(POST)ZALEŻNOŚCI AUTOBIOGRAFIZMU ('AUTOBIOGRAFIE (PO)GRANICZNE')\nTytuł „Autobiografie (po)graniczne” zakrawa na pleonazm; przecież – jak zresztą nadmieniono we wstępie do prezentowanego tomu – „autobiografizm jest u swych źródeł zjawiskiem pogranicznym” (s. 7). I to wielorako, gdyż pisarstwo takie sytuuje się między egzystencją a tekstem, między dokumentem a kreacją, między sferami prywatną i publiczną, między domenami literaturoznawstwa i nauk społecznych, między gatunkami, językami, czasami, przestrzeniami, postawami, tożsamościami… Sporo już na ten temat powiedziano. Stąd też, wziąwszy pod uwagę, że nie zamiera „powracająca fala autobiografizmu” – w sensie zarówno przyrostu liczby nacechowanych nim utworów, jak i stałego zainteresowania badaczy – wolno zapytać, co pozycja wydana niedawno przez Universitas wnosi do tej problematyki.\nOdpowiedź wskazuje ogólna perspektywa patronująca tekstom z omawianego zbioru, stanowi on bowiem szósty tom serii, która wychodzi pod egidą Centrum Badań Dyskursów Postzależnościowych. (Notabene, we wstępie nie podano wprost, że zamieszczone artykuły są pokłosiem kolejnej, urządzonej w październiku 2015 roku, konferencji tej instytucji). Jak łatwo wywnioskować, autorzy rozpatrują autobiografizm z punktu widzenia nie tyle artystycznego, ile raczej historyczno-socjologicznego czy tzw. kulturowej teorii literatury. Tytułowa pograniczność ma zaś głównie aspekt geopolityczny – odsyła do pojęć podwójnej przynależności, kolonizacji, hegemonii kulturowej, przemocy symbolicznej, dyskursu imperium, a więc także do kategorii centrum i peryferii/marginesów. (Warto przypomnieć, że są to kategorie bazowe dla projektu, w ramach którego powstaje m.in. seria „Nowy regionalizm w badaniach literackich”, również publikowana w Universitasie i recenzowana w „artPAPIERZE”). Naturalnie, wymienione zagadnienia immanentnie wiążą się z pisarstwem autobiograficznym – z próbami konstruowania i artykułowania indywidualnej i zbiorowej tożsamości na przekór opresyjnemu językowi metropolii – i na jego materiale zazwyczaj są analizowane.\nSzczęśliwie jednak pograniczność i (post)zależność nie ograniczają się tutaj do nawet najrozleglejszego „pejzażu postkolonialnego” (robię aluzję do książki Dariusza Skórczewskiego). Powiedziałabym, że w przypadku pograniczności chodzi o hybrydyczność form autobiograficznych, o podmioty umiejscowione na przecięciu kultur oraz o pisanie jako nadawanie granicy funkcji autoidentyfikacyjnej; lecz także o wszelkie dyslokacje. (Post)zależność obejmuje z kolei uwikłanie tekstów autobiograficznych w rozmaite – powodujące ich złożoność i nieoczywistość – zależności. Trzeba do nich, rzecz jasna, zaliczyć uwarunkowanie determinantami polityczno-ideologicznymi, a dodatkowo wpływ postpamięci, wypartych afektów, więzi emocjonalnych itp.\nSplot wszystkich trzech pojęć (autobiografizmu, pograniczności, (post)zależności) wyraża się w tym, że nie mamy do czynienia z absolutnym podporządkowaniem, ale z dynamicznym napięciem i negocjowaniem pozycji dzięki performatywnemu charakterowi interesującego nas tu pisarstwa. Jak zauważa Hanna Gosk, „większość polskich dwudziestowiecznych autobiografii to właśnie takie [pograniczne] autobiografie, bowiem uwzględniają w opowieści i kategorię granicy, i ograniczenia, i transgresji, jako że te uwarunkowania narzucają im historia, geografia oraz polityka” (s. 242). W tomie roztrząsa się jednak twórczość nie tylko polskich autorów, duża jest też rozpiętość czasowa. Chociaż nie wszystkie interpretowane teksty pochodzą z okresu po transformacjach ustrojowych i upadkach imperiów, nawet dawniejsze odczytywane są przez pryzmat teorii wyrosłych na gruncie postkomunistycznym i postkolonialnym. Z drugiej strony, w ostatnich latach oprócz nowych narzędzi badawczych pojawiły się media umożliwiające zaistnienie nowych odmian autobiografizmu.\nTaka pojemność problemowa może nasuwać wątpliwości, czy ramy nie zostały zakreślone zbyt szeroko, czy pogranicze nie okazuje się bezgraniczem, lub wręcz – co częste w tomach wieloautorskich – bezdrożem. Niemniej można stwierdzić, że większość z 20 szkiców uzupełnia się i oświetla nawzajem. Rozmieszczono je w trzech rozdziałach („Na pograniczach”, „Sceny autobiografii”, „Tożsamość w Polsce”), wszakże zarówno klasyfikacja jak i uszeregowanie poszczególnych tekstów nie zawsze wydają mi się trafne, pozwolę sobie przeto zaproponować własną kolejność ich prezentacji. Prezentacji pobieżnej i sprawozdawczej, lecz – mam nadzieję – skłaniającej do sięgnięcia po źródło i do dyskusji.\nKategoria (po)graniczności stanowi dominantę każdego z artykułów, jednak w pierwszej części monografii mowa generalnie o obszarach geograficzno-kulturowych. Wypada tutaj wyróżnić cykl poświęcony Szczecinowi, gdzie nie bez powodu odbyła się wspomniana konferencja, działa tam przecież prężny ośrodek badań nad pograniczem. W ten kontekst idealnie wpisuje się szkic Małgorzaty Zduniak-Wiktorowicz dotyczący „polsko-niemieckich autobiografii naukowych”, przy czym owo sformułowanie może mylnie sugerować dwustronność/dwujęzyczność i jakiś „naukowy” typ autobiografii. Chodzi tymczasem o wypowiedzi rodzimych humanistów zajmujących się zawodowo stosunkami z sąsiadami zza Odry; konkretnie o wydaną w 20-lecie zburzenia sławetnego muru antologię „Moje Niemcy – moi Niemcy”, a także o tomy „Blogotony” Ingi Iwasiów oraz „Narożnikowo, centralnie, pogranicznie” Piotra Michałowskiego. Artykuł wolno uznać za przyczynek do badań skupionych m.in. na kwestii, „Czy i jakie polsko-niemieckie postzależności (kompleksy, urazy, dowody sympatii) dochodzą do głosu, gdy intelektualiści z gorszego Wschodu wyjeżdżają na bliski Zachód?” (s. 91). Z przywoływanych przez Zduniak-Wiktorowicz książek dwojga szczecińskich profesorów-literatów ogólnie płynie smutny wniosek, że pomimo nawiązania współpracy i wymiany kulturalnej nadal nie przepracowaliśmy naszego sąsiedztwa.\nNa owym sąsiedztwie cieniem kładą się zaszłości, również w tużpowojennym Szczecinie, o czym traktują szkice Sławomira Iwasiowa i Jerzego Madejskiego. Pierwszy czyni przedmiotem namysłu „Dziennik 1945” Piotra Zaremby, prezydenta miasta w okresie, gdy jego losy dopiero się ważyły i przechodziło ono z rąk do rąk. Wzmiankowany architekt i dyplomata, oddelegowany do przejęcia i odbudowy miasta, zgodnie z propagandową wizją powiela narrację założycielską i mit słowiańskości oraz tworzy swój oficjalny konterfekt pioniera zdobywającego Szczecin i okolice dla polskiej administracji. Ale jak konkluduje Iwasiów, z zapisków w rodzaju owego dziennika wyłania się raczej sceneria rodem z antywesternu: „Nie ma tu dobrych i złych, a zwycięzcy i pokonani muszą żyć obok siebie (…). Wyzwoliciele gwałcą, mordują i rabują, a krajanie zbrodniarzy – umierają z głodu na ulicach wśród gruzów i płonących budynków” (s. 102).\nOptykę podobną do Zaremby przyjmuje bohater tekstu Madejskiego, Stanisław Helsztyński. Wątek Szczecina pojawia się we fragmencie autobiografii tego polonisty i anglisty tyczącym się jego pobytu w mieście w 1945 roku jako kuratora oświaty, a odnośne opisy wspierają propagandą tezę o misji repolonizacyjnej. Swoją drogą, sam przedstawiany tekst cechuje pograniczność w sensie rozdwojenia, gdyż zanurzony jest on z jednej strony w kulturze wsi nad Obrą (autor cytuje nawet pamiętnik ojca-chłopa), z drugiej w kulturze tzw. wysokiej, choćby przez badania Helsztyńskiego m.in. nad Młodą Polską.\nKu innym regionom geograficznym kieruje szkic Heleny Duć-Fajfer na temat książki „A Wisła dalej płynie” Łemka Petra Murianki. Można rzec, że pograniczność charakteryzuje tyleż jego rodzinne strony, co stosunki w nowym miejscu po wysiedleniu. „W dyskursie postkolonialnym (…) podkreśla się ścisłe powiązanie (…) przemieszczenia, wykorzenienia z koniecznością (…) zaprezentowania siebie (wspólnotowego) w zmienionej postaci, (…) znalezienia nowej formy inwencji, ekspresji – w języku, narracji, micie” (s. 17) – zaznacza autorka artykułu. I ukazuje, jak Murianka, rówieśnik Akcji „Wisła”, z jednej strony buduje silną nawet po latach tożsamość „my” Łemków w opozycji do „Lachów”, z drugiej zaś pisze w języku polskim (acz nasyconym elementami łemkowskimi), by oferować Polakom szansę zrozumienia sąsiadów.\nNieco dalej, na wieloetniczną i wielojęzyczną Bukowinę, wędrujemy z Iwoną Boruszkowską. Przybliża ona genius loci (nie odwołując się do tego pojęcia) Czerniowiec na przykładzie utworów Rose Ausländer, jednej z tamtejszych niemiecko-żydowskich poetek. Z jej wierszy wyłania się dość stereotypowy obraz harmonijnej koegzystencji, chociaż na niektórych odciska się piętno Zagłady. Warto poznać innych poza Celanem – jak się okazuje, licznych – poetów z Bukowiny, niemniej wydaje się, że „liryka nacechowana autobiograficznie” (s. 40), w dodatku kreująca wyidealizowaną małoojczyźnianą arkadię, sama w sobie stanowi raczej zjawisko tuzinkowe.\nKolejne dwa artykuły nawiązują do problematyki par excellence postkolonialnej, dotyczącej obszarów pozaeuropejskich. Jakub Czernik przygląda się autobiografizmowi w anglojęzycznej literaturze indyjskiej, zresztą akcentuje pograniczną płynność samego tego pojęcia. Spośród prozaików pochodzących z Indii i żyjących w diasporze koncentruje się na Salmanie Rushdiem oraz jego grach z autobiografizmem w „Josephie Antonie”, zmaganiach z egzystencją na pograniczu kultur i poszukiwaniach punktów stycznych między Wschodem a Zachodem.\nW najobszerniejszym tekście tomu Dorota Kołodziejczyk omawia „alienujące spotkanie z językiem imperium” (s. 41) w autobiograficznych refleksjach literatów z dawnych kolonii, ludzi, dla których „Pisanie siebie w języku angielskim jest (…) pisaniem fantomowym – duch innych języków jest w nim obecny (…), jest wyplenionym oryginałem, którego przekład funkcjonuje jako swoisty skandal – kopia (…) nosząca w sobie widmową obecność braku, która jest jej warunkiem możliwości” (s. 42). Prezentując różne spojrzenia owych twórców na autoafirmację w uprzedmiotawiającym języku kolonizatora, badaczka zastanawia się też wraz z nimi, czy, odwrotnie, pisanie w języku lokalnym oznacza wierność, czy raczej ograniczenie – zarówno wyobraźni, jak i odbioru. W związku z tym poruszone zostają kwestie politycznego wymiaru uznania (nobilitujące posługiwanie się angielszczyzną), nieeuropejskich wizji podmiotu, a także granicznego usytuowania pisarzy zmuszonych do samookreślenia zarazem wobec dziedzictwa postkolonialnego, własnej kultury i emigracji.\nArtykułów Czernika i Kołodziejczyk nie umieściłabym pomiędzy tymi poświęconymi Europie Środkowej, lecz na początku albo na końcu rozdziału. Natomiast do następnej części zbioru przesunęłabym szkic Bożeny Karwowskiej o wspomnieniach z obozów zagłady, bo wszak nie tyle o peryferie polityczno-geograficzne chodzi, ile o rzeczone „sceny autobiografii” (parafraza pojęcia Rüdigera Campego „sceny pisania”, uwypuklającego dramaturgię aktu powstawania tekstu). W obrębie tej znanej tematyki autorka rozważa zwłaszcza dwa skorelowane problemy: po pierwsze, kategorii świadka – zasadniczo odnoszącej się do osoby trzeciej, a w tym wypadku łączącej się z doświadczeniem; po drugie, podmiotu narracji (autobiograficznego, bezosobowego, literackiego) w kontekście samousprawiedliwienia ofiary, która w obozie traci niewinność. W szkicu Karwowskiej dostrzegam jednak pewne niejasności. O wspomnieniach Haliny Birenbaum nadmienia ona, że czytelnicy „potrafili utożsamić się z autorką”, podobnie jak ze Stanisławem Grzesiukiem, po czym dodaje, że obie relacje „można także zobaczyć w kategoriach testimonio”, odmiany autobiografii, w której podmiot „nie zaprasza nas do identyfikowania się z nim. Zbytnio się różnimy” (s. 132). Nie całkiem klarownie rysuje się też pogodzenie następujących stwierdzeń: „Pytaniu, które Borowski zadał Kossak-Szczuckiej, a właściwie jej tekstowej reprezentantce – »jak to się stało, że właśnie pan(i) przeżył(a)?« – nie podlegają (…) teksty o wyraźnie skonstruowanym autobiograficznym »ja«, które zgodnie z klasyfikacją zastosowaną przez Borowskiego nie były tekstami pisanymi »bezosobowo«” (s. 131) oraz „Sposobami uniknięcia (…) prób usprawiedliwienia swojego postępowania w obozie we wczesnych tekstach autobiograficznych (…) były przede wszystkim tworzenie bezosobowego »ja« lub wyraźne (…) samooskarżenie” (s. 134). Po lekturze tego artykułu pozostało mi więc parę znaków zapytania.\nW niniejszym rozdziale niesłusznie, moim zdaniem, rozdzielono trzy wchodzące ze sobą w interakcję artykuły, opowiadające o autobiograficznych „tandemach”, ściślej: o różnych obliczach, jakie przyjmuje wspólna produkcja tekstu. Anna Artwińska, rozpatrując projekt Josefa Hiršala i Bohumily Grögerovej „Lot lot. (Próba rekapitulacji)”, stawia pytania o stosunki władzy i płci w takim zespole, o przebieg procesu tworzenia oraz o potencjał poznawczy i narratologiczny podobnych utworów. W książce czeskiej pary do heterogeniczności wynikłej z przemieszania wspomnień obojga autorów dochodzi heterogeniczność gatunków, czy wręcz mediów, gdyż czytelnik otrzymuje album-kolaż z fragmentami listów, fotografiami, a także cytatami z prasy, które dopełniają sferę prywatną sferą publiczną, kontrolowaną przez dyktaturę. Niemniej Artwińska przekonuje, iż „Przestrzeń tekstu zdaje się dla autorów przestrzenią pogranicza, heterotopią, która powstała wprawdzie na morzu totalitaryzmu, jest jednak niezależną od niego wyspą (…)” (s. 152).\nZ nieco inną podwójnością autorstwa spotykamy się w diariuszach prowadzonych przez małżeństwo Bułhakowów oraz przez niewidomą poetkę Jadwigę Stańczakową i Mirona Białoszewskiego. Jak zauważa Tatiana Czerska, obie kobiety podporządkowały swoje życie twórczości podziwianych partnerów, były ich sekretarkami, gospodyniami, „agentkami”, w dodatku na nich zogniskowały zapiski dziennikowe. Co prawda Stańczakowa bardziej walczy o autonomię, ale w obu „tandemach” nie mamy do czynienia z pisaniem kooperatywnym, tylko – według określenia badaczki – ze skolonizowaniem jednej z osobowości. Tu zatem uwidacznia się wzmiankowana przeze mnie zależność emocjonalna.\nOdmiennego rodzaju nierówności przedstawia Anja Tippner, mówiąc o „tekstach kolaboratywnych” jako przypadku granicznym, lokującym się pomiędzy autobiografią a biografią, pisemnością a oralnością. Pojęcie kolaboracji budzi niemiłe skojarzenia, co bywa zasadne, kiedy chodzi o ghostwriting, aczkolwiek do omawianej grupy badaczka zalicza również oral history. Wymienia różnice między obydwoma zjawiskami, sygnalizuje trudności prawne, narratologiczne i etyczne, jakie rodzi taka współpraca (rozumienie autorstwa, autentyczności, bezpośredniości itp.) oraz – odwołując się do figury autora-widma – akcentuje rolę osoby porządkującej materiał w koherentną całość.\nSądzę, że o swego rodzaju widmowości można też mówić w odniesieniu do postpamięci, którą zajmuje się Aleksandra Grzemska w szkicu „Uwikłane. O relacji matka–córka w autobiografiach kobiet”. Analizuje „Szum” Magdaleny Tulli i „Małą Zagładę” Anny Janko pod kątem (bio)dziedziczenia doświadczeń matek-Żydówek ocalałych, odpowiednio, z Holocaustu i z masakry we wsi na Zamojszczyźnie. Zastanawiając się nad relacjami między pamięcią biodziedziczną a autobiograficzną, badaczka z perspektywy psychoterapii roztrząsa problem uporania się z historią przodków i osiągnięcia „balansu między byciem sobą a współ-byciem (z) matką” (s. 172). Wszak mimo wielu rozbieżności z obu książek „wyłania się związek oparty na posttraumatycznym wzajemnym uwikłaniu, wynikającym z niemożliwości poradzenia sobie z emocjami różnej proweniencji, przekroczenia bariery komunikacyjnej zależnej zarówno od różnic pokoleniowych, jak i niewyrażalności traumy, (…) niedostatku lub nadwyżki empatii” (s. 168).\nSwoistą zależność od bliskiej osoby przejawia także Odo Bujwid w swoim pamiętniku, przybliżanym przez Macieja Dudę. Pierwszy polski bakteriolog, ale i działacz oświatowy, po śmierci żony, mając 75 lat, zaczął pisać coś na kształt listów do zmarłej, które ostatecznie przerodziły się w dziennik-pamiętnik skierowany do przyszłego czytelnika. Jak zaznacza Duda, Kazimiera jest równoważną autorowi figurą pamiętnika, zresztą Odona łączyła z nią więź nie tylko emocjonalna: otóż nie chciano mianować go profesorem, gdyż jego żona zbierała składki na szkoły, a on sam wspierał jej pracę na rzecz emancypacji i kształcenia kobiet. Badacz uznaje za nieadekwatną kategorię fallicznej męskości w odniesieniu do podmiotu zapisków Bujwida i utrzymuje, że w jego wypadku podstawowe znaczenie ma bycie „po/między” jako „pełna możliwość bycia z/między innymi” (s. 238). Czy jednak istotnie jest to wyróżnik czyjejkolwiek indywidualności?\nI wreszcie artykuły skupione na zależności(ach) od polityki i ideologii. Paweł Tomczok na przykładzie autobiografii Jakuba Wojciechowskiego, Hanza Marchwitzy i Lucjana Rudnickiego charakteryzuje nastawienie owych robotników do szkoły, do pracy w przemyśle, do emigracji i niemieckiego otoczenia, rozważa kategorie świadomości klasowej i narodowości, dążąc do odpowiedzi na pytanie, czy subalterni mogą przemówić. Argumentuje, że – mimo odmiennych postaw autorów i uwikłania w panujące układy – w przedstawianych tekstach przebija „historia nieoczekiwanych migracji [i] tożsamościowych problemów” (s. 156), tworzy się niejako oddolna historia klas zależnych.\nRównież o próbach „wybicia się na niepodległość”, walce o własny głos i autonomię, traktuje szkic Moniki Świerkosz dotyczący „Dzienników” Marii Dąbrowskiej. Jak podkreśla badaczka, prócz adaptacji do zniewolenia i internalizacji dyskursu kolonizatora należy dostrzegać też sprawczość kolonizowanego, która nie sprowadza się do mimikry. Świerkosz ubolewa, że wszelkie próby pertraktacji z centrum czy niuansowania swojego stanowiska są uznawane za „współudział”, wręcz kolaborację z systemem. A wszak choćby diariusz autorki „Ludzi stamtąd” stanowi „zapis biografii pogranicznej, w której nieustannie wracają pytania o granice własnej wolności w siatce zależności, ale również o ograniczenia samego systemu władzy, pozostawiającego zawsze – jak przypominał (…) Foucault – jakieś szczeliny, przepusty dla podmiotu. Nie tylko blokowanego i ujarzmianego podmiotu, ale również siebie ustanawiającego” (s. 199).\n„Tożsamość w Polsce”\nBodajże trafniej byłoby nazwać ten dział „Tożsamość polska”, gdyż przyjęta wersja obejmuje również np. wspomnianych Łemków i inne mniejszości, może także sugerować tożsamość indywidualną. Tymczasem w tekstach z ostatniego rozdziału mowa raczej o rysach zbiorowego doświadczenia Polaków, nawet jeśli ujawniają się nieraz – jak czytamy we wstępie – „na zakładce włożonej między spisywane w innym celu narracje” (s. 8). Moją tezę potwierdza fakt, że Hanna Gosk zestawia prozę i wywiady Stasiuka z fundamentalnymi książkami Andrzeja Ledera, Marcina Zaremby i Jana Sowy, unaoczniającymi psychospołeczne konsekwencje II wojny światowej. Literaturoznawczynię interesują szczególnie partie „Wschodu” poświęcone migracji rodziców autora z Podlasia do Warszawy jako egzemplifikacja awansu chłopów – warstwy podporządkowanej, przyuczanej do bierności – i „dziedzictwa” owego pochodzenia. Użyłam cudzysłowu, ponieważ właściwsze byłoby słowo „wydziedziczenia”. Jak przekonuje badaczka, bohater prozy Stasiuka (uosabiający los powszechny u zarania PRL) nie przynależy do żadnego chlubnego porządku symbolicznego: „Wszystko niby twoje, ale takie jakieś znalezione. Niemieckie, żydowskie, ukraińskie, pańskie, miejskie” (Stasiuk 2010: 141). Zmuszony jest zatem konstruować „ja” z „cudzego” materiału.\nNiskie pochodzenie stanowi też centralną kwestię w autobiografiach interpretowanych przez Tomczoka, tam jednak mowa o początkach minionego wieku, tu zaś o przeobrażeniach powojennych. W ten kontekst wpisuje się artykuł Magdaleny Marszałek, która notabene podobnie jak Gosk wskazuje na wykorzenienie we „Wschodzie” i która uważa dolę chłopów za „nieprzepracowaną krzywdę feudalnej formy niewolnictwa” (s. 261). Omawia krótko autobiograficzne opowieści Wioletty Grzegorzewskiej i Zbigniewa Masternaka z ostatniej dekady, porównuje ich poetykę, strategie narracyjne, nowe wątki etc., niemniej konstatuje, że przyznawanie się do chłopskich przodków to wciąż wstydliwy coming out, a wbrew tradycji pamiętników włościańskich „Autobiograficzna artykulacja wiejskiej tożsamości jest (…) aktem literackim zdecydowanie odosobnionym” (s. 258). Ponieważ w najnowszych utworach widoczny jest zwłaszcza brak afirmacji owej tożsamości, pozwolę sobie napomknąć o wprawdzie nie najnowszych, lecz interesujących miniaturach socjologa Jana Szczepańskiego „Korzeniami wrosłem w ziemię” z 1983 roku. Interesujących dodatkowo w świetle pograniczności z uwagi na rozdwojoną perspektywę (optyka dziecka i uczonego, nostalgia i autoironiczny dystans, abstrakcyjny język literacki i gwara), a także pograniczne kulturowo położenie Śląska Cieszyńskiego.\nProblem pochodzenia w związku z realiami powojennymi zgłębia również Marta Tomczok na materiale „Czasu niedokonanego” Bronisława Wildsteina, z którym, jak stwierdza, liberalna ani lewicowa krytyka nie dają sobie rady. Rudymentarna okazuje się sprzeczność między rekonfiguracją wątków autobiograficznych (rodzinnej historii żydowskiej) a polityczną powieścią z kluczem. Badaczka podkreśla, że szansę włączenia Żydów w polską pamięć zbiorową autor upatruje w podziale ich na dobrych i złych, przekładającym się na uproszczone tłumaczenie współpracy niektórych z komunizmem jako działalności antypolskiej, wobec czego główną bolączką okazuje się lustracja żydokomuny kosztem marginalizacji Zagłady. Zdaniem Tomczok wyeksponowanie aspektu „autobiograficzno-żydowskiego” pozwala ulokować Wildsteina między lewicowym a prawicowym biegunem debaty o Żydach, według mnie jednak tkwi on mocno w tym drugim nurcie, tyle że wyłącza siebie i bliskich spod podejrzeń, pisząc „biografię rodu Żydów (…) głęboko wrośniętych w rozmaite polskie mity” (s. 290).\nNieco odrębny wydaje się artykuł Krzysztofa Lichtblaua o zapomnianym autobiograficznym parakomiksie, lub raczej zbiorze karykatur Mieczysława Kuczyńskiego „Dzieje 2-go Korpusu… inaczej!”. Książka, wydana w 1969 roku, w humorystyczny sposób ilustruje codzienne życie żołnierzy na Bliskim Wschodzie, we Włoszech i na emigracji. Jest to ich swoista biografia zbiorowa, ale ze względu na medium i poetykę pasowałaby również do działu „Sceny autobiografii”. Także uwikłanie w (post)zależności jest w tym przypadku mniej wyraźne, chyba że chodzi o odejście od heroizmu i martyrologii, aczkolwiek z artykułu wynika, że „Dziejów…” nie uznawano za obrazoburstwo, raczej za ujęcie komplementarne m.in. wobec reportażu Wańkowicza o Monte Cassino, a może nawet… wierniejsze.\nTym bardziej w innym rozdziale widziałabym artykuł Agnieszki Czyżak na temat autobiografizmu – jak to żartobliwie ujęto w tytule – „staroświeckich inteligentów”, ponieważ nie mamy tu do czynienia z fenomenem specyficznie polskim. Autorka pisze z jednej strony o „literaturoznawstwie osobistym”, jakie wyłania się z ankiety wystosowanej w „Tekstach Drugich” do teoretyków literatury, z drugiej o wspomnieniach z dziecięcego obcowania z książkami oraz o kreacji „człowieka utekstowionego” w diariuszowo-eseistycznej prozie pisarzy starszych (Hen), młodszych (Bieńczyk) i najmłodszych (Dehnel). Innymi słowy, o traktowaniu doświadczenia lektury jako ważkiego przeżycia biograficznego.\nLektura „Autobiografii (po)granicznych” zapewne nie należy do najdonioślejszych przeżyć biograficznych, niemniej może pogłębiać spojrzenie na ambiwalentną przynależność podmiotu w różnych tekstach, nawet gdy nie jest ona explicite sproblematyzowana jak w pismach autobiograficznych. Ponadto może mieć odniesienie do samego czytelnika, także niebędącego literaturo- czy kulturoznawcą: zwraca uwagę na potrzebę krytycznej refleksji nad własnym usytuowaniem i uwikłaniem w mniej lub bardziej niejawne zależności.\nStasiuk A.: „Dziennik pisany później”. Wołowiec 2010.\n„Autobiografie (po)graniczne”. Red. Inga Iwasiów i Tatiana Czerska. Universitas. Kraków 2016 [seria: Centrum Badań Dyskursów Postzależnościowych, t. 6].


