Gang, morderstwo, niebezpieczeństwo, narkotyki, sex, nienawiść, cierpienie strach, kryminał...\nOdłożyłam książkę gdy usłyszałam dobrze mi znany dzwonek do drzwi. 'Kogo przywiało tym razem - pomyślałam w duszy. Nałożyłam kapcie w pośpiechu i ruszyłam w ich stronę, ale nie było mi dane ich otworzyć, gdyż rodzicielka zrobiła to za mnie. Uśmiechnęłam się do Ruby, która rzuciła w ramiona mamy. Bardzo dobrze się dogadują. Gdy je sobie zapoznałem nie przypuszczałam że znajdą wspólny temat.\n- Dość dziewczyny - złapałam przyjaciółkę za łokieć i przyciągnęłam do siebie - Zawołaj nas na naleśniki - wrzasnęłam\n- nieznośna dziewucha!\n- słyszałam - powiadomiłam ją gdy zamykałam drzwi do swojej sypialni.\nRuby podeszła do stolika, wzięła do ręki kamerę i włączyła nagrywanie.\n- Przestań - warknęłam - przeszkadzasz mi!\nWyjęłam krótkie spodenki, rajstopy oraz bokserkę. Rozebrałam się i przewróciłam oczami.\n- możesz wyłączyć kamerę?\nPrzyjaciółka westchnęła i usiadła na bujanym fotelu.\n- Nikt oglądać tego nie będzie - odstawiła kamerę na stolik - Wstydzioch! - Nie odpowiedziałam na zaczepkę.\nUbrałam się w mgnieniu oka, następnie usiadłam na łóżku i wbiłam paznokieć w delikatny beżowy materiał.\nRu przygląda się moim poczynaniom.\n- Jak można chodzić w porwanych rajstopach - od razu zauważyłam jej niezadowolony grymas na twarzy.\n- Jakoś można - złośliwie się uśmiechnęłam. 'Oby tobie się podobało' - pomyślałam - To jak, idziemy na.. - przeszkodziła mi.\n- Zakupy - pisnęła. Miałam na myśl 'na naleśniki' - Do Centrum Handlowego mamy spory kawałek, wiec nie idziemy tylko jedziemy - poprawiła mnie - Moim samochodem.\nGdy dwa tygodnie temu garbusem podjechałam pod szkołę i pokazałam Ru czym wożę się od tamtej pory czepia się i ma jakieś wąty. Uważa, że jeżdżąc 'tym gratem' - Tak został określony samochód od taty 'mogę spowodować wypadek bądź co gorsze zabić się' - A co do ciuszków to mam zamiar kupić sukienkę, obcasy, może biżuterię - dotknęła uszu na których są kolczyki oraz sztanga - kosmetyki...\nWestchnęłam i złapałam za poduszkę. Zdejmując brudną poszewkę zobaczyłam na różowej pościeli białą kopertę, a na niej żółty plastikowy kwadracik. Łzy zakręciły się w kącikach oczu, które zostały wywołane przez paniczny strach. Jedna z nich spłynęła po policzku, ale szybko została starła nadgarstkiem.\nNie mogę uwierzyć, że włamał się do mojego domu, że był w moim pokoju. Nawet we własnych czterech ścianach nie mogę czuć się bezpiecznie.\nOd razu przypomniałam sobie o wydarzeniu, które miało miejsce dwa tygodnie temu. Był to piątek, wyszłam wtedy z domu by sprawdzić pocztę. Jeden list był adresowany do mnie. Zdziwiłam się, gdyż nadawca był anonimowy. Wyjęłam ze środka plastikową płytkę do gry w scrabble. Duża litera M. Tajemnicze oraz bezpośrednie. Miałam mętlik w głowie, nie miałam pojęcia o co chodzi, dlaczego ktoś wysłał owy przedmiot i co oznacza dana literka.\nKoperta upadła na chodnik 'Zajebiście mieć dziurawe ręce' Podniosłam ją i gdy znalazłam w pozycji pionowej zadzwonił telefon. Zastrzeżony Numer - przeczytałam. Odważyłam się odebrać. Poznałam jego wysoki, zachrypnięty glos. Ten sam mężczyzna, który dzwonił wczorajszego wieczoru.\n- Witaj króliczku, stęskniłaś się za mną? - Chciałam wrzeszczeć, rozpłakać się, wyzwać od psychopatów, ale nie zrobiłam tego. Pokręciłam tylko głową - boisz się? - wgryzłam się w dolną wargę. Kubki smakowe rozpoznały metaliczny posmak krwi.\n- Nie - szepnęłam. Rozśmiał się złowieszczo.\n- Wiem, że kłamiesz, wiem wszystko - kaszlnął głośno - Zadaj mi podstawowe pytanie, kochanie.\n- Miej oczy szeroko otwarte..\nUniosłam spuszczoną głowę. Gdy zauważyłam chłopaka opartego o motor moje mięśnie napięły się. Jest ubrany w czarne dżinsy, bluzę oraz glany. W prawej dłoni trzyma kask, a w lewej telefon, który przystawia do ucha. Twarzy nie mogę zobaczyć, bo przysłania ją kaptur oraz stoi za daleko.\nCofnęłam się i zamknęłam za sobą drewnianą furtkę. Czuje się o ciut bezpieczniej będąc w pobliżu domu.\nGdy się nie odezwałam wrzasną.\n- Mnie się nie ignoruje, radze ci to zapamiętać naiwna idiotko.\n- Zostaw mnie w spokoju - wrzasnęłam - bierz co chcesz i zostaw - łzy spłynęły po policzkach.\n- Udam, że nie słyszałem tego - nastąpiła cisza - Cierpliwy ze mnie człowiek. Cztery tygodnie to idealny czas, nie będę się śpieszył gdyż bardzo podoba mi się gra, którą dla ciebie zaplanowałem - Czas na co i jaka gra?\nWsiadł na motor.\n- Nawet nie myśl żeby iść na psy - szepnął - bo wiem gdzie szukać twojej matki i tej laleczkowatej pizdy - Miał namyśl Ru? W tej chwili na maksa go popieprzyło.\nOdpalił motocykl i dodał gazu. Pali gumy tylnym kołem, bez wątpienia powierzchnia asfaltu spowoduje stracie opony. Dziki oraz agresywny pisk silnika dotarł do moich uszu.\n- Czas rozpocząć grę.\nTrzęsącymi rękoma złapałam za płytkę i przeczytałam.\n- A - szepnęłam. Prześladowca z pewnością chce coś przekazać poprzez wysyłanie plastików, ale nadal nie mam pojęcia co.\n- Co tam mówisz pod nosem? - Nie teraz Ru! - Zresztą nie ważne. Czarną czy czerwoną? - zapytała - Myślę, że czerwoną.\nWsadziłam płytkę do kieszeni spodenek, a kopertę schowałam do szafki nocnej.\nNie chce aby przyjaciółka dowiedziała się o tajemniczym mężczyźnie. Wtedy także znalazłaby się w niebezpieczeństwie i mogłaby dla nie stać krzywda. Muszę chronić swoich bliskich.\nMama zapukała do drzwi, następnie jej głowa znalazła się miedzy drzwiami a framugą.\n- zapraszamy do salonu - Uśmiechnęła się szczerze.\nRu wybiegła z pokoju.\nWzięłam kopertę, którą wcześniej schowałam do szafki i wyjęłam z niej małą karteczkę. Wiadomość napisana odręcznie, jest delikatnie pochylone w prawą stronę i w miarę czytelne.\nKto to jest Salak?\nMasz dwa tygodnie, kochanie.\nPS. Słodko się ślinisz ;*\nPo pierwsze, skąd mam wiedzieć kim jest Salak, po drugie dwa tygodnie do czego, a po trzecie dlaczego strzeliłam buraka?\nZgniotłam papierek i rzuciłam w ścianę. Poduszka i książka znalazły się na podłodze. Chce się wyżyć, pozbyć negatywnych emocji. Sięgnęłam po kamerę. Gdy miałam nią rzucić pewna część umysłu powstrzymała mnie.\n- Nie warto - powiedziałam do siebie. Wdech i wydech, wdech, wydech...\nDo moich uszu dotarł gwizd, chwilę później mój wzrok skierował się do źródła, z którego przybył.\nStoi przy płocie i patrzy prosto w moje okno. Moje ciało zesztywniało. Gdy zaskoczenie minęło podbiegłam do okna i je zamknęłam. Następnie zasłoniłam rolety.\nUsiadłam na podłodze i oparłam o ścianę. Wplotłam place między włosy i mocno za nie pociągnęłam. Wybuchłam panicznym płaczem. Dlaczego ja, co zrobiłam złego, za co mnie karzecie?\nJest następna część.\nWiem, że błędy stylistyczne, ortografia oraz interpunkcja pojawią się, ale nic na to nie poradzę. Niestety nie jestem dobra z języka polskiego, ale jeśli ktoś lubi to co pisze to może nie będą przeszkadzać.\nCo do kolejnego rozdziału to pojawi się za tydzień.\nDziękuje za wyświetlenia, gwiazdki i komentarze pod poprzednimi rozdziałami.\nCzytajcie i oceniajcie w komentarzach. Miłego czytania kochani :*\nAutor: nanatta o 09:28:00 Linki do tego posta\nWielkanocna niespodzianka! <3\nCześć skarby moje\nWesołych Świąt Wielkanocnych i mokrego dyngusa mordeczki :*\nMam coś dla was pod notką ;)\nPrzepraszam za wszelakie błędy, ortografie, interpunkcję, ale bardzo szybko pisałam, żeby zmieścić przed wieczorem, więc zrozumcie mnie :D\nTa część nie wlicza się do historii i nigdy nie bedzie miała miejsca w Dreamland. Została napisana dla poprawy humoru ;)\nDziękuje za wyświetlenia, komentarze i gwiazdki :) Miłego czytania :*\nZjadłam śniadanie przy rodzinnym stole. Leon wraz ze swoją partnerką i babcią przyjechali na święta do New York'u. Mama świetnie dogaduje z Olgą. To dobrze, gdyż nikt nie chce napiętej atmosfery, tylko żeby było miło i przyjemnie - Będę się już zbierać - odezwałam do rodziny, gdy usłyszałam trąbienie klaksonu.\n- Jeśli kocha to poczeka - fala gorąca oblała moje policzki.\n- Mamo! - jęknęłam. Wszyscy wybuchli śmiechem.\n- Oj nie wstydź się. Luke to świetny chłopak, nie masz się czego wstydzić - uwierzyła w małe kłamstewko Hemmings'a. Mojego debilowatego Luke'a!\nNie odpowiedziałam rodzicielce gdyż nie mam owej potrzeby. Podeszłam do babci i mocno do siebie przytuliłam, następnie Olgę, mamę, a na samym końcu tatę.\n- Nie każ mu dłużej na siebie czekać - szepnął i lekko pchnął w stronę drzwi. Uśmiechnęłam radośnie i w pośpiechu złapałam za torbę. Gdy byłam w połowie drogi do czarnej bryki blondyna, zawiesiłam rzecz przez ramię.\nNa jego nosie czarne przeciwsłoneczne okulary, ubrany w skórzaną kurtkę, a pod nią biała koszula, której guziki zostały rozpięte przy szyi, a na nogach czarne dżinsy. Jak mogłam zapomnieć o glanach, które doszczętnie nie pasują do eleganckiego stroju.\nSeksownie uśmiechnął się - nie wierze! Serio powiedziałam, że jego uśmiech jest seksowny? Boshe Cleo, cofnij to, przecież to taki idiota!\n- Wesołych Świąt! - pisnęłam i rzuciłam w ramiona wysokiego mężczyzny - nie bądź zły za wczoraj - szepnęłam do jego ucha, ale gdy nadal stał nie wzruszony - Przestań się dąsać i w końcu mnie przytul pajacu! - wybuchnął śmiechem. Objął mnie w tali, następnie przyciągnął do siebie i podniósł do góry. Dzisiaj zjadłam bardzo dużo. Nie wiem czy dam rade skosztować przysmaków Horan'a. Wczoraj cały dzień siedział w kuchni i nie wpuszczał do środka. 'Zaklepałem kuchnie, wiec kto będzie przeszkadzał zostanie daniem głównym!' - mówił na poważnie.\n- dobra puść mnie - uderzyłam pięścią w jego plecy - chłopcy czekają - jego mocny zapach perfum przebił do moich nozdrzy co spowodowało głośne psiknięcie - Specjalnie się nimi popsikałeś! - dobrze wiedział, że ich nie lubię.\n- Za dużo mówisz kobieto - puścił mnie i po zdjęciu okularów przetarł dłońmi twarz. Prychnęłam. Kac morderca nie ma serca - pomyślałam w duszy. I po co tak dużo piłeś? Ciekawe jak Calum się trzyma - znienawidzona przeze mnie osoba, po wczorajszym incydencie jeszcze bardziej - Wesołego Alleluja - zachrypniętym głosem dodał. - wsiadaj mała do samochodu - ziewnął.\n- Ogarnij się - palcami dotknęłam jego policzka i wsiadłam niezdarnie do samochodu.\nPo chwili znalazł się obok mnie, odpalił swoje ' dziecko' i ruszył energetycznie z piskiem opon z pod mojego domu.\nSkończyłam rozmawiać przez telefon z Ruby gdy znaleźliśmy pod dużym domem chłopaków. Zaparkował pod samymi drzwiami. Weszłam do środka nie czekając na blondynka. Moje brwi samowolnie uniosły do góry. Wszystko pięknie wysprzątane, z tego co mi wiadomo wczoraj na korytarzu walały się ubrania, śmieci oraz puszki po piwie. Łał. Dobra robota Katniss - stwierdziłam.\nDo nozdrzy dotarł zapach bigosu oraz inne dobre jedzenie!\nWeszłam do salonu i wszystkich obecnych oprócz Malika - którego nie ma przeleciałam wzrokiem. Ubrani w eleganckie garnitury i koszule.\nPo przywitaniu ominęłam przystrojony stół, przeszłam przez korytarz, schody i już po chwili stałam przy pokoju chłopaka. Zapukałam, ale nikt nie otworzył. Wzruszyłam ramionami i przekręciłam klamkę i cichutko weszłam do pomieszczenia. Zayn stoi obrócony plecami do mnie. Na jego długich nogach jak zwykłe czarne dżinsy, biała koszula, którego rękawy zostały podwinięte do łokcia.\nCo on tam gada pod nosem?\nRzucił na łóżko czerwony krawat. Po nie udanym nałożeniu - pomyślałam.\n- Mogę pomóc - odezwałam, a jego mięśnie napięły się.\n- Co tutaj robisz? - zapytał spokojnie w dalszym ciągu stojąc tyłem do mnie - kochanie - dodał po chwili.\nOdwrócił się i spojrzał. Wcześniej bym powiedziała 'o zgrozo' ale teraz przestałam się go bać. Zdałam sobie sprawę, że nigdy mi krzywdy nie zrobi.\nWzruszyłam ramionami obojętnie.\n- Pomyliłam pokoje - warknęłam. Po co ja tutaj przyszłam? Jesteś Idiotką!\nGdy miałam wyjść poczułam jego silną dłoń na swoim nadgarstku. Pchnął na drzwi, a następnie przycisnął do nich. Dupek!