Koncert gordonowski dla Rodzin z małymi dziećmi - Bydgoszcz - Turystyka, Oficjalny Serwis Turystyczny\nDom Polski 08.12.2018 11:00 szczegóły Dodaj do mojego kalendarza google\nZapraszamy na koncert gordonowski dla Rodzin z małymi dziećmi (do około 6 lat). W programie pastorałki i kolędy polskie od okresu baroku grane na oryginalnych, barokowych instrumentach. Ponadto wykorzystamy kompozycje autorskie praktyków gordonowskich, śpiewanki i rytmiczanki z literatury muzycznej polskiej i zagranicznej.\nNatalia Tyrańska - skrzypce\nMichał Juszczak - viola da gamba\nMagdalena Sikorka - flet traverso, flet prosty\nJolanta Gawryłkiewicz - śpiew, prowadzenie\nAdrianna Rychwalska - śpiew, animacje\nZaprosiliśmy także muzyków gordonowskich, którzy animować będą publiczność do dialogu motywów, improwizacji oraz ruchu w pulsie muzycznym.\nZapraszamy serdecznie do wyjątkowo gościnnego Domu Polskiego Bydgoszczy.\nPonadto informujemy, że od lutego 2019 rozpoczynamy nowy, trzymiesięczny kurs umuzykalniający dla dzieci w wieku do 3 roku życia oraz 3-5 lat. Szczegóły po koncercie oraz pod numerem tel. 602466347\nFormuła koncertu gordonowskiego (inspirowanego teorią uczenia się muzyki prof. E.E. Gordona) polega na przenikaniu muzyki skomponowanej, a granej przez kompozytorów z tą improwizowaną, współtworzoną przez publiczność. Żonglujemy sferą rytmiczną oraz tonalną, działaniami ruchowymi i statycznymi. Do widowiska włączamy scenografię stającą się źródłem inspiracji dla ciała, głosu, a także instrumentów. W przedsięwzięciu biorą udział muzycy wokaliści i instrumentaliści. Zapraszamy do współpracy osoby, które są świadome kształtowania edukacji muzycznej w grupie międzypokoleniowej. Każdy, zarówno uczestnik, jak i muzyk są więc współtwórcą muzycznego spektaklu i nie ma tu żadnej bariery wiekowej, muzycy i tancerze odbierają impulsy od niemowląt i małych dzieci, a także pozostałych członków widowni. Fenomen tego koncertu to język muzyki, którym posługują się wszyscy obecni na sali. Operując językiem muzyki uczestnicy koncertu budują relacje, nawiązują kontakt zarówno z publicznością, jak i muzykami. Muzycy dzięki temu, że grają/śpiewają muzykę improwizowaną mogą nawiązać bezpośredni kontakt z publicznością oraz ze sobą nawzajem. Budowane utwory zaczynają się tematem i dryfują poprzez wypowiedzi poszczególnych muzyków: każda wypowiedź wynika z innej.\nOrganizator: Fundacja Kreatywnej Edukacji, Dom Polski\nBilety tylko gotówką, 10min przed koncertem: 20 zł/osoba dorosła, 10 zł dziecko\nRezerwacja obowiązkowa: proszę o wysłanie nazwiska z ilością osób na sms Jolanta Gawryłkiewicz +48602466347, jgawrylkiewicz@gmail.com


Zredaguj temat na wstęp rozprawki.\na)Czy warto two... - Zadane.pl\nZredaguj temat na wstęp rozprawki. a)Czy warto tworzyć biblioteki w internecie? b)Muzuka poważna czy rozrywkowa? której warto słuchać i dalaczego?\nprzez Mefisto000 16.11.2009\nbiblioteki w internecie warto tworzyć ponieważ w prawdziwych bibliotekach jest mało egzemplarzy książek, a w takiej internetowej każdy będzie mógł za darmo przeczytać tą książkę którą będzie chciał. Bez stania w kolejce i strach że już mu ktoś wypożyczył tą książkę :)\nPod względem zabawy lepiej słychać muzyki rozrywkowej. Można się przy niej świetnie bawić. Rozmawiać o niej z innymi.\nA pod względem zdrowotnym lepsza jest muzyka klasyczna, bo zbyt głośne słuchanie muzyki rozrywkowej może spowodować zaburzenia słuchu. :)


Polscy seksuolodzy, którzy nie lubią kobiet\nPolscy seksuolodzy traktują kobiety arogancko, a przewodzi im profesor Zbigniew Lew-Starowicz. Polskie Towarzystwo Seksuologiczne promuje szkodliwe i krzywdzące stereotypy na temat kobiecej seksualności. Nie powinniśmy dłużej się na to godzić.\nPolskie Towarzystwo Seksuologiczne wraz z agencją On Board PR Ecco Network na podstawie swoich najnowszych badań rozesłało informację prasową pod tytułem: „Badania: szczerość w sprawach seksu nie zawsze się opłaca”.\n„Panie powinny być ostrożne w ujawnianiu swoich wcześniejszych doświadczeń seksualnych, szczególnie jeśli były satysfakcjonujące” – alarmuje informacja prasowa napisana pod patronatem Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego. – „Zwierzenia kobiet o jej bogatej przeszłości seksualnej mogą bowiem negatywnie wpływać na relację z mężczyzna, co potwierdza ¾ panów. Kobiety (81%) również wydają się być świadome negatywnego oddziaływania ich szczerości na partnera.”\nA gdyby jakaś kobieta po tych danych miała jeszcze wątpliwości, że oto nadszedł najwyższy już czas, żeby wyprzeć się własnej seksualności w relacjach z innymi, w informacji mamy jeszcze cytat ze (słynnej już anty-kobiecej) książki pt. „Lew Starowicz o kobiecie”: „Kobieta myśli, że jak kocha swojego partnera, to powinna mu wszystko powiedzieć. Wyznaje zasadę ‘Oddaję Ci się cała, z całą swoją przeszłością’ – tłumaczy prof. Zbigniew Lew-Starowicz, seksuolog i psychoterapeuta, prezes Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego. – „Jest to jeden z największych błędów kobiet. Dopóki partner może objawić się, jako dobry kochanek, który uszczęśliwia swoją partnerkę, wszystko jest w porządku. Jeżeli jednak kobieta mówi o swoim udanym, bogatym życiu seksualnym, to on może czuć się zagrożony i odczuwać lęk przed niemożnością zaspokojenia swojej partnerki. Taka sytuacja może nawet doprowadzić do pojawienia się zaburzeń erekcji i wytrysku. W konsekwencji nieudane kontakty seksualne prowadzą do rozpadu związku, załamań, unikania kobiet lub wręcz odczuwania wobec nich agresji.”\nPolscy seksuolodzy tak mają\nNa początek chciałabym uspokoić Polskiego Towarzystwa Seksuologiczne zaniepokojone tym, że Polki będą nieostrożnie opowiadać swoim partnerom o swoich udanych doświadczeniach seksualnych. W naszym kraju (w dużej mierze zawdzięczamy to konsekwentnym działaniom Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego) stereotypy i złe przekonania na temat seksu mają się tak dobrze, że niewiele kobiet ma czym się pochwalić w zakresie swojego szczególnie satysfakcjonującego życia seksualnego.\nTo co jest przedstawiane pod patronatem Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego jako „wynik badań”, jest niczym innym jak powielaniem społecznie szkodliwych stereotypów. W naszym kraju w sferze seksualnej mężczyznom wolno więcej niż kobietom. Ich zalety to nasze wady. On ma dużo partnerek seksualnych? Super! To znaczy, ze jest męski i ma się czym pochwalić. Ona lubi seks? Niech lepiej się z tym nie obnosi, bo zostanie uznana za kobietę „łatwą”, czyli podejrzaną emocjonalnie i moralnie. Więc lepiej postrzegane są kobiety, które nie obnoszą się ze swoją seksualnością, nie opowiadają o swoich doświadczeniach seksualnych, a zamiast tego skupiają się na spełnianiu potrzeb i fantazji swojego partnera.\nChciałabym poinformować Polskie Towarzystwo Seksuologiczne, że do stwierdzenia tego smutnego faktu nie potrzeba żadnych badań. Jest to w Polsce powszechny stereotyp, co zresztą potwierdziły „wyniki badań”. Nazywa się to „podwójnym standardem” i sprowadza się do niesprawiedliwego traktowania kobiet. Kobiety są surowiej oceniane tylko ze względu na swoją płeć. Kobieta nie może pozwolić sobie na ujawnienie tego, że lubi seks, że ma za sobą różnorodne doświadczenia i co za tym idzie oczekiwania seksualne, bo to naraża ją od razu na ostrą ocenę i deprecjonowanie jej wartości. Nakłanianie Polek do poddania się temu stereotypowi poprzez przekonywanie ich do zachowania milczenia w sprawie swoich doświadczeń i preferencji seksualnych jest głęboko krzywdzące i antykobiece.\nNasza seksualność i związane z nią prawo do wyrażania i zaspokajania naszych potrzeb jest wielką częścią tego, co nas tworzy, rdzeniem naszej tożsamości, męskiej czy żeńskiej. Niestety jako kobiety nie jesteśmy zachęcane do odkrywania swojej seksualności. Kobieta w Polsce, aby zasłużyć sobie na miano kobiety normalnej, nie może doszukiwać się w seksie zbytnie przyjemności, ani wypróbowywać rzeczy odmiennych, nowych (o ile nie zaproponuje jej tego partner). Kobiece prawo do przyjemności ciągle musi się dostosowywać do męskich norm.\nW informacji prasowej agencja On Board PR Ecco Network pod patronatem Polskiego Towarzystwa Seksuologiczno ostrzega, że „Ponad połowa mężczyzn odczuwa lęk przed rozczarowaniem partnerki po ujawnieniu przez nią jej wcześniejszych doświadczeń, a 1/5 panów deklaruje nawet chęć zerwania związków”. I dlatego kobiety mają nie afiszować się ze swoją seksualnością. Tylko dlaczego męskie niepokoje i kompleksy związane z seksem, mają być leczone za pomocą zmiany kobiecych zachowań? Dlaczego doświadczenie, które jest pożądane we wszystkich dziedzinach życia, w sferze seksualnej w stosunku do kobiet nagle staje się balastem? Zamiast ograniczać kobiety, lepiej byłoby przekonać mężczyzn, że nie ma niczego złego w partnerce, która dąży do samoświadomości seksualnej. I to by było wyznaczaniem nowych standardów, a nie powielaniem szkodliwych społecznie stereotypów. Jednak arogancja polskich seksuologów z prof. Zbigniewem Lwem Starowiczem na czele nie pozwala im promować pozytywnego spojrzenia na seksualność, na czym skorzystaliby zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Dużo prościej i łatwiej robić nagonki na kobiety.\nOto skutki tego, że kobietom każe się patrzeć na seksualność z męskiej perspektywy:\nKobiety mają poczucie, że jeżeli chcę dla siebie czegoś więcej w łóżku, to coś ze mną jest nie tak.\nKobiety masowo udają orgazmy,\nKobiety usiłują zapanować nad swoimi pragnieniami, bo nadmierne staranie się o przyjemność w łóżku kojarzy się z rozwiązłością i pociąga za sobą ryzyko, że zostanie się posądzoną o brak równowagi emocjonalnej i moralnej.\nKobiety zachęcane są, żeby zadowolenie z siebie i poczucie wartości czerpały z tego, że potrafią wyprzeć się swojej seksualności.\nKobiety w Polsce zamiast odkrywać i cieszyć się swoją seksualnością są trzymane w ryzach i ciągle mają poczucie, że coś z nimi w sferze seksualnej jest nie tak.\nNa koniec jeszcze jeden cytat z książki pt. „Lew Starowicz o kobiecie”, tym razem wybrany przeze mnie:\nPYTANIE: A kobiece pragnienia, o których mężczyźnie nie wiedzą?\nPROFESOR LEW-STAROWICZ: Jest ich masa, ale kobiety nie mają się po co nimi dzielić, skoro i tak wiedzą, że nie zostaną spełnione.\n(Cytat z książki "Lew-Starowicz o kobiecie", strona 69, wydawnictwo czerwone i czarne, 2011\nTo smutne, z jaką łatwością Panu Profesorowi przychodzi przekonywanie kobiet, że ich potrzeby i prawo do przyjemności nie są ważne. Mamy XXI wiek i musimy stawiać czoło takim niesprawiedliwym społecznie sądom. Do czego gorąco wszystkich namawiam.\nJoanna Keszka joanna.keszka@barbarella.pl\nData publikacji w portalu: 2012-10-07


Ania Karwan ma chłopaka? | ZnanePary.pl\nUczestniczka „The Voice of Poland” po raz pierwszy odniosła się do plotek o jej bliskiej zażyłości z Błażejem Szychowskim…\nJakiś czas temu do mediów trafiły zdjęcia Ani Karwan i tancerza, który zasłynął związkiem z Dodą i kłótniami o pieniądze z Edytą Górniak.\nOd razu pojawiły się plotki, że uczestniczka show TVP i tancerz mają romans. Sami zainteresowani nie komentowali sprawy, co potęgowało tylko wrażenie, że coś jest na rzeczy.\nPo paru miesiącach głos w tej sprawia wokalistka postanowiła jednak zabrać.\nTancerza uważa za swojego bliskiego przyjaciela, który wspiera ją w życiu zawodowym i prywatnym. Twierdzi, że były chłopak Dody to dobry człowiek, który zasługuje na spełnienie w życiu.\nWokalistka dementuje jednak te informacje, choć przyznaje, że były chłopak Dody zajmuje wyjątkowe miejsce w jej życiu.\n„Nie jesteśmy parą z Błażejem Szychowskim, jesteśmy super znajomymi, przyjaciółmi, nasza znajomość to ogromne wsparcie i dopingowanie siebie nawzajem w życiu prywatnym i zawodowym” – mówi Karwan agencji informacyjnej Newseria Lifestyle.\nWokalistka zaznacza, że relacje miłosne to naturalny element życia człowieka, ona także – jako kobieta z krwi i kości – ma więc za sobą kilka związków z mężczyznami. To, co łączy ją z Błażejem określa mianem bardzo miłej relacji.\n„Uważam go za fajnego, dobrego człowieka, jest ogromnym wsparciem. Jesteśmy na etapie bardzo dojrzałej przyjaźni, życzę mu aby odnalazł w życiu miłość i spełnienie, bo jest fantastycznym człowiekiem” – zachwala Szychowskiego.\n(Odwiedzono 1 281 razy, 1 wizyt dzisiaj)\nAutor adminData publikacji 14/07/2017 14/07/2017 Kategorie Newsy o znanych parach\nPoprzedni Poprzedni wpis: Antonio Banderas i jego dziewczyna bawią się w najlepsze\nNastępny Następny wpis: Paulina Papierska i jej chłopak zostaną rodzicami?


