Lata chude, lata tłuste. Moja autobiografia - Gok Wan - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Lata chude, lata tłuste. Moja autobiografia - ebook\nLata chude, lata tłuste. Moja autobiografia ebook\nOpis ebooka Lata chude, lata tłuste. Moja autobiografia - Gok Wan\nOpinie o ebooku Lata chude, lata tłuste. Moja autobiografia - Gok Wan\nCytaty z ebooka Lata chude, lata tłuste. Moja autobiografia - Gok Wan\npromocją. Dziewczyny potrzebowały stylisty, który nada im nowy wizerunek i przygotuje je do wideoklipu, zdjęć dla prasy, do wywiadów i na okładki. Nieźle! * * * Do studia nagraniowego w Primrose Hill na spotkanie z dziewczynami wszedłem stremowany. W latach dziewięćdziesiątych All Saints były superznanym zespołem, słynęły ze stylu na luzie, nosiły bojówki i koszulki na ramiączkach – na pewno niejednokrotnie nawiązywałem do tego w swoich stylizacjach. Przez kilka dni poszukiwałem pomysłu i przygotowywałem się do nadania im\nFragment ebooka Lata chude, lata tłuste. Moja autobiografia - Gok Wan\nW swojej autobiografii Gok Wan brytyjski stylista, projektant mody i prezenter telewizyjny – opowiada o szczęśliwym dzieciństwie, niełatwym okresie dorastania, o zmaganiach z nadwagą, a potem anoreksją, wreszcie o trudnym procesie akceptowania swojej orientacji seksualnej i ujawniania jej przed najbliższymi. Robi to zabawnie, ciepło, czasem z zadumą.\nJego droga na szczyt nie była usiana różami, ale to właśnie zmagania z przeciwnościami losu i własnymi ograniczeniami okazały się pomocne w poszukiwaniu własnej tożsamości nie tylko seksualnej oraz budowaniu pewności siebie i dodawały siły w dążeniu do celu. A teraz Gok Wan przekazuje te doświadczenia nam!\nTHROUGH THICK AND THIN. MY AUTOBIOGRAPHY\nCopyright © Gok Wan 2010\nFirst published by Ebury Press, an imprint of Ebury Publishing, a Random House Group company\nGok Wan has asserted his right to be identified as the author of this work\nin accordance with Copyright, Designs and Patents Act 1988\nPolish translation copyright © Anna Esden-Tempska 2014\nRedakcja: Jerzy Lewiński\nZdjęcia na okładce: © Trevor Leighton\nDla Mai i Loli. Kocham Was najbardziej na świecie i jeszcze bardziej, na zawsze i jeszcze trochę. Mam nadzieję, że kiedyś przeczytacie tę książkę i nauczycie się czegoś na moich błędach. Obiecuję, że nigdy nie będziecie samotne… dopóki żyję.\nCałuję, wujek Gok\nTa książka w całości opiera się na moich wspomnieniach. Ale nie ma pamięci niezawodnej i jestem przekonany, że niektórzy pewne rzeczy mogli zapamiętać inaczej. Jednak to moje życie, widziane z mojej perspektywy – tak je pamiętam. Siądźcie, odprężcie się; mam nadzieję, że spodoba się Wam ta jazda.\nJajka po babcinemu\n2 duże jajka\nlekki sos sojowy\nGotuj jajka około 10 minut albo tyle, ile trzeba, żeby były na twardo. Ostudź pod zimną wodą. Potłucz skorupki i obierz. Wrzuć jajka do miseczki i posiekaj byle jak zwykłym nożem. Dodaj szczyptę soli i kapnij 4-6 razy sosem sojowym. Jedz małą łyżeczką i myśl o swoich bliskich. O tym, jak bardzo są dla ciebie ważni.\nZawsze kochałem jeść. Nie mogło być inaczej, skoro jedzenie od początku było w centrum mojego świata. Żartujemy z mamą, że wyskoczyłem z niej z pałeczkami w dłoni i gdyby powitała mnie matczynym uśmiechem, zamiast podawać mi od razu miskę makaronu, to może i lubiłbym sport, a nie spring rollsy!\nDla mojej rodziny jedzenie jest wszystkim. Było nam nie tylko niezbędne do życia tak jak innym, ale i potrzebne, żeby przetrwać finansowo. Stanowiło źródło naszego utrzymania. Przez całe moje życie rodzice prowadzili takie czy inne restauracje, więc nigdy nie brakowało nam jedzenia i wszyscy bardzo je lubiliśmy. Hołdowaliśmy zasadzie: jeśli sprawi ci to przyjemność, zjedz to. Nieustannie karmiliśmy gości, ale przestrzegaliśmy też własnych pór posiłków i zwyczaju wspólnego siadania do stołu. Nadal tak jest.\nJak się spotykamy, to już po pięciu minutach mówimy o jedzeniu albo zaczynamy jeść. Odwiedziny w domu, w Leicesterze, nie byłyby udane bez dim sum w restauracji cioci albo domowego posiłku przygotowanego pieczołowicie przez mamę i brata. Kiedy siadamy w jakimś lokalu na mieście całą rodziną, każdy zajmuje zwyczajowe pozycje. Tata siada u szczytu stołu obok mamy. Ja przy siostrze i dzieciach mojego brata, a brat i jego żona na pozostałych miejscach. Zamówienie zawsze składa tata. Podchodzi kelner z dzbankami gorącej herbaty ulung, nalewa, a tata pyta nas, na co mamy ochotę. Odpowiedź jest zawsze ta sama:\n– Cokolwiek, tato. Sam wybierz.\nPo tym stwierdzeniu odkładamy z trzaskiem jadłospisy z długimi, spisanymi po chińsku listami dań. Ponieważ żadne z nas, poza ojcem, nie zna chińskiego, zdarzają się niespodzianki. Nigdy nie wiemy, co zostało zamówione, ale na ogