Skradziona [Clara Sánchez] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00142 002943 22418035 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788324026159 Data wydania:\n'MIĘDZYNARODOWY BESTSELLER, PONAD 300 000 SPRZEDANYCH EGZEMPLARZY! Pewnego dnia w teczce z dokumentami, do której dzieci nie powinny zaglądać, Weronika znalazła fotografię. Ze zdjęcia spoglądała na nią dziewczynka, bardzo do niej podobna, trochę tylko starsza. Na odwrocie ręką mamy było zapisane jedynie imię: Laura. Weronika, mimo że miała dopiero 9 lat, intuicyjnie wyczuwała, że nie powinna zadawać pytań. Jednak rodzinna tajemnica nie dawała jej spokoju. Kim była Laura? I jak jej osoba łączyła się z dziwnym zachowaniem rodziców? „Skradziona” to powieść nawiązująca do kontrowersyjnej afery, która wstrząsnęła Hiszpanią: co najmniej 60 000 Hiszpanów zostało w dzieciństwie porwanych i sprzedanych zaraz po narodzinach. Ich matki były przekonane, że dzieci zmarły przy porodzie.'\nTa historia rozgrywa się w latach 1987–1994, tak jak wiele innych prawdziwych, długo ukrywanych historii, które zainspirowały życie i świadomość postaci występujących w tej powieści. „Do wszystkiego można przywyknąć. Gdy nic już nam nie pozostało”. NATALIA GINZBURG\nI. Gdzieś zagubiona\n1. VERÓNICA Na najwyższej półce szafy moich rodziców leżała teczka z krokodylej skóry owinięta w koc, którego nigdy nie używaliśmy. Żeby ją zdjąć, musiałam przynieść z suszarni aluminiową drabinkę i wejść na najwyższy stopień. Ale najpierw musiałam odszukać wśród kolczyków, bransoletek i pierścionków w szkatułce na biżuterię mojej matki kluczyk, którym otwierało się teczkę. Nigdy nie przywiązywałam do niej większej wagi. Nawet mój ośmioletni brat Ángel wiedział o istnieniu teczki, ale nie kusiło nas, żeby w niej szperać, bo w środku nie było nic ciekawego: akt własności domu, książeczki szczepień, dokumenty ubezpieczenia społecznego, licencja na taksówkę, wyciągi bankowe, rachunki i dyplomy rodziców, a kiedy pójdę do liceum, trafi tam także moje świadectwo. Od czasu do czasu ojciec zdejmował ze stołu w jadalni salaterkę na owoce i otwierał teczkę, która rozkładała się na trzy części i nie mieściła się nigdzie indziej, chyba że na kuchennym, gdyby się wszystko z niego uprzątnęło. Ojciec poprosił mnie, żebym zbudziła go o piątej z poobiedniej drzemki. Nie ogolił się, na znak, że zaczynają się wakacje. Wstał opuchnięty, przeciągnął się, ziewnął, a potem otworzył szafę i zdjął teczkę: wyglądało na to, że zamierza wykorzystać okazję, żeby przejrzeć papiery. Poszłam za nim korytarzem. Szłam za jego owłosionymi nogami i kąpielówkami w paski sięgającymi do połowy uda. Urósł mu kilkumilimetrowy zarost i przypominał jednego z tych lunatycznych ojców, którzy wychodzili w weekendy z domów szeregowych na naszym osiedlu, mocowali półki w garażu i myli samochód na wpół śpiący i odrętwiali. Mój ojciec zajmował się wtedy myciem taksówki. Prawie wszyscy ojcowie z sąsiedztwa okazywali się bardziej atrakcyjni, gdy szli do pracy i wracali, niż kiedy byli w domu, z tą różnicą, że mój musiał być ponadprzeciętnie przystojny, bo kiedy przychodził po mnie do szkoły, nauczycielki, matki innych dzieci, a nawet same dzieci pytały mnie: „To twój ojciec?”. Jeśli chciałam gdzieś zwrócić na siebie uwagę, musiałam tylko poprosić go, żeby ze mną poszedł. U jego boku nabierałam pewnego blasku. Jednak mój ojciec nie miał za grosz poczucia estetyki i nie uważał się za nikogo specjalnego. Nie zdawał sobie sprawy, że jest osobą, która podoba się innym, przejmował się tylko pracą. Poszłam za nim do jadalni, gdzie otworzył na mahoniowym stole teczkę z ważnymi dokumentami, tę świętą teczkę, która podzieliła świat na przed i po, a moich rodziców na tych dawnych i na tych skrywających tajemnicę. Nigdy nie zapomnę tamtego popołudnia. Matka zabrała Ángela na karate i miała wrócić dopiero za półtorej godziny, bo ona także korzystała z okazji, żeby popływać, zanim go odbierze. Moją matkę, Robertę, wszyscy nazywali Betty. Miała nerwicę i lekarz zalecił jej, żeby dużo ćwiczyła. Biegała, pływała, tańczyła. Ja wcale nie lubiłam, jak tańczyła, bo przychodził taki moment, kiedy zaczynała płakać i nie było wiadomo, czy ze smutku, czy z radości. Lekarz poradził jej również, żeby otoczyła się kwiatami, dzięki czemu dom wydawał się bardzo wesoły. Skrzynki z kwiatami i doniczki stały na werandzie, na parapetach, na meblach, a w miejscach, do których nie docierało światło, umieściła kwiaty z plastiku i z materiału. Tak więc byliśmy sami, mój ojciec i ja, z otwartą na stole teczką, gdy ktoś do niego zadzwonił. Wyszedł rozmawiać do ogrodu przez telefon bezprzewodowy i zaczął od stwierdzenia, że za taką kwotę nawet nie wkłada kluczyka do stacyjki. Ja zostałam w pokoju. Nudziło mi się i nie myślałam o niczym, kiedy pogładziłam ręką mahoniowy blat stołu i skórzaną powierzchnię teczki. Z zewnątrz dochodził głos ojca. Mówił i mówił. Coś mnie podkusiło, żeby całkiem rozłożyć teczkę, i odkryłam, że składa się z czterech części, nie z trzech, jak mi się dotąd wydawało. Chciałam się przekonać, jaka jest długa, i właśnie wtedy zobaczyłam, że z jednej przegródki wystaje róg czegoś, co wyglądało na fotografię. Wyjęłam ją ostrożnie czubkami palców, jakby parzyła, i obejrzałam dokładnie, nie wiedząc, co o tym myśleć. Patrzyłam na dziewczynkę podobną do mnie, tylko starszą. Ja miałam prawie dziesięć lat, a ta druga pewnie dwanaście. Miała włosy wpadające w blond, obcięte na wysokości uszu, z grzywką i okrągłą twarz osadzoną na długiej, chudej szyi, przez co sprawiała wrażenie zarozumiałej. Kim była ta dziewczynka? Co robiła w miejscu, gdzie przechowuje się ważne rzeczy? Miała na sobie dżinsowe ogrodniczki z bluzką włożoną do środka i pantofle, a w rękach trzymała piłkę. Nagle przestałam słyszeć ojca. Rozłączył się, więc zostawiłam zdjęcie tam, gdzie było, z wystającym rogiem, a teczkę w takim stanie, w jakim ją zastałam. Miałam wrażenie, że zrobiłam coś złego, dowiedziałam się czegoś, o czym nie powinnam wiedzieć, i za nic na świecie nie chciałam zaniepokoić ojca ani go zmartwić – miał już wystarczająco dużo problemów z pracą – tym, że zajrzałam gdzieś, gdzie nie powinnam zaglądać. Wyszłam do ogrodu. Ojciec ziewnął jak lew. – Verónico – powiedział – przynieś mi z lodówki piwo, najzimniejsze, jakie znajdziesz. Nawet by mi przez myśl nie przeszło, żeby zapytać go, kim jest ta dziewczynka: szósty zmysł ostrzegł mnie, że byłoby lepiej dla wszystkich, gdybym jej nie odkryła. Puszka była oszroniona i parzyła mnie w palce, kiedy szłam z kuchni do ogrodu. Przyglądałam się ojcu, jak pije piwo, mrużąc oczy. Upał ustępował. Ach! – powiedział z zadowoleniem, kiedy skończył przełykać. Otarł kąciki ust palcami i poprawił okulary, żeby na mnie popatrzeć, jakby wreszcie się do końca obudził. Blask z zewnątrz oddalał się od nas niczym fala. Od tej chwili teczka z krokodylej skóry leżąca pod kocem na najwyższej półce szafy zaczęła wysyłać bardzo silne światło, które docierało do mnie niezależnie od tego, w jakiej części domu byłam. To światło wdzierało mi się do głowy i kazało mi iść do suszarni po aluminiową drabinkę, zaciągnąć ją do sypialni rodziców, poszukać kluczyka, wejść na stopnie, zdjąć teczkę, otworzyć ją na łóżku, na kołdrze w duże zielono-niebieskie kwiaty, i jeszcze raz popatrzeć na tamtą fotografię, która mnie hipnotyzowała i którą w końcu znałam na pamięć w najdrobniejszych szczegółach. A kiedy w sypialni zjawiał się mój brat albo przeczuwałam, że rodzice mogą w każdej chwili wrócić, robiłam to wszystko w odwrotnej kolejności. Po zamknięciu teczki solidnie potrząsałam kluczykiem w szkatułce na biżuterię i znów taszczyłam drabinkę. Dziewczynka ze zdjęcia miała na imię Laura. Tak było napisane na kartce charakterem pisma mojej matki. To imię wydawało mi się znajome. W domu nieraz je wymawiano, ale zanim odkryłam zdjęcie, nie zwracałam na nie uwagi. Rodzice, kiedy rozmawiali o swoich sprawach, prawie zawsze wspominali o przyjaciołach, których ja nie znałam i z pewnością nigdy nie miałam poznać. O kolegach z pracy ojca, o kimś mającym cudzoziemskie imię i o przyjaciółkach matki z czasów panieńskich. W moim domu więcej było ludzi niewidzialnych niż rzeczywistych. Poza tym moja matka nie była zbyt towarzyska i jej przyjaźnie trwały krótko. Najwierniejsza była pewna przyjaciółka o imieniu Ana, która miała kudłatego psa. Mówiliśmy o niej Ana, ta od psa. Oprócz tego, że pożyczyła moim rodzicom pieniądze na spłatę ostatnich rat za taksówkę, wysłuchiwała mojej matki z wielką cierpliwością i przyznawała jej rację we wszystkim. W domu byliśmy jej za to bardzo wdzięczni, bo przez ten czas Betty była normalną kobietą, z normalną przyjaciółką, której opowiadała o swoich sprawach. Podobał mi się charakterystyczny sposób, w jaki Ana dzwoniła do drzwi, trzema krótkimi dzwonkami, jakby używała szyfru. Pies był bardzo duży i trzeba go było wyprowadzać na werandę, żeby nie zostawiał na wszystkim sierści. Bawiłam się z nim, dawałam mu herbatniki i drażniłam go. Miał czarne błyszczące oczy i różowy język, z którego kapała ślina. Zdarzało się, że Gus, bo tak się wabił, patrzył na mnie uważniej niż jakakolwiek istota ludzka. W końcu oczy to oczy. Oczy psa czy oczy człowieka, ale tak czy inaczej oczy, są stworzone do tego, żeby na siebie patrzeć i się rozumieć. Co mi chcesz powiedzieć, Gus? – spytałam go, równocześnie widząc przez szybę, jak moja matka otwiera przed Aną teczkę z krokodylej skóry. Mama, żeby zdjąć ją z ostatniej półki, nie musiała przynosić drabinki do sypialni. Wystarczyło, że stanęła na jednym z foteli obitych niebieskim materiałem i wspięła się na palce. Nie była bardzo wysoka, miała metr sześćdziesiąt pięć, ale w butach na obcasach wydawało się, że jest. Rzecz w tym, że nigdy ich nie wkładała. Prawie zawsze nosiła sznurowane botki ukryte pod dżinsami albo pantofle w lecie, a włosy wiązała w koński ogon, żeby nie musiała ich układać. Dzisiaj, ponieważ było gorąco, włożyła szeroką sukienkę, którą Ana przywiozła jej z jednej ze swoich podróży do Tajlandii. Była biała i prześwitująca, z wzorem z kryształków na piersi. Mama nie malowała się, chyba że z okazji mojej komunii i komunii mojego brata, a wtedy zmiana była oszałamiająca. Właśnie dlatego jej przyjaciółka Ana mówiła jej od czasu do czasu, że aby ją kochano, najpierw musi pokochać samą siebie. Ta uwaga wydawała mi się głupia, bo przecież my kochaliśmy moją matkę, Ángel, ojciec i ja. Mama wyjęła zdjęcie Laury, którego studiowania ja miałam już dosyć, i rozejrzała się dokoła, żeby sprawdzić, czy mnie nie ma w pobliżu. Ja z kolei udawałam, że głaszczę Gusa po grzbiecie, ale nie spuszczałam oka z jadalni: Ana patrzyła na zdjęcie i na moją matkę z wielką uwagą, bardzo poważnie, bez mrugania, pozwalając, żeby papieros dopalał się jej między palcami. Ana była wysoka, zgrabna, miała krótkie czarne włosy z kilkoma srebrnymi, posiwiałymi przedwcześnie pasemkami i sprawiała wrażenie, jakby zawsze bujała w obłokach. W niczym nie przypominała mojej matki, była niesamowicie rozrywkowa. Paliła jak smok, a popiół zawsze spadał jej na sofę. Nie używała popielniczki. Zaciągała się, aż papieros zmieniał się w popiół, a potem się kruszył, ale jej było wszystko jedno. Wyglądało, że jest przyzwyczajona robić to, na co ma ochotę. Uważaliśmy, że jest bardzo bystra. Doskonale prowadziła, prawie tak samo dobrze jak mój ojciec, po wąskich ulicach z samochodami stojącymi w dwóch rzędach. Potrafiła zaparkować w jakiejkolwiek luce. Czasami wjeżdżała do połowy chodnika i zostawiała samochód niemal oparty o ścianę. Dokładnie znała miasto: zagubione uliczki, bary, restauracje, sklepy, kliniki, zakłady fryzjerskie. Ten świat nie miał przed nią tajemnic. To było okropne popołudnie, nawet Gus miał się na baczności, strzygąc uszami, jakby w każdej chwili miał przystąpić do działania. Napięcie było wszechobecne. Nawet gdybym chciała, nie mogłabym nie zwracać uwagi na to, co się działo. Coś niecoś wiedziałam, a zbyt dużo podejrzewałam. Kim była ta dziewczynka? Zgodziłabym się nie chodzić przez rok do kina w zamian za możliwość wysłuchania historii, którą matka opowiadała Anie. Opowiadanie najwyraźniej wcale nie przychodziło jej łatwo, bo chwytała się rękami za głowę, płakała, ponownie sprawdzała, czy nie ma mnie w pobliżu, zapalała następnego papierosa, którego rozgniatała po minucie. Jeszcze raz pokazała fotografię, którą Ana wzięła w palce z obawą. Przyjaciółka pokręciła przecząco głową, jakby mówiąc „to niemożliwe”, a moja matka westchnęła i przeciągnęła grzbietem dłoni po nosie. W końcu zamknęła teczkę kilkoma zdecydowanymi ruchami i zabrała ją z powrotem do sypialni, podczas gdy Ana wpatrywała się w przeciwległą ścianę. Widocznie przyglądała się stolikowi pod telewizor i stojącym wokół książkom. Pewnie była wyczerpana z powodu melodramatycznej scenki, jaką odegrała przed nią przyjaciółka. Potem podciągnęła nieco rękaw swetra i popatrzyła na zegarek. Wstała. Nagle zaczęło jej się śpieszyć. Chodziła z jednego końca jadalni na drugi, pocierając ręce, jakby zamierzała sobie zedrzeć skórę. Zanim moja matka wróciła, Ana przyszła na werandę po psa. – Tutaj jesteś? – zapytała zaniepokojona, widząc mnie z Gusem. Skupiłam się na tym, żeby wrócić do głaskania kudłatego grzbietu: było jasne, że wolałaby, abym nic nie wiedziała o zdjęciu Laury, więc nie chciałam popełnić gafy. – Myślałam, że wyszłaś. – Nie, zostałam, żeby pobawić się z tym dzikusem. Gdzie mama? – Chyba w kuchni albo w łazience. Prawdę mówiąc, krępowało mnie, w jaki sposób Ana mi się przyglądała, bo przecież doskonale wiedziała, że moja matka właśnie chowa teczkę w sypialni. Sprawiała wrażenie, jakby chciała, żebym zniknęła pod wpływem jej wzroku. – Myślałam, że poszłyście na spacer – powiedziałam, bo przyszło mi do głowy, że to ją uspokoi. – Nie, rozmawiałyśmy – odpowiedziała już bardziej odprężona, biorąc w palce jeden z moich loków. Ana zawsze mówiła, że mam śliczne włosy, marzenie każdej dziewczyny. Przypominały włosy mojej matki. Były czarne i kręcone, pełne loków na karku i na skroniach. Ana lubiła ich dotykać, wkładać w nie rękę i trzymać ją tam przez kilka sekund. W tej chwili jednak ulżyło mi, kiedy wreszcie przestałam czuć jej dotyk. Gdy wieczorem wrócił mój ojciec, zauważył, że coś jest nie w porządku. – Opowiedziałam jej – stwierdziła matka, gdy tylko wszedł do kuchni. Ojciec grał na zwłokę, myjąc ręce detergentem do zmywania naczyń. Potarł wilgotnymi dłońmi twarz i w końcu popatrzył na żonę. Ja odrabiałam lekcje przy dębowym stole kuchennym i ledwie uniosłam głowę znad zeszytu: nie chciałam, żeby zwrócili na mnie uwagę i kazali mi wyjść. Miałam już na sobie piżamę i zjadłam wcześniej kolację z bratem, który teraz oglądał telewizję. – Może ona mogłaby nam pomóc. Ojciec się skrzywił. Twarz mu spochmurniała. Zmienił się w głaz ze smutnymi oczami. – Można dostać kolację? – zapytał poirytowany. – Tak – odparła matka, kładąc przed nim z trzaskiem talerz spaghetti. Na stół spadło kilka kropel sosu pomidorowego. Całe szczęście, że nie był to ten porządny stół z jadalni, bo wtedy naprawdę doszłoby do katastrofy. Na kuchennym można było tańczyć i nic się działo. Ojciec rozłożył dłonie, jakby próbował zatrzymać burzę. – Miałem ciężki dzień. Mało brakowało, żeby mnie okradli. Podejrzewałam, że chciał w ten sposób powstrzymać matkę. Ona też nałożyła sobie makaronu na talerz i oboje zaczęli jeść w milczeniu, nie patrząc na siebie. Nadeszła chwila, żeby zamknąć zeszyt i pójść pooglądać telewizję z Ángelem. Rozsiadłam się na sofie i patrzyłam na ekran, nie myśląc o tym, co widzę. Ángel miał dużo szczęścia: o niczym nie wiedział, żył w nieświadomości, przejmując się tylko jedzeniem i zabawą. Rozśmieszyło go coś w telewizji i spojrzał na mnie, żeby się przekonać, czy też się śmieję. Bardzo mu zależało na mojej opinii. Zawsze obserwował ukradkiem, czy coś mi się podoba, czy nie, czy bawi mnie to, co powiedział, czy nie, czy podoba mi się to, co rysuje. Z kuchni nie dochodziły żadne odgłosy, nawet brzęk talerzy, szklanek czy sztućców, jakby nasi rodzice umarli. Musiało ich kosztować wiele wysiłku przełamanie tak głębokiej ciszy, ciszy podobnej do tej, która panuje w morzu, kiedy się nurkuje i niczego nie słychać. Ángel nadal siedział z boku, równocześnie obserwując moje ruchy i oglądając telewizję. Był bardziej niż chudy. Nie dało się nic zrobić, żeby jego ramiona i nogi nabrały trochę kształtu, choćby mama nie wiadomo jak często zaprowadzała go na karate. Jego blond włosy robiły się coraz ciemniejsze i gdy dorośnie, chyba całkiem zmieni się w bruneta, więc będzie się wydawał inną osobą. Mój ojciec też był kiedyś blondynem, a teraz miał włosy prawie kasztanowe, ale oczy niebieskie. Na zdjęciach z dzieciństwa miał pucułowatą twarz, która wyglądała tak, jakby nigdy nie miała zmężnieć, a jednak zmężniała do tego stopnia, że widać mu było wszystkie kości twarzy. – Odrobiłeś lekcje? – spytałam brata, żeby tylko coś powiedzieć. Jak można się było spodziewać, Ángel nie odpowiedział i wygodniej rozsiadł się na sofie. Siedzieliśmy tak przez kilka sekund, a potem odwróciliśmy twarze w stronę korytarza prowadzącego do kuchni. Dobiegał stamtąd cichy płacz. Mógł to być płacz albo stłumiony śmiech. Być może rodzice zrobili jedną z tych rzeczy, które robią dorośli, obejmując się nagle i przechodząc od smutku do radości. Oby, ale wydawało się to nieprawdopodobne. Byli uparci i nie lubili ustępować, a przede wszystkim trudno im było przełamać głębokie milczenie, jakby od tego przełamywania miał się zawalić świat. Ángel znów odwrócił twarz w stronę telewizora. Zaniepokojoną twarz dziecka, które nie chciało się niepokoić. Gdyby mnie przy tym nie było, zatkałby sobie uszy. Był płacz, a potem cisza. Teraz kran. Pewnie matka myła sobie twarz. Co robić? Iść czy zostać? Nie chciałam ich widzieć w takim stanie, ale też nie chciałam uciec do swojego pokoju. Postanowiłam zostać z Ángelem. Do salonu zbliżały się kroki czterech bosych stóp. Telewizor zaczął grać głośniej, bo nadawali reklamy. – Ana jest bardzo bystra, na pewno coś wymyśli – powiedziała mama i opadła nagle na sofę, jakby zamierzała ją połamać. – Jak mam być spokojna, Danielu, jak mam być spokojna? Mojemu ojcu przesłoniło oczy niewidzialne bielmo i zaczął patrzeć na świat tak, jakby życie nie było warte zachodu. Można było czytać w jego myślach: pracować, znosić kaprysy klientów, siedzieć za kierownicą przez cały dzień, tolerować paru kolegów, na których nie może się patrzeć, troszczyć się o szkołę dzieci, o ich wykształcenie, ich przyszłość, o to, żeby były dobrze ubrane i żeby niczego im nie brakowało, być na bieżąco ze wszystkimi rachunkami, starać się wyciągać Betty z czarnej studni, do której czasami wpadała. Ale to nie wystarczało, nigdy nie wystarczało, bo niezależnie od tego, jak dobrze wszystko się układało, jak dobrze stawiało się czoła życiu, zawsze, absolutnie zawsze była jakaś niezałatwiona sprawa. A ja wiedziałam, co to za niezałatwiona sprawa. Laura. Z dziewczynką ze zdjęcia działo się coś poważnego. – Ana zaproponowała mi pracę, żebym się rozerwała. Ojcu zniknęło niewidzialne bielmo z oczu i trochę się ożywił. Życie znów było warte zachodu. – Znalazłoby się dla mnie miejsce w firmie jednego z jej przyjaciół, sprzedającej po domach ekskluzywne produkty dietetyczne. Mówi, że zanim się człowiek połapie, uciuła z tego na pensję. – Przydałaby się nam – powiedział ojciec, biorąc żonę w ramiona. Ángel obserwował tę scenę, jakby miał oczy dookoła głowy. Oglądał telewizję oczami na twarzy i równocześnie patrzył na rodziców a to oczami na karku, a to oczami z boku głowy. Był inteligentniejszy, niż się wydawało, dlatego dobrze by było, żeby nie usłyszał imienia dziewczynki i nie zadawał pytań. – Wygląda na to, że mogę co miesiąc dostawać dla nas kilka buteleczek z multiwitaminami za pół ceny. Działają wzmacniająco. Wszyscy spojrzeliśmy w stronę Ángela, a Ángel powiedział, że on nie zamierza łykać tego świństwa. Postanowiłam, że następnym razem będę dużo milsza dla Any i dla Gusa, bo dzięki niej moi rodzice wyszli właśnie z piekła, przynajmniej na tę noc.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Skradziona-ebookRO/p040427i040" target="_blank" title="Skradziona [Clara Sánchez] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Skradziona [Clara Sánchez] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Catering a usługi dodatkowe - co warto wiedzieć? - Haut Cuisine\nStrona Główna » Produkty » Catering a usługi dodatkowe – co warto wiedzieć?\nDużą zaletą cateringu bydgoszcz jest możliwość skorzystania z naczyń należących do restauracji lub innego podmiotu gastronomicznego. Dzięki temu osoby korzystające z cateringu nie muszą specjalnie przygotowywać dużej ilości naczyń. Co więcej, w ten sposób o wiele łatwiej można transportować sałatki i inne dodatki.\nRestauracje bardzo często pozwalają swoim klientom wypożyczać przez dłuższy czas posiadane przez siebie naczynia. Profesjonalny catering Bydgoszcz to podmiot, który umożliwia ich wypożyczenie nawet na 2 – 3 dni. Dzięki temu klient ma dużo czasu na ich zwrot. Czasami nawet pracownicy restauracji sami przyjeżdżają po naczynia.\nProfesjonalnie działające restauracje oferują Catering Bydgoszcz z możliwością zastosowania specjalnych opakowań do ochrony potraw przed wychłodzeniem. Najczęściej mają one postać specjalnych, masywnych skrzyń, w których można pomieścić dużo ciepłych posiłków.\nPojemniki te są bardzo często udostępniane nawet na dłuższy czas, porównywalny z wypożyczeniem wspomnianych już wcześniej naczyń. Dzięki temu osoby korzystające z cateringu mogą przez dłuższy czas cieszyć się ciepłymi potrawami. Zwłaszcza że “odgrzewane smakuje lepiej”.\nWiele firm oferujących catering Bydgoszcz zapewnia swoim klientom specjalne bonusy, które przynależą im w momencie zakupu produktów spożywczych o określonej wartości. Najczęściej są to dodatkowe napoje, smaczne pieczywo lub też – w niektórych przypadkach – alkohol.\nPodsumowując, profesjonalnie działające restauracje oferują catering wraz z szeregiem usług lub produktów dodatkowych. Najczęściej są to różnego rodzaju pojemniki na żywność i naczynia, ale zdarza się też, że swoistym bonusem, jest dodatkowa porcja jedzenia lub zniżka przy zakupie określonych potraw.\n← Dobra restauracja w Sandomierzu\nKostkarka do lodu – nie tylko do baru. Jaką kostkarkę kupić do domu? →