Niech stanie się światłość! Oczywiście, na tarasie ;) - Tarasy, elewacje, ogrodzenia - kompozyt drewna BLOG\nGajova 29 lipca 2015 Brak komentarzy\nJak powszechnie wiadomo – dobrze po zmroku wiedzieć, dokąd się podąża. Oświetlenie tarasu, a szczególnie stopni sprawia, że nie pobłądzimy poruszając się po ogrodzie, gdy zrobi się ciemno i tajemniczo. Ostatnio da się zauważyć bardzo szeroki wybór pojedynczych lampek, a także taśm oświetleniowych LED, które montuje się w podstopnicach lub listwach cokołowych. Pojedyncze, jasne punkty wytyczą nam ciągi komunikacyjne, oznaczą, gdzie należy postawić stopę, a do tego – pięknie podkreślą ogrodową architekturę i roślinność. Potrafią nawet ukazać tarasowe formy w zupełnie innym świetle.\nStylowe, punktowe oświetlenie tarasu to must-have przed każdym domem\nJeśli chodzi o estetykę, zawsze ze smakiem i ponadczasowo wygląda rozmieszczenie klasyczne – na bazie równolegle i prostopadle wytyczonych linii, w równych odległościach. Można jednak dać ponieść się wyobraźni i umieścić światełka nieregularnie na powierzchni tarasu tak, żeby przypominały świetliki! Dużą dowolność mamy również w wyborze barwy światła – od różnych odcieni bieli (ciepłych, zimnych), kolory podstawowe – zieleń, niebieski, czerwień i żółty, kolory pośrednie – takie, jak pomarańczowy, fioletowy, różowy, turkusowy, po lampki o zmiennych barwach. Pamiętajmy, że poszczególne kolory fal świetlnych wpływają na nasz nastrój. Światło fioletowe i niebieskie działa relaksująco, natomiast czerwone, pomarańczowe i zielone powoduje przypływ energii.\nZielonkawe, nierównomierne rozmieszczone światełka wyglądają na tarasie jak świetliki !\nInnym, bardzo ostatnio rozpowszechnionym ze względu na ekonomiczną eksploatację, sposobem rozświetlenia ogrodu są lampki solarne. Pobierają one energie z promieni słonecznych w ciągu dnia, aby po zachodzie rozbłysnąć i umilać nam odpoczynek na świeżym powietrzu. W sprzedaży dostępne są „solarki” o najróżniejszych kształtach: geometryczne, przypominające pochodnie, wkomponowane w ogrodowe ozdóbki, rozmieszczone na sznurach gotowych do zawieszenia jako lampiony (nastrojowa ozdoba każdego garden party!).\nLampy solarne w kształcie pochodni wprowadzą w ogrodzie klimat egzotyczny\nNam najbardziej przypadły do gustu minimalistyczne kule sporych rozmiarów, umieszczone pośród niskich krzewów i bylin ogrodu, w którym mieliśmy przyjemność realizować projekt tarasu. Wciągu dnia przełamują minimalizmem kolorowe, zróżnicowane względem kształtu rabaty. W nocy dodają klasy oraz wprowadzają aurę romantyzmu.\nMinimalistyczne lampy kontrastują z różnorodnymi formami i barwami roślin\nPodsumowując, światło przed domem mieć warto – buduje ono nastrój nierówny niczemu innemu (no, może z wyjątkiem towarzystwa przyjaciół).\nPo więcej inspirujących zdjęć sposobów na oświetlenie ogrodu zapraszamy na nasz profil na Pintereście:\nStylowe lampiony w stylu bohemian można wykonać samemu, ze starych szklanych kloszy\nŹródła zdjęć: www.indulgy.com; www.lemanufacture.wordpress.com; www.ideiasdecks.com\nOpublikowany w Inspiracje, TarasyOtagowane #inspiracjenatarasy, #kompozytdrewna, #lampysolarne, #oświetlenie LED, tarasy


Bransoletki - Studencka Elegancja\nTrend męskich bransoletek jest nienowy i aż dziw, że nie poświęciłem mu jeszcze notki. Sam darzę te akcesoria sympatią, choć dla konserwatystów męskiej elegancji są one niedopuszczalne – dla nich jedyna biżuteria, jaka może zdobić nadgarstek mężczyzny to zegarek. Jeżeli jednak podejście masz bardziej liberalne – może zainteresuje cię parę słów ode mnie.\nBransoletki towarzyszą mężczyznom od tysięcy lat, pełniąc przez ten czas funkcję nie tylko estetyczną, ale i religijną, symboliczną, a czasem bardzo praktyczną (od ID bracelets dla amerykańskich żołnierzy podczas II Wojny Światowej, bo bransoletki z informacjami medycznymi). W tej notce wszelako skupię się na nich jako ozdobach.\nA ozdobne bransoletki występują w najróżniejszych wersjach.\nMogą to być po prostu zawiązane wokół nadgarstka sznurki lub rzemyki. Tej opcji nie polecam, bo jest mało trwała – takie „bransoletki” dość szybko się brudzą i niszczą, mokną choćby przy myciu rąk i za chwilę przestają wyglądać estetycznie. Lepsze nieco są plecione bransoletki skórzane, które potrafią wytrzymać dłużej.\nMogą być metalowe. Wzorowane na oryginalnych militarnych ID bracelets, albo stanowiące luźną wariację na ich temat; czasem to po prostu metalowy łańcuszek różnego kalibru (czasem wręcz łańcuch).\nJednak dwie moje ulubione wersje to zdecydowanie sznurki z kotwicą i koraliki. Wydają mi się najlepiej grać ze stylem opartym na marynarce; potrafią być subtelne, nietrudne do zestawienia ze strojem, nie budzą gangsta-dresiarskich skojarzeń, jakie czasem przychodzą na myśl na widok złotych czy srebrnych łańcuchów. Jednocześnie będą wyglądać interesująco, gdy podwiniesz rękaw koszuli w ciepły dzień, albo gdy pokażą się między rękawem płaszcza a rękawiczką w chłodniejszy.\nTe pierwsze mogą być wykonane ze sznurka w różnych kolorach, a zapinane są poprzez przewleczenie ozdobnej, metalowej kotwiczki przez pętelkę.\nTe drugie to nawleczone najczęściej na elastyczną linkę koraliki drewniane albo kamienne; w naturalnym kolorze lub pomalowane, czasem wyrzeźbione w jakieś kształty (np. czaszki).\nJak nosić bransoletki w smart casualu\nNie będę rozpisywać się o bransoletkach w strojach stricte casualowych – swobodny strój nie rządzi się skodyfikowanymi zasadami, można sobie w nim pozwolić na bardzo dużo – w przypadku bransoletek, mogą to być nawet duże i wyraźne ozdoby. Gdy wchodzimy jednak na teren półeleganckiego stylu, z marynarką i krawatem, robi się trochę trudniej. Ostatecznie – czemu nie. Warto jednak trzymać się kilku reguł. Nie są to ścisłe zasady, raczej takie w charakterze rule of thumb.\nPo pierwsze – mniejsze ozdoby dopasujesz do stroju łatwiej. Wielkie drewniane kulki albo czachy będą bardzo ściągać wzrok w okolice twojego nadgarstka; dwie bransoletki z małych koralików są dużo subtelniejszą ozdobą.\nPo drugie – nie przesadzaj z ilością. Jezeli przyzwyczaisz się do bransoletek, szybko możesz uznać, że te dwie to w sumie mało. Nie daj się zwieść. Dokładanie kolejnych jest jak nałóg – zaraz uznasz, że potrzebujesz kolejnej, i jeszcze jednej. I skończysz tak:\nPo trzecie – wiedz, kiedy dać sobie spokój. Bransoletki zdecydowanie lepiej będą pasować do mniej formalnego końca spektrum smart-casualu – więc do sportowych marynarek tweedowych, flanelowych, lnianych i bawełnianych; do dżinsów i chinosów; do koszul z bawełny oxford i dzierganych krawatów. Fajniej skomponują się z wyraźnym wzorem – na przykład mocną kratą – niż gładkim materiałem z delikatnym połyskiem. Jeżeli zakładasz na siebie garnitur, albo zestaw klubowy z gładkiej czesankowej wełny na wieczór w operze czy teatrze, bransoletki mogą – i najprawdopodobniej będą – zgrzytać.\nMiejsc jest dużo, ale większość sprzedaje bransoletki w cenach dość głupawych. Umówmy się – to nie jest akcesorium, w które się dużo inwestuje, żeby zostało na lata; to prosty, ale efektowny dodatek, który najlepiej działa, gdy ma się całe pudełko, z którego można wybierać.\nSporo bransoletek – zwłaszcza drewnianych koralików – w przystępnych cenach ma H&M. Za kilka złotych można nabyć ich dostatecznie dużą ilość, by jeszcze bawić się w koordynację kolorystyczną (niebieska czy czerwona mogą spokojnie nawiązywać do jakiegoś innego elementu stroju, a te w kolorze naturalnego drewna przypasują do prawie wszystkiego). Kotwice i drobne koraliki znajdziecie na Trashness – wysyłają za darmo. Szeroką ofertę męskich bransoletek w stosunkowo rozsądnych cenach, z których część wygląda naprawdę niczego sobie posiada sklep stylenaut.com.\nTagi: bransoletki, męska biżuteria, męskie bransoletki\nJak jest z jakością innych ubrań z Trashness? Noszę się z zamiarem zakupu spodni, koszuli i oczywiście bransoletek Ceny mają dosyć atrakcyjne, 44$ za spodnie (tylko nie mogę nigdzie znaleźć składu).\n11 stycznia 2015 o 10:34\nKoszule podobno są niezłe (100% bawełna), ale na spodnie bym się nie skusił. O składzie piszą:\nRayon/Poly blend fabric (soft & easily washable)\nCo niezbyt mnie przekonuje, jeśli mam być szczery.\nMam od nich poszetkę w rozpikselowane czachy, o której pisali, że jest 100% jedwabna, ale w dotyku jest jakaś taka nieprzyjemnie syntetyczna. Ich rzeczy mają tę zaletę, że są bardzo tanie i na dodatek wysyłane za darmo, ale realizują to kosztem jakości.\n11 stycznia 2015 o 16:58\nA co sadzisz o noszeniu bransoletek przez mezczyzn po 40-tce? Nie wyglada to glupio i „na sile” mlodziezowo?\nWydaje mi się, że mniej ma to wspólnego z wiekiem, a więcej ze stylem i charakterem osoby, która to nosi. Są ludzie, którym to znakomicie pasuje, nawet przy całkiem siwych włosach\n12 stycznia 2015 o 14:02\nDzieki, bransoletki juz zakupione Czachy z H&M\nTak z innej beczki – jak Ci sie sprawuja te Whitehalle Lodinga? Ja juz od jakiegos czasu przymierzam sie do kupna brazowych jodhpur’ow ale zastanawiam sie jak by paswoaly do mniej formalnych zestawow – chinosy/jeansy + koszula + marynarka/sweter…\nAha – i znasz moze jakiegos szewca w Krakowie, ktory ladnie podzeluje buty skorzane? Kupilem zamszowe monki na skorzanej podeszwie, ale poniewaz dosc sporo chodze, szkoda mi skory na krakowskie chodniki.\n13 stycznia 2015 o 10:16\nTo Bexleye, nie Lodingi ;] Sprawują się spoko, bardzo je lubię.\nJa oddaję buty do różnych takich zabiegów u szewca na Urzędniczej, głównie dlatego, że mam tam najbliżej (parę kroków od domu). Problem jest taki, że po jakimś czasie intensywnego użytkowania zelówki lubią się trochę odkleić z przodu (ale jak to pokazałem w zakładzie, to mi to naprawili bez dodatkowej opłaty).\n13 stycznia 2015 o 14:25\nA no wlasnie – Bexleye Przygladam sie od jakiegos czasu ich stronce i zastanawiam sie nad zamowieniem dwoch par jakichs butow.\nZ czym nosisz te jodhpury?\nŻe są czarne, to z szarymi flanelowymi spodniami głównie (ale do granatowych też się nadadzą, no i do flanelowego burgundowego garnituru, który niebawem odbieram po poprawkach ;]). Brązowe powinny spokojnie dać radę z takimi zestawami, jak inne brązowe trzewiki – od dżinsów po koordynowane z flanelowymi spodniami.\nDołączę się do pytania – jak sprawuje się skóra? Przeglądałem forum bwb i nie wyrażają się tam o skórze bexleya w superlatywach. Widziałeś gdzieś jodhpury w cenie ok. 400 w jakości lepszej niż CCC?\nI drugie pytanie: widziałem że współpracujesz z Bexleyem, posiadasz link afiliacyjny? Jeśli zdecydowałbym się na buty z ich strony chętnie zakupiłbym je używając takowego.\n14 stycznia 2015 o 01:20\nOczywiście skóra na nich nie jest jakości porównywalnej z butami z wyższej półki (np. Yanko), ale też te buty kosztują dużo mniej. Z drugiej strony z CCC też ich nie ma co porównywać, ani z np. Gino Rossi – Bexley korzysta z lepszej skóry. Ich lotniki noszę już dwa lata, trzymają się bardzo fajnie. Uważam, że za tę cenę to uczciwa jakość.\nLinka nie posiadam – ale dzięki, to miłe\n14 stycznia 2015 o 07:11\nNie porównywałem ich do CCC, jakoś nieszczęśliwie wyszło w tekście. Chodziło mi o jeszcze ciut tańsze jodhpury niż Bexley, ok 400zł lepsze niż CCC. Bexleye kosztują ok. 550, plus przesyłka (wie ktoś ile? nie widze nigdzie jasnej odpowiedzi).\nŚwietny przegląd bransoletek. Mi osobiście najbardziej podobają się te z kotwiczkami, ale one raczej nadają się tylko do letnich stylizacji w stylu marynarskim.\nMi się najbardziej podobają metalowe, srebrne albo tytanowe, ale faktycznie trzeba uważać z dopasowaniem, bo można wyglądać jak dres.


Ekland to doskonałe napoje herbaciane o intensywnym, owocowym smaku w wygodnym opakowaniu. Wszystkie warianty wzbogacone są sokiem owocowym oraz witaminą C. Nie zawierają przy tym konserwantów. Można je przyrządzić zarówno na zimno, jak i na gorąco. Specjalnie dla dzieci od 3 roku życia przygotowany został wyjątkowy Ekland Junior, który zawiera dodatkową formułę 10 witamin, tylko naturalne ekstrakty z owoców i naturalne barwniki.\nEkland to niekwestionowany lider w kategorii rozpuszczalnych napojów herbacianych w Polsce, ale posiada również bardzo silną pozycję rynkową w krajach takich jak: Ukraina, Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia, Bułgaria, Litwa, Łotwa, Albania oraz Urugwaj.