\nJego nos smyrgnął moją szyję, dłoń dotknęła tali, a potem znalazła pod bluzką.\nDreszcze ogarnęły całe moje ciało.\nMokre pocałunki pozostawia na szyi, a gdy poczułam usta w czułym miejscu za uchem z gardła wydobył jęk. Kosmki jego czarnych oraz gęstych włosów znalazły miedzy moimi palcami.\n- Nie drażnij się ze mną - seksownie mruknął do ucha.\nŚcisnął pośladek, następnie ręka powędrowała na tylną część uda i odnalazła swoje miejsce na wgłębieniu kolana. Podniósł je do góry i co jakiś czas ściskał oraz pieścił. Podniecenie ogarnęło całe moje ciało. Pocałował mój podbródek i spojrzał prosto w oczy. Ciepło rozpłynęło po policzkach. Wkurzyłam się gdyż w dalszym ciągu czuje onieśmielona przy jego osobie. Tak nie powinno być. Nie chcę się rumienić za każdym razem gdy na mnie spojrzy. Mulata twarz znalazła dość blisko mojej, przegryzł zębami dolną wargę. Moje ręce odnalazły jego policzki, pod którymi nie poczułam zarostu. W końcu pomyślał żeby się ogolić - pomyślałam w duszy.\nGdy nasze usta miały złączyć w błogim pocałunku poczułam rozsadzający ból z tyłu głowy. Jęknęłam.\n- Ooo przepraszam, nie wiedziałem, że ktoś stoi przy drzwiach.\nBlond kosmki Luke'a odnalazły swoje miejsce pomiędzy drzwiami a framugą. Tak bardzo chciałam przytrzasnąć mu głowę.\n- Naucz się pukać idioto! - warknął Malik i przycisnął drzwiami szyję chłopaka. Uśmiechnęłam się, gdyż Zayn ma podobne myśli.\n- Malik puść, duszę się! - gdy twarz przyjaciela zrobiła się czerwona, złapałam za klamkę i pociągnęłam do siebie. Może chciałam przyjaciela udusić własnymi rękoma, ale nie oznacza, że pragnę jego krzywdy, a chociażby cierpienia.\n- co zrobiłaś? - Malik zwrócił do mnie - Przecież bym go nie zabił!\nLuke'a opętał kaszel. Po chwili jego twarz powróciła do naturalnego koloru\n- Mało brakowało fiucie - odezwał się łapiąc za szyję.\n- Może się w końcu nauczysz pukać do drzwi Hemmings!\n- Dobra, więcej moja noga tutaj nie powstanie - pokazał wskazującym palcem na pomieszczenie w który się znaleźliśmy - a ty - zwrócił do mnie - jak coś będziesz chciała ode mnie - odwrócił tyłem do nas, wypiął się i poklepał ręka. Nie powiem gdzie! - możesz pocałować w mój piękny tyłek!\nWyprostował się, spojrzał dumnie i na odchodne obdarował uśmiechem. Zamknął za sobą drzwi. Spojrzałam na Malika. Nie wytrzymał, wybuchł śmiechem.\n- Może jest idiotą - powiedział między śmianiem - ale to było dobre!\nUsłyszeliśmy pukanie do drzwi. Otworzyłam je. Wysoki blondyn, który odstawił niezłe szopkę przed chwilą ponownie znalazł przy drzwiach.\n- Zapomniałbym, Payne woła. - Podrapał po głowie - Śniadanko gotowe - wrzasnął na cały dom i po chwili nie było go.\nLuke nie potrafi się długo złościć a tym bardziej gniewać...\nMalik podszedł do łóżka i złapał za czerwony materiał.\n- Jeśli już tu jesteś kobieto, to zrób coś pożytecznego i pomórz nałożyć - chciał znaleźć pasujące słowo - te draństwo - uśmiechnął się.\nPrzewróciłam oczami i zabrałam mu krawat. Poczułam jego dłoń na biodrze, delikatnie smyrga palcami prawy bok, a uśmiech nie schodzi z twarzy. Och Malik, ty draniu!\nAutor: nanatta o 15:01:00 Linki do tego posta\nDwa tygodnie, czyli czternaście dni, które były dla mnie cierpieniem i męką. Incydent, który miał miejsce pod domem nie powtórzył się. Nikogo podejrzanego nie widziałam i nikt nie kręcił w okolicach mojego miejsca zamieszkania. Czasami tylko mam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Ale po dłuższym zastanowieniu stwierdziłam, że nie grozi mi niebezpieczeństwo, bo gdyby tak było dawno bym wąchała kwiatki od spodu.\nAle to nie oznacza, że się nie boję. Dostałam mani prześladowczej, zawsze gdy słyszę kroki lub odgłosy odwracam za siebie, bądź rozglądam. Strach to emocjonalne napięcie pojawiający się w sytuacji realnego zagrożenia. Mój mózg odbiera ilość bodźców każdego dnia. Jestem ostrożniejsza oraz próbuje nie zostawać sama.\nKładę się do łóżka, zamykam oczy i wyobrażam sobie twarz mężczyzny po zdjęciu kaptura. Jest straszna i budzi grozę. Jego obrzydliwy uśmiech, poszarzała cera oraz oczy, które pragną mordu, rozlewu krwi oraz strachu drugiej osoby. Włosy, które są przylepione do spoconego czoła oraz żółte zęby po długotrwałym paleniu papierosów. Wkłada zakrwawioną rękę do tylnej kieszeni spodni, wyjmuje nóż i przez pewien czas bawi niebezpiecznym narzędziem. Rozmyśla ile osób nim zabił, wylicza każdą z nich, a jej długa lista powoduje uśmiech na jego twarzy.\n'Ogarnij się Cleo, takie rzeczy tylko w filmach' - zbeształam w duszy samą siebie.\nPo odkręceniu kranu lodowatą wodą przepłukałam twarz oraz szyję. Złapałam jeden z ręczników, wyprostowałam się i podczas wycierania nim buzi spojrzałam w lustro.\nJęknęłam gdy zobaczyłam czarne, cienkie smugi pod oczami. Gdybym nie zapomniała, że z rana tuszem pomalowałam rzęsy, do głowy by mi nie przyszło żeby myć twarz wodą, jednak za późno, stało się. Dzisiejszy dzień zaliczam do bardzo ciężkich. Mam trudności w zapamiętaniu podstawowych czynności, oceny, które nie są za dobre, męczący wf oraz nie przespana noc, gdyż zapomniałam napisać wypracowanie na język angielski.\n'Gorzej być nie może' - pomyślałam.\nPrzybliżyłam twarz do lustra, pozbyłam czarnych plamek i wrzuciłam brudny ręcznik do kosza. Znalazłam w szafce szczotkę do włosów. Uśmiechnęłam się, gdyż bawił mnie stan w którym znalazłam. Kilka godzin temu moje włosy były spięte w idealny kok, teraz kosmki ledwo trzymają w gumce. Westchnęłam głośno. Zastanawia mnie dlaczego stworzono mnie rudą. Z tego co wiem nie ma w rodzinie nikogo o ryżym kolorze włosów.\nMam zielone duże oczy, brzoskwiniową karnacje skóry, mały nosek na którym widnieje kilka charakterystycznych piegów, malinowe wąskie usta oraz dołeczki w policzkach.\n- Pięć minut mamo i wychodzę - krzyknęłam.\nJakie było moje zaskoczenie gdy przyszłam ze szkoły i zostałam mamę przy obieraniu ziemniaków. Dawno nie jadłyśmy razem. Zazwyczaj sama robię coś do jedzenia.\nUsłyszałam dobrze mi znany męski głos. Musiałam się przesłyszeć, ale gdy ponownie usłyszałam swoje imię nie miałam wątpliwości. Rzuciłam wszystkie przedmioty, które trzymałam w dłoniach i wybiegłam z łazienki. Wpadłam w ramiona czterdziestoletniego mężczyzny. Lubiany przeze mnie zapach perfum dotarł do nozdrzy, który niestety został zapomniany. Leon jest wysoki, ma długie czarne włosy, które są z tyłu związane w koński ogon. Brązowe oczy, ciemna karnacja. Ubrany w siwą koszulkę, która ciasno upina wysportowaną klatkę piersiową, w czarną ramoneske, którą zawiesił na jednym z ramion, a na długich nogach dżinsowe spodnie oraz glany. Gdy był młody grał w zespole - był basistą, a gdy się rozpadł zainteresował mechanizacją. Teraz prowadzi warsztat samochodowy w Londynie.\n- Co tutaj robisz tatku? - wybuchł gardłowym śmiechem i odsunął głowę do tyłu by móc mi przyjrzeć. Przez chwilę ilustrował moją twarz.\n- Stęskniłem się za moim króliczkiem - Uśmiechnęłam się, gdyż od dawna nie nazywał mnie zwierzątkiem. Usłyszałam pukanie do drzwi. Mama pojawił się w drzwiach oznajmiając, że kolacja gotowa. Usiedliśmy przy stole. Leon naprzeciwko mnie, a rodzicielka po mojej prawej stronie. Zjedliśmy zupę nastąpienie kurczaka, który był pyszny. Było miło i przyjemnie do puki mama nie wspomniała o Samuel'u - moim bracie, który od trzech lat nie daje znaku życia. Po rozwodzie rodziców zniknął bez słowa. Wspominał przed swoim wyjazdem, że pokłócił się z ojcem.\nZe względu na wszystko jesteście dla mnie wszystkim i zawsze będę was kochać - były ostatnimi słowami gdy u jego boku oddałam objęciom Morfeusza.\nByłam z Samuelem bardzo zżyta, był wobec mnie opiekuńczy, dbał, zajmował, kupował prezenty, zabierał do kina, a gdy bałam spać przychodził i kładł obok.\nGdy próbowałam z ojcem porozmawiać o powodzie wyjazdu Sam'a zbywał mnie lub mówił bym się nie interesowała. Do tej pory uważam, że to podejrzane.\nMama do chwili obecnej szuka mojego starszego o pięć lat brata. Często słyszę dobiegające z sypialni modlitwy, prosząc Boga o jego powrót. Wierzy że kiedyś wróci i go zobaczy. Kocham brata i zawsze będę, ale nie ma pojęcia jak bardzo nas skrzywdził.\nLos uśmiechnął się dopiero gdy wyjechałyśmy z Londynu, wtedy mama wzięła się w 'garść' oraz odżyła. Dostrzegłam iskierkę radość gdy się zaaklimatyzowałyśmy w New York Sity.\nJuż nie mam piętnastu lat, nie potrzebuje niańki i radze sobie sama. Jestem starsza, mądrzejsza i odpowiedzialniejsza.\nLeon zacisnął mocno szczękę, a widelec mocno ścisnął w palcach. Chrząknęłam i zmieniłam temat gdyż zauważyłam, że ojciec nie chciał rozmawiać o synu. Kiwnął głową w podzięce. Uśmiechnęłam się do niego delikatnie.\n- Posprzątam ze stołu - Rodzicielka jest zmęczona po nieprzespanej nocy, więc pomyślałam że ją wyręczę.\nZabrałam wszystkie talerze i wyszłam z salonu. Włożyłam je do zmywarki, a następnie podeszłam do okna. Otworzyłam je na całą swoją szerokość, oparłam łokcie o parapet, a dłonie o podbródek. Ostatnie promienie słoneczne schowały się za horyzontem i zostawiło po sobie przepiękne pomarańczowe niebo.\nWzrok skierowałam na podjazd na którym stoi duży motocykl oraz żółty garbus, a na jego masce czerwony materiał z napisem "Dla mojego Króliczka" Aż mi się ciepło na sercu zrobiło, a uśmiech zagościł na twarzy. Przyjechał do New Yorku by mi go podarować. Kiedyś mówił, że jak dorosnę dostaną od niego samochód. Pisnęłam i podskoczyłam z radości jak małe dziecko. Zamknęłam okno i aby dłużej nie czekać wybiegłam z kuchni po to by podziękować ojcu oraz przejechać samochodem po raz pierwszy, ale niedane mi było wejść do salonu gdyż usłyszałam zaciętą rozmowę prowadzoną przez telefon komórkowy przed wejściem do mieszkania. Z przekleństw oraz jego ostrego tonu, mogłam wywnioskować, że konwersacja nie należała do najmilszych.\n- Przed chwilą przyjechałem do córki i już mam się zbierać?...- Szkoda, że nie mam daru, który umożliwił by w podsłuchaniu całej rozmowy - Dopadnę skurwiela i więcej nie będzie stwarzał problemów. - zatkały mnie słowa wypowiedziane przez Leona - Znajdź na jakiś czas zastępstwo i kontroluj warsztat.... Przestań pieprzyć...nie może zostać zamknięty... Salak - Salak, coś mi to mówi. Gdzieś już słyszałam owe imię, ale nie mogę przypomnieć gdzie - dobrze wie gdzie ukrywa Dominic swoją dupę... - gdy cichutko stąpałam po śliskich płytkach po to by znaleźć bliżej drzwi mój telefon wypadł z ręki 'Pięknie, właśnie miałaś szanse na wścibienie nosa w nie swoje sprawy, ale spartoliłaś swoją szansę, zresztą jak zwykle' - Odezwę się później - hałas, który został spowodowany przez moją głupotę i nieuwagę przerwał interesującą rozmowę. Drzwi otworzyły się na całą swoją szerokość, a ojciec staną u ich progu. Jest zły za to, że szpieguje.\n- Gdy szłam telefon wyślizgał z ręki i spadł na podłogę - uśmiechnęłam się niewinnie. Tak bardzo chciałam wybrnąć z niezręcznej sytuacji. Przypomniałam sobie o prezencie czekającym pod domem - Jest piękny - na początku nie wiedział o co chodzi, ale gdy pokazałam palcem na pojazd, zauważyłam mało przekonujący uśmiech po czym złapał za moją dłoń i wyprowadził na zewnątrz. Mimowolnie wypuściłam magazynowane powietrze w płucach. Opanowałaś sytuacje.\n- Chciałbym zobaczyć jak jeździsz, ale czas mnie goni - Jasne, wmawiaj sobie - Za godzinę mam samolot. Mam dużo zamówień i pracy w warsztacie, pracownicy nie dają sobie rady, a Olga czeka na powrót - uniosłam brew do góry gdyż wiedziałam, że wszystko co mówił było wielkim kłamstwem. Ma swoje problemy, ale teraz zdałam sprawę jak poważne. W co się staruszku wpakowałeś?\nPosmutniałam, a nawet ode chciało przejażdżki.