Fitness – GOTAR\nWiemy wszyscy, jak ważna jest aktywność fizyczna dla zdrowia ciała i zadowolenia w duszy. Wiem, jak trudno jest zmobilizować się do regularnych ćwiczeń.\nDlatego proponuję zajęcia w niewielkiej grupie, w której nie istnieje rywalizacja; jedynie uśmiech, w którym zawarte jest zrozumienie siebie samego na początku własnej przygody z aerobikiem. Zaczynamy od prostych kroków, potem układów choreograficznych i w cudowny sposób wplatamy w nie elementy tańców takich jak salsa, samba, cha cha i jive.\nNie trzeba wcześniej ćwiczyć zumby!\nNie trzeba mieć „odjechanych” ciuchów!\nW naszej grupie zawierane są przyjaźnie i zawsze można się poskarżyć – my zrozumiemy!\nSądzę, że kiedyś w podobny sposób działały „kobiece” kręgi wsparcia, których nam w obecnych, zabieganych czasach bardzo brakuje – jesteśmy razem, razem ćwiczymy, razem nam się „nie chce” i razem docieramy do końca każdego treningu, do ostatniego mojego „dziękuję”.\nAerobik prowadzą instruktorzy rekreacji ruchowej ze specjalnością fitness. Istniejemy w Tarnowie od 1999 roku – są w naszej grupie uczestniczki, które prawie tak samo długo z nami ćwiczą. Zmieniają się ćwiczenia, czas płynie. My też się zmieniamy, ale mamy nadzieję, że na lepsze…\nProponujemy Państwu pewną poprawę samopoczucia (duży wzrost poziomu endorfin, czyli hormonów szczęścia) i kondycji fizycznej (wzrost masy mięśniowej, gibkości ciała, rozciągnięcia) w jednym! Standardowe zajęcia rozpoczynają się rozgrzewką, potem jest aerobowa dynamiczna część główna z układami choreograficznymi i elementami tanecznymi, potem koniecznie izolowane ćwiczenia na poszczególne grupy mięśniowe z ulubionymi przez wszystkich brzuszkami, a na koniec rozciąganie i relaks.\nAle czasami mamy inny humor i zajęcia nie są standardowe.\nZapraszamy w poniedziałki i czwartki o godz. 20.00


Rekonstruktorzy z Grupy Rekonstrukcji Historycznej "Nałęcz" z Trzebiatowa zaprezentowali w Kołobrzegu ostatni epizod walk o miasto w marcu 1945 roku.\nTerenem operacji był park na wysokości Pomnika Zaślubin. To ostatnia faza walk o Kołobrzeg, przedsięwzięta już 18 marca, bez wykorzystania ciężkiego sprzętu. Żołnierze przechodząc przez park, wydostawali się na wydmy, a tam czekało ich już morze. Nie było to koniec gehenny, gdyż z wody Polaków ostrzeliwali Niemcy uciekający z miasta na statkach.\nOrganizatorem przedsięwzięcia był PTTK Oddział Wojskowy w Kołobrzegu. Rekonstrukcję przygotowała Grupa Rekonstrukcji Historycznej „Nałęcz”, działająca przy Klubie 7. Brygady Obrony Wybrzeża w Trzebiatowie.