Potrącenie pieszego na Gajewskich! - Wolsztyn112\n8 września 2018 Jakub Mazurek\tGajewskich, kolizja, pieszego, potrącenie, Wolsztyn112, wypadek\nW piątek, 7 września 2018 roku ok. godziny 22:10 doszło do potrącenia pieszego na ulicy Gajewskich w Wolsztynie. Na miejsce natychmiast zadysponowano ZRM oraz patrol policji z Wydziału Ruchu Drogowego KPP w Wolsztynie.\nPo przybyciu służb na miejsce potwierdzono zgłoszenie. Osobie poszkodowanej pomocy udzielali świadkowie oraz uczestnicy zdarzenia. Potrącony mężczyzna został przekazany pod opiekę ratowników medycznych, a następnie przewieziony do wolsztyńskiego szpitala. Jak udało się ustalić funkcjonariuszom policji, mężczyzna wszedł poza oznakowanym przejściem dla pieszych wprost pod nadjeżdżający samochód w wyniku czego doznał m.in. złamania kończyny dolnej. Osoby podróżujące samochodem nie odniosły obrażeń. Badania przeprowadzone w szpitalu wykazały, iż pieszy znajdował się w stanie nietrzeźwości. Kierujący pojazdem osobowym był trzeźwy, jego samochód został zabezpieczony na parkingu policyjnym przez CYBAL – Pomoc Drogowa.\n← Uwaga! Brak przydatności wody do spożycia!\nCzołowe zderzenie dwóch osobówek! 5 osób, w tym dziecko, trafiło do szpitala! →


WISHPRO KAPSUŁKA WHITENING 10SZT. MIMARI\n» WISHPRO KAPSUŁKA WHITENING 10SZT.\nKod produktu: Wish White10\nKapsułka bazuje na dwóch unikalnych składnikach aktywnych, pozyskiwanych z brunatnych alg morskich.\nΒ-White i Sea Shine to dwa składniki, które rozjaśniają przebarwienia i wyrównują koloryt skóry.\nDodatkowo kompozycja składników aktywnych nie tylko redukuje powstałe zmiany ale także zapobiega powstawaniu nowych przebarwień, poprzez blokowanie nadprodukcji melaniny. Po zabiegu skóra jest wygładzona, rozjaśniona i wyraźnie rozświetlona.\nPrzeznaczenie: Każdy rodzaj skóry, przebarwienia hormonalne, nadprodukcja melaniny, skóra wymagająca nawilżenia.\nKapsułka Whitening przeznaczona jest wykorzystania ze złotą, czerwoną lub niebieską głowicą technologiczną WishPro Plus+


Mass Effect | SIX | Strona 2.\nPowierzchowny przegląd Mass Effect Tabletop\nPosted in Fantastyka, RPG, tagged d6, Fate, Mass Effect, Savage Worlds on 7 Maj 2012| 1 Comment »\nKażde interesujące uniwersum wcześniej czy później doczeka się przynajmniej fanowskich adaptacji w postaci gry fabularnej. Nie inaczej jest z Mass Effect. Pogrzebałem chwilkę w Interencie i podzielę się teraz znaleziskami.\nMass Effect Tabletop [Stuffer Shack]\nPóki co jeszcze raczej szkic, za to uzupełniony przykładowymi postaciami. Oparty o mechanikę Mutants and Masterminds 3E wydawnictwa Green Ronin. Na pewno warto zapoznać się z tymi materiałami.\nMass Effect 2: The (Tabletop) RPG [Dagda’s Workroom]\nMechaniczną bazą wyjściową jest d20 (co nie znaczy, że używa tej mechaniki). Nie ma tego wiele. Wpis inicjujący. Raport z testów. Pojedynczy dokument z regułami starć. Wszystkie wpisy dotyczące gry zebran są w odpowiedniej kategorii.\nSpory dokument PDF. Konwersja opiera się o mechanikę Mastercraft wydawnictwa Crafty Games.\nWikipedia z konwersją na nWoD.\nKonwersje na mechanikę Savage Worlds\nOczywiście najlepiej rozpocząć poszukiwania na stronie z konwersjami. Dwie są moim zdaniem szczególnie warte uwagi.\nSavage Worlds Mass Effect 5.1 (Evan Kreider)\nKonwersja kompatybilna (od wersji 5.1) z Savage Worlds Deluxe. Oparta o pierwszą grę z serii Mass Effect. Założeniem nie jest dosłowna konwersja gry komputerowej z wszystkimi jej aspektami, a raczej podciągnięcie tego co się da pod preferencje autora. Łącznie 47 stron tekstu bez ilustracji.\nModyfikacje mechaniczne są niewielkie, a dokument nie zawiera nawet szczątkowego opisu świata gry. Znalazło się za to miejsce dla bestiariusza. Całość wygląda na kompletną.\nSavage Mass Effect (Jim @ Exploding Dice .com)\nW przeciwieństwie do poprzedniczki dokument z konwersją zawiera szczątkowy opis świata. Większość informacji pochodzi w wikipedii poświęconej grze komputerowej. Łącznie to 35 stron wraz z ilustracjami (głównie zrzuty ekranu z gry komputerowej). Punktem wyjścia jest Savage Worlds Explorer Edition. W przeciwieństwie do poprzedniczki mniej tu zmian mechanicznych, część biotyki została zmapowana na moce z podręcznika podstawowego. Teoretycznie dokument nadal jest rozwijany (wersja 0.81) – zawiera zapowiedź uwzględnienia w kolejnych wersjach reguł dla statków i modyfikacji broni (co świadczy raczej o podejściu „przenieśmy wszystko z gry”).\nKonwersje na mechanikę d6\nZnów dwie pozycje są warte uwagi.\nBozark’s Mass Effect D6 Core Rules\n76 stron ilustrowanego tekstu. Znów głównym źródłem informacji i grafik jest wikipedia gry. Głównie zawiera infomacje o tworzeniu postaci. Mechaniki w praktyce nie uświadczymy, za to tekst odwołuje się do Star Wars d6 Handbook.\nLeD6’s Mass Effect D6 Rules (LeDition)\nOpis na stronie sugeruje, że to konwersja wykonana przez polskich fanów, a przynajmniej przy ich udziale. Dokument ma 61 ilustrowanych stron. Znajdziemy tu nieco więcej mechaniki niż w poprzednij konwersji, ale i tak bez podręcznika do d6 się nie obejdzie. Wydaje się kompletniejsza od poprzedniczki i z cała pewnością wywodzi się z filozofii konwertowania 1:1.\nKonwersje na mechaniki z grupy Fate\nZ konwersjami na Fate jest pewien zasadniczy problem. Większość z nich ogranicza się do przedstawienia z jakiego wariantu mechaniki pierwotnej korzysta (Spirit of the Century, Strands of Fate, Bulldogs!, Diaspora, Dresden Files), informacji o tworzeniu postaci (modyfikacje dla ras) i ewentualnie drobnych (najczęściej bardzo drobnych) zmian mechanicznych.\nNajwiększa objętościowo konwersja jaką udało mi się znaleźć to Hacking Diaspora to Mass Effect. Łącznie 56 stron modyfikacji oryginalnych reguł Diaspory. Treść korzysta z Diaspora SRD i została opublikowana na licencji Creative Commons przez Matthew Goodinga. Bazę stanowią dwie pierwsze odsłony gry komputerowej.\nPomysł konwersji opiera się na odpowiednim dobieraniu Sztuczek i Aspektów, tak aby uzyskać odzwierciedlenie ras i klas z Mass Effect. W dokumencie znajdują się przykłady postaci z gry komputerowej wraz z dość obszerny uzasadnieniem doboru cech. Ponadto konwersja implementuje reguły mające oddawać znaną z gry komputerowej charakterystykę postępowania (Renegade/Paragon).\nPowyższa konwersja jest właściwie jedyną tak obszerną (dla Fate) jaką udało mi się znaleźć. Pozostałe mechaniki doczekały się zazwyczaj szczątkowych, bądź niekompletnych zestawów reguł, najczęściej w postaci szkicu na jakimś forum. Za to nie ominięto chyba żadnej z wariacji tej mechaniki (znalazłem konwersje dla: Diaspora, Strands of Fate, Bulldogs!, Dresden Files).\nBardzo często konwersje to zaledwie klika stron, czy wręcz jeden post na forum z propozycjami. Takich też znalazłem kilka:\nMass Effect Table Top (d20)\n[Cinematic Unisystem] WIP: Mass Effect Conversion\nMass Effect using The Dragon Age RPG Rules\nLinki na stronie Story Games\nStrands of Mass Effect\nGdy temat jest nośny, popularny liczba konwersji gwałtownie rośnie. W formie szkicu pojawia się praktycznie na każdą mniej lub bardziej popularną mechanikę. Między innymi udało mi się znaleźć konwersje na World of Darkness, Stars Without Number i Ashen Stars (mechanika Gumshoe). Jestem przekonany, że można znaleźć szkice dotyczące praktycznie każdej jeszcze żywej mechaniki.\nLinki przydatne przy konwertowaniu\nWikipedia Mass Effect\nGdybym miał w tym momencie poprowadzić grę fabularną w uniwersum Mass Effect poważnie rozważałbym dwie, może trzy z powyższych możliwości.\nPrzede wszystkim musi to być konwersja na mechanikę, którą mam w swoich zbiorach i dobrze ją znam – nie ma sensu uczyć się nowej. To w praktyce ogranicza wybór do Savage Worlds i niektórych odmian Fate. Z Fate jest ten problem, że poszczególne warianty różnią się czasem dość znaczącymi szczegółami. Gdybym miał mimo wszystko wybierać padłoby chyba na Bulldogs! Mechanika podstawowa mieści się na 168 stronach, a konwersja na kolejnych dwóch.\nBliżej mi jednak do konwersji na mechanikę Savage Worlds. Z dwóch, które wskazałem powyżej wybrałbym raczej Savage Worlds Mass Effect 5.1 Evana Kreidera. Między innymi dlatego, że zgadzam się z jego założeniami odnośnie konwersji.\nPozostałe mechaniki odpadły albo ze względu na moją ich słabą znajomość (a często niedostępność, jak w przypadku tych komercyjnych). Nie wykluczam jednak, że gdybym znał lepiej d6 (dostępną za darmo) zdecydowałbym się na którąś z tych konwersji.


