Co to jest XSS? - Diwebsity\nCo to jest XSS?\nApril 26, 2021 suvroc Comments 0 Comment\nTen artykuł jest częścią serii o zagrożeniu XSS:\nW tym artykule przyjrzymy się dokładniej jednemu z najpopularniejszych (choć jednocześnie jednemu z prostszych) zagrożeń w stosunku do aplikacji webowych. Jest to atak typu XSS – Cross Site Scripting. Znalazł się on nawet na liście najczęściej występujących podatności w aplikacjach webowych OWASP TOP 10 (na miejscu 7). Ale Co to jest XSS\nNa czym polega XSS?\nAtak Cross Site Scripting w dużym uproszczeniu polega na wstrzyknięciu złośliwego kodu do atakowanej aplikacji, żeby wykonać go na przeglądarce użytkownika. Obrazuje to następujący diagram.\nBazowy opis co to jest XSS\nWidać tu, że atakujący znajduje sposób, żeby zmodyfikować stronę, którą wyświetli zwykły użytkownik. W ten sposób użytkownik nadal będzie korzystał z normalnej aplikacji, co do której ma zaufanie i która jest zabezpieczona certyfikatem HTTPS. Nie będzie się on spodziewał, że taka aplikacja może uruchomić złośliwy kod.\nJakie są wobec tego możliwości wykorzystania XSS przez atakującego?\nkradzież tokenu autoryzującego, równoważna z przejęciem dostępu do konta.\nGdy ktoś uzyska dostęp do tokenu lub ciasteczka autoryzującego, to tak jakby przejął nasze konto. W wielu przypadkach wystarczy bowiem przenieść taki token do swojej przeglądarki i już można korzystać z danej aplikacji (nawet nieznająca hasła) do czasu aż użytkownik pozostaje zalogowany w tej sesji.\nPrzykład access tokenu\npodmiana zawartości strony internetowej\nDzięki możliwości wykonania dowolnego kodu Java Script po stronie innego użytkownika, atakujący ma możliwość swobodnej modyfikacji struktury i treści strony internetowej. W ten sposób może wyświetlić różne komunikaty, które będą miały na celu zachęcenie użytkownika do ryzykownego zachowania. Podobnie jak to ma miejsce w phishingu, jednak treść ta wyświetla się w zaufanym miejscu. Na przykład na stronie głównej LinkedIn.\nPodmieniony post LinkedIn\nW ten sposób atakujący może przejąć hasło lub inne dane wrażliwe.Przykład widać tutaj https://github.com/hadynz/xss-keylogger\nKeylogger z XSS\nprzekierowanie użytkownika na inną stronę.\nMożna nawet przekierować automatycznie użytkownika pod zupełnie inny adres (np. https://liinkediin.com, który wygląda niemalże identycznie jak oryginalny adres. Może to skutkować dalszymi wyłudzeniami (danych bądź akcji).\nwymuszenie nieświadomego wykonania akcji.\nMożna w ten sposób również spowodować, że ktoś opublikuje post reklamowy na swoim koncie np. Facebook, nie będąc tego świadomym.\nWyróżniamy 3 główne rodzaje podatności XSS. Każdy z nich działa w ten sam sposób. Atakujący powoduje uruchomienie złośliwego skryptu po stronie aplikacji zwykłego użytkownika. Jednak różnią się one źródłem złośliwych danych.\nDla uproszczenia przy analizie zagrożeń warto założyć, że każde miejsce w aplikacji, w którym tekst wprowadzony przez jednego użytkownika jest w jakiś sposób widoczny dla innego użytkownika, może być potencjalnym miejscem na wykorzystanie Cross Site Scriptingu.\nReflected XSS – co to jest XSS\nAplikacja jest podatna na tego rodzaju atak, jeżeli przyjmuje parametry w URLu i wyświetla je bezpośrednio na stronie. Może to się odbywać zarówno podczas generowania po stronie serwera jak i frontendowo.\nJak widać na diagramie, atakujący musi najpierw przesłać innym użytkownikom zmodyfikowany URL do podatnej aplikacji. W ogólnym przypadku można by łatwo rozpoznać tego typu dziwny adres (np. https://suvroc.github.io/security-demos/XSS/reflectedXSS.html?name=%3Cscript%3Ealert(1)%3C/script%3E).\nJednak biorąc pod uwagę, ze każdy taki link może zostać bardzo łatwo skrócony, taki dziwnie wyglądający format może być z łatwością ukryty (np. https://bit.ly/2PLUSn9).\nTaki zmodyfikowany link można przesłać komuś mailem, bądź opublikować na stronie internetowej z odpowiednią zachętą do kliknięcia w niego.\nSpróbuj modyfikować wartość query parameter o nazwie name.\nW kolejnym typie podatności XSS źródłem złośliwego tekstu jest warstwa persystencji (czyli na przykład baza danych aplikacji).\nAby atak się udał aplikacja musi posiadać 2 elementy:\nmiejsce do zapisywania tekstów wprowadzonych przez użytkownika do bazy danych aplikacji,\nmiejsce wyświetlania zapisanych w bazie danych tekstów użytkownikom (innym niż twórca wpisu).\nPrzykładem może tu być aplikacja sklepu, w którym zwykły użytkownik – Klient może wpisać dowolny tekst w polu adres bądź imię i nazwisko. Następnie ten tekst będzie wyświetlony w panelu administracyjnym podczas przeglądania listy wszystkich zamówień. Jeżeli taka aplikacja nie byłaby zabezpieczona przed XSS, to każdy użytkownik mógłby wstrzyknąć adminowi złośliwy kod.\nSpróbuj wpisać w pole tekstowe kolejno różne teksty:\nJest to uproszczone demo, w którym persitent storage jest localSotrage, a to oznacza, że wartości są przechowywane pomiędzy odświeżeniami strony, ale nie pomiędzy przeglądarkami.\nOstatni rodzaj XSS jest nieco bardziej wyrafinowany. W tym przypadku źródłem złośliwego tekstu jest element w kodzie strony (w drzewie DOM strony).\nTego typu podatność jest bardzo trudno zidentyfikować, ponieważ wymaga ona przejścia przez każdą ścieżkę funkcjonalną systemu.\nSpróbuj wpisać w pole tekstowe następujące teksty (takie jak poprzednio):\nJako ćwiczenie na zrozumienie ataku XSS spróbuj przejść kilka zadań z gry łamanie zabezpieczeń XSS takiej jak: https://xss-game.appspot.com\nW tym artykule dowiedziałeś się czym jest i jak działa atak XSS. Poznałeś również rożne jego rodzaje.Teraz czas na dowiedzenie się, w jaki sposób wyszukiwać tego typu podatności i jak się przed nimi zabezpieczać.\nsecurity, xss, zagrożenia


Wizyta u stomatologa - kilka poradOgólnie o stomatologii i implantachDla pacjentów stomatologicznych - poradnikImplantologia - triumf współczesnej stomatologiiZdrowe zęby. Kilka poradWpis o endodoncji i stomatologiiWizyta u stomatologa - nie ma się czego bać4 nowych sposóbw w 2020 aby zrobić implantyStomatologia - krótki poradnik dla pacjentówDobry stomatolog w ZabrzuZobacz czy potrzebujesz leczyć zęby?U stomatologa - na co zwrócić uwagę?11 sposóbów na to jak Leczyć zębyPorady na zdrowie. O zębachWizyta u dentysty - nie daj się stresowiDo którego dentysty iść w ZabrzuDlaczego nie warto bać się wizyty u dentysty?Protezy stałe, ruchome- jak wybraćImplantologia - triumf współczesnej stomatologiiJak nie bać się dentysty? Poradnik dla pacjentówCzego używają obecnie dentyści? Nowe techniki w stomatologiiCzy są nowe przepisy jak leczyć zęby?Krótko o dentystach i ich gabinetachStomatologia to rozległy tematDla pacjentów stomatologicznych - poradnikGabinet dentystyczny zabrzeDobry dentysta ZabrzeZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologiiPoradnik pacjenta - dobry stomatolog ZabrzeWizyta u dentysty - nie daj się stresowi


The Sims 3: Ambiente Windows Set ~ Anulaa89 Creations - Stuff for The Sims 3 & The Sims 4\nDels Gdr 28 czerwca 2015 20:32\nJasne ,że sie przyda, świetna robota! Postanowiłem wrócic do Trójki więc tym bardziej ciekaw jestem Twojego nowego otoczenia i trzymam kciuki za pomyślne dokończenie pracy\nAnna Kolbusz 30 czerwca 2015 19:05\nJa teeż wróciłam do trójki. Jakoś 4 mi nie leży. Noo idzie mi z moim otoczeniem topornie, bo mam mało czasu więc potrwa to jeszcze dłuższy okres zanim będzie dostępny do pobrania :D\nSamara Luu 10 września 2015 22:47\nAnno kiedy jakiś nowy wpis ?\nAnna Kolbusz 16 września 2015 21:03\nChyba nigdy, straciłam ochotę na zajmowanie się tym blogiem przez chamskie osoby, które doprowadziły najpierw do zamknięcia mojego konta na Mediafire a teraz na Mega... Nie mam gdzie plików udostępniać, bo wszędzie mi w końcu zablokują przez jakiegoś idiotę, co mu się nudzi albo jest zazdrosny.


Piękny sekret [Christina Lauren] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00159 002830 20675474 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Christina Lauren Liczba stron: 416\nISBN: 9788365521552 Data wydania: 2016-07-04\nja-ksiazkoholik.blogspot.com Christina Lauren - "Piękny sekret" - ... bo miłość do książek jest zaraźliwa ;)\nChristina Hobbs Lauren Billings PIękny sekret ISBN: 978-83-65521-55-2 TYTUŁ ORYGINAŁU: Beautiful Secret Copyright © 2015 by Christina Hobbs and Lauren Billings All rights reserved Published by arrangement with Gallery Books, a division of Simon & Schuster, Inc., New York Copyright © for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2016 Zdjęcie na okładce: Viorel Sima/Shutterstock Redakcja, skład, łamanie: Witold Kowalczyk Wydanie I Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26 Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\nSpis treści ROZDZIAŁ PIERWSZY ROZDZIAŁ DRUGI ROZDZIAŁ TRZECI ROZDZIAŁ CZWARTY ROZDZIAŁ PIĄTY ROZDZIAŁ SZÓSTY ROZDZIAŁ SIÓDMY ROZDZIAŁ ÓSMY ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY ROZDZIAŁ DZIESIĄTY ROZDZIAŁ JEDENASTY ROZDZIAŁ DWUNASTY ROZDZIAŁ TRZYNASTY ROZDZIAŁ CZTERNASTY ROZDZIAŁ PIĘTNASTY ROZDZIAŁ SZESNASTY ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nROZDZIAŁ PIERWSZY Ruby — Nie twierdzę, że na pewno ma ogromnego kutasa, ale również temu nie zaprzeczam. — Pippa — jęknęłam, z przerażeniem zakrywając twarz dłońmi. Była siódma trzydzieści, czwartek rano, na miłość boską. Chyba się już nie upiła. Rzuciłam przepraszający uśmiech facetowi stojącemu naprzeciwko, który wpatrywał się w nas szeroko otwartymi oczami, a jednocześnie zastanawiałam się, czy siłą woli zdołam przyśpieszyć ruch windy. Rzuciłam Pippie wściekłe spojrzenie przez szerokość kabiny. — Co? — zapytała bezgłośnie i rozstawiła palce wskazujące na jakieś trzydzieści centymetrów. — Zawieszenie jak u konia — wyszeptała. Od konieczności powtórnych przeprosin wybawił mnie przystanek na trzecim piętrze. Drzwi się otworzyły. — Zdajesz sobie sprawę, że nie byłyśmy tam same, prawda? — syknęłam, idąc za nią korytarzem. Za rogiem zatrzymałyśmy się przed szerokimi podwójnymi drzwiami z nazwiskiem Richardson-Corbett wygrawerowanym w mlecznym szkle. Uniosła wzrok znad monstrualnej torebki, w której właśnie grzebała, brzęcząc bransoletkami na prawym przedramieniu. Szukała kluczy. Torebkę miała ogromną, jaskrawożółtą i nabitą błyszczącymi metalowymi ćwiekami. W ostrym świetle jarzeniówek jej długie rude włosy wyglądały wręcz neonowo. Ja miałam włosy ciemnoblond i torebkę na długim pasku; przy niej czułam się jak wafelek waniliowy. — Nie byłyśmy? — Nie! Przed tobą stał ten gość z księgowości. Muszę potem do nich iść, a dzięki twojej wstawce czeka nas wymiana zakłopotanych spojrzeń na wspomnienie chwili, kiedy wygłosiłaś uwagę o kutasie. — Powiedziałam też „zawieszenie jak u konia” — przez chwilę przybrała minę winowajczyni, po czym znów skupiła się na torebce. — Goście w księgowości i tak powinni wyluzować. — Potem, dramatycznym gestem wskazując wciąż ciemny korytarz przed nami, dodała: — Jak rozumiem, w tej chwili jesteśmy same, nawet jak na twoje standardy? Dygnęłam przed nią żartobliwie. — Jak najbardziej. Kiwnęła głową i ściągnęła brwi w skupieniu. — Chodzi mi o to, że na logikę on musi być ogromny. — Na logikę — powtórzyłam, tłumiąc uśmiech. Serce znów podskoczyło mi dziwnie, jak zawsze, kiedy rozmawiałyśmy o Niallu Stelli. Spekulacje na temat wielkości jego penisa mogły mnie rozstroić do reszty. Triumfalnie wyrzucając ramię do góry, Pippa uniosła klucze do biura, po czym najdłuższy włożyła do zamka. — Ruby, widziałaś jego palce? Jego stopy? Nie wspominając o tym, że ma jakieś dwa i pół metra wzrostu. — Nieco ponad dwa metry — poprawiłam pod nosem. — Ale rozmiar dłoni niekoniecznie przekłada się na cokolwiek — zamknęłyśmy za sobą drzwi i pstryknęłyśmy włącznikiem światła. — Wielu facetów ma duże dłonie, ale wcale nie może się