebny był impuls. Dla wielu stała się nim książka Aldony Jawłowskiej „Drogi kontrkultury”. Wydana w 1975 roku w serii + – PIW naukowa rozprawa wydawać by się mogła najmniej odpowiednim materiałem na zarzewie młodzieżowego buntu. Dążący do obiektywizacji socjologiczny dyskurs, jakim Jawłowska operowała, najwidoczniej nie przeszkadzał młodym czytelnikom, w których ręce wpadły „Drogi…”, istotniejsza była ich treść. A pod względem treści publikacja ta miała charakter pionierski: stanowiła pierwsze w Polsce poważne, pogłębione, analityczne studium zachodniej kontrkultury lat sześćdziesiątych. Rzetelne, szczegółowe opisy aktywizmu Czarnych Panter, Students for a Democratic Society, Ruchu Wyzwolenia Kobiet, diggersów, sytuacjonistów, Campaign for Nuclear Disarmament, provosów, teatru guerilla, Ruchu 22 Marca, Komitetu Wściekłych, Partii Krasnoludków, Werewolf Conspiracy, hipisów, niezliczonych studenckich komitetów, ruchów antywojennych, ekologicznych i feministycznych, nowych ugrupowań politycznych – od goszystów po leninistów i maoistów, Kommune 1 w Berlinie i Wolnej Komuny San Francisco – już to wystarczyłoby do rozpalenia wyobraźni czytelników. Jawłowska jednak nie poprzestawała na opisie, wnikliwie analizowała dynamikę zdarzeń, systemy aksjonormatywne, koncepty filozoficzne wyrażane w tekstach i w działaniach. Sięgała do książek czytanych przez uczestników kontrkultury filozofów – od Herberta Marcusego po Charlesa Reicha – i głównych ideologów ruchu – od Abbiego Hoffmana po Guy Deborda – a wreszcie do inspiracji artystycznych, przede wszystkim dorobku wielkiej awangardy nurtów dadaizmu i surrealizmu. Idee były jednak ważne tylko o tyle, o ile były w użyciu, w ruchu, nie zaś w postaci przypisów i cytatów w tekstach. Tu tkwi sedno: „Drogi kontrkultury” to książka o tym, jak poprzez „bycie razem” (co stanowiło szalenie istotną kategorię), czy to w formie studenckiego protestu, czy ulicznego teatru, czy kontestujących tradycyjne ramy życia rodzinnego wspólnot, dochodzi się do poznania i zrozumienia uwarunkowań swojego położenia oraz możliwości i ograniczeń jego zmiany. Krótko mówiąc, to książka o polityczności (i upolitycznieniu) kultury, dobitnie dowodząca, że tylko te utopie mają szansę zostać urzeczywistnione, które zakorzenione są w działaniu, wynikają z niego, ono zaś zaczyna się tam, gdzie zawiązują się relacje między uprzednio wyalienowanymi, zanurzonymi w anomii nowoczesnego, przemysłowego społeczeństwa, zdominowanego przez technologie w służbie globalizującego się kapitalizmu i państwa narodowego.\nZrozumienie wyjątkowego statusu książki Jawłowskiej wymaga zastosowania analogicznej perspektywy: zamiast rozpatrywania tekstu „Dróg kontrkultury”, abstrakcyjnych sensów wyrażanych poprzez czarne znaki naniesione mechanicznie na karty papieru i zamknięte okładką, przeznaczenia nie mniejszej uwagi na praktyki społeczne, których ta książka była przedmiotem, na użycia jej w rzeczywistych stosunkach społecznych. Użycia te niejednokrotnie różniły się od dyskretnej, systematycznej, beznamiętnej lektury, której obiektami bywają opracowania naukowe; przeciwnie, zdarzały się emocjonalne, chaotyczne, gorączkowe. „Drogi…” zapewne nieraz były drobiazgowo i skrupulatnie studiowane, wydaje się jednak (brak jakichkolwiek badań recepcji tej książki), że co najmniej równie często wertowano je, przeglądano w poszukiwaniu informacji w danej kwestii czy w celu szybkiego rozeznania się w tematyce publikacji. Książka przechodziła z rąk do rąk, była pożyczana i przekazywana w prezencie, krążyła w sieciach społecznych, to znowu pozostawała zazdrośnie strzeżonym skarbem, przedmiotem wyjątkowej rangi, którego nie należy nikomu oddawać ani z którym lepiej nie rozstawać się na dłużej niż to niezbędne. Jej tytuł dla rozszerzających się szybko kręgów społecznych funkcjonował jak hasło lub znak rozpoznawczy, dzięki któremu można było poznać pokrewne postawy i nastawienia. „To zaczynasz tam, gdzie skończyła Jawłowska?” – zapytał mnie lider jednego z punkowych zespołów, z którym umówiłem się na wywiad. Tytuł okazał się symboliczny, i to w dwójnasób: książka Jawłowskiej rzeczywiście wytyczyła w Polsce nowe drogi i stała się symbolem na tyle pojemnym, by objąć całą ich różnorodność.\nJednak impulsów było znacznie więcej, a „Drogi kontrkultury”, mimo swej legendy, stanowiły tylko jeden spośród nich. Już trzy lata wcześniej Kazimierz Jankowski napisał „Hipisów w poszukiwaniu ziemi obiecanej”, książkę otoczoną podobną aurą i czytaną nie mniej zachłannie. A przecież nie chodziło tylko o książki. Dla jednych impulsem mogło być uczestnictwo w warsztatach prowadzonych przez Jerzego Grotowskiego i jego zespół, rozwijających ideę „kultury czynnej”. Dla drugich takim doświadczeniem był udział w Międzynarodowym Festiwalu Teatru Otwartego, organizowanym od końca lat sześćdziesiątych przez Bogusława Litwińca we Wrocławiu, z udziałem najważniejszych światowych trup teatralnych o profilu kontrkulturowym, kontestacyjnym, radykalnym. Impulsem mógł być koncert brytyjskiego punkowego zespołu The Raincoats podczas festiwalu sztuki performansu International Artists’ Meeting (I AM) w warszawskim klubie studenckim Riviera-Remont albo występ stołecznego Kryzysu, grupy Roberta Brylewskiego, na Międzynarodowych Konfrontacjach Muzycznych Pop Session w Sopocie w 1981 roku, czy wreszcie jeden z trzynastu koncertów UK Subs podczas trasy w Polsce w 1983 roku, w ostatnich miesiącach stanu wojennego (polskim supportem Brytyjczyków była Republika). Impulsem mogły być wiersze Piotra Bratkowskiego i Antoniego Kozłowskiego, hipisujących poetów debiutujących w latach siedemdziesiątych, lecz równie dobrze byłby to seans musicalu „Hair” w reżyserii Miloša Formana w kinach w Polsce na początku lat osiemdziesiątych albo pożyczona płyta lub kaseta z piosenkami Leonarda Cohena, Boba Dylana, Sex Pistols czy Dead Kennedys. Impuls mógł pojawić się na imprezach studenckich, jak FAMA w Świnoujściu bądź Studencki Festiwal Piosenki w Krakowie, lecz także w trakcie studenckich strajków i okupacji budynków uczelnianych jesienią 1981 roku, zwłaszcza w szkołach artystycznych. Mógł to być „Manifest Surrealizmu Socjalistycznego”, napisany przez Waldemara Fydrycha w 1981 roku, lub dwa lata późniejszy manifest trójmiejskiego Ruchu Społeczeństwa Alternatywnego, uznawanego za pierwszą powojenną organizację anarchistyczną w Polsce.\nUstalenie jednego, najważniejszego wydarzenia nie ma sensu i musiałoby skończyć się niepowodzeniem ze względu na brak obiektywnych kryteriów oceny. Istotne jest co innego: dostrzeżenie, że w drugiej połowie lat siedemdziesiątych, zwłaszcza pod ich koniec, a także na początku następnej dekady, w całej Polsce zaczął wyłaniać się nowy fenomen kulturowy. Jego przejawami były różne rodzaje twórczości, od literackiej i teatralnej, przez performatywną i plastyczną, po muzyczną, ale w nie mniejszym stopniu protesty i strajki studenckie czy wystąpienia pierwszych grup o charakterze anarchistycznym, jak wrocławski Ruch Nowej Kultury, z którego kilka lat później wyewoluowała Pomarańczowa Alternatywa, a przede wszystkim wspomniany już Ruch Społeczeństwa Alternatywnego. Nazwa tego ostatniego warta jest krótkiego komentarza. Po pierwsze chodziło o „ruch”, co konotuje dynamikę, poruszanie się, działanie, dążenie w danym kierunku, a jednocześnie znaczną liczebność, czy wręcz masowość. „Ruchów” w późniejszych latach powstawało więcej: był ruch Wolność i Pokój, ruch Twe-Twa, ruch Wolę Być, w kategoriach „ruchu” o swoich społecznościach mówili hipisi, punkowcy, rastafarianie, o „ruchu progresywnym” pisał Józef Robakowski, określając w ten sposób krąg łódzkich artystów neoawangardowych, tworzących na ogół poza państwowymi instytucjami, skoncentrowanych na nowych mediach i podważających esencjalistyczne myślenie o sztuce. Po drugie „społeczeństwo alternatywne” stanowiło termin pochodzący z zachodniej kontrkultury: alternatywne społeczeństwo było celem, do którego dążyli w latach sześćdziesiątych młodzi buntownicy kontestujący państwową władzę, odrzucający kapitalistyczne drogi sukcesu, kariery, pracy i konsumpcji, pragnący oparcia swojego stylu życia na wartościach autentyczności i spontaniczności. Choć we wspomnieniach uczestników RSA stosunek do zachodniej kontrkultury zdaje się nie odgrywać głównej roli, idee kontestacji stanowiły punkt odniesienia pozwalający odciąć się od polskich religijno-narodowych tradycji romantycznego uniesienia i martyrologii, tak mocno obecnych w imaginarium kościelno-solidarnościowym. Alternatywne społeczeństwo, inne zarówno od represyjnego, pruderyjnego, skompromitowanego reżimu państwowego socjalizmu, jak i od klerykalnego, nacjonalistycznego, konserwatywnego obozu „Solidarności”, powiązanych z nią ugrupowań, czasopism i kręgów artystycznych, stanowiło horyzont, do którego dążyli młodzi ludzie, sami określający swoje postawy jako „trzeci obieg” bądź „trzecią drogę”. Było to jak wbicie klina pomiędzy dwa rywalizujące ze sobą, lecz pod wieloma względami symetryczne wobec siebie uniwersa symboliczne – państwowe, socjalistyczne i opozycyjne, katolicko-narodowe – albo, innymi słowy, podważenie samych reguł gry zamiast wprowadzania do niej kolejnych pionków.\nNowa kultura, której chcieli już członkowie Ruchu Nowej Kultury z lat 1980–1981, miała być tworzona podmiotowo, kolektywnie, czynnie, stanowiąc w ten sposób jedną z metod urzeczywistniania tego alternatywnego społeczeństwa; już stąd była to kultura alternatywna. Choć naprzemiennie stosowano i wciąż niekiedy stosuje się określenie „kontrkultura”, istnieją przynajmniej dwa argumenty na rzecz rozróżnienia tych fenomenów. Pierwszy argument ma charakter historyczny. Kontrkultura była tym, co właśnie opisywała Jawłowska: przybierającym szereg form symbolicznych buntem młodzieży w państwach rozwiniętego, przemysłowego kapitalizmu i demokracji liberalnej, w kontekście kulturowym typowym dla Europy Zachodniej i Ameryki Północnej lat sześćdziesiątych. Dlatego Jawłowska oddzielała to zjawisko od wydarzeń z walnym udziałem młodzieży, zachodzących w tym samym czasie w państwach bloku wschodniego (na przykład w PRL i Czechosłowacji) albo krajach latynoamerykańskich. Poszukiwanie wspólnego, globalnego Zeitgeistu może wydać się kuszące i z pewnością prowadzić do wykazania ciekawych analogii chociażby między polskim Marcem a francuskim Majem 1968 roku, ale rzetelność badawcza nakazuje zwrócić uwagę na fundamentalne różnice polityczne, społeczne, gospodarcze i kulturowe leżące u podłoża podobnych na pierwszy rzut oka wydarzeń. Choć już w latach sześćdziesiątych pojawili się pierwsi polscy hipisi i buntownicy, mieli swoje zespoły muzyczne, nieoficjalne gazetki, poezję i imprezy, dopiero w następnej dekadzie wykształciła się sieć społeczna na tyle silna i rozległa, by można było mówić o tworzeniu się w jej obrębie nowej kultury.\nDlaczego zatem nie uznać, że kontrkultura w Polsce istniała, tylko pojawiła się z opóźnieniem dobrze znanym w regionach peryferyjnych? Na to pytanie odpowiada argument drugi, jakościowy. Jeśli potraktować kontrkulturę i kulturę alternatywną jako typy idealne, pierwsza polegałaby przede wszystkim na całościowym odrzuceniu kultury dominującej, kultywowaniu wzorów i wartości przeciwstawnych panującym, kultura alternatywna stanowiłaby natomiast raczej twórczy patchwork elementów różnego pochodzenia, w oparciu o wartości czasem opozycyjne wobec dominujących, czasem indyferentne, a niekiedy wprost o wartości uznawane przez większość społeczną. Kontrkultura konstruowana była przeciwko kulturze dominującej, kultura alternatywna – pomimo kultury dominującej, poza nią i obok niej, czasem w opozycji wobec niej, ale kiedy indziej w jej ramach, jeśli okazywały się wystarczająco inkluzywne. Takie rozróżnienie stosował już Jerzy Wertenstein-Żuławski w książce „To tylko rock’n’roll!” z 1990 roku, jeszcze jednej publikacji otoczonej aurą wyjątkowości. Takie rozróżnienie przebija też z tytułu książki „Obok, albo ile procent Babilonu?” Mirosława Makowskiego i Michała Szymańskiego z 2012 roku, niezwykłego kolażu archiwalnych i współczesnych wycinków z gazet, fragmentów listów, notatek, komentarzy, cytatów z filmów i piosenek, skoncentrowanego na pierwszej warszawskiej załodze punkowej z zespołem Tilt Tomasza Lipińskiego w centrum. Pytanie o odsetek Babilonu mogło paść w przypadku kultury alternatywnej, zwłaszcza w przypadku muzyki: w końcu wszystkie oficjalnie ukazujące się punkowe płyty i kasety w PRL lat osiemdziesiątych, czy to pod szyldem Tonpressu, czy Klubu Płytowego „Razem”, wydawane były przez Robotniczą Spółdzielnię Wydawniczą „Prasa-Książka-Ruch”, a więc de facto Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą, która była właścicielem gigantycznego koncernu. Wewnątrz kontrkultury, wrogo usposobionej wobec kultury hegemonicznej, pytanie „ile procent Babilonu?” w ogóle nie powinno się pojawić.\nUczestnicy kultury alternatywnej pragnęli być obok – jak w piosence zespołu T.Love Alternative „Outsider” z lat osiemdziesiątych, spopularyzowanej w następnej dekadzie przez poznańską Pidżamę Porno: „a my zostańmy obok, a my zostańmy tu”. Niezależnie od późniejszych losów i wyborów światopoglądowych liderów obu zespołów, Zygmunta Staszczyka i Krzysztofa „Grabaża” Grabowskiego, „Outsider” wyrażał wspólne im wówczas przeświadczenie o zasadności pozostawania poza głównym nurtem kultury, wydeptywania własnych ścieżek z dala od kulturalnego i politycznego centrum, przedkładania artystycznej i osobistej niezależności nad korzyści wynikające z kariery na scenie oficjalnej. Podobne przesłanie znaleźć można w niezliczonych piosenkach punk, reggae, ska, hardcore i innych gatunków składających się na muzyczny pejzaż alternatywnej sceny. Deklaracje pozostawania obok były, oczywiście, łatwe ze strony zespołów dość dyletancko, a bywało, że topornie i prymitywnie podchodzących do wartości stricte muzycznych i oczekiwań krytyki muzycznej; punkowcy mogli afiszować się ze swoją alternatywnością, ponieważ i tak nie mieli wielkich perspektyw na sceniczne kariery. Ich fani wymagali od nich specyficznie rozumianej i odgrywanej autentyczności, nie zaś profesjonalnego warsztatu i sukcesów na przeglądach czy w rankingach. Jednak deklaracje tego typu stanowiły wyraz przenikających całą kulturę alternatywną dążeń do stworzenia własnych miejsc, własnej sceny, własnego obiegu, własnej niszy obok tego, co oficjalne, publiczne, sformalizowane, hierarchiczne, komercyjne, konserwatywne (niezależnie od tego, czy chodziło o oficjalność Muzeum Narodowego, czy Muzeum Diecezjalnego albo czy sprawa dotyczyła komercji w centralnie sterowanej gospodarce socjalistycznej, czy już na obszarze wolnorynkowej gospodarki kapitalistycznej).\nTak jak różnorodne były impulsy skłaniające młodych ludzi do włączenia się w działalność alternatywną, tak zróżnicowane statusy społeczne mieli ci ludzie. Szalenie istotna była kultura studencka. Pod tą nazwą funkcjonowała formacja utworzona przez państwo i oparta na oficjalnych instytucjach, takich jak Socjalistyczny Związek Studentów Polskich (do 1973 i od 1982 roku – Zrzeszenie Studentów Polskich) posiadający własne kluby, galerie, świetlice, czasopisma, imprezy i festiwale. Początkowo, w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, w kulturze studenckiej przeważały nastroje rewizjonistyczne i reformatorskie, a entuzjazm wobec zdobyczy socjalnych młodego państwa ludowego przemieszany był z krytyką autorytarnych i konserwatywnych tendencji jego przywódców. Z czasem krytyka zaostrzała się, a entuzjazm spadał; w latach siedemdziesiątych kultura studencka nabrała mocno alternatywnego rysu, najwyraźniej widocznego chyba w ruchu teatrów alternatywnych (to jeszcze jeden „ruch”), popularnego nie tylko wśród publiczności studenckiej. Teatry alternatywne, w ślad za Grotowskim i Gardzienicami, próbowały dochodzić do rytualnych źródeł kultury bądź wskrzeszać relikty wiejskich tradycji, lecz pozostawały jednocześnie wrażliwe na problemy społeczne i nie obawiały się poruszania kwestii politycznych, takich jak chociażby ograniczenia wolności słowa. Nurt „antropologiczny” nie był zresztą jedyny w ruchu teatrów alternatywnych; obok niego działały zespoły takie jak warszawska Akademia Ruchu, interweniująca w przestrzeń publiczną i badająca codzienne relacje międzyludzkie, a przede wszystkim poznański Teatr Ósmego Dnia, ostro krytykujący Grotowskiego za tani mistycyzm, eskapizm i zależność od władz państwowych. Wraz z radykalizacją nastrojów młodzieżowych teatry alternatywne, ważny filar kultury alternatywnej przez cały okres jej istnienia, dążyły do uniezależnienia się od instancji państwowych (takich jak miejskie i wojewódzkie przedsiębiorstwa estradowe); organizacje studenckie były pod tym względem wygodnym buforem, pozwalającym podtrzymywać kontestację władzy bez rezygnacji z minimalnego zaplecza instytucjonalnego potrzebnego do robienia teatru.\nW latach siedemdziesiątych zradykalizowali się także młodzi artyści, którzy dość mieli zarówno oczyszczania sztuki ze wszelkich wpływów społecznych, co uprawiała zachowawcza awangarda związana z Galerią Foksal, jak i konserwatyzmu twórców przywiązanych do imaginarium katolicko-narodowego i tradycyjnych środków wyrazu, takich jak malarstwo czy rzeźba. Artyści posługujący się nowymi mediami eksplorowali możliwości stwarzane przez rozwój technologiczny, a jednocześnie zainteresowani byli podejmowaniem zagadnień społecznych, sztuką jako sposobem badania i demitologizowania dyskursów i uzusów społecznych, włącznie z nawykowymi, podtrzymywanymi przez oficjalne instytucje wystawiennicze, przekonaniami na temat sztuki. Artyści ci, wyposażeni w kamery, aparaty fotograficzne i inne urządzenia, dążyli do demaskacji języka propagandy i obiegowych opinii społecznych, a czynili to z neodadaistycznym poczuciem humoru, sięgając po środki takie jak prowokacja, parodia, pastisz, pamflet. Pod koniec dekady, wobec narastających trudności z przebiciem się w publicznych muzeach, galeriach, prasie i czasopismach, coraz częściej zakładali własne, prywatne galerie i pracownie, w nich organizowali wystawy, spotkania, dyskusje i pokazy dla swojego kręgu, komunikując się za pośrednictwem mail artu, wymiany filmów, kaset, fotografii i samodzielnie drukowanych czasopism. Tak wytworzył się artystyczny underground. Od początku lat osiemdziesiątych jego istotnym nurtem stała się nowa ekspresja, formalnie powracająca do malarstwa i rzeźby, lecz skupiona bardziej na procesie tworzenia jako akcji lub performansie niż na samym dziele, równie kpiarska, prześmiewcza i nonkonformistyczna. Z artystycznym undergroundem od początku związana była też scena punkowa, zwłaszcza w Warszawie silnie osadzona w środowisku studenckim. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że punk w Polsce powstał jako performans artystyczny (ważną rolę odegrał w tym przypadku Henryk Gajewski, reżyser i animator szefujący studenckiej galerii Riviera-Remont).\nNa przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych młodzi radykalni twórcy reprezentujący różne dziedziny zaczęli spotykać się i kooperować ze sobą. Nacisk na interdyscyplinarność istniał, rzecz jasna, już wcześniej, chociażby jako podstawa działalności Warsztatu Formy Filmowej, jednakże dopiero w tym momencie osiągnięta została społeczna masa krytyczna, umożliwiająca zawiązanie trwałej sieci łączącej przedstawicieli poszczególnych dyscyplin. Począwszy od Łodzi Kaliskiej, założonej jeszcze w 1979 roku, tworzone były kolektywy zorientowane na działalność przekraczającą tradycyjne podziały w sztuce; do najciekawszych grup należały Luxus, Praffdata, Totart, Galeria Działań Maniakalnych, Wspólnota Leeeżeć, Chaos Faza 3. Lata osiemdziesiąte były zresztą nacechowane aktywnością grupową, prowadzoną w ramach trwałych układów personalnych (jak w przypadku Gruppy), luźnych, nieformalnych zrzeszeń (na przykład Kultury Zrzuty), bądź modelu „tranzytoryjnego” (wytworzonego przez „formację tranzytoryjną” Totart), płynnego, otwartego, dynamicznie dostosowującego się do zmiennych warunków sytuacyjnych, lecz posiadającego w miarę stabilny skład personalny w swoim rdzeniu. Od początku też działalność artystyczna przenikała się z aktywistyczną, czego najlepszym świadectwem jest historia Ruchu Nowej Kultury i jego kontynuacji w formie Pomarańczowej Alternatywy. Kolektywny, intermedialny, interdyscyplinarny, „tranzytoryjny” i zaangażowany charakter artystycznego undergroundu umożliwił mu w dużej mierze uniezależnienie swojego funkcjonowania od publicznych instytucji i organizacji, korzystanie z ich wsparcia, przestrzeni i infrastruktury w dużej mierze na własnych zasadach, z zachowaniem swojej autonomii. Jeśli kulturę alternatywną uznać można za kontestację panującego porządku symbolicznego (w znaczeniu, jakie nadał temu terminowi Dick Hebdige w książce „Subculture: the meaning of style”), underground (z jego prywatnymi galeriami i pracowniami artystycznymi, garażami i piwnicami, w których odbywały się próby punkowych zespołów, zlotami i wędrówkami hipisów i anarchistów) jako sieć społeczna stanowił bazę tej kontestacji.\nKulturę alternatywną tworzyli na początku w przeważającej mierze młodzi artyści – studenci i absolwenci szkół plastycznych, muzycznych itd. – którzy, nie widząc dla siebie przestrzeni w oficjalnych instytucjach, nie znajdując możliwości kariery respektujących ich niezależność twórczą i krytyczny stosunek do rzeczywistości, schodzili do undergroundu. Animowana przez SZSP i ZSP kultura studencka wciągała tysiące ludzi, rozbudzała w nich muzyczne, literackie, teatralne i plastyczne pasje, lecz bardzo rzadko pozwalała im awansować na poziom profesjonalny. Trupa teatralna założona przez studentów mogła błysnąć na paru festiwalach, ale zwykle musiała rozwiązać się po tym, jak jej członkowie zakończyli studia, założyli rodziny i zmuszeni byli poświęcić się pracy zarobkowej w wyuczonym zawodzie. Zespół rockowy, działający pod auspicjami zakładowego lub miejskiego ośrodka kultury, mógł zyskać aprobatę festiwalowych jurorów, ale na występy na poważniejszych imprezach, a tym bardziej na nagranie płyty, nie miał wielkich szans. Zablokowane ścieżki awansu ludzi, których ambicje artystyczne zostały rozbudzone, skutkowały niezadowoleniem, przyjmującym niejednokrotnie formy kontestacji. W drugiej połowie lat siedemdziesiątych niezadowolonych było już na tyle dużo, że mogli wykreować własną sieć komunikacyjną, własny obieg, własną scenę. Akces artystów do undergroundu nasilił się po wprowadzeniu stanu wojennego, gdy twórcy solidarnościowi ogłosili bojkot państwowych instytucji kultury; powstała wtedy tak zwana sztuka przykościelna, restaurująca mesjanistyczne mity i obrazy, wystawiana w muzeach diecezjalnych i salach kościelnych, ale kompletnie obca wielu młodym, radykalnym artystom – ci wybrali kulturę alternatywną, kontestującą propagandę kościelną na równi z partyjną.\nJednak kulturę alternatywną od jej zarania zasilali także amatorzy. Ruch amatorski to kolejny twór polityki kulturalnej PRL – sformalizowany, urządzony na podobieństwo ruchu profesjonalnego, funkcjonował w ramach odrębnych przeglądów i konkursów, których celem było wyszukanie przez jurorów najzdolniejszych amatorów, „oszlifowanie” ich w drodze lekcji i warsztatów, wreszcie – wprowadzenie na poziom profesjonalny. Widoczny jest tu paradoks. Choć oficjalna doktryna państwa ludowego nakazywała demokratyzację kultury, a podmiot twórczy lokowała w ludzie, gdy tylko lud zabierał się za tworzenie, krytycy załamywali ręce. Przykładowo na łamach magazynu muzycznego „Non Stop” jurorzy festiwali dla amatorów regularnie ubolewali nad poziomem tych imprez i natrząsali się z występujących. Ruch amatorski był w tej perspektywie niechcianym dzieckiem PRL, nakłanianym do twórczości i surowo karconym za jej żenującą jakość. Profesjonalni artyści chcieli mieć z amatorami jak najmniej wspólnego, nie widząc żadnego interesu we współdziałaniu. Twórcy zorientowani alternatywnie szukali natomiast kontaktu z amatorami, upatrując w nich potencjalnych sojuszników przeciwko konserwatywnemu, kulturalnemu establishmentowi. Warsztat Formy Filmowej stale współpracował z amatorskim Teatrem Emerytów Edwarda Kowalskiego oraz samorodnym poetą i performerem Wacławem Antczakiem, ponieważ krąg Józefa Robakowskiego zafascynowany był kreatywnością, przekorą, dowcipem i entuzjazmem amatorów. Fascynacja ta mogła być podszyta protekcjonalizmem, ale wiodła do zawiązywania relacji koleżeńskich, a nawet przyjacielskich między fotografami i filmowcami po PWSFTiT a realizującymi swoje pasje amatorami.\nCo nie mniej ważne, w grupach i ruchach alternatywnych brali udział ludzie bez wykształcenia artystycznego (wyższego, a przynajmniej licealnego). Już Łódź Kaliska współtworzona była przez osoby o różnym, niekoniecznie związanym ze sztuką wykształceniu. Podobnie kilka lat późniejszy Totart zapraszał w swoje szeregi wszystkich zbuntowanych młodych ludzi, którzy pragnęli wyżyć się twórczo, niezależnie od tego, czy i jakie odebrali wykształcenie. Gdy w drugiej połowie lat osiemdziesiątych szerzej dostępne stały się w Polsce farby w sprayu, powstawać zaczęły uliczne graffiti w formie szablonów. Wzory szablonów do odbijania proponowały między innymi ziny „Maluj Mury” wydawany przez Krzysztofa „Zbowida” Kraśnika i „Nie Daj Się Złapać”, tworzony przez „Patyczaka”, czyli Grzegorza Kmitę, jednoosobowy punkowy kabaret Brudne Dzieci Sida. Choć zdarzało się, że graffiti tworzyli artyści po szkołach plastycznych, częściej robili to studenci tych szkół, a jeszcze częściej – młodzież, która uznała ten sposób komunikacji za łatwy, szybki, dostępny, umożliwiający każdemu udział w dyskusji toczonej na ścianach i murach.\nPodobnie było z punkiem, zresztą w ostatnich latach Polski Ludowej tworzonym w obrębie tych samych kręgów co graffiti. Warszawski punk lat 1978–1980 wywodził się ze środowiska młodych fotografików, performerów, poetów, studentów ASP i uczniów liceów ogólnokształcących, ale już druga fala punku przyniosła szeroki udział w ruchu ludzi o pochodzeniu robotniczym lub drobnomieszczańskim, uczniów techników i zawodówek. Obok punku „inteligenckiego” pojawił się punk „proletariacki”, mniej nastawiony na performans, a bardziej na zabawę, mniej na prezentację sceniczną, a bardziej na wspólnotę zespołu i jego „załogi”. Prosty, dosadny, często wulgarny, opatrywany bywał pejoratywnym epitetem „punko-polo”, lecz właśnie dzięki tym swoim cechom zdobył wielką popularność. „Wszyscy pokutujemy za to, że żyjemy” – proste, celne wyrażenie jałowości i opresyjności życia młodych ludzi w schyłkowej PRL w piosence pod tym samym tytułem stało się jednym z punkowych hymnów w Polsce. A stało się to za sprawą zespołu Sedes, jednej z pierwszych wrocławskich grup punkowych, wywodzącej się z robotniczych osiedli na Krzykach. Gdy inteligencka, artystowska bohema odpłynęła do bardziej wysublimowanych gatunków muzycznych, punk stał się popularny wśród młodzieży robotniczej. Obiegowa stała się w latach osiemdziesiątych fraza „punki z budowlanki”, pochodząca z piosenki „My punki” nowohuckiej grupy Vavel Underground. Punk rzeczywiście stał się muzyką i tożsamością nastolatków pochodzenia robotniczego, dla wielu z nich – próbą emancypacji, odrzucenia krępujących tradycji i schematów przy zachowaniu ulicznego, kolektywnego sznytu. Innym hymnem końca dekady była „Kultura” Zielonych Żabek z Jawora, innego zespołu wyśmiewanego przez koneserów jako „punko-polo”. Nagrana w 1989 roku piosenka zasłynęła refrenem: „A kultura tu podobno jest, świadczy o tym nasz wspaniały dom kultury, nawet z jego okien płynie nieraz jazz, więc dlaczego jest jak jest, nie rozumiem”. Jeśli bardziej artystowska odmiana punku stanowiła bunt przeciwko akademickim, konserwatywnym hierarchiom i konwencjom w sztuce współczesnej, to punk proletariacki był rebelią młodzieży bez perspektyw, kpiną z nadętej oficjalności „biesiad literackich” i innych publicznych wydarzeń kulturalnych, odrzuceniem przaśności, pruderii, nudy i lokalnych układów władzy w zakładach pracy, robotniczych dzielnicach i małych miasteczkach (w drugiej połowie dekady punk rozpowszechnił się na prowincji).\nMieszanie się zawodowców i amatorów, kooperacje i przyjaźnie między nimi w obrębie kultury alternatywnej ułatwiało ideowe nastawienie tej kultury na antyhierarchiczność, horyzontalność, kolektywność, współdziałanie, kwestionowanie kanonów i konwenansów. Underground nie identyfikował się ani z oficjalną, coraz bardziej skompromitowaną (szczególnie po stanie wojennym) doktryną socjalistyczną w wariancie leninowskim, ani z konserwatywnymi i nacjonalistycznymi zapędami kleru, „Solidarności” i ugrupowań opozycyjnych drugiego obiegu. Chęć ocalenia postępowości, przy jednoczesnym kontestowaniu socjalizmu państwowego, wiodła do przyjęcia postaw neoanarchistycznych, znów zapożyczonych od zachodniej kontrkultury. W latach siedemdziesiątych członkowie Teatru Ósmego Dnia przeżywali fascynację Frakcją Czerwonej Armii i innymi radykalnie lewicowymi zachodnimi grupami; w dwadzieścia lat później hołd dla RAF składał anarcho-punkowy zespół Guernica y Luno ze Słupska. Anarchizujący od początku swojej działalności był warszawski Dezerter, który w drugiej połowie lat osiemdziesiątych wzbogacił przesłanie swoich piosenek o treści ekologiczne i prozwierzęce.\nWyraziście antyinteligencki i antyelitarny pozostawał Ruch Społeczeństwa Alternatywnego; trójmiejscy anarchiści krytykowali inteligencję za jej wyższościowy, instrumentalny stosunek wobec robotników, a służalczy i przymilny do kleru, za prowadzenie kunktatorskiej, zachowawczej polityki „samoograniczania się” rewolucji, trzymania w ryzach dążących do upodmiotowienia zrewoltowanych mas robotniczych. Poglądy tego rodzaju znaleźć można na łamach „Homka”, głównej gazety RSA w latach osiemdziesiątych. Nie przypadkiem jeden z najważniejszych aktywistów RSA Zbigniew Stybel pod koniec dekady założył Związek Zawodowy Federacyjny „Wolność”, organizację pracowniczą o profilu anarchosyndykalistycznym, która miała skupiać się na warunkach pracy w ramach zastępczej służby wojskowej, lecz szybko rozwinęła szerszą działalność. Anarchiści rozwinęli i zradykalizowali postulaty samorządności pracowniczej, formułowane wcześniej przez Wolne Związki Zawodowe i NSZZ „Solidarność” z czasów programu „Samorządnej Rzeczpospolitej”, uzupełniając je o idee przejęte od zachodnioeuropejskich i północnoamerykańskich ruchów kontestacji: ekologię, prawa zwierząt, antymilitaryzm, antyfaszyzm, multikulturalizm, później także feminizm i prawa mniejszości seksualnych. Koncentracja na problemach globalnych, a nie narodowych, agresywna postawa, szyderczy ton i dezynwoltura wyniesiona z trzecioobiegowych fanzinów ukształtowały wyjątkowy styl prasy anarchistycznej i radykalnie lewicowej z początku III RP („Mać Pariadki”, „Rewolty”, „Parady Krytycznej”, „Ataku”, „Podaj Dalej”, „Innego Świata”), świadczący o bojowej atmosferze i przekonaniu o możliwości urzeczywistnienia własnej utopii, ponieważ upadł socjalizm, a nowe, solidarnościowe elity już zdążyły się skompromitować.\nSkoro kultura alternatywna była inkluzywna, horyzontalna i wolnościowa, zasilali ją outsiderzy i buntownicy ze wszystkich klas i grup społecznych, a rewolucja zdawała się wisieć w powietrzu, zasadne byłoby zapytanie, czemu samoorganizacja społeczeństwa alternatywnego stopniowo traciła impet, więzi wewnątrz sieci komunikacyjnej rozpadły się, a współdziałające wcześniej ruchy, kolektywy i jednostki znalazły się w rozproszeniu. Zwykle wskazuje się tragiczne dla społeczeństwa, szczególnie jego niższych klas, skutki transformacji gospodarczej, zmiany technologiczne, wskutek których farby w sprayu, maszyny do pisania, kserokopiarki i magnetofony odeszły do lamusa, oczarowanie młodzieży pozornym otwarciem na świat po 1989 roku i szturm globalnej popkultury w środkach masowego przekazu. Jakkolwiek z pewnością były to przyczyny końca samotworzenia się (by posłużyć się kategorią socjologa Alaina Touraina) społeczeństwa alternatywnego, bariera tkwiła w samej kulturze, wynikała z tych cech, które wcześniej dawały jej impet. Nie chodzi tylko o naiwność rewolucyjnych fantazji (na przykład o „bombach domowej roboty” jako odpowiedzi na przemoc dzikiego kapitalizmu w piosence punkowego Aliansu czy zakończoną kompletną porażką próbę przekucia happeningowego poruszenia w mandat polityczny przez „Majora” Fydrycha), nie w nich tkwiła największa słabość ruchów alternatywnych.\nPrzede wszystkim kultura alternatywna, nawet w swoim apogeum, nie stała się zjawiskiem masowym, cyrkulując głównie wśród młodzieży z dużych miast, a tylko sporadycznie trafiając do ludzi powyżej 35. roku życia, z małych miasteczek i wsi. Wynikało to po trosze z radical chic przyjętego przez alternatywnych twórców, utopijnego połączenia awangardowości estetycznej i politycznej, które apelowało do mniejszości nawet miejskiej młodzieży, pozostałym natomiast wydawało się dziwne, obce, nieznane, a nawet zagrażające (dlatego Stybel odciął się od alternatywności stylu RSA, zakładając ZZF „Wolność”). Twórcy undergroundu ogromną część swojego czasu przeznaczali na kwestie własnej grupy, własnego otoczenia: spory doktrynalne i ambicjonalne, kłótnie i awantury o podłożu personalnym i towarzyskim, utwierdzanie się w słuszności własnych przekonań i dezawuowanie innych. Energia, która mogłaby zostać spożytkowana w działaniach zewnętrznych, szła do wewnątrz. Od rozszerzania zasięgu działalności istotniejsze okazywało się pielęgnowanie własnych wspólnot; była w tym doza eskapizmu, widoczna zwłaszcza w przypadku społeczności nowego osadnictwa, zakładanych w latach osiemdziesiątych na Lubelszczyźnie, Mazurach czy w Górach Izerskich: żyły one przez lata między miejscowym chłopstwem, ale integracja obu grup rzadko kiedy wykraczała poza wypełnianie norm wzajemności i pomoc wzajemną w sytuacjach kryzysowych.\nKonflikty klasowe były w obrębie kultury alternatywnej raczej maskowane i łagodzone niż przekraczane. Działalność w undergroundzie dla młodych artystów mogła być przetarciem szlaków, pierwszym krokiem na drodze kariery, wyrobieniem sobie alternatywnego sznytu. Po tym etapie przy nadarzającej się sposobności mogli awansować, porzucić typowy dla młodzieńczej bohemy styl życia i oddać się zgoła innym rodzajom twórczości, „poważnym” i „dojrzałym”, korzystając cały czas z kredytu autentyczności zdobytego na scenie alternatywnej. Dla outsiderów, którzy wyrywali się ze swoich robotniczych, drobnomieszczańskich, wiejskich, prowincjonalnych społeczności, udział w kulturze alternatywnej był czymś zupełnie innym. Stanowił obietnicę realnej alternatywy wobec wpadnięcia w kierat ciężkiej i żmudnej pracy, zerwania z odtwarzaniem przekazywanego z pokolenia na pokolenie schematu życia pozbawionego satysfakcji i samorealizacji innej niż w postaci odznaczeń dla wzorowych pracowników lub w miarę udanego rodzinnego stadła. Obietnica ta nie zawsze miała pokrycie i wielu punków prędzej czy później zaciągało się do pracy w fabryce, na budowie, za barem lub w firmie ochroniarskiej. Gazety i magazyny alternatywnej proweniencji pełne były żartów z niedouczonych, aspirujących nuworyszy kultury alternatywnej, którzy popełniali gafę za gafą, próbując wpasować się w nowe dla nich reguły. Odrzucone dawne hierarchie szybko zastępowane były nowymi hierarchiami długości stażu w ruchu, zasług i poświęceń dla grupy czy po prostu osobistej „charyzmy”, rzekomo niemającej nic wspólnego z pochodzeniem społecznym. Wydaje się, że co najmniej do końca lat pierwszej dekady XXI wieku członkowie alternatywnych kolektywów i ruchów nie zdawali sobie sprawy z tych niejawnych i nieformalnych hierarchizacji, które jedne osoby wynosiły do statusu przywódcy, lidera bądź frontmana, inne zaś zmuszały do wypełniania ról poślednich i zakulisowych.\nUczestnictwo w kulturze alternatywnej polegało na grze w dystynkcję: zawsze było coś bardziej offowego, bardziej radykalnego, bardziej widowiskowego, a w zawodach w kreatywności przegrywali ci, którzy mieli niższy poziom kapitału kulturowego i mniej pewności siebie. Pojawiające się mody (chociażby hardcore, straight edge, hard line) mimo swojej zadziorności i buntowniczości świetnie wpisywały się w kapitalistyczny fetyszyzm towarowy, były sprzedawane i monetyzowane. Zjawisko to wywoływało znaczne kontrowersje na scenie alternatywnej lat dziewięćdziesiątych, czego świadectwem były dyskusje toczone na łamach fanzinów, ale jego przeciwnicy nie potrafili zaoferować modelu budowania swojej niezależności wewnątrz drapieżnego kapitalizmu w taki sposób, by uniknąć przenikania kapitalistycznych mechanizmów kolonizacji życia codziennego, kultury i idei. Wreszcie kultura alternatywna była głęboko androcentryczna, przesiąknięta seksizmem, niekiedy wprost maczystowska i homofobiczna, a deklarowana wolność stanowiła swobodę autorytarnych, silnych mężczyzn do dysponowania ciałami kobiet – fanek muzyków, narzeczonych poetów, muz artystów, aktywistek stojących w tle liderów ruchu. Polski anarchizm miał problem z feminizmem (warto przypomnieć „incydent poznański” ze skłotu Rozbrat), a wielu działaczom w rzeczywistości bliżej było do libertarianizmu o lekkim zabarwieniu konserwatywno-nacjonalistycznym niż wolnościowego socjalizmu czy bezpaństwowego komunizmu.\nDlatego z jednej strony kuriozalne, a z drugiej zrozumiałe wydaje się, że dopiero współpraca dwóch potężnych instytucji o wysokim autorytecie i prestiżu – Muzeum Śląskiego w Katowicach i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie – doprowadziła do zestawienia ze sobą twórczości outsiderów wyrzuconych poza nawias sztuki i kultury, pozbawionych dostępu do instytucjonalnego obiegu sztuki współczesnej, oraz artystów undergroundowych, reprezentujących różne nurty i poetyki mieszające się w tyglu kultury alternatywnej. Mimo wielu podobieństw w nastawieniach i wyobrażeniach jednych i drugich oraz pozornego podobieństwa ich statusu dzieliła ich zawsze fundamentalna w perspektywie antropologicznej różnica między wyborem a koniecznością. Gdy jedni mogli pozwolić sobie na rezygnację z instytucjonalnych przywilejów i zdobyć dzięki temu szlify undergroundu, inni musieli tworzyć w odosobnieniu, na marginesie, nie mając szansy na przebicie się do sfery oficjalnej albo nie wiedząc, jak można by to zrobić. Gdy jedni żyli na skłotach lub w wiejskich wspólnotach alternatywnych, manifestując w ten sposób swój krytyczny stosunek wobec wielkomiejskiej cywilizacji przemysłowej, inni zmuszeni byli do życia w biedzie i ciężkich warunkach polskiej prowincji, co najwyżej marząc o awansie do miasta. Ekspozycja muzealna nie odnowi straconej szansy sojuszu między tymi dwiema frakcjami, wywrotowcami z wyboru i ludźmi marginesu z konieczności, pozwala jednak zrozumieć, dlaczego ten sojusz nie zaistniał, gdy okoliczności wydawały się przychylniejsze niż kiedykolwiek w historii. Ostatecznie radykalizm outsiderów może być szokujący, lecz bardziej szokujące jest bierne trwanie znakomitej większości społecznej w opresyjnych normach, dyscyplinach i schematach kapitalistycznego wyzysku i patriarchalnego ucisku regulowanych i nadzorowanych przez neoliberalny autorytaryzm. „Nie ma nas, kiedy się nie buntujemy” – krzyczeli członkowie Guerniki y Luno w jeszcze jednej piosence i nie przypadkiem piosenka ta nosiła tytuł „Odpowiedzialność”.\nCopyright © 2017 NIE JESTEM JUŻ PSEM. All Rights Reserved. Muzeum Śląskie