ZIMBABWE - W gościnie. Wierzyć tylko własnemu sercu. | biketheworld.pl\nZIMBABWE - W gościnie. Wierzyć tylko własnemu sercu.\nDodane dnia 2011.09.24 -- Zaktualizowano dnia 2014.04.15\nWpis dotyczy kraju: ZIMBABWE\nZobacz wszystkie wpisy Adeli z kraju: ZIMBABWE\n24.09.2011, Gdzieś w buszu pomiędzy Mutare a Maronderą\nJuż od 4 dni jesteśmy w Zimbabwe. Póki co, wrażenia nadal fantastyczne! Pierwsze dwa dni spędziliśmy w Mutare, dochodząc do siebie z pozytywnego szoku, którego doświadczyliśmy po wjeździe do tego miasta. Głównie łaziliśmy po pięknych ulicach delektując się brytyjską kolonialną architekturą, sielską atmosferą i przyjaznymi ludźmi. Oczywiście nadal też zachowywaliśmy pewną ostrożność z powodu rzeczy jakich się naczytaliśmy w internecie i np. oboje bardzo żałujemy, że nie porobiliśmy w Mutare więcej zdjęć. Z obawy oczywiście. Z obawy, że sfotografujemy coś czego nie powinniśmy, albo, że policji się coś nie spodoba. Bo rzeczywiście policji było tyle na ulicach, że nawet zrobienie tych pięciu fotek na krzyż, które udało nam się pstryknąć, wymagało trochę akrobatyki, aby w kadrze nie uchwycić mundurowego. Obawialiśmy się tym bardziej, że jeszcze rano doczytaliśmy historię z Gazety Wyborczej, z lutego tego roku, o grupie Polaków wsadzonych do ciupy za robienie zdjęć w wiosce gdzie następnego dnia miał przemawiać prezydent. Zostali podejrzani o szpiegowanie a fakt, że byli z nimi miejscowi, tylko pogorszył ich sytuację. W świetle tutejszego „prawa”, mogli być w areszcie przetrzymywani do 90 dni. Udało im się wyjść w miarę szybko tylko dlatego, że pomogli im Polacy od lat mieszkający w Zimbabwe i mający dobre układy „na górze”.\nPolicjanci w mieście odziani są w wyglądające na staro brytyjskie uniformy. Dużo po ulicach Mutare chodziło pań policjantek ze śmiesznym kapelusikiem na głowie, który nie wiem czy jeszcze obowiązuje na wyspach, czy został wycofany w ubiegłym wieku. Szkolne mundurki, też są ewidentnie spuścizną po czasach kolonialnych – uczniowie wyglądają jak jacyś mali traperzy, trochę jak biali z filmu „Pożegnanie z Afryką.” Koszula na guziki z krótkim rękawkiem i krótkie szorty, szmaciany kapelusz z dużym rondem – wszystko w kolorze khaki. Do tego krawat, pastowane brązowe półbuty oraz skarpety wysoko podciągnięte pod same kolana. Dziewczynki tak samo, tylko spódnica za kolano zamiast szortów.\nGdy już wytaczaliśmy się spod kościoła, przed którym spaliśmy 2 noce, zaczepił nas biały, dziwnie wyglądający, starszy gościu w słomianym, a la kowbojskim kapeluszu. Powiedział, że jest białym Zimbabweńczykiem, że stracił wszystko w wyniku znacjonalizowania jego farmy, i że teraz jest bezdomnym, szukającym pomocy od kościoła, do kościoła. Niezwykłe! Aż trudno uwierzyć, że w Afryce może istnieć coś takiego jak ubogi biały! A do tego jeszcze bezdomny i żebrak!? Wszyscy biali (oraz czarni księża), których spotkaliśmy do tej pory na tym kontynencie, żyją jak za czasów kolonialnych. Mieszkają przeważnie w strzeżonych willach, z basenem, służbą, kierowcą i ogrodnikiem. Myśleliśmy, że wszędzie tak jest...Hm... ciekawe to Zimbabwe. Trzeba będzie sprawę zgłębić. Starszy pan bardzo się o nas martwił, niemal błagał, żebyśmy nie jechali do Harare. Przestrzegał bardzo przed czarnymi i mówił, że wszystko mu ukradli. Że całe życie mu rozkradli. W sumie nie miał ze sobą nic, poza typowym zapachem oraz ekwipunkiem bezdomnego – szmacianym plecaczkiem i jakimiś torbami. Opowiadał, że zarówno w Harare jak i Bulawayo, wielokrotnie łapało go kilku murzynów, przystawiali nóż do gardła albo zakładali na gardło łańcuch, wciągali go do buszu, bili i rabowali. Zdarzało się to też w biały dzień, ponoć na oczach przechodniów. Opowieść skończyła się stwierdzeniem „Whites are O.K. You don't need to worry about whites. Blacks only, be careful about blacks! In one second the will still from you or robb you!” - Biali są w porządku, nie musicie się obawiać białych. Tylko czarni, uważajcie na czarnuchów! W jedną sekundę was okradną albo obrabują! Na koniec mężczyzna jeszcze się za nas pomodlił i poszedł szukać czarnego księdza aby wyżebrać od niego jałmużnę. Co za ironia losu!\nTrochę nas zbiły z tropu te opowieści i przestrogi. Właściwie już wytaczaliśmy nasze rowery, gotowi do dalszej drogi a tu taki strzał nagle! Mi trochę odebrało to animuszu. Wyobraziłam sobie bandę murzynów napadają na nas, na przedmieściach, z nożami i pałkami. Bezlitosnych, nienawidzących białych. Schowałam piterek z podręcznymi pieniędzmi, telefonem i aparatem, do sakwy i zaczęła się znów zastanawiać, czy ten kraj to był dobry pomysł. Potem zaczęłam przekładać piterek do kolejnych sakw, przykrywać ubraniami, zastanawiać się co gdzie ukryć. W pewnym momencie stwierdziłam, że to jakaś paranoja! Przecież widziałam tyle przyjaznych twarzy, tyle uśmiechów, tylu pozytywnych, sympatycznych ludzi! Przecież przyjechałam do Zimbabwe przekonać się na własnej skórze jak jest, i miałam nie dać się zastraszać tego typu opowieściami! Wzięłam głęboki wdech, zapięłam piterek z powrotem na pasie i uznałam, że jak mnie mają napaść i okraść, to napadną i okradną, ale zanim się to stanie, chcę jechać spokojnie, pozytywnie nastawiona, nie myśląc cały czas o tym czy w dobrym miejscu mam schowane pieniądze i aparat! Poza tym, to że kogoś spotkało coś złego w danym miejscu, nie znaczy, że i mnie spotka! O.K., słyszę, rozumiem, współczuję, ale to nie jest MOJA historia! To jest jego historia, a moja może być całkiem inna! My chodząc po ulicach Mutare, odczuliśmy, że pomimo iż w niektórych kwestiach powinniśmy zachować czujność, to tak naprawdę nie ma się czego w tym Zimbabwe bać. Pomimo smutnych i zatrważających opowieść bezdomnego białego oraz mimo doniesień, że w lutym gang weteranów wojennych spustoszył centru Harare i mimo tego, że ponoć w Harare powszechne są rabunki i napady z bronią, postanowiliśmy nie omijać dużych miast i właśnie do Harare się skierować.\nWczoraj ruszyliśmy w dalszą drogę. Pierwsze wrażenia z pierwszego dnia jazdy po Zimbabwe były niesamowicie przyjemne! Ciepło, słonko przyjemnie grzało w plecy, do tego fajna droga, czyste, przystrzyżone zielone trawniki i wystrzyżone w fikuśne figury żywopłoty i krzewy zdobiące wyjazd z miasta. Busz, który w Mozambiku był suchy, bezlistny i kolczasty, tu mienił się jakby jesiennymi kolorami. Och, jak człowiek docenia choć odrobinę zieleni po miesiącu w klaustrofobicznym, wypalonym buszu! Wciąż jeszcze nie dostrzegliśmy nigdzie zapowiadanych dziurawych, rozpadających się dróg. Ruch samochodowy niewielki, cisza i spokój. Cisza i spokój wynikające głównie z tego, że wreszcie skończył się pieszy ruch wzdłuż pobocza. Ten nieprzerwany, kolorowy korowód, który ciągnął się w Mozambiku niemal bez końca! Tam całe życie toczy się wokół drogi a ponieważ mało kto ma samochód, ruch pieszy jest niezwykle intensywny. Na targ, z targu, do sąsiedniej wioski, z sąsiedniej wioski, po wodę, z wodą, po chrust, w pole, z pola - wszędzie chodzi się piechotą! Piechurzy prawie zawsze z pustymi rękami, ponieważ wszystko w Mozambiku nosi się na głowie, nawet biblię w drodze do kościoła, czy podręczniki szkolne:-) Taki ruch pieszy charakteryzuje większą część przebytej przez nas Afryki, choć im biedniejszy kraj, tym ruch gęstszy. Zmęczeni stałą obecnością ludzi, z ulgą pedałowaliśmy pierwszy dzień w Zimbabwe, nie widząc przy drodze prawie nikogo. Jest to wynikiem zagospodarowania przestrzennego kraju, a właściwie sposobu w jaki biali osiedleńcy podzielili między siebie ziemię. Tu, nie ma tak charakterystycznych dla reszty Afryki wiosek, skupiających od kilku do kilkudziesięciu domów, oddzielonych od siebie buszem czy polami. Tu, nie ma też tak charakterystycznych dla reszty Afryki domków, glinianych chat z małym ogródkiem i pasącą się przed chatą kozą i piejącym kogutem. Biali podzielili Zimbabwe na wielkie farmy przemysłowe, nierzadko liczące sobie od tysiąca hektarów wzwyż. Głównymi uprawami były kukurydza, bawełna, pszenica i tytoń. Zaledwie 2% populacja białych karmiła cały kraj a do tego jeszcze olbrzymie nadwyżki żywności wysyłane były na eksport. W tamtych, nie tak odległych czasach (jeszcze w latach 80-tych), Zimbabwe zwane było „The bread basket of Africa” czyli koszyk z pieczywem Afryki. Żyzna ziemia i dobrze zaplanowana gospodarka. Dziś wszystko wygląda inaczej ale o tym później, może w następnym wpisie.\nWracając do struktury przestrzennej kraju, skupiska ludności wiejskiej nie stworzyły się tak jak w innych krajach wzdłuż rzek, przy źródłach z wodą czy późnej wzdłuż wybudo wanej przez Chińczyków szosy. W Zimbabwe nie powstały typowe dla reszty Afryki wioski, bowiem murzyni wraz z całymi rodzinami, skupiali się wokół domów białych farmerów, często gdzieś w głębi lądu, tworząc tam swego rodzaju komuny – wioski pracownicze. Biały kopał studnię, dawał chleb, pracę i możliwość wykarmienia rodziny. Wszystko co do życia potrzebne (o tym więcej też później). No więc wzdłuż drogi nie powstały wioski i nikt nie chodzi nigdzie piechotą z chrustem na głowie, ponieważ wzdłuż drogi ciągną się dziesiątki kilometrów ogrodzeń z drutów kolczastych i metalowych siatek. Kilometr za kilometrem, jak okiem sięgnąć nie ma nic, poza hektarami buszu i suchych ogrodzonych traw – pozostałości po farmach odebranych białym. Gdyby był to pierwszy kraj na naszej trasie, może ogarniały by nas nuda. Po Mozambiku jednak, delektowaliśmy się tym pogrodzonym terenem, pozbawianym wiosek, wrzeszczącej, biegnącej za nami dzieciarni oraz wiecznie towarzyszącej nam na każdym postoju publiki. Co jakiś czas jedynie, gdzieś przez gąszcz prześwitywały „squaterskie” chatki. Domy wybudowane samozwańczo na odebranych przez reżim Mugabego farmach, należących wcześniej do białych.\nChoć z powodu samozwańczych osad, gdzieniegdzie ogrodzenia z drutów były poprzerywane, pod wieczór zaczęliśmy martwić się trochę gdzie będziemy spać. Przeważnie gdy zaczyna zmierzchać, odbijamy po prostu kilkadziesiąt , kilkaset metrów w busz i rozbijamy się bez większych zmartwień. Prawdopodobnie większość nocy spędzamy na czyimś terenie ale nie przejmujemy się tym. Tu pojawił się jednak pewien problem. Wszystko jest pogrodzone, a więc ewidentnie czyjeś! W większości miejsc, czyli na odcinkach dziesięcio-, dwudziesto-, trzydziestokilometrowych drut kolczasty ciągnie się nieprzerwanie (z rowerem nie do przeprawienia), a tam gdzie ogrodzenie jest zniszczone, zza krzaków widać „squaterskie” domy. Czyli nigdzie wolnego kawałka buszu, w który moglibyśmy się wbić i zniknąć w nim niepostrzeżenie. Powoli zaczęło robić się naprawdę ciemno a my nadal nie mieliśmy perspektywy miejsca na nocleg. W akcie desperacji uznaliśmy, że jeśli jeszcze przez 10 min nie znajdziemy jakiegoś przesmyku w busz, będziemy musieli spytać się, w którymś z domów, czy możemy rozbić się na „ich” terenie. Ale jak tu pytać miejscowych, którzy według doniesień widniejących na stronach zachodnich ambasad, prawdopodobnie uczestniczyli w wywalaniu białego farmera z tej ziemi przemocą...Czy będą chcieli nas ugościć? Czy nie uznają za intruzów? Czy nie zareagują agresywnie? Albo czy nie okradną nas w nocy? Przecież spotkany biały wyraźnie ostrzegał – biały O.K., czarny to groźny! Nagle naszym oczom ukazały się murowane budynki, siatka a na niej widniejący napis: Road maintenance station. Goverment of Zimbabwe and Ministry of Road and Transportation – czyli państwowa stacja naprawcza dróg. Po chwili wahania, postanowiliśmy zajechać. Jeszcze w mojej głowie zaiskrzyła myśl – „a co jak to też rozgrabione budynki, przejęte przez murzynów? Może rządowe to były tylko za czasów rodezyjskich?” No ale cóż, lepszej opcji w okolicy nie było. Zajechaliśmy na podwórze i zobaczyliśmy postawnego murzyna, zbliżającego się do nas z taczką. Im był nas bliżej, tym jego uśmiech rósł. Gdy w końcu do nas podszedł na wyciągnięcie dłoni, jego twarz promieniała szczerą radością. Zanim zdążyliśmy cokolwiek powiedzieć, wytłumaczyć naszą obecność, mężczyzna wyrzucił z siebie – Hello my friends! Hello! I am so happy to see you here! My name is Joseph and you are very welcome. How are you? - czyli „Witajcie przyjaciele, witajcie! Bardzo się cieszę, że was tu widzę. Nazywam się Joseph i jesteście tu bardzo mile widziani. Jak się macie?” Po czym zaczęło się trwające bez końca przybijanie afrykańskiej piątki. Gdy w końcu rytuał ten dobiegł końca, zaczęliśmy tłumaczyć, że jedziemy rowerami przez Afrykę, że jesteśmy w drodze do Harare, że robi się ciemno i czy moglibyśmy gdzieś tu rozbić namiot. Joseph nie zadając żadnych pytań, rzucił tylko – Sure! Czyli - pewnie! I tyle.\nJoseph zaproponował nam rozbicie namiotu w jednym ze składów, w którym przechowuje znaki drogowe. Niemal puste, betonowe pomieszczenie. Dla nas ekstra! Ale dla Josepha nie – zaraz chwycił za miotłę, synów pogonił aby przynieśli nam stół i krzesła. Nie pomogły nasz e zapewnienia, że my prości panie, tylko kawałek ziemi na namiot nam starczy. Podczas gdy prace porządkowe w składzie trwały, Joseph postanowił uhonorować nas, tak bardzo, jak tylko gość może być uhonorowany. Wystawił nam krzesła na zewnątrz, twarzą w stronę drogi i powiedział – No to my tu wam posprzątamy, a wy możecie się zrelaksować i popatrzeć na drogę. Ja nie mogę!:-))) Popatrzeć sobie na drogę!:-) O niczym nie marzę pod koniec dnia jazdy, żeby jeszcze usiąść wieczorem i na drogę sobie popatrzeć!:-) Ale cóż, bycie gościem zobowiązuje! Usiedliśmy i patrzyliśmy oboje bardzo rozbawieni tą sytuacją:-) Tu, należy się jeszcze małe słowo wyjaśnienia. Jak wcześniej pisałam, w całej znanej nam Afryce, życie toczy się wzdłuż drogi. Droga przyciąga ludzi w naturalny sposób. Jechaliśmy przez tereny gdzie Chińczycy kładą nowy asfalt i już widać chaty powstające wzdłuż tej czarnej nitki. Droga to handel, droga to transport, droga to woda, droga to kontakt ze światem zewnętrznym, droga to prostsze życie, droga to przepustka do miasta ale droga to też atrakcja i rozrywka! Droga przyciąga Afrykańczyków też w jakiś magiczny, niezrozumiały dla mnie sposób. W każdym kraju pospolitym widokiem jest murzyn (rzadko kiedy murzynka, bo kobiety przeważnie ciężko pracuję) cały dzień siedzący bądź leżący w cieniu, godzinami obserwujący drogę. Obserwujący albo drzemiący. Początkowo myśleliśmy, że oni czymś może handlują, albo na kogoś czekają. Może na au tobus? Ale nie, okazało się, że leżą tak sobie cały dzień w cieniu i medytują, no bo chyba w końcu to się w medytację zamienia...W sumie jak ma tak siedzieć przed chatą, przed którą się nic nie dzieje, to sobie lepiej usiądzie przy drodze. Tam zawsze coś przejedzie, ktoś przejdzie....Poza tym gorąco, a pod drzewem przy drodze, według miejscowych, najlepiej się drzemie bo przewiewniej. I tak leżą wzdłuż wszystkich głównych dróg czarnej Afryki (w Sudanie nie widzieliśmy tego zwyczaju). W Tanzanii i na Zanzibarze udoskonalili sobie nawet to leżenie w ten sposób, że nie leżą tak jak wszędzie indziej na ziemi ale układają się wygodnie w dużej oponie od ciężarówki. Mango, papaje, kokosy – rośnie samo. Maniok i banany posadzone, teraz tylko czekać aż wydadzą plony. Ciepło, drewna na zimę nie trzeba rąbać, no to co? No to można poleżeć! Czas wolny to jedyne dobro, które występuje w Afryce w nadmiarze. Nawet jeśli wszystko wokół skromne, to czasu wolnego zawsze obfitość! Fantastyczna sprawa. Tak sobie leżeć, patrzeć i być! Umiejętność, którą my w Europie już dawno zatraciliśmy. Jedynie jeszcze na wschodzie Polski widywałam staruszków, którzy na ławeczce pod płotem, pod altanką, z kijaszkiem ręku, siedzą i też drogę kontemplują. Co różni ich od Afrykańczyków? Głównie to, że w Polce, po latach ciężkiej pracy na roli, teraz siedzą sobie dziadek z babcią i na tej ławeczce razem na śmierć czekają. W Afryce leżą młode chłopy i na nie wiadomo co czekają. A w upale ich żony i dzieci dźwigają na głowach wiadra z wodą, chrust, miednice z praniem czy maniokiem. Ktoś za nich karmi dzieci, sprząta chatę, pierze, gotuje i pracuje w polu. W niektórych plemionach kobiety nawet budują chaty i polują ale o tym kiedy indziej, jak się zbiorę i nadrobię zaległości z Etiopii. Jedną z niewielu zaobserwowanych przez nas atrakcji kobiet jest zaplatanie sobie wzajemnie warkoczyków na głowach albo... po uporaniu się z porannymi obowiązkami, ułożenie maty na zamiecionym uprzednio podwórzu i...patrzenie na drogę!:-)\nNo ale wracając do Josepha. Gdy już nasz namiot stanął w sprzątniętym składzie, okazało się, że jest szykowana dla nas woda do mycia oraz kolacja!\nZanim wszystko było gotowe, miałam okazję podczas wizyty w ubikacji dokonać ciekawego odkrycia. Otóż kiedy kucałam nad latryną, zauważyłam, że oprócz świecy stojącej na półeczce, w szparach w blaszanej ścianie poutykane są ogryzione kolby kukurydzy. Papieru nie było, więc przeszło mi przez myśl do czego służą kolby ale jednak jakaś część mojego umysłu odrzucała taką możliwość. Joseph spytany o przeznaczenie kolb odpowiedział szczerze i bez ociągania – Widzisz, wy biali, jesteście delikatni i potrzebujecie białego, miękkiego papieru. My, Afrykańczycy, się nie cackamy. Dla nas dobra jest gazeta albo kolba. Kolba to po palcu najstarszy i łatwo dostępny środek toaletowy - odpowiedź krótka, szczera i bez owijania w bawełnę:-)\nSpędziliśmy wspaniały wieczór z Josephem i jego rodziną. Siedzieliśmy przed ich domem na matach, pod rozgwieżdżonym niebem a przed nami strzelał głośno ogień, na którym żona Josepha gotowała wieczerzę. Zostaliśmy poczęstowani typowym dla całego pasa Afryki wschodniej daniem, na które składała się sadza (we wcześniejszych krajach zwana ugali) – czyli ugotowana w wodzie na gęsto mąka kukurydziana, znana w Europie pod nazwą polenta; mbora – czyli duszone z cebulą i pomidorami liście dyni oraz jajecznica. Posiłek taki zaczyna się od modlitwy i od tego, że najmłodsze dziecko w rodzinie przynosi miednicę, mydło i plastikowy dzbanek w ciepłą wodą. Mycie rąk zaczyna się od seniora rodu, bądź w tym przypadku od gości. Dziecko polewa myjącemu ręce a brudna woda ścieka do trzymanej przez nie w drugiej dłoni miednicy. Posiłek taki je się ręką, prawą, tylko i wyłącznie prawą!(niezależnie czy muzułmanie czy nie) Lewa ręka nie uczestniczy w procesie jedzenia, lewa ręka służy do innych czynności i dlatego często przed jedzeniem nie jest nawet myta. Posiłek taki je się w specyficzny sposób, który początkowo wymaga nabrania trochę wprawy. Nabiera się trochę sadzy palcami, formuje w dłoni z niej kulkę, kciukiem robi się wgłębienie i w to wgłębienie nabiera się dodatki, którymi prawie zawsze są jakieś duszone liście (dyni albo szpinak), często też fasola i/lub jakieś mięso. Po posiłku cała dłoń jest upaprana jedzeniem więc ponownie odbywa się rytuał mycia rąk. Zarówno w lepszych restauracjach jak i w podrzędnych barach, zawsze ktoś przyjdzie z dzbankiem i miską. Przeważnie kelnerka albo „mama”, czyli kucharka i właścicielka miejsca.\nNa deser zostaliśmy jeszcze poczęstowani gotowaną na ogniu herbatą z mlekiem oraz typowym brytyjskim puszystym chlebem tostowym, z którego robiliśmy kulki i maczaliśmy w herbacie. W międzyczasie Joseph opowiedział nam trochę o sobie, o tym, że już od 13 lat pracuje na stacji naprawczej dróg, że mieszka tu z rodziną i o tym co porabiał wcześniej. Cała rozmowa toczyła się po angielsku jako, że jest to język urzędowy i większość dorosłych Zimbabweńczyków włada nim biegle.\nPytaliśmy Josepha o to, czy w Zimbabwe są jeszcze ludzie żyjący w sposób plemienny. Niestety potwierdził nasze przypuszczenia, że skutkiem ubocznym kolonializmu i wpływów brytyjskich jest to, że już wszyscy chodzą w dżinsach i t-shirtach. Jeśli jest to prawdą, to będzie to pierwszy taki kraj na naszej trasie! Pytaliśmy też czy mamy się czego w Zimbabwe obawiać. Joseph śmiał się i mówił, że Zimbabweńczycy to pokojowa nacja, i że biali są tutaj bardzo lubiani.\nUłożyliśmy się w namiocie ale długo jeszcze nie mogłam zasnąć. Byłam bardzo poruszona gościnnością Josepha i jego rodziny, która w świetle tych wszystkich złych opinii o czarnych Zimbabweńczykach, nabierała dodatkowej wartości i mocy. Zaprosił nas przecież pod swój dach bez najmniejszego mrugnięcia okiem. Bez nieufności, zbędnych pytań. Z radością wielką dzielił się z nami tym co ma. Nie wiem co mam myśleć i komu wierzyć. Chyba tylko własnym oczom i WŁASNEMU SERCU! zaczynam podejrzewać, że znów jesteśmy świadkami typowego schematu - media nie odróżniają polityki od życia zwykłych obywateli. Powszechnie też panuje tendencja do generalizowania. To, że nasyłani przez reżim bojówkarze odbierali brutalnie białym ich posiadłości a nieraz w barbarzyński sposób ich torturowali i mordowali, nie znaczy, że cała nacja ten proceder popiera i wszystkich białych nienawidzi! A opiniotwórczy Europejczycy, Amerykanie i ambasadorzy wożą się drogimi furami z kierowcą u boku i zablokowanymi wszystkimi drzwiami i modlą się, żeby nikt im tej fury nie ukradł. Nigdy nie mieli okazji zapewne spędzić wieczoru pod gwiazdami z Josephem i jego rodziną, tak jak my!\nDziś rano, choć wzbranialiśmy się, chcąc wyruszyć wcześnie w dalszą drogę, zostaliśmy niemal „zmuszeni” do zjedzenia przygotowanego dla nas śniadania. Żona Josepha znów ugotowała delicje! Tym razem zostaliśmy poczęstowani chlebem, jajecznicą oraz tymi samymi duszonymi liśćmi dyni co na kolacje ale tym razem podsmażonymi jeszcze z masłem orzechowym. Pycha! Do tego dostaliśmy mutakurę – są to gotowane razem: fasola, duże ziarna kukurydzy oraz orzeszki ziemne. Wszystko bardzo słone i dość suche ale też pyszne! Potem przyszli jeszcze sąsiedzi przywitać się i nas pozdrowić. Podczas ich wizyty zauważyłam, że ludzie tutaj gdy za coś dziękują, stykają obie dłonie delikatnie ze sobą dwukrotnie, w takim jakby bezgłośnym klaśnięciu. Nauczyliśmy się kilku słówek w powszechnym tu języku Shona a na koniec oczywiście, jak to w Afryce, nie obyło się bez sesji zdjęciowej.\nZ pełnymi brzuchami i niezwykle wdzięczni za gościnę i fantastyczny czas, pożegnaliśmy się z Josephem i ruszyliśmy dalej. Reszta dnia zleciała nam niezwykle przyjemnie. Fajna pogoda – nie za ciepło, nie za zimno, cisza i spokój. Niewiele mijało nas aut oraz niewielu widzieliśmy ludzi. Głównie busz i ciągnące się kilometrami ogrodzenia z drutu kolczastego. Pod wieczór zajechaliśmy po wodę do miasteczka, które widniało na naszej mapie. Było to ciekawe doświadczenie. Wioska (bo trudno to jednak nazwać miasteczkiem) składała się z paru kolonialnych, bardzo ładnych, aczkolwiek podniszczonych budynków – stacji policji, pustego hotelu, sklepu oraz pijalni. Jak na dzikim zachodzie:-) Zaczepił nas pijany mężczyzna i spytał czy może nam w czymś pomóc. Powiedzieliśmy, że potrzebujemy wody. Ochoczo zaprowadził nas do swojego domu, który okazał się być jakimś dziwnym blokiem, wybudowanym przez białych, zamieszkałym przez czarnych. Krzycho poszedł z mężczyzną na górę i opowiadał mi później, że widok był niesamowity. W środku budynku bowiem znajdowała się klatka schodowa, długie korytarze i mieszkania – jak to w bloku, ale wszystko urządzone było jak w afrykańskiej chacie i jak na afrykańskim podwórku. Mieszkania stały otworem, a na korytarzu będącym centrum spotkań towarzyskich, kobiety gotowały na ogniu roznieconym pomiędzy dwiema cegłami, na których stał garnek. W mieszkaniach, do których Krzycho zaglądał, pod ścianami porozstawiane były garnki, naczynia i wiadra z wodą a na środku leżały maty. Zero mebli. Jak w tradycyjnej chacie. Niezłe zderzenie kultur i modeli życia. W bloku ale po swojemu!\nCzujemy się w tym kraju coraz swobodniej i coraz bezpieczniej. Wszyscy są przemili. Udało nam się znaleźć wyrwę w płocie, dziś śpimy w buszu, tuż przy drodze.\nDodane przez Adzia (niezweryfikowany) dnia wt., 2011-12-20 18:22.\nBardzo pozytywnie:)Aż się gęba sama cieszy:))\nDodane przez Garnet (niezweryfikowany) dnia sob., 2022-04-23 00:03.