SZCZEPIĆ ICH ! | Niepoprawni.pl\nCO BY TU JESZCZE ZASSAĆ?\nSerce333 - 9 Lipca, 2012 - 15:37\n1-5. Zatrute szczepionki - mówi Jane Burgermeister z Austrii / 10\nProfesor Maria Majewska - Szczepionki Fakty\n1-12 Manimpulacje przy genetyce i szczepieniach /10\n1-13. szkodliwość szczepień - BIOSLONE – portal zdrowia / 8\n1-19 Wakcynolog Merck przyznaje, że w szczepionkach są wirusy powodujące raka, SV40, AIDS /10\n1-24. Szczepionki - ukrywane fakty / 10\n1-27. Szczepionki - czyżby największe oszustwo XX wieku - artykuł / 10\n1-28. Wykład Desiree Rover - Szczepionki broń cz3 /10\n1-29.Wykład Desiree Rover - Szczepionki broń cz.4 /10\n1-30. Wykład Desiree Rover - Szczepionki broń cz.5 /9\n1-31. Wykład Desiree Rover - Szczepionki broń cz.6 /10\nRe: Zebrane merytoryczne linki dotyczące wielkiego zagrożenia !\nDOBOSZ - 9 Lipca, 2012 - 19:38\nbadzo dziękuje za interesujące linki , problem jest poważny\nSerce333 - 9 Lipca, 2012 - 20:27\nTak. Problem jest znacznie poważniejszy niż myślimy. Większość ruchów jest za naszymi plecami lub w sposób zorganizowany tuszowanych lub operacyjnie ośmieszanych aby umarły śmiercią naturalną. Więcej linków jest w paru miejscach w sieci. Z brzegu podam jeden nieusunięty z sieci:\nPonieważ tu wchodzą setki milionów dolarów, jakakolwiek rozmowa nawet na te tematy, może być łatwo za pomocą pieniędzy zniszczona, niestety.\nNależy o tym rozmawiać i informować się wzajemnie na portalach o skutkach szczepień a wszczegolności tej jednej ktora podobno zawiera specjalne fragmenty wirusów, które mogą bardzo specyficznie uszkadzać część mózgu.\nDziękuję za dostrzeżenie i poruszenie tego tematu jako wątku na blogu.\nossala - 9 Lipca, 2012 - 21:08\nNajpierw niech zapewnią lekarstwa dla przewlekle chorych!\nA poza tym to moje zdrowie, mój organizm! Nawet przed ciężką operacją w szpitalu ratyującą życie - trzeba uzyskać zgodę pacjenta lub jego rodziny!\nNiech się sami szczepią! Ile wlezie.\nciociababcia - 9 Lipca, 2012 - 21:51\nPozwolę sobie przedłużyć listę :-)\nDoboszu, cóżeś tam zaciągnął do szczykawki ?\nAdamDee - 10 Lipca, 2012 - 00:55\nTo takie żywo zielone przypomina mi miksturę doktora Westa, a ta, jak mówi klasyka gatunku, ożywiała trupy.\nSerio chciałbyś tchnąć w te polityczne trupy diabelską żywotność zombie ?\nRe: Doboszu, cóżeś tam zaciągnął do szczykawki ?\nDOBOSZ - 10 Lipca, 2012 - 09:32\nz tym ożywianiem to mam wątpliwosci po tej miksturze są małe szanse na powrót do zdrowia. Gwarancje daje receptura stworzona przez dr Toda wybitnego toksykologa z Weimaru\nChciałem skopiować ten plakat\ninsurekcjapl - 10 Lipca, 2012 - 02:13\nSuper. Projekt własny?\nMoże by tak dało się go rozpowszechnić - oczywiście za zgodą autora i podaniem źródła?\nRe: Chciałem skopiować ten plakat\nDOBOSZ - 10 Lipca, 2012 - 09:40\nprojekt jest własny i kopiować można


Kolejne ogniska "Ptasiej Grypy" w regionie - Dzień Dobry Brodnica - Twój portal z najświeższymi informacjami\nStrona główna » Kolejne ogniska “Ptasiej Grypy” w regionie\nKolejne ogniska “Ptasiej Grypy” w regionie\n5 maja 2021\tWyłącz\tprzez naczelny\nW powiecie wąbrzeskim 30 kwietnia br. stwierdzono siódme w naszym województwie ognisko ptasiej grypy. Wojewoda Kujawsko-Pomorski wydał rozporządzenie, na podstawie którego za obszary zapowietrzony i zagrożony zostały uznane także m.in. miejscowości w powiecie brodnickim, znajdujące się w obrębie gmin Bobrowo i Jabłonowo Pomorskie.\nW związku ze stwierdzeniem ogniska wysoko zjadliwej grypy ptaków, w miejscowości Osieczek, gm. Osieczek (powiat wąbrzeski) obszar w promieniu 3 km wokół miejsca wystąpienia grypy ptaków uznany został za obszar zapowietrzony. Obszarem tym, oprócz miejscowości: Książki, Brudzawki, Osieczek, Łopatki, Jaworze w powiecie wąbrzeskim, została objęta również miejscowość Brudzawy w gminie Bobrowo, w powiecie brodnickim.\nWyznaczony został również obszar zagrożony, w promieniu 10 km wokół miejsca wystąpienia grypy ptaków. W jego zasięgu znalazły się również miejscowości z powiatu brodnickiego, z gmin Bobrowo i Jabłonowo Pomorskie. W gminie Bobrowo są to: Grabówiec, Kawki, Nieżywięć, Buczek, Tylice, Dąbrówka, Zgniłobłoty, Kruszyny Rumunki, Wądzyń, Kruszyny Duże; a w gminie Jabłonowo Pomorskie: Lembarg, Konojady, Bukowiec, Budziszewo, Jaguszewice, Kamień, Piecewo, Jabłonowo Zamek, Jabłonowo Pomorskie, Szczepanki.\nNa zapowietrzonym i zagrożonym obszarze wprowadzone zostały szczególne zasady postępowania (nakazy i zakazy), których celem jest zwalczanie wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI – Highly Pathogenic Avian Influenza). Szczegóły w rozporządzeniu poniżej:\nROZPORZĄDZENIE Nr 13/2021 WOJEWODY KUJAWSKO-POMORSKIEGO z dnia 30 kwietnia 2021 r. w sprawie zwalczania wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) na terenie powiatów wąbrzeskiego, brodnickiego, grudziądzkiego i golubsko-dobrzyńskiego\nMuzeum w Brodnicy otwarte\nIMGW ostrzega możliwy SILNY WIATR