wulkanizacja Poznań - SEO DEVET 24 - .:Grupa SEO 24:.\nWłaściciele samochodów wielokrotnie zastanawiają się gdzie jest bardzo dobra i tania wulkanizacja Poznań jest wszak miastem gdzie jest zatrzęsienie niewielkich i większych serwisów samochodowych prowadzących również tani serwis opon w Poznaniu . Odpowiedź na to pytanie jest zaskakująco prosta, wystarczy korzystać z usług serwisu opon przy ul. Wrzesińskiej 16A w Poznaniu. Wulkanizacja osiedle warszawskie oraz dodatkowo wulkanizacja zawady to hasła które najczęściej są wpisywane w wyszukiwarkach, szczególnie w miesiącach wzmożonego ruchu w warsztatach opon, czyli w październiku oraz dodatkowo kwietniu. O ile chodzi o usługę zwaną wymiana opon Poznań nie odbiega cenowo od innych większych miast. Za przekładkę opon na felgach stalowych płaci się tu zwykle między 80, a 100zł natomiast na felgach stalowych od 100 do 150 złotych. Więcej muszą płacić zazwyczaj kierowcy aut terenowych oraz dodatkowo luksusowych limuzyn, gdzie montuje się w bardzo wielu sytuacjach opony samochodowe w technologii Run on Flat. W takich okolicznościach ceny usług mogą sięgać wręcz dwustu zł za komplet kół.\nPoznan, tanie opony samochodowe, wulkanizacja Poznań, serwis opon Poznań, opony, wymiana opon Poznań\nWyświetleń: 2359\tKliknieć: 10\nKorzyści płynące ze stosowania opon zimowych powinny być oczywiste dla każdego kierowcy. Używanie tzw. "zimówek" jest całkowicie zasadne. Sprzyja zauważalnemu bezpieczeństwu, jak również poprawia komfort jazdy w ciężkich, zimowych warunkach ...\nPotrzebujesz wsparcia podczas kupowania używanych opon ciężarowych? Nie wiesz gdzie znaleźć takie produkty? Zapraszamy Cię do naszego sklepu internetowego. Mamy pełen wachlarz takich produktów i praktycznie każdego dnia dodajemy nowy asorty ...\nblog (67), hotel (28), katalog stron (29), tłumacz przysięgły (60), meble (47), adwokat (27), reklama (35), Lodz (35), marketing (36), biuro tłumaczeń (37), nieruchomości (37), katalog stron www (40), porady. (48), katalog (74), katalog seo (30), porady (57), katalog stron internetowych (38), biznes (28), katalogi stron (30), tłumaczenia angielski (39)


