Romans to moja praca - Patience Bloom - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Romans to moja praca - ebook\nOpis ebooka Romans to moja praca - Patience Bloom\nOpinie o ebooku Romans to moja praca - Patience Bloom\nFragment ebooka Romans to moja praca - Patience Bloom\nPrzełozyła Marzenna Reyher\nTytuł oryginału: Romance Is My Day Job\nCopyright © 2014 by Patience Bloom\nPhotographs © 2014 by Sam Bloom, Patrick Smith, and Chris Cozzone\nThis edition published by arrangement with Dutton, a member of Penguin Group (USA) LLC, a Penguin Random House Company\nCopyright © for the Polish translation by Marzenna Reyher, MMXIV\nPreludium do romansu\nWiem, że istnieje powód, dla którego znalazłam się na pokładzie pociągu Amtraka, nadąsana i ponura, pędząca z powrotem do Nowego Jorku. Musi jakiś być. Mamy jeden z pierwszych pięknych dni wiosny 2009 roku, lecz nie jestem w stanie docenić go tak, jak powinnam. W głowie mam mętlik. Jeżeli ironia mojego nieudanego życia miłosnego i mojego zawodu (redaktor romansów) to kosmiczny wypadek, to życie jest naprawdę absurdalne. Dlatego zanim wsiadłam do pociągu, kupiłam czekoladowego pączka.\nFacet, którego nazwałam Supermanem, siedzi obok mnie i jest zniewalająco przystojny. Należy do gatunku nieuchwytnych samców alfa, z którymi zawsze chciałam się spotykać, jest bohaterem, który wypełnia strony wielu romansów i przez pięć miesięcy należał do mnie. Teraz ze sobą nie rozmawiamy. Weekend w jego domu na wsi okazał się katastrofą. Nie mogę się doczekać powrotu do domu.\nNie mam pojęcia, co robić. Z czterdziestką na karku już powinnam ogarnąć tę stronę życia. Ze wszystkich ludzi to właśnie ja powinnam wiedzieć lepiej, zgadza się? Od ponad szesnastu lat jestem redaktorem romansów w Harlequinie. Jako domniemany ekspert w tej dziedzinie poznałam mechanizmy miłości. Czytałam książki o randkowaniu (w połączeniu z zawrotną liczbą romansów), a prawdziwym romansom poświęciłam całą swoją uwagę w ciągu dwudziestu pięciu lat z hakiem. Choć nigdy się nie łudziłam, że mój wybraniec będzie Jamesem Bondem lub Heathcliffem (który notabene był świrem), to można by oczekiwać, że zbliżę się do ideału. Posiadam rozległą wiedzę o romansie książkowym, dysponuję olbrzymią pulą randkowiczów w Nowym Jorku i nie wyglądam jak Quasimodo. Chyba należy zrobić sobie przerwę.\nNie przerwę od czytania opowieści miłosnych. Redagowanie romansów nadal niesie ze sobą powiew nowości: czytuję je w ciężkich chwilach i zawsze poprawiają mi samopoczucie. Codziennie pracuję z przyjaznymi, mądrymi ludźmi. Poznaję autorów, którzy uwielbiają pisanie o miłości. Sprawiają, że kocham miłość nawet wtedy, gdy jej nienawidzę. Dzięki tym książkom wierzę, że każdą z nas – nie tylko mnie – czeka zakończenie w rodzaju „i odtąd żyli długo i szczęśliwie”. I to nie dlatego, że autorzy przesyłają mi czekoladki na walentynki, zawsze dopytują o moje życie osobiste, dostarczają maszynopisy, aby zaspokoić moją obsesję czytania, i są ciekawymi ludźmi. Kto nie chciałby choć na chwilę uciec od rzeczywistości? To naprawdę chore, że mi jeszcze za to płacą.\nWyobraź sobie agonię, przez którą codziennie przechodzę: Nieuprzejmy agent FBI – nazwijmy go Jake Hunter – musi odnaleźć seryjnego zabójcę, który terroryzuje niewielką społeczność. Mimo że przeszedł przez piekło – albo jego żona zginęła w wypadku samochodowym, albo partner został zamordowany przez kartel narkotykowy – do szaleństwa oczarowuje go właścicielka lokalnego sklepiku dziewiarskiego o imieniu, powiedzmy, Cassie, która skądinąd jest dziewicą. Panna Dziewiarka nie zdaje sobie sprawy, że ma prześladowcę – prawdopodobnie w osobie byłego chłopaka lub zazdrosnego przyjaciela ze szkoły – który chce jej głowy, bo nie może o niej zapomnieć. Dlaczego agent FBI w ogóle pojawia się w tym sklepiku? Jest zdecydowanie seksowny i sporo wody upłynęło od chwili, gdy były chłopak Cassie McBride, prawdziwe ladaco, ją opuścił.\nTak jest. Właśnie o tym chcę czytać przez większość czasu. Mój przeciętny dzień jest niezły. Rano słońce całuje mnie w szyję, popijam kawę i zanurzam się w opowieści o bohaterach przezwyciężających przeszkody, doświadczających zdumiewających, jednoczesnych orgazmów i odkrywających, że są sobie przeznaczeni. Ponura przejażdżka Amtrakiem nie może się z tym równać.\nNaprawdę przykładałam się do chodzenia na randki. Robiłam wszystko, jak należy: byłam dostępna, ale bez przesady, umawiałam się tak, jakbym szła na zakupy, zaistniałam na kilku serwisach randkowych, chodziłam na spotkania, byłam radosna, nie rozmawiałam o moich byłych i nie biadoliłam. Spędziłam sporo czasu nad włosami, ubiorem i makijażem. Łapałam każdą okazję. Jednak upłynęły lata – ba! dekady – a ja nadal jestem w tym samym miejscu. Tyle przeczytałam, tak bardzo się starałam, więc widocznie jestem skazana na szczęście bez prawdziwego romansu. W porządku, mogę być samotna. W istocie moje życie nawet w niewielkim stopniu nie przypomina tego, o którym czytam w książkach.\nAlbo niewykluczone, że prawdziwy romans czai się tuż za rogiem...\nJane Austen, Duma i uprzedzenie1\nRozdział pierwszyTańce szkolne nie kończą się tak jak książkowe romanse (chyba że w grę wchodzi ciąża)\nDzień balu. 25 lutego 1984 roku w Taft School, w sielankowym miasteczku Waterfront w stanie Connecticut, odbywają się wieczorne tańce. Ta niewielka szkoła średnia z internatem, posadowiona wśród łagodnych wzgórz i zielonych drzew, z perfekcyjnie utrzymanym otoczeniem i czarującymi budynkami, jest rajem. Podjeżdżając do głównego budynku, możesz odnieść wrażenie, że jest stara i elitarna. Wewnątrz stajesz się cząstką żywiołowego tłumu uczniów, legendarnych profesorów i tworzącej się historii. Do Taft School chodzą dzieci korporacyjnych szych i polityków.\nNazywam się Patience Smith, jestem uczennicą drugiej klasy, córką dwójki historyków. Jako stypendystka wiem wszystko o oszczędnym życiu (albo prawie wszystko). To, że nie jestem bogata, w Taft School oddziałuje na mnie w mniejszym stopniu, niż powinno. Wszyscy mieszkamy w tycich pokojach, jemy to samo, spędzamy dwie godziny dziennie na nauce w tym samym pomieszczeniu i chodzimy na te same zajęcia. Przyznaję, zamiast wełnianych swetrów z Fair Isle noszę welurowe, a moja fryzura wyróżnia się w morzu równo przyciętych na boba włosów. Na szesnaste urodziny nie dostanę bmw, nie mam szykownych ciuchów, ale i tak wydaję tatusiowe pieniądze. Co prawda na ogół na rzeczy mniej kosztowne, jak orzeszki w polewie jogurtowej.\nOstatnio głodziłam się, aby wbić się w balową sukienkę. Trudno to jednak nazwać torturą. Stałam się tak nerwowa, że waniliowe koktajle i frytki, tradycyjny dodatek do każdego posiłku, nie były mi w głowie. Nadszedł czas wielkiego zimowego balu, a moim partnerem jest przystojniak rodem z powieści Harlequina, który – mam taką nadzieję – zostanie moim chłopakiem. Randkowanie z nim automatycznie wyniesie mnie na orbitę dziewcząt popularnych, choć nie jestem karierowiczką. Po prostu taki wniosek mi się nasunął.\nPrzeglądam się w lustrze w swoim pokoju w internacie. Wyglądam zdumiewająco. Suknia jest ciemnoniebieska, koronkowa, ściśle przylega do mojego ciała w kształcie klepsydry. Podkreśla kobiece zaokrąglenia. Chyba niepotrzebnie noszę luźne spodnie i obszerne koszule spięte paskiem w stylu Madonny. W tej sukni mogę pójść na ceremonię wręczenia Oscarów. Ludzie będą zszokowani, gdy zobaczą mnie we wcieleniu gwiazdy filmowej.\nTeraz tylko muszę przekonać Kenta, jaka jestem niezwykła. Moje długie rude włosy są ułożone w perfekcyjne loki, oczy ekspercko oprawione mascarą, czarną kreską i błękitnym błyszczącym cieniem. Pomadka koniecznie w kolorze zmrożonego różu, bo taki teraz się nosi. Nie koralowa, jak w romansach, po prostu różowa. Twarz wygląda doskonale.\nW internacie zwanym MacHouse’em powietrze aż drży w oczekiwaniu na bal. Dziewczęta z pierwszych i drugich klas podziwiają nawzajem swoje fryzury i zwoje tafty. Czekam jak inne w holu, przestępując z obcasa na obcas na wysłużonym czerwonym dywanie. Nagle pojawia się moje marzenie.\nKent niespiesznie wchodzi głównym wejściem.\n– Ładnie wyglądasz – mówi w odpowiedzi na moje powitanie.\nOd tego komplementu cała promienieję. Mimo podenerwowania zauważam, że w białym smokingu Kent wygląda bardzo stylowo. Nigdy wcześniej nie widziałam białego smokingu. Może to popularny strój w takich modnych miasteczkach w stanie Connecticut jak New Canaan, Greenwich czy Darien. Czuję się trochę nie na miejscu, jakbym należała do innego klubu. Moi rodzice – rozwiedli się i ponownie weszli w związki małżeńskie z nauczycielami akademickimi – są typowymi molami książkowymi, nie urodziłam się ze srebrną łyżeczką w ustach. Niemniej jednak dzięki nim mieszkałam przez kilka lat w Paryżu, co dodaje szczyptę wyrafinowania do mojej biografii. Jestem dwujęzyczna, niestety, tylko dorośli uznają to za wartość. Wielu moich szkolnych kolegów zna się od urodzenia. Mimo różnic w pochodzeniu i statusie materialnym nie czuję się wyalienowana. Z wyjątkiem tych chwil, kiedy rozmyślam, co mnie ominęło: przyjęcia koktajlowe, zakupy w Talbots, krokiet i koszulki marki Izod. Na szczęście moja współlokatorka Nici wie wszystko na temat przyjęć koktajlowych, bo jest ode mnie zamożniejsza. Jesteśmy dwiema chichoczącymi, nierozłącznymi idiotkami.\nNici to ładna, przyjemnie zaokrąglona dziewczyna o jasnobrązowych włosach, jasnej karnacji i uśmiechu, który rozświetla pokój, młodsza wersja Lady Di i dziewczyna z sąsiedztwa w jednym, lekko zakręcona (ale w pozytywny sposób). Dzięki wielkiemu sercu przyciąga szerokie grono przyjaciół, którzy przewracają oczami, słuchając o jej obsesji na punkcie chłopaków. Z mojego punktu widzenia jest idealną przyjaciółką – też mam hopla na punkcie chłopaków. Nici jest „nieuleczalną romantyczką”. Nie wiem, gdzie usłyszała to określenie, ale właśnie tak o sobie mówi, jakby to było coś pozytywnego. Zastanawiam się, co by się stało, gdyby rzeczywiście złapała tego chłopaka, którego sobie upatrzyła. Zanim to nastąpi, mogę podziwiać inwencję, z jaką opracowuje romantyczne scenki. Kradnie chłopakowi but, biegnie do stawu z nadzieją, że chłopak pobiegnie za nią, co też on czyni, ponieważ chce odzyskać but. Takie plany zazwyczaj odnoszą efekt odwrotny do zamierzonego i w konsekwencji Nici wypłakuje sobie oczy w pokoju.\nNie można jej zarzucić, że się nie stara. Stara się, i to bardzo. Te cechy i wiele innych czynią z Nici uroczą osobę i dlatego spędzam z nią większość czasu. Należy dodać, że to ona zainspirowała historię z Kentem. Przekonała mnie, że zaproszenie go na tańce to dobry pomysł, tak jak rok wcześniej namówiła mnie na czytanie romansów. A przecież już mam potężną, graniczącą z chorobą, obsesję na punkcie Duran Duran. Czy w swoim życiu potrzebowałam więcej wyimaginowanego romantyzmu? Prawdopodobnie nie.\nOstatniej wiosny, gdy Nici po raz pierwszy dała mi do ręki romans Harlequina, udawałam, że mnie to nie interesuje. Oczywiście pożarłam tę książkę – rankiem, tuż przed egzaminem z łaciny, z którego i tak dostałam piątkę. Kto nie wzruszyłby się historią przeciętnej Jane, która spotyka na swej drodze ciacho w postaci milionera, a on najpierw traktuje ją podle, aby na koniec wyszeptać: „Kocham cię”? Ponadto było tam trochę sprośności – według mnie akurat tyle, ile trzeba.\nChciałabym przenieść ten romans do prawdziwego życia. Miłość na stronach książek spiętych pikantnymi okładkami wydaje się taka łatwa.\nW tajemnicy usycham z tęsknoty za prawdziwym chłopakiem. Wszyscy wokół twierdzą, że uprawiali seks, a ja nawet się nie całowałam. To na tyle kłopotliwe, że wymyślam jakichś chłopaków z przeszłości także na użytek Nici. Można by pomyśleć, że mieszkanie z rówieśnikami stwarza nieograniczone możliwości romansowania, lecz nie dla takiej wstydliwej dziewczyny jak ja. Zadurzam się w chłopakach do ogłupienia, ale na razie prowadzi to donikąd.