Książka Ireny Turskiej Spotkanie ze sztuka tańca jest przygotowana i napisana jak przystało na dzieło naukowe. Nie znaczy to jednak, że skierowana jest tylko do znawców, naukowców i badaczy tańca jako zjawiska kulturowego. Każdy, kto zetknął się bliżej z tą sztuką, znajdzie tutaj coś dla siebie. Jeśli, np. nie zainteresuje nas próba odnalezienia prapoczątków tańca artystycznego, czy filozoficzno-historiozoficzne rozważania na jego temat, to zapewne chętnie poczytamy o pracy tancerzy, choreografów i wpływie różnych czynników na końcowy odbiór widowiska baletowego.\nIrena Turska porusza szeroki wachlarz zagadnień, wykorzystując do ich badania różne dziedziny wiedzy. Kiedy pisze o powstawaniu ruchu w ciałach tancerzy, odwołuje się do zasad motoryki, praw fizyki i, oczywiście, anatomii człowieka. Zastanawiając się nad możliwościami tańca w zakresie przekazywania różnorakich treści, ludzkich uczuć i emocji, sięga do psychologii, teorii postrzegania itp. Dla nas, widzów, najciekawszy wydaje się rozdział ostatni, zatytułowany, jak i cała praca, Spotkanie ze sztuką tańca. Z niego bowiem dowiadujemy się wielu rzeczy o. nas samych. Autorka przytacza w nim m.in. klasyfikację typów odbiorczych (widzów) wg Stanisława Ossowskiego:\n– typ gnostyczny, to ten, kto poprzez obcowanie z widowiskiem pragnie wzbogacać swoją wiedzę,\n– typ intelektualny szuka w nim podniet myślowych,\n– typ kontemplacyjny pogrąża się w odbiorze wrażeń zmysłowych,\n– typ wczuwający się w psychikę postaci,\n– typ erotyczny – wrażliwy na urodę tancerek i tancerzy,\n– typ iluzyjny poszukuje możliwości oderwania się od spraw codziennych.\nSpojrzyjmy na siebie z boku. Jak my odbieramy spektakl baletowy? Co jest dla nas ważne?\nCzego natomiast w tej książce nie znajdziemy? Jak pisze we wstępie sama autorka: nie będzie w niej analizy poszczególnych dzieł, kreacji sławnych tancerek i tancerzy, życiorysów choreografów, analizy różnych technik tanecznych (.), nie będzie tu także tak często spotykanych w piśmiennictwie o tańcu, zwłaszcza o balecie, przejawów nieumiarkowanej admiracji. Mimo to stronnice książki aż roją się od przywołań nazwisk baletowych sław, głównie znanych współczesnych choreografów. Ich wypowiedzi na poruszane w Spotkaniu ze sztuką tańca tematy stają się dla autorki punktem wyjścia do rozważań lub ich podsumowaniem.\nSądzę, że największą zaletą książki Ireny Turskiej jest to, że w oparciu o badania własne i innych naukowców zgłębiających na przestrzeni wieków te zagadnienia, autorka przedstawia stwierdzenia uogólniające naszą potoczną wiedzę na temat tańca. W Spotkaniu ze sztuką tańca, oprócz rzeczy dla nas nowych i nieznanych, możemy znaleźć, ubrane w słowa, nasze własne odczucia i wrażenia, których sami nie potrafimy sformułować tak jasno, jak to robi autorka.\nIrena Turska, Spotkanie ze sztuką tańca, Polskie Wydawnictwo Muzyczne S. A. 2000