pochwalić niczym specjalnym w dziedzinie męskości. Poszłam za Pippą wąskim korytarzem do pokoju pełnego biurek w mniejszym, nie tak wystawnym kącie na trzecim piętrze. Nasz zakątek biura był zatłoczony, lecz przytulny — łut szczęścia, biorąc pod uwagę, że spędzałam tu więcej czasu niż w moim maleńkim mieszkanku wynajmowanym w południowym Londynie. Richardson-Corbett Consulting może być jedną z największych i najbardziej prężnych firm technologicznych w Europie, ale jednocześnie przyjmują tylko kilkoro stażystów. Jako świeżo upieczona absolwentka Uniwersytetu Stanowego San Diego byłam wniebowzięta, kiedy udało mi się złapać tę posadę. Pracowało się dużo, a wypłata od razu wyleczyła mnie z namiętności do kupowania butów, lecz poświęcenie już zaczynało się opłacać: po dziewięćdziesięciu dniach stażu taśma klejąca z nabazgranym nazwiskiem „Ruby Miller” została zastąpiona przez metalową tabliczkę, a mnie przeniesiono z kanciapy na pierwszym piętrze do jednego ze wspólnych biur na trzecim. Przebrnęłam przez szkołę średnią i przeżyłam studia pierwszego stopnia tylko z lekkimi obrażeniami. Później przeprowadzka na drugą półkulę i spotkania z najlepszymi umysłami ścisłymi w Wielkiej Brytanii. Nigdy w życiu tak ciężko na nic nie pracowałam. Jeśli uda mi się skończyć ten staż tak dobrze, jak go zaczęłam, to zdobędę miejsce na studiach magisterskich na Oksfordzie. Oczywiście dobremu zakończeniu stażu najprawdopodobniej nie sprzyjają rozmówki o penisach dyrektorów w windzie biura… Jednak Pippa dopiero się rozkręcała. — Pamiętam, czytałam, że sięga od nadgarstka po środkowy palec… — dodała i palcami zmierzyła długość własnej dłoni, po czym uniosła ją, by pokazać, co ma na myśli. — Jeśli to prawda, to być może jest to twój wymarzony mężczyzna. Nucąc pod nosem, powiesiłam płaszcz na drzwiach. — Pewnie tak. Pippa rzuciła torbę na krzesło i zmierzyła mnie podejrzliwym spojrzeniem. — Uwielbiam tę twoją udawaną obojętność. Jakbyś nie gapiła się na jego klejnoty, gdy tylko gość znajdzie się w promieniu trzech metrów od ciebie. Próbowałam przybrać oburzony wyraz twarzy i znaleźć jakąś odpowiedź. Ale żadnej nie znalazłam. W ciągu ostatnich sześciu miesięcy rzuciłam tyle ukradkowych spojrzeń w kierunku krocza Nialla Stelli, że stałam się dyplomowaną specjalistką od topografii tych okolic. Ze zrezygnowanym westchnieniem wrzuciłam torebkę do szuflady biurka i ją zamknęłam. Najwidoczniej moje ukradkowe spojrzenia nie były jednak tak dyskretne. — Niestety, jestem przekonana, że nigdy, przenigdy nie znajdą się odpowiednio blisko. — No pewnie, jeśli nigdy się do niego nie odezwiesz. Słuchaj, jak tylko trafi mi się sposobność, poderwę to rude ciacho z PR i przyprę do ściany. Przynajmniej porozmawiaj z tym swoim kolesiem, Ruby. Ale ja tylko pokręciłam głową; koleżanka trzepnęła mnie apaszką. — Uznaj to za zadanie na zajęcia z integralności strukturalnej. Powiedz mu, że musisz zbadać rozciągliwość jego stalowego dźwigara. Jęknęłam. — Fantastyczny plan. — No dobrze, to coś innego. Ten blondynek z mail roomu zawsze się na ciebie gapi. Skrzywiłam się. — Nie jestem zainteresowana. — No to Ethan z działu umów. Jest niski, ale wysportowany. Widziałaś tę jego sztuczkę z językiem? Pokazywał ją w pubie. — Boże, nie — usiadłam i zgarbiłam się pod ciężarem jej taksującego wzroku. — Czy my naprawdę rozmawiamy na taki temat? Czy nie możemy udawać, że nie jestem ciężko zakochana? — Niestety, nie. Nie obchodzi cię żaden inny facet, ale do pana sztywniaka też nie chcesz wystartować — westchnęła. — Nie zrozum mnie źle, Stella jest świetny, ale trochę usztywniony, nie uważasz? Przesunęłam paznokciem wzdłuż krawędzi biurka. — I to mi się nawet w nim podoba — przyznałam. — Jest stabilny. — Nudny — odpaliła Pippa. — Powściągliwy — upierałam się. — Jakby żywcem wyjęty z powieści Jane Austen. Taki pan Darcy — dodałam z nadzieją, że to porównanie pomoże jej zrozumieć. — Nie ogarniam tego. Pan Darcy traktuje Elizabeth tak rzeczowo, że niemal grubiańsko. Po co ci ktoś, z kim będziesz miała tyle zachodu? — Jak to zachodu? — zapytałam. — Darcy nie zasypuje jej fałszywymi pochwałami ani komplementami bez znaczenia. Kiedy wyznaje jej miłość, naprawdę to czuje. Pippa opadła na krzesło i włączyła komputer. — A może wolę flirciarzy. — Ale flirciarz tak samo traktuje wszystkie — sprzeciwiłam się. — Darcy jest niezgrabny i trudny do rozgryzienia, ale gdy go zdobędziesz, będzie twój na zawsze. — Dla mnie to za dużo zachodu. Wiedziałam, że zawsze byłam romantyczką, lecz wyobrażenie sobie mojego powściągliwego bohatera w chwili uniesienia — bez zahamowań, spragnionego, pociągającego — sprawiało, że kiedy mój idol znalazł się w odległości dwóch metrów, nie potrafiłam myśleć o niczym innym. Problem w tym, że w takich okolicznościach traciłam też całą inteligencję. — Jak mogę mieć jakiekolwiek nadzieje na autentyczną rozmowę? — zapytałam. Wiedziałam, że nigdy się na to nie zdobędę, lecz dobrze było wreszcie omówić temat z kimś, kto go zna, z kimś innym niż London i Lola, które zostały na drugiej półkuli. — Wiesz, rozmowę, w której naprawdę oboje uczestniczymy? W zeszłym tygodniu na spotkaniu Anthony zapytał, czy mogę zaprezentować jakieś dane, które miałam przygotować do projektu Diamond Square. Szło mi doskonale, dopóki nie uniosłam wzroku i nie zobaczyłam Nialla Stelli za Anthonym. Wiesz, jak ciężko nad tym pracowałam? I to przez kilka tygodni. Jedno spojrzenie i całą koncentrację diabli wzięli. Z jakiegoś powodu nie byłam w stanie myśleć o nim, używając jedynie imienia. Niall Stella brzmiało jak zaszczytny tytuł, jak książę Harry lub Jezus Chrystus. — Przerwałam w pół zdania — mówiłam dalej. — Kiedy znajdzie się obok, to albo zaczynam pleść bzdury, albo zapominam języka w gębie. Pippa się roześmiała, po czym zmrużyła oczy i zmierzyła mnie wzrokiem. Wzięła do ręki kalendarz i udała, że go przegląda. — Ciekawe… właśnie zdałam sobie sprawę, że jest czwartek — zaśpiewała. — To by wyjaśniało, dlaczego masz taką seksowną fryzurę i tę zalotną miniówkę. Przeczesałam włosy wycieniowane na wysokości podbródka. — Codziennie mam taką fryzurę. Pippa prychnęła. Szczerze mówiąc, zbyt dużo czasu spędziłam rano na przygotowaniach, ale potrzebowałam pewności siebie. Jak słusznie zauważyła, dzisiaj był czwartek, mój ulubiony dzień tygodnia, ponieważ widywałam go właśnie w tym dniu. * * * Ogólnie rzecz biorąc, w ten czwartek nie czekało mnie nic pasjonującego. Tego dnia lista zadań obejmowała prozaiczne rzeczy typu podlanie małego fikusa, którego ze względu na nalegania Loli przeszmuglowałam ponad osiem i pół tysiąca kilometrów z San Diego do Londynu, potem napisanie oferty na przetarg i wysłanie jej pocztą, w końcu wyniesienie śmieci. Świetlane życie. Jednak w każdy czwartek Outlook przypominał mi o spotkaniu grupy inżynieryjnej, na którym przez godzinę miałam niezakłócony widok na Nialla Stellę, wiceprezesa, dyrektora planowania, oraz, niech to szlag trafi, najwspanialsze ciacho na świecie. Gdybym tylko mogła go dodać do listy swoich zadań. Godzina najbardziej sprzyjająca przyglądaniu się Niallowi Stelli była zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem, gdyż autentycznie interesowało mnie to, co się dzieje w naszej firmie, a dyskusje członków zarządu wręcz mnie fascynowały. Miałam dwadzieścia trzy lata, nie dwanaście, dyplom z inżynierii i jeśli tylko mi się uda, to pewnego dnia zostanę ich szefową. Fakt, że jeden człowiek tak bardzo potrafił zbić mnie z pantałyku, był bardziej niż upokarzający. Zwykle nie bywałam roztargniona ani niezdarna, poza tym przecież chodziłam na randki. W gruncie rzeczy w Londynie randkowałam częściej niż w domu, z powodu, hm, angielskich facetów. To już mówi wszystko. Niestety, akurat ten angielski facet był poza moim zasięgiem. Niemal dosłownie, gdyż Niall Stella miał ponad dwa metry wzrostu, niewymuszoną klasę, doskonale ułożone dość ciemne włosy, pełne wyrazu piwne oczy, szerokie umięśnione ramiona i uśmiech absolutnie powalający. Kiedy już pojawiał się w pracy, na jego widok moje myśli hamowały z piskiem. Według krążących po biurze plotek już jako niemowlę skończył szkołę i stał się legendą planowania przestrzennego. Nie zdawałam sobie sprawy z wagi tej informacji, dopóki nie zaczęłam pracy w grupie Richardson-Corbett i nie przekonałam się, że faktycznie doradza w każdej dziedzinie — od spraw związanych z inspekcją budowlaną po skład chemiczny dodatków do betonu. W Londynie był nieoficjalną ostatnią instancją przy wszelkich projektach związanych z mostami, infrastrukturą handlową i siecią transportu. Ku mojej niezmiernej rozpaczy raz nawet wyszedł w połowie czwartkowego spotkania, by pokierować zespołem budowlanym, gdyż zadzwonił przerażony kierownik, bo podwykonawca spartaczył projekt fundamentów, a wylano już beton. Niall Stella maczał palce praktycznie w każdej budowie w Londynie. Rano pił herbatę z mlekiem (bez cukru), miał olbrzymie biuro na trzecim piętrze — daleko ode mnie — najwyraźniej nie miał czasu na telewizję, lecz był zagorzałym kibicem Leeds United. A chociaż wychował się w Leeds, chodził do szkoły w Cambridge, potem w Oksfordzie, a teraz mieszkał w Londynie. Gdzieś po drodze złapał autentyczny akcent z wyższych sfer. Poza tym: niedawno rozwiedziony. Moje serce ledwie to wytrzymywało. Co dalej. Liczba spojrzeń, które Niall Stella rzucił mi w czasie spotkań czwartkowych? Dwanaście. Liczba rozmów, które odbyliśmy? Cztery. Ile z tych wydarzeń mogłoby zapaść mu w pamięć? Ani jedno. Od pół roku zmagałam się z zauroczeniem Niallem Stellą i byłam przekonana, że nadal bierze mnie raczej za dziewczynę dostarczającą pizzę niż pracownika firmy. Dziwne, ale tego dnia jeszcze nie przyszedł, chociaż zwykle pojawiał się w biurze jako jeden z pierwszych. Sprawdziłam — i to kilka razy — wyciągając szyję w kierunku tłumu zaspanych ludzi przewalającego się przed drzwiami sali konferencyjnej. Sala miała wielkie na całą ścianę okna wychodzące na dość ruchliwą ulicę. Kiedy rano szłam do pracy, nie padało, ale teraz, jak prawie codziennie, znów zaczęło kropić z ciężkich, ciemnych chmur. Taka mżawka wydawała się zupełnie nieszkodliwa, lecz nauczyłam się jej nie ufać: po trzech minutach na dworze byłabym całkiem przemoczona. Nawet gdybym wychowała się w bardziej deszczowych okolicach niż południowa Kalifornia, i tak nic nie przygotowałoby mnie na londyńskie powietrze, od października do kwietnia niemal namacalnie nasycone wodą, ciężkie i wilgotne. Jakby chmura deszczowa owinęła się wokół mnie i przenikała do kości. W Londynie właśnie zaczęła się wiosna, lecz małe podwórko po drugiej stronie Southwark Street było wciąż ponure i puste. Podobno latem wypełniało się różowymi krzesłami i stolikami pobliskiej restauracji, teraz jednak składało się tylko z betonu i niemal nagich drzew. Po gołej ziemi przesuwały się wilgotne, brązowe liście. Siedzący wokół mnie ludzie, narzekając na pogodę, otwierali laptopy i kończyli herbatę. Zamrugałam i odwróciłam się od okna w chwili, kiedy do sali wpadło kilku maruderów. Wszyscy chcieli zająć miejsce, zanim z szóstego piętra dotrze do nas Anthony Smith, mój szef i dyrektor do spraw inżynieryjnych. Anthony był… no dobra, był palantem. Pożerał wzrokiem stażystki, uwielbiał wsłuchiwać się w swój ton głosu i nie powiedział ani jednego słowa, które brzmiałoby szczerze. Co czwartek rano z lubością znęcał się nad ostatnią osobą, która weszła do sali, złośliwie, chociaż z przesłodzonym uśmiechem komentując jej strój lub fryzurę, podczas gdy reszta zebranych w ciężkiej ciszy przyglądała się, jak nieszczęśnik opadał ze wstydem na ostatnie wolne krzesło. Skrzypnęły otwierające się drzwi. Emma stanęła w progu i przytrzymała drzwi dla kolejnej osoby. Karen. Na zewnątrz rozległy się głosy i narastały, w miarę jak zbliżali się