\nZ drugiej strony lubię być zakochana. Uwielbiam ten zawrót głowy, gdy nie mogę doczekać się, aż go zobaczę. W szkole przejście od zakochania do randkowania odbywa się zbyt szybko. Gdzie miejsce na trzymanie się za ręce, co wydaje się takie fajne, czy długie konwersacje o bolesnych problemach dzieciństwa? Gdzie pocałunki, które ogląda się w filmach? Moi koledzy rozmawiają o innych sprawach, o stosunku, który odbyli w szatni, na cmentarzu, w cudzym pokoju i – ze szczegółami – o roli różnych części ciała w akcie miłosnym.\nRomans powinien przypominać to, co pokazują w moim ulubionym serialu Statek miłości. W zasadzie ten serial jest edukacyjny, ponieważ uczy, jak poznawać nowych ludzi i jak w ciągu zaledwie trzech dni może zakiełkować prawdziwa miłość. Najpierw odwzajemniasz błysk zainteresowania nadchodzący z przeciwnej strony pokoju. Potem mężczyzna prosi cię do tańca, wreszcie wychodzicie, kierując się na pokład Lido, gdzie uprawiacie seks. Nie jestem pewna, co dzieje się później, ale zawsze pokazują dużo szlafroków i wizyt u lekarza. Byłoby okrutne, gdyby romans miał coś wspólnego z tymi idiotyzmami, które opisują w książce Our Bodies, Ourselves.2\nKoleżanki z internatu często opowiadają, co robią z chłopakami. To przerażające. Jedną prawie zgwałcono na boisku do piłki nożnej, gdzie poszli po zmroku. Gdy chłopak stał się zbyt brutalny, kopnęła go w to czułe miejsce. Umarłabym, gdyby mi się to przytrafiło. Inna wspominała o robieniu loda, co zaledwie kilka miesięcy wcześniej kojarzyło mi się z kręceniem lodów w domu. Nadal nie jestem pewna, o co w tym chodzi.\nW powieściach i w Statku miłości takie ohydne detale nie występują. Zbliżenie seksualne wieńczy głęboka ekstaza (i wszystko odbywa się za obopólną zgodą), ale nacisk jest położony na emocje, na miłosny konflikt. Bohaterka – nazwijmy ją Faun, ponieważ to lata osiemdziesiąte, a wtedy nadawano tego rodzaju imiona – nie ma pojęcia, co się jej przydarzy. Nie szuka miłości. Jej beztroska jest urocza. Dopiero stawia pierwsze kroki. Ledwo potrafi sama nałożyć sobie cheerios, a co dopiero pokazać komuś zmysłową bieliznę (majtki i stanik zawsze pasują do siebie, żadnych babcinych gaci).\nNieuchronnie na jej drodze staje mężczyzna, który ją w przyszłości rozdziewiczy, prawdziwy ogier alias Boss. Dajmy mu na imię Devlin, bo ma wiele wspólnego z diabłem, a ponadto natura wspaniale go wyposażyła dokładnie tam, gdzie trzeba. Nie wiem, jakie korzyści wynikają z wielkości przyrodzenia, ale w tych książkach zawsze pojawiają się odniesienia do konia.\nGdy Devlin zobaczył Faun, poczuł, że robi mu się ciasno w spodniach. Uwolniony z rozporka zrównałby z ziemią drapacze chmur. Taką ma moc. A jednak biedny ten Devlin. Owszem, jest draniem (muszę sobie zanotować: drańskie zachowanie oznacza prawdziwą miłość). W pełnej tajemnic przeszłości miłość dała mu ostro popalić, może nawet bił go ojciec pijak, który na dodatek przespał się z jego narzeczoną w przeddzień ślubu. Faun nie rozumie, skąd bierze się jego podłość, unika go, ale rumieni się na jego widok, świadoma swojej seksualności. On, ciemny i posępny (czyli atrakcyjny), zjadliwy, ciągle pojawia się na jej drodze. Nadchodzi moment, gdy Faun rzuca okiem na jego podbrzusze (i perfekcyjny kaloryfer powyżej). Ubrania fruwają na wszystkie strony. Z początku trochę boli, lecz po chwili Faun uwielbia się z nim kochać. Wydaje się jej to takie naturalne, że przez całą noc kopulują jak króliki. Zasypiają przytuleni, co Devlinowi zdarza się po raz pierwszy.\nRano jest wściekły bez powodu i odchodzi, a ona myśli, że ją znienawidził. Czas rozłąki, która kończy się, gdy ona po każdym śniadaniu wymiotuje w łazience. Ciąża. Małżeństwo. Ona uważa, że to ze względu na dziecko, bo przecież został zbyt mocno zraniony, by ją pokochać, ale myli się, on ją rzeczywiście kocha i żyją długo i szczęśliwie.\nJak łatwo uzależnić się od tych książek.\nCzytałam o różnych przeznaczonych sobie parach – księciu, który pokochał dziewczynę z ludu, zbzikowanym milionerze łączącym się duchowo i fizycznie z siostrą swojej zmarłej żony, sekretarce, która poślubia nie tego pana młodego... lista jest długa. Te romantyczne historie dały mi odwagę, by marzyć. Któregoś dnia spotkam swojego męża – może na smaganej wiatrem plaży w Malibu – i będzie to John Taylor, gitarzysta z Duran Duran. J.T. ze swoim bezwłosym, młodzieńczym torsem, w czerwonym, błyszczącym garniturze, który nosi w teledysku Rio3, jest moim ideałem mężczyzny. Jest ode mnie o osiem lat starszy, ale na tyle nie wygląda. Ja mam lat piętnaście, on dwadzieścia trzy: zdecydowanie moglibyśmy się umawiać. Kocham go szaleńczo, do tego stopnia, że sprawdziłam, co znaczy słowo prawns4, ponieważ to jego ulubiona potrawa (jak podaje dziewczęcy magazyn „Tiger Beat”).\nNo cóż, pora znaleźć prawdziwego chłopaka, a wspólne wyjście na bal wydaje się pierwszym logicznym krokiem. Bycie nieśmiałą i pilną przestało już być zabawne. Czy kolejny rok zamierzam obserwować, jak wszyscy moi przyjaciele chodzą na randki? Nici i ja jesteśmy w tej samej sytuacji.\nZ początkiem roku sporządziłyśmy listę nowych uczniów, przy każdym nazwisku odnotowałyśmy, z kim są związani, i nadałyśmy im sekretne przezwiska. Nici jest zakochana w Obiecującym Aktorze i w Seniorze, Który Nie Wie, że Ona Istnieje. Poświęciła im stosy wierszy, namalowała niezliczone róże z wplecionymi inicjałami, które przybierze po ślubie z którymś z nich. Kenta zauważyłam natychmiast, bo jest bardzo wysoki i roztacza wokół siebie aurę łatwego i przyjemnego życia – styl, który kocham. Nie jestem pewna, jakiego koloru są jego oczy, ponieważ przesłania je opadająca blond czupryna. Gdy wchodzi do pokoju, czuję motylki w brzuchu.\nPrzekonuję Nici, że moja reakcja na niego i relacje z nim przypominają romans Harlequina, i wyjaśniam dlaczego: Kent wydaje się obojętny w stosunku do mnie, tak jakby w ogóle się nie przejmował, podobnie jak Devlin, gdy Faun zostaje jego sekretarką. Atmosfera jest niemalże wroga. Podejrzewam, że Kent po cichu kocha się we mnie, ale udaje, że nie wie, kim jestem. Czy to możliwe, że on nie wie, kim jestem? Szkoła jest przecież mała. Ostatni dowód to fakt, że jestem w nim bezgranicznie zakochana, co mnie przeraża, bo on jest taki piękny. To przeznaczenie, że będziemy razem. Nici zgadza się z moim wywodem, a przecież jest ekspertem w tych sprawach.\n– Może powinnaś go zaprosić na bal – zasugerowała Nici miesiąc temu, zaciągając się papierosem.\nSiedziałyśmy w „pet-pokoju”, miejscu wyznaczonym dla palaczy w internacie, gdzie przeprowadzamy nasze rozmowy na szczycie. Pokój jest maleńki, ciemny jak zapyziała więzienna cela, zaśmiecony petami – idealne miejsce do omówienia naszego nowego problemu. Moja przyjaciółka Diana również była z nami. Intrygująca, inteligentna i bezpośrednia jak Rizzo z musicalu Grease, marzy o bzykaniu ze Stingiem i Billym Idolem. Wyznaje zasadę: „Idź na całość!”. Wiedziałam, że dyskutując z nimi na temat Kenta, proszę się o kłopoty, bo będą mnie do tego zachęcać.\nBal zbliżał się wielkimi krokami i zamierzałam znaleźć sobie chłopaka. I nie chodziło o platonicznego przyjaciela, ale takiego z prawdziwego zdarzenia. Najgorsze, że to ja będę musiała kogoś poprosić, aby ze mną poszedł.\n– No dobra, poproszę Kenta. – Przełknęłam wielki łyk napoju gazowanego Tab i zaciągnęłam się papierosem.\n– Trzymam cię za słowo. – Nici wypuściła olbrzymi kłąb dymu.\n– Zrobię to, naprawdę.\n– Zrób to! – powiedziała donośnie Diana, ponaglając mnie.\nWtedy właśnie narodził się ten kiepski pomysł.\nNajbardziej martwił nas napływ nowych drugoklasistek nazywanych półlaskami. W Taft School „pół” oznaczało drugą klasę, a „laski” dodawało się z automatu, bo rzeczywiście dziewczyny były świeże, takie młode ziemniaczki w worku ze starymi. Wkroczyły do internatu, kołysząc biodrami, piszcząc coś o koncertach, na których były, spędzonych wakacjach i przyjęciach. Przyćmiły nas minispódniczkami i długimi opalonymi nogami. W ich wykonaniu wszystko wydawało się łatwe, jakby dopiero co przebudziły się z orzeźwiającej drzemki. Chłopcy natychmiast zwrócili na nie uwagę. Były ekscytujące i piękne jak seksbomby. Ale najgorsze, że w większości były również miłe. Musiałyśmy je znienawidzić, skoro kradły nam szanse na przeżycie romansu jak z powieści. W moim wszechświecie te dziewczyny zjawiły się nie bez powodu – musiałam mocniej powalczyć o fajnego chłopaka. Pomimo tych komplikacji nadal jednak mogłam złapać chłopaka swoich marzeń.\nFaun znajduje odwagę nawet wtedy, gdy jest w beznadziejnej sytuacji, pod warunkiem że naprawdę warto. Potrzebuje kogoś, kto zawiezie ją do psychicznie niezrównoważonego brata przebywającego w więzieniu (później ten spróbuje ją zabić). Faun nie potrafi obsługiwać żadnych maszyn oprócz maszyny do pisania. Najpierw zamierza przebyć osiemnaście kilometrów pieszo, choć przez to przegapi wyznaczoną porę wizyty (czasami logika zawodzi). Widząc Devlina w opływowym jaguarze, wyniośle prosi go o podwiezienie. Devlin ze względu na jej postawę w zasadzie powinien odmówić.\nTak bardzo przypominam Faun. Zależy mi na towarzystwie na bal. Zaproszenie Kenta na tańce to moje przeznaczenie, desperacka próba, aby przestać podpierać ściany. Kent i ja będziemy razem na dobre i na złe. Potem ślub.\nCzy nie tak jest w powieściach?\nTygodniami dręczyłam się tym, czy zaprosić Kenta i jak go poznać, skoro nigdy nie zamieniliśmy ze sobą słowa. Nawet cześć. Niewiele o nim było wiadomo, co wykluczało przeprowadzenie śledztwa bez wzbudzenia podejrzeń. Nasi znajomi należeli do innych kręgów. Wyznanie Nici i Dianie, że się w nim bujam, było wystarczająco trudne, jak więc poprosić go o pójście ze mną na bal? Sam pomysł wydawał się szalony. Znalezienie platformy porozumienia pomiędzy Kentem a mną wymagało sporego nakładu pracy, szczególnie że chciałam, aby w przyszłości został moim mężem.\nJak każda zakochana dziewczyna spędzałam całe godziny, obserwując go, choć zdawał się tego nieświadomy. W określonym czasie pojawiałam się na korytarzu, zwlekałam z wyjściem z jadalni po kolacji, zachodziłam do baru z przekąskami po odrobieniu pracy domowej, kręciłam się wokół jego przyjaciół. Żadna z tych strategii nie przyniosła rezultatów, ale się nie zniechęciłam. W moim pamiętniku romantyczny konflikt pomiędzy Kentem a mną zajął poczesne miejsce. Kent chodził na hiszpański, ja na łacinę i francuski. On lubił muzykę Dead, ja gustowałam w Duran Duran, Wham! i Culture Club. On mieszkał w internacie dla chłopców, ja – dla dziewcząt (oczywiście). Oboje zaliczaliśmy się do spokojnych uczniów. Tylko cud mógł sprawić, że będziemy razem.\nW doskonałych opowieściach miłosnych cuda się jednak zdarzają, więc obmyśliłam plan natarcia. Na stopniowe pogłębianie znajomości zostało za mało czasu, zdecydowałam się na skok na głęboką wodę, gotowa na poniesienie konsekwencji.\nRaz w tygodniu w audytorium odbywały się wykłady wygłaszane przez dyrektora szkoły, jakiegoś nauczyciela lub innego luminarza z dziedziny edukacji. W galowych garniturach, sukienkach i spódniczkach stawialiśmy się tam obowiązkowo całą szkołą. Te dwadzieścia minut poświęcone refleksji lub wzbogaceniu kulturalnemu spędzaliśmy na wierceniu się, drzemkach i flirtowaniu z najbliższymi sąsiadami. Raz Nici w ramach eksperymentu tak długo naciskała żyłę na szyi, że zemdlała.\nGdy nadszedł dzień kolejnego wykładu, nie mogłam spokojnie usiedzieć, próbując zebrać w sobie wystarczająco dużo odwagi, aby wprowadzić w życie swój plan. Najlepszą okazję stwarzała przerwa między wykładem a kolacją.\nPo zakończeniu wykładu wybiegłam z audytorium i zaczaiłam się, czekając, aż Kent wyjdzie. Zamierzałam przeprowadzić ten szaleńczy plan zupełnie nie w moim stylu, tak jakby moje ciało opanował jakiś obcy element. Ale tak właśnie zaczynają się historie miłosne – inspiracją (Kent) i zrobieniem pierwszego kroku przez jedną z osób. Słodka Faun nagle pojawia się przed szkołą i śpiewa, wydzierając się wniebogłosy. Z kolei Devlin ląduje w szpitalu – biedny facet spadł ze schodów, goniąc porywacza Faun. Przez kilka dni był nieprzytomny. Tylko Faun może wybudzić go ze śpiączki, co też czyni, stosując niezawodną metodę nowoczesnej medycyny – pocałunek. I wtedy Devlin wyciąga pierścionek z brylantem.\nJeżeli zrobię z siebie głupka, poczuję się upokorzona, ale nie na długo. Schowałabym się w pet-pokoju, dopóki to uczucie nie minie. Mój wymyślony chłopak Jason mógłby się zmaterializować. Gdyby Kent odrzucił moją propozycję, mogłabym bezczelnie skłamać: „Och, zapomniałam, Jason może przyjechać z odległego Cape Cod na tańce”. Zawsze mogłabym zrejterować, ale gdy już raz zdecydowałam się go zaprosić, to muszę iść za ciosem.\nKent (Devlin) właśnie wyszedł z audytorium, jak zwykle niedbale szurając butami, z włosami opadającymi zawadiacko na twarz. Nie mam pojęcia, czy widzi więcej niż pół metra przed sobą, ale jestem gotowa prowadzić go w życiu, kształtować jego przyszłość.\nRzuciłam się w jego kierunku. Gwałtownie.\n– Cześć. Mogę cię o coś spytać?\nSpojrzał na mnie bezmyślnie, bez wątpienia dlatego, że moja tożsamość stanowiła dla niego tajemnicę. Czy to jakiś żart?\n– Czy poszedłbyś ze mną na bal?\nWyrzuciłam to z siebie, a wokół kłębił się tłum nieświadomych niczego studentów, bo przecież nikt by nie podejrzewał mnie o taką śmiałość.\nPrzez sekundę lub dwie zdawał się rozważać moje pytanie.\n– Pewnie – powiedział w końcu Devlin, wzruszając ramionami, chyba trochę rozbawiony.\n– O Boże. Naprawdę? – Świetnie.\nOkazało się to takie proste, a moje życie towarzyskie weszło w nową fazę. Następny krok to romantyczny piknik na łące, gdzie trzymamy się za ręce i uśmiechamy się do siebie. Przyniosę koszyk z pieczonym kurczakiem, sałatką ziemniaczaną i plackiem – typowe menu w powieściach o miłości. Nie mam pojęcia, gdzie zdobędę te wiktuały, ale kto by się tym przejmował?\nKent waha się.\nTo kłopotliwe pytanie zupełnie się nie liczy. Ot, taka sympatyczna anegdotka, którą babcie opowiadają potem wnukom.\nCały następny tydzień myślałam o tym, jak się zachowywać, która sukienka będzie najlepsza, czy on na pewno ze mną pójdzie. Nie mogłam spać. Razem z Nici spędziłyśmy wiele godzin w pet-pokoju, naradzając się.\n– Co włożysz?\n– Nie wiem. Sukienkę.\n– Upewnij się, aby na tobie nie wisiała.\n– Co mam zrobić, gdy on coś do mnie powie?\n– Po prostu odpowiesz. To się nazywa konwersacja.\n– Nie wiem, że dorastałaś we Francji?\nTo na pewno zrobiłoby na nim wrażenie, ale w tygodniach przed balem Kent i ja rzadko rozmawialiśmy. Powiedzieliśmy sobie „cześć” w barze i to wszystko. Czy wielka miłość może się narodzić od samego patrzenia?\nPowinniśmy mieć kontakt na innym poziomie – rozmowy albo wspólnych zainteresowań. Choć w powieściach romantycznych zbyt wiele się nie rozmawia, a wspólne zainteresowania też nie są konieczne. To nie do końca prawda. Devlin demonstruje Faun swoją olbrzymią wiedzę, rozprawiając o gargulcach na europejskich katedrach, gdy przechadzają się wzdłuż Sekwany, dowodząc tym samym, że jest intelektualistą, a ponadto właścicielem imponującego dodatku w spodniach (wcale nie chciałabym go oglądać tak od razu). Niewykluczone, że Devlin oprócz MBA5 ma również doktorat z archeologii, ale Faun nie ma o tym pojęcia, dopóki jakaś dobra wróżka nie wyjawi o nim całej prawdy – że obok wyrzeźbionych rysów ma także głębię. W rzeczywistości Devlin jest bardziej niż zagadkowy. Dlatego pomyślałam, że Kent może być dla mnie idealny, bo ja też o nim nic nie wiem.\nW głębi ducha zaczęłam obawiać się tego balu i miałam przeczucie, że okaże się porażką. W jaki sposób Kent zupełnie znienacka może zostać moim chłopakiem? Przemyślałam to wszystko ponownie. Miłość Kenta i moja istnieje tylko w mojej wyobraźni.\nNo cóż, już za późno, ten moment nadszedł. Nie ma odwrotu. Mam randkę z Kentem. Gdy idziemy w kierunku szkolnej stołówki, czuję się jak Kopciuszek, mam tremę i opadają mnie wątpliwości. Może pocałuje mnie, gdy noc dobiegnie końca, choć nie wydaje się to dobrym pomysłem. Idąc u boku tego wielkiego blond chłopaka, nie wyobrażam sobie nas jako prawdziwej pary.\nWchodzimy do stołówki, gdzie odbywa się bal, z tej okazji specjalnie oświetlonej, obwieszonej serpentynami i mnóstwem plakatów. Przed wejściem długa kolejka par w tafcie i smokingach czeka na zrobienie pamiątkowego zdjęcia. Z jakiegoś powodu prześlizgujemy się obok fotografów, być może dlatego, że kolejka jest zbyt długa, poncz wygląda zachęcająco lub dlatego, że grają Rock Lobster6. Nie będzie dowodu, że na ten bal przyszliśmy razem.\nJestem pewna, że powinniśmy o czymś rozmawiać, ale milczymy. Ludzie zostawiają nas samym sobie, omijają nas obojętnie, jakbyśmy byli eksponatem muzealnym. W Statku miłości konwersacja toczy się bez wysiłku. Julie McCoy, dyrektor rejsu, bez problemu uwiodłaby szesnastoletniego chłopaka. Jestem rozczarowana, że nie należymy do tych par, które posiadły umiejętność niezobowiązującej rozmowy o niczym. Nie umiem znieść zakłopotania wynikającego po części z tego, że nic o sobie nie wiemy, a po części z mojego rozumienia pojęcia „flirt”. Tańce wcale nie są zabawne, skoro sprowadzają się do paniki z byle powodu i przygnębiającego powrotu do domu nad ranem.\nPowoli staje się dla mnie jasne, że nasza miłość jest na ostrym, ale nie śmiertelnym zakręcie. Pewnie nie będziemy zbyt entuzjastyczną parą. Już to wiem. Nie będzie mnie całował w blasku księżyca i nie zostanie ojcem mojego dziecka w wyniku wpadki na boisku do piłki nożnej. Gdy muzyka gra, a wystrojone pary tańczą, pomiędzy nami nie ma fajerwerków. Przyznaję, choć jednocześnie czuję pustkę – w kim mam się teraz zabujać? Czuję też ulgę, bo na myślenie o Kencie zużywałam dużo energii. Widać nie jesteśmy dla siebie stworzeni, zawsze mogę wrócić do obsesji na punkcie Johna Taylora, który jest doskonały (a tabloidy donoszą, że jest prawiczkiem!).\nZaczynam przytomnieć i dostrzegam, w jaki sposób przemodelowano stołówkę, aby mógł się w niej odbyć bal naszych marzeń, z kiczowatymi dekoracjami, napojami i morzem par na parkiecie. Choć moi rówieśnicy stroją się także na inne okazje, to widok wspaniałych balowych kreacji zapiera mi dech. Koledzy wyglądają świetnie. Ten bal to przygotowanie do późniejszego życia, z przyjęciami, weselami, balami dobroczynnymi. Ci uczniowie to nadzieja na przyszłość.\nTrochę tańczę z Kentem. Muzyka lat 80. zwykle na parkiecie wyzwala we mnie bestię. Tym razem powstrzymuję się od dzikich ruchów, bo Kent jest spokojnym tancerzem – dwa na jeden. Gdy inni skaczą i wirują, uśmiechamy się do siebie od czasu do czasu, ale nie uczestniczymy w pełni w tym święcie. Czuję się winna, że nie zostawiłam go w spokoju, aby mógł się dobrze bawić ze swoimi kumplami. Nie nienawidzę go za to, że jest taki spokojny. Jest miłym chłopakiem, ale nie mógłby być moim partnerem na prawdziwym Statku miłości.\nPo godzinie zostaję sama.\nWiem, że na balach zdarza się to często. Rok wcześniej sama kogoś porzuciłam, uciekłam i schowałam się pod schodami, i wiem, że on cierpiał. Teraz los odpłaca mi za wzgardę okazaną delikatnemu sercu. Kent nie jest moim Devlinem. Jest sympatycznym fanem zespołu Grateful Dead, ma wspaniałe włosy i właśnie zniknął. Nie jestem pewna jak i kiedy, może gdy odszedł na chwilę do grupy kolegów. Spodziewałam się tego i nie próbuję go szukać. Jak to możliwe, że pomyliłam go z Devlinem?\nA jednak jestem smutna. I wpadam w paranoję, wyobrażając sobie, że uknuł sekretny plan, aby uciec z moich objęć. Jeżeli to nawet prawda, to nie pozwolę, aby mnie to przybiło. Mogę się wkręcić w tłum i udawać, że wszystko w porządku. Nikt nie dostrzeże mojego rozczarowania. Zresztą dlaczego ten bal ma być taki wyjątkowy?\nZ czterema wymieszanymi i roztańczonymi rocznikami jest jak każdy inny bal. Rozglądam się po sali i widzę, jak Nici szczęśliwie traci rozum – i serce – tańcząc z Prescottem, wysokim, nowym chłopakiem z drugiej klasy, z akcentem z Południa. Jako doświadczony uwodziciel, otoczony kółkiem wielbicielek, Prescott z łatwością zadowala Nici – też przecież kobietę – na wielu poziomach, przyciąga uwagę i prawi jej te najwłaściwsze komplementy (jesteś taka ładna, jesteś miła, jesteś ekscytująca; jestem pewien, że on cię lubi, byłby głupi, gdyby nie; pieprzyć go, zasługujesz na coś lepszego). Sądząc po tym, jak promienieje, Prescott może stać się kolejnym obiektem jej westchnień, co oznacza godzinne obrady i planowanie romantycznych scenariuszy w pet-pokoju.\nPodziwiając kolory i błyski wirujących sukien, obserwuję tańczące i obejmujące się na oczach wszystkich pary, a także grupki tej samej płci tańczące w kręgu. Na tym parkiecie kiełkują pierwsze prawdziwe miłości. Potem pary wychodzą na taras. Siadają na kamiennym murku, rozmawiają i całują się, dopóki nie nadejdzie godzina policyjna. Lub też idą w kierunku pobliskiego cmentarza...\nKażdy bal budzi nowe oczekiwanie na zmianę w życiu – że pojawi się ktoś i zadeklaruje, że zechce tę rudą dziewczynę siedzącą na widowni. Nie stanie się to jednak w czasie tego balu i nie będzie to Kent.\nZ całych sił próbuję tańczyć w szpilkach i napinam mięśnie w obcisłej niebieskiej sukni, ale kończę na obrzeżach parkietu, rozsmakowana w zbyt słodkim ponczu. Za godzinę będę mogła po cichu się wymknąć i zaliczyć tę noc do porażek. Ale przynajmniej próbowałam coś zdziałać. Zawsze próbuję.\nŁzy zbierają mi się w oczach, ale je powstrzymuję.\nWiem, że jestem na straconej pozycji, gdy nagle staje się rzecz nie do pomyślenia.\nOdwracam się i widzę Sama, popularnego czwartoklasistę, znanego z zabawnego zachowania i szalonych pomysłów. Zaskoczona patrzę na jego ożywioną twarz i łobuzerskie zielone oczy. Kiedyś wyrzucił przez okno łóżko jakiegoś chłopaka. Słynie z wariackich wyczynów, jak wtedy, gdy z rozpędu uderzył w ścianę, aby przetestować wytrzymałość kasku. Sam bez wahania niszczy szkolną własność, z upodobaniem nęka nauczycieli i ze względu na częste uszkodzenia ciała stał się stałym rezydentem uczelnianej kliniki. Powinni go wyrzucić ze szkoły, jednak zawsze balansuje na krawędzi. Jest nietykalny, ale nikt go za to nienawidzi, może poza trenerem futbolu, odkąd rozgrzewkę obrócił w występ Chippendales.\nZawsze uważałam, że Sam rządzi w szkole. Teraz patrzy na mnie z uśmiechem.\nPotakuję odruchowo. Kto by z nim nie zatańczył?\nJego ręka chwyta moją i śmigamy na parkiet, poruszając się w rytmie jakiejś piosenki, chyba In a Big Country, ale dokładnie nie pamiętam. Jestem zbyt oszołomiona. Jak to się stało, że Sam poprosił mnie do tańca? Nawet nie wie, że istnieję, a tu nagle pojawia się, uśmiecha, jego ręka obejmuje mnie w talii. Chyba nie zdaje sobie sprawy, jak to na mnie działa. Bawimy się dobrze i mój nastrój natychmiast się zmienia.\nSam jest jednym z tych tancerzy eksperymentalnych, którzy wyskakują wysoko jak David Lee Roth7, a potem w ułamku sekundy opadają. Roześmiana, dziwię się, ile w nim szaleństwa. Jego śmiech mi wtóruje. Patrzy na mnie ciepło i zastanawiam się, jaki jest, gdy poważnieje. Wyczuwam, że mnie przejrzał, lecz nie przejmuję się tym, mając na uwadze, że to właśnie ten chłopak obrzucał z okna szkolnych gości mokrymi kulkami papieru toaletowego. Złośliwy skrzat, którego nie można wykiwać, bo odda z nawiązką.