Szafka nocna ELIOR Mei, biało-czarna, 35x46x61 cm - Elior | Sklep EMPIK.COM\nSzafka nocna ELIOR Mei, biało-czarna, 35x46x61 cm\n212,00 zł 297,00 zł (-28%)\nSzafka nocna Mei jest klejnotem wśród mebli użytkowych i z pewnością nie pozostanie niezauważona w sypialni. W zależności od jej powierzchni może istnieć samodzielnie, może też stanowić wyjątkowo piękny duet w jednej tonacji kolorystycznej lub przekornie w dwóch.Innowatorskim rozwiązaniem jest konstrukcja reprezentująca nowy typ okuć: boki bez szpecących zaślepek. Oprócz oczywistych zalet wizualnych, szafka nocna Mei ma inne równie wielkie zalety. Jest niezwykle funkcjonalna, bezpieczna i łatwo utrzymać wokół niej czystość. Za funkcjonalnością przemawia jej rozmiar 61x46x35. Pojemna szuflada, którą zawiera, ma specjalną blokadę chroniącą przed gwałtownym otwieraniem, co niestety często się nam zdarza z różnych powodów. Wreszcie ostatnia kwestia - utrzymanie porządku pod szafką. Jest ono maksymalnie ułatwione dzięki nowatorskiemu mocowaniu szafki do ściany. Zarówno regularne odkurzanie, jak i mycie podłogi staje się dziecinnie proste. Bezpośrednio przekłada się to na usunięcie kurzu, roztoczy i bakterii zwykle panoszących się pod tradycyjnymi szafkami.\nWalory techniczne szafki Mei idą ramię w ramię z jej estetyką i funkcjonalnością. Solidna konstrukcja wykonana została z płyty laminowanej o spójnej, wielowarstwowej strukturze, poddanej procesowi zaprasowania filmu dekoracyjnego nasyconego żywicami mocznikowymi i melaminowymi. Termoplastyczne obrzeża ABS są odporne na ścieranie i wilgotność. Nie zawierają chloru ani metali ciężkich. Ma to znaczenie dla osób uczulonych na skład chemiczny zawarty w tanich, importowanych meblach niewiadomego pochodzenia.\n- Wymiary: szerokość mebla: 61 cm, głębokość mebla: 35 cm, wysokość całkowita: 46 cm.\n- Materiał: najwyższej jakości płyta laminowana o spójnej, wielowarstwowej strukturze.\n- Modne kolory: biały połysk, czarno- biały połysk.\nNazwa: Szafka nocna ELIOR Mei, biało-czarna, 35x46x61 cm\nKod producenta: E7860LILI-BIEL-CZERN-POL\nNumer katalogowy: 7860\nWłaśnie zrecenzowałem Szafka nocna ELIOR Mei, biało-czarna, 35x46x61 cm\nSzafka nocna Mei jest klejnotem wśród mebli użytkowych i z pewnością nie pozostanie niezauważona w sypialni. W zależności od jej powierzchni może istnieć samodzielnie, może też stanowić wyjątkowo ...\nSzafka nocna ELIOR Irina, dąb sonoma, 59x40x32 cm Elior\nSzafka nocna dla dziecka Pinokio 5X - biała 40,5x30,5x39,5 Elior\nDziecięca szafka nocna Happy 4X - zielona 40x30,5x39,5 Elior\nSzafka nocna Seaford 42x63 cm czarna Sfmeble


Koronawirus: Dlaczego wszyscy się mylili – prof. Beda M. Stadler - wysłano zap.o L - Stowarzyszenie RKW\nKoronawirus: Dlaczego wszyscy się mylili – prof. Beda M. Stadler – wysłano zap.o L\n23 grudnia 2020, 23 grudnia 2020 25 lipca 2020, 01:27\n(Na prośbę Czytelników odświeżamy tekst z 10.07.2020)\nPod koniec 2019 wykryto w Chinach koronawirusa, którego uważano za coś nowego. Jednak kiedy zidentyfikowano jego sekwencję genową i nadano mu nazwę podobną do wykrytego w 2002 wirusa Sars, tj. Sars-CoV-2, to już wtedy powinniśmy się pytać w jakim stopniu ten wirus jest spokrewniony z innymi koronawirusami, które mogą wywołać chorobę u ludzi. Ale nie, zamiast tego dyskutowaliśmy z którego zwierzęcia jako części chińskiego jadłospisu mógł on się pojawić. W międzyczasie, jeszcze więcej ludzi uważa, że Chińczycy byli tak głupi, że uwolnili tego wirusa na siebie w swoim kraju. Teraz, kiedy rozmawiamy o opracowaniu szczepionki przeciwko temu wirusowi, nagle widzimy badania pokazujące, że ten tzw. nowy wirus jest bardzo mocno spokrewniony z Sars-1, jak i z innymi koronavirusami, które dopadają nas co roku w formie przeziębień. Oprócz czystych homologii w sekwencji między różnymi koronawirusami, które mogą wywoływać choroby, naukowcy pracują obecnie nad identyfikacją wielu obszarów wirusa w taki sam sposób, jak identyfikują je ludzkie komórki odpornościowe. To już nie jest o relacjach genetycznych, a o tym jak nasz układ odpornościowy postrzega tego wirusa, tj. które części innych koronawirusów można by potencjalnie wykorzystać w szczepionce.\nWięc: Sars-Cov-2 w ogóle nie jest nowy, a tylko wirusem sezonowego przeziębienia, który się zmutował i znika latem, jak robią wszystkie wirusy przeziębieniowe, co teraz widzimy na całym świecie. Wirusy grypy mutują się znacznie bardziej i nikt nigdy nie powiedziałby, że nowy szczep wirusa grypy był zupełnie nowy. Wielu weterynarzy denerwowało to twierdzenie o nowości, bo oni od lat szczepią koty, psy, świnie i krowy przeciwko koronawirusom.\nBajka o braku odporności\nKażdy twierdził, od WHO do każdego wirusologa na Facebooku, że ten wirus był szczególnie groźny, bo nie było nań odporności, gdyż był to nowy wirus. Nawet Anthony Fauci, najważniejszy doradca administracji Trumpa zauważył na początku podczas każdego publicznego wystąpienia, że niebezpieczeństwo wirusa polega na tym, że nie było nań odporności. Tony i ja często siedzieliśmy obok siebie na seminariach o immunologii w National Institute of Health w Bethesda, bo wtedy pracowaliśmy w powiązanych dziedzinach. Dlatego przez jakiś czas nie krytykowałem jego oświadczeń, gdyż był moim szanowanym kolegą. Pojąłem, że się mylę dopiero kiedy zdałem sobie sprawę z tego, że pierwszy dostępny na rynku test na przeciwciała [dla Sars-CoV-2] ułożono ze starego testu na przeciwciała do wykrywania Sars-1. Ten rodzaj testu ocenia czy są przeciwciała we krwi osoby i czy one przeszły przez wczesną walkę z wirusem. Naukowcy nawet wyizolowali przeciwciała z lamy, które wykryłyby wirusy Sars-1, Sars-CoV-2, a nawet Mersa. Stało się też znane to, że Sars-CoV-2 miał dużo mniejszy wpływ na terenach Chin gdzie wcześniej szalał Sars-1. To jest jasny dowód mocno sugerujący, że nasz układ odpornościowy uważa Sars-1 i Sars-Cov-2 przynajmniej po części jako identyczny, i że jeden wirus mógłby prawdopodobnie chronić nas przed drugim.\nTo wtedy zdałem sobie sprawę z tego, że cały świat po prostu twierdził, że nie było odporności, a w rzeczywistości nikt nie miał gotowego testu potwierdzającego to twierdzenie. To nie była nauka, a czysta spekulacja oparta na przeczuciu, które wtedy każdy powtarzał. Do chwili obecnej nie ma żadnego testu na przeciwciała, który mógłby opisać wszelkie możliwe sytuacje immunologiczne, takie jak: jeśli ktoś ma odporność, to od kiedy, co wybierają neutralizujące przeciwciała i ile jest struktur na innych koronawirusach, które mogą tak samo dawać odporność.\nW połowie kwietnia opublikowano pracę grupy Andreasa Thiela z Charité Berlin. Jest to praca 30 autorów, wśród nich wirusologa Christiana Drostena. Pokazała ona, że u 34% osób w Berlinie, które nigdy nie miały kontaktu z wirusem Sars-CoV-2 odkryto odporność limfocytów typu T (T cell) (chodzi o innego rodzaju odporność, o czym piszę dalej). To oznacza, że nasze limfocyty, tzn. białe krwinki wykrywają wspólne struktury pojawiające się w wirusach Sars-CoV-2 i zwykłych wirusach przeziębieniowych, i dlatego zwalczają oba.\nBadanie Johna P. A. Ioannidisa ze Stanford University – zdaniem Fundacji Einsteina w Berlinie, jednego z 10 najbardziej cytowanych naukowców świata – wykazało, że odporność na Sars-Cov-2, mierzona w formie przeciwciał, jest dużo wyższa niż uważano wcześniej. Ioannidis na pewno nie jest teoretykiem spiskowym, który chciałby płynąć pod prąd; niemniej jednak teraz krytykuje się go, bo używane testy na przeciwciała nie były bardzo dokładne. Przez to jego krytycy potwierdzają, że jeszcze nie mają takich testów. A poza tym, John P.A. Ioannidis jest tak poważnym ekspertem, że wszyscy niemieccy wirusolodzy razem wzięci są słabsi w porównaniu z nim.\nEpidemiolodzy też nabrali się na mit, że ludność nie ma odporności. Oni też nie chcieli wierzyć, że koronawirusy były wirusami sezonowego przeziębienia, które znikną latem. W przeciwnym wypadku ich krzywizny modelowe wyglądałyby inaczej. Kiedy początkowe najgorsze scenariusze nigdzie się nie potwierdziły, niektórzy teraz dalej trzymają się modeli przewidujących drugą falę. Zostawmy ich tym oczekiwaniom – nigdy nie widziałem dziedziny naukowej dającej się tak wymanewrować. Ponadto, nie zrozumiałem jeszcze dlaczego epidemiolodzy byli tak bardzo zainteresowani liczbą zgonów, a nie liczbą tych, których można było uratować.\nImmunologia zdrowego rozsądku\nJako immunolog wierzę w model biologiczny, czyli ten jakim jest organizm człowieka, który zbudował sprawdzony, adaptacyjny układ odpornościowy. Pod koniec lutego, wracając autem z nagrywania programu dyskusyjnego w szwajcarskiej TV, wspomniałem Danielowi Kochowi (były szef szwajcarskiej federalnej sekcji Chorób Zakaźnych Federalnego Urzędu Zdrowia Publicznego), że podejrzewałem iż była ogólna odporność ludności na Sars-Cov-2. Argumentował przeciwko mojej opinii. Mimo tego później i tak go broniłem, kiedy powiedział, że dzieci nie były czynnikiem napędzającym rozprzestrzenianie się pandemii. Podejrzewał, że dzieci nie mają receptora wirusa, co oczywiście jest bzdurą. Ale musieliśmy się zgodzić, że jeśli chodzi o jego obserwacje, to były one poprawne. A to, że każdy naukowiec atakował go później i pytał o badania potwierdzające to, było nieco ironiczne. Nikt nie pytał o badania potwierdzające, że umierały osoby z pewnych grup ryzyka. Kiedy pierwsze dane z Chin, i później ze świata pokazały ten sam trend, tzn. że dzieci w wieku poniżej 10 lat prawie nie chorowały, to każdy powinien twierdzić, że dzieci wyraźnie musiały mieć odporność. Tak jak przy każdej innej chorobie, która nie dotyka pewnej grupy ludzi, dochodzimy do wniosku, że ta grupa jest odporna. Kiedy, smutne to, ludzie umierają w domu emeryta, a w tym samym miejscu inni emeryci o tych samych czynnikach ryzyka w ogóle nie chorują, to powinniśmy też wywnioskować, że były one prawdopodobnie odporne.\nAle ten zdrowy rozsądek wydaje się złudził wielu, nazwijmy ich żartobliwie “negaczami odporności”. Ta nowa grupa zaprzeczających musiała zauważyć, że większość ludzi z pozytywnymi wynikami testów na ten wirus, tj. mających wirusa w gardłach, nie zachorowała. Wyciągnięto więc z kapelusza określenie “milczący nosiciele” i twierdzono, że osoba mogła zachorować bez objawów. To byłoby czymś niezwykłym! Jeśli tę zasadę przełoży się do sfery medycyny, to ubezpieczyciele naprawdę mieliby problem, ale i nauczyciele, których uczniowie, aby uniknąć szkoły mogliby teraz twierdzić, że mają jakąś chorobę, choć w sumie nikt nie musiałby mieć żadnych objawów żeby być chorym.\nNastępnym żartem jakim dzielili się niektórzy wirusolodzy był pogląd, że ci którzy chorowali bezobjawowo mogli dalej przekazywać wirusa innym. “Zdrowy” chory [tj. bez objawów] miałby tyle wirusa w gardle, że normalna rozmowa między dwiema osobami wystarczyłaby żeby “zdrowy” zainfekował innego zdrowego. W tym punkcie musimy przeanalizować co tu się dzieje: jeśli wirus rośnie gdzieś w organizmie, też w gardle, to oznacza, że umierają ludzkie komórki. Kiedy te komórki umierają, układ odpornościowy zostaje natychmiast zaalarmowany i następuje infekcja. Jednym z głównych objawów infekcji jest ból. Zrozumiałe jest, że ci dotknięci Covid-19 mogą nie pamiętać tego początkowo szorstkiego gardła i później twierdzić, że nie mieli żadnych objawów kilka dni temu. Ale dla lekarzy i wirusologów przekręcenie tego w historyjkę o “zdrowych” chorych ludziach, co wywołuje panikę i często daje powód ostrzejszej izolacji, tylko pokazuje jak naprawdę zły jest ten żart. Przynajmniej WHO nie uznał opinii o infekcjach bezobjawowych, i nawet kwestionuje ją na swoim portalu.\nCi młodzi i zdrowi ludzie którzy teraz chodzą w maskach na twarzy lepiej niech noszą wtedy kask, bo ryzyko, że coś spadnie im na głowę jest większe niż poważny przypadek Covid-19\nOto zwięzłe i krótkie streszczenie, szczególnie dla ‘negaczy’ odporności, o tym jak ludzie są atakowani przez drobnoustroje i jak na nie reagujemy: jeśli w naszym środowisku są patogeniczne wirusy, to wszyscy ludzie – odporni czy nie – są atakowani przez tego wirusa. Jeśli ktoś jest odporny, rozpoczyna się walka z wirusem. Najpierw spróbujemy uniemożliwić wirusowi przymocowania się do naszych komórek z pomocą przeciwciał. To zwykle działa tylko częściowo, nie wszystkie są zablokowane i niektóre wirusy przykleją się do odpowiednich komórek. To nie musi prowadzić do objawów, ale i nie do choroby, bo teraz do działania wzywa się drugiego strażnika układu odpornościowego. To są te limfocyty [T cells], białe krwinki, które mogą określić z zewnątrz, w których innych komórkach teraz ukrywa się wirus by się rozmnażać. Te komórki, które teraz są wylęgarnią wirusa, są szukane w całym organizmie i zabijane aż do śmierci ostatniego wirusa.\nDlatego kiedy robimy test na koronawirusa metodą PCR na odpornej osobie, to nie wykrywamy wirusa, a jedynie małą roztrzaskaną część genomu wirusa. Test wraca pozytywny tak długo jak będą obecne maleńkie roztrzaskane cząstki wirusa. Tak, właśnie: nawet kiedy zakaźne wirusy są dawno zmarłe, test na koronawirusa może być pozytywny, bo metoda PCR mnoży nawet maleńką część materiału genetycznego wirusa żeby go wykryć. I właśnie to mialo miejsce kiedy pojawiła się na całym świecie wiadomość, nawet propagowana przez WHO, że 200 Koreańczyków który już przeszli przez Covid-19 było skażonych po raz drugi, i że prawdopodobnie nie było żadnej odporności na ten wirus. Wyjaśnienie tego co się wydarzyło i przeprosiny przyszły później, kiedy było jasne, że odporni Koreańczycy byli idealnie zdrowi i przeszli jedynie krótką walkę z wirusem. Istotą było to, że szczątki wirusa zarejestrował zbyt wrażliwy test i dlatego wynik był “pozytywny”. Jest możliwe, że duża liczba infekcji o której mówiły codzienne wiadomości są jedynie wynikiem tych szczątków wirusa.\nWyjątkowo wrażliwy test PCR był początkowo idealny by dowiedzieć się gdzie mógłby być wirus. Ale ten test nie może odkryć który wirus jest jeszcze żywy, tzn. jeszcze zakaźny. Niestety, to też doprowadziło niektórych wirusologów do zrównania siły rezultatu testu z ładunkiem wirusowym, czyli ilości wirusa jaką ktoś może wydychać. Na szczęście nasze [szwajcarskie] dzienne domy opieki pozostały otwarte. Jednak niemiecki wirusolog przeoczył tę część, bo z zasady oni nie patrzą na to co robią inne kraje, nawet jeśli liczba przypadków w innych krajach spada szybciej.\nProblem z odpornością na koronę\nJak to wszystko przekłada się na prawdziwe życie? Wyjątkowo długi czas inkubacji wynoszący 2-14 dni – a nawet są informacje o 22-27 dniach – powinny obudzić każdego immunologa. Jak i twierdzenie, że większość pacjentów nie będzie wydzielać wirusa po 5 dniach. Obie opinie z kolei faktycznie prowadzą do wniosku, że istnieje – w tle – podstawowa odporność, która wykrzywia wydarzenia, w porównaniu z oczekiwanym cyklem infekcji wirusowej – tzn. prowadzi do długiego okresu inkubacji i szybkiej odporności. Ta odporność wydaje się też być problemem dla pacjentów z ostrym przebiegiem choroby. Nasze miano odporności [antibody titre], tzn. dokładność naszego układu obronnego zmniejsza się z wiekiem. Ale też osoby źle odżywiające się albo niedożywione mogą mieć osłabiony układ odpornościowy, co pokazuje dlaczego ten wirus nie tylko wskazuje na problemy medyczne kraju, ale i na problemy społeczne.\nKiedy zainfekowana osoba nie ma wystarczającej ilości przeciwciał, tzn. jest u niej niezdolność do utworzenia normalnej odpowiedzi immunologicznej, wirus powoli szerzy się po całym organizmie. Kiedy tak jest, zostaje nam tylko druga, wspierająca noga naszego układu odpornościowego: limfocyty T zaczynają atakować komórki skażone wirusem w całym organizmie. To może jednak doprowadzić do przesadnej reakcji immunologicznej, nawet do masowej rzezi – wtedy nazywa się to burzą cytokinową. Bardzo rzadko może to wystąpić również u małych dzieci i wtedy nazywa się to zespołem Kawasaki. Tę bardzo rzadką chorobę dzieci też wykorzystano w naszym kraju by wywoać panikę. Ale ciekawe jest to, że ten zespół bardzo łatwo się leczy. Zainfekowane dzieci dostają przeciwciała od zdrowych dawców krwi, tzn. osób które przeszły przez przeziębienia [wywołane] koronowirusem. To oznacza, że przemilczaną [rzekomo nieistniejącą] odporność wśród ludności faktycznie wykorzystuje się terapeutycznie.\nTeraz wirus zniknął. Prawdopodobnie wróci zimą, ale to nie będzie druga fala, a tylko przeziębienie. Ci młodzi i zdrowi ludzie którzy teraz chodzą w maskach na twarzy lepiej niech noszą wtedy kask, bo ryzyko, że coś spadnie im na głowę jest większe niż poważny przypadek Covid-19.\nKiedy zauważymy znaczny wzrost w infekcjach 14 dni później [kiedy Szwedzi rozluźnią izolacje], przynajmniej będziemy wiedzieć, że jeden ze środków był przydatny. Inny od tego, który zalecam czytając najnowszą pracę P. A. Ioannidisae, w której opisuje on globalną sytuację w oparciu o dane z 1.05.2010: Ludzie w wieku do 65 lat stanowią tylko 0.6-2.6% wszystkich śmiertelnych przypadków Covid. Żeby pokonać pandemię musimy mieć strategię tylko skupiającą się na ochronie osób z ryzykiem w wieku 65+. Skoro taka jest opinia czołowego eksperta, to druga izolacja będzie nie do przyjęcia.\nW drodze powrotnej do normalności byłoby dobrze dla nas obywateli gdyby kilku panikarzy przeprosiło. Tacy jak lekarze, którzy chcieli selekcji pacjentów 80+ z Covid żeby zatrzymać wentylowanie ich. Również media, które pokazywały niemal bez przerwy wideo z włoskich szpitali celem wytworzenia sytuacji jaka nie istniała. I wszyscy politycy wzywający do “badań, badań, badań” nawet nie wiedząc co test faktycznie mierzy. I rząd federalny za aplikację, która nigdy nie zadziała i nie ostrzeże mnie czy ktoś koło mnie jest pozytywny, nawet jeśli nie jest zakaźny.\nW zimie, kiedy od nowa będziemy mieć grypę i inne przeziębienia, będziemy mogli wrócić do rzadszego całowania się, a ręce powinniśmy myć nawet kiedy nie ma wirusa. A ludzie, którzy zachorują mogą nosić maski by pokazać innym czego nauczyli się z tej pandemii. A jeśli jeszcze nie nauczyliśmy się chronić naszych grup ryzyka, będziemy musieli zaczekać na szczepionkę, która będzie, miejmy nadzieję, skuteczna też dla osób z ryzykiem.\nKategorie Administracja, Edukacja, Media, Nauka, Społeczeństwo, Zdrowie