kolejni ludzie. Victoria i John. I wreszcie on. — Wejście smoka — wymamrotała Pippa obok mnie. Dojrzałam czubek głowy Nialla Stelli, który wszedł do sali tuż za Anthonym. Z pokoju jakby nagle uszło powietrze. Ludzie i gwar rozmów znikły w tle, widziałam tylko jego; neutralny wyraz twarzy, kiedy sprawdzał, kto jest obecny, a kogo nie ma; ramiona rysowały się pod ciemną marynarką, jedną rękę niedbale wsunął w kieszeń spodni od garnituru. W mojej piersi narastało naglące, ogniste uczucie. Coś w Niallu Stelli przyciągało uwagę. Nie dlatego, że zachowywał się hałaśliwie lub dominująco — w żadnym wypadku. Miał w sobie spokojną pewność siebie, jego postawa wzbudzała uwagę i szacunek oraz poczucie, że kiedy nie mówi, obserwuje i zauważa wszystkich i wszystko. Wszystkich oprócz mnie. Pochodziłam z rodziny terapeutów, w której omawiało się absolutnie wszystko, więc nie byłam typem milczka. Kiedy dorwałam się do głosu, mój brat, a nawet Lola zapewne nazwaliby mnie gadułą. Zatem fakt, że akurat ja nie potrafiłam wydobyć z siebie składnego zdania, będąc w zasięgu ramienia Nialla Stelli, nie miał żadnego sensu. Spadło na mnie wyjątkowo ogłupiające zauroczenie. Nie musiał nawet przychodzić na czwartkowe spotkania; robił to, gdyż chciał się upewnić co do „międzywydziałowych uzgodnień” oraz tego, by jego dział planowania władał przynajmniej „roboczym językiem inżynieryjnym”, gdyż do ich obowiązków należała koordynacja prac inżynieryjnych z polityką przestrzenną miasta i własnym działem planowania. Oczywiście nie znaczy to, że zapamiętywałam to, co mówił na spotkaniach. Dzisiaj miał na sobie błękitną koszulę pod czarnym jak węgiel garniturem. Krawat był w hipnotyzujące żółto-niebieskie smugi. Mój wzrok przesunął się z podwójnego węzła na gładką skórę szyi, na wypukłość jabłka Adama i ostro zarysowaną szczękę. Kąciki jego zwykle spokojnych ust opadły zaskoczone, a kiedy dotarłam spojrzeniem do jego oczu… z przerażeniem zdałam sobie sprawę, że widzi, jak rozbieram go wzrokiem tak pożądliwie, jakby mi za to płacili. Wielki Boże! Opuściłam spojrzenie na laptopa, a pod żarem mojego wzroku ekran mógłby się niemal stopić. Przez otwarte drzwi wpadł poszum dzwonków telefonów i drukarek; chaos wydawał się osiągać apogeum, po czym ktoś zamknął drzwi, oznajmiając początek spotkania. Wszystkie odgłosy ucichły, jakby nagle zamknięto nas w próżni. — Pan Stella — powitała go Karen. Kliknęłam na katalog poczty elektronicznej, czując dzwonienie w uszach, wytężając słuch, by dosłyszeć odpowiedź. Wdech, wydech. Kolejny. Wpisałam hasło. Siłą woli próbowałam zwolnić bicie serca. — Karen — odparł w końcu tym doskonałym, spokojnym, głębokim głosem, a na mojej twarzy zakwitł mimowolny uśmiech. Nawet nie uśmiech — szeroki banan, jakby właśnie zaoferowano mi kawał ciasta. Boże drogi, naprawdę wpadłam po uszy. Gryząc od środka policzek, starałam się opanować wyraz twarzy. Sądząc po uniesionych brwiach Pippy, chyba mi się nie udawało. Koleżanka pochyliła się do mnie. — Spokojnie — szepnęła. — To były tylko dwie sylaby. Drzwi się otworzyły i z przepraszającym uśmiechem na twarzy wślizgnęła się Sasha, kolejna stażystka. — Przepraszam za spóźnienie — szepnęła. Szybko zerknęłam na zegar na komputerze — właściwie przyszła punktualnie, ale oczywiście Anthony nie przepuści tej okazji. — W porządku, Sasha — odpowiedział, przyglądając się, jak dziewczyna nieporadnie przeciska się między długim rzędem krzeseł a ścianą, zmierzając do pustego miejsca w kącie. Cisza w pokoju dzwoniła w uszach. — Piękny sweterek. Nowy? Do twarzy ci w niebieskim — Sasha usiadła z purpurowymi policzkami. — A przy okazji: dzień dobry — dodał Anthony z szerokim uśmiechem. Zamknęłam oczy i odetchnęłam głęboko. To naprawdę dupek. Spotkanie wreszcie zaczęło się na dobre. Anthony zadał każdemu z nas serię pytań, przekazano sobie papiery, obróciłam się na krześle, by podać plik dokumentów osobie po mojej prawej stronie, i uniosłam wzrok, po czym o mało nie udławiłam się językiem. Niall Stella siedział zaledwie dwa miejsca dalej. Zerknęłam na niego spod rzęs. Mocna szczęka, zawsze gładko ogolona, bez śladu zarostu — oczy o gęstych rzęsach i idealne ciemne brwi, nieskazitelna koszula i krawat. W przyćmionym świetle sali konferencyjnej jego włosy wydawały się niezwykle gładkie. Zmarszczyłam brwi na myśl, że zapewne są także miękkie — to oczywiste, że są — i po raz setny zaczęłam się zastanawiać, jak by to było przesunąć po nich dłonią, przyciągnąć go do siebie i… — Ruby? Czy skontaktowali się z tobą ludzie z Adams i Avery? — zapytał Anthony. Wyprostowałam się i mrugając, zwróciłam wzrok na laptopa. Pracowałam nad tym plikiem do późna poprzedniego wieczoru. — Jeszcze nie — odparłam niemal bez drżenia w głosie. — Mają nasze plany gotowe do podpisu. Ale skontaktuję się z nimi, jeśli do końca dnia się nie odezwą. To było zadziwiająco przytomne, biorąc pod uwagę fakt, że Niall Stella zwrócił na mnie całą swoją uwagę. Zadowolona z siebie wklepałam do kalendarza szybkie przypomnienie, oparłam łokieć na stole i zaczęłam się bawić kosmykiem włosów, przewijając kalendarz. Jednak poczułam coś dziwnego. Co tydzień przez godzinę siedziałam na tym krześle i nigdy nie czułam czegoś takiego jak teraz. Jakby nacisk na policzku, niemal fizyczny ciężar czyjejś uwagi. Zakręciłam kosmyk na palcu i rzuciłam przelotne spojrzenie na Pippę. Nic. To nie to. Wychyliłam się do przodu — z nadzieją, że nikt nie zauważy — wyciągnęłam szyję i zapuściwszy żurawia na prawo, zamarłam. Wciąż się na mnie patrzył. Niall Stella wpatrywał się we mnie. Naprawdę to robił. Piwne oczy napotkały moje spojrzenie i odpowiedziały nie przelotnym zerknięciem, lecz naprawdę pełnym skupieniem na mnie. Minę miał zaciekawioną, jakbym była nowym meblem, który ktoś przez przypadek postawił w sali. Serce znów przyśpieszyło, a w żyłach zabulgotała krew. W piersi wszystko stopniało i zaczęło się przelewać, a gdyby ktoś zawołał: „Pożar!”, pewnie zapaliłabym się żywym płomieniem, gdyż całkowicie przestałam panować nad tym, co wyprawia moje ciało. — Niall — odezwał się Anthony. Niall Stella zamrugał, po czym oderwał wzrok ode mnie. — Tak? — Czy możesz nam powiedzieć coś o stanie propozycji działu planowania dotyczącej Diamond Square? Chciałbym, żeby mój zespół przygotował dla was jakieś specyfikacje do końca tygodnia, ale nie znamy jeszcze wymiarów przestrzeni wspólnej… Wyłączyłam się; Anthony jak zwykle sformułował zdanie siedem razy dłuższe, niż to było konieczne. Kiedy zdanie się skończyło, Niall Stella pokręcił głową. — Wymiary — powtórzył i zaczął przerzucać plik dokumentów. — Nie jestem pewien, czy w ogóle je mamy… — Wymiary miały zostać sfinalizowane dzisiaj rano — odpowiedziałam za niego i wyjaśniłam, że pozwolenia dotrą najpóźniej jutro rano. — Poprosiłam Alexandra, by po południu przesłał nam kopie. W sali zapadła taka cisza, że przez chwilę miałam wrażenie, jakbym straciła słuch. Wszyscy gapili się na mnie. Boże, co ja zrobiłam? Bezmyślnie przerwałam rozmowę. Odpowiedziałam na pytanie, które najwyraźniej nie było skierowane do mnie. Odpowiedziałam na pytanie, na które Niall Stella doskonale znał odpowiedź. Mimowolnie zmarszczyłam brwi. W takim razie dlaczego nie odpowiedział? Pochyliłam się do przodu i spojrzałam na niego. — Dobrze — powiedział. Spokojnie. Głębokim głosem. Idealnie. Poprawił się na krześle, przechwycił moje spojrzenie i rzucił mi lekki uśmiech wdzięczności. — Prześlesz do mnie? Serce wyskoczyło mi z piersi. — Oczywiście. Wciąż na mnie patrzył, najwyraźniej również nie rozumiejąc, co właśnie zaszło, ale w dziwny sposób zadowolony — i to zadowolenie zatrzymało się na jego twarzy przez chwilę. Nawet nie wiedziałam, co mnie skłoniło, żeby się odezwać bez pytania. W jednej minucie Niall Stella patrzył na mnie, w kolejnej przerzucał papiery, przypominając sobie dane i próbując odpowiedzieć na pytanie, na które mógłby odpowiedzieć zbudzony w środku nocy. Jakby myśli zabłądziły mu w inne rejony. Nigdy dotąd się to nie zdarzyło. — Teraz ważne wiadomości — mówił Anthony, przerzucając plik papierów, po czym odłożył je i wstał. Uniosłam wzrok, rozdrażniona jego tonem. Anthony uwielbiał skupiać na sobie uwagę, a sądząc z jego tonu, szykował coś wielkiego. — System kolei podziemnej w Nowym Jorku budowano z założeniem, że burze stulecia zdarzają się raz na sto lat. Niestety, rzeczywistość wygląda inaczej. Klęski w rodzaju huraganu Sandy udowodniły, że to, co kiedyś miało się zdarzać raz na sto lat, teraz nadchodzi co kilka. Stany Zjednoczone wydają miliardy, mówi się o podwyższaniu zapór i śluz, a ponieważ dużo współpracowaliśmy z metrem londyńskim, poprosili nas o opinię. Wybieram się na miesięczny szczyt międzynarodowy dotyczący przygotowania transportu, lotnictwa i infrastruktury miejskiej na nagłe wypadki. — Na cały miesiąc? — zapytała naczelny inżynier, wyrażając to, co myśleliśmy na pewno my wszyscy. Zastanawiałam się, czy ktoś jeszcze w myśli cieszył się z tego, że w biurze przez tak długi czas nie będzie Anthony’ego. Anthony pokiwał głową w jej kierunku. — Będą to właściwie trzy odrębne szczyty. Nie wszyscy zaproszeni zostają do końca, lecz skoro nasza firma specjalizuje się i w transporcie, i w infrastrukturze miejskiej, Richard uznał, że powinniśmy zostać przez cały miesiąc. — My? — zapytał jeden z kierowników działu Nialla Stelli. — Zgadza się — odparł Anthony, przechylając głowę na lewo. — Jedzie ze mną Niall. — Obu was nie będzie przez miesiąc? — wyrzuciłam z siebie, po czym natychmiast pożałowałam swoich słów. Żałowałam, że nie mogę połknąć ich z powrotem. Byłam stażystką. Według jednej z niepisanych zasad Anthony’ego nie wolno nam się było odzywać, o ile ktoś się do nas nie zwrócił bezpośrednio. Znów poczułam na sobie ciężar wzroku wszystkich zebranych. A nawet gorzej. Poczułam jego wzrok, palący moją skórę, badawczy. — Ee, tak, Ruby — odparł Anthony najwyraźniej lekko zdezorientowany. Obszedł krzesło i stanął obok mnie z rękami w kieszeniach spodni. — Ale nie martw się. Wiem, że projekt Oxford Street masz już prawie gotowy, ale mój wyjazd w najmniejszym stopniu nie opóźni jego podpisania. Jeśli będziesz czegoś potrzebować, zawsze możesz zadzwonić. — Och — odparłam, czując, jak rumieniec z wolna znika z mojej twarzy. — Dobrze wiedzieć. Dziękuję. Oczywiście Anthony przypisał moje nieoczekiwane wystąpienie obawie, że wyjedzie — naprawdę, szefie? — gdyż jego nieobecność mogłaby spowodować zakłócenia w mojej pracy. — Gładko ci poszło — odezwała się Pippa, długimi owalnymi paznokciami stukając w klawiaturę. — Zamknij się — jęknęłam, kuląc się na krześle. Nie miałam pojęcia, czy Niall Stella wciąż patrzy w moją stronę, a moja dwunastoletnia część osobowości miała ochotę zaciągnąć Pippę do łazienki i kazać jej odgrywać tę scenę minuta po minucie. Wiedziałam jednak, że to błąd. Pierwszy raz, kiedy mnie faktycznie zauważył, ja to spaprałam, zachowując się jak wariatka. Nie zniosłabym, gdyby Pippa poinformowała mnie, że zrobił minę — tę, kiedy się krzywił, jakby ktoś mu wylał mleko na drogi garnitur. Lepiej wrócić do czasów, kiedy nie zdawał sobie sprawy z mojego istnienia. * * * Koniec dnia zastał mnie przy naszym długim wspólnym biurku. Przerzucałam plik pozwoleń. Moja dietetyczna cola zdążyła się już ogrzać, a ja odliczałam minuty dzielące mnie od gorącej kąpieli i jeszcze gorętszej książki, kiedy rozległ się sygnał nadchodzącego e-maila. — Wreszcie — westchnęłam. Cały dzień czekałam na numer potwierdzenia. Może teraz będę mogła iść do domu. A może nie. Siedząca obok mnie Pippa ziewnęła i wyciągnęła ramiona nad głową. Na dworze zapadła już ciemność; w drodze do metra zmokniemy i zmarzniemy. — Możemy iść? Ramiona mi opadły. — Właśnie dostałam e-mail od Anthony’ego — odparłam, mrużąc oczy i wpatrując się w ekran. — Wzywa mnie do siebie, zanim wyjdę. Mogę sobie wyobrazić sto innych rzeczy, które wolałabym zrobić. — Co takiego? — odparła, pochylając się i spoglądając w mój monitor. — Czego on chce? Pokręciłam głową. — Nie mam pojęcia. — Nie ma zegarka? Od dwudziestu minut nie powinno nas tu być. Wystukałam szybką odpowiedź, że zaraz przyjdę, i zaczęłam zamykać biurko. — Poczekasz na mnie? — zapytałam. Pippa zatrzymała się w połowie zamykania szuflady i spojrzała na mnie smutno. — Przykro mi, Ruby, muszę się pośpieszyć. Czekałam, ile mogłam, ale mam dzisiaj mnóstwo roboty. Pokiwałam głową, czując się dziwnie nieswojo na myśl o tym, że tak późno zostaję w biurze sama z Anthonym. Korytarz był pusty; wsiadłam do windy i pojechałam na szóste piętro. * * * — Ruby, Ruby, wchodź — powiedział, zatrzymując się w połowie zbierania rzeczy z pokoju i pakowania ich do pudełka. Czyżby go zwolnili? Mogę mieć nadzieję? — Zamknij drzwi i usiądź — polecił. Poczułam, jak opadają mi kąciki ust. — Nikogo tu nie ma — odparłam i zostawiłam drzwi otwarte. — Dlaczego rodzice dali ci na imię Ruby? — zapytał, powoli przesuwając wzrokiem po mojej twarzy. Skrzywiłam się jeszcze bardziej. Co takiego? — Nie wiem. Chyba po prostu im się podobało. Anthony przestrzegał kilku starych zasad biznesowych, między innymi trzymał za biurkiem kryształową karafkę szkockiej. Czyżby pił? — Wspominałem kiedyś, że moja babcia miała na imię Ruby? Zmierzyłam wzrokiem karafkę, starając się sobie przypomnieć, czy za poprzednim razem było w niej więcej whisky. Anthony obszedł biurko i usiadł na rogu obok mnie. Udem przylgnął do mojego ramienia. Poprawiłam się na krześle. — Nie mówił pan. — Nie, nie, żadnych panów — machnął ręką. — Czuję się wtedy, jakbym był twoim ojcem, pamiętasz? Mów mi Anthony. — No dobrze, przepraszam… Anthony. — Nie jestem twoim ojcem — odezwał się, pochylając się do przodu. Nastąpiła chwila znaczącej ciszy. — Brakuje mi do tego wielu lat. Starałam się ukryć wstrząsający mną gwałtowny dreszcz. Jestem przekonana, że gdyby to tylko było możliwe, Anthony dosłownie pośliniłby się na biurko, a u stóp miałabym kałużę. A potem zajrzałby mi pod spódnicę. — Ale to nie dlatego cię tutaj wezwałem — wyrównał plik dokumentów w ręce i wyjął jedną teczkę. — Zawołałem cię, gdyż nastąpiła zmiana planów. — Tak? — Jak się okazało, coś mi wypadło i nie będę w stanie pojechać do Nowego Jorku. Co to ma wspólnego ze mną? Naprawdę myślał, że martwię się o niego i dlatego musi mnie o tym osobiście zawiadomić? Przybrałam zainteresowany wyraz twarzy. — Naprawdę? — Tak — odparł, uśmiechając się, jak pewnie sądził, wielkodusznie, a nawet z pobłażaniem. — Ty tam pojedziesz.\nROZDZIAŁ DRUGI Niall Przytrzymując telefon między uchem a ramieniem, postukałem papierami o biurko, po czym położyłem je równo przed sobą. — Rozumiem. W słuchawce cisza aż zawibrowała. — Rozumiesz? — zapytała Portia podwyższonym głosem. — Czy ty w ogóle słuchasz, do cholery? Czy zawsze mówiła do mnie tak zniecierpliwionym tonem? Niestety, odpowiedź na to pytanie brzmi: „tak”. — Oczywiście, słucham. Powiedziałaś, że nie masz wyjścia. Ale niestety nie mogę ci pomóc, Porsh. — Ale tak się umówiliśmy, Niall. Zgodziłeś się, żebym zatrzymała psa, jeśli będziesz mógł się nim zająć w czasie mojego urlopu. Jadę na urlop, więc musisz się nim zająć. Ale jeśli to problem… — głos Portii przycichł, lecz echo w powietrzu sprawiało wrażenie, jakby kwas kapał na metal. — W normalnych warunkach nie ma problemu, żebym się zajął Daveyem — odparłem spokojnie. Zawsze byłem spokojny i cierpliwy, nawet jeśli, tak jak teraz, omawialiśmy sprawę opieki nad jej zwierzęciem. To ona jechała na tydzień na Majorkę dochodzić do siebie po stresie związanym z naszym rozwodem. — Chodzi o to, że po prostu nie będzie mnie w kraju, kochanie. Skrzywiłem się i przełknąłem przekleństwo. „Kochanie”… Po niemal szesnastu wspólnych latach trudno się pozbyć pewnych nawyków. Cisza, która zapadła, była ciężka i wymowna. Dwa lata temu taka reakcja po drugiej stronie przyprawiłaby mnie o panikę. Rok temu żołądek by mi się ścisnął. Teraz, dziewięć miesięcy po wyprowadzce z naszego wspólnego domu na jej pełną oburzenia ciszę reagowałem jedynie zmęczeniem. Uniosłem wzrok na długą listę e-maili na ekranie, stos umów na biurku, a potem na zegar, który wskazywał, że już dawno powinienem był iść do domu. Za oknem było już ciemno. A po powrocie do domu powinienem zabrać się do pakowania na wyjazd. Niemal nie ruszę tej całej roboty. — Portia, bardzo żałuję, ale naprawdę muszę wyjechać. Przykro mi z powodu psa, ale w przyszłym tygodniu nie będę mógł się nim zająć. — No dobrze — westchnęła. — Wypchaj się. Kiedy się rozłączyła, przez kilka chwil wpatrywałem się w biurko, czując lekkie mdłości. W końcu odłożyłem telefon. Miałem ledwie krótką chwilę, by wrócić do równowagi, kiedy drzwi się otworzyły i wszedł Tony. — Zła wiadomość, kolego. Uniosłem wzrok i brwi w niemym pytaniu. — U żony zaczęły się skurcze. Moje rodzeństwo miało wystarczająco dużo dzieci, bym wiedział, że u żony Tony’ego za wcześnie na poród. — Wszystko dobrze? Wzruszył ramionami. — Do porodu musi leżeć. Czyli zostaję w Londynie. Poczułem ogarniającą mnie ulgę. Tony był przyzwoitym kolegą, lecz delegacja z nim zwykle oznaczała nocne wizyty w klubach ze striptizem, a szczerze mówiąc, to była ostatnia rzecz, na jaką miałem ochotę w Nowym Jorku. — No to jadę sam — oznajmiłem tonem już lżejszym niż jeszcze parę chwil temu. Tony pokręcił głową. — Ruby pojedzie z tobą. Dopiero po kilku sekundach uświadomiłem sobie, kogo ma na myśli. Richardson-Corbett to nie była wielka firma, lecz Tony zatrudniał tyle pięknych młodych stażystek, na ile pozwalał mu budżet. Teraz też miał kilka w zespole, ustawicznie je myliłem. — To ta brunetka z Essex? Na jego twarzy pojawiły się zazdrość i rozczarowanie, tak wyraźne, że niemal je usłyszałem. — Nie. To ta apetyczna laseczka z Kalifornii. Aha. Już wiedziałem, o którą dziewczynę chodzi. Tę, która przyszła mi z pomocą, kiedy tak nietypowo się zaciąłem. Jak na ironię jej widok wytrącił mnie z równowagi. Była prześliczna. Chociaż… — To ta, która zmartwiła się na wiadomość o twoim wyjeździe na miesiąc? Tony niemal urósł w oczach. Uśmiechnął się dumnie. — Zgadza się. — A czy naprawdę musimy kogokolwiek wysyłać? — zapytałem. — Większość spotkań i tak dotyczy logistyki. Dział inżynierii miał tylko doradzać. — Oj, ty palancie. Na pewno wyciągniesz ją do barów ze striptizem. Jęknąłem bezgłośnie. — To nie… — Poza tym — przerwał — jest w doskonałej formie. Jeśli uda ci się ją zaciągnąć do łóżka, to może nawet obejdzie się bez baru z dziewczynkami. Długie nogi, świetne cycki, fantastyczna twarz. — Tony — odparłem z niezmąconym spokojem — nie mam zamiaru zaciągać do łóżka stażystki. — A może powinieneś. Gdybym nie był w związku, z pewnością wykorzystałbym okazję — przerwał, a w pokoju zapanowała nieprzyjemna cisza. Próbowałem ukryć swoje zażenowanie faktem, że Anthony bardziej przejmuje się straconą okazją do pieprzenia się z Ruby niż tym, że jego żona przedwcześnie trafi do szpitala. — Od jak dawna nie umawiałeś się z dziewczyną? Odwróciłem wzrok od jego wyzywającej miny i zapatrzyłem się w biurko. Od rozwodu z nikim się nie spotykałem i oprócz obmacywanki po pijaku w pubie kilka tygodni temu od wieków nie byłem blisko z kobietą. — No dobrze, zatem ty zostajesz — odbiłem piłeczkę — a Ruby jedzie do Nowego Jorku. Przedstawiłeś jej plan zajęć? — Powiedziałem jej, że w planach macie dotarcie tam, powłóczenie się po barach, spicie się i pójście do łóżka. Jęknąłem i przeciągnąłem dłonią po twarzy. — Cholera jasna. Roześmiał się, odwrócił i podszedł do drzwi. — Oczywiście, że przedstawiłem jej plan. Nabijam się. Jest dobra, Niall. Może zrobić wrażenie nawet na kimś twojego pokroju. * * * Stałem samotnie w windzie, udając się już do domu, kiedy w ostatniej chwili przed zamknięciem się drzwi weszła Ruby. Nasze spojrzenia się spotkały. Wstrzymała oddech… zapadła ciężka cisza, która natychmiast stała się nie do zniesienia. Winda jechała zbyt wolno. Cisza przytłaczała. Czekała nas wspólna delegacja; patrząc teraz na tę dziewczynę — młodą, energiczną i rzeczywiście niewiarygodnie piękną — uświadomiłem sobie, że powinniśmy porozmawiać i jakoś się poznać. Ale mało co było dla mnie gorsze niż rozmowa z kobietami. Dziewczyna otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale ostatecznie zrezygnowała. Cisza się przedłużała. Kiedy ponownie spojrzeliśmy na siebie, Ruby odwróciła wzrok. Wreszcie drzwi otworzyły się na parterze i gestem zaprosiłem ją, by wyszła pierwsza, na co ona niemal krzyknęła: — Wygląda na to, że jedziemy razem! — Na to wychodzi — odparłem, lecz mój uśmiech był dość sztywny. No próbuj, Niall. Próbuj wyłączyć tryb robota i przynajmniej raz normalnie porozmawiać. Nic. Mój mózg przypominał sito, z którego wyciekły wszelkie teksty rozmówek towarzyskich. A dziewczyna tymczasem wciąż nie wychodziła z windy. Trzeba zakończyć tę niezręczną sytuację. Tego typu rozmówki szły mi beznadziejnie, a z bliska dziewczyna była jeszcze ładniejsza, niż się spodziewałem. O kilkanaście centymetrów niższa ode mnie, lecz na pewno nie niska; smukła, wysportowana, z krótkimi, psotnie rozwichrzonymi złocistymi włosami i lekko opalonymi policzkami… o naprawdę idealnych ustach. Ruby była naprawdę wyjątkowa. Pod wpływem dziwnego impulsu wstrzymałem oddech. Lekko wzruszyła ramionami i się uśmiechnęła. — Pochodzę ze Stanów, ale nigdy nie byłam w Nowym Jorku. Bardzo się cieszę na ten wyjazd. — Aha. No… — szukałem dobrej odpowiedzi, rozglądając się po małym pomieszczeniu, w końcu znalazłem: — To dobrze. Jęknąłem w duchu. To było kiepskie, nawet jak na mnie. Oczy miała olbrzymie, zielone i tak przejrzyste, że już po jednym spojrzeniu wiedziałem, że nie potrafiła udawać; z tych oczu można było wyczytać wszystko, a teraz dziewczyna była kłębkiem nerwów. W firmie byłem kimś ważnym. Oczywiście, że się przy mnie denerwuje. — Spotkamy się na lotnisku w poniedziałek rano? — zapytała, znów unosząc wzrok. Koniuszkiem języka oblizała wargi, a ja skupiłem uwagę na środku jej czoła. — Zapewne tak — zacząłem i urwałem. Czy powinienem zorganizować dla nas samochód? Jeśli trzy minuty w windzie były tak trudne, to jaką klaustrofobię wywołałoby czterdzieści pięć minut jazdy na Heathrow? — Chyba że… — Ja nie… — Ty… — Przepraszam — powiedziała z zarumienionymi policzkami. — Przerwałam. Mów dalej. Westchnąłem. — Proszę, kontynuuj. Sytuacja była beznadziejna. Marzyłem, żeby dziewczyna odsunęła się trochę i dała mi przejść… lub żeby ziemia się rozstąpiła i pochłonęła mnie w całości. — Możemy po prostu spotkać się na lotnisku — poprawiła torebkę na ramieniu, wykonując dziwny gest. — To znaczy przy naszej bramce. Będę bardzo wcześnie, więc nie musisz… — Nie będę. To znaczy… nie byłbym. Zamrugała zaskoczona. Nic dziwnego. Kompletnie zgubiłem wątek tej rozmowy. — Eee… tak. Dobrze, oczywiście, nie… nie musisz. Spojrzałem nad jej ramieniem na błogosławioną wolność korytarza, potem znów na dziewczynę. — W porządku. Drzwi windy zaczęły brzęczeć ostrzegawczo; za długo trzymałem je otwarte. Poczułem na karku krople zimnego potu. — Więc do zobaczenia w poniedziałek — powiedziała. — Tak. Okej. Lekko przekrzywiając głowę, z rumieńcem, który na koniec uroczo oblał jej policzki, wyszła z windy. Moje spojrzenie mimowolnie powędrowało na jej pośladki. Były okrągłe, idealnie rysowały się pod ciemną, gładką spódnicą. Wyobraziłem sobie te krągłości w swojej dłoni. Wciąż czułem zapach wody różanej, który zostawiła po sobie. Ruszyłem ciemnym korytarzem i poszedłem za nią w stronę wyjścia. Moje myśli bez wysiłku pochłonęło wyobrażenie jej piersi w moich dłoniach, dotyku jej ust, moich dłoni na jej plecach. W końcu nie jestem tak kiepski w łóżku. A chociaż Portia zwykle traktowała seks jako uprzejmość wobec mnie, zawsze jej się podobało… To podświadome zainteresowanie zgasło w chwili, kiedy ze schodów zszedł Tony. Mrugnął do mnie, znacząco uniósł brwi i wystękał: — Festiwal seksu? Ruby właśnie znikała za zakrętem. Wykrzywiłem się z zawstydzenia, że wcześniejsze jego sugestie już zagnieździły się w mojej głowie. * * * Wychowałem się w trzynastoosobowej rodzinie, więc rzadko odbywałem podróże lotnicze, a kiedy już się zdarzały, był to zwykle wypad kilkorga dzieci przez morze do Irlandii. Raz, kiedy w domu zostaliśmy tylko z Rebeccą, rodzice zabrali nas do Rzymu, żebyśmy zobaczyli papieża. Przygotowania do wycieczki wstrząsnęły domem w posadach. Nasze niedzielne ciuchy nie były tak eleganckie jak te, w których chodziliśmy na mszę w Boże Narodzenie, ale nawet te świąteczne ubrania wyglądały o wiele skromniej niż to, co włożyliśmy, udając się w podróż. Ciężko mi się pozbyć nawyku strojenia się przed podróżą, nawet kiedy ubieram się jeszcze przed wschodem słońca, dlatego też w poniedziałek stawiłem się na Heathrow o wpół do piątej w garniturze. Dla kontrastu Ruby wpadła na lotnisko dosłownie w chwili, kiedy zaczęła mnie ogarniać panika, bo pasażerowie już wsiadali do samolotu. Była w rozpinanej różowej bluzie z kapturem, czarnym dresie i jaskrawoniebieskich tenisówkach. Widziałem tor jej biegu po lekkim falowaniu tłumu. Nie wiem, czy zdawała sobie z tego sprawę, ale niemal wszystkie męskie spojrzenia — i całkiem sporo damskich — śledziły ją w drodze do mnie. Wyglądała swobodnie, lecz świeżo, z policzkami zaróżowionymi od biegu, z pełnymi, różowymi ustami rozchylonymi z powodu lekkiej zadyszki. Na mój widok stanęła jak wryta i otworzyła szeroko oczy. — Cholera — zasłoniła dłonią usta — to znaczy… o rany — wymamrotała. — Od razu po lądowaniu mamy spotkanie? — zaczęła czytać notatki w telefonie. — Nauczyłam się naszego planu na pamięć i przysięgłabym… Poczułem, jak brwi podjeżdżają mi do góry. — Nie… Nauczyła się naszego planu na pamięć? — Ja… Wyglądasz bardzo elegancko jak na podróż samolotem. W porównaniu z tobą czuję się jak obszarpaniec. Nie byłem pewien, czy mam się obrazić, czy ucieszyć. — Nie wyglądasz jak obszarpaniec. Jęknęła i zakryła twarz dłonią. — To długi lot, myślałam, że będziemy spać. Uśmiechnąłem się uprzejmie, chociaż myśl o spaniu w samolocie obok niej wzbudziła niespokojne, palące uczucie w żołądku. — Mam kilka rzeczy do zrobienia na pokładzie. Ubrałem się jak do pracy. Tyle. Nie byłem pewien, które z nas popełniło błąd w ocenie sytuacji, ale kiedy przyjrzałem się strojom pasażerów, zacząłem rozumieć, że to ja. Rzuciwszy ostatnie czujne spojrzenie na mój garnitur, dziewczyna odwróciła się i ruszyła do samolotu. Na pokładzie włożyła torebkę do schowka nad głową. Z najwyższym wysiłkiem próbowałem powstrzymać się od zerkania na jej tyłek, ale się nie udało. Wielki Boże. To niemożliwe. Nieświadoma tego Ruby się obróciła; przeniosłem spojrzenie na jej twarz akurat w chwili, kiedy wskazywała nasze miejsca. — Wolisz od okna czy od środka? — zapytała. — Wszystko mi jedno. Zdjąłem płaszcz i podałem stewardesie, przyglądając się Ruby, która usiadła przy oknie i wsunęła w kieszeń fotela przed sobą iPada i książkę, zatrzymując przy sobie mały notes. Usiadłem obok niej. Pasażerowie wciąż jeszcze wchodzili na pokład, ale między nami już zaległa ciężka cisza. Boże. Przed nami sześć godzin lotu, a potem niemal cztery tygodnie w Nowym Jorku. Cztery tygodnie. Lekko mnie zemdliło. Zapewne mógłbym zapytać, jak się jej podoba firma, od jak dawna mieszka w Londynie. Była moją podwładną, ale pracowała dla Tony’ego, na pewno przy nim nie brakowało jej… wrażeń. Mogłem również zapytać, gdzie się wychowała — chociaż od Tony’ego wiedziałem, że w Kalifornii — przynajmniej przełamałbym lody. — Może się państwo czegoś napiją przed odlotem? — zapytała stewardesa, kładąc przede mną serwetkę. Zwróciłem się do Ruby, ta z kolei pochyliła się nade mną, by dosłyszeć stewardesę ponad gwarem panującym w samolocie. Jej pierś przycisnęła się do mojego ramienia; poczułem, jak całe moje ciało sztywnieje, i bardzo uważałem, żeby się do niej… nie przytulić. — Poproszę szampana — powiedziała Ruby. Stewardesa uśmiechnęła się niepewnie i skinęła głową — zapewne rzadko podawali szampana przed piątą rano — po czym zerknęła na mnie. — Ja… — zacząłem z wahaniem. Czy też powinienem zamówić szampana, skoro dla Ruby to nic niezwykłego? Czy powinienem dać jej przykład profesjonalnego zachowania i zamówić sok grejpfrutowy, jak zamierzałem? — Jeśli to nie kłopot, to ja również poproszę… Ruby uniosła dłoń. — Tak naprawdę to tylko się wygłupiam! Przepraszam. Taka bomba. To znaczy… nie, oczywiście nie bomba, nigdy bym nie żartowała… na taki temat — przymknęła oczy i jęknęła: — Poproszę napój OJ. Spojrzałem na stewardesę; wyglądała na tak samo spłoszoną i zaskoczoną jak ja. — Poproszę sok grejpfrutowy. Zapisawszy nasze zamówienia, kobieta odeszła, a Ruby odwróciła się do mnie. Coś w jej twarzy, w absolutnej szczerości jej wzroku… bardzo mnie uspokoiło. Nie byłem do tego przyzwyczajony. Odwróciła wzrok i wpatrzyła się w tacę z takim natężeniem, jakby chciała ją przebić. — Wszystko w porządku? — zapytałem. — Przepraszam za tamto. Tak. Ja… — przerwała i znów spróbowała kontynuować: — Nie chciałam zamawiać szampana. Naprawdę tak myślałeś? — No… — W końcu przecież go zamówiła, nawet jeśli tylko w żartach. — Nie. — Miałem nadzieję, że to właściwa odpowiedź. — I te teksty o bombach — wyszeptała, machając ręką, jakby odpędzała natrętną myśl. — Przy tobie robię z siebie idiotkę. — Tylko przy mnie? Zgarbiła się; wtedy zdałem sobie sprawę z tego, jak zabrzmiały moje słowa. — Nie, ja… nie mogę się z tobą zgodzić, bo nigdy nie zauważyłem, żebyś zachowała się przy mnie jak idiotka. — A w windzie? Uśmiechem przyznałem jej rację. — A teraz? Na te słowa coś się we mnie skręciło. — Mogę ci jakoś pomóc? Uniosła wzrok na moją twarz; w jej spojrzeniu malowała się znajoma sympatia. Zamrugała, pokręciła głową — i wrażenie znikło. — Poradzę sobie. Po prostu denerwuję się podróżą w towarzystwie dyrektora planowania i tak dalej. Chcąc ją nieco rozluźnić, zapytałem: — Gdzie kończyłaś studia? Odetchnęła głęboko i odwróciła się do mnie. — W San Diego. — Inżynieria? — Tak, z Emilem Santorinim. Przyjąłem to lekkim uniesieniem brwi. — Nie jest łatwy. Uśmiechnęła się szeroko. — Jest fantastyczny. Przeszył mnie dreszcz zainteresowania. — Tylko najlepsi tak go doceniają. — Naucz się pływać albo idź na dno — odparła, wzruszając ramionami, po czym z szerokim uśmiechem przyjęła sok od stewardesy. — Tak nam powiedział pierwszego dnia w laboratorium. Nie mylił się. Zaczęło nas troje, a do Bożego Narodzenia w pierwszym roku zostałam tylko ja. — Dlaczego jesteś w Londynie? — zapytałem, chociaż miałem już swoje podejrzenia. — Mam nadzieję załapać się na budownictwo. Jestem na ogólnym inżynierskim, lecz Margaret Sheffield jeszcze mi nie przekazała, czy dostałam się do jej grupy. — Dowiesz się tego dopiero na początku semestru. O ile dobrze pamiętam, studenci dostają piany na ustach. — My, umysły ścisłe, lubimy mieć wszystko zaplanowane, wpisane w kalendarz, arkusz kalkulacyjny i plan. Chyba trochę nam brakuje cierpliwości. Uśmiechnąłem się. — Jak mówiłem: piana na ustach. Uśmiechnęła się lekko. — Nie studiowałeś z nią. — Formalnie nie, ale opiekowała się mną bardziej niż mój oficjalny mentor. — Jak długo po twoich studiach Petersen odszedł na emeryturę? Otworzyłem szerzej oczy. Ile wiedziała o moim byłym dziale? O mnie? — Chyba znasz odpowiedź na to pytanie. Upiła łyk soku i spojrzała na mnie przepraszająco. — Wiem, że byłeś jego ostatnim studentem, ale ciekawi mnie, jak fatalnie z nim było. — Naprawdę fatalnie — przyznałem. — Dużo pił, a co więcej, był po prostu niemiłym człowiekiem. Ale to się działo niemal dziesięć lat temu. Byłaś wtedy dzieckiem. Skąd o tym wiesz? Zacisnęła lekko usta. Poczułem rumieniec. Boże. Co za piękna dziewczyna. — Po pierwsze — zaczęła z uśmiechem — na ostatnim roku uczyłam się o osiągnięciach Maggie Sheffield, mieliśmy wycieczkę po budynku Stately. Obsesyjnie chciałam z nią popracować, zanim odejdzie na emeryturę. Kiedy zapytałam o nią Emila, opowiedział mi co nieco o historii twojego dawnego wydziału — wzruszyła ramionami i dodała: — Usłyszałam też kilka opowieści o Petersenie. Przechyliłem głowę, ciekaw, które jeszcze krążą w obiegu. — Rzucił butelką w studenta? — zapytała. No tak. Ta historyjka nigdy nie umrze. — Owszem, ale nie we mnie. Najgorsze, co mnie spotkało, to jego ostra reprymenda… a właściwie z dziesięć takich reprymend. Ruby pokiwała głową z widoczną ulgą. Powiedziała: „po pierwsze”. — A po drugie? — zapytałem. Przez kilka chwil patrzyła w okno, zanim odpowiedziała: — Gdy dostałam się do Richardson-Corbet, usłyszałam, że studiowałeś na Oksfordzie i zastanawiałam się, czy uczestniczyłeś w programie Maggie. Nie uczestniczyłeś, ale… I tak nieco się o tobie dowiedziałam. W jej słowach chyba kryło się drugie dno; przez moment wydawało mi się, że zrozumiałem to spojrzenie sprzed kilku chwil, w którym kryła się pewna poufałość. Teraz jednak dziewczyna odwróciła się ze słodko-diabelskim uśmieszkiem. — Zdziwiłbyś się, ile można się dowiedzieć, zwracając uwagę na szczegóły. — No to oświeć mnie. — Przyszedłeś do firmy z metra londyńskiego, miałeś stworzyć dział urbanistyczny. Licencjat robiłeś w Cambridge, magisterkę na Oksfordzie, zostałeś najmłodszym członkiem kadry zarządzającej metra — odparła z nieśmiałym uśmiechem. — O mało nie wyprowadziłeś się do Nowego Jorku, bo posadę zaproponował ci nowojorski operator systemu transportu zbiorowego, ale odrzuciłeś tę propozycję i przyszedłeś do Richardson-Corbett. Uniosłem brwi. — Jestem pod wrażeniem — mruknąłem. — Co jeszcze wiesz? Odwróciła wzrok i zarumieniła się jeszcze bardziej. — Wychowałeś się w Leeds, w czasie studiów byłeś gwiazdą drużyny piłkarskiej z Cambridge. Czy wygrzebała to wszystko wczoraj wieczorem? Czy dowiedziała się tego jeszcze przed naszą wspólną podróżą? Którą odpowiedź wolałbym usłyszeć? Podejrzewam, że wiem, która z nich wzmocni ten lekki dreszcz podniecenia w żołądku. — Co jeszcze? Zawahała się. — Masz forda fiestę, co wciąż mnie bawi, biorąc pod uwagę, że jesteś bogatszy od królowej i znany jako zagorzały zwolennik komunikacji miejskiej, więc i tak nigdy go nie używasz. Poza tym nie mam pojęcia, jak byś się do niego zmieścił. Aha, jesteś świeżo po rozwodzie. Zacisnąłem szczęki; rozbawienie wywołane poszukiwaniem przez nią informacji na mój temat szybko minęło. — Wydawałoby się, że tego rodzaju szczegóły nie są omawiane w pracy i niełatwo je znaleźć w sieci. — Przepraszam — odparła Ruby, krzywiąc się i zapadając głębiej w siedzenie. — Zapomniałam, że nie wszyscy wychowali się z dwójką psychologów. Nie wszyscy jesteśmy jak otwarte księgi. — Kusi mnie, żeby cię zapytać, skąd wiesz o moim rozwodzie, ale jak pomyślę o biurowych plotkach… — Mam wrażenie, że to wszystko się działo akurat wtedy, kiedy zaczynałam pracę, więc oczywiście ludzie gadali. — Wyprostowała się i spojrzała na mnie szeroko otwartymi, przepraszającymi oczami. — Naprawdę, to nie jest temat codzienny. Mogłem sobie tylko wyobrazić mój nastrój w tamtym czasie, kiedy Ruby rozpoczęła pracę w firmie. Miałem wtedy już tak dość dramatyzowania Portii, że najchętniej zamieszkałbym na dnie kufla. Uznałem, że lepiej będzie zmienić temat. — Masz rodzeństwo czy jesteś jedynym dzieckiem dwójki psychologów? — Mam brata — odparła i łyknęła soku. — A ty? — Zaraz, to nie wiesz? Roześmiała się, wciąż z lekko zakłopotaną miną. — Gdyby chciało mi się poszukać… ale to już zahaczałoby o nękanie. Mrugnąłem do niej. — Całkiem możliwe. Obserwowała mnie wyczekująco. W miarę jak samolot zaczął przyśpieszać, zauważyłem, że mocniej chwyta się oparcia fotela. Trzęsła się. Rozmówka towarzyska pomoże jej odwrócić uwagę od strachu. — Mam dziewięcioro rodzeństwa — odparłem. Pochyliła się z otwartymi ustami. — Dziewięcioro? Przyzwyczajony do takiej reakcji nawet nie mrugnąłem. — Siedem sióstr i dwóch braci. Jestem przedostatni. Marszcząc brwi, zastanawiała się przez chwilę. — W moim domu panowała cisza i spokój. Nie potrafię sobie wyobrazić twojego dzieciństwa. Roześmiałem się. — Wierz mi, to prawda. Nie potrafisz. — Ośmioro starszego rodzeństwa — powiedziała do siebie. — Na pewno chwilami czułeś się tak, jakbyś miał ośmioro rodziców. — Czasami rzeczywiście — przyznałem. — Mój najstarszy brat Daniel utrzymywał zgodę w rodzinie. Naprawdę trzymał nas w ryzach. Zapewne pomagał fakt, że chłopcy byli mniejszością, ogólnie raczej dobrze się sprawowaliśmy. Kolejny brat przede mną, Max, zwykle w coś się ładował, ale udawało mu się wykręcić urokiem osobistym. Przynajmniej sam tak twierdzi. Ja byłem spokojny i pilny. Wręcz nudny. Ruby znieruchomiała na chwilę, przyglądając mi się. — Opowiesz więcej? — powiedziała po chwili. Oparłem głowę o zagłówek siedzenia, oddychając głęboko i się uspokajając. Od lat nie rozmawiałem tak swobodnie z kobietą inną niż Portia, któraś z sióstr lub żona przyjaciela. Jej zainteresowanie było autentyczne, a to wywoływało we mnie pewność siebie, której nie czułem od lat. — Większość naszych przygód przeżyliśmy wspólnie. Stworzyliśmy zespół gitarowy, postanowiliśmy napisać książkę obrazkową. Raz pomalowaliśmy jedną ścianę domu, używając dłoni. — Szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie ciebie z farbą na rękach. Otrząsnąłem się teatralnie i uśmiechnąłem, słysząc jej zachwycony śmiech. Coś w jej oczach, jakby ulga, tuż pod powierzchnią, sprawiło, że coraz bardziej ulegałem jej urokowi. Dalej gadałem o bzdurach, lecz ona słuchała zafascynowana, zadając pytania o Maxa, moją siostrę Rebeccę, naszych rodziców. Pytała o moje życie poza pracą, a kiedy z kpiącym uśmieszkiem przypomniałem, że już wie o moim rozwodzie, zapytała, jak poznałem byłą żonę. Dziwne, ale nie czułem się nieswojo, opowiadając jej o tym, jak w wieku dziesięciu lat poznałem Portię, cztery lata później się w niej zakochałem, a gdy miałem szesnaście lat, ją pocałowałem. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Piekny_sekret-ebookRO/p99275i175117" target="_blank" title="Piękny sekret [Christina Lauren] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Piękny sekret [Christina Lauren] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Blog Bo(ro)n Appétit: Krewetki po hiszpańsku z czosnkiem i chili\nAutor: Bo(ro)n Appétit o czwartek, lutego 14, 2013\nkimek czwartek, 14 lutego, 2013\nNic dodać, nic ująć. Pycha!\nMarzena czwartek, 14 lutego, 2013\nRobię podobnie. Sposób podania cudny:-)\nKasia Cukier czwartek, 14 lutego, 2013\npiękne zdjęcia, smacznie wyglądają :)\nŁucja czwartek, 14 lutego, 2013\npyszne :) uwielbiam krewetki :)\nMaggie czwartek, 14 lutego, 2013\nTo jeden z moich ulubionych sposobow na krewetki. Takie proste, a takie pyszne!\npollyzeczki czwartek, 14 lutego, 2013\nproste i smakowite -w sam raz dla mnie :)


grudzień 2020 - ŚwistakPakuje.pl\nŚwistakPakuje.pl/ 2020/ grudzień\nOpublikowano: 31 grudnia 2020 31 grudnia 2020\nDzień Zakochanych czyli Walentynki – ponad 40 propozycji na życzenia walentynkowe\nSpecjalnie na Walentynki zgromadziliśmy dla Was zbiór ponad 40 życzeń walentynkowych. Dla ułatwienia podzieliliśmy je na te DLA UKOCHANEJ KOBIETY, DLA UKOCHANEGO MĘŻCZYZNY oraz wersja dla nieśmiałych – ANONIMOWE ŻYCZENIA WALENTYNKOWE! Kto wie, być może dzięki naszym życzeniom skradniesz serce, zdobędziesz się na odwagę by wyrazić swoje uczucia, lub po prostu wyrazisz drugiej połówce jak bardzo ją kochasz.\nOpublikowano: 28 grudnia 2020 30 grudnia 2020\nJak zapakować prezenty na Dzień Babci i Dziadka?\nPrzed nami styczniowe święto seniorów, które chętnie i powszechnie celebrujemy. Mowa oczywiście o Dniu Babci i Dniu Dziadka. To tradycyjne okoliczności, na które wnuczki i wnuczkowie starają się przygotować prezenty. Przy okazji również wyrazić za ich pomocą wdzięczność za obecność, troskę oraz ciepło, jakie niosą nasi wspaniali seniorzy. Każde dziecko, a także dorosły pragnie wręczyć Dziadkowi i Babci coś wyjątkowego.\nOpublikowano: 11 grudnia 2020 14 grudnia 2020\nŻyczenia na Dzień Babci i Dzień Dziadka – 50 propozycji na życzenia dla Dziadków\nDzień Babci oraz Dzień Dziadka to wyjątkowe święta, które powinniśmy obchodzić hucznie! Niech kochani Dziadkowie żyją długo w zdrowiu, szczęściu i pełni planów na nadchodzące dni. Jeśli w tym roku z jakiś względów nie możesz odwiedzić 21 oraz 22 stycznia babci i dziadka to wyślij im kartę ze wzruszającymi życzeniami. Zapraszamy do zapoznania się z naszą listą 50 propozycji na życzenia dla babci i dla dziadka oraz pomysły na wspólne życzenia dla dziadków.\nOpublikowano: 10 grudnia 2020 10 grudnia 2020\n10 najlepszych pomysłów na prezenty na Dzień Babci i Dziadka\nPersonalizacja gotowego prezentu to doskonały pomysł, który na pewno wzruszy i zachwyci babcię i dziadka. Widząc swoje imię na upominku, poczują się wyróżnieni i docenieni przez młodsze pokolenie. Chcesz jeszcze bardziej zaskoczyć obdarowanych? Pomyśl, co lubią robić, jakie jest ich hobby i ulubiona czynność – taki prezent w połączeniu z personalizacją, to zawsze strzał w 10! Personalizacja to tylko jedna z inspiracji, a jest ich znacznie więcej. Sprawdź 10 najpopularniejszych propozycji prezentowych na Dzień Babci i Dzień Dziadka!\nOpublikowano: 9 grudnia 2020 25 maja 2022\nKim jest skrzat i skąd przywędrował? Historia małych postaci bożonarodzeniowych\nKim jest skrzat i skąd się wziął? Jaka jest jego historia? Co ma ta mała postać z długą brodą i w wiszącej czapce wspólnego ze Świętami Bożego Narodzenia. Ten temat długo trapił naszą świstakową rodzinę i postanowiliśmy poszukać nieco wiadomości o skrzatach, ich zwyczajach, wyglądzie oraz zajęciach.\nRęcznik z imieniem dla przedszkolaka – pomysł na praktyczny prezent dla maluszka\nPrezent edukacyjny dla dziecka – TOP 5 najlepszych pomysłów, które znajdziesz na swistakpakuje.pl\nNajciekawsze tradycje wielkanocne – sprawdź czy je znasz i pielęgnujesz\nNasze propozycje na najpiękniejsze życzenia wielkanocne\n10 pomysłów na personalizowany prezent dla świadkowej\nf - ZESTAW Karafka i 4 szklanki Na okrągłe Urodziny\nAnia - Książka Bajki Prezent dla dziecka Wróżka 215str PERSONALIZOWANA\nDominika - PASEK do Spodni ze Skóry Męski Prezent z Dedykacją dla Taty\nMagda - SKARBONKA 3D dla Młodej Pary Coś Niebieskiego PERSONALIZOWANA\nDługopisy w etui. Prezent dla nauczyciela na koniec Roku - Długopisy w Etui Prezent dla Nauczyciela Na Koniec Roku


Co oznacza kod ICD-10 na skierowaniu? - zamiastl4.pl\nKod ICD-10 na skierowaniu – co warto o nim wiedzieć?\nKody ICD-10 obowiązują w Polsce od 1996 roku. Zostały opracowane przez WHO, czyli Światową Organizację Zdrowia, która działa w ramach ONZ. Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 skupia się przede wszystkim na diagnozie nozologicznej.\nNozologia to dziedzina wiedzy, która klasyfikuje i opisuje choroby. Kody ICD-10 znajdziesz np. na zwolnieniu lekarskim, receptach, a także w swojej karcie leczenia.\nKlasyfikacja ICD-10 – rozszyfruj ciąg liter i cyfr\nKody ICD-10 składają się z litery i cyfr. Pierwsza litera określa grupę chorobową, zaś następująca po niej cyfra – dokładny rodzaj schorzenia. Kod ICD-10 na skierowaniu warto zacząć analizować od rozpoznania litery.\nChoroby według alfabetu\nKlasyfikacja ICD-10 zawiera litery z alfabetu od A do U i przypisane są im różnego rodzaju choroby. Przykładowo: na skierowaniu widnieje kod ICD-10. Nie masz pojęcia, jaki to rodzaj schorzenia? Zapoznaj się z alfabetem, który pomoże Ci w prawidłowej interpretacji.\nA/B Niektóre choroby zakaźne i pasożytnicze\nH Choroby oka przydatków oka, ucha i wyrostka sutkowego\nP Wybrane stany rozpoczynające się w okresie okołoporodowym\nQ Wady rozwojowe wrodzone, zniekształcenia i abberacje chromosomowe\nS/T Urazy, zatrucia i inne określone skutki działania czynników zewnętrznych\nV/W/X/Y Zewnętrzne przyczyny zachorowania i zgonu\nGdzie sprawdzić numer statystyczny choroby?\nNumer statystyczny choroby najlepiej sprawdzić choćby na stronie informatora medycznego. W wersji anglojęzycznej znajdziesz wyszukiwarkę m.in. na stronie Światowej Organizacji Zdrowia.\nO numer statystyczny choroby zawsze możesz też zapytać swojego lekarza prowadzącego. Ważne, aby – gdy sam nie jesteś pewny rozpoznania choroby – nie popadać w nadmierne zdenerwowanie, lecz na spokojnie szukać wyjaśnień. Pamiętaj, że kody ICD-10 służą również ochronie Twojej prywatności np. w przypadku zwolnienia lekarskiego.\nKod ICD-10 na skierowaniu może, lecz nie musi, informować o poważnej chorobie. Oczywiście aby zmniejszyć prawdopodobieństwo jej wystąpienia, warto o siebie dbać. Przykładowo, jesienią i zimą zadbaj mocniej o odporność, gdyż ma ona znaczący wpływ na Twoją ogólną kondycję. Postaraj się jeść owoce i warzywa, a w szczególności czosnek. Nie zapominaj o dobroczynnym wpływie ryb na Twój organizm. Dobroczynne kwasy omega możesz dodatkowo przyjmować np. w postaci kapsułek (np. Iskial Max, D-Vitum Immuno Olimp Odpormax). Z kolei latem nie zapominaj o ochronie przed słońcem i promieniami UVA oraz UVB.\nPoprzedni wpisCzym jest osteoporoza? Osteoporoza w menopauzie i jak z nią walczyć\nNastępny wpis37, 38, a może 39? Od ilu stopni jest gorączka?\nParwowirus B19 to popularny nieprzyjaciel dzieci – ale może też… Czytaj więcej →


Klub Gang Bang (VII) – Łowy na Zjawę » OlkaLa » Pokatne.pl\nKlub Gang Bang (VII) – Łowy na Zjawę\nCzy tajemnicza Zjawa pojawi się na kolejnej orgii? Kim lub czym jest? Czy zagrozi przyszłości klubu?\n- Mówię wam, że widziałem to cholerstwo na ścianie i wyglądało jak sam diabeł - powiedział Tomek, podczas gdy Kuba i Krzysiek wpatrywali się w niego z niedowierzaniem.\n- To bezsens - powiedział Krzysiek. - Skoro wszyscy pieprzyliśmy się po kątach i skoro zakryłeś kartonem okienko nad drzwiami, to jakim cudem ktokolwiek mógł puszczać jakieś światło na ścianie?\n- Gdybym znał odpowiedź, to bym was nie pytał - odpowiedział Tomek.\n- Nie sądzisz chyba, że…? - Krzysiek nie mógł przemóc się, aby powiedzieć „Może to sam Diabeł”. Kuba powiedział to za niego.\n- Nie wiem już co o tym myśleć - stwierdził strapiony Bocian i pociągnął piwa z butelki.\n- Myślisz że powinniśmy zamknąć nasz klub? - zapytał nerwowo Krzysiek.\n- Jeszcze nie teraz… mam pomysł jak to zażegnać. Spróbujmy na następnym spotkaniu sprawdzić dokładnie co to jest. Jeśli to czyjś dowcip to złapiemy skurwiela. Jeśli nie… po prostu znikniemy stamtąd i więcej już nie wrócimy.\nKrzysiek wydawał się mocno podenerwowany.\n- Słuchajcie, nie wierzę że to coś nadprzyrodzonego. Spójrzmy prawdzie w oczy, my tylko się tam pieprzymy. Cały rytuał to zwykła msza od tyłu… nie ma w tym żadnej realnej próby oddawania czci Szatanowi. Jestem pewien, że kraj jest pełen grup prawdziwych zjebów próbujących go przywołać, a on się nie pojawia. Dlaczego miałby się materializować akurat nam?\n- Nie bądź taki pewien - wtrącił Kuba. - Znam gościa który opowiadał, że poszedł na taką mszę na której diabeł pojawił się pod postacią czarnego kozła.\n- Większość takich akcji to wkręty dla naiwniaków - powiedział Bocian. - Prowadzący uroczystość wykorzystują zwierzę, żeby przestraszyć uczestników i wyciągnąć od nich kasę.\n- Nie ryzykujmy - ostrzegł ich Krzysiek. - Na następnym spotkaniu, wszyscy mają szeroko otwarte oczy.\nPonownie podjechali do biura i dokładnie przeszukali wszystkie pomieszczenia. Próbowali znaleźć jakiekolwiek logiczne wytłumaczenia tego dziwnego zjawiska. Ale poszukiwania nie przyniosły żadnych wskazówek.