\nNie nazwałabym go playboyem, choć jest piekielnie uroczy. Klasowy klaun na ogół nie przyciąga stada dziewczyn, poznają się na nim później. Z drugiej strony jego nieustraszony charakter zasługuje na podziw, gdy Sam w czasie gry w futbol rzuca się na większego chłopaka. Niedawno nasz srogi dyrektor w obecności wszystkich uczniów i nauczycieli poprosił Sama, aby potarł jego łysą głowę na szczęście, co miało pomóc przełamać złą passę naszej drużyny futbolowej. Na tym właśnie polega siła Sama.\nJestem podekscytowana, że zwrócił na mnie uwagę. Szaleńczo szczęśliwa, a jednocześnie gotowa na to, że jak w filmie Carrie na moją głowę spadnie wiadro pełne krwi. Ta noc była katastrofą... aż do tej chwili.\nSam kręci mną na parkiecie, zachęcając mnie, abym wyluzowała. Lubię go obejmować. Jest lekko spocony, ale to czyni go jeszcze bardziej pociągającym. Czy to możliwe, że on też się denerwuje, czy po prostu poci się, gdy jest w ruchu? Trzyma mnie jak porcelanową lalkę, by zaraz poprowadzić z furią do szybkiego tańca z piekła rodem. Im dłużej przyglądam się jego twarzy, tym bardziej mi się podoba. Dotąd nie zauważyłam, że z tymi błyszczącymi oczami i szerokim uśmiechem wygląda zabójczo. Lekko zapiera mi dech w piersiach.\nObcisła sukienka ogranicza mi ruchy, ale staram się nie zwracać na to uwagi. Przede wszystkim doskonale się bawię i cieszę tą wyjątkową chwilą. Naprawdę tańczę ze szkolną legendą.\nKażdy facet, który na balu ratuje porzuconą przez partnera dziewczynę, musi być najmilszą osobą na świecie. Po beznadziejnej nocy pojawia się znikąd jak książę na białym koniu. Nie miałam pojęcia, że coś takiego przydarzy się mnie, że taki przystojniak zwróci na mnie uwagę. Nagle do mnie dociera, jaki jest seksowny, jakby żywcem wyjęty z powieści romantycznych. Kluczowy jest tu element zaskoczenia.\nGdy muzyka cichnie, daję sygnał do wyjścia, ale Sam ma inne plany i chwyta mnie za rękę. Faun nigdy nie sprzeciwiłaby się takiemu śmiałemu gestowi i ja również nie mam zamiaru. Sam prowadzi mnie do swoich przyjaciół na pogawędkę, wszyscy to gwiazdy najstarszej klasy. Jeden z nich jest bratankiem wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych, tego, który później został prezydentem. Chłopcy są dla mnie bardzo mili, tak jakbyśmy znali się od dawna.\n– Zróbmy sobie zdjęcie – nalega Sam, kierując nas do fotografa i przyciągając mnie do siebie. Nawet jeśli nie jest czuły, to jest grzeczny, co poprawia mi humor. Wiem, że na bal przyszedł z inną dziewczyną i po prostu stara się być miły. Nie zazdroszczę tej dziewczynie, którą wybrał. Jak mogłabym, skoro ta noc i tak była stracona? Pewnie zobaczył, że cierpię, i przyszedł z pomocą. Cel zrealizowany.\nJestem tak oszołomiona propozycją Sama, że szczęka mi opada, akurat gdy błyska światło flesza. Zdjęcie jest oficjalne, takie jakie powinnam mieć z Kentem. Przez kilka minut cieszę się z tego, że zostałam czyjąś księżniczką, że miałam prawdziwą randkę.\nŚwiatła zapalają się zbyt wcześnie, Sam powraca do swojej super-paczki, a Kent zjawia się, aby powiedzieć mi dobranoc. Czuję w powietrzu, że chce mnie odprawić, więc uprzedzam go, tłumacząc, że wszystko w porządku, nie zależy mi na randkowaniu, bo to by zmartwiło mojego chłopaka Jasona z Cape Cod. Wszystko dobrze się składa. Po cichu jestem wdzięczna Kentowi, że zgodził się przyjść ze mną na ten bal. Wracam do swojego pokoju i wymazuję z pamięci tę noc, poza jednym cennym momentem, gdy popularny chłopak zawrócił mi w głowie i powalił na kolana.\nPo balu każdy rusza dalej swoją drogą. Kent nadal jest uroczy i przyjacielski, ale poza moją sferą, i już nigdy nie wcieli się w rolę Devlina. Mimo że zabrakło między nami miłości, jestem mu wdzięczna, bo dzięki niemu zdobyłam się na śmiałość, dążenie do tego, czego chcę. Każdy powinien mieć swojego Kenta. Może odpowiedzieć tak, a odmowę da się przeboleć.\nRazem z Nici marzymy o doskonałym chłopaku, zaczytując się romansami. Moją pokrewną duszą będzie ktoś inny, może John Taylor, który w końcu przez trzydzieści sekund jest świadomy mojego istnienia, gdy moja przyjaciółka spotyka go wiele lat później na przyjęciu. „Podoba mi się jej imię” – powiedział, choć oczywiście cała ta opowiastka może być wyssana z palca. W drugiej klasie piszę wypracowanie z angielskiego na pięćdziesiąt stron na temat Duran Duran, ale nawet wtedy nie mogę znaleźć chłopaka w Taft. Niemniej jednak ta praca cementuje moją pozycję jako fana Duran Duran numer jeden w całej szkole. Gruntownie prześledziłam funkowe początki zespołu, dążenie, aby tworzyć muzykę taneczną i radosną, niesłychany wzrost popularności dzięki zmysłowym klipom w MTV, i wreszcie dokonałam przekrojowej analizy tekstów piosenek autorstwa Simona Le Bona, porównując je z poezją T.S. Eliota (nigdy nie czytałam żadnego Eliota, nawet nie wiem, kim on jest).\nPoza wymianą kilku uśmiechów na korytarzu nie mam żadnego kontaktu z moim balowym wybawcą, Samem. Kłopoty go nie omijają. Nie udaje mu się ustanowić rekordu w zjedzeniu największej liczby kwadratowych ravioli w ciągu godziny, a próba pokazania światu obnażonego tyłka przez okno kończy się założeniem trzydziestu siedmiu szwów, co sprawia, że do końca semestru Sam nie może siedzieć na zajęciach. Jak dla mnie jest nieosiągalnym bohaterem, o którym nie mogę nawet marzyć.\nMoże jest gdzieś ktoś stworzony dla mnie.\nRozdział drugiTragiczni bohaterowie są romantyczni tylko w powieściach, w prawdziwym życiu są żałośni\nBłędem było przeczytanie Ptaków ciernistych krzewów8 lata po tym, gdy wszyscy inni szaleli na punkcie serialu telewizyjnego i książki. Nie o ptaki tu chodzi, ale o zakazaną, świętą miłość. Tytułowe ptaki ciernistych krzewów to ludzie, którzy nadziewają się na kolec nieujarzmionej namiętności, w tym wypadku zakochani w sobie Meggie i ksiądz Ralph wpadają w pułapkę zaślepiającego seksu (może trochę upraszczam). Obecnie nie boję się już seksu, ale wciąż kocham romanse. W rzeczywistości jest gorzej, niż było. Po co komu Faun i Devlin, gdy gorliwi katolicy Meggie i Ralph przeżywają męki namiętności? Ci dwoje sprawiają, że tęsknię za żarliwą miłością, która wykracza poza religię i czas. Źle, że tak bardzo lubię czytać. W czasie długiego upalnego lata, gdy czeka się na początek drugiego roku studiów, nie ma nic innego do roboty.\nPierwszy rok w Oberlin9 był bardzo pouczający – rozgrzewka przed ekstazą, którą – wiem na pewno – niedługo przeżyję. Czy może być lepsze miejsce do tego celu niż kompaktowa intymność Oberlin? W tym maleńkim mieście w Ohio nie ma zbyt wiele do roboty, więc trzeba skupić się na studiach i życiu towarzyskim. Uniwersytet jest konglomeratem majestatycznych budynków, starych i nowych, i przyciąga tak zróżnicowanych studentów, jak tylko to sobie można wyobrazić: hipisów, konserwatystów, muzyków poważnych, ludzi głośnych i cichych, aktywistów, pacyfistów, nudystów, fashionistów, gotów, ludzi teatru, intelektualistów oraz – właśnie tak – zapalonych sportowców. Szkoła z internatem dobrze przygotowała mnie do życia bez rodziców, więc szybko zadomawiam się w college’u i przebiegle rozglądam się za swoją miłością.\nNa pierwszym roku musiałam przejść kilka rytuałów, zanim wzniosę się na wyżyny Prawdziwej Miłości – utratę dziewictwa i upicie się. Aby rozwiązać pierwszy problem, skorzystałam z usługi słodkiego Danny’ego, który kochał się w mojej współlokatorce. Gdy po tygodniu wreszcie wypłakał się na moim ramieniu (psychiatria sprawdza się jako metoda uwiedzenia, pod warunkiem że chce ci się czekać), nasz związek przekształcił się w romans. Student dwóch kierunków – muzyki i nauk ścisłych – Danny roztaczał łagodną zmysłowość – zaspane brązowe oczy, spokojna natura – miał więc idealne predyspozycje, aby zająć się tym potencjalnie żenującym, jedynym w życiu rodzajem penetracji. Po tym wydarzeniu chciałam rozłożyć skrzydła gdzie indziej i w akcie lekkomyślności godnym Dynastii sparowałam się z jego przyjacielem. Danny z kolei związał się z jedną z moich koleżanek. A potem nasi przyjaciele, ci, z którymi się związaliśmy, zakochali się w sobie. W czasie tego dramatycznego cyklu odkryłam piwo. Na pierwszym roku patrzyłam na świat głównie przez piwne okulary i jechałam na emocjonalnej karuzeli zapożyczonej z Dynastii, nic więc dziwnego, że w końcu wylądowałam z Benem Buddystą z trzeciego roku.\nTeraz jest lato i siedzę samotnie w domu mojej mamy w Rochester w stanie Nowy Jork, gdzie mam własny duży pokój na tyłach domu wyposażony w najważniejszy sprzęt: telewizor. Ktoś mógłby powiedzieć, że ta sytuacja sprzyja refleksji, co czynię przy lampce lub dwóch wytrawnego sherry mojej mamy. Wprowadziłyśmy zwyczaj, że pod koniec dnia siadamy na werandzie i kilka łyków sherry Tio Pepe mieszamy z babską gadką. Kto by przypuszczał, że z rodzicem można tak miło spędzać czas? Wystarczyło, że trochę podrosłam i już mogę cieszyć się tymi niezwykłymi momentami siostrzanej bliskości, o których pisała Jane Austen.\nGdy mamy nie ma w pobliżu, węszę po całym domu w poszukiwaniu książek w miękkiej okładce. Im bardziej dekadenckie, tym lepiej. Nie wiem, gdzie znalazłam Ptaki ciernistych krzewów, ale wydaje mi się, że to własność Dona, mojego ojczyma, nauczyciela akademickiego, który w sekrecie czytuje bestsellery.\nLekturę rozpoczynam w swoim łóżku i czytam, aż zasnę. Po wyjściu mamy i Dona do pracy na uniwersytecie w Rochester przenoszę się na ich łóżko, większe i lepiej doświetlone dzięki światłu wpadającemu przez okno. Ponadto mam wrażenie, że robię coś zakazanego i złośliwego. Pod wieczór czytam na kanapie w salonie, ulokowanej blisko wejścia do kuchni. Mama budzi mnie na kolację.\nNiestety, mama, Don, sherry, książki to ograniczony pakiet rozrywek dla dziewiętnastolatki przebywającej w domu, szczególnie jeśli nie potrafi ona wnieść nic istotnego do dyskusji na temat historii myśli intelektualnej lub wczesnego modernizmu. Mama i Don są poważnymi historykami, którzy nie mają czasu, aby poćwiczyć z Jane Fondą, pooglądać MTV lub przedyskutować filmy z Johnem Travoltą, choć podsuwają mi klasyki, które ich zdaniem mi się spodobają.\nMama, wschodząca gwiazda w dziedzinie historii Europy i studiów na temat kobiet, wiecznie ślęczy nad maszyną do pisania, notatkami i stosami książek z biblioteki. Jej biuro przypomina miejsce katastrofy. Mój ojczym jest taki sam, tyle że również wygląda jak typowy historyk: niechlujny, zrzędliwy, ubrany jak nie z tej epoki, ma fatalnie obcięte włosy (mama go strzyże). Mama jest atrakcyjna, ma piękną twarz, ciepłe brązowe oczy, ładnie zarysowane kości policzkowe, ciemne, modnie uczesane włosy i modne ubrania. Ci dwoje to Piękna i Bestia. Miłość jest szalona.\nMój brat Patrick i syn Dona John, który od dziesięciu lat z rzadka pojawia się w moim życiu, już się usamodzielnili. Patrick mieszka w Nowym Jorku, gdzie podąża za swoim marzeniem o karierze aktorskiej. To przystojny rudzielec, całe życie związany z teatrem, był nawet drugi, tuż za Timothym Huttonem, w castingu do filmu Zwyczajni ludzie. John jest muzykiem i studiuje w Miami.\nKilka lat temu spędziliśmy tu we trójkę letnie wakacje. Rodzice pojechali do Europy, a my zajmowaliśmy się głównie leniuchowaniem, choć podejmowaliśmy się również różnych poniżających zajęć. Patrick mocno przytył, więc stwierdził, że to dobry moment, aby zrobić trwałą. John naśmiewał się z niego tygodniami, ale sam nosił skórzaną kamizelkę na gołe ciało, udając, że jest Bretem Michaelsem10. Uwielbiałam się im przyglądać, skąpana w braterskiej miłości, której tego roku mi brakuje.