Niebawem w trasę wyruszy słynna czerwona ciężarówka, która pojawi się na ekranach naszych telewizorów w akompaniamencie dzwonków i podekscytowanych głosów, oznajmiających początek świątecznej atmosfery. Razem z Kruszynką postanowiłyśmy uprzedzić popularną reklamę i już dziś rozpalić w Waszych sercach magiczną iskierkę.\nPragniemy obdarować Was wspaniałymi prezentami, mając nadzieję, iż dzięki nim spełnią się Wasze marzenia.\nNawet jeśli nie wierzycie w jego istnienie. Uparcie twierdzicie, iż przypisuje sobie zasługi obcych osób. Gorąco Was nakłaniamy, abyście napisali list do Świętego Mikołaja.\nAby dołączyć do grona laureatów tego konkursu, musicie wykazać się odrobiną kreatywności, stworzyć oryginalny tekst, w którym zdradzicie Mikołajowi, co chcielibyście od niego otrzymać na Gwiazdkę. Czy będzie to bilet na rejs po jednym z oceanów? A może sportowe auto? Nie ograniczamy Waszej wyobraźni.\nJeśli nie macie konkretnego marzenia, a mimo wszystko chcielibyście wziąć udział w zabawie, uzasadnijcie w liście do Mikołaja, którą z poniższych nagród chcielibyście wygrać.\nAby zwiększyć szansę na wygraną, konkurs przeprowadzamy z Kruszynką na dwóch blogach. Na każdym z nich możecie zamieścić dowolną liczbę listów do Mikołaja.\nKonkurs świąteczny ,,Napisz list do Świętego Mikołaja” zorganizowany zostaje na blogach Świat według Lilii (http://swiatwedluglilii.pl/) oraz Book & Cooking (http://book-and-cooking.blogspot.com/) w dniach 18.11.2013r.- 01.12.2013r.\nOgłoszenie wyników nastąpi 06.12.2013r.\nZadaniem uczestników zabawy jest napisanie autorskiego listu (forma dowolna) do Świętego Mikołaja, w którym zawarta zostanie prośba, dotycząca wymarzonego gwiazdkowego prezentu i zamieszczenie go w formie komentarza do konkursowego wpisu.\nUczestnik konkursu może zamieścić dowolną liczbę listów na obu blogach, pamiętając o tym, aby każde zgłoszenie opublikować w osobnym komentarzu.\nSpośród nadesłanych zgłoszeń JURY wybierze 6 laureatów (po 3 zwycięzców na dany blog).\nLaureaci zabawy zobowiązani są do przesłania danych osobowych na maila li_lia@wp.pl w terminie nieprzekraczającym 7 dni od momentu ogłoszenia wyników zabawy.\nWysyłka nagród możliwa jest jedynie na terytorium Polski.\n(Będzie nam niezmiernie miło, jeśli polubicie Sponsorów na Fb, jednak nie jest to warunek konieczny)\nZestaw Recepty Babuni Agafii\nMaska do twarzy 50 ml\nNagrodę ufundowała właścicielka sklepu Hanex- Naturalne Kosmetyki\nBiżuteria- bransoletka z napisem\nNagrodę ufundowała Jadwiga Żarek, właścicielka Biżulandii\nZestaw kosmetyków od Laboratorium Kosmetycznego Floslek :\nMasło mango i marakuja\nBalsam mango i marakuja\nŻel pod prysznic mango i marakuja\nPłyn dwufazowy Eye Care\nNagrody ufundowało Laboratorium Kosmetyczne Floslek\nPan Przypadek i Trzynastka oraz Pan Przypadek i Celebryci\nWięcej o bohaterze książek możecie się dowiedzieć na blogu autora- pana Jacka Getnera: KLIK\nFundatorem nagród jest Wydawnictwo Zakładka\nKsiążka Zaczarowany Świat baśni\nFundatorem nagrody jest Wydawnictwo Monika Duda\nKsiążka Misiek i świąteczne obżarstwo\nFundatorem nagrody jest Wydawnictwo Grodkowskie\nKsiążka Rozmówki. Włoski\nFundatorem nagrody jest Wydawnictwo G+J\nKsiążka Klub Ognia Piekielnego\nFundatorem nagrody jest Wydawnictwo Zysk i Ska\nTajemnicza paczka pełna kosmetyków\nFundatorem nagrody jest Agencja Szeptamy\nBiżuteria- bransoletka w soczystym kolorze\nKsiążka Rozmówki. Angielski\nKsiążka Panowie Salem\nKsiążka Rozmówki. Rosyjski\nKsiążka Szkarłatny blask\nTagi: Agencja Szeptamy, Biżulandia, FlosLek, Hanex Naturalne Kosmetyki, Jacek Getner, Mikołaj, Wydawnictwo G+J, Wydawnictwo Grodkowskie, Wydawnictwo Monika Duda, Wydawnictwo Zysk i Ska\n100 komentarzy w Wielki Konkurs Mikołajkowy\nJaki ciekawy konkurs. Zastanowię się nad odpowiedzią i być może wezmę udział.\nojej, ale fajne nagrody\n18 listopada 2013 o 19:31\nJakie świetne nagrody! Muszę pomyśleć nad udziałem\n18 listopada 2013 o 20:25\nSkoro można „rzucać” marzeniami TO JA BIORĘ UDZIAŁ~!!!!!!\nPs. doczekam się odpowiedzi? (((((((((((((( EMAIL…..SPRAWDZ (((((\n19 listopada 2013 o 00:00\nTo ja może zacznę!\n24 grudnia nie będę ani trochę marudna,\ngdy od tego Pana, co ma długą białą brodę,\nza dobre sprawowanie dostanę w nagrodę\nmałą chatkę w górach.\nNiekoniecznie musi być z lampami w abażurach\ni o królewskich murach.\nMarzy mi się raczej taka z uroczym kominkiem,\ngdzie siedząc sobie z mężem i grzanym winkiem\nbędę spędzać weekendy,\na w świeta śpiewać kolędy.\nZaś latem, mój mąż bohater\nbędzie go upiększał,\na ja będę się mu za to odwdzięczać\npysznym obiadem z niezliczoną ilością dokładek.\nTaki to prezent chciałabym dostać,\nby z gwaru miasta móc choć na chwilę się wydostać.\nPozdrawiam i życze powodzenia wszystkim\n19 listopada 2013 o 10:29\na ja napisałam piękny tekst i komentarz zniknął\nPatrycjo, proszę spróbuj jeszcze raz.\nDrogi Mikołaju !!\nProszę Cię o zdrowie, pomyślność…\nPozytywne do życia nastawienie…\nI jeszcze coś materialnego…\nDo pielęgnacji niezmiernie potrzebnego…\nCiało piękną wonią otulającego…\nBym mogła czuć się pięknie dnia każdego…\n19 listopada 2013 o 12:55\nChciałabym Cię prosić o to, żeby tego jednego dnia na świecie nie było gniewu, żeby wszyscy byli dla siebie życzliwi, żeby każdy, czy to duży czy to mały w Ciebie uwierzył\nPragnę, żebyś sprawił, żeby w zwykły dzień było mniej gonitwy, a więcej czasu dla rodziny, dzieci, męża. Żeby było mniej problemów, a więcej powodów do szczęścia\nChciałabym, żebyś spełnił po jednym marzeniu, oczywiście tym najbardziej pielęgnowanym, każdego człowieka na Ziemi.\nDla siebie pragnę o radę, jak mieć w sobie więcej cierpliwości i jak nieść radość bliskim w ciężkich chwilach\nJeśli chodzi o bardziej przyziemny prezent to proszę o dobrą książkę, bo uwielbiam zatracać się w świecie wyobraźni po ciężkich dniach codziennego życia\nTwoja „zawsze wierząca: Kikusia\nPowodzenia życzę wszystkim Może się uda\nGdy świąteczna pora, ja w okienku czekam,\nbo wiem, że przybędziesz dziś do mnie z daleka.\nJuż na pierwszą gwiazdkę czekam z utęsknieniem,\nByś w tym roku Spełnił me wielkie marzenie!\nMikołaju Święty w swoich saniach gnasz,\nwiem, że dzisiaj dla mnie piękny prezent masz.\nRozwieszę na choince bombki malowane,\nmoże w swoim domu Ciebie dziś zastanę.\nZrobię ci kakao i dam coś na drogę,\n„Czy z Tobą jechać mogę?”\nŚwietny konkurs, a nagrody jeszcze lepsze:) Na pewno się tu pojawię z mikołajkowym listem:)\nU nas w domu jest jak w raju\nChoć dzieciaki wciąż marudza ze chca\npaczke dostac duza:)\nI choć jestem juz na skraju\nStaram sie dopelnic raju.\nKlocki lego, elmo, kayju\nto marzenia ich jak burza\nwciaz mi glowe zaprzataja.\nco ty zrobic zeby zyc jak w raju?\nWiem! poprosze ciebie Mikołaju:)\n20 listopada 2013 o 21:44\nw tym roku chciałabym dostać wymarzoną suknię ślubną. Praca i obowiązki domowe pochłaniają tyle czasu, że ciężko go znaleźć dla tak przyjemnej czynności jak szukanie sukni ślubnej. A ten wielki dzień tuż tuż:) Dlatego liczę, że stworzysz dla mnie taką, w której będę wyglądać jak księżniczka, jedyną i niepowtarzalną, całą w tiulach i koronkach, jak mgiełka. Do tego długi welon, który będzie powiewał na wietrze, suknię jak z bajki o Kopciuszku:) Byłby to najpiękniejszy prezent jaki chciałabym znaleźć pod choinką…\nSince I’m pretty sure you live in either Finland or North Pole, I’m writing this letter in English.\nThis year I would like to ask you for the man of my life.\nHe doesn’t have to be beautiful, and he shouldn’t. It would be fantastic if he likes cats and dancing and is of mild character. Higher education will be an additional advantage.\nThere’s nothing else I would like to ask for, as neither me nor you can change the past.\nI send best wishes and I wish you fast reindeers.\nNa wypadek gdybyś jednak rozumiał język polski i mieszkał gdzieś w zaśnieżonych górach, piszę również wersję po polsku.\nW tym roku chciałabym Cię poprosić o mężczyznę mojego życia.\nNie musi być piękny, a nawet nie powinien. Dobrze by było gdyby lubił koty i taniec oraz miał spokojny charakter. Wyższe wykształcenie byłoby dodatkową zaletą.\nO nic więcej nie proszę, bo przeszłości nie zmienię ani ja ani Ty.\nPozdrawiam i życzę szybkich reniferów!\nKsiążki na zimne dni jesienno zimowe,długie wieczory ,ciepła herbatka i ciekawa książka to jest to co lubię dostawać najbardziej.Kocham kosmetyki myślę jak każda kobietka czy duża czy mała lubi być piękną ,lubię i ja .Mikołaju kochany jak byś mnie obdarował ,byłabym szczęśliwa.A tak to chcę zdrówka i jeszcze raz zdrówka ,gdyż ono w życiu jest najważniejsze .\n20 listopada 2013 o 22:16\nna początku mego listu chcę Ci podziękować za zeszłoroczny prezent , skarpetki nosze do dziś ,kapcie mój piesek poszarpał a sweter jest ciepły i ubieram go na chłodne dni .\nW tym roku proszę Cię, o skarpetki na tegoroczną zimę, czapkę i kapcie.\nDziękuję za zrozumienie, i życzę Ci dobrej drogi do mnie\n20 listopada 2013 o 22:26\nWielce Szacowny Święty Mikołaju,\nwiem że jesteś zajęty, a Twój czas jest cenny. Wobec tego treściwie poinformuje Cię o mych życzeniach. Po pierwsze, proszę o wycieczkę do Barcelony. Najlepiej na wiosnę. Obiecuje przesłać zdjęcia.\nDodatkowo przydałoby się coś do czytania. Jakaś seria książek… fantasy albo sci-fi. Wiesz co mam w domu, pozwolę się zaskoczyć.\nps. Ciastka i mleko będą na kominku.\nEwa Król says:\nBardzo dziękuję Ci za zeszłoroczny prezent o ktory Cię prosiłam.Bardzo mi się przydaje i używam go do dziś.\nPonieważ jestem grzeczna zawsze chciałabym pokaz kolejny poprosić Cię o prezent.Tym razem wyjątkowy.\nNie chcę słodyczy ani pięknych kolczyków błyszczących się po pierwszym poruszeniu ich ani zabawek przynosząych wiele radości podczas używania ich ani nawet najwspanialszych gier.\nTo co chciałabym dostać jest pewną wspaniałą umiejętnością.Jest czymś czego chcą wszyscy ludzie.To coś czego probowali już nie jedni śmiałkowie wiele wieków lat temu.To coś to złamanie sił grawitacji i matefizyki o jakim nie śnili filozofowie.Coś co nie jest opisane w żadnej książce ani podręczniku.Siła która niesie ze sobą wiele radości i szczęścia.\nTo coś to latanie.\nOh, tak! Pragnełabym umieć latać jak ptak.Bym zawsze mogła tego użyć by w jakby pewnien sposób zapomnieć o problemach otaczających mnie dookoła.Bym mogła polecieć wysoko i daleko o każdej porze nieważne czy w nocy czy w dzień.Bym mogła zobaczeć wiele niezauwarzonych krajobrazów których nie widziałam.Tak!Chciałabym latać!\nO ile prościej było by gdybym umiała latać?\nChciałabym tyle jeszcze zwiedzić w życiu,zobaczeć,dotrzeć tam gdzie niewiele osób może,by choć na chwile poczuć się naprawde wolną! W kilka minut przenieść się w ciepłe i piękne miejsca które widziałam w książkach.Nie chciałabym cały czas tego oglądać….chciałabym to widzieć.Jakie by to było uczucie…zobaczyć odległe mi rzeczy i udać się nawet na Księzyc i popatrzeć z niego na Ziemię.Zaspokoić w końcu pragnienie mej duszy która czuje się jak ptak uwięziony w klatce.\n”Uczyń duszę poszukiwaczem szczęścia.”\nPs.Zostawię dla Ciebię parę słodkich pierniczków mojej roboty przy choince\nDrogi św Mikołaju\nBardzo Cię proszę o trochę więcej cierpliwości niż mam do tej pory, bo tak trudno ją z siebie wykrzesać na co dzień. Jak będę jej miała niekończące się morze to może zacznie mi zwisać trud dojrzewania mojego ukochanego synka oraz kryzys wieku średniego niemniej ukochanego męża, który ostatnio więcej czasu spędza w garażu niż w domu . Może do tego dorzucisz jeszcze jakieś piękne perfumy. Otulona w chmurkę pięknego zapachu po prostu sobie pójdę może na spacer, a może z koleżankami na plotki. Wiem, że jako przedstawiciel męskiego rodu nie zrozumiesz mnie do końca ale zapytaj Śnieżynki ona Ci wyjaśni, że sprawa jest poważna i taka żona i matka jak ja też powinna coś od życia lub też czytaj Mikołaja dostać. Pozdrawiam mam nadzieję, że renifery mają się dobrze. Czekam na Ciebie z niecierpliwością- Joanna.\nW życiu brakuje mi do szczęścia dziecka… Marzę o tym by w końcu być mamą na pełny etat ! Z mężem mamy wszystko – dom, samochód i inne mało ważne gadżety.\nAle nie mamy wciąż najważniejszego… Dwie kreseczki na teście to byłby dla nas obu NAJPIĘKNIEJSZY PREZENT ! Taki który wywołałby najszczersze uśmiechy, i który ukoił by smutek w sercu. A święta dzięki niemu stały by się niezapomniane…\nMoże Ty masz jakieś magiczne wtyki bym mogło i mi w ten dzień spełnić się moje marzenie !