Po słabej grze siatkarki KSZO SMS pożegnały się z rozgrywkami Pucharu Polski – Ostrowiecka.pl\nPo słabej grze siatkarki KSZO SMS pożegnały się z rozgrywkami Pucharu Polski\n13 października 2021 13 października 2021 Dariusz Kisiel 0 Comment\nTauron Puchar Polski. I runda. *MKS Imielin – KSZO SMS Ostrowiec 3:1 (25:21, 29:31, 25:13, 25:17).\nSiatkarki KSZO najwyraźniej postanowiły się skupić na rozgrywkach ligowych. Po niespodziewanie słabej grze uległy w Imielinie trzecioligowemu MKS i odpadły z rozgrywek pucharowych. Szkoda, bo do Ostrowca Świętokrzyskiego mogłaby przyjechać pierwszoligowa ekipa Płomienia Sosnowiec.\nNa dobrą sprawę nasz młody zespół dało się oglądać tylko w II secie. Podopieczne trenera Piotra Brodawki prowadziły w nim 10:4 i 13:7, by po chwili przegrywać 15:16. Później prowadziły jeszcze 21:19, ale o wszystkim zdecydowała mordercza gra na przewagi.\nW III i IV secie o postawie KSZO SMS proponujemy jak najszybciej zapomnieć. Warto, by nasz młody zespół zapamiętał, że żadnego meczu „na stojąco” nie da się wygrać. Owszem, drużyna zagrała w zupełnie innym składzie, niż chociażby z ostatnim spotkaniu ligowym z San Pajdą Jarosław (nie grały m.in. Kaja Klepacz i Wiktoria Rdzanek) i miała prawo popełnić znacznie więcej błędów, ale akurat trudno szukać w tym jakiegokolwiek usprawiedliwienia. Z drugiej strony jesteśmy pewni, że w najbliższą sobotę w trzeciej kolejce w meczu z Sandecją w Nowy Sączu KSZO SMS zagra zdecydowanie lepiej.\n← Początek niezwykłej przygody. Odtwarzanie historii osiedla Ogrody\nZagra WIJ. Cięższe brzmienia w „Primo” (zapowiedź, wideo) →