Ożeniony ze szlachcianką (64) – Studio Opinii\nName dropping, rzucanie nazwiskami, jest sposobem na dowartościowanie. Nazwiska należą do ludzi znanych lub z autorytetem, których spotkaliśmy na swojej drodze życiowej. Ludzie, których tu wymienię, są żyjącymi wciąż przyjaciółmi z naszego pokolenia. Najstarszy ma 97 lat, najmłodszy – 77.\nOlimpiada w Paryżu. W Turcji zniesiono poligamię. Władysław Reymont dostał nagrodę Nobla.\nW Krośnie urodził się syn żydowskiego szklarza Białowłosa, nasz pierwszy amerykański lekarz, dziś 97-letni Aleksander White, z którym przyjaźnimy się od ponad 40 lat. Aleks przeżył Holokaust na „liście Szyndlera”, medycynę studiował po wojnie w Monachium, po emigracji do Ameryki, był lekarzem w wojnie koreańskiej. Dziś wypoczywa wśród kaktusów Arizony.\nKrach ekonomiczny w Ameryce. Stalin wygnał z kraju Trockiego. Thomas Mann dostał nagrodę Nobla.\nW Nowogródku, gdzie mieszkała moja żydowska prababcia Salomea (od strony ojca Kusznera), urodził się polski szlachcic, 92-letni Henryk Bułhak, najstarszy dziś z rodu mojej szlachcianki. Cioteczna prababka Grażyny, Ewelina Jankowska, wyszła za mąż za jego dziadka. Mieszkali w Moskwie, a potem w Petersburgu. Henryk – historyk, pracował w Polskiej Akademii Nauk. W tym samym roku przyszedł na świat Andrzej Lam. Wcześnie osierocony, wychowywany przez księży w Krakowie, wyrósł na zasłużonego polonistę (prof. dr hab.UW), dziś wybitnego tłumacza poezji niemieckiej. Był moim, 18-letniego studenta dziennikarstwa, mentorem literackim, do dziś wzorcem układania polskich zdań w mowie i piśmie.\nW 1929 roku urodził się wieczny chłopiec – uwodziciel, Tadeusz Rolke, który jak ja był „złotym młodzieńcem” PRL. Legendarny fotografik, który obiektyw kamery ma wbudowany w oczy i mózg. Łączą nas losy emigracyjne (on w Niemczech), współpraca przy filmie „Kino” i jego twórczy antyrasizm.\nZSRR ogłosił drugą pięciolatkę. Ameryka w głębokim kryzysie ekonomicznym. ”Dar Pomorza” przekroczył równik.\nWe Lwowie urodził się reżyser filmowy Janusz Majewski, dziś 90-letni okaz energii. Znałem go z jego filmów i ze słyszenia, gdy przeżywał zawód miłosny z moją żydowską koleżanką z dziennikarki, Tamarą Rudnik, która wyjechała do Izraela. Choć rzadko się widywaliśmy, umieszczam go na tej liście, bo czuję, że jesteśmy sobie bliscy.\nW Krakowie urodził się inny 90-latek, Krzysztof Malkiewicz. Operator filmowy, długoletni wykładowca filmu w kalifornijskim Instytucie Sztuki. W Ameryce współpracowaliśmy nad nowymi koncepcjami uczenia filmu, a po jego powrocie do Krakowa z żoną Hanką umacniamy naszą przyjaźń, gdy zatrzymuję się w ich historycznym poddaszu przy rynku,\nZ roku 1931 jest też moja ostania kuzynka z epoki getta warszawskiego, starsza o 6 lat, Halina Tuszyńska, dziennikarka w Polsce Ludowej, którą odwiedziłem niedawno, w czasie pandemii.\nRoosevelt prezydentem USA. Papież spotkał się z Mussolinim. Kusociński wygrał bieg olimpijski na 10,000 metrów.\nW żydowskiej rodzinie Hermanów (moja matka, babcia i prababcia), urodził się Edward Herman, który, po obejrzenie mojego filmu „Powrót do Polski”, objawił się nam w Ameryce jako zapomniany kuzyn, a potem był bohaterem innego filmu: „Nigdy nie zapomnij kłamać”. Emerytowany profesor ekonomii na uniwersytecie w Cincinnati. Jesteśmy w bliskim kontakcie.\nWisia Altholz urodziła na polskich kresach, w rodzinie żydowskiego hodowcy koni. Holokaust przeżyli tylko jej ojciec i ona. Powojenne dzieciństwo spędziła w Niemczech, a młodość i wiek dojrzały w New Jersey i Nowym Jorku, jako projektantka wnętrz. Dwa lata temu odszedł David, jej wspaniały mąż – fotografik, który przeżył niemieckie obozy koncentracyjne. Przyjaźń nasza w Bostonie trwa od ponad dziesięciu lat.\nHitler kanclerzem rzeszy. Podpalenie Reichstagu. Stanisława Walasiewiczówna pobiła rekordy świata na 60 i 100 metrów.\nUrodziła się Janina Kaniewska – Atkins – Feiler. Była starszym ode mnie dzieckiem warszawskiego getta, uratowanym przez polskie zakonnice. Pewnego dnia ktoś doniósł, że w wystawianych w sierocińcu jasełkach, występują żydowskie dziewczynki. Było ich trzy ukrytych w szafach, za sztywnymi habitami sióstr,. Żandarm niemiecki z bagnetem w ręku przeszukiwał te szafy, ale drobnym dziewczynkom udało się pozostać w ukryciu. 68 lat temu poznałem Jasię na korytarzu wydziału dziennikarskiego UW w Warszawie. Od 20 lat naszą przyjaźń kultywujemy na Florydzie.\nPowstał polski Obóz Narodowo – Radykalny. Pierwsze pięcioraczki urodziły się w Kanadzie. Roosevelt ogłasza „New Deal”, odrodzenie gospodarcze.\nNie miałem bliższego przyjaciela w Liceum Batorego w Warszawie niż urodzony w tym roku Mirosław Śmiłowicz. Starszy ode mnie pamiętał Powstanie Warszawskie i powojenną stratę ojca. Chciał być operatorem filmowym, ale został wybitnym chirurgiem – ortopedą. W przyjacielskiej długowieczności jesteśmy rekordzistami: 71 lat!\nUmarł marszałek Józef Piłsudski. Islandia jako pierwsza zalegalizowała aborcję. Ustawy norymberskie ustanawiają niemiecki faszyzm.\nUrodzili się Wilhelm i Olga Dichter. On pisze książki ( „Bezbożnicy/Koń pana Boga”), ona cudownie opowiada o sobie, rodzinie i ludziach ją otaczających. Marcowi emigranci z trójką dzieci, jedenastką wnuków i dwójką prawnuków. Amerykańscy rodzice – założyciele. Nasza bostońska przyjaźń trwa już 20 lat.\nRozpoczęły się czystki stalinowskie. Hitler otworzył igrzyska olimpijskie w Berlinie. Franco naczelnym wodzem nacjonalistów w Hiszpanii.\nW tym roku urodził się Henryk Grynberg, z którym przyjaźniliśmy się po przyjeździe do Ameryki, ale gdy jego małżeństwo z aktorką Walczakówną, zaczęło się psuć, nasze relacje też zaczęły się kruszyć. Napisał wiele świetnych książek o świecie polsko – żydowskim, z których Memorbuch, biografia Adama Bromberga, wydała mi się arcydziełem. Gdy wyszedł mój Sennik polsko–żydowski, zapytał mnie: —Myślałem, że jesteś filmowcem, od kiedy zostałeś pisarzem? — Od zeszłego poniedziałku, odpowiedziałem.\nJoanna Sedlis urodziła się w Częstochowie i tam, w ukryciu, przeżyła Holokaust. Wdowa po Gabiku – architekcie, żydowskim partyzancie z Wilna, mieszka w Nowym Jorku. Moja koleżanka z dziennikarstwa w Warszawie, znamy się prawie 70 lat. Na studiach bardzo mi się podobała, ale nigdy nie byliśmy parą. Po poznaniu Grażyny uświadomiłem sobie, że w parze dwojga, którzy przeżyli tragedię wojenną, mogłoby być o jedno z nich za dużo.\nUrodzony w tym roku, Bogdan Miś, pojawił się w moim życiu 56 lat temu, na zamku w Malborku, gdzie w telewizyjnym turnieju miast Kwidzyn – Starogard, byliśmy sprawozdawcami z konnych wyścigów rycerzy z brankami. Z tego sprawozdania pochodzi mój lapsus: A teraz, proszę państwa, rycerz wskakuje na brankę. Zgodnie ze zwyczajem lansowania debiutantów, zaangażowałem go, bo był… matematykiem. Potem spędził lata w telewizji i dziennikarstwie. Dziś, łącząc wiele talentów, prowadzi „Studio Opinii” i pisze tam kapitalne „Upusty żółci”.\nW hiszpańskiej wojnie domowej bitwę o Guadalajarę wygrywają republikanie. Premiera filmu „Dziewczęta z Nowolipek”. Katastrofa transatlantyckiego zeppelina „Hindenburg” w New Jersey.\n12 kwietnia w eleganckiej klinice położniczej wuja mojej matki, dr. Jana Przedborskiego w Warszawie urodziłem się ja. Moja głowa, żeby ją wydostać, musiała być przy użyciu kleszczy leciutko zwężona. Z powodu zwycięstwa republikanów w bitwie o Guadalajarę (mój ojciec był ich entuzjastą), miałem się nazywać Wiktor, ale z innych powodów (buszujący antysemityzm), dla zmylenia śladów, nazwano mnie od Najświętszej Marii Panny. Miesiąc później do innej warszawskiej kliniki położniczej przyjechał z Radomia zubożały szlachcic herbu „Pogończyk”, Alfred Jankowski ze zubożałą szlachcianką herbu „Ślepowron”, Zofią Mackiewicz – Jankowską, która powiła tam moją przyszłą, literacką szlachciankę, Grażynę. Rzucenie tu jej nazwiskiem jest niezbędne, bo gdyby nie ona, dawno bym nie żył; stałoby się to albo z powodu zbyt szybkiego wejścia na pasy dla pieszych, albo, gdyby kiedyś nie udało się szlachciance powstrzymać mojego temperamentu, z innych powodów.\nUrodzony w tym roku Mariusz Walter był asystentem radiowego sprawozdawcy sportowego w Katowicach, zanim zadebiutował w moim „Turnieju miast”. Przez następne 4 lata (1965–1969), byliśmy ze sobą tak blisko, jak to zdarza się tylko w rodzinach. Grażyna i Bożena, żona Mariusza, należały do tej czwórki przyjaciół. Rozdzieliła nas nasza emigracja, ale intensywność wspólnego uczenia się telewizji, wydala niezły owoc: 20 lat później Mariusz założył TVN.\nZ Maciejem Wierzyńskim, dziennikarzem prasowym, radiowym i telewizyjnym i jego żoną – dziennikarką, Ewą Szymańską, wspólnie wsiąkaliśmy w Amerykę w latach 1980–1990. Wierzyńscy wyschli i wrócili do Polski, my wsiąkamy do dziś. Nasza nieprzerwana przyjaźń trwa ponad 40 lat.\nNiemiecki minister wojny, feldmarszałek Werner von Blomberg podał się do dymisji, kiedy wyszło na jaw, że jego nowa żona pozowała do zdjęć pornograficznych. W Nowym Jorku Murzyn Joe Louis znokautował Niemca Maxa Schmelinga. Wielki pogrom Żydów w Niemczech i Austrii ( „Noc kryształowa”).\nUrodzony w tym roku Thomas Simons, Jr. i jego żona Peggy, byli pierwszymi Amerykanami w naszym życiu. Tom był sekretarzem w ambasadzie amerykańskiej w Warszawie. Poznaliśmy się w sierpniu 1968, gdy Sowieci napadali na Czechosłowację. W listopadzie 1969 Peggy odprowadzała Grażynę i Bartka na samolot do Kopenhagi. Na granicy nic z tego nie rozumieli: żona amerykańskiego dyplomaty i nieżydowska emigrantka marcowa? Na początku lat 90 Tom Simons był ambasadorem amerykańskim w Warszawie. Tym razem jako amerykańscy turyści zatrzymaliśmy się w ich rezydencji. Po placówkach w Londynie, Bukareszcie, Moskwie i Pakistanie, mieszkają w Bostonie. Raz w miesiącu zapraszamy się na obiady. Tom czyta po polsku moje blogi.\nDrugi rok wojny światowej. Rozpoczęła się seria napadów na ludność żydowską, pod hasłem „Niech żyje Polska bez Żydów”, co niemieckie władze okupacyjne użyły jako jeden z powodów stworzenia, „w obronie Żydów”, getta warszawskiego.\nUrodził się w Warszawie, Zbigniew Majewski, emerytowany prof. dr inż. habilitowany w GGW, specjalista od produkcji rolnej. Zbyszek jest synem siostry mojej matki, ukochanej cioci Franuchny, która popełniła „mezalians”, wychodząc za nie–Żyda, co w liberalnej rodzinie Przedborskich zaakceptowano bez zmrużenia oka. Gdy moja matka uciekała z getta, ojciec Zbyszka, Aleksander Majewski, dzięki swojej inteligencji i przebiegłości, uratował jej życie.\nUrodzony w tym roku Konrad Pollesch jest autorem naszego zdjęcia, które otwiera każdy odcinek „Szlachcianki”. Poznaliśmy się przy odbiorze mojego Grand Prix za „Powrót statku” na festiwalu filmowym w Krakowie, który Konrad „obsługiwał” jako fotograf – portrecista. Od tamtego tego czasu (1963), eksperymentując w różnych technikach fotograficznych, Konrad sfotografował dziesiątki tysięcy krakowskich artystów i naukowców. Był (najlepszym wśród fotografów), kierownikiem produkcji „Turnieju miast”. Łączy nas wspólny humor z akcentami czeskimi: „Jak se mate, pane Konradku? To se ne vrati”.\nW Mexico City urodził się Adam Shrier, syn Dziuni i Henryka Shrierów, spokrewnionych z nami poprzez Hermanów ze strony mojej matki. Rodzina Dziuni posiadała fabrykę fajansów we Włocławku, rodzina Henryka, fabrykę pluszu i zabawek w Kaliszu. Jedyni zmotoryzowani w naszej rodzinie uciekli z okupowanej Polski samochodem, w którym mogla się zmieścić tylko jedna z ich matek, druga musiała zostać, co końca ich życia, pozostało ich wyrzutem sumienia.\nPo miesiącach ekspedycji przez Berlin okrętem do Szanghaju i Japonii osiedlili się po wojnie w Meksyku, gdzie, czekając na wizę amerykańską, Henryk założył fabrykę lalek. Dwaj ich synowie, Adam i nieżyjący Stefan, zrobili okazałe kariery amerykańskie, pierwszy w przemyśle naftowym, drugi, matematyk, w komputerach. Po wojnie dostawaliśmy od nich z Nowego Jorku paczki żywnościowe i z amerykańskimi ciuchami. Byli dla nas „filmową” amerykańską rodziną, uczłowieczoną, gdy Grażyna i ja, znaleźliśmy się w Ameryce. Po śmierci rodziców i Stefana pozostał Adam i jego dzieci, z którymi kontynuujemy przyjaźń przez 44 lata.\nPolska wypowiada wojnę Japonii. Sowieci wkraczają do wschodniej Polski. Premiera wyprodukowanego przez Disneya, filmu Dumbo.\nNa Syberii urodził się Marek Elbaum, syn polsko-żydowskiego komunisty, wychowawca na koloniach żydowskich w Polsce, utalentowany fizyk, który po emigracji marcowej, zaczynając od uniwersytetu Columbia, zrobił poważną karierę naukową i biznesową. Jeden ze śnieżnych ptaszków, przylatuje znad rzeki Hudson w stanie Nowy Jork, Od ponad dziesięciu lat, Marek jest „duszą towarzystwa” jakiekolwiek by się zebrało w naszym Miami Beach bungalow. Tęsknimy za nim, oczekując jego zimowego przylotu, w tym roku opóźnionego przez kowid.\nUrodzona w tym roku, Irena Wleklińska– Śmietanko jest najbliższą kuzynką od strony mojego ojca – Kusznera. Jest córką dawno nieżyjącej dentystki, Zofii Kuszner-Wleklińskiej, siostry mojego ojca, który był jedyną wśród Kusznerów moralną podporą jej żydowsko-chrześcijańskiego mezaliansu. Męża straciła w Oświęcimiu, potem ukrywała się po aryjskiej stronie Warszawy, Irenkę oddając na wychowanie antysemickiej części rodziny męża. Ochrzczona po wojnie, moja ciotka Wleklińska zachowała uraz do swoich żydowskich rodziców, którzy się jej „wyrzekli”. Córkę Irenkę, która została nauczycielką, wychowywała po katolicku, ale z marnymi rezultatami. Aż do swojej emerytury, Irenka widziała wokół siebie antysemitów, którzy chcieliby zrobić jej krzywdę. Próbowałem ją uwolnić od tego kompleksu, powołując się na własny przykład, ale też bez rezultatów. Irenka jest w domu opiekuńczym, u sióstr w Warszawie. Przyjaźnimy się z jej córkami, Agnieszką w Niemczech i Anią, w Bostonie.\nNa hitlerowskiej konferencji w Vannsee postanowiono „ostatecznie rozwiązać kwestię żydowską”. W Ameryce odbyła się premiera filmu „Casablanca“. Rozpoczęła się likwidacja getta warszawskiego.\nW getcie warszawskim urodziła się Elżbieta Mundlak, prawnuczka rabina Częstochowy. Po zaadoptowaniu jej przez polską rodzinę zgłosiła się po nią matka, która przeżyła Holokaust w niemieckim obozie. To dramatyczne spotkanie obu matek opisała w „Medalionach”, Zofia Nałkowska. Gdy poznałem Elżunię kilkanaście lat temu w Miami Beach, staliśmy się gettowym rodzeństwem.\nAnna Cheszesz była żydowskim niemowlęciem, przeniesionym w koszyku z getta białostockiego – na stronę aryjską i tam zaadoptowanym. Do dziś nie wiadomo, kim byli jej rodzice. Wyemigrowała do Kanady. Przyjaźnimy się od trzydziestu lat. Ostatnio odszedł od niej stuletni mąż – Abramek, rodem z Grodna, sprzedawca diamentów, który był dla nas „żydowskim aniołem”.\nEwa Markowicz urodziła się na Syberii, w żydowskiej rodzinie, która uratowała się dzięki sowieckiej deportacji. 60 lat temu pracowała jako montażystka w polskiej telewizji i tam ją poznałem. Na Florydzie jest jak my, „śnieżnym ptakiem”. Fruwa z Montrealu.\nBrytyjsko-amerykańscy alianci wylądowali w Europie. Sowieci wyzwolili Lublin, uruchamiając władzę komunistyczną w Polsce. Ze strachu przed nią wybuchło powstanie warszawskie.\nNa Syberii urodził się brat Ewy, dziś 77-letni Wiktor Markowicz, najmłodszy w moim zrzucie nazwisk. W 1964 roku Grażyna i ja poznaliśmy go na przystani w porcie Haifa: my polscy turyści w Izraelu, on, 20-letni emigrant – student Izraelskiego „Technionu”. Kilka lat później rozpoczął amerykańską karierę komputerowego geniusza, która przyniosła mu status ojca nowoczesnych loterii pieniężnych na świecie. Jego żona Monika jest córką satyryka Janusza Minkiewicza. Oboje są sponsorami muzeum Polin.\nKapitulacja Niemiec. Alianci w Jałcie zdecydowali o losach Polski.\nW Polsce, Danii i Stanach Zjednoczonych zaczynali się rodzić przyszli nasi przyjaciele z młodszego pokolenia.\n10.01.2022 — A co robi Grażyna w Miami Beach, gdy ty na kwarantannie, w Warszawie? — zapytał mnie …\n05.01.2022 Szlachcianka przeczytała mój poprzedni wpis i napisała: To jest najlepszy ze wszystkich. Pisz pan. 👍 A ja …\n26.12.2021 Ledwo wylądowałem na Okęciu, jeszcze zanim zaczęła się afera z niespodziewanym testem kowidowym, otworzyłem emajl od Joanny z Nowego Jorku: …\n18.12.2021 Leżymy na leżakach w Miami Beach, gdy z kanału Intercoastal wyłania się głowa człowieka. Błyskawicznie nawiedza nas myśl: rozbitek z zatopionej …\n06.12.2021 Z okazji dorocznej wyprawy na zimowisko w Miami Beach wracam do szlachcianki, która dwadzieścia lat temu odrestaurowała nasz Miami bungalow, dom …


Bardzo dobre wyniki „The Brain. Genialny Umysł” - Polsat.pl\nBardzo dobre wyniki „The Brain. Genialny Umysł”\nNowość Polsatu co tydzień oglądało średnio prawie dwa miliony widzów. Emitowany wiosną program, w którym zwykli ludzie prezentują swoje ponadprzeciętne umiejętności, okazał się dużym sukcesem. Widzowie i wierni fani wyjątkowego talent show już dopytują o drugi sezon.\n„The Brain. Genialny Umysł” zanotował udziały w rynku na poziomie 15,4% w grupie komercyjnej i 11,9% wśród wszystkich oglądających. Stacja poprawiła wynik w tym paśmie względem ubiegłej wiosny.\nW ośmiu odcinkach poznaliśmy ponad 40 osób o niezwykłych zdolnościach. Uczestnicy mieli za zadanie m.in. rozpoznać wszystkie rodzaje tańca tylko ze słuchu, zapamiętać dziesięć czterocyfrowych kodów, aby otworzyć 10 sejfów, a także bez patrzenia, tylko i wyłącznie ze słuchu, wskazać trzy instrumenty, które przestaną grać podczas występu orkiestry symfonicznej. Także bez patrzenia, tylko i wyłącznie z pamięci, musieli połączyć w pary czterdziestu siedzących w studiu bliźniaków albo dokładnie odwzorować właściwe miejsce, numer i położenie dwudziestu śladów na zainscenizowanym miejscu zbrodni, pomieszanych później przez jurorów.\nW każdym odcinku jurorzy: Anita Sokołowska, Cezary Żak, Mariusz Pudzianowski oraz ekspert - doktor Mateusz Gola, pracownik naukowy University of California w San Diego i publiczność zgromadzona w studiu mieli naprawdę ciężkie zadanie, aby wyłonić najlepszego z pięciu uczestników o najbardziej zaskakujących i niespotykanych umiejętnościach. Zwycięzcy co odcinek otrzymywali nagrodę pieniężną w wysokości 30 tysięcy złotych oraz tytuł „Genialnego Umysłu”.\nOto zwycięzcy wszystkich odcinków „The Brain. Genialny Umysł”:\nOdcinek 1: Człowiek-nawigacja, który zna rozkład jazdy wszystkich autobusów w Warszawie - Grzegorz Cieplak.\nOdcinek 2: Dziewczynka o muzycznym wzroku, rozpoznająca po ruchu smyczka graną na skrzypcach melodię - uczennica drugiej klasy szkoły podstawowej Ania Wieleńska z Kielc.\nOdcinek 3: Człowiek-magnetofon, potrafiący odtworzyć ludzką mowę, dźwięk, śpiew i to zarówno od przodu, jak i od tyłu - Krzysztof Kubistal.\nOdcinek 4: Lekarz weterynarii, człowiek o genialnym wzroku umiejący w dwóch skomplikowanych mozaikach odnaleźć różniący je szczegół - Tomasz Bielawski.\nOdcinek 5: Kobieta o nieziemskich słuchu Izabela Wojcierowska.\nOdcinek 6: 19-letni utytułowany w Polsce i w Europie szachowy arcymistrz - Krzysztof Duda.\nOdcinek 7: Specjalista od układania kostki pod wodą - Kamil Przybylski.\nOdcinek 8: 12-letni geniusz wspinaczki z zamkniętymi oczami - Kostek Sobański.


