Lenovo, T60 - różowy lewy dolny róg - elektroda.pl\nfidel007 16 Paź 2012 17:29 2619 15\n#1 16 Paź 2012 17:29\nPosiadam już chyba pięcioletniego laptopa Lenovo T60. Od jakiegoś czasu w lewym dolnym rogu monitora przy włączeniu go pojawia się różowe zabarwienie, które po rozgrzaniu ekranu jest prawie niewidoczne lub zupełnie znika.\nLaptop jest na tyle fajny, że chciałbym popracować na nim jeszcze parę lat.\nCzy macie pojęcie co to może być za usterka? Czy będzie się pogłębiać? Czy można to jakoś uratować? np wymieniając matrycę czy jakąś lampę?\n#2 16 Paź 2012 19:15\n#3 16 Paź 2012 19:16\nByć może kończy się świetlówka, ale nie ma co panikować, jak jasność podświetlenia się zmniejszy a plama powiększy świetlówkę będziesz mógł wymienić samodzielnie lub zlecic jakiemuś serwisowi.\n#4 16 Paź 2012 19:48\nMacie może jakiś instruktarz jak wymienić taką świetlówkę?\n#5 16 Paź 2012 20:01\n#6 16 Paź 2012 20:42\nJak nigdy tego nie robiłeś i nie widziałes jak to się robi na żywo to nie polecam samemu się za to brać. Jest duża szansa, że zniszczysz matrycę.\n#7 18 Paź 2012 22:53\nOk. powoli gaśnie mi podświetlenie. Ekran staje się czarny i po odpaleniu od nowa znów świeci.\nI już zaczyna się to czego się obawiałem. zadzwoniłem do serwisu (tak jak mi radzono powyżej powyżej) i chcą wymieniać mi inwerter świetlówke itd. Pewnie zostawiłbym u nich połowę wartości sprzętu.\nWiecie jak zmierzyć wielkość ekranu? Wydaje mi się, że mam 15,4 cala bo jak się wpisuje na allegro lenovo t60 to właśnie takie przekątne wychodzą ale pojawiają się też 15 i nie wiem czy to niestaranność pisowni czy były dwa modele 15 i 15,4.\nW każdym razie chcę zakupić świetlówkę i muszę znać wielkość matrycy.\n#8 19 Paź 2012 00:31\nPodaj service tag to będziemy wiedzieć...\n#9 20 Paź 2012 16:24\nOk. Udało mi się podłączyć moj stary monitor pod laptopa i zdemontowałem matryce. Rozwiązanie jest o tyle fajne, że mogę teraz na spokojnie powalczyć z matrycą a komputer nadal działa i można na nim pracować.\nMoja matryca to Samsung LTN141P4-L02 - wg naklejki z tyłu\nZ tego co doczytałem jest to matryca 14,1 cala - proszę o korektę jeśli się mylę.\nMoj plan dziania jest następujący, postaram się wymienić tą świetlówkę a jeśli cos zepsuje poprostu kupię nową matrycę. I teraz pytanie do was!\nWidzę,że na allegro są 3 rodzaje matryc:\nMyślicie, że ta ostatnia cyfra ma znaczenie przy dopasowaniu matrycy?\n#10 30 Paź 2012 13:31\nUdało mi się znaleźć identyczny model matrycy na allegro i ją zamontować.\nNiestety mam problem:\n1. Na zakupionej matrycy mam za dużą rozdzielczość której nie umiem zmniejszyć\n2. matryca na całej swojej szerokości jest zbyt jasna i lekko różowa\n3. myślicie, że podłączenie drugiego monitora mogło coś zwalić w ustawieniach?\nProszę o pomoc jak ustawić poprawną rozdzielczość matrycy. W ustawieniach ekranu dla matrycy mam do wyboru jedynie 800/600 i 1024/768. Podczas gdy dla monitora pełen zakres max 1680/1050.\nMogę ją jeszcze reklamować dlatego zależałoby mi na szybkiej waszej radzie.\n#11 30 Paź 2012 20:33\nGoogle twierdzi, że to matryca SXGA+ 1400x1050 więc taką rozdzielczość powinno się dać ustawić. Próbowałeś odpalić laptopa bez monitora zewnętrznego?\nTak czy inaczej, z załączonego zdjęcia wynika, że zakupiona matryca nie koniecznie jest lepsza od starej. Kupiłeś używkę?\n#12 30 Paź 2012 21:40\nTak dokładnie. Kupiłem używaną i do tego okazuje się że sprzedawca z allegro zaczyna twierdzić, że to moja wina:) Dla pewności podłączyłem starą matrycę bez świetlówki i tamta śmiga dobrze (oczywiście bez podświetlenia). Czyli kable mam dobre inwerter też dobry.\nMatryca którą kupiłem musi być jakaś zwalona (nie wiem może w Biosie trzeba coś ustawić o czym nie wiem).\nStwierdziłem, że znów podchodzę do tematu wymiany świetlówki (jedną już starałem się wymienić ale pękła mi w reku przy naciąganiu koszulki termokurczliwej na lutowanie.\nZa 2 dni otrzymam świetlówkę i podzielę się doświadczeniem z wymiany (mam nadzieje, że tym razem udanym).\n#13 30 Paź 2012 21:43\nW tej kupionej matrycy wygląda, że też wina świetlówki. Po prostu mógł sprzedający wiedzieć o tym, że matryca ma wadliwą świetlówkę, lub nie koniecznie. Mogła ostatni raz u niego działać dobrze, a u Ciebie limit dobrych zadziałań się skończył\nJeśli kupuje się używane matryce jest prawdopodobieństwo takiego zdarzenia.\n#14 30 Paź 2012 21:55\nWiesz jedna kwestia to zadziała nie zadziała a druga to dziwna rozdzielczość której nie umiem wytłumaczyć. Nie jestem też takim specjalistą, żeby umieć to usunąć.\n#15 30 Paź 2012 22:12\nLaptop mógł źle rozpoznać matrycę i dlatego dał takie rozdzielczości. Możesz obejść blokadę i wstawić swoja rozdzielczość. Tylko jeśli wybierzesz złą, a zwłaszcza za dużą rozdzielczość to uszkodzisz matrycę.\n#16 11 Lis 2012 21:15\nOk tak pokrótce moje wrażenia z wymiany świetlówki. Posłużyłem się nagraniem z yt dot. rozebrania całej matrycy.\nTeraz wiem ze jest to zbędne.\nPrzy długości 29,5 mm mojej "starej"świetlówki nawet 29,0 cm okazała się ok.\n1. odkręcenie każdej z widocznych śrubek w matrycy.\n2. delikatnie odklejenie bocznej taśmy\n3. odklejenie dolnej aluminiowej taśmy i wyjęcie metalowej listwy\nPod tą metalową listwą w zasadzie znajduje się świetlówka w takiej metalowej prowadnicy.\nI teraz moja rada. Nie proponowałbym rozbierać całej matrycy tylko lekko podważać tą metalową prowadnicę ze starą świetlówką aż się sama odklei- zajęło mi to z 6 min ale nie zepsułem matrycy(przyklejona na taśmę dwustronną). Wyjmujemy prowadnicę ze starą świetlówką, wyjmujemy świetlówkę, odlutowujemy druciki i lutujemy do nowej świetlówki (nie ma znaczenia z której str). łączenie zabezpieczamy niewielką ilością bezbarwnej lub białej opaski termokurczliwej (musi być dokładnie zaizolowane ale na tyle cienko żeby świetlowka weszła z powrotem w prowadnice).\nPrzy ponownym montażu świetlówki z prowadnicą należy pamiętać o jednej rzeczy. tylna powierzchnia matrycy składa się z białego tła oraz płyty pleksi rozpraszającej światło za matrycą. Te dwie powierzchnie muszą idealnie wejść w prowadnicę ze świetlówką inaczej obraz będzie podświetlony tylko od dołu. Ale spokojnie jak coś nie pójdzie można rozebrać i ułożyć poprawnie.\nPodobne tematy Lenovo, T60 - różowy lewy dolny róg\nMożesz jeszcze sprawdzić pracę kopiarki na formacie A4R. Jeśli przejdzie prawidłowo, to znaczy że coś przytrzymuje papier przy krawędzi kartki. Najczę... (14)\nA powierzchnia na której myszka leży? Może ma regularną fakturę która oszukuje czujnik przemieszczania.,Witam mam problem z myszką a mianowicie myszk... (10)\nInfekcja to jest. Jakiś adware zawłaszczył sobie ten kawałek powierzchni użytkowe a jakiś inny program za pewne blokuje mu wyświetlanie i taki się zon... (1)\nWitam Mam problem z laptopem Emachines E725 (choć pewnie problem nie jest zależny od modelu, z tego co wyszukałem na forum, może się przytrafić każde... (9)


Spirala produktywności – StrefaRozwoju.pl\nStrona główna » Bartłomiej Filipek trener wolności emocjonalnej, twórca metody POMOC, wydawca portalu StrefaRozwoju.pl » Spirala produktywności\nczyli 12 prostych praktyk menedżerskich, które uskrzydlają ludzi\nTrening: 1 dzień + 12 tygodni follow up online\nCo stałoby się możliwe, gdyby Twój zespół był…\no połowę wydajniejszy\ni o połowę bardziej innowacyjny.\nA to wszystko bez dodatkowego wysiłku lub zmuszania się do czegokolwiek.\nJakie nowe możliwości by to dało? Jakie rezultaty stałyby się osiągalne?\nWydajność mózgu szczęśliwego człowieka jest o 30 proc. wyższa niż kogoś w obojętnym nastroju. Z kolei, kiedy czujemy się zagrożeni (złość, niepokój, apatia itp.) nasze IQ spada nawet o 15 punktów.\nBadania Google dowiodły natomiast, że nigdy nie osiągamy tak dobrych rezultatów, jak podczas pracy zespołowej i to pod warunkiem, że\nufamy sobie wzajemnie w gronie współpracowników\ni każdy otrzymuje mniej więcej tyle samo uwagi całego zespołu.\nPaul J. Zak wyliczył nawet, że zespoły o wysokim wskaźniku zaufania są o 50 proc. wydajniejsze i bardziej innowacyjne.\nTo zadziwiające, w jak banalnie prosty sposób każdy może zadbać o dobre samopoczucie swoje oraz swoich współpracowników, a także o atmosferę zaufania w zespole. I to niezależnie od okoliczności. Nie trzeba czekać na dobry dzień, na pokonanie przeciwności, ani na osiągnięcie sukcesu. Wprost przeciwnie: to dobre samopoczucie w gronie współpracowników pomaga osiągać sukcesy, a każde osiągnięcie pomaga nam czuć się razem jeszcze lepiej i działać tym skuteczniej. Nakręcamy spiralę produktywności.\nWystarczy postępować w sposób, który stymuluje wydzielanie 3 neuroprzekaźników:\nDwa pierwsze, ludzki organizm wydziela intensywniej za każdym razem, gdy czujemy wdzięczność lub radość. Ostatni, gdy współodczuwamy z innymi ludźmi, jesteśmy wielkoduszni albo czujemy się częścią większej całości, czegoś, co postrzegamy jako ważniejsze od nas samych. To właśnie oksytocyna umożliwia otwartość i atmosferę zaufania pomiędzy ludźmi.\nJeśli masz wrażenie, że w Twojej zawodowej codzienności brakuje miejsca na współodczuwanie, wielkoduszność, wdzięczność i wzniosłość, wcale mnie to nie dziwi. Ludzki system nerwowy został ewolucyjnie uwarunkowany tak, że jest mniej więcej 3-krotnie bardziej wrażliwy na zagrożenia, niż na szanse. Jest więc 3 razy bardziej skłonny inicjować reakcję obronną (stres) niż stan wysokiej wydajności związany z przyjemnymi emocjami.\nMożna go jednak przeprogramować. Wystarczy przez kilka tygodni systematycznie doświadczać przyjemnych emocji w powiązaniu z codziennymi sytuacjami – choćby tylko w wyobraźni. Jest to tym łatwiejsze im więcej pozytywnych ludzi jest wokół. Z kolei pogodny nastrój każdej osoby korzystnie stymuluje jej otoczenie.\nOto kolejny aspekt spirali produktywności: im częściej doświadczasz wspierających emocji, tym lepiej czują się ludzie wokół ciebie i tym bardziej możesz liczyć na korzystną stymulację z ich strony.\nZapraszam Cię na trening Spirala produktywności\nW ciągu 1 dnia lub 4 cotygodniowych warsztatów online poznasz\nzasadę 4W (Współodczuwanie, Wielkoduszność, Wdzięczność i Wzniosłość)\ni 12 prostych praktyk, dzięki którym każde spotkanie – indywidualne lub grupowe – stanie się uskrzydlającym zdażeniem dla Ciebie i Twoich współpracowników.\nKolejnych 12 tygodni treningu pomoże Ci zamienić umiejętność w nawyk.\nDzięki cotygodniowym warsztatom online,\ndostępowi do platformy narzędziowej online\noraz swojej samodzielnej praktyce\nbez wysiłku zamienisz zasadę 4W w część swojej codzienności.