Kącik z książkami: Krzysztof Tomasik "Seksbomby PRL-u"\nWe wstępie do swej książki o seksbombach PRL-u Krzysztof Tomasik pisze: Przy okazji omawiania ich historii chciałem opowiedzieć o funkcjonowaniu erotyki w PRL-u, zastanowić się nad istniejącym wówczas systemem gwiazd kina, ale też przyjrzeć się przemianie ustrojowej po 1989 roku i temu, jak wpłynęła na życie i karierę moich bohaterek. Wszystkie te tematy pojawiają się w kolejnych rozdziałach.\nFakt, pojawiają się, ale są jedynie krótkimi błyskami, których nie sposób zauważyć. Nie udało się Tomasikowi stworzyć za pomocą ikon polskich amantek analizy funkcjonowania erotyki w czasach komunizmu, jego obserwacje ograniczają się do kilku banalnych zdań, podobnie jest z próbą badania wpływu zmian ustrojowych na kariery pięciu bohaterek jego książki.\nKalina Jędrusik, Barbara Brylska, Beata Tyszkiewicz, Grażyna Szapołowska, Katarzyna Figura - pięć aktorek, każda z nich święciła trumfy na ekranie w kolejnych dekadach szarego PRL-u. Sylwetki seksbomb są połączone, jedna historia łączy się z drugą, ich ścieżki przecinają się w pewnych momentach. Tomasik zastosował ramę konstrukcyjną- „Seksbomby PRL-u" otwiera biografia Kaliny Jędrusik, a kończy artystyczny biogram Katarzyny Figury, która w 2013 roku wcieliła się w rolę Kaliny Jędrusik w spektaklu „Kalina" wyreżyserowanym przez Małgorzatę Głuchowską.\nŻyciorysy wybranych gwiazd ekranu Tomasik budował w oparciu o dostępne publikacje. Korzystał z wydanych biografii (jedynie Figura jeszcze nie doczekała się książki poświęconej jej życiu), licznych wywiadów i wypowiedzi. Jak sam autor wyjaśnia, nie rozmawiał ze swoimi bohaterkami (tymi żyjącymi, oczywiście), ponieważ to są tak bogate osobowości, że na każdą z nich musiałby poświęcić osobną książkę. Może warto by było jednak poprzestać na jednej seksbombie i stworzyć jej pełny portret, a tak dostajemy do ręki telegraficzny przegląd faktów, streszczenia filmów, w których grały wybrane przez niego aktorki oraz kilka luźnych refleksji dotyczących jakości ówczesnej filmografii.\nNie tego oczekiwałam od Tomasika, ale być może miałam zbyt wygórowane wymagania. Chciałam rzetelnych, napisanych z pomysłem portretów, a dostałam coś w rodzaju uczniowskiego bryka, z suchym przytoczeniem faktów.\nJedynie, co mnie zachwyciło w książce, to fotografie, jest ich mnóstwo i rzeczywiście oddają klimat PRL-u. Te fryzury, pozy, charakteryzacje, zdjęcia aktorek z kolejnych etapów ich ścieżki artystycznej prezentują się nad wyraz ciekawie.\nSzkoda, że Krzysztof Tomasik nie poradził sobie z tematem, choć może i nie miał takich wielkich ambicji, których od niego oczekiwałam? Może chciał stworzyć książkę będącą swoistym hołdem fana? Jeżeli tak, to w takim razie autorowi się to udało.\nAutor: Mag o 16:16


Pontiac G3 - Opony, Felgi i Komplety kół - Voida.pl\nPontiac G3 - Opony, Felgi i Komplety kół\n2007 - 2010Pontiac G3 T250\n2007 - 2010 1.6i 106KM 79kW I4 Benzyna\nPontiac G3: statystyki modelu z 4 lat\nTen model pojazdu produkowano od 2007 roku. Stworzono w tym czasie 1 generację w różnych konfiguracjach. Do tej pory odnotowaliśmy 1 wersja silnika. Wszystkie wyprodukowane samochody Pontiac G3 posiadały benzynowy silnik. Średnia moc wszystkich używanych silników to 106KM. Oznacza to, że ten model raczej należy traktować jako auto rodzinne lub firmowe / flotowe. Polecane głównie do spokojnej jazdy.\nAnalizując wszystkie generacje auta Pontiac G3 można wyliczyć, że średnio stworzono 1 wersję silnika. Producent zdecydował się oferować ten model w ograniczonej gamie jednostek napędowych. Wszystkie wyprodukowane samochody Pontiac G3 posiadały silnik I4 (rzędowy).


Recenzje filmów oraz inne źródła | Newski- Wszystko o zwierzętach\nPrzy dzisiejszej znacznej liczbie różnorodnych filmów, programów telewizyjnych i kin, wybór idealnej opcji bywa problemem. W zależności od przyzwyczajeń i gustu ludzie zwracają się do różnych źródeł. Często niestety trafia się na coś nieinteresującego lub też zupełnie niezgodnego z oczekiwaniami.\nKomedie okazują się mało zabawne, a horrory nie przerażają. W jakich źródłach w takim razie szukać rzetelnej i zadowalającej informacji na temat kina?\nPrzede wszystkim dobrze jest zasięgnąć rady dobrych znajomych. Jeśli widzieli dany film, są w stanie nas do niego zachęcić lub też nie, a także w razie potrzeby zrelacjonować o czym był. Innym sposobem, bardzo powszechnym, jest sprawdzenie w Internecie. recenzje filmowe w sieci mogą być różnej jakości, w zależności od portalu, na którym zostały umieszczone. Z pewnością jest ich wiele, co daje bardziej jasny ogląd. Poza tym na portalach typowo filmowych użytkownicy mogą oceniać, np. filmy z powietrza - więcej na Magic Eye. Taka ocena zbiorcza oraz tworzone na jej podstawie rankingi również stanowią pewien wyznacznik, podobnie jak zorganizowane działy według rodzajów filmów, czyli osobno filmy sensacyjne, dreszczowce i tak dalej.\nRecenzje można znaleźć także w prasie codziennej, jak i w czasopismach, także tych poświęconych w całości filmowi. dobrą wskazówką jest to, czy film jest adaptacją lub ekranizacją książki. Dla czytelników danej pozycji, będzie to duża wskazówka.\nKolejną wskazówką dla poszukujących mogą być nagrody wygrane przez dany film, o ile takie są. Jeżeli ktoś ogląda filmy akcji, może poszukać informacji o nagrodach przyznanych w tej kategorii i w ten sposób trafić na dobrą pozycję.\nNastępnym sposobem jest udział w wydarzeniach związanych z filmem. Mogą być to festiwale tematyczne (na przykład obejmujące tylko filmy przygodowe), lub też o charakterze ogólnym. Dla fanów miłośników chodzenia do kina, zachętą do zobaczenia filmu może być jego zwiastun pokazany przed innym filmem. Podobnie rzecz ma się z telewizją – tam również ogląda się zwiastuny kinowe, a także programy na temat kina. Na kanałach wyłącznie dla dzieci znajdą się filmy dla dzieci, jak również zapowiedzi nowości kinowych z tego typu.


Zasady fair play na dalszy plan – OSiR Gołdap – Oficjalna strona – Aktualności – zapowiedzi – sekcje – galerie\nZasady fair play na dalszy…\nMomentami bardzo zaskakująca była rozegrana dzisiaj IX kolejka halowej Ligi BGŻ. Dużą niespodzianką mógł zakończyć się juz pierwszy mecz między Mat-Budem a Gusiewem. Po mocnym ataku polskiej drużyny Rosjanie pogubili się, czego efektem było osiągnięcie prowadzenia 3:0 przez gołdapian. Niestety, w miarę upływu czasu sąsiedzi zza granicy złapali swój rytm i doprowadzili do remisu 3:3. W drugim meczu między ZSZ a Leśnym Zakątkiem było bardzo podobnie. ?Zawodówce” udało się strzelić trzy gole, po czym stracili cztery, ostatecznie przegrywając spotkanie. Najwyższe w dotychczasowych spotkaniach ligowych zwycięstwo odnotował dziś Nord Ost, który pokonał KS Tęcza 11:0. W ostatnim meczu Iryd pokonał Bostrak GTW 6:1. Kolejka mogłaby się podobać, gdyby nie pewno ale. Coraz więcej do życzenia pozostawia postawa zawodników wobec sędziego i samych siebie. Wyzwiska, wulgaryzmy są coraz powszechniejsze. Czy rzeczywiście o to chodzi w tej lidze, by zamiast sportu w duchu fair play wygrało chamstwo?\nMat-Bud – Gusiew 3:3 (2:0)\ngole dla Gusiewa: Maxim Zbylin (2), ?\ngole dla Mat-Budu: Vadim Kaminskas (sam.), Mateusz Saładonis, Bartosz Mioduszewski\nLeśny Zakątek – ZSZ Gołdap 4:3 (0:2)\ngole dla ZSZ Gołdap: Krysian Ciszewski, Łukasz Romanowski, Patryk Szyszko\ngole dla Leśnego Zakątka: Paweł Kramkowski, Dawid Karniłowicz (2), Zbigniew Konobrocki\nKS Tęcza – Nord Ost 0:11 (0:5)\ngole dla Nord Ostu: Michał Nowak (2), Marek Kondraciuk, Wojciech Michniewicz (2), Paweł Kiełkucki (2), Krzysztof Zaręba, Marcin Markiewicz (2), Konrad Radziwiłko\nBostrak GTW – Iryd 1:6 (0:4)\ngole dla Irydu: Paweł Milewski, Grzegorz Orłowski, Piotr Oleszczuk, Zbigniew Litwiński (2), Tomasz Makowski\ngole dla Bostraka GTW: Bartosz Boratyński\ntabela po dziewiątej kolejce (zaległa jest VI kolejka)\nKolejna kolejka spotkań 19 lutego. Zagrają:\n11.00 – Bostrak GTW – ZSZ Gołdap\n11.30 – Leśny Zakątek – KS Tęcza\n12.00 – Iryd – Gusiew\n12.30 – Mat-Bud – Nord Ost\nPoprzedniePoprzedni wpis:Tęcza minimalnie uległa drużynie ZSZNastępneNastępny wpis:Z podwórka na stadion o Puchar Tymbarku


Fotograf na twój ślub - Centrum Wiedzy\nPodczas organizacji wesela niezbędne jest zorganizowanie naprawdę sporej ilości rzeczy. Jedną z nich jest zatrudnienie odpowiedniego fotografa, który będzie w stanie zrealizować dla nas pamiątkę z tego niesamowitego dnia jaką są zdjęcia ślubne.\nKażdy kto chce mieć zdjęcia najlepszej jakości musi do tego zadania wybrać doświadczonego i profesjonalnego fotografa. Najlepszym rozwiązaniem na jego wybór jest przeglądanie stron internetowych fotografów oraz ich portfolio dzięki czemu będziemy w stanie zobaczyć jakie umiejętności i pomysły ma dana osoba. Pamiętajmy, że fotograf ślubny będzie robił dla nas zdjęcia zarówno z ceremonii ślubnej jak i z wesela czy także zrealizuje dla nas sesję ślubną, która na długo musi pozostać w naszej pamięci.\nProfesjonalny fotograf będzie w stanie uchwycić najważniejsze chwile, a ponadto doradzi nam miejsca na sesję ślubną, w których to zdjęcia wychodzą perfekcyjnie. Warto więc tej kwestii nie zostawiać na ostatnią chwile. Koniecznie musimy odpowiednio wcześnie wynająć fotografa, aby mieć tą sprawę z głowy. Ostatecznie będziemy właścicielami znakomitej pamiątki ze swojego wesela.\n« Polski dług publiczny\nCoworking, jako biuro za niewielkie pieniądze »


Strona główna›Całkowicie bezprzewodowe. Słuchawki dla melomana\nDoskonale dopasowane do małżowiny usznej\nPodczas uprawiania sportu, w pracy, czy nawet podczas zwykłego spaceru – wiele osób nie wyobraża sobie życia bez słuchawek. Jeśli denerwuje cię ciągnący się kabel i wiecznie zaczepiające gdzieś słuchawki, przerzuć się na wersję bezprzewodową.\nZa stosunkowo niską cenę otrzymasz model, który łączy dobrą jakość dźwięku z dobrą wytrzymałością i długotrwałą pracą. Słuchawki bezprzewodowe dają ci o wiele więcej możliwości niż zwykłe modele na kablu. Są bardziej dyskretne, doskonale sprawdzą się podczas prowadzenia rozmów, ale możesz je również założyć podczas pracy czy uprawiania sportu.\nAby skutecznie przenosić dźwięki, słuchawki bezprzewodowe korzystają z transmisji Bluetooth. To bezpieczne, odporne na zakłócenia i niezawodne połączenie, które nie nadwyręży zbytnio baterii telefonu i da ci pewność, że transmisja nie będzie przerywać. Dodatkowo możesz mieć pewność, że jakość dźwięku i jego głośność nie będzie się różnić od tej zapewnianej przez słuchawki "na kablu".\nSłuchawki bezprzewodowe są wygodne i dyskretne\nCałkowicie bezprzewodowe słuchawki służą nie tylko do słuchania muzyki ale również do prowadzenia połączeń telefonicznych. Nowoczesne modele wyposażono w funkcję aktywnej redukcji szumu czyli system, który wychwytuje i eliminuje szum otoczenia w każdej częstotliwości.\nSłuchawki całkowicie bezprzewodowe są najbardziej dyskretne, doskonale dopasowują się do kanału słuchowego i nie wystają poza małżowinę. Wbudowany mikrofon umożliwia korzystanie z nich podczas rozmów, a lekka i wydajna bateria wystarcza na wiele godzin użytkowania. Modele bezprzewodowe wyposażone są w specjalne etui, które poza ochroną przed zniszczeniem służy również jako praktyczna i poręczna ładowarka. Niewielkie akumulatory są bardzo wytrzymałe, wystarczają na około 4–6 godzin ciągłej pracy, a w połączeniu ze stacją dokującą nawet na 16–24 godziny.\nTo rozwiązanie szczególnie przydatne dla sportowców i osób, które nie są przekonane do całkowicie bezprzewodowych słuchawek. Nawet jeśli jedna z nich wypadnie ci z ucha, nie zgubisz ich, Zdejmowanie i zakładanie ich jest wygodne i szybkie, nie musisz trzymać ich w ręku, zamiast tego zawiesisz je na szyi. Dodatkowo mogą poszczycić się bardzo wytrzymałą baterią – nawet do dziesięciu godzin ciągłej pracy.\nporadnik kupującegosłuchawki bezprzewodowesłuchawki


LEKsykon - Konstanty Radziwiłł pozostał ministrem zdrowia\n19:00 11 GRU 2017\nPrezydent Andrzej Duda powołał w poniedziałek rząd Mateusza Morawieckiego. Uroczystość odbyła się w Pałacu Prezydenckim. Nowy premier we wtorek ma wygłosić expose w Sejmie. Głosowanie nad wotum zaufania odbędzie się w środę.\nW skład rządu weszło trzech wicepremierów i 18 ministrów. Wszyscy dotychczasowi ministrowie zachowali swoje stanowiska. Ministrem Zdrowia pozostał Konstanty Radziwiłł.\n- Nowy prezes Rady Ministrów podjął decyzję, że chce pracować z dotychczasową Radą Ministrów, zanim zdecyduje dokonać jakichkolwiek zmian. To dobra, koleżeńska decyzja - mówił prezydent Andrzej Duda podczas uroczystości powołania nowego rządu.\n- Dla mnie to ogromny zaszczyt, że mogę stanąć na czele rządu. Traktuję tę służbę publiczną jako element odpowiedzialności i podejmowania decyzji w imieniu obywateli tak, by obywatelom żyło się jak najlepiej. Mogę obiecać, że będzie to rząd, który będzie czerpał najlepsze doświadczenia z dotychczasowych osiągnięć. Będzie to rząd kontynuacji. Naszą latarnią, naszym punktem odniesienia będzie rodzina, praca, godna praca, mieszkanie dla wszystkich, dostępne dla jak największej liczby osób - powiedział Mateusz Morawiecki.\nCzy Mateusz Morawiecki powinien poszukać nowego kandydata na stanowisko ministra zdrowia?


Polityka prywatności - M.SUŁEK\n9. Administratorem Państwa danych osobowych jest Firma Jubilerska Sułek Marek ul. Sławinkowska 47, 20-810 Lublin, NIP: 7122926914, tel: 510429485, mail: msulek.pl@gmail.com\nKolczyki wykonane ze srebra pr. 925, pozłocona 1 mikronem złota. W minimalistycznym elemencie ozdobnym oprawiony jest ONYKS.\nZłota zawieszka z białym kryształkiem pr. 585\nZłota zawieszka wykonana z żółtego złota z kryształkiem. Wpisujący się w aktualne trendy subtelny wzór podkreśli styl każdej nowoczesnej kobiety.\nAżurowy naszyjnik srebrny\nNaszyjnik srebrny z ażurową zawieszką i modnym łańcuszkiem w stylu żyłki. Długość naszyjnika: 45 cm.\nBransoleta srebrna z czarnym sznurkiem z sercem\nBransoleta srebrna z czarnym sznurkiem z możliwością regulacji oraz srebrnym sercem zdobionym drobnymi cyrkoniami. Idealnie sprawdzi się na prezent dla kobiety lubiącej modną biżuterię.


Loty Bordeaux Warszawa, Loty z BOD do WAW\nLoty z Bordeaux (BOD) do Warszawy (WAW)\nz Warszawy do Bordeaux\nNajkorzystniejszy cenowo lot z Bordeaux do Warszawy realizowany jest 27 maj 2022 r. Najtańszy powrót z Warszawy jest 05 czerwiec 2022 r. Jeżeli chcesz zarezerwować najtańsze połączenie lotnicze postaraj dostosować się do jednej z tych dat.\nNajniższa cena biletu za połączenie lotnicze tam i z powrotem (loty z BOD do WAW) wynosi: 1098 PLN. Ceny połączeń lotniczych z Bordeaux (BOD) do Warszawy (WAW) możesz sprawdzić w umieszczonej powyżej tabeli cen lotów.\nLoty Bordeaux Warszawa obsługiwane są przez linie lotnicze Air France, KLM i Lufthansa. Aby zarezerwować lot wybierz odpowiednią datę wylotu i powrotu poniżej. Jeżeli chcesz zarezerwować lot tylko w jedną stronę (do Warszawy) zaznacz opcję "w jedną stronę" na odcinku "Powrót". Po kliknięciu klawisza "Pokaż loty" system zweryfikuje dostępność połączeń w wybranych datach i wyświetli pełną listę propozycji lotów z Bordeaux do Warszawy.\nBordeaux - Kraków od 1059 PLN\nBordeaux - Warszawa od 1098 PLN\nBordeaux - Gdańsk od 1821 PLN\nBordeaux - Katowice od 7405 PLN


Droższe śmieci w Milanówku - Portal WPR24\nDroższe śmieci w Milanówku\nKolejna gmina w naszym regionie zdecydowała się na podwyżkę opłat za wywóz odpadów. Mieszkańcy Milanówka zapłacą miesięcznie 32 zł za śmieci niesegregowane, 24 zł za segregowane.\nFalę podwyżek opłat za śmieci obserwujemy w naszym regionie od kilku miesięcy. Gminy stają w obliczu dylematu – albo sięgną głębiej do kieszeni (swojej lub mieszkańców), albo śmieci przestaną być odbierane. Na „starych” stawkach nie zdecyduje się na to żadna firma. Powodów takiej sytuacji jest wiele, m.in. brak wystarczającej liczby instalacji do przetwarzania odpadów czyli tzw. RIPOKów czy brak konkurencji między firmami.\nWięcej za śmieci płacą już mieszkańcy Brwinowa, Grodziska, Podkowy Leśnej. Do wywozu odpadów 1,8 mln zł dołożono w Michałowicach. Teraz przyszedł czas na Milanówek. – Nowe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie miasta Milanówka obowiązują od 1 maja 2019 r. i wynoszą: jeżeli odpady zbierane są w sposób zmieszany 32,00 zł za miesiąc od osoby. Jeżeli odpady zbierane są w sposób selektywny 24,00 zł za miesiąc od osoby. Dla osób posiadających Kartę Dużej Rodziny lub korzystających ze świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (kryterium dochodowe) 20,00 zł za miesiąc od osoby – czytamy w komunikacie magistratu.\nDla czteroosobowej rodziny oznacza to miesięczny wydatek od 80 do 128 zł. Przy rozliczeniu kwartalnym suma może być boleśnie odczuwalna w portfelu….\nInformację o sposobie składania deklaracji i terminach płatności można znaleźć tu.\n4 odpowiedzi na “Droższe śmieci w Milanówku”\nMaj 10, 2019 o 11:24 am\nNowy Burmistrz Milanówka nie umie negocjować , no cóż to w końcu artysta muzyk to mu wszystko jedno …a taki miał być przyjazny dla mieszkańców . Przy następnych wyborach dostanie czerwoną kartkę woda zdrożała , teraz śmieci za chwilę coś jeszcze …\nSłusznie. Paliwa w górę, podatki w górę, śmieci w górę. Z czegoś trzeba utrzymać naszą socjalistyczną ojczyznę.\nMaj 9, 2019 o 11:07 am\nEfekt rządów PiS – wszystko idzie dramatycznie w górę by starczyło na 500+ i premie dla pociotków. Jeszcze kilka lat tych rządów i Polacy staną się biedni jak mieszkańcy Bangladeszu. W wielu aspektach kraj się nie rozwija, a wręcz się cofa.\nPowiem więcej, „cofa się do przodu”. Budżet w rozsypce a samo 500+ to nic, jest ważniejsze, koniecznie trzeba przywrócić poprzedni wyższy wiek emerytalny i niższe emerytury. Wtedy dopiero będzie jakaś możliwość poprawy i wreszcie nie będzie problemu ze zbiorem szparagów w Niemczech.