Kaeso - profil w Wykop.pl\nKaeso od 3 lat 8 mies. na Wykopie\nNaturalny Dżentelmen, Sarkastyczny Sybaryta, prawie Dżems Bond-taki agent 0,04\n+: RurzowaPowerRengers, zdjeciegipsu +3 innych\n+: riot69, maciek_d +1 inny\n+: riot69, Precypitat +1 inny\n+: riot69, dracul +1 inny\n#jednozdjecietysiacslow i troche chyba #turpizm\n+: Beer_Is_Good_For_You, riot69 +2 innych\nTo są jeżowe zaloty ;)\nOne biegają wokoło siebie i jakieś dziwne dźwięki wydają\nCo wybrać? A może jakieś alternatywy? XD\nKaeso 1 tydz. temu via Android\nJajko z truskawkami brzmi legitnie. Odważny smak, oryginalny wygląd. Taka kuchnia fuzyjna\n+: chagni, Szamotowy_Marian\nNo i git. Dla mnie to odważna kuchnia by była ;)\nAle giga Chada spotkałem. #gownowpis #retrogaming #grajzwykopem\n+: wonsz337, SonyKrokiet +1 inny\nA jo to przecież Czak Noris tego miecza kuje. Nie ma większego czara nic Czak!\n@Kaeso pie*rzona autokorekta!!!!\nzlozlo 1 tydz. temu\nMirki szukam książek w stylu Marsjanina albo Projekt Hail Mary Nie musi to być tematyka kosmosu chodzi mi o coś takiego gdzie bohater ma jakieś zadania do wykonania i je wykonuje wyjaśniając przy tym naukowo jak to tego doszedł.Myślę że Robinson Crusoe tez jest w podobnym stylu\n+: narrenturm94, Chrystus +2 innych\n@zlozlo o ile matematyka Cię nie męczy to może Lòd Dukaja? Trochę ciężkie w sensie do czytania i do noszenia, bo tomiszcze olbrzymie\n#przegryw #damskiprzegryw #takaprawda #rozowepaski #niebieskiepaski\nCo to jest #przegryw? Bo wnioskuję, że według mireczków przegryw to nie-ruchanie. Świadczą o tym wielokrotne wypowiedzi - "idę da divy żeby wyjść z przegrywu".\nCzyli jesteście na tyle egoistyczni, że słowo, pierwotnie mające określić człowieka społecznie-wychowawczo-genetycznie skazanego na o wiele trudniejsze życie, przypisaliście do swojej niemożności zaruchania?\nA teraz jeszcze chcecie forsować że nie istnieje #damskiprzegryw, tylko dlatego że różowa przecież może mieć ruchanie na zawołanie. Nie zważając na problemy emocjonalne i hormonalne z jakimi mogą zmagać się różowe.\nBanda egoistów-toksyków, a nie przegrywów.\npokaż spoiler czekam na komentarze "ok oski" ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: notopokoniaczku, Zakretka21 +32 innych\nMi się wydaje, że ten sex to tylko taki skrót myślowy, który pozwala pokazać o co chodzi. Po co tłumaczyć zjebane życie, trująca rodzinę, powody braku pewności siebie, słabe geny, zryta psyche, jak można powiedzieć, że się wbiło czarodzieja i nawet różowej się za rękę nie trzymało. Wszyscy zorientowani wiedzą o co mi chodzi.\nMam ostatnio takie rozkminy odnośnie młodych i trochę starszych chłopaków, że brakuje im takiej .. akceptacji i po prostu pogadania, bez oceniania i rad wujków Januszôw. I jest dużo racji w tym że damski przegryw ma dużo wiecej tego zrozumienia.\nNo bo jakby nie patrzeć od nas się wymaga troche innych rzeczy niż od różowych. Czy trudniejszych, nie wiem.\nAle mimo wszystko babski przegryw też istnieje, bo one też mają zjebane mózgi, niska samoocena, gówniane geny. Jedyna różnica jest taka, że my, faceci na płaczemy, mamy sobie sami radzić i nie mamy społecznego przyzwolenia na nieporadność pokaż całość\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika Kaeso


Jakie cechy szczególne charakteryzują rusztowania modułowe?\nStrona główna \_ Budowa \_ Cechy rozpoznawcze rusztowań modułowych\nCechy rozpoznawcze rusztowań modułowych\nData: 10 maja 2020 Kategoria: Budowa\nRusztowania służą jako pomoc dla robotników wykonujących prace na wysokości. Na rynku istnieje jednak wiele rodzajów rusztowań, a rusztowania modułowe to najbardziej uniwersalne spośród wszystkich dostępnych. Zostały stworzone z myślą o wyjątkowych obiektach, wokół których trudno jest zamontować typowe rusztowania. Co warto wiedzieć o montażu rusztowań modułowych i czym się wyróżniają?\nCechy charakterystyczne rusztowań modułowych\nModułowe rusztowania zostały stworzone, aby ułatwić dostęp do budynków. Są zbudowane na podstawie systemu klinowo – ryglowego, a konstrukcja pozwala na dostosowanie do każdej budowli, niezależnie od tego, jak bardzo jest skomplikowana. Szerokie zastosowanie jest jedną z najważniejszych cech charakterystycznych tych rusztowań. Rusztowania modułowe można bez problemu zamontować przy rafinerii, wieży lub innych niestandardowych budynkach.\nNajczęściej stosuje się je przy obiektach przemysłowych, które posiadają dużą ilość aparatury, przewodów, instalacji i rurociągów. Dlatego montuje się je głównie w przemyśle paliwowym i stoczniowym, w energetyce oraz przy budowie mostów i wiaduktów. Można je również dowolnie rozbudowywać w każdą stronę, co umożliwia komfortową pracę. Ten typ rusztowań daje wiele możliwości, a dzięki temu staje się coraz bardziej popularny wśród firm budowlanych. Korzystanie z rusztowań modułowych jest także bezpieczne i profesjonalne dzięki innowacyjnym rozwiązaniom zastosowanym w ich konstrukcji. O wysokiej jakości rusztowań modułowych decydują logiczne rozwiązania technologiczne oraz ergonomiczna budowa, ponieważ są połączeniem nowoczesnych rozwiązań z wysokiej jakości materiałami.\nJak montuje się rusztowania modułowe?\nJak mówi specjalista ze Stalkol rusztowania:\nSposób montażu rusztowań modułowych jest intuicyjny, choć wymagający doświadczenia montażysty, ze względu na dużą ilość elementów występujących w ich konstrukcji. Do podstawowych należą stojaki, podłużnice, poprzecznice, a także stężenia oraz podesty komunikacyjne i robocze zabezpieczone poręczami i burtami.\nRusztowania modułowe są przeznaczone do pracy na bardzo dużych wysokościach, dlatego konstrukcja musi być stabilna, zapewniać wygodę pracy i przede wszystkim gwarantować bezpieczne użytkowanie. W trakcie procesu wznoszenia rusztowania wykorzystuje się specjalne rozwiązania, które skupiają się na łączeniu elementów poziomych i pionowych. Wyjątkowym elementem konstrukcji jest węzeł rusztowaniowy, ponieważ jego sztywność to podstawa bezpieczeństwa konstrukcji. Najważniejszym aspektem bezpieczeństwa jest poprawne posadowienie konstrukcji.


Nazywam się Janusz Waściński. Mieszkam w Łęczycy koło Poznania. Od 12 lat jestem trzeźwym alkoholikiem. Gram na gitarze, piszę teksty i komponuję muzykę. Teksty moich utworów są refleksyjne, mówią o życiu i miłości. Organizuję spotkania słowno-muzyczne w szkołach, ośrodkach dla uzależnionych, w zakładach karnych, w zakładach poprawczych. Podczas spotkań mówię o tym, że można, a wręcz trzeba „wychodzić na prostą”, i o tym, co może się stać z osobą uzależnioną – co traci, nie podejmując walki z nałogiem. Jest to zarazem forma świadectwa. Sam kiedyś byłem na tak zwanym „zakręcie”.\nJak długo Pan pił? I dlaczego Pan pił?\nMam 53 lata, a od 12 lat jestem trzeźwym alkoholikiem. Mój pierwszy kontakt z alkoholem miał miejsce podczas zakończenia roku szkolnego w piątej klasie szkoły podstawowej. Byłem wtedy bardzo pijany, wypiłem całą butelkę wina, marki Wino; okropne w smaku. Z tego co pamiętam w siódmej klasie już popijałem, a zakończenie ósmej klasy było juz bardzo mocno opijane.\nSzukałem okazji do napicia, kombinowałem, jak zdobyć na alkohol. Byłem juz w tym okresie parę razy wstawiony. Papierosy też już paliłem. Chciałem być bardzo szybko „dorosły”. Piłem, bo w moim otoczeniu dużo się piło. Mój ojciec był osobą uzależnioną od alkoholu, a ja chciałem być taki jak mój ojciec. Polecam posłuchać reportaż pt. „Chciałem być jak ojciec” w radio Merkury.\nJak się rozpoczęła Pana choroba? Jak reagowali bliscy na Pana chorobę?\nW szkole zawodowej popijałem bardzo często, pojawiły się dyskoteki, zabawy itd. Pamiętam, że miałem poprawkę, ale z racji tego, że dzień wcześniej byłem na mocno zakrapianej imprezie, na poprawkę nie poszedłem. Wtedy zauważyłem, że coś ze mną nie tak, ale nie chciałem się nad tym zastanawiać, bo koledzy i koleżanki z naszej paczki robili to samo. I pomyślałem, co by ze mną było, gdybym się od nich odłączył.\nPrzyznam, że nie umiem w tej chwili odpowiedzieć na pytanie, jak rozpoczęła się moja choroba. Chyba w ten sposób, jak to zazwyczaj wygląda – że sięga się po alkohol i jest się już tak daleko, że bez alkoholu trudno żyć. Reakcja bliskich była różna – i prośby, i groźby, i straszenie; dosłownie wszystkie próby, jakie są tylko możliwe, ale nie odnosiło to żadnego skutku. Moja mama była osobą współuzależnioną, tak jak później moja żona, której ojciec też był alkoholikiem.\nDlaczego postanowił Pan się leczyć? Co wpłynęło na Pana decyzję?\nMój ojciec też był alkoholikiem, ale pił w domu, i nikt nigdy nie powiedział, że ojciec ma problem. Wtedy inaczej się patrzyło na te sprawy i wcale się o tym nie mówiło, ba: mówiono, że facet może, bo on pracuje i jest głową rodziny…\nJa piłem poza domem. I śmiesznie to zabrzmi, ale alkohol nigdy mi nie smakował, natomiast jego działanie – o to chodziło. Byłem bardzo rozrywkowy, nie było w Poznaniu i okolicy lokalu, dyskotek, klubów, żeby mnie tam nie było. Potrafiliśmy jeździć na tak zwaną „setę” do Szczecina, Gdańska i wracać po paru dniach, nie wiedząc nieraz, jak się tam znaleźliśmy, film się zrywał. Nic się wtedy nie liczyło i nikt. Chciało nam się więcej pić niż żyć. Były też konflikty z prawem i wyroki pozbawienia wolności. Oczywiście krzyczałem, że dzieje mi się największa krzywda na świecie.\nDzisiaj patrzę na to inaczej, dostawałem kolejną szansę od życia, bym mógł zastanowić się nad własnym życiem. Alkohol stał się dla mnie najważniejszy. Nie było imprezy, żeby go zabrakło, był obliczany tak, żeby tylko nie zabrakło. Zawalałem pracę, życie uciekało mi przez palce, rodzina nie w takiej harmonii, w jakiej być powinna. Żona pomagała, kryła, dzwoniła do pracy, że jestem chory itd. Miałem fajny komfort do picia, zawsze „oprany”, nakarmiony. Jak na kacu, to posiłki podawane do łóżka...\nMiałem dość mojego pijanego życia, nie mogłem patrzeć na siebie, chciałem żyć normalnie, godnie. Dosięgnąłem swojego dna.\nGdzie należy szukać pomocy w walce z nałogiem? Czy wierzy Pan, że można samemu zerwać z nałogiem, a później wytrwać w trzeźwości?\nPomocy możemy szukać w poradniach – są telefony zaufania, grupy AA, terapie. Samemu jest bardzo ciężko przestać pić. I wytrwać też – są to naprawdę pojedyńcze przypadki. Na spotkaniach AA, terapiach dostajemy wskazówki, porady, nie tylko jak nie pić, ale jak żyć, jak radzić sobie w życiu. A najlepszym lekarstwem jest drugi alkoholik – trzeźwy alkoholik.\nPowrót do picia to zaprzestanie chodzenia na mitingi AA. Trzeba pamiętać, że: jestem alkoholikiem i jestem chory. Chęć do powrotu picia kontrolowanego, pewność siebie, że ja już mogę, że ja jestem zdrowy; to krok w tył. Pamiętamy o tym, że alkoholikiem jest się do końca życia. Przestajemy pić tylko i wyłącznie dla siebie. Żeby nie wrócić do nałogu, pomaga nam w tym praca na programie 12 kroków i 12 tradycji.\nPrzeczytaj więcej: Terapia dla alkoholików\nJak ważne w leczeniu alkoholizmu jest wsparcie innych chorych?\nNajwiększym wsparciem w leczeniu jest drugi, trzeźwy alkoholik. Uczęszczanie na mitingi AA, zrobienie terapii, na której poznajemy chorobę od podszewki. No i przyznanie się do bezsilności, a także szczera chęć do zaprzestania picia.\nCo jest najważniejsze w procesie zdrowienia?\nW życiu trzeba pamiętać o tym, że są inni, którzy nas kochają, i nie możemy tak żyć, żeby innym niszczyć życie. Jeżeli jest ktoś na tak zwanym „zakręcie” to powtarzam, że można, a wręcz trzeba wychodzić na prostą. Wielu moich znajomych odeszło przedwcześnie, mogli wciąż żyć. Ale choroba wygrała. Warto się przyznać do tego, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu i że przestaliśmy kierować własnym życiem. Ja tak zrobiłem i moje życie zmieniło się. Dzisiaj chcę żyć, a nie tylko być.\nJak obecnie wygląda Pana życie – życie trzeźwego alkoholika?\nMoje obecne życie jest piękne. Jestem szczęśliwym człowiekiem, jestem sobą, nie gram innej roli. Komponuję muzykę, piszę teksty, gram na gitarze. Pisze o życiu i miłości, odnoszę sukcesy na konkursach. Mam bardzo dobrą relację z rodziną, żyje w zgodzie z sobą. Nie zamienię mojego trzeźwego życia na poprzednie, za żadne skarby. Można żyć bez żadnych wspomagaczy. Dzisiaj organizuję spotkania słowno-muzyczne na których gram, śpiewam i mówię, że można, a wręcz trzeba wychodzić na prostą. Leczenie z uzależnień nic nie kosztuje, wystarczy chodzić na mitingi AA, nauczyć się słuchać. Teraz jestem człowiekiem szczęśliwym, a alkohol nie jest mi już do niczego potrzebny. Za dużo straciłem w życiu. Bez używek też można żyć. Jeżeli problem istnieje, warto do tego się przyznać, bo po prostu szkoda życia.\nWywiad przeprowadziła Monika Karbarczyk.\nArtykuł z dnia: 2011-12-08