Regulamin korzystania z serwisu „NaprawiamSosnowiec.pl”\n•\tNiniejszy regulamin określa zasady korzystania serwisu NaprawiamSosnowiec.pl służącego zgłaszaniu zaobserwowanych przez użytkowników problemów w przestrzeni publicznej i dostępnego pod adresem: www.naprawiamsosnowiec.pl\n•\tAdministratorem serwisu jest firma NUBSOFT , której siedziba jest zlokalizowana przy ulicy Pięknej 2A w Sosnowcu.\n•\tKorzystanie z Serwisu oznacza zgodę na przestrzeganie postanowień niniejszego Regulaminu.\nPodstawowe zasady działania i korzystania z Serwisu naprawiamsosnowiec.pl\n•\tKorzystanie z Serwisu jest nieodpłatne.\n•\tKorzystanie z Serwisu możliwe jest poprzez stronę internetową lub aplikację na urządzenia z systemem mobilnym Android\n•\tZakazane jest korzystanie z Serwisu w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa oraz dobrymi obyczajami, a w szczególności dostarczanie i przesyłanie za pomocą Serwisu treści o charakterze spamu.\n•\tKorzystanie z podstawowych funkcji Serwisu, takich jak zamieszczanie zgłoszeń i przeszukiwanie bazy zgłoszeń jest możliwe anonimowo lub po zarejestrowaniu się w Serwisie.\n•\tZakazane jest wprowadzanie do Serwisu danych niezgodnych z rzeczywistością.\n•\tPrzekazywane informacje nie są oficjalną formą zawiadomienia władz miasta o danym problemie.\n•\tAdministrator serwisu może, ale nie musi przekazać zawiadomienia do władz miasta.\n•\tZdjęcia przesłane przez użytkowników mogą być wykorzystywane przez serwis www.naprawiamsosnowiec.pl do wybranych przez administratorów celów.\n•\tZdjęcia przesłane przez użytkownika mogą być użyte w celach komercyjnych przez administratora serwisu.\n•\tWszelkie problemy techniczne z działaniem serwisu należy kierować na adres info(at)naprawiamsosnowiec.pl\n•\tAdministratorem danych osobowych przetwarzanych w związku z prowadzeniem Serwisu jest Administrator.\n•\tDane przetwarzane są w celu prowadzenia Serwisu.\n•\tOsobom, których dane dotyczą przysługuje prawo dostępu do treści danych oraz ich poprawiania.\n•\tAdministrator może odmówić przechowania i publicznego udostępniania danych, zablokować dostęp lub usunąć z Serwisu dane niezgodne z postanowieniami niniejszego Regulaminu (np. zgłoszenia niedotyczące spraw z przestrzeni publicznej). Administrator może odmówić rejestracji lub usunąć Profil użytkownika, który narusza niniejszy Regulamin.\n•\tAdministrator może wprowadzić zmiany do niniejszego Regulaminu poprzez opublikowanie nowego Regulaminu w Serwisie.\n•\tNiniejszy Regulamin obowiązuje od dnia 17.09.2014r.


Nagrały wideo, jak znęcają się nad kotem! Wulgaryzmy, agresja i wrzucenie zwierzęcia do wody. Wideo krąży w sieci, a policja szuka sprawców | Dziennik Bałtycki\nNagrały wideo, jak znęcają się nad kotem! Wulgaryzmy, agresja i wrzucenie zwierzęcia do wody. Wideo krąży w sieci, a policja szuka sprawców\nRobert Gębuś 05.09.2020\nPrzerażające nagranie w sieci! Znęcanie się nad kotem i wulgaryzmy\nDo zdarzeń doszło w miejscowości w gminie Nowa Wieś Lęborska. Sprawa wstrząsa tym bardziej, że biorą w niej udział dzieci. Jakby tego było mało, wszystko dokumentują i dobrze się przy tym bawią.\nWieczorem, wąską drogą z betonowych płyt idą trzy dziewczynki. Wyraźnie widać twarze dwóch z nich. Najmłodsza, na oko 8-9 lat niesie młodego kota. Starsza, nastolatka idzie obok. Trzeciej z dziewczyny nie widać. Kręci wszystko telefonem. Zachęca obie koleżanki do działania i żywo zapowiada to co najmłodsza z nich za chwilę zrobi z niesionym przez siebie zwierzęciem. Ze względu na ochronę wizerunku dzieci biorących udział w tym incydencie, głos na wideo został wyciszony. Cytujemy pełny dialog poniżej.\nWstrząsające wideo w sieci! Nagrały, jak znęcają się nad kotem\n- Weź, bo on się jej boi i zaraz spier...i, wiecie, no... - słychać głos nagrywającej. Zwraca się trochę do koleżanki, a trochę do osób, które zapewne mają być odbiorcami wideo. - Tutaj będzie zaraz taka piękna kałuża...\n- Ona ma padaczkę...zobaczcie co ona z tym kotem robi! A ty mnie ku..a nie nagrywaj lafiryndo głupia! - dziewczyna rejestrująca całość zwraca się do koleżanki po raz kolejny próbującej ją nagrać. Dziewczyny zatrzymują się przy przydrożnym rowie z wodą. - O tu jest ta piękna kałuża...A teraz patrzcie.\n-Uważaj, żeby kamieni nie było- mówi nagrywana przez koleżankę starsza z dziewcząt, a najmłodsza staje przy kałuży, krzyczy: "patrzcie na mnie", po czym rzuca kotem jak kamieniem do wody. Tu wideo się urywa.\nPrabuty: Mężczyzna skatował kota pałką. Jest wyrok sądu w sp...\nPolicja ustala sprawców znęcania nad zwierzęciem!\nNagranie trafiło do sieci. Według osoby, która upubliczniła wideo, kot żyje. Jest pod opieką, a sprawa trafiła na policję, która ustala teraz, kto brał udział w znęcaniu się nad zwierzęciem, w tym rolę i wiek osoby nagrywającej wideo.\n- Policja już zajęła się tą sprawą. Jesteśmy w kontakcie z osobą, która opublikowała wideo - informuje asp.sztab. Magdalena Zielke z Komendy Powiatowej Policji w Lęborku. - Jeśli w zdarzeniu uczestniczyły osoby nieletnie, kierujemy sprawę do sądu dla nieletnich. Osoby nagrywane niewątpliwie nieletnie są, ale musimy ustalić kto nagrywał ten film i w jakim jest wieku.\nJeśli okaże się, że jest to osoba która ukończyła 17 lat odpowie przed sądem jak dorosły.\nGość 07.09.2020 00:42:46\n6 września, 12:04, Gość:\nRodzice w korporacjach po 12 godzin a dzieci się nudzą...\n6 września, 16:10, Tygrys:\nKorporacja w nowej wsi lęborskiej??? Patologia urodziła patologię która urodziła patologię która też urodzi patologię... Jedyna korporacja w jakiej były to korporacja taxi w trakcie baletów w Lęborku...\n7 września, 0:41, Gość:\nProblem jest o wiele głębszy, dlaczego popegeerowskie środowisko zostało w latach 90-tych zostawione samo sobie? Wdrożona w tamtych czasach "transformacja ustrojowa" zostawiła taki oto obraz polskiej wsi- bez perspektyw, na "kuroniówce", dziedziczna bieda. Odpowiedzialni za to są decydenci tamtych czasów (wielu z nich obecnie piastuje ważne stanowiska w Brukseli).\nWykład profesora Kieżuna skłania do głębszej refleksji- w jakim miejscu obecnie jest Polska i w jakim kierunku zmierza?\nNie można ominąć także tego wykładu:\nGość 07.09.2020 00:41:27\nPolka 06.09.2020 18:15:12\nDożywotni zakaz posiadania zwierząt i kurator! W domu pewnie kopie się zwierzęta, więc dla nich, to normalne. Dlaczego nadal są poszukiwane? Nie ma numeru IP?\nKlakier 06.09.2020 16:49:29\nTak postępuje kto ludzkie g.ó.w.n.o.Prostaczki z ideologii i patologii.Mamuśki i tatuśki to fani alkoholu i fajek lub ćpania i to za nimi nagania!Takie lafiryndy powstają bez sensu.Zwracam wiele raxy komuś uwagę tu w mieście jak widzę,może nie tak ale nieciekawie traktowanego zwierzaczka na osiedlu lub idąc przy ulicy w mieście.Zaraz ktoś [wulgaryzm] unosi do mnie głosem,odpowiadam - ten pies jest ważniejszy a jak chcesz prostaku to na odpowiedni nr zakręcę a teraz wyjmę tel i nagram co robisz.Gówniarom z nagrania tak samo umilić życie i nawalać je codziennie.NON STOP!!!Wtedy przekonają się idiotki jaką krzywdę malutkiemu kotkowi sprawiły!!!Debilki,debilki z 500 !!!Do domu dziecka bym ją oddał bez problemu gdyby tylko moim bachorem była.Żadnych sentencji i pobłażliwości.MUSZĄ BYĆ KONKRETNIE I OSTRO UKARANE!!!!By im to we łbie na zawsze pozostało i wspominając by płakały i problemy ze swoim krzywym łbem miały.Gnojówy!Jakie rodzinki takie produkty z nich czyli bękarty.Moim życiem jest miłość do zwierząt i opublikowałem już sam ten film na swoim portalu ale znikł.Ciekawe czemu???Był z głosem!!!\nTygrys 06.09.2020 16:10:20\nGość 06.09.2020 15:51:04\nzrozumiem zapracowanych rodzicow ale w wiekszosci mamuski siedza w domu bo po co pracowac .500 zasilki dla bezrobotnych dla niektorych to komfortowa sytuacja.Kawka z sasiadeczkami ,papierosik w gebe a niech dzieci robia co chca.To smutne ale niektore rodziny wymagaja nadzoru.\nGość 06.09.2020 13:45:17\nJacy rodzice takie dzieci🤔\nLaverke 06.09.2020 13:18:58\nA teraz małolatom z 25 razy skórzanym pasem na gołą d**ę i jak chcą być takie "światowe" to filmik z tej kary wrzucić na FB !!!\nGość 06.09.2020 12:05:53\n6 września, 12:01, Gość:\nOko za oko, odizolować patologie\nTo nie patologia- to brak czasu, pieniędzy rodziców na zorganizowanie produktywne czasu.\nGość 06.09.2020 12:04:22\nGość 06.09.2020 12:01:49


Strona główna Donice LECHUZA > LECHUZA PREMIUM > LECHUZA Deltini i Mini Deltini\nMini Deltini antracyt matowy\nWymiar doniczki: średnica 10 cm, wysokość 13 cm. Komplet „All-Inclusive” zawiera doniczkę, wkład wewnętrzny, wskaźnik poziomu wody, knot podciągający wodę, substrat LECHUZA-PON. Doniczka wykonana jest z polipropylenu, lakierowana. Wymiarem dopasowana do parapetów i blatów recepcyjnych. Idealna do małych roślin kwitnących.\nMini Deltini czerwony scarlet połysk\nMini Deltini taupe połysk\nDeltini antracyt matowy\nWymiar doniczki: średnica 14 cm, wysokość 18 cm. Komplet „All-Inclusive” zawiera doniczkę, wkład wewnętrzny, wskaźnik poziomu wody, knot podciągający wodę, substrat LECHUZA-PON. Doniczka wykonana jest z polipropylenu, lakierowana. Wymiarem dopasowana do parapetów i blatów recepcyjnych. Storczyki prezentują się w niej idealnie.\nDeltini taupe połysk


Po południu zadzwonił telefon. Narciarka, zjeżdżając ze stoku, złamała nogę. Piętnaście minut później ratownicy byli już gotowi do akcji.\nĆwiczenia ratowników z transportu ścianowego\nAndrzej Mikler /FB\nU podnóża Wielkiej Krokwi, największej skoczni narciarskiej w Polsce, przy ul. Piłsudskiego 63a w Zakopanem czuwa Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe. To tu zaczyna się większość akcji ratunkowych i poszukiwawczych. Odwiedzam ratowników tuż przed feriami zimowymi, by czytelnikom „Małego Gościa” wytłumaczyli, jak przygotować się do wyprawy w góry, jak bezpiecznie wędrować po zimowych Tatrach – i by opowiedzieli o swej wyjątkowej służbie.\nTu nie ma świąt, wolnych sobót czy niedziel. Ratownicy dyżurują na okrągło, codziennie, całą dobę. Przed południem zwykle mają kilka chwil na siłownię czy ściankę wspinaczkową – wszystko jest na miejscu, bo dobra kondycja ratownika tatrzańskiego to podstawa. – Czasem nawet idziemy na biegówki – mówi Bartłomiej Gąsienica-Józkowy, ratownik TOPR, który ma właśnie dyżur. Z terenu wraca lawinowiec. Obserwował warunki śniegowe i pogodę i teraz przygotuje komunikat lawinowy na kolejny dzień. – Zamieszczamy go zawsze na stronie internetowej TOPR-u – tłumaczy i przestrzega: każdy, kto planuje zimową wyprawę w góry, powinien go przeczytać. Ten dzień zaczął się spokojnie. Dopiero około 14.30 zadzwonił „zły” telefon. – Bo mamy złe wieści – wyjaśnia toprowiec. – Narciarka, zjeżdżając ze stoku, złamała nogę. Piętnaście minut później ratownicy są gotowi do akcji. W TOPR-ze dyżurują zawsze: dyspozytor, kierownik zmiany, kierowca i co najmniej dwóch ratowników grupy szturmowej – oni pierwsi idą na akcję. W pogotowiu czekają też przewodnik z psem lawinowym, ratownicy ochotnicy i kilkuosobowa ekipa ratownicza w bazie śmigłowca.\nCzas w tej służbie jest bardzo ważny. – Szczególnie gdy zgłoszenie dotyczy zejścia lawiny lub zagrożenia życia – mówi ratownik. – W wysokich górach zimą panują bardzo trudne warunki, szlaki są zasypane śniegiem, zdarza się, że widoczność ogranicza mgła. Ratownicy ruszają skuterem, a potem już najczęściej przemieszczają się na nartach. W Tatrach zainstalowane są kamery. – Dzięki temu na żywo możemy monitorować pogodę – mówi pan Gąsienica-Józkowy. – W tej chwili na przykład niebo jest „zakitowane”, czyli zachmurzone. Jeśli chmury się podniosą, natychmiast wezwiemy do poszkodowanej narciarki „latającą karetkę”, czyli helikopter. Każdego, kto potrzebuje pomocy medycznej, musimy jak najszybciej dowieźć do szpitala. W dyżurce TOPR-u jest czasem bardzo gorączkowo. – Najtrudniej jest, gdy jednocześnie otrzymujemy kilka zgłoszeń i w tym samym czasie musimy organizować ekipy ratownicze w różne miejsca – przyznaje Bartłomiej Gąsienica-Józkowy. – Trzeba działać szybko, ale nie nerwowo – dodaje. WW ciągu roku ratownicy średnio około dwa tysiące razy wyruszają na akcję. Tylko w wakacje udzielili pomocy 380 osobom. Ktoś zgubił szlak, bo pogoda nagle się załamała, ktoś inny spadł z dużej wysokości, ktoś złamał nogę albo stracił siły i nie potrafił sam zejść ze szlaku.\nŻeby chodzić zimą po górach, trzeba mieć wielkie doświadczenie. – Niedawno udzielaliśmy pomocy turyście, który wchodził na Skrajny Granat i pomylił szlak – przypomina pan Rafał Mikler, ratownik górski. – Utknął tak, że nie potrafił ani wejść wyżej, ani zejść w dół. Całe szczęście była dobra pogoda i mogliśmy go szybko ewakuować śmigłowcem. Pan Rafał od 14 lat jest ratownikiem TOPR. Uczestniczył w ponad 150 akcjach ratunkowych. Już jako dziecko przyglądał się pracy toprowców. – Mieszkałem bardzo blisko jednostki. Helikopter z ratownikami przelatywał dosłownie nad moją głową. Poza tym mój brat był ratownikiem – mówi. – No i zawsze pasjonowała mnie wspinaczka – dodaje. Na co dzień jest „dołowym” ratownikiem załogi śmigłowca, to znaczy, że podczas akcji jest desantowany na linach do osoby wzywającej pomocy. – Bardzo często do wypadku dochodzi, bo ktoś jest zbyt ambitny, chce zdobyć szczyt za wszelką cenę, nawet jeśli nie ma do tego dobrych warunków – mówi ratownik. – Trzeba umieć się wycofać, jeśli sytuacja zagraża życiu, także tuż przed szczytem.\nKiedyś całą noc ratowano turystów z Litwy, którzy, jak się potem okazało, wyszli w wysokie góry wprost z… Krupówek. – Nie dość, że wyruszyli bardzo późno, bo dopiero o czternastej, to w dodatku byli kompletnie nieprzygotowani – wspomina ratownik. – Jeden miał na sobie tylko krótkie spodenki. Nie mieli latarki, drogę oświetlali telefonami komórkowymi, ale to nic nie dało, bo oznaczenia szlaku – mimo że to był środek lata – znajdowały się pod śniegiem. Około północy utknęli pod Zawratem. Bez sił, wyziębieni zadzwonili po ratunek – opowiada ratownik. – Albo innym razem, w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, byliśmy wezwani do turystki, która wjechała na Kasprowy Wierch i postanowiła się „trochę przejść”. Doszła do Goryczkowej Czuby i już nie potrafiła wrócić o własnych siłach. – Nikogo nie zostawiamy. Ruszamy do każdego, kto zadzwoni po pomoc. Czasem kończy się na pouczeniach – mówi Rafał Mikler. Bywa, że ratownicy własnym życiem przypłacają ratowanie innych. Do dziś w kaplicy Najświętszego Serca Pana Jezusa na Jaszczurówce odprawiana jest Msza św. w rocznicę katastrofy śmigłowca Sokół. 11 sierpnia 1994 roku podczas akcji ratowniczej dwaj piloci Bogusław Arendarczyk i Janusz Rybicki oraz ratownicy Janusz Kubica i Stanisław Mateja w drodze na ratunek szwedzkim turystkom stracili życie w Dolinie Olczyskiej. Równie tragicznie zakończył się rok 2001, kiedy to 30 grudnia pod Szpiglasową Przełęczą na ratowników szukających ludzi uwięzionych pod zwałami śniegu ruszyła kolejna lawina. Zabiła młodych toprowców: Marka Łabunowicza i Bartłomieja Olszańskiego.\nO swojej pracy ratownicy mówią „powołanie”. Turyści, szczególnie ci, którym uratowali życie, nazywają ich „bohaterami”. Zakopiański TOPR to dziś 305 osób. Większość ratowników to ochotnicy, zawodowych jest 42. Wśród ochotników jest prawnik, hydraulik, wykładowca akademicki. Dlaczego poza pracą zawodową służą z narażeniem życia? – Wszystko zaczyna się od pasji do gór – mówi Bartłomiej Gąsienica-Józkowy. – Potem człowiek odkrywa, że chce w Tatrach pomagać innym. Poza tym wielu z nas wychowało się w rodzinach, w których tata, wujek, brat byli ratownikami. Coraz częściej dołączają do nas osoby z innych części Polski – przyznaje. – Kilka razy w roku przyjeżdżają w Tatry na tygodniowe obowiązkowe ratownicze dyżury. W sumie 120 godzin. Kandydat na ratownika przez dwa lata musi uczestniczyć w kursie. Musi wykazać, jakie góry zdobył, znać topografię Tatr, czyli teren, szlaki, góry, jaskinie. Musi też świetnie wspinać się, również poza szlakami, jeździć dobrze na nartach i – co ciekawe – wejść z Kuźnic na Kasprowy Wierch w czasie krótszym niż godzina plus jego wiek. Potem składa przysięgę na ręce naczelnika; musi go poprzeć dwóch doświadczonych ratowników. – Musimy być ze sobą zgrani – wyjaśnia pan Bartłomiej. – Bo nasza pomoc to praca zespołu, całej drużyny.\nDrony i lawinowe psy\nKiedy niecałe trzy lata temu, 22 sierpnia 2019 r., na Giewoncie rozpętała się gwałtowna, śmiercionośna burza, na pomoc ruszyło około 80 ratowników TOPR. – To było jak zamach – wspomina Bartłomiej Gąsienica-Józkowy. – Rannych zostało wtedy 157 osób, a pięć zginęło rażonych piorunem. To była największa akcja w historii TOPR-u. Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe powstało ponad sto lat temu, w 1909 r. Górska turystyka stawała się coraz bardziej popularna. Kiedy zaczęli ginąć ludzie, m.in. Mieczysław Karłowicz, znany kompozytor, dyrygent i miłośnik Tatr, przyspieszono decyzję, by powołać stowarzyszenie, które będzie niosło pomoc w górach. Dziś to organizacja na światowym poziomie. Ratownicy mają najlepszy sprzęt do ratowania ludzi. Ostatnio również drony. – Urządzenia dokładniej przeszukują teren niż na przykład załoga śmigłowca – przyznaje pan Gąsienica-Józkowy. – Poza tym akcja poszukiwawcza może być prowadzona w kilku miejscach jednocześnie, a dzięki kamerom noktowizyjnym i termowizyjnym – także w nocy. Za pomocą drona można też transportować lekarstwa, ciepłe ubranie czy wodę osobom, które zasłabły. A zimą już od wielu lat w poszukiwaniu przysypanych śniegiem turystów pomagają psy lawinowe.\nTo darmowa aplikacja. Zainstalowana w telefonie uratowała już życie niejednemu turyście. Wystarczy trzy razy kliknąć ikonkę i połączenie z ratownikiem TOPR zostaje nawiązane. Podczas rozmowy telefonicznej aplikacja wysyła ratownikom SMS z precyzyjną informacją, gdzie znajduje się osoba wzywająca pomocy, jaki jest stan baterii jej telefonu, jaki jest stan zdrowia (udostępniony z książeczki medycznej); podaje także kontakt do osoby, która ma być powiadomiona o wypadku.\nJak przygotować się na zimową wycieczkę w góry?\nRafał Mikler, ratownik TOPR ☻ Zawsze bierzemy pod uwagę warunki pogodowe i swoje umiejętności. ☻ Na stronie internetowej www.topr.pl sprawdzamy: – komunikat lawinowy na następny dzień, – linki do stron z prognozą pogody w górach, – monitoring aktualnej pogody w czterech tatrzańskich dolinach. ☻ Wybierając szlak, warto stopniować trudności. Na początek na przykład Sarnia Skała albo Grześ. ☻ Zimowy plecak powinien zawierać oprócz prowiantu na drogę sprawdzony wcześniej sprzęt: raczki na wyjścia w doliny, raki, czekan i kask w wyższe partie gór. ☻ Do tego apteczka, coś na wypadek nieplanowanego biwaku, np. płachta biwakowa, pakiety grzewcze lub folia izotermiczna trzymająca ciepło. ☻ Zimą łatwo pomylić szlak. Warto mieć przy sobie zapasową latarkę, ciepłe ubrania, powerbank, mapę i kompas, gdyby zawiódł GPS. Podstawą podczas wyjścia w teren zagrożony lawinami jest zestaw lawinowy: sonda, detektor i łopatka. Taki zestaw może nie tylko uratować życie nam, może też pomóc komuś, kogo przysypała lawina, zanim dotrą ratownicy. Gdzie wzywać pomocy? 985 601 100 300 (18) 20 634 44


Białystok/Festiwal Kalejdoskop 2014: Lubelski Teatr Tańca „Historie, których nigdy nie opowiedzieliśmy” – chor. Simone Sandroni – taniecPOLSKA\nBiałystok/Festiwal Kalejdoskop 2014: Lubelski Teatr Tańca „Historie, których nigdy nie opowiedzieliśmy” – chor. Simone Sandroni\nPodczas Festiwalu Kalejdoskop 2014 w Białymstoku zostanie pokazany spektakl Lubelskiego Teatru Tańca Historie, których nigdy nie opowiedzieliśmy (chor. Simone Sandroni). Inspiracją do najnowszego spektaklu Lubelskiego Teatru Tańca stały się zmiany, jakie czekają artystów w najbliższym czasie, związanych z przeprowadzką do odrestaurowanego budynku Centrum Kultury w Lublinie. Do projektu został zaproszony włoski choreograf Simone Sandroni – dyrektor artystyczny włoskiej Kompanii Deja Donne, która była gościem Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca organizowanych przez Lubelski Teatr Tańca.\nGdy zaczyna się coś nowego umysł natychmiast tworzy niezwykłe obrazy złożone z ukrywanych dotąd nadziei, otwierając niejako świat na nowo. Wspomnienia, przeszłe zdarzenia odchodzą w niepamięć i liczy się tylko to, co przed nami. Jedynie dzieciństwo jakoś mocniej przebija się do świadomości, wszystko inne traci już na znaczeniu. Jakieś strzępy wspomnień, zranienia, chwile radości, jakieś powidoki osób i miejsc majaczą w głowie. Ale na horyzoncie już nowe kusi, ekscytuje, pociąga. A przecież już za chwilę i to także stanie się przeszłością.\nchoreografia: Simone Sandroni (Włochy); asystentka choreografa: Elvira Zuñiga (Niemcy); światło: Grzegorz Polak; dźwięk / video: Dariusz Kociński; taniec: Beata Mysiak, Anna Żak, Ryszard Kalinowski, Wojciech Kaproń, produkcja: Teatr Centralny, Centrum Kultury w Lubline\nSimone Sandroni – jeden z założycieli Ultima Vez w Brukseli w 1987 roku, z którą współpracował do roku 1992. W 1993 roku założył w Brukseli swoją własną grupę Ernesto i również tam grupa miała swoją premierę. Oprócz kierowania własną kompanią wyreżyserował szereg prac dla festiwali, niezależnych artystów i szkół w Belgii, Włoszech, Czechach, Słowacji i Szwajcarii. W 1996 roku wspólnie z Lenką Flory założył w Pradze międzynarodową kompanię Deja Donne dla której wyreżyserował wiele prac: DEJA DONNE (1997), ARIA SPINTA (1999), w koprodukcji z Hebbel – Theatre Berlin, Antwerpia i La deSingel Filature Mulhouse, który koncertował w Europie i USA , IN BELLA COPIA (2001) w koprodukcji z Berlin , BRUGGE 2002, Staddschouwburg Brugge, który koncertował w Europie, USA i Kanadzie, WHERE WE WERE (2003), wspierany przez Tańca 4, Nottingham, PIOTR AND THE STARS OF TUT (2005), który został utworzony na wniosek i Fondazione Umbria Spettacolo Associazione Marchigiana Arti Teatrali, czy NAME IS KING (2006). Sandroni od wielu lat współpracuje z wieloma teatrami na całym świecie, dla których reżyseruje i układa choreografię.


Ustawa PPP: parking w centrum dużych miast będzie kosztował nawet 9 złotych | INNPoland.pl\nGodzina parkowania nawet za 9 zł. Prezydent właśnie podpisał ustawę •\nGodzina parkowania nawet za 9 zł. Prezydent właśnie podpisał ustawę\nZa sprawą nowelizacji ustawy o PPP, samorządy będą mogły podnieść cenę godzinnego parkowania nawet trzykrotnie\t•\tfot. Tomasz Waszczuk / Agencja Gazeta\nCeny za parkingi w centrach miast wielu doprowadzają do balansowania na granicy furii i rozpaczy. A zapewne będzie jeszcze drożej. Samorządy będą mogły nawet trzykrotne podnieść cenę za godzinny postój w centrach dużych miast. Umożliwi to ustawa, którą podpisał wczoraj prezydent Andrzej Duda.\nChodzi o nowelizację ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym, czyli tzw. PPP. Dzięki niej miasta powyżej 100 tys. mieszkańców będą mogły wprowadzić w ścisłych centrach tzw. śródmiejskie strefy płatnego parkowania.\nOd tej chwili opłaty parkingowe będą regulowane nie przez władze centralne, lecz samorządy. Według starych przepisów samorząd nie miał prawa ustalić stawki wyższej niż 3 zł za godzinę. Po zmianach – będzie mógł podbić cenę nawet do 9,45 zł.\nWyższe będą też kary za parkowanie bez ważnego biletu postojowego. Będą mogły wynosiły 10 proc. minimalnego wynagrodzenia. Oznacza to wzrost o 160 zł w porównaniu do poprzedniej stawki.\nJak pisaliśmy w INNPoland.pl. zmiany mają na celu przede wszystkim ograniczenie ruchu samochodów w centrach miast, co z kolei ma doprowadzić do spadku emisji szkodliwych pyłów i spalin i wpłynąć bezpośrednio na poprawę parametrów powietrza.


\tTrauma psychiczna i inne psychologiczne konsekwencje wojny - Uniwersytet SWPS\nWojna to jedna z największych tragedii, jaka może spotkać ludzkość. Odciska ogromne piętno na psychice człowieka. Dramatyczne wydarzenia na długo zapadają w pamięci żołnierzy, cywilów, ale także osób zaangażowanych w pomoc poszkodowanym. Czym wobec tego jest trauma psychiczna? Z jakimi konsekwencjami związanymi ze zdrowiem mentalnym mierzą się osoby doświadczające wojny? Jakiego wsparcia potrzebują? Na te i wiele innych pytań odpowiada prof. Agnieszka Popiel – psychiatra, psychoterapeutka, badaczka PTSD i zaburzeń potraumatycznych, na Uniwersytecie SWPS dyrektorka ds. naukowych Kliniki Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej oraz Szkoły Psychoterapii Poznawczo Behawioralnej.\nOd zawsze jako prototyp traumy wskazywano wojnę. Może ona być rozumiana jako „uraz psychiczny, który jest rezultatem działania czynników zagrażających zdrowiu lub życiu i prowadzi do głębokich zmian w funkcjonowaniu psychicznym człowieka”, jak pisali w 2004 roku J. Strelau i B. Zawadzki. Musimy natomiast dokonać rozróżnienia między tak zdefiniowaną traumą a „stresorem traumatycznym”, czyli okolicznościami, które mogą prowadzić do traumy. Są nimi np.: bezpośrednie zagrożenie życia, naszej integralności lub bycie świadkiem makabrycznych wydarzeń, śmierci bliskiej osoby. Stresorem traumatycznym, wbrew niektórym poglądom, nie są więc ani kłopoty finansowe, ani nieporozumienia w związku.\nRezultatem konfrontacji z tak potężnym stresorem może być przejściowe (kilka godzin, dni, czasem tygodni) zakłócenie funkcjonowania, ale także następujące później, często utrwalone zaburzenia potraumatyczne, w tym PTSD (pourazowe zaburzenie stresowe). Tutaj warto podkreślić, że nie każdy stresor traumatyczny wywoła PTSD. Natomiast u niemalże wszystkich osób będzie on prowadził do chwilowego zaburzenia funkcjonowania – jest to normalna reakcja na dramatyczne wydarzenie. I to jest dobra wiadomość. Jako gatunek jesteśmy wyposażeni w mechanizmy odporności, rezyliencji i powrotu. To odporność jest normą i występuje częściej niż zaburzenie.\nW życiu codziennym nie zastanawiamy się nad naszymi emocjami ani nad tym, jak postrzegamy świat. Będąc w trudnej sytuacji, nagle zauważamy, że doznajemy ich w sposób bardzo intensywny. To może nas zaskoczyć. Intensywność jako pierwsza reakcja jest normalna i wręcz pożądana. Wojny trzeba się bać, odczuwać wobec niej gniew i złość, to prowokuje nas do działania. Kiedy te emocje zaczynają nas przytłaczać, nie możemy się z nich wyrwać. Nie możemy też normalnie funkcjonować i jeśli ten stan nie ustępuje, to jest to pierwszy wskaźnik traumy.\nMusimy się wtedy zastanowić nad tym, co tracimy przez te emocje. Jak bardzo zostaliśmy wytrąceni z naszego normalnego funkcjonowania. Czy to są ważne dla nas rzeczy, relacje? Czy nie mogę pracować? Jeżeli czujemy, że sobie nie radzimy i ten stan nie ma tendencji do ustępowania, powinniśmy zgłosić się do specjalisty. Pamiętajmy natomiast, że my nie uczestniczymy bezpośrednio w wojnie. Obserwujemy jej obrazy, mamy kontakt z osobami, które jej doświadczyły, ale nie jesteśmy w stanie bezpośredniego zagrożenia. Możliwe, że zareagujemy wzmożonym lękiem, powrotem depresji, dużym przygnębieniem, bo jesteśmy empatyczni, ale nie należy stawiać znaku równości między traumą ocalałych a wyczerpaniem pomagających. Trauma związana z wojną w tej chwili dotyczy Ukraińców i osób mających bezpośredni kontakt ze śmiercią, obrażeniami i zagrożeniem, które wojna niesie – tłumaczy prof. Popiel.\nPomagając naszym sąsiadom, musimy wykazać się empatią. Nieraz trudno jest zrozumieć ich reakcje, np. uporczywe milczenie. W takiej sytuacji odpuśćmy, dajmy im spokój. Forsowne opowiadanie o szczegółach trudnych wydarzeń może nawet, w pierwszym okresie po tych wydarzeniach, zaszkodzić takiej osobie (chyba, że sama zainicjuje rozmowę). Pamiętajmy, że kiedy znajdzie się już w bezpiecznym miejscu, stopniowo powinna następować poprawa. Jeśli jednak mimo upływu czasu otoczenie obserwuje utrzymujące się trudności, warto zachęcić do sięgnięcia po pomoc specjalisty.\nJako gatunek jesteśmy wyposażeni w mechanizmy odporności, rezyliencji i powrotu. To odporność jest normą i występuje częściej niż zaburzenie.\nprof. Agnieszka Popiel, psychiatra, psychoterapeutka, dyrektorka ds. naukowych Kliniki Terapii Poznawczo-Behawioralnej Uniwersytetu SWPS\nJak pomagać tym, którzy sami niosą pomoc?\nPowinniśmy oczywiście mieć na uwadze osoby, które niosą pomoc. Bardzo ważne jest, żebyśmy dobrze rozpoznali własne siły i możliwości. Kiedy nie mamy szans na to, żeby zmienić sytuację, powinniśmy zadbać o własną higienę psychiczną, aby nie doprowadzić do wypalenia. Zastanówmy się nad tym, na co mamy wpływ. W czym realnie możemy pomóc, a czego nie udźwigniemy? Nie można zatracić się w pomaganiu, zaniedbując własne życie. Pamiętajmy o aktywności fizycznej, regeneracji (śnie i odżywianiu) oraz o naszej sieci wsparcia. Starajmy się też nie sprawdzać ciągle wiadomości o wojnie. Godziny spędzone na ich poszukiwaniu możemy wykorzystać bardziej produktywnie. Zajmowanie się własnym życiem nie powinno wiązać się z poczuciem winy. Nie jesteśmy odpowiedzialni za to, że trwa wojna. Jeśli chcemy być wsparciem dla innych, sami musimy być silni.\nJakie reakcje mogą świadczyć o PTSD?\nZaburzenia potraumatyczne zarówno te ostre, jak i przewlekłe (PTSD) mają charakterystyczny zestaw objawów, czyli reakcji na tak silny stresor. Wynikają one z tego, że doświadczenie przekracza nasze możliwości przetworzenia – przetrawienia tego, co się stało. Osoba, która przeżyła doświadczenie traumatyczne, reaguje zatem nawracającymi się niechcianymi wspomnieniami, koszmarnymi snami lub bezsennością, silnym wzbudzeniem, gdy coś przypomina o tym, czego doświadczyła, i co naturalne – unika wspomnień, ludzi, kontaktów. Zmieniają się emocje od wzbudzenia, gniewu, przez smutek lub stan odrętwienia. Kłopoty ze snem, koncentracją uwagi i duża drażliwość w połączeniu z opisanymi wcześniej objawami zakłócają funkcjonowanie.\nCzego doświadcza nasze ciało?\nObjawy psychosomatyczne traumy nie są bardzo charakterystyczne. Każdy może reagować inaczej, np. podminowaniem czy zaskoczeniem, w którym mało intensywne bodźce powodują bardzo intensywne reakcje. Typowe dla stresu pourazowego są sytuacje, w których wspomnienie wydarzenia traumatycznego powoduje zalewanie się potem, poczucie ogromnego dyskomfortu, mocne bicie serca.\nInne reakcje, jak np. migreny, są związane z naszym podstawowym stanem wzbudzenia, więc to też jest naturalna reakcja. Musimy zadbać wtedy o higienę psychiczną, np. ruch, sen, regularny tryb życia.\nTrauma w czasie\nReakcje na stresor traumatyczny zwykle są najbardziej intensywne na samym początku, jest to ostra reakcja na stres. Nie jesteśmy w stanie ciągle tak samo mocno przeżywać lęku. Zwykle po 48 godzinach emocje nieco się zmniejszają. Jeśli wciąż je przeżywamy intensywnie, to powinny się zmniejszać w przeciągu 3-4 tygodni. Nazywamy to ostrym zaburzeniem stresowym, które zazwyczaj, jeśli objawy nie są zbyt nasilone, ustąpi u większości osób samoistnie. Po około miesiącu można mówić o pourazowym zaburzeniu stresowym. Niestety tutaj nie mamy już daty końcowej. Są osoby, które cierpią z tego powodu do końca życia. Dlatego bardzo ważne jest w tym przypadku specjalistyczne leczenie. Istnieją metody leczenia PTSD i można z niego wyjść. Osoby wyżej reaktywne powinny się jak najszybciej zgłosić po pomoc.\nCzy mogą się pojawić inne reakcje?\nBardzo często niezwykle silne stresory są czynnikami wyzwalającymi dolegliwości, z którymi w normalnych warunkach byśmy sobie poradzili. Może się zdarzyć, że stresor traumatyczny u osób chorych na schizofrenię, które są już w remisji, może wywołać nawrót lub nasilić objawy choroby. Podobnie może wydarzyć się w depresji. U osób chorych może wystąpić także mania, co często jest zupełnie niezrozumiałe dla otoczenia. Szczególnie narażone są też osoby zmagające się z uzależnieniem. W tych przypadkach nie należy czekać ze zgłoszeniem się do specjalisty.\nDbajmy o zasoby pomagających\nWarto to jeszcze raz podkreślić, że to nie my – osoby niosące pomoc w bezpiecznym terenie – jesteśmy obecnie bezpośrednio narażeni na wojnę, więc też nasze reakcje będą się różnić od reakcji osób jej doświadczających. Osobom udzielającym schronienia nie grożą zaburzenia potraumatyczne. Możemy więc odczuwać ogromne pokłady dyskomfortu czy doznawać bardzo przykrych emocji, kłopotów adaptacyjnych. Jeśli znacząco utrudniają nasze funkcjonowanie, to dopiero wtedy będziemy potrzebować interwencji, ale najczęściej sobie z nimi poradzimy. Normą jest rezyliencja, czyli odporność. Dlatego powinniśmy dbać o nasze zasoby, które jej sprzyjają. Ważne jest rozpoznawanie naszego poczucia wpływu, skuteczności i radzenia sobie. To sprawia, że mamy mniejszą szansę na odczuwanie dużego dyskomfortu. Kolejny zasób to działanie zgodnie z naszymi wartościami. Zastanówmy się, co jest naszą podstawową wartością. Działając zgodnie z nią, budujemy poczucie własnego wpływu, możemy więcej udźwignąć mimo dyskomfortu, bo wiemy czemu poświęcamy nasz czas i zasoby. Musimy także zadbać o siebie w każdym aspekcie, czyli np. podejmować aktywność fizyczną, higienę snu, odżywianie i przede wszystkim – dobre relacje. Istnieją też zasoby od nas niezależne, np. nasza wrażliwość, reaktywność. Warto o tym wiedzieć i w trudnej sytuacji bardziej o siebie zadbać.\nJak pomóc osobom, które doświadczyły traumy?\nUwzględnijmy czas i ciężar doświadczenia. Przede wszystkim rozmawiajmy o tym, o czym te osoby chcą rozmawiać. Upewnijmy je, że jesteśmy obok, ale nie namawiajmy ich na zwierzenia. Jeśli ktoś uciekł przed wojną, miał w sobie tę siłę, żeby podjąć działanie, to tak naprawdę to jest już bardzo duży zasób, na którym potem możemy budować resztę. Jeśli już rozmawiamy, to pamiętajmy, aby nie dopytywać, czego te osoby doświadczyły. Nie powinniśmy nazywać tego jak bardzo straszne są te przeżycia. To osoba, która ich doświadczyła, powinna je kategoryzować. Wyobraźmy sobie, jak sami chcielibyśmy, żeby wobec nas zachowali się inni, gdybyśmy to my byli w takiej sytuacji.\nBycie obok oznacza także uważność na to, czy w bezpiecznych warunkach, z upływem czasu od doświadczenia traumatycznego, osoba dochodzi do siebie. Jeśli nie, czyli gdy obserwujemy np. opisane wcześniej objawy PTSD i wynikające z nich upośledzenie codziennego funkcjonowania, warto zachęcić do skorzystania z pomocy specjalisty, bo istnieją metody psychoterapii i leczenia farmakologicznego, które mogą pomóc.\nMateriał powstał na podstawie webinaru: https://web.swps.pl/strefa-psyche/wydarzenia/403-webinarium/24279-trauma-psychiczna-i-inne-psychologiczne-konsekwencje-wojny-webinar


> Zabawki i aktywność>Zabawki>Lalki>Lalka Chloe\nLalka Chloe to śliczna przytulna laleczka, która uczy małe dziewczynki jak się nią opiekować.\nponad 100 sprzedanych\nChloe jest słodką, mięciutką laleczką. Leży pod kocykiem w praktycznym do noszenia dla małych rączek nosidełku. Ubrana w body, które bardzo łatwo mała dziewczynka może zdjąć, żeby zmienić lalce pieluszkę. Wiecznie uśmiechnięta Zoe tylko czeka, żeby stać się towarzyszką małej dziewczynki.\nKategoria wiekowa od 9 miesięcy\nSo'Pure gryzak żyrafka Sophie twardy\nNocnik Donut Hoppop\nWydawnictwo Dwie Siostry - Stefek Burczymucha\n8,84 zł 10,40 zł\nDrewniany mały bączek żołty\nDjeco, naklejki brokatowe z morskimi motywami\nDjeco, naklejki metaliczne WESTERN STYLE\nLa Nina, lalka Carolina Tancerka\nLa Nina, lalka Carolina Wooly Hat\nLa Nina, lalka Le Petit Dudu Biała 30 cm\nLa Nina, lalka Le Petit Dudu Różowa 30 cm\nLa Nina, torebeczka do Wózka Carlota\nLa Nina, torebeczka do Wózka Inez\nJaBaDaBaDo, drewnine łóżeczko dla lalek z materacem\nMaileg, myszka klaun dziewczynka\nMaileg, Myszka klaun\nMaileg, Skuter czarny podwójny\nMaileg, wysokie krzesełko\nMaileg, Myszka super bohater z walizką


« Pamiątki Parku Duchackiego\nKoń to nie tylko piękne zwierzę oraz wspaniały przyjaciel człowieka. O tym, jak istotną rolę może odgrywać w rehabilitacji, rozmawiamy z MAŁGORZATĄ MIODEK – licencjonowaną hipoterapeutką, do niedawna współpracującą z WLKS Kraków Swoszowice.\n– Na początek proszę przybliżyć naszym Czytelnikom, na czym dokładnie polega hipoterapia.\n– Hipoterapia to ogół zabiegów terapeutycznych, do których wykorzystuje się konia. Jest to forma rehabilitacji wieloprofilowej, a uniwersalność metody polega na jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym, sensorycznym, psychicznym i społecznym. Forma zajęć uwielbiana przez osoby z niej korzystające ze względu na bliski kontakt ze zwierzęciem.\n– Jakie korzyści płyną z takiej metody rehabilitacji?\n– Przede wszystkim kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca ruchu miednicy podczas chodu konia – w hipoterapii pracujemy głównie w stępie. Dodatkowo normalizacja napięcia mięśniowego, czyli jego wielkości i rozkładu, doskonalenie zmysłu równowagi, orientacji w przestrzeni, poczucia rytmu, koordynacji ruchowo-wzrokowej, stymulacja i normalizacja czucia powierzchniowego. Hipoterapia pozwala również na zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych, rozwijanie pozytywnych kontaktów społecznych oraz zwiększenie poczucia własnej wartości – kiedy coś, co wydawałoby się niemożliwe z ziemi, na koniu jednak udaje się wykonać.\n– Dla kogo szczególnie wskazana jest hipoterapia?\n– O tym, czy dana osoba może brać udział w takich zajęciach, zawsze decyduje lekarz, wypisując skierowanie i wskazując jednocześnie zalecaną formę terapii, np. terapia ruchem konia (pacjent bez wykonywania jakichkolwiek ćwiczeń poddawany jest ruchom konia), fizjoterapia konna (prowadzona jest gimnastyka lecznicza na koniu, model neurofizjologiczny lub funkcjonalny) czy też terapia kontaktem z koniem (czyszczenie, pielęgnacja). Przeciwwskazań jest bardzo mało, są to przede wszystkim: uczulenie na sierść konia, odczuwanie lęków i obaw przed kontaktem ze zwierzęciem, brak stabilności kręgosłupa w odcinku szyjnym, np. u dzieci z zespołem Downa. Jednak, tak jak wspomniałam, ostateczną decyzję zawsze podejmuje lekarz kierujący pacjenta na zajęcia, wskazując zalecaną formę terapii. Należy pamiętać, że aby terapia była skuteczna, zajęcia powinny sprawiać uczestnikom przyjemność, wzbudzać pozytywne emocje, poczucie bezpieczeństwa oraz chęć współpracy. Znaczna w tym rola prowadzącego, który powinien odznaczać się dużym profesjonalizmem, empatią, wyrozumiałością, cierpliwością oraz chęcią niesienia pomocy osobom niepełnosprawnym.\n– W zajęciach biorą udział tylko dzieci czy również dorośli?\n– Oczywiście dorośli również, szczególnie pacjenci z zespołami neurologicznymi, np. SM –stwardnieniem rozsianym. Warunkiem jest to, aby dany ośrodek dysponował odpowiednim sprzętem i koniem, gdyż wiadomo, że dla dorosłych koń musi być większy.\n– Zakładam, że latem zajęcia odbywają się na zewnątrz, a zimą w hali?\n– Dokładnie tak. Niestety, bolączką naszego ośrodka w Swoszowicach jest to, że mamy tylko jedną halę, która w okresie jesienno-zimowym w pierwszej kolejności wykorzystywana jest do sportu i rekreacji. Wiadomo, że o skuteczności terapii decyduje między innymi jej systematyczność i ciągłość zajęć. Pacjenci korzystają z wielu form rehabilitacji, dlatego tak ważne są stałe dni i godziny zajęć (niezależnie od pory roku). Myślę, że jest to problem większości ośrodków, które w swej ofercie mają zajęcia hipoterapii. Wynika to chyba z faktu, iż przynosi ona niewielki dochód finansowy. Przykład: w jednej godzinie jazdy rekreacyjnej może uczestniczyć 6-8 osób pod okiem jednego instruktora, w tym samym czasie w zajęciach hipoterapii może uczestniczyć jeden pacjent pod okiem dwóch instruktorów (jeden prowadzi konia, drugi pracuje z pacjentem). Fakty mówią same za siebie – większy dochód przyniesie rekreacja.\n– Jaki jest system zajęć – raz, kilka razy w tygodniu?\n– Wszystko zależy od konkretnego pacjenta i od tego, jaką ma zaleconą formę zajęć. Nie ukrywam, że również od jego możliwości finansowych. Na tę chwilę zajęcia kosztują 50 złotych za 30 minut, więc przy serii dziesięciu spotkań uzbiera się już większa kwota (500 złotych). Dodatkowo, żeby efekty były widoczne, sesje trzeba co jakiś czas powtarzać.\n– Czy można tutaj liczyć na wsparcie NFZ?\n– Niestety nie, NFZ nie finansuje hipoterapii. Pacjenci płacą indywidualnie, ewentualnie starają się o dofinansowanie w zakładach pracy lub wsparcie z różnego rodzaju fundacji.\n– Jak na przełomie lat zmieniła się popularność tej formy rehabilitacji?\n– Popularność jest cały czas duża, pacjentów wcale nie ubyło. Przybyło natomiast ośrodków, co jest dowodem zapotrzebowania na tego typu zajęcia. Na początku, w latach osiemdziesiątych, nasz ośrodek był jedynym, który zajmował się tą formą terapii, a w tej chwili jest ona dostępna niemal w każdym ośrodku jeździeckim w kraju.\n– Ostatnio zrezygnowała Pani z prowadzenia zajęć w WLKS Kraków Swoszowice – czy powodem był koronawirus?\n– Rzeczywiście, zawiesiłam zajęcia, kiedy zaczęła się pandemia i na tę chwilę raczej nie planuję powrotu do pracy. Również z powodu tego, że po ponad trzydziestu latach pracy w zawodzie czuję, że moja sprawność fizyczna uległa zmianie. Tymczasem przy hipoterapii trzeba być silnym i sprawnym, gdyż wymaga ona kilku godzin chodzenia przy koniu w różnych warunkach atmosferycznych oraz ciągłej pracy głosem.\n– Czy planowane jest jakieś zastępstwo za Panią?\n– To już pozostaje w gestii ośrodka – czy nadal chcą mieć swojej ofercie zajęcia z hipoterapii i czy znajdą osoby chętne do współpracy. Mam nadzieję, że tak.\n(Z informacji uzyskanych w WLKS Kraków Swoszowice wynika, że na ten moment nie jest planowane wznowienie hipoterapii – przyp. red.).


27.08 Hotel Zamek Ryn Cup 2016 – Finał ŻGP Mrągowa 2016 | Regaty Żeglarskie Grand Prix Mrągowa - MTR "Czos"\nMrągowskie Towarzystwo Regatowe „Czos” zaprasza żeglarki i żeglarzy do Mrągowa na regaty żeglarskie Hotel Zamek Ryn Cup 2016 – Finał ŻGP Mrągowa 2016.\nZa nami regaty eliminacyjne: Siwik Holiday Cup, Stomasz Cup 2016, Arkodach Cup 2016, Hotel Anek Cup 2016, Hotel Mercure Cup 2016 zgodnie z regulaminem wyłoniły zawodników finalistów.\nLista finalistów jest już znana. Załogi wystartują na jachtach Sigma 600.\nPrzed nami regaty będące zwieńczeniem naszych starań o rozpropagowanie żeglarstwa regatowego wśród amatorów, oraz promocję jeziora Czos jako fantastycznego akwenu regatowego.\nProsimy zawodników o dokładne zapoznanie się zawiadomieniem o regatach, gdyż regaty będą miały odmienną formułę, miejsce otwarcia i zamknięcia regat oraz odmienne godziny i liczbę wyścigów.\nZawiadomienie o regatach – pobierz plik\nInstrukcja żeglugi – dostępna będzie w dniu regat\nZgłoszenie na regaty – w dniu regat, w biurze regat\n17.00 Zakończenie regat, Catering, losowanie nagród – Cafe Estrada\n19.00 Koncert Szanty i Folk – Gala zamknięcia Żeglarskiego Grand Prix Mrągowa 2016 – amfiteatr nad jeziorem Czos.\nSponsorem tytularnym regat jest Hotel Zamek Ryn – ekskluzywne miejsce do wypoczynku. Hotel znajduje się w średniowiecznym zamku krzyżackim i oferuje najwyższy możliwy standard usług hotelowych i restauracyjnych dostępny na Mazurach.\nTam, gdzie błękit jezior przeplata się z soczystą zielenią traw, a radosne trele ptaków współgrają z miarowym szumem drzew pachnących mchem i żywicą, wznosi się Hotel ZAMEK RYN****– miejsce, w którym bije serce Mazur, a wszechobecny duch historii sprawia, że czas staje w miejscu. Ten unikatowy luksusowy obiekt to harmonia pieczołowicie odrestaurowanego XIV- wiecznego Zamku Krzyżackiego i nowatorskich rozwiązań designerskich, jakich Goście nie odnajdą w żadnym innym miejscu w Polsce. Hasłem przyświecającym obiektowi jest legendarna gościnność- wyrażana w indywidualnym podejściu do Gości (każdy pobyt i konferencja ma swojego opiekuna) i fascynacji światem kulinariów – to raj dla smakoszy życia i kuchni z całego świata.\n[kad_youtube url=”https://www.youtube.com/watch?v=E_8tSVIFlcE” ]


W sieci pojawił się trailer filmu dyplomowego naszej absolwentki – Magdaleny Gajewskiej. W rolach głównych występują Jaśmina Polak, Maciej Miszczak i Justyna Wasilewska. Autorem zdjęć jest nasz absolwent – Adam Pluciński. Autorem plakatu jest Arkadiusz Glegoła.\nFilm czeka na swoją festiwalową premierę.\n„Szczeliny” to historia trzydziestodwuletniej Teresy – młodej matki, która po narodzinach dziecka popada w depresję poporodową. Wspólnie z mężem postanawiają przeprowadzić się na jakiś czas do domu rodzinnego Teresy, mieszczącym się w niewielkim miasteczku. Mąż Teresy- Tadeusz ma nadzieję, że jej matka pomoże im uporać się z chorobą Teresy. Na miejscu bohaterka niespodziewanie spotyka swoją dawną miłość - Annę. W kobietach na nowo budzi się silne uczucie. Od tej pory obraz depresji przeplata się z obrazem pożądania i fascynacji. Teresa staje przed wyborem- zostać z mężem czy rozpocząć życie z Anną?\nSCENARIUSZ I REŻYSERIA: Magdalena Gajewska ZDJĘCIA: Adam Pluciński MONTAŻ: Paweł Lichota DŹWIĘK: Miłosz Smyl, Szymon Guzik, Mikołaj Sosnowski MUZYKA: Piotr Nermer PRODUCENT: Maciej Ślesicki PRODUKCJA: Warszawska Szkoła Filmowa\nMagdalena Gajewska – ur. w 1994 roku reżyserka i scenarzystka. Ukończyła reżyserię filmową w Warszawskiej Szkole Filmowej. Bibliofilka i amotorka gry w szachy. Interesuje ją psychologia i socjologia płci. Aktywistka i feministka przyglądająca się przemianom społecznym. Wszędzie tam, gdzie walczy się o prawa człowieka. W swoich filmach próbuje dotrzeć do tego, co w człowieku nieoczywiste. Dostrzegać pozornie nieistotne fragmenty ludzkiego życia i tworzyć z nich intymne, uniwersalne opowieści.


Czego nie wiecie o Karolinie Ferenstein–Kraśko, „czarnym koniu” trzeciej edycji programu „Agent. Gwiazdy”? | Viva.pl\nKatarzyna Piątkowska • 4 lutego 2018 15:55\n„W macierzyństwie zawsze byłam twardą babą i zawdzięczam to jeździectwu”, mówiła w wywiadzie do VIVY! Karolina Ferenstein–Kraśko. Rok później siłę, sprawność i wytrzymałość, której nauczył ją ten ekstremalny sport wykorzystała w programie „Agent. Gwiazdy”.\nPoleacamy też: Czy Karolina Ferenstein–Kraśko i Piotr Kraśko będą mieli czwarte dziecko?\nKarolina Ferenstein: „Strach chroni nas przed brawurą. Przełamywanie lęku prowadzi do dobrych rzeczy”\nPytana przez dziennikarzy czy było jej łatwiej niż innym uczestnikom, bo przyjaźni się z prowadzącą Kingą Rusin, powiedziała, że w ogóle się z nią nie kontaktowała w trakcie programu, gdyż zabraniał jej tego kontrakt. A konkurencję miała sporą, bo wśród uczestników był Victor Borsuk, który zawodowo zajmuje się kitesurfingiem, Anna Skura, która kocha wspinaczkę, czy kolarka Maja Włoszczowska.\nJaka jest Karolina Ferenstein–Kraśko, czarny koń „Agent. Gwiazdy”?\n#dzienprzyjaciela #naturalniedomety #w #każdych #okolicznosciach 😉 ... z @kingarusin 😘💥👍🍀💚\nPost udostępniony przez Karolina Ferenstein-Kraśko (@karolinaferenstein_krasko) Cze 9, 2017 o 4:34 PDT\nOd lat żyje w dwóch światach - w szalonej Warszawie i w sielskim Gałkowie. Zanim poznała Piotra Kraśko stadnina na Mazurach była całym jej światem. Karolina wielokrotnie zdobywała tytuł w zawodach jeździeckich. „Wtedy jeździectwo traktowałam tylko i wyłącznie na poważnie, byłam takim strasznie zafiksowanym sportowcem. Sądziłam, że nie jestem stworzona do trenowania amatorów i dlatego Piotr nie był w obszarze moich zainteresowań”, wspominała.\n„Była bezwzględnym, wymagającym i surowym trenerem. To jak Malina potrafi angażować się w lekcje, ile emocji w to wkłada, jak jej zależy, nigdy w życiu czegoś takiego nie widziałem”, nie krył zachwytów Piotr Kraśko. Dla niego było oczywiste, że żona powinna zdecydować się na udział w programie. I był absolutnie pewien, że da sobie radę. „Uważał, że powinnam zrobić coś dla siebie, coś niesamowitego, co da mi doświadczenie na całe życie”, mówiła Karolina.\nPełnia szczęścia Armstrong kocha chlapać się w wodzie 💦💦💦🐎💚 #sezon #pływacki #oficjalnie #otwarty 😂⛵🛥😋 #majowkawgalkowie #rajdkonny #jeziorobełdany #eqestrianchalenge #equestrianlifestyle #myworld #mazury #mazurycudnatury #stadninakoniferensteinow #welovehorses #horses #withpassiontohorsesefor4generation #monogrammagazine #Eqishop @galkowoskferensteinow\nPost udostępniony przez Karolina Ferenstein-Kraśko (@karolinaferenstein_krasko) Maj 3, 2017 o 1:41 PDT\nWychowała się na Mazurach, gdzie jej dom zawsze tętnił życiem. Choć jest jedynaczką nigdy nie czuła się samotna, bo u Ferensteinów zawsze pełno było pełno dzieci, młodzieży i oczywiście koni. „Zawsze chciałam mieć dużą rodzinę, żeby jej dom był tętniący życiem, prawdziwy”, mówiła. Udało się. Jest mamą trójki dzieci: Konstantego, Aleksandra i Lary.\nNajwiększym jej zmartwieniem, gdy zdecydowała się na udział w programie było to, jak oni poradzą sobie bez niej. „Okazało się, że moja rodzina świetnie dała sobie radę beze mnie, i że mama nie jest niezastąpiona”.\n#mylove #myfamily #myworld najnowsze wydanie @viva_magazyn może Was zainteresuje ❤🍀\nPost udostępniony przez Karolina Ferenstein-Kraśko (@karolinaferenstein_krasko) Maj 5, 2017 o 11:42 PDT\nUdało jej się połączyć największą pasję z biznesem. Ma firmę, która organizuje największe jeździeckie zawody w Polsce CSIO*****, a na zawody do Gałkowa, zwane polskim Ascot co roku ściągają tłumy fanów jeździectwa.\n„Nie jestem kobietą, która mogłaby siedzieć i nic nie robić. Nie wyobrażam sobie, żebym musiała zrezygnować z pracy lub z jeździectwa. Po prostu staram się znaleźć równowagę pomiędzy pasją, pracą i rodziną”, mówi Karolina.\nCzy bała się wyzwań jakie czekały na nią w Hong Kongu i na Bali? Raczej nie, bo jak mówi: „Konie mnie nauczyły, że żywiołu nie trzeba się bać”.\nZobacz także: Karolina Ferenstein-Kraśko i Piotr Kraśko o sile rodziny i wspólnych pasjach. EKSKLUZYWNE VIDEO\nTAGI #Agent - Gwiazdy #Karolina Ferenstein-Kraśko\nPiotr Kraśko szczerze o roli ojca: „Jestem trudną osobą do życia”


Legginsy 3/4 z miękkiego dżerseju 2 Pack - Cellbes online na Cellbes.pl\nBielizna Marki odzieżowe Cellbes\nLegginsy 3/4 z miękkiego dżerseju 2 Pack\nLegginsy o atrakcyjnej długości 3/4. Wygodna guma w pasie. Miękki, elastyczny dżersej.Długość wewnętrzna nogawki ok. 53 cm we wszystkich rozmiarach.\nProdukt ma certyfikat GOTS. GOTS (Global Organic Textile Standard) to międzynarodowy certyfikat dla odzieży i tekstyliów, który uwzględnia cały proces produkcji – od ekologicznych upraw po gotowy produkt. Uzyskanie certyfikatu wymaga spełnienia kryteriów w zakresie m.in. zawartości chemikaliów, oczyszczania wody, możliwości śledzenia procesu oraz warunków pracy w fabrykach. Organic. Certified by Control Union. CU 1031663.\nKupuję leginsy w cellbes od lat wszystkie były super niektóre mam już 4 lata ale te są okropne , materiał beznadziejny ,cieniutki , rozwlekający się , kolor nie jest czysto biały tylko jakby kremowy .Drogi Cellbes jestem zawiedziona nie idźcie w stronę chińszczyzny .Nie polecam , nie kupujcie bo będziecie odsyłać .!!!\nPrzed 3 tygodniami\nTo jest odpowiedź od Cellbes Dziękujemy za podzielenie się uwagami na temat legginsów. Przykro nam, że towar nie spełnił Pani oczekiwań. Wszystkie wskazówki odnośnie produktów są regularnie przekazywane do działu zakupów. Pozdrawiam/Kasia\nRaz miałam na sobie i wyrzuciłam do kosza szybko się rozciągają\nTo jest odpowiedź od Cellbes Dziękujemy za podzielenie się opinią na temat legginsów. Informujemy, że zgodnie z opisem produktu wykonane są z elastycznego dżerseju. Pozdrawiam/Kasia\nKupuj Legginsy 3/4 z miękkiego dżerseju 2 Pack online na Cellbes.pl!\nKupuj odzież i wiele więcej wygodnie & w naszym sklepie internetowym lub z katalogu Cellbes! W kategorii Bielizna dla kobiet i mężczyzn mamy Bielizna damska i męska na każdy gust, a także Bielizna damska i męska, Bielizna dla kobiet i mężczyzn Sloggi & Bielizna dla kobiet Triumph. Aktualnie polecamy następujące kolory Czarny+biały, różowy+biały, czerwony+Czarny, niebieski+Czarny & beżowy+Czarny.


Kościół św. Jakuba – najstarszy zabytek prawobrzeżnej części Warszawy - Net Wawa\nKościół św. Jakuba – najstarszy zabytek prawobrzeżnej części Warszawy\nnets 27 września 2018\nNiewielki kościół parafialny pod wezwaniem św. Jakuba jest najstarszym zabytkiem, który można oglądać w prawobrzeżnej części Warszawy. Świątynia ta jest jednym z wybitnych przykładów tak zwanego gotyku mazowieckiego.\nPoczątki stojącego do dzisiaj w Warszawie kościoła św. Jakuba przypadają na pierwszą połowę XV wieku. To właśnie z tego okresu pochodzi pierwsza informacja o budynku. Za rok budowy przyjmuje się jednak 1518 – ta data znajduje się na jednej z cegieł w prezbiterium.\nPierwotnie kościół był świątynią drewnianą, która znajdowała się na sztucznie usypanym pagórku, aby chronić go przed powodziami. W XV wieku został on zastąpiony kościołem murowanym, ufundowanym przez z wojewodę mazowieckiego Jakuba Gołyńskiego oraz jego syna, kanonika katedralnego płockiego Mikołaja Gołyńskiego, który pełnił funkcję proboszcza Tarchomina. Budowę kontynuował starosta warszawski Adrian Gołyński.\nDzieje kościoła św. Jakuba\nKościół był konsekrowany w 1582 roku. W czasie potopu szwedzkiego został ograbiony i niszczał, co miało związek również z wyludnieniem się Tarchomina. Gdy w XVIII wieku tereny te zostały wykupione przez Ossolińskich, rozpoczęto odnowę świątyni. Kolejny remont miał miejsce w XIX wieku, gdy majątek Tarchomina przeszedł w kolejne ręce.\nW okresie II wojny światowej kościół poniósł starty. Uszkodzono głównie dach i stropy, które zostały jednak naprawione w 1945 roku. W latach osiemdziesiątych dach świątyni został pokryty blachą miedzianą. Chociaż z zewnątrz kościół ma architekturę gotycką, wnętrze utrzymane jest w barokowym stylu.\n← Znamy nominacje w plebiscycie „Warszawianka Roku” i „Warszawianka Stulecia”\nGdzie znajduje się Świątynia Egipska w Warszawie? →\nGdzie znajduje się Świątynia Egipska w Warszawie?\nZnamy nominacje w plebiscycie „Warszawianka Roku” i „Warszawianka Stulecia”\nWarszawa nocą – gdzie warto się wybrać?\nPlac Teatralny w Warszawie – cenne zabytki z okresu klasycyzmu i baroku\nCopyright © 2019 Net Wawa


Pseudo-Antoni Wielki, Izajasz Anachoreta. Wybór z I tomu „Filokalii” dostępny\nNie ukrywamy naszej radości, bo jest co świętować. Od paru lat na bieżąco informujemy czytelników o postępie prac nad pierwszym polskim przekładem Filokalii – zbioru pism duchowych, liczącego ok. 2000 stron. Dla nas projekt ten ma również głębsze znaczenie, nie tylko jako pionierskie dzieło wydawnicze, ale również jako praca o wymiarze ekumenicznym, ukierunkowana na to, aby dwa płuca – Wschód i Zachód – zaczęły znów oddychać wspólnie.\nDzisiaj oddajemy dla wszystkich pierwszy owoc naszych prac – wybór z I tomu Filokalii, który nosi tytuł Pseudo-Antoni Wielki, Izajasz Anachoreta. Jesteśmy wdzięczni za pracę nad przygotowaniem tego wyboru – tłumaczowi, Cezaremu Dobakowi, oraz głównemu redaktorowi, Szymonowi Hiżyckiemu OSB, opatowi tynieckiemu. Nasze ukłony kierujemy także w stronę naszych Darczyńców, którzy regularnie wspierają projekt FILOKALIA. Bez waszego wsparcia materialnego nie moglibyśmy zrobić tak wielu rzeczy i planować kolejnych.\nDla chętnych przygotowaliśmy egzemplarze recenzenckie (warunkiem otrzymania książki jest podanie strony www, gdzie zostanie umieszczona informacja lub recenzja). Piszcie na adres: kontakt@filokalia.pl.\nMamy prośbę o wsparcie naszych działań promocyjnych. Chodzi nam o prostą rzecz: aby jak najwięcej osób dowiedziało się o dostępnym wyborze pism z I tomu Filokalii. Możecie pobrać materiały prasowe i opublikować czy też przesłać do znajomych, którzy zajmują się np. stroną waszej parafii lub są redaktorami większych portali internetowych.\nPrzeczytaj fragment | Materiały prasowe


Opera 10 nie wykrywa CSS-ów na facebooku.\nFr4ntic w piątek 02 października 2009 o 1712 napisał(a):\nByć może to zły dział ,ale jak co przeniose na dostosowanie opery\nMedium w piątek 02 października 2009 o 1736 napisał(a):\nA jak zrobiłeś sobie to blokowanie śledzika? Czy plik CSS ustawiłeś tylko dla witryny Nasza Klasa czy globalnie?\nFr4ntic w piątek 02 października 2009 o 1808 napisał(a):\nglobalnie. Ale nie sądze ,żeby na jakiejkolwiek stronie był element sledzik-box. Z reszta wymazałem cały ten user.css i tez nie pomogło. Po prostu jakby nie widziała operka tych CSS-ow i wyswietla strone z samymi napisami i obrazkami.\nPS. Co trzeba dodać ,żeby dany div byl blokowany tylko na konkretnej stronie ?\nPS2. Avatary na tej stronie rowniez sie nie wyswietlaja mi tylko napis "awatar". Zaczynam podejrzewać plik urlfilter ktory ostatnio sciagnalem z jakiegoś bloga ,ale raczej nie sadze ,zeby moglby mi on cssy zablokować\nMedium w piątek 02 października 2009 o 1817 napisał(a):\nSpróbuj wyczyścić pole wyboru w Local CSS File i sprawdź, czy pomogło.\nFr4ntic w piątek 02 października 2009 o 2013 napisał(a):\nZ tego co widze można zmienić ścieżke i przywrócić domyślną jednak jeśli nie prowadzi ona do pliku .css to wyskakuje blad wiec wyczyscic nie można.\nLocal CSS File prowadzi do pustego pliku user.css a\nLocal CSS File directory do folderu na innym dysku gdzie sa pliki .css ale nie ma user.css\nNiestety jest coraz gorzej bo allegro tez lata bez CSS-ow. Na mniejszych stronach wszystko ok , ale na takich duzych jak facebook ,allegro nie lapie. Już się cieszyłem ,że w końcu na operze 10 została wyeliminowana najwieksza wada opery czyli ,że nie wszystko na niej działa tak jak na innych przegladarkach ,ale niestety chyba dalej bede musiał wchodzić co jakiś czas na gównianego firefoxa ,albo ewentualnie chrome ,zeby tylko na jedna strone wejść. Strasznie to dokuczliwe ,bo wiadomo lepiej na jednej przegladarce\nMedium w piątek 02 października 2009 o 2229 napisał(a):\nJakiś haczyk musi siedzieć w twoim profilu Opery 10. Nie masz ochoty wystartować Opery po zdeaktywowaniu pliku preferencji operaprefs.ini katalogu użytkownika poprzez dopisanie do niego na końcu OLD?\nFr4ntic w piątek 02 października 2009 o 2301 napisał(a):\nChyba ten sposob na deaktywacje operaprefs.ini nie działa ,albo zle zrozumialem, ale różnic żadnych nie zauważyłem. Miałem już podobny problem na grono.net jakies pol roku temu na operze 9.X ,ale chyba samo sie naprawiło. Być może zostaje mi czekać na aktualizacje ,albo po prostu updatetnac sobie swoja opere 9.6 do opery 10,ale troche mam obawy ,bo bede mial wtedy dwie opery 10 i moze sie to nieźle pochrzanić. Najlepiej jakbym odkrył w czym tkwi problem.\nMedium w piątek 02 października 2009 o 2315 napisał(a):\nA ja byłam przekonana, że działasz na Operze 10. W Operze 9 plik preferencji nazywa się opera6.ini.\nChodzi o reset profilu, może nieco łagodniejszy\nFr4ntic w piątek 02 października 2009 o 2333 napisał(a):\nFr4ntic w sobotę 03 października 2009 o 0021 napisał(a):\nOstatecznie po kilku h główkowania i kilkudziesieciu restartach opery wszystkie 3 strony zaczely sie wyswietlac z CSS-ami. Nie wiem o co chodziło,ale jak się dowiem to napiszę. Dzięki za pomoc\nAyrachan w sobotę 03 października 2009 o 2027 napisał(a):\ncóż, chyba mam ten sam problem... U mnie rzecz wynikła jak zmieniłam arkusz styli kiedy wywalałam śledzika z n-k, więc to pewnie dlatego... A ze bardzo inteligentnie nie zapamietałam jaki był pierwotny arkusz styli to teraz mam problem... bo go znaleźć nie potrafię\nSter2 w środę 25 listopada 2009 o 1918 napisał(a):\nJa mam ten sam problem z Facebook, MySpace, Last.fm i eBay, strony się sypią konkretnie :/ Niestety kombinowanie ze stylami nic nie dało, a problem jest z przekierowaniem styli na zewnętrzną stronę przez co przeglądarki (wszystkie!!!) uznają to za phishing. Dzieje się tak od wczorajszego południa.\nPLUser w niedzielę 29 listopada 2009 o 2033 napisał(a):\nOczyścić historię odwiedzin, wyłączyć user.js, zmienić ścieżkę dla css-ów i wtedy zobaczyć czy działa.\nJak dział, to włączyć css-y i sprawdzić. Potem user.js i sprawdzić.\nTo powinno zawęzić krąg podejrzanych


Rząd chce zwiększenia wpływu polskiego biznesu na Brukselę - Biznes technologie\nMarcin Ociepa, fot. marcinociepa.pl\nData: 06-01-2019, 11:51\n"To ma być impuls dla większej aktywności i obecności polskich przedsiębiorców w Brukseli. Chodzi o stworzenie instrumentu, dzięki któremu polskie firmy będą mogły skuteczniej chronić swe interesy i zyskać nowe szanse rozwoju - powiedział PAP wiceminister przedsiębiorczości i technologii Marcin Ociepa. - Polscy przedsiębiorcy powinni dojrzeć do aktywniejszej obecności w UE, także w wymiarze lobbingowym. Im silniejsza reprezentacja polskich firm w stolicy UE, tym ich głos będzie lepiej słyszalny".\nBusiness Poland House, bo tak nazwany został koncept, ma pomóc w nadrobieniu słabej obecności polskiego biznesu na forum unijnym. Choć - jak się szacuje - ponad 70 proc. prawa UE ma wpływ na funkcjonowanie firm nad Wisłą, to w porównaniu do przedsiębiorstw znad Renu, czy Sekwany są one znikomo zaangażowane w tworzenie unijnej legislacji.\nLiczby mówią same za siebie. Z publicznego rejestru Komisji Europejskiej wynika, że biura lobbingowe w Brukseli ma zaledwie dziesięć stowarzyszeń czy organizacji reprezentujących polskie firmy. "W Brukseli lobbingiem zajmuje się 68 Polaków, z Niemiec jest tu 1400 osób. Według różnych badań Polska zajmuje w najlepszym wypadku - 13., a w najgorszym 20. miejsce, jeśli chodzi o aktywność lobbingową w Brukseli" - zauważył wiceszef resortu przedsiębiorczości.\nUnijne procedury i mechanizmy legislacyjne od dłuższego czasu śledzą np. spółki energetyczne; ich eksperci w belgijskiej stolicy przyglądają się projektom zmian w prawie od najwcześniejszego etapu.\nW Brukseli obecny jest też m.in. Związek Banków Polskich, Związek Przedsiębiorców i Pracodawców czy Konfederacja Lewiatan, jednak ich biura przedstawicielskie to nie są zbyt rozbudowane komórki. Ich praca ma oczywiście znaczenie, ale dużo ciężej im zorganizować konferencję z ważniejszymi gośćmi czy zaprosić na spotkanie unijnego komisarza niż większym podmiotom. Tak robią na przykład - dużo liczniej reprezentowani w Brukseli - Niemcy.\n"Każdy polski dyplomata zatrudniony w Stałym Przedstawicielstwie RP służy polskim przedsiębiorcom i to się nie zmieni, ale my mówimy o tym, że pewną lekcję musi odrobić też polski biznes, polscy przedsiębiorcy i to oni powinni być bardziej obecni w Brukseli" - tłumaczy Ociepa.\nlobbing RSS ALERT / Unia Europejska RSS ALERT / Marcin Ociepa RSS ALERT / Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii RSS ALERT


Pożar w Burdelu - snobistyczno-inteligencki fenomen Warszawy - Point of Design\nHome > Sztuka > Pożar w Burdelu – snobistyczno-inteligencki fenomen Warszawy\nPożar w Burdelu – snobistyczno-inteligencki fenomen Warszawy\nPożar w burdelu_fot.Katarzyna Chmura-Cegiełkowska\nMichał Walczak, fot. Katarzyna Chmura-Cegiełkowska\nMaciej Max Łubieński_fot.Katarzyna Chmura-Cegiełkowska\nO kulturze, sztuce i architekturze z twórcami Pożaru w Burdelu, snobistyczno-inteligenckiego fenomenu, który nie jest ani kabaretem, ani teatrem, rozmawiają Marcin Dzierżanowski i Artur Maciorowski.\nZanim stworzyli BurdelTrupę, zyskali uznanie w swoich środowiskach. Michał Walczak, reżyser i scenarzysta Pożaru, to jeden z najwybitniejszych dramatopisarzy i reżyserów młodego pokolenia. Maciej Łubieński, scenarzysta, wcześniej pracował jako dziennikarz, historyk i varsavianista. Ich drogi przecięły się w nieistniejącym już klubie komediowym przy Chłodnej 25. Tam też w klubowej piwnicy startowali z pierwszymi odcinkami Pożaru w Burdelu.\nSzybko stały się one jednym z największych fenomenów kulturalnych stolicy ostatnich lat. Dziś spektakle Pożaru… to bodaj najmodniejsze imprezy kulturalne w Warszawie, na których wypada bywać. Nie gardzą nimi najważniejsi krytycy teatralni, którzy porównują dokonania BurdelTrupy do najlepszych polskich tradycji kabaretu literackiego, m.in. legendarnego Zielonego Balonika.\nW październiku na warszawskiej Pradze twórcy Pożaru… otworzyli kluboteatr Dzika strona Wisły. Ma on być stałym miejscem scenicznych eksperymentów „burdelowych” artystów.\nPoint of Design: Kiedy startowaliście z Pożarem w Burdelu, miał to być niezależny, niszowy projekt artystyczny. Wyszło raczej komercyjnie i strasznie modnie.\nMaciej „Max” Łubieński: Niestety, odnieśliśmy sukces, więc niszowość nam się nie udała. Bardzo nam przykro.\nMichał Walczak: Z bólem serca ten sukces akceptujemy.\nPoint of Design: Także w sensie komercyjnym, prawda? W końcu trochę na Pożarze zarobiliście.\nMaciej „Max” Łubieński: TROCHĘ.\nMichał Walczak: Nie ukrywamy, że na swojej pracy musimy i chcemy zarabiać.\nPoint of Design: Nie ukrywacie, to prawda. Na początku każdego odcinka BurdelTata wita gości wierszykiem: „Rączki całuję, kto nie zapłacił przy wejściu, jest ch..em”.\nMichał Walczak: Przed Pożarem… doświadczaliśmy różnych sytuacji. Nie żeby nam brakowało na życie, ale musieliśmy pracować od projektu do projektu, oglądając się na kolejnych dyrektorów teatrów, i dostosowywać do cudzych strategii. Na dłuższą metę to męczące.\nPoint of Design: Przecież odnosiliście duże sukcesy. Michał dostawał nagrodę za nagrodą, jego sztuki wystawiano w Teatrze Narodowym i Teatrze Telewizji.\nMichał Walczak: Problem w tym, że w naszej rzeczywistości tego typu sukcesy wcale nie dają mocnej pozycji. Piszesz sztuki, za które dostajesz nagrody, ale i tak czekasz na decyzję dyrektora. A im bardziej oryginalną rzecz stworzysz, tym większy opór decydenta wywołujesz. Za każdym razem czułem się jak debiutant, który musi na nowo udowadniać, że jest dobry. W polskim teatrze jedyną ścieżką awansu jest objęcie posady dyrektora, tyle że to oznacza śmierć artystyczną. Gabinecik, sekretarka, procedury. Zdecydowanie nie dla mnie.\nMaciej „Max” Łubieński: Mówiąc wprost, nie chcieliśmy ciągle chałturzyć.\nMichał Walczak: Mnie fascynowała też możliwość działania w warunkach pełnej wolności. Bez zaplecza administracyjnego, zależności, bez dyrektorów, nawet bez siedziby.\nPoint of Design: Udało się, prawda?\nMichał Walczak: Wtedy nie wiedzieliśmy, że tak będzie. W tyle głowy mieliśmy świadomość, że mocno ryzykujemy. Przecież po jednym czy dwóch występach mogło się okazać, że nasz pomysł nie chwyta. A przecież musieliśmy zrezygnować z iluś tam zleceń, odłożyć jakieś projekty. Na szczęście szybko poczuliśmy dreszczyk emocji, dzięki któremu rzuciliśmy się w to, co robimy, w stu procentach.\nPoint of Design: W sumie więc nie narzekacie. Jednak podczas waszych występów słychać narzekania, że aktorzy nie mają etatów, a kultura jest niedofinansowana. To chyba nie na serio?\nMaciej „Max” Łubieński: Trochę na serio, a trochę nie. Przyznam, że nie wiem, jak powinna być finansowana kultura. Jest model francuski, w którym PAŃSTWO DAJE PIENIĄDZE. Ale jest też amerykański – gdzie wszystko weryfikuje rynek.\nPoint of Design: Wy się rynku nie boicie.\nMaciej „Max” Łubieński: No cóż, choć na scenie czasem lewicujemy, w sumie jesteśmy agresywnym, kapitalistycznym organizmem. Tej rynkowej odwagi nauczyłem się od Michała.\nPoint of Design: Który studiował na SGH.\nMichał Walczak: Całe trzy lata…\nMaciej „Max” Łubieński: Generalnie STARAMY SIĘ NIE JĘCZEĆ, że nie mamy pieniędzy.\nPoint of Design: A jęki innych artystów?\nMaciej „Max” Łubieński: Trochę rozumiemy, a trochę się z tego śmiejemy.\nMichał Walczak: Przy okazji tego śmiechu weryfikujemy różne mity na temat artystów, które oni sami lubią na swój temat tworzyć.\nMaciej „Max” Łubieński: Na przykład że zarabianie to kurwienie się, a uprawianie prawdziwej sztuki oznacza nieuchronną mękę.\nMichał Walczak: Z tych wszystkich stereotypów lubimy się pośmiać, ale przecież nie jest to śmiech wrogi artystom. Nie krytykujemy tych, którzy od funkcjonowania na zasadzie naszego burdelu wolą etat w teatrze. Zresztą, współpracujemy z wieloma instytucjami, a Andrzej Seweryn, dyrektor szacownego Teatru Polskiego, nawet u nas zagrał.\nPoint of Design: Sami stajecie się instytucją. Rozmawiamy w nowo otwartej siedzibie na warszawskiej Pradze.\nMichał Walczak: A na górze mamy nawet biuro. To prawda, siłą rzeczy stajemy się instytucją, ale staramy się, żeby nie zabiło to naszej kreatywności. W końcu każdy burdel jest w pewnym sensie instytucją.\nPoint of Design: Nie boicie się, że wpadniecie w rutynę?\nMichał Walczak: Takie zagrożenie zawsze istnieje, między innymi dlatego otwieramy kluboteatr Dzika strona Wisły. Pożar w Burdelu to sprawdzony format, możemy rozwijać poszczególne wątki, postaci, ale jest ryzyko, że kiedyś się wypalimy. Potrzebujemy nowych wyzwań. Swoją drogą, ja mam apetyt, by bardziej pogłębić burdelowe role. Świat dookoła zaczyna trochę wariować, dlatego trzeba go coraz uważniej analizować i opowiadać. Wraca potrzeba dobrze opowiedzianej historii. Moim marzeniem jest wystawianie i tworzenie w naszym klubie klasycznych sztuk teatralnych. Być może uda się w ten sposób pogłębić pewne wątki z Pożaru…\nPoint of Design: „Burdel” refleksyjny? Bardziej uporządkowany?\nMichał Walczak: Skoro na zewnątrz robi się coraz większy burdel, my powinniśmy iść pod prąd i trochę się uporządkować. Kiedy ruszaliśmy, panowała moda na rozrywkę aksamitną, sterylną, modny był Teatr 6. Piętro. Chcieliśmy być przeciwwagą dla tych trendów, stąd trochę „brudna” forma naszych występów, czasem niedoreżyserowana, mocno improwizowana.\nPoint of Design: No i z całą masą wulgaryzmów.\nMaciej „Max” Łubieński: Wszyscy wiemy, że rzucenie ze sceny „k..wą” to najprostszy sposób na rozśmieszenie widowni. Ale my tych wulgaryzmów raczej nie planujemy. Czasem wynikają one z autentycznego chaosu, który się rozgrywa na scenie, zwłaszcza na premierach. Później zwykle idzie nam już lepiej.\nPoint of Design: Zaczynaliście w legendarnej już warszawskiej klubokawiarni Chłodna. Dzika strona Wisły to ma być Chłodna bis?\nMichał Walczak: Nawiązujemy do tradycji klubowej i Chłodnej 25, ale przetwarzamy ją po swojemu. Chcielibyśmy, żeby nasz kluboteatr stał się laboratorium, w którym będziemy eksperymentować, hodować nowe pomysły i formy, niekoniecznie tak duże, jak Pożar w Burdelu. Postawimy na monodramy, koncerty, stand up, recitale, małoobsadowe sztuki, teatr lalek, z którymi chcemy dotrzeć nie tylko do naszej stałej, inteligenckiej widowni. Chcielibyśmy się osadzić lokalnie, zaprzyjaźnić z okolicą, dlatego jedną z naszych pierwszych imprez były warsztaty dla dzieci z Pragi przygotowane przez współpracującą z nami ekipę cyrkową z Julinka.\nPoint of Design: Oj, pachnie trochę „lansikiem na Pragę”. Jakoś trudno uwierzyć w to wasze bratanie się z ludem.\nMaciej „Max” Łubieński: Nie twierdzimy, że na nasze spektakle zaczną walić drzwiami i oknami „ludzie z robotniczej Pragi”, zresztą „Chłodna” też nie była mekką mieszkańców Woli. Nie da się ukryć, że od początku byliśmy trochę hipstersko-snobistyczni.\nMichał Walczak: Co nie znaczy, że musimy się odwracać plecami od miejsca, w którym jesteśmy. Jeśli – mówiąc umownie – „mainstreamowa” lewobrzeżna Warszawa zacznie przyjeżdżać do nas na prawy brzeg, to może okolice placu Hallera też na tym zyskają. Zresztą, na Pradze mieszka wielu ciekawych intelektualistów, jak Jan Sowa czy Jakub Majmurek. Takich ludzi chcielibyśmy włączać do naszych różnych działań.\nMaciej „Max” Łubieński: Nieprzypadkowo nazwaliśmy to miejsce „kluboteatrem”. Element klubu ma być bardzo ważny.\nMichał Walczak: W Warszawie zdecydowanie brakuje niezależnego miejsca, w którym można wypić kawę, poczytać gazetę, spotkać się, a wieczorem przeżyć wydarzenia teatralne czy muzyczne.\nPoint of Design: Najnowszy odcinek Pożaru… zatytułowaliście Dzika strona Wisły, tak samo jak nazywa się wasz nowy lokal.\nMichał Walczak: To aluzja do marzenia o połączeniu wielkomiejskości i dzikości, sen o wyzwolonym, niecywilizowanym mieście. Praga świetnie nadaje się na scenerię takiego snu i warto sprawdzić, na ile uda się go zrealizować, a na ile to mrzonka.\nPoint of Design: Rozumiemy więc, że z dużych spektakli Pożaru w Burdelu nie rezygnujecie?\nMichał Walczak: Oczywiście, że nie. Nadal będziemy je grać w różnych ciekawych miejscach, takich jak Teatr WARSawy, Teatr Polski czy Muzeum Historii Żydów Polskich.\nPoint of Design: A nie boicie się, że formuła się wyczerpie? Że Pożar… się kiedyś kapryśnym warszawiakom znudzi?\nMichał Walczak: Może się znudzić i to nie tylko publiczności, ale także nam. Ale o ile znudzić się może jakiś konkretny format, o tyle zapotrzebowanie na inteligencko-rozrywkową formę komentarza do rzeczywistości będzie chyba jednak zawsze.\nPoint of Design: Dostaliście propozycje współpracy z telewizją?\nMichał Walczak: Zdarzało się, ale nie było pomysłu na to, jak to, co robimy, przenieść na mały ekran. Myślę, że przy obecnym kształcie polskich stacji telewizyjnych takiej formuły w ogóle nie da się znaleźć. To, co robimy, wymyka się znanym u nas formatom. Prędzej zrobimy film.\nPoint of Design: No właśnie, co właściwie robicie? Nie jesteście ani klasycznym kabaretem, ani teatrem…\nMichał Walczak: Mieszamy formuły znane polskim widzom, kabaret, teatr, stand up, musical, korzystając z tego, że Pożar w Burdelu to totalnie autorska formuła.\nPoint of Design: To pomieszanie stylów jakoś oddaje ducha współczesnej Warszawy, która też jest mieszanką – zarówno społeczną, jak i architektoniczną.\nMaciej „Max” Łubieński: Coś w tym jest. Ja kiedyś Warszawy nie lubiłem, a dziś jestem uważany za varsavianistę. Kiedyś widziałem w niej ohydne, nieuporządkowane miasto, a dzisiaj ją kocham – zresztą dzięki Michałowi. Bo Michał, oprócz odwagi, nauczył mnie też miłości! (śmiech). To z tej miłości narodził się pomysł spersonifikowania budynków symboli Warszawy.\nMichał Walczak: Pochodzimy z różnych miast, pracowaliśmy w różnych teatrach, jesteśmy wiec jakoś do siebie niedopasowani. To niedopasowanie jest bardzo twórcze, dzięki niemu składając puzzle Pożaru…, dość zręcznie skaczemy po współczesnej mapie klasowej i mozaice postaci. Odwołania do architektury bardzo nam w tym pomagają. Na przykład Wilanów i apartamentowiec na zamkniętym osiedlu w cieniu Świątyni Opatrzności od razu logują widza w rzeczywistość klasy średniej, wraz ze wszystkimi napięciami, jakie jej członkowie przeżywają.\nPoint of Design: Wasza publiczność też jest coraz bardziej wymieszana. Na sali są starzy fani jeszcze z Chłodnej, ale obok może na przykład siedzieć dyrektor z warszawskiego Mordoru. Czy taki skład sprawia, że musicie mówić innym językiem?\nMaciej „Max” Łubieński: Raczej nie. Ale może to błąd? Czasem myślę, że przyjemnie byłoby wejść w publikę i z nią porozmawiać. To jest sytuacja klubu piłkarskiego – kibice dopingują zawodników, ale piłkarze potrzebują też kontaktu z fanami. Mam nadzieję, że w naszym nowym klubie łatwiej będzie o taki bezpośredni kontakt.\nMichał Walczak: Też mam taką nadzieję, uważam, że uaktywnienie widowni dobrze nam zrobi. Marzy mi się taki intelektualny crowdsourcing.\nPoint of Design: Dość ostro śmiejecie się z polityków. Nie boicie się, że zrazicie tym część widzów?\nMaciej „Max” Łubieński: Staramy się unikać zbyt prostych rozwiązań. Nie wyśmiewamy się na przykład z prezesa, pójście w tym kierunku byłoby zbyt łatwe.\nMichał Walczak: Politykę pokazujemy od mniej oczywistej strony. W odcinku Dzika strona Wisły nasi artyści uciekają przed rzeczywistością, która się rozgrywa na lewym brzegu Wisły, żyją w utopijnej praskiej komunie, gdzie uprawiają bazylię i rukolę, a rano wolną miłość na plaży nad Wisłą.\nPoint of Design: Aż chce się uciekać ze strzeżonego osiedla na Wilanowie. Jeszcze kilka takich skeczy, a plac Hallera stanie się najmodniejszym hipsterskim miejscem w Warszawie. Tym bardziej że Zbawix podobno przestaje być modny.\nMaciej „Max” Łubieński: OK, w takim razie musimy zacząć tu budować czarną tęczę!\nDzika strona WisłyMaciej Max ŁubieńskiMichał WalczakPoint of DesignPożar w burdeluspektaklsztukateatrwywiad\nPrevious Article Previous post: Nowe oblicze Audi R8 Coupè\nNext Article Next post: Office de lux


Tagi: Budimex - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nArtykuły do tagu: Budimex\nRekordzista jechał ponad 200 km/h\nDrogowcy budujący w naszym regionie autostradę A1 sukcesywnie oddają do użytku kolejne fragmenty nowej trasy i wprowadzają rozwiązania, które mimo trwających prac, mają stworzyć kierowcom możliwe jak najlepsze warunki. Zmotoryzowani jednak zapominają, że odcinek, który pokonują, to nadal plac budowy i „depczą gaz do dechy”. Nie brakuje tych, którzy wykazują się iście ułańską fantazją, pędząc tamtędy ponad 200 km/h, przy wprowadzonym ograniczeniu prędkości do 70 km/h.\nPiotrków Tuszyn Autostrada A1 Budowa Prędkość Kierowcy Budimex GDDKiA\nKiedy pojedziemy wiaduktem nad A1 na węźle Piotrków Południe?\nNa początku przyszłego roku oraz w marcu nastąpią dwie istotne zmiany na budowanej w naszym regionie autostradzie A1. Chodzi o odcinek A, między węzłami Tuszyn i Piotrków Południe.\nPiotrków A1 Autostrada Budowa Wiadukt Węzeł Piotrków Południe GDDKiA Budimex\nRusza budowa domu dla 16-osobowej rodziny\nPrzedsiębiorstwo Budimex połączyło siły z innymi firmami w Polsce, aby wybudować, wyposażyć i przekazać dom szesnastoosobowej, potrzebującej rodzinie pani Magdy z Wierzbicy koło Radomska. Wcześniej sąd, przez trudną sytuację, chciał odebrać kobiecie dzieci. Teraz jest duża szansa, że dom będzie gotowy jeszcze przed świętami Wielkiej Nocy\nRadomsko Wierzbica Dom Pomoc Budimex Budowa Wielodzietność Wsparcie\nPrace na A1 prawie na półmetku\n40% wynosi stopień zaawansowania prac na odcinku A budowy autostrady A1 między węzłami Tuszyn i Piotrków Trybunalski Południe.\nRegion Autostrada A1 Budowa Prace GDDKiA Budimex Zalewski Zbierański Wrzosek\nPrzejazd w ciągu ul. Twardosławickiej w Piotrkowie przez budowaną autostradę A1 nie zostanie zamknięty do końca czerwca. To efekt negocjacji z wykonawcą odcinka A autostrady między węzłami Tuszyn i Piotrków Trybunalski Południe, czyli firmą Budimex.\nPiotrków Twardosławicka Przejazd Budowa A1 Autostrada Budimex Grzegorz Lorek\nWiadukt przy Wojska Polskiego wybudowany. Prace na A1 prowadzone bez przeszkód\nPod koniec czerwca pierwsze samochody pojadą nowym wiaduktem na Wojska Polskiego w Piotrkowie, a na Twardosławickiej zniknie przejazd z sygnalizacją świetlną. Budowa autostrady A1 przebiega bardzo sprawnie, nawet z wyprzedzeniem harmonogramu.\nPiotrków Autostrada A1 Mirbud Budimex


June 2015 | psyche&Wilczy w podróży\n— City break, Litwa, Podróże —\nJak Wilczego do Lizbony, tak psyche ciągnie na wschód. W końcu pociągnęło konkretniej, nocleg zarezerwowany, bilety kupione, plecak spakowany. Dzwoni telefon: – Cześć, co robisz w weekend? – Jadę do Wilna, a co? – Hmm… a można się z wami zabrać? I tak oto wycieczka z romantycznego tête-à-tête stała się last minute dla Mrówki. Okazało… Read More Wilno, Litwa


Aptekarz Polski – Strona 392 – Pismo Naczelnej Izby Aptekarskiej\n10.2009 – „E-recepta.”\n30 mln zł ma kosztować Małopolski System Informacji Medycznej, który ułatwi życie pacjentom, lekarzom i urzędnikom NFZ. Takimi ułatwieniami będzie e-recepta i informatyczna baza wyników badań. W pierwszej kolejności chcemy zastosować takie rozwiązania,...\n10.2009 – „Pracuję, bo muszę; pracuję bo chcę? – rzecz o podejściu do aktywności zawodowej.”\npaździernik 2009, nr 38/16 online PRACUJĘ, BO MUSZĘ; PRACUJĘ BO CHCĘ? – RZECZ O PODEJŚCIU DO AKTYWNOŚCI ZAWODOWEJ Punktem wyjścia do rozważań na temat podejścia do aktywności zawodowej uczynić chcę słowa umieszczone przez...\n10.2009 – „Chybiony projekt rozporządzenia.”\npaździernik 2009, nr 38/16 online CHYBIONY PROJEKT ROZPORZĄDZENIA Projekt rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie recept lekarskich (datowany 20.08.2009) nie jest dobry. Na wiele jego mankamentów zwróciła uwagę Naczelna Rada Aptekarska...\n08.2009 – „Farma Cup 2009”\nsierpień 2009, nr 36/14e Znów Giżycko mnie wita, port otwiera podwoje,Słyszę cichy dźwięk gitar, echa szant w Twierdzy Boyen,Ludzie wkoło radośni, bo spełniają marzeniaCieszą ich rzeczy proste: woda, niebo i ziemia(fragment szanty „Giżycko”...\n10.2009 – „Wrzesień 2009 – sprzedaż odręczna ciągnie rynek w górę.”\nZapraszamy również do lektury archiwalnych i aktualnych zestawień szczegółowych przygotowanych przez PharmaExpert. Rynek farmaceutyczny we wrześniu 2009r. osiągnął wartość sprzedaży 2 165 mln pln, tj. o 4,67% więcej niż we wrześniu 2008r. Po...\nStrona 392 z 436« Pierwsza«...102030...390391392393394...400410420...»Ostatnia »


Nazwanie własnych emocji, a następnie przyjrzenie się im i próba zapanowania nad myślami, przekierowania ich w pozytywną stronę (strefę nauki, czy nawet wzrostu, patrz: grafika) pomoże wygrać w tym starciu. W dużej mierze od naszego nastawienia zależy to, jakie znaczenie przypisujemy sytuacjom, które nas spotykają. Każda osoba może mieć inną perspektywę i inaczej przeżywać to samo zdarzenie. Każdy ma też inny sposób na to, by się zrelaksować – warto znaleźć ten swój sposób na odprężenie i koniecznie stosować go. Będzie nam znacznie łatwiej przetrwać ten czas.\nW razie potrzeby warto korzystać ze wsparcia specjalistów (w szkole mamy pedagogów i psychologów, którzy chętnie pomogą).\nŻyczę wszystkim odwagi i cierpliwości!\nŹrodła: @The Minds Journal; @ babskadzungla.pl


ᐅ Remington CI6325 - Ceny, opinie, dane techniczne | VideoTesty.pl\nRemington CI6325 to atrakcyjna cenowo lokówka od cenionego producenta. Urządzenie nagrzewa się szybko i jest poręczne.\nCena Remington CI6325\nOPIS Remington CI6325\nRemington CI6325 wyposażono w cyfrowy wyświetlacz, wałek o średnicy 25 mm, a także wskaźnik gotowości do pracy.\nOpis producenta Remington CI6325\nSpecyfikacja Remington CI6325\nPowłoka końcówek ceramiczno-turmalinowa\nInstrukcja obsługi do Remington CI6325\nŚciągnij obszerną i pomocną instrukcję obsługi do lokówki Remington CI6325. Przewodnik użytkowania został dodany 23.12.2018. Dostępne języki instrukcji obsługi do tego modelu: polski. Dowiedz się za darmo, jak poradzić sobie z obsługą Remington CI6325 i poznać jego ukryte funkcje. Całkowity rozmiar pliku PDF instrukcji obsługi wynosi 1.2 MB. Do tej pory instrukcja została pobrane przez 0 osób.\nPOWIĄZANE PRODUKTY DO Remington CI6325\nOceń Remington CI6325\nGdzie kupić Remington CI6325? Kup od godnych zaufania dostawców!