\nMoi przyjaciele porozjeżdżali się po całym kraju, a ja – by przetrwać w Oberlin bez pomocy finansowej i bez pracy – muszę teraz zasuwać, a nie wzdychać do nieobecnych. Ludzie tak właśnie dorastają – zdani na samych siebie. W ciągu dnia zaliczam dwunastogodzinną zmianę w pralni chemicznej za rogiem, wieczorem znajduję azyl, objadając się kanapkami Dagwood, oglądając MTV, czytając gorące romanse i marząc godzinami o moim przyszłym chłopaku.\nNie powinnam myśleć o romansach, choćby dlatego, że w Rochester brak odpowiednich kandydatów. Ben, wkrótce student czwartego roku, w którym się zakochałam – mój ojciec Ralph, świątobliwe ciacho – jest buddystą. W Oberlin nie brakuje przedstawicieli cywilizacji zachodniej, którzy przyswajają filozofię Wschodu, lecz Ben wprowadza ją także w życie. Pojechał nawet do Indii, wrócił zakutany w prześcieradła i palił cuchnące papierosy. Miłość nie jest dla niego najważniejsza, co w moich oczach czyni go jeszcze bardziej godnym pożądania. Nie jesteśmy parą pełną gębą, ale to się zmieni, gdy skończy się lato.\nZ jego powodu zagłębiłam się w literaturę buddyjską, wybierając wspaniałe historie miłosne, ponieważ zakładają, że wszyscy wrażliwi ludzie zasługują na dobro. Z kolei ci, którzy czynią dobro, zasługują na miłość, co sprawia, że staram się być milsza w stosunku do ludzi i mniej małostkowa (ale nadal trochę jestem, bo jeśli ta bezzębna, pijana baba, z którą pracuję na co dzień w pralni, jeszcze raz zniszczy ubrania i obwini o to mnie, to wyleję na nią ten koktajl z wódki Tang, którym się ciągle raczy).\nBuddyzm pomaga mi znieść pracę w pralni: nieustannie kaszlącą amatorkę wódki Tang, nieprzyjemnych klientów i niesamowitą gorączkę, która tam panuje. Składanie i spinanie ciuchów przez cały dzień pozwala mi myśleć: „Benowi Buddyście spodoba się, że poświęciłam się pracy fizycznej, rąbaniu drewna, noszeniu wody”. Buduję swój charakter, nawet gdy lokalny prezenter pogody z telewizji, totalny dupek, drze się na mnie, że zgubiłam guzik od koszuli, którą podarowała mu mamusia. Przekleństwa, którymi ciskam w łazience, z buddyzmem nie mają wiele wspólnego, ale pomagają rozładować stres.\nGdy wszystko zaczęło układać mi się w głowie, dorwałam Ptaki ciernistych krzewów i cały trud poszedł na marne. Czy naprawdę sądziłam, że przez trzy miesiące mogę udawać, że nie mam pragnień i ego? W swoich nauczaniach buddyzm widocznie nigdy nie wziął pod uwagę Richarda Chamberlaina bez koszuli. Nie mogę się doczekać spotkania z moim księdzem. Nigdy nie wyraził chęci chodzenia ze mną, ale teraz będzie inaczej, spojrzy na mnie i dozna oświecenia, a potem zadeklaruje miłość.\nWreszcie nadchodzi dzień powrotu do Oberlin. W akademiku dzielę pokój z ubiegłoroczną współlokatorką Laurą. Obie jesteśmy wyluzowane, nawet wyglądamy podobnie, więc decydujemy się na wynajęcie apartamentu z dwiema sypialniami i wspólnym wejściem, choć bez saloniku. Nie mamy wspólnej przestrzeni, za to mamy prywatność. Jeżeli któraś z nas sprowadzi gościa, druga nie będzie narażona na traumatyczne odgłosy i figle, które płata wyobraźnia.\nZ jakiegoś powodu (Ben) jestem bardziej niż zwykle lekkomyślna, jeśli chodzi o studia. Mam na swoim koncie kilku zaliczonych chłopaków, w Benie znalazłam swój ideał i dobrze wiem, że college oferuje bardziej ekscytujące rzeczy niż edukacja. Choć z łatwością zaliczam zajęcia obowiązkowe na filologii klasycznej i zamierzam dodać drugą – francuską, nawet mi przez myśl nie przejdzie, że jestem tu po to, aby się uczyć. Chodzi o ważniejsze sprawy – litry piwa i długie spacery po kampusie z kimś, kogo adoruję. Stopnie nie są zbyt ważne. Czym jest ocena w porównaniu z kontaktem z istotą ludzką? Tym odkryciem nie mogę podzielić się z mamą, która płaci dziewięćdziesiąt pięć procent rachunku za studia. Nie zrozumiałaby.\nSpryskuję się ulubionymi perfumami Femme i psychicznie nastawiam się na spotkanie z Benem w Tap House, spelunce, w której piją najfajniejsi ludzie z Oberlin. Jestem gotowa emocjonalnie, fizycznie i duchowo na przyjęcie Bena. Moje włosy też wystarczająco podrosły.\nSytuacja przypomina tę, gdy piękna jak łania Meggie schodzi po schodach, a ojciec Ralph po raz pierwszy widzi ją dorosłą. Dręczy go jej uroda. Ben na pewno dostrzeże, że wzniosłam się na wyższy szczebel świadomości Buddy.\nW głębi duszy czuję, że ustawiczne myślenie o nim nie może w żadnym wypadku prowadzić do szczęśliwego wspólnego życia. Nigdy nawet się nie całowaliśmy. Nic z tych rzeczy. W książkach, które kupuję w supermarketach, bohaterki nie marzą tak obsesyjnie o facetach. Pewnie, że Faun myśli o Devlinie, ale zawsze jest zdumiona, gdy zjawia się tam, gdzie ona. Ben nigdy nie szuka mojego towarzystwa. To ja chodzę za nim krok w krok, co zupełnie nie jest w stylu harlequina. Dlaczego moje szare komórki skupiły się na Benie, a nie na moich własnych ambicjach? To nienormalne. Ponieważ uwolnienie się od związku emocjonalnego jest jedną z zasad buddyzmu, staram się myśleć pozytywnie. Ben może mnie tyle nauczyć. Jestem chętna do nauki (i zaplątania się w jego prześcieradła na łóżku, choć nie mam wcale pewności, czy on to robi).\nSerce mi kołacze, gdy pojawia się w drzwiach. Wraz z nim wchodzą jego przyjaciele i nowa dziewczyna, która wygląda jak Stevie Nicks. Stevie emanuje łagodnością, ma długie zwiewne włosy i słodkie brązowe oczy. Wymieniamy uścisk dłoni. Dopada mnie dziwne przeczucie, ale tłamszę je i jak zwykle udaję, że nie widzę Bena, choć jest tuż przede mną. Romantyczne bohaterki zawsze są zaskoczone obecnością bohatera. Mężczyźni chyba przechodzą trening SEAL11


Godzina jedenasta : Strefa44\nNapisane przez Amon w czerwiec - 11 - 2022\nW epoce materializmu mówi się, że ludzie są zorientowani raczej na zewnątrz i w kierunku granicy, która oddziela ludzkość od niższych rzędów – zwierząt i roślin – niż na wewnętrzną orientację w kierunku Źródła. I to właśnie w tej wielkiej głębi materializmu znajduje się ostatni etap wielkiego cyklu, w którym świat osiąga „krańce oddzielenia” w okresie oddalenia od świętego impulsu.\nNieświadomi i ślepi na to materialiści wierzą, że nie doświadczają żadnej straty, ponieważ postęp dał ludzkości o wiele więcej niż kiedykolwiek wcześniej, i że postęp materialny będzie ich zbawieniem. W takim momencie symbolizuje on, że ludzkość osiągnęła granicę oddalenia (ekstremum) od swojej istotnej natury – od swojego centrum – a tym samym od swojego świętego domu. A człowiek współczesny – zwłaszcza produkt zachodniego modernizmu – tak dalece oddalił się od swojej istoty, że przestał o niej myśleć, kwestionować jej istnienie, a nawet fabrykować i wymyślać pseudo-prawdy dla swojej materialnej rzeczywistości.\nWielu postrzega te czasy głębokiego materializmu jako „jedenastą godzinę” dla ludzkości; jako decydujący moment przed dramatycznym zwrotem w jej trajektorii. Inni, jak ja, określali te czasy jako „ciemną noc duszy” ludzkości.\nWkroczyliśmy teraz w okno kryzysu, w fazę przejściową – tę heroiczną podróż do podziemi – gdzie będziemy zmuszeni do przeżycia szamańskiego doświadczenia inicjacyjnego, być może doświadczenia bliskiego śmierci, zanim będziemy mogli wyłonić się jako dorastający gatunek z nowym, bardziej dojrzałym umysłem. Dopóki jednak nie osiągniemy tego etapu, będziemy musieli zmagać się ze śmiercią starego umysłu, gdy stare systemy będą kurczowo trzymać się władzy, a globalne infrastruktury będą próbowały utrzymać kontrolę nad światem w okresie przejściowym… „ciemnym przejściem”, w które właśnie wchodzimy. Jest to część naszego zbiorowego rytuału przejścia: wstrząśnie nami, przetasuje i przeorientuje znaczną część życia na naszej planecie; a także, miejmy nadzieję, katalizuje i przygotuje nas do transformacji psychofizycznej. Wymagana reorientacja – zarówno psychiczna, jak i fizyczna – może być daleka od liniowej… ponieważ zmagamy się z płaszczem starego systemu światowego, który trzyma się kurczowo modus operandi, odmawiając puszczenia go bez walki. Pomimo naszych wspaniałych, błyszczących, wypolerowanych osiągnięć, które świat prezentuje z dumą, nasze obecne systemy (społeczne, kulturowe, polityczne i ekonomiczne) są niezwykle anachroniczne, przebiegle zwodnicze, nieprzejrzyste i wymagają renowacji.\nJednak aby usunąć chrust, możemy być zmuszeni do przeżycia metaforycznej i dosłownej ciemnej nocy duszy. Następne 20 lat nie może być takie samo jak ostatnie 20 lat. Zmiany nadchodzą szybko, nawet jeśli nie jesteśmy świadomi ich tempa.\nGdy pisałem te słowa, nie zdawałem sobie sprawy z tego tempa; wielu z nas nie zdaje sobie z tego sprawy, mimo że tempo to dramatycznie wzrosło. Przy każdym cyklicznym odnowieniu jesteśmy konfrontowani z proroctwami o „czasach ostatecznych”, które również przywołują obrazy i wyobrażenia o światowej apokalipsie. Jednak taka apokalipsa nie jest fatum, lecz objawieniem – ujawnieniem. Oznacza ona rozpad jednego cyklu narracyjnego i pojawienie się nowych głosów mitologicznych, zwiastujących odejście od umierającego okresu czasu. W takim momencie, w następstwie apokalipsy/ujawnienia, otwiera się wielka przestrzeń, w której sama rzeczywistość wymaga ponownego połączenia i ponownego wyobrażenia. Powstaje nowa operacja tworzenia świata. Następuje zmiana warty wśród archetypów: postacie o statusie społecznym: przywódcy, politycy i bankierzy zostają zastąpieni przez metafizyka, mistyka i proroka.\nMówi się, że bliskość końca epoki niesie ze sobą poczucie inności świata. To właśnie w takich momentach progowych zasłona rozrzedza się, umożliwiając przenikanie, łączenie się energii z różnych źródeł, fizycznych i metafizycznych. Wymiary zaczynają się przekraczać i interweniować; granice zaczynają się rozmywać. Wtedy właśnie szybko rozpada się iluzja zwykłej, zgodnej rzeczywistości; ta sama iluzja, która chroniła wielu ludzi przed ingerencjami infra-psychicznymi.\nWedług filozofa Rene Guenona, skrajność materialistycznych wierzeń i praktyk prowadzi do „zestalenia świata” i właśnie to zestalenie powoduje otwarcie się „szczelin”, przez które wnikają siły infrapsychiczne. Innymi słowy, ludzkość zostaje zaatakowana przez widma własnej psychiki.\nRzeczywistość nieznanych sił psychicznych i ich wpływów spoza naszego świata zawsze była częścią ludzkiej wiedzy – tyle że teraz wychodzi ona z okultystycznej powłoki i staje się bardziej widoczna. Rozpad świata fizycznego, jego fragmentacja, chaos i nieład, katalizuje manifestacje psychiczne, które reprezentują fazę rozpadu obecnego cyklu. Rozwiązanie obecnego cyklu materializmu rodzi jedynie konieczność ponownego stworzenia świata. Stwardnienie i skrajne zepsucie naszego świata fizycznego musi również doprowadzić do pewnego stopnia pęknięcia psychicznego, jeśli ma się rozwinąć nowe środowisko psychofizyczne. To znaczy, jeśli nie ma pęknięć w wysoce uwarunkowanej zbiorowej psychosferze ludzkości, jak światło może do niej dotrzeć?\nKażda ludzka dusza jest przeniknięta poczuciem, świadomością tego, co transcendentne – żarnikiem lub iskrą Źródła – Alfy i Omegi wszelkiego istnienia. Niewiedza o tym istnieje tylko na tym fizycznym, ziemskim planie i jest przesłonięta przez zdegradowane siły głębokiego materializmu. Wewnętrzny zmysł, który to rozpoznaje, jest często nazywany Sercem i jest najwyższym zmysłem człowieka, chociaż u większości ludzi leży uśpiony lub drzemie. Jest to nieprzekupny, nienaruszalny element w człowieku – „supramentalny organ wiedzy” – który jest poza umysłem czy intelektem.\nPoczucie transcendencji oznacza wewnętrzną potrzebę, tęsknotę lub pociąg do przekroczenia ograniczeń tej płaszczyzny rzeczywistości. Te potrzeby są znakami czasu – momentem jedenastej godziny. Kontakt z energią Źródła jest możliwy dla tych, którzy są tego świadomi. To właśnie w jedenastej godzinie, od rozpadu do nowego początku, rozumiemy także zdanie: „Ostatni będą pierwszymi”.


