Zbiorowa wystawa fotografii członków Okręgu Śląskiego ZPAF „Fotografia dokumentalna” z cyklu „Świadomość kadru” | ZPAF OKRĘG ŚLĄSKI\nZbiorowa wystawa fotografii członków Okręgu Śląskiego ZPAF „Fotografia dokumentalna” z cyklu „Świadomość kadru”\nZwiązek Polskich Artystów Fotografików Okręg Śląski oraz Centrum Kultury Śląskiej w Nakle Śląskim zapraszają 26 października 2021 roku o godz. 18.00 na wernisaż zbiorowej wystawy fotografii członków ZPAF Okręg Śląski “Fotografia dokumentalna” z cyklu “Świadomość kadru”. Wernisaż odbędzie się w Centrum Kultury Śląskiej w Nakle Śląskim przy ul. Parkowej 1. Wystawę można oglądaċ do 30 listopada 2021 od wtorku do piątku w godzinach 12.00 – 17.00 oraz w soboty – niedziele w godzinach 11.00 – 17.00. Kurator wystawy Arkadiusz Ławrywianiec. Serdecznie zapraszamy.\nWystawa „Fotografia dokumentalna” to trzecia odsłona wystaw z cyklu „Świadomość kadru”. Pierwszą pokazaliśmy w 2019 roku pt. „Świadomość ciała”, kolejną „Kolorowy konterfekt” w 2020 roku.\nFotografia dokumentalna to trudny gatunek fotograficzny. Wymaga wielkiego zaangażowania ze strony autora, poświęcenia dużej ilości czasu czasami nawet wielu lat. Dokument często bywa mylony z fotoreportażem. Musimy jednak pamiętać, że w największym skrócie reportaż to zapis wydarzenia, gdzie musimy działać szybko, często polegając na intuicji. W dokumencie podstawą jest czas pozwalający na zaplanowanie, przemyślenie naszej pracy. Fotografia dokumentalna pozwala zapisać zmiany zachodzące w jakiejś przestrzeni np. mieście, regionie czy kraju, mogą to być zmiany natury politycznej, religijnej, środowiskowej, technologicznej itd.\nW najnowszej odsłonie wystawy z cyklu „Świadomość kadru” zaproponowałem temat fotografii dokumentalnej, a jednocześnie poprosiłem by były to materiały nad którymi autorzy pochylali się przynajmniej kilka miesięcy. Efekt jest niezwykły. Szesnaście osób, szesnaście tematów, spojrzeń i sposobów realizacji. Od niezwykle osobistych wyznań przez humanistyczne i klasyczne podejście do tematu, aż po zapis zmiany stanu lodowca. Ta różnorodność to wielka siła tej wystawy.\nZapraszam do oglądania i refleksji.\nKatowice październik 2021\n“Dni, których już nie ma” to przepełniona nostalgią opowieść o przemijaniu\ni stracie. Abstrakcyjne kompozycje powstałe z resztek zanikającego lodowca Pasterze u stóp najwyższej góry w Alpach austrickich — Grossglocknera stają się alegorią tęsknoty do ludzi, chwil i spraw, których już nie ma.\n“Dni, których już nie ma” to jednocześnie pytanie o naszą przyszłość. Dokąd zmierzamy? Co po sobie zostawimy? Co po nas zostanie?\n“Dni, których już nie ma” to zestaw bardzo osobisty, a jednocześnie uniwersalny. Każdy z nas przechodzi w swoim życiu podobne etapy, każdy doświadcza przemijania, cierpienia straty i pustki. Naturalny cykl życia nie może ominąć nikogo ani niczego.\nPrezentowane prace Vanitas_09, Vanitas_03, Vanitas_04 pochodzą z realizowanego cyklu poświęconego martwej naturze, gdzie przedmiot nie występuje jedynie jako część wysmakowanej estetycznie kompozycji, lecz pełni funkcję symboliczną. Dzisiaj żyjąc w cywilizacji konsumpcji, utraciliśmy obiektywny punkt widzenia. Martwy przedmiot staje się obiektem niczym niepohamowanych pragnień, często zastępując inne prawdziwe niematerialne wartości. Współczesny człowiek wytwarza coraz to więcej przedmiotów, które jak mu się wydaje są niezbędne do życia. Posiadają one doskonałą wyrafinowaną konstrukcję.\nStają się często arcydziełami dizajnu, wytwarzanymi w milionach identycznych egzemplarzy. Nowe przedmioty zastępują stare, które błyskawicznie stają się passe. Lecz wszystkie one podlegają tym samym prawom fizyko-chemicznym i ulegają nieuchronnej destrukcji pod wpływem oddziaływania czasu.\nPrezentowane 3 obrazy z cyklu, są swoistą DOKUMENTACJĄ współczesnego vanitas.\nProfesor Szkoły Filmowej im.Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.\nOd roku 1994 jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików.\nFotografią twórczą zajmuje się od początku lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku.\nPrekursor twórczego wykorzystania technik cyfrowych w fotografii; autor terminu Cybergrafia.\nZrealizował szereg wystaw indywidualnych w czołowych polskich galeriach.\nW swojej twórczości szczególną uwagę poświęca współczesnej symbolice wanitatywnej, opisując otaczający nas świat materii ożywionej i nieożywionej. Obrazy swoje określa terminem Cybergrafia, gdyż w wyniku szeregu modyfikacji utraciły one cechy klasycznej fotografii. Realizowane projekty artystyczne prezentuje w formie wielkoformatowych fotorealistycznych wydruków oraz w formie kompozycji sono-wizualnych, gdzie dźwięk obok obrazu jest równorzędnym środkiem wyrazu.\nOd wielu lat Ryszard Czernow zajmuje się także projektowaniem graficznym. W jego projektach szczególną rolę odgrywa bardzo subiektywna autorska fotografia. Jest twórcą plakatów do wielu filmów fabularnych między innymi takich reżyserów, jak: Krzysztof Zanussi, Agnieszka Holland, Feliks Falk, Jan Jakub Kolski, Jan Kidawa-Błoński oraz do spektakli teatralnych w Teatrze Juliusza Słowackiego w Krakowie itd.\nJako reżyser i operator zrealizował także szereg teledysków dla kultowych polskich wykonawców i grup muzycznych.\nOd kilku lat dokumentuję działania mikołowskiej grupy krótkofalowców. Działają w podziemiu, w pomieszczeniach dawnego schronu. Połączyło ich hobby, które polega na nawiązywaniu łączności na różnych zakresach fal radiowych, a które dla mnie owiane jest pewną tajemnicą czy nawet magią. Stacja radiowa Mikołowskiego Klubu Krótkofalowców posiada znak SP9PKS. Dwie pierwsze litery to symbol państwa. Każdy kraj jest też podzielony na okręgi. W Polsce jest 9 okręgów, a Mikołów jest właśnie w tym ostatnim, stąd ta cyfra. Pozostałe literki to sufiks (trzy litery alfabetu).\nurodzona 4.12.1969 roku w Mikołowie. Absolwentka Policealnej Szkoły Fotograficznej Fotoedukacja w Katowicach oraz Wrocławskiej Szkoły Fotograficznej AFA. Obecnie studentka Instytutu Twórczej Fotografii Uniwersytetu Śląskiego w Opawie. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Na codzień pracuje w Miejskim Domu Kultury w Łaziskach Górnych, gdzie prowadzi między innymi Pracownię Fotografii Alternatywnej. W swoich działaniach łączy fotografię z innymi dziedzinami szuki, starając się nawiązać obrazowy kontakt międzypokoleniowy. Chętnie siega po techniki dawne, wplatając je w współczesne wypowiedzi artystyczne. Jest autorką wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych.\n„Smak życia” to nostalgiczna i słodko — gorzka fotograficzna opowieść o ludzkiej egzystencji. O ludziach, których rzadko spotkamy na ulicach miasta. Poddanych przez los ciężkiej próbie, chorobie lub niepełnosprawności, którzy pomimo trudów życia pragną nadawać życiu sens i odczuwać jego smak. Ograniczonych w samodzielności ze względu na stan psychofizyczny. Poruszających się z pomocą kul, jeżdżących na wózku inwalidzkim lub wymagających opieki innych. Każdy kto nawet czasowo utracił samodzielność wie, jakie ograniczenia niosą urazy w wyniku wypadku czy zwykłego złamania kończyny? Jak zmienia się życie i z czego czerpiemy wtedy siłę? Czy potrafilibyśmy nadać życiu sens i odnaleźć jego smak, będąc w sytuacji bohaterów zatrzymanych w kadrze aparatu Krzysztofa Gołucha? Właśnie tak trudnej sztuki uczą bohaterowie fotograficznej opowieści pod tytułem „Smak życia”.\nOd kilkunastu lat kadr za kadrem nostalgicznej opowieści snutej przez Krzysztofa Gołucha wykonywany jest w dobrym miejscu – Szpitalna 29 – w Ośrodku Matka Boża Uzdrowienie Chorych, popularnie zwanym knurowskim Caritasem. Miejsce terytorialnie nieodległe, nieznane jest jednak wielu knurowianom. Może z obawy przed innością tego świata lub z innych przyczyn? Umiejscowione poza centrum lokalnego i tętniącego życiem oraz mnogością spraw miasta i ludzi. Stało się ono centrum życia dla mieszkańców ośrodka, gdzie godnie przeżywają swoją codzienność, nadają jej sens i odnajdują smak życia. Za sprawą fotografii Krzysztofa Gołucha przekonujemy się, że codzienność zyskuje tu rys niezwykłości, której może nie dostrzegamy w zwykłym życiu? Smak życia uchwycony w emocjach bohaterów jest fascynujący i autentyczny. Przeżywany całym sobą, pozbawiony jakiegokolwiek fałszu. W zatrzymanych kadrach odnajdziemy coś niesłychanie uniwersalnego. Ludzkie emocje przeżywane niezależnie od statusu społecznego lub materialnego, wieku czy płci: cierpienie, ból, smutek, nostalgię, tęsknotę za bliskimi i domem rodzinnym, aż po radość, zabawę, szczęście oraz czułość, wdzięczność i godność. W odbiorze fotograficznych obrazów zdawać by się mogło, że ulegamy regule odwróconej niedostępności. Coś będące codzienne i bez ograniczeń traci zazwyczaj smak wyjątkowości. Tu rzecz ma się odwrotnie. Owe ograniczenia psychofizyczne powodują, że smak życia odczuwa się poprzez wiele niedostrzeganych i niedocenianych dla ogółu wydarzeń codzienności: obcowania z kochanymi i przyjaznymi ludźmi, okazującymi sobie czułość i opiekuńczość, radość wspólnego obcowania, uroczyste przeżywanie świątecznej wspólnoty, realizację artystyczną podczas występów na scenie, chwile samotności i odosobnienia, modlitewne zamyślenie i religijną duchowość, aż po szczęście beztroskiej zabawy. Intencją autora nie jest więc epatowanie innością czy wzbudzanie litości w oku widza, ale zatrzymanie pamięci o ludziach i podkreślenie wspólnoty potrzeb — miłości i akceptacji — w poszukiwaniu sensu życia i człowieczeństwa oraz przeżywania smaku podarowanej nam przez los egzystencji .\nKrzysztof Gołuch – polski fotograf i pedagog urodzony w Rudzie Śląskiej na Górnym Śląsku. Jest absolwentem Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz Instytutu Twórczej Fotografii Uniwersytetu Śląskiego w Opawie. Obecnie student studiów doktoranckich opawskiej uczelni. W swojej twórczości zajmuje się fotografią dokumentalną, realizując tematy w cyklach długoterminowych projektów. Jego twórczość oscyluje wokół problemów ludzkiej egzystencji, zwłaszcza życia osób niepełnosprawnych.\nKrzysztof Gołuch jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików, autorem książki fotograficznej „Co siódmy”. Za swoją działalność w 2017 roku został odznaczony przez papieża Franciszka medalem „Pro Ecclesia et Pontifice”. Laureat konkursów fotograficznych: pierwszej nagrody w konkursie Unii Europejskiej „Przełamując stereotypy” dla studentów artystycznych szkół wyższych (reprezentując Institut tvůrčí fotografie), dwukrotnie nagrodzony polskim Grand Press Photo w latach 2021 za zdjęcie pojedyncze w kategorii „Życie codzienne”, a w 2018 za zestaw „Hotel”. Swoje fotografie wystawiał także poza granicami Polski, między innymi podczas różnych festiwali: Trasphotographiques we francuskim Lille oraz PhotoSaintGermain w Paryżu, Miesiąca Fotografii w Bratysławie, Prague Photo, Photokina w Kolonii, Europejskiego Miesiąca Fotografii w Luksemburgu.\nKrzysztof Gołuch mieszka i tworzy w Knurowie na Górnym Śląsku oraz od klikudziesięciu lat pracuje z osobami niepełnosprawnymi w tamtejszym Ośrodku Matka Boża Uzdrowienie Chorych Caritas Archidiecezji Katowickiej .\nИскусство древней Японии, album z fotograficznymi obrazami Kioto i Nara opanował moją wyobraźnię w dzieciństwie. Fascynujący świat zen, kamiennych ogrodów i surowych świątyń przyciągał i przyciąga mnie do dziś, a zapach kredowego papieru towarzyszył mi w każdej mojej podróży do kraju pełnego tajemnic, różnorodności splątanych kontekstów, bogactwa kultury, sztuki i doświadczeń. Ta fascynacja ma dziś realny kształt, ma postać, ma tło. Dziecięce marzenia rozkwitające w obrazach wyobraźni udało się skonfrontować z rzeczywistością, oddaną w dojrzalszym już spojrzeniu obrazów, treści, znaczeń.\nTakże na papierze…\nFotograf, kurator i popularyzator fotografii.\nWspółzałożyciel i prezes Gliwickiego Domu Fotografii, współautor The F Blog i blogu Miejsce Fotografii, członek portugalskich grup Fotoalternativa i Agencia Calipo, Kolektywu KGF, członek redakcji Fotoindexu, współpracownik magazynów Dilema i Camera.doc.\nCzłonek Okręgu Śląskiego ZPAF (1124).\nJego prace były pokazywane na około 70 wystawach indywidualnych i zbiorowych w m. in. Polsce, Francji, Portugalii, Szwecji, Japonii, USA i na Bałkanach.\nAutor i współautor kilku książek fotograficznych w Polsce, Portugalii i Iranie. Autor i współautor projektów foto-dokumentalnych i foto-socjologicznych poświęconych zanikającym tradycjom i społecznościom lokalnym – Madeiro, Quaresma, Fado i Balcerek.\nFotografie i serie Marcina Górskiego były wielokrotnie nagradzane i wyróżniane, m. in. na Biennale Architektury w Krakowie, Biennale Krajobrazu w Kielcach, Kolga Awards, Black and White Spider Awards i Siena Awards.\nWszystkie fotografie tworzone są metodami tradycyjnymi, z pomocą aparatów średnio- i wielkoformatowych.\nZnaki czasu ‑Trybuni\nZnaki czasu — Media\nw Katowicach.Uprawia fotografię kreacyjną i dokument. W ostatnim czasie również\ninstalacje i obiekty. W 2009 r otrzymuje Srebrny Medal ”Zasłużony Kulturze Gloria Artis ”.\nPrace w wielu muzeach i kolekcjach w Polsce i za granicą.\nStojąc na mecie biegu zawsze fascynuje mnie wysiłek i niebywały hart ducha jaki wykazują biegacze (zawodowcy i amatorzy) by osiągnąć jak najlepszy wynik. Często kosztem niebywałego poświęcenia, zmęczenia a nawet narażenia życia. Prezentuję tu zdjęcia wykonane w latach 2012–2018. Jedno z nich nagrodzono GRAND PRIX w Polskim Konkursie Fotografii Sportowej w kategorii fotograf zawodowy.\nIreneusz Kaźmierczak rocznik ’55, Tyszanin.\nOd wielu lat pracuje w firmie FCA Poland Tychy jako fotograf. Dokumentalista: 11 Batalionu Rozpoznania Radioelektronicznego (1978–1979), Festiwalu ŚLĄSKA JESIEŃ GITAROWA (1986–2018), Festiwalu Muzycznego im. Ryśka RIEDLA „Ku Przestrodze” 1999–2014, Teatru BELFEgoR 1986 – 2016. Od roku 2020 członek Związku Polskich Artystów Fotografików Okręg Śląski.\nLaureat nagród m. in. Konkursu Polskiej Fotografii Prasowej w 1993, IV Przeglądu Fotografii Polskiej „ZŁOTA MUSZLA” w Koszalinie – Medal Honorowy w 1999. I miejsce w kategorii Najlepszy fotoreportaż „Bieganie w Tychach” oraz za najlepsze zdjęcie w kategorii – Najlepsza fotografia „Tyski półmaraton” Konkurs „Tychy Press Photo” – 2013. GRAND PRIX w Polskim Konkursie Fotografii Sportowej w kategorii FOTOGRAF ZAWODOWY oraz II miejsce za fotoreportaż „ŻYCIÓWKA” w Polskim Konkursie Fotografii Sportowej w 2018 roku. 14.MIĘDZYNARODOWY KONKURS FOTOGRAFICZNY “WSZYSTKIE DZIECI ŚWIATA” PACANÓW 2020 II MIEJSCE — FIAP SILVER MEDAL.\nPrace fotograficzne Ireneusza Kaźmierczaka znajdują się w zbiorach Muzeum Miejskiego w Tychach w związku z realizacją projektu „A,B,C – Architektura Bliżej Ciebie. Cyfrowa mapa fotografii architektury ze zbiorów Muzeum Miejskiego w Tychach” dofinansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu „Kultura cyfrowa”.\nTwórczość, pomysł, idea zawsze rodzą się w głowie, tam również jest analizowany efekt, ale to ręce są bezpośrednim wykonawcą. Z cała precyzją działania i posłuszeństwa ręce realizują nasze wyobrażenia obrazu, rzeźby, grafiki, fotografii etc. Realizując projekt „Tajemnice pracowni” postanowiłem oprócz pokazania warsztatu twórcy i jego wizerunku pokazać również ręce. Cykl powstaje od 2007 roku.\nNa wystawie pokazuję w dyptykach następujących artystów:\nRenata Bonczar, Józef Budka, Antoni Cygan, Tadeusz Grabowski, Jerzy Handermander, Tomasz Jura, Wiktor Ostrzołek, Tadeusz Michał Siara, Weronika Siupka, Ferdynand Szypuła, Andrzej Urbanowicz, Ireneusz Walczak.\nMów odważnie. Projekt zrealizowany z młodzieżą.\nZafascynowana zadawaniem pytań i „Gadającymi Głowami” Krzysztofa Kieślowskiego, zapytałam grupę „mojej” młodzieży CO KOCHAJĄ, CO CHCIELIBY, O CZYM MARZĄ, CZEGO NIE POTRAFIĄ i CZEGO MAJĄ DOŚĆ. Powstało wiele odpowiedzi, czasem oczywistych a czasem zaskakujących. Jak to w życiu. Wiele z tych odpowiedzi miało „drugie dno”, którego można się dopatrzeć tylko wtedy, gdy przez chwilę skupimy się na tej osobie, gdy zadamy kolejne pytania i przede wszystkim z uwagą wysłuchamy. Te pytania to tylko pretekst, proste hasła pozwalające na otwarcie dialogu, jaki jest możliwy pomiędzy ludźmi. Dialogu, bez którego nie zbudujemy dobrej i prawdziwej relacji.\nDlatego właśnie PYTAM a potem Z UWAGĄ SŁUCHAM.\nFragment projektu MÓW ODWAŻNIE – NIE POTRAFIĘ.\nUrodzona w 1980 r. w Katowicach.Absolwentka Policealnego Studium Fotograficznego oraz Wydziału RTV Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.\nOd 2008 roku członek Związku Polskich Artystów Fotografików.\nAktualnie członek Zarządu ZPAF oraz Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Okręgu Śląskiego.\nAutorka/kuratorka wielu wystaw zbiorowych oraz indywidualnych.\nOd roku 2009 wykładowca w szkołach fotograficznych, m.in.: w Szkole Fotografii FOTOEDUKACJA w Katowicach. Organizatorka i wykładowca kursów i warsztatów fotograficznych.\nGdy odwiedziłam to miejsce po raz pierwszy w 2015 roku, budynek był już opuszczony od kilkunastu miesięcy. Pojawiły się pierwsze ślady zmian naturalnych dla obiektów, które nie są ogrzewane, pozostając pod wpływem zmiennych temperatur i wilgotności. Natura pod postacią roślin i grzybów, poprzez powolny rozpad, gnicie, zarastanie, bardzo powoli anektuje pozostałości ludzkiej cywilizacji i po swojemu dekomponuje ją. Jednak największą degradację i dewastację powodują sami ludzie. Wracając w to miejsce rok po roku zafascynowana obserwowałam i rejestrowałam zmiany będące dowodem, jak wielkie może być ludzkie zaangażowanie w proces świadomego zniszczenia, czy może próby pozostawienia po sobie jakiegoś wyrazistego znaku “Tu byłem / byłam”?\nNietrwałość i przemiana, destrukcja i akt kreacji są ze sobą powiązane… na dobre i na złe.\nDoktor habilitowany sztuki w dziedzinie sztuk filmowych. Tworzy w obszarze sztuk wizualnych. Profesor uniwersytecki w Instytucie Sztuk Wizualnych na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Prowadzi wykłady z zakresu fotografii, nowych mediów i analizy obrazu.\nAbsolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, (Wydział Malarstwa 1997 r.; Wydział Grafiki 1999 r.). Stypendystka nagrody im. Hanny Rudzkiej-Cybisowej (1996 r.) oraz Ministerstwa Kultury i Sztuki (1996/1997 r.). Członek Związku Polskich Artystów Plastyków (od 1998 r.) i Związku Polskich Artystów Fotografików (od 2001 r.). Jej prace były prezentowane na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą (m. in. w Luksemburgu, Rzymie, Wilnie, Skopje, Strasburgu, Budapeszcie, Ohio).\n„Dziadek i Ja” to wspomnienie, to połączenie dwóch światów i dwóch osób na ich fotografiach. Zestaw ten powstał około 16 lat po śmierci mojego Dziadka, kiedy to, dopiero po tylu latach dowiedziałam się, że Dziadek też kiedyś fotografował. Nigdy wcześniej nie wiedziałam, że miał taką samą pasję, jaką ja mam, a tym bardziej, że fotografował miejsca, które ja również fotografuję.\nPo 16 latach od Jego śmierci przypadkiem weszłam w posiadanie całej walizki starych fotografii. Okazało się, że te wszystkie fotografie zrobił mój Dziadek. Od razu pomyślałam, że nie przez przypadek te fotografie trafiły do mnie. Wiedziałam też, że muszą one otrzymać drugie życie, bo już dawno każdy o nich zapomniał.\nPostanowiłam połączyć zdjęcia Dziadka z moimi i to tak dosłownie. Połączyć je za pomocą zwykłego biurowego spinacza. Jednak ten zwykły spinacz ma tutaj całkiem inne, bardziej metafizyczne znaczenie. On łączy: moje fotografie z fotografiami Dziadka; dwa światy – miniony i teraźniejszy; nasze spojrzenia na świat i naszą wspólną pasję.\nSpoglądając na te nasze połączone fotografie, oglądamy stare miejsca, miejsca, których już nie ma lub te, które się zmieniły, a z drugiej strony widzimy teraźniejszość. Niektóre miejsca na tych fotografiach powtarzają się, ale dzieli je jakieś 50 lat i inne spojrzenie.\nProjekt „Dziadek i Ja” jest projektem, nad którym wciąż pracuję. Jest jeszcze wiele miejsc, które mogę sfotografować i połączyć te fotografie z fotografiami Dziadka.\nKatarzyna Pawlikowska – artystka fotograf, pasjonatka fotografii. Wystawia swoje zdjęcia w galeriach w kraju i zagranicą. Fotografia to nie tylko jej pasja, lecz także forma relaksu i oderwania się od spraw przyziemnych. Bardzo często chce coś powiedzieć lub wyrazić właśnie poprzez fotografię. Ona zastępuje jej tysiące słów. Za pomocą obrazu wyraża to, co czuje, co myśli i co widzi. Uwielbia tworzyć.\nUkończyła roczne studium fotograficzne w Szkole Fotograficznej Fotoedukacja w Katowicach oraz liczne warsztaty fotograficzne w ZPAF Okręg Śląski również w Katowicach. Obecnie studiuje w czeskim Instytucie Twórczej Fotografii Uniwersytetu Śląskiego w Opawie. Członkini Związku Polskich Artystów Fotografików Okręgu Śląskiego.\nBrała udział w kilku indywidualnych i kilkudziesięciu zbiorowych wystawach fotograficznych, m.in. w: Berlinie, Göttingen, Katowicach, Krakowie, Wrocławiu, Opolu, a także w rodzinnym mieście – w Dąbrowie Górniczej. Jej prace znajdują się w zbiorach Pałacu Kultury Zagłębia w Dąbrowie Górniczej, w kolekcjach prywatnych, a także w książce Andrzeja Lorenca pt. „Ząbkowice. Tom I: W kluczu sławkowskim i Zagłębiu Dąbrowskim do roku 1918” oraz „Ząbkowice. Tom II: W Zagłębiu Dąbrowskim lata 1918–2018”.\ni jest Fotografika\ni stara się być obiektywną.\nDruga kreuje i stara się być subiektywną\nW fotografii obiektywnej dominuje „świat zewnętrzny”.\nStruktura świata w obrazach jest taka sama jak struktura świata widzianego oczyma. O wartości tych obrazów-zdjęć decydują zarejestrowane na nich obiekty, ich atrakcyjność lub sensacyjność. Fotograf ogranicza swoją aktywność do zarejestrowania tematu. Jest to fotografia wizualna, sensualistyczna.\nW fotografii subiektywnej dominuje „świat wewnętrzny”. Struktura tego świata zależy od osobowości fotografika, jest ona inna niż rzeczywistość widziana oczyma.\nO wartości tych obrazów — zdjęć decyduje kreacja nowej realności-fantazji. Fotografia ta funkcjonuje na poziomie skojarzeń myślowych.\nTo fotografia mentalna. To jest FOTOGRAFIKA.\nArtysta fotografik ZPAF\nBolesław Stachow urodził się 1940 r. w Grzymałowie na Podolu.\nOd 60. lat mieszka i pracuje w Raciborzu. Studia socjo — pedagogiczne ukończył na WSP w Opolu, a fotograficzne w Studium Fotografii i Filmu w Warszawie.\nOd 1974 roku należy do Związku Polskich Artystów Fotografików. Jest autorem oryginalnej teorii fotografii jako języka obrazowego. Jego prace inicjowały ogólnopolskie sympozja fotograficzne: ”Problem języka fotografii” oraz „Obraz i słowo”.\nW pracy twórczej najwięcej uwagi poświęcił swoim wystawom indywidualnym. W każdej z nich prezentował ważne dla siebie\ni sztuki problemy starając się przyczynić do ich zobrazowania.\n W 1985 r. M. M. Auerowie umieszczają jego sylwetkę\nw „ Międzynarodowej encyklopedii fotografów” wydanej w Genewie, w 1999 r. J. Lewczyński w „Antologii fotografii polskiej”, a w 2000 r. P. Pierściński w almanachu „Mistrzowie polskiego pejzażu”.\nJuż w roku 2002 zainteresował się fotografią cyfrową i w tej konwencji powstały prace do albumów jedno-nakładowych: „Wspomnienia z pobytu na Ziemi” , ”Poezja obrazowa” i „Pamiętnik fotografika”. Napisał książkę z zakresu komunikacji wizualnej p. t. „ TEORIA JĘZYKA OBRAZOWEGO ”.\nOstatnie jego wystawy to „Czas przeszły”, „Miejsce na Ziemi”, „Opowieści raciborskie”, „Portret współczesny”, „Pieśń o Matce Polce” oraz „Fotografika 2020”.\nPrezentowane fotografie powstały w latach 2005–2014 w Rudzie Śląskiej, Chorzowie, Bytomiu, Siemianowicach i Świętochłowicach.\nW wolnych chwilach spacerowałam po górniczych osiedlach, nieznanych mi dzielnicach. Trafiałam na ukryte podwórka, wstydliwie odgrodzone murem od nowoczesnych biurowców, centrów handlowych i ekskluzywnych osiedli. Rozmawiałam z ludźmi, którzy tam mieszkają, najczęściej od pokoleń. Wysłuchałam wielu wzruszających życiorysów ze Śląskiem w tle. Robiłam zdjęcia. Jako kobieta i matka szczególną uwagę zwracałam na bawiące się dzieci. Z pochodzenia nie Ślązaczka poznawałam prawdziwy Śląsk, Ślązaków, próbowałam zrozumieć śląską tożsamość. Po latach wracałam w te same miejsca, spotykałam tych samych ludzi. Odkryłam świat nowych wrażeń, uczuć i emocji.\nZ wykształcenia mgr ekonomii, z zamiłowania fotograficzka. Fotografuje od 22 lat. W roku 2015 przyjęta do Związku Polskich Artystów Fotografików.\nPortrecistka. Najbliższe są jej fotografia socjologiczna, dokumentalna i street photo. Prawdziwa fotografia jest dla niej aktem nieinterwencji, sztuką obserwacji. To umiejętność znalezienia czegoś interesującego w zwykłym miejscu. Nie aranżuje kadrów, nie reżyseruje, nie upiększa i nie deformuje. Uważa, że nie zawsze ważne jest to, co zdjęcie pokazuje i czy jest technicznie doskonałe. Ważniejsze jest, o czym mówi. Jej mottem są słowa Don McCullina: „Fotografia nie jest związana z patrzeniem, lecz z czuciem. Jeżeli nie czujesz nic w tym, na co patrzysz, nigdy nie uda ci się sprawić, aby ludzie patrząc na twoje zdjęcia, cokolwiek odczuwali”\nSwoje prace prezentowała na wielu wystawach krajowych i zagranicznych, zbiorowych oraz indywidualnych.\n“Pan Wacław, Bytom 2015”\nKrzysztof Szlapa urodził się w 1987 roku w Katowicach. Artysta fotografik. Autor wystaw indywidualnych i uczestnik wystaw zbiorowych, od 2014 roku kurator w Galerii Pustej cd. w Jaworznie we współpracy z Jakubem Byrczkiem, w latach 2014–2019 kurator Galerii Za Szybą, od 2013 roku członek Związku Polskich Artystów Fotografików Okręg Śląski, uczestnik Szkoły Widzenia, Grupy 999, Grupy FOTOGRAFY, stypendysta Marszałka Województwa Śląskiego w dziedzinie kultury, laureat nagrody dla młodego twórcy imienia Anny Chojnackiej, wykładowca kursów ZPAF OŚ oraz Uniwersytetu Otwartego UŚ, stale współpracuje z Kamilem Myszkowskim przy różnych projektach upowszechniających fotografię artystyczną. Mieszka i tworzy w Katowicach, na co dzień pracuje w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego.\nWystawy: Widokówki z miasta we mnie (2009), W zasięgu wzroku, Pamiętnik (2013), Widzenie natury – natura widzenia, Dom kultury (2014), Zapis czasu, Handmade, Ustąp mi słońca (2015), Klucz drzew we współpracy z Markiem Przybyłą, Refleksje, Punkt widokowy, Widziadła (2016), Dendrofile we współpracy z Markiem Przybyłą, Lux in Tenebris (2017), Stany widzenia, Obrazy metafor we współpracy z Kamilem Myszkowskim, Listopady we współpracy z Markiem Przybyłą (2018).\nArtysta o swojej twórczości:\n3 prace poziome w formacie 50x70 cm\nUruchomioną w 1904 roku walcownię blach cynkowych Bernhardi zamknięto w roku 2002. Od tego czasu grupa społeczników zrzeszona w Stowarzyszeniu na Rzecz Powstania Muzeum Hutnictwa Cynku w Szopienicach walczyła o zachowanie substancji materialnej zakładu. Unikatowe maszyny parowe, które napędzały walcarki blach i wiele innych maszyn oraz sam budynek walcowni w znacznej części ocalono przed zniszczeniem i grabieżą. Znalazł się inwestor z doświadczeniem w działaniu muzealniczym. Powstało Muzeum Cynku. Miałem okazję obserwować przemiany tego miejsca, od ścian z łuszczącymi się farbami, przeciekającym dachem, powybijanymi szybami okien, poprzez stopniowe przywracanie technicznego bezpieczeństwa budynku i urządzeń po stopniowe realizowanie funkcji muzealniczej. Od pustej, zniszczonej hali z roku 2013, poprzez okazyjne wizyty entuzjastów industrialnych klimatów (Industriada 2014) do stałych imprez i spotkań w odzyskanej przestrzeni w roku 2015. Świadomie starałem się fotografować z jednego (mniej więcej) miejsca, które mnie zachwyciło swoją surowością na samym początku. Powstała fotograficzna dokumentacja zmian tej przestrzeni – fotografia dokumentalna. Muzeum Cynku w Szopienicach istnieje i działa nadal.\nFotografuje od dawna. W latach 70. ubiegłego wieku pracował jako fotoreporter dla prasy studenckiej i technicznej. Fotograf pejzażu, przyrody oraz architektury miejskiej i industrialnej.\nArtysta fotografik członek Związku Polskich Artystów Fotografików (ZPAF) Okręg Śląski\nTytuł EFIAP — Excellence FIAP (Fédération Internationale de l’Art Photographique — Międzynarodowe Stowarzyszenie Sztuki Fotograficznej)\nCzłonek Związku Polskich Fotografów Przyrody Okręg Śląski.\nUczestniczy w programie Digigraphie firmy Epson, wykonując osobiście certyfikowane wydruki cyfrowe o trwałości archiwalnej.\nAng. recursion – odwoływanie się do samej siebie.\nWe współczesnym świecie obraz, szczególnie obraz fotograficzny bombarduje nas na każdym kroku. Fotografia zakorzeniła się w popkulturze, stanowi w niej rodzaj ‘uniwersalnej’ komunikacji. Susan Sontag w swoim dziele O fotografii badała współczesnych pod kątem uzależnienia od obrazów fotograficznych. Pisarka wyróżniła w swojej książce pewną, charakterystyczną dla współczesnych, nową cechę. Zaznaczyła ona, że istnieje „(…) potrzeba «potwierdzenia» rzeczywistości i zachęty do jej przeżywania przez posiadanie fotografii – to estetyczny konsumpcjonizm, który stał się nałogiem nas wszystkich. Społeczeństwa przemysłowe zamieniają swoich obywateli w narkomanów obrazu”.\nNie tylko jako społeczności jesteśmy uzależnieni od wszelakich obrazów, posługujemy się nimi\nw codziennej komunikacji, ale również służą nam one za artefakty – każde mniejsze czy większe wydarzenie rodzinne jest skrupulatnie notowane za pomocą kamery fotograficznej. Jesteśmy społeczeństwem nakierowanym ‘na’ oraz odbieranym ‘przez’ obraz. Jak w swoich rozważaniach zaznacza Piotr Sztompka: „Już od końca lat siedemdziesiątych kilku głośnych autorów (…) zwróciło uwagę na istotną ontologiczną właściwość naszego nowego świata: ogromne wzbogacenie zewnętrznej bezpośrednio obserwowanej powierzchni zjawisk, nasycenie jej obrazami i wrażeniami wizualnymi. (…) Wiąże się to z istotną zmianą społecznych praktyk dotyczących wytwarzania, rozpowszechniania i percepcji obrazów, także obserwowania innych ludzi czy ich cywilizacyjnego otoczenia”.\nWspółczesne społeczeństwo żyje obrazem, współczesna kultura to kultura wizualna, charakteryzująca się ‘obrazocentryzmem’, który wynika w dużej mierze z dominacji obrazu w życiu codziennym – na bilbordach w miastach, w telewizji. Susan Sontag opisuje kolekcjonowanie wrażeń poprzez kolekcjonowanie obrazów. Jakże często jest tak, że turyści nie rozstają się\nz aparatem tylko po to by zarchiwizować wszystko co pojawi się w obrębie ich wzroku. Zamiast napawać się widokiem in situ wolą niemal mechanicznie rejestrować setki obrazów, co utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontemplację realnych miejsc. „Konsumenci” obrazów więcej czasu poświęcają na oglądanie fragmentarycznych, niekiedy zubożałych rejestracji obrazów niż na oglądanie realnych dzieł natury czy kultury.\nCykl powstał w latach 2017–2021, w miejscu, w którym jest obecnie prezentowany. Stanowi dla mnie wycinek archiwum, oderwane od uprzedzeń i emocji studium ludzkich zachowań, ich obcowania, współtworzenia, rejestrowania historii.\nMagdalena Zaton-Mikołajczak — rocznik ’89. Zabrzanka\nO sobie — plastyk — absolwentka edukacji artystycznej w zakresie sztuk plastycznych na Uniwersytecie Śląskim. Dyplom licencjacki „Zobojętnienie” (2011) oraz magisterski „Tożsamość – maska i odbicie” (2013) zrealizowane w pracowniach rysunku. W ramach programu Erasmus spędziła dwa semestry na Université Rennes 2 Haute Bretagne w Rennes, we Francji (2011–2012). Ukończyła również Policealną Szkołę Fotograficzną Fotoedukacja w Katowicach (2015). Prowadzi warsztaty plastyczne, zajęcia z rysunku i malarstwa, a także warsztaty fotograficzne dla różnych grup wiekowych. Pracuje jako grafik i fotograf. W fotografii poszukuje uniwersalizmu.