Pożar w GOKiS Moszczenica | Piotrkowski24\nStrona główna/Gminy/Pożar w GOKiS Moszczenica\nPrzeczytasz w mniej niż minutę\nFoto: FB GOKIS\nWe wtorek, w piwnicy Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Moszczenicy, doszło do pożaru. Służby zostały zaalarmowane o 14:40. Spaleniu uległ wentylator pieca. W kilku pomieszczeniach oraz korytarzu ośrodka doszło do dużego zadymienia. Na szczęście strażacy z Moszczenicy i Piotrkowa, szybko poradzili sobie z zagrożeniem.


Kapusta kiszona. Jak ukisić kapustę? | Gotuj i Mieszkaj\nniedziela, lipca 16, 2017\nKapusta kiszona. Jak ukisić kapustę?\nOtóż, kiszenie kapusty banalnie prosta czynność, którą możecie wykonać w domu, naprawdę w każdych warunkach.\nW sklepach spotkać możemy jej dwie wersje, to znaczy wersja jest jedyna słuszna, ale możecie spotkać także taką oszukaną - ukwaszaną octem. Przyznam, że w domowych warunkach ciężko wpaść na tak bezsensowny pomysł jak ukwaszanie octem. Producentom jednak się to opłaca. Trudno. Ja napiszę Wam w jak prosty sposób możecie wykonać najzdrowszy probiotyk pod słońcem. ;)\nNaczynia niezbędne do przygotowania kiszonej kapusty.\ndużą miskę na kapustę\nśrednią miskę na marchewkę\nmałą miskę na sól\nszatkownicę z szufladą\nbeczkę do kiszenia kapusty\nkapusta, u mnie 2 główki\nmarchew, u mnie sztuk 6\nsól - 6-8 łyżeczek\nPółprodukty do kiszenia kapusty\nMoja beczka, to beczka ceramiczna, która wpadła mi w oko przy okazji przeglądania asortymentu sklepu Garneczki. Jest po prostu przepiękna, w stylu retro, koloru brązowego, jeżeli mogę to tutaj teraz powiedzieć, to tak, znalazłam ideał! :) Ostatnio bardzo często zwracam uwagę na tego typu naczynia. Trudno mi obok nich przejść obojętnie. ;) Beczka ma 5 litrów pojemności i zmieściła prawie 2 główki kapusty i 6 marchewek. Do takiej ilości kapusty potrzebujemy około 6-8 łyżeczek soli.\nOczywiście na samym początku kapustę należy zszatkować. Bardzo pomocna jest tutaj taka szatkownica z szufladą (zobacz), która po prostu ułatwia nam takie czynności, ponieważ duża główka kapusty utrzymywana jest w tejże szufladce i nie musimy się martwić jak ją złapać, żeby nam nie wypadała z rąk. Bardzo polecam, szczególnie, jeżeli planujecie kisić większą ilość kapusty na zimę.\nMarchew ścieram na zwykłej tarce z dużymi oczkami.\nJa osobiście lubię, kiedy składniki mam przygotowane w osobnych naczyniach, według mnie ułatwia to pracę.\nPrawda, że moje miski w grochy są urocze? :)\nKapusta w fazie odpoczynku i puszczania soków\nKapustę mieszamy w misce razem z solą i marchewką. Odstawiamy ją na około 30 minut, aż zacznie puszczać soki.\nPo tym czasie zaczynamy wkładać ją do beczki dociskając do dna. Kapusta musi być dobrze ubita, nadmiar soku możecie wylewać przy pomocy chochli.\nKapusta właśnie wjechała do ceramicznej beczki\nKapustą wypełniamy naczynie do koło 4 cm poniżej górnej krawędzi. Beczkę zakrywamy pokrywką i odstawiamy w nienasłonecznione miejsce. Po kilku dniach nasza kapusta będzie gotowa do zjedzenia na różne sposoby.\nPrawda, że "bułka z masłem"?\nPiękna beczka ceramiczna do kiszenia kapusty i ogórków.\ngarneczki , kapusta , kiszona kapusta , Kuchnia , przetwory\nCook and Love 16 lipca 2017 08:29\nŁadna ta beczka do kiszenia kapusty, zamawiałaś może w sieci?\ngotujimieszkaj 16 lipca 2017 08:33\nTak, już szukam Ci linka :)\nReszta produktów jest również podlinkowana i wytłuszczona <3\nCook and Love 16 lipca 2017 15:25\nDziękuję! Miłej niedzieli :)\nBułki wrocławskie z przedziałkiem\nArchiwum bloga września (1) czerwca (1) maja (1) kwietnia (6) marca (12) lutego (8) stycznia (1) grudnia (4) listopada (1) października (1) sierpnia (1) lipca (3) czerwca (3) maja (12) kwietnia (21) marca (19) lutego (12) stycznia (17) grudnia (17) listopada (15) października (17) września (6) sierpnia (8) lipca (8) czerwca (20) maja (17) kwietnia (13) marca (19) lutego (26) stycznia (30) grudnia (23) listopada (28) października (27) września (26) sierpnia (26) lipca (29) czerwca (33) maja (42) kwietnia (46) marca (46) lutego (35) stycznia (29) grudnia (27) listopada (25) października (33) września (27) sierpnia (11) lipca (14) czerwca (2) września (1) sierpnia (8) lipca (31) czerwca (38) maja (57) kwietnia (29) marca (12) lutego (14) stycznia (26) grudnia (7) listopada (7) października (7) września (3) maja (1) marca (1)


Okulary ochronne robocze, przeciwsłonecze - Domowa Uprawa\nPodczas pracy w ogrodzie konieczne jest bezpieczne posługiwanie się sprzętem. Ważne jest również to, aby podczas wykonywanych czynności chronić oczy we właściwy sposób. Dzięki temu czas spędzony przy uprawach roślinnych okaże się miłym i bezpiecznym zajęciem. Należy pamiętać, że urazy związane z ogrodnictwem dotyczą nie tylko kontuzji kolan i pleców, lecz także oczu, nawet u najbardziej doświadczonych ogrodników. Mogą prowadzić do trwałych uszkodzeń wzroku. W naszej ofercie znajdziesz okulary ochronne. Wyposażone w specjalne zaczepy na uszy, przez co można je użytkować w bardzo wygodny sposób, co jest szczególnie ważne podczas pracy z roślinami. Dodatkowo zawierają w zestawie dwa rodzaje szkieł – niebieskie do ochrony przed światłem HPS oraz czarne, służące jako standardowe okulary przeciwsłoneczne. Zamknięte są w przezroczystym, estetycznym opakowaniu.\nOkulary do ochrony fizycznej oczu\nW ogrodzie warto mieć przy sobie nie tylko okulary przeciwsłoneczne, lecz także ochronne robocze. Niektóre rośliny mogą wytwarzać szkodliwe dla oczu substancje. Podczas pracy w ogrodzie pyłek kwiatowy może dostać się do oka i spowodować podrażnienia. Podobnie wiele substancji chemicznych używanych do pielęgnacji może spowodować poważne uszkodzenia oczu i skóry. Substancje, takie jak brud, trawa, gleba, owady, źdźbła trawy mogą dostać się do oka, powodując podrażnienia. Maszyna, która sieka lub miele, może być kolejnym źródłem urazów. Urządzenia, nawet jeśli są właściwie osłonięte, mogą nadal wyrzucać odłamki. Okulary ochronne powinny być podstawowym narzędziem każdego ogrodnika - zarówno profesjonalisty, jak i dopiero początkującego pasjonata zieleni.\nOkulary przeciwsłoneczne w ogrodzie\nPraca w ogrodzie naraża człowieka na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, które mogą prowadzić do chorób oczu, a nawet trwałej utraty wzroku. Z tego względu ważne jest noszenie w ogrodzie okularów ochronnych przeciwsłonecznych. Zabezpieczają przed słońcem oraz mechanicznymi uszkodzeniami wzroku. Chronią one nie tylko przed promieniami UV, ale również przed ciałami obcymi, takimi jak robaki, brud i tłuszcz. Słońce może być szkodliwe dla oczu podczas pracy w ogrodzie. Efekty działania promieni UVB i UVA pochodzących ze słońca są zawsze odczuwalne, nawet jeśli dzień wygląda na pochmurny. W naszej ofercie znajdziesz okulary chroniące przed działaniem promieni słonecznych. Ponadto filtrują one pomarańczowy kolor wytwarzany przez lampę HPS. Pozwala to na realną ocenę stanu roślin i zobaczenie ich w rzeczywisty sposób, a nie pod wpływem działania sztucznego oświetlenia HPS. Już teraz odwiedź nasz sklep Domowa Uprawa i zapoznaj się z pełnym asortymentem. Sprawdź, jak korzystne ceny oferujemy. Gwarantujemy wysoką jakość produktów, profesjonalne doradztwo w razie jakichkolwiek pytań lub wątpliwości oraz szybki czas realizacji zamówienia.


Czy zdarzyło się Wam przytyć przez pracę? - Strona 8\nWysłany: Czw 01-12-2016, 13:16 Temat postu:\nOj, ja też, w gastro jak miałam dostęp do darmowych ciast... Istna zmora.\nWysłany: Sro 14-12-2016, 23:23 Temat postu:\nZ dziewczynami do kawki kupowałyśmy ciągle jakieś ciastka to bylo straszne, sporo przytyłam\nNiestety tak... wina stresu\nWysłany: Wto 24-01-2017, 11:17 Temat postu:\nWeronika Wielgosz napisała:\nJa przez stres schudłam a i tak jestem już bardzo szczupła\nWysłany: Pon 13-02-2017, 9:46 Temat postu:\nTeż miałam stresująca pracę, ale ja przez to przytyłam. Zamiast iśc na silownie chowałam się w domu pod kocem ze słodyczami. No i teraz mam co nieco do zrzucenia...\nWysłany: Pon 15-05-2017, 6:19 Temat postu:\nJasne, że mi się zdarzyło. Ja należę do tych osób, które zajadają stres więc jak ich mi się nagromadziło całe mnóstwo to poszło w tyłek i w boczki.\nWysłany: Wto 08-08-2017, 7:15 Temat postu:\nTemat jakże aktualny dla mnie... Przytyłam ze stresu, bo go zajadałam. Teraz się muszę wybrać do dietetyka chyba bo wszystkie proby zrzucenia kilogramów spełzły na niczym\nNiedawno wprowadziłam się do Czestochowy i słyszałam że tam jest fajnie, w firmie Zdrova i dobre efekty, w sensie szybko, ale czy to jest prawda? Jak ktoś ma jakieś doświadczenia to się podzielcie proszę\nWysłany: Pon 25-09-2017, 14:39 Temat postu:\nJa przytylam bo przez podjecie pracy moja aktywnosc fizyczna zostala zmniejszona i ograniczala sie glownie do biegania na przystanek i z powrotem.\nWysłany: Pią 29-09-2017, 10:39 Temat postu:\ntez mam siedzacą pracę niby fajnie i w ogóle, ale wymaga to większych wyrzeczeń. Staram się przynajmniej 2-3 dni w tygodniu poświęcaę czas na jakąkolwiek aktywność fizyczną, aby utrzymać swoją dotychczasową figurę.\nWysłany: Wto 28-11-2017, 23:39 Temat postu:\nJa jak w trakcie studiów pracowałam w sklepie w galerii handlowej to przytyłam 6kg, ale to wszystko przez nierregularne jedzenie, najczęściej jakieś fastfoody na mieście...\nWysłany: Czw 14-12-2017, 11:41 Temat postu:\nJa przytyła jak kiedyś pracowałam w fast foodzie, niby dużo ruchu ale własnie się jadło dużo burgerów, frytek i innych. Potem udało mi się zrzucić kilka kg, ale jak zaczęłam pracę po studiach to znowu kg w górę, bo nic, tylko się siedzi za biurkiem, popołudniu nie mam siły ani czasu na siłownię i tak dowaliłam. Ale od nowego roku biorę się za siebie!\nWysłany: Nie 17-12-2017, 22:51 Temat postu:\nJa mam siedzącą i też przybrałam.\nWysłany: Pią 02-03-2018, 17:25 Temat postu:\nTez mnie troche to martwi ja znalazlam ogloszenie o /link/ i wlasnie sie tam zatrudnilam kilka dni temu... licze ze jednak praca przy czekoladkach nie zwiekszy mojej masy\nWysłany: Sro 14-03-2018, 13:17 Temat postu:\nzdarzyło się, w sumie kupowałam do pracy słodycze i słodkie bułki to się nie dziwię a teraz zwracam uwagę na to co jem i kiedy i liczę, że może tym raze, schudnę


Mieszkanie Wynajem, Katowice, Koszutka, 56.00 m2, 1800 zł\nMieszkanie na wynajem 56,00 m²\nKatowice, Koszutka, Owocowa\nSymbol oferty: KFIP-MW-348\nSymbol oferty KFIP-MW-348\nKATOWICE - KOSZUTKA - UL. OWOCOWA.\nDo wynajęcia mieszkanie składające się z 3 niezależnych pokoi, oddzielnej widnej kuchni i jadalni, łazienki z toaletą i przedpokoju. Do mieszkania przynależy duży balkon.\nMieszkanie położone jest na 1 piętrze zadbanego bloku.\nPokoje są umeblowane w każdym jest kanapa. W przedpokoju są zabudowane szafy.\nKuchnia jest całkowicie umeblowana i wyposażona w lodówkę oraz kuchenkę.\n- spokojna okolica, do rynku 20 minut,\n- bardzo dobre połączenie samochodowe z trasa Warszawa - Łódź - Kraków - Bielsko\n- komunikacja miejska.\n- Blisko do centrum handlowego Silesia City Center\n- uczelni wyższych ,\n- szkół, przedszkoli\nCena najmu wynosi 1900 zł plus media wg zużycia.\nKaucja zwrotna 1 czynsz.