\n- nie bądź smutna - przytulił się do mnie -W wakacje oczekuje cię w Londynie. Oczywiście gdy wszystko pójdzie dobrze i po mojej myśli - Jeśli bez problemu pozbędziesz pewnych ludzi! Poprawiłam go w swoich myślach. Ciężko dać wiarę, że ojciec robi rzeczy niedopuszczalne. Nie mogę go nie na widzieć, odtrącić i nazwać przestępcą, gdyż praktycznie nic nie wiem. Ludzie, którzy kłamią chcą zapewnić rodzinie bezpieczeństwo. Im mniej wiesz tym lepiej. Przez ostatnie dni właśnie tego chciałam i oczekiwałam. Dlatego nie mam zamiaru dopytywać, wściekać się , obrażać oraz wtykać nosa w sprawy Leona. Postąpię jak dorosła kobieta.\nRazem z mamą przyglądałam się osobie wsiadającej na motor "Junak". Spojrzał ostatni raz, odpalił sprzęt i odjechał. Mama nalega bym weszła do środka, ale chciałam posiedzieć na werandzie, popatrzyć na gwiazdy i pomyśleć. Przyniosła koc w który zawinęłam się. Podziękowałam rodzicielce i rozkazałam iść spać. Zostałam sama i zamiast patrzyć trzeźwo wlepiam swój otępiały wzrok przed siebie, czyli w ciemność. Przez dobrą godzinę nie zmieniałam pozycji, gdyż nie czułam wszelakiej potrzeby.\nDopiero gdy poczułam wibracje w kieszeni bluzy oraz dobrze znaną melodię obudziłam z transu w którym byłam przez ponad dwie godziny.\nSpojrzałam na wyświetlacz ekranu. Nieznany numer - przeczytałam. Ciekawe kto może dzwonić o tak późnej porze. Zaakceptowałam połączenie i przyłożyłam telefon do ucha.\n- Słucham - odezwałam się pewnie - Kto dzwoni? - zapytałam gdy osoba po drugiej stronie słuchawki pozostawała w nie ustępliwej ciszy. Dobra dzieciaku, nie zemną takie gierki, sam się o to prosiłeś. Gdy chciałam rzucić oblegą, która cisnęła mi się na usta wtedy usłyszałam.\nCała pewność uleciała w niepamięć. Słowa wypowiedziane przez mężczyznę spowodowały nagłe wyprostowanie zgarbionych pleców, przyśpieszenie rytmu serca oraz odruchowo napięłam wszystkie mięśnie. Przestraszyłam się, a dolna warga zadrżała. Rozejrzałam się otwierając szerzej zaspane oczy. Jest zbyt ciemno bym mogła coś zobaczyć.\nSiedzę przy zapalonej lamie, wiec jeśli mężczyzna obserwuje mnie, bardzo dobrze widzi moją sylwetkę. Zmieniłam pozycje z siedzącej na stojącą. Złapałam koc, który o mały włos nie zsunął z ciała oraz mocniej przyłożyłam telefon do ucha.\n- Czego chce... chcesz ode mnie? - z wielkim trudem uleciały słowa z ust.\n- Zamknij się - warknął - z tego co mi wiadomo nie pozwoliłem ci się odezwać. - Jego głos jest wysoki. Musi być młody.\nOtworzyłam drzwi wejściowe.\n- Nie schowasz się ode mnie skarbie - Usłyszałam jego śmiech - Koty tropią myszki - Proszę, przymknij się, nie mogę Ciebie słuchać. Łza spłynęła po policzku, ale starłam ją nadgarstkiem. Jestem bardzo przerażona. Zamknęłam drzwi na klucz i upewniłam kilka razy czy na pewno. Jeśli na spokojnie pójdę do swojego pokoju nie spanikuje i nie dam satysfakcji psychopacie.\n- widzę, że zachowujesz zimną krew - Tylko pozory. Gryzę dolną wargę, ponieważ boję się, że za chwilę wybuchnę płaczem - do czasu - ponownie wybuchł śmiechem - Króliczku.\nW tym momencie strumień łez wydostał z moich oczu. Jest przy moim nowym samochodzie, przy prezencie od mojego taty.\n- Daje ci cztery jebane tygodnie - szepnął. Połączenie zostało urwane.\nCztery jebane tygodnie\nCo się stanie gdy wybije czwarty?\nCzwarty rozdział gotowy :D\nMiłego czytanka kochani.\nAutor: nanatta o 06:21:00 Linki do tego posta\nHej skarbki ;)\n3 rozdział gotowy <3\nCzytajcie i oceniajcie w komentarzach\nWytykajcie moje błędy, postaram się je poprawić i z "góry" za nie przepraszam\nI chcę uprzedzić, że w rozdziale pojawią się wulgaryzmy.\nJest to moje pierwsze opowiadanie i myślę, że się wam one spodoba i docenicie moje starania :D\nCzłowiek ma jedną szanse, jedno życie. Nie wiadomo kiedy nadejdzie jego czas, czy to będzie za godzinę, miesiąc czy rok. Można je stracić nawet przez mały nie przemyślany błąd, który może kosztować życiem. Nic nie dzieje się bez przyczyny.\nZatracamy właściwy wszystkim ludziom podstawowy instynkt dobra i zła. Najczęściej wybieramy gorszą drogę. Może być to morderstwo, problemy z prawem, rabunek, rozbój, podpalenie budynku, a chociażby kradzież sklepowa. Wtedy gryzie nas sumienie, nie radzimy sobie i jak obudzeni z długiego snu, zdajemy sobie sprawę z nieszczęść, które spowodowaliśmy. Jesteśmy ślepi, idziemy na łatwiznę, nie rozważamy opcji, których tak naprawdę może być dużo. Ponosimy klęskę. Mogą to być skłonności samobójcze, wyjazd z kraju bądź poddanie się i zamknięcie w sobie.\nZło góruje nad dobrem. Złem jest paleniem papierosów, nie słuchanie się rodziców, przeklinanie...\nMoje przemyślenia zostały przerwane przez wiadomości lecące w TV. Zazwyczaj nie oglądam telewizji, ale dzisiejszego dnia zrobiłam wyjątek. Popcorn przygotowałam przed seansem, który miałam oglądać. Teraz leże na kanapie z misą pełną jedzenia i puszką coli, która znajduje się między udami.\nPomieszczenie w którym przebywam nie jest duże. Ściany koloru brzoskwiniowego, a na nich zawieszone ramki z fotografiami, które reprezentują moją rodzinę. Na środku duży, puszysty dywan, dwa skórzane fotele, kanapa oraz dopasowany, szklany stolik. Ogromna plazma naprzeciwko mebli, a na szafce playstation oraz odtwarzacz sv. Od prawej strony ogromne okno i drzwi balkonowe, które wcześniej otworzyłam na całą swoją szerokość. Białe zasłony sięgają do drewnianej podłogi i są zaczepiane przez wiatr i wpychane do wnętrza salonu. Zdążyło się ściemnić na dworze, ale nie powstrzymało mnie do ich zamknięcia. Księżyc, który dzisiejszej nocy świeci, bardzo interesująco wygląda między kłębiastymi chmurami.\n- Wczorajszego dnia o godzinach nocnych została zgwałcona młoda dziewczyna na Preston Rd, zdołała uciec, ale kilka godzin po wyjściu z komisariatu i powrocie do domu roztrzęsiona S.E została zamordowana - usłyszałam głos reporterki - Nie wiadomo kim może być przestępca, ale prawdopodobnie jest tą samą osobą, która dopuściła się gwałtu oraz morderstw dwóch kolejnych dziewcząt w ubiegłym tygodniu. Gangster zostawił na ich ciałach nietypowy znak, który wyciął nożem na skórze. Posterunek policyjny pracuje, ale brak jakichkolwiek dowodów, oraz lokalizacji niebezpiecznych ludzi. Tak, więc wszystkie osoby płci żeńskiej, uważajcie na siebie, zachowajcie szczególną ostrożność... - odstawiłam miskę na stolik i z pozycji leżącej przeniosłam na siedzącą, gdyż nie mogę uwierzyć, że w mieście którym zamieszkuję są osoby, którzy brutalnie mordują, używają przemocy oraz okaleczają kobiety.\n- Czyżby powrócił do New Yorku gang zmarłego J.N? - Dlaczego nie ujawniła jego imienia, tylko inicjały? Gang? Nie chciałam tego słowa usłyszeć po raz kolejny dzisiejszego dnia, ale najwidoczniej dziennikarka pokrzyżowała moje plany. Wymawiając słowo gang czuje dreszcze i strach, ale myśl, że rodzicielka wróci za pewien czas z pracy dodaje mi pewności oraz otuchy, że nie będę sama i będę czuła się bezpiecznie we własnym domu.\n- Kim jest nowy przywódca? Czy chce zająć miejsce znanego nam Spirit'a? Czy chce podbić New York i władać miastem? Czy kiedyś będziemy bezpieczni i wolni? Mamy swoje prawa, nie możemy być przez całe życie zastraszani...- z tego co wiem kiedyś słyszałam od Ru, że miastem władał gang, ale nigdy nie przepuszczałam, że to może być prawdą, moja przyjaciółka nie kłamała.\n- Powtórzenie wiadomości przeprowadzonej przez reporterkę Katylin Kai.\nWyłączyłam pilotem telewizję, gdyż ode chciało mi się jeść, a tym bardziej oglądać film. Wstałam zbyt raptownie, co spowodowało, że uderzyłam się kolanem o stół, a popcorn rozsypał po podłodze\n'Brawo ciamajdo' pomyślałam i rozmasowałam obolałe miejsce, a następnie uklękłam by pozbierać do miski przysmak nie nadający do wtórnego skonsumowania.\nGdy posprzątałam, powoli podniosłam ku górze. Dzwonki zawieszone przed wejściem do salonu, przez mocniejszy podmuch wiatru wydał dobrze mi znany dźwięk, mimowolnie spojrzałam w tamtym kierunku.\nMiska ponownie znalazła swoje miejsce na podłodze, ale to nie miało znaczenia. Stojąca na werandzie zakapturzona postać, jest ubrana w czarne spodnie, z dziurami na kolanach. Stanęła bokiem do mnie.\nZe strachu łzy uleciały po policzkach, a nogi zaczęły trząść. Gdy zobaczyłam jego suche od krwi ręce, mój płacz nasilił się, a następnie wydobył głuchy dźwięk, który został stłumiony przez moją dłoń. Czyja to krew? Co robi na terenie mojej posiadłości? Przyszedł mnie zabić?\n- Czego chcesz ode mnie?! - wrzasnęłam, ale nie uzyskałam odpowiedzi, tylko przekleństwo. Jego głowa odwróciła się w moim kierunku, ale nie zdołałam zobaczyć, gdyż nie miałam okularów. Dość szybko ją schylił, może dlatego, że głupio postąpił, gdyż nie powinien się ujawniać, po czym wycofał się. Podbiegłam szybko do drzwi gdy podejrzany mężczyzna, a może nawet przestępca odszedł, zamknęłam je. Gdy wbiegłam do swojego pokoju i odnalazłam łóżko, opatuliłam się kołdrą i schowałam twarz w poduszce, a następnie rozpłakałam się.\nZamknąłem z impetem drzwi od mieszkania, oznajmiając wszystkim, że wróciłem w złym humorze. Rzuciłem kluczyki od mojego samochodu na szafkę, trochę za mocno gdyż upadły na drewnianą podłogę. 'Jeszcze wy mnie wkurwiajcie '- pomyślałem. Podniosłem je, a następnie by czynność nie powtórzyła włożyłem do tylnej kieszeni spodni.\nPrzeszedłem przez salon, a następnie znalazłem w dużej kuchni. Odnalazłem wzrokiem wszystkich obecnych, którzy siedzą przy dużym drewnianym stole.\n- Ktoś umarł? - zapytałem się i wyjąłem piwo z lodówki. Otwieracz mi nie potrzebny, z tego co mi wiadomo ręce są po to by ich używać. Otworzyłem je bez problemu i rzuciłem metalowy kapsel, który wydał odgłos po zetknięciu z drewnem. Upiłem łyka - Zresztą, chuj mnie to obchodzi - warknąłem i usiadłem obok Payn'a, a następnie spiorunowałem wzrokiem Horan'a, który siedzi na przeciw - mam dosyć czterech jebanych ścian, co nazywamy szkołą. Następnym razem uprzedź jakie masz zamiary, bo przez ciebie zostałem po lekcjach - wzruszył ramionami i podrapał po głowie.\nWkurwiłem się, gdyż musiałem ogarnąć brud zostawiony przez niedorośniętych nastolatków, a to wszystko z winy Horan'a. To konieczne? Nie, ale jeśli chcę zacząć nowe, oraz lepsze życie to muszę się nauczyć słuchać oraz wykonywać polecenia. Czy jest to trudne? W chuj, rozpierdala mnie od środka, gdy ktoś zaczyna cwaniakować oraz dyktować co mam robić. - Jeszcze tylko dwa miesiące, zdam maturę i wypieprzam z tego przeklętego kraju! - poprawiłem kosmyk grzywki, który nasunął na czoło.\nJestem bardzo spostrzegawczy, zauważyłem dziwne zachowanie młodszej siostry Hood'a oraz specyficzny gest, który został skierowany do Liam'a. Domyśliłem się, że mają coś do powiedzenia, gdyż zazwyczaj w domu panuje gwar, wszyscy krzyczą, jest włączona metalowo-rockowa muzyka, przyjaciele grają w gry, śmieją się z byle gówna, a jedna kobieta w tym domu tańczy, stroi się i sprząta, a grobowa cisza musi oznaczać tylko jedno.\n- Przykro mi - wyszeptała ze łzami Katniss po czym wyszła z kuchni. Pomieszczenie także opuścili Hood, Horan i ten młody idiota Hemmings. Został tylko Liam. Westchnął, następnie złapał dłońmi za kanty stołu i oparł całym swoim ciężarem przechylając do przodu. Odważył się unieść spuszczoną głowę, gdy ze spokojem zapytałem.\n- Powiesz do wieczora o co chodzi? - postawiłem butelkę na stole i przy czubku zacząłem nią kręcić palcami.\n- słyszałeś o dzisiejszych wiadomościach? O morderstwach i gwałtach? - wzruszyłem ramionami.\n- To już mnie nie obchodzi - powiedziałem obojętnie. - Dawno już z tym gównem skończyliśmy, jesteśmy już wolnymi ludźmi.\nZamknął oczy, gdyż to co powiedział po chwili zabolało nie tylko mnie, ale także i jego.\n- nawet nie wiesz, jak bardzo się mylisz - słowa przebiły się przez zaciśnięte zęby. Wstałem, a krzesło upadło na podłogę. Jestem zły i nie mogę dowierzyć słowom wypowiedzianym przez przyjaciela.\n- Kurwa nie wierze - wrzasnąłem - Kłamiesz Payne - mocno walnąłem butelką o stół, ale najwidoczniej użyłem za mało siły żeby ją pobić, a tak bardzo chciałem by pękła na małe kawałeczki.