Długi weekend nad jeziorem\nZnaleźliśmy świetne miejsce na wypoczynek z psem. Ośrodek ten mieści się nieopodal Rzeczenicy(dokładnie jest to Rzewnica). Dojazd jest w miarę prosty, trzeba tylko dokładnie wiedzieć, w którym miejscu trzeba skręcić z głównej drogi- akurat w tym miejscu kierowcy zazwyczaj przyspieszają, więc stali bywalcy ośrodka polecili nam, abyśmy sygnalizowali chęć skręcenia dużo wcześniej, niż zazwyczaj. Na szczęście zjazd okazał się spokojny, a ośrodek- spełniający nasze oczekiwania. Nie będę tu czarować o wysokim standardzie, ale domki, które wynajęliśmy, były komfortowo wyposażone, ciepłej wody nie brakowało, aneks kuchenny w pełni wyposażony, a nawet mieliśmy spory, płaski telewizor, więc wieczorami oglądaliśmy Rio, siedząc na tarasie przy grillu :)\nWłaściciele sami mają psa, więc z chęcią przyjmują takich zwierzomaniaków, jak my :) Blancia zaś pokochała miejsce, w którym co kawałek ją ktoś głaskał i chwalił. Często robiła sobie spacery po terenie całego ośrodka, zaglądając od domku do domku,…\nKwiecień plecień... z przemyśleniami\nDługo mnie tu nie było, ten miesiąc przepadł mi bezpowrotnie, za dużo pracy na wysokich obrotach. Od początku marca miałam tylko trzy wolne soboty, więc już trochę ledwo na oczy widzę :)\nPoza tym zachłysnęłam się blogiem Michała Szafrańskiego, zobacz, jego podejściem do finansów i sposobem na życie, co zaowocowało u mnie nadmiarem czytania :) oczywiście zapisałam się na znany już kurs Michała "Pokonaj swoje długi", dzięki któremu poukładałam sobie parę spraw w bankach, głowie, no i chyba ogólnie w życiu też... chyba :)\nDoszłam do wniosku, że żyjemy bardzo na pokaz, kupujemy rzeczy niepotrzebne, pożyczamy na to pieniądze w różnych instytucjach, mając wszechogarniający nacisk, że musisz to mieć! Od dziecka masz wkładane do głowy, że aby istnieć, musisz kupować. Kształcimy dzisiejszą młodzież na konsumentów dóbr zbędnych. Prowadzimy nas wszystkich ścieżką nad przepaścią, idziemy w złotych bucikach i różowych okularkach, podskakując na wybojach życia. A kończymy z niemożliwymi d…