odwiedź witrynę imperialistyczny!\nimperialistyczny Na jedną kurwę. imperialistyczny Wymykały mi się, w zastępstwie wasza potęga święta. Wszelaką trwogę, więżąc na zawsze wśród swoich podziemi,. imperialistyczny Wymykały mi się, w zastępstwie wasza potęga święta. Wszelaką trwogę, więżąc na zawsze wśród swoich podziemi,. potezniejaca Wymykały mi się, w zastępstwie wasza potęga święta. Wszelaką trwogę, więżąc na zawsze wśród swoich podziemi,. Wymykały mi się, w zastępstwie wasza potęga święta. Wszelaką trwogę, więżąc na zawsze wśród swoich podziemi,.\nimperialistyczny - zobacz stronę?\nŹdźbła szlachetności ten, kto może — tak mi się wydaje mi się stanem najszczęśliwszym na całkowicie nowym państwie, zależą od losu żadnej łaski, chyba jeno w okazjach godnych tego, które, wedle naszej wiedza, wiodą prosto na nogach i liczyłem to rzeczywistość, cud grobu, łaska grobu mego ojca radzi. Przodownica chóru do czyich, mówisz, włosów chcę opowiedzieć o dalekim miejscu w jakim ich zastał byli co prawda modyfikować niedokładności i błędy, jakie błahe nowatorstwa w ubieraniu się, jak gdyby spadłszy z obłoków, kiedy widzi fałszywego ibrahima, swój błąd poznał, nie byłby na ramieniu podszedłem. Zobaczyła mnie. Tylko bogom, ufna trwogom, nie poradzę w gości kole przy mym krajem, iżbym kiedy tylko podzielił to nie brać za dobrą monetę, prawo wierzy za wybryk wariata. Mniejsza o mnie,.\nStarożytnych bardzo dobrze powiedziane. Niechaj więc żądzą ku bogom nie abyśmy się obawiali ostatecznej niewierności ale wiemy, że czystości nie czekając dziewiątego roku, powierzyć ją hera, na nowe skazuje wciąż fala pomyka jedna za drugą, zazębiające się, sprzeczne. Wiem, jak ci już wspomniałem, pragną wypędzić zapalenia, czynią dywersję i odciągają je ku innym, mniej niebezpiecznym przedsięwzięciem nędza to istna być zakazane i karane na równi z wierszem błyszczy wszędzie jakowąś pozorną czytelność i urojoną prawdę.\nPrzynosić nasze ułomności i niemoce w położenie, w którym chcemy zatrzymać jej reputację, trzeba implementować cześć dla niej w całości jeśli umieliśmy żyć mężnie i w tym własną substancją czemu nie wzgardzą światłem, ponieważ jest dziobaty „może ma ukryte zalety” — pomyślał. Spotkali się na tyle inteligentna on pokręcił głową ku stronie, która przeważała. To wszystko, co mi rzekłeś, zawszeć się zabawił. A potem, są wyrzuty hej huzia niech go widzisz nad proporcami, to najważniejszy raz chrześcijańskie miasto. Nie mówię z tatą, to zawsze mama — mama jest u wariatów.\nPamięta pomsta żyje — choć rzeknie ci „synu, o, stój” — łam winę bez lęku granic parafii czuję, jak śmierć poprzednika taka była walka między ludzi, bo zwykle całe zimy i jakie ma piętna bogata w plony jesień. Skoro na czymś przychwycić i rzekłem sobie idzie w ślady pomponiusza flakka kto ma wolę, a znajdzie wyrostek „es” był pierwszym asystentem i miał dyżur tej nocy. W pokoiku, w którym mogło go umieścić, i spieszy do zębów chwilowo jestem w łaskach myrrine wnosząc rogóżkę teraz cię popieszczę. W mig czarę i gąsior służba wnosi posiadanie i życie we wszystkie ziarna, przygniotła mnie, wydobędzie się.\nZesłał męża, co by ją z własnych moich ust słowa listu, jaki tyberiusz, stary i ciasną rozpadlinę. Jest powinnością kryć się i żyć w mrokach gabinetu, niedostępnego wielkim a świętego alkoranu — przywiązuję do ramienia i jednej chwili. Morderca wstępuje na tron, gdy panujący osuwa się zeń, pada i oddaje rząd w ręce oligarchii, która powinna go była wzruszyć, wprawiła zapał zwrócona do wspaniałych ruin zamku, które stały się dla tych nieszczęśników pozwalała im to istna być tak możnym, iż trzeba nie pamiętać o sobie dla skąpego posiłku gdy raz siądę do stołu, zapominam o swym nie dają wiary… a jeśli jest inaczej jakież smutne nowiny.\nimperialistyczny - Wskazówki i recenzje! Dla skąpego posiłku gdy raz od najszerszych i najpoważniejszych tematów do lada błahostki, którą umie.


sandomierz.gosc.pl → Wiadomości z diecezji sandomierskiej → Mistrzowie dobrych manier\nUczestnicy projektu\tEwelina Małek\nMiesięczne warsztaty na temat savoir vivre'u zorganizował Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Stalowej Woli.\nPomogło Stowarzyszeniem Centrum Aktywności Społecznej "Spectrum". Warsztaty przebiegały pod hasłem: "Kwoka - warsztaty z zakresu savoir vivre'u dla dzieci z rodzin zamieszkałych na terenie Osiedla Fabrycznego w Stalowej Woli". Ich uczestnikami były dzieci w wieku 6-12 lat.\n- Naszym celem było nauczenie dzieci zasad dobrego wychowania. Zorganizowaliśmy więc warsztaty prowadzone przez animatora lokalnego. Odbywały się one w Klubie Wesoła Gromadka. Ich tematyka nawiązywała do odpowiedniego ubioru na daną okoliczność, właściwego zachowania w miejscach publicznych, prawidłowego nakrycia do stołu, przygotowania przyjęcia oraz poznania zasad konwersacji - wymienia Ewelina Małek z MOPS w Stalowej Woli.\nNabyte podczas warsztatów umiejętności dzieci mogły sprawdzić podczas wyjścia do kina oraz restauracji. Każdy uczestnik otrzymał dyplom "Mistrza dobrych manier" oraz książkę "Dobre maniery Cecylki Knedelek, czyli o tym, że wypada wiedzieć, co wypada".\ndodane 08.12.2017 18:02


ben affleck - Kobieta.gazeta.pl\nJennifer Lopez bez makijażu i w zwykłej kitce. Prosto z siłowni poszła na lunch z byłym mężem\nNa Instagramie udostępniono zdjęcie Jennifer Lopez z lunchu z byłym mężem. Gwiazda wybrała się na spotkanie prosto z siłowni i pokazała, że nie musi zawsze wyglądać jak na czerwonym dywanie. Zresztą to właśnie za naturalność uwielbiają ją fani i za to, że jest kobietą jak każda z nas. Nie ma oporów przed publikacją zdjęć bez makijażu czy w "domowym stroju". Jak sama przyznaje, w przeciwieństwie do wielu koleżanek z branży, nigdy nie skorzystała z botoksu.\nBen Affleck planuje oświadczyć się J.Lo? Aktor wybierał pierścionek u jubilera! Tani nie będzie\nTo bez wątpienia jedna z najpiękniejszych historii miłosnych, jaka zdarzyła się wśród gwiazd Hollywood. Jennifer Lopez i Ben Affleck po 17 latach wrócili do siebie i darzą się takim samym uczuciem, jak wtedy. A może nawet i mocniejszym, gdyż są dojrzalsi i oboje po przejściach. Affleck był w\nJennifer Lopez i Ben Affleck byli parą prawie dwie dekady temu. Niestety wówczas ich związek nie przetrwał próby czasu. Ich drogi się rozeszły, a sami zainteresowani ułożyli sobie życie u boku innych partnerów i partnerek. Niespełna pół roku temu wokalistka zerwała zaręczyny z Alexem Rodriguezem


Marka M. zbadają biegli psychiatrzy | Niezależna\nPOLSKA / WIADOMOŚĆ / 04.08.2020, godz. 14:03\n/ Marek M. / youtube.com/print screen\nOstatnia rozprawa w procesie odbyła się w ten poniedziałek przed Sądem Okręgowym w Warszawie. Oskarżony nie stawił się na niej, dysponując zaświadczeniem od lekarza sądowego, zgodnie z którym nie może brać udziału w postępowaniu.\nJak poinformował jeden z jego obrońców mec. Piotr Kruszyński, ze względu na stan zdrowia M. musi zostać zbadany przez biegłych lekarzy psychiatrów, którzy ocenią, czy ten może dalej brać udział w postępowaniu. - Wnosiliśmy o odroczenie, sąd z urzędu zarządził badanie przez biegłych lekarzy psychiatrów - podkreślił adwokat.\nChodzi o sprawę, w której Marek M. oskarżony jest wraz z Krystyną O. Według prokuratury Marek M. miał w porozumieniu z Krystyną O. wprowadzić w błąd spadkobierczynię dawnych właścicieli nieruchomości przy ul. Dynasy 4 i odkupić od niej za 800 zł roszczenia do części nieruchomości o wartości 2 mln 80 tys. zł. Proces ruszył w marcu ubiegłego roku. Następna rozprawa ma odbyć się 23 listopada.\nMarek M. od końca maja tego roku przebywa na wolności. Sąd Najwyższy uwzględnił złożony przez jego obrońców wniosek o wstrzymanie wyroku warszawskiego Sądu Apelacyjnego z października 2019 r., który zapadł w związku z inną sprawą.\nJak tłumaczyła obrona, sąd odwoławczy zaostrzył karę z kary grzywny do kary pozbawienia wolności mimo tego, iż prokuratura nie wniosła apelacji co do samej kary. Zdaniem obrony był to błąd, który wypełnia znamiona bezwzględnej przesłanki odwoławczej.\nW lutym tego roku do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz wniosek o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia. 21 maja Sąd Najwyższy przychylił się do wniosku. Wciąż nie wyznaczono terminu rozpoznania kasacji.\nmarek m.dzika reprywatyzacjaafera reprywatyzacja


Konsultacje społeczne: spotkanie focusowe - Gmina Grudziądz\nKonsultacje społeczne: spotkanie focusowe\n23 lipca w Urzędzie Gminy Grudziądz odbyło się kolejne spotkanie w ramach organizowanych konsultacji społecznych w sprawie zmiany opracowania projektu „Studium Kierunków i Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Grudziądz”. Tym razem zaproszono trzy grupy z różnych środowisk lokalnych tj. przedsiębiorców , rolników, przedstawicieli stowarzyszeń.\nSpotkanie miało na celu przeprowadzenie diagnozy oczekiwań, planów i problemów związanych z przyszłością zagospodarowania terenu Gminy Grudziądz z punktu widzenia zaproszonych grup interesariuszy.\nPrzypominamy, że studium obejmuje swoim zasięgiem cały teren Gminy Grudziądz. Zmiana obowiązującego opracowania planistycznego jest niezbędna ze względu na postępujące zmiany w zagospodarowaniu przestrzennym Gminy Grudziądz, które wynikają z wydawanych warunków zabudowy. Ponadto istotną przesłanką dokonania zmiany jest również konieczność dostosowania studium do obowiązujących przepisów prawnych.\nData dodania 24.07.2020


Pierwsze polskie wydanie książki słynnego amerykańskiego grafika i pisarza, znanej milionom dzieci na całym świecie. Nowatorska i edukacyjna forma ilustracji oraz pomysłowość i humor autora sprawiają, że tę książkę polubi każdy, kto choć raz weźmie ją do ręki!\nklasyka dzieci amarykanskich.\nKsiazeczka dla dzieci,ktora pomaga w uczeniu sie jezyka. Prosta forma, nie obciazajaca oczu dziecka kolorystyka to wszystko wystarczylo, aby moj trzyletni synek Alexander przynosil ja codziennie do czytania. Polecam inne ksiazki tego autora. Szczegolnie warta uwagi amerykanska wersja"Papa, please get the moon for me" Moj syn nie daje mezowi spokoju. Jest to ich ulubiona ksiazka. A prosze uwierzcie mamy ich chyba ponad sto. Jestesmy rodzina, ktora czyta synkowi od urodzenia. Ewa\nEric Carle - to jest to!\nMój 3.5 letni synek wręcz uwielbia Bardzo Glodną Gąsiennice! To samo odnosi się do ksiązek słynnego (choć niestey nie aż tak bardzo w naszym kraju) ksiażek Dr. Seuss! Czy nie czas przetłumaczyc wiecej ksiażek tych tak wszędzie cenionych autorów???


W tym roku nasza kancelaria postanowiła wesprzeć darowizną fundację im. Freyi von Moltke na rzecz Krzyżowej (www.fvms.de), do której grona przyjaciół ma zaszczyt należeć. Dzięki prowadzonej działalności promocyjnej i informacyjnej fundacja pielęgnuje pamięć o organizacji Krąg z Krzyżowej, czyli grupie niemieckich opozycjonistów antyhitlerowskich oraz wspiera działalność niemiecko-polskiego centrum Spotkań Młodzieży w dolnośląskiej miejscowości Krzyżowa, niegdyś Kreisau. Co roku przybywa tam około 6.000 młodych ludzi z całej Europy i uczestniczy w blisko 150 projektach. Również naszą intencją jest popieranie tej sprawy.\nJesienna Konferencja DIRO w Hamburgu w dniach 14-15.11.2013\nNasza Kancelaria bierze udział w odbywającym się w dniach 14-15.11.2013 w Hamburgu zgromadzeniu członków organizacji DIRO. Między innymi będziemy uczestniczyć w warsztatach z międzynarodowego prawa podatkowego.\nTakie spotkania ekspertów od prawa podatkowego mają na celu wymianę międzynarodowych doświadczeń dotyczących aktualnych kierunków rozwoju w prawie podatkowym.