\n- Wspomnieli o naszej przeszłości, o naszym bracie - kręciłem głową by odpędzić wspomnienia o Jon' ie i o naszym dawnym życiu.\n- Oni nas podejrzewają, ktoś chce nas wrobić - nie chcę nic więcej słyszeć.\nZłapałem butelkę w której było niedopite piwo i rzuciłem w ścianę, następnie złapałem za stół i go przewróciłem. Rozpierdalałem wszystko co mi stanęło na drodze bądź na wyciągnięcie ręki. Aby się pozbyć wszystkich złych emocji, ten sposób wydaje się najbardziej odpowiedni. Nie interesowały mnie przedmioty, które psułem, gdyż nie miały dla mnie wartości.\nGdy pobiłem pięścią okno, a potem rozpocząłem dowalać w drewnianą ścianę, nie czułem bólu fizycznego, chociaż wiedziałem, że ręce są w tragicznym stanie. Miałem to gdzieś, jestem jak w transie, słyszę tylko swój przyspieszony oddech oraz słowa Liam'a, które nie chcą dotrzeć do umysłu i dać wiarę, że ciągle jesteśmy mordercami i przestępcami. Wierzyłem, że zapomnę i wszystko się skończy. Zabijałem ludzi, a chciałem zostać normalnym człowiekiem. Jaki ja kurwa jestem naiwny. Teraz dopiero zdałem sobie sprawę, że zawsze będziemy mordercami dla innych i będziemy o wszystko podejrzani.\nGdy poczułem czyjąś rękę na ramieniu, przestałem bić w ścianę i oparłem czoło o zakrwawioną dłoń. Oddychałem bardzo głośno i szybko. Jakie było moje zdumienie gdy w tak chujowym momencie pomyślałem o rudowłosej dziewczynie z kamerą. Zrzuciłem raptownie rękę Payna. Nie chce uderzyć przyjaciela, dlatego będzie lepiej jeśli wyjdę i pokręcę poza domem. Widziałem jego zaskoczenie gdy wychodziłem z kuchni, nie zatrzymał mnie, skubaniec zawsze rozumiał. Gdy znalazłem się w samochodzie wiedziałem gdzie jechać. Nawet alkohol płynący we krwi nie powstrzymał mnie przed szybką jazdą.\nAutor: nanatta o 02:17:00 Linki do tego posta\nDźwięk wody odbił się od ściany prysznicowej, oraz śliskiej wanny i oblał moje spocone ciało, które po porannej przebieżce wymagało prysznica. Chłodna woda pobudziła moje zmysły, a po dłuższym przyjmowaniu masy zimnej wody na ciało, powstała gęsia skórka. Organizm pragnął ciepła, ale umysł mówi co innego, potrzebowałam naturalnego pobudzenia, a gdy osiągnęłam cel do którego nieprzewidywalne dążyłam, ostatnie krople orzeźwienia spłynęły po ciele, a wodospad zatrzymał w miejscu.\nGdy się obudziłam i zjadłam śniadanie postanowiłam wybrać na jogging. Na osiedlu świeciło pustką, bo kto o szóstej rano, przy zdrowych rozsądkach idzie biegać? Dopiero po półgodziny truchcie zobaczyłam starszą kobietę popijającą kawę i próbującą otworzyć kluczykiem drzwi od swojego czerwonego garbusa. Gdy ją wymijałam, wystraszyła się, a aluminiowy kubek z zawartością zachwiał na ręku, a następnie upadł na chodnik. Odmiana kofeiny wylała się po chwili tworząc plamę. Przeprosiłam zaskoczoną kobietę i uciekłam do domu.\nTeraz wycieram ciało o różowy ręcznik i rozmyślam. Zastanawiam się czy dzisiejszy dzień będzie tak samo nudny jak poprzednie.\nW piątki lekcje rozpoczynają się o dziesiątej, spojrzałam na godzinę i stwierdziłam, że na spokojnie się wyrobie na pierwszą lekcyjną, którą miała być matematyka.\nBędąc już na przystanku autobusowym spostrzegłam rudą wiewiórkę, która z jednego drzewa wędrowała na drugie. Przed wejściem do zapełnionego przez ludzi maszyny zdążyłam sfotografować szczęśliwe zwierzę, które w piękną wiosenną pogodę poszukiwało jedzenia oraz wrażeń.\nWysiadłam z autobusu i odetchnęłam świeżym powietrzem, przewiesiłam torbę przez ramie i ruszyłam w stronę pasów po to by znaleźć po drugiej stronie ulicy, móc przejść przez szkolny park, a następnie wejść do znienawidzonej prze zemnie szkoły.\nKamerę zawiesiłam przez szyje i włączyłam nagrywanie po to by skomentować dzisiejszy dzień.\nGdy się znalazłam na ulicy usłyszałam nadjeżdżający samochód, a potem przeraźliwy pisk opon. Moje serce zabiło szybciej, a gdy unormowało się otworzyłam zaciśnięte oczy, a ucisk obu pięści rozluźniłam. Rozejrzałam się. Stoję na pasach, na czerwonym świetle. Dam sobie rękę uciąć, że przed wejściem na nie świeciło na zielono.\nSpojrzałam na granatowego jaguara, którego szyby otworzyły się. Chłopak siedzący za kierownicą z prawej strony wystawił głowę. Jego gęste jak smoła włosy postawione na żel, przypominają jeża, oczy czarne, nos i usta w porządku. Ciemna cera. Jest Azjatą?\nCzarny podkoszulek dobrze upinający umięśniona klatkę piersiową, a przez szyję zawiązana bluza tego samego koloru. Nie wiem co oni mają do tych ciemnych kolorów, ale wiem, że dodaje nutę tajemniczości.\n- Vixen, ślepa jesteś?! - warknął - z tego co mi wiadomo to powinnaś stać na chodniku! - palcami dotknął kierownicy i czekając na odzew mruknął coś obraźliwego pod nosem. Na serdecznym palcu zobaczyłam duży pierścień, mając nawet okulary na nosie trudno mi było sprawdzić jaki kryje napis oraz wzór, który musi coś oznaczać. Wiem, że jest ze srebra.\nChłopak widząc moje zainteresowanie pierścionkiem złapał za niego, a następnie zsunął z palca. Najwidoczniej nie lubi jak ktoś patrzy na jego własność. Czyżby jest ważny?\n- Przepraszam - szepnęłam ale na tyle głośno, że nie mieli problemu z usłyszeniem. Zaśmiał się gardłowo i spojrzał na chłopaków siedzących z tyłu, którzy z niecierpliwością czekali.\nMoje oczy przybrały wielkości sowy, a usta otworzyły szeroko. Zaskoczyła mnie obecność Malika, ale gdy pomyślałam jak to z boku wygląda, szybko je zamknęłam, a fala ciepła oblała moje ciało, a policzki osiągnęły temperaturę wżenia. Zayn z ręką zgiętą w łokciu oprawszy między zgłębieniem szyby a drzwiami z palcami na podbródku, bada kilkudniowy zarost i przygląda mojej zarumienionej twarzy.\n- Przeprosiłaś, zadowolona? - usłyszałam nie lubiany przeze mnie głos, dupek. Spuściłam wzrok na maskę samochodu. Cleo, ty odważna dziewucho. - To zjeżdżaj stąd, Vixen! - podniósł głos. Jaka Vixen do cholery? Nie ma prawa mnie tak nazywać! Jak każda osoba posiadam imię - no już, nie będę się kolejny raz powtarzał, spójrz jakie zamieszanie zrobiłaś! - dlaczego ten typ jest taki nie miły i podnosi głos za każdym razem gdy na niego spojrzę - mowę Ci odjęło? Umiesz mówić? - nie często komuś się udaje mnie zdenerwować i wyprowadzić z równowagi, ale najwidoczniej chłopak do tego dąży i chce mnie podburzyć. Och, nie radziłabym.\nMoje przemyślenia zostały przerwane przez trąbienie klaksonów, oraz przekleństwa wypowiadane przez kierowców stojących w korku. Zrobiłam kilka kroków w tył i po chwili znalazłam na chodniku.\n- Ru...ruszaj, zamieszanie robisz - Chciałam im pokazać, że jestem silną kobietą i się nie boje. Z trudem wysiliłam mało przekonujący uśmiech, dolna warga zadrżała. Przeraża, podobnie dwójka siedząca z tyłu oraz Zayn, który ze spokojem przygląda całej sytuacji. Każdy wytatuowany, dziwne znaki na skórze, ubrani na czarno, a wzrok mordu. Nie należą do przyjemnych mi osób.\nUniosłam dumnie głowę aby nie dać respektu z powodu przegranej wcześniej pozycji o byciu silnej. Azjata zacisną mocno szczękę, a Mulat wybuchł sztucznym śmiechem.\n- Daj spokój tej małej, wiesz dobrze, że nie mamy czasu na pierdoły i mamy inne problemy na głowie - szepnął, ale zdołałam podsłuchać. Zawsze wtykam nos w nie swoje sprawy, taka moja natura. Mój mózg przeanalizował wypowiedziane słowa bruneta i wiem, że w sposób jakie je powiedział nie spodobał mi się, ale nie mówię, że nie jestem ciekawa i nie mam pytań. A chociażby, dlaczego mnie nazwał małą i co miał na myśl mówiąc " inne problemy"? -Ruszaj idioto! - warknął.\nJak to możliwe, że jego nastrój tak się raptownie zmienił. Obdarował mnie ostatnim zimnym oraz wrogo nastawionym spojrzeniem i obiecująco wypowiedział - Do zobaczenia Foster.\nByłam tak bardzo zaskoczona jego słowami, że nie zauważyłam kiedy ich samochód zniknął.\nSkąd zna moje nazwisko, przecież nie jestem jakoś znana w szkole, wiec jak to możliwe? Mam się go bać? Omijać? Powiedział tak by mnie wystraszyć?\nWestchnęłam i przypomniałam o kamerze. Zdałam sobie sprawę, że całe wydarzenie zostało nagrane. Chłopacy, zamieszanie oraz rozmowa. Przewinęłam i jęknęłam. Nie chce tego widzieć! Nacisnęłam na stop i wyłączyłam urządzenie.\nPo chwili jakaś osoba złapała mnie za ramię i odwróciła o trzysta sześćdziesiąt stopni. Nie powiem, że się nie wystraszyłam, wręcz przeciwnie.\nZobaczyłam przerażone oczy mojej przyjaciółki Ruby, która z trudnością łapie oddech, jakby przebiegła maraton. Gada jak najęta, nic kompletnie nie rozumiałam.\n- Ru! - wrzasnęłam. Dziewczyna opanowała się i westchnęła - powiedz o co chodzi, ale powoli.\n- Martwiłam się o ciebie - powiedziała smutno - widziałam wszystko gdy wysiadałam z samochodu Asha, próbowałam jak najszybciej tu przyjść, ale przez te głupie obcasy... Yhhh - czułam nutę złości. To u niej dziwne, gdyż rzadko się denerwuje.\nJest ubrana w niebieską, rozwiewną koronkową sukienkę, a do tego czarne dopasowane obcasy. Jej grzywka natapirowana i spięta do góry, a włosy pokręcone. - nic ci nie jest, jesteś cała? - kiwnęłam głową. Cmoknęła i skrzyżowała ręce na pierwsi. - wiesz kto to był? - zapytała. Do czego ona w tej chwili zmierza? - złapała mnie za łokieć i przechodząc przez pasy odpowiedziała na pytanie - To był Zayn Malik i jego paczka. Chyba słyszałaś, że Malik to niebezpieczny koleś? Można to zauważyć na co dzień jak się zachowuje, myśli, że jest Panem, wszyscy się go boją - weszłyśmy do szkoły przez główne wejście. - I ja też! Gdy nawet na niego spojrzę jestem przerażona i chcę uciec gdzie pieprz rośnie. To nie jest zabawne i tak nie powinno być, ale tyle się nasłuchałam opowieści o nim i o jego przeszłości, że szkoda gadać - nie chce jej przerywać, gdyż może więcej nie będzie chciała poruszyć tematu Zayna - Każdy głupi wie, że został adoptowany. Jego prawdziwi rodzice zostali zamordowani, ale to jeszcze nic. Podobnie było z jego nowymi opiekunami, doszły mnie słuchy, że to on ich zabił, nienawidził ich całym sercem i chciał się zemścić, poderżnął im gardła gdy spali. Nawet nie wiem jak to możliwe, że został oczyszczony z zarzutów, upiekło się gnojowi, nie? - zaśmiała się nerwowo - nie wiem też co robi w szkole i dlaczego go znowu przyjęli. Został zawieszony w prawach ucznia, ale to dawno było, bodajże trzy lata temu - schowała niepotrzebne książki do szafki.\nMoże uczęszczam do szkoły przez dwa lata, ale dopiero teraz mogę poznać historię Malika. Nigdy nie rozmawiałam z Ruby o Zaynie, gdyż wydawało mi się to nie konieczne. Jest moją przyjaciółką, ale nie zwierzam ze wszystkiego. Gdyby się dowiedziała, że chodź trochę interesuje Malikiem, chyba by padła na zawał - mogę to stwierdzić po długiej wymowie, którą przeprowadziła, o tym jak się go boi, jak ją przeraża i co o jego osobie myśli.\n- przez co został zawieszony? - zadzwonił dzwonek na lekcje.\n- pobił chłopaka z trzeciej klasy, ale nikt nie wie o co im poszło. Maykel trafił do szpitala, a ten dupek wyszedł bez szwanku - Zayn typem awanturnika? Im więcej wiem, tym więcej mam pytań. - chyba zauważyłaś, że z nikim się nie koleguje tylko z tym blondynem? - kiwnęłam głową - To wyjaśnia, że wszyscy uważają ich za dziwaków i przestępców.\nLekcja języka angielskiego się rozpoczęła. Nauczycielka pisała coś na tablicy na temat lektury. Przepisałam do zeszytu i odłożyłam długopis.\n- Ostatnio Alex wspomniał, że nasiliły się przestępstwa, ginął ludzie, a kobiety są gwałcone.\nZłapała mnie za nadgarstek i zbliżyła swoje usta do mojego ucha, po to bym tylko ja mogła usłyszeć - Do miasta powróciły gangi, a co gorsze, Zayn Malik jest w to zamieszany.