Nieidentyczne półki: Jestem nudziarą\nNie miewają fioletowych paznokci ani pomarańczowych włosów, a staroświeckie poglądy. Ubierają czarne lub popielate kostiumy czy garnitury, a nie spódnice mini w żywych kolorach bądź marynarki do dżinsów i trampek. Nie wiedzą, kim jest Frytka, ani kto występuje w najnowszej edycji popularnego show, znają za to wszystkich władców z dynastii Tudorów i potrafią o nich rozprawiać godzinami. Nigdy nie przesłuchali do końca żadnej piosenki Metallici, bo wolą słuchać muzyki klasycznej. Najlepiej na żywo - w filharmonii. Teledyski i odsłuchy to przecież szatański wymysł… NUDZIARZE! Często sami nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo są nudni i męczący.\nAgata – bohaterka książki Moniki Szwai pt. „Jestem nudziarą” - jest od nich trochę lepsza, bo dojrzała do tego, by przyznać przed sobą, że jest nudziarą i.. ma przerąbane. Jakby było mało jej dotychczasowego monotonnego i drętwego życia, czeka ją zmiana pracy. W jej opinii na gorszą, bo ma teraz zostać nauczycielką polskiego. Kobietą, która po pracy zamiast chodzić na randki, będzie sprawdzać wypociny nastoletnich pyskatych mądrali. Kobietą z dwiema zbzikowanymi przyjaciółkami i bez faceta. To ostatnie boli ją najbardziej, ponieważ – jak każda romantyczna dusza, ba, jak każda zwyczajna kobieta – potrzebuje i pragnie prawdziwej miłości oraz wsparcia. Zwariowany i nieodgadniony los przygotował dla niej jednak parę niespodzianek pełnych zaskakujących zwrotów, nowych ludzi, ciekawych pomysłów oraz szalonych emocji. Szkoła okaże się nie takim nudnym miejscem, jak się początkowo wydawało, a wręcz prawdziwą areną do miłosnych popisów. Bo nagle w tej cichej i niepozornej Agatce zakocha się dwóch mężczyzn, jeden smarkacz i… wicedyrektorka.\nProza Moniki Szwai intrygowała mnie od dawana. Chciałam poznać tę wychwalaną przez wielu autorkę. Jej powieść „Jestem nudziarą” porwała mnie na ładnych kilka godzin, nie dając chwili wytchnienia, a zmuszając do ciągłego czytania i śledzenia kolejnych zwariowanych perypetii Agaty. Autorka posługuje się przejrzystym i zrozumiałym stylem. Pisze lekko i z humorem. Kreśli barwnych, a co najważniejsze nie nudnych, bohaterów różniących się między sobą i dopełniających się razem. I jak to często bywa w przypadku lekkich, współczesnych powieści wszyscy oni są w jakiś tajemniczy i na pierwszy rzut oka niezauważalny sposób powiązani, ich losy się zazębiają, co zdaje się potwierdzać maksymę, że świat jest naprawdę mały.\nHistorię tytułowej nudziary poznajemy z jej własnej perspektywy. Akcja właściwa – zaczynająca się od momentu zmiany pracy - przeplata się z rzadkimi wspomnieniami i częstymi przemyśleniami bohaterki, co daje możliwość jej lepszego poznania oraz nakreślenia jej bardziej szczegółowego obrazu. Agaty nie sposób nie polubić. Mimo że uważa się za nudziarę i może po trosze nią jest, to jednak w przeciwieństwie do tych prawdziwych, jest gotowa na zmiany i chętnie, ale stopniowo, wprowadza je w życie. Odmieniona czeka na miłość – a ta, jak wiadomo, przychodzi zawsze jak niespodziewany gość :) Co prawda momentami jej historia wydawała się nieco naiwna lub przewidywalna, ale tu jestem w stanie to wybaczyć. Oczekiwałam od tej książki przyjemnej i niezobowiązującej rozrywki – i ją dostałam.\nWszystkim, którzy walczą z nudą polecam powieść Szwai. Oderwie Was ona od szarej i (zbliżającej się wielkimi krokami) jesiennej rzeczywistości, rozerwie i rozśmieszy. Gwarantuję!\n„Jestem nudziarą” Monika Szwaja, wyd. Prószyński Media\nAutor: nieidentyczna o 19:45\nEtykiety: Prószyński i S-ka, Szwaja Monika\nAdriana B 2 września 2014 19:53\nWidać, że dość przewrotnie, po tej lekturze, nudziara jako osoba nie byłaby wcale taka zła :)\nnieidentyczna 5 września 2014 21:04\nFaktycznie, nie byłaby :P\nLiteratka M. 2 września 2014 19:56\nNudne wcale nie znaczy gorsze. Nawet nudne może być lepsze od takiego ciekawego, oryginalnego. Walczę z nudą, więc dla mnie! ;)\nnieidentyczna 5 września 2014 21:03\nZgadzam się, że nudne nie jest tożsame z gorszym!\nkasia23112511 2 września 2014 20:23\nO proszę, czyli przyjemna lektura, ciekawa bohaterka i wciągająca historia :) Muszę kiedyś przeczytać :)\nnieidentyczna 5 września 2014 21:02\nŚwietne podsumowanie książki w pigułce!\nHistorię nudziary polecam Ci z całego serca :)\nFenko 2 września 2014 20:30\nByloby niefajnie, gdyby książka o takim tytule faktycznie okazała się nudna ;D\nnieidentyczna 5 września 2014 21:01\nFaktycznie, byłby "mały" zgrzyt :P\nOla 2 września 2014 20:37\nZ przyjemnością zaaplikuję sobie dawkę dobrego humoru:)\nI bardzo słusznie, bo śmiech to zdrowie :)\nAleksandrowe myśli 2 września 2014 20:40\nCzytałam ze dwie książki autorki i bardzo odpowiada mi jej styl i poczucie humoru :)\nnieidentyczna 5 września 2014 21:00\nRozumiem Cię i podzielam Twoje zdanie.Poczucie humoru autorki może nie wszystkim pasować, ale mnie ujęło.\nAlice booksloovers 2 września 2014 20:57\nTakie pozycje są bardzo ważne w jesienne wieczory, kiedy to wiele osób popada w tak zwaną jesienną chandrę. Polece ja mojej mamie, bo czesto w nią wpada.\nnieidentyczna 5 września 2014 20:59\nOj, jesienna chandra i mnie dopada czasami. Niestety. Poleć - mam nadzieję, że Twoja mama spędzi z nią miłe chwile.\nVeroniqusia Waters 2 września 2014 21:13\nWow, wysoko oceniona! Nie jestem pewna czy to moje klimaty, ale skoro na nudę, to może spróbuję:)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:58\nBo według mnie na nią zasługuje :) Polecam!\nAga CM 2 września 2014 21:35\nTak chyba będzie najlepiej - w końcu to moja subiektywna opinia, i Ty możesz się z nią nie zgadzać.\nAnn RK 2 września 2014 21:50\nCzytałam, ale podobała mi się mniej niż inne książki tej autorki. Gorąco polecam cykl o Dziewicach. ;)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:57\nSkoro polecasz - to prędzej czy później - się za niego zabiorę.\nNatalia M. 2 września 2014 21:56\nUwielbiam książki tej Autorki. Wszystkie, bez wyjątku. Czytam każdą, kiedy tylko pojawi się w sprzedaży:)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:56\nJa cyklu nie zbieram. Przegapiłam dwa numery...\ncyrysia 3 września 2014 06:39\nNie znam twórczości tej autorki, ale skoro tak bardzo zachwalasz „Jestem nudziarą” to ja muszę koniecznie szybko się przekonać, czy faktycznie ta książka jest tak dobra jak piszesz.\nKoniecznie! Myślę, że się jednak nie zawiedziesz i spędzisz paradoksalnie nienudne chwile z tytułową nudziarą.\nawiola 3 września 2014 13:28\nUwielbiam prozę tej autorki, a tę powieść oczywiście czytałam :) Ostatnio zrobiłam ten sam błąd co Ty, bowiem nazwisko Szwaja odmienia się na Szwai :) Popraw sobie w tekście :)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:54\nDziękuję za zwrócenie uwagi. Zmiany już naniosłam w tekście :)\nDominika Kowalska 3 września 2014 15:12\nNie znam książek autorki i mimo twojej pozytywnej recenzji chyba się nie dam skusić...\nNo cóż - nic na siłę!\nAnonimowy 3 września 2014 16:00\nMam książkę za sobą, byłą całkiem przyjemna, ale nie wiem, czy oceniłabym ja tak wysoko :)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:53\nRozumiem. Mnie akurat była potrzebna taka lekka lektura, ta się sprawdziła. Świetnie się przy niej bawiłam, uśmiałam się też, więc stąd moja ocena.\nbookworm 3 września 2014 18:47\nNieraz zastanawiałam się, czy nie wypożyczyć tej książki, ale jakoś zawsze wydawało mi się, że jest zbyt lekka dla mnie. Twoja recenzja brzmi zachęcająco, także myślę, że może jednak po nią sięgnę. A tytuł... intrygujący i chwytliwy :)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:51\nCieszę się, że Cię zainteresowałam i zachęciłam. warto zrelaksować się przy tej ksiązce. :)\nJoanna Stoczko 3 września 2014 20:49\nKurczę, straciłam niezłą okazję! Będąc w kiosku, rzuciła mi się ta książka za bardzo przystępną cenę, ale stchórzyłam. Sama nie wiem dlaczego. Pewnie przez mój wszechobecny sceptycyzm. O nie, w najbliższym czasie zacznę go temperować. Nie dobry, odebrał mi obiecującą lekturę!\nnieidentyczna 5 września 2014 20:49\nByła ona swego czasu dołączona do jakiejś gazety za 6,99, więc się w nią zaopatrzyłam. E tam, na pewno Ci się trafi jeszcze jakaś okazja i dorwiesz tę ksiażkę :)\nStella Aga 4 września 2014 17:24\nJuż tytuł mi się podoba :D A cała reszta też zapowiada się nieźle, więc może się skuszę :D\nnieidentyczna 5 września 2014 20:48\nOj, tak - jest świetny, zagadkowy i chwytliwy.\nSkuś się, koniecznie :P\nScarlett 4 września 2014 19:45\nLubie to, że jestem nudziarą :)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:47\nTo dobrze. Trzeba siebie lubić i akceptować :)\nmartucha180 4 września 2014 21:22\nCzytałam wieki temu. A książki pani Szwai mnie osobiście zawsze bawią :)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:45\nJa znam dopiero tę, ale to na pewno nie jest ostatnia :)\nMini Tenshi 4 września 2014 21:49\nkwiatusia 5 września 2014 06:39\nKoleżanka cały czas mnie namawia do sięgnięcia po książki autorki - teraz Ty też zachęcasz. :)\nWkrótce się skuszę, bo mam audiobooka "Jestem nudziarą" ;) I to mnie bardzo cieszy ;)\nTo tym bardziej skuś się :)\nEllie Moore 5 września 2014 09:56\nZdecydowanie coś dla mnie, mam nadzieję, że szybko uda mi się z nią zapoznać ;)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:44\nJa też mam taką nadzieję. Będę wyglądać recenzji u Ciebie :)\nNala 5 września 2014 19:12\nNudziarze są fajni! :D Chętnie przeczytam :)\nnieidentyczna 5 września 2014 20:43\nA pewnie, że fajnie :P\nKinga 5 września 2014 20:04\nWielokrotnie przyglądałam się książkom tej autorki w bibliotece, ale jeszcze żadnej nie miałam okazji przeczytać .\nnieidentyczna 5 września 2014 20:40\nMoże więc czas to zmienić?