Jaksa Kwiatkowski (1809-1891)\npowrót do dnia urodzin > 21 lutego lub do dnia zgonu > 14 sierpnia, główna nawigacja (powyżej) względem daty urodzin (21 II)\nBiogram z kalendarza historycznego: Jaksa Kwiatkowski\nJaksa Kwiatkowski (21 II 1809 - 14 VIII 1891)\n, Jaksa Teofil Antoni Kwiatkowski. Malarz. Przedstawiciel romantyzmu. Uczestnik powstania listopadowego 1830-1831. Jaksa Kwiatkowski urodził się 21 lutego 1809, miejsce urodzenia Pułtusk, mazowieckie, 210 lat temu. Znak zodiaku Ryby ♓ (Pisces). Kwiatkowski zmarł 14 sierpnia 1891, miejsce zgonu Avallon, Burgundia, 128 lat temu. Jaksa Kwiatkowski zmarł w wieku 82 lat - przeżył dokładnie 82 lata, 5 miesięcy i 24 dni - razem przeżył 30 124 dni. Okres: XIX wiek, zakres terytorialny: Polska, ziemie polskie, z Polską związane. Biogram wybrano z bazy liczącej 138 279 pozycji. Dane o osobie pochodzą z bazy w wersji z dnia 20 sierpnia 2019 roku (dzień tygodnia: wtorek, godzina 09:53). Kod identyfikacyjny biogramu kwja18090221p0.\nPułtusk, mazowieckie (miejsce urodzenia) - pozycja GPS (współrzędne geograficzne): N52.705563, E021.091685\nPułtusk - Polska, województwo mazowieckie, powiat pułtuski, gmina Pułtusk. Miasto, gmina miejsko-wiejska. Kod pocztowy: 06-100.\nKalendarz - wszystkie osoby noszące nazwisko: Kwiatkowski, maksymalnie 100 pierwszych alfabetycznie wyników\n1922 (97) Adam Kwiatkowski, aktor ☆. Urodzony Wilno. Zmarł 2005, w wieku 83 lat.\n1972 (47) Adam Kwiatkowski, urzędnik, polityk. Poseł na Sejm 2011-2015. Urodzony Warszawa.\n1950 (69) Bronisław Kwiatkowski, generał broni ☆. Dowódca operacyjny Sił Zbrojnych RP. Zmarł 2010, w wieku 60 lat.\n1985 (34) Dawid Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1888 (131) Eugeniusz Felicjan Kwiatkowski → , inżynier chemik, ekonomista, polityk ☆. Urodzony Kraków. Zmarł 1974, w wieku 86 lat.\n1966 (53) Grzegorz Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1967 (52) Grzegorz Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1993 (26) Grzegorz Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1926 (93) Heinrich Kwiatkowski, niemiecki sportowiec, piłka nożna. Bramkarz. Zmarł 2008, w wieku 82 lat.\n1978 (41) Igor Kwiatkowski, artysta kabaretowy.\n1970 (49) Jacek Kwiatkowski, technik elektromechanik, przedsiębiorca, polityk. Poseł na Sejm 2011-2015. Urodzony Konin.\n1981 (38) Jacek Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1809 (210) Jaksa Kwiatkowski → , malarz. Urodzony Pułtusk. Zmarł 1891, w wieku 82 lat.\n1927 (92) Jerzy Kwiatkowski, krytyk literacki, historyk literatury, profesor. Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego 1985-. Mąż Marii Podrazy-Kwiatkowskiej. Urodzony Warszawa. Zmarł 1986, w wieku 59 lat.\n0 (2019) Józef Kwiatkowski, duchowny rzymskokatolicki, Honorowy Obywatel Miasta Sochaczewa.\n1991 (28) Kamil Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1993 (26) Karol Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1952 (67) Krzysztof Kwiatkowski, pedagog, propagator sztuki przetrwania.\n1971 (48) Krzysztof Kwiatkowski, prawnik, polityk ☆. Senator 2007-2011. Poseł na Sejm 2011-2013. Prezes Najwyższej Izby Kontroli (NIK). Urodzony Zgierz.\n1986 (33) Krzysztof Kwiatkowski, aktor. Urodzony Kraków.\n1982 (37) Łukasz Kwiatkowski, sportowiec, kolarstwo torowe. Urodzony Grudziądz.\n1983 (36) Łukasz Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1988 (31) Maciej Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1991 (28) Marcin Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1971 (48) Marek Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1992 (27) Mateusz Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1983 (36) Michał Kwiatkowski, piosenkarz ☆. Śpiewający w języku francuskim. Urodzony Gorzów Wielkopolski.\n1993 (26) Paweł Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1981 (38) Robert Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1931 (88) Ryszard Kwiatkowski, kompozytor, pedagog. Urodzony Jaranów koło Włocławka.\n1963 (56) Sławomir Kwiatkowski, aktor. Urodzony Łódź.\n1920 (99) Tadeusz Kwiatkowski, prozaik, satyryk, scenarzysta, autor sztuk scenicznych i tekstów estradowych, książek dla dzieci i młodzieży. Urodzony Kraków. Zmarł 2007, w wieku 87 lat.\n0 (2019) Wiesław Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1951 (68) Wiesław Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna. Zmarł 2010, w wieku 59 lat.\n1966 (53) Włodzimierz Kwiatkowski, sportowiec, piłka nożna.\n1985 (34) Zbigniew Kwiatkowski, sportowiec, piłka ręczna.\nKalendarz - osoby, które urodziły sie w tym samym miejscu: Pułtusk, mazowieckie, maksymalnie 100 pierwszych chronologicznie wyników\n1824 (195) Włodzimierz Wolski → , poeta, powieściopisarz, tłumacz ☆. Urodzony Pułtusk. Zmarł 1882, w wieku 58 lat.\n1859 (160) Wanda Romualda Podgórska → , pisarka, tłumacz ☆. Urodzona Pułtusk. Zmarła 1911, w wieku 52 lat.\n1921 (98) Danuta Brzosko-Mędryk, lekarz, stomatolog, pisarka. Więźniarka niemieckich obozów koncentracyjnych. Wspomnienie ”Niebo bez ptaków”. Urodzona Pułtusk.\n1942 (77) Krzysztof Klenczon, wokalista, muzyk, gitarzysta, kompozytor. Zespoły muzyczne ”Niebiesko-Czarni”, ”Czerwone Gitary”, ”Trzy Korony”. Urodzony Pułtusk. Zmarł 1981, w wieku 39 lat.\n1942 (77) Leon Kotowski, operator filmowy. Urodzony Pułtusk.\n1953 (66) Witold Gadomski, dziennikarz, publicysta, polityk. Poseł na Sejm. Urodzony Pułtusk.\n1958 (61) Roman Sawka, kierownik produkcji filmowej. Urodzony Pułtusk.


Tygodnik Program - Dzień Babci i Dziadka w szkole u Herberta\nJanuary 24, 2022 , 12:00pm\nDzień Babci i Dziadka w szkole u Herberta\n22 stycznia w Szkole Języka i Kultury Polskiej im Zbigniewa Herberta obchodzono Dzień Babci i Dziadka.\nAkademię z tej okazji przygotowali uczniowie klasy 0 i grupa przedszkolaków “Kolorowe Kredki” pod czujnym okiem swoich nauczycieli pani Anny Majchrowicz z asystentką Wiktorią Styrnik i pani Pauliny Truchan z asystentką Zuzanną Borowicz. Słowa uznania należą się również rodzicom, którzy przygotowali słodki poczęstunek dla wyjątkowych gości.\nDzień Babci i Dziadka jest mocno zakorzeniony w polskiej tradycji. Jest to znakomita okazja do podziękowań za ich uczucie miłości, za troskę, za ich cierpliwość i ogromne serca. To właśnie BABCIA znajdzie zawsze czas, żeby serdecznie przytulić i pocieszyć, a DZIADEK nigdy nie odmówi wspólnej zabawy czy wybudowania domków z klocków. Niby takie prozaiczne, a jak ogromne znaczenie ma dla naszych pociech.\nCzęsto właśnie babcia i dziadek dbając o podtrzymywanie narodowej tożsamości i języka polskiego, motywują swoje dzieci do zapisania wnucząt do polskich szkół.\nKorzystając z okazji tego pięknego święta, pragniemy złożyć najserdeczniejsze życzenia zdrowia, radości i uśmiechu w każdym mijającym dniu. Dziękujemy najserdeczniej jak potrafimy naszym Babciom i Dziadkom za ich cudowne serca, za troskę i pomoc w wychowywaniu naszych pociech.\nPrzesyłamy te życzenia wszystkim babciom i dziadkom, zarówno tu w Ameryce, w Polsce, jak i na całym świecie. Pragniemy zapewnić, że ci którzy nie są już z nami, na zawsze pozostaną w naszych myślach i sercach.