\nAutor: nanatta o 13:35:00 Linki do tego posta\nCzerwona sukienka bardzo dobrze uwydatnia moją pupę, dekolt i nogi. Widzę jego wzrok, który świdruje moje ciało czekoladowymi oczami. Czuje jego delikatny dotyk na łokciu, a następnie na plecach, przyciąga mnie do siebie. Jestem szczęśliwa. Jego usta pozostawiają przyjemne pocałunki na szyi, następnie przegryza płatek ucha. Zachrypniętym głosem mówi, że jestem piękna, że uwielbia mnie w każdy możliwy sposób, dotykam jego policzka. Chcę go pocałować, poczuć jego usta na swoich, ale nie mogę. Coś mnie od niego odpycha, jakaś siła nie pozwala mi go dotknąć. Jego twarz z każdą sekundą staje się niewyraźna. Jestem daleko, a moją miłość widzę jako mały punkcik. Cierpię, ale słyszę jego melodyjny głos. "Będziesz moja, w świecie którym żyjesz" Kilka słów, które dają nadzieje.\nBudzik wyrywał ze snu. Usiadłam, przyciągnęłam kolana do siebie i przetarłam twarz dłońmi.\nSen dobrze znany, który kończy tak samo. Za każdym razem gdy się budzę czuje rozczarowanie, smutek oraz złość. Nie wiem jakie niesie przesłanie i czy się kiedykolwiek dowiem.\nWestchnęłam głośno i sięgnęłam po okulary, które leżą na szafce nocnej. Zsunęłam się z łóżka, zrobiłam poranną toaletę, następnie nałożyłam na nogi dżinsowe rurki i łososiowy sweterek z napisem Kiss. Uczesałam włosy zawiązując na czubku głowy, potem czerwono - białe trampki naciągnęłam na stopy. Przywitałam się z mamą i usiadłam przy stole.\nKuchnia jest małym przytulnym pomieszczeniem. Ściany błękitnego koloru, szafki zaś dobrze dopasowane. Stół znajduje się przy dużym oknie z którego widać zadbany ogród oraz drewnianą huśtawkę, która kontrastuje z czerwonymi różami oraz innymi rodzajami kwiatów. Stwarzają przyjemną atmosferę i przyciągają sąsiadów, oraz innych przechodnich, którzy z chęcią zaglądają przez drewniany płot.\nPo zjedzeniu śniadania umyłam brudną miseczkę po mleku i kukurydzianych płatkach. Włożyłam do plastikowego pojemniczka przygotowane kanapki przez Panią domu.\n- Naprawdę masz zamiar brać kamerę do szkoły? - zapytała mama z kawałkiem jabłka w buzi.\nUśmiechnęłam się, gdyż przez ostatnie dni nie rozstawałam się z moim skarbem. Zawsze marzyłam o kamerowaniu ludzi, przyrody bądź zwierząt.\n- Oczywiście - Cmoknęła i pokręciła głową. Moja rodzicielka jest niską brunetką o piwnych oczach, na nosie kilka piegów, małe usta, a jej długie włosy spięte w kok każdego poranka. Jest ładną, mądrą i odważną czterdziestolatką. Przyciąga mężczyzn jak lep na muchy, ale nie związała się z nikim po rozstaniu z tatą. Nie jest już mężatką od trzech lat. Jestem jej wdzięczna, że mogę się z ojcem kontaktować i widywać. Z jego nową partnerką dogadałam się, chociaż moim zdaniem nie pasują do siebie, może dlatego, że Olga jest stylistką, a Leon mechanikiem?\n- Jesteś nie możliwa. - Wróciłam do rzeczywistego świata gdy usłyszałam głos Elizabeth. Zerknęłam na mamę i przewróciłam oczami.\n- Muszę się spakować do szkoły - nie mam zamiaru słuchać ile to w szkole pałęta się złodziei, a znając moją opiekunkę ma zamiar po raz kolejny dać mi do zrozumienia, że społeczeństwo w tych czasach jest do wszystkiego zdolne.\nWbiegłam do pokoju, spakowałam do torby zeszyty i książki, które mają swoje miejsce na biurku przy dużej lampie.\nBiałe szafki, duże łóżko i lusterko dopasowane do niebieskiej ściany. Gdy byłam młodsza bardzo lubiłam niebieski, ale to z przed dwóch lat przed przeprowadzką ze stolicy Wielkiej Brytanii do New York City, stanie w północno-wschodniej części USA liczącego więcej niż siedemnaście milionów mieszkańców.\nW chwili obecnej jestem zwolenniczką koloru fioletowego, dlatego w najbliższym czasie mój pokój zostanie przemalowany na kolor, który lubię.\nPo umyciu zębów i spakowaniu jedzenia do torby, włączyłam kamerę.\n- Drugi stycznia - Usiadłam na krześle nagrywając mamę zmywającą naczynia. Jest kobietą trzymającą porządek, zazwyczaj sprząta w całym domu przed wyjściem do pracy. Jest doradcą zawodowym, stanowisko w którym pracuje pozwala na utrzymanie córki oraz mieszkania - Dzień jak co dzień. Wstaje, jem śniadanie, szykuje się do szkoły. Nic ciekawego się nie dzieje, w dzień w dzień to samo. Moje życie jest nudne i ponure. Czy rutyna w najbliższym czasie zmieni czy kiedyś będę szczęśliwa? - To jest lepsze od pamiętnika mogę nie tylko nagrywać to co lubię, ale także skomentować świat w którym żyje bądź jak czuje w danym momencie. Westchnęłam głośno, a następnie mój wzrok przeniósł na zegarek wiszący nad wejściem do kuchni.\n- Kurde! Nie wiedziałam, że jest tak późno - Mamie na pożegnanie dałam buziaka w policzek.\nOdetchnęłam świeżym powietrzem gdy znalazłam na ganku. Zmrużyłam powieki, ponieważ promienie słoneczne nie pozwoliły do całkowitego otworzenia ich. Uśmiechnęłam się, gdyż dawno nie było tak ładnej pogody. Wiosna jest od ponad miesiąca i każdego dnia coraz cieplej.\nDelikatne mrowienie przy nodze przebudziło z transu, w którym przed chwilką byłam. Biała kulka futra ociera się o moją nogę. Podniosłam Princess i przytuliłam do siebie. Dostałam ją od ojca dwa lata temu na piętnaste urodziny. Przypomina mi o nim i o tym jak bardzo byłam szczęśliwa. W tej chwili dzieli mnie od niego ponad dwa miliony siedemset tysięcy kilometrów. Ostatni raz pogłaskałam kotkę i po wpuszczeniu do domu opuściłam posiadłość.\nPo pięciu minutach po drugiej stronie ulicy zauważyłam zgrabną, długonogą brunetkę ubraną w czarne leginsy i bluzkę z logiem ulubionego zespołu muzycznego. Ruby to dziewczyna, która zna swoją wartość i uwielbia mężczyzn. Lubi dobrą zabawę i być w centrum uwagi. Różnimy się, ale mówią, że przeciwieństwa się przyciągają. Jest dobrą przyjaciółką, pomaga, wspiera i zawsze jest przy mnie gdy jej potrzebuje.\nNa powitanie przytuliłyśmy się, a do moich nozdrzy dotarł zapach jej drogich perfum.\n- Jak podoba ci się moja szminka? - zapytała uwydatniając usta. - Wczoraj w sklepie kosmetycznym, w tym obok klubu kupiłam zajebistą pomadkę - Wspomniałam, że jest straszną gadułą? - Musiałam ci pokazać, wiesz jak bardzo lubię krwiste - Cała Ru. Zerknęłam na jej pełne usta, a następnie na twarz. Jej niebieskie oczy dopasowane do zimnych kolorów cieni, górna powieka podkreślona eyeliner'em, brwi wyregulowane, a na policzkach warstwa różowego pudru. Jej włosy proste i długie. Gdybym używała tyle odżywek co Ru, także bym miała miękkie i pałające życiem włosy.\n- Jest chociaż coś co o tobie nie wiem? - Pstryknęła palcami - Lepiej nie mów!\n- Och, wspominałam, że trzymam w szafce nocnej scyzoryk? - Serio Ruby Serio? Spojrzałam na nią z miną wtf? - Znowu jesteś w złym humorze - Zrobiła kwaśną minę - Możesz powiedzieć o co chodzi - kopnęłam kamień, który leżał na środku chodnika. - Dobrze, gdy będziesz chciała pogadać to wiesz gdzie mnie szukać- Zerknęłam na przyjaciółkę i uśmiechnęłam delikatnie.\n- Nagraj mnie - poprosiła po minucie milczenia, wzruszyłam ramionami gdyż to nie jest zły pomysł.\nGdy już znalazłam przycisk funkcyjny skierowałam kamerę na uśmiechniętą Ru.\n- To jest Ruby, moja przyjaciółka - Przywitała się mówiąc siemka, następnie gadała o wszystkim i o niczym. Odezwałam się wtedy gdy mówiła coś na temat, który nie spodobał się w szczególny dla mnie sposób.\n- Głupia! - warknęłam gdy wspomniała o mojej niezdarności i pewnej historii - Dzisiaj słonecznie, ciepło i przyjemnie - nagrałam niebo i słońce, a następnie ludzi czekających na autobus, na przystanku - Nie obchodzi co inni pomyślą - szepnęłam gdy kilka osób spojrzało na mnie z niezadowoleniem.\nChwilę później znalazłyśmy się przy dużym pomarańczowym budynku, który znajduje się w centrum miasta.\nThe New School posiada baseny, siłownie, dużą bibliotekę, sale muzyczne, taneczne oraz dużo innych rozrywek. Każdy rozwija swoje talenty, zainteresowania. Ja uczęszczam na kółka fotograficznego, które mnie uszczęśliwia.\nGdy znalazłyśmy się w pobliżu szkolnych szafek zobaczyłam chłopaka, który oparł się o ścianę razem ze swoim blond kolegą. Rzucił na podłogę swój moro plecak, który wyglądał na pusty i spojrzał groźnie na Horana. Mulata od dawna nie było w szkole, ostatni raz gdy go widziałam to dwa miesiące temu. Nie wiem jakie są powody tak długiej nieobecności chłopaka, ale wiem, że nie pojawiając się w szkole może oblać ostatni rok.\nDoszło do mnie dużo informacji. Jedni mówią, że wyjechał z New Yor'ku inni, że został zawieszony w prawach ucznia. W co wierzyć?\nNa mojej szafce na kod zostało przyklejone ogłoszenie które zignorowałam, otworzyłam ją i włożyłam niepotrzebne książki, gdy spojrzałam w stronę gdzie stoją wysportowani mężczyźni z ostatniej klasy ich już tam nie było. Westchnęłam, a następnie z Ruby skierowałam do pracowni chemicznej, w której miała się odbyć pierwsza lekcja.\nPrzed wejściem do stołówki włączyłam moje urządzenie. Obiektyw skierowałam na blaty proponowanego jedzenia - Sama niezdrowa żywność! - Po chwili znalazłam się przy stoliku gdzie siedzą i wygłupiają moi znajomi. Ruby siedzi obok Rebeki, dziewczyny Ashona.\nPrzywitałam się - Dajcie mi trochę miejsca! - Usiadłam obok Pitera.\nSą to koledzy Ru, nie lubię zawierać nowych znajomości i dużo rozmawiać. Przyjaciółka dobrze wie, że nie przepadam za jej towarzystwem.\nPoprawiłam okulary, które zsunęły się z nosa, a następnie odstawiłam czarną kamerę na stół i tak by nikt nie zauważył włączyłam ponownie nagrywanie. Najpierw zaczynając od elity kujonów, kończąc na niebieskookim blondynie, do którego dołączył Malik.\nNa ekranie pojawiła się umięśniona oraz wysportowana sylwetka Zayna Malika. Ubrany w czarny podkoszulek z napisem revenge i jeansy tego samego koloru. Kilkudniowy zarost i w miarę ułożone włosy.\nZainteresowałam się także jego tatuażami. Zastanawia mnie co oznaczają znaki na jego palcach. Chłopak o ciemnej karnacji siedzi ze skrzyżowanymi rękoma na piersiach z mocno zaciśniętymi pięściami, zauważyłam także czarny kolczyk w prawym uchu. Włączyłam krotność zoomu i obraz został przybliżony. Oczy jak czekolada, idealny nos oraz pełne usta. Idiotko, co ty robisz? Po co na niego patrzysz? Daj sobie z nim spokój!\nZmrużyłam oczy i wyłączyłam kamerę zamykając klapkę kamerki. Wgryzłam się w dolną wargę.\nWłaśnie zobaczyłam, że Zayn Malik przenikliwie się mi przygląda. Przez chwile wlepiłam w niego swój wzrok, ale nietrwało to długo, gdyż spuściłam wzrok na zapiekankę przyjaciółki. Moje policzki musiały się zrobić czerwone jak ketchup stojący przy coli Aleksa. Kamerę ułożyłam na swoich kolanach, a trzęsącymi dłońmi wyjęłam kanapkę z pudełka. Jak mogłam być tak głupia i dać przyłapać na obserwowaniu jego osoby.\nUgryzłam kanapę, która jest z serem i pomidorem. Z trudem przełknęłam.\nW połowie skonsumowanej przeze mnie jedzenia ponownie zerknęłam na mężczyznę, przy którym czuje się onieśmielona. Moje oczy w tej chwili można porównać do piłeczki pingpongowej, plaster pomidora wyślizgnął z kanapki upadając na kamerę leżącej na kolanach i ją brudząc.\nNie wyszła bym ze stołówki czerwona jak burak, zła i przestraszona gdyby Malik nie pożerał mnie swoim wzrokiem.\nGdy znalazłam się daleko od miejsca w którym czułam się nie komfortowo oparłam plecami o ścianę i zamknęłam oczy wydychając powietrze, które przez pewien czas magazynowałam w płucach.\nPonownie przypominam sobie drwiący uśmiech, który obdarował mnie Zayn na odchodne.\nNadal nie mogę uwierzyć w to co przed chwilą zaszło, chciałam żeby mnie zauważył, ale teraz gdy w końcu do tego doszło nie jestem pewna czy słusznie. Gdy sobie przypomnę oblewa mnie fala gorąca. Głupiutka ty, rozbawiłaś go swoją niezdarnością!\nAutor: nanatta o 13:33:00 Linki do tego posta\n20 stycznia 2014 r, 16:55\nDrogi przyjacielu, dlaczego ludzie są egoistami, nie biorą pod uwagę czyjegoś zdania tylko patrzą na siebie? [...] nie chce do niej uczęszczać, nie chce być tutaj, chce wracać do domu, do mojego prawdziwego domu [...] Opowiem Ci o sytuacji, która miała miejsce w szkole. Idąc do pracowni geograficznej, a wcześniej przechodząc przy męskiej toalecie osoba, która z niej wychodziła z impetem otworzyła drzwi, nie zastanowił się czy ktoś stoi po drugiej stronie. Pamiętam, że poczułam potworny ból w okolicy czoła, a sprawcą czynu był wysportowany (zdążyłam zauważyć) mężczyzna. Mulat o nieskazitelnej urodzie i pięknych czekoladowych oczach. Nie przeszkadzały mu moje okulary i aparat na zębach. Opuszkami palców dotknął rozpalony policzek. Nie przeprosił, jego lekko wyczuwalny dotyk uleczył ból.\n2 kwietna 2014 r , 22:22\nKochany pamiętniczku, jutro bal przebierańców, wiem kim się stanę. Mają, pszczółką Mają Zapewne myślisz, że ze mną jest coś nie tak? Nie zapomniałam, w dalszym ciągu uważam, że to nie mój styl, że jestem za poważna i drętwa, ale po zastanowieniu zdecydowałam że pójdę i się zabawię [..]\nOd dzisiaj Maja nie Cleo!\n5 kwietnia 2014 r, 19:20\n[...] Moja przyjaciółka była królikiem. Miała ogon i uszy, które wytrzymały i nie odpadły [...] Zayn Malik - Tak się nazywa. Dowiedziałam się o nim sporo interesujących rzeczy, a chociażby że należy do niegrzecznych chłopców, że zadaje z " dziwnym towarzystwem"[...] zaskoczyło mnie gdy usłyszałam " uważaj, to zły człowiek" [...] Jestem wstydliwa, wrażliwa, nieśmiała, nie uczę się doskonale, nie wyróżniam z tłumu, nie jestem piękna [..]\n25 grudnia 2015 r, 23:31\nWitaj, na początku chcę cię przeprosić. Zaniedbałam cię [...] Kocham Boże Narodzenie, gdyż lubię świąteczną atmosferę. Kolacja upłynęła miło i przyjemnie [...] Nie wierze w Świętego Mikołaja, ale nie mogłam się nie uśmiechnąć gdy pod choinką zobaczyłam duży prezent. Dostałam niesamowity aparat cyfrowy, najlepszy prezent pod słońcem.\nAutor: nanatta o 13:31:00 Linki do tego posta


Oby limit nieszczęść został już wyczerpany\nJarosław Hrycak – wojna ojczyźniana\nMoje 85. urodziny!\nNasze kolędy, nasze wigilie\nWspomnienia - wiosna 1956, czyli sukienka z Paryża\nŚwiat, który ześlizguje się w bagno głupoty\nSzkoła - uczeń - nauczyciel - minister - państwo\nJak będąc podopiecznym nie zwariować? Jak będąc opiekunem nie zwariować?\nCo może nastąpić po wieku zarazy\nRzeczy, które ostatnio podniosły mi poziom adrenaliny\nCo po pandemii - model demokracji\nStan wrzenia spowodowany zorganizowaną zawiścią\nO obostrzeniach, politykach i uniwersytetach słów kilka\nKilka uwag o ustroju, społeczeństwie i despotii\nJacy będziemy po pandemii? Kto najwięcej ucierpi?\n14 maj 2022, 14:26\nRok 2022. W moim długim życiu nie przeżyła jeszcze tak złego czasu. Ileż to nieszczęść spadło na nas przez te pierwsze cztery miesiące. Jeszcze w 2020 myśleliśmy, że najgorsze to pandemia, ale przecież z każdej zarazy ludzkość wychodziła, to i my wyjdziemy, a tu jedno po drugim: „nielegalni” z Białorusi, inflacja, drożyzna, zamknięcie w domach w coraz gorszym stanie psychicznym, pomijam już takie drobnostki jak niebotyczne zadłużenie państwa, rozwalony system edukacji i praworządności.\nPomyślałam sobie, że to już niechybnie wszystkie kary, jakie Miłosierny na nas zsyła za popłenione grzechy. Ja osobiście mam kłopot z tymi grzechami, wolałabym kawę na ławę: to za to i za to! Nagle jak grom z jasnego nieba – mamy za ścianą wojnę. Bo ci Ukraińcy śmieli pokrzyżować plany imperatora Putina. Jak śmieli się przeciwstawić woli imperatora, nie wiedzą gdzie ich miejsce?! Pomijam sarkazm i teraz bardzo poważnie. Za naszą wschodnią ścianą są Ukraińcy, nie będę używać określenia naród ukraiński, bo na tym wielkim obszarze te 64 miliony ludzi to konglomerat wielu nacji. Z tego może powstać naród ukraiński (czego im z całego serca życzę) i ta wojna bardzo im w tym pomoże. I my, ich sąsiedzi, możemy im bardzo w tym pomóc.\nPierwszy krok już zrobiliśmy, z otwartymi ramionami i sercami przyjmując uchodźców. Osobiście traktuję to jako cud, bo z Ukraińcami nigdy nie było nam po drodze. Bo dla nas Ukrainiec to rzeź na Wołyniu, banderowcy i UPA. To było, tego wymazać się nie da, a czym dla Ukraińców jest polska, ta dawna od czasu Unii Lubelskiej, kiedy Ukraina stała się częścią Korony czyli Rzeczypospolitej Obojga Narodów – czyli państwa polsko – litewskiego. Na tych ziemiach powstały olbrzymie latyfundia magnackie z wprowadzonym systemem pańszczyźnianym, który był niczym innym, jak systemem niewolnictwa. Kto był niewolnikiem? Ano Ukraińcy. Przez wieki całe Polak to pan, a Ukrainiec – jego poddany.\nUkraińcy nigdy nie pogodzili się z tym, że nie mają własnego państwa. Ilesz wzniecili powstań, jakich szukali sposobów, by tę wymarzoną samoistinną Ukrainę mieć. Przypomnę te dość bliskie. Rok 1918 – układ z Piłsudskim; powstała niepodległa Polska, ale Ukraina – nie. Bo Piłsudski nie dotrzymał umowy. Rok 1941 – układ z Niemcami Hitlera – to samo. Bandera razem z Niemcami przeciw Sowietom. Wreszcie rozpad ZSRR, powstaje na wyśniona, niepodległa Ukraina. Jest to nasz bardzo ważny sąsiad – podkreślam: sąsiad. Z sąsiadami należy żyć w zgodzie. Jak to zrobić? Bardzo prosto. Zacytuję tu słowa mistrza Młynarskiego:\nAno! Usiąść przy wspólnym stole i wyłożyć na ten stół całą prawdę bez licytacji: wyście to, a wyście jeszcze gorzej. Czy o tym wszystkim należy zapomnieć? Nie, ten rozrachunek ma być przykładem. Cośmy zrobili złego i że zło zawsze rodzi zło. Oddzielić to zło grubą kreską tak, by przeszłość nie przeszkodziła nam budować dobrych sąsiedzkich stosunków w teraźniejszości. Myślę, że teraz jest na to czas. Zrobiliśmy ten pierwszy krok, jakże ludzki, zróbmy następny. Nasz sąsiad jest też na to przygotowany. Oby tak się stało, bo z sąsiadami należy żyć w zgodzie. A Najjaśniejszy i Miłosierny wynagrodzi nas za to?!\nPS. Hasła na dzień dzisiejszy:\nKrycha + Glapa = klapa\nNBP = Nie Będzie Pieniędzy\nSZOK = Szybkie Oskubanie Kredytobiorców\nOby limit wszystkich nieszczęść na ten rok został już wyczerpany\n31 marca 2022, 23:23\nO czymże można pisać w marcu Anno Domini 2022? Też będzie o Ukrainie tylko nieco inaczej. Zacznę od nazwania tej wojny „Ukrainy wojną ojczyźnianą”. Ukraińcy walczą nie o państwo ukraińskie, ale o ukraińską ojczyznę. Od pięciu wieków mieszkańcy ziem nad Dnieprem, Dniestrem, Zbruczem i stepów czarnomorskich w wielu powstaniach próbowali wywalczyć „samostinną Ukrainę” - udało się dopiero po upadku ZSRR. Celowo nie użyłam określenia „Ukraińcy”, bo tereny te zamieszkiwały różne ludy, wiele różnych ludów, które teraz zmalazły się w granicach jednego państwa. Z tego powoli zaczął się kształtować naród ukraiński. I przyszła katastrofa. Trzeba stawić czoła potężnemu agresorowi i – jak to określił Zbigniew Rokita – Putin zjednoczył Ukraińców. Brzmi to paradoksalnie, ale najazd Putina walnie przyczynił się do powstania nowoczesnego i jednolitego narodu ukraińskiego.\nPostawa narodu ukraińskiego wobec agresora to największy sukces Ukrainy od 1991 roku – Zachód zrozumiał, że Ukraina to nie Rosja, że to ziemie coraz bliższe kulturowo Zachodowi i że atak na Ukrainę jest również atakiem na zachodni ład. To wszystko można określić jako cud historyczny. Zmiany te są bardzo ważne teraz, kiedy plan Putina spalił na panewce i wojna przybiera charakter barbarzyński, obliczony na złamanie i zniszczenie narodu ukraińskiego.\nCudem jest również postawa Polaków. Nikogo nie trzeba przekonywać do niesienia pomocy. Jest to fenomen, szkoda tylko, że ta codzienna pomoc w dużej mierze pozbawiona jest pomocy państwa i polityków. Nie wiadomo tylko na jak długo tej fantastycznej mobilizacji społecznej starczy. Może w końcu „ci u góry” zrozumieją, że po tym okresie, kiedy Polacy radzili sobie sami z napływającymi uchodźcami, potrzebna jest systemowa regulacja: jaka pomoc jest potrzebna, jakie części administracji muszą zapewnić sprawne funkcjonowanie państwa również dlatego, by Polacy nie poczuli się, że są gorzej traktowani przez państwo niż uchodźcy (tak, jak to się stało w kulminacyjnym okresie pandemi Covid – 19: chorzy „normalnie” i covidowcy).\nCo władza ma zrobić?\n1. zapewnić solennie, że ani miejsc w szpitalach, ani miejsc pracy, ani miejsc w przedszkolach nie będzie przekazywać na rzecz uchodźców\n2. Dziękować, dziękować i raz jeszcze dziękować wszystkim, którzy pomagają. Pokazać, ile dzięki nim jest zrobione i jaki to ma sens, po to, by robili to dalej\n3. Skończyć z wypinaniem piersi „jacy to jesteśmy dobrzy” i stoimy w pierwszej linii\n4. Jasna komunikacja pokazująca sens tego, co się dzieje, rzetelne informacje o rozmiarach kryzysu tak, by ludzie nie wpadali w popłoch i rozpacz\n5. Najgorszy jest durny patos i strojenie się w piórka bohaterów\nPodobno nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Daj Boże, by to nieszczęście, które spadło na bardzo młode państwo ukraińskie i ledwo opierzony naród ukraiński z jednej strony i postawa społeczności polskiej wobec tego nieszczęścia doprowadziły do zgody i pojednania obu nacji. Zapomnijmy przeszłość, zostańmy sąsiadami żyjącymi w zgodzie i przyjaźni. Rozdrapywanie ran i wyliczanie, ile złego nam zrobiliście, a ile my wam, nie ma sensu. Przypomnijmy sobie stare ludowe porzekadło: zgoda buduje, niezgoda rujnuje i niech to świeci jasno i mocno po obydwu stronach granicy. Oby słowo stało się ciałem, czego obu narodom, Ukraińcom i Polakom z całego serca życzę.\nPS. By nie było plagiatu: wojnę ojczyźnianą wymyślił ukraiński historyk Jarosław Hrycak. A jasnej komunikacji pokazującej sens tego, co się dzieje, niech się nasi politycy uczą od prezydenta Zełenskiego.\n20 lutego 2022, 12:50\nW roku pańskim 2022 miałam pisać tylko o miłych wspomnieniach. Moje 85. urodziny mieco mnie „przybiły”, bo to już bardzo słuszny wiek. Może już czas by go podsumować, tylko jak „przelecieć” przez całe życie, zrobić bilans, wyciągnąć wnioski? A może inaczej? Może spróbuj człecze odpowiedzieć na pytanie: czym jest życie? Oto moja odpowiedź: życie to zbiór zadań do przyzwoitego przemyślenia i wykonania.\nNiech wam się nie wydaje, że tylko dorosły „ma zadania”, mały człowiek, a nawet człowieczek też je ma. A ssanie, umiejętność przewracania się, siedzenia, nauka chodzenia to co? Przy każdym nowym zadaniu, które jest zawsze „zakrętem życiowym” powinniśmy sobie stawiać pytanie: czy decyzja jest słuszna, czy zachowanie jest przyzwoite. Jak może zauważyliście, już kilka razy użyłam słowa „przyzwoity”. To określenie „być przyzwoitym” dał nam Władysław Bartoszewski. W tym roku przypada setna rocznica jego urodzi. To określenie „być przyzwoitym” jest najlepszym drogowskazem jak żyć. Już za to jedno przykazanie zasługuje jego autor na naszą wieczną pamięć i uznanie (na tewno tych wszystkich, którzy według przykazania tego żyją).\nJa na pewno uważam i zawsze uważać będę, że był człowiekiem, który nam wszystkim bardzo wiele dał. Należał do tych niezastąpionych i jest mi bardzo żal, że tacy nasz opuszczają. Do grona takich dołączył też Daniel Passent. Smutno mi Boże, ale życie toczy się dalej. Obydwaj ci niezastąpieni dużo pisali i mówili o geopolityce. W obecnej sytuacji w Europie, ale nie tylko (rywalizacja wielkich w Afryce, czy na Pacyfiku) jest bardzo wyrazista, ale przez wielkich polityków bądź niezrozumiana, bądź celowo fałszywie interpretowana (zwłaszcza w Polsce).\nKamieniem węgielnym geopolityki (co bardzo mocno podkreślali i Władysław Bartoszewski, i Daniel Passent) jest zgoda z sąsiadami lub przynajmniej poprawne stosunki. Układy polityczne, sojusze muszą się zgadzać z naszym położeniem geograficznym. Jakoś to nie przekonuje naszych władców, bo lepszy ten za oceanem, a tego za miedzą można odsądzać od czci i wiary oraz szczuć na niego. Bo geopolityka w wykonaniu tych, co rządzą jest cyniczna, bez poszanowania praw człowieka i interesów państwa, bez cienia przyzwoitości. Bez cienia przyzwoitości jest również wieszanie bilboardów o treści „60% pieniędzy, które płacicie za energię elektryczną zabiera Unia”. Obyście za te kłamstwa poszli do piekła, czego wam z całego serca życzę. Pastwu zaś i sobie samej życzę, byśmy nigdy nie zapomnieli, że warto być przyzwoitym.