by interaktywnewizualizacje.pl · Published 21 marca 2017 · Updated 31 maja 2017\nStare powiedzenie, że “o gustach się nie dyskutuje” nie zatraca na swym przekazie. W zasadzie ma to związek z każdym aspektem życia – nie ważne czy chodzi o modę czy o wyposażanie wnętrz. Dla przykładu są ludzie, którzy kochają meble dębowe i nie wyobrażają sobie bez nich życia. Nie zwracają zbytnio uwagi na ich cenę, gdyż po prostu uwielbiają taki styl i stanowi on dla nich obraz luksusu. Inne osoby pasjonują nowoczesne meble do sypialni – cenią prostotę i minimalizm, a także wrażenie że meble pozostawiają sporą przestrzeń i w mieszkaniu jest miejsce na “oddech”.\nPrevious story Jak często grasz w lotka? Sprawdź czy jesteś hazardzisą.\nZestawy mebli kora\nCyklinowanie parkietu Ostrów Wlkp Makowiecki-Stolarstwo.pl


Czy powinieneś grać w padla palcem wskazującym w trójkącie rakiety? | Padel Magazine\npowitanie / Padel People / Czy powinniśmy grać w padla palcem wskazującym w trójkącie rakiety?\nNEWSPadel PeopleTECH & TACtechniki\nCzy powinieneś grać w padla palcem wskazującym w trójkącie rakiety?\nFranck Binisti 23 marca 2020 23 marca 2020\nW Padel możesz zobaczyć wiele sposobów na trzymanie pala. Neymarmistrz futbolu ma technika jego własny w Padel : Indeks, który trzyma się w samym sercu rakiety!\nNie śmiejmy się! Nawet jeśli technika jest co najmniej nietypowa. Jest to szczególnie niebezpieczne dla piłkarza, ponieważ może bardzo łatwo złamać palec i z oczywistego powodu musi zawiesić karierę w piłce nożnej: NIGDY NIE WKŁADAJ PALCÓW W TRÓJKĄT PALA.\nOstatecznie wypadek jest prawie nieunikniony. Trochę niezręczności, szczególnej wymiany, paniki z partnerem i to łamie palec.\nDrogi Neymar, wykonaj skok jak najszybciej TUTAJ, aby uniknąć obrażeń.\nTrójkąt lub serce rakiety to miejsce, w którym sito jest połączone z uchwytem pala. Serce rakiety składa się najczęściej z próżni i służy do pochłaniania uderzenia piłki, a tym samym do zmniejszania wibracji. Marki dużo zainwestowały w tym obszarze, aby jak najlepiej uniknąć lub odłożyć słynny „łokieć padla”.


Ile zarabiają prezesi spółek w Polsce? Prezes Echo Investment Nicklas Lindberg 25 mln zł w 2019 roku | Dziennik Łódzki\nsw,dem 5 maja 2020, 17:13\n2 miliony 81 tysięcy złotych brutto miesięcznie zarabiał w 2019 roku Nicklas Lindberg prezes Echo Investment. W rok zrobił prawie 25 milionów złotych. To najlepiej zarabiający prezes firmy w Polsce. Dla porównania najniższa krajowa brutto to 2600 zł ( na rękę nieco ponad 1800 zł). Prezes Echo Investment już rok temu był w czołówce menadżerów polskich firm - za 2018 rok dostał około 8,5 miliona. W 2019 dostał nadzwyczajną premię 20 milionów złotych i zarobił około 25 milionów - dokładnie 24 miliony 973 tysiące. Dzięki temu awansował na pierwsze miejsce wśród najlepiej wynagradzanych menedżerów spółek giełdowych w Polsce w ubiegłym rokuCZYTAJ WIĘCEJ >>>>pixabay.com\nPrezes Echo Investment już rok temu był w czołówce menadżerów polskich firm - za 2018 rok dostał około 8,5 miliona. W 2019 dostał nadzwyczajną premię 20 milionów złotych i zarobił około 25 milionów - dokładnie 24 miliony 973 tysiące. Dzięki temu awansował na pierwsze miejsce wśród najlepiej wynagradzanych menedżerów spółek giełdowych w Polsce w ubiegłym roku\n"W związku ze sprzedażą większościowego pakietu akcji Echo Investment, bonus motywacyjny został wypłacony w grudniu 2019 roku w wysokości 19 579 000 złotych" - podano w sprawozdaniu finansowym spółki.\nTa informacja to konsekwencja zakupu 56 procent akcji Echo przez węgierski Wing. Akcje sprzedawał Griffin Real Estate, który zachował pakiet 10 procent. Przypomnijmy, że Griffin Real Estate kupił parę lat temu Echo Investment od jego twórcy Michała Sołowowa, największego świętokrzyskiego przedsiębiorcy i najbogatszego Polaka.\nDzięki wielkiej premii Lindberg trafił na pierwsze miejsce najlepiej wynagradzanych menedżerów w Polsce w 2019 roku. Na drugie spadł Janusz Filipiak z Comarch - 1 milion 248 tysięcy miesięcznie. Trzeci w 2019 roku jest Sławomir Sikora, prezes Banku Handlowego - 450 tysięcy miesięcznie.\nKim jest Niklas Linberg, prezes kieleckiego Echa Investment? Jest Szwedem. Urodził się w 1974 roku. Jest absolwentem wydziału ekonomii Uniwersytetu w Kristianstad. Ma dyplom MBA Uniwersytetu w Lund. Karierę zawodową rozpoczynał i kontynuował w firmie Skanska. W 2003 roku został dyrektorem finansowym w Skanska Nya Hem Öresund. W latach 2005 - 2008 był dyrektorem finansowym, a potem prezesem spółki Skanska w Rosji. W roku 2008 został dyrektorem zarządzającym w spółce Skanska Property Poland; w roku 2011 - prezesem Commercial Development Europe. Prezesem spółki Echo Investment jest od kwietnia 2016 roku.\nW 2018 roku Nicklas Lindberg, prezes Echo Investment zarobił 8 449 258 złotych. Z tego pensja podstawowa to 1 012 390 złotych, premia 4 079 945 złotych, wynagrodzenie z jednostek zależnych, współzależnych i stowarzyszonych – około 3, 5 miliona złotych. Lindberg do Echa Investment trafił po tym, jak twórca tej firmy Michał Sołowow sprzedał ją funduszowi Griffin. Prezesem kieleckiej firmy jest od 18 kwietnia 2016 roku.\nW styczniu 2020 roku Nicklas Lindberg podpisał nowy kontrakt menedżerski na pięć lat. Warunki zatrudnienia będą zbliżone do dotychczasowych, natomiast warunki wypłaty wynagrodzenia premiowego mają być określone do czerwca 2020 roku.\nHehe 05.05.2020 21:36:15\nNo i co? Nikt nie wylewa pomyj?\nNic o tym, że wszyscy mamy jednakowe żołądki?\nTylko jest poważna różnica między takim prezesem, a pisowskimi misiewiczami: prezesi naprawdę coś potrafią i są opłacani przez właścicieli. A misiewicze potrafią (sami wiecie co) i żyją na koszt podatników.