Toyota, Škoda i Watchdog Polska pierwszymi wyróżnionymi w konkursie adFM AWARDS :: Grupa RMF\nToyota, Škoda i Watchdog Polska pierwszymi wyróżnionymi w konkursie adFM AWARDS\nZnamy pierwsze zgłoszenia, które zostaną uwzględnione w finale konkursu reklamy radiowej adFM AWARDS organizowanym przez Grupę RMF przy współpracy z miesięcznikiem „Media & Marketing Polska”. Organizator postanowił zakwalifikować do ostatniego etapu konkursu trzy kreacje radiowe wykorzystane w komunikacji medialnej: Toyoty, Škody i Sieci Obywatelskiej Watchdog Polska.\nadFM AWARDS 2017\nTwórcy kreacji będą walczyć o nagrodę główną – kampanię w RMF FM o wartości rynkowej 200 tys. zł netto (po rabatach). Na zgłoszenia do konkursu czekamy do końca października na stronie www.adfm.pl. Zwycięzcę, którego poznamy go podczas listopadowej gali Konkursu Niezależnej Kreacji Kreatura, wybierze jury złożone z ekspertów polskiego i zagranicznego rynku reklamy radiowej.\nToyotę organizator wyróżnił za najbardziej oczywiste, ale też bardzo kreatywne odwołanie się do głównego elementu radia – muzyki i stworzenie własnej, samochodowej listy przebojów, wykorzystującej m.in. hity Karin Stanek i Breakout. Z kolei odpowiedzią na tę kampanię były wyjątkowo pomysłowe spoty Škody, w których zastosowano grę słów („Brzmi to jota w jotę jak jakaś stara śpiewka”) i odniesiono się do przeboju „Autostop” z kreacji Toyoty. Również i te spoty, zgłoszone przez agencję Isobar, przeszły do finału.\nOstatnią awansowaną do finału kreacją jest reklama Sieci Obywatelskiej Watchdog Polska promująca akcję „Ciągniemy Władzę Za Język” i stronę internetową zajezyk.pl. W zgłoszonym przez marketera spocie wykorzystano fragmenty znanych wierszyków i dziecięcych rymowanek, stosując jednocześnie niełatwą, bo odnoszącą się do jazzu muzykę.\nW konkursie adFM AWARDS można zgłosić dowolny projekt, wydarzenie, inicjatywę czy osobowość ważną dla radiowego rynku reklamy. Może to być: spot o niezwykłej kreacji, akcja specjalna, inicjatywa, w której radio odegrało ważną rolę, czy też osoba, która przyczyniła się do popularyzacji radia jako medium reklamowego. Zgłoszenia można przesyłać za pomocą formularza na stronie www.adfm.pl; nominować można dowolną liczbę projektów, każde zgłoszenie jest całkowicie darmowe.


PSEUDONIM MASA - Aktualne wydarzenia z kraju i zagranicy - Wiadomo�ci.gazeta.pl\nCiapek, Kalafior - sk�d si� bior� ksywki gangster�w?\n"Profesor"? Bo nosi okulary, ma bardzo inteligentn� twarz, co wcale nie znaczy, �e taki jest. "Wie�niak"? Bo jak ci� widz�, tak ci� pisz�.\n"Rzeczpospolita" dotar�a do informacji, kt�re nasuwaj� kolejne powa�ne w�tpliwo�ci co do najnowszej wersji zab�jstwa genera�a Marka Papa�y. Z akt innej sprawy, w kt�rej pojawiaj� si� domniemani mordercy, dowiadujemy si�, �e tu� po �mierci genera�a zachowywali si� tak, jakby nic si� nie sta�o - pisze dziennik.\n�wiadkowie koronni: jak kupowa� ludzi w�adzy\n85 proc. gangster�w, kt�rzy zostali �wiadkami koronnymi twierdzi, �e ich gang mia� na us�ugach skorumpowanego policjanta. Co trzeci, �e spotka� skorumpowanych wy�szych urz�dnik�w.\nUroczysto�ci przed pomnikiem Gloria Victis - nie ca�kiem spokojne powojennej Polsce zmusi�a do emigracji b�d� znale�li si� z dala od kraju jeszcze podczas dzia�a� wojennych. Obecni s� powsta�cy z ca�ej Polski, m.in. Koszalina, Tr�jmiasta, Wroc�awia, Poznania, Bydgoszczy, ��dzi, Lublina, Krakowa. Mieczys�aw Madejski, pseudonim Marek, dow�dca plutonu w batalionie "\nAustrii. Jeden z jej za�o�ycieli by� te� tw�rc� pierwszej piramidy finansowej w Polsce - Global System. Mia� te� wsp�pracowa� z Olegiem Bia�ym - pe�nomocnikiem firmy Billa (nale�y do niej sie� supermarket�w), kt�rego Jaros�aw S. pseudonim "Masa" nazywa w rozmowie z Sylwestrem Latkowskim "\npseudonimie "szkaru" komentowa� na sadisticu: "Te� by mi odj...�o gdyby Polsk� zala�a masa brudas�w, ciapak�w i innego ciemnego g�wna". O�rodek zakwalifikowa� wpis jako publiczne, za pomoc� �rodk�w masowej komunikacji, nawo�ywanie do wa�ni na tle narodowo�ciowym oraz zniewa�enie osoby\nPo zabawach sado - maso z kochankiem trafi�a do szpitala. Oskar�y�a go o gwa�t\n40-latek pod koniec 2008 roku pozna� na jednym z portali randkowych kobiet� o pseudonimie "Stokrotka". "Mikel" (takiego nicku u�ywa� 40-latek) wymienia� si� z ni� czasem telefonami, a nawet intymnymi zdj�ciami. Po trzech miesi�cach postanowili pozna� si� osobi�cie. - czytamy w\nSerbska megagwiazda wykupi�a sobie wolno��\n, bo "Ceca" utrzymywa�a doskona�e kontakty z wieloma wa�nymi politykami. Wiadomo by�o, �e przyja�ni si� m.in. z ministrem spraw wewn�trznych Ivic� Dacziciem czy liderem Partii Jedno�ci Serbii Draganem Markoviciem. Ten ostatni, o wdzi�cznym pseudonimie "Palma", mia� nawet grozi�\nSkaza�cy budowali dom szefowi\nkilkana�cie dni malowa� pokoje w domu pu�kownika. Ka�dego dnia sprzed bramy aresztu odbiera� go pracuj�cy w Katowicach stra�nik, a po zako�czeniu s�u�by odwozi� do wi�zienia. Zdaniem prokuratury wi�niowie rozgarniali te� mas� bitumiczn� na podje�dzie domku letniskowego pu�kownika w Ustroniu. Pocz�tkowo\ntego systemu wymienili�my Arbuzowa. Ale kluczowi byli synowie Janukowycza. Kto jeszcze? Z.P.: Nadzorc� wymiaru sprawiedliwo�ci by� np. Serhij Kiwa�ow. W czasie Pomara�czowej Rewolucji by� szefem Pa�stwowej Komisji Wyborczej, odpowiedzialnym za wszystkie machloje wyborcze. Na Ukrainie mia� pseudonim\nPruszk�w chce zerwa� z mafi�\n"Pershing", "Barabasz", "Masa", "Kie�basa", "Parasol" - te gangsterskie pseudonimy zna chyba ka�dy Polak i nie ma �adnych z�udze�, m�wi�c jednym ci�giem: Pruszk�w, mafia, haracze, narkotyki. W�odarze miasta chc� to zmieni�. O nowy wizerunek\nAndruchowycz o Smole�skim\nUkrai�skiej Powsta�czej Armii o pseudonimie "Rezun" by� jedn� z ulubionych postaci powracaj�cych w opowie�ciach ojca. Tata nie m�g� go nigdy spotka�: dow�dca Stanis�awowskiego Taktycznego Odcinka nr 22 "Czarny Las" Wasyl Andrusjak ("Rezun") zgin�� w walce z NKWD jeszcze w lutym\n"Senor Smoke" Electric Six: Zabawki ze �mietnika\nElectric Six to nie do ko�ca powa�ny zesp�. Wystarczy popatrze� na jego teledyski. W takim "Gay Bar" wokalista grupy Dick Valentine (swoj� drog�, co za pseudonim!) paraduje ucharakteryzowany na Abrahama Lincolna, tyle �e odzianego jedynie w obcis�e lateksowe spodenki. W "Radio Ga Ga\nNie chc� by� jednolit� mas�\npo �niegu i to bez rajstop, ale za to w futrze. Kobieta ma akurat tak� potrzeb� czy okazj� i nikt si� temu nie dziwi. To jest to, co ceni� w modzie, to co mi si� najbardziej podoba, co mi odpowiada i imponuje. Mi�dzy innymi dlatego prowadz� blog pod pseudonimem "Blair von London"\n" zosta� obj�ty nieformalnym zakazem publikacji, m�g� pisywa� tylko pod pseudonimem. Po trzech latach publicznego niebytu trafi� do "Polityki" kierowanej przez Mieczys�awa Rakowskiego, gdzie szybko sta� si� jednym z najbardziej cenionych i popularnych dziennikarzy, jego felietony w "\nTo jedna z odpowiedzi na List Otwarty naszego czytelnika do premiera, w kt�ry pisze jak bardzo nie podoba mu si� propozycja premiera Donalda Tuska dotycz�ca stopniowego zr�wnania i podwy�szenia wieku emerytalnego kobiet i m�czyzn.W swoim li�cie czytelnik podpisany pseudonimem tadeusz542 pisze\nSB a dziennikarze w czasach PRL-u\nwsp�pracownicy donosili wtedy, jak ich koledzy w prywatnych rozmowach komentuj� sytuacj� w kraju. Poza tym dziennikarze, z racji wykonywanych obowi�zk�w, mieli dost�p do informacji, kt�rych szary obywatel nie mia�. Ich kontakty by�y wi�c dla SB cenne. Np. szczeci�ski dziennikarz - agent o pseudonimie "\nNowy program Latkowskiego\ninstytucji �wiadka koronnego w Polsce. W "Gangrenie �wiadka koronnego", bo taki tytu� b�dzie mia� premierowy odcinek "Konfrontacji", Latkowski poka�e materia�y dotycz�ce aresztowania komendanta policji w Wyszkowie oraz rozmow� ze �wiadkiem koronnym Jaros�awem Soko�owskim, pseudonim "\nKalendarz rocznic 11-17 sierpnia 2014 r. Agencji Prasowej; od 1969 r. na emigracji w Belgii, gdzie pod pseudonimem "Pol Mathil" pisa� w "Le Soir"; sta�y wsp�pracownik paryskiej "Kultury", pracuj�cy r�wnie� dla Radia Wolna Europa, sekcji polskiej radia BBC oraz "International Herald Tribune"; felietonista\nKamil Sipowicz: Byli�my jak przybysze z kosmosu\nRobert Sankowski: Jak zosta�e� hipisem? Kamil Sipowicz: Od pierwszych polskich hipis�w by�em o par� lat m�odszy. M�j kuzyn o pseudonimie "Hipster" mieszka� w warszawskim akademiku na Kickiego. Tam spotka� niejakiego "Dzikiego". Gdy ja pozna�em "Dzikiego", by�em\nCzy ten wandal to artysta?\nz r�k reklamiarzy, kt�rzy dewastuj� j� jeszcze bardziej - i to zupe�nie bezkarnie.Nagroda nic nie da�a, dalej nie wiadomo kim jest KRAC. Zreszt� w albumie wi�kszo�� tw�rc�w podpisuje si� pseudonimami. Kim w og�le s� street artowcy? To nastolatki ze sprayami czy arty�ci?- Wida� w�r�d nich sztafet�\nMiejska utopia w Nowej Hucie arterii blokuje pot�ny taran. Burz�ce rami� wymierzone jest w bram� huty. To nie jest scenariusz filmu science fiction. Tak wyobra�aj� sobie przysz�o�� Nowej Huty arty�ci bior�cy udzia� w wystawie "Futuryzm miast przemys�owych. Sto lat Wolfsburga i Nowej Huty". Porsche dla mas Nowa Huta i\nBarocco, Lipny, Tobiasz\nAutor tej ksi��ki skry� si� pod prowokacyjnym pseudonimem Lipny i nada� jej w�oski tytu�, kt�ry w dos�ownym przek�adzie na polski brzmi: nieudany, dziwaczny, pokraczny. Czy to ostrze�enie dla czytelnika, czy raczej kokieteria? Chyba to drugie, poniewa� "Barocco" nie jest ksi��k� a� tak\nL�dowanie na planecie Cannes\n. Po cz�ci jest to dokument w�asnej przygody re�ysera i aktora, kt�ry podj�� ryzyko zaanga�owania do swego filmu grona ameryka�skich gwiazd o pseudonimach Mimi Le Meaux, Dirty Martini czy Kitten on the Keys, nale��cych do nurtu tzw. Nowej Burleski - ekscentrycznego, wyzwolonego music-hallu. Wyzwolenie\nznale�� w "Echach le�nych" wydanych na powielaczu w 1944 r. w AK-owskiej partyzantce pod pseudonimem "Satyr") R�ewicz �mieje si� w nos tym, co oczekiwaliby od poety pi�knych s��w i m�drych wskaza�. Ale w filmie Andrzeja Sapiji "Poeta emeritus" R�ewicz cytuje Byrona: "\n. Mia� na koncie jedynie podpisywane pseudonimem recenzje, artyku�y polityczne, korespondencje zagraniczne; za sw�j prawdziwy debiut literacki uzna napisany w 1929 r. esej "Pan Jowialski i jego spadkobiercy". Niezr�wnany erudyta, �wietnie i wszechstronnie wykszta�cony, za pan brat z antykiem\nPodyskutuj z autorem na jego blogu Pop Goes The World Wed�ug legendy wygl�da�o to tak: John Lydon (w�r�d przyjaci� znany pod pseudonimem Johnny Rotten) wszed� do prowadzonego przez Vivienne Westwood i Malcolma McLarena londy�skiego butiku SEX. Mia� zielone w�osy i koszulk� z napisem: "I\nuj�tych s� gangsterzy o pseudonimach "�aba", "Bokser", "Rudy". Tworzyli oni grup� dzia�aj�c� na terenie Mazowsza oraz Warmii i Mazur. Byli wyj�tkowo brutalni, ale i zorganizowani. To nie by�o samouprowadzenie Do wyja�nienia w tej sprawie pozostaje jeszcze ca�a masa\nza nud�, sztampowo�� i brak kontrowersji w programie nauczania. Pomija jednak fakt, �e zaproponowa� te� ograniczenie liczby godzin nauczania historii Polski, szczeg�lnie tej sprzed XVIII w. ("nazwa Polska oznacza�a raczej grup� feuda��w i szlachty uciskaj�ce masy nie�wiadomego ch�opstwa"\npufa� z zadowolenia, ale i tak narzeka�, bo mu zawsze by�o ma�o. Pseudonim �aba brzmia� w �wiecie przest�pczym jak najlepsza marka towarowa. �ab w tej bran�y kr�ci�o si� co niemiara, ale i tak ka�dy wiedzia�, �e to ten �aba, Jurek z Anina, m�� chciwej Ba�ki. Ksywa wzi�a si� zapewne z pewnego defektu\nOlimpiada gier komputerowych\nodwiedza� b�d� gierczane �wiaty. Idolami sieciowych mas staj� si� gracze wylansowani w profesjonalnych ligach i na cyberolimpiadach. W 2002 r. na WCG Polak Artur Michalak zagra� w "Starcrafta" p�fina�owy mecz z Korea�czykiem Limem Yohwanem. O Michalaku ledwo wzmiankowa�a nasza prasa, a\nAtlas stworzenia,czyli kreacjoni�ci s� te� w�r�d muzu�ma�skich fundamentalist�w\nGiertych�w - pisze Jacek Kubiak*Pod koniec stycznia francuskie uczelnie, szko�y i biblioteki publiczne otrzyma�y poczt� przez nikogo nie zam�wiony "Atlas stworzenia" autorstwa Turka Haruna Yahya'i - pseudonim niejakiego Adnana Oktara. Atlas jest pi�knie wydan�, 768-stronnicow� ksi��k� rozprawiaj�c�\nby�o zszokowanych nie tyle tym, �e zorganizowane grupy Marath�w polowa�y na muzu�man�w mieszkaj�cych w luksusowych wie�owcach, lecz tym, �e w og�le o�mieli�y si� przyj�� na Nepean Sea Road". Dowodz�cy zamieszkami ruch Shiv Sena apeluj�cy o upodmiotowienie mahrackich mas w nagrod� poumieszcza� co\nTych troje ko�czy 50 lat: Madonna, Prince, Jackson\n;Lovesexy" pojawi� si� nago, a na jednej z gal MTV za�piewa� w stroju, kt�ry ukazywa� zdumionej publiczno�ci jego nagie po�ladki), ale przede wszystkim nagrywa� przebojowe i zarazem nowatorskie p�yty, na kt�rych spotyka�y si� ze sob� soul, funk, hip-hop, rock, pop, psychodelia i masa innych styl�w i\nKs. Jankowski: Pasuj� do charakterystyki ''Delegata'', ale to nie ja\nartyku�u w "Rzeczpospolitej" sugeruj�, �e informator musia� by� osob� wp�ywow�, kt�ra mia�a zar�wno bliski kontakt z Lechem Wa��s�, jak i hierarchami Ko�cio�a, w tym z samym prymasem Stefanem Wyszy�skim. - Przez cztery miesi�ce analizowali�my mas� dokument�w i przeprowadzili�my dziesi�tki rozm�w\nniezale�no�ci dla kina polskiego. W latach stalinowskich Bossak, owszem, robi� w WFD propagandowe monta��wki - takie jak "Pok�j zwyci�y" podpisany pseudonimem Jerzy Szelubski. Ale jest to dokument rewelacyjny. Gdyby wy��czy� rytualny komentarz, zobaczyliby�my robiony ca�kiem na ch�odno reporta� ze\nKryptonim Lato 1979: pielgrzymka pod kontrol�\ntakiej masie. Rozpowszechnianie tych pog�osek powierzono zak�adowym i gminnym ogniwom partyjnym spoza Krakowa. M�wi�o si� te� o mo�liwo�ci wybuchu epidemii, o tym, �e Krak�w nie jest w stanie zapewni� warunk�w sanitarnych wszystkim pielgrzymom, �e pojawi� si� problemy z wod�. G�oszenie tych plotek\nAl Kaida od �rodka\n- to dokonuj� zbyt wielu zamach�w i zra�aj� do al Kaidy miejscow� ludno�� - tak sta�o si� m.in. w Sudanie. A ludzie Osamy na ka�dym kroku podkre�laj�, �e tylko przy poparciu mas mo�na obali� re�imy w krajach muzu�ma�skich i na ich gruzach odbudowa� kalifat obejmuj�cy ca�y �wiat islamu. Obali�\nswoich postaci, zawstydza i jako� biczuje ca�y tzw. Zach�d. Tak �e przyjm wyrazy mego ho�du za to, �e starasz si� go po polsku wyda�, cho�, a mo�e tym bardziej �e nie wiem, dla kogo. W polskich ksi��kach nie ma mi�o�ci do ludzi. "Widziane z g�ry" [powie�� Stefana Kisielewskiego pod pseudonimem\n-Stars plus polscy przedstawiciele sceny niezale�nej i masa akcji pozamuzycznych na imprezie organizowanej przez Jurka Owsiaka. impreza niebiletowana; info: www.wosp.org.pl 6.08 U2, Snow Patrol Chorz�w, Stadion �l�ski B�d�c pod wra�eniem przyj�cia na koncercie w 2005 r., zapowiadali, �e\n(kilkadziesi�t milion�w dolar�w), dzi�ki czemu rozwin�li handlowe imperium (firmy Weltinex, Polfrost, Maktronik, w�asny dziennik regionalny i dru�yna sportowa). Mieli tyle z�ot�wek, �e g��wnym problemem sta�o si�, "co z t� mas� robi�". Z dwoma wsp�lnikami - cinkciarzem i senatorem RP - za�o�yli\nwyobra�ni. Tak jak symbolem rewolty europejskiej sztuki lat 60., kt�ra uderzy�a w zaskorupia�e podstawy konsumpcyjnego, konserwatywnego spo�ecze�stwa, jest Joseph Beuys - magik w przyro�ni�tym do g�owy kapeluszu, kt�ry wypowiada si� niezrozumiale i budzi entuzjazm mas, tak symbolem polskiej sztuki oko�o\nAl Kaida w Iraku dogorywa\nstary lider al Kaidy, chowaj�cy si� gdzie� w g�rach mi�dzy Afganistanem i Pakistanem, nie mia� w Iraku nic do powiedzenia. Z przechwyconych list�w wiemy, �e Osama nak�ania� Zarkawiego, by koncentrowa� si� tylko na atakowaniu Amerykan�w, bo inaczej straci poparcie mas. Marzy�o mu si� wykorzystanie jego\ndziennikarz w Polsce, fragmenty �ci�le tajnych zezna� Jaros�awa S. pseudonim "Masa". W �ledztwie przeciwko mafii pruszkowskiej uznano, �e "Masa" jest wiarygodny, a jednak wykorzystano tylko cz�� jego zezna� - dok�adnie t� cz��, kt�ra dotyczy�a gangster�w, a nie polityk�w. "Czy mo�na\nnowego hymnu nie uznali, flag� okrzykn�li "w�asowowsk�", dwug�owego or�a - "kur� po Czarnobylu". Ale komuni�ci byli w odwrocie i ich apele o pryncypia nie spotka�y si� z masowym odzewem - masy poch�ania�o wi�zanie ko�ca z ko�cem. Dwuw�adza i walka Gorbaczowa z Jelcynem (czy na odwr�t\nNagrody literackie na pokuszenie\nmarginalizacji czasopism. Owszem, mamy w Polsce czasopism literackich kilkaset, ale w tej masie nie ma �adnego silnego g�osu, one odda�y pole mediom elektronicznym i gazetom codziennym. Te media s� oskar�ane o schlebianie niskim gustom, a okazuj� si� paradoksalnie ostatni� ostoj� krytyki literackiej. I tak\npe�nokrwistego bohatera, otoczy� go frapuj�cym �wiatem, nie znudzi� i nie przeszar�owa�. Nic dziwnego, �e powstaje ich tak niewiele, a propozycji o randze Hammetta i Chandlera tak�e poza Polsk� ze �wiec� szuka�. W ostatnich latach grunt zosta� u nas przygotowany, nie trzeba ju� sygnowa� pseudonimem pisanych dla\ndostarczone Nathanowi do USA przez tajemniczego Chi�czyka pos�uguj�cego si� pseudonimem "Zhang Liang". Utajniona praca nad "Dokumentami" trwa�a ponad rok. Mimo �rodk�w ostro�no�ci publikacja ksi��ki przypuszczalnie nie zaskoczy�a chi�skich w�adz - w�amywacze w domu jednego z profesor�w\nfilm. Zapewne ta interpretacja mija si� z intencjami re�ysera, ale opowie�� Allena stanowi doskona�� metafor� zwi�zk�w mi�dzy masami i politykami na Filipinach. Zw�aszcza w �wietle - prawdziwej, w co trudno uwierzy� - historii Josepha Estrady. We w�adzy telewizora Kampania przed majowymi wyborami. W\nKs. Sowa: Czekamy na g�os abp. Wielgusa i Stolicy Apostolskiej\nCzwartkowa "Rzeczpospolita" napisa�a, �e z dokument�w w IPN wynika, i� nowy metropolita warszawski przez ponad 20 lat by� tajnym, �wiadomym wsp�pracownikiem SB o pseudonimach Adam, Adam Wysocki, Grey. Zdaniem ks. Sowy, "je�eli jest to egzemplifikacja jakiej� wi�kszej cz�ci\nprezydentur� kraju w 1995 r. Gdy 11 lat p�niej Hanna Gronkiewicz--Waltz si�ga�a po prezydentur� Warszawy, spekulowano, �e Joanna Fabisiak zostanie jednym z wiceprezydent�w. - Mamy chemi�. Poruszamy mas� temat�w. S� to zawsze rozmowy koncepcyjne. ��czy nas my�lenie pro publico bono i do przodu\nAmeryka�ski �lad pavulonu\n, sanitariusz nazywany przez ameryka�skie media "Anio�em �mierci" (identyczny pseudonim nosi jeden z by�ych ��dzkich lekarzy pogotowia opisany przez nas w reporta�u "�owcy sk�r"). Zosta� on aresztowany rok temu pod zarzutem zamordowania sze�ciu pacjent�w w jednym z kalifornijskich szpitali


