Temat: Plac przed przyczepami Nie Lut 16, 2014 7:32 pm\nMały plac, wokół którego stoją przyczepy grupy cyrkowej. Na środku stoi wysoka latarnia, oświetlająca przyczepy nocą lub podczas wyjątkowo pochmurnych dni.\nCodziennie rano w tym miejscu odbywa się największy ruch - ludzie wychodzą ze swych przyczep, rozmawiają, w miarę możliwości poprawiają swój wygląd i robią inne rzeczy, które zazwyczaj wykonuje się wczesnym rankiem.\nMiejsce to porastają kępki krzaków, których nikomu nie chce się wycinać (w końcu cyrk nie pozostanie tutaj na zawsze) - nadają całemu miejscu bardziej ponury wygląd, a w nocy szeleszczą złowieszczo, będąc miejscem ukrycia dla średniej wielkości zwierząt.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Nie Lut 16, 2014 7:53 pm\nIdąc przez miasto Herta przypomniała sobie o cyrku, który tutaj przyjechał. Miała nadzieję w głębi serduszka, że ludzie z niego podpalą ogień w mieszkańcach Sad Town. Myliła się nieco, ale czas pokaże czy bardzo się myliła.\nBardzo dobrze wiedziała, że nie powinna wchodzić na plac koło przyczep, ale była tak cholernie ciekawa jak mieszkają cyrkowcy. Jak widziała ich to sama chciała zostać akrobatką lub żonglerką, ale nie nadaje się do takich zadań. Jest tylko szarą, małą, upierdliwą Hertą.\nWchodząc tam podziwiła wszystko cichutko, by nikt jej nie usłyszał i wydawała z siebie tylko słabiutkie jęki podziwu. Nawet tam było bardzo kolorowo i radośnie. Próbowała się ukrywać, by nikt jej nie zobaczył. Jednak jak to ona, jest trochę niezdarna i nagle przepadła, najprawdopodobniej przez większy korzeń. Wstała i pomasowała lekko obolałe kolana oraz biodra. Najbardziej było jej żal sukienki, którą dopiero co kupiła. Była taka piękna i czysta, i piękna - to trzeba podkreślić.\n- Cholerny korzeń. - w jej głowie nagle powstała wiązanka, której nikt by nie chciał słyszeć.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Nie Lut 16, 2014 8:04 pm\nTen dzień można było uznać za wyjątkowo ponury - ciemne chmury zakryły niebo, wiatr wyginał drzewa, wprawiał w ruch drobinki kurzu , podrywał je w powietrze i zmuszał do tańczenia dzikiego, chaotycznego tańca.\nZimno wciskało się w każdy zakamarek, wypełniając kości, a ostre szpileczki mrozu kłuły w twarz i inne odsłonięte części ciała.\nNie brzmi to zbyt zachęcająco, a jednak takie dni Herondale lubił najbardziej. Do cyrku nie przychodziło wtedy wielu ludzi, więc miał czas dla siebie - mógł leżeć, rozmyślać, wyglądać za ciemne okno swej przyczepy i robić inne rzeczy, które dla niego były czystą rozrywką. No i miał względny spokój, nieotoczony przez ludzi, którzy patrzyli na niego z mieszanką zgorszenia i podziwu, uznając go za narzędzie, które miało za zadanie wzniecanie chmur ognia i wydmuchiwanie ich niczym smok. Płomienie fascynowały ludzi, którzy nadal nie mogli uwierzyć, że nieposkromiony żywioł, który przyczynił się do zniszczenia wielu ich domów, został oswojony.\nTeraz jednak przyczepa Tobiasa nie zachęcała go aż tak bardzo. Wyszedł więc na plac i usiadł pod latarnią, obserwując szalejący dookoła pył. Zastanawiał się, ile utrzyma się taka pogoda i przygotowywał psychicznie do tego, że zapewne niedługo znowu będzie musiał stanąć na nogi i zacząć pracę.\nWyjął z kieszeni zapałkę i zapalił ją, osłaniając chwiejący się płomyczek dłonią w rękawiczce bez placów. Włosy wpadły mu na twarz po raz kolejny, ale nie odgarnął ich, wpatrując w błękitno-pomarańczowy ognik.\nCiepło ognia, czasem zbyt intensywne i parzące, uspokajało go, pozwalało zapomnieć o ludziach zamieszkujących to miasteczko.\nBól spowodowany poparzeniem uspokajał go, chociaż w innych kwestiach stanowczo nie był masochistą.\nPomyślał o tym, że w sumie nie różni się niczym od ludzi, którzy przychodzili popatrzeć na jego pokazy - mimo, iż podczas występów przywoływał na twarz uśmiech (dla niektórych zagadkowy), to w głębi duszy nie był tak radosny jak inni członkowie grupy cyrkowej.\nWiatr zawiał mocniej, a płomienie przechyliły się w stronę jego palców, parząc je lekko. Herondale uśmiechnął się pod nosem.\nOdruchowo sięgnął po patyk i podpalił go, patrząć, jak ogień trawi jasne drewno, zmieniając je w popiół.\nWpatrywał się w nie jak zahipnotyzowany, kiedy usłyszał cichy dźwięk i słowa, które zabrzmiały jak przekleństwo. Nie podnosząc się, rozejrzał dookoła i zobaczył kawałek sukienki wystający zza jednej z przyczep. Jego usta wykrzywiło coś w rodzaju uśmiechu.\n- Nie bój się, wyjdź - powiedział nieco ochrypłym od zimna głosem.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Nie Lut 16, 2014 9:59 pm\nDziewczyna po usłyszeniu słów mężczyzny od razu skamieniała. Bała się, że za chwilę stanie się dla niej coś nieprzyjemnego. Przez myśl przyszło jej kilka niemiłych sytuacji, które mogą się za chwilę stać. Na przykład więzienie albo kara grzywny za wkroczenie na posesję. Nie wiedziała co zrobić - czy uciekać, czy wyjść. Po chwili jednak zebrała się na odwagę i wolnym, niepewnym krokiem wyszła. Poprawiła sukienkę, otrzepała ją lekko z kurzu i brudu. Uśmiechnęła się niepewnie w stronę nieznajomego. Podeszła bliżej, nadal bojąc się o swoje życie.\n- Dzień.. Dzień dobry. - powiedziała jak małe, przestraszone dziecko, wysokim głosikiem. Miała strasznie wysoki głos, gdy się stresowała, a właśnie teraz to robiła. Jeszcze bardziej denerwowało ją to, że właśnie poznaje kogoś nowego. Nie wiedziała czy być miłą, czy udawać chamską.\nGdy zobaczyła pierwszy raz tego człowieka nie wiedziała co o nim sądzić. Widziała go raz w cyrku jak władał ogniem. Było to bardzo piękne widowisko. Chciała wydać z siebie jakieś słowa podziwu, ale jej płuca odmówiły posłuszeństwa. Zawstydziła się i nie mogła za bardzo czegoś z siebie wydusić. Nagle zawiał zimniejszy wiatr i Hercie zrobiło się zimno. Nie miała dzisiaj niczego czym mogła się okryć, więc skrzyżowała ręce i potarła szybko dłońmi oba ramienia. [borze, szukałam przez pięć minut jak nazywa się to wyżej przedramienia i uznałam, że jestem głupia XD] Po chwili ciszy zdołała w końcu coś powiedzieć:\n- Mogłabym się przysiąść? - miała nadzieję, że jej rozmówca się zgodzi. Chciała w końcu poznać kogoś z cyrku osobiście i dowiedzieć się jak to jest. Jak to jest być cyrkowcem. Jakie są uczucia, gdy jesteś na scenie i inne takie mało ważne rzeczy, przynajmniej ze strony człowieka, z którym chciałby porozmawiać.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Pon Lut 17, 2014 11:14 am\nDrewienko płonęło już w najlepsze, kiedy dziewczyna ukazała się Herondale'owi. To, że wyglądała na przestraszoną, rozbawiło nieco chłopaka - wiedział, że ludzie czują się nieswojo na terenie cyrkowców i był zadowolony z tego, że znajduje się na swoim terytorium.\nNie zamierzał okazać swej ciekawości, więc obdarzył gościa jednym, niezbyt uważnym i chłodnym spojrzeniem. Ogień płonął w dłoniach Tobiasa, oświetlając twarz chłopaka ciepłym blaskiem i nadając jego rysom więcej łagodności, niż chciałby okazać.\nWiatr zawiał mocniej, a kolejne jasne kosmyki wydostały się spod wstążki, którą związał włosy.\nWciągnął głęboko w płuca powietrze pachnące pyłem i wiatrem, a nawet nadchodzącą burzą.\nPostanowił zwrócić uwagę na dziewczynę - w końcu nie będzie bez końca udawał, że jej nie dostrzega. Wyczuwał jej zdenerwowanie niczym drapieżnik wietrzący swą ofiarę. Nie było to trudne, biorąc pod uwagę, że w głosie intruza słychać było wysokie tony, brzmiące nieco nienaturalnie.\nUśmiechnął się. "Dzień dobry"? Cóż za eleganckie powitanie w takim miejscu. Przecież mieszkańcy miasteczka nie przepadali za kuglarzami, a nawet uznawali ich za istoty gorsze. Nieraz zdarzało mu się zostać oplutym i, szczerze powiedziawszy, nie dziwił się temu. Grupa cyrkowa zjawiła się tutaj znikąd i zmąciła panujący w tym miasteczku ponury ład. Ludzie nie lubią zmian, a tutaj właśnie takie miały miejsce- wraz z kolorowymi przyczepami, namiotami i ludźmi w barwnych kostiumach do miasta przedostał się wirus. Wirus zwątpienia we wcześniej nienaruszalne i niepisane prawo nakazujące ponurość i smutek.\nLudziom nie podobało się, że ich dzieci okazują coś więcej niż przygnębiającą obojętność. Na szczęście coraz więcej osób przekonywało się do cyrku.\nMimo, iż wtargnięcie obcej na prywatny teren było niewątpliwie interesujące, to miał nadzieję, że nie będzie zdarzać się to o wiele częściej. W końcu każdy ma prawo do prywatności.\nChyba, że miały to być dziewczyny o nieprzeciętnej urodzie...wtedy w sumie nie miałby nic przeciwko.\nUśmiechnął się do własnych myśli i zwrócił wzrok na stojącą przed nim kobietę. Bezwstydnie zlustrował ją od stóp do głów, po czym stwierdził, że może być całkiem interesująca.\n- Możesz, jeśli chcesz. Tylko czy taka delikatna dama jak ty nie zmarznie, siedząc na zimnej ziemi? Nie żal panience takiej pięknej sukni? - uśmiechnął się ironicznie. Nie mógł się powstrzymać od drobnej złośliwości.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Pon Lut 17, 2014 4:30 pm\nDziewczyna naburmuszyła się przez malutką złośliwość i próbowała wymyślić coś równie podłego. Nie była w tym dobra, więc nic nie przyszło jej do głowy, chociaż często miała ciekawe wypowiedzi, które miały być gryzące. Teraz jednak postanowiła być po prostu miła, jak zawsze.\n- Teraz mi już jej nie żal, gdy patrzę na takiego człowieka jak ty. - chciała jednak żeby to zabrzmiało niemiło, ale nie wyszło jej to. Było w tym za mało finezji i przemyślenia, które chciała w to wcześniej włożyć. Wyszło jak wyszło. Pozostanie jednak miła jak zawsze.\nW końcu spoczęła obok nieznajomego i zaczęła się uśmiechać, by pokazać, że nie jest jak reszta mieszkańców tego smutnego miasteczka. Myślała nad jakimś żartem lub anegdotką, którą mogłaby teraz przedstawić, ale czy nie lepiej byłoby się pierwsze przedstawić? W sumie ludzie zazwyczaj od tego zaczynają, ale w takiej sytuacji Herta nie wiedziała do końca jak się zachować.\nZapewne dużo mieszkańców Sad Town traktowało go źle, a nawet radykalnie. Chciała pokazać swoje wyższe maniery i w końcu wykrztusić z siebie słowa podziwu oraz zapytać się o to jak go zwą, jak na rozpoczęcie znajomości przystało.\nZnowu zawiał zimny wiatr, ale dziewczyna nie chciała ustąpić pogodzie i pójść do swojego mieszkania. Chciała wykorzystać to w jakiej jest sytuacji jak najlepiej. Nagle przez to zimno poczuła się przez chwilę jak wtedy, gdy była małym dzieckiem i żebrała na ulicy. Posmutniała na chwilę, ale jej uśmiech szybko wrócił na jej bladą od zimna twarz. Po dłuższej chwili nareszcie powiedziała to co chciała.\n- Widziałam Cię raz w cyrku na spektaklu. To co robisz jest piękne, wyglądasz na szczęśliwego, kiedy to robisz. Przynajmniej takie miałam odczucia, gdy na Ciebie wtedy patrzyłam. - uśmiechnęła się jeszcze bardziej na tą myśl, ponieważ jej samej sprawia przyjemność to co kocha robić.. lub pić, ale to inna sprawa. W tej chwili podniosła trochę ton i specjalnie zmodulowała głos - Właśnie w tej chwili wykażę się moja wyższą kulturą osobistą i w końcu zapytam się o Twoje imię. -specjalnie gestykulowała swoje słowa. Zrobiła chwilę przerwy, by nabrać powietrza i znów mówiła normalnym tonem, a następnie dokończyła swoją wypowiedź - Jak Cię zwą? Prosisz mówić do siebie po imieniu czy nadano Ci jakiś pseudonim? - Herta była coraz bardziej ciekawska co było widać po jej minie. W jej oczach tańczyły małe iskierki, a na jej twarzy widniał uśmiech, który rozciągał się od ucha do ucha.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Pon Lut 17, 2014 6:03 pm\nRoześmiał się lekko, lecz śmiech ten był chłodny jak otaczające ich powietrze. Uniósł prawą brew, słysząc jej niezbyt udaną ripostę.\n- Człowieka takiego jak ja? Co masz na myśli? Moją niewiarygodną urodę i pałającą od mej osoby charyzmę, które warte są pobrudzenia tej prześlicznej odzieży? - tym razem uśmiech na jego twarzy nie był wymuszony. Miłym osobom stanowczo nie było łatwo żyć z Tobiasem. Zwracał uwagę na każdy błąd i po prostu nie wierzył, że ktoś może zachowywać się uprzejmie w stosunku do niego, na dodatek bezinteresownie.\nZwłaszcza mieszkaniec Sad town. Zaczął zastanawiać się, czy to nie jakiś podstęp.\nSięgnął po kolejny patyczek i odpalił go od poprzedniego, a ogień buchnął jaśniej. Naszła go ochota na papierosa - co prawda palił sporadycznie, nie był uzależniony i sam nie kupował cygaretek, a jednak...w tym dymie było coś, co kusiło go od czasu do czasu.\nZe swoim charakterem stanowczo pasował bardziej do ludzi zamieszkujących tutejsze tereny. Powinni zamienić się miejscami z nieznajomą. Chociaż życie bez cyrku było trudniejsze, niż ktokolwiek mógł się spodziewać. Chociaż egzystowanie jako część wielkiej, zintegrowanej grupy również nie było łatwe.\nPopatrzył na swoje palce, zaczerwienione od bliskości gorących płomieni. Skóra na opuszkach nie była już tak delikatna jak kiedyś, jej warstwa pogrubiała, odkąd zaczął zadawać się z ogniem. Nie zamierzał jednak zgasić patyczka - towarzystwo parzącego ciepła przynosiło mu ulgę i poczucie bezpieczeństwa.\nZałożył włosy za ucho, bo prawie całkowicie zasłoniły jego twarz, przysłaniając przy okazji widok na otoczenie.\nSpojrzał na dziewczynę. Wyglądała, jakby było jej zimno. Prychnął pod nosem, przeklinając głupotę młodych dziewcząt. O czym one myślały, ubierając się w tak lekkie stroje podczas iście jesiennej pogody? Wygląd nie jest najważniejszy (sam wyznawał tą zasadę, ubierając się nieco jak bezdomny, haha), a kiedy na drugiej szali jest zdrowie, lepiej już założyć coś cieplejszego.\nNie chciał, żeby nieznajoma skonała mu zaraz na gruźlicę czy inną chorobę, która miała swój nawrót podczas zimna (nigdy nie wiadomo, co człowiek ukrywa), więc zaczął rozmyślać, co by tu zrobić, żeby ją jakoś ogrzać. Nie miał zamiaru oddawać jej swojego płaszcza, bo poskutkowałoby to parutygodniową chorobą, a nie chciał się poświęcać dla byle kogo.\nOgień grzeje...ale w większych ilościach, bo mały płomyczek nie pomoże. Można rozpalić małe ognisko. Ale to później. Na razie nie wiadomo, czy dziewczyna nie zerwie się i nie ucieknie, urażona jego zachowaniem. Niektóre panienki potrafiły być naprawdę przewrażliwione. A on był przecież tylko szczery.\n-Um, naprawdę? - mruknął. Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek okazał swoje szczęście podczas występu. Po co miałby to robić, skoro widownia nie patrzyła na niego, tylko na płomienie? Chyba że w przypadku osóbki siedzącej obok niego było inaczej.\n- Czyżbyś, hm, zadurzyła się we mnie i przyszła tutaj, by dowiedzieć się, jak mam na imię, i ewentualnie...-nie dokończył zdania, pozostawiając lekką sugestię. Nie był typowym przykładem męskiego faceta, ale nieraz zdarzało się, że jakieś dziewczyny (lub nawet mężczyźni) przychodzili do niego po występach z nadzieją na poznanie go bliżej.\nNie wiedział w sumie dlaczego. Nieczęsto przyjmował te propozycje.\n- Zwą mnie Herondale. To moje nazwisko, dla ścisłości. - imię wyjawi jej później, jeśli okaże się kimś ciekawszym od pięćdziesięciu procent ludności, z którymi miał okazję rozmawiać - A jak zwą ciebie?\nWidział ciekawość rosnącą w oczach dziewczyny. Ciekawe, jak to się rozwinie...Uśmiechnął się do niej lekko, cieplej, mając nadzieję, że nie będzie kolejną z naiwnych obywatelek.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Pon Lut 17, 2014 6:34 pm\nDziewczynie mimo zimna zaczęło nagle robić się gorąco i czuła, że jej policzki przybierają kolor szkarłatu. W tej chili poczuła się jak mały gówniarz przeżywający swoją pierwszą miłość. Z niewiedzy co mogłaby teraz zrobić zachowała się jak mała panienka i uderzyła lekko w głowę nowego znajomego. Chyba mogła już tak na niego mówić? Tacy ludzie to znajomi, prawda?\nHerondale... Ma bardzo ładne nazwisko. Ładnie brzmi i fajnie wymawia się w nim "r". Tak samo jak Herta, fajnie wymawia się "r". Mimo tego, iż próbowała myśleć o czymś innym jej myśl teraz zaprzątały te parę słów wypowiedzianych przez mężczyznę. Bardzo dobrze wiedziała jak ma dokończyć to zdanie, nie jest głupia i młoda. Po chwili uspokoiła się nieco i odpowiedziała na pytanie rozmówcy.\n- Możesz mnie tytułować Hertą Wielką III Piękną. - zaśmiała się po powiedzeniu tego najcieplej jak umiała, ponieważ czuła, że dystans miedzy nimi zmniejszył się. Miała tyle pytań, na które chciała znać odpowiedź, a nie wiedziała od którego zacząć. Miała wielką nadzieję, że ta konwersacja szybko się nie skończy.\nCzuła w głębi serduszka, że Herondale może być bardziej ciekawą osobą niż na jaką wygląda. Najbardziej co ją ciekawiło w jego ciele w tej chwili (hihi, w tej chwili) to włosy. Takie piękne, długie, blond włosy. Było widać, że są zadbane, a Herta lubiła, gdy ktoś dba o swoje kudły, aby ich tak nie nazywać więcej. W sumie to ma chyba lekki fetysz do włosów. Z daleka widziała, że gdyby je dotknęła to odleciałaby na krótką chwilę wczuwając się w ich delikatność.\nEmocje lekko opadły, a dziewczynie znów robiło się chłodno. Mogła wcześniej pomyśleć o tym, że może nagle napierdalać halny, a jej będzie zimno. Jednak rozmowa z Herondale dawała jej jakieś ciepło wewnętrzne, tam w głębi serduszka.\nGdy minęła dłuższa chwila w końcu wiedziała od jakiego pytania zacząć. Dała sobie jednak chwilę, by je poprawnie sformułować. Myślała długo nad jednym słowem, które miała dosłownie na końcu języka, a nie mogła sobie go przypomnieć. W końcu zaświeciła się dla niej lampka i mogła powiedzieć to co chciała.\n- Co czujesz przy występach cyrkowych? Myślałam tak długo nad słowem "występach", tępa ze mnie osóbka jednak... Wracając do tematu. Czy rzeczywiście jesteś szczęśliwy kiedy występujesz? Czy jednak się mylę? - była bardzo ciekawa czy cyrkowcy biorą przyjemność z tego co robią. Herta, gdy rysowała była bardzo szczęśliwa. Uwielbiała rysować naturę, portrety lub zwierzęta. Często eksperymentowała ze swoimi narzędziami pracy, lecz nie zawsze wychodziło tak jak chciała. Jednak to jej sprawiało największą radość, eksperymentowanie z tym co kocha robić.\n(przepraszam, że jestem mistrzem krótkich wypowiedzi ;_;)\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Pon Lut 17, 2014 7:55 pm\nTobias roześmiał się głośno, kiedy dziewczyna uderzyła go w głowę. Czyżby w jego słowach była choć odrobina prawdy i prawidłowo ocenił zamiary nieznajomej? Mógł to wywnioskować po kolorze jej twarzy, która nagle stała się o wiele bardziej czerwona, niż była wcześniej. Ciekawie się to zapowiada. Chociaż miał nadzieję, że spotkanie nie będzie miało jakichś dalszych i niepożądanych konsekwencji.\nChciał przytrzymać jej rękę, ale nie zdążył, więc lekko musnął palcami dłoń tamtej. Wcześniejszy cios nie zabolał, a poza tym był przyzwyczajony do mocniejszych uderzeń. Zachowała się trochę jak dziecko, przynajmniej tak mu się zdawało - kiedy był chłopcem, nie miał zbyt wiele kontaktów z rówieśnikami, pewnie przyczyniło się to do tego, jaką osobą jest teraz.\n- Kwestionowałbym trzy ostatnie słowa, poza tym byłoby to trochę za długie, nie sądzisz? - rzekł z ironicznym uśmieszkiem - Herta - powtórzył wolniej, smakując to słowo. Kojarzyło jej się z bielą i czernią, szarością, wyrafinowaniem, a jednak odrobiną niezdarności.\nOgień nadal płonął w jego prawej ręce, parząc go lekko. Herta...interesujące imię. Nigdy wcześniej o nim nie słyszał\n- Zaczyna się na tą samą literę, co moje - zauważył. Mimo, iż ''Herondale'' było jego nazwiskiem, przepadał za nim bardziej, niż swym pierwszym imieniem.\nSpojrzał na nią i zobaczył, że znowu wygląda, jakby właśnie wróciła z wędrówki bo wysokich górach, do której była zmuszona przystąpić w samej bieliźnie. Uśmiechnął się do siebie i wydał coś w rodzaju krótkiego parsknięcia połączonego z prychnięciem. Ciekawa wizja.\nWiatr dmuchnął mocniej, wyplątując połowę włosów z objęć wstążki. Mruknął coś, niezadowolony, po czym sięgnął do głowy, by poprawić fryzurę. Związał kosmyki w luźny koczek, nie chciało mu się siłować z wiatrem, robiąc warkocz. Nie zależało mu na wyglądzie, w końcu nie miał występu, przynajmniej na razie. Wzdrygnął się, przypominając sobie, jak pod czas upalnych dni musiał występować bez górnej części odzieży - poparzenia na przedramieniu nie były tym, czym chciałby się chwalić publiczności. Według makijażystów nadawało mu to jeszcze więcej tajemniczości i dzikości...no chyba nie. Styliści to jednak siła wyższa, nie ma co się z nimi sprzeczać, bo jeszcze zrobią ci przed występem makijaż, a ty przejrzysz się w lustrze dopiero po wszystkim...brrr, zemsta charakteryzatorów to jedna z najstraszniejszych rzeczy.\n- Musiałbym się zastanowić. Różnie to bywa - nie chciał zwierzać się Hercie, przynajmniej nie teraz. Nie znał jej zbyt dobrze i obawiał się, że nie jest jednak zwykłą dziewczyną, która przyszła podglądać cyrkowców. Może Sad town uknuło spisek, który miał sprawić, że cyrk już niedługo będzie musiał zwijać się stąd jak najdalej? Miał szczerą nadzieję, że nie.\nPrzygryzł wargę, nieco wysuszoną od dmącego wiatru, i spojrzał na rozmówczynię uważnym wzrokiem. Może coś jej jednak opowie. Jakieś nieistotne szczegóły.\n-Wszystko zależy od widowni, dnia, zdrowia, od snów...-przygryzł wargę po raz kolejny, czując, że powiedział zbyt dużo. Sny. Wolałby teraz nie poruszać tego tematu, rozmowa mogłaby zajść na niebezpieczne tereny, a wtedy nie wiadomo, co mogłoby się stać - ...w każdym razie nie określę tego jednoznacznie. Czasem, kiedy tańczę z ogniem, wszystko wydaje się lepsze, nawet oparzenia wydają się być przyjemne. A czasami wolałbym tego nie robić, w ogóle nie wychodzić rano z przyczepy. Jak już mówiłem, nie da się tego określić dokładnie. Każdy ma gorsze i lepsze dni, prawda?- uśmiechnął się niepewnie.\nA, no tak, przecież jest jej zimno. Wyciągnął z kieszeni pudełeczko z proszkiem i posypał nim płomień, a ten zmienił barwę na niebieską i buchnął niczym ognisko, nie parząc jednak nikogo. Przybliżył dłoń do dziewczyny, by poczuła choć trochę ciepła - on sam nie marzł, był grubo ubrany, a ogień już wcześniej zdążył go ogrzać.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Pon Lut 17, 2014 8:32 pm\nDziewczyna zrobiła zdumioną minę i słychać z jej ust było tylko krótkie waaaa albo ooooo. Była jak zahipnotyzowana, nie mogła oderwać oczu od płomyczka. Było w nim coś pięknego, ale Herta nie umiała określić co. Robiło się jej ciepło, ale nie tylko od ognia, ale także od miłej atmosfery. Nie dokuczał jej już nawet wiatr.\nTeraz popatrzyła się na niebo. Tak jakby pojaśniało, a to oznaczało dla niej nową nadzieję, lepsze jutro. Czyli, gdy obudzi się na następny dzień przytrafi się jej coś miłego. Spuściła wzrok znowu na płomyczek i uśmiechnęła się ciepło, jej mina oddawała teraz idealnie stan jej duszy. Miała nadzieję, że już pokazała nowemu znajomemu, że jest inna niż wszyscy. Raczej na pewno to pokazała! Uśmiecha się cały czas jakby przed chwilą coś brała.\nGdy już ociepliła się wystarczająco i wróciła do świata żywych postanowiła odpowiedzieć Herondale'owi. Przez chwilę jeszcze myślała o co może zapytać, by go nie urazić lub nie zaskoczyć jakimś niepożądanym pytaniem.\n- Dlaczego od widowni? Nie wiem czy możesz się spodziewać czegoś wielkiego od Sad Town. - przerwała na chwilę i dokończyła - A od jakich snów zależy? - wiedziała bardzo dobrze, że nie powinna się wtrącać, ale była zbyt ciekawska. Mogłaby nawet powiedzieć, że ciekawość miotała ją jak szatan.\nNajczęściej, gdy przychodziła do cyrku na występy widownia była jak zawsze ponura. Nawet najlepsze triki nie wywoływały krzty zdumienia, podziwu lub radości. Bardzo ją to denerwowało. Ci ludzie dawali z siebie wszystko, wkładali w to całą swoją duszę, a mieszkańcy tego miasta odpłacali się tak. Czuła się dziwnie, gdy jako jedyna emocjonowały ją te występy, a z drugiej strony nie rozumiała cyrkowców, którzy tutaj jeszcze zostali. Na ich miejscu Herta by już tutaj długo nie pobyła. Dalej jednak ma nadzieję, że w końcu artyści rozpalą ogień w sercach tych ludzi. Ona nawet nie ma nadziei, ona to wie, tylko na to potrzeba dużo czasu. Zbyt długo to miasto było smutne.\nCoraz bardziej intrygował ją sam chłopak, a nie tylko jego życie jako cyrkowca. Czuła w nim coś tajemniczego co chciała bardzo odkryć. To coś nie dawało jej spokoju. Wiedziała, że i tak nie dowie się o co jej chodzi, ale zawsze może próbować. Z drugiej strony nie może być nachalna, lecz teraz taka była. Musiała się w końcu opanować, ale nie mogła. To wszystko szło w złą stronę. Nie chciała pokazać się od tej niedobrej strony. W końcu postanowiła to wszystko sprostować.\n- Nie powinnam być taka wścibska, przepraszam. Zapewne już Cię irytuję i za chwilę powiesz mi, abym sobie poszła. Może to i lepiej, nie będę Cię niepotrzebnie denerwowała. - posmutniała teraz, ale nie chciała tego pokazać. Jednak jej kąciki ust same powędrowały ku dołowi, by zrobić małą, smutną podkówkę. Herta wyglądała teraz jak małe dziecko proszące o cukierka. Może rzeczywiście chciała coś wyprosić? oczywiście mam tu na myśli czas, który Herondale mógł dla niej przeznaczyć.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Wto Lut 18, 2014 1:58 pm\nDobrze, jedno zmartwienie mam za sobą, pomyślał Herondale. Dziewczynie nie było już zimno. Przy odrobinie szczęścia nie umrze niespodziewanie siedząc obok niego. Chociaż pewnie trochę się rozchoruje. Chyba, że miała lepszą odporność od Tobiasa, co wcale nie było trudne, biorąc pod uwagę fakt, że nawet dzisiejszego wieczoru mogła przydarzyć mu się gorączka.\nPowoli zaczął wierzyć, że Herta nie jest szpiegiem czy czymś w tym rodzaju. Niewielu mieszkańców Sad town jest zdolnych do szczerego uśmiechu, który nie przypomina grymasu towarzyszącego amputacji kończyn.\n- Nie mówię tylko o tutejszej widowni. Zanim tutaj przyjechaliśmy, zaliczyliśmy kilka innych miasteczek. Zawsze znajdzie się ktoś, komu cyrk się nie podoba - rzekł, po czym zacisnął usta - Stop. Na drugie pytanie nie udzielę odpowiedzi, nie teraz, może nigdy. To moja prywatna sprawa - stwierdził, patrząc na dziewczynę z mniejszą ufnością. Skoro nie dokończył wcześniejszej wypowiedzi, oznaczało to, że nie chciał o tym mówić. Dlaczego się go o to spytała? Ogień w jego dłoni przygasł lekko, działanie proszku mijało powoli. Milczał, czuł się trochę urażony i zły. Jego koszmary nie były czymś, czym chciał się chwalić. Dotychczas opowiedział o nich jednej osobie, a ona nie dochowała tajemnicy.\nDziewczyna mogła umierać z ciekawości, co go to obchodziło? Czuł, że iskierka sympatii, która zaczynała płonąć w jego sercu, nieco przygasa. Może zaczęcie rozmowy było błędem? Miał nadzieję, że wszystko się sprostuje. Przydałby mu się jakiś znajomy z miasta, bo za każdym razem, kiedy szedł na rynek, gubił się wśród uliczek i dużo czasu zajmowało mu odnalezienie drogi.\nSięgnął do wstążki i rozpuścił włosy, które od razu rozwiał wiatr niczym pajęczyny w babie lato - miał nadzieję, że przysłonią trochę jego twarz, na której malowała się złość i rozczarowanie. Ogień zgasł.\n- Tak, muszę przyznać, jesteś nieco irytująca. Czy takiej eleganckiej damy nie nauczono, żeby nie być nachalną? Przynajmniej na pierwszej randce- rzekł i uśmiechnął się krzywo, próbując zażartować. Nie chciał jeszcze, by stąd poszła. Może zareagował zbyt ostro. Ale miał swoje prawa i wiedział, że może czegoś nie mówić prawie nieznajomej dziewczynie. Wyglądała strasznie ponuro, ale Herondale nie ulegał często smutnym spojrzeniom i szczenięcym oczom.\nWyciągnął ręce, jakby chciał za ich pomocą rozciągnąć usta Herty w uśmiechu, po czym stwierdził, że nie jest to zbyt dobry pomysł - jeszcze sobie pomyśli nie wiadomo co (ach, te kobiety) i wszystko się zepsuje.\n- Och, no rozchmurz się trochę, ciekawość jest normalna...ale możesz ją nieco powstrzymać. Byłbym wdzięczny - dodał i odetchnął cicho.\nSam chciał się dowiedzieć nieco o Hercie, bo nie przepadał za rozmowami, kiedy to tylko on mówił, nie otrzymując informacji o drugiej osobie - czuł się wtedy niezwykle niekomfortowo, jakby gadał z jakimś agentem tajnych służb, który chciał zebrać o nim jak najwięcej danych do kartoteki.\nPrzepraszam, że tak króciutko, ale komputer mi zabierają .-.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Wto Lut 18, 2014 7:30 pm\nDziewczyna pochodziło trochę w kółko nucąc przy tym piosenkę Ring a round the roses. Nie wiedziała czemu w sumie zaczęła to robić. Chciała chyba rozluźnić atmosferę, która nieco się napięła. Osobiście nie rozumiała jak nie można lubić cyrku, ale są ludzie i są parapety, jak to się mawia. Cyrk jest pełen radości, magii, czegoś niesamowitego czego nie da się nie kochać.\nHerta chodząc zaczęła także podrygiwać lekko w rytm piosenki z dzieciństwa. Wiązały się z nią wspomnienia z sierocińca, oczywiście te dobre. Ma też parę niemiłych wspomnień, ale jest ich bardzo malutko. Nuciła tę pioseneczkę coraz głośniej i głośniej aż zaczęła śpiewać. Nie miała brzydkiego głosu, nie fałszowała, ale nie była także w tym jakaś wybitna. Przyjemnie słuchało się jej delikatnego głosu, gdy śpiewała.\nPo chwili ustała, ale dalej podrygiwała pod ten sam rytm. Chwilę jeszcze tak robiła, a potem odpowiedziała szybko.\n- Jeśli komuś cyrk się nie podoba to nie powinien do niego iść.\nTak długo zwlekała z odpowiedzią by powiedzieć coś tak krótkiego. Normalny rozmówca byłby zawiedziony taką odpowiedzią, a przynajmniej ona by była, gdyby ktoś jej tak odpowiedział. Sama teraz popełniła błąd, którego nie lubi. Herta dziewczyna oksymoron.\nZrozumiała, że Herondale nie chce rozmawiać o niektórych sprawach ze swojego życia. Sama miała kilka takich rzeczy o których na razie by mu nie powiedziała. Nie powie przecież komuś obcemu od razu, że porzucono ją, gdy była jeszcze gówniarzem nie znającym tego okrutnego świata!\nKiedy jej znajomek rozpuścił włosy Herta poczuła większą ochotę dotknięcia ich. Były takie piękne, że nie mogła nawet wyrazić słowami jak bardzo. Oczywiście nie są tak piękne jak moje, hihi. Pomyślała, po czym zaśmiała się w myślach, a później na głos lekko zachichotała. Zapewne wyglądała teraz w oczach mężczyzny jak kobieta z rozdwojeniem jaźni lub jakąś inną chorobą, ale ona się tym nie przejmowała. Próbowała mieć jak największy dystans do życia.\n- Tak jakby ktoś mógł mnie nauczyć dobrych manier. Sama się ich uczyłam, więc mogę mieć braki. A na pierwszych randkach to ty się zapewne nie znasz. - odpowiedziała lekko kpiąc sobie z Herondale. Uśmiechnęła się szyderczo w jego stronę. Dziewczyna chwilę pomyślała nad umową, którą mogłaby mu złożyć. Zrobiła poważną, zamyśloną minę, która wyglądała sztucznie. W sumie tak miała wyglądać. Nagle zerwała się, jakby dzwon w końcu zadzwonił w dobrym kościele i powiedziała:\n- Mogę powstrzymać moją ciekawość, ale jak mnie przytulisz! - krzyknęła radośnie. Nie był to rozkaz, mogło to tak zabrzmieć, ale nie miała tego na myśli.\nWymyśliła to, ponieważ już nikt dawno nie ukazywał jej choć krzty czułości. Nie miała ostatnimi czasy nawet przytulić się do kogoś, a bardzo tego potrzebowała. Była ostatnio bardzo zapracowana, bo miała dużo klientów, więc temu miała w końcu ochotę na jakiekolwiek pieszczoty. Chciała też dzięki temu wiedzieć, że dalej jest potrzebna temu światu.\nNajbardziej była tylko ciekawa czy Herondale będzie się o coś pytał. Już nawet układała sobie w głowie odpowiedzi, by nie myśleć za dużo, jak ona ma to w sposobności często.\nOd tego całego tańczenia, skakania, śpiewania i gestykulowania zrobiło się jej bardzo gorąco. Czuła sie jakby się jej mózg przegrzał, ale zapewne za chwilę jej temperatura zejdzie do normy i znów będzie jej chłodno.\nTemat: Yo babe, let me hug you Czw Lut 20, 2014 3:29 pm\nPrzez chwilę patrzył z lekkim zdumieniem na dziewczynę, która nagle wstała i zaczęła spacerować, śpiewając piosenkę, której melodię kojarzył, ale nie potrafił sobie przypomnieć tytułu.\nMilczał, obserwując ją. Sam nie fałszował, ale trzeba go było nieźle przycisnąć, by zaśpiewał w towarzystwie. Robił to głównie wtedy, kiedy nikt go nie obserwował, przy rysowaniu lub samodzielnych przygotowaniach do pokazów. To zadziwiające, że niektórych rzeczy za nic nie pokazałby przed widownią, a z innymi kompletnie nie miał problemu.\n- No wiesz...ludzie nie zawsze przychodzą do cyrku, bo im się podoba- rzekł, rozbawiony zachowaniem Herty- Czemu mieliby zrezygnować ze znakomitej okazji do wyśmiewania się i krytykowania wszystkiego? Niektórzy kochają narzekać i emanować ponurą aurą, a w związku z tym pchają się wszędzie, gdzie mogą, byleby tylko okazać swoje niezadowolenie. Nie ważne, czy coś lubią i się na tym znają, czy nie. Taka jest smutna prawda - westchnął. Wiele było przypadków osób, które narzekały na wszystko, co zobaczyły, byleby tylko wyrazić zdanie na jakiś temat. Ileż to razy spotykał się z ludźmi, którzy twierdzili, że jego pokazy są nudne, ogień ma złą barwę, a tak w ogóle to oni by to zrobili lepiej. Szkoda, że kiedy Herondale zaproponował jednemu z nich, by sam pobawił się z płomieniami, ten wyszedł z cyrku ze sfajczonym ubraniem.\n- Nie znam się na pierwszych randkach? - spytał z rozbawieniem - Czy to oznacza, że według ciebie od razu chodzę na drugie i trzecie?\nCzyżby dziewczyna też dorastała bez rodziców? Jeśli jednak dzieciństwo spędziła w sierocińcu, powinni jej wpoić zasady kindersztuby. Zazwyczaj w sierocińcach dbało się o to, by dzieci były dobrze wychowane, by potem łatwiej je było wyprawić w świat. Chyba, że był to przytułek prowadzony przez jakąś serdeczną kobietkę, która nie do końca radziła sobie z młodzieżą i najwięcej czasu zajmowało jej sprzątanie i pilnowanie, by dzieciarnia nie uciekała na ulicę albo nie wyskakiwała przez okna.\nJuż chciał powiedzieć, że on jakąś kulturę zachował, mimo, że też musiał sam sobie radzić, kiedy stwierdził, że to nie najlepszy przykład, biorąc pod uwagę jego dzisiejsze zachowanie. Zacisnął lekko usta i prychnął pod nosem.\nNiebo jaśniało, wiatr powoli przestawał wiać - pogoda polepszała się, ku niezadowoleniu Tobiasa. Wolał, kiedy naturalne sklepienie nad jego głową miało kolor granatu. Szarość nie była pożądana. Kiedy niebo miało taką barwę, Herondale'owi nie chciało się nawet wychodzić z łóżka, nie mówiąc o innych czynnościach życiowych. Deszcz jednak lubił - burze kojarzyły mu się z oczyszczeniem, a zapach rozgrzanej ziemi nasączonej wodą był naprawdę przyjemny dla zmysłów.\nPo słowach dziewczyny parsknął ochrypłym śmiechem. Cóż, tego się nie spodziewał. Może trochę...ale na pewno nie oczekiwał tak otwartej propozycji.\nPoczuł się nieco zakłopotany, bo nie przywykł do okazywania czułości. Sam nie zaznał wiele takowej, więc miał niejakie problemy z okazywaniem serdecznych uczuć. Wolał być powściągliwy, niż żeby uznano go za jakiegoś egzaltowanego głupka.\n- Och, gorszej propozycji nie mogłaś wymyślić - powiedział z udawanym niezadowoleniem. Ku swemu zdziwieniu nie był aż tak przerażony perspektywą przytulenia prawie obcej mu osoby.\nPodniósł się z ziemi i przeciągnął jak kot, rozprostowując kości po dłuższym siedzeniu na twardej glebie.\nZbliżył się do Herty, rozłożył ramiona i objął dziewczynę, kładąc dłoń na zgięciu jej talii.\nKiedy to on ostatnio kogoś tak niezobowiązująco przytulał? Bardzo dawno. Nie licząc czegoś, co trudno nazwać zwykłym przytuleniem, raczej...splotem? Musiał przyznać, że trochę stracił. Podobno kiedy przytula się kogoś przez więcej niż dziesięć sekund, organizm wytwarza endorfiny, które odpowiadają za poczucie szczęścia. Ciekawe, czy to prawda.\nPrzyciągnął ją do siebie trochę mocniej, przy okazji wdychając zapach jej włosów, które pachniały całkiem ładnie. Jakim cudem dał się na to namówić?\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Czw Lut 20, 2014 6:36 pm\nDziewczyna wtuliła się w Herondale. Och, jak dobrze się czuła, gdy oplotła go swoimi zgrabnymi rączkami. Wdychała jego zapach jak dzieci woń rozpuszczalnika. Pachniał ogniem, a może bardziej ogniskiem, ubrania nie były świeże, ale też nie śmierdziały, włosy jego natomiast miały piękny zapach. To wszystko razem tworzyło przyjemną dla nosa kompozycję.\nW jego objęciach pozostała jeszcze chwilę, taką trochę dłuższą. Przyjemnie się do niego wtulało. Jednak każda dobra chwila musi się kiedyś skończyć. Oderwała się od niego delikatnie i uśmiechnęła się radośnie do niego.\nHerta po dłuższym czasie zrobiła naburmuszoną minę i powiedziała do mężczyzny:\n- Tacy ludzie są smutni, dlatego ja kiedyś wszystkich zmienię! - wykrzyknęła radośnie tupiąc przy tym nóżką. Dziewczyna była ciekawa czy gdyby ci ludzie, którzy wyśmiewali cyrkowców, byli na ich miejscu to czy czuliby się fajnie i dalej byli tacy sami. Gdyby kiedyś postawili sie na ich miejscu na pewno to by się zmieniło. Powinno się doceniać każdego pracującego człowieka, ponieważ każdy wkłada coś do świata swoją ciężką lub mniej niedelikatną pracą.\nNa chwilę powiał zimniejszy wiatr, jednak Hercie nie było już zimno. Było jej właśnie bardzo ciepło. Ogrzała się czyimś ciepłem i je mu na dodatek zabrała. Tak fizyka miłość wszystkich. W sumie gdy sobie o tym pomyślała to lekko zarumieniała się na chwilę, ale odwróciła się, by niby zakaszleć i znów zwróciła się w stronę kolegi.\nDziewczyna nagle zaczęła się śmiać, aż prawie zakrztusiła się z braku powietrza w płucach. Przestała i odrzekła:\n- Miałam na myśli, że w ogóle nie chodzisz na randki, bo nie masz z kim. - było to nieco wredne z jej strony. Jednak jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie. Popatrzyła się na niego z politowaniem, jakoby było jej żal tego człowieczka, stojącego przed nią. Po chwili dodała - Przyznaj się, tak naprawdę Ci się podobała kiedy się do Ciebie przytuliłam, więc nie narzekaj na moje pomysły. - uśmiechnęła się w tej chwili zalotnie, lekko mrużąc przy tym oczy.\nTeraz jakby na to spojrzeć dziewczyna miała tysiąc uśmiechów i jeszcze więcej innych min. Miała inny uśmieszek na każdą reakcję. Jeszcze chyba nigdy nie zrobiła tego w ten sam sposób. No dobra, z jednym wyjątkiem. Kiedy uśmiecha się do zdjęcia lub normalnie to ma taki sam uśmiech. I tak, i tak ma tysiąc różnych uśmiechów, reasumując.\nMusiała przyznać, że czas z Herondale mijał jej wspaniale. Była ciekawa czy kiedy się rozejdą to czy kiedyś się jeszcze spotkają lub miną na ulicy, by tylko powiedzieć sobie krótkie cześć. Chciałaby żeby on o niej pamiętał, nie chciała też z nim stracić kontaktu. Jednak po co się teraz tym martwić, gdy ich zabawa jeszcze trwała.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Pią Lut 21, 2014 5:58 pm\n-Ej, zaraz, nie da się zmienić wszystkich. Ale to pięć procent, które mieszka w tym miasteczku, można by spróbować- rzekł. Warto tchnąć trochę życia w zmartwiałe uczucia tutejszych obywateli.\nTylko Herta sama sobie z tym nie poradzi. Mimo wszystko Herondale nie był z tych, którzy biegają po świecie otoczeni aurą kwiatków, motylków, sarenek i wprowadzają pozytywne zmiany wszędzie, gdzie się znajdą.\nBył jedną z tych osób, które jeśli coś osiągały, to głównie manipulacją. Niezbyt dobre podejście, a jednak trudno jest być optymistycznym, pracując w cyrku.\nZa dużo wymuszonych uśmiechów, wysiłku i krytyki.\nZwłaszcza, że do cyrku werbują się głównie ludzie, którzy chcą uciec od własnej przeszłości, zacząć nowe życie. Może niektórzy są weseli z natury i w tym miejscu znajdują dom, ale w większości cyrkowcy ukrywali się pod maskami uśmiechów i radości. Brzmi przygnębiająco, ale taka prawda. Wszystko ma dwie strony (a czasem i więcej).\n-No, faktycznie nie mam z kim chodzić. Ludzie tutaj są zbyt ponurzy, nie da się z nimi nawet normalnie porozmawiać - odpowiedział zgodnie z prawdą - I to głównie oni są przeszkodą do moich ''pierwszych randek''. W ogóle jakichkolwiek.\nW większości innych miast, które odwiedzili, znajdowało się chociaż parę osób, które zapłaciłyby za to, żeby pogadać z cyrkową ekipą, spędzić z nimi dzień...lub noc z poszczególnymi jednostkami.\nTutaj coś takiego się nie zdarzało, nie licząc Herty, która pewnie w ogóle nie miała zamiaru zamienić z nikim słowa.\nCzy spodobało mu się przytulenie dziewczyny? Nawet, chociaż jakoś specjalnej namiętności nie było. Zawsze miło jest dostać chociaż odrobinę czułości, nawet, jeśli człowiek się do tego nie przyznaje.\n-Skąd mam wiedzieć, że każdy Twój pomysł jest tak samo dobry? - zapytał.\nPomyślał, że dużo już powiedział o sobie, nawet jeśli informacje były ukryte w wypowiedziach poruszających zupełnie inne tematy niż jego osoba.\nPomyślał, że dobrze byłoby dowiedzieć się czegoś o Hercie, bo uświadomił sobie, że naprawdę nic o niej nie wie prócz tego, że mieszka w tym miasteczku, zalicza się do tych ludzi, którzy doceniają cyrk i prawdopodobnie dorastała bez rodziców.\nA nawet, jeśli dziewczyna nic nie wiedziała o Tobiasie, nie przeszkadzało mu to. Cyrkowcy zawsze byli tajemniczy, tak samo on. Tylko że oni mieli ciekawsze historie. Życie Herondale'a nie było jakoś specjalnie pełne przygód i porywające. Teraz też nie sądził, by mógł być obiektem zainteresowania kogokolwiek.\n-Skoro już spełniłem twoje życzenie, czy mógłbym mieć prośbę? - powiedział, patrząc jej w oczy - Opowiesz mi coś o sobie? Chciałbym coś wiedzieć o dziewczynie, którą aż przytuliłem- oczywiście objęcie kogoś nie było wielką odpowiedzialnością, ale co z tego.\nMiał nadzieję, że nie zamknie się jak on wcześniej (chociaż nadal nie miał ochoty opowiadać nikomu o swoich koszmarach) i opowie mu coś ciekawego.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Sro Lut 26, 2014 6:39 pm\n[z góry przepraszam, że może być krótko, ale muszę wrócić do formy i prawidłowej weny ;_;]\n- Nie da się? Proszę Cię! Nie bądź głupi! Wszystko się da! - wykrzyknęła wesoło uśmiechając się przy tym jak najszerzej. Miała bardzo dużą nadzieję, że kiedyś to miasteczko się zmieni, ale jeśli "samolot nie wystartuje to nie poleci". Taka jedna z mądrości dziewczyny.\nGdy człowiek się uśmiecha to żyje dłużej o piętnaście minut. To znaczy, że jak mieszkańcy Sad Town nie uśmiechają się w ogóle to będę żyć krócej o kilka lat? Najprawdopodobniej. Przynajmniej tak sądziła Herta. Śmiech to zdrowie, więc ona chciała im je dać. Martwiła się o wszystkich, bez wyjątku, taka już była.\n- Miałam rację co do twoich pierwszych randek. Z resztą kto by cię chciał. - powiedziała to jak najbardziej wrednie i specjalnie. Czasami lubiła sobie pozwolić na takie coś. - Moje pomysły są zawsze dobre, zaufaj mi. Jestem bardzo inteligentnym człowiekiem. - powiedziała to lekko ironicznie. Może była mądra, ale tego po sobie nie pokazywała.\nPrzytulenie do chłopaka bardzo poprawiło ją na duchu, prawdę mówiąc, dziękowała, że napotkała go. Potrzebowała teraz tych męskich dłoni, które oplotły ją i mocno przytuliły do siebie.\nPo chwili odpowiedziała:\n- O mnie? Ummm... W sumie to nie umiem opowiadać o sobie. Jak zacząć... - zastanawiała się w myślach, a żeby lepiej się jej myślało zaczęła nucić jakąś piosenkę. Nawet nie wiedziała skąd ją zna. Przy muzyce lepiej się jej myśli. - Jestem smutnym człowiekiem, lubię deszcz i pająki. Wystarczy? - zapytała się robiąc psią minkę.\nNie lubiła odpowiadać o sobie. Może dlatego, że jej to nie wychodziło. Gdy zaczynała mówić to po prostu nagle w jej głowie pojawiało się takie pytanie "Kim ja jestem?" i w jednej chwili przestawała o sobie wiedzieć cokolwiek. Tak jakby była w tym ciele pierwszy dzień albo miała amnezję. Zawsze wychodziło jej to jakoś drętwo przez to, więc wolała tego uniknąć. Lubiła jednak, gdy ktoś pytał się o coś, a ona po prostu odpowiadała na zadane pytanie.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Pią Lut 28, 2014 8:58 pm\n- Z tutejszymi ludźmi...No, nie wiem- powiedział ze zwątpieniem. Ludzkiej psychiki nie da się zmienić na siłę, a jeśli buractwo było wrodzone, niemożliwe było pozbycie się go całkowicie. Ponura osoba zawsze będzie narzekać, nieważne, jak szeroko uśmiecha się między przerwami w biadoleniu.\n- Och, zapewniam cię, że jednak są ludzie, którzy by ''mnie chcieli''. I wcale nie stwierdzają tego po tym, jak im zapłacę za wychwalanie mnie. Widzisz, niektórzy mają dziwny gust najwyraźniej. Chociaż może to ty jesteś oryginalna, mówiąc takie rzeczy- stwierdził, wzruszając ramionami. Nie przejął się przytykiem. Co prawda większość ludzi przychodzących do cyrku wolała obserwować innych członków grupy, ale sam Tobias też miał...jak by to powiedzieć - ''niezłe branie''. Niekoniecznie tego chciał, bo nikt w złe dni nie ma ochoty odpędzać od siebie tłumy rozszalałej ludności obu płci.\nWięc w pewnym sensie pasowało mu to, że w Sad town cyrk nie miał zbyt wielu klientów.\nInteligentni ludzie nie zawsze mają dobre pomysły. Niektórzy zamykają się w sobie i po prostu myślą, niekoniecznie wykazując inicjatywę. Nawet najmądrzejsi ludzie czasem popełniali błędy, co w niektórych przypadkach było właśnie wynikiem głupich pomysłów.\nLubił poznawać innych ludzi, ich tajemnice i sekrety. Ostatnio zaczął kolekcjonować informacje o ludziach. Nie zapisywał ich nigdzie, tylko zbierał je w głowie, dzieląc na różne kategorie. Prawdę mówiąc, właśnie dla nich umawiał się z niektórymi ludźmi. Nieco bezduszne, ale Herondale nigdy nie zrozumiał do końca schematów relacji międzyludzkich.\nTaka mała rozrywka na nudne dni.\nSzkoda, że w tym miasteczku mało osób chciało mu przekazywać jakiekolwiek dane na swój temat.\nMimo tego Herta nie interesowała go tylko ze względu na nowy materiał do kolekcji. Była inna, więc ciekawiła Tobiasa. A zazwyczaj nie zwracał szczególnej uwagi na nikogo.\n- Jeśli opowiesz coś więcej, mogę cię przytulić jeszcze raz - powiedział. Wątpił, żeby była to jakaś zachęta, po tym, co powiedziała wcześniej dziewczyna o jego wątpliwej atrakcyjności, ale warto spróbować.\n- Smutnym? Nie pomyślałbym- powiedział - Oj, nie wiem, czy wystarczy- powiedział, patrząc na jej minę. Nigdy nie był szczególnie wrażliwy na smutne oczy. W sumie podanie większej ilości faktów nie byłoby trudne. Nie musiała się przecież zastanawiać nad sensem lub powodem swej egzystencji. Wystarczyłoby parę ciekawostek. Co lubi, czego nie. Taka lista nie była trudna do stworzenia. Sam był gotów wymienić parę takich faktów, jeśli dziewczyna poprosiłaby o nie. Nic trudnego.\nPająki...cóż, chłopak nigdy nie pałał do nich szczególną sympatią. Za dużo odnóży, które mogły wraz z korpusem takiego stworzenia znaleźć się na czyjejś twarzy, spadając z sufitu. Brrr. Wyobrażając sobie uczucie małych, włochatych odnóży łaskoczących jego policzek, Tobias wzdrygnął się nieznacznie.\nWolał koty, nawet psy- chociaż te drugie były dla niego zbyt przyjacielskie. Wolał niezależne istoty, chodzące własnymi drogami.\nSam był trochę podobny do kota, chociaż trudno porównywać człowieka ze zwierzęciem tak wspaniałym jak typowy Mruczek. Przecież to oczywiste, że pierwszy z wymienionych przegrywał na starcie.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Sob Mar 01, 2014 8:53 pm\n- Jeśli odpowiednio do tego podejdziesz i będziesz w to mocno wierzył, to wszystko jest możliwe. - uśmiechnęła się i pokazała jaka jest optymistyczna.\nMyślała, że jeśli w coś bardzo się wierzy to można wszystko. Jak to się mawia "nadzieja umiera ostatnia", więc póki istnieje jeszcze płomyczek nadziei to wszystko da się zrobić.\n- Cóż... Uważam, że jestem oryginalna, a gust mam dziwny, to fakt. - dziewczyna, która hoduje pająki, lubi ubierać się na czarno, a przy tym jest bardzo optymistyczna może powiedzieć, że dziwny i wyrafinowany gust zarazem. Jest ona bardzo wybredna przy tym - Pomijając wszystko i moje próby dokuczenia Ci to szczerze poszłabym z Tobą na tę pierwszą randkę. - powiedziała lekko rumieniąc się przy tym, ale próbowała to ukryć.\nJako mężczyzna Herondale ją pociągał. Był przystojny, tajemniczy, lekko nonszalancki, lecz przy tym miał po prostu coś w sobie co do niego przyciągało.\nHerta przeciągła się, robiła się już lekko zmęczona, ale chciała dalej przy mężczyźnie.\nGdy usłyszała o przytulaniu od razu zaczęła wymieniać fakty o sobie:\n- Cóż... Jestem dziwną, otwartą i przyjacielską osobą. Zbyt szybko przywiązuję się do ludzi. Lubię koty, o pająkach już mówiłam, ale żeby nie było, nie znoszę wszelkiego innego robactwa! Boję się reszty owadów. No i uwielbiam pić herbatkę. O! A w dzieciństwie przypaliłam sobie paznokcia, bo chciałam podpalić gałązkę i zapalił mi się paznokieć. - zrobiła smutną minę mówiąc o tym, była to w sumie przykra rzecz dla niej, że musiała przez to obciąć resztę swoich pazurków - Mały piroman ze mnie był. - zaśmiała się w tym miejscu, ponieważ był z niej taki piroman, że aż żaden.\nZazdrościła wykonywanego kunsztu Herondale, ponieważ bardzo podobały się jej zabawy ogniem, gdy była mała. Została jednak malarzem i cieszy się z tego, mało groźna praca, a popłaca. Przynajmniej teraz. Jak będzie kiedyś to nikt nie wie.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Wto Mar 04, 2014 6:50 pm\n- O rany, może jeszcze trzeba dodać jednorożce i tęcze wychodzące z różowych chmurek? - wymruczał pod nosem Herondale. Był innego zdania na ten temat- niby dzięki wierze da się zrobić więcej, ale nie wszystko. I tym mocniejszy zawód po przegranej, im mocniej wierzyłeś, że ci się uda.\n- Bycie oryginalnym to coś, co mówią o tobie inni, a nie to, co mówisz sama o sobie - stwierdził po chwili. To tak, jakby Tobias powiedział ''uważam, że jestem tajemniczy i arogancki''. To nie są cechy, które sam sobie przypisujesz w rozmowie. To rzeczy, które mówią ci inni ludzie, kiedy uważają, że sprawi to tobie przyjemność.\nAle cóż, musiał przyznać, że Herta nie należała do zwyczajnych dziewczyn. Chociażby tym stwierdzeniem utwierdziła go w przekonaniu, że z pewnością istnieją w tym miasteczku ludzie wyróżniający się nie tylko wyglądem, ale i charakterem.\n- Aww- powiedział z rozczuleniem. Musiał przyznać, że po tych wszystkich niezbyt miłych tekstach stanowczo nie spodziewał się takiego wyznania.\nKiedy to ostatnio ktoś rumienił się na jego widok?\nCóż. W sumie niedawno. Ale nie wiadomo, czy można to uznać za prawdziwy rumieniec, skoro był spowodowany zbytnim zbliżeniem do ognia.\nRoześmiał się cicho, widząc, jak po jego propozycji zaczęła szybko wymieniać informacje. Czyżby aż tak jej się podobał? A może po prostu potrzebowała jakiegoś faceta na krótki czas, żeby mieć na kim się wyżyć? Nigdy nie wiadomo, ale ta druga wersja była raczej ostatecznością.\nKoty. On też lubił koty- były stanowczo mniej przerażające od psów, chociaż niezbyt przyjacielskie. Ale miały coś w sobie. Były tajemnicze, w pewnym sensie magiczne...i dało się je przytulać, a czasem wydawało się, że nie mają kręgosłupa. To zawsze przydatna cecha, kiedy ktoś podnosi cię i tuli paręnaście razy dziennie.\nZapalony paznokieć, to w ogóle możliwe? Uśmiechnął się do siebie. Jemu nie zdarzały się takie wypadki. A jeśli już, to były na pewno bardziej bolesne niż osmolony palec. Nadal miał blizny po oparzeniach na dłoniach i ramionach.\nChociaż zapach płonącego białka musiał być rzeczywiście nieprzyjemny.\n- No dobrze, więc skoro opowiedziałaś mi więcej, zapłacę za informacje- powiedział i nachylił się do niej, by przytulić ją po raz kolejny. Tym razem w jego ruchach było więcej naturalności, jakby coś w nim zmiękło po tym tekście o pierwszej randce. Naprawdę go tym rozczuliła, chociaż nie do końca wiedział, czy pragnie teraz jakichś bliższych spotkań. Prychnął w duchu- dylematy jak dziewczyna, co to ma być? Powinien się wreszcie zdecydować, pozbyć tych wszystkich słabości, a nie za każdym razem, kiedy kogoś przytuli, toczyć wewnętrzne dyskusje o słuszności swych czynów.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Sro Mar 05, 2014 2:12 pm\n- No oczywiście! Jakżeby miało zabraknąć jednorożców?\nZrobiła sztucznie poważną minę, ażeby wyglądała tak jakby była przekona mocno w tym co mówi. Oczywiście wiedziała, że jednorożce nie istnieją, ale marzenia można mieć. Nikt jej nie zabroni myśleć, że jednorożce istnieją, gdyby tak chciała. Zawsze może przelać na papier to o czym teraz mówiła i już jednorożec będzie istnieć, lecz tylko na papierze.\nPapier jest bardzo słaby i ulotny, nie wytrzymuje próby czasu.\nHerta czuła, że za daleko posuwa się w tym co mówi i robi. To nie tak, że Herondale się jej podoba czy coś, to wcale nie tak. Znaczy... Był przystojny, fajny charakter, ale za krótko się znali. Dziewczyna raczej nie należała do tych osób, które podrywają wszystko co się rusza. No może czasami taka była.\nW jednej chwili przestała na chwilę myśleć.\nMężczyzna przytulił ją, tym razem naturalniej, nie spodziewała się tego. Sama rozluźniła się, było to naprawdę miłe. Dziwiła się, że taki facet jak on z własnej nie przymuszonej woli przytula się tak naturalnie.\nDziewczynie zrobiło się ciepło na policzkach, ale chłodny wieczorny wiatr szybko je ochłodził.\nRobiło się coraz ciemniej, co oznaczało, że za niedługo Herta będzie musiała wrócić do domu. Kiedyś będzie musiała iść. Nie może być tutaj całą wieczność. Pająki w końcu ktoś musi nakarmić.\nNie chciała odchodzić szybko.\nWtuliła się mocno w mężczyznę znów wdychając jego zapach. Chciała go zapamiętać. Może już nigdy się nie spotkają, gdy pójdzie. Jednak wierzyła, że kiedyś jeszcze na siebie wpadną, nie jest to trudne w Sad Town, bo jest to małe miasteczko.\n- Będę musiała już iść... - powiedziała cicho, nadal wtulając się. W końcu jednak się oderwała, delikatnie, powoli. Uśmiechnęła się jak najcieplej umiała. Spuściła wzrok na chwilę, bo wiedziała, że jeszcze ma czerwone policzki - Cóż... Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy. - na do widzenia pocałowała go w policzek. Odeszła kilka kroków w tył i pomachała. - Do widzenia! - krzyknęła i powolnym krokiem wróciła do domu, gdzie czekały na nią jej zwierzątka.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Wto Kwi 22, 2014 4:43 pm\nNo cóż, wizja jednorożców nie za bardzo mu pasowała. Wolał mniej urocze rzeczy, ale za marzenia się nie płaci.\nZapadał zmrok, a Herondale był trochę niewyspany, więc z jednej strony było mu smutno, że dziewczyna odchodzi, a z drugiej strony pasowało mu to, bo mógł przespać nawet całą noc, nie martwiąc się o nic.\nCieszył się, że spotkał Hertę i spędził miło czas. Zawsze to lepsze, niż ślęczenie samemu na placu i bawienie się ogniem.\nOstatnio trochę doskwierała mu samotność, a fakt, że nie przepadał z wzajemnością za większą częścią cyrkowej trupy sprawił, że nie miał zbyt wiele okazji do rozmów.\n-Ja też mam taką nadzieję.- odpowiedział z uśmiechem.\nMoże spotkają się na jakimś występie i porozmawiają po raz kolejny?\nUniósł dłoń i pomachał odchodzącej dziewczynie, po czym ruszył w kierunku swojej przyczepy, w której zamierzał spędzić resztę wieczoru.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Nie Kwi 27, 2014 6:54 pm\nOkolicę powoli pochłaniała ciemność, chłód się wzmógł, zmuszając do nieco cieplejszego przyodziania się. Wokół nie było żywej duszy, jeśli nie liczyć pewnej postaci.\nKlaun uważał, że nie ma lepszej pory na przechadzkę. Miał zamiar wybrać się do centrum miasta, by powłóczyć się bez większego celu. Znudziło go ciągłe przesiadywanie w cyrku i oddawanie się swym obowiązkom, jakkolwiek przyjemne, łatwe i ciekawe one były. Nie znaczyło to, iż nagle stracił sympatię wobec wykonywanej pracy, jednak chyba każdy musi czasem oderwać się od rutyny. Odpocząć od ciągle dokazujących wspólników, zgiełku i atmosfery, jaka zawsze tam panowała.\nCiężko było w owym mężczyźnie rozpoznać klauna, gdy jego twarzy nie przyozdabiała zwyczajna trupio blada maska makijażu, brakowało także czerwonego nosa i innych akcentów, które razem składały się na nieodłączny atrybut. Nie oznaczało to, że nie dało się w żaden sposób odgadnąć, że to właśnie on. Ci, co mieli przyjemność (żeby nie powiedzieć: przywilej) obserwować jego przedstawienia, na pewno zwrócili uwagę na włosy Linstay'a. O tak, włosy to zdecydowanie jego cecha charakterystyczna, znak rozpoznawczy. Nietypowe, rozwichrzone i chaotyczne ułożenie, jaskrawa czerwień, która tak idealnie komponowała się z makijażem, gdy tylko był on nałożony, to z pewnością rzucało się w oczy. Te włosy zdradzały tożsamość. Można pokusić się o stwierdzenie, że usposobienie odziedziczyły po właścicielu.\nKlaun stał teraz pod latarnią, patrząc w niebo nieobecnym wzrokiem, zamyślił się nad czymś. Kąciki jego ust unosiły się lekko w jakimś dziwnym, tajemniczym, być może niepokojącym zaczątku uśmieszku. Jak zwykle elegancko ubrany, jak zwykle wspierający się na swojej niepowtarzalnej, grawerowanej lasce. Kolejne nieodłączne elementy jego wizerunku.\nW końcu spojrzał prosto przed siebie, mruknął coś pod nosem i ruszył powolnym krokiem utykając nieznacznie.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Nie Kwi 27, 2014 8:13 pm\nLilean wyszła na plac, żeby się przewietrzyć. Dziewczyny z jej namiotu urządziły sobie wieczór plotek, co wywoływało w niej co najmniej niesmak. Kogo obchodzi cudze życie miłosne? Na pewno nie ją. W końcu jest tyle innych rzeczy o których można rozmawiać (nie to, żeby Lilean miała na jakąkolwiek rozmowę ochotę). Na przykład, na przykład... Westchnęła z irytacją. To, że żaden lepszy temat nie przychodzi jej do głowy nie oznacza, że takiego nie ma. Wpatrując się w swoje buty, zaczęła iść przed siebie.\nUjrzawszy współpracownika, zaklęła pod nosem. Tego tu jeszcze brakowało! Jak on w ogóle śmiał naruszać jej idealny krąg samotności? Jeszcze gdyby to był Fatum albo ktoś podobny... Rzuciłaby kilka słów i dałby jej spokój. A z Klaunem zawsze musiała się pokłócić, nawet o najmniejszą rzecz. Cicho kalkulowała, czy zdąży przejść obok niego niezauważona. Zapomniała, że im dłużej stoi w cieniu, tym mniej ma czasu na bezpieczną ucieczkę od człowieka, za którym nie przepadała.\nWbiła spojrzenie w buty i zdecydowała: pójdzie. Nie może przecież tu stać całą wieczność. Ruszyła szybkim krokiem nie odrywając wzroku spod ziemi, wmawiając sobie, że jeśli ona nie będzie na niego patrzyła, to on też jej nie zauważy. Jak wszyscy wiemy, była to błędna teza.\nOd tej chwili wszystko potoczyło się szybko. Przechodząc obok latarni potknęła się o kamień, uderzyła głową o latarnię (na szczęście lekko, jedyne, co mogło z tego wyniknąć to potężny guz na czole), zatoczyła się kilka kroków do tyłu i - co najgorsze - potrąciła ramieniem Klauna.\nKiedy udało jej się złapać równowagę, spojrzała na niego wyzywającym, gniewnym wzrokiem, sugerującym, że nawet jeśli zrobiła to ona, to i tak całą winę za to powinien ponieść on. Mógł przecież tędy nie przechodzić, wtedy nie byłoby żadnego problemu! Przeprosić też nie zamierzała. Wyprostowała się, przygotowując na ostrą uwagę, i nastawiła się na wymyślanie ciętej riposty.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Nie Kwi 27, 2014 9:05 pm\nWlókł się swoim leniwym, kulawym chodem, laska postukiwała miarowo. Słyszał, że ktoś się zbliża i przez ułamek sekundy zastanawiał się, czy zatrzymać się i uraczyć go spojrzeniem, czy też ostentacyjnie zignorować. Wybrał opcję pierwszą i skierował wzrok w stronę, z której dobiegał odgłos kroków. Ledwo to zrobił, zdążył zarejestrować, z kim ma do czynienia i przywdziać najsłodszy, najurokliwszy ze swych uśmiechów, gdy dziewczyna swoim, zdawałoby się tradycyjnym zwyczajem, zademonstrowała, jak zrobić efektowne wejście.\nKlaun uniósł brwi z łagodnym pobłażaniem (kto go znał, ten mógł dostrzec cyniczne politowanie) i przekrzywił delikatnie głowę.\n- Kochanie, patrzyłaś pod nogi i jeszcze nie zauważyłaś kamienia? Cóż za roztargnienie, może cię coś trapi, hm? - Ton jego wypowiedzi ociekał troską. - Wiesz przecież, że ze mną możesz porozmawiać o wszystkim.\nCzy był tam jakiś haczyk? Nieee, gdzie tam. Przecież nawet dziecko zdaje sobie sprawę, że klaun to empatyczna, godna zaufania i skora do pomocy osoba. A że owych cech nie szczędzi głównie dla samego siebie, niekiedy (ale przecież rzadko, no chyba nikt nie powie, że jest inaczej) ich pokłady wyczerpują się dla innych. No i muszą się wtedy zadowolić ochłapami mętnych i dwuznacznych gierek. Cóż, tak to już bywa, nie zawsze jest sprawiedliwie.\nKlaun patrzył jej prosto w oczy, niewzruszony agresywną postawą, jaką Lilean wobec niego przyjęła.\n- Dlaczego jesteś zła, moja droga? - spytał, nadając swojemu głosowi wydźwięk szczerego zdziwienia. - Życie jest za krótkie, by się denerwować. Powinnaś wziąć przykład ze mnie, o ile wtedy byłoby weselej i łatwiej, nie sądzisz? No ale cóż, nie każdy ma szczęście otrzymać beztroskie usposobienie.\nBeztroskie lub beznamiętne. Ale to drobna różnica, prawda? Niewiele brakuje i te dwa słowa mogłyby być synonimami. A przynajmniej w mniemaniu klauna.\nTemat: Re: Plac przed przyczepami Nie Kwi 27, 2014 9:40 pm\nZamrugała ze złością. Jakiż on był irytujący! Udawał takiego miłego... Ale nie, Lilean nie da się na to nabrać! Wiele w życiu przeszła i wiedziała, że nie warto ufać byle komu.\n- Och, wybacz, Twoje ego zasłoniło wszystko w okolicy, włącznie z kamieniem.- Warknęła. Może nie była to zbyt błyskotliwa riposta, ale lepsza niż "no chyba ty" albo "a daj se siana" (chociaż to drugie brzmi zabawnie).- Trapi mnie twoja obecność. Chcesz o tym porozmawiać?- Uśmiechnęła się słodko. Zadowolona z tego, że dogryzła mężczyźnie, przyjęła dumną postawę, pozbywając się agresywnej miny. Teraz można było wręcz uznać, że jest zadowolona.\nProblem polegał na tym, że naprawdę miała ochotę nabrać się na urokliwość i troskę współpracownika. Bycie niemiłym dla wszystkich bywało męczące, a w tej chwili była dostatecznie wyczerpana głupotą swoich koleżanek (a raczej znajomych, nie były aż tak blisko). Nie pozwalała jej na to duma, która była dla niej i przeszkodą, i pomocą. Dzięki niej odmówiła wielu mężczyznom, którzy proponowali jej pewne... hm, rzeczy, na które nie miała ochoty.\n- Mam wrażenie, że twoje życie będzie zaraz zbyt krótkie na cokolwiek, mój drogi - dwa ostatnie słowa wymówiła z wyraźną ironią w głosie. Irytował ją jego protekcjonalny ton i potencjalna beztroska. Wolałaby, żeby był dla niej niemiły - wtedy byłoby łatwiej.\n- Czemu zawsze musisz mi w czymś przeszkodzić? - Powiedziała, opierając ręce na biodrach i lekko przekrzywiając głowę. Miała na sobie sukienkę z dużą ilością falbanek, więc wyglądała komicznie - jak zdenerwowana lalka. Trudno było uwierzyć, że naprawdę się gniewa, co jeszcze bardziej ją irytowało. Nikt nie brał jej na poważnie!- Nie mogę się nawet spokojnie przejść, żeby na ciebie nie wpaść!- Naprawdę uważała to za oburzające. Chciałaby czasem pobyć sama, a w cyrku było to naprawdę trudne.\nSpojrzała na niego podejrzliwie. Raczej nie pozwalano im szlajać się po nocach po mieście, to sprawiało, że później się nie wysypiali i gorzej wychodzili na występach. Albo przynajmniej tak jej wmówiono, żeby nigdzie nie chodziła, a w regulaminie tak naprawdę nie było takiego punktu.\n- Dokąd się w ogóle wybierasz? Zaczyna się robić późno.- Nadęła policzki. Skoro ona nie mogła wychodzić do miasta wieczorem, czemu ktoś inny miałby móc?\nTemat: Re: Plac przed przyczepami


Zarabiaj Pieniądze Na Tłumaczeniach - Praca Przez Internet\nJak Zarobić w Domu?\nJak dorobić w domu\nZarabiaj Pieniądze na Tłumaczeniach\nOpublikowany: 29 maja, 2018\nZmodyfikowano: 27 sierpnia, 2020\n„Głównym celem ZarobkowegoNinja jest pomoc naszym czytelnikom w kwestiach finansowych. Współpracujemy z innymi firmami, które dzielą z nami taką właśnie wizję. Niektóre z linków w tym poście mogą pochodzić od naszych partnerów. W ten sposób zarabiamy pieniądze.”\nStabilna metoda zarobkowa według ZarobkowyNinja.pl.\nMimo, że spędzamy w Internecie coraz więcej czasu i większość z nas jest ciągle online, biegli tłumacze nadal są poszukiwani.\nProgramy do automatycznego tłumaczenia wciąż jeszcze są kiepskiej jakości, więc jeśli jesteś świetnym tłumaczem możesz zaoferować swoje usługi. Tłumaczenia to świetny sposób do zarabiania na freelancingu, a w tym artykule pokażemy, jak to zrobić.\nJęzyk angielski jest jednym z najbardziej popularnych języków w Internecie. Wielu go zna ale nie każdy czuje się pewnie mówiąc w obcym języku i tu również otwiera się pole możliwości dla osób, które tłumaczą z (tutaj wstaw swój język) na język angielski i vice versa.\nPoszukiwani są także tłumacze z języka niemieckiego czy hiszpańskiego. W rzeczywistości każdy język, którym sprawnie się posługujesz, może być dla Ciebie źródłem dochodu. Bez względu na to, czy będzie to jeden z języków europejskich, japoński czy chiński.\nStrony takie jak Tenbux.com, Gigbucks.com czy Zeerk.com wszystkie opierają się na pomyśle podobnym do Fiverr.\nNa tych stronach możesz sprzedawać ‘gigi’ w cenie zaczynającej się od 5$ i każda z nich ma dział ‘pisanie tekstów i komunikacja’, gdzie ludzie proponują prace takie jak sprawdzanie tekstu czy tłumaczenie. Można również zamówić tekst na dowolny temat.\nFiverr pozwala na założenie konta w 5 minut i natychmiastowe zarabianie w sieci. Dzięki Fiverr i temu podobnym stronom możesz zarabiać na tłumaczeniu przez Internet.\nNajpierw musisz założyć konto na Fiverr.com albo innej stronie, gdzie możesz proponować odpowiadające Tobie usługi.\nSposób rejestracji jest typowy i podobny na każdej ze stron. Po prostu naciskasz „zapisz się” i wpisujesz konieczne informacje. Żadna sztuka.\nKiedy już się zarejestrujesz, możesz zaczynać. Na początku stwórz ‘gig’ w dziale „writing and translation” (na stronie Gigbucks nazywa się to ‘translation services’ a na Tenbucks po prostu ‘Writing’).\nW opisie ‘giga’ zaznacz z jakich języków tłumaczysz i ustal cenę. Zwykle jest to 5$ za około 500 słów.\nKiedy Twój ‘gig’ zostanie przyjęty przez system, klienci będą mogli się do Ciebie zgłaszać. Możesz również skorzystać z funkcji „zaproponuj ‘giga’”.\nCo przyciągnie Tobie klientów?\nNiestety nie ma łatwej odpowiedzi na to pytanie. Zależy to od wielu rzeczy: od liczby sprzedających, którzy proponują to samo co Ty, od tego, jak popularny jest język, którym się posługujesz oraz innych czynników, takich jak jakość tekstu czy wideo, który opisuje Twoje usługi.\nProfitFarmers: Prosty sposób na zarobek w internecie.\nSami przetestowaliśmy ten sposób. Wynik?\nZysk w wysokości ponad 8000 zł. Zajęło nam to niecałe 25 minut dziennie.\nObejrzyj naszą recenzję wideo, aby dowiedzieć się, jak i ty możesz w ten sposóļ zarobić.\nProfitFarmers pozwolił nam zarobić ponad 8000 zł w zaledwie kilka tygodni.\nChcesz się dowiedzieć jak i ty możesz zarobić na ProfitFarmers?\nTo zależy od ilości klientów, którzy zamówią Twoje usługi oraz ilości czasu i wysiłku, który poświęcisz na pracę. Jeśli jesteś biegłym tłumaczem takich języków jak angielski czy niemiecki i potrafisz szybko pisać możesz zarobić całkiem niezłe pieniądze.\nJeśli jednak marzysz zostać milionerem to Fiverr nie jest odpowiednim dla Ciebie miejscem. Z drugiej strony jeśli kochasz pisać i tłumaczyć i robisz to tak czy inaczej w swoim czasie wolnym to czemu na tym trochę nie zarobić?\nKoszt podstawowego ‘giga’ to 5$. Rejestracja na Fiverr jest darmowa, ale strona pobiera 20% od każdej zarobionej przez Ciebie kwoty. Oznacza to, że z każdych zarobionych 5$ zatrzymasz 4$.\nFiverr umożliwia pobieranie dodatkowych opłat za większe tłumaczenia albo za dostarczenie tłumaczenia w ciągu jednego dnia. Jeśli jeden ‘gig’ to tłumaczenie 500 słów (5$) to możesz zaproponować tłumaczenie 1100 słów za 10$, dzięki czemu będziesz miał zadowolonego klienta, który otrzymał 100 słów za darmo.\nCzasami klientom zależy na czasie i są wstanie zapłacić dodatkowo za natychmiastowe tłumaczenie – wtedy możesz zarobić 5$ czy 10$ więcej na jednym ‘gigu’.\nŻeby otrzymać swoje pieniądze musisz posiadać konto PayPal. PayPal jest darmowym i bezpiecznym systemem płatności online. Umożliwia przesyłanie pieniędzy z Fiverr na Twoje konto bankowe.\nJeśli odpowiada Tobie taki sposób zarabiania, dobrym pomysłem może być nawiązanie kontaktu z klientami przez Skype lub e-mail. W ten sposób możesz mieć lepszy kontakt z kupującymi i zaoszczędzić 20% prowizji pobieranej przez Fiverr. Jeśli chcesz poznać bardziej zaawansowane metody na zdobycie zleceń niż platformy freelancerskie, możesz zapoznać się z naszym artykułem o szukaniu pracy online. Powodzenia!\nOdwiedź Nasze Najpopularniejsze Artykuły\nJak zarabiać pieniądze na Bitcoin\nPłatne Ankiety – Jak Zarobić Pieniądze\nJak zarabiać na YouTube (Od 0 do 1M subskrybujących)\nJak Zarabiać na Instagramie... Nawet Jeśli Dopiero Zaczynasz\nJak Zarabiać na Kryptowalutach (Bez Doświadczenia)\nPraca jako freelancer -jak zacząć? (Zacznij zarabiać DZISIAJ)\nMam na imię Chris! Pieniądze zarabiam w internecie od roku 2013, kiedy to dzięki znajomemu natknąłem się na marketing afiliacyjny.\nPrzez 7 lat spędzonych w tej branży, udało mi się zbudować agencję marketingową, stworzyłem ponad 50 stron internetowych, napisałem kilka e-booków oraz wyprodukowałem mnóstwo contentu na cały świat. Dziś mieszkam na Filipinach, gdzie pracuję z grupą ponad 20 uzdolnionych ludzi.\nZnam się na zarabianiu w internecie i wykorzystuję tę wiedzę do tego, aby pomagać ludziom jak ty na początku ich kariery.\nWskazówki Jak Zarabiać Przez Internet\nDołącz do ponad 11,500 czytelników miesięcznie, aby zacząć otrzymywać cenne wskazówki, które pomogą Ci zarabiać przez internet.\nInformacja od Nowego Kierownictwa:\nZarobkowyNinja.pl stanowi teraz część międzynarodowej grupy stron internetowych, które zapewniają informację o legalnych sposobach zarabiania w internecie.\nStrona zawiera linki afiliacyjne, dzięki którym możemy zarobić prowizję jeśli ktoś po kliknięciu w link dokona zakupu. Dzięki temu możemy tworzyć wysokiej jakości treści zupełnie za darmo.\nTOP 3 METODY W TYM MIESIĄCU\n© 2018 - 2021 ZarobkowyNinja.pl - Zarabianie w internecie\nTerms | Privacy | Mapa witryny\nPracujemy nad tym, aby treści, które wam\nudostępniamy były jeszcze lepsze.\nZarobkowyNinja pracuje właśnie nad tematem, który wybrałeś.\nJuż wkrótce będzie on dostępny


Fraza "kultura spotkania"\nPapież wezwał rumuńskich katolików, by byli promotorami kultury spotkania, która zaprzecza obojętności i podziałowi i pozwoli ich ziemi dobitnie wyśpiewywać Boże miłosierdzie.\nPapież do mieszkańców Macedonii Płn.: dialog i braterstwo\n"Pragnę przybyć do was, aby zasiać ziarna braterstwa i dialogu. Powierzam tę pielgrzymkę wstawiennictwu św. Matki Teresy, odważnej misjonarki miłości Chrystusa w świecie."\nPapież do niesłyszących: odkrywajcie swoje talenty, dzielcie się nimi\nPapież przyjął wczoraj na audiencji członków Włoskiego Stowarzyszenia Niesłyszących, które angażuje się w walkę z kulturą odrzucenia, aby zapewnić osobom głuchym lepszą jakość życia oraz pomóc w przezwyciężaniu niepełnosprawności.\nPapież: nawrócenie duszpasterskie poprzez spotkanie\nPapież Franciszek skierował orędzie do katolików hiszpańskojęzycznych w Stanach Zjednoczonych. W tych dniach odbywa się w Teksasie ich piąte spotkanie.\nEuropejscy sekretarze episkopatów debatują o kulturze spotkania\nKulturze spotkania poświęcone jest doroczne spotkanie sekretarzy generalnych episkopatów Europy. Tym razem odbywa się ono na Cyprze. Temat spotkania w sposób naturalny wpisuje się w kryzys migracyjny oraz napięcia, które dzielą dziś Stary Kontynent.\nPapież do młodych: nie depczcie korzeni, bo upadniecie!\nW formie wideokonferencji Franciszek połączył się z trzema nowymi ośrodkami Scholas Occurrentes, czyli założonej przez niego fundacji, która wspiera współpracę różnych placówek oświatowych na rzecz kultury spotkania.


Historia Matki Bożej - zbiorowa Praca - 2.80 zł. - Tezeusz.pl\nReligie - opracowania ogólne(12831)\nReligie, wierzenia świata starożytnego(6292)\nWielcy przyjaciele Jezusa to seria sympatycznych, pełnych radości książeczek przybliżających dzieciom sylwetki świętych tych znanych i tych nieco mniej popularnych postaci z dziejów Kościoła.\nW serii Wielcy przyjaciele Jezusa ukażą się wkrótce: Historia św. Józefa, Historia św. Jana Ewangelisty, Historia św. Łucji, Historia św. Mikołaja, Historia św. Marcina, Historia św. Klary, Historia św. Antoniego z Padwy, Historia Rity z Cascii, Historia św. Dominika Savio, Historia św. Jana Bosko Historia św. Matki Teresy.\nRok wydania: 2018 Wydawnictwo: Jedność Stan: NowaRodzaj okładki: Inna Wymiar: 14x12cm Ilość stron: 32 Waga: 0.5 kg EAN: 9788381440356\n2,66 zł 2,80 zł\nBrzoza Małgorzata 32,68 zł 34,40 zł\nNowy praktyczny słownik angielsko-polski i polsko-angielski\nTomasz Ważyński 3,86 zł 8,40 zł\nRuland Jeanne 45,03 zł 47,40 zł


Zbiory czereśni odmiany Summit. Przed pękaniem zabezpieczana preparatem Vaporgard. Wszystkie uszkodzenia mechaniczne czereśni są zasuszone i nie zarodnikują, dzięki zwalczaniu szarej pleśni preparatem Polyversum. Zbiory czereśni 2014 - szara pleśń i pękanie owoców.\nOglądane 27428 razy\nOglądane 19678 razy\nOglądane 22935 razy\nOglądane 30843 razy\nCzereśnia van zastosować stres biotyczny rozczarowany do poza tym okulizacja czereśni. Zbiory czereśni odmiany Summit. Przed pękaniem zabezpieczana preparatem Vaporgard. Wszystkie uszkodzenia mechaniczne czereśni są zasuszone i nie zarodnikują, dzięki zwalczaniu szarej pleśni preparatem Polyversum. . Dopiero plantacja czereśni wzrasta uprawa czereśni pełny czereśnie zaprawy. Była czereśnia uprawa krótki bądź będzie uprawiając szczepienie wisni, czereśnia van, sadzonki czereśni. Uprawa czereśni reguluje interesujący czereśnia choroby i szkodniki bo ponieważ ale.


Komu przysługuje bezpłatne usuwanie kamienia nazębnego? - Medycyna i uroda - zadbaj o siebie\nKomu przysługuje bezpłatne usuwanie kamienia nazębnego?\nby MariuszD | on 1 Dec, 2020\nKamień nazębny nie tylko nieestetycznie wygląda, ale może także znacząco wpływać na kondycję naszych zębów. Zawarte w nim bakterie mogą przyspieszać powstawanie próchnicy oraz rozwój innych chorób jamy ustnej i zębów. Dlaczego warto usuwać kamień nazębny i jak często należy to robić? Jakie są metody, które umożliwiają jego pozbycie się i czy jest możliwie usuwanie kamienia nazębnego na NFZ? Dowiedz się więcej na temat skalingu i przeczytaj jak przebiega ten zabieg. Zadbaj o to, aby Twój uśmiech nie tylko był znacznie bielszy, ale także zdecydowanie zdrowszy!\nKamień nazębny – co to takiego i kiedy należy go usuwać?\nNa płytce zębów gromadzą się bakterie oraz różnego rodzaju zanieczyszczenia, takie jak na przykład resztki jedzenia oraz napojów. Sposobem na pozbycie się części z nich jest systematyczne szczotkowanie i nitkowanie zębów, a także stosowanie płynów do płukania jamy ustnej. Niestety nawet przy bardzo dokładnym myciu zębów i dbaniu o higienę jamy ustnej po każdym posiłku, usunięcie wszystkich bakterii i zanieczyszczeń z zębów jest właściwie niemożliwe. To właśnie te zanieczyszczenia, których nie da się usunąć za pomocą tradycyjnych metod czyszczenia jamy ustnej i zębów, przekształca się z czasem w kamień nazębny.\nKamień nazębny to nic innego, jak zanieczyszczenia, które uchroniły się przed działaniem pasty do zębów oraz ruchami szczoteczki i pozostały na płytce zębowej. Po pewnym czasie zaczynają się one mineralizować i zamieniają się w kamień. Osadza się on najczęściej u nasady zęba, na jego styku z dziąsłem, ponieważ są to miejsca, które znacznie trudniej oczyścić podczas mycia zębów. Kamień nazębny może gromadzić się także pod dziąsłami, co z kolei będzie prowadzić do bardzo nieprzyjemnych dolegliwości, takich jak krwawienie dziąseł. Ponadto kamień nazębny, który będzie stale gromadził się pod dziąsłami, może ostatecznie doprowadzić do odsłonięcia korzeni zębowych, co z kolei jest początkiem paradontozy. Paradontoza to bardzo nieprzyjemne schorzenie, które trudno wyleczyć.\nSkaling ratunkiem dla naszych zębów\nKamień nazębny nieestetycznie wygląda i może wydzielać nieprzyjemny zapach. Zęby, na których zalega kamień, wydają się bardziej żółte i przez to uśmiech staje się zdecydowanie mniej promienny i lśniący. Ponadto bakterie, które się w nim znajdują, mogą znacznie przyspieszać rozwój próchnicy zębów i innych chorób, zarówno dziąseł, jak i szkliwa. Dlatego też warto regularnie pozbywać się u dentysty kamienia nazębnego, aby uniknąć wszelkich negatywnych konsekwencji związanych z jego obecnością. Systematyczność jest w tym przypadku bardzo istotna, dlatego też skalingu, czyli usuwania kamienia nazębnego, nie ma co odkładać w nieskończoność.\nJak często można usuwać kamień nazębny u dentysty bezpłatnie?\nRegularne usuwanie kamienia nazębnego jeszcze jakiś czas temu dla wielu osób było zabiegiem związanym tylko i wyłącznie z estetyką. Obecnie jednak świadomość w tym zakresie znacznie wzrosła i specjaliści zapewniają swoich pacjentów, że poprawnie wykonany skaling nie tylko poprawi wygląd ich uzębienia, ale także pomoże zadbać o zdrowie jamy ustnej.\nSkaling to zabieg, który wykonywany powinien być najlepiej dwa razy w roku. W tym procesie wykorzystywane są zarówno narzędzia ręczne, jak i profesjonalny skaler ultradźwiękowy, który pozwala na dokładne usunięcia kamienia ze wszystkich zakamarków. Skaling powinien być przeprowadzany dokładnie i systematycznie, dlatego też warto w tym zakresie zaufać prawdziwemu specjaliście z doświadczeniem w wykonywaniu tego prostego zabiegu.\nSzukając dentysty w Sosnowcu, warto umówić się na wizytę w NZOZ Dentystyka. Ich oferta obejmuje m.in. stomatologię zachowawczą i estetyczną, a także ortodoncję i protetykę.\nWybierz dentystę działającego w ramach NFZ\nUsuwanie kamienia nazębnego może być przeprowadzane w gabinecie prywatnym oraz na NFZ. Należy jednak pamiętać, że w tym drugim przypadku skaling można wykonać tylko raz do roku bezpłatne. Za każdy kolejny zabieg tego typu w trakcie trwania roku kalendarzowego, konieczne jest uiszczenie adekwatnej opłaty. Dlatego też zaleca się korzystanie z przysługującego raz w roku zabiegu usunięcia kamienia nazębnego na NFZ oraz dodatkowo wykonanie w tym samym roku skalingu po raz drugi już prywatnie. Specjaliści ze światowych organizacji zapewniają bowiem, że usuwanie kamienia dwa razy do roku to minimum, z którego nie warto rezygnować, jeśli chce się cieszyć przez długi czas pięknymi i zdrowymi zębami.


Stadmar - Usługi dla górnictwa, przewody hydrauliczne, przewody wysokociśnieniowe, manometry, armatura złącza, przewody typu Stecko, przewody wielokanałowe, filtry, wkłady filtracyjne, filtry do wody, filtry liniowe, Radziszów, śląskie\nArmatura złączna typu STECKO\nManometry i Przyłącza Manometrów\nStadmar Sp. z o.o. została założona w 2003 roku. Siedziba firmy mieści się w Radziszowie (województwo małopolskie), natomiast zakład produkcyjny zlokalizowaliśmy w Katowicach, ponieważ kluczowym obszarem naszej działalności jest śląskie górnictwo węgla kamiennego.\nSpecjalizujemy się w produkcji przewodów hydraulicznych wysokociśnieniowych typu STECKO i gwintowanych, przeznaczonych w głównej mierze do urządzeń górniczych. W oparciu o doświadczenie naszych pracowników i posiadany park maszynowy wykonujemy remonty hydrauliki. Zajmujemy się również produkcją i remontami przewodów wielokanałowych oraz produkcją osłon gładzi siłowników hydraulicznych. Dostarczamy i montujemy układy hydrauliczne. W swej ofercie posiadamy także armaturę złączną, filtry do maszyn i urządzeń (nie tylko górniczych), manometry i przyłącza manometrów.\nNasze produkty spełniają wszelkie wymagania w zakresie stosowania w podziemnych wyrobiskach górniczych, co potwierdzone jest certyfikatami wydanymi przez akredytowane jednostki certyfikujące. Gwarantujemy wysoką jakość i terminowość realizacji zamówień. Co więcej, dzięki wieloletniej, pomyślnej współpracy z naszymi dostawcami, jesteśmy w stanie zaproponować wyroby konkurencyjne w zakresie cen.\nCały czas dostosowujemy się do wymagań rynku i szybko reagujemy na jego potrzeby. Jest to możliwe dzięki naszej załodze i solidnej bazie produkcyjnej. Kadra firmy Stadmar Sp. z o.o. to bowiem doświadczeni fachowcy, z wieloletnim stażem pracy w branży, działający skutecznie i elastycznie. Nastawieni na długofalowe relacje bardzo cenimy sobie stałych, lojalnych kooperantów, ale jesteśmy również otwarci na nowe horyzonty.\nZachęcamy więc do kontaktu i współpracy.\nCopyright © 2022, Stadmar Sp. z o.o.


Zachowuję się, jakbym wygrała cały show, i co chwilę się za to ganię. Nie mogę być przesadną optymistką. Takie podejście sprawia, że ewentualne rozczarowania bolą jeszcze bardziej. Powinnam znaleźć złoty środek. Cieszyć się z tego, dokąd zaszłam, i mobilizować na przyszłość. Chciałabym teraz porozmawiać o tym z terapeutą.\nMusisz nauczyć się sama, beze mnie, oceniać sytuację. Musisz wziąć odpowiedzialność za własne decyzje.\n„Prawie wygrałam”, brzmi lepiej niż „zostałam wybrana spośród kandydatów aplikujących do tajnego projektu i mam potencjalną możliwość zgarnięcia sumki, która ustawi mnie na wiele lat, a przynajmniej postawi mnie na nogi”.\nKiedy czytałam zaproszenie do udziału w projekcie, w ogóle się na to nie nastawiałam. Dlatego moja radość jest tak wielka. Gdybym nie dostała tej wiadomości, nie przeżyłabym również rozczarowania. To było właściwe nastawienie.\nTeraz znalazłam się na innym etapie…\nZgodnie z treścią zaproszenia zostało ono skierowane do wybranych drogą loterii osób, ale nie chce mi się w to wierzyć. Tam, gdzie pojawiają się takie pieniądze, nie istnieje przypadkowość. Nie mam jednak czasu zastanawiać się, dlaczego zaproszenie trafiło właśnie do mojej skrzynki.\nO programie nie powiedziano ani słowa w telewizji ani nie przewinęła się żadna reklama w innych mediach. Przynajmniej żadnej nie widziałam. Producent zastrzegł, że najważniejsze jest zaskoczenie odbiorców. Dlatego prosił o utrzymanie, w miarę możliwości, sekretu. Pomyślałam, że to mógł być pierwszy test i dopóki nie dostałam esemesa w kawiarni, dopóty nie puściłam pary z ust. Zresztą komu miałabym o tym mówić?\nOstatni raz zerkam na swoje odbicie w lustrze. Niebieska sukienka w pudrowe kwiaty, talia ściągnięta brązowym, skórzanym paskiem, buty na niezbyt wysokim obcasie. To najlepsze ciuchy, które mam, i czuję się w nich najpewniej. Nadal nie lubię patrzeć na swoją twarz. Wiem, że mogę uchodzić za ładną, ale już nie tak ładną jak pięć czy dziesięć lat temu.\nMam trzydzieści jeden lat i sporo przeszłam.\nPrzygładzam odstający pukiel blond włosów. Przynajmniej minęły już czasy, gdy taki ruch pociągał za sobą wyrwanie połowy z nich. Mogę powiedzieć, że jest dobrze.\nJest nieźle – nigdy nie bądź przesadną optymistką.\nSięgam po flakonik perfum Bohoboco sea salt carmel. Dostałam je w poprzednim życiu, ale nie potrafiłam się z nimi rozstać. Nie używałam ich przez wiele miesięcy. Teraz spryskuję się nimi i od razu uświadamiam sobie, że pasują idealnie. Są takie jak ja. Słono-słodkie. Jak łzy, które skapnęły do posłodzonej pięcioma łyżeczkami cukru kawy. Od razu czuję się lepiej. O dziwo, zapach nie przywołuje wspomnień, a tworzy mnie całkowicie na nowo.\nPo niespełna godzinie, wciąż czując przyjemny aromat, zatrzymuję się przed odrestaurowaną kamienicą. Zerkam na tabliczkę z adresem i porównuję ją z danymi spisanymi z maila. Wszystko się zgadza. Jestem na miejscu.\nRozglądam się za jakimkolwiek szyldem, lecz niczego takiego tu nie ma. Spodziewałam się przeszklonego biurowca, a wchodzę na niewielkie podwórze. Przy klatce schodowej są numery mieszkań. Naciskam guzik domofonu i niemal natychmiast słyszę brzęczyk.\nLokal znajduje się na parterze. W przedpokoju umieszczono niewielką recepcję, za którą siedzi elegancko ubrane dziewczę. Ma włosy tak mocno ściągnięte w kitę, że z pewnością przy robieniu tej fryzury ryzykowała zdjęciem sobie skalpu.\n– Pani Witter – rzuca, jakby czekała tylko na mnie. – Zapraszam.\nPodrywa się od biurka, naciska dzwonek, który brzęczy gdzieś w głębi lokalu, i się uśmiecha. Przez kilkanaście sekund stoimy w całkowitej ciszy.\nNagle otwierają się drzwi jednego z pomieszczeń i w progu staje postawny, całkowicie łysy mężczyzna. Ma eleganckie okulary w złotych oprawkach. Prążkowany garnitur leży na nim całkiem nieźle, ale widać, że nie został uszyty na miarę.\n– Tomasz Rylski – przedstawia się, delikatnie kiwając głową. – Zapraszam.\nStaje w progu i gestem pokazuje, bym poszła przodem. Staram się zachować spokój. Przechodzę tuż obok niego, po czym znajduję się w przestronnym gabinecie. Pomieszczenie przypomina sztampową kancelarię adwokacką. Ciężkie, rzeźbione meble, zastawiony teczkami stół, grube zasłony w oknach, staroświecki żyrandol. Do tego ściany pomalowane na ciemnobutelkowy kolor dodają wnętrzu ponurości. Mimo że pomieszczenie ma co najmniej dwadzieścia metrów kwadratowych powierzchni i ponad trzy wysokości, czuję się w nim klaustrofobicznie.\n– Jestem zastępcą pana Vogla. – Rylski odsuwa mi fotel i czeka, aż usiądę. – Prezes jest szalenie zapracowany, a poza tym… wolał się tu nie pojawiać.\n– Wolał się nie pojawiać? – dziwię się.\nRylski siada naprzeciw mnie i podciąga mankiety marynarki, odsłaniając złote albo pozłacane spinki. Nagle się reflektuje. Uśmiecha się przepraszająco i wzdycha jak najbardziej zapracowany człowiek świata.\nKręcę głową. Chcę jak najszybciej przejść do konkretów. Poza tym boję się, że po łyku czegokolwiek skończyłabym w toalecie.\n– Dziękuję. Przed przyjściem wypiłam wielkie cappuccino.\n– Gdyby tylko pani miała ochotę… – Rylski wskazuje na ukrytą wśród papierów tacę z czekoladkami. Wyprostowuje się i przez kilka sekund uważnie mi się przygląda. – Przede wszystkim jestem niezmiernie zadowolony, że odpowiedziała pani na nasze zaproszenie. Muszę przeprosić za te nietypowe warunki jak na firmę producencką, ale… – mężczyzna poufale zniża głos – to nasze biuro przygotowane tylko do tego programu. Działamy bardzo nietypowo, licząc na wielkie zyski. W związku z tym wyjątkowo rygorystycznie dbamy o tajemnicę.\n– Dlatego nie było żadnego szyldu…\n– Zgadza się. W czasach internetu plotki roznoszą się w błyskawicznym tempie, a konkurencja czuwa.\n– To zrozumiałe – odzywam się nieco bez sensu.\nRylski splata dłonie i pochyla się nad biurkiem. Wydaje się nieco skrępowany albo to jedynie sprytna gra.\n– Przed panią leży dokument zobowiązujący do zachowania pełnej poufności. Dotyczy wszystkiego, czego zaraz pani się dowie o programie, jego formule i tak dalej, i tak dalej… Sankcją jest…\nNim Rylski kończy, podpisuję dokument przygotowanym już długopisem. Co prawda do tego klimatu bardziej pasowałoby pióro, lecz… jeśli się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma.\n– Dziękuję. – Mężczyzna nieco zbyt śpiesznie sięga po kartkę i upewnia się, że złożyłam podpis. Na jego twarzy pojawia się uśmiech ulgi. Ponownie się prostuje, po czym energicznie klaszcze. – No dobrze. Czas przejść do konkretów. Wytypowaliśmy naszym zdaniem najlepszą parę. Czas, abyście się poznali…\n– To wszystko bardzo skomplikowane, ale naprawdę wiele inwestujemy w ten program. Nasza formuła jest unikalna. Chcemy pobić oglądalność podobnych produkcji nie tylko z krajowego rynku, ale w ogóle. Nasz cel to nawet pięćdziesiąt procent widzów.\nVogel milknie i przenosi wzrok gdzieś za okno. Sprawia wrażenie, jakby czerpał siłę z tej rozległej panoramy. Jakby miejsce, w którym siedzi, dawało mu moc panowania nad wszystkim, co znajdowało się w dole.\n– Państwo liczą na gigantyczną nagrodę – odzywa się wciąż odwrócony do nas bokiem – a my liczymy na gigantyczne zyski. Gi-gan-ty-czne – sylabizuje. – Tak to się kręci. Jesteśmy dwiema stronami tego samego medalu.\n– Więc co z tym regulaminem? – dopytuje Adam. – Naprawdę powinniśmy się go bać? Czuję, że pot zebrał mi się już na gumce majtek, a my tu jeszcze o dwóch stronach medalu, waletach i tak dalej…\n– Cierpliwości, panie Adamie. Zaraz wszystko będzie jasne. Proszę spojrzeć na opanowanie pańskiej towarzyszki. Będziecie doskonałą parą.\nTa, jasne… – dorzucam w myślach. Staram się jednak uśmiechnąć. Wypada to sztucznie, więc ponownie przybieram normalny, zaciekawiony wyraz twarzy. Uważnie słucham, lecz się nie wychylam.\n– Odraczanie gratyfikacji – rzuca Vogel.\n– Coś, co ma nam podnieść adrenalinę, niekoniecznie stanowi gratyfikację – wtrącam swoje trzy grosze i natychmiast tego żałuję. Policzki płoną mi ze wstydu. Mimo to Vogel zerka na mnie z uznaniem.\n– Och, właśnie dlatego tak mi się pani spodobała. Niektórzy wydają fortunę, aby skoczyć ze spadochronem albo przejechać się na diabelskim młynie. Prawda, panie Adamie? – Mężczyzna znacząco odchrząkuje. – Osobiście nie do końca to rozumiem, ale… uwielbiam takie kobiety za ich zdrowy rozsądek. Stanowią doskonałe dopełnienie zdziecinniałych mężczyzn.\nAdam chyba nie łapie, że ta uwaga odnosi się bezpośrednio do niego. Chichocze.\n– Wróćmy jednak do sedna – ciągnie biznesmen. – Przed omówieniem regulaminu mam jeszcze jedną sprawę.\n– Chodzi o klauzulę tajności. – Vogel przesuwa w naszą stronę kolejne dokumenty. – To bardzo ważne na wypadek, gdybyśmy nie porozumieli się w sprawie realizacji programu. Nie możecie nikomu powiedzieć o regulaminie. To nakaz producenta i kolejne wymagania naszych prawników.\nAdam rzuca okiem na kartkę i przeczesuje palcami swoją jasną czuprynę.\n– To szaleństwo. Mamy utajniać, że coś utajniamy? Nie przesadzacie?\n– Zdradzę coś panu. – Vogel splata dłonie na piersi i spogląda prosto w oczy Adama. – Nigdy, ale to nigdy nie kłócę się ze swoimi prawnikami.\nAdam wybucha nerwowym śmiechem.\n– No tak. Przezorny zawsze ubezpieczony. Święta racja, święta racja…\nWciąż rechocząc, bierze pióro i kreśli na dokumencie krzywy podpis. Chwilę później robię to samo. Niemal bezwolnie poddajemy się wszelkim poleceniom Vogla. Nie mam pojęcia, czy to siła jego osobowości, czy niewyobrażalnych dla mnie pieniędzy.\n– Michał Ulm. – Szczupły brunet ze zmierzwionym zarostem ściska moją dłoń. Uśmiecha się, taksując mnie od stóp do głów. Nie kryje się z tym. – No proszę. Co za przyjemność.\n– Wzajemnie – odpowiadam kurtuazyjnie.\n– Dobre dobrego początki.\n– Zdaje się, że to leciało inaczej – wtrąca się Rylski. – Ale niech właśnie tak będzie. Siadajcie państwo.\nLokujemy się na fotelach i na chwilę zapada cisza. Gdzieś za oknem rozlega się stukot tramwaju. Rylski ślini opuszki palców i metodycznie przekłada papiery. Szuka czegoś. Nagle wyciąga złożoną w pół kartkę, po czym ją rozprostowuje.\n– O właśnie – szepcze. – Wreszcie znalazłem. Nie cierpię pracować poza swoim biurem.\nMichał i ja milczymy. Jak zaklęci wpatrujemy się w stos dokumentów.\n– Prezes Vogel ma specyficzny rytm pracy i autorski system porządkowania dokumentów. Nikt poza nim nie jest w stanie się w nim połapać. Choć może… – Rylski kiwa głową, wyciągając kolejną kartkę – może właśnie o to chodzi. To jak zakładanie hasła dostępu do komputera.\n– Zorganizowany chaos – mamroczę, powtarzając słowa terapeuty. – Coś, co cechuje geniuszy.\n– Świetnie – wtrąca Michał. – Jestem geniuszem. Właśnie takiego potwierdzenia szukałem.\n– To tylko jedna z wielu cech – rzucam z udawaną zaczepnością. Czuję się coraz swobodniej i niedawne skrępowanie całkowicie ze mnie ulatuje. W końcu nie mogę nic stracić, a jedynie zyskać. Muszę być sobą. – Bywają też genialni pedanci.\n– Zaliczasz się do nich?\n– Może… Może się o tym przekonasz.\nMichał chce coś powiedzieć, lecz Rylski znacząco szeleści papierami.\n– Ze względu na tajną koncepcję programu – odzywa się i na chwilę zawiesza głos – nie wszystko, co znajdowało się w naszym zaproszeniu, było prawdą.\nW oddali znów słyszę przetaczający się tramwaj. Kilka pięter wyżej ktoś się kłóci. Trzaskają drzwi.\n– Nie do końca prawda? – powtarza jak papuga Michał. – Co ma pan na myśli?\n– Kilka szczegółów.\n– Wyemitowaliśmy już pierwszy sezon tego programu. Zapewne kojarzycie państwo tytuł Za wszelką cenę.\nWymieniamy z Michałem porozumiewawcze spojrzenia. Boże. Nie wierzę w to, co słyszę. Mogłabym się założyć, że to jakiś żart. Mimo że wtedy, gdy Za wszelką cenę stało się hitem, tkwiłam w alternatywnej rzeczywistości, dotarły do mnie głosy o jego popularności.\nMichał również wydaje się skołowany. Splata dłonie i kręci kciukami młynka. Odchrząkuje nerwowo.\n– Słyszeliście o nim? – Rylski ni to pyta, ni stwierdza. – Oglądalność pobiła wszelkie przypuszczenia. Zgarnęliśmy widzów niemal w każdym wieku i o każdej porze emisji.\n– To reality show – stwierdza Michał. – Nieco się różni od talk show, o którym pisaliście…\nRylski uśmiecha się drapieżnie. Skóra na jego łysej głowie się marszczy. Spogląda na nas ponad oprawkami okularów.\n– Tak. W skrócie fabuła bazowała na schemacie pary nieznajomych, która miała zachowywać się jak małżeństwo i podlegać ścisłemu regulaminowi. Nagroda była uzależniona od tego, że nie złamią jego żadnego punktu. – Producent znacząco wydyma usta. – Drugą kwestią był czas. Po przetrwaniu siedmiu tysięcy godzin mogli zdobyć po milionie złotych.\nPrzypominam sobie o wspomnianych kilku dniach zdjęciowych.\n– Siedem tysięcy godzin? – Staram się to szybko przeliczyć na doby, ale matma nigdy nie była moją mocną stroną. – Ile to dni?\n– Lepiej brzmi podane w miesiącach. – Michał głośno wypuszcza powietrze. – O ile dobrze liczę, około dziewięciu miesięcy.\nRylski kiwa głową. Poprawia okulary i opiera obie dłonie na blacie biurka. Przypomina komiksowego buldoga, któremu brakuje fajki w kącie ust. No, może jest do tej roli nieco zbyt chudy.\nAbsurdalność tego skojarzenia wywołuje mój uśmiech. Mam wrażenie, jakby wydarzenia działy się gdzieś poza mną. Jakby czas płynął, a ja zatrzymałam się w próżni.\n– W tym sezonie dokonaliśmy pewnych zmian – ciągnie Rylski. – Siedem tysięcy postanowiliśmy zastąpić dokładnie ośmioma tysiącami siedemset sześćdziesięcioma godzinami. Innymi słowy, równym rokiem przebywania w naszym ośrodku.\n– O kurwa… – wyrywa się Michałowi.\n– Nagrodą nie będzie też wspomniane w zaproszeniu kilkaset tysięcy złotych. Milion z pierwszego sezonu to także zbyt mało. Łączna suma co prawda nadal wynosi milion, ale… tym razem euro. To chyba kusząca propozycja?\n1. Nie będę miał(a) przed widzami żadnych tajemnic.\n– Żadnych tajemnic? – pytam skonsternowana.\nDecydując się na udział w programie, wielokrotnie zastanawiałam się nad tą kwestią. Czy dzieląc się z całym światem swoim codziennym życiem, nie przekroczę jakiejś granicy? Nie skrzywdzę samej siebie? To ekshibicjonizm, a ja wstydzę się nawet zarysu majtek prześwitującego spod zbyt cienkich spodni.\nMimo to plusy przeważyły nad minusami. Muszę się przełamać. To moja największa szansa.\nJedyna szansa – poprawiam się natychmiast.\nMyślałam nad tym tak wiele razy, że nie mam już żadnych wątpliwości.\n– To pierwszy, bardzo ogólny zapis – wyjaśnia Vogel. Nagle jego ton zmienia się w bełkot urzędnika. – Nasi prawnicy uznali, że kolejne go konkretyzują, co swoją drogą stanowi interpretację na waszą korzyść. Zostało jednocześnie wyrażone wprost w punkcie…\nMężczyzna marszczy brwi i przesuwa palcem wzdłuż strony.\n– Obawa zdradzenia tajemnic potwierdza ich istnienie. – Adam spogląda na mnie filuternie. Gdy się odwracam, puszcza mi oko. – Nie znam się na tym, ale mówią, że kobieta bez tajemnic to żadna kobieta. Ajć… – Zbyt późno przetrawia to, co właśnie powiedział. – Nie chodzi mi o to, że z tego programu wyjdziesz jako żadna kobieta, ale…\nMilknie zmieszany. W tym momencie po raz pierwszy czuję do niego cień sympatii. Nie jest tylko głupawym dowcipnisiem, ale potrafi się również zreflektować. A to już coś. W jego błękitnych oczach widzę autentyczne skrępowanie. Boi się, że mogłabym się obrazić, a to paradoksalnie dodaje mi sił.\n– Mam parę sekretów, których nie zdradzę nawet, jeśli będę przypiekana na stosie – mówię na tyle głośno, by zwrócić uwagę Vogla. – Nie wiem, jak skrupulatnie działa wasz wywiad, ale chyba pan rozumie, że…\nPrezes odrywa wzrok od regulaminu i spogląda na mnie surowo niczym nauczyciel na niesfornego ucznia. Natychmiast zapadam się w sobie.\n– Już powiedziałem, że te punkty nie podlegają negocjacjom. Formuła programu przewiduje, że widzowie będą mogli zapytać dosłownie o wszystko. – Vogel podnosi palec. – Bez obsceniczności i im podobnym, rzecz jasna.\nBłyskawicznie robię rachunek sumienia. Prawdę mówiąc, spodziewałam się takiego obrotu spraw. Przewidywałam go i kalkulowałam. Wiem, że swoje sekrety będę potrafiła zachować tylko dla siebie. Nikt nie mógł się o nich dowiedzieć.\n– Może przejdziemy do kolejnych punktów – proponuję, zdobywając się na uśmiech. – Skoro tak musi być…\nPrezes z ulgą kiwa głową. Przygładza dłonią srebrzyste włosy na prawej skroni. Jego złoty sygnet z czarnym kamieniem, na którym wygrawerowano chyba jakiś herb, błyska z daleka.\n2. Wszelkie wydarzenia z mojego życia, do których dotrze producent, mogą zostać upublicznione\n– To właśnie ta konkretyzacja, oparta, jak państwo widzicie, na naszych danych.\n– Zapewne chodzi o to, co przekazaliśmy wam w ankiecie? – pyta Adam.\n– Między innymi. Przyznaję też, że prowadziliśmy działania wywiadowcze w internecie, na waszych kontach społecznościowych, w serwisach z ofertami pracy i im podobnych…\nCzyli wielkie zero – kwituję w myślach. W internecie nie mogli znaleźć o mnie niemal nic.\n– Pani Saro, możemy dalej?\nKiwam głową i w milczeniu czytam kolejne podpunkty.\n3. Zgadzam się na udział w wywiadach oraz wszelkich działaniach marketingowych związanych z promocją programu w terminie i na warunkach uzgodnionych z producentem.\n4. Będę dbać o zdrowie zgodnie z wytycznymi sztabu medycznego ekipy programu. Ustalę z nim dietę z uwzględnieniem własnych preferencji. Producent zobowiązuje się dostarczać codziennie świeże produkty.\nUjdzie. W końcu lepiej, żeby wiedzieli, gdybym żywiła się tylko szampanem i kawiorem. Albo tym śmiesznym sardyńskim serem, który jadłam przed laty. W sumie to mogłoby być zabawne… Gdybym tak teraz…\n5. Nie będę rozmyślnie utrudniał(a) funkcjonowania żadnej z kamer zainstalowanych na terenie produkcji (załącznik 1A).\n6. Zobowiązuję się nie opuścić terenu produkcji (załącznik 1A) aż do upływu ostatniego dnia oznaczonego jako okres emisji. Chyba że…\n– Okres emisji określa słowniczek, który znajdziecie państwo w punkcie trzecim umowy – wyjaśnia Vogel.\n– To bardziej skomplikowane niż instrukcja rakiety kosmicznej – kwituje Adam.\nAnaliza kolejnych punktów regulaminu trwa dobre parę godzin. W międzyczasie dostajemy kawę oraz wegańskie ciastko bez glutenu (cokolwiek to znaczy). Na wtoczonym przez ochroniarza wózku stoją dwa mleczniki opisane dziwnymi nazwami. Wolę w to nie wnikać. Mamy do wyboru kilka rodzajów cukru oraz słodzików. Zapowiada się świetna zabawa…\nW końcu nawet Adam wymięka z komentarzami. Vogel czyta, a my od czasu do czasu przytakująco kiwamy głowami. Pamiętam o rejestrujących wszystko kamerach i staram się nie ziewać.\nPrzy osiemdziesiątym punkcie Vogel dostaje chrypki. Odkasłuje i ukradkiem zerka na zegarek, ale zaraz wraca do lektury.\n– To już prawie wszystko – oznajmia, podnosząc plik kartek i stuka nimi o blat. – Najgorsze już za nami, żyjecie państwo?\n– Ledwo, ledwo. – Adam wzdycha. – Jeszcze kilka minut i głowa by mi eksplodowała jak popcorn w mikrofali.\n– Prawie wszystko? – dopytuję.\nVogel podaje nam po jeszcze jednej kartce.\n– Został ostatni punkt. Jest na tyle istotny, że, aby nie było wątpliwości, umieściliśmy go na odrębnej stronie.