COGITARIUM czyli Zbiór Myśli Wszelakiej: marca 2011\nO teologicznych sporach lat 50-tych, czyli myśl o Piusie XII cz. II\nJest rok 1950. Podczas, gdy świat zachodni dzięki planowi Marschalla z wolna podnosi się z wojennych gruzów, narody wschodniej Europy pogrążone są w najciemniejszym okresie stalinowskich prześladowań. Indie stają się niepodległym państwem, na Półwyspie Koreańskim wybucha wojna, John Wayne w ''Rio Grande'' odnosi swój kolejny kinowy triumf, racjonalistyczny filozof Bertrand Russell otrzymuje literacką Nagrodę Nobla, a papież Pius XII ogłasza dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny.\nTego roku miało miejsce jeszcze jedno niezwykle ważne dla całego Kościoła wydarzenie - 12 sierpnia ukazała się papieska Encyklika ''Humani generis". Na kartach tego dokumentu Ojciec święty przestrzegał wiernych przed pojawiającymi się prawie na wszystkich polach teologii błędnymi koncepcjami, niewłaściwymi prądami myślowymi, które uwiodły umysły i serca wielu katolickich uczonych. Tych ostatnich zaś ostrzegał przed wyrażaniem prawd wiary przy pomocy nasyconej idealizmem, immanentyzmem, relatywizmem i egzystencjalizmem ''współczesnej filozofii''. Według opinii papieża Pacelli'ego największym wrogiem prawowiernej nauki jest relatywizm. Ten odrzucający wszelki obiektywny porządek rzeczy, potępiony już blisko pięćdziesiąt lat wcześniej przez Piusa X system myślowy, odżywał właśnie z niezwykłą siłą w licznych kościelnych kręgach przybierając nazwę ''nowej teologii''.\nWydaje się, że przynajmniej dwa czynniki zdecydowały o rozpowszechnianiu się w powojennym okresie tych błędnych nauk. Pierwszym z nim była duża pobłażliwość wielu biskupów, którzy wprawdzie nauczania Encykliki nie odrzucili, ale też nie zamierzali wyciągać żadnych dyscyplinarnych konsekwencji względem tych teologów, którzy nieortodoksyjne idee propagowali. Drugim czynnikiem, mającym ogromny wpływ na dalszy bieg wydarzeń, była sympatia z jaką wielu kościelnych hierarchów, co warte podkreślenia, nawet z grona najbliższych współpracowników papieskich, odnosiło się do tego co nowe na filozoficznym i teologicznym gruncie. A że tak rzeczywiście było niech nas przekona fragment wspomnień znanego francuskiego filozofa Jean'a Guitton'a, który przebywając w Rzymie zaledwie kilka tygodni po publikacji ''Humani generis'' zanotował w swym pamiętniku taką oto wypowiedź jednego z watykańskich dostojników:\n"Z całą pewnością zauważył Pan - odezwał się Monsignore - charakterystyczne cechy tego papieskiego dokumentu. Na przykład Encyklika ta nie mówi nigdzie o błędach (errores), ale tylko o opiniach (opiniones). Już samo to wskazuje nam, że Stolica Święta nie zamierza potępiać samych błędów, ale jedynie pewne sposoby myślenia, które są skłonne do ich wytwarzania. Z drugiej strony istnieją trzy czynniki (ragioni), które gwarantują właściwe zrozumienie tego dokumentu - pierwszy z nich to wyraźna wola Ojca świętego. Drugi to mentalność francuskiego episkopatu i jego szeroki punkt widzenia, otwarty na współczesne prądy (...). Tu w Rzymie mamy obowiązek stać na straży czystości doktryny i jesteśmy w sposób szczególny wyczuleni na wszystko, co mogłoby zniekształcić prawdę. Ojciec Święty musi strzec depozytu wiary, jak mówi św. Paweł. A teraz chcę wspomnieć o trzecim czynniku. Streszcza się on w dwóch słowach: Francuzi są inteligentni. Jeśli Francuzi często otrzymywali ze strony Stolicy Świętej ostrzeżenia (a niekiedy tylko coś co na ostrzeżenia wyglądało), było to spowodowane, powiedziałbym, ich zapałem, ich żywotnością, kreatywnością, i powtórzę raz jeszcze ich inteligencją. Chcę dodać coś, co pan jako filozof zrozumie bez trudu. Nie poprawia się tego co śpi, tego co jest martwe. Albo inaczej, poprawia się tylko to, co jest żywe, a czyniąc to, nie kryje się dla tego podziwu. I dodałbym nawet, że często patrzy się na to z zazdrością. Francuzi mylą się jeśli uważają, że ostrzeżenie to potępienie, to jest jedynie wołanie o ich roztropność, o spowolnienie, o ich dojrzałość"*.\nAutorem tych pełnych nadziei słów na pojednanie pomiędzy ideologiami modernizmu i antymodernizmu, był pięćdziesięciotrzyletni wówczas podsekretarz w Sekretariacie Stanu Giovanni Battista Montini, przyszły papież Paweł VI, któremu Opatrzność Boża powierzyła dzieło kontynuowania, zakończenia obrad oraz wprowadzenia w życie uchwał Soboru Watykańskiego II.\n* JEAN GUITTON, Dialoghi con Paolo VI, Mondadori, Milano 1967, ss. 25-27.\nMater Ecclesiae - ora pro nobis\nAutor: x.Krzysztof ks. Krzysztof Irek o 10:34:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: Kościół, Modernizm, Paweł VI, Pius XII, Teologia, Vaticanum II\nNiewrażliwy na losy narodów podczas tragedii drugiej Wojny Światowej, pro-faszysta i antykomunista przyzwalający swym milczeniem na zagładę milionów europejskich Żydów, wynoszący się w swej sedia gestatoria ponad głowy zwykłych ludzi ''książę Kościoła'', całkowite przeciwieństwo serdecznego Jana XXIII, otwartego na nowe Pawła VI i charyzmatycznego Jana Pawła II - mniej więcej taki oto obraz Piusa XII od kilkudziesięciu już lat przedstawia nam większość historycznych publikacji. Kim właściwie był papa Pacelli? Opatrznościowym przewodnikiem Kościoła w trudnych dla całego świata czasach? A może ''papieżem Hitlera''? Wiernym stróżem świętego depozytu katolickiej wiary, czy skostniałym, niepodatnym na tchnienie Ducha Świętego reakcjonistą? Jaki naprawdę był Ojciec Święty Pius XII?\nStary, kiepski jakościowo, znaleziony w internecie film z papieskiej koronacji 1939 roku rozpoczyna historię tego niezwykłego pontyfikatu. Na celuloidowych obrazach widać jak na Plac św. Piotra zmierzają niezliczone rzesze wiernych: pary królewskie i książęce, prości ludzie, księża, siostry zakonne, świeccy. Słychać wiwaty oraz oklaski. I oto kolejne ujęcie. Chudy niczym szczapa nowo wybrany papież, otoczony zastępami kardynałów, biskupów, kanoników i prałatów ukazuje się ludowi. Znów rozlegają się brawa, biją dzwony, panuje powszechna radość...\nW trakcie swego długiego, bo liczącego blisko dwadzieścia lat pontyfikatu Pius XII zyskał sobie niezwykłą popularność daleko przekraczającą granice katolickiego świata. Nie kto inny jak on sam stał się pierwszym ''papieżem mediów'', którego zdjęcia zdobiły główne strony najpopularniejszych gazet, a jego mistyczna, smukła twarz pojawiała się często na dużych ekranach kin i małych monitorach telewizorów. O jego niekwestionowanym autorytecie moralnym nie tylko pośród samych katolików niech świadczy fakt, że we wrześniu 1945 roku Światowy Kongres Żydów ofiarował papieżowi dwadzieścia tysięcy dolarów w dowód wdzięczności za okazaną przez Stolicę Apostolską pomoc ofiarom nazistowskich prześladowań. Skąd więc wzięły się często powtarzane dziś zarzuty o cichym poparciu Piusa XII dla eksterminacji milionów Żydów? Okazuje się, że zostały one wymyślone i rozpowszechnione jeszcze za życia papieża przez komunistów, którzy umacniając swą władzę w oddanej im przez Roosevelt'a i Churchill'a wschodniej części Europy, właśnie w papieżu Pacelli'm i w jego nieprzejednanej, antykomunistycznej postawie widzieli największego wroga w zniewalaniu podbitych przez siebie narodów. Ze szkodą tak dla dobrego imienia zmarłego wówczas już papieża, jak i dla całego Kościoła katolickiego kłamstwa te zostały powtórzone po 1968 roku przez lewicującą zachodnioeuropejską ''historiografię'' oraz przez wielu tzw. postępowych katolickich teologów, którzy osobę Piusa XII utożsamiali z przedsoborową erą Kościoła, od której co prędzej trzeba się było odciąć.\nCóż, wydaje się, że pontyfikat tego papieża ma szczególne znaczenie dla zrozumienia tego wszystkiego, co wydarzyło się w Kościele katolickim tuż przed, w trakcie i po Soborze Watykańskim II. Aby jednak rzetelnie przestudiować okres najnowszych dziejów Kościoła, trzeba nam najpierw odkryć prawdę o Piusie XII, prawdę, którą przez ostatnie dziesiątki lat zniekształcały komunistyczne kłamstwa oraz drugo i trzeciorzędne źródła historyczne. Myślę, że tylko poprzez wnikliwe studium biografii oraz teologicznej myśli tego papieża będziemy mogli właściwie odpowiedzieć na trudne pytania o Kościół i o Wiarę, pytania, których ostatnie półwiecze postawiło niemało, tak katolickim teologom, jak i wielu zwykłym wiernym. A zatem kim był papież Pius XII? Historycy do dzieła!\nAutor: x.Krzysztof ks. Krzysztof Irek o 17:58:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: Historia, Komunizm, Kościół, Pius XII, Prawda, Vaticanum II\nAutor: x.Krzysztof ks. Krzysztof Irek o 22:03:00 2 komentarze:\nTajemnice pekińskiego metra, czyli myśl o ''kościołach podziemnych'' w Chinach\nTrzynastoliniowe, nowoczesne pekińskie metro wywiera na pochodzącym z Europy turyście wielkie wrażenie. Dzieje się tak, bynajmniej nie z powodu samej liczby jego komunikacyjnych nitek - londyński underground, paryskie le métro, czy el metro de Madrid ściskają podobną ilością żelaznych ramion jednakowo duże połacie podziemnych przestrzeni - ile raczej ze względu na setki tysięcy przewożonych tym środkiem transportu pasażerów. W samym bowiem Pekinie oraz w jego najbliższej okolicy mieszka około dwudziestu trzech milionów ludzi, z których to znaczny procent, dzień w dzień, korzysta z usług metra. Nieraz, spacerując wokół Placu Tiananmen, przyglądając się ogromnym magazynom sklepowym przy ulicy Wangfujing, czy przeciskając się pomiędzy walizkami pośpiesznie zmierzających od i do głównego dworca kolejowego podróżnych, przychodziło mi przecierać oczy ze zdumienia na widok osób, które w długich, liczących niekiedy kilkadziesiąt metrów kolejkach, spokojnie czekały na możliwość zejścia do metra. Czasem jednak, te rozciągłe szeregi, czy to pod wpływem nacisku przechodniów, czy też może z powodu zwykłej, ludzkiej chęci bycia pierwszym u celu, rozlewały się w bezkształtną masę i traciły swój zorganizowany charakter. Lecz gdy tylko w tej pełnej chaosu chwili pojawiał się choćby przypadkiem jeden umundurowany człowiek, policjant, żołnierz, czy zwykły strażnik, ta wzburzona fala niedoszłych pasażerów automatycznie traciła na żywotności, stopniowo się uspokajała i powracała już po chwili do swego pierwotnego, uporządkowanego wyglądu.\nNa sobotni wieczór zaplanowaliśmy wycieczkę na osławiony antyrządową rewoltą 89 roku Plac Niebiańskiego Spokoju. Pomimo tego, że pogoda raczej nie zachęcała do wychodzenia z domów, autobus i wagony metra, którymi przyszło nam pokonywać wyznaczoną drogę były wypełnione po brzegi w większości przez młodzież. Przyglądając się ich twarzom, zwracając uwagę na ich ubiór i sposób zachowania starałem się choć trochę uchylić rąbka tajemnicy, tajemnicy jaką roztoczyło przede mną spotkanie z zupełnie inną, nieznaną mi kulturą. Spośród wielu pytań, które tego wieczoru przyszły mi do głowy było i takie: Ilu z tych tysięcy osób, które codziennie widzę na ulicy, mijam w muzeach, w restauracjach, w sklepach i w metrze, ilu z nich może być chrześcijanami?\nJak wszystkim wiadomo z powodu narzuconej przez chińskie władze ścisłej kontroli wszystkich wspólnot religijnych, obok ich stosunkowo niewielkich, aprobowanych przez państwo widzialnych struktur, istnieją też ''wspólnoty katakumbowe'', których liczby wiernych nie sposób nawet w przybliżeniu określić. Innymi słowy: Nikt nie wie ilu Chińczyków jest chrześcijanami. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że Kraj Środka posiada blisko półtoramiliardową populację, zauważyć trzeba, że gdyby zaledwie pięć procent jego mieszkańców było wyznawcami Chrystusa, to i tak ten stosunkowo niewielki odsetek czyniłby z Chin jedno z największych skupisk chrześcijan na świecie. Chrześcijan ''nie-byle-jakich'', ''nie-tylko-z-nazwy'', ale doświadczonych przez ogień i miecz prześladowań prawdziwych uczniów Jezusa. A jeśli tych procent jest już dziś dziesięć? A jeśli jest ich ...? ''Królestwo boże podobne jest do drożdży, które kobieta wzięła i wrzuciła do trzech miar mąki, tak że całość się zakwasiła'' (Łk XIII, 21).\nWracając tego dnia do naszego, położonego w bliskości słynnej wieży telewizyjnej taniego hotelu nie potrafiłem napatrzeć się na przechodzących obok mnie ludzi. Ilu z nich - pytałem sam siebie - uczestniczyło tego wieczoru we Mszach Świętych? Ilu z nich wzięło udział w protestanckich nabożeństwach? Czy ci stojący pod filarem młodzi ludzie nie cieszą się przypadkiem z nadejścia niedzieli? Kto może być chrześcijaninem? Żołnierz prześwietlający u wejścia do metra nasze plecaki? Pani konduktor krzycząca na podróżnych w miejskim autobusie? Uliczny handlarz sprzedający za pięć yuanów tamtejsze naleśniki z parówkami? A może ta piękna dziewczyna z okularami o czerwonych oprawkach nie uśmiechała się do mnie dlatego, że jestem zagranicznym turystą, lecz dlatego, że jej duszę kilka chwil wcześniej wypełniła uświęcająca łaska płynąca ze spotkania z eucharystycznym Chrystusem? Ileż to tajemnic kryje w sobie pekińskie metro!\nAutor: x.Krzysztof ks. Krzysztof Irek o 10:15:00 1 komentarz:\nEtykiety: Chiny, Kościół, Podróże, Wiara