Zastrzezenie Karty - Porady w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: zastrzezenie karty\nKarta kredytowa tym różni się od karty debetowej wydawanej do rachunku, że pozwala ci wydawać pieniądze banku zamiast własnych oszczędności. Korzystając z niej, zaciągasz kredyt na specjalnych(...) naliczać odsetki. I to wysokie. Podstawową zaletą karty kredytowej jest to, że możesz robić zakupy (w sklepach i w internecie), nawet jeśli na koncie nie masz ani złotówki. Niestety, ta zaleta może się...\n...karty. Jak chronić się przed kieszonkowcami? Katarzyna, Gdańsk...\n...na zimne. Ewentualne szkody mogą być bowiem dotkliwe. 6. Sprawdzaj stan konta. Po zastrzeżeniu karty odpowiedzialność za przeprowadzone potem transakcje ponosi bank. Wprawdzie żaden "plastik" nie powinien już wtedy działać, ale jednak zdarza się, że ktoś płaci nieaktywną kartą. W takiej sytuacji musisz złożyć reklamację. 7. Zamów nową kartę. Po fakcie zastrzeżenia karty nie da się już jej...\n...i ubrań z dokumentami na poręczy krzesła. Zgłoszenie na policję Kradzież zawsze zgłaszamy na policję! Bez względu na to, czy zginą pieniądze, karty, dokumenty, czy... wszystko razem. To ważne, bo na(...). poza Unią Europejską). Karty zbliżeniowe, bankomatowe, kredytowe Każdą skradzioną kartę należy jak najszybciej zastrzec. Liczy się każda minuta. Gdy zginie karta zbliżeniowa, musimy działać...\n...funkcjonariusza o wydanie zaświadczenia o kradzieży (ten dokument przyda się później przy załatwianiu różnorakich formalności). SMS powiadomi o kradzieży Jeżeli zginęły ci karty bankowe, o kradzieży(...) transakcjach. Otrzymując SMS o nieznanej płatności kartą, można szybko zgłosić w banku jej kradzież (bywa, że brak karty dostrzegasz dopiero po pewnym czasie). Pomoc w konsulacie Złodzieje grasują również...\n...... tworzyły się kolejki! Obecnie pacjent nie musi czekać w gabinecie na długie wypisywanie Karty Diagnostyki i Leczenia Onkologicznego (to aż 8 stron do wypełnienia). Lekarz ma 3 dni na wystawienie (licząc od dnia, gdy podjął decyzję o założeniu karty). Pacjent może ją odebrać w rejestracji przychodni. PAKIET KOLEJKOWY Nadal obowiązują też zasady tak zwanego pakietu kolejkowego. Przypominamy, że by...


Kolorowy bałwanek Dlaczego śnieg jest biały? - zastanawiała się Zosia. Biały śnieg jest ładny. Gdy spadnie świat wydaje się taki czysty, odnowiony. Jednak wadą białego koloru jest to, że szybko się brudzi. Gdyby śnieg padał kolorowy, na przykład zielony – to mielibyśmy zimą zielono jak na wiosnę. Albo żółty – świat wyglądałby jakby był cały obsypany płatkami żółtych kwiatów. Albo niebieski – czulibyśmy się wtedy jak na bezkresnym morzy. A gdyby spadł śnieg czarny – oj, wtedy świat nie wyglądałby zbyt ładnie. Najlepiej, gdyby padał kolorowy śnieg. Byłoby wtedy wesoło. Jakże zabawnie wyglądałby wtedy bałwanek. Zosia pomyślała w tym momencie o bałwanku, którego ulepiła wczoraj z Magdą, koleżanką z sąsiedztwa. Stal za oknem. Był oczywiście cały biały poza nosem zrobionym z marchewki i guzików z małych węgielków.\nA gdyby tak pokolorować naszego bałwanka? – Zosia wiedziała, że to świetny pomysł. Szybko ubrała się i pobiegła do sąsiadki podzielić się swoim planem. Magdzie pomysł z malowaniem bałwanka również się spodobała, ale doszukała się w nim pewnych trudności. Bałwanek jest ulepiony ze śniegu i nie da się go pomalować farbami, bo do malowania używa się wody. Woda ma temperaturę dodatnią i polany nią śnieg będzie się rozpuszczać – stwierdziła Magda, która była prymusem z fizyki. To wymyśl coś – odparła Zosia – ja wymyśliłam kolorowanie bałwanka, a ty wymyśl jak go pokolorować. Łatwo wymyślić, ale trudniej zrobić – oburzyła się Magda – każdy może coś wymyślić, ale nie wszystko da się zrobić. Kolorowego bałwanka nie da się zrobić. Dziewczynki pokłóciły się i rozeszły.\nNastępnego dnia od rana padał śnieg – oczywiści biały śnieg. Zosia siedziała w oknie i przyglądała się spadającym płatkom. Na chwilę zamknęła oczy i wyobraziła, że z nieba spadają kolorowe płatki śniegu. I wówczas przypomniała, że niedawno podczas zabawy sylwestrowej sypały się na nią takie kolorowe płatki konfetti. No właśnie, konfetti – pomyślała Zosia – wystarczy obsypać bałwanka kolorowym konfetti i będzie kolorowy. Dziewczynka odnalazła ostatnią paczkę konfetti, która została po zabawie, i gdy tylko śnieg przestał padać zabrała się do kolorowania bałwanka. Obsypała go drobnymi kolorowymi płatkami papieru. Bałwanek był kolorowy, ale tylko trochę. Jedna paczka konfetti to zdecydowanie za mało jak na tak dużego bałwanka. No, całkiem ładny – powiedziała Magda, która również wyszła z domu, widząc jak koleżanka posypuje bałwanka czymś kolorowym. Mam za mało konfetti – odparła Zosia – nie wygląda tak ładnie jak bym chciała. U nas zostało konfetti – z radością stwierdziła Magda – rodzice kupili 10 paczek i zapomnieli zabrać na bal sylwestrowy, więc wszystkie zostały. Magda pobiegła do domu i przyniosła konfetti. Dziewczynki razem obsypały bałwanka kolorowymi płatkami. Wyglądał prześlicznie. Wyraźnie wyróżniał się na tle białego otoczenia – nie sposób było go nie zauważyć. Dziewczynki były bardzo dumne ze swojego dzieła. O kolorowym bałwanku było coraz głośniej. Mówiono o nim nie tylko w najbliższym sąsiedztwie, ale w całym miasteczko wiedziano, że tej zimy zawitał do nich kolorowy bałwanek.\nBałwanek zrobił się sławny. A sprawa zrobiła się na tyle głośna, że nawet zamieszono jego zdjęcie w gazecie. Gdy pewnego ranka dziewczynki zauważyły zdjęcie swojego bałwanka na pierwsze stronie gazety, były z siebie naprawdę dumne.\nWidzisz – powiedziała Zosia do Magdy – nasz bałwanek jest sławny. Rzeczywiście – odpowiedziała Magda – czasami lepiej nie wiedzieć, że coś jest niemożliwe, bo wówczas może okazać się możliwe. Już nigdy nie powiem, że twoich pomysłów nie da się zrealizować – dodała Magda. No dobra, to powiedz mi jak sprawić by ferie były dwa razy dłuższe – zażartowała Zosia. Da się zrobić, wystarczy dać ogłoszenie do gazety o przedłużeniu ferii – również żartując odparła Magda.


Dekoracje do nowoczesnego salonu - Domy drewniane energooszczędne producent\nHome » Budowa i remont » Dekoracje do nowoczesnego salonu\nPosted By tao.com.pl on gru 13, 2019 |\nStyl nowoczesny na dobre zagościł w naszych domach. Wnętrza utrzymane w tej stylistyce mają być funkcjonalne. Przy wyborze elementów wyposażenia salonów zwraca się uwagę na prostotę. Odrzuca się wszystko, co jest zbędne. Czy zatem w nowoczesnych wnętrzach nie ma miejsca na dekoracje? Wyjaśnimy, jak z tym właściwie jest.\nChoć w nowoczesnych wnętrzach brakuje miejsca na przesadnie ozdobne dodatki, to nie udało się ich całkowicie wykluczyć z aranżacji. I bardzo dobrze! Dzięki dekoracjom chłodne wnętrza zyskują przytulniejsze, cieplejsze oblicze. Elementy dekoracyjne są też dobrym sposobem na podkreślenie nowoczesnego charakteru wnętrza.\nUmiar i co jeszcze?\nPrzy dopełnianiu wystroju nowoczesnego salonu stylowymi dodatkami obowiązuje zasada umiaru. Zamiast wielu pojedynczych dekoracji, lepiej postawić na mniejszą ilość tych bardziej charakterystycznych. Mocne akcenty nie mogą jednak ujmować wnętrzu subtelnego, a zarazem stylowego wyglądu. Po jakie dekoracje warto sięgnąć?\nNadmiar figurek, zawieszek i świeczników może okazać się przytłaczający. Dlatego wiele osób decyduje się na dekoracje ścienne – w postaci obrazów, fototapet, zawieszek, zegarów, luster itp. Te ostatnie odgrywają szczególną rolę w nowoczesnych salonach, które wymagają przestrzeni. Nie od dziś wiadomo, że lustra optycznie powiększają wnętrza.\nSalon jest sercem domu i jego wizytówką. To tu przyjmujemy gości. Dlatego tak ważna jest przemyślana aranżacja tego pomieszczenia. To mit, że nowoczesne wnętrza są całkowicie pozbawione dekoracji. Owszem, przesadnie zdobione ramki i ciężkie, masywne wzory nie sprawdzą się w modernistycznych wystrojach, ale stylowe zegary już tak.\nBrakuje Ci inspiracji na udekorowanie swojego salonu? Zajrzyj na https://www.meble.pl/poradnik! Być może zdecydujesz się na nowoczesne dekoracje ścienne lub tradycyjne, stojące dodatki w nietypowych odsłonach. Obecność kompletu wypoczynkowego, a nawet stołu z krzesłami nie wystarczy, by można było mówić o kompletności aranżacji nowoczesnego salonu.\nJak zaaranżować mieszkanie ? Jakie wyposażenie do mieszkania ? W zależności od efektu, jaki chcemy osiągnąć w naszym mieszkaniu, powinniśmy zwrócić uwagę na kilka aspektów. Po...\nPrzyszłość nadeszła już dziś! Sci-fi, jest taką dziedziną sztuki, która wprost przewiduje to co powinno wydarzyć się w przyszłości, zarówno tej bliższej jak i bardziej odległej....


Finał konkursu profilaktycznego "NIE dla cyberprzemocy" - Aktualności - Policja Opolska\nPolicjanci z Kędzierzyna-Koźla zorganizowali konkurs filmowy „NIE dla cyberprzemocy”. Podczas finału, który odbył się w Miejskim Ośrodku Kultury wyświetlono na ekranie kinowym wszystkie filmy biorące udział w konkursie. W tym roku zwyciężyła drużyna ze Szkoły Podstawowej Nr 12 w Kędzierzynie-Koźlu. Konkurs ten jest jedną z wielu form podejmowanych przez policjantów działań profilaktycznych zmierzających do przeciwdziałania przemocy w internecie.\nDzięki działaniom profilaktycznym policjanci starają się budować u młodych ludzi poczucie własnej wartości oraz wskazują jak sobie radzić w trudnych sytuacjach. Dodatkowo taki konkurs daje młodzieży możliwość promowania profilaktyki rówieśniczej oraz twórczego przedstawienia problemu jakim jest cyberprzemoc.