Zaniżanie wyceny świadczeń, czyli czy szpitale będą padać jak muchy? :: MedExpress.pl\nVideo Zaniżanie wyceny świadczeń, czyli czy szpitale będą padać jak muchy?\nBardzo mnie zaniepokoiła ostatnia wypowiedź Pana Senatora Piechy. Myślę, że ten niebezpieczny pomysł, o którym mówi zrodził się na bazie obniżki en bloc leków importowanych ongiś do Polski. "Hurtowa obniżka wyceny świadczeń" (w tym np. %-owa obniżka wszystkich świadczeń szpitalnych) jest moim zdaniem niemożliwa ze względów politycznych, ale gdyby tak się miało stać to konsekwencje byłyby bardzo poważne. Dr Krzysztof Łanda\n2013-12-19 14:42\tBardzo mnie zaniepokoiła ostatnia wypowiedź Pana Senatora Piechy. Myślę, że niebezpieczny pomysł, o którym mówi zrodził się na bazie obniżki en bloc leków importowanych ongiś do Polski. "Hurtowa obniżka wyceny świadczeń" (w tym np. %-owa obniżka wszystkich świadczeń szpitalnych) jest moim zdaniem niemożliwa ze względów politycznych, ale gdyby tak się miało stać to konsekwencje byłyby bardzo poważne.Po pierwsze szpitale rzeczywiście zaczęłyby padać lub zadłużać się na potęgę i potem padać - to wywołałoby ogromną falę krytyki, znacznie większą niż postulowana kontrola powstawania nowych świadczeniodawców na rynku (poprzez np. promesy NFZ - brak takiej promesy oznaczałby pewność, że przez wiele lat lub nigdy nowo powstały szpital nie dostanie żadnego kontraktu z NFZ).Po drugie zamysł zaniżania wyceny świadczeń (znacznie poniżej kosztów ich wytworzenia) byłby szatański względem chorych. Zaniżona wycena świadczeń hamowałaby ruch chorych za granicę i korzystanie z Dyrektywy Transgranicznej, gdyż przecież NFZ zwracałby koszty tylko do "wyceny obowiązującej w danym kraju członkowskim UE", czyli w Polsce. Im bardziej zaniżona wycena tym chorzy musieliby więcej dopłacać do świadczeń wykonywanych za granicą. Pomysł na hamowanie wypływu chorych za granicę przez zaniżanie wyceny świadczeń nie jest nowy, ale to broń obosieczna, gdyż doprowadziłaby do upadku wielu świadczeniodawców, ale co ważniejsze z politycznego punktu widzenia, bardzo wydłużyłyby kolejki. Dlatego sądzę jednak, że do istotnego i sztucznego zaniżania wyceny świadczeń en bloc nie dojdzie, choć nie wykluczam bynajmniej, że wycena niektórych świadczeń może zostać z premedytacją zaniżona.Zgadzam się z Senatorem Piechą co do wniosków dotyczących ubezpieczeń dodatkowych, że one nic by nie zmieniły w systemie, ALE TYLKO jeśli chodzi o ubezpieczenia SUPLEMENTARNE (włączając to funkcjonujące w Polsce abonamentówki). Apelowałbym, żebyśmy w Polsce wreszcie odróżnili ubezpieczenia "od kolejek" czyli suplementarne, od ubezpieczeń "od innowacyjnych technologii", czyli komplementarnych! To bardzo ważne, żeby nie wrzucać tych ubezpieczeń do jednego worka w przestrzeni publicznej, gdyż ich działanie systemowe i rola są radykalnie różne!Pan Senator z całą pewnością myśli i mówi o ubezpieczeniach suplementarnych, o czym świadczy cytat: "jest to po prostu ubezpieczenie od ominięcia kolejek". Ubezpieczenia suplementarne żywią się deficytem w systemie "publicznym", a więc petryfikują kolejki, czyli "im gorzej tym lepiej", bo popyt na polisy od ominięcia kolejki większy. Mam jednak nadzieję, że Pan Senator jest zwolennikiem nieobecnego w Polsce typu ubezpieczeń dodatkowych, czyli ubezpieczeń komplementarnych zapewniających dostęp do technologii medycznych spoza koszyka gwarantowanego - te ubezpieczenia zmieniłyby bardzo wiele w Polsce, ułatwiając wszystkim dostęp do świadczeń gwarantowanych. Można by je zresztą zaoferować wszystkim ludziom 67+ za darmo, a więc postulat wrażliwości społecznej byłby w ten sposób spełniony. Nie ma zresztą moim zdaniem innej drogi, która byłaby bardziej społecznie akceptowalna i która pozwoliłaby realnie skrócić kolejki, czyli zmniejszyć dysproporcję między zawartością koszyka gwarantowanego a wielkocią środków na jego realizację.Chyba, że ktoś chciałby: 1) podnieść składkę zdrowotną lub wpompować do NFZ dodatkowe pieniądze z budżetu państwa (temu Pan Senator Piecha zdaje się być przeciwny, przynajmniej w dobie kryzysu gospodarczego), 2) wprowadzić wysokie współpłacenie do świadczeń szpitalnych i/lub udziały własne (deductibles) - to z kolei dość trudne społecznie - lub 3) istotnie okroić koszyk gwarantowany, czego ze stron PiS nie moge sobie wyobrazić. PDF\tZobacz także