\nŚwierklaniec, 18 lutego 2022\n23 stycznia 2022, 20:17\nRok 2022 ogłaszam wszem o wobec rokiem renesansu rodziny. Co to ma być? No właśnie! Co oznacza renesans? - Odrodzenie. Czyli coś, co już było, na nowo ma się odrodzić. Tylko czy odrodzenie to jest odtworzenie tego, co było? Nie – to powstanie czegoś nowego, czego inspiracją, korzeniami jest to, co kiedyś było!\nTen wstęp jest na potrzebny, byśmy sobie uświadomili, co ma powstać. Rodzina jest tak stara, jak ludzkość. Od czasy, kiedy człowiek przestał żyć w pojedynkę, kiedy na tym samym obszarze było ich dwóch – zaczynali żyć razem. Robinson i Piętaszek też byli rodziną. Tą pra, prarodziną była zależność i dobrowolne bycie razem – bo tak było lepiej! Dzisiejsza rodzina to już zupełnie inny związek, oparty głównie na pokrewieństwie (związek krwi) bądź powinowactwie (związek przynależności). Dzisiaj dodajemy do tego zasadniczego zrębu różne odnogi jak rodzina zastępcza i tak dalej. Grunt, że rodzina!\nA teraz do rzeczy! O rodzinie mówią obecnie wszyscy, każdy wie, że najważniejsza, ale każdy wie inaczej i jego model to ten właściwy. Czy ja chcę dołączyć do tego chóru? Uchowaj Boże. Myślę, że obecny czas, czas pandemii jest bardzo dobrym czasem, że renesans rodziny będzie możliwością wyjścia z obecnego wielkiego kryzysu. Gdybyśmy prześwietlili nasze dzieje to łatwo zauważyć, że wszelkie renesanse przychodziły po wielkich kryzysach. Nie sięgając za daleko – nowy ład Roosvelta przyszedł po wielkim kryzysie początków XX wieku. Nota bene – czy twórcy polskiego ładu nie mogli sobie dokładnie przestudiować tego roosveltowskiego zanim spłodzili swój „ład”? (to taka „oboczna” dygresja). Dlatego rok 2022 jest bardzo odpowiednim czasem, by wychodzić z kryzysu odradzając rodzinę.\nProszę, popatrzcie na zdjęcie\ncztery generacje razem i wszyscy uśmiechnięci:\npierwsza generacja – moja siostra Gienia i ja\ndruga generacja – nasze córki Bożena i Hania\ntrzecia generacja – ich dzieci – Kasia, Piotr i Samuel\nczwarta generacja – dzieci dzieci czyli prawnuki Gieni: Hania, Zuzia i Krzysiu (na zdjęciu jest mąż Kasi i Ojciec Hani – Tomek – nie ma żony Piotra – mamy Krzysia i Zuzi, bo zrobiła nam to zdjęcie).\nCo ma różnić tę odrodzoną rodzinę od tej starej, tradycyjnej lub tej bogoojczyźnianej, zaściankowej? Jesteśmy razem, bo tak wypada i związki krwi? – Nie! Jesteśmy razem, bo chcemy, bo się lubimy i przyjaźnimy, mamy „w nich” oparcie i oni w nas. Nie musimy odwiedzać się co rusz, bo wypada. Najważniejsza jest świadomość, że zawsze mogę w potrzebie na nich liczyć i oni na mnie. Przyjemnie jest od czasu do czasu zasiąść wspólnie przy stole. Na ten renesansowy rok Wam i sobie tego życzę.\nPostanowiłam w tym roku odnowić moje kontakty w wielkopolskiej rodzinie mojego ojca (bardzo zaniedbanej przeze mnie) i w dolnośląskiej rodzinie mojej mamy (zaniedbanej również), bo rodzina to rodzina i fajnie, że jest, bo kiedy jej nie masz, samotnyś jak pies!\n16 grudnia 2021, 19:01\n„Gdy się Chrystus rodzi”, „lulajże Jezuniu, moja perełko”, „gdy śliczna panna syna kołysała” - wzruszająco piękne są nasze kolędy i pastorałki. Bo wzruszające są święta Bożego Narodzenia. O tych, które wryły się w moją pamięć chcę dzisiaj powspominać.\nRok 1946. Mieszkamy w leśniczówce, jest wigilia – my, najmłodsze trzy siostry ubieramy choinkę i wiemy, że pod choinką nie będzie prezentów – jedynie jakieś słodycze upieczone przez mamę. Po kolacji (jednak 12 potraw, talerz dla niespodziewanego gościa i sianko pod obrusem) wszyscy idziemy pod choinkę śpiewać kolędy, a tam cud! Paczki dla każdego. Tym cudem była amerykańska UNRRA, która polskim dzieciom sprawiła paczki pod choinkę. Do dzisiaj mam przed oczyma te amerykańskie cuda!\nMoja pierwsza wigilia u teściów. Jakże inna, śląska wigilia: siemieniotka (obrzydliwa zupa z konopi), smażony karp, makówki i moczka (bardzo dobra, słodka). Do mojego repertuaru wigilijnego weszły makówki.\nPierwsza wigilia u mnie z zaproszoną rodziną męża – polska w pełnej krasie, wigilia którą bardzo chwalił mój teść.\nRok 1985 – mój mąż w Niemczech, Hania we Francji, Alicja i ja na Blachówce – dwie sieroty. Następna wigilia już na emigracji – ta najbardziej pamiętna, z pięcioletnim Samuelem – moim pierwszym wnukiem w Szwajcarii. I ta w Stroniu Śląskim z udziałem Izy i Oli (córki Pawła, po śmierci matki), gdzie Iza po dużym łyku wina usiłowała śpiewać kolędy, których nigdy przedtem nie śpiewała i ze łzami wyznała, że jeszcze nigdy nie miała takiej pięknej wigilii (sama przytachała wycięte drzewo choinkowe z lasu).\nPotem znów wigilie w Polsce. Przy wigilijnym stole cztery generacje: prababcia Gienia, babcia Bożena, córka Kasia, Hania – prawnuczka. Wspomnę kolację wigilijną niemiecką, na której byłam. Napisałam nawet wierszyk o tym, że znalazłam się w kraju, gdzie do świętej kolacji „blutwurst z kapustą – przysmak owej nacji”.\nJaka będzie ta ad 2021? Może pandemia pozwoli mojej córce i wnukowi przyjechać ze Szwajcarii do Polski? Jeżeli będziemy w trójkę to postanowiliśmy zrobić kolację innowacyjną. Każdy przygotuje to, co lubi najbardziej – może być ciekawie? Zaczęłam od kolęd i kolędami zakończę. W mojej sypialni wisi obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Pasuje jak ulał do „gdy śliczna panna syna kołysała” - piękna, młoda, o semickiej urodzie dziewczyna trzyma zawiniątko ze swoim dziecięciem, a na twarzy jej widać wielką miłość, ale i troskę.\nTroskę o co? Życzę Wam wszystkim (sobie też) wzruszających Świąt, które też po latach wspominać będziemy.\nPrzyszedł listopad, wcale nie taki ponury i smutny, ale zima tuż, tuż. Jaka będzie, aż strach myśleć, bo przesłanki hiobowe (starczy na ogrzanie mieszkania? ). Zgodnie jednak z zapowiedzią oddam się wspomnieniom.\nRok 1956 – wiosna. Jestem nauczycielką w szkole podstawowej, w której pobierałam nauki przez pierwszych 6 lat. Po maturze postanowiłam 2 lub 3 lata przepracować, a potem iść na studia. Chciałam siebie jakoś zabezpieczyć finansowo początek. I tak zrobiłam. W kwietniu roku 1956 władze postanowiły w tej miejscowości, gdzie uczyłam, założyć koło Związku Młodzieży Wiejskiej. Na zebranie założycielskie przybyły ważne osoby z województwa, powiatu i jeden ze stolicy. Po zebraniu miała być zabawa. Na zebraniu nie była, no bo czy ja młodzież wiejska? Ale na zabawie się zjawiłam. Nastąpiła konsternacja – moja sukienka wprawiła wszystkich w osłupienie. To była super modna, pokazywana w zagranicznych żurnalach kreacja (te żurnale jakimś cuden przedostawały się do Polski, w moje ręce też). Pokazałam to cudo mojej krawcowej, która potrafiła uszyć wszystko, wystarczyło jej to tylko pokazać. Tak paryska kreacja trafiła pod polskie strzechy, a dokładniej na zabawę, która miała zmienić oblicze owej wsi.\nZabawa polskiej wsi nie zmieniła, ale sukienka zmieniła moje życie. Osoba z samej stolicy zainteresowała się sukienką i zaproponowała jej właścicielce, że ZMW może dać mi rekomendację na studia. Wtedy zapytałam, czy dla każdej w ten sposób ubranej prowincjonalnej gęsi w sukience prawie od Diora jest miejsce w Warszawie, na przesłuchaniu w Szkole Głównej Służby Zagranicznej. Nazwa tej uczelni fascynowała mnie od momentu, kiedy ją pierwszy raz przeczytałam w informatorze na studia, jeszcze w liceum. Wtedy jednak byłam przekonana, że nie dla psa kiełbasa. A teraz się stało!\nNie będę opisywać tej uczelni, bo nigdy nie zostałam jej studentką, aczkolwiek zostałam przyjęta. Nadszedł październik 56 i zawierucha zmiotła w pierwszym rzędzie ową uczelnię. Nie było mi dane mówić „towarzyszu profesorze”, a do współbraci i sióstr „wy kolego” i „wy koleżanko”. Nie zostałam również trzecim zastępcą czwartego sekretarza ambasady polskiej w Pernambuco – bo miałam studiować na wydziale dyplomatyczno – konsularnym, drugi był wydziałem handlu zagranicznego.\nChciałabym kiedyś jeszcze spotkać jakiegoś absolwenta tej uczelni – efemerydy – czy rzeczywiście wychodzili z niej dyplomaci – jeśli tak, to jacy? Może minister Waszczykowski – nie, on jest za młody. Skąd mi się wzięło to sukienkowe wspomnienie? Przed dwoma, czy trzema miesiącami u mojej przyjaciółki Margot w Niemczech zobaczyłam wiszącą na wieszaku „moją sukienkę” i stanęły mi przed oczyma te wszystkie wydarzenia, o których zapomniałam.\nŻycie pełne jest niespodzianej, dlatego bądźmy ciągle przygotowani, że los coś dla nas ma. Oby to coś, jeżeli ma odmienić nasze życie, niech będzie to w dobrą stronę, czego sobie i Wam serdecznie życzę.\n31 października 2021, 11:47\nChciałabym napisać o pięknej złotej jesieni, tej prawdziwej, z babim latem tańcującym na wietrze, złotymi liśćmi, z uśmiechniętymi spacerującymi ludźmi, biegającymi psami i leniwie wylegującymi się kotami. Jak tylko ułożyłam sobie w głowie ten wzruszający obrazek, usłyszałam głos (z tyłu głowy): masz bardzo dobrą pamięć i jeszcze lepszą wyobraźnię, to było „kiedyś”, bardzo dawno „kiedyś”. A ty się obudź i popatrz wokół!!! I co widzisz? Świat, który ześlizguje się w bagno głupoty, który nie ma żadnych ideałów, żadnych marzeń, świat w którym nie ma nic wielkiego, czemu można by podporządkować życie.\nJest jedno: pieniądz, chęć posiadania. Rzadko ludzkość bywa tak, jak dzisiaj pozbawiona prawdziwych przywódców, mentorów, światła ideałów. Jeżeli pojawi się jakaś osoba wyjątkowa, ktoś z ideami wykraczającymi poza horyzont codziennych przyjemności, zostanie stłamszony przez przeciętną i banalną większość.\nBardzo szeroko pojęta kultura i polityka powinny modelować nasz sposób myślenia, wpływać na sens życia. Tymczasem polityka za sprawą zwyrodniałej w stosunku do pierwotnej idei demokracji znalazła się w rękach miernot. Bo dzisiejsza demokracja to udanie się raz na cztery lub pięć lat do lokalu wyborczego, by postawić krzyżyk przy nazwisku tego, który najwięcej obiecuje. A kultura? Muzyka, sztuka, literatura – wszystko podporządkowane prawom rynku. I królujące internet i telewizja, które każde wydarzenie i każdą emocję przemieniają w spektakl, w efekcie czego nie nas nie może poruszyć lub oburzyć. One napełniają nas masą informacji, ale pozostawiają moralnymi ignorantami. Ludzie od pieluch poddani takiemu „modelowi” życia albo uznają, że ta pogoń za dobrami materialnymi jest OK, albo zaczynają widzieć, że nie ma tu miejsca na przyjemności natury duchowej, poczują się zatruci i ilu z nich potrafi wrzasnąć „stop – poszukajmy jakiejś innej drogi.\nPopadają w depresję, która staje się coraz powszechniejszą dolegliwością. Świadczy to też, że w głębi duszy ludzie tęsknią za człowieczeństwem. Marna to jednak pociecha, zważywszy ilu ludzi na depresję cierpi i że coraz więcej to ludzie młodzi i dzieci. I będzie ciągle gorzej zważywszy ilość i agresję czynników depresjogennych (od klimatu po cnoty niewieście). Z depresją można sobie poradzić, jeżeli odpowiednio wcześnie zrozumiemy jej symptomy i chwycimy ją za gardło zanim ona zrobi to nam. To, co piszę o depresji to nie jest teoretyczne wymądrzanie, sama to przeszła i wiem, że można sobie poradzić. Sposobów na to są tysiące, ale najlepsze lekarstwo to wola walki. Trzeba poszukać w swoim życiorysie i zatrzymać się na okresie kiedy było mi dobrze, z momentami szczęścia i zacząć żyć tak, jak wtedy. A propos szczęścia: to są tylko chwile, nie ma permanentnego szczęścia, gdyby tak było, umarlibyśmy z przejedzenia.\nMiało być ładnie, pogodnie, a tu całkiem listopadowo, chociaż za oknem słonecznie i pięknie. Daję słowo, że to już ostatni mój zapisa tak ciężki. O czym będę pisać? Wspomnienia, ale nie w formie pamiętnika, bo tak się pisze pod coś lub pod kogoś, czyli się koloryzuje. A ja chcę jeszcze raz przeżyć coś, co w jakimś okresie mego wcale nie krótkiego życia już raz przeżyłam. Możecie mi w tym towarzyszyć. W listopadzie zacznę od roku 1955, od pewnej sukienki, która odmieniła moje życie. Popytajcie swoich mam i babci, jakie to się wtedy sukienki nosiło. Ten pomysł z odkopywaniem dawnych przeżyć może być dobry na depresyjny czas. Oby tak było, czego Wam z całego serca – sobie też – życzę.