\n- Podejdźmy do tego naukowo - zaproponował Bocian. - Po pierwsze co wiemy o tym zjawisku?\n- Nic o tym nie wiemy - jęknął zniechęcony Krzysiek, a Kuba potakująco skinął głową.\n- I tu się mylisz - powiedział Tomek, zadowolony z szansy zaprezentowania swojej wyższości intelektualnej. Cała sytuacja byłaby nawet przyjemnie interesująca, gdyby nie zagrożenie dla klubu, który okazał się lepszą rozrywką seksualną niż cokolwiek innego w ich zasięgu. - Wiemy na pewno, że nie jest to efekt ruchu ulicznego, że nie przechodzi przez okienka na drzwiami, a na podstawie kształtu z niewyraźnym zarysem oczu i ust, możemy założyć że to dzieło człowieka.\n- Niekoniecznie człowieka z tego świata… - dodał smętnym tonem Krzysiek.\n- Okej. Nie wyciągajmy pochopnych wniosków. Nie mamy żadnych dowodów na to, że to jakakolwiek forma zjawiska nadprzyrodzonego. Tego właśnie musimy się dowiedzieć.\n- A co jeśli okaże się, że jednak tak jest? - naciskał Krzysztof.\n- Jeśli nadejdzie taki moment, poradzimy sobie z tą sprawą. Podejrzewam jednak, że to coś innego i powinniśmy działać z takim założeniem, dopóki nie udowodnimy że jest inaczej. Zaczniemy od próby stworzenia takiego efektu samodzielnie. Jeśli dowiemy się jak ono powstaje, to będziemy na dobrej drodze do złapania tego kto to robi.\nPrzez resztę tygodnia, noce spędzali w lokalu starając się odtworzyć tajemniczy blask na ścianie biura. Odwiedzali sklepy ze sprzętem elektronicznym i eksperymentowali z każdym sposobem wytwarzania światła jaki udało im się znaleźć w Internecie. W piątek dotarli do momentu kiedy przekonali się, że możliwe jest stworzenie podobnej poświaty. Niestety wciąż nie wiedzieli jak sprawić, aby poruszała się tak jak widywali to w trakcie orgii.\nNie rozmawiali o całej sprawie z pozostałymi członkami klubu. Zgodzili się, że najważniejsze to nie wystraszyć ich, a potem znaleźć żartownisia w ich grupie i odciąć mu dłoń podniesioną na spokój władz klubu. Jednak Krzysiek wciąż rozważał możliwość, że to zjawisko nadprzyrodzone. Zwłaszcza po przeczytaniu kilkudziesięciu tekstów o satanizmie znalezionych w sieci. Jego przekonanie uzmysłowiło Tomkowi że to rzeczywiście możliwe i skłoniło go do podjęcia środków ostrożności.\n- Jeśli to rzeczywiście diabeł z pewnością nie chcemy aby się na nas wkurzył - stwierdził Krzysiek.\nBocian musiał przyznać, że to rozsądna rada i odpowiednio do tego ułożył swoje plany.\nW tym tygodniu spotkanie miało znacznie swobodniejszą atmosferę, co dało się zauważyć od razu po przekroczeniu tylnych drzwi do budynku. Nie było żadnych tajemniczych gości, żadnych nowych zasad ani ogłoszeń ze strony Gośki które mogłyby ich przestraszyć. Kiedy weszli do biura zobaczyli, że czerwony i niebieski reflektor są już włączone, co powodowało że pomieszczenie miało znacznie mniej mroczny charakter niż w trakcie poprzednich spotkań. Sylwia i Tereska stały za mównicą, po obu stronach Tomka i sprawiały wrażenie znacznie bardziej odprężonych niż ostatnio. Bocian kazał wszystkim usiąść swobodnie na poduszkach.\n- Zebraliśmy się tutaj dzisiaj wieczorem, aby skosztować owoców życia których świat zewnętrzny dotychczas nam odmawiał - zaczął Bocian spokojnym i naturalnym głosem. - Jesteśmy tu aby uwolnić się od frustracji i doświadczyć innych poprzez dawanie i branie. Dzięki tym doświadczeniom rozumiemy nasze życie dużo lepiej i kochamy się nawzajem głębszą miłością.\nKiedy Tomek pił z ofiarnego kielicha i dzielił go ze swoimi kapłankami, pozostali odprężyli się w świetnych nastrojach. Tylko Kuba i Krzysiek zwrócili uwagę, że w słowach Bociana zabrakło jakiegokolwiek odniesienia do Szatana. Dziewczyny przeprowadzały rytuał picia z kielicha bez zwykłych inwokacji Tomasza, co powodowało że wyglądały jak beztroskie dziewczynki.\n- Dzisiejsze zgromadzenie poprowadzi nasza świeżo wyświęcona kapłanka siostra Sylwia - oznajmił Tomek, po czym odszedł od mównicy i usiadł twarzą do zgromadzonych. Teraz, kiedy wszyscy patrzyli na Sylwię, on uważnie przyglądał się zgromadzonym i obserwował ścianę, dając znać pozostałym że na razie nic się nie dzieje.\nSylwia została poinformowana o tym że poprowadzi całe wydarzenie z zaledwie godzinnym wyprzedzeniem, co sprawiło że nie miała kiedy przygotować się do tego zadania. Jąkała się przy niektórych wymyślonych przez Bociana formułach, próbując wzbudzić w grupie atmosferę powagi. Jednak po chwili przestała na to zwracać uwagę, bo wszyscy i tak milczeli w oczekiwaniu na informację czy i jaką rolę przyjdzie im odegrać dzisiejszego wieczora. Przedyskutowała parę spraw z Tereską, zdecydowana wprowadzić ją do akcji by złagodzić ciążącą na niej presji. Postanowiły improwizować przy założeniu, że Tereska będzie pełnić tą samą rolę jaką miała wcześniej u boku Bociana.\n- Bracie Franku - skinęła głową i włączyła białe światło reflektora. Ale chłopak zawahał się, okazując zdecydowaną niechęć do wyjścia na podwyższenie.\n- Wielu z nas przeszło przez upokorzenia, a nawet fizyczny ból gdy inni patrzyli na nich z radością - powiedziała do grupy poważanym i pełnym autorytetu głosem. - To niesprawiedliwe, że niektórzy członkowie naszej kongregacji odmawiają udziału w ofierze...\nFranek był raczej nieśmiały, ale krótka przemowa Sylwii była bardziej upokarzająca od faktu znalezienia się w centrum uwagi. Wstał, podszedł na środek i oddał się w ręce dwóch kobiet, pomimo poczucia wstydu i widocznych na twarzy rumieńców.\nTereska zdjęła z niego pelerynę, a Sylwia związała mu dłonie za plecami by po chwili kazać mu uklęknąć i skrępować również jego kostki. Niestety nie miała zielonego pojęcia jakie tortury wymyślić na dzisiejsze ofiarowanie. Jej umysł był kompletnie pusty, nie pamiętała żadnej z sugestii wymienianych na spotkaniu w osiedlowym barze. Tereska zabawiała publiczności i siebie pieszcząc dłońmi ciało chłopaka. Jej wzrok skupił się na oklapłym fiucie Franka, w którego wpatrywała się też większość obecnych.\nOkazało się, że dla niego prawdziwym wyzwaniem jest osiągnięcie erekcji w takiej sytuacji. Tereska klęczała przed nim, patrząc mu sugestywnie w oczy, z ustami otwartymi w malutkie, idealnie kształtne O i wilgotnym języczkiem ślizgającym się po wargach w obietnicy tego co miało nadejść. Dziewczyna powoli i kusząco zsuwała z siebie pelerynę nie dotykając nawet kutasa Franka.\n- Przyłóż mu w tyłek - rozległ się tubalny głos Gośki, powodując wśród zgromadzonych salwę śmiechów i chichotów.\nPodczas gdy Tereska pieściła i całowała miękkiego kutasa, Sylwia skinęła dłonią w stronę Aśki. Dziewczyna Franka weszła na scenę i zdjęła z siebie pelerynę, a Sylwia skierowała ją za jego plecy i pokazała że ma go objąć i przycisnąć swoje ciało do jego. Aśka wtuliła się w niego, jej piersi oparły się o jego plecy, a wilgotna z podniecenia cipka wylądowała na pośladkach chłopaka. Jego umysł oszalał gdy poczuł na plecach jej twarde sutki wbijające się w jego ciało i delikatne włoski znad jej cipki drapiące go po pośladkach. Mimo wszystkich tych impulsów, naturalna wstydliwość chłopaka powodowała, że jego kutas wciąż nie osiągnął erekcji.\nPubliczność napawała się występem, chichocząc i żartując z Franka. Chłopak próbował się skupić i odzyskać kontrolę nad własnym ciałem. Powtarzał sobie w myślach, że oto jego ukochana ociera swoje nagie ciało o jego plecy, a cudowne nastoletnie usta pieszczą jego kutasa. Stań! - krzyczał w myślach do własnego zdradzieckiego fiuta.\nZ Tereską skoncentrowaną wokół jego genitaliów, Sylwia nie miała problemu z tym aby stanąć przed nim i wepchnąć swoją cipkę w twarz chłopaka. Trzy dziewczyny pracowały nad nim bez wytchnienia, sprawdzając tylko od czasu do czasu, czy kutas w ustach Tereski jest już twardy. Niestety wciąż nie był.\nUżywając gestów by nie zakłócić koncentracji, Krzysiek uzyskał zgodę Bociana na dołączenie do grupy. Stanął za Tereską, której malutki i jędrny tyłeczek sterczał wyzywająco w powietrzu i gwałtownym ruchem wepchnął swojego sztywnego fiuta w cipkę dziewczyny. Jednocześnie Kuba postanowił włączyć się do przedstawienia. Podszedł za Aśkę, ustawił ją w odpowiedniej pozycji i po przełamaniu krótkiego oporu wszedł w nią od tyłu.\nTeraz scena wyglądała naprawdę podniecająco, z wszystkimi tymi dłońmi chwytającymi i ściskającymi, z językami i ustami które całowały, lizały i gryzły wokół, przed i za Frankiem. A ten przeżywał największy koszmar swojego życia. Klęczał związany, w samym sercu olbrzymiej orgii, a jego kutas wciąż odmawiał mu posłuszeństwa. Twarz chłopaka płonęła czerwienią ze wstydu, a w kącikach oczu uważny obserwator mógł dojrzeć łzy.\nGośka miała dość bycia niemym obserwatorem. Rozejrzała się wokół i dostrzegła swoja ulubioną paletkę pingpongową. Złapała ją i przy akompaniamencie pomruków i zachęt obserwatorów zaczęła zbliżać się do kotłującej się na scenie grupy z groźnym spojrzeniem .\nPac! Silny cios spadł na nieprzygotowane pośladki Krzyśka, powodując okrzyk bólu i zdziwienia. Różowy placek uwidocznił się na tyłku chłopaka. Uderzyła ponownie. Tym razem Krzysiek nie krzyczał, a jedyną reakcją były zaciśnięte zęby i mocniejsze, brutalniejsze pchnięcia kutasa w cipce Tereski.\nPac! Gośka uderzyła w jędrne pośladki Sylwii co omal nie doprowadziło do przygryzienia jednej z jej warg przez Franka. Zdjęła pelerynę by móc wykonywać swobodniejsze i mocniejsze uderzenia. Pac! Kolejne uderzenie zabarwiło drugi z pośladków Sylwii.\nPac! Dźwięk był głośniejszy, a uderzenie w tyłek Kuby mocniejsze. Pac! Pac!\nGośka stała sapiąc z potem spływającym po jej ciele i oczami lekko szklistymi z podniecenia. Jej wzrok błądził w poszukiwaniu kolejnego celu. Zanim jednak zdołała zadać następny cios Tomek i Henryk złapali ją za nadgarstki, odebrali paletkę i przywiązali do stojącego z boku taboretu. Wydawało się że wybrali idealną pozycję. Nadgarstki przywiązali do przednich nóg, ciało przerzucili przez siedzenie, a nogi przymocowali do tylnych nóg mebla.\n- Puśćcie mnie sukinsyny! - krzyczała Gośka. - Rozwiążcie mnie natychmiast!\nTomek od niechcenia wepchnął jej kawałek szmaty w usta kneblując ją i wrócił do grupy na scenie gdzie Krzysiek i Tereska właśnie dochodzili do wspólnego orgazmu. Gdy tylko się uspokoili zeszli z podwyższenia. Sylwia osiągała właśnie szczyt podniecenia jeżdżąc cipką po twarzy Franka. Aśka ściskała go coraz mocniej czując zbliżający się orgazm powodowany głębokimi i mocnymi pchnięciami Kuby. Oboje eksplodowali jednocześnie za plecami chłopaka.\nNa scenie został już tylko ciężko dyszący Franek. Klęczał na środku bezradny i poniżony z opuszczoną głową i wciąż miękkim fiutem między nogami. Tomek rozwiązał go, podał paletkę i pchnął w stronę Gośki. Jej masywne wypięte dupsko aż prosiło się o to by zostać narzędziem rozładowania czyichś frustracji. A czego jak czego, ale frustracji Frankowi dzisiaj nie brakowało.\nPac, pac, pac! Dźwięk mocnych i szybkich uderzeń gumy o ciało niósł się po pomieszczeniu. Pac, pac, pac!\nBocian dostrzegł, że jęki i krzyki zakneblowanej dziewczyny świadczyły raczej o przyjemności niż cierpieniu i uwolnił jej usta.\n- Mocniej, no dalej przywal mi mocniej - jęknęła, a Franek odpowiedział serią kolejnych szybkich uderzeń. - O taaak… uwielbiam… uwielbiam to - jęczała czując kolejne uderzenia na swoich mocno już czerwonych pośladkach. A na jej jęki odpowiedział… kutas Franka gwałtownie sztywniejąc.\nPaaac! Ciosy były coraz mocniejsze, odbijały się głośno w pomieszczeniu wwiercając się w umysły zgromadzonych, którzy obserwowali to z szeroko otwartymi ustami. Paaaac! Franek złapał wolniejszy, równy rytm w którym atakował naprzemiennie olbrzymie, trzęsące się pośladki Gośki.\n- Ohhhh…- jęczała przy kolejnych uderzeniach, a Tomek był pewien, że Gośka właśnie przeżywa naprawdę intensywny orgazm.\nFrustracja Franka zaczęła zamieniać się w podniecenie. Dłoń z paletką opadła, w przeciwieństwie do boleśnie nabrzmiałego kutasa. Dupa Gośki była czerwona od uderzeń i pokryta niewielkimi krwawiącymi pęknięciami. Tereska kierowana współczuciem namoczyła szmatkę i delikatnie przetarła pośladki siostry.\n- Ahhh - westchnęła z ulgą Gośka.\nAle gdy tylko skończyła przemywać ranki siostry, Franek wsadził dłoń do stojącego na jednym ze stolików słoiczka z wazeliną. Nabrał sporą porcję na palce, rozchylił pośladki dziewczyny i wsunął lubrykant w otwór między nimi. Gośka jęknęła zaskoczona, ale bez narzekania przyjmowała palce chłopaka brutalnie wkraczające w jej dupę. Po chwili palce zastąpił twardy kutas, a Franek mocno i brutalnie pieprzył ciasną dziurkę dziewczyny. Ta czerpała widoczną przyjemność zarówno z pchnięć jak i z eksplozji, która wkrótce nastąpiła. Fiut Franka wysunął się z pomiędzy jej pośladków, a jego sperma stróżką ściekała w dół po masywnym udzie Gośki.\nGdy Franek skończył, Bocian zaoferował zdewastowany tyłek dziewczyny każdemu z obecnych. Tylko Krzysiek wyraził pewne zainteresowanie, ale po zabawach z Tereską był kompletnie pusty i szybko stwierdził, że o ile oczy by jadły to fiut nie da rady sprostać temu zadaniu.\nGośka została rozwiązana i z pomocą chłopaków uniosła się z taboretu. Wszyscy wstrzymali oddech czekając na jej reakcję. Uświadomili sobie, że jest najbardziej przerażającą osobą w całej grupie.\nTrzy pary oczu nie patrzyły na Gośkę, ale na ścianę za mównicą. Tomek obserwował to miejsce cały czas, ale teraz był najniebezpieczniejszy moment. Tajemnicze światło pojawiało się zazwyczaj pod koniec ceremonii, więc trzej faceci z obawą przyglądali się ścianie.\nOrgia nie rozpaliła się tak mocno jak ostatnio. Wszyscy stali w grupkach i rozmawiali, a Tomek i Tereska zapalili kilka małych lampek stojących na stołach w różnych miejscach pomieszczenia. Lokal nabrał bardziej imprezowej atmosfery, a Bocian poszedł do kuchni po piwo.\n- Nie jesteś na mnie zły? - zapytała Tereska doganiając chłopaka w kuchni.\n- Za co - zapytał marszcząc brwi ze zdziwienia.\n- Że pozwoliłam … Krzyśkowi… wiesz… kochać się ze mną?\n- Nie, nie jestem zły - odpowiedział szczerze Tomek. Chyba powiedział to zbyt lekko, bo dziewczyna wpatrywała się w niego z zaniepokojeniem.\n- Wiesz pozwoliłam tylko jemu. Nikomu innemu… nikomu poza tobą Tomek. Nawet nie wiedziałam, że to nie ty kiedy się zaczęło, a potem było już za późno.\n- Spoko Tereska… przecież to tylko część ceremonii… to wszystko.\n- Skoro się nie gniewasz… - kontynuowała, gdy on szukał otwieracza, a potem otwierał butelkę. - Naprawdę chciałabym, żebyś to był ty Tomek.\nUps… pomyślał Bocian. O co tu chodzi… nie brzmi to zbyt dobrze.\n- Wiesz jak za tobą szaleje… Myślę o tobie cały czas… a zwłaszcza o tym jak robiliśmy to pierwszy raz, właśnie tutaj… w pokoju obok.\nTomek zatrzymał się w progu do pokoju przejściowego kiedy dotarło do niego co stara się mu przekazać dziewczyna. Zamarł niepewien co powiedzieć.\n- Też cię lubię - powiedział w końcu przełykając ślinę. - Ale… cóż, wiesz jak to jest… wszyscy musimy poświęcać się dla dobra klubu… więc nie czuj się winna jeśli robisz to z kimś innym. Ja też muszę robić to z pozostałymi dziewczynami… wiesz to część bycia w klubie i tego wszystkiego…\n- Och nie mam nic przeciwko - zawołała głośno Tereska. Przestraszyła się i kontynuowała znacznie ciszej. - Ale chciałabym, żebyśmy czasem mogli się tu spotkać sami i zrobić to jak za pierwszym razem…\n- Jasne. Oczywiście, moglibyśmy to kiedyś zrobić - powiedział Tomek biorąc głęboki oddech i ruszając w stronę głównego pomieszczenia. Właśnie tego potrzebował, zakochanej małolaty zabierającej mu całą przyjemność z korzystania z własnego klubu!\nKtoś włączył muzykę i na parkiecie tańczyło kilka par. Na kanapie w rogu sali Anka, kuzynka Edka wiła się w namiętnym trójkącie z dwoma innymi dziewczynami. Tomek wymknął się Teresce łapiąc w biegu przechodzącą Grażynę by skorzystać wreszcie z okazji do wsadzenia swojego kutasa w jej gorącą szparkę. Zaczęli coś co wyglądało jak taniec, ale Tereska szybko dojrzała, że pieprzą się na stojąco. Napiła się wina obserwując parę kątem oka i zastanawiając się czy Bocian spełnia właśnie swoje obowiązki czy też sprawia mu to przyjemność. Niezależnie od odpowiedzi nie czuła zazdrości. Po chwili podeszła do niej obolała Gośka.\n- Co za skurwiel… ledwo mogę się ruszać tak boli mnie dupa - powiedziała.\n- W takim razie czemu sama masz taką ochotę na lanie wszystkich po tyłkach? - zbeształa ją siostra.\n- Po prostu to lubię. W sumie świetnie było dostać takie porządne lanie. Było mi tak dobrze, że nawet nie czułam bólu…\nTereska pokręciła głową ze zdumienia. Kaśka stanęła obok niej i szepnęła jej do ucha - Muszę się wysikać, chcesz popatrzeć?\n- Nie dziękuję - odpowiedziała zaskoczona Tereska.\n- A może chcesz się na mnie wysikać? - zapytała szeptem Kaśka.\n- Nie... - powiedziała dziewczyna na tyle głośno, że kilka osób spojrzało w ich stronę. Ale Kaśka zniknęła tak szybko jak się pojawiła, zostawiając ją zaskoczoną tą nietypową propozycją. Skończyła wino i poszła po kolejny kieliszek, zastanawiając się czy kiedykolwiek uda jej się zrozumieć, wszystko co dzieje się naokoło. Właśnie wtedy Krzysiek podszedł by porozmawiać z Gośką.\n- Jak się czułaś kiedy wepchnął ci go w dupę - pytał kiedy Tereska wróciła do nich z nowym kieliszkiem.\n- Myślałam że rozerwie mnie w pół…\n- Jasne że to boli! Aż zabrakło mi tchu kiedy go wsadził.\n- Z chęcią sam bym spróbował twojej dupci.\n- Tyłek boli mnie tak, że nie będę mogła siedzieć przez tydzień - powiedziała Gośka. - W przyszłym tygodniu może dam ci spróbować, o ile wcześniej będę mogła wypłacić ci parę klapsów… - dodała znacznie łagodniejszym tonem.\n- Zobaczymy - odpowiedział chłopak odchodząc, a Tereska popijała wino z niedowierzaniem patrząc na swoją siostrę.\nTen tekst odnotował 8,680 odsłon\nŚrednia: 9.72/10 (15 głosy oddane)\nMOBI (110 kB)\nKlub Gang Bang (I) – Teoria Piramidy 6 8.94 !\nKlub Gang Bang (II) – Tajemnicze Peleryny 6 9.78 !\nKlub Gang Bang (III) – Czarna Msza 5 9.32 !\nKlub Gang Bang (IV) – Berło Szatana 6 9.22 !\nKlub Gang Bang (V) – Niedzielna Przejażdżka 5 8.83\nKlub Gang Bang (VI) – Usiądź na Tronie Diabła 6 9.08\nKlub Gang Bang (VIII) – Coraz bliżej święta... 3 9.45\nKlub Gang Bang (IX) – Kochanka Szatana 2 7.94\nOlkaLa 5 maja 2021\nJak dla mnie świetnie się czyta 🙂\nByłam niegrzeczną dziewczynką (II) 6 9.7\nKryzys tożsamości (V) - Przedstawienie 14 9.59


Co najchętniej kupowaliście w 2019 roku? Przegląd bestsellerów - Blog podróżniczy i turystyczny campingshop.pl\nCo najchętniej kupowaliście w 2019 roku? Przegląd bestsellerów\nZastanawiacie się, jaki sprzęt turystyczny był najczęściej kupowany w 2019 roku? My też byliśmy tego bardzo ciekawi, a ponieważ początek roku to czas podsumowań, postanowiliśmy stworzyć listę produktów, które cieszyły się największym zainteresowaniem podróżników.\nKategoria: namioty turystyczne\nNajwiększe zmiany pod względem popularności odnotowaliśmy w kategorii namiotów turystycznych. Coraz więcej osób stawia na odpoczynek z dala od cywilizacji – od szybkiego tempa życia i miejskiego zgiełku. W rankingu namiotowym, zdecydowanym faworytem są namioty 2-osobowe. Bardzo dużym powodzeniem cieszyły się modele ekspedycyjne, a wśród nich gwiazdą okazał się namiot marki Zajo – Lofoten 2. Posiada wszystkie niezbędne cechy do stawienia czoła najtrudniejszym warunkom atmosferycznym. Z pewnością, zaliczyć można do nich, wysoki – bo na poziomie aż 8000 mm słupa wody na m² – stopień wodoodpornosci. Jednak największym atutem tego modelu jest konstrukcja – wykonany z wytrzymałego aluminium stelaż, został umieszczony na zewnątrz, dzięki czemu namiot zyskał na stabilności i łatwości podczas rozstawiania. Kolejną, bardzo popularną grupą w tej kategorii, były namioty 3-osobowe. Te modele świetnie sprawdzają się również podczas podróżowania w dwuosobowym zespole. Dodatkowa przestrzeń, to idealne miejsce do przechowywania bagażu i pozostałego sprzętu, pozwalające na wprowadzenie odrobiny ładu.\nKategoria: namioty rodzinne\nAbsolutnym hitem okazały się namioty rodzinne. Wśród nich szczególnie wyróżnia się marka Coleman, której namiot rodzinny Ridgeline 4 + wiódł zdecydowany prym. Co może być przyczyną tak dużego powodzenia? Prawdopodobnie ergonomiczny kształt oraz doskonały stosunek jakości do ceny. Zdecydowanym atutem tego modelu jest wysoki poziom wodoodporności tropiku, który wynosi aż 3000 mm, czyli dokładnie tyle ile w przypadku namiotów przeznaczonych na wyprawy w trudnych warunkach. Zaletą tego modelu są również wymiary, które oferują komfort i swobodę podczas poruszania się oraz umożliwiają przyjęcie w pełni wyprostowanej pozycji. W tym przypadku ważną rolę odgrywa również podział na dwie oddzielne komory sypialnianie. Dzięki takiemu rozplanowaniu przestrzeni zyskamy nieco prywatności nawet w warunkach polowych. Namiot posiada również przestronny przedsionek, w którym pomieści się cały niezbędny sprzęt turystyczny, bagaż oraz mokre buty. Rozwój technologii wykorzystywanych w sprzęcie przeznaczonym do turystyki, sprawił, że podróżowanie z dziećmi stało się niezwykle proste i przyjemne.\nKategoria: Maty samopompujące\nBez dwóch zdań, rok 2019 należał do mat samopompujących. Co takiego oferują? Przede wszystkim niewielkie wymiary, które osiągają po złożeniu, dzięki którym zmieszczą się w każdym plecaku. Ich atutem jest również stosunkowo niska waga oraz czas w jakim mata wypełnia się powietrzem. Proces ten następuje za sprawą sprężystej gąbki, która zasysa powietrze od razu po rozwinięciu. Po takim napompowaniu mata wymaga jeszcze małej pomocy z naszej strony. Na szczęście wystarczy tylko kilka wdmuchnięć i mata jest gotowa do użytku. Wspomniane już wypełnienie, odpowiada również za amortyzację, która przekłada się na wysoki stopień komfortu podczas odpoczynku. Efekt ten pogłębiany jest za sprawą stosowania komór powietrznych oraz różnych grubości i odmiennych miękkości gąbki. W partiach, które nie wymagają dużego wsparcia, stosowana jest jej stosunkowo cienka warstwa. Z kolei w obszarach znajdujących się pod częściami ciała wymagającymi lepszej amortyzacji mata samopompująca staje się grubsza. Wiele modeli zostało dodatkowo wzbogaconych o metaliczną warstwę, której zadaniem jest izolacja termiczna zapobiegająca wychłodzeniu organizmu. Wyjątkowym powodzeniem w tej kategorii cieszył się model Sleepin Single marki Outwell, który oprócz wymienionych wyżej elementów, posiada również łatwy w obsłudze zawór oraz warstwę antypoślizgową.\nNa koniec warto wspomnieć o jeszcze jednej, ważnej zmianie, która nastąpiła w poprzednim roku. Jednym z najbardziej zauważalnych trendów zakupowych, jest bardziej świadome podejście do zakupów, także tych związanych z podróżami. W roku 2019 trend eko nabrał na sile – zaczęto mówić coraz głośniej o zanieczyszczeniach, zmianach klimatycznych i zmianie trybu życia na bardziej zero waste. Wielu podróżników również zwraca uwagę na te kwestie i wybiera marki stawiające na zrównoważony rozwój. Zapewne dlatego w 2019 roku dużą popularnością cieszyły się butelki marki SIGG. Modele tego producenta wykonywane są z aluminium, które może zostać 100% poddane recyklingowi. Niezmiennie, popularne były również bluzy polarowe, do których produkcji stosuje się materiał pozyskiwany w 100% poprzez poddanie recyklingowi butelek plastikowych. Troszczyć się o dobro natury, może każdy z nas, chociażby poprzez stawianie na jakość. Lepiej wykonany, trwały i wytrzymały produkt, to gwarancja tego, że posłuży nam przez dłuższy czas, niż tylko jeden wyjazd, tak jak ma to w przypadku tanich modeli. Dokonywanie świadomych zakupów, to pierwszy – bardzo ważny – krok, na drodze ku trosce o środowisko.