III Biesiada w pasiece – Tuchów – prawa miejskie od 1340 roku\nIII Biesiada w pasiece\nW czasie odbywającej się w Karwodrzy 9 sierpnia 2009 roku „III Biesiady w pasiece”, Albert Radwan zachęcać będzie do skosztowania darów natury – produktów pszczelej pracy. Będąc w okolicy Tarnowa warto tutaj przyjechać chociaż na chwilę.\nPasieka, w której odbywać się będzie biesiada znajduje się w Karwodrzy, na terenie gminy Tuchów.\n15 km od Tarnowa za miejscowością Zabłędza należy skręcić w lewo w kierunku centrum Karwodrzy. Jadąc od strony Nowego Sącza czy Gorlic za Tuchowem 0,5 km należy skręcić w prawo. Pasieka, w której odbywać się będzie biesiada znajduje się pomiędzy gospodarstwem p. Klimka a p. Jękota, tuż przy zajezdni autobusowej w Karwodrzy.\nO godz. 15.00. garść informacji o pasiece i gospodarstwie pasiecznym. Konkurs o słoik miodu.\nInformacje o Karwodrzy i gminie Tuchów.\nPrzejazd pod pomnik pomordowanej w czasie II wojny światowej rodziny Solarzy.\nAlbert Radwan, 014-652-27-09, 600-659-078.\nDla chcących przenocować w tych dniach w najbliższej okolicy polecamy gospodarstwo „Piękna Dolina”.\nPoniżej prezentujemy artykuł pt. „Ul to mała fabryka”.\nDyskusja na temat pszczoły, czy jest ona miodonośna lub też miodorobna trwała długo. Ostatecznie stanęło na tym, że mamy pszczołę miodną. Dzisiaj już nikt z zainteresowanych tematem nie ma wątpliwości. Pszczoła z surowców miodowych (nektaru lub spadzi) miód wytwarza. Proces ten rozpoczyna się w momencie zassania kropelki nektaru lub spadzi przez robotnice i trwa do chwili zasklepienia dojrzałego miodu cienką warstwą wosku w komórce.\nProces przetwarzania wodnistego nektaru bądź spadzi w miód polega na odparowaniu wody do poziomu, zależnie od pory roku i odmiany miodu, od 16% 20%.\nW ulu panuje temperatura ok. 35C. Przynoszony nektar pszczoły rozkładają w małych porcjach w wielu komórkach, aby uzyskać dużą powierzchnię parowania. Ustawione przy wylotku pszczoły skrzydełkami wentylują, czyli przewietrzają wnętrze ula zasysając chłodne powietrze – szczególnie nocą, które ogrzewa się we wnętrzu, przez co staje się suche i powoduje odparowanie wody z nektaru. Następnie jest ono w ciągłym obiegu wypychane (wydmuchiwane) wraz z parą wodną na zewnątrz. Proces ten przebiega tym szybciej i jest skuteczniejszy, im większa jest różnica temperatur na zewnątrz i wewnątrz ula.\nDlatego też w innych strefach klimatycznych, gdzie noce są gorące a klimat wilgotny uzyskanie miodów gęstych wprost z ula jest niemożliwe. Dogęszczanie tych miodów odbywa się różnymi metodami poza ulem, co bez wątpienia nie pozostaje bez negatywnego wpływu na jego jakość.\nRównolegle z odparowywaniem wody, ulowe pszczoły (te, które nie latają po pożytek) cały czas przerabiają, czyli dodają do niedojrzałego jeszcze miodu wydzieliny własnych gruczołów, czyli różne enzymy, które powodują rozpad wielocukrów na cukry proste (glukozę i fruktozę), jak również czynią zeń produkt bakteriobójczy i bakteriostatyczny. Zatem przy produkcji miodu (znoszeniu i przeróbce nektaru) w każdym ulu zatrudnionych jest kilka tysięcy pszczół zbieraczek i nie mniej pszczół ulowych.\nOstatecznie powstaje produkt skondensowany, trwały, zapewniający przetrwanie rodziny pszczelej w trudnym okresie zimy i przedwiośnia a dla człowieka łatwo przyswajalny, wykazujący działanie antyseptyczne, wpływający pozytywnie na układ immunologiczny i metabolizm.\nTak powstaje miód pszczeli, dar natury, owoc pracy roju pszczelego, który człowiek w swojej dociekliwości dostrzegł już przed wiekami i umiał odpowiednio docenić.\nSkoro wiemy już jak powstał, albo inaczej, skoro mamy w ulu dojrzały, pełnowartościowy miód, dar naszych polskich pól, lasów i pracowitych pszczół, to co robić, aby go nie zepsuć nim trafi na stół, polski stół.\nAby wiedza na temat zagadnień związanych z jakością miodu była pełniejsza, przedstawiony (wcześniej) proces jego powstawania można a nawet należy wzbogacić o informacje na temat warunków koniecznych, które winny być spełnione w gospodarce pasiecznej, czyli w pasiece.\n1. Pszczoły muszą być zdrowe i silne.\nW tym celu pasieka winna być zlokalizowana w środowisku o dużej bioróżnorodności, wolnym od zanieczyszczeń przemysłowych. Chodzi tu nie tylko o ewentualne zanieczyszczenie nektaru bądź spadzi substancjami chemicznymi albo metalami ciężkimi, ale również o samą pszczołę, która jak zaznaczyłem musi być silna i zdrowa. Miód powstaje z surowców roślinnych, ale jest przez pszczołę przerabiany. Polega to na tym, iż robotnice dodają doń taką ilość enzymów, jaką są w stanie wyprodukować a to zależy od ich kondycji. Pszczoła chora, wyeksploatowana lub słabo odżywiona pyłkiem kwiatowym(białkiem) nie posiada w organizmie dostatecznie duże zapasy ciała białkowo-tłuszczowego by móc produkować niezbędne w dobrym miodzie enzymy.\n2. Pszczelarz musi wykazać się dobrą znajomością biologii rozwoju rodziny pszczelej oraz bazy pożytkowej okolicy pasieki, aby mógł zsynchronizować zabiegi stosowane w pasiece z fenologią rozwoju roślin. Ponadto musi być ambitny, pracowity i uczciwy, aby konsekwentnie wdrażać posiadaną wiedzę do praktycznego gospodarowania w pasiece. Musi również posiadać wiedzę na temat cech, właściwości fizyko-chemicznych miodu.\nMiód należy wybierać z uli, gdy osiągnie pełnię dojrzałości tzn. po zasklepieniu. Miód jest produktem kwaśnym. Z tego względu łatwo wchodzi w reakcje z różnymi materiałami. Dlatego, zarówno w czasie odsklepiania, odwirowywania, magazynowania i konfekcjonowania nie powinien mieć kontaktu z materiałami, z którymi wchodzi w reakcje. Najlepszym, najodporniejszym materiałem na wanny do odsklepiania, miodarki, odstojniki jest stal kwasoodporna a do konfekcjonowania szkło. Można również stosować pojemniki plastikowe posiadające atest dopuszczający do kontaktu z miodem.\nProces pozyskiwania miodu jest następujący. Ramki z dojrzałym miodem wyjmowane są z ula i po usunięciu z nich pszczół przenoszone do pracowni. Tam są odsklepiane na różne sposoby – nożem, widelcem lub mechanicznie i odwirowywane w miodarkach z wykorzystaniem siły odśrodkowej. Miodarki o różnych gabarytach i konstrukcjach napędzane są ręcznie lub mechanicznie. Odwirowany miód przechodzi przez sita, na których zatrzymują się drobiny wosku i przelewany jest do odstojników. W odstojnikach następuje klarowanie miodu, czyli oczyszczanie z bardzo drobnych ziaren wosku, które przeszły przez sito, z pęcherzyków powietrza i innych zanieczyszczeń. Proces ten trwa kilkanaście dni i najlepiej, gdy zachodzi przy temperaturze ok. 35C, czyli takiej, jaka panuje w ulu. Po zebraniu z wierzchniej warstwy miodu cienkiej warstwy piany wraz z zanieczyszczeniami, miód gotowy jest do konfekcjonowania, czyli rozlania do słoików.\nPomieszczenie, w którym odbywa się odsklepianie, wirowanie, cedzenie i klarowanie miodu winno być czyste, suche i bez obcych zapachów, jako że miód jest higroskopijny i gdy w powietrzu jest dużo pary wodnej przyjmuje ją i ulega rozrzedzeniu a to prowadzi do pogorszenia jego jakości.\nMiód po rozlaniu do słoików lub do naczyń większych, musi być szczelnie zamknięty właśnie ze względu na higroskopijność. Temperatura pomieszczeń, w których będzie przetrzymywany zależy od przewidywanego czasu przechowywania. Jeśli przeznaczony jest do bieżącego spożycia, może być przechowywany w kuchni. Pełnowartościowy, dojrzały miód może być bez obaw przechowywany w temperaturze pokojowej nawet kilka lat. Jednak z biegiem czasu starzeje się i obniżają się jego prozdrowotne właściwości.\nBadania naukowe ostatnich lat donoszą, iż przechowywanie miodu w chłodniach – poniżej 8C zdecydowanie spowalnia proces jego starzenia (obniżenie aktywności enzymatycznej).\nNiekorzystny wpływ na miód ma długotrwałe silne naświetlanie. Dlatego w chłodni do dłuższego przechowywania miodu winno być ciemno.\nPrzechowywanie miodu, każdego, wiąże się z jego krystalizacją, czyli zmianą stanu skupienia.\nMiód płynny – patoka z biegiem czasu krystalizuje, czyli twardnieje. Patoka zamienia się w krupiec. Należy zaznaczyć, iż krystalizacja jest procesem naturalnym i nie świadczy o zafałszowaniu lub utracie przez miód właściwości leczniczych. Czas, jaki upływa od momentu wyjęcia miodu z ula do jego krystalizacji zależy od wielu czynników, ale głównie od:\n1. Rodzaju miodu.\nSą miody, które krystalizują bardzo szybko, nawet po kilku dniach – np. rzepakowy lub też takie, które mogą pozostawać płynne nawet kilka lat – np. akacjowy. Wszystko zależy od stężenia glukozy w miodzie. To ona krystalizuje. Gdy przeważa glukoza – krystalizacja jest szybka. Gdy przeważa fruktoza – wolna. Występują też w różnych odmianach miodu inne złożone cukry, które również mają wpływ na tempo krystalizacji.\n2. Zawartości wody w miodzie.\nIm w miodzie mniej wody, – co zazwyczaj oznacza ich lepszą dojrzałość (jakość), tym szybciej one krystalizują.\n3. Temperatura przechowywania.\nJak badania wykazują miód przechowywany w temperaturze ponad 20C krystalizuje wolniej, w niższych szybciej a w temperaturze ok. 0C i poniżej nie krystalizuje.\n4. Dokładne usunięcie przez klarowanie wszelkich zanieczyszczeń również pęcherzyków powietrza też spowalnia krystalizację miodu.\nJak więc widać kombinacja powyższych czynników może się nakładać w kierunku przyspieszania lub opóźniania krystalizacji.\nNa pewno jednak krystalizacja jest procesem naturalnym i nie świadczy źle o miodzie.\nAutor: Albert Radwan\n3 sierpnia 2009\tin Wydarzenia


Parkiet Hajnówka - Warszawa - Drewcolor\nNic tak nie poprawia wyglądu pomieszczenia i domu lub mieszkania w ogóle, jak podłoga. Pomalowane ściany, meble, to wszystko może być na nic, jeżeli nie dopełni się ich dobrym w postaci podłogi. Nie wszystko będzie wyglądało korzystnie na wykładzinie, a panele mogą nie spełnić oczekiwań albo okazać się mniej trwałe. Żeby uniknąć skrzywienia po zobaczeniu własnej podłogi najlepiej zainteresować się parkietem Hajnówka.\nDeska dębowa lakierowana - Renovation\nLakier pokrywa powierzchnię elementu chroniąc ją przed zabrudzeniami i wilgocią. Nie wymaga okresowej konserwacji. Unikalna formuła lakieru Renovation daje możliwość renowacji miejscowej, bez konieczności cyklinowania – nawet po kilku latach.\nDeska dębowa lakierowana - Elastic\nLakier elastic pokrywa powierzchnię elementu chroniąc ją przed zabrudzeniami i wilgocią. Nie wymaga okresowej konserwacji, nie ma możliwości usunięcia miejscowych zarysowań czy tez innych uszkodzeń. Wszelkie uszkodzenia należy wycyklinować i zalakierować ponownie.\nDeska dębowa wosk olejny\nWosk olejny wnika w strukturę drewna chroniąc powierzchnię przed zabrudzeniami oraz wnikaniem wilgoci. Wymaga okresowej konserwacji. W przeciwieństwie do lakieru, istnieje możliwość wykonania punktowych renowacji nawet we własnym zakresie.\nDeska jesionowa lakier\nDeska jesionowa wosk olejny\nParkiet Hajnkówka – dla wnętrza ze smakiem\nMarka Parkietów Hajnówka jest gwarancją dobrego wystroju wnętrza, sprawdzonym przez wielu zadowolonych klientów. Zadowolenie wynika nie tylko z wyglądu parkietu, ale przede wszystkim z jego jakości.\nPod hasłem: Parkiety Hajnówka Warszawa są wysokiej jakości deski podłogowe. Są one wykonane z wytrzymałego drewna dębu lub jesionu. To zapewnia im długą trwałość, zwłaszcza jeżeli pielęgnuje się je odpowiednio i pamięta o konserwacji parkietu. Drewno dostępne jest w kilku wersjach kolorystycznych. Astral R to zimny szaro-brąz, który będzie doskonale pasował do wnętrz nowoczesnych, z prostymi, industrialnymi meblami. Marron, Traditional, Dunkelbraun różnią się odcieniem brązu, jednak każdy z nich jest ciepły, co powoduje że w pomieszczeniu od razu robi się przytulniej.\nJak dobierać Parkiety Hajnówka do wnętrz?\nNie można zapominać, że dobra podłoga jest tak samo istotna, jak oświetlenie i także wpływa na nastrój pomieszczenia. Z tego powodu, jeżeli nie ma się bardzo dużego pokoju lepiej nie przesadzać z ciemnym odcieniem, który zaciemniłby pokój i zaburzył możliwość odpoczynku w nim. Kolejną zaletą proponowanych desek marki Parkiet Hajnówka jest ich antyalergiczność. Niewiele firm o tym pamięta, podczas gdy alergie są niezwykle rozpowszechnione we współczesnym świecie. Deski parkietu nie powodują żadnego dyskomfortu dzięki całkowitej naturalności. Dodatkowymi zaletami jest zapewnianie przez nie dobrej izolacji akustycznej oraz termicznej. Jest to ważne przede wszystkim w mieszkaniach w bloku, gdzie zawsze jest się narażonym na dźwięki pochodzące od sąsiadów. Do jego dodatkowych dekoracyjnych zalet należy również ciekawa, oryginalna struktura drewna.\nZalety montażu Parkietu Hajnówka\nParkiet Hajnówka jest najlepszym, co oferujemy klientom. To powoduje, że parkiet jest oryginalny i wyróżnia się na tle innych podłóg. Panele, nawet najlepsze nie posiadają tak wyrazistej drewnianej struktury, dlatego jeżeli zależy Ci na naturalności zapoznaj się z naszą ofertą. Nie musisz decydować się od razu, rozejrzyj się, zapytaj, chętnie udzielimy odpowiedzi i rozwiejemy wszystkie wątpliwości. Nasza oferta jest dopasowywana indywidualnie. Podchodzimy do klientów ze zrozumieniem ich osobistych potrzeb, które mogą się od siebie różnić w zależności od gustu oraz od metrażu, który jest do zagospodarowania. Proponujemy profesjonalny montaż, ze sprawdzeniem parametrów szlichty i przeszlifowaniu podłoża oraz przyklejenie desek z selekcją. Jeżeli zdecydujesz się na nasze parkiety Hajnówka możesz spodziewać się korzystnej ceny nie tylko za deski, ale także za montaż. Nie zostawiamy klientów sam na sam z drewnem, lecz proponujemy profesjonalny montaż oraz usługi konserwacyjne.