Hrubieszów: Szpital gotowy do strajku, mieszkańcy do protestu. Co na to dyrektorka? - Dziennik Wschodni\nTakie ulotki pojawiły się na klatkach schodowych i w przestrzeni publicznej Hrubieszowa (fot. archiwum)\nOd zeszłego tygodnia w szpitalu w Hrubieszowie jest nowy dyrektor. Teoretycznie sporu między poprzednim szefem szpitala a władzami starostwa już nie ma. Jednak emocje wcale nie opadły, wręcz przeciwnie. Dawno w mieście i powiecie nie było sprawy, która by tak podzieliła mieszkańców.\nDariusz Gałecki, dyrektor Szpitala Powiatowego im. Świętej Jadwigi Królowej w Hrubieszowie złożył rezygnację ze stanowiska 23 marca, 26 marca władze powiatu hrubieszowskiego jej nie przyjęły. 13 kwietnia Zarząd Powiatu Hrubieszowskiego zmienił zdanie i podjął uchwałę na mocy której rezygnację Dariusza Gałeckiego przyjął. Tego samego dnia dyrektor opuścił placówkę, bo został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy.\nI tego samego dnia w szpitalu pojawiła się nowa pani dyrektor, która do tej pory była zastępcą dyrektora do spraw pielęgniarstwa w Podhalańskim Szpitalu Specjalistycznym im. Jana Pawła II w Nowym Targu.\n– W naszym odczuciu, pozostawienie szpitala bez kolejnego lekarza specjalisty jakim jest dyrektor Dariusz Gałecki godzi bezpośrednio w bezpieczeństwo naszych pacjentów, za których czujemy się odpowiedzialni. Z drugiej strony zatrudnienie nowego dyrektora z tak wysoką pensją znacząco pogarsza i tak trudną sytuację naszego szpitala. Uwzględniając powyższe oraz fakt, iż do chwili obecnej Rada Powiatu nie zajęła stanowiska w przedmiotowej sprawie, jesteśmy zmuszeni do podjęcia decyzji o ogłoszeniu gotowości do strajku – poinformowali w piątek pracownicy SP ZOZ w Hrubieszowie. Dokument, który dostali powiatowi radni, bo hrubieszowska placówka jest szpitalem powiatowym, podpisali przedstawiciele wszystkich związków zawodowych, które tam działają.\n– Pracuję tu kilkanaście lat i widząc pozytywne zmiany jakie nastąpiły w ciągu kilku ostatnich, będę całym sercem wspierać szpital. Trzeba być pozbawionym człowieczeństwa, żeby w dobie pandemii, ogromnej liczby zachorowań w naszym regionie robić taki cyrk jaki robi starostwo. Brak mi słów już. Dyrektor Gałecki pracował "za trzech". Na oddziale ginekologicznym, pełnił dyżury na oddziale Covid a także pełnił funkcję dyrektora. Można było zauważyć jak stara się doprowadzić szpital do porządku po poprzednikach i kiedy zaczęło mu się to udawać, i w końcu szpital zaczął funkcjonować, starostwo doprowadziło do złożenia przez niego wypowiedzenia. Nie dziwię się dyrektorowi, bo każdy ma jakieś granice wytrzymałości – ocenia sytuację jeden z pracowników hrubieszowskiego szpitala.\nTakich głosów na forach jest bardzo dużo.\nW podobnym tonie wypowiadali się lekarze, którzy napisali oświadczenie wysłane do lubelskiego wojewody i premiera. Była to ich odpowiedź na stanowisko władz powiatu, które ich zdaniem deprecjonują ich pracę i przypisują pracownikom służby zdrowia odpowiedzialność za zaistniałą sytuację.\nJeszcze w marcu, 35 osób, głównie lekarzy, złożyło wypowiedzenia z pracy. Zrobili to w geście solidarności z dyrektorem Gałeckim, opowiadając się po jego stronie w sporze z władzami powiatu.\n– Doktor Dariusz Gałecki nie został odsunięty od pracy w szpitalu, tylko musieliśmy przyjąć jego rezygnację w taki sam sposób jak został powołany, bo inaczej uchwała by była niezgodna z prawem – mówi Aneta Karpiuk, starosta powiatu hrubieszowskiego pytana dlaczego lekarz w ogóle zniknął ze szpitala a nie tylko z dyrektorskiego gabinetu. A jest to podnoszone w wielu wypowiedziach i komentarzach.\n- Powiat nie zawiera umów z lekarzami tylko dyrektor szpitala. Z tego co wiem pani dyrektor mówiła, że jeżeli pan dyrektor zechce pracować w szpitalu na pewno mu to umożliwi. Wszystkie decyzje jakie podjęliśmy w sprawie szpitala były podyktowane troską o zdrowie mieszkańców powiatu – dodaje.\nMurem za szpitalem\n– W związku z zaistniałą sytuacją dotyczącą naszego szpitala, mieszkańcy Hrubieszowa w akcie solidarności z personelem medycznym przyłączają się do gotowości rozpoczęcia strajku. Mamy pełną świadomość że działania starosty, pani Anety Karpiuk wpływają negatywnie na funkcjonowanie placówki medycznej co wiąże się z dużym niepokojem mieszkańców i potencjalnych pacjentów hrubieszowskiego szpitala. Doskonale zdajemy sobie sprawę z faktu, że odejście pana dyrektora Dariusza Gałeckiego było spowodowane działaniami pani starosty. Jako społeczeństwo mamy pełne prawo do wyrażania swojego niezadowolenia. Nie możemy biernie przyglądać się na działania starosty, które godzą w dobro nas wszystkich – napisali administratorzy i twórcy grupy na Facebooku.\nUtworzona 16 kwietnia grupa Mieszkańcy Hrubieszowa i Powiatu murem za Szpitalem, 18 kwietnia do godz. 19 miała 981 członków.\nJak informują administratorzy grupy, to od decyzji pracowników szpitala zależy jak będzie wyglądał społeczny protest i kiedy do niego dojdzie.\nAlicja Jarosińska, od 13 kwietnia p.o. dyrektor szpitala w Hrubieszowie (fot. Podhalański Szpital Specjalistyczny)\nNie przewiduję likwidacji żadnego oddziału\n– Znam oczywiście doniesienia medialne na temat ogłaszania gotowości do strajku, a jednocześnie przypomnieć należy w tym miejscu oświadczenie lekarzy naszego szpitala, także publikowane w mediach, w którym jednoznacznie zapewniają pacjentów: „Dobrem najwyższym jest dla nas zdrowie naszych pacjentów oraz przyszłość naszego szpitala, który stanowi równocześnie dobro wspólne całej lokalnej społeczności powiatu. Żaden z nas, lekarzy, nigdy nie pozostawi chorego bez pomocy, ani nie odejdzie od łóżka chorego pacjenta.” – mówi Alicja Jarosińska, p.o. dyrektor Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Hrubieszowie.\n– Oczywistością jest, że mieszkańcy regionu zdecydowanie opowiadają się po stronie wszystkich, z natury kompetencji zawodowych odpowiedzialnych lekarzy, z których żaden „nigdy nie pozostawi chorego bez pomocy, ani nie odejdzie od łóżka chorego pacjenta.” Wielokrotnie dotąd spotykałam się z naciskami związków zawodowych i zawsze udawało się uspokoić emocje i skierować aktywność zawodową personelu medycznego na opiekę nad pacjentami, bo ta misja jest dla nas najważniejsza – dodaje.\nKilka dni temu pani dyrektor zapowiadała, że czeka do wtorku na decyzje osób, które złożyły wypowiedzenia. Zapytaliśmy, czy coś się zmieniło w związku z rozwojem sytuacji?\n– Zgodnie z ustaleniami przyjętymi w rozmowach kadrowych do wtorku będą podjęte przez część pracowników indywidualne decyzje co do wycofania wypowiedzeń umowy o pracę lub podtrzymujące chęć rezygnacji z zatrudnienia. Dla większości pracowników okres wypowiedzenia upływa z dniem 30 czerwca. Naturalny ruch kadrowy tworzy oczywiste, zwykłe zmiany w strukturze zatrudnienia, dlatego procedury kadrowe są znane, określone przepisami prawa. Niektórzy pracownicy odchodzą z miejsc pracy, inni zgłaszają chęć zatrudnienia, to są zwykłe sytuacje – wyjaśnia kierująca od 13 kwietnia dyrektorka.\nW mediach i oświadczeniach radnych powiatowych pojawia się wątek planowanej likwidacji oddziałów. Jakoby Alicja Jarosińska wyraziła się, że ma taki zamiar. Chodzi o dziecięcy ale nie tylko. Z relacji wynika, że nowa dyrektor chce wprowadzić zmiany w hrubieszowskim szpitalu.\n– Nie jest przewidziane likwidowanie któregokolwiek oddziału w hrubieszowskim szpitalu. Rzeczywiście, oddział pediatryczny ma małe wykorzystanie miejsc – z przyczyn ogólnie znanych, ale wszystkie oddziały pediatryczne w szpitalach powiatowych w okresie pandemii nie mają pełnego wykorzystania łóżek. Liczę, że po ustaniu pandemii ta sytuacja się zmieni. Najbliższe szpitalne oddziały pediatryczne są oddalone od Hrubieszowa o ok. 50 km, dlatego uważam, że nasz szpital powinien mieć oddział pediatryczny – wyjaśnia.\nZapytaliśmy też o to jak ma zamiar zareagować na apele i komentarze mieszkańców w stylu: proszę zrezygnować, proszę wracać do domu, chcemy dyrektora Gałeckiego.\n– Organem założycielskim i właścicielskim dla szpitala jest starostwo powiatowe. Zarząd Powiatu Hrubieszowskiego powierzył mi pełnienie obowiązków dyrektora SP ZOZ w Hrubieszowie na czas trwania stanu epidemii oraz na kolejne 90 dni od jego odwołania. „Głosy formułujące oczekiwania” można ewentualnie kierować do organu założycielskiego, czyli do zarządu. Każdy obywatel może zwracać się do organów samorządowych z pytaniami, wnioskami, petycjami obywatelskimi, propozycjami – uważa Jarosińska.\nWiele osób zastanawiało się jak doszło do tego, że osoba z drugiego końca Polski – Alicja Jarosińska do tej pory pracowała w szpitalu w Nowym Targu – nagle zjawiła się w Hrubieszowie. Na dodatek radny powiatowy, Marcin Zając napisał w oświadczeniu: pan Marcin Romanowski podkreśla także, że pani Alicja Jarosińska, p.o. dyrektora szpitala jest osobą kompetentną i posiada duże doświadczenie menedżerskie, które – jego zdaniem – pozwoli wyjść z tej trudnej sytuacji.\nZapytaliśmy: czy się państwo znają i czy to właśnie minister z Solidarnej Polski skontaktował panią dyrektor z władzami w Hrubieszowie?\n– Mimo trudnej sytuacji epidemicznej pozwólmy sobie na uśmiech i dlatego proszę przyjąć ten żart, że wiele lat temu ówczesny premier Marek Belka, dopytywany przez komisję sejmową o znajomość z pewną osobą odpowiedział żartobliwie, że zna tę osobę „niemal tak, jak Jennifer Lopez”. W takim samym stopniu znam pana ministra Marcina Romanowskiego – „niemal tak, jak Jennifer Lopez” - z mediów. Każdy może ustalić bardzo łatwo, jaki mam dorobek zawodowy, bo wystarczy przejrzeć archiwalne i aktualne publikacje w internecie, a moje szczegółowe kompetencje zawodowe także są znane wielu osobom, bo od 33 lat pracuję zawodowo, a w tym od ok. 20 lat zarządzam różnymi placówkami ochrony zdrowia. Trudno być osobą anonimową i nie być zauważaną po tak wielu latach pracy w wielu miastach, w różnych placówkach ochrony zdrowia – odpowiedziała szefowa hrubieszowskiego szpitala.\nHrubieszów protest strajk szpital w Hrubieszowie szpital powiatowy Aneta Karpiuk Dariusz Gałecki Alicja Jarosińska\nJanusz_Paliwas\t/ 18 kwietnia 2021 r. o 22:16\nOdważnie, jeszcze ludzkie pany gorszemu sortu zdradzieckich mord zlikwidują i będziecie musieli do Zamościa jeździć...


Torba na zakupy shopperka ekologiczna torba zakupowa na ramię eko siatka bawełniana in garden • Ruda Klara\ntorba eko torba torba na zakupy torba na ramie torba shopperka torba szoperka siatka siatka na zakupy ekologiczna torba bawelniana eko torba\nEkologiczna torba bawełniana na zakupy Shopperka in garden na czarnym tle. Czas wymienić plastikowe siatki na stylowe wzorzyste eko torby. Ekologiczna torba na zakupy uszyta z bawełny 100% z motywem dzikie kwiaty in garden na czarnym tle i bawełnianą podszewką w kolorze zielonym. Torba jest duża, pojemna z długimi mocno przyszytymi wzmocnionymi rączkami i bawełnianą podszewką. Dwie warstwy tkaniny gwarantują, że torba jest mocna i wytrzyma nawet najcięższe zakupy. Staranne i dokładne wykonanie sprawia, że torba jest wyjątkowa i spowoduje, że zapomnisz o noszeniu zakupów w nieestetycznych foliowych siatkach. Torba posiada szerokie dno, dzięki czemu wygląda lepiej i pomieści jeszcze więcej skarbów. Zmieści i uniesie duże, ciężkie zakupy, laptopa, rzeczy na plażę, zabawki lub książki. Rączki torby są długie z wzmocnionym przeszyciem, dzięki czemu możesz ładować do torby co tylko chcesz, bez strachu że torba nie wytrzyma. Dzięki długim uszom torbę możesz zawiesić na ramię i mieć wolne obie ręce. Rozkład wzoru na torbie może nieznacznie różnić się od tych widocznych na zdjęciu. Tkanina cięta z belki. Zdjęcie przykładowej torby. Rozmiar torby to ok. 40×37 cm (+/-2 cm) – szerokie dno. Torbę można prać w pralce bez płynów do płukania/zmiękczania w temperaturze 40 stopni. Można prasować.