Wyprawy do magicznych miejsc na świecie | KlubEkspedycyjny.pl\nPo przejechaniu wyboistymi traktami kilkuset kilometrów wielki Land Cruiser zaniemógł w niedzielny wieczór na stacji benzynowej nieopodal Tibilisi. Spod maski zaczęła lać się ciemna ciecz. „Koniec podróży” – wyjąkał kolega. Faktycznie okazało się, że skrzynia biegów nie działa należycie. Sytuacja niefajna: mechanik, który zna wehikuł jest oddalony od nas ponad 4tys.km, zbliża się zmrok, a dwie dziewczyny, w tym żona kolegi, którą romantyczną podróżą po Kaukazie chciał przekonać do wspaniałego podróżowania, unieruchomione zostały na obleśnej stacji benzynowej wśród zarośniętych Panów Gruzinów.\nSAHARA - WIELKI ERG WSCHODNI, ZIMA 2010\nW poszukiwaniu początków cywilizacji: Syria jesienią 2010 r.\nKaukaz 2010: magiczna Swanetia\nSahara, zima 2010\nFilipiny, zima 2009\nAnatolia i kraina Kurdów, jesień 2009\nPapua - w krainie kanibali 2009\nRwanda i Uganda 2009\nHimalaje Nepalu 2008


Antykwariat OTO Książka 24 - tania księgarnia online - przesyłka gratis od 50 zł\nCo nowego w Antykwariat OTO Książka 24?\nAktualne promocje, wyniki konkursów, darmowe książki, oraz wiele inne atrakcje\nPolecamy wartościową literaturę\n12-05-2020 , otoksiazka24pl\nŚwiatowy Dzień Książki 2020 - 20% zniżki na wszystko i darmowa dostawa\n23-04-2020 , otoksiazka24.pl\nLeszek Bakuła Wizna\nComtesse de Segur Un bon petit diable\nJózef Pielachowski Organizacja i zarządzanie oświa\nPaul Verlaine La bonne chanson et autres poemes\nMarie Papillon Tysiące sposobów na miłość\nAlice Munro Jawne tajemnice\nMarek Tomalik Tanie podróżowanie po Europie\nJan Karon W moim Mitford\nDavid Ellis Na linii wzroku\nJohn Lanchester Hongkong\nAnna Górecka Dwoje\nAlfons Aichinger Psychodrama Terapia grupowa\nVopel Gry i zabawy integracyjne dla dzieci i młod\nPolecamy wartościową literaturę 0\nDodano: 12-05-2020 w kategorii: - autor: otoksiazka24pl\nChcesz zadbać i zawalczyć o mocną relację z związku?\nSzukasz wartościowej książki na prezent dla ukochanej, przyjaciela lub dziecka?\nPolecamy Księgarnię Mocno religijną Izajasz\nŚwiatowy Dzień Książki 2020 - 20% zniżki na wszystko i darmowa dostawa 0\nDodano: 23-04-2020 w kategorii: - autor: otoksiazka24.pl\nPamiętacie o Światowym Dniu Książki?\nPrzygotowaliśmy dla Was z tej okazji promocję na wszystkie książki NOWE i używane w naszym sklepie online www.otoksiazka24.pl\nDarmową dostawę macie w pakiecie dla zamówień już od 50 zł\nDarmowa przesyłka już od 50 zł 0\nDodano: 01-03-2020 w kategorii: nowości, Promocje autor: otoksiazka24pl\nDarmowa wysyłka dla zamówień od 50 zł do wszystkich punktów RUCH\nDziękujemy za zaufanie - opinie naszych klientów 12\nPromocje w Antykwariat OTO Książka 24 0\nDodano: 02-10-2019 w kategorii: Promocje autor: otoksiazka24.pl\nKsiążki od 1 zł i MEGA PROMOCJE KSIĄŻKOWE\nKsiążki już od 1 złotówki, duże obniżki nawet do 90%.\nZaglądaj tu regularnie, ponieważ książki znikają bardzo szybko.\nNowości książkowe 0\nDodano: 22-08-2019 w kategorii: Tania przesyłka, nowości autor: admin\nCodziennie 500 nowy tytułów w Antykwariat OTO Książka 24 - zobacz co dziś nowego dla Ciebie przygotowaliśmy\nSkup książek - antykwariat internetowy - tania książka 0\nDodano: 22-08-2019 w kategorii: Tania przesyłka, skup książek autor: admin\nPrzed przywiezieniem książek do wyceny zapraszamy do zapoznania się z krótkimi informacjami na ten temat. Ułatwi to Państwu i nam szybko i sprawnie sfinalizować transakcję. Znajdziecie TU Państwo wszystkie odpowiedzi na Wasze pytania.\nCzy moje prezenty dotrą na czas? - poradnik świątecznych zakupów online. 0\nDodano: 12-12-2018 w kategorii: OTO Ciekawostki autor: otoksiazka24.pl\nOkres przedświątecznych zakupów to bardzo intensywny czas. Jak właściwie zrobić zakupy przedświąteczne żeby niepotrzebnie się nie denerwować, nie stracić za dużo pieniędzy? I właściwie gdzie jest moja paczka?\nNa te pytania spróbujemy odpowiedzieć w poniższym artykule.


Sceneria w pierwszych LD. - Świadomego Śnienia! - psajko.pl\nSceneria w pierwszych LD.\nWitam, od dawna nie miałem LD lecz zaczęły się wakacje mniej stresu itd. więc postanowiłem dobrać jakąś technika która będę trenował, wybrałem ADA ponieważ już w tamtym roku przez pare dni ją trenowałem i widziałem efekty w postaci wyrazistych snów, pamiętałem więcej rzeczy a co najważniejsze sny w końcu zaczęły opowiadać jakieś historie. Przerwałem "trening " po paru dniach sam nie wiem z jakiego powodu, ale mam własnie pytanie w związku z tą techniką w ciągu tych 3 dni miałem LD (króciutkie) ale było, zorientowałem się ze śnie po otoczeniu a konkretniej stałem w pokoju\nprzed łóżkiem i patrzyłem w okno było jasno ale nie pasowało mi światło z pokoju tzn z żarówki, pomyślałem sobie że przecież moja żarówka tak nie świeci a już pare razy widziałem takie ciemno żółte światło jak z horrorów ld trwało może minute potem zaczeło się wszystko sypać aż mnie wyrzuciło po przebudzeniu przypomniałem sobie większość Ld które miałem spontanicznie i we wszystkich lądowałem w pomieszczeniach od pokojów przez kuchnie i korytarz w szkole w których było żółty półmrok. I jestem po prostu ciekaw czy ktoś też ma podobne sytuacje?\nA i jeśli ktoś trenuje ADA i ma jakieś odkrywcze rady, z chęcią wysłucham (jestem w trakcie czytania All Day Awareness (ADA))\nCzw 20:31, 02 Lip 2015\nCo do scenerii jest to jak najbardziej normalne. Pisali o tym kiedyś ludzie. U mnie właściwie każde LD zaczyna się w moim pokoju, chyba, że uzyskam świadomość nagle spontanicznie w dzikiej akcji, ale przeważnie gdy zabieram się do LD to pierwsze pozytywne RT robię w swoim pokoju nad łóżkiem\nCo ADA się nie wypowiem bo nie trenuję, więc pozostawie to innym\nOstatnio zmieniony przez Matisek dnia Czw 23:49, 02 Lip 2015, w całości zmieniany 1 raz\nCzw 23:45, 02 Lip 2015\n@UP, nie chodzi o miejsce, ale o charakterystyczne światło.\nNie miewam takich sytuacji, ale coś mi migło w pamięci, że ktoś na psajko albo gdzieś pisał o podobnej sytuacji. Możliwe, że tylko mi się tak zdaje, a i tak szanse na znalezienie tego postu, jeśli istnieje, są nikłe\nMam dwa wytłumaczenia na taką sytuację.\n- Albo z losowych przyczyn żółte światło wystąpiło przy pierwszym uświadomieniu i albo Ty świadomie to zauważyłeś i podświadomie oczekiwałeś tego w następnym LD, albo Twoja podświadomość skojarzyła to z LD i przywołuje w każdym.\n- Albo żółte światło jest wynikiem bodźca z zewnątrz jakim jest światło, w bardziej lub mniej zmienionej formie. Takie intensywne przebijanie się bodźców jest typowe dla snów płytkich i w takim też śnie jest największa szansa na LD i takie sny mają tendencje do obierania znanych lokacji z ostatnich dni, czyli najczęściej mieszkanie.\nAle LD w snach płytkich doświadcza dużo osób a i tak jest to rzadka sytuacja. Zaobserwuj o której budzisz się z LD (pewnie nad ranem) i jakie światło wtedy dociera do Twoich oczu. Niekoniecznie musi być takie samo. Bodźce do snu przechodzą prawie zawsze w zmienionej formie, rzadko niezmienione.\nCo do ADA. Cóż, nie uważam to za najlepszy wybór dla początkujących, co nie znaczy, że jest zła. Jeśli lubisz ją praktykować, nie chce zniechęcać. Uważam, że lepszym wyborem jest TR. Nie chodzi mi o sam nawyk, tylko poprawne jego zrozumienie, które próbowałem przybliżyć w artykule o TR. W tym podejściu uważność, która jest owocem ADA, powinna wystąpić naturalnie. Ale uważność nastawiona na możliwość śnienia w danym momencie, jest dla LD korzystniejsza i przechodzi do snów szybciej.\nCo do samej ADA to mocno okrojona praktyka medytacyjna uważności. Chodzi o jak najdłuższe utrzymywanie uważności. Uważność to stabilna uwaga obejmująca duże pole. Nie chodzi o skupianie na detalach, a bycie po prostu świadomym, nie zatapianie się w myślach i automatyczności. Przede wszystkim wiedzieć co się w danej chwili robić, ale być także świadomym swoich zmysłów.\nBardzo sobie ułatwisz jeśli do ADA dołączysz praktykę formalną medytacji, czyli czas całkowicie poświęcony na medytację. To znacznie ułatwia utrzymywanie uważności na co dzień. Jeśli myślisz nad tym poważnie to polecam zakupić dobrą książkę na ten temat np. [link widoczny dla zalogowanych] Łatwo wyjaśnione bez zbędnej symboliki.\nCałodobowa uważność pozwala na uświadamiania się w najgłębszych snach i doświadczać LD najwyższej jakości, ale to kwestia lat praktyki. Ale LD i lepsza pamięć snów to tylko efekt uboczny uważnośći. Przynosi ona o wiele więcej owoców, a właściwie jest lekiem na każde zło.\nA tak to w rozrachunku cena/jakość jeśli chodzi o sny lepiej wychodzi dobrze rozumiane TR.\nPią 1:36, 03 Lip 2015\nTrenowałem TR jeszcze wtedy jak pierwszy raz dowiedziałem się o tym forum i o LD (po filmie incepcja szukałem prawdy ) i po jakimś czasie zacząłem się uświadamiać na krótko bo krótko w płytkich snach ale było, niestety z moich tam 6 ld nie wykorzystałem żadnego tzn mam na myśli że zawsze chciałem np polatać to udawały mi sie dosyć długie skoki, tak bardzo chciałem polatać że przez wszystkie lub większość ld próbowałem ale nigdy mi sie to nie udało więc odpuściłem trenowanie TR (z nosem) i tak zapomniałem o Świadomych snach. Co do techniki ADA to wydaje mi sie że to dla mnie bardzo dobra technika tylko boje się ze źle ją robię, a mianowicie trenuje od wczoraj narazie po 10 min, ustawiłem sobie budziki na 11.00, 14.00, 17,00 i przez te 10 min oglądam wszystko co jest wokół mnie spoglądam na detale cienie jak sie trawa porusza na wietrze co jest w oddali co za mną i przy tym nie myślę po prostu to robię ale mam wrażenie że czegoś mi brakuje, ze coś robie nie tak od dzis zacząłem patrzeć na to co Ja robie jak przygotowuję kawe jak chodzę ale dalej brakuje mi jakiegoś szczegółu. Przeczytałem cały temat ADA i myślę że do większości rad sie zastosowałem ale jeśli ktoś trenuje ADA to z chęcią wysłucham rad.\nPią 10:39, 03 Lip 2015\ni po jakimś czasie zacząłem się uświadamiać na krótko bo krótko w płytkich snach ale było\nAle tak przebiega nauka świadomego śnienia jeśli chodzi o uświadamianie spontaniczne. To nie tylko w przypadku TR. Z ADA też tak jest. Pierwsze uświadomienia prawie zawsze wystąpią w snach płytkich, kończących się. Dopiero z czasem zaczniesz się uświadamiać w głębszych.\nJuż pisałem jak według mnie powinna wyglądać praktyka ADA. Uważność w ciągu dnia, podczas normalnych czynności. Czas całkowicie poświęcony na praktykę powinien zostać spożytkowany na normalną formalną medytację.\nNie wiem o jaki szczegół Ci chodzi. Poszukiwanie tego szczegółu oddala Cię od uważności. Może po prostu chcesz się poczuć inaczej niż normalnie, ale tu nie o to chodzi. Choć mocno ustabilizowana uwaga może przynieść takie uczucie. Może odczułbyś to po którejś normalnej medytacji, albo też praktyce ADA jaką stosujesz, tylko przy dobrym skupieniu.\nPią 14:42, 03 Lip 2015\nDobrze, będę kontynuował trening będę zwracał uwage na to co robię i to co jest w okół mnie do tego dodam TR i zdam relacje gdy wrócę z wakacji czyli za jakieś 8 dni Mam nadzieje że zrobię postępy\nPią 15:08, 03 Lip 2015\nWróciłem, dziś nastąpił przełom od ponad 4-5 m miałem LD i to nie byle jakie a wywołane przez technike ADA. Miałem ćwiczyć przez ten tydzien na wakacjach ale za dużo sie działo i nie dałem rady ale gdy wczoraj wróciłem to ustawiłem od razu budziki na 11,14,17 i przez 10 + min ćwiczę i dzisiaj dało to efekty. I muszę się pochwalić że pierwszy raz Latałem zarąbista sprawa tylko dziwne uczucie jak sie leci, czułem jak bym miał zaraz spaść no i cały czas musiałem utrzymywać równowagę Aha i jeszcze ważna rzecz bo gdy zainteresowałem się jedną fajną blądynką ) to chciało mnie wywalić i odruchowo zacząłem sie skupiać na jakiś rzeczach wokół mnie i podziałało, gdyby nie to co Ona robiła if you know what i mean to by mnie nie wywaliło\nPon 8:23, 13 Lip 2015\nGratulacje A jak się uświadomiłeś?\nOstatnio zmieniony przez Fallen Leaf dnia Pon 8:50, 13 Lip 2015, w całości zmieniany 1 raz\nPon 8:49, 13 Lip 2015\nProjekcja mnie podpuściła Ide sobie jakiś gościu idzie za mną i mi mówi "nie rozglądaj sie tak przecież to nie sen" a ja w tym czasie właśnie próbowałem utrzymać uwage, i coś mi nie pasowało z drzewem + to że mnie jakiś gościu którego nie znam do mnie pije że to nie sen, zrobiłem TR. ( TR robie zawsze jak ćwicze uwazność) i o to tak wyszło Zaskoczyła mnie pewna rzecz, a mianowicie to ze gdy leciałem tak na wysokości budynków (mieszkam na wsi) to postanowiłem sie wznieść wyżej i gdy wzniosłem sie wyżej nad kościół zauważyłem ze jego cień jest taki rozdwojony z bliska to mnie zainteresowało chyba musze bardziej zwracać uwage na cienie, ale nie o tym lece sobie wysoko i pomyślałem że sobie po prostu spadne i poczuje jak to jest, no i lece w dół fajne uczucie ale byłem pewien ze jak gruchnę to sie obudzę, a tu rąbnąłem o ziemie aż sie mlecze od powietrza powyginały, leżałem tak sekunde jak bym sie nie mógł ruszyć a potem to już pisałem co było Mam pytanie bo sen był stabilny wyrazisty bardziej niż zwykle i do tego przez moje 5-6 ld które miałem nigdy mi sie nie udało wzbić w powietrze ani uprawiać sexu bo zawsze mnie wywalało a tu prosze. Czym to może być spowodowane ze teraz mi sie udało bez problemu ?\nOstatnio zmieniony przez winnpl dnia Pon 9:12, 13 Lip 2015, w całości zmieniany 2 razy\nPon 9:10, 13 Lip 2015\nUświadomienia z podpowiedzi czy zauważenia drobnej niezgodności prawie zawsze są trwalsze i lepsze jakościowo niż uświadomienia przez nagłe olśnienie. Myślę, że uświadomienie było efektem uważności za dnia i nakierowanie tej uważności na możliwość śnienia przez co podświadomość była lepiej zorientowana i podpowiedziała Ci, że śnisz.\nPon 9:36, 13 Lip 2015