Mieszkanie z rynku wtórnego na sprzedaż Opole Ozimska - Mieszkanie 3 pokojowe 3 pokoje, Opolskie\n379 000 PLN (5 574 PLN/m²) na sprzedaż\nOpole, Śródmieście, Ozimska (Opolskie)\nMam Państwu do zaoferowania i zamieszkania od zaraz, dwupoziomowe mieszkanie na poddaszu, w czteropiętrowej kamienicy przy ulicy Ozimskiej. Mieszkanie o wymiarach 110m2 po podłodze, a powierzchni użytkowej 68m2 jest doskonałą propozycją dla rodziny z dziećmi, w bliskim sąsiedztwie znajdują się szkoły i przedszkola, a także dla osób kreatywnych, którzy widzą potencjał tej nieruchomości. Jest bowiem bardzo wiele możliwości, które sprawią, że stanie się ona obiektem oryginalnym i niepowtarzalnym. Jest też możliwość wykorzystania mieszkania do prowadzenia działalności gospodarczej np.: Instytutu Jogi albo pracowni.\n- obszernego living roomu\n- 3 pomieszczeń, otwartych na wyższej kondygnacji\nZapraszam do kontaktu i obejrzenia mieszkania na żywo.\nNumer oferty w agencji: 242/3088/OMS\nNumer ogłoszenia w szybko.pl: 13991429\nData publikacji: 5 września 2020 19:26 (16 dni temu)\nOpolskie, Opole, Śródmieście, Ozimska\nZainteresowała mnie oferta https://nieruchomosci-opolskie-24.pl/13991429 Bardzo proszę o kontakt.\n507 616 PLN\nPrzejdź do listy 259 podobnych ofert\nMieszkanie z rynku wtórnego na sprzedaż Opole Ozimska\nnieruchomosci-opolskie-24.pl / 13991429


Noclegi w Mugnano - Oferty noclegów w Mugnano - eSky.pl\nTanie Noclegi - Mugnano\nZobacz najlepsze oferty noclegów w Mugnano!\nOrte, 01 października 2021, 2 noce\nNarni, 01 października 2021, 2 noce\nBagnoregio, 01 października 2021, 2 noce\nAmelia, 01 października 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert w Mugnano\nWybierając się do Mugnano, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi w Mugnano są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg w Mugnano w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu w Mugnano daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz do Mugnano, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNajlepsze noclegi - Mugnano\nNoclegi w Mugnano obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Mugnano. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Mugnano ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Mugnano zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi w Mugnano?\nNoclegi w Mugnano szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Mugnano są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg w Mugnano już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach w Mugnano?\nUdogodnienia przy noclegach w Mugnano są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi w Mugnano zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi w Mugnano?\nRezerwacji noclegów w Mugnano można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na eSky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu do Mugnano, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu w Mugnano. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg w Mugnano?\nKoszt noclegów w Mugnano jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Mugnano cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg w Mugnano na okres powyżej tygodnia.\nNoclegi w Parys\nNoclegi w Celaya\nNoclegi w Comanche (TX)\nNoclegi w Atsipopoulonie\nNoclegi w Maua\nNoclegi w Mont-Laurier


Projekt domu Oceania 114 m² - EXTRADOM\nProjekt domu Oceania WRP1523\n22,64 x 26,52 m\nRzut parteru - 146,60 m²\n5. Pokój dzienny + jadalnia 35,60 m²\n8. Pom. gospodarcze 2,70 m²\n13. Pom. gospodarcze 4,10 m²\n14. Garaż dwustanowiskowy 32,60 m²\nRazem rzut parteru 146,60 m²\nMurator C374 Szafranowy\nProjekt domu Oceania to idealna propozycja dla osób posiadających średniej szerokości działkę. Dom charakteryzuje się typową bryłą, więc będzie się dobrze prezentował niezależnie od otoczenia. W tym projekcie kalenica usytuowana jest równolegle do drogi, co jest istotne ze względu na wymagania określone w warunkach zabudowy. Dom został stworzony do zabudowy wolnostojącej. Autor projektu uwzględnił garaż dwustanowiskowy wysunięty do przodu. Jest to również doskonała propozycja dla osób szukających domu z dachem czterospadowym, który należy do najsolidniejszych konstrukcji dachowych. Projekt Oceania to dom parterowy, co jest z pewnością ogromnym plusem w przypadku osób starszych, niepełnosprawnych oraz małżeństw z małymi dziećmi. Zwolenników przestronnych przestrzeni z pewnością ucieszy przewidziana w projekcie część dzienna. Otwarta kuchnia to idealne miejsce spotkań rodzinnych i ze znajomymi. W kuchni znajduje się stół, dzięki któremu zyskuje ona na funkcjonalności. Dodatkowo przewidziana spiżarnia to idealne miejsce na przechowywanie przetworów i zapasów żywności. Połączenie jadalni z salonem to doskonałe rozwiązanie dla osób, lubiących organizować przyjęcia. Ciekawym elementem jest z pewnością usytuowany w salonie kominek, który nada wnętrzu niepowtarzalny klimat. Autor projektu przewidział w nim zarówno łazienkę, jak i osobną toaletę, co jest szczególnie przydatne podczas odwiedzin gości. Trzy komfortowe pokoje zaspokoją potrzeby 2-4 osobowej rodziny. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. Lepszą organizację przestrzeni zapewnia przewidziana w domu garderoba. W projekcie nie mogło również zabraknąć miejsca na wyjątkowo przydatne pomieszczenie gospodarcze. Taras daje możliwość kontaktu z przyrodą i sprzyja wypoczynkowi. Projekt został wykonany w technologii murowanej, dzięki czemu podczas upałów dom utrzymuje przyjemny chłód. W jego bryle widoczne są rozwiązania nawiązujące do stylu tradycyjnego, dzięki czemu idealnie wpisze się w dowolny krajobraz.\nSpołeczność projektu domu Oceania w budowie\n183 Zdjęcia z budowy\n111 Komentarze i posty\nZdjęcia użytkowników domu Oceania\nOpinie o projekcie domu Oceania\nSuper domek idealny na rodzinę 2+2. Jedyne co planuje zmienić już mieszkając to przeniesc pralnie do kotłowni A w jej miejscu zrobić mała garderobę.\nWitam Domek prezentuje się pięknie, Ja buduje Oceanię 2 w małopolska okolice Oświęcimia. Projekt bardzo nam się podoba, a na zdjęcia szczególnie te już robione na etapie w środku aż miło popatrzeć.\nWywiady mieszkańców domu Oceania\nZnalezieniem odpowiedniego projektu domu dla naszej rodziny zajęła się przede wszystkim moja żona. Spośród oglądanych propozycji do gustu najbardziej przypadł małżonce projekt Oceania WRP1523, a ja w pełni poparłem tę dezycję. Niewątpliwą zaletą wybranego domu jest fakt, iż oprócz podstawowych pomieszczeń mieszkalnych, architekt przewidział w nim praktyczne rozwiązania jak np. pralnia czy spiżarka przy kuchni.Cała budowa przebiegła sprawnie i zgodnie z wcześniej założonym planem. Jedyna nieścisłość w dokumentacji dotyczyła wartości wymiarów więźby dachowej, aczkolwiek w żaden sposób nas to nie dotknęło. Cały budynek poszerzyliśmy o 1 m od strony sypialni i garażu, więc i tak na etapie adaptacji musieliśmy przeprojektować konstrukcję więźby. Oprócz tego fachowcy byli nieco zaskoczeni sporą ilością stali zbrojeniowej użytej do wykonania stropu, jednak ostatecznie postanowiliśmy zrobić to według zaleceń autora i tym samym mamy całkowitą pewność, że budynek jest naprawdę solidny.Budowaliśmy systemem gospodarczym i wiele prac, a w szczególności instalacje, wykonywałem własnymi siłami. Prace postępowały sprawnie i w naprawdę korzystnym czasie. W październiku 2015 r. rozpoczęliśmy wykopy fundamentowe, a w maju następnego roku dom był już przykryty dachem. W lipcu 2016 r. wstawiliśmy okna, po miesiącu wykonaliśmy tynki, zaś wylewki typu Miksokret zostały zrobione w październiku. Dom został w całości wykończony w lipcu 2017 r. Nasza inwestycja trwała więc łącznie niecałe dwa lata.Do wymurowania ścian użyliśmy ceramicznych pustaków porotherm marki Wienerberger, strop tworzy żelbetowa konstrukcja, a na dachu zastosowaliśmy dachówkę firmy Röben. Uważam, że architekt poprawnie oszacował kosztorys dotyczący stanu surowego zamkniętego i inni Inwestorzy projektu domu parterowego Oceania WRP1523 mogą się nim sugerować. Dzięki budowie metodą gospodarczą udało nam się sporo zaoszczędzić na robociźnie.Kotłownia przewidziana w projekcie domu Oceania WRP1523 dostosowana jest do ogrzewania gazowego, jednak my od początku zamierzaliśmy ogrzewać paliwem stałym. Zdecydowaliśmy się więc na powiększenie pomieszczenia technicznego kosztem części znajdującego się obok pokoju. Dzięki poszerzeniu bryły, w dalszym ciągu jest on w pełni przestronny, a nam udało się zmieścić w kotłowni piec na ekogroszek. Oprócz tego zrezygnowaliśmy z krótkiej ścianki przy kuchni i teraz jest ona w pełni otwarta, a przewidzianą w tym miejscu lodówkę wstawiliśmy od strony spiżarni. Dobrym pomysłem było również przeniesienie wyłazu strychowego do garażu. Z racji dosyć niepewnego gruntu na naszej działce, postanowiliśmy nieco podnieść wysokość domu na fundamentach, a dodatkowo zmieniliśmy metodę wykonywania tarasów. Wylewane, wyłożone płytkami byłyby pracochłonne i kosztowne, dlatego zdecydowaliśmy się na zrobienie ich w tradycyjny sposób z kostki brukowej. Innych zmian nie wprowadzaliśmy, aczkolwiek żona zauważyła, że godnym uwagi rozwiązaniem byłoby poszerzenie salonu w stronę tarasu o ok 0,5 m, a także rezygnacja z kominka na rzecz powiększenia wiatrołapu. Ja osobiście zastosowałbym jedynie nieco większa warstwę styropianu na posadzkach.Jesteśmy bardzo zadowoleni z wyboru projektu domu z garażem dwustanowiskowym Oceania WRP1523. Cieszę się, że zdecydowaliśmy się na budynek parterowy - niższy obiekt jest łatwiejszy w budowie w stosunku do tego z piętrami. Tym samym wiele prac związanych z jego postawieniem można wykonać samodzielnie, co bezpośrednio wpływa na obniżenie kosztów. Kolejnym plusem jest brak schodów, dzięki czemu komunikacja między pomieszczeniami jest w pełni komfortowa dla wszystkich domowników. Dom dobrze prezentuje się z zewnątrz, a przewidziane w nim wnętrze zostało wyjątkowo funkcjonalnie zaplanowane. Wszystkie pomieszczenia posiadają optymalne wymiary, a sypialnie po powiększeniu są teraz naprawde duże. Kuchnia jest ustawna, a uwzględniona przy niej spiżarnia to bardzo praktyczne rozwiązanie. Pralnia wydaje się dosyć mała, ale wbrew pozorom to co potrzebne, idealnie się w niej mieści. Nowy dom w całości spełnia nasze oczekiwania. Pozdrawiam.