Różnice kulturowe - Polska a Niemcy\nMimo że te dwa kraje dzieli jedynie Odra to różnice w podejściu ludzi do życia są bardzo duże. Polak wyjeżdżający do pracy w Niemczech może być zaskoczony obowiązującymi tam zasadami.\nW Polsce istnieje przyzwolenie społeczne na tak zwany „akademicki kwadrans” albo spóźnianie się, aby gospodarze zdążyli wszystko przygotować. W Niemczech jest to niedopuszczalne. Jest taki obiegowy żart, że w Polsce na spotkanie umówione na 9 przychodzi się o 9: 10 a w Niemczech o 8:55. W Niemczech punktualne przyjście jest oznaką szacunku dla rozmówcy. Spóźnienia akceptowalne są jedynie, gdy wynikają z nieprzewidzianych problemów komunikacyjnych lub wypadków losowych. Podobnie podchodzi się do terminów i „deadlinów” w Niemczech. Tam wszystkie są ustalane tak, żeby na wszystko starczyło czasu i wszystko zostało dokładnie przygotowane. Nie istnieje, jak w Polsce, zamówienie tzw.: „na wczoraj”. Niestety w takim modelu trudno o elastyczne podejście i spontaniczność.\nNiemcy bardzo skrupulatnie podchodzą do przestrzegania przepisów, szczególnie drogowych. Według Niemców, jeżeli przepis istnieje to należy go przestrzegać. W Polsce jest inaczej. Prawo stanowi bardziej informacje a przestrzeganie przepisów zależy od oceny człowieka i okoliczności występowania.\nNiemcy dużą wagę przywiązują do pracy, traktując poważnie swoje obowiązki i biorąc pod uwagę dobro firmy, jako całości. Polskie podejście jest dużo bardziej cyniczne i luźne i uważa się u nas pracę bardziej za konieczne zło, aby mieć pieniądze na życie. Różnice można zaobserwować również w dystansie, jaki utrzymują dwie obce osoby w kontaktach biznesowych. Znacznie trudniej zmniejszyć ten dystans w Niemczech (np. przechodząc na „ty”). Prowadzone za zachodnią granicą rozmowy biznesowe zazwyczaj są bardzo oficjalne. W Polsce dosyć szybko rezygnuje się z oficjalnej formy na rzecz bardziej bezpośredniego komunikowania się. Nie posługujemy się najczęściej tytułami naukowymi, a w Niemczech natomiast jest to bardzo częste.\nTe różnice są bardzo duże na pierwszy rzut oka, ale Polak w Niemczech bardzo szybko przyzwyczai się do nowego miejsca i zwyczajów.\nhttps://i0.wp.com/jobhero.eu/wp-content/uploads/2017/08/Różnice-kulturowe-–-Polska-a-Niemcy.png?fit=400%2C267&ssl=1 267 400 jobhero.eu_pl https://jobhero.eu/wp-content/uploads/2016/08/logo_jobhero.png jobhero.eu_pl2017-08-30 15:17:412018-05-23 13:14:23Różnice kulturowe - Polska a Niemcy\nZarobki w Niemczech Polska służba zdrowia na obczyźnie


Telewizja STK - 20 LAT POWIATU POZNAŃSKIEGO\nPowiat Poznański obchodzi w tym roku 20 lat. Uroczyste obchody odbyły się 13 września w Owińskach. Był to czas świętowania, wspominania i podziękowań dla twórców i aktywnych działaczy na rzecz Powiatu Poznańskiego.\n01 lutego 2022, 17:01\nWOŚPOWY PRZEGLĄD POWIATU POZNAŃSKIEGO\nNasze kamery towarzyszyły finałom WOŚP w powiecie poznańskim. Zapraszamy na relację z tego dnia.\n02 listopada 2021, 16:39\nII OLIMPIADA SENIORÓW POWIATU POZNAŃSKIEGO\n29 października w hali Lubońskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji odbyła się II Olimpiadzie Seniorów Powiatu Poznańskiego. W zawodach wzięło udział...


Turystyka w Dennery\nDennery — Restauracje\nWszystkie hotele w: Dennery Ciekawe miejsca w okolicy\nKaraiby›Saint Lucia›Dennery Quarter›Dennery›Atrakcje w Dennery› Treetop Adventure Park\n1 105 recenzje(-i) Nr 1 wśród 4 atrakcji w lokalizacji Dennery Certyfikat jakości Parki tematyczne, Parki rozrywki i parki wodne Przegląd informacji Recenzje (1 105)\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Adres: Errard, Dennery, Saint Lucia Numer telefonu: +1 758 452 0808 Strona internetowa Popraw to ogłoszenie Wszystkie zdjęcia odwiedzających (580)\nPrzeczytaj wszystkie recenzje (1 105) Oceny odwiedzających\nPrzeczytaj więcej Zrecenzowano: 13 sierpnia 2015 travelm0m64, Kansas City, MO\nRecenzje (1 105) napisane przez członków społeczności TripAdvisor W których hotelach w lokalizacji Dennery obowiązują promocje?\n(1 096) francuski\nSaint Lucia, Karaiby Diamond Botanical Gardens\n30 pytań Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Treetop Adventure Park.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy trzeba kupować bilety dla dzieci? Jak do Państwa dojechać, korzystając z komunikacji miejskiej? Czy na miejscu jest restauracja lub kawiarnia? W pobliżu obiektu Treetop Adventure Park Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 74 recenzje(-i) Shashamane Experience\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 331 recenzje(-i) The Pink Plantation House\n8 recenzje(-i) Kai Manje


ace von caroline: przedawniona\njak co roku od ponad ośmiu lat był slot. jednak w tym roku nie mam zdjęć. znaczy się mam ale nie mam ani jednego "ładnego" zdjęcia. więc w sumie nie wiem co tu zrobić. mogę jedynie się wytłumaczyć. nie mam potrzeby robić już zdjęć na slocie, gdyż co roku były takie same - ktoś puszcza wielkie bańki, ktoś leży na trawie i czyta książkę, ktoś siedzi i pije kawe, albo ktoś idzie ciemnym korytarzem klasztoru. jedynie ludzie się zmieniają i można robić takie zdjęcia w formie dokumentacji ale nie wiem, mnie to nie satysfakcjonuje. jedynie zdjęcia jakie potrzebuję to takie "na pamiątkę" ale głównie chodzi o pamiątkę osób i sytuacji, które nic z tego ą ę fotograficznego artyzmu nie mają. w sumie to nawet są zdjęcia "na fejsa" bo tylko tam jest dla nich miejsce ale nie przeszkadza mi to zbytnio.\npoza brakiem zainteresowania fotografią to był też inny slot pod względem znajomych. zauważyłam, że ci mi najbliżsi mają krótko mówiąc wyjebane. chodzi o to że bywały lata w których jechałam tam z 10 osobową ekipą a teraz pojechałam sama. oczywiście nie sama bo czekało tam na mnie wiele osób ale jednak było inaczej. w sumie dobrze było pochodzić sobie czasem samemu i zastanowić się co mnie tam właściwie jeszcze trzyma. ale uprzedzam - nie odnalazłam boga\nnawet nie chciałam pisać nic o slocie ale samo wyszło. jestem przywiązana do tego miejsca z zupełnie niewiadomych mi powodów i nie czuję, żeby to się miało zmienić\ntak dawno nic tu nie pisałam, że sprawa zakończenia pierwszego etapu studiów wydaje się przedawniona. teraz bardziej aktualne jest pytanie "co dalej". okaże się w przyszłym tygodniu. niech trzyma kciuki ten kto może, bo jak mi się nie uda, to czeka mnie bardzo smutny rok. już i tak swoją dawkę nieszczęścia otrzymałam bo przegapiłam termin rekrutacji na jedną część kierunków, więc mam nadzieję, że nic gorszego mi się już nie przytrafi.\nmyślę o założeniu nowego bloga. ace von caroline się chyba przestarzała\nDr.Yogie 21 lipca 2012 17:10\nDla mnie ten blog jest wyjątkowy\nZawsze czekam na twój post , nawet mogłabym czekać miesiąc albo 100 lat !\nKarolina 28 sierpnia 2012 00:42


Muły węglowe – Wikipedia, wolna encyklopedia\nUzyskana w opisanym procesie zawiesina wodno-mułowa najczęściej o niskim zagęszczeniu w granicach 60 g/l jest kierowana do ziemnych osadników mułowych. Zmagazynowane w ten sposób ziarna opadają pod wpływem siły grawitacji, a uzyskana w górnej warstwie czysta woda zawracana jest do obiegu produkcyjnego. Muł węglowy jest następnie z osadnika wybierany i oferowany jako produkt handlowy. Odwodniony muł jest zbywany na bieżąco w produkowanych miałowych mieszankach do celów energetycznych. Często muł węglowy jest traktowany jako odpad poprodukcyjny ze względu na dużą zawartość iłów, pirytów, skały płonnej oraz z powodu niskiej wartości opałowej.\nPrawne aspekty wykorzystania mułów węglowych zdeponowanych w osadnikach [dostęp 25.01.2011]\nTę stronę ostatnio edytowano 28 paź 2012, 18:50.


Orszak Trzech Kroli Wejherowo - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: Orszak Trzech Króli 2019 orszak 2019 Wejherowo orszak 2019 Wejherowo foto orszak 2019 Wejherowo zdjęcia\nWięcej na temat: Orszak Trzech Króli 2019 misternicy kaszubscy\nWięcej na temat: orszak 3 króli 2018 wejherowo foto orszak w wejherowie zdjęcia\nWięcej na temat: Orszak Trzech Króli 2018 Orszak Trzech Króli Linia orszak trzech kr orszak trzech króli Wejherowo 2018 trzech króli wejherowo\nWięcej na temat: Wojciech Rybakowski misternicy kaszubscy orszak Trzech Króli Wejherowo 2016 orszak trzech kroli w wejherowie trzech kroli w wejherowie trzech króli 2016 Wejherowo święto trzech króli\nWięcej na temat: 6 stycznia Wejherowo orszak Wejherowo 2016 orszak Wejherowo filmik orszak Wejherowo video orszak Wejherowo zdjęcia trzech króli wejherowo 2016\nWięcej na temat: Misternicy Kaszubscy\nOrszak Trzech Króli w Wejherowie 2015 rok [ZDJĘCIA, VIDEO]\nOrszak Trzech Króli w Wejherowie 2015 r. Orszak nawiązuje do tradycyjnych scen odgrywanych od wieków w okresie bożonarodzeniowym\nWięcej na temat: orszak Wejherowo orszak trzech kroli wejherowo 2015\nWięcej na temat: Kolegiata Wejherowo Misternicy Kaszubscy WCK Wejherowo Wojciech Rybakowski orszak trzech kroli w wejherowie\nW Wejherowie pierwszy raz odbył się Orszak Trzech Króli. Były tłumy\nSetki wejherowian wzięły dział w pierwszej inscenizacji Orszaku Trzech Króli, który 6 stycznia 2013 roku pierwszy raz odbył się w Wejherowie. Zgromadzeni przeszli od Bramy Oliwskiej ulicą 12 Marca, w kierunku muzeum, tam była krotka scenka powitania Trzech Króli przez Heroda. Potem poszli do Kolegiaty, gdzie orszak zakończył się wspólnym kolędowaniem.\nWięcej na temat: Wejherowo - treze królowie misternicy kaszubscy wejherowo orszak trzech króli wejherowo zdjęcia orszak wejherowo trzech króli wejherowo wejherowo orszak wejkherowo orszak zdjęcia zdjęcia orszak trzech króli


FUNKIA HOSTA SO SWEET MINIATUROWA – happygreen\nStrona główna/Byliny, Do cienia, Kwitnące, Na stanowiska wilgotne, Ozdobne z liścia, ROŚLINY, Skalne/FUNKIA HOSTA SO SWEET MINIATUROWA\nFUNKIA HOSTA SO SWEET MINIATUROWA\nWysokość docelowa 0,2 m\nBarwa liści zielona obrzeżona\nWymagania glebowe żyzna, próchnicza, wilgotna\nKategorie: Byliny, Do cienia, Kwitnące, Na stanowiska wilgotne, Ozdobne z liścia, ROŚLINY, Skalne\nFUNKIA ‚SO SWEET’\nJest to mniejsza odmiana dorastająca do 35 cm wysokości i 50 cm szerokości o gęstym zwartym pokroju, szczelnie pokrywająca teren grubymi liśćmi. Liście są lśniące, sercowate, wydłużone i kielichowato zwinięte, na długich ogonkach. Ich barwa jest ciemnozielona z wąskim białym obrzeżeniem. Kwiaty prawie białe, mocno pachnące, pojawiają się w czerwcu i lipcu.\nSTANOWISKO: Hosty wymagają miejsc cienistych lub półcienistych. Odmiany barwne, będą się ładniej wybarwiać jeśli posadzimy je w miejscu delikatnie nasłonecznionym przez pewien okres w ciągu dnia. Idealna gleba pod hosty to gleba żyzna, próchnicza, lekka i wilgotna. W takich warunkach funkie najlepiej się rozwijają, chociaż są roślinami dość tolerancyjnymi na okresowe pogorszenie warunków, niedostatek wody czy składników pokarmowych.\nPIELĘGNACJA: Hosty to rośliny łatwe w uprawie, praktycznie bezobsługowe.\nZASTOSOWANIE: Hosty stanowią doskonałą ozdobę cienistych zakątków ogrodu, pięknie wyglądają sadzone w większych skupiskach lub w zestawieniach kolorystycznych z innymi hostami, dobrze prezentują się również w zestawieniu z bylinami takimi jak brunery, miodunki, żurawki, tiarelle, z trawami ozdobnymi jak hakonechloa lub turzyca morrowa czy też paprociami. Hosty bardzo dobrze prezentują się też w pojemnikach lub donicach.\nW ofercie piękna, zdrowa sadzonka ukorzeniona w 2 L doniczce.\nMAGNOLIA GWIAŹDZISTA ROYAL STAR BIAŁA


PTT - Raporty - Platforma Transferu Technologii\nPrzejdź do strony WODÓR\nPrzedsiębiorczość technologiczna w Polsce od kilku lat rozwija się bardzo dynamicznie. Chcąc inwestować lub szukając inwestora, musimy zrozumieć procesy rynkowe i wiedzieć co się na nim dzieje. Przedstawiamy Państwu najświeższe raporty dotyczące inwestycji w Polsce, rynku VC i start-upów.\nFirma badawcza IKSYNC Digital, wspólnie z portalem Comparic, opublikowały raport „Polak Inwestor – Edycja: Startupy”. Autorzy zbadali otwartość polskich inwestorów indywidualnych na inwestycje w startupy, stojące przed nimi bariery oraz ich potrzeby. Już 43 proc. spośród przebadanych inwestuje w startupy – w różnej formie.\nPrzejdź do pliku dotyczącego raportu: Raport "Polak Inwestor – Edycja: Startupy"\nZłota Księga VC 2021\nZłota Księga ukazuje się w niezwykle ciekawym, przełomowym momencie – jako świat jesteśmy już po kilkunastu miesiącach walki pandemią, ale z pewną nadzieją możemy patrzeć w przyszłość, choćby dzięki postępującej coraz szybciej akcji szczepień. Startup Poland\nPrzejdź do pliku dotyczącego raportu: Złota Księga VC 2021\nRaport Polskie Startupy 2020. Covid Edition\nZapraszamy do zapoznania się ze specjalną edycją Raportu Polskie Startupy. Startup Poland\nPrzejdź do pliku dotyczącego raportu: Raport Polskie Startupy 2020. Covid Edition\nPoland Land of Opportunities\nPolska jest krajem wielu możliwości dla koreańskich inwestorów, w sektorze motoryzacyjnym oraz elektromobilności (wersja angielska). Polska Agencja Inwestycji i Handlu\nPrzejdź do pliku dotyczącego raportu: Poland Land of Opportunities\nPFR Ventures i Inovo Venture Partners przygotowały kwartalny raport podsumowujący transakcje na polskim rynku venture capital (VC). Z danych wynika, że od stycznia do kwietnia 2021 przeprowadzono 94 transakcje, w które zaangażowanych było 65 funduszy. Dostarczyły one do innowacyjnych, polskich spółek 243 mln PLN.\nPrzejdź do pliku dotyczącego raportu: Transakcje na polskim rynku VC w Q1 2021\nTransakcje na polskim rynku VC w 2020\nPFR Ventures, wspólnie z Inovo Venture Partners, przygotowało roczny raport podsumowujący transakcje na polskim rynku venture capital (VC). Z danych wynika, że w ostatnim roku 153 fundusze sfinansowały równo 300 spółek. Pozyskały one od inwestorów ponad 2,1 mld PLN.\nPrzejdź do pliku dotyczącego raportu: Transakcje na polskim rynku VC w 2020