Hyundai Coupe Club (HCC) Forum • Zobacz wątek -  Zlot ogólnopolski HCC 2013\nHyundai Coupe Club (HCC) Forum\nWitamy na forum Hyundai Coupe Club (HCC) w Polsce.\n Zlot ogólnopolski HCC 2013\nNapisane: 16 sty 2013, 13:30\nMiło mi poinformować że przygotowania do szóstego zlotu ogólnopolskiego dobiegają końca - co prawda zostały jeszcze atrakcje do ustalenia ale to nie jest ważne w tym momencie.\nMiejsce: Sulejów MAPA - 14 km od Piotrkowa Trybunalskiego;\nCzas: 7 sierpnia - 11 sierpnia\nOśrodek: Ośrodek Dresso - http://dresso.pl/\nOpis proponowanych atrakcji: http://www.forum.hyundaicoupe.pl/viewto ... 50#p137365\nKoszta: 150 zł/os dla osób wpłacających po 15tym kwietnia\nZaliczka: 100 zł/os (pozostała część płatna na zlocie) - ew jak ktoś chce przelać całość nie ma problemu!\nKonto do wpłat: 36 1020 5226 0000 6202 0337 4253 - PKO BP\nDane do przelewu: Anna Jamroz\nTytułem: Zlot HCC 2013 - nick z forum\nPodana kwota dotyczy:\n> noclegu dla jednej osoby na 4 doby od 7.08 do 11.08\n> drobnej wpłaty na rzeczy organizacyjne (gadżety)\nWszystkie wpłaty będę odnotowywał na liście w pierwszym poście tego wątku (niżej)\nWyżywienie: nie jest wliczone w cenę jakby ktoś chciał dodatkowo podaję ceny z ośrodka\n> śniadanie – 8,00 zł\n> obiad – 16,00 zł - tutaj ostrożnie, gdyż ze względu na plan zlotu 70% czasu będziemy spędzać poza ośrodkiem\n> kolacja - 9,00 zł\n15:00 - start imprezy, zakwaterowanie\n20:00 - integracja uczestników, przedstawienie planu zlotu, oficjalne powitanie uczestników\n12:30 - wyjazd z ośrodka, plażowanie (Smardzewice)\n15:30 - przejazd do Podklasztorza - obiad, sesja zdjęciowa\n17:00 - trening przed meczem siatkarskim\n19:00 - integracja uczestników, noc grilli\n10:00 - wyjazd z ośrodka, kierunek Łódź\n12:00 - Grand Prix Gokart (Le Mans Port Łódź)\n15:00 - parada przez Łódź, powrót do ośrodka\n19:00 - oficjalne przywitanie z HKP oraz nowymi uczestnikami zlotu\n19:30 - integracja\n10:30 - wyjazd z ośrodka kierunek Tomaszów Mazowiecki\n11:30 - zwiedzanie (Bunkry Hitlerowskie) / obiad (Spała)\n14:00 - sesja zdjęciowa (Biała Góra) / konkursy tematyczne\n17:00 - powrót do ośrodka\n18:30 - rozgrzewka przed meczem siatkarskim\n19:00 - mecze siatkarskie HCC vs HKP oraz RD vs GK\n20:00 - zebranie Stowarzyszenia Hyundai Coupe Club Polska\n20:30 - ogłoszenie wyników konkursów oraz wręczenie nagród\n21:00 - ognisko, noc grilli\n10:00 - podsumowanie zlotu, pożegnanie uczestników\n12:00 - wykwaterowanie, zakończenie imprezy\nAktualna lista osób, które zapłaciły zaliczkę (aktualizacja: 02.08.2013):\n1. buliboy + Kasia + Wiki\n2. WUJO89 (całość)\n3. Kat +1\n4. Perez85 + Ania (całość)\n5. ANGEL99PERCENT + ADICO79 (całość)\n6. Iwona + Turbik6\n7. GEBREK (całość)\n9. Shreku (całość)\n10. Wilk (całość)\n11. Tib91 + 1\n12. Klakier + Weronika (całość)\n13. DRICKON +1 (całość)\n15. Chomik + Ania\n16. Asia + Włodar\n17. Sylwia + White\n18. KiTi + AdrianRbk\n19. cobraswiecie +1 (całość)\n20. Statek85+Marta (całość)\n21. wilku +1 (całość)\n22. Pr0t3u5 (całość)\n23. SASA + 1\n24. Lanck (całość)\n25. Szachi + 1 (całość)\n26. MikeOne (całość)\nCześć. Przyszedł czas na organizację kolejnego zlotu ogólnopolskiego HCC 2013 - będzie to już 6-ty nasz zlot. Po zdobyciu doświadczenia przez ostatnie 4 lata oraz dyskusjach chciałbym przedstawić przebieg wyboru miejsca i terminu tegorocznego zlotu.\nI etap (wybór regionu):\nKlubowicze przez 2 tygodnie (do końca stycznia) proszeni będą o wybór jednego z czterech regionów Polski, w który chcieliby najchętniej wybrać się na tegoroczny zjazd. Nie ustalam sztywnych regionów do samych granic i tak przypuszczalne miejsce może znajdować się poza wyznaczonymi granicami, ale w granicach rozsądku max do 30 km poza regionem. Regiony przedstawia mapka załączona niżej:\nCelem tego etapu jest wybranie regionu Polski w który użytkownicy chcą się udać (a nie konkretnego miejsca wraz z ośrodkiem) Każdy zainteresowany wyjazdem podobnie jak w poprzednich latach może podawać ciekawe miejsce w które możemy się udać (jest to nawet wskazane) - zostaną one w szczególności uwzględnione w etapie poźniejszym.\nII etap (wybór terminu):\nDrugi etap będzie trwał od 1wszego do 15stego lutego, celem tego etapu jest przeprowadzenie ankiety dotyczącej wyboru dogodnego terminu tegorocznego zlotu. Ankieta zawierać będzie wszystkie weekendy począwszy od ostatniego weekendu czerwca do pierwszego tygodnia września. Przewiduję organizację zlotu o jeden dzień dłużej w porównaniu z 2012 (tak samo jak dwa lata temu na Wawrzkowiźnie) od środy (przyjazdy) do niedzieli (rozjazdy). Możliwość w głosowaniu nad terminem mają podobnie jak w etapie pierwszym Klubowicze.\nIII etap (wybór konkretnego ośrodka):\nPo wyborze terminu dwa najczęściej wybierane weekendy zostaną wraz z regionem zakwalifikowane do poszukiwań dogodnego miejsca. W pierwszej kolejności zostaną przeanalizowane ośrodki zgłoszone przez Was, natomiast w przypadku problemów z terminem lub innymi niedogodnościami osoby odpowiedzialne za zlot będą szukały alternatywnych miejsc spędzenia zlotu. Przewiduję zakończenie tego etapu w połowie marca.\nIV etap (przedstawienie oferty, zaliczki, atrakcje):\nW późniejszych terminach zacznie się zbiórka zaliczek oraz organizacja atrakcji\nTyle na chwilę obecną aby nie komplikować sprawy Oczywiście w razie jakichkolwiek pytań proszę pytać. Oczywiście w imieniu swoim jak i osób odpowiedzialnych za zlot ogólnopolski liczę na jeszcze większe zaangażowanie niż w poprzednim roku!\nZapraszam do głosowania i podawania propozycji miejsca spędzenia czasu na ZO 2013\nNapisane: 16 sty 2013, 21:39\nŻeby Wam było łatwiej podjąć decyzję takie małe przypomnienie o jakich miejscach dyskutowaliśmy w ubiegłym roku, miejsca i atrakcje zgodnie z podziałem na regiony\n1. Nad morzem Mielno/Koszalin/ Jarosławiec\nAtrakcje: jak to nad morzem: w zależności od pogody, ale lans na deptaku obowiązkowy\nJak będzie słońce to opalimy się na heban\nMożna się nawet wybrać na Bornholm\nOśrodek: mnóstwo do wyboru do koloru, w kolorze i stereo\n2. Na tropie maybacha Ojca Prowadzącego czyli krzyżackie dwumiasto Bydgoszcz -Toruń\nAtrakcje: Opera Nova i Wyspa Młyńska i Wenecja Bydgoska, kapitalny plener do zrobienia zdjęć ekipy zlotowiczów, najlepiej wieczorem.\nO pierniczkach w Toruniu wspominać nie muszę, to rozumie samo przez się\nKartodrom Bydgoski -Grand Prix w gokartach ,\nPlanetarium, Orbitarium i Geodium Dzięki dziesiątkom projektorów, nie ruszając się z wygodnego fotela, można przeżyć tu noc polarną na biegunie, zobaczyć Ziemię z Księżyca, a nawet z granic Systemu Słonecznego. W sali Orbitarium umieszczono zestaw interaktywnych urządzeń oraz modeli, dzięki którym zwiedzający poznają zjawiska zachodzące w kosmosie. Uwagę przyciąga tu również okazały, interaktywny model sondy kosmicznej Cassini. W kolejnej sali - Geodium - swe miejsce znalazła interaktywna wystawa poświęcona planecie Ziemii i zjawiskom na niej zachodzącym\nObejrzeliśmy prehistoryczne akwarium w Bałtowie z mega strasznym tiburonem na końcu to i można pooglądać gwiazdki\nFontanna Cosmopolis w Toruniu wwidowiskowe seanse wody, światła i dźwięku. Iluminowane kolorowym światłem strumienie wody, tryskają w rytm muzyki. Spektaklom towarzyszy muzyka filmowa oraz utwór pt. Cosmopolis - skomponowany specjalnie na potrzeby toruńskiego wodotrysku przez Krzesimira Dębskiego.\nOpcjonalnie siedziba Redemptorystów, na tropie maybacha Ojca Tadeusza\nOśrodek: do wyboru campingi w okolicach Bydgoszczy lub Torunia\n3. Republic of Pyrland czyli Wielkie Księstwo Poznańskie\nStary Rynek Poznań- "POZnan* Grand Turismo Hyundai Coupe Club"\nTor Poznań, Gokarty\nJezioro Malta, Termy, Maltańskie http://www.termymaltanskie.com.pl/\nJak nam palma odbije to pójdziemy do Palmiarni, jak będziemy w bojowym nastroju ganiać golfy to pójdziemy do Twierdzy Poznań.\nStary Browar to też punkt obowiązkowy.\nDla chętnych dodatkowo Centrum Wycieczkowe LECHA;) tak tego piwa\nOśrodek: Np. camping nad Jeziorem Kierskim, http://meteor-turystyka.pl/nowaholandia ... rakow.html\nalbo tu: http://meteor-turystyka.pl/nadlipnem,steszew.html\n4. Bachus rządzi czyli ziemia lubuska\nTOR STARY KISIELIN K. ZIELONEJ GÓRY\nBAZA ZLOTU: KARPICKO\nTor: nowo odrestaurowany tor wyścigowy WallraV Race Center w Starym Kisielinie koło Zielonej Góry. Codziennie od środy do niedzieli tor jest dostępny dla wszystkich tych, którzy chcą podszkolić swoje umiejętności jazdy , pościgać się lub poprostu pojeździć motocyklem, quadem lub kartingiem.\nNa torze znajduje się wypożyczalnia gokartów WallraV Rent a Kart, dysponująca 15 gokartami firmy SODI wyposażonymi w silniki HONDA o pojemności 270 ccm.\nIle koni uciekło ze stajni czyli\nV-tech VT-2/B1B , umożliwiającą pomiar mocy i momentu obrotowego silnika w trybie inercyjnym oraz obciążeniowym samochodu oraz motocykla. Pomiary można przeprowadzać w samochodach zarówno z przednim jak i tylnym napędem. Błąd wyznaczenia chwili czasowej jest mniejszy niż 0,000015 s. (piętnaście milionowych sekundy).\nZielona Góra- Falubaz, Stare Miasto, Fontanny wieczorne, Tesco, Biedronki, Piotr i Paweł\nW okolicach miasta można sprawdzić kilka winnic i podegustować co nieco.\nRegion 2 (warmińsko-mazurskie, podlaskie, mazowiecke)\nWodnik Szuwarek i jego staw, czyli w mchu i paproci po mazursku\n1. Giżycko- blisko jeziora Niegocin i Kisajno,\nAtrakcje: Twierdza Boyen i blisko Wilczy Szaniec i inne : http://mazury.info.pl/atrakcje/index.html\nPrzykładowy ośrodek: jest z czego wybierać\n2. Kajaki Krutynia http://www.kajaki-krutynia.pl/stanica.html\nRegion 4 (świętokrzyskie/lubelskie/małopolskie/ podkarpackie)\n1. W trójkącie turystycznym : Puławy – Kazimierz Dolny – Nałęczów\nDomki z piernika i lans nad Wisłą ...\n2.Jeszcze jeden jeszcze raz, na lewo na prawo w górę i w dół ...wracamy na ziemię Konecką,\nWiększy lans w Kielcach( Stare Miasto), ponadto plener fotograficzny: Wzgórze Kadzielnia, Wzgórze Karczówka.\nKregielnie, baseny opcjonalnie;\nMolo i atrakcje na plaży\nTor Kartingowy i Grand Prix z nagrodami/ takie oficjalne z czasami i podziałem na kategorie\nNie oglądamy już dinozaurów. Może już nie będzie wahadełek, nie będziemy piratować na czerwonym świetle.\nWiadomo gdzie Biedronka i Tesco I kebab house z sympatyczną Panią z kluczykiem\nNapisane: 17 sty 2013, 00:50\nWstępna propozycja dla regionu 3 (dolnośląskie/opolski/śląskie/łódzkie)\nGóry Stołowe, zamek Książ, Złoty Potok, świątynia Wang, Adrszpaskie Skalne Miasto. Wszystko jest od siebie w niedalekiej odległości, więc nie będzie jazdy po 200 km (propozycja od petersan i Ania87SB)\ndo tego zlot w niedalekich okolicach granicy polsko-czeskiej i możliwość dogadania się z sąsiadami na jakąś wspólną imprezę tudzież "lans"..\ngokarty, browary, jeziora,rzeki i góry czyli do wyboru do koloru wszystko w tym regionie znajdziemy nawet morze (co prawda tzw morze rybnickie, ale zawsze )\nNapisane: 17 sty 2013, 01:07\nTeż będzie dużo jazdy KiTi\nZ Wałbrzych gdzie jest zamek Książ do Karpacza gdzie jest Świątynia Wang jest 60km, krętymi dróżkami górskimi o różnej szerokości, czyli czas przejazdu też się wydłuża,\nZłoty Potok to nie w tej części i chodziło chyba o Złoty Stok 70km od Wałbrzycha przy granicy z Czechami\nSkalne Miasto ? Z Karpacza i z Wałbrzycha po 70km z okładem w jedną stronę.\nMiałam to na studiach dlatego pozwalam sobie to sprostować\nNapisane: 17 sty 2013, 01:12\ndlatego napisałam, że to propozycja petersana i Ani nie moja\nNapisane: 17 sty 2013, 01:33\nWiem, nie mam do Ciebie pretensji, przekaż autorom\nNapisane: 17 sty 2013, 10:02\npo Sielpii zastanawiam się czy jest sens aż tak jeździć - co prawda siedzenie w lesie 5 dni odpada, ale np Bałtów był trochę za daleko straciliśmy pół dnia na dojazdach - fajnie by było mieć bazę wypadową blisko atrakcji bo jechać 100 km by coś zobaczyć to za daleko tym bardziej w kolumnie xx aut gdzie średnia prędkość nie jest duża - taka uwaga\nbtw propozycje super! czekam na więcej\nNapisane: 17 sty 2013, 11:00\nmoże nad morze , dawno nie byłem nad naszym morzem wydmy i sesje to cos fajnego jak by sie udało\nz drugiej zas strony w wielkopolsce jest kilka fajnych miejsc , mieszkalem 30 km od poznania kiedys wiec troche pomysle i zaproponuje jakies fajne miejsca , na weeken bede mial troche czasu to cos wpisze\n-- 17 sty 2013, 13:38 --\nhmm, góry tam byłem ostatni raz jak miałem może ze 6 lat , mogło by byc ciekawie\nNapisane: 17 sty 2013, 15:40\nIdąc tropem aktualnych wyników ankiety myślę, że na nasze wszystkie pytania odpowie - http://dolnyslask360.pl/ atrakcje bosko opisane, mapy, bazy noclegowe itd...\nNapisane: 17 sty 2013, 15:43\nPropozycja tzw. "pierwsza z lewej" dla regionu 3:\n- baza noclegowa w Turawie nad jeziorem turawskim, 23 km od Opola.\nCytat z jednej ze stron\n"Baza turystyczno-wypoczynkowa umożliwia zapewnienie noclegu 11500 osobom jednocześnie. Na obrzeżach jeziora działają ponadto 4 restauracje, 2 kawiarnie prywatne, 16 kawiarni w ośrodkach wypoczynkowych, 4 pawilony handlowo-gastronomiczne, oraz 32 inne placówki handlowe."