Karnety na TNH w sprzedaży tylko do 24 czerwca - 12. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty, filmy, kino, Wrocław, karnety, festiwale filmowe - Nowe Horyzonty\nKarnety na TNH w sprzedaży tylko do 24 czerwca\nDzieje się - NH 2012\nJeszcze tylko do niedzieli 24 czerwca można kupować karnety filmowe na 12. Międzynarodowy Festiwal Filmowy T-Mobile Nowe Horyzonty. Tradycyjnie to najlepsze wyjście dla tych, którzy chcą obejrzeć jak najwięcej za jak najniższą cenę.\nCena karnetu to 350 zł. A będzie co oglądać! W ostatnich tygodniach poznaliśmy kilka przebojów, pokazywanych na tegorocznym festiwalu w Cannes, które we Wrocławiu będą miały polskie premiery - "Miłość" Michaela Hanekego, "Raj: miłość" Ulricha Seidla, "Post Tenebras Lux" Carlosa Reygadasa, "Za wzgórzami" Cristiana Mungiu oraz "Holy Motors" Leosa Caraxa.\nWażnym wydarzeniem festiwalu będą pokazy "Bestii z południowych krain" Behna Zeitlina, sensacji festiwalu Sundance (główna nagroda) i Cannes (Złota Kamera za najlepszy debiut). W felietonie dla "Gazety Wyborczej" Roman Gutek pisze o filmie: "To fascynujące wizualnie połączenie realistycznej opowieści, kina fantasy i baśni. Akcja filmu dzieje się na dalekiej prowincji zalanej przez powódź o apokaliptycznych rozmiarach. Grupa ocalonych zamieszkuje skrawki suchego lądu i szykuje się do walki z bestiami, które pod wpływem kataklizmu przebudziły się z tysiącletniego snu. Główną bohaterką jest mała dziewczynka, mająca wyjątkowy kontakt ze światem natury. Swój dar przetrwania i niezwykłą mądrość przeciwstawi nadciągającemu niebezpieczeństwu".\nZ kolei inny konkursowy film, który trafi z Cannes do Wrocławia to "W drodze" - adaptacja biblii bitników, kultowej powieści Jacka Kerouaca. Film Waltera Sallesa (Dzienniki motocyklowe) opowiada o wspólnej podróży przez Amerykę zaprzyjaźnionych dwudziestolatków, jest przywołaniem idealistycznych wolnościowych poszukiwań sprzed ponad pięćdziesięciu lat. W rolach głównych występują między innymi: Sam Riley, Garrett Hedlund, Kristen Stewart, Kirsten Dunst, Viggo Mortensen, Steve Buscemi i Amy Adams.\nWięcej informacji na www.nowehoryzonty.pl\nSłowa kluczowe: 12. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty, filmy, kino, Wrocław, karnety, festiwale filmowe\n"Od czwartku do niedzieli" odkryło Nowe Horyzonty\n469 filmów obejrzało 108 tysięcy widzów!\n"W drodze" - od powieści do filmu\n"Ta książka zmierzyła temperaturę epoki i zarejestrowała przełom dokonujący się w życiu narodu". Zobacz film przed premierą!\nOstatni weekend z pokazami na Rynku\nW niedzielę finał 12. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty.\nKontrowersyjny film o nastolatkach na TNH\n"Klip", kontrowersyjny portret współczesnego pokolenia nastolatków będzie prezentowany na T-Mobile Nowe Horyzonty.\n12 filmów, które musisz zobaczyć na 12. edycji TNH\nPolecamy najciekawsze filmy t-mobile nowe horyzonty!


Jak cieszyć się pięknymi i zdrowymi storczykami przez cały rok? | Weranda.pl\nStorczyki są jednymi z najpopularniejszych i najbardziej efektownych kwiatów, które z powodzeniem możesz hodować w domu. Wiele roślin z tej rodziny uchodzi za bardzo kapryśne, wobec czego wydają się być trudne w utrzymaniu. Jednakże odpowiedni dobór roślin i stosowanie dobrych praktyk w ich pielęgnacji pozwoli na utrzymanie ich w zdrowiu i pięknym wyglądzie przez wiele lat. Jak to zrobić?\nDobierz odpowiednią roślinę\nStorczyki pochodzą głównie z rejonu Azji południowo-wschodniej i Australii. Odtworzenie warunków idealnych do życia dla tych roślin w domowych warunkach może stanowić wyzwanie. Do bardziej odpornych należy np. falenopsis i od tej odmiany warto zacząć swoją przygodę z tymi roślinami.\nZadbaj o idealne oświetlenie\nNaturalne warunki życia storczyków gwarantują tym roślinom całkiem sporo słońca przy jednocześnie umiarkowanej temperaturze. Dlatego w domowych warunkach najlepiej trzymać je na parapecie okna od wschodniej strony. Dzięki temu roślina będzie miała wystarczającą ilość światła, bez nagrzewania się. W przypadku, gdy nie można sobie pozwolić na umiejscowienie rośliny od wschodniej strony, można także postawić ją w bardziej nasłonecznionej części mieszkania – należy jednak pamiętać o zapewnieniu roślinie cienia i odpowiedniej temperatury – 20-25⁰C w dzień i 16-18⁰C nocą.\nRoślina wyraźnie daje znać o tym, że ma za mało lub za dużo światła. W pierwszym wypadku jej liście stają się podłużne i ciemnozielone. W drugim przybierają gdzieniegdzie czerwono – bordową barwę. W obydwu przypadkach oznacza to, że czas zmienić miejsce ekspozycji.\nStoryczki podlewaj z wyczuciem\nKolejną „problematyczną” kwestią jest odpowiednie podlewanie storczyków. Choć pochodzą z bardzo wilgotnych rejonów, łatwo im zaszkodzić zbyt dużą ilością wody. Dobrą praktyką jest zwiększenie wilgotności powietrza w otoczeniu rośliny (np. postawienie donicy na podstawce z keramzytem i wodą) i zraszanie. W tym drugim wypadku należy jednak uważać, aby woda nie zbierała się w kącikach liści, gdyż sprzyja to rozwojowi grzybów.\nSamo podlewanie należy stosować z umiarem – korzenie falenopsisów nie lubią stać w wodzie, gdyż szybko gniją. Stanowią też idealny wskaźnik tego, czy roślina ma za dużo czy za mało wody. Gdy potrzebuje wody, stają się szare. Gdy ma jej odpowiednią ilość – są jędrne i zielone. Dlatego zaleca się trzymanie storczyków w przezroczystych donicach, aby móc kontrolować stan korzeni. Istotny jest też rodzaj wody wykorzystywanej do podlewania – dobrze jest unikać wody z kranu, a zamiast niej korzystać z destylowanej lub deszczówki.\nZasilaj z głową\nStorczyki mają bardzo długi okres kwitnienia i szybki czas wzrostu. Wobec tego należy je regularnie nawozić, aby zadbać o wybarwienie kwiatów, długość kwitnienia i powstawanie nowych pędów. Specjalne, płynne nawozy do storczyków – np. marki Florovit – należy stosować co 3-4 tygodnie lub częściej, w proporcjonalnie zmniejszonej dawce. Rozrabia się go w wodzie i takim roztworem podlewa się roślinę.\nMożna również stosować preparaty do zraszania liści (jak Regenerator do storczyków marki Florovit) lub Pałeczki nawozowe. Te ostatnie to doskonały wybór dla osób, które nie mają czasu na zbyt częste zajmowanie się roślinami lub po prostu o tym zapominają. Pałeczki działają do trzech miesięcy, dzięki czemu nie trzeba się martwić nawożeniem przez długi czas.\nUważaj przy przesadzaniu storyczków\nBardzo ważne w zapewnieniu storczykom długowieczności jest ich regularne przesadzanie. W przypadku roślin podlewanych wodą z kranu, należy robić to przynajmniej raz w roku. Jeśli zamiast tego używasz wody destylowanej lub deszczowej, ten okres można spokojnie wydłużyć do 2-3 lat. Oczywiście trzeba też wziąć pod uwagę choroby, które roślina przeszła, jej rozrost czy zużycie podłoża. W tych wypadkach zalecane jest niezwłoczne przesadzenie. Należy przy tym pamiętać o zastosowaniu odpowiedniej mieszanki w charakterze podłoża.\nStorczyki nie mogą być sadzone w zwykłej ziemi ogrodowej, gdyż jest ona zbyt mało przewiewna. Zamiast tego korzysta się z kory sosnowej, węgla drzewnego i mchu torfowca. Zanim jednak taką mieszankę wsypie się do doniczki, warto najpierw stworzyć w niej warstwę drenującą – najlepiej ze żwiru, keramzytu lub rozdrobnionego styropianu. Zapobiegnie to staniu korzeni w wodzie. Szczególną opieką należy otoczyć właśnie tę część rośliny.\nDobrą praktyką jest przygotowanie korzeni do przesadzenia, poprzez namoczenie ich przez godzinę w wodzie. Dzięki temu będą elastyczne i bardziej odporne na uszkodzenia. Chore, martwe i zgniłe korzenie należy usunąć – najlepiej używając zdezynfekowanego sekatora lub ostrego noża. Warto pamiętać, że po przesadzeniu ograniczamy podlewanie roślin. W przypadku wycięcia dużej liczby korzeni – nawet do 14 dni. Zasilanie nawozami można wznowić po 2-3 tygodniach od przesadzenia.\nJak widać, hodowla storczyków wcale nie musi być trudna. Najczęstsze błędy, takie jak zbyt duże nasłonecznienie, nieodpowiednie podlewanie czy temperatura, da się wyeliminować. Wystarczy trzymać się kilku prostych, opisanych zasad, które z czasem stają się oczywiste. To właśnie dzięki nim zdrową, efektowną i co najważniejsze – regularnie kwitnącą rośliną można cieszyć się przez cały rok, a nawet zdecydowanie dłużej!\nArtykuł Partnera: Florovit, florovit.pl\nRododendron – najpiękniejszy krzew pełen kwiatów: sadzenie, kwitnienie, najlepsze warunki do uprawy\nKrólowa piwonia, zwana też peonią – jak ją uprawiać i pielęgnować w ogrodzie?


American Crew I LOKnaBOK.pl\nPozostało 19 produktów.\nPokaż 1-19 of 19 produkt(ów)\nAmerican Crew to coś więcej niż tylko kolejny producent kosmetyków. To punkt zwrotny w historii męskiej pielęgnacji. To wiodąca marka salonowa stworzona specjalnie z myślą o mężczyznach i stylistkach, którym ufają. Każdy etap w naszej historii odzwierciedla nasze zaangażowanie w profesjonalnego stylistę i fryzjera, który uczestniczymy w dążeniu do wzmocnienia pozycji mężczyzn poprzez wysokiej jakości praktyki i produkty pielęgnacyjne.\nW 1994 roku stylista David Raccuglia przewidział przyszłość, w której mężczyźni będą zwracać uwagę na swój wygląd tak samo, jak wszyscy inni. I wiedział, że nie chcieliby przy tym stracić swojej męskości.\nDziś American Crew jest wiodącą na świecie marką profesjonalnej pielęgnacji dla mężczyzn. Mężczyźni i ich styliści liczą na nas, jeśli chodzi o najnowsze i najlepsze produkty do pielęgnacji włosów, ciała, golenia i stylizacji.


Wdrożenie Systemu Ewidencji Pojazdów w CTL Haldex S.A. | AutoID\nW ramach realizowanego projektu Klient złożył zapytanie na system, który w sposób automatyczny będzie rejestrował i zliczał przejazdy pojazdów poruszających się na terenie własnego zakładu produkcyjnego. Po przeprowadzeniu wizji lokalnej i krótkich ustaleniach zaproponowano system UNIS z modułem UNIS Park, oparty o technologię RFID dalekiego zasięgu.\nPo przeprowadzeniu testów, w ramach wdrożenia zainstalowano czytniki RFID UHF oraz kontroler MCP-040, a pojazdy oznakowano tagami RFID dalekiego zasięgu, które w sposób automatyczny pozwalają rejestrować każdy przejazd pojazdu w polu odczytu czytnika. Każdy odczyt jest zapisywany w oprogramowaniu UNIS Analyzer, który pozwala na raportowanie ilości i czasu przejazdów każdego pojazdu. Po instalacji urządzeń i oprogramowania administratorzy i użytkownicy zostali przeszkoleni z obsługi.\nidentyfikację pojazdów za pomocą technologii RFID dalekiego zasięgu\nautomatyczne rozliczenie czasu przejazdów pojazdów.\nPo zakończeniu wdrożenia i uruchomieniu Systemu AutoID Polska S.A. świadczy klientowi wsparcie techniczne i opiekę serwisową, które gwarantują klientowi skrócone czasy reakcji serwisu i naprawy błędów oraz zawsze aktualne oprogramowanie.