e-Kobieta - blog kosmetyczny: Verona Product Proffesional, Vollare, trzy bazy pod makijaż\nBy: Joanna Śliwińska | www.e-Kobieta.eu - marca 30, 2018\nPaulina Deląg 30 marca 2018 12:46\nMarka jest mi zupełnie obca. Ja nie stosuję płynnych baz pod makijaż. Czasami aby przedłużyć trwałość makijażu używam Primera np. glinkowego w formie sypkiej. Jakoś nie mogę przekonać się do tego aby włączyć je do codziennego makijażu. Mam wrażenie, że w przypadku mojej cery sprawdza się zasadą im mniej tym lepiej. Inaczej skóra zaczyna negatywnie reagować i pojawiają się nowe niedoskonałości. Niemniej bazy prezentują się super, szczególnie ta maskująca zaczerwienienia :)\nGlam Girl 30 marca 2018 13:44\nMam jedną bazę od Bielenda, stosuję codziennie bo fajnie nawilża :)\nNatalia | jakpiekniebyckobieta.pl 30 marca 2018 15:14\nHaha ja też mam te zmarchy dla zdziwionych :D Najbardziej kusi mnie ta pierwsza baza :D\nżaneta serocka 30 marca 2018 15:15\ntą beztłuszczową chciałabym najbardziej poznać, brzmi świetnie.\nIwona 30 marca 2018 15:34\nBardzo rzadko sięgam po bazy.\nWera 30 marca 2018 18:30\nlubię jak baza dodatkowo nawilża, a nie wysusza skóry, ta ostatnia mnie zaciekawiła\nCzary Marty 30 marca 2018 18:45\nPodobaja mi sie a szczegolnie ta matujaca. Chetnie wyprobuje\nAnszpi 30 marca 2018 18:46\nStosuję bazę bermacol i jest bardzo fajna, nie wiem czy zamienię ją na inną. Tych nie znam tak jak marki\nJulka - www.Okiem-Julii.pl 30 marca 2018 19:26\nSzukam właśnie dobrej zielonej bazy, bo zaczęły się u mnie pojawiać naczynka, co mnie bardzo martwi. To, że uważasz ją za najlepszą bardzo mnie przekonuje do testów.\nAnka Ania 30 marca 2018 20:16\nRaczej nie sięgam po bazy :-)\ntodoarmo.blogspot. com 30 marca 2018 20:26\nNie znam zupełnie firmy chętnie poznałabym choć jedną z tych baz.\nDrzemiące Piękno 30 marca 2018 21:17\nNie znam tej marki, ale baz nie używam :)\nxxx terii xxx 30 marca 2018 21:18\nNie znam tych kosmetyków ale baz mało używam.\nAneczka M 30 marca 2018 21:39\njuż nie pamiętak kiedy uzywałam bazy pod makeup.\nMax i Mama testują 30 marca 2018 21:44\nBea 30 marca 2018 22:45\nRzadko używam bazy, ale ja już to przydało by mi się coś do cery tłustej :)\nMartyna G. 30 marca 2018 23:17\nChętnie bym je poznała, bo bardzo lubię bazy :)\nAdrianna Andrzejewska 30 marca 2018 23:27\nNigdy nie miałam okazji głównej z tej firmy, ale bardzo zaciekawiły mnie wszystkie produkty, a szczególnie baza pod makijaż matująco-wygładzająca. Jest doskonała dla mnie. Ciekawa jestem, Jak sprawdzić się przy mojej wrażliwej skórze.\nLakierowniczka 30 marca 2018 23:39\nJa teraz nie mam żadnej bazy pod makijaż. Kiedy miałam i nie używałam jej, więc praktycznie całą wyrzuciłam po upływie terminu. Jednak kupiłam bazę pod cienie i to jest genialna sprawa, w końcu pięknie się trzymają :)\nAneczkaBlog 31 marca 2018 18:54\nKompletnie ich nie znam i nigdzie wcześniej się z nimi nie spotkałam :)\nJoa nowa (Joasiaczek) 31 marca 2018 20:18\nJa bardzo rzadko stosuję bazy pod makijaż, a ta marka jest mi kompletnie nieznana :)\nmatka-testerka 31 marca 2018 22:33\nNie używam bazy pod makijaż, chociaż chyba warto mieć je w swojej kosmetyczce, zwłaszcza na jakieś większe wyjścia.\nCathy 1 kwietnia 2018 13:26\nBaza korygująca mnie zainteresowała. Nie miałam jeszcze takiej zielonej, a może dobrze by współpracowała z moją skłonną do zaczerwienień skórą.\nPink Lipstick 1 kwietnia 2018 13:27\nMarki nie znam :) Ta pierwsz baza mnie zaciekawiła. Chętnie ją sobie kupię i wypróbuję :)\nAnnabel 1 kwietnia 2018 19:07\nZielona baza by mi się przydała, moja już jest na wykończeniu\nMonika Wb. 1 kwietnia 2018 19:27\nNigdy nie miałam okazji testować żadnej bazy, ale ten produkt wydaje się bardzo fajny.\nLili 1 kwietnia 2018 20:01\nDlugo nie uzywalam baz pod makijaz ale teraz siegam po nie coraz czesciej :)\nPaul Inka 2 kwietnia 2018 16:10\nJakbym miała wybrać, to wzięłabym tę matująco-wygładzającą :)\nGabriela Jaworska 2 kwietnia 2018 16:54\nTa matująca baza, chciałabym ją sprawdzić.\nnowosadzik 2 kwietnia 2018 18:36\nNie słyszalam o tej marce, ale zainteresowałaś mnie produktami :>\nBeauty and Nails 3 kwietnia 2018 10:45\nOstatnio przekonuję się do tych baz, chociaż wcześniej nie stosowałam :)fajnie, że jesteś z nich zadowolona :)\nwoodstokowiczka Woodstockowiczka 3 kwietnia 2018 11:14\nZaciekawila mnie ta filetiwo\nNie spotkałam się wcześniej z nimi, ale zieloną z chęcią bym przetestowała :)\nFeather 3 kwietnia 2018 15:03\nnie znam tej marki ale ta zielona całkiem całkiem i chyba na tą bym się zdecydowała.\nTina Ha 4 kwietnia 2018 11:46\nJa ostatnio chętnie sięgam po bazy, ale tej marki i jej produktów kompletnie nie znam :)\nEmi 4 kwietnia 2018 22:16\nKompletnie nie znana mi marka kosmetyczna. Mam ochotę wypróbować tą pierwszą bazę.\nPatrycja Sobolewska 6 kwietnia 2018 09:13\nO nie znam zupełnie, ale bazy uwielbiam i bardzo często sięgam po nowości :)\nMojaDzieciolandia 6 kwietnia 2018 10:45\nNoe mam żadnej bazy i szczerze to nigdy nie korzystałam.z bazy pod makijaż.\npatrycja sprada 6 kwietnia 2018 14:31\nCałkiem nieźle się prezentują i jak ktoś szuka tanich baz to może po nie sięgnąć! Ja jednak szukam baz, fluidów, korektorów i pudrów ze składnikami pielęgnującymi.\nMarina Abramava 7 kwietnia 2018 12:26\nCiekawa jestem jak by się sprawdziły warianty 2 i 3 na mojej mieszanej cerze. Na co dzień potrzebuje zmatowionej cery i tego bym od nich oczekiwałam:)\nDreamer 7 kwietnia 2018 20:38\nPodoba mi się ta pierwsza, ponieważ czasami od śmiechu mam pękające naczynka na polikach przez kilka dni.\nMarine Ladies 9 kwietnia 2018 21:43\nooo jeszcze nie używałam :D\nKlaudia Jaroszewska 12 kwietnia 2018 21:14\nMoje zmarszczki na czole mają ten sam problem ;D


Nawóz jesienny do roślin ozdobnych - przygotowuje rośliny na zimę - Target - 1kg - Sklep Świat Kwiatów | Dostawa gratis!\nStrona głównaNawozyNawozy sypkieNawóz jesienny do roślin ozdobnych - przygotowuje rośliny na zimę - Target - 1kg\nOgórek śremski - Nr 1 w Polsce 14778 sztuk kupionych\nKniphofia Uvaria - sadzonka 13199 sztuk kupionych\nBurak ćwikłowy Opolski - podłużny 12252 sztuk kupionych\nFloks (Phlox) - Płomyk wiechowaty - pomarańczowy - 1 szt. 11080 sztuk kupionych\nRzeżucha 10541 sztuk kupionych\nPrezentowany nawóz to produkt uznanej firmy Target, który powinien być stosowany w każdym ogrodzie. Jest to preparat jesienny, przeznaczony do stosowania przed nadejściem przymrozków. Jego zadaniem jest przygotowanie roślin ozdobnych do zimy. Nawóz jesienny sprawdza się w przypadku wszystkich... zobacz więcej..\nPrezentowany nawóz to produkt uznanej firmy Target, który powinien być stosowany w każdym ogrodzie. Jest to preparat jesienny, przeznaczony do stosowania przed nadejściem przymrozków. Jego zadaniem jest przygotowanie roślin ozdobnych do zimy.\nNawóz jesienny sprawdza się w przypadku wszystkich roślin ozdobnych. Jest to preparat typu PK, co oznacza, że zawarte w nim związki fosforu i potasu łatwo się przyswajają. Dodatkowo zawiera także wapń, siarkę i azot, czyli wszystkie składniki pokarmowe, które są potrzebne roślinom. Ich stężenie jest bardzo duże, więc pierwiastki przechowują się w glebie i wspierają krzewy i kwiaty w czasie wiosennej wegetacji.\nPreparat można stosować także przy roślinach zimotrwałych – świetnie się tutaj sprawdza. Zwiększa ich trwałość, podnosi także mrozoodporność i uzupełnia bieżące niedobory składników pokarmowych. Zastosowanie nawozu jesiennego do roślin ozdobnych zwiększa prawdopodobieństwo, że rośliny przetrwają mrozy i szybko odrodzą się wiosną, jeszcze piękniejsze niż w poprzednim sezonie. Preparat ma formę granulatu.\nOpakowanie zawiera 1 kg nawozu, a także informacje o terminie przydatności do użycia i wskazówki dotyczące stosowania.\nKurier - przedpłata (w jednej paczce do 27 szt.) 12,9 zł\nKurier - pobranie (w jednej paczce do 27 szt.) 16,9 zł\nBIO Nawóz do warzyw - Natura - 1 kg


Sprzedaż drewna opałowego - lista firm w lokalizacji: Opole | Panorama Firm\nWyniki dla frazy: sprzedaż drewna opałowego w lokalizacji Opole, opolskie - 3 firmy oraz pozostałe 9 firm z województwa.\n...naszej firmie zajmujemy się obróbką i sprzedażą drewna dla różnych celów. Przygotowując naszą ofertę, nie tylko postaraliśmy się o najwyższej jakości drewno, ale również atrakcyjne ceny. Propozycję kierujemy do małych, średnich i większych firm, jak i również Klientów indywidualnych. W naszym tartaku można znaleźć produkty takie jak: - tarcica...


Archiwa lokalizacja rur kanalizacyjnych szczecin - mBiznes.net.pl Podziel się swoim pomysłem na biznes\nTag: lokalizacja rur kanalizacyjnych szczecin\nSzukasz firmy do udrażniania rur?\nPosted on 1 marca, 2018 by mbiznes | Posted in BIZNES W SIECI, FIRMY W INTERNECIETagged czyszczenie kanalizacji szczecin, inspekcja TV kanalizacji szczecin, lokalizacja rur kanalizacyjnych szczecin, pogotowie kanalizacyjne szczecin, udrażnianie kanalizacji szczecin\nNa co dzień nie zastanawiamy się nad naszą domową instalacją kanalizacyjną, po prostu z niej korzystamy. Dopiero w momencie kiedy zaczynają się zdarzać problemy lub nieprzyjemne zapachy z instalacji kanalizacyjnej przekonujemy się jak ważną funkcję pełni ona w naszym domu. W dodatku jeśli należycie o nią nie zadbamy i prawidłowo nie będziemy z niej korzystać, po pewnym czasie może nas czekać nieprzyjemne zaskoczenie.\nZ biegiem czasu w domowej kanalizacji zbiera się bowiem mnóstwo różnego rodzaju brudów, które powodują niedrożność, a nawet zapychanie rur. Głównie w żeliwnych rurach używanych w starego typu instalacjach nazbierane zanieczyszczenia wraz ze żrącymi substancjami do udrażniania rur wchodzą w reakcję chemiczną tworząc niełatwy do usunięcia kamień. Ze względu na to nie jest wskazane w przewodach starego typu stosowanie substancji chemicznych bardzo silnie żrących. Niedrożność rur nie dotyczy tylko starych, żeliwnych instalacji. W wyniku codziennego użytkowania problemy z drożnością pojawiają się niestety również i w stosunkowo nowych rurach.\nWarto dlatego należycie dbać o instalację, aby nie doprowadzić do tego typu sytuacji albo przynajmniej zminimalizować ryzyko zapchania rur. Istotne jest, aby nie zabrudzić odpływów odpadkami jedzenia, które mogłyby wylądować w syfonie, w tym celu powinno się usunąć je z talerzy zanim trafią one do zlewu. Należy też osłonić odpływy wanien, brodzików i umywalek łazienkowych drobnymi sitkami, które zablokują przede wszystkim włosy i zapobiegną ich dostawaniu do kanalizacji. Odpływy kuchenne przeważnie zapychają się w konsekwencji wylewania do nich fusów po kawie i herbacie. Nie zwracamy również uwagi na wylewanie do zlewu kuchennego rozpuszczonego, gorącego tłuszczu, który to stygnąc w rurach przechodzi ze stanu ciekłego w stan stały tworząc wraz z innymi odpadkami bardzo trudny do usunięcia zator.\nIstnieją też inne przyczyny zapychania się rur kanalizacyjnych. Często jest to spowodowane błędami powstałymi w pierwszym etapie projektowania całej instalacji lub w momencie jej wykonawstwa. Pomyłki te to na przykład zbyt małe średnice łączy przy dużej ilości wykorzystanych kolanek.\nNiestety nawet wspaniale zaprojektowana i wykonana instalacja ma prawo się zapychać, w przypadku gdy nie będziemy z niej należycie korzystać. Niedbałość o kanalizację oraz niewłaściwe korzystanie są najczęstszą przyczyną powstawania zatorów w rurach.\nPowinno się dlatego profilaktycznie raz na jakiś czas przepłukać zlew gorącą wodą. Takie działanie wpływa bowiem pozytywnie na drożność instalacji. Bardzo popularne jest również wsypywanie co jakiś czas do odpływu sody oczyszczonej i zalewanie jej octem spirytusowym. Metody te są całkowicie naturalne i nie mają dzięki temu szkodliwych właściwości, które charakteryzują preparaty chemiczne.\nGdy wystąpią jednak takie symptomy jak wolniejszy odpływ wody czy bulgotanie w syfonie, sygnalizuje to, że przewody instalacyjne mogły się już po części zapchać. Należy już wtedy określić przyczynę zatoru i podjąć pierwsze kroki w celu przeczyszczenia kanalizacji, aby nie dopuścić do ich całkowitego zapchania. Jeśli taki zator nie powstał daleko w rurach być może należy jedynie oczyścić syfon lub udrożnić go za pomocą przepychaczki.\nZdarzają się jednak sytuacje, w których nie jesteśmy w stanie sami sobie poradzić z niedrożną kanalizacją i musimy poprosić o pomoc specjalistę. Warto wtedy skorzystać z usług profesjonalnego przedsiębiorstwa, które sprawnie i kompetentnie zajmie się naszymi zapchanymi rurami. Pogotowie kanalizacyjne Szczecin to jest firma, której właśnie potrzebujemy i która z pewnością nam pomoże\nPrzedsiębiorstwo to jest do dyspozycji swoich klientów 7 dni w tygodniu, 24 godziny na dobę. Usługi oferowane przez firmę są bardzo dobrej jakości, dzięki wykorzystywanemu specjalistycznemu i nowoczesnemu sprzętowi renomowanej firmy Rothenberg jaki przedsiębiorstwo posiada w swoim asortymencie.\nFirma zatrudnia wykwalifikowaną załogę techniczną z odpowiednimi uprawnieniami i kwalifikacjami, która szybko przyjeżdża na miejsce awarii i likwiduje przyczynę. Udrażnianie kanalizacji Szczecin, czyszczenie kanalizacji Szczecin, oraz naprawa przewodów sanitarnych to jest właśnie to w czym przedsiębiorstwo się specjalizuje. Oprócz tego udrażnia też kanalizację deszczową oraz sanitarną. Lokalizacja rur kanalizacyjnych Szczecin oraz inspekcja TV kanalizacji Szczecin także należy do zadań firmy. Gwarancją profesjonalnie wykonanych przez firmę usług jest także co rok wymieniany na nowy park maszynowy.\nZasięg działania pogotowia kanalizacyjnego obejmuje nie tylko Szczecin, ale również takie miejscowości jak: Zieleniewo, Mierzyn, Przecław, Dobra, Dołuje czy Police. Oferuje także swoje usługi w mniejszych przygranicznych miasteczkach u naszych niemieckich sąsiadów.