\nWierzę i trwam w nadziei ! ;*\n21 listopada 2013 o 00:34\nKochany nasz Mikołaju co mieszkasz sobie w pięknym raju!\nPragnę powierzyć Ci pewne zadanie, by dać prezent pewnej młodej damie. Jest to studentka, lecz nazwa sama wskazuje, że ta istotka ubogo żyje. Tą studentką jestem ja i dlatego proszę o magiczną różdżkę jaką prostownica jest. Proszę o tą najwspanialszą by Agniesia biedna już nie była! By na imprezę zawszę w chwilę gotowa była i na wykłady szybko z domu wychodziła!\n<3 Buziaczki Agniesia\n21 listopada 2013 o 00:47\nWiem, że trochę się panoszę,\njednak proszę, proszę, proszę!\nMikołaju jesteś święty,\na ja grzeszków mam niemało.\nGdyby jednak Ci się chciało,\ntak z dobroci, dla zachęty\n(aby lepszym być w przyszłości\ni wygnać żale, smutki, złości),\nprzynieść mi ten wymarzony\nrower z wiklinowym koszem,\nktóry dla mnie jest stworzony.\nBędę miła, będę grzeczna,\n(ta rózga sprzed roku była skuteczna,\nwybiła mi z głowy figle złośliwe,\nw ich miejsce włożyła myśli życzliwe:).\nMarzenie na dwóch kołach wciąż w sercu noszę,\nwięc proszę, proszę, proszę, proszę!\nRower z koszem, by śmigać zdrowo.\nCuda niewidy wozić i banały\npo asfaltowej szosie i drogą kolorową,\njeździć tak cały dzień i rok cały.\nI nie martwić się w słońcu o sandały,\nnie martwić się w deszczu o kalosze.\nTak ładnie proszę, proszę, proooszę!\nŚliczny rower, fioletowy\ni kosz, w którym można się schować,\nSprawią, że rok cały zdrowy\nbędę żwawo pedałować:)\nPedałować tu i tam,\nw miejsca nieznane i w te co znam.\nZapedałuję i po Karkonosze.\nŚwięty Mikołaju, tak baaardzo Cię proszę!\nJustyna Staszyńska says:\n21 listopada 2013 o 00:51\nKochany Święty Mikołaju .\nCo roku o tej porze każdy do ciebie piszę ile tylko może więc dostajesz wiele listów wielkim worze , a w tym worze jest mój list do ciebie napisany ze skromnymi mymi marzeniami , więc postanowiłam ci je dziś powierzyć byś mógł spełnić je po trochu chodź by rok po roku . Więc już zacznę swe pisanie bo rozsypią ci się sanie . Więc mój drogi Mikołaju proszę cię o mały domek w wielkim raju a do tego mercedesa w białej skórze lecz pamiętaj o tym że to tylko skromne me marzenia mam nadzieje że dla ciebie do spełnienia . A i zapomniała bym o swoich bliskich przez to wszystko dla nich proszę przynieś to co możesz oni wezmą wszystko Lecz pamiętaj Mercedesa im nie dawaj bo to moja osobista sprawa . Chciałabym tez podziękować za prezenty które co roku mi dajesz ale proszę cie pamiętaj że kapcie i skarpetki to już prze reklamowany bajer . I przesyłam też uściski dla twych elfów przede wszystkim. Więc już w tobie pozostaje mi nadzieja byś spełnił me marzenie . Na tym kończę swe pisanie i pamiętaj mój kochany że mercedes ma być nówka nie śmigany a mój domek w raju marzeń ma być z pięknym wodospadem\nściskam cię i całuję i od pierwszego grudnia co dzień w mym małym okienku wyczekuje . A i pamiętaj że jak w każde święta na stole przy kominku czeka na ciebie wiele słodkości oraz dużo mojej wdzięczności . Justyna\n21 listopada 2013 o 00:57\nOd dziecka marzyłam o gwiazdce z nieba. Wydawało mi się, że każdy może mieć wszystko, co zapragnie, o czym tylko zamarzy. Ot taka dziecięca naiwność. Z biegiem czasu zaczęłam zdawać sobie sprawę, że pieniądze nie rosną na drzewach, a żeby do czegoś dojść, trzeba dać z siebie wszystko. Ilekroć moje plany spełzały na niczym, zaczęłam brać życie coraz bardziej poważnie. Myślę, że to był moment, kiedy zaczęłam dorastać. Uświadomiłam sobie, że tylko ciężka praca, niekoniecznie fizyczna, pozwala zbierać plony. Jak wielkie, to kwestia indywidualna. Można także liczyć na łut szczęścia, ale gdzież ja mogłabym szukać go u siebie… Osoby, której życie notorycznie rzucało kłody pod nogi. Jako, że to już moja kolejna gwiazdka, postanowiłam spróbować czegoś innego. Choć przestałam w Ciebie wierzyć, będąc jeszcze maluchem, postanowiłam uwierzyć na nowo. Spróbować warto, a przecież nie mam nic do stracenia. Mikołaju, jeśli czytasz ten list, spraw, że tegoroczne Mikołajki będą lepsze niż każde poprzednie. I choć nie mówię, że minione nie spełniały moich oczekiwań. Nie, nie, zupełnie nie o to chodzi. Wiem, że rodzice dawali z siebie wszystko, by uszczęśliwić swoją jedynaczkę. Tego jestem pewna. Nie liczę na nic wielkiego, nie potrzebuję góry złota, wszak pieniądze szczęścia nie dają. Czekam na jakiś znak od Ciebie, coś, co pozwoli mi uwierzyć, jak za dawnych lat, że warto przeżyć cały rok w oczekiwaniu na pachnące miłością, Święta Bożego Narodzenia…\n21 listopada 2013 o 02:36\nPROSZE CIE O ZABAWKI DLA MOJEJ CORECZKI ORAZ DLA MOJEJ DRUGIEJ POCIECHY KTORA SIEDZI CIAGLE W MOIM BRZUSZKU. LALKI I AKCESORIA DLA LALEK TO CO BYSMY CHCIALY. SAMA BEDE SIE BAWIC RAZEM Z MOIMI DZIECMI. MAM ROWNIEZ DWA KOTKI JAKIES ZABAWKI TEZ BY SIE IM PRZYDALY. MOZE JAKIES MYSZKI?? A DLA MNIE?? DLA MNIE KAZDY PREZENT JEST WSPANIALY.\n21 listopada 2013 o 09:53\nMam trzy latka, prawie trzy i pół\nnie umiem jeszcze pisać tylko rysować\ndlatego mama coś za mnie naskrobie\nBarbie Mariposa to moje marzenie\ni czekam na jego rychłe spełnienie\nMam małe skrzydełka które zakładam\ni wtedy udaję że do Bajkolandii wpadam\nKochany Mikołaju proszę cię całym moim małym serduszkiem\nżebyś mi przyniósł taką fajną wróżkę.\nDrogi Panie Mikołaju każdy z nas jest dzieckiem, mimo że jesteśmy dorośli to nadal bawimy sie z dziecmi razem autami, lalkami, kolejkami czy domkami dla lalek. I wiekszosci z nas sprawia to wielką przyjemność móc być przez chwilę malym szkrabem bez problemów i obowiązków codziennych. Każdy marzy o wymarzonym prezencie dla siebie ale ja marze by moje dzieci mogly dostac to o czym marzą. Np; mój 8 letni synek wymyslił sobie zbroje ze wszystkimi akcesoriami jak to usłyszalam zamórowalo mnie he he , córeczka ma 4 latka i tylko księzniczki i balet jej w głowie nie stety nie mozna czasem spełnic dzieciecych marzeń. Też za chwile zostane mama trzeciego dziecka i szczeze moim marzeniem jest by każdy z nas miał udane, pełne miłosci , radości świeta by nikomu niczego nie zabrakło to jest najpiekniejszy prezen by każdy mógl spedzic ten jedenm dziec z ukochaymi raze o to prosze Cię Drogi Swiety Mikołaju\nŁ-łud szczęścia bo tego nigdy za wiele\nA-a na koniec worek czekolady i\nJ-jeden dzień bez problemów, taki totalny chillout\nMikołaju Kochany domek z ogródkiem mi się marzy..\nMijają lata, a moje marzenie ulotne jest\nwięc choć nowe meble do mieszkania mego\nI choć tak zmienię mój domowy świat\nPiszę w imieniu mych dzieci\nMikołaju Asia kocha wszystkie lalki, ale taką co jak dziecko wygląda pokochała by chyba najmocniej na świecie… ciuszki i akcesoria już ma tylko takiej lalki brak. Mikołaju Asia prosi Cię tylko o nią, tylko tego chce\nMikołaju Szymuś uwielbia wozy strażackie, a obecnie marzy o takim z klocków, aby mógł sam sobie go zrobić, wraz z remizą strażacką.\nMikołaju spełnij jego marzenia\nDrogi grubasku w czerwonym kubraczku , z bialutką brodą i miną wesołą …więc, 26.06 2012 r obdarowałeś mnie spóźnionym ale najwspanialszym prezentem, synkiem moim kochanym 12.07.2013 r obdarowałeś mnie drugim takim prezentem, też synkiem a teraz nie chcę nic, żadnych skarbów świata, super zdolności i innych takich nie potrzebnych mi prezentów , pragnę doczekać się córeczki, małej księżniczki, takiej małej reprodukcji mnie ( synowie to skóra ściągnięta z tatusia ) nic innego nie pragnę jak pełnej rodzinki , stada małych maluchów biegających wokół mnie i męża , krzyczących „mamo” – „tato”. Proszę niech spełni się moje marzenie w najbliższym czasie\nPróbuję jeszcze raz – może uda mi się wysłać…\nJak wiadomo, potrafisz czynić cuda,\nWięc może i to Ci się uda?\nPrezent dla mnie bezcenny, choć malutki –\nProszę, daj mi z Rodzicami trzy minutki…\nRodzice odeszli, spacerują już po Niebie…\nMoże nawet odwiedzili Ciebie?\nPrzywieź ich swoimi saniami z reniferami,\nPozwól chwilę porozmawiać, zapoznać się z wnuczkami,\nNacieszyć się Nimi, przytulić do siebie,\nŻeby wszyscy poczuli się jak w siódmym niebie…\nGdybyś to jednak możliwe nie było,\nPrzyjdź do nas – będziemy rozkoszować się chwilą,\nDrobiazgiem każdym, prezencikiem małym,\nKsiążeczką, bombeczką, dniem wspaniałym,\nBo najważniejsze – być szczęśliwym nie tylko od święta,\nO tym niech każdy z nas pamięta!\nChciałabym dostać oazę spokoju, morze pełne radości, hotel pełen przyjaciół, wiadro cierpliwości, zdrowie w czekoladzie i lody z optymizmem. A na dokładkę trutkę na kalorie.\nIdą Święta,każdy z rodziny o Tobie na przekór tradycji pamięta\nMama ma życzenie tylko jedno.\nMam już dosyć pieluszek kupowania\nWięc proszę Cię syneczku drogi,gdy w grudniu 2 latka Ci mijają\nZacznij robić do nocniczka\nTwoi rodzice się ucieszą i w Święta do rodziny pośpieszą bez toreb z zapasem.\nA pieluszki pochowamy dla siostrzyczki\nMoże kolejne święta już w 4 spędzimy.\n(Dla wyjaśnienia-List do mojego synka Mikołaja)\nSłodki Mikołaju, wiem że żyjesz w Raju\nA Ja tu na ziemi – ze zmartwieniami mymi\nProblem mam nie mały\nSporo on kosztuje\nAle moje życie\nBez niego się zrujnuje\nBardzo chcę go dostać\nOd Ciebie w prezencie\nBo tu nie pomoże\nMnie na niego nie stać\nNie prosiłabym Cię o aparat\nTylko o Twą Słodką Miłość ; )\nOczywiście Niko, też na Ciebie czeka\nI z listem do Ciebie – ani dnia nie zwleka\nChoć list Jego długi – On nic nie wymusza\nStwierdził : „ Mikołaj zna moje serce”\nI to go właśnie wzrusza : )\nReniferom damy – dobre świeże sianko\nA na Ciebie będzie czekać duża niespodzianka!\nNie będę ukrywać, że mam jeszcze marzenie\nAbyś zatrzymał wojny i głód na tej ziemi\nAby nigdy więcej dzieci nie krzywdzono\nAby każdy miał swój dom\nAby wszyscy chcieli żyć na ziemi pełnej miłości i ciepła rodzinnego\nAby skończyły się prześladowania chrześcijan\nAby nie było aborcji\nAby ludzie zrozumieli swoje błędy\nAby nikt nie umierał z głodu\nAby nie było chorób\nAby wszyscy którzy cierpią z powodu innych potrafili przebaczać\nAby każdy miał radosny uśmiech na twarzy\nAby żaden starszy człowiek nie musiał się prosić o pomoc młodszych\nAby wszyscy, którzy pragną sprawiedliwości – otrzymali ją\nAby alkoholicy zrozumieli jak bardzo krzywdzą bliskich\nAby narkomanie – zaprzestali\nAby wszystkie Matki kochały swe dzieci\nAby każdy z nas miał tylko dłoń pomocy\nAbyśmy wszyscy spotkali się w Niebie – i stanęli wspólnie zaraz obok Ciebie : )\nMikołaju spójrz w me oczy i odczytaj co w nich jest Nie chcę drogich prezentów, pierścionków i obietnic słodkich, pragnę byś sprowadził szczęście, miłość, spokój no i zdrowie na mój dom, niech z każdego kąta uśmiechają się do mnie twarze mamy, taty, babci no i siostry byśmy mogli wszyscy razem usiąść w fotelu wygodnie i pstryknąć sobie piękne rodzinne zdjęcie, które zawiśnie nad kominkiem by nam przypominało o każdym wspólnym pięknym spędzonym dniu Aparat już mam bo podarowałeś mi go w zeszłym roku, a teraz by spełnić me marzenie do wspólnego zdjęcia proszę cię tylko o statyw by móc umocować aparat i ustawić samowyzwalacz\n21 listopada 2013 o 21:21\nŚwięty, święty Mikołaju\nprzybądź prędko do mnie\nbo jak do mnie nie przybędziesz\nto się smutku nie pozbędę.\nPrzybądź do mnie bez problemów,\nprzynieś mi prezentów wiele.\nBardzo grzeczna w ten rok byłam,\nwięc poproszę o laptopa by\nnastępny list do Ciebie mogła\nnapisać na komputerze,\nbo moje pismo to bazgrolenie\ni nie mam pewności czy się doczytasz.\nTak więc pozdrawiam Cię mikołaju\ni zapraszam do mojego raju.\n21 listopada 2013 o 23:47\nOstatni raz pisałam do Ciebie jak byłam małą dziewczynką, pewnie dlatego co roku o mnie zapominasz. W liście tym nie będę będę Cię prosić o nic dla siebie, bo ja jak zwykle sama włożę sobie coś pod choinkę. Piszę do Ciebie w imieniu najcudowniejszych istot stworzonych przez Boga – zwierząt, gdyż one same nie mogą tego zrobić, a zdaje się, że każdy o nich zapomniał.\nWiem, że dostajesz mnóstwo listów i jesteś bardzo zajęty, by zdążyć z prezentami przed gwiazdką. Jednak, gdy my wszyscy usiądziemy do stołu wigilijnego, wiele zwierząt będzie błąkało się gdzieś na dworze, zmarznięte, głodne i osamotnione, a schroniska są przepełnione psami i kotami, wypatrującymi swoimi smutnymi oczami, kogoś kto otworzy dla nich swoje serce i przygarnie. Wiem, że nie możesz dać im ludzkiej miłości, ale ciepły koc i trochę karmy dla każdego zwierzaka byłyby wspaniałym prezentem. Być może żądam zbyt wiele, dlatego mogę Ci obiecać pomóc w tym trudnym zadaniu i dostarczyć paczkę dla jednego ze schronisk. Mikołaju jesteś jedyną osobą, którą mogłam o to prosić, gdyż wiem jak wiele radości sprawia Ci uszczęśliwianie innych. Mam nadzieję, że postarasz się spełnić moje życzenie i nie zapomnisz o naszych małych przyjaciołach. Nigdy w Ciebie nie zwątpiłam. Wesołych Świąt.\n22 listopada 2013 o 12:43\nNa wstępie chciałam podziękować Ci za list, który dostałam od Ciebie w 1995 roku. To już 18 lat, odkąd otrzymałam Twoją odpowiedź na mój nic nie znaczący karteluszek. Nawet nie wiesz jaka byłam szczęśliwa, kiedy jako jedyna z zerówki dostałam Ten list. Dzieci zazdrościły mi i dokuczały, mówiąc, że nie jest on prawdziwy. Minęło wiele lat, zanim zrozumiałam jego treść, bo będąc małą dziewczyną nie znałam jeszcze wielu angielskich słówek. Każdego roku, kiedy nadchodzi świąteczny czas, chwalę się nim rodzinie i znajomym. Mimo iż z roku na rok jestem coraz starsza, jest on dla mnie jedną z najważniejszych życiowych pamiątek. Co roku zachęcam najmłodsze dzieciaczki do korespondencji z Tobą i kultywowania pamięci o św. Mikołaju. Osobiście nie tracę nadziei, że uda mi się z Tobą spotkać w dalekiej Finlandii. Myślę, że twoje zaproszenie do domku jest nadal aktualne\nA jeśli miałbyś możliwość spełnienia mojego marzenia.. byłabym oczywiście wdzięczna:) Chciałabym dostać wyposażenie, które ułatwi mi zdobycie Korony Gór Polskich. Potrzebuję nowych butów trekkingowych, odzieży górskiej, pakownego plecaka, śpiwora i termosu turystycznego. Jeśli to za dużo wystarczy mi przewodnik po pięknych, polskich górach\nPozdrawiam Cię Mikołaju serdecznie!\nDo zobaczenia w Korvatunturi! Nie mogę się doczekać, kiedy na własne oczy ujrzę to to miejsce, które przypomina gigantyczne ucho.\nP.S. Mam nadzieję, że będę mogła spróbować tej pysznej owsianki, o której mi pisałeś.\nJuż od połowy listopada spada na Ciebie ciężar nie lada! Z każdej strony życzenie, marzenie,Nawet niegrzeczni liczą na spełnienie!I ja, chociaż już nie mała wcale, I życie wiodę diabelskie niebywale, Bardzo Cię proszę Mikołaju Święty, Byś mi w skarpecie zostawił prezenty. Skarpeta niewielka, więc i prośba taka…tego… Podaruj mi gadżety do domu nowego:)\nPięknie dziękuję za prezenty z zeszłego roku\nW tym roku byłam grzeczna, więc proszę Cię o:\n- zestaw kosmetyków Recepty Babuni Agafii,\n- zestaw kosmetyków Floslek,\n- bransoletkę z napisem,\n- zestaw książek wydawnictw: Zakładka, Wydawnictwo Grodzkie, Monika Duda, G+J, Wydawnictwo Zysk i Ska.\nBardzo Cię kocham i serdecznie ściskam Ciebie oraz Panią Mikołajową\nJa najbardziej na świecie proszę Cię o ten magiczny telefon, żeby wkońcu do nas zadzwonił i odmienił nasze życie na lepsze. Pragnę żeby znalazł się dawca i oddał nerkę dla mojego synka. Niczego więcej do szczęścia nam nie trzeba! Marze o normalnym dzieciństwie dla mojego ukochanego synka. Nie chcę żeby tak cierpiał:-/ pozdrawiam Drogi Mikołaju<3\n„Dzisiaj proszę Cię…\nDziś wiem, że brak mi sił…”\nDrogi Mikołaju, Ania Wyszkoni pomogła mi nazwać to, co tak trudno ubrać w słowa. W tym roku proszę Cię o siłę, abym się nie poddała i nie upadła, kiedy życiowe zawieruchy przesłonią mi sens życia…\n23 listopada 2013 o 00:18\nWitam Cię bardzo serdecznie i zapraszam w święta do mnie.Piszę do Ciebie ten list bo mam prośbę jedną świąteczną.Byłam grzeczna w tym roku i chciałabym żebyś cofnął czas i żebym zaczęła życie od początku.Gdybyś to zrobił to chciałabym żyć bardziej odważnie i szaleńczo.Może nauczyłabym się pływać,jezdzić figurowo na łyżwach,grać na gitarze.Chciałabym podróżować,fotografować,skoczyć ze spadochronem,a może nawet polecieć w kosmos.Chciałabym spróbować wszystkiego…\nTakie jest moje świąteczne marzenie.\n23 listopada 2013 o 17:49\nspełniasz tyle życzeń, tyle marzeń i tyle próśb co roku, że szczerze podziwiam Cię. Marzenia wszystkich ludzi są tak różne jak wiele jest na świecie kwiatów. Zapewne nie jest łatwo sprostać tylu wyzwaniom.\nJa proszę Cię tylko o jedno- SZCZĘŚCIE dla wszystkich ludzi. W tym słowie mieści się tak mało lub aż tak dużo. Szczęściem dla jednych może być wymarzony dom, ekskluzywne auto, uzdolnione dzieci, miliony na koncie. Dla drugich natomiast szczęściem będzie choć jeden posiłek na dzień, dach nad głową, brak wojen i spokój. Zobacz- jedno słowo, a jak wiele znaczy. W tym jednym słowie można ująć wszystko czego potrzebuję i czego pragnę dla mojej rodziny, przyjaciół, znajomych, chłopaka, dla ludzi całego świata i dla mnie. Jak pięknie byłoby żyć bez biedy, głodu, wojen na świecie. Bez zmartwień o nasze jutro. Nie potrzebuję prezentu w postaci materialnej tak jak inni. Chcę tylko szczęścia, tylko jednej rzeczy, która może zmienić tak wiele.\nNie przejmuj się jeśli się nie uda dać mi tego w tym roku. Jestem cierpliwa. Poczekam. Ada\nPS. Pozdrów tam wszystkich- reniferki, zapracowane elfy, swoją żonę i życz im Wesołych Świąt!\nZbliżają się święta Bożego Narodzenia i\noczywiście czas Twoich wizyt.Również\nmyślę,że uwzględnisz mnie w swoich\nplanach prezentowych i przyniósł mi w\nmiarę możliwości dostępne drobiazgi.\nPiszę do Ciebie ten i list i wiem,ze nie\nbędzie Ci łatwo wykonać moich życzeń.\nChciałbym abyś biednym dzieciom,które\nnie mają co jeść,przyniósł choćby kromkę\nsuchego chleba i szklankę mleka,aby choć\nw ten dzień na ich twarzach pojawił się\nDzieciom niewidomym pozwól ujrzeć świat\npokryty białymi płatkami śniegu,a tym\nktórzy chcą biegać,a nie mogą,aby mogli\nganiać razem z innymi dziećmi.\nTym którzy nie słyszą,pozwól usłyszeć\nciepłe słowa pełne miłości.Proszę Cię\nrównież o pokój na Ziemi o zakończenie\nwojen,które są na tym świecie,aby\nwrogowie zostali przyjaciółmi,by wspólnie\ncieszyli się ze swoich wzlotów i podawali\nsobie pomocna dłoń,gdy upadną.\nAby tym co bardzo chcą iść do szkoły,a\nnie mogą,daj upragnione książki,aby\nmogli się uczyć i przynosić swoim\nrodzicom radośc choćby z ich stopni.\nJaki wtedy kochany Święty Mikołaju świat\nbyłby piękny.Każdy cieszyłby się,bo\nrobiłby to co o czym marzył,a znowu\ndrudzy mieliby to co tak bardzo pragną.\nNie proszę Cię o rzeczy materialne,bo one\nnie są mi potrzebne do pełni\nszczęścia,tylko to co będe widział w\nradość,uśmiech,zadowolenie z życia\nPatrycja Czupiał says:\nJa nie będę oryginalna i dziś rymować też nie będę .\nAle jednak mam prośbę małą , a w sumie wielką .\nNie proszę o dom ani samochód .\nProszę o drobiazg który jest w życiu bardzo ważny.\nMiłość mam – cudowne dziecko też .\nProszę o zdrowie !\nBez niego tak ciężko źle smutno .\nWysłuchaj mnie choć w tym roku i podaruj mi go troszeczkę w woreczku !\nw tym roku chciałabym prosić Cię o garść supermocy prosto od Wonder Woman. Mam wszystko co potrzebne do szczęścia, ale przydałaby mi się jeszcze nadludzka wytrzymałość, szybkość i umiejętność latania Wkrótce po nowym roku mój ukochany wyjeżdża do wojska. Nie będę go widzieć przez długi czas, a póki co nasza najdłuższa rozłąka trwała… 3 dni. Proszę o właśnie te trzy supermoce, ponieważ będzie mi potrzebne naprawdę dużo siły, aby nie zwariować z tęsknoty i umieć odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Przy okazji proszę o szybkość i umiejętność latania, żeby móc czasem zakraść się niepostrzeżenie do jednostki i przytulić do swojego ukochanego.\nWiem, że prośba o otrzymanie zdolności dziewczyny z komiksu jest nietypowa. Ale Ty, Drogi Mikołaju, podobno również jesteś postacią fikcyjną? A jednak… A jednak do Ciebie piszę. Więc, jeśli istniejesz, podziel się ze mną odrobiną swojej magii\nTy wiesz, co mnie najbardziej ucieszy, to szczęście i zdrowie dla moich dzieci. Ale i ja czekam na coś od ciebie, nie tylko praktycznego, ale tylko mojego.\nMarzy mi się zmieniacz czasu. Dzięki temu magicznemu urządzeniu, cofnę się w czasie i naprawię kilka spraw z przeszłości. dużo zmieniać nie chcę,nie żałuję żadnego błędu, bo dzięki nim jestem silniejsza. Chciałabym tylko utrzymać dawne znajomości, które z braku czasu gdzieś się zapodziały. Przypilnowałabym siebie, jako 17-latki zaprzyjaźniającej się z papierosem.\nno dobra czasem użyję Zmieniacza, tak między praniem, gotowaniem ,a zajmowaniem się dziećmi, ale obiecuję, tylko w sytuacjach awaryjnych.\nTo było by na tyle, pamiętaj noś czapkę i smaruj policzki kremem ochronnym.\nP.S. Jak co roku koło schodów czekają na Ciebie kakao i herbatniki-nie przejmuj się, jeśli Pani Mikołajowa będzie narzekała, że znów musi poszerzać twoje spodnie -i tak jesteś przeuroczy.Pozdrawiam.\n23 listopada 2013 o 22:51\nKażdy lubi dostawać prezenty, ale ja sądzę, że najważniejszych w życiu rzeczy nie da się zapakować w pudełko i przewiązać wstążką. Ja i tam mam już bardzo wiele: dom, rodzinę, przyjaciół, szczęśliwe wspomnienia. Więc jeśli to nie problem, to w tym roku chcę zrzec się prezentu na rzecz mojego przyjaciela. Bo widzisz, Mikołaju, jest pewien ktoś, bardzo bliski mojemu sercu, kto żyje w kraju dotkniętym wojną. On i jego rodzina codziennie rano rozstają się z niepokojem, że wieczorem któregoś z nich może brakować przy wspólnej kolacji. Codziennie modlą się o pokój i celebrują każdą chwilą, w której nie słyszą słów: nieszczęście, terror, strach, ból. Dla mojego przyjaciela i jego rodziny proszę Cię Mikołaju o kilka dni wakacji w wolnym kraju. Niech zamieszkają w pokoju bez widoku na wojnę. Niech nacieszą się sobą i otaczającym ich spokojem. Niech zasypiają i budzą się z uśmiechem na twarzach. To, kochany Mikołaju, jest moim największym marzeniem.\nNadawca: Janina P.\nOdbiorca: Święty Mikołaj\n„Aïe aïe aïe aïe aïe aïe Puerto Rico\nAïe aïe aïe aïe aïe aïe Puerto Rico…”\nNucę ją robiąc zakupy w sklepie, wyrzucając śmieci czy jadąc samochodem do pracy. Mam ją w głowie, gdy się rano ubieram i pod koniec dnia – robiąc wieczorną toaletę przed lustrem.\nJaki jest mój wymarzony prezent?\nMikołaju, po stopach Twoich i Twoich reniferów bym Cię całowała, gdybyś przyniósł mi bon na wakacje na Puerto Rico! Spędziłabym je obowiązkowo w pozycji horyzontalnej na hamaku, sącząc różowego drinka z palemką. Marzę o przechadzkach po piaszczystych plażach tej karaibskiej wyspy i wielogodzinnym wpatrywaniu się w lazurowe wody Atlantyku. Dla orzeźwienia piłabym przez słomkę mleko kokosowe wprost z kokosa, zaś wieczorem – jadła kolację w towarzystwie męża i synka, popijając ją lampką białego wina i rozkoszując się karaibską muzyką dobiegającą z jednej z lokalnych knajpek. Gdy byśmy już zmęczyli się plażowaniem – pojechalibyśmy zwiedzić wyspę i jej lasy tropikalne (wszak to strefa podrównikowa!) oraz malownicze San Juan.\nMam nadzieję, że spełnisz moje marzenie, Drogi Mikołaju!\n23 listopada 2013 o 23:43\nDoceniam to, że co roku robiłeś mi prezenty, nawet, gdy na to nie zasługiwałam. Ale w tym roku nie mam już sumienia znów domagać się czegoś dla siebie. Wiem, że lubisz sprawiać innym przyjemność, dlatego zresztą jesteś święty. Ale też zasługujesz na odpoczynek. Dlatego proszę, zadbaj teraz o siebie. Ja obejdę się bez prezentu, a Ty zrób sobie wolne i miło o mnie pomyśl przy filiżance gorącej herbaty!\n24 listopada 2013 o 00:35\nKochany Święty Mikołaju….\nMożna by pomyśleć, że mam wszystko – mieszkanie, męża, dwójkę wspaniałych dzieci… maluchy jeszcze, jeden 7lat, drugi 6 m-cy;)\nA jednak myślami ciągle uciekam do kawałka swojego trawnika, do ogrodu, gdzie chłopcy mogli by się bawić, do tarasu, na którym mogłabym usiąść i wypić filiżankę ulubionej kawy…. do kominka, przy którym z mężem napiłabym się lampki czerwonego wina…. Marzę o swoim własnym domku\nI tak już jest z roku na rok i znów kolejny rok….\nWielki czerwony Gagatku, nie chcę domu, ani kwiatków.\nNie chcę auta, roweru, żaglówki, mogę zostać bez złotówki.\nNie chcę sukien, butów, biżuterii mówię serio – bez histerii.\nPomóż chorym, biednym dzieciom, które walczą z życiową ironią.\nNie mają rodziny, zabawek, miejsca na świecie.\nCzemu jest winne te małe dziecię ?\nProszę, daj im miłość, ciepło, przytulny kąt,\nMożesz dużo mimo, że jesteś daleko stąd.\nNa nic się zdają rzeczy materialne,\ngdy w koło przygnębia życie realne.\nW ten magiczny czas zatrzymajmy się i oddajmy refleksji. Pomyślmy o dzieciaczkach, które marzą nie o zabawkach, nowych klockach czy lalkach .. ale o ciepłym posiłku, choince i kolędach w tle. Może to odpowiedni moment, by odwiedzić pobliski dom dziecka z chociażby malutką paczuszką dla pociech?\nŻyczę wam wszystkim spokojnych, rodzinnych i pachnących świąt\nKażdemu podrzucasz cudowne prezenty.\nUszczesliwiasz dorosłych i dzieci. Jeżeli możesz spełniać marzenia,to bardzo Cię proszę o modlitwę w intencji chorych dzieci-dla nich będzie to najpiękniejszy prezent,a i dla mnie również.\n24 listopada 2013 o 19:36\nNa początku mojego listu chciałabym Cię ucałować i jeszcze raz podziękować za wszystkie prezenty jakie mi dałeś. Już nie umiem się doczekać kiedy mnie odwiedzisz! Chciałabym Ci opowiedzieć o moim marzeniu i mam nadzieję ,że je spełnisz jak co roku. Bardzo mocno chciałabym dostać tajemniczą paczkę pełną kosmetyków. Uwielbiam kosmetyki – perfumy, balsamy, cienie itp.. Uwielbiam dbać o siebie, czuję się wtedy świetnie! Poprostu kocham kosmetyki.. Bardzo Cię proszę o taki prezent więc w tym roku nie musisz się zastanawiać co mi podarować . Kochany Mikołaju czekam na Ciebie jak co roku z kubkiem gorącego mleka i ciasteczkami Całuję Cię i pozdrawiam, dziękuje za przeczytanie mojego listu! Życzę Ci wesołych ,zdrowych i spokojnych świąt !!!\nPierwsze zbliżających się świąt znaki\nroztaczają w domu aromat nie byle jaki.\nTak pobudzają zmysły do życia,\nże trzeba podjąć się źródła ich odkrycia.\nTo grzyby suszone w poszewce jak poduszka,\nz których mama przyrządzi sos pyszny i uszka.\nTo pierniczkowe gwiazdki i pamperki,\nprzy których zapachu łamie się opór wszelki.\nTo owocowego suszu liczne zgromadzenie,\nz którego kompot rozpieści podniebienie.\nTo pierwsze iglaki, szyszki i żołędzie,\nz których pachnące lasem ozdoby zagoszczą wszędzie.\nPrzy tak aromatycznych znakach zawsze się pamięta,\nże już niedługo znów będą Święta!\nTrochę się rozpisałam, teraz więc sprawy sedno,\nktóre Święty Mikołaju jest tylko jedno.\nProszę Cię aby te pachnące pyszności,\nktóre kusić będą i gospodarzy i gości,\nmiały kalorie dosłownie puste,\na potrawy (nie)możliwie tłuste,\ntłuszcz 0% nie do ukrycia,\nby problem tycia w końcu wyszedł z życia!\nWiem, że to nie może się naprawdę zdarzyć,\nale zawsze można pomarzyć,\nwięc przynieś mi fantazji worki dwa\nalbo i jeden, lecz taki bez dna!\nzbliża się czas, kiedy będziesz wielkimi saniami pokonywał ogromne połacie, aby sprawić nam odrobinę radości i szczęścia, dlatego pomyślałam aby napisać do Ciebie list (ojej jak dawno tego nie robiłam ) i poprosić o parę niezbędnych rzeczy. Wiem, że nie wszystko jest możliwe do spełnienia, ale możesz rozłożyć moje marzenia na kilka lat i co roku sprawiać mi ogromną niespodziankę. Po pierwsze chciałabym najbardziej na świecie zobaczyć się jeszcze z Tatą i tak zwyczajnie po ludzku z nim pogadać (sama nie wiem, co mogłabym Mu powiedzieć, ale wystarczy mi dotyk i pewność, że jest w porządku). Już piszę, dlaczego akurat ten prezent byłby naprawdę wyjątkowy. Mój Tato zmarł jakieś 4 lata temu na białaczkę, po przeszczepie szpiku i tak zwyczajnie tęsknię za nim, a Mikołaj ma przecież znajomych gdzie trzeba, także można Go prosić o niemożliwe. Drugie moje wielkie pragnienie to zdrowie i szczęście dla całej mojej zwariowanej rodzinki, abyśmy nie mieli już zmartwień, a dla mojej Mamy złotą rybkę, która spełni nie tylko Jej 3 życzenia (akurat Ona zasługuje na spełnienie kilkunastu ). Jeśli już załatwiłam najważniejsze sprawy, czas na przyziemne marzenia i pragnienia. A więc drogi, najukochańszy Mikołaju pamiętam jak bardzo cieszyły mnie Twoje prezenty w dzieciństwie. Opakowanie gum Donald, czy Mamba, mandarynki i wyroby czekoladopodobne. To było naprawdę to, co sprawiało mi największą radość. I zdałam sobie sprawę, że takie drobiazgi cieszą najbardziej, dlatego zachowam się bardzo egoistycznie i poproszę o puzzle, które potrafią mnie zrelaksować i odstresować, no i podobno układając je trenuję mózg, co także nie jest bez znaczenia w moim wieku A jeśli nie to, to może przyniesiesz mi zestaw książek z antykwariatu, które wycisną ze mnie kilka łez, dodadzą mi energii i pozwolą zapomnieć o całym świecie. Czekam na jakiś drobiazg, który zaświadczy o Twojej obecności, bo przecież wiem, że nie zapomniałeś o mnie Dziękuję za to, że zawsze zabierałeś moje listy i mam nadzieję, że ten również do Ciebie dotrze. Pozdrów wszystkie elfy, Panią Mikołajową i renifery. Trwajcie i umacniajcie wiarę w siebie, bo nasz świat ogranicza jedynie nasza wyobraźnia, a ja pragnę jak najdłużej żyć we wspaniałym, pozytywnym i dobrym świecie iluzji\nPozdrawiam i czekam na odpowiedź, choć jeśli jej nie otrzymam nie zmartwię się bardzo, przecież masz tyle pracy Całuję i ściskam!\nDziękuje Ci za otrzymane dotychczas prezenty. W te święta chciałabym , aby wszyscy ludzie spędzili je w gronie najbliższych , przy Wigilijnym stole , w takiej zwyczajnej rodzinnej atmosferze, a nie będąc od siebie setki kilometrów, dzwoniąc z życzeniami, lub łączyć się za pomocą skype’a . Żadne prezenty nie zastąpią czasu spędzonego z rodziną.\nNie potrafię rymować, choć to fajnie brzmi. Spróbuję napisać coś prosto od serca.\nW tym roku moje marzenie jest nie do końca realne. Czym jestem starsza, tym myślę poważniej o świecie. Chciałabym, aby Bóg obdarzył moją rodzinę zdrowiem. Po prostu. Każdemu z nas coś dolega. Choćbyśmy mieli ogrom pieniędzy – zdrowia nie kupimy. Moi rodzice są starsi, urodziłam się dosyć późno. Nie nacieszyłam się nimi tak, jak moje 15/16 lat starsze rodzeństwo. Chciałabym, aby byli ze mną bardzo długo. Aby mogli być na moim weselu, bawić wnuki, zobaczyć jak się rozwijają. Są rzeczy ważne i ważniejsze. Ale co nam po prezentach, które od razu rzucimy w kąt? Co nam po prezentach, które kupimy i zużyjemy? Marzę o tym, aby Nasz kraj się poprawił i więcej funduszy poszło właśnie na Nas – na Nasze zdrowie. Tym akcentem kończę moją „suchą” wypowiedź to moje małe, a jakże duże marzenie.\n27 listopada 2013 o 02:43\nHmm… Co ja bym od Mikołaja dostać chciała?\nNa pewno nie jest to prezentów fura cała.\nNie, nie, spokojnie – wystarczy wózek.\nProszę też bez żadnych Mikołajowych rózek,\nbom zawsze miła i grzeczna była,\na przy tym o niewielu prezentach zamarzyła:\nciekawe książki dostać bym chciała,\nżebym w zimowe wieczory co czytać miała.\nŁadną torebkę, kosmetyków parę…\nLecz tak naprawdę ucieszy mnie każdy podarek!\n27 listopada 2013 o 11:25\nw czasie zimy zabiegany.\nAni lalka, Tosi miś\nKubie klocki dasz już dziś.\nKażdy czeka, każdy prosi,\nTy prezenty im przynosisz.\nMało czasu masz dla Siebie\nchcesz by każdy był dziś w niebie.\nMy do tego dorzucamy,\ntrzy marzenia skromne mamy.\nCórka lalek ma tysiące,\nw jednym łóżku śpią milczące.\nCzasem płaczą po cichutku,\nże im ciasno w tym dobytku.\nWięc prosimy o kołderkę,\npoduszeczkę i łózeczko\nby się wszystkim dobrze spało\nkolorowych snów nie brakowało.\nA do tego mały doktor,\nby córeczka się nie bała\ni serduszko zbadać dała.\nMąż tak marzy o tej grze\nco PES2014 się zwie.\nWybór drużyn, stroi, trawy\nmecz za meczem wygrywamy.\nNa boisku wciąż biegamy,\nwyśmienity humor mamy\nkiedy gole zdobywamy.\nNo a dla mnie żony, matki\ndziś poproszę ładne szmatki.\nCzarne spodnie czy spódnica\nche kobieca być od dzisiaj.\nTrochę różu, pudru, szminki\na na nogi żółte szpilki.\nTo marzenie takiej kury,\nco przy garach w kuchni siedzi.\nBy Jej życie się zmieniło\ni w bajkowe przemieniło.\nW tamtym roku chyba nie byliśmy grzeczni bo Nas nie odwiedziłeś, a może to wina tego, że w pogoni za każdym kolejnym dniem zupełnie zapomnieliśmy o napisaniu listu i nie wiedziałeś co nam podarować. W tym roku staramy się przysiąść na chwilę w ciszy i skupieniu i napisać do Ciebie kilka słów. Natalka to już 2,5 letnia panna która jest wulkanem energii, wszędzie jej pełno i zawsze ma inne zdanie niż rodzice. Jak widzi Twoje zdjęcie w gazecie nazywa Cię „mekujak” albo „mikujaj” mówi że „nosisz prezemki ” i uważa że jest grzeczna więc powinieneś Ją odwiedzić,ale to czy zasłużyła już Ty wiesz najlepiej. Chciałam Cię prosić o pościel z biedronkami (w języku Natalki benkami) bo córeczka Je wręcz kocha a jeśli zobaczysz coś innego z tymi czerwonymi kropkowanymi stworzonkami nie pogniewamy się. Jeśli to nie problem poprosiłybyśmy również o taką zabawkową pralkę, żeby córka mogła robić swoje pranie nie korzystając z pralki stojącej w łazience, bo kiedyś skończy się to tragicznie. Patrząc na to co ląduje we wnętrzu pralki i z jakim zaangażowaniem są wciskane wszystkie guziki lepiej niech używa swojej. Mąż był bardzo niegrzeczny ale idą Święta więc uznajmy że zapominamy o wszystkim. Może udało by Ci się zdobyć dla Niego kilka gadżetów z jego ulubionego a wręcz ukochanego klubu piłkarskiego AC Milan. A dla mnie, chociaż nie wiem czy zasłużyłam, poproszę zestaw noży, bo te Nasze co mamy są straszne. Chciałam przekroić bułkę a nóż zgiął się wpół tworząc kąt prosty. Najbardziej jednak marzy mi się zestaw do tworzenia biżuterii, ciągnie mnie aby zrobić swoje jakieś błyskotki ale niestety nie mam jak zacząć.\nPozdrawiamy Cię gorąco i obiecujemy być grzeczni\nNatalka przysyła buziaczki dla Swojego „Mikujaja”\nTo jeszcze raz ja. Dla siebie poproszę również o nowy garnek bo makaron sama kupię w sklepie. Pisząc list zapomniałam że wcześniej wstawiłam makaron na obiad.\nJak co roku o tej porze, wiem że jesteś bardzo zapracowany. Chcesz zdążyć na czas i wszystko przygotować, oraz wszystkich uszczęśliwić. Chciałabym prosić Ciebie o częstsze wizyty moich rodziców. Pracują bardzo daleko i widuję ich tylko 3 razy w roku. Więc przydałby mi się mały bilecik lotniczy, bym mogła ich zobaczyć szybciej. Wysłałabym Ci piękną kartkę z norweskimi widokami. Marzą mi się również książki, bo uwielbiam czytać. Trzymając książkę w rękach myślałabym o Tobie Święty Mikołaju.\nŻyczę Ci dużo zdrowia i siły w ten świąteczny czas.\nŚwięty drogi Mikołaju\nZe mnie żadna poematka\nJestem skromna i marzę tylko o dzieciach aby one miały wszystko ,Ja schodzę na dalszy plan.Dlatego jak co roku proszę tylko coś skromnego dla dzieci i zdrowie i tu już dla nas wszystkich.Przesyłają buziaki smyki Mikołaj i Wiktoria\n28 listopada 2013 o 10:09\nW tym roku byłam bardzo grzeczna. W tym roku jest nas dwoje, węzeł małżeński na stałe nas połączył, więc życzenie będzie wspólne Przenieś nas na gorącą wyspę, gdzie wygrzejemy zmarznięte kości, nabierzemy sił po ciężkim okresie przygotowań do śluby i samego ślubu. To byłaby nasza wymarzona podróż. Leżelibyśmy na białym piasku, popijając drinki z palemką, nurkowalibyśmy w przezroczystej wodzie i cieszylibyśmy się sobą Ach cóż by to była za podróż..\nKażdy mówi że ty stary i gruby jesteś, ale nie martw się!\nChciałam cię pocieszyć\nMamy wiele cech wspólnych:\n- też starawa jestem – mąż tak mnie utwierdza\n- również zbieram zapasy tłuszczyku na zimę\n- uwielbiam tak jak ty ciasteczka\n- na saniach tez lubię pojeździć, tyle że reniferów brak\nRóżni Nas broda. Ty ją masz, a ja za to mam takie kłaki pod pachami.\nSam widzisz że wiele Nas łączy.\nDlatego też postanowiłam do Ciebie napisać list.\nMikołajku Kochany proszę o:\n- maszynkę do golenia, bo wyglądam jak małpa\n- ciasteczka dietetyczne, bo na tych długo nie pociągnę\n- sanki z napędem lub renifera. Nikt nie chce mnie już ciągnąć\n- a że chcę być piękna daj coś na te zmarszczki bo wygladam starszej niż ty.\nps ty się nie zmieniaj,wyglądasz sexy\nDrogi Sw.Mikolaju pisze do Ciebie ten list bo moze wlasnie Ty zrobisz porzak. tym kraju.Politycy go wywracaja.Prosze Cie o to aby ludzie zwykli mieli tyle kasy co rzadzacy chytrzy.U nich na stolach kawior i whiski,nam od oberania ziemniakow robia sie odciski.Oni jezdza lukusowymi autami,a my na piechote posówamy.Zlikwiduj ta szkodliwa wladze,oddaj w rece ludu ja ich usadze.Rzad tylko mówi,a nic nie robi.Zle mi z tym,ze ludzie sa gotowi zrobic wszystko co oni kaza,gdzie sa nowe drogi co z ta wladza nasza.Drogi Mikolaju pomoz nam zmienic to co sie dzieje wszedzie tylko sami zlodzieje.O to prosze dla calej Polski,zebysmy zyli juz bez troski.A dla siebie chce maly prezencik by wszyscy byli usmiechnieci:-)\nw święta czuję się jak w raju- spotykamy się z całą rodzinką i prezentami obdarowujemy wzajemnie pod choinką. Każdy podarek mnie zawsze cieszy, choć nie muszą to być drogocenne rzeczy. Kosmetyk, perfumy czy coś do ubranka, jak to kobieta – jestem ich fanka. Jednak wiem, że dla Mikołaja to ciężkie czasy – na tyle prezentów trzeba mieć dużo kasy. Wszystkie prezenty sprawiedliwie podzielić, to dużo pracy, nie można się lenić. A w czasach kryzysu gospodarczego ciężko wymyślić jest coś z niczego. Dlatego ja Mikołajowi życzę konta dobrze oprocentowanego byś mógł uśmiech wywołać na twarzy każdego obdarowanego. Ciepłego ubranka by Twój nosek nie zrobił się różowy od mrozu, bo wiem, że nie masz podgrzewanego powozu. Do tego jeszcze elfów chętnych do pracy i by wystarczyło im zadowolenie, by nie żądali zbyt dużej płacy. Reniferów silnych i zdrowych – do galopowania w przestworzach chętnych i gotowych. Sań szybkich, wygodnych i sprawnych – by na dachu się nie poślizgnęły i nie sprawiały kłopotów żadnych. Abyś w domach zawsze pyszne ciasteczka orzechowe znajdował i tej nocy pracowitej nie głodował. I Mikołajowej, która Ciebie Mikołaju, zawsze w domu z miłością będzie witać byś czuł się jak w raju! By po Twoim powrocie mocno Cię uściskała i pod jemiołą dużego całusa Ci dała!\njak to miło gdy do mnie przychodzi i cały rok bycia grzeczną mi wynagrodzisz!\nMoim królestwem jest mój dom i rodzina, jej poświęcona każda mego życia godzina.\nUwielbiam więc gadżety do kuchni czy wnętrz wyposażenia- jakieś filiżaneczki, podkładki, świeczki, poduszeczki do posiedzenia.\nMiłym gestem są także wszelkie kulinarne zestawy- czy to ze słodyczy czy to z pysznej kawy.\nDo tego pyszna kawa, zaparzaczka, syrop czy słodkie dekoracje -ładnie zapakowane i już są wspaniałe prezentowe wariacje!\nDo Mikołaja więc szeroko się uśmiecham i z moim listem z tą prośbą już dłużej nie zwlekam ))\nKażdy podarek mnie zawsze cieszy, choć nie muszą to być drogocenne rzeczy.\nKsiążka, kosmetyk, coś do ubranka, jak to kobieta – jestem ich fanka.\nLecz inne mam priorytety od dwóch lat, teraz moją głową zaprząta dziecięcy świat.\nDla siebie już sobie Mikołaju nic nie życzę, za to na podarunki dla mojego synka liczę\nNa moją listę życzeń rzeczy dla niego wpisuję, sama jak małe dziecko się przy tym ekscytuję\nOprócz ubranek, zabawek, książeczek życzę mu także zdrowia moc, by nie budził się z gorączką w żadną noc!\nBy był radosny, z uśmiechem witał dzień, by na jego rozwoju nie kładł się żaden cień.\nMojemu mężowi za to spokoju więcej życzę, by się nie złościł, gdy bez powodu ryczę\nBy siły miał codziennie nowe wyzwania podejmować i byśmy nigdy nie zaprzestali wzajemnie się szanować!\nI by nasze marzenie o własnym domku się jak najszybciej spełniło, byśmy w trójkę w ogródku śniadanka wiosną jedli miło!\n29 listopada 2013 o 11:48\nTy wiesz, ja na punkcie torebek mam fioła i nic tego chyba zmienić nie zdoła.\nDlatego na listę moich życzeń prezentowych wpisałabym torbę, kuferek jakiś, nigdy dosyć nowych\nNajlepiej dużą, pojemną z wieloma kieszeniami, fajna byłaby brązowa z musztardy odcieniami.\nElegancka, oryginalna, nic więcej do dodania – miałabym nagrodę za cały rok codziennego sprzątania\nbardzo skromnie. Kurs tańca. Wymarzony bardzo wyczekiwany\n29 listopada 2013 o 11:53\nByć szczęśliwą, dzień bez smutku i łez.\nDrogi Święty Mikołaju, Czekam, według obyczaju Na wyśniony podarunek, Który pierwszy ma gatunek! Zawsze szukam nowych wrażeń, W mojej głowie pełno marzeń, W moim sercu hard core istny, Wybór jest więc oczywisty. Więc Lenovo z procesorem, Co się zowie Intel Core’m Wchłonie wnet dla uwiecznienia Zdjęć tysiące, me wspomnienia. Bardzo skory do pomocy, Rano, wieczór, nawet w nocy. To przyjaciel niezawodny, A do tego gadżet modny. Każdemu zaimponuję, Kiedy go zaprezentuję. Każdy jak zauroczony Będzie we mnie szukać żony. Lecz ja męża chcę z hard core’m, Więc nie spieszę się z wyborem\n29 listopada 2013 o 19:02\nNazywam się Marta. Mam lat 37. Mieszkam we wsi mazurskiej na północy Polski.\nZwracam się z uprzejmą prośbę o dostarczenie mi prezentu moich marzeń w dniu 24 XII 2013 r. między godziną 17.00 a 20.00. Owym prezentem będzie książka w wersji elektronicznej, czyli tzw. e-book.\nProśbę swą motywuję tym, iż od 30 lat jestem książkoholiczką uzależnioną od literackiego słowa pisanego różnej wielkości i kroju czcionek. Mam pokaźny zbiór książek, który powoli zaczyna nie mieścić się na mych półkach. A ponieważ dużo podróżuję i szybko czytam, zaś książki są dość ciężkie, zatem bardzo przydałby mi się e-book. W nim miałabym setki książek do czytania w różnych środkach lokomocji.\n29 listopada 2013 o 23:47\nMam już dość – dość kremów „no, takich do twarzy”; dość perfum „no, co pachną ładnie, jakoś kwiatowo”. dość butów „moja mama w takich chodziła” i dość „przecież Ty już wszystko masz”…\nNiech w końcu prezenty zacznie wybierać Twoja żona, której nawet pzrez myśl nie przemknie aby kobiecie dać…zestaw garnków albo co gorsza nowy odkurzacz…\nJestem świeżo upieczoną mamą, żoną i to, czego brakuje mi najbardziej to czas aby przypomnieć sobie jak to jest być kobietą…Tak, wiem, czasu mi nie wyczarujesz, ale jeśli podpytasz żonę, na pewno wspomni ci na ucho o takim magicznym miejscu jak SPA…Nie chcę wycieczki dookoła świata, nie chcę sukienki od Diora, nie marzy mi się nawet nowa para butów od Laboutina – ja chcę tylko na chwilę odpocząć i troszeczkę odmłodnieć:)\nMikołaju, proszę, mały, meleńki karnecik do Spa – byłam taka grzeczna…\nKochany mikołaju ty wiesz jak bardzo kocham Italię, i pewnie tam pojadę, bo dla chcącego nic trudnego.\nAle teraz chciałabym nauczyć się angielskiego, bo to podstawa.\nJak już będę w Italii, to będę się uczyć włoskiego.\nDlatego szepnij na ucho lili, że ty byś mi podarował te rozmówki angielskie.\nKosmetyki ty wiesz, że każda kobieta je lubi i ma ich za dużo. Ale ty się niczym nie przejmuj, bo przecież to lilia wyśle do mnie zestaw nr 2.\nzawsze grzeczna Weronika\nOstatni list wysłałam do Ciebie gdy miałam 8 lat. Teraz jestem już dorosła i listy do Ciebie wypisuje moja córka. Jednak po prawie 20 latach postanowiłam do Ciebie napisać. Nie będę prosiła o rzeczy materialne, bo świat materialny powinien przestać istnieć.\nChciałabym tylko w ten Świąteczny czas zasiąść przy stole i mieć pewność że nikt nie jest głodny. Chciałabym mieć pewność że do wszystkich dzieci dojedziesz na czas i że każdy milusiński, który w Ciebie wierzy otrzyma w ten piękny dzień podarunek. Chciałabym aby w każdym domu w te dni było ciepło, stała pięknie ubrana choinka, aby wszyscy w rodzinnym gronie śpiewali kolędy i dzielili się opłatkiem. Chciałabym aby nikt w ten dzień nie był sam. Od 20 lat modlę się o to do Boga, więc może ten list do Ciebie jest receptą na krzywdę ludzką.\nByć może moje marzenie choć zwyczajne spełni się i będę szczęśliwa.\nPozdrawiam Cię Św. Mikołaju\nKochany Święty Mikołaju! Podkarpacie, 01.12.2013 r.\nPiszę do Ciebie po raz kolejny. Co roku przynosisz mi wspaniałe, coraz droższe i piękniejsze prezenty. W tym roku nie chcę od Ciebie ubrań, kosmetyków, keyboarda, pieniędzy, czy słodyczy.\nChcę coś o wiele bardziej „droższego”. Bardzo proszę Cię Mikołaju o zdrowie i bezpieczeństwo dla całej mojej rodziny. Mój dziadzio dwanaście lat temu zmarł na raka… Za dwa dni obchodziłby swoje urodziny. Gdy od nas odszedł byłam mała, ale pamiętam Go i bardzo tęsknię. Święty Mikołaju, boję się, że mój tata, ciocia, albo brat, może odziedziczyć tą straszną chorobę. Proszę Cię, zamiast rzeczy materialnych przynieś w tym roku zdrowie i ochronę dla mojej rodziny. Babcia wiele przeszła, chorowała wiele razy, przechodziła wiele operacji. Błagam św. Mikołaju, ochroń Ją od chorób, bólów. Oczywiście proszę również o zdrowie dla moje mamy i reszty rodziny. A jeśli coś miałoby spaść na moją rodzinę, proszę, niech to ja będę poszkodowaną. Bardzo kocham moją rodzinkę i nie wiem, jakbym sobie bez nich poradziła.\nTen list brzmi jak list do Boga, wiem, ale proszę daj łaskę zdrowia i opieki dla Nich.\nPostaram się być dla nich dobra, grzeczna i będę ich kochała Mikołaju z całych sił.\nHey hey Święty Mikołaju\nWiem wiem byłam niegrzeczna w tym roku. Ale pomimo tego piszę do Ciebie, bo przecież ty kochasz wszystkie dzieci. Ale pomimo tego Mikołaju że kochasz wszystkie dzieci ja w Ciebie nie wierzę. A chcesz wiedzieć dlaczego????\nJuż tłumaczę może przypomnisz sobie ten dzień, a raczej okres.\nJak miałam 6 lat marzyłam by na święta dostać od Ciebie lalkę Barbie. Wierzyłam że istniejesz i czytasz wszystkie kartki od dzieci. Byłam grzeczna więc postanowiłam napisać do Ciebie. Pamiętam do dziś ten dzień kiedy jako małe dziecko siedziałam przy swoim biurku i pisałam do Ciebie list. Malując na nim kwiatki i pisząc najładniej jak tylko potrafiłam. Nikt nie wiedział o co prosiłam Ciebie, chciałam być tylko ty wiedział czego pragnę.\nOczekiwałam świąt z wielką niecierpliwością. Każdy zapach, płatek śniegu i krótszy dzień przypominał mi o świętach. Których tak oczekiwałam.\nI doczekałam się cierpliwie tego dnia.\nPamiętam nawet jak ubierałam choinkę i zostawiłam dla Ciebie ciastka na stole. Ale mniejsza z tym. Wracając do tamtego dnia upragnionego i długo oczekiwanego. Siedząc przy stole wypatrywałam z niecierpliwością swego prezentu. Zobaczyć nie zobaczyłam co jest dokładnie w środku, gdyż wszystko było szczelnie zapakowane w czerwony ozdobny papier.\nPamiętam gdy dostałam prezent do rąk od ojca. Najpierw mocniej serce mi zabiło i zarumieniłam się. Rozrywając prezent modliłam się w głębi duszy o lalkę barbie. Ale gdy zobaczyłam prezent zaczęłam płakać bo … dostałam misia. Mikołaju a ja chciałam tylko zwykłą lalkę, miałam 6 lat.\nOd tamtego czasu upłyneło 17 lat i piszę do Ciebie. Też siedzę i piszę przy biurku ale już nie odręcznie lecz na laptopie. Pomyśłałam skoro czasy się zmieniły to i ty też musisz mieć laptopa. I przeczytasz mój list, mam taką cichą nadzieję w głębi serca. Czemu po 17 latach postanowiłam do Ciebie napisać??? Hm może dlatego że czuję zę się zmieniłam i od pewnego czasu całkiem uspokoiłam. I chcę by te święta były prawdziwe i inne. Nie takie jak każde wcześniejsze bez… Nie dokończę Mikołaju bo zapewne wiesz o co chodzi.\nPiszę bo mam trzy życzenia. Nie nie uważam Ciebie za złotą rybkę, lecz za Świętego Mikołaja który kocha dzieci. Przyznałam się że byłam niegrzeczna ale o tym wiedziałeś od początku. Mikołaj słuchaj jak będziesz chciał podrzucić do mnie do domu rózgę to pamiętaj że Barbie i Perełka ( moje świnki morskie ) nią się zaopiekują. Tak więc możesz mnie wtedy tylko utwierdzić w przekonaniu że nie istniejesz. Hm tak taka opcja była by lepsza zamiast dostania rózgi i rozczarowania mego. Ale dobra do rzeczy, bo trochę za bardzo się rozpisałam. Kocham gadać i pisać i dobrze mi z tym Mikołaju.\nCo do moich życzeń nie jest ich wiele i nie są wygórowane, lecz praktyczne i jeden z lekkim sentymentem. I właśnie od niego zacznę. No bo ja bym chciała, dostać od Ciebie bilet w dwie strony do Londynu. Dlaczego aż do Londynu? Bo mam tam przyjaciela od serca, który jest dla mnie jak brat. I mam dla niego prezent który chciała bym wręczyć mu osobiści, by z nim pogadać i go wyściskać. Brakuje mi z nim rozmowy. Trochę czasu się nie widzieliśmy, no dobra od kwietnia się nie widzieliśmy. Tak przyznaję się ostatni raz siedzieliśmy nad Tamizą i piwo piliśmy. Ale w UK każde piwo to jak sok więc do alkoholi zaliczyć tego nie można, prawda?\nNie chcę tam lecieć tak jak kiedyś na pół roku i mieszkać. Lecz na parę godzin lub na dzień. I nie jest to wkręt by pojechać tam na zakupy. Nie chodzi o niego mego jedynego przyjaciela. Miłe by było zobaczyć się przed świętami, przejść się ulicami Londynu, by poczuć klimat świąt i znów pojechać metrem na King Cross…\nTrochę się rozmarzyłam ale wracam już na ziemię i do mojego drugiego życzenia. Nie wiem czy wiesz ale lubię czytać książki, a szczególnie H. Coben. I tak się składa że na święta chciała bym dostać dwie książki jego autorstwa. Tytułów nie pamiętam ale jak będziesz gdzieś niedaleko zerknij przez okno moje to zobaczysz regał z książkami. Bałaganu nie mam więc bez trudu dostrzeżesz jakie tytuły posiadam.\nTak myślę, ale jakbyś się chciał zaczaić do mnie do domu to pamiętaj że mam psa. Nie gryzie, chociaż to amstaf. Przekupić możesz go smakołykami, więc bez trudu obejdziesz niunka mojego.\nI wracając do moich życzeń świątecznych. Chcę cie prosić o ostatnią rzecz ale nie materialną, lecz o trochę mniej realną na którą wpływu nie masz i raczej mieć nie będziesz. A szkoda. Mym życzeniem jest zobaczyć ojca. Chociaż na chwilę. Tak wiem zmarłych nie można zobaczyć i usłyszeć.\nAle jakbyś go kiedyś widział to przekaż mu że tęsknię…\nWiem pomyślisz sobie za dużo napisała i nie chce mi się czytać tego listu. Bo przez tyle lat do mnie nie pisała. Mikołaj słuchaj i zauważ że usprawiedliwiłam się dlaczego nie pisałam. Powinieneś to zrozumieć i wybaczyć. I wręcz cieszyć się że napisałam i napisać mi na kartce ” Dzięki wredna blondynko za miły list”. Ucieszyła bym się z tej kartki i zawisła pomiędzy zdjęciami na mojej ścianie.\nMikołaj ale żeby ten list pozostał tajemnicą między nami, o to co Ciebie prosiłam. Okey???\nNo dobra to ja kończę list swój. Aaaa i Wesołych Świąt Mikołaju, pamiętaj byś dbał o dzieci. Wolę złożyć teraz życzenia, gdyż nie wiem czy się usłyszymy jeszcze, to wszystko zależy od tych świąt. A czuję że będą niesamowite.\nWredna Kasia ks. MałaMi\nChociaż śniegu nie ma, piszę mój list już.\nBędzie nietypowo, nie chcę już laptopa,\nwilli, ni basenu, nawet samolota!\nŻadnych kosmetyków, ciuchów ni błyskotek,\nproszę o to tylko, co rzekł mi mój kotek!\nMam bowiem dwa kotki, tak jeden to nowy.\nOd niego ta prośba jest innymi słowy.\nProszę więc byś przyniósł, pośród nocnej ciszy,\npod choinkę kotu oczywiście myszy.\nWłaściwie to jedną, mysz komputerową.\nStary kot ma starą, a nowy chce nową.\nMarzy by swą łapę położyć na scrollu,\nnie ma nawet presji co do jej koloru.\nZazdrości mój kotek staremu klikania,\ndość ma, aż pożyczy mu stary, czekania.\nKabelek go nęci, kusi do zabawy,\nlecz stary kot skąpy, wcale nie łaskawy.\nNa nic tłumaczenie, że dzielić się trzeba,\nna nic obietnice, że pójdzie do nieba.\nNowy kot mi wiecznie w kącie pochlipuje,\npłacze, że kocisko myszy mu żałuje.\nNadzieja więc w Tobie, Mikołaju Święty,\npamiętaj o kocie kupując prezenty.\nMoże dzięki Tobie, pośród nocnej ciszy,\nzakończą się wojny o nieszczęsne myszy!\n1 grudnia 2013 o 17:15\nWiesz dobrze bo znasz wszystkie dzieci na świecie,\nże w tym roku w kwietniu zdałam prawko i to za pierwszym razem.\nChciałabym żeby mój prezent nie przyleciał na saniach a przyjechał na czterech kołach. Może być używany i wcale nie musi być z ogłoszenia Niemca który jest Turkiem i wcale nie musiała nim jeździć staruszka do kościoła tylko i wyłącznie w niedzielę i do pracy w dni parzyste.\nMarzę od początku zdania egzaminów aby wozić mamę na zakupy siostrę do szkoły a jej koleżanki po nocnych pogaduchach do domu.\nChętnie przyjmę autko małe,\nnie do końca w nowym stanie,\nMogę mieć je już na stałe,\nTak jak Ty masz swoje sanie,\nMocno za nie podziękuje,\nI się nim zaopiekuje,\nI do końca swego życia,\nNic nie potrzebuje.\n1 grudnia 2013 o 19:16\nspraw bym czuła się jak w raju.\nTwoje magiczne renifery szepczą mi czule, że niektóre dzieci nie dostaną prezentów w ogóle.\nNiechaj Twe dobre uczynki, zawitają do każdej kruszynki.\nDzieci podarkiem obdarz i rozwesel ich smutną twarz.\nSamotnych obdaruj bliskością, a także nową znajomością.\nChorym pozwól przetrwać złe chwile, nie pozwól by leciały łzy krokodyle.\nDoniosłość tych magicznych dni, niech życie rozpromieni im.\nNie proszę dla siebie o zbyt wiele, pragnę by byli ze mną przyjaciele.\nWiem, że ciężkie masz prezenty, nie dla mnie piękne diamenty.\nO lekkie jak piórko podarki proszę, wtedy niczym do nieba się unoszę.\nWstaw się za mną gdzieś tam w górze, bo marzę o zdrowej córze.\nRadość i miłość – tylko tego mi brakuje, dlatego ten list do Ciebie wypisuję.\nDodaj do tego zdrowia odrobinę, a ja w tym czasie w błogi sen odpłynę.\nŚnić będę o ideach wzniosłych i Świętach dla wszystkich radosnych.\nNie będę się złościć na Ciebie, bo wiem, że dajesz wszystko z siebie.\nW Wigilię przygotuję dla Ciebie talerzyk słodkości, bowiem mam nadzieję, że wpadniesz do mnie w gości.\nWiem, że me pragnienia są trudne do realizacji, jednak może przyjmiesz je do akceptacji?\nUczucie, szczęście i zdrowie niech króluje, bo u mnie smutek dominuje.\n1 grudnia 2013 o 19:38\nByłam grzeczna, byłam miła,\nnie klęłam, niedużo piłam,\nnie szwędałam się po nocy,\nudzielałam też pomocy,\nkiedy ktoś jej potrzebował…\nWięc gdzieś Ty się, święty, schował?\nGdzie Ty jesteś? Czy istniejesz?\nCzy fałszywe są Twe dzieje?\nUdowodnij mi, kochanie,\nże jesteś. Zaparkuj sanie\npod mym domem lub na dachu\ni wchodź d dom bez obciachu.\nZapewniam, że się ucieszę,\nże upiec ciasto pospieszę,\nże Cię kawą poczęstuję…\nA Ty w zamian ofiarujesz\nmi coś, czego pragnę skrycie\nniemal całe moje życie,\nczyli ekspres, tak, kawowy,\nbo już nie mam niemal głowy\ndo parzenia po turecku…\nDaj go mnie, grzecznemu dziecku,\nco wyrosło niesłychanie\nna uroczą, grzeczną Anię!\n1 grudnia 2013 o 19:47\nW tym roku mam tylko jedną prośbę, niestety zwykle nie słuchasz moich myśli więc byłam zmuszona napisać ten list. Pamiętasz zapewne bardzo dobrze kiedy dałeś mi rózgę pewnego razu. Mając kilkanaście lat naprawdę mnie to dotknęło, było mi przykro, wstydziłam się odpowiadać na pytania innych – co takiego dostałam.\nNa pewno to był żart aczkolwiek moje poczucie humoru w tamtych czasach było zupełnie inne niż dziś.\nWielokrotnie miałam tysiące pomysłów dotyczących prezentów – a to kosmetyk, a to książka czy płyta. Co chwilę pojawia się jakiś produkt, który chętnie przygarnęłabym w swoje ręce.\nWszystko się zmieniło od porodu mojego synka. Od tej chwili zapomniałam o wszelkich materialnych rzeczach, tak naprawdę to dla mnie dziś mało istotne. I tak w wieku ponad 30 lat doszłam do pewnej odwiecznie powtarzanej mantry – chciałabym dostać w prezencie zdrowie dla mojej rodziny.\nNie będę brać Cię na litość opisując jak stresująca jest niespodziewana choroba dziecka czy kogoś z rodziny. Niestety czasem los przynosi nam różne niespodzianki, niekoniecznie te miłe.\nTak więc nie chcę samochodu, pieniędzy czy wygranej w lotto, chciałabym, żeby przez ten rok moja rodzina była zdrowa. Cała reszta sama przyjdzie i żaden prezent nie zastąpiłby mi tego życzenia.\nMikołaj może dużo dlatego bardzo bym chciała, żebyś w tym roku wywiązał się i spełnił moje życzenie.\n1 grudnia 2013 o 19:53\nMikołaju, wiesz, mój Tata zrobił mi dziś półkę nową\nna książki – mocną, pachnącą wciąż jeszcze lasem – dębową…\nAle jakoś na niej pusto, mało książek, kurz się zbiera…\nMoże więc mi tak pomożesz zapełnić ją? Powybieraj z\nz worka swego książek kilka ciekawych, choć nie nowości,\njakieś sążniste powieści, poetyckie wspaniałości,\ndobrą prozę kryminalną, najlepiej ze Skandynawii…\nTu nie chodzi wcale o mnie. Półce humor to poprawi!\n1 grudnia 2013 o 20:09\nSzanowny i drogi Mikołaju Święty,\nwszystkim rokrocznie roznosisz prezenty.\nJa dziś nieśmiało tobie się przypomnę\ni o marzeniu mym w kilku rymach wspomnę.\nCały rok jak w kieracie haruję w robocie,\nżebym z tego miała chociaż kasy krocie,\nale, gdzie tam, zasuwam jak mały parowóz,\na stać mnie jedynie na … harcerski obóz.\nTak więc mam takie jedyne marzenie,\njedno, jedyne, na nic go nie zmienię,\nchoć pewnie wiesz, żem zmienna kobieta\ni nie raz objadę mojego faceta,\nbo kupowanie dla mnie to nie jest zabawa,\ngdyż w mój gust utrafić to niełatwa sprawa.\nTak więc, cudowny, dobry Mikołaju,\njeśli byś chciał, bym czuła się jak w raju,\npodaruj, proszę, skrawek raju tego\nw formie wyjazdu małego, maleńkiego.\nJa pod niebiosa skoczę hop sa sa,\nnawet gdy to będą tylko krótkie dni dwa.\nProśbę swą motywuję ciągłą bieganiną,\nbrakiem czasu, odwagi, kasy i …. rutyną.\nTym, że świat cały przesłania mi córka,\na na męża czasem warczę jak na Burka.\nWięc o taki wyjazd proszę uniżenie\ni gdzie on będzie – małe ma znaczenie.\nCzy samolotem, czy łódką podróż przebyć mam,\nważne, bym z mężulkiem była sam na sam.\nZ góry uniżenie bardzo ci dziękuję,\nżegnam, czekam, marzę i oddech wstrzymuję.\nI jeśli spełnić się tobie me życzenie zdarzy,\nZapraszam na tort, wino i extra masażyk.\nKończę ten list wierząc, że się uda\nDuża dziewczynka, która wierzy w cuda.\nW ten przedświąteczny czas witam się z tobą serdecznie i zazdroszczę ci, że jesteś długowieczny. Znasz historię setek rodzin, wiesz, ile dzieciaczków przylepia nos do szyby czekając na ciebie, a ile wątpi w twoje istnienie. Mam więc nadzieję, że pamiętasz taką małą rudą dziewczynkę sprzed 20 lat, która cieszyła się z najmniejszego drobiazgu pod choinką. Pozwolisz, że trochę powspominam, bo wzruszam się zawsze przed świętami.\nPółśpiący, mały, niecierpliwy grubasek siedzi „na barana” u taty i trzyma się za jego wielką czapę, mama okutana w kożuch ledwo brnie. Zaspy po kolana, zmrok na dworze, a przed nimi 3 km przez las. To jedyna droga z pekaesu do domu, którego małe światełka migocą w szczerym polu. Najpierw jechali 3 godziny z Lublina klekocącym się „ogórkiem” , upchani jak … ogórki w słoiku . Teraz muszą pokonać taką długą i nudną drogę. Wreszcie dotarli, babcia wybiega do nich i od progu załamuje ręce, dlaczego tak późno, dlaczego po nocy, dlaczego uszy odkryte, dlaczego …\nDom – drewniany, duży, taki prawdziwy wiejski , dziewczynkę trochę przeraża, bo trzeszczy, ale i wita się, zachęcając ciepłem i zapachami. Mała pada, a pod pierzyną – taką wysoką, że wydaje się sięgać do sufitu, na skrzypiącym łóżku z drewna – śpi już trójka maluchów. Ale ona się tam jeszcze zmieści , a rano będą się chichrać, łaskotać, przedrzeźniać, ganiać po strychu, wchodzić pod ogrooomny stół, podjadać ciepłe ciasta, podsłuchiwać rozmowy trzech sióstr, które wreszcie , jak to w święta, spotkały się w rodzinnym domu. Ta szopka, co stoi pod świerkiem chyba żyje – myśli mały rudzielec, bo przecież wciąż słyszy beczenie owiec, muczenie krów i świnki. Nie kojarzy, że to odgłosy gospodarstwa, do końca jest przekonana, że to te małe strugane postacie z szopki do niej przemawiają. A potem kolędy, piękne i donośne, a później czytanie fragmentów Pisma Św. przez dziadka ze łzami w oczach. Wyciągane pamiątki z szuflady, które jak skarby babcia trzyma w trzęsących się dłoniach. Dzieci tego nie rozumieją, ale wczuwają się w nastrój wspomnień. I wcale nie prezenty, nie jedzenie, nie ozdoby zostają w pamięci małej dziewczynki, ale ten gwar, dźwięki wsi, szczerość cioć, dziadków. Ten hałas i piski małych kuzynów, te pierzyny, krochmalone poduszki i obrusy, strych, opowieści i łzy wzruszenia powodują, że nie chce się wyjeżdżać. Ale przecież Ty to wszystko widziałeś i pamiętasz!\nDziś w mej rudej głowie wciąż są te wspomnienia oraz żal, że nie ma już takich dużych spotkań rodzinnych, nie ma już tego domu i tych zasp.\nDlatego też, jeśli tylko możesz i zechcesz, proszę uniżenie o to, by moje dzieci miały tak cudowne wspomnienia, pełne zapachów, dźwięków i wrażeń. By święta kojarzyły im się nie tylko z oprawą i prezentami, ale właśnie z atmosferą rodzinnych spotkań w prawdziwym domu.\nDziękuję i wierzę w twą mądrość w dzieleniu darów.\nAgnieszka Łuczyńska says:\nJestem sobie mała Aga\nwięc za dużo nie wymagam\njednak drogi Mikołaju\nktóry mieszkasz pewnie w raju\nprzynieś prezent mały Mi\nczekoladki choć by trzy!\nWiele osób Cię o coś prosi. Każdego roku otrzymujesz miliony listów ze świątecznymi prośbami, które spełniasz. Masz w sobie tak wiele miłości, że wystarczy jej dla każdego. Nie dzielisz marzeń na lepsze, czy gorsze. Nie patrzysz też na ludzi przez pryzmat pieniędzy, wieku, czy kolory skóry. Wszyscy są dla Ciebie jednakowo ważni. Święta to cud, który zdarza się rok w rok. Dzięki Tobie na twarzach pojawia się uśmiech.\nMam na imię Ewa. W tym roku chciałabym, byś pomógł mojej rodzinie. Od kilku lat wraz z mężem bezskutecznie staramy się o Maleństwo. Jesteśmy po wielu nieudanych próbach, które sprawiają, że tracimy siłę i nadzieję. Nadzieję na spełnienie jedynego i najważniejszego marzenia. Jesteśmy ze sobą bardzo szczęśliwi, a do pełni tego szczęścia brakuje nam jedynie Maleństwa. Brakuje małych rączek, które nieporadnie usiłują się przytulić, głośnego, dziecięcego śmiechu i tupotu bosych stópek. Tak bardzo chciałabym móc nosić pod sercem drugie życie. Dlatego bardzo Cię proszę Panie Święty byś pomógł spełnić nasze marzenie. Marzenie o naszym dziecku.\nKrysia Sok says:\n1 grudnia 2013 o 23:37\nSzanowny, cudowny, jedyny w swym rodzaju\nŚwięty i tajemniczy, Drogi Mikołaju,\nWiem, że z pisaniem problem mam nie lada,\nI , jak to baba, różne bzdury gadam,\nAle tak dzisiaj śmiałości nabrałam\nI list ten szczery do ciebie spisałam.\nJuż od dzieciństwa Cię o nic nie proszę,\nAle z tymi pragnieniami od dawna się noszę.\nGdybyś tak zechciał Święty mój kochany\nodjąć mi choć ze cztery kilogramy,\nDodaj mi za to energii choć krztynkę,\nBym miała siłę ganiać mą kruszynkę,\nKtóra wciąż zmusza mamusię do ruchu,\nZapominając o jej ciężkim brzuchu.\nOch, nie pogardzę też chwilą spokoju,\nBym mogła się zamknąć z książkami w pokoju.\nTak, pragnę czasami być po prostu sama,\nNie słyszeć: „Daj mi, pokaż, Mama!!!!”.\nI już na koniec – proszę uniżenie,\nMam jeszcze jedno maleńkie życzenie.\nByśmy z mym mężem byli odważniejsi,\npodnieś mi chociaż o centymetr piersi\nJeśli choć jedna prośba ma się spełni,\nBędę z radości wyła każdej pełni,\nPomyślę także, jak tu ci dogodzić,\nAbyś nie musiał już przez komin wchodzić.\n1 grudnia 2013 o 23:49\nDzieciństwo to jedyny taki czas w życiu, gdy z całego serducha wierzy się w Ciebie i czeka na spełnienie życzeń. Choć dzisaj jestem już dorosła, część wiary w Ciebie pozostała we mnie. Jesteś tak dobroduszny i zawsze dostrzegasz to, co najlepsze- niech tak pozostanie jak najdłużej! Jesteś potrzebny i cała ta magiczna oprawa jest po to, by cieszyć się na święta i pragnąć by trwały jak najdłużej. Święta Bożego Narodzenia za każdym razem mnie wzruszają, prowokują do refleksji i poruszają ukrytą we mnie sentymentalną nutę. Ulegam ich duchowości i to na pewno skłoniło mnie do napisania listu do Ciebie. Im jestem starsza, tym moje marzenia się zmieniają. Oby tylko w tym roku nie było kolejnych szlafroków, czapek czy rękawiczek- nie obraź się Święty Mikołaju, ale takie wpadki Ci się już zdarzały. Jeśli chodzi o dobra materialne, przydałoby się parę nowych rzeczy-laptop lub smartfon, komórka czy coś z biżuterii albo markowe prefumy, ale najbardziej życzę sobie pachnacego jak piernik babci, mieniącego się jak diamenty i gorącego jak płomień świecy na kominku uczucia. Bo święta to przede wszystkim miłość. Marzę by w te magiczny czas przepełniony ciepłem zespolonych serc przy serdecznych życzeniach i padajacym śniegiem za oknem, i zapachem świerkowej gałązki cicho zapukała do drzwi, rozgościła się w domu i została w nim na zawsze.\nKsiążkowe zaurocznie says:\n1 grudnia 2013 o 23:57\nŚwięta już niedługo, piękna błyszcząca choinka niedługo stanie w salonie. Smakowite cukierki , pierniczki uszlachetnią każdą gałązkę. Święta Bożego Narodzenia to dzień życzeń. Ja w tym roku nie mam ich dużo. Jestem zdrowa, mam cudowne dzieci. Może przed domem nie stoi JAGUAR, a w szafie nie widzą sztuczne norki, ale mam w domku dwoje, łaszących się się przyjaciół. Dwoje z nich w zeszłym tygodniu pożegnałam. Każdy puchaty, mruczący, kochający spać w nogach. Dlatego mój prezent , który chciałabym otrzymać w tym roku to SEN. Chciałabym w bożonarodzeniową noc śnić o Bąbelku i Pusi. Znów je pogłaskać i szepnąć do uszka, jak bardzo je kocham. Móc poczuć, że moja fantastyczna czwórka biega po pokoju, a w nocy poczuć ich ciepło , gdy śpią w zagłębiu szyi , mrucząc do ucha. Proszę o zdrowie, dla Puszka i Rudiego, bo ciężka batalia przed nami. Proszę o rzeczy dziwne, niewyobrażalne, ale są mi one bardzo potrzebne , by choć trochę ukoić mój ból, żal i pretensje do losu.\n2 grudnia 2013 o 00:06\nTo ja – ta mała blondyneczka, która wiele lat temu, gaworzyła Ci na kolanach.\nTo ja – ta nieśmiała dziewczynka, która wyciągała di Ciebie rączki.\nTo ja – ten szczerbaty urwis, który ciągnął Cię za brodę (raz jeszcze bardzo Cię za to przepraszam!).\nTo ja – kilkulatka wiercąca się na krześle z niecierpliwością zerkająca na stos podarunków, które przyniosłeś.\nTo ja – nastolatka, u której wszystko jest na „nie”.\nTo ja – studentka, która piszczy na widok maminego jedzenia.\nTo ja – młoda kobieta, która ignorując rozbawiona „nie jesteś na to za stara?”, pisze do Ciebie ten list.\nNa samym początku chcę Cię zapewnić, że byłam grzeczna. Nie straszyłam brata krwiożerczymi zombie (głównie dlatego, że teraz to raczej on szybciej mnie czymś wystraszy, niż ja jego), nie zbiłam żadnego wazonu mamy (dziwnym trafem zawsze, jak przyjeżdżam do domu, to nikną one z zasięgu mojego wzroku), nie spaliłam dywanu (jeden w mojej karierze zupełnie mi wystarczy) i nie rozbiłam samochodu (to tak, jak z dywanem – jeden wystarcza na całe życie). Oczywiście miałam małe potknięcia, ale zapewniam Cię, że zamknięcie Damiana na kilka godzin na balkonie w ulewę, to był przypadek, tak samo, jak to przewiercenie ściany na wylot, do sąsiadów! Jednak rok był naprawdę na plus. Dlatego też tak sobie pomyślałam, że może warto się przypomnieć i robiąc słodkie oczka poprosić Cię o parę książek i paczkę słodyczy? Tak wielgachną, żeby starczyło na te wszystkie chłodne wieczory? Oczywiście nie naciskam, ale gdyby akurat jakiś elf miał nieco wolnego, to może… coś by się udało skombinować?\n2 grudnia 2013 o 00:08\noj, wysłałam komentarz, ale widzę, że już blogowa data przestawiła się na 2 grudnia… mam nadzieję, że to nie będzie problem, bo jeszcze jednak jest 1.12.2013 – pozdrawiam cieplutko =)\nAnia K-G says:\nDrogi Święty Mikołaju. Mam do Ciebie jedną prośbę, o jeden mały prezencik. Proszę przynieś mojej małej córeczce troszkę dłuższy senek w nocy, tak bym mogła przespać więcej jak 2h pod rząd i 6 h w ciągu doby. Od ponad 10 miesięcy nie spałam więcej jak 3h a i to z przerwami na wybudzanie się ot tak naszej małej Kasi. Wyglądam już jak zoombie, ale nie poddaję się i wciąż karmię Kasie piersią mimo niedogodności sennych. Może uda Ci się zesłać troszkę dłuższego senka, co pozytywnie wpłynie na nas wszystkich:)\nTwoje grzeczna Ania\nMore in Uncategorized (14 of 38 articles)


Skoki narciarskie. Noriaki Kasai nie porzuca marzeń o igrzyskach w Pekinie\nNoriaki Kasai nie porzuca marzeń o igrzyskach w Pekinie\nW poniedziałek w Olimpii wystartowała sztafeta z ogniem olimpijskim. To znak, iż do rozpoczęcia igrzysk w Pekinie pozostało nieco ponad sto dni. Z marzeń o dziewiątym występie z rzędu na tej imprezie nie rezygnuje 49-letni Noriaki Kasai, który po raz ostatni rywalizował w Pucharze Świata w lutym 2020 roku.\nUbiegły sezon nie należał do najlepszych w karierze japońskiego weterana. Wicemistrz olimpijski z Soczi po raz pierwszy od 26 lat nie wystąpił przez całą zimę w ani jednym konkursie Pucharu Świata. Tym samym bardzo zmniejszyły się jego szanse na występ w zimowych igrzyskach w Pekinie. Zawodnik z Sapporo jednak nie składa broni.\n- Jestem w trudnej sytuacji, jeżeli chodzi o wyjazd na igrzyska. Wciąż jednak jest możliwy scenariusz, w którym doskoczę do kadry na Puchar Świata, a stamtąd wślizgnę się do olimpijskiej ekipy - stwierdza Kasai, który wciąż marzy o zdobyciu złotego medalu na najważniejszej imprezie czterolecia.\nJapoński system kwalifikacji olimpijskich jest jednak bezlitosny dla 49-latka z Sapporo. Kasai musi w najbliższą niedzielę zostać mistrzem Japonii na dużej skoczni, aby znaleźć się w składzie na Puchar Świata. Następnie musi zaliczyć udane występy na międzynarodowej arenie do końca 70. Turnieju Czterech Skoczni, aby trafić do pięcioosobowej kadry olimpijskiej.\n🇯🇵#Kasai oczywiście chce walczyć o IO w #Pekin🇨🇳 i drogę ma dosyć łatwą. Musi tylko:\n➡zdobyć mistrzostwo Japonii na LH w Sapporo\n➡być w japońskim TOP 5 w PŚ na dzień 06.01.22 (13 konkursów ind) i zaliczyć co najmniej 3 x TOP 20\nTakże ścieżka dosyć prosta!#skijumpingfamily\n— localSJresults (@localSJresults) October 20, 2021\n- Ryoyu Kobayashi i Yukiya Sato są obecnie w bardzo dobrej formie. Moim celem jest jednak powstrzymać ich i zwyciężyć w krajowych mistrzostwach. Chcę pokonać moich młodszych kolegów - zapowiada mistrz świata w lotach z 1992 roku.\n- Byłem zmartwiony moim brakiem prędkości na rozbiegu w ostatnich latach, ale nareszcie udało mi się poprawić ten element. Wciąż pozostaje jeszcze problem braku mocy podczas wybicia z progu, ale jeżeli się z tym uporam, to znów będę mógł być w czołówce - dodaje Japończyk: - W ostatnich latach nie szło mi za dobrze, ale w końcu czuję się lepiej.\n- Obawiałem się, że już nic z tego nie wyjdzie, ale wierzę, że wszystko zmierza ku dobremu. Wciąż celuję w dziewiąty i dziesiąty występ na igrzyskach olimpijskich - zapowiada Kasai, który w tym najważniejszym sportowym wydarzeniu zadebiutował w 1992 roku w Albertville.\n- Nigdy nie czułem się za stary na ten sport - kończy 569-krotny uczestnik zawodów indywidualnych Pucharu Świata.\nAdam Bucholz, źródło: FNN/Mainichi Shimbun\noglądalność: (7225) komentarze: (35)\npiątek, 22 paź 2021, 23:45 Oczy Aignera profesor\nWidzę, że dalej grasz w swoją grę i nie sprawdzasz informacji. Kim według Ciebie są żona i dwójka dzieci? Czy to niewolnicy, czy może nadruki na koszulkach?\npiątek, 22 paź 2021, 21:12 ironicznie_skikomicznie doświadczony\nI co z tego?! Analfabeto, może nam jeszcze powiesz, że bycie zwykłym głupkiem jest modne?\npiątek, 22 paź 2021, 15:21 Fan Tkaczenki i Aalto weteran\nLubię go, nie powiem, ale bez przeginki - trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść, za wiele to on nie ugra, a o igrzyskach może sobie raczej tylko pomarzyć.\npiątek, 22 paź 2021, 10:57 Łydka Gregora początkujący\nLamiesz Netykiete. Nie jestes tu sam.\npiątek, 22 paź 2021, 09:30 butczan1 weteran\nNa ten moment realnym celem może być co najwyżej walka o załapanie się na krajówkę w Sapporo.\npiątek, 22 paź 2021, 07:58 kobylka.adam@gmail.com początkujący\nprzecież ma pasję - skoki narciarskie\npiątek, 22 paź 2021, 01:17 Łydka Gregora początkujący\nCo jest z toba? Nie domysliles sie, ze nie mam polskich liter, po co do mnie piszesz? Jakas frustracja zyciowa?\nStraszny atak hejtu, mam nadzieje ze ktos usunie twoj wpis.\nNoriaki nie ma pomyslu na zycie i ten, co mnie pyta nie umie uzasadnic, tylko to samo stekac. Typ 50 lat, gdyby mial rodzine, pasje, zajalby sie czyms innym, jak Malysz. To Adam dla mnie jest mistrzem, Ahonen i Kasai przespali swoje momenty by zejsc ze sceny.\nAvengers: nastepny hejter. Jestem nowym użytkownikiem. Prosze usunac swoj wpis.\npiątek, 22 paź 2021, 00:25 dejw profesor\nMarzeń nikomu nie można zakazać, a Kasai jak był tak jest i zostanie sportowym fenomenem na zawsze, niemniej jego odjazdy w wywiadach od dłuższego czasu są irytujące, a szanse na to że on pojedzie na IO do Pekinu jako reprezentant kraju ma niewiele wyższe ode mnie.\nczwartek, 21 paź 2021, 23:47 Oczy Aignera profesor\nNoriaki nie ma pomysłu na życie? Ciągle walisz głupimi frazesami i nawet nie sprawdzasz informacji o danych zawodnikach.\nMoże zacznij z siebie robić taką ofermę. Przynajmniej będziesz bliżej prawdy.\nczwartek, 21 paź 2021, 22:27 Avengers Rycerz Boga bywalec\nDaj się spokój ELSA odpuść, bo krytykujesz wszystkich na tej stronie i na tam tej stronie, a Kasai jak chce skakać to niech skacze.\nczwartek, 21 paź 2021, 22:24 Groźny Wąsacz stały bywalec\nPięknie by było, ale będzie bardzo ciężko chociaż sam mu tego życzę, gdyż jest to jeden z moich najbardziej ulubionych skoczków ;).\nczwartek, 21 paź 2021, 21:03 alo profesor\nSą pewniacy Ryoyu,Junshiro,Y.Sato,K.Sato,Nakamura. Więc jeśli już to o miejsce w składzie Kasai musiałby walczyć z Iwasą,D.Ito czy Nikaido. A jeszcze Shimizu się lepiej zaczyna prezentować.\nJeśli PŚ w Sapporo dojdzie do skutku to możliwe że tylko tutaj Kasai się zalapie w krajówce\nczwartek, 21 paź 2021, 20:14 MaciejoS stały bywalec\nMarzyć nie zabraniam, ale to już nie te lata. Według mnie Kobayashi, Sato, Nakamura nie dadzą większych szans starszemu koledze w mistrzostwach.\nczwartek, 21 paź 2021, 19:35 Adam90 weteran\nno własnie niech cały sezon przeskacze bo jednak wiek swoje robi :).\nczwartek, 21 paź 2021, 19:28 Adam90 weteran\nCiekawe czy cały sezon bedzie skakał czy tylko w Sapporo\nczwartek, 21 paź 2021, 19:09 janbombek stały bywalec\nRzeczywiście warunki kwalifikacji do japońskiej kadry nie są zbyt wygórowane. Noriaki powinien dać radę, co to dla takiego starego wyjadacza :).\nczwartek, 21 paź 2021, 19:07 INOFUN99 profesor\nNie ukrywam, że bardzo cenię Kasaiego i bardzo mnie smuci fakt, iż od kilku lat nie jest w stanie nawiązać do wielkiej formy, ale trzeba spojrzeć ze zdrowym rozsądkiem na tę sprawę. Noriakiemu będzie coraz ciężej, wiek nie jest jego sprzymierzeńcem. Punkty PŚ to już będzie wielki sukces dla japońskiego weterana.\nczwartek, 21 paź 2021, 19:04 dervish profesor\nMarne szanse jak mawiają Francuzi na spełnienie marzeń Noriakiego - w praktyce zerowe. Nie bronie mu marzyć, ale realnie juz dawno powinien pogodzić się z tym, ze pozostaje mu skakać rekreacyjne albo na imprezach niższej rangi. Sukcesem będzie jak uda mu się załapać na regularne starty w kadrach na PK.\nczwartek, 21 paź 2021, 19:04 Arturion weteran\nNad czym się zastanawiać - w tej chwili dzieli ich przepaść formy. A Noriaki próbuje czarować. Nie wierzę, żeby coś wyczarował.\nczwartek, 21 paź 2021, 19:01 Seba Aka Krzychu weteran\nCzy ja wiem, Nakamura potrafi całkiem fajnie latać.


Głowa pełna zakładek. Wokół Księgi zakładek Jacka Gutorowa :: Biuro Literackie\nNiepodległość głosu opublikowana przez Jacka Gutorowa w 2003 roku była dla mnie jedną z tych lektur, które zostawiają ślad – można powiedzieć zakładkę, trwale osadzoną w pamięci. Tamta “zakładka” sprzed kilku lat była na tyle ważna, że wiele razy do niej wracałem, porównywałem z nią to, co o literaturze pisali inni, i to, co zdarzało mi się napisać samemu. Pisząc o zawartości tamtej książki jej autor pisał m.in.: “Szkice zawarte w tej książce są efektem fascynacji i prawie zawsze wyrosły z jakiejś przygody, mniej lub bardziej osobistego spotkania z tekstem. Otwierać się na głosy i pogłosy obecne w tekście, przedzierać się przez kolejne warstwy języka w poszukiwaniu śladów egzystencji, odkrywać niejednoznaczności i paradoksy, ukazywać fikcyjność najbardziej, zdawałoby się, autentycznych i prawdziwych głosów albo też szukać prostoty i autentyzmu w głosach na pozór marginalnych, ledwie słyszalnych, dobiegających gdzieś z boku – tego rodzaju nakazy nie powinny być, jak sądzę, obce krytykowi literackiemu” . W tej deklaracji odnaleźć można przynajmniej kilka słów-kluczy: fascynacja, przygoda, osobiste spotkanie z tekstem, otwieranie się na głosy. Tymi właśnie kluczami można otwierać Księgę zakładek, która jest dla mnie przede wszystkim dowodem na konsekwencję Jacka Gutorowa w realizowanym przez niego projekcie literaturoznawczym. Używam tu poważnego i szerokiego jak morze terminu, ale tylko w tak szerokim terminie mieści się w moim mniemaniu to, co o literaturze pisze autor Księgi zakładek. Pisząc o tej książce nie chcę odnosić się do tez stawianych przez Jacka Gutorowa w poszczególnych tekstach. Wolę wykorzystać tą okazję by, choć w małym stopniu wydobyć z całości pewne prawidła rządzące tym żywiołem.\nAutor zaczyna od Gombrowicza, a konkretnie od czterech pozornie egocentrycznych sylab otwierających jego Dziennik. To nie jest przypadkowy punkt wyjścia, bo Księga zakładek jest dla mnie w pewnym sensie również dziennikiem, w którym autor skrzętnie notuje swoje fascynacje, swoje przygody z literaturą, swoje osobiste spotkania z tekstem, swoje otwieranie się na głosy. Celowo powtarzam zaimek dzierżawczy “swój”. To on łączy “dziennik” Gombrowicza z “dziennikiem” Gutorowa. Indywidualizacja, emancypacja z tłumu, zaznaczenie siebie zawarte w “Ja. Ja. Ja. Ja.” Gombrowicza to również próby dokonywane przez badacza literatury, który z jednej strony kieruje się w stronę autora i tekstu literackiego, o którym pisze, tak jakby mówił wielokrotnie “On. On. On. On”, a jednocześnie przez wybór takiego a nie innego autora, takiego a nie innego tekstu literackiego, określa (lub dookreśla) samego siebie, mówi w pierwszej osobie. Zaimek “on” idzie w parze z zaimkiem “ja”. Podobnie nieprzypadkowy jest szkic o Białoszewskim, gdzie autor Księgi zakładek przywołuje tekst Mówienie o pisaniu z 1976 roku. Literaturoznawca też “mówi o pisaniu”, tu też “dramat rozgrywa się wewnątrz słowa” i jest to dramat o kompozycji szkatułkowej, ponieważ z jednej strony rozgrywa się w samym tekście literackim, z drugiej strony uobecnie się w próbie opisania tego tekstu. Ten sam “wspólny dramat” pobrzmiewa w szkicu poświęconym Mariuszowi Grzebalskiemu, gdzie Gutorow pisze: “Trzeba […] założyć, że i my mamy jakiś głos: jako czytelnicy, jako uczestnicy dramatu, jako podlegli tym samym procesom, które tak malowniczo opisane są w wierszach”. Każdy wiersz rzuca bowiem cień – jak pisze autor Księgi w tekście o Irenie Wyczółkowskiej. Ten cień rzucony jest zarówno na autora, jak i na czytelnika. Obaj w tym samym cieniu odpoczywają, gdy doskwiera im upał i obaj w tym cieniu próbują dostrzec poszczególne kształty, poszczególne obrazy wiersza. Jednocześnie obaj zadają sobie pytanie, które odnaleźć można w Księdze zapisane na zakładce poświęconej Psiej fudze Marka Jodłowskiego: “Co to zresztą znaczy: dać przywilej jakiejś książce? Odnaleźć siebie bardziej w tych, a nie innych tekstach?”.\nProjekt Jacka Gutorowa, który daje się wyczytać z Księgi zakładek to projekt totalny, nieufny i podejrzliwy wobec jakichkolwiek podziałów i staroświeckich naukowych przesądów. Gdy Gutorow pisze o Nowej Fali stwierdza: “O ileż ciekawsze byłyby nasze dyskusje o poezji tamtego czasu, gdybyśmy tylko uwolnili się od myślenia w kategoriach przełomu, manifestów i grup poetyckich, kanonów i hierarchii krytycznoliterackich”. Te słowa można odnieść z powodzeniem do całej literatury, bo doprawdy na nic zda się sztuczne segmentowanie lub ćwiartowanie rzeźnickim nożem autorów i ich dzieł. Nikomu nic nie da to, że poukłada sobie księgozbiór równiutko na regałach, w kolejności alfabetycznej, chronologicznej, światopoglądowej, historycznej jeśli tych książek po prostu nie Przeczyta, jeśli nie dojdzie do prawdziwie osobistego spotkania z tekstem. Jacek Gutorow wydaje się opierać takim właśnie podziałom, po prostu (i aż) czyta literaturę, oznacza zakładkami to, co go fascynuje i zdaje z tego relację. Dlatego w Księdze zakładek można odnaleźć szkice zarówno o Gombrowiczu, Białoszewskim, Miłobędzkiej jak również Marcinie Hamkało czy Agnieszce Mirahinie. Imponujące jest to, że Gutorow nie kalkuluje o kim pisać mu wypada lub nie wypada, lub o kim pisać się opłaca, w tym co robi jest po prostu szczery. A taka postawa nie jest wcale częsta, niejeden akademik przelicza nazwiska literatów na swoją własną naukową “sławę”, wybierając sobie lektury jak giełdowe akcje. Wróćmy jednak do Księgi i realizowanego w niej projektu, którego opis znajduje się również na zakładce poświęconej Tadeuszowi Sławkowi: “Jako projekt nieprzewidywalny, dyscyplina wymyka się ujęciu. Nie podlega określeniom i rygorom gatunkowym. Z drugiej strony pozostaje dyscypliną, a więc projektem o zarysowanych kształtach, rozwijającym się w sposób daleki od dowolności. Dyscyplina wymusza porządek, ale właśnie dzięki temu może przynosić niespodziewane rezultaty i owoce. Być zdyscyplinowanym, poddać się mechanizmom, nad którymi nie mamy kontroli, dać się prowadzić ku temu, co nieprzewidywalne i obce (czasem monstrualne w swej obcości)”.\nŻywiołem, który najbardziej zajmuje autora Księgi zakładek jest język – “zachwyt językiem i dramat języka – tej beznadziejnej pantomimy naśladującej świat”. Bo “język nie mówi wprost, bo przecież jest ślepy i potrafi oślepić, ale można odnaleźć w nim korytarze światła”. Z pewnością dlatego autorką, która doczekała się w Księdze największej ilości zakładek jest mistrzyni języka, Krystyna Miłobędzka. Ale zauroczenie językiem widoczne jest również w szeregu innych szkiców. Gdy Jacek Gutorow pisze o Kwiczole Kornhausera stwierdza: “Sam wiersz jest już nazwany i dochodzi do nas jako język, a więc przestrzeń, gdzie wszystko jest tytularne: nawet rzecz bez nazwy musi nazwę posiadać”. To samo dzieje się, gdy sięgniemy po zakładkę z Jerzym Jarniewiczem: “Nurt języka: niepowstrzymany, mimowolny, zaglądający nam do kieszeni i serca, rozkrzewiony i rozgałęziony na wszystkie chwile życia. […] Przepłynie? Skądże znowu. Nie przepłynie. Będzie przepływać bez końca, ale nie przepłynie”. Nurt języka pojawia się także, gdy Gutorow opisuje poezję Andrzeja Sosnowskiego: “poezja to wrażliwość na materialną obecność i przepływ języka: dźwięków, sylab, zbitek sylab”. Tak samo odczytany zostaje motyw bezdomności w poezji Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego: “[…] silnie obecne w tych wierszach poczucie bezdomności – również bezdomności w kręgu językowym, ťwŤ języku bądź w tym, co chce opisać, wyrazić, unieść. […] Język błąka się i błąka, pozostawiając za sobą ślady, koleiny, wypalone szlaki, popiół. Taka historia”. Świadectw podziwu dla języka w Księdze zakładem znaleźć można jeszcze dużo więcej, na każdym kroku widać, że Jacek Gutorow: “czuje, że język sam [go] niesie, a [on] próbuje chwytać go za ogon”. To chwytanie języka za ogon udaje mu się, w moim mniemaniu, doskonale. Relację z wycinka tej pogoni autor spisał i oddał w ręce czytelników. Tym, którzy chcą dogonić autora Księgi pozostaje uważnie podążać za śladem pozostawionych zakładek, to jedyny niezawodny trop.\n J. Gutorow, Niepodległość głosu. Szkice o poezji polskiej po 1968 roku, Kraków 2003, s. 7.


Co ułatwi maluchowi utrzymywanie równowagi? | Bez Wątpliwości\nCo ułatwi maluchowi utrzymywanie równowagi?\n20 września 2020 Bez Wątpliwości Zostaw komentarz\nPrzed ukończeniem pierwszego roku życia niemowlak samodzielnie staje na nóżki, a często także stawia pierwsze kroki z pomocą różnych przedmiotów, które znajdują się w mieszkaniu lub innym otoczeniu. Chętnie wykorzystuje w tym celu np. łóżko czy szafki. Na tym etapie rozwojowym możemy wspomóc utrzymanie równowagi przez dziecko, a później także wspierać naukę chodzenia za pomocą specjalnych produktów bezpiecznych dla malucha. W tym celu można skorzystać z takich produktów jak jeździki dla dzieci czy pchacze.\nNowoczesne zabawki wspierające utrzymanie równowagi niemowlaków\nDostępne na rynku produkty dla dzieci zbliżających się do pierwszych urodzin są bardzo różnorodne, mogą być wykonane np. z drewna czy tworzyw sztucznych. Wyróżnia je żywa kolorystyka i często przyjmują postać ulubionych przez maluchów postaci, zwierzątek czy pojazdów. Bardzo popularne są jeździki interaktywne, które po naciśnięciu odpowiednich przycisków wydają dźwięki lub grają melodie.\nCzęsto nowoczesne produkty wspierające utrzymanie równowagi spełniają również funkcje edukacyjne. Wyposażone są np. w koraliki czy klocki, które malec może przesuwać. Posiadają też odpowiednie formy zabezpieczenia przed upadkiem, np. barierki dostosowane do odpowiedniego etapu życia niemowlaka. Dzięki takim akcesoriom dziecko może się zarówno dobrze bawić, jak i dokonywać postępów rozwojowych odpowiednich do swojego wieku. Warto zatem starannie dobrać odpowiedni produkt do każdego malucha, by spełniał podstawowe wymogi bezpieczeństwa.