Zwierzyn (województwo lubuskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 52°50′14″N 15°35′03″E/52,837222 15,584167\nTen artykuł dotyczy wsi w województwie lubuskim. Zobacz też: wieś w województwie zachodniopomorskim.\nArtykuł 52°50′14″N 15°35′3″E\nWD 52°50'N, 15°34'E\nOdległość 1323 m\nLiczba ludności (2011) 1359\n52°50′14″N 15°35′03″E/52,837222 15,584167\nZwierzyn (niem. Neu Mecklenburg) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, siedziba gminy Zwierzyn.\nWieś (czterdzieści domów) założono w 1756. W 1766 powstał młyn wodny zbudowany przez polskiego budowniczego Jana Marcina Müllera. Stał on nad Młyńskim Potokiem. Kościół (obecnie pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela) wzniesiono w 1767 (technika ryglowa, potem kilkakrotnie przebudowywany). W 1773 we wsi noc spędził król pruski Fryderyk II Wielki. W 1857 powstała linia kolejowa (tzw. Ostbahn) i centrum wsi stopniowo przeniosło się z rejonu kościoła w rejon stacji kolejowej Strzelce Krajeńskie Wschód. W 1937 wybudowano we wsi i okolicach czternaście schronów żelbetowych (element Wału Pomorskiego).\nPodczas II wojny światowej Niemcy zamordowali we wsi polskiego robotnika przymusowego z Koninka – Jana Marcinkowskiego. 29 stycznia 1945 zostali oni wyparci ze Zwierzyna, a wieś została potem zasiedlona przede wszystkim przez osadników wojskowych pełniąc rolę przedmieścia Strzelec Krajeńskich, z którymi posiadała dawniej połączenie kolejowe. W czasach PRL we wsi działały: młyn, tartak, żwirownia, spółdzielnia GS, Zakład Usług Mechanizacyjnych oraz Usług Remontowo-Budowlanych, a także Spółdzielnia Kółek Rolniczych.\nDziała tu piłkarski Klub Sportowy „Pionier” Zwierzyn, który został założony w 1945 i występuje w gorzowskiej klasie okręgowej.\nW Zwierzynie urodził się Zenon Plech – były znakomity żużlowiec a potem trener żużlowy.\nkościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki filialny pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela, dawniej z muru pruskiego, obecnie murowany, z 1767 roku, XX wieku.\n↑ Wieś Zwierzyn w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2016-07-09] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.\n↑ Kalendarium wsi, tablica informacyjna przy dworcu Strzelce Krajeńskie Wschód\n↑ BogdanB. Kucharski BogdanB., Gorzów Wielkopolski i okolice. Przewodnik, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1981, s. 139-140, ISBN 83-210-0242-0, OCLC 830196481 .\n↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 64. [dostęp 10.2.13].\nSiedziba gminy: Zwierzyn\nZwierzyn (sołectwa: Zwierzyn I i Zwierzyn II)


News: Kmita Zabierz�w - GKS Jastrz�bie (zapowied�) - GKS Jastrz�bie - Strona nieoficjalna\nKmita Zabierz�w - GKS Jastrz�bie (zapowied�)\nJastrz�bie jedzie po punkty do Zabierzowa\nChocia� gospodarze sobotniego spotkania spisuj� si� w rozgrywkach fatalnie (2 punkty w o�miu meczach), trener GKS-u Jastrz�bie Piotr Rzepka zaleca ostro�no��.\nStaram si� ci�gle powtarza� ch�opakom: �adnego patrzenia na tabel�. Pi�karsko nie jeste�my od nich a� o tyle lepsi. Zesp� maj� na pewno bardziej do�wiadczony od naszego. Arka Gdynia te� tam jecha�a wygra� 7:0, a wywioz�a tylko jeden punkt. Zatem warto zachowa� czujno�� i rozs�dek - wyja�nia Rzepka.\nW podobnym tonie wypowiada si� pomocnik GKS-u Maciej Ma�kowski: - To nie b�dzie spacerek. Nie wiem dlaczego, ale wi�ksze k�opoty mamy w meczach ze s�abszymi dru�ynami.\nW naszej dru�ynie do sk�adu po kontuzjach powracaj� bramkarz Jakub Kafka oraz najbardziej kreatywny gracz GKS-u Mariusz Adaszek. W meczu czwartoligowych rezerw uraz�w doznali: Sebastian Wojciechowski oraz Wojciech Sa�ek. Bart�omiej Grabczy�ski nadal pauzuje za czerwon� kartk� w meczu z Podbeskidziem.\nPodkrakowscy gracze zdobyli dotychczas zaledwie 2 punkty, i jedynie dzi�ki decyzji PZPN dotycz�cej kary dla Odry Opole, nie zajmuj� ostatniego miejsca w ligowej hierarchii. Ponadto nie nale�y zapomina�, i� Zabierz�w przegra� bara�e o pozostanie w II lidze z... Pelikanem �owicz, ale dzi�ki wyczynom Antoniego Ptaka i jego Piotrcovii-Pogoni, zachowa� miejsce na drugim froncie. Jastrz�bianie s� faworytem tego spotkania, jednak�e nale�y pami�ta�, i� zawodnicy Kmity zd��yli ju� na swoim stadionie nap�dzi� stracha gwiazdorom z Arki Gdynia, remisuj�c po zaci�tym meczu 1:1. W sk�adzie Kmity mo�na znale�� kilka znanych z dawnych czas�w nazwisk: Artur Sarnat (kiedy� Wis�a Krak�w), Grzegorz Kr�l (Amica Wronki), Dariusz Romuzga (Hutnik Krak�w i Wis�a P�ock) czy Jan Cios (Odra Wodzis�aw). Na pewno nie b�dzie to �atwe spotkanie, ale liczymy i� nasi bohaterowie, tak�e dzi�ki dopingowi wybieraj�cych si� na ten mecz fan�w z Jastrz�bia, wygraj� pierwsze wyjazdowe spotkanie w tym sezonie w II lidze!\nNazwy: (1936) filia TS "Wis�a" Krak�w -> (?) LZS Zabierzowianka -> (?) LKS Kmita\npojemno�� - 1.000 miejsc (320 siedz�cych) / o�wietlenie - brak\nMariusz R�alski 07.08.84 197/81 Luba� Maniowy 0-0\nArtur Seme� 04.08.84 188/79 FC Vilnius 0-0\nTomasz Wr�bel II 21.06.90 179/78 �wit Krzeszowice 0-0\nAndrzej Bednarz 22.12.80 188/83 G�rnik Zabrze 20-0\nJan Cios 22.08.76 184/81 �wit Nowy Dw�r Mazowiecki 54-1\nAli Ibrahim 02.01.84 178/78 Orze� D�bno 0-0\nRafa� J�drszczyk 26.10.78 180/79 Proszowianka Proszowice 0-0\nMaciej Kici�ski 07.09.85 182/75 Korona Kielce 8-0\nMari�n Ko�i� 16.01.78 189/83 Luba� Maniowy 0-0\nKrzysztof Krauz 30.12.76 177/71 G�rnik Wieliczka 0-0\nMarcin Makuch 03.04.80 180/74 Ruch Chorz�w 2-0\nMiros�aw Pokrywka 02.09.79 188/86 AKS Busko Zdr�j 0-0\nMateusz Rzucid�o 27.04.80 181/79 Stal Rzesz�w 18-0\nMarcin Zontek 06.03.85 175/73 Wis�a II Krak�w 0-0\nMaciej B�benek 22.09.84 172/67 Widzew ��d� 2-0\nDamian Bronner 16.10.80 / Stal G�owno 0-0\nKonrad Cebula 22.03.83 174/67 G�rnik Wieliczka 0-0\nMarcin Dettlaff 27.04.84 180/78 UKS SMS ��d� 0-0\nGrzegorz Goncerz 27.04.88 185/73 G�rnik Zabrze 19-0\nMarcin Kajca 04.12.86 184/75 G�rnik Wieliczka 0-0\nPawe� K�pa II 19.01.81 172/63 Hutnik Krak�w 0-0\nPrzemys�aw P�oszczuk 30.05.90 184/65 Lech Pozna� 0-0\nDariusz Romuzga 20.04.71 180/79 Wis�a P�ock 314-21\nSebastian Sepio� 29.07.88 183/74 MZKS Alwernia 0-0\nMicha� Suchan 05.12.85 173/64 G�rnik Wieliczka 0-0\nLeszek Tarasek 25.07.82 180/76 Szreniawa Nowy Wi�nicz 0-0\nWojciech Ankowski 27.12.79 180/81 Drw�ca Nowe Miasto Lubawskie 0-0\nPiotr Chlipa�a 24.01.79 183/78 Kolejarz Str�e 0-0\nWojciech Fabianowski 20.04.80 178/72 Stal Rzesz�w 0-0\nGrzegorz Kr�l 29.04.78 179/79 First Vienna FC 1894 187-41\nMateusz Le�niowski 01.05.88 170/65 Stal Mielec 0-0\nBogdan Petrovi� 20.08.84 184/75 Kolejarz Str�e 0-0\n�r�d�a: www.90minut.pl, www.kmitazabierzow.pl\nakrat dnia wrze�nia 06 2007 15:45:53 ·\nPowered by PHP-Fusion © 2003-2006 GKS JASTRZ�BIE 38446305 Unikalnych wizyt


Jak dziadek Rydel brał ślub, a Wyspiański to opisał w "Weselu" - plus.nto.pl\nJak dziadek Rydel brał ślub, a Wyspiański to opisał w "Weselu"\nNie jest łatwo być wnuczką bohatera dramatu, który wszedł do kanonu polskiej literatury. Stanisław Wyspiański był przyjacielem i gościem weselnym dziadka Lucjana Rydla.\nI tak mu się odwdzięczył, że uwiecznił jego ślubną imprezę na kartach sztuki. Z rodzinnych wspomnień pani Maria nasłuchała się opowieści, jak to było naprawdę z tym weselem u dziadka Rydla.\n- Mój tata urodził się rok po weselu. Nie tak jak u Wyspiańskich - ze śmiechem przyznaje Maria Hetnał. Dziadek pani Marii, Lucjan Rydel, i Stanisław Wyspiański byli przyjaciółmi od szkolnych lat. Wyspiański był starszy o rok, ale w którejś z klas zamarudził i został na dłużej. Poznali się dwa lata przed maturą, polubili i przyjaźń została na dorosłe lata.\nLucjan Rydel pochodził z dobrej krakowskiej rodziny. Jego ojciec - też Lucjan, profesor medycyny, znany krakowski okulista - nie zgodził się, żeby syn studiował ukochaną literaturę i sztukę. Pod jego wpływem Lucjan junior poszedł na prawo.\nUrodziłam się 10 lat po śmierci dziadka Lucjana Rydla. Nigdy go nie poznałam – wspomina Pana Młodego z "Wesela" jego wnuczka Maria Hetnał.\nU babci Jadwigi w Bronowicach jako mała dziewczynka spędziłam wspaniałe zimowe ferie - mówi nysanka.


Mieszkanie na sprzedaż - Warszawa - Wilanów - MKI-MS-58378 - 50.30m² - MK INVESTMENT SPV SP.Z O.O.\n12 425,45 zł/m2 cena: 625 000 zł\nSprzedam przestronne dwupokojowe mieszkanie w apartamentowcu przy Al. Rzeczypospolitej (miasteczko Wilanów). Mieszkanie słoneczne, od strony cichej ślepej ulicy. Duże okna oraz loggia od strony południowo-zachodniej. Udany rozkład mieszkania z optymalnym wykorzystaniem przestrzeni. Mieszkanie o powierzchni 50,3 mkw składa się z:\n- dużego salonu z aneksem kuchennym (pełne wyposażenie AGD),\nDo sprzedania wraz z mieszkaniem jest miejsce postojowe w garażu podziemnym dodatkowo płatne za cenę 35.000 zł. Miejsce postojowe zlokalizowane obok siebie i blisko klatki wejściowej. Mieszkanie jest w stanie bardzo dobrym. Drewniane okna, żaluzje, AGD w zabudowie (nowa zmywarka, płyta elektryczna, lodówka, kuchenka mikrofalowa i piekarnik). W przedpokoju oraz w sypialni duże szafy w zabudowie umożliwiają wygodne przechowywanie rzeczy osobistych. Wysoki standard budynku, eleganckie przestronne hole i klatki schodowe. Zamknięte osiedle, zadbane i zielone patio. Całodobowa ochrona, monitoring. Dobra lokalizacja, 350 m do przestanku autobusowego, dobry sklep spożywczy obok. Zielona okolica. W pobliżu apteki, piekarnie, restauracje, gabinety lekarskie, sklep budowlany. W odległości spaceru znajduję się Pałac w Wilanowie. Niedaleko jest pole golfowe.\nSerdecznie polecam i zapraszam na prezentację nieruchomości, tel. 501 100 545.\nSymbol oferty MKI-MS-58378


MARCIN MłYNARCZYK - Szafirowy las\nOryginalna, szeroka obrączka z szfirami oraz złoconymi rantami. Istnieje możliwość wykonania z innymi kamieniami lub szerokości. Wyrób wykonany całkowicie ręcznie, cechowany i sygnowany przez artystę.\nRozmiar jubilerski 17/18, szerokość 16 mm.\nMateriały: szafiy syntetyczne, srebro 925\nTagi: szafiry, pozłacane, srebro, art, oryginalne, obrączki, biżuteria artystyczna\nProdukt ID: #63468, wystawiony: 2015-01-31


Dziurawe Niebo: Charlie Winston "Hobo"\nCharlie Winston pochodzi z Wielkiej Brytanii, obecnie mieszka we Francji i jak do tej pory to tam odniósł największy sukces. Szkoda, że w swoim kraju nie jest taki popularny, tym bardziej, że wydaje się iż ma wszystko za co można pokochać artystę: głos, charyzmę, rytmiczne piosenki, talent do pisania mądrych, czasem żartobliwych tekstów i no tak, ma nawet odpowiednią prezencję.\nAlbum (wydany w 2009r.) zaczyna świetna "In Your Hands" opowiadająca o frustracji związanej z brakiem pieniędzy, myślę, że tekst trafi do serca wielu osób, które musiały złożyć swoje życie w ręce innych. Następna "Like A Hobo" ("hobo" - włóczęga) stała się sporym przebojem we Francji i nic dziwnego, to wpadający w ucho hym o niezależności i wolność: "Like a hobo from a broken home/Nothing's gonna stop me". Ta piosenka daje siłę i dużo radości.\nCharlie potrafi skromnym instrumentarium, jak w "Calling Me", zbudować ciekawą piosenkę, gdzie najważniejsza obok jasnego, tym razem delikatnie brzmiącego głosu Winstona, jest gitara i harmonijka. Oba instrumenty dostały sporo miejsca na płycie.\nBardzo interesująco wypada rytmiczny "Kick the Bucket", podoba mi się dystans i poczucie humoru Charliego, piosenka o tym, że wszyscy umrzemy okazuje się okazją do celebrowania życia. Ponadto Charlie to dobry obserwator, w "Generation Spent" opisuje to jak postrzega to co się dzieje z ludźmi: "Looking out at the emptiness of faces(...)Everybody is someone else's opinion".\nCharlie opowiada o tym co ma w głowie i w sercu, robi to z dużym wdziękiem i w sposób, który pozwala odróżnić mu się na tle innych artystów, niebagatelną rolę odgrywa tu jego silny, męski głos, w którym bez problemu można się zakochać.\nSiła "Hobo" tkwi w...talencie autora tej płyty, warto czekać na jego kolejne albumy, które, miejmy nadzieję, potwierdzą, że się nie mylę.\nAutor: Romen o 11:53\nEtykiety: dojrzałość, energia, siła\nAnonimowy 4 czerwca 2011 11:53\nNie przypodł mnie do gusta. Brakuje mu "tego czegoś".


7 lutego 2016 | Mariusz Kowalczyk\nMit Mehrabiana – dlaczego rozumiemy więcej niż 7% tego co do nas mówią\nJeszcze kilkadziesiąt, a nawet kilkanaście lat temu, kiedy psychologia nie cieszyła się tak dużą jak dziś popularnością, a "Internet" można było kupić na płytach CD, zdobycie rzetelnych informacji na temat komunikacji międzyludzkiej wymagało w większości przypadków sięgnięcia po akademicką literaturę. W tamtych czasach było to jedno z nielicznych, sprawdzonych źródło informacji, które kształtowało kolejne pokolenia psychologów i wszelkiego rodzaju fachowców parających się tą dziedziną wiedzy.\nDziś w dobie wszechobecnego korzystania z sieci i mediów społecznościowych z jednej strony mamy dostęp do nieograniczonych zasobów wiedzy mogąc tym samym stać się specjalistami w prawie każdej dziedzinie, z drugiej zaś strony to, co dostajemy to często jedynie strzępki informacji, przetworzone w łatwy do strawienia sposób porcje wiedzy, które jednym kliknięciem udostępniamy dalej. Sprawia to często, że pozbawiani szerszego spojrzenia na sprawę przekazujemy błędne informacje, które jak w głuchym telefonie tworzą fałszywe historie żyjące własnym życiem. Jednym z takich przykładów jest często powtarzana reguła stworzona przez Alberta Mehrabiana, o której pisałem w artykule na temat mowy ciała w codziennym życiu. Zasada ta mówi o tym, że spośród wszystkich informacji jakie do nas docierają wypowiadane słowa mają znaczenie tylko w 7%, natomiast brzmienie głosu w 38%, a komunikaty niewerbalne aż w 55%. W tamtych czasach sam mocno w nią wierzyłem, w końcu znajdowała się ona w topowych podręcznikach poświęconych komunikacji. Nie jest to jednak prawdą o czym sam się zaraz przekonasz. Przyszło mi zatem napisać, że regułę w którą kiedyś wierzyłem czas obalić.\nZacznijmy jednak od początku czyli od przedstawienia samego autora eksperymentu.\nKomunikacja, Mit Mehrabiana oraz wyniki dwóch eksperymentów\nAlbert Mehrabian jest emerytowanym profesorem psychologii na UCLA (Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles). Jest także znanym specjalistą od komunikacji niewerbalnej i relacji międzyludzkich. W czasach swojej młodości jako młody doktor psychologii badał on wraz ze swoim zespołem zależności komunikacji werbalnej i niewerbalnej. Efekty tych badań przyniosły mu ogromną popularność i światowy rozgłos tworząc tym samym znaną regułę "7% - 38% - 55%". Oczywiście nie byłoby w niej nic złego gdyby nie fakt, że przez wielu profesjonalistów i laików została na początku źle zinterpretowana i poniosła się w świat, co w zasadzie stanowi istotę całego problemu. Wielokrotnie cytowana, a zakładam że i Tobie znana, niesie ze sobą błędne wnioski z badań mających swój początek w latach sześćdziesiątych. Z czego wynika cała niejasność?\nAby zrozumieć istotę błędu zacznijmy od omówienia prowadzonych wówczas badań oraz wniosków jakie zostały opisane w dwóch artykułach, które w 1967 roku opublikowano w Journal of Personality and Social Psychology oraz Journal of Consulting Psychology. Mehrabian był ciekaw reakcji badanych osób (odbiorców komunikatu), w momencie w którym będzie do nich wysyłany niespójny komunikat. Upraszczając - w doświadczeniu chodziło oto aby zbadać reakcję człowieka w momencie, w którym zobaczy on jeden komunikat (neutralny wyraz twarzy), usłyszy drugi (pozytywny ton wypowiedzi), a obierze trzeci jako negatywny. Dostarczając trzy tak sprzeczne ze sobą informacje w jednym komunikacie, badaczy interesowało to, która z nich będzie tą najbardziej istotną? Warto dodać, że samo doświadczenie zostało oparte na zdjęciu twarzy tej samej osoby w trzech odsłonach (pozytywnej, neutralnej, negatywnej) w połączeniu z głosem lektora w różnej tonacji (pozytywnej, neutralnej, negatywnej) oraz słów mających różne znaczenie - jak w poprzednich przykładach: pozytywne, neutralne, lub negatywne.\nPrzyjrzyjmy się zatem wideo przygotowanemu przez ludzi z CreativityWorks, które w prosty i zabawny sposób omawia mit.\nEfektem badań były wyniki mówiące o tym, że 55% spostrzeżeń wynikało z mimiki pokazanej na zdjęciu, 38% ze sposobu wypowiedzi lektora, a jedynie 7% z wypowiadanych przez niego słów. W rzeczywistości nasza komunikacja wygląda zupełnie inaczej o czym wie chyba każdy z nas. Jest w niej dużo więcej ekspresji, gestów oraz przekazywanych emocji, zależy ona także od naszego nastroju i tego z kim rozmawiamy. Zupełnie inaczej będzie się nam rozmawiało z osobą, którą właśnie poznaliśmy, a osobą znaną nam od lat.\nWarto również dodać to, że same badanie były prowadzone w specyficznych warunkach, przy używaniu autorskich metod, nie biorąc pod uwagę wielu innych czynników ludzkiego zachowania, co sprawiło, że w pewnym sensie było obarczone błędem. Nie chodzi tu jednak o ewentualne błędy i samą poprawność badania (które de fakto stało się fundamentem kolejnych tego typu eksperymentów), ale o to, że na przełomie dziesiątek lat ludzie zaczęli interpretować je zupełnie inaczej niż powinni.\n1 grudnia 2015 | Mariusz Kowalczyk\nCo zrobić aby opanować złość i negatywne myśli na swój temat\nNiezdrowe, negatywne myśli czyli te które od czasu do czasu podpowiadają nam, że nie warto czegoś robić, że jesteśmy do niczego itp., są jedną z przyczyn osłabienia naszej koncentracji, motywacji i wszelkich innych działań związanych z naszą aktywnością, tak zawodową jak i osobistą.\nNie tak dawno pisałem o emocjonalnym abecadle i tym w jaki sposób możesz łatwiej rozumieć własne emocje. Dziś chciałbym pokazać Ci pewne ćwiczenie dzięki, któremu będziecie mogli pracować nad swoimi niezdrowymi myślami. Oczywiście wszystko po to abyście każdego dnia, krok po kroku, mógł się od nich uwolnić.\nZanim przejdziesz do wykonywania ćwiczenia przygotuj dla siebie „coś”, co ułatwi Ci zapisywanie negatywnych przekonań. Może być to niewielka kartka papieru, notatnik w telefonie, zeszyt. Ważne abyś miał to zawsze przy sobie i w razie potrzeby mógł użyć do notowania. Pamiętaj też, że ćwiczenie to ma sens dopiero wtedy, gdy swoje przekonania zaczniesz zapisywać. W przeciwnym wypadku to co właśnie czytasz stanie się jedynie kolejną przejrzaną przez Ciebie dziś informacją, która szybko zostanie wymazania z Twojej pamięci. Przecież nie o to chodzi, prawda?\nKROK PIERWSZY: Zacznij obserwować, to co myślisz i mówisz na swój własny temat\nZacznij obserwować swoje negatywne myśli i wsłuchiwać się w to co do siebie mówisz. Zwróć większą uwagę na sytuację dla Ciebie trudniejsze, bardziej wymagające, takie w których jesteś w stresie i napięciu. To zazwyczaj wtedy w Twojej głowie mogą pojawiać się słowa: „Nigdy nic mi nie wychodzi”, ‘Umrę jeśli tego nie zaliczę”, „Jak zawsze się spóźniłem”, „ Nigdy nie będę w stanie poradzić sobie z tym zadaniem”… Prawdopodobnie zdania, które będziesz do siebie wypowiadał będą maiły spory ładunek negatywnych emocji, będą też nasycone mnóstwem generalizacji typu: zawsze, każdy, nigdy, wszyscy… co może ułatwić Ci ich rozpoznanie.\n"Każda porażka niesie w sobie ziarno równej lub nawet większej korzyści." - Napoleon Hill\nKROK DRUGI: Zastanów się ile faktów jest w tym co do siebie mówisz\nKiedy już natrafisz na jedną z niezdrowych myśli, a następnie zapiszesz ją, pora abyś przyjrzał się jej dokładniej. Zacznij analizować ją bardziej logicznie, kiedy w Twojej głowie pojawia się np. myśl ‘Umrę jeśli nie zaliczę tego egzaminu” zastanów się czy faktycznie jest to zgodne z prawdą?\nKROK TRZECI: Trzymaj się prawdy\nNie znam osoby, której by wszystko wychodziło. Popełnienie błędów jest częścią procesu nauki i trudno byłoby zdobywać doświadczenie gdybyśmy ich nie popełniali. Wróć do jednej z negatywnych myśli - ‘Umrę jeśli nie zaliczę tego egzaminu” czy faktycznie jest to prawda? Sam mam za sobą wiele „oblanych” egzaminów jednak do tej pory żyje i mam się całkiem dobrze. Faktycznie nie zawsze każda kartkówka układała się po mojemu, jednak był to tylko niezdany egzamin, a nie koniec świata.\nKROK CZWARTY: Planuj swoją przyszłość\nMasz już zapisane przekonania, wiesz również, że nie zawsze to co myślałeś na swój temat jest zgodne z prawdą. Najwyższy czas abyś zastanowił się co chcesz z tą wiedzą zrobić. W jaki sposób będziesz radził sobie z niezdrowymi myślami w przyszłości. Wiedząc, że jeden nierozwiązany problem nie czyny z Ciebie głupca, a oblany egzamin nie jest wcale końcem świata, a jedynie informacją zwrotną o Twoim poziomie wiedzy.\nPo wielu latach praktykowania i pracy tak z sobą jak i ze swoimi klientami uważam, że niezależnie od tego jakie myśli masz na swój temat, możesz nad nimi pracować i je zmieniać.\n1 września 2015 | Mariusz Kowalczyk\nW jaki sposób radzić sobie ze stratą tego, co jest nam bliskie\nZmiana i strata są stałym elementem życia. Zwykle nawet nie uświadamiamy sobie, jak wiele tracimy od najwcześniejszego dzieciństwa. A przecież każde przejście od jednego okresu rozwojowego do następnego niesie ze sobą jakieś utraty.\nW najwcześniejszym okresie życia jest to utrata obrazu idealnego, wszechmocnego rodzica, który ukoi nasze smutki, rozwiąże wszystkie problemy i zaspokoi wszystkie potrzeby. Uświadomienie sobie, że rodzic jest istotą wielowymiarową, a zatem posiadającą zarówno zalety, jak i wady, a także ograniczoną w swojej mocy jest jedną z pierwszych bolesnych strat, z jakimi każdy z nas musi się zmierzyć.\nStopniowa integracja doświadczeń zaspokajających i frustrujących przy jednoczesnym utrzymaniu ogólnego dobrego wyobrażenia o rodzicu jest wielkim osiągnięciem rozwojowym, warunkiem przejścia do następnego etapu. Można powiedzieć, że jest to nasza pierwsza utrata złudzeń. Szczęśliwie lub nie, ten wyidealizowany obraz drugiej osoby powraca w stanach zakochania, gdy widzimy innych oczami naszych pragnień. Niestety, prędzej czy później wizerunek ten nie wytrzymuje konfrontacji z rzeczywistością i pojawia się w nas rozczarowanie. Łagodzi je fakt przywiązania do drugiej osoby, wdzięczności za to, co otrzymaliśmy. Jeśli umiemy wytrzymać to pierwsze rozczarowanie, nie porzucimy od razu obiektu zakochania szukając następnego i następnego, bardziej idealnego. W zamian zyskujemy poczucie bycia akceptowanym takimi, jakimi jesteśmy.\nW kolejnych etapach życia mierzymy się z innymi naturalnymi utratami. Koniec dzieciństwa to utrata przywilejów, pewnych praw, beztroski. Przejście z wieku nastoletniego do dorosłości wiąże się z końcem pewnej sowbody, a przyjęciem na siebie zobowiazań zawodowych i rodzinnych, często przeżywanych jako dotkliwe ograniczenie wolności. Kolejne etapy przynoszą utratę sprawności, urody, majątku, być może roli zawodowej, przez którą dotąd definiowaliśmy naszą tożsamość. Zaburzenia adaptacyjne, jakże często spotykane w gabinetach psychologicznych są wyrazem trudności psychicznych w przystosowaniu się do nowej, zmienionej sytuacji.\nStrata jest szczególnie trudna, gdy dotyczy czegoś o szczególnym znaczeniu emocjonalnym, czegoś wokół czego koncentrujemy swoje życie, wierzymy, że należy się nam i będzie trwało wiecznie, tak, że staje się podstawą lub/i warunkiem naszego szczęścia. Najczęściej jest to związek, zdrowie, praca.\nJak sobie radzić? Często pierwszym odruchem jest wściekłość, chęć niszczenia. Innym razem rozpacz, niedowierzanie, reagowanie poczuciem winy, reakcje depresyjne. Nierzadko towarzyszy temu utrata poczucia bezpieczeństwa, sensu życia. Bez względu na to, jakiego rodzaju trudne uczucia nas ogarniają, często stosowanym mechanizmem obronnym jest zagłuszanie bólu: alkoholem, pracą, wdawaniem się w romanse. Działanie to jednak przynosi ulgę tylko na chwilę, stwarza ryzyko popadnięcia w uzależnienie, a przy "pocieszaniu się" przelotnymi znajomościami – poranienia po drodze innych oraz samego siebie. Zaprzeczane uczucia nie znikną, z całą mocą ujawnią się w chwili słabości.\nCzy zatem na straty można lub wręcz należy się uodparniać? Co, jeśli jest to już kolejna utrata pracy, związku, planów i marzeń? Doświadczenie pokazuje, że za każdym razem boli prawie tak samo. Jednak obronne nie przywiązywanie się do nikogo i do niczego okrada nas z potencjału, jest nienaturalne.\nW każdym wypadku należy dać sobie czas.Wycofanie uczuć zainwestowanych w obiekt to proces, który musi potrwać. Pozwólmy trudnym uczuciom dojść do głosu, poprzerywajmy je, aż się wysycą. Jednak pielęgnowanie w sobie poczucia krzywdy zubaża nas wewnętrznie. Sprawia, ze tkwimy w przeszłości, nie pozwala na wspominane wcześniej wycofanie energii i skierowanie jej na nowe cele, idee, obiekty.\nWarto otoczyć się życzliwymi ludźmi, aby mieć poczucie, że dobro nie zniknęło z naszego świata. Zadbać o własną, podkopaną samoocenę. Poświęcić czas na refleksję. Nie obwinianie się, ale wyciągnięcie wniosków na przyszłość.\nTo co trudne, często okazuje się być rozwojowe. Każdy koniec to początek nowej szansy.\nDzisiejszy artykuł napisała moja dobra znajoma Monika Norko, psycholog i psychoterapeutka prowadząca na co dzień własny gabinet oraz pracująca w poradni zdrowia psychicznego.\n7 kwietnia 2015 | Mariusz Kowalczyk\nBurza mózgów – 13 prostych zasad dzięki, którym pokonasz każdą trudność | część I\nBurza mózgów to jedno z tych narzędzi, o którym zapewne nie raz słyszałeś. Dla mnie to pewnego rodzaju proces kreatywny, przynajmniej tak go nazywam, w którym pewna grupa ludzi, często pracująca razem, spotyka się by poszukać możliwości rozwiązana pewnego problemu. Chociaż sam model pracy wykorzystujący burzę mózgów przez ostatnie lata mocno ewoluował, jego idea wciąż pozostaje ta sama.\nStruktura tego modelu była znana jeszcze przed wojną, jednak dopiero w 1948 Alex Osborn usystematyzował ją w swojej książkę - Unlocking Your Creative Power. Model ten składał się z kilku zasad, które do dziś nie tracą na funkcjonalności, oto one:\nUczestnicy mogą korzystać w wcześniejszych pomysłów, dodając do nich coś od siebie.\nW tym dwu częściowym artykule skoncentruję się na przedstawieniu Ci 13 prostych zasadach prowadzenia burzy mózgów. Dzięki nim prowadzone przez Ciebie sesję, będą bardziej skuteczne i kreatywne. Przynosząc tym samym więcej pomysłów i możliwości rozwiązania problemu z którym się właśnie borykasz.\nBurza mózgów to szukanie możliwości, a nie rozwiązań.\nOdpowiednio dobrana ilość osób w grupie to jeden z ważniejszych elementów skuteczności każdej z sesji. Jeśli jedna osoba jest w stanie wygenerować 5 pomysłów, to dwie powinny wygenerować 10, prawda? Niestety to tylko teoria, która daleka jest od praktyki.\nMyśląc o odpowiedniej ilości uczestników sesji, pamiętaj by każdy z członków zespołu miał szansę aktywnego uczestniczenia w spotkaniu. Pamiętaj również o tym aby wszyscy uczestnicy burzy mózgów byli aktywni oraz mogli udzielać się na forum. Duża ilość ludzi w grupie niesie ze sobą 2 zagrożenia:\nWiększe ryzyko krytyki i komentowania proponowanych rozwiązań, co wiąże się z brakiem aktywności i strachem przed oceną.\nNiech każda z grup w której pracujesz ma od 5 do 7 osób. Pozwoli Ci to utrzymać odpowiednią dynamikę spotkania jak i usprawnić komunikację w samej grupie.\nMamy skłonności do otaczania się ludźmi, którzy zachowują się podobnie jak my, lubią to co my, wyznają podobne wartości do naszych, mają jak my podobne doświadczenia, często też myślą tak jak my. To dlatego nie mając większego doświadczenia w prowadzeniu burzy mózgów dobieramy osoby podobne do nas. Jednak czy tego typu charaktery, osoby widzące świat w podobny sposób są w stanie wypracować maksymalne rezultaty w prowadzonych przez Ciebie sesjach?\nBudując grupę sesyjną dobieraj ludzi o różnym usposobieniu i charakterze, zadbaj o różnorodność. Wybieraj osoby z różnych działów, jak również tych na różnym poziomie kompetencji i odpowiedzialności. Możesz też sięgnąć po zasoby z poza Twojej firmy. Takie rozwiązanie może wprowadzić całkowicie inny punkt widzenia tego nad czym będziecie dyskutować.\nIm większa mnogość w postrzeganiu tego samego problemu tym większa szansa na stworzenie skutecznych i kreatywnych możliwości dalszej pracy. Pamiętaj również by grupa była otwarta i kreatywna.Burza mózgów to szukanie możliwości, a nie rozwiązywanie problemów. Im więcej śmiałych pomysłów pojawi się w trakcie sesji, tym lepiej dla całego procesu. Tym bardziej, gdy znajdzie się ktoś, kto zainspiruje się dzięki temu co padło z ust innej osoby.\nMożna spędzić godziny rozmyślając nad rozwiązaniem jakiegoś problemu. To też jest przyczyną częstego pośpiechu podczas sesji oraz tworzenia nastawienia na gotowe rozwiązania i rezultaty. Zapomina się tym samym, że nie o to chodzi w burzach mózgu.\nNim rozpocznie się spotkanie, poinformuj każdego z członków grupy ile dokładnie będzie trwało najbliższe spotkanie. Optymalnym rozwiązaniem dla takich sesji jest 1,5 – 2 godzin. Tak zoptymalizowany czas działania pozwoli odpowiednio przygotować się do sesji, rozgrzać nasze szare komórki, jednak co ważniejsze, dobrze przepracować samą sesję oraz efektywnie ją zakończyć.\nAby skutecznie uczestniczyć w sesjach burzy mózgów, dobrze jest poznać omawiany na niej temat oraz zapoznać się z obecnymi trudnościami. Jeśli natomiast jest inaczej, jeśli uczestnicząc w procesie burzy mózgów nie masz wiedzy na temat tego nad czym pracujesz, w jaki sposób może skutecznie brać w niej udział? Generować tym samym dziesiątki propozycji oraz odpowiedzialnie uczestniczyć w samym spotkaniu?\nNim zaprosisz uczestników sesji aby usiedli razem i zastanowili się nad danym problemem, pozwól im się przygotować. Na kilka dni przed spotkaniem, wyślij im wiadomość z tematem spotkania, omawianym przez was problemem, oraz ewentualnymi trudnościami. Niech każdy z nich samodzielnie przygotuje się do sesji, poszuka samodzielnie odpowiedzi , aby w grupie pracować jeszcze skuteczniej.\nWiększość dobrych pomysłów powstających podczas sesji ma miejsce na jej końcu. Wynika to przede wszystkim z pobudzenia naszej kreatywności, dostępu do dużej ilości pomysłów oraz środowiska sprzyjającemu szukaniu nowych możliwości. Jak zatem stworzyć takie środowisko?\nZacznij od kreatywnego ice-brakera, który pobudzi Twój zespół do kreatywnego myślenia. Nim przejdziecie do kluczowego działania, w trakcie burzy mózgów skupcie się na powodem występowania danego problemu np.:\n- Zanim przejdziecie do szukania możliwości rozwiązań danej trudności, omówcie warunki w jakich obecnie funkcjonuje np. wasza firma.\n- Zastanówcie się nad konkurencją, oferowanym przez was produktem, kluczowymi odbiorcami czy klientem docelowym.\n- Wszystko to zapisz na tablicy albo dużej kartce papieru, tak by było widoczne dla każdego.\nPotraktuj to zadanie jako rozgrzewkę! po której dużo łatwiej wraz z zespołem będziesz mógł wejść w kreatywny proces.\nJedną z większych trudności, jaka pojawia się w trakcie prowadzenia sesji burzy mózgów jest rutyna. Kiedy każdy z członków zespołu wystrzela się z pomysłów, a energia całej grupy zacznie spadać, pora byś zareagował i zaczął działać. To też duże wyzwanie dla Ciebie aby wyciągnąć zespół z rutyny i skłonić ich do dalszej kreatywnej pracy.\nJest jednak coś co może CI w tym pomóc.\nPodczas prowadzonej przez siebie sesji przygotuj członkom Twojego zespołu duże kartki papieru, które będą mogli zapisywać, wykałaczki do układania wieży, długopisy do bawienia, ciastolinę do lepienia oraz wszystko to, co może utrzymać ich kreatywności i skupieniu w trakcie całej sesji.\nNie zapominaj też o sobie. Jako lider całej grupy i Ty musisz być przez cały ten czas w pełnej koncentracji i gotowości.\nJeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat prowadzenia procesu kreatywnego za pomocą burzy mózgów, zajrzyj do drugiej części artykułu.\n25 lutego 2015 | Mariusz Kowalczyk\n4 proste zasady, którymi warto kierować się w życiu każdego dnia\nDla wielu osób pierwsze dni stycznia są początkiem czegoś nowego. Czysta kartka, na której będzie można zapisać wszystko, co tylko przyjdzie im do głowy. Szansą na stworzenie „planu od nowa”, po raz kolejny ruszeniem do przodu, okazją do wyznaczenia celów, mentalnego resetu i otworzenia nowego - 365 stronicowego rozdziału w swoim życiu.\nOczywiście wszystko po to, by był to lepszy rok naszego życia. Jednak kiedy za oknem przestaną już strzelać fajerwerki, a sylwestrowe bąbelki wyparują z organizmu, pora wracać do codziennych obowiązków. Zapominając tym samym o euforii i fanfarach, jakie towarzyszyły nam jeszcze kilka dni temu. Zapewne jak sam zauważyłeś od dawna nic nie napisałem. Potrzebowałem przerwy, chwili odpoczynku, która pozwoli mi zastanowić się jak idzie realizacja moich planów oraz rozwój samego bloga. I wyznam szczerze, kiedy tak siedziałem nad kartkami papieru i zastanawiałem się nad postępami, zacząłem przypominać sobie rzeczy, o których prawie zapomniałem. O tym, że czasem warto odpocząć, że warto cieszyć się tym, co do tej pory udało się mi osiągnąć. O tym, że wśród bliskich mogą być osoby, dla których to, co i jak mówię, ma ogromne znaczenie. Tym też chciałem się z Tobą podzielić w dzisiejszym wpisie.\nOto 4 proste zasady, którymi postanowiłem kierować się tego roku — chciałem się nimi z Tobą podzielić. To one pozwolą Ci zwolnić tempo życia i odnaleźć potrzebny balans. Czerpać tym samym więcej radości z otaczającego świata i ludzi.\n1. Pozwolę sobie złapać oddech\nOstatni miesiąc starego roku minął mi błyskawicznie. Zresztą, cały ten rok pędził jak szalony nie oszczędzając żadnego miesiąca. Początek lutego to czas, w którym uświadomiłem sobie, że jestem trochę zmęczony i potrzebuje odpoczynku.\nChcę, aby ten rok miał w sobie więcej luzu i wyglądał inaczej. Nie muszę przecież gnać każdego dnia za postawionymi sobie celami. To przecież moje życie i moje cele, dlatego też mogę z nim robić, co chcę. Co za tym idzie więcej czasu poświęcę na pracę nad własnymi emocjami i przekonaniami. Wiem, że nie każde z nich jest dla mnie wspierające, wiem jak wiele z nich wywoływało we mnie i moim najbliższym otoczeniu wiele konfliktów. Najwyższy czas to zmienić. Skoncentruję się również na tym, co daje mi najwięcej satysfakcji. Nawet jeśli nie wszystko to, co robię sprawia mi przyjemność, będę cieszył się z osiąganych przeze mnie małych rezultatów, wyników, które w dniu codziennym często umykają mojej świadomości.\n2. Każde słowo dane drugiej osobie będę traktował jak obietnicę\nMówienie słów, które dla mnie wydawały się błahostką dla drugiej osoby mogły mieć ogromne znaczenie. Dla wielu z Was może być to coś oczywistego, jednak ja odkryłem to dopiero teraz. Ostatnie kilka miesięcy nauczyło mnie, by każde słowo, które pada z moich ust, każde zobowiązanie czy deklarację warto traktować tak, jakby miało ono najważniejszy priorytet. Co ważniejsze, pilnować by to, co mówię zostało przeze mnie realizowanie.\n3. Zanim sięgnę po książkę, zastawie się, co wnosi ta, którą przeczytałem poprzednio.\nCoraz częściej mogę znaleźć w internacie wydarzenia, które zachęcają do czytania książek. Jestem zwolennikiem takich akcji, zwłaszcza że po opublikowaniu najnowszego raportu o stanie polskiego czytelnictwa przygotowanego przez Instytut Książki i Czytelnictwa Biblioteki Narodowej wynika, że ponad 60% Polaków nie przeczytało w zeszłym roku ani jednej książki.\nZanim jednak wpadnę w „szał czytania” postanowiłem, że zadam sobie kilka pytań:\nW jakim celu czytam kolejną książkę?\nCzego nauczyłem się z ostatniej przeczytanej przez siebie książki?\nKtóre z tematów lub historii w poprzedniej pozycji najbardziej zapadły mi w pamięci i dlaczego?\nW jaki sposób wykorzystam zdobytą wiedzę?\nOdpowiadając sobie na te i inne pytania jesteś w stanie wybierać czytane przez siebie książki staranniej, a także „wyciągać” z nich dużo więcej informacji — wiadomości, które nie tylko zostaną Ci w pamięci na dłużej, ale i pozwolą czerpać więcej korzyści z przeczytanych przez Ciebie pozycji literatury. Szanując tym samym swój czas, czytając mniej, jesteś w stanie dowiedzieć się znacznie więcej.\n4. Doceniam to, co mam\nBywało tak, że to, co kiedyś zostało mi dane, staje się czymś, co w moim mniemaniu będę miał na zawsze, czymś, co będzie przy mnie każdego dnia, będzie na każde zawołanie i wyciągnięcie ręki. Będzie czymś, czego jestem tak pewien, aż zapomnę, że mogę to stracić. W tym roku zwrócę dużo większą uwagę na to, co już mam, to, co udało mi się osiągnąć, to, co zrobiłem dla siebie w minionym roku, to, jaką skończyłem szkołę, jacy ludzie mnie otaczają. Świadomość tego, że w każdej chwili mogę to wszystko stracić, pozwala mi dawać z siebie więcej każdego dnia. Buduje też poczucie wdzięczności do tego, jakim szczęściarzem tak naprawdę jestem mając to wszystko.\nTo tyle na dziś. Jeśli spodobały Ci się moje postanowienia możesz śmiało z nich skorzystać. Możesz też podzielić się tym artykułem z osobami, które Twoim zdaniem mogą z niego skorzystać, zostawić komentarz lub polubić moją stronę, jeśli jeszcze tego nie zrobiły. Do zobaczenia wkrótce.\n4 grudnia 2014 | Mariusz Kowalczyk\nW jaki sposób zbudować wysoką samoocenę i nabrać pewności siebie\nSamoocena towarzyszy Ci każdego dnia, bez względu na to czy tego chcemy czy nie. Jest z Tobą dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Nie możesz od niej uciec ani o niej zapomnieć. Niestety ze względu na warunki w jakich się wychowujemy, otoczenie, szkołę, przyjaciół i bliskich jest ona często torpedowana już od najmłodszych lat naszego społecznego funkcjonowania.\nWysoka samoocena to czynnik, który pozwala Ci odczuwać spokój i komfort psychiczny. To dzięki niej dużo łatwiej przychodzi Ci wybaczyć sobie błędy, akceptować własne pomyłki oraz mieć świadomość tego, że nie musisz być idealny. To także czynnik dzięki, któremu wiesz, że zasługujesz na wszystko co najlepsze; szczęście, radość i satysfakcja z tego co masz i kim jesteś.\nJej brak wiąże się często z zakładaniem porażki na początku wszystkiego za co tylko się zabierasz. Wątpieniem we własne siły, w to co wierzysz, swoje możliwości i skuteczność własnych decyzji. To dlatego tak ważne jest by każdego dnia budować w sobie tę cechę.\nNiezwykła mieszanka, czyli składniki budujące wysoką samoocenę\nSamoocena to kompleks czynników i współzależności połączonych ze sobą na wiele sposobów. Do takich czynników należą: szacunek do samego siebie oraz wiara we własne możliwości. Ten pierwszy sprawia, że w pełni akceptujesz to kim jesteś oraz to co myślisz na swój temat. Pomaga Ci w bronieniu własnego zdania, mówieniu o własnych potrzebach oraz byciu szczęśliwym.Wiara we własne możliwości to czynnik, dzięki któremu skutecznie działasz. To znajomość własnych umiejętności, wiara we własną kreatywność i chęć tworzenia czegoś nowego. Świadomość własnych możliwości, która daje Ci poczucie sprawczości oraz skuteczności pozwalającej tym samym na dużo lepsze rezultaty. Uważam, że jest ona również jednym z tych czynników dzięki któremu jesteś w stanie aktywnie funkcjonować w otaczającym Cię społeczeństwie. Dzięki poczuciu sprawczości nie boimy się popełnić błędów, jak i mamy świadomość tego, że możemy je naprawiać. Potrafimy racjonalnie myśleć i oceniać działanie za które chcemy się zabrać.\nJak jednak sprawdzić czy Twój poziom samooceny jest na poziomie, który pomaga Ci lepiej żyć? Oto kilka przykładów:\n- Akceptujesz swoją niedoskonałość i potrafisz śmiać się z siebie i własnych porażek.\n- Jesteś otwarty na nowych ludzi, nowe koncepcje i idee.\n- Przyjmujesz do wiadomości krytykę oraz akceptujesz to, że popełniasz błędy.\n- Mówienie o tym co potrafisz i w czym jesteś dobry przychodzi Ci z łatwością.\nDlaczego szacunek do siebie wpływa na budowanie wysokiej samooceny\nSzacunek do siebie pozwala Tobie budować przekonanie, że to jak żyjemy daje Ci poczucie szczęścia i spełnienia. To także cecha dzięki której w naturalny dla siebie sposób wierzysz w dobre intencje innych ludzi, ich uczciwość, chęć pomocy czy przyjaźń. To przekonanie o tym, że Ty sam jak i Twoje życie to wielka wartość. Bardzo często szacunek do siebie jest przez nas budowany już na etapie pierwszych lat naszego życia. To wtedy jako dzieci, bez ograniczających nas przekonań prezentujemy swoje umiejętności taneczne, wokalne, recytatorskie przed całą rodziną. Jeśli dostajemy od nich pozytywne emocje, zostaniemy zachęceni do dalszych występów, nasza pewność siebie, a tym samym szacunek będzie powoli rósł.\nPamiętam historię jednego z moich klientów podczas sesji coachingowych, który opowiadał o tym jak za czasów swojego dzieciństwa jego ojciec nigdy nie pozwalał pomagać mu w swoim warsztacie. Chłopiec jak chyba każde małe dziecko, modelując zachowania ojca, chciał być częścią jego świata. Niestety poprzez ciągłe zakazy ten mały chłopiec będąc już dorosłym mężczyzną nie przepada za pracami remontowymi.\n„To nasza wiara w siebie wpływa na to, jak oceniają nas inni.” - Beth Hoffman\nNieodzownym elementem budowania szacunku do siebie, są także wybory moralne z którymi spotykasz się każdego dnia. Mówienie prawdy, spełnienie obietnic czy dotrzymywanie słowa to tylko jedne z dziesiątek czynników mających wpływ na szacunek do samego siebie. Ma to zwłaszcza znaczenie gdy np.: w trakcie pracy zawodowej musimy wybierać między różnymi grupami wpływów.\nKrótkie ćwiczenie na zwiększenie własnej samooceny\nAby skutecznie pracować nad własną samooceną nie wystarczy tylko o niej myśleć, warto więc zacząć działać. Przygotowałem dla Ciebie krótkie ćwiczenie, które proponuje wielu swoim klientom podczas prowadzonych przeze mnie sesji. Polega ono na zadaniu sobie prostego pytania:\nGdybym przez następne dwa tygodnie codziennie rano lub wieczorem siadał i uzupełniał następujące zdanie: „Jeśli będę w stanie zrozumieć lepiej, co wpływa na moją samoocenę…”. Dopisz do zdania kilka zakończeń tak szybko jak tylko potrafisz. Nie zastanawiaj się nad nimi ani ich nie analizuj, po prostu pisz wszystko to, co przychodzi Ci w danym momencie do głowy. Ćwiczenie to ma na celu uwypuklenie procesów, które związane są z Twoją samooceną, a o których nie zawsze masz czas pomyśleć i się zastanowić.\nCo może Ci pomóc w zwiększeniu poczucia własnej wartości\nJest to dla mnie jedna z tych umiejętności, która w dzisiejszych czasach bardzo pomaga w budowaniu poczucia własnej wartości, samooceny oraz ogólno rozumianego szczęścia. Świadome życie daje możliwość dokonywania wyborów, możliwość akceptowania bądź nieakceptowania wielu zachowań i nawyków. Daje możliwość poszukiwania odpowiedzi na pytania, tworzone przez nasze myśli. To umiejętność bycia świadomym swojego potencjału oraz tego co w naszym życiu jest ważne.\nTo umiejętność dzięki której lubimy i szanujemy siebie za to kim jesteśmy i co robimy. Trudno jest mówić o poczuciu własnej wartości jeśli nie potrafimy zaakceptować siebie. Samoakceptacja to umiejętność życia ze sobą w zgodzie oraz troska o samego siebie. To chęć dawania sobie tego co najlepsze, zrozumienie powodów dla których żyjemy oraz chęć doświadczania nowych rzeczy.\nSamoakceptacja pomaga również w radzeniu sobie z pojawiającymi się w nas negatywnymi uczuciami, poprzez ich akceptacje jesteś w stanie nad nimi pracować, a nawet je niwelować.\nDla mnie jest to pełna kontrola nad własnym życiem. To umiejętność podejmowania wszystkich decyzji, rozumienie własnych zachowań, poznawanie swoich emocji oraz tego co na nie wpływa. Odpowiedzialność za siebie jest jedną z tych cech bez której wysoka samoocena nie może być zbudowana. Odpowiedzialność za siebie to świadome realizowanie własnych celów i wyborów. To odpowiedzialność za budowanie relacji z ludźmi, za związki, w których się znajdujemy jak również za to co robimy w wolnym czasie oraz jak go spędzamy.\nŻyciowe cele nie tylko pomagają nam w znalezieniu sensu tego co robimy, dają nam także paliwa pozwalając wykorzystać nasz pełen potencjał i żyć pełnią własnego życia. Żyjąc bez celu funkcjonujemy tak jak patyk rzucony do rzeki. To ciągłe poddawanie się przypadkom i życiowym okolicznościom, które albo spełnią albo nie spełnią naszych oczekiwań - dając tym samym energię do narzekania i zamartwiania się. Posiadanie życiowego celu sprawia, że stajemy się proaktywni, widzimy sens tego co robimy i jak spędzamy nasz czas.\nNa zakończenie dzisiejszego artykułu mam dla Ciebie jeszcze jedno, krótkie ćwiczenie. Do każdego z wyżej wymienionych przykładów dobuduj zakończenie:\n- Gdybym miał wpływ na to jak wyglądają może życiowe cele …\n- Gdybym zaakceptował to, że tylko ja odpowiadam za to, że jestem szczęśliwy …\n- Gdybym stał się odpowiedzialny za swoje emocje …\nPamiętaj, by kończąc powyższe zdania pisać to co pojawia się w Twojej głowie jako pierwsze. Tak jak w poprzednim ćwiczeniu nie analizuj, nie zastanawiaj się nad odpowiedziami, pisz to co siedzi w Twojej głowie i obserwuj efekty własnej pracy.


Komponenty, które są potrzebne na każdej budowie. Które w szczególności warto wyróżnić? | Fajne mieszkanie\nNiektóre sprzęty jak również artykuły budowlane są niezastąpione. Tak można mówić z pewnością w przypadku pianki poliuretanowej. Pianka przez wzgląd na dobre właściwości mechaniczne oraz fizyczne, a także łatwy sposób aplikowania, jest bez wątpienia produktem, bez jakiego dosyć trudno prosperuje dzisiejszy plac budowy. Pianka poliuretanowa dostępna jest w marketach w dwóch typach: jednoskładnikowej oraz dwuskładnikowej. Jedna i dryga są dość szybko wysychające jak również mają bardzo zwartą strukturę. Pianka powstaje przez wejście w reakcję dwóch głównych płynnych składników. Jeden to specjalny gaz (poliizocyjanian, drugi – poliol, a także alkohol wielowodorotlenowy. Pianki na bazie poliestrów są bardziej sztywne i nie aż tak odporne na czynniki środowiskowe, jednak takie na bazie polieterów odznaczają się większą elastycznością jak i mocniejszą trwałością – . Żeby doszło do samego spienienia jak i uzyskania odpowiedniej twardości, potrzebna jest woda.\nDla typów jednoskładnikowych starczy wilgoć w powietrzu, a dla rodzaju dwuskładnikowego może to być azot czy izobutan. W taki sposób tworzy się materiał stabilny pod względem chemicznym, o komórkowej strukturze, w nim aż 90% mikro przestrzeni jest zamkniętych jak i wypełnionych powietrzem. To powoduje, iż pianka ta posiada mały ciężar właściwy oraz sporą spójność wewnętrzną.\nJeżeli prezentowany tekst jest dla Ciebie ciekawy, odwiedź www (https://www.dbenergy.pl/oferta/monitoring), a dowiesz się większą ilość informacji, które Cię niesamowicie zafascynują.\nW zależności od celu użycia, pianki możemy stosować jako dodatkowe składowe, które mają wpływ na jej funkcje higroskopijne – przejrzyj materiały budowlane. Również wytrzymałość mechaniczna, co oznacza mobudowlane (przykładowo zagęszczanie gruntów)? rozciągania oraz ściskania, jest duża, a to dlatego, że małe komórki są bardziej elastyczne. Pianki dwuskładnikowe mają w swej strukturze zamknięte, wypełnione powietrzem przestrzenie, to sprawia, iż są doskonałymi materiałami izolującymi i wypełniaczami.\nRównież bardzo istotna na budowie jest wełna mineralna. Jest to materiał izolacyjny mineralny. Stosowany na budowach do izolacji termicznych jak i dźwiękowych ścian wewnętrznych i zewnętrznych, jak również poddaszy jak też podłóg. Wełna jest również wykorzystywana do izolacji różnego typu dachów oraz ciągów instalacyjnych.


dokument: Najważniejsze wiadomości z Polska - NewsHub\n1-10 Wyniki 1000 na zapytanie «dokument»\nPaweł Adamowicz stracił podczas wczorajszego ataku nożownika bardzo dużo krwi. Dr Tomasz Stefaniak, dyrektor ds. leczniczych Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego mówił, że w trakcie operacji prezydentowi Gdańska przetoczono 41 jednostek krwi (jedna jednostka to prawie pół litra). Centrum Krwiodawstwa w Gdańsku zachęca wszystkich do oddawania krwi dla prezydenta 295 5\nZgodnie z polskim prawem każdy posiadacz sprawnego odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego musi go zarejestrować w ciągu 14 dni od zakupu i regularnego wnosić opłaty abonamentowe. Ile kosztuje abonament RTV w 2019 roku? Dowiadujemy się tego ze strony internetowej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Poczty Polskiej, która zajmuje się zarówno 174 8\nBruksela: demonstracja przeciwko paktowi ws. migracji. doszło do starć z policją Demonstrację zorganizowały flamandzkie organizacje prawicowe, dołączyli też skrajni nacjonaliści z partii Interes Flamandzki (Vlaams Belang) oraz belgijscy chuligani piłkarscy. Demonstracja w dzielnicy europejskiej początkowo przebiegała spokojnie. Po dwóch godzinach miała 76 17\n"Zbiór, który trafił za ocean jest iście imponujący. Prawie trzy metry bieżące papierów zgromadzono w sumie w 23 pudełkach" - pisze Tomasz Krzyżak, dziennikarz "Rzeczpospolitej". Wśród znalezionych dokumentów znajdują się m.in. dokumenty komunistycznego aparatu bezpieczeństwa, notatki osobiste, listy oraz dokumentacja medyczna gen. Czesława Kiszczaka 70 10\nNowy paszport z dewizą "Bóg, Honor, Ojczyzna" Ostatecznie w ten sposób do wzoru paszportu trafił: Kopiec Czynu Niepodległościowego Mogiła Mogił, Orzełek Legionowy i Gabriel Narutowicz. Choć paszporty w nowej odsłonie wydawane są od 5 listopada, niewiele osób miało okazję zobaczyć je "na żywo" - znaliśmy tylko wzór. Jak nowy dowód wygląda w praktyce 82 7\nce dla PolakĂłw 114\n31 październik 2018 17:55 Jacek Czaputowicz wydał oświadczenie ws. wniosku Ziobry. "W pełni go popieram"\nTo fragmenty oświadczenia, jakie w środę wieczorem wydał szef MSZ, Jacek Czaputowicz. Wcześniej został skrytykowany przez PiS za pismo, jakie sam wysłał do TK ws. Zbigniewa Ziobry. Czaputowicz pisał w nim m.in., że "Polska, akceptując postanowienia Traktatu Akcesyjnego, przyjęła acquis communautaire [dorobek prawny UE - red.]". Minister dodał, że pytania 69 12\n28 październik 2018 10:45 Zasiłek dla przedsiębiorcy. Rząd pracuje nad programem\nMinisterstwo Przedsiębiorczości i Technologii opracowuje rozwiązanie, które ma pomóc utrzymać się na rynku przedsiębiorcom, którym podwinęła się noga. Chodzi o konkretne wsparcie finansowe z budżetu. Przedsiębiorcy będą mogli liczyć na pomoc publiczną na ratowanie bądź restrukturyzację swoich firm. Dostępne dla nich będą pożyczki lub możliwość, w zamian 96\n26 październik 2018 12:03 Wszedł do Katedry w Salisbury z młotkiem i próbował ukraść słynny dokument z XIII wieku\nMagna Carta, czyli Wielka Karta Swobód, to angielski dokument wydany w roku 1215 przez króla Jana bez Ziemi. Przywileje w niej zawarte ograniczyły władzę monarszą i poszerzyły prawa jego wasali - baronów, duchowieństwa. Określała również prawa klas niższych. Wielka Karta Swobód uznawana jest za jeden z najważniejszych dokumentów-zabytków. W 2009 roku została 63 12