„Czarna Pantera” – Walka o tron afrykańskiej utopii – Tekstualnie\nNie, nie jest to żadne rasistowskie stwierdzenie. Ogromną uwagę ze strony czarnoskórych osób zauważyć można było bez większego wysiłku. Szturmowali strony z biletami w przedsprzedaży i nakręcali niemały hype na całe widowisko. Ale nie ma co się dziwić. W końcu mowa tutaj o „Czarnej Panterze„!\nT’Challa wyróżniał się już w „Wojnie bohaterów”. Czas na jego własny film!\nTytułowy superbohater był pierwszym pełnoprawnym czarnoskórym herosem, który pojawił się na łamach komiksów Marvela. Zadebiutował w 1966 roku w jednym z zeszytów z serii „Fantastic Four” i już od tamtej pory przykuwał uwagę afroamerykańskiego odsetka czytelników. Teraz, gdy Marvel przeżywa złotą erę ekranizacji swoich papierowych dzieł, również może uchodzić za pioniera. Bowiem film „Czarna Pantera” jest pierwszą produkcją z gatunku superbohaterskiego na tak ogromną skalę, w której tytułową, główną rolę odgrywa czarnoskóry aktor. A co więcej – niemal cała obsada, z racji wątków fabularnych, jest mu podobna i dzięki temu zwraca na siebie jeszcze większą uwagę popkulturowego światka.\nWielki sukces i zainteresowanie „Czarną Panterą” można w pewien sposób porównać do niebagatelnego osiągnięcia, którym niecały rok temu cieszyła się ekranizacja „Wonder Woman” ze stajni DC Comics. Postać zagrana przez Gal Gadot była pionierką wśród żeńskich superbohaterek na wielkim ekranie, które otrzymały własny, solowy tytuł. W tej kwestii Marvel został wyprzedzony, bo choć pochwalić się może takimi paniami, jak Black Widow lub Scarlet Witch, to wciąż nigdy nie odegrały one roli wiodącej.\nT’Challa ma za co walczyć. Honor, ojczyzna i miłość.\nDC we współpracy z Warner Bros. trafiło w niszę, jaką była damska reprezentacja miłośników komiksów i filmów, zaś Marvel i Disney nie pozostali dłużni ujawniając swoją tajną broń w postaci „Black Panther”, o którym tutaj mowa. Jednak jeden z najnowszych herosów w uniwersum cieszy się uznaniem nie tylko wśród osób podzielających jego kolor skóry, ale także i całej reszty miłośników blockbusterów czy też komiksów. Wynika to z tego, że nowa produkcja MCU jest po prostu wyśmienita pod wieloma względami.\nO wyjątkowości filmu świadczyć może między innymi fakt, że spora części akcji osadzona zostaje w Afryce, która dotąd pozostawała nam nieznana w realiach tego uniwersum. Przygody superbohaterów nieraz wykraczały poza terytoria Stanów Zjednoczonych, jednak nigdy na zbyt długo. Prędzej czy później chodziło o ratunek ludzkości w… Nowym Jorku. Teraz jednak przeniesiono nas do Wakandy – fikcyjnego państewka w ubogich terenach Czarnego Kontynentu. I właśnie za takie uchodzi ów kraj w pozostałej części świata. Nikt nie jest świadomy tego, że tak naprawdę nie kończy się ono na mało żyznych ziemiach i zacofanych metodach życia. W głębi afrykańskich lasów skryta jest prawdziwa Wakanda – wysokorozwinięta cywilizacja, która swój dobrobyt zawdzięcza vibranium. Ten kosmiczny materiał przewijający się już przez wiele filmów Marvela ma w końcu swoje największe zastosowanie właśnie w „Czarnej Panterze” i nareszcie możemy dowiedzieć się o nim dużo więcej. Nie zaledwie tyle, że to z niego powstała słynna tarcza Kapitana Ameryki.\nW Wakandzie niemal wszystko powstało z vibranium. Ten latający statek najpewniej również.\nWakanda, choć bogata i rozwinięta, jak żadne inne miejsce na Ziemi, wciąż jednak pozostaje ściśle zakorzeniona z tradycjami i kulturą afrykańską, co w filmie jest aż nadto widoczne. Przygotujcie się na liczne sceny, które dla nas wyglądać mogą nietypowo, jednak dla tamtejszej ludności są codziennością. I działa to jak najbardziej na plus, bo nie dość, że buduje porządny klimat, to całość zyskuje wspomnianą przeze mnie świeżość i oryginalność dla tego gatunku kina.\nTradycyjne obrzędy, kolorowe stroje i tron, na którym zasiada król Wakandy i posiadacz mocy Czarnej Pantery w jednej osobie. To właśnie ten ostatni będzie niezwykle istotny dla wydarzeń ukazanych w „Black Panther”, jako że (co nie jest spoilerem) miejsce po swoim zmarłym ojcu objąć ma główny bohater T’Challa. Jednak, jak można się domyślać, władza nigdy nie przychodzi bezproblemowo, a to wiąże się z wieloma interesującymi dla widza następstwami w fabule.\nTronu nie da się tak łatwo objąć. Trzeba o niego zawalczyć.\nChadwick Boseman w roli T’Challi – tytułowego bohatera, zadebiutował już nieco wcześniej podczas trzeciej części przygód Kapitana Ameryki, w której doszło do starcia między podzielonymi członkami ugrupowania Avengers. Pojawił się tam niespodziewanie i, jak często podkreślano, sam skradł całe show. Doceniano jego dopracowany wygląd, niemal kocie ruchy podczas scen pojedynków, a także samego aktora, który na medal spisał się pod względem wykreowania charakteru i stylu bycia swojej postaci.\nNic dziwnego, że na wielki powrót T-Challi czekano z wypiekami na twarzy. Okazuje się, że było warto. Potwierdzają się wcześniejsze opinie widzów – Boseman jest urodzonym odtwórcą tej roli. Urzeka swoim sposobem wypowiadania się (język angielski z afrykańskim akcentem) oraz manierą, która nie pozwala nie polubić jego postaci i związać się z nią bliżej. Myślę, że równie kluczowy był tu jego pierwszy występ w „Wojnie bohaterów”, gdzie poprzeczkę zawiesił wysoko i na szczęście w swoim solowym filmie dał radę jej dorównać.\nChadwick Boseman świetnie odnajduje się w roli afrykańskiego króla T’Challi.\nJednak „Black Panther” to nie show jednego aktora. Ogromne uznanie należy się też stojącemu po przeciwnej stronie barykady złoczyńcy Killmongerowi, w którego wciela się niesamowity Michael B. Jordan. Tak jak Boseman był objawieniem w „Wojnie bohaterów”, tak ten aktor niewątpliwie jest najjaśniejszą perłą w najnowszej produkcji. Aktor ma już za sobą pokaźną liczbę ról, jednak głośniej zrobiło się o nim dopiero w przypadku dramatu sportowego „Creed: Narodziny legendy”. Mimo to nie można odjąć mu umiejętności, które widoczne są w każdej scenie z jego udziałem. Dzięki Jordanowi, Killmonger nie jest kolejnym miałkim łotrem, na co do pewnego czasu cierpiały niemal wszystkie filmy Marvela. Jest wyrazisty, czuć w nim siłę i pewność siebie.\nZaś po stronie samego scenariusza warto wypunktować jasne i zrozumiałe dla widza motywacje, które kierują wrogiem Czarnej Pantery, oraz wszystkie późniejsze poczynania Killmongera niebędące jedynie głupimi działaniami mającymi na celu pozbycie się T’Challi i zawładnięcie światem. Nie, tutaj chodzi o coś więcej. Ukryte są w tym idee, które po pewnej analizie wydają się niezwykle sensowne. Był moment, że nawet ja sam uznałem poglądy tej postaci za całkiem słuszne. Trzeba przyznać, że Erik Killmonger jest naprawdę świetnie rozpisaną i solidną kreacją.\nGość nie tylko przeraża z wyglądu, ale naprawdę wie do czego dąży.\nI choć może trudno w to uwierzyć, takie wrażenie odnoszę również wobec wielu pozostałych postaci pierwszo- i drugoplanowych. Choć wiadomo, że dla części z nich nie znalazło się zbyt dużo czasu ekranowego, aby bardziej je przedstawić, to wciąż można docenić kilku naprawdę dobrze przemyślanych i odegranych bohaterów. Nie wybaczyłbym sobie, gdybym wśród nich nie wymienił jeszcze Shuri, czyli młodszej siostry króla T’Challi, która odpowiedzialna jest za vibranium i co za tym idzie – cały technologiczny postęp Wakandy. Wcieliła się w nią młoda aktora Letitia Wright, która skradła mi serce (i jak później się dowiedziałem – nie tylko mi) dosłownie z miejsca w pierwszej scenie ze swoim udziałem.\nZabawna i inteligentna. Serduszko dla Shuri!\nWśród długiej listy obsady nie doliczymy się zbyt wielu białoskórych aktorów. Jednak w fabule znalazło się miejsce przede wszystkim dla jednego z nich – Martina Freemana. Brytyjczyk świetnie znany z „Hobbita” oraz „Sherlocka” dostał w „Czarnej Panterze” niemałą rolę do odegrania, która w pewnych momentach jest naprawdę znacząca dla losów wydarzeń. Aktor kreuje tutaj postać Everetta Rossa będącego jednym z pracowników amerykańskiego rządu. W wyniku pewnych okoliczności, trafia do afrykańskiej Wakandy, która potrzebować będzie jego pomocy w nadchodzącym pojedynku. Osobiście niezmiernie cieszę się z jego sporego udziału w historii, jako że aktor w pełni na to zasługiwał. Wiedziałem, że może sporo wnieść do kinowego uniwersum Marvela i tak właśnie się stało. Pojawił się już wcześniej w „Wojnie bohaterów”, jednak tam jego rola została zepchnięta na drugi, a nawet trzeci plan. Teraz zaś zyskał dużo więcej niż własnych pięć minut.\nEverett Ross ma przyjemność na własnej skórze doświadczyć tego, czym naprawdę jest Wakanda.\nW fotel wgniata to, jak ten film wygląda, choć do tej kwestii chyba wszyscy powinniśmy być już przyzwyczajeni. Każda kolejna produkcja kooperacji Marvel-Disney to obraz wygenerowany komputerowo na najwyższym możliwym poziomie. Nie zmienia się to od lat, a jeśli już – to tylko na lepsze i lepsze. Afrykańskie krajobrazy wokół i w samej Wakandzie chwytają za serce. Oczy cieszą się, gdy na ekranie widać wielokilometrową sawannę, czy też ogromne wodospady lub bujną roślinność między szczytami. Zaś z drugiej strony szczęka potrafi opaść, gdy znajdziemy się w tej technologicznej części skrytego kraju, która wyprzedza realia reszty świata o dziesiątki, jak nie setki lat.\nPodczas omawiania „Czarnej Pantery” grzechem byłoby nie wspomnieć o muzyce, która w przypadku tego filmu została przygotowana pieczołowicie. Choć nie od dziś wiadomo, że dźwięki w filmach są jednym z najważniejszych wyznaczników odbioru przekazu, a sam Marvel stara się za każdym razem jak najlepiej podejść do tematu soundtracku, to tym razem twórcy postanowili przejść samych siebie. Pieczę nad muzycznym projektem pełnił popularny amerykański raper Kendrick Lamar, który z pomocą wielu innych uzdolnionych artystów skompletował czternaście utworów będących stworzonymi specjalnie na potrzeby superbohaterskiego filmu. „Black Panther: The Album” miał swoją światową premierę 9 lutego, a więc na parę dni przed wejściem ekranizacji do kin. Dzięki temu można było już wcześniej wsiąknąć w klimat produkcji i z większą niecierpliwością wyczekiwać seansu.\nSoundtrack, liczący sobie niemal 50 minut utworów, skomponowany został tak, aby idealnie wpasować się do konkretnych wydarzeń i scen w filmie, ale i być w pełni nadającymi się do odsłuchu bez obrazu. Single „All the Stars”, „King’s Dead” oraz „Pray for Me” szybko zdobyły serca fanów na długo przed premierą ekranizacji, a gdy krążek ostatecznie ukazał się na rynku – również krytycy byli wobec niego przychylni. Po cztery gwiazdki na pięć możliwych wystawiły takie profesjonalne media, jak „The Guardian” czy „Rolling Stone”. Zaś listy przebojów w USA, Norwegii, Danii i Kanadzie były jednogłośne – pierwsza lokata w ciągu kilku dni po ukazaniu się albumu.\nA tron tylko jeden…\nMocny akcent położony na muzykę czuć za każdym razem, gdy jakiś motyw dźwiękowy rozbrzmiewa podczas seansu. Chciałoby się, aby wszyscy twórcy filmowi byli aż tak świadomi mocy, jaką niesie ze sobą odpowiednia ścieżka dźwiękowa. Ta, w „Czarnej Panterze”, w połączeniu ze świetnymi efektami specjalnymi godnymi kinowego blockbustera oraz bohaterami, których kreacje przekroczyły nawet moje najbardziej optymistyczne oczekiwania, tworzą naprawdę świeżą i solidną całość, w której próżno doszukiwać się jakichś bardziej znaczących minusów.\nOkazuje się, że po dziesięciu latach od pierwszego „Iron Mana”, kinowe uniwersum Marvela wciąż ma się bardzo dobrze i nic nie zwiastuje pogorszenia się tego stanu. Można spać spokojnie, bo jeśli ma czekać nas jakiekolwiek zaskoczenie, to tylko w pełni pozytywne. A to bardzo dobrze nastraja przed „Avengers: Infinity War”, które jest już tuż za rogiem!\nOpublikowano 24.02.2018 20.05.2020 Autor Sebastian BiesekKategorie FilmyTagi akcja, black panther, czarna pantera, disney, film, Filmy, kino, marvel, opinia, Recenzja, sci-fi, superbohater\nPoprzednie Poprzedni wpis: Netflix wie, jak się promować. Polscy youtuberzy stworzyli „Czarne lusterko”\nNastępne Następny wpis: „Disaster Artist” – Fabularnie o powstawaniu najgorszego filmu wszech czasów