\nprzykłady imprez integracyjnych, które można zorganizować na miejscu http://www.turawa.com.pl/centrum/imprez ... -dla-firm/\nprzykład atrakcji w woj. opolskim http://www.turawa.com.pl/centrum/okolice/ (wiadomo, że wybieramy tylko te miejsca, które nas interesują i są w miarę blisko) poza kulturą mamy w opolu również tor kartingowy http://torkartingowyopole.pl/ i pewnie jeszcze wiele atrakcji się znajdzie\naha i z Turawy do najbliższego przejścia granicznego jest ok 70km, jakbyśmy tak na poważnie chcieli poznać czeską ekipę\nNapisane: 17 sty 2013, 15:51\nKITI podoma sie sie pomysl z turawa mega piłkarzyki sa zaje fajna zabawą\nNapisane: 17 sty 2013, 16:01\nKiti dla mnie mega pomysł i z wypadem na Czechy no ekstra opcja laaaaajkuje\nNapisane: 17 sty 2013, 18:30\nNapisane: 17 sty 2013, 19:18\nja nawet nie proponuje Kaszub czy Mazur bo i tak nigdy ten region nie wygra\nNapisane: 17 sty 2013, 19:27\nTeż nie proponuje Mazur bo wiadomo że zawsze wygra południe polski bo jest tam najwięcej miłośników/posiadaczy HC...\nNapisane: 17 sty 2013, 19:29\nAle głosować na region numero uno możecie Poznań też dobry\nNapisane: 17 sty 2013, 19:34\nmeloman napisał(a): południe polski bo jest tam najwięcej miłośników/posiadaczy HC...\nto trzeba ruszyć tyłek i zachęcić ludzi a nie narzekać, że mało u nas samo tez się nie zrobiło...\nNapisane: 17 sty 2013, 19:38\nTylko widzisz KiTi,np. na pomorzu jest przewaga aut produkcji bawarskiej, w Malborku oprócz mnie nie ma żadnej coupety; w Tczewie przelotnie widziałam jedno RD i jedno RD2. W Ustce zero, w Słupsku zero, w Lęborku zero coupe. Rutka baaaardzo dawno nie widziałam, także od zlotu włożyłam aż jedną wizytówkę za szybę....\nNapisane: 17 sty 2013, 20:01\nOK, ale widzę, że np w Gdyni ekipa się powoli klaruje, tam nie masz daleko? U nas też Kucol zaczynał od paru samochodów, aż rozrosło się jak widać.. Dużo zależy od chęci ludzi, u nas np. jammiq ma zawsze ponad 100km w jedną stronę a jeździ, miedzy ekipą rybnicką czy ekipą z gór a Kucolem, Egonem czy Equalizerem też jest 100km, a jednak potrafimy się zmobilizować i spotkać. To też nie jest tak, że my wszyscy mieszkamy koło siebie lub w jednym mieście, bo jesteśmy porozrzucani po całym województwie, ba nawet vfiszu z małopolski potrafi się zjawić tylko potrzeba chęci i mobilizacji\na żeby nie było offtopa cieszę się, że propozycja się spodobała a to był tylko pierwszy lepszy link takich miejsc i atrakcji u nas pełno prawie wszędzie\nNapisane: 17 sty 2013, 20:11\nKiTi też masz super pomysł, my zaczeliśmy wymieniać miejsca które są dookoła nie licząc km, nikt też nikogo nie będzie zmuszał żeby jezdzić. No, i w naszej opcji nie ma jeziora, za co masz "+". A w te nasze góry Adrszpaskie i tak się wybieramy\nNapisane: 17 sty 2013, 23:06\nWedług mnie, miejsce zlotu powinno być maksymalnie w środku Polski. Wtedy nie było by narzekania na zbyt dużą odległość do pokonania - wszyscy byli by równi. Nie organizujmy zlotu na obrzeżach kraju. Chciałbym poznać w końcu więcej osób z północy.\nPo drugie - dojazd. Zlot powinien być w miejscu, do którego łatwo dojechać. Piję tutaj do zeszłorocznych robót drogowych i półgodzinnego stania na światłach.\nPo trzecie - atrakcje, a raczej dojazd do nich. Moim zdaniem jeżdżenie po 100km dla dwóch godzin zabawy mija się z celem - bardziej męczy niż sprawia przyjemność.\nNapisane: 17 sty 2013, 23:29\nzgadzam się w 100% z Equalizerem! Chociaż powiem że nie chciałbym w Łódzkim zlotu bo frajda jest jechać gdzieś dalej w kolumnie kilku aut a nie mieć zlot pod nosem\nEqualizer napisał(a): Po drugie - dojazd. Zlot powinien być w miejscu, do którego łatwo dojechać. Piję tutaj do zeszłorocznych robót drogowych i półgodzinnego stania na światłach.\ntego nie przewidzisz jak był załatwiany ośrodek i odwiedzany przez nas żadnych robót nie było\nEqualizer napisał(a): Moim zdaniem jeżdżenie po 100km dla dwóch godzin zabawy mija się z celem\ntrue, mówiłem o tym kilka postów wyżej\nNapisane: 18 sty 2013, 10:21\nTeż wolałabym zlot gdzieś w okolicy centrum polski i nie ze względu na prywatne upodobania, a dlatego, że rozsądek podpowiada, że taka miejscówka umożliwi pojawienie się większej ilości osób. A przecież chodzi o to, żeby każdemu dać możliwość uczestniczenia w takim wydarzeniu.\nDla mnie generalnie odległości przestały stanowić problem bo na spoty jeżdżę 50 km do Lublina i 250 do Warszawy. Ale to, że ja mam taką możliwość nie oznacza, że każdy ją ma i że każdy ma ochotę jechać bóg wie ile km. Dlatego chyba warto minimalizować odległości... Rozumiem też, że fajnie jest pojechać gdzieś, gdzie się nie było, aczkolwiek chyba lepiej wybrać "mniejsze zło" dla korzyści większości.\nA co do samego zlotu - im bliżej zakwaterowania są atrakcje tym mniej spinania się, nerwów, że trzeba dojechać i narzekania na organizację (wnioski z doświadczeń nabytych przed dołączeniem do HCC).\nNapisane: 18 sty 2013, 11:47\nNie jestem klubowiczem i nie mam zamiaru być ale dodam od siebie też dwa grosze.\nW sumie centrum Polski każdy ma podobne odległości - inni mniej, inni więcej i to byłoby najlepszą opcją.\n4 z lubelskim widzę że już nie przejdzie, a szkoda bo byłbym w stanie załatwić tor wraz z pomocą instruktorów (co powinno przydać się każdemu z Nas, kierowców) oraz ekipę filmową i fotografa po taniości.\nW sumie tylko tyle chciałem dodać, pozdrawiam.\nNapisane: 18 sty 2013, 15:27\nJa niestety nie mam żadnych propozycji co do ośrodka, ale myślę, że najlepiej byłoby, gdyby miejsce zlotu miało cechy tj.:\n- położenie zaraz nad wodą. Najlepiej coś w stylu Wawrzkowizny w 2011r.,\n- duży parking w granicach ośrodka- trochę męczące i niebezpieczne dla lakieru jest szukanie po ciemku miejsca parkingowego pomiędzy drzewami,\n- domki usytuowane wokół centralnego punktu/ skierowane możliwie najbardziej w jedną stronę, aby nie było tak, że tworzą się 3 grupy imprezowiczów, tylko jedna, a porządna.\n- położenie ośrodka blisko większego miasta, aby w razie braku "paliwa" można było się skoczyć do najbliższej Biedronki . Bliskość większej miejscowości pociągnęła by za sobą też inny plus - w miarę dobry dojazd. I znów posłużę się przykładem Wawrzkowizny- bliskość Bełchatowa i świetne, szerokie drogi, sprzyjające sesjom zdjęciowym.


[Zapasy] Dziewiąty na świecie • SportRadom | Radomski Serwis Sportowy\nStrona główna » Zapasy » Dziewiąty na świecie\nDziewiąty na świecie\nW zakończonych w Tampere mistrzostwach świata juniorów w zapaśnik Dominik Dudziński wywalczył dziewiąte miejsce.\nZawodnik Olimpijczyka wystąpił w wadze 50 kg stylu klasycznego. W pierwszej walce radomianin pokonał Mykolę Stepaniuka. Zwycięstwo nad przedstawicielem Ukrainy zagwarantowało Dominikowi Dudzińskiemu w ćwierćfinale.\nKolejny rywale okazali się już mocniejsi. W pojedynku o półfinał przeciwnikiem zapaśnika Olimpijczyka był Cevion Jordan Severado. Jak się okazało świetna dyspozycja reprezentanta USA nie byłą dziełem przypadku. Sięgnął on później po tytuł wicemistrzowski (złoty medal zdobył Poya Soulat Dad Marz z Iranu).\nDominik Dudziński walczył jeszcze w repasażach. Pomyślne ich przebrnięcie dawało prawo walki nawet o brązowy medal. Niestety w pierwszym pojedynku radomianin uznać musiał wyższość zapaśnika z Izraela. Maksym Vysotskyi nie miał jednak łatwego zadania. Zapaśnik Olimpijczyka stoczył bardzo wyrównaną walkę.\nW turnieju juniorek brązowy medal w Tampere wywalczyła Aleksandra Wólczyńska. Wychowanka Olimpijczyka, obecnie reprezentująca barwy klubu z Kraśnika, na podium stanęła w wadze 63 kg.


KOSTKA na warsztatach w Cisco | KOSTKA\nHome » Ważne wiadomości » KOSTKA na warsztatach w Cisco\nKOSTKA na warsztatach w Cisco\nPosted by Administrator on 17 Listopad, 2016\nDnia 15.11.2016 roku miało miejsce wyjście do firmy Cisco. O 9:20 wyszliśmy ze szkoły. Opiekunem był Pan Paweł Mika. Tramwajem numer 50 dojechaliśmy na miejsce , ale kawałek musieliśmy przejść na piechotę. Niestety nie każda klasa miała przyjemność usłyszeć interesujące wykłady w firmie, ponieważ było tylko 20 biletów wstępu. Dlatego z niektórych tylko klas mogły iść najwięcej trzy osoby.\nGdy dotarliśmy na miejsce, odłożyliśmy rzeczy do szatni i rozpoczęliśmy ”przygodę”. Dostaliśmy plakietki z napisem „Visitor”. Podzieliliśmy się na dwie grupy. Jedna grupa poszła na wykład o drukarkach, a druga, o Internecie. Na wykładzie o drukarkach, Pan opowiedział nam jak działa drukarka 3D. Interesujące było szczególnie to , że potrafi ona drukować nawet trzy dni! Potem powiedział trochę o projektach jakie tam wykonują, ale głównie skupił się na przyrządach które mierzą poziom zanieczyszczenia powietrza. Później przeszliśmy do drugiego pokoju. Tym razem pracowały z nami trzy Panie. Rozdzieliły nas na grupki i przydzieliły każdemu następujące funkcje: router, access point, smartphon, tablet, fire wall, DNS itd. Później “podpięliśmy” się kablami. Smartphon i tablet próbowali wysłać komentarz na YouTube, wpis na Facebook i na Twitter (symbolicznie ”wysyłali” pisząc na kartce i wkładając do koperty). Potem koperty dawało się access point, który podawał to dalej z odpowiednią regułą, taką samą jaką wykonuje cały system, żeby wpis na stronie się pojawił.\nPo wykładach oprowadzono nas po firmie i pokazano między innymi, salę do odpoczynku oraz jadalnię, w której czekał poczęstunek w postaci kanapek i drożdżówek. Można też było zrobić sobie kawę, herbatę, gorącą czekoladę oraz zdobyć napoje z automatu. W budynku są również dwa rodzaje sali do odpoczynku. W jednej można się w ciszy poczytać lub po prostu poleżeć, a w drugiej zagrać w piłkarzyki, na konsoli lub w bilarda.\nPo zjedzeniu ubraliśmy się, oddaliśmy plakietki i poszliśmy na przystanek. Wsiedliśmy to tramwaju także z numerem 50 i ruszyliśmy do szkoły. Wróciliśmy na 13:30 i co niektórzy mieli jeszcze lekcje, a inni poszli do domu.\nBardzo mi się podobało w firmie Cisco. Wykłady były interesujące i dużo się z nich dowiedziałem. Sądzę, że innym też się podobało. Jak była by taka możliwość, to pojechałbym tam jeszcze raz.\nMaciej Dubiel kl 2A.\n15 listopada we wtorek odbyło się wyjście do CISCO.Mogliśmy zobaczyć jak wygląda i działa drukarka 3D. Słuchaliśmy o projektach tworzonych w CISCO.Dowiedzieliśmy się wielu ciekawych informacji na temat internetu.W budynku CISCO zwiedzaliśmy też różne pomieszczenia, w których pracują i odpoczywają pracownicy.Bardzo mi się podobało i chciałbym pójść tam jeszcze raz.\nKuba Cichoń 1e\nDnia 15.11.2016 wybraliśmy się do biura firmy „Cisco” na warsztaty dot. Informatyki. Po przyjeździe poczęstowano nas kawą i herbatą. Obejrzeliśmy i słuchaliśmy o projektach, nad którymi pracuje ta firma. Dowiedzieliśmy się też jak działa drukarka 3D. Następnie udaliśmy się na zajęcia, podczas których tworząc własną sieć dowiedzieliśmy się jak m.in. jak wygląda proces publikowania postów na facebooku. Na koniec udaliśmy się na mały poczęstunek podczas którego zadaliśmy wiele pytań dot. firmy, pracy, projektów i informatyki. Warsztaty bardzo nam się podobały i mamy nadzieję, że będziemy miały okazję uczestniczyć w podobnych.\nAlicja Rygiel i Dorota Janowska 2e\nWyjście zostało zrealizowane dzięki pomocy Ojca Dyrektora Pawła Brożyniaka SJ i Pani Marii Michalik za co serdecznie dziękujemy. Również dziękujemy opiekunom warsztatów z firmy Cisco, tj Pani Ani i Panu Jackowi za ciekawe przygotowanie zajęć.


Rabarbar, inaczej rzewień, to roślina, która wykorzystywana jest w kuchni do wielu potraw, najczęściej słodkich. Szypułki jej liści mają zielony, różowy a nawet czerwony kolor, ma przyjemny ziołowy zapach, a po ugotowaniu specyficzny słodko-kwaśny smak.\nJak obchodzić się z rabarbarem\nNie należy jeść rabarbaru na surowo, ani nawet kosztować liści, bo są jadowite. Rabarbar trzeba zawsze dokładnie obrać, uważając przy tym, żeby nie ubrudzić ubrania czerwonym sokiem.\nZ ciastem lub z mięsem\nRabarbar wykorzystać można do przygotowania wielu smakołyków – strudla, ciasta z białym serem, nadzienia do knedlików czy drożdżowych ciast. Jeden przepyszny możecie przygotować zgodnie z naszym przepisem. Z rabarbaru wyczarujecie też wyśmienitą zupę ze śmietaną, a lekko podduszony rabarbar możecie podawać jako nietypowy dodatek do mięsa czy ryb.\nFantastyczne rabarbarowe ciasto z kruszonką\nŻeby przygotować przepysze ciasto z kruszonką potrzeba 4 obranych i pokrojonych na cienkie płatki łodyg. Należy je wymieszać ze szklanką cukru trzcinowego i na chwilę odstawić - rabarbar dzięki temu zmięknie i puści delikatny słodko-kwaśny sok. Drugą szklankę cukru należy wymieszać ze szklanką mąki i pół szklanki mąki orkiszowej, do całości dodać żółtka z trzech jajek i powoli dolewać pół szklanki soku pomarańczowego oraz 125 g roztopionego masła. Z białek należy ubić pianę i wymieszać ciasto, które następnie trzeba wlać do formy wyłożonej papierem do pieczenia, a na masę położyć rabarbar. Z 50g mąki orkiszowej, 50 g cukru pudru i mielonych orzechów włoskich należy wyrobić palcami kruszonkę, którą następnie trzeba równomiernie położyć na ciasto. Całość należy piec we wcześniej rozgrzanym piekarniku (na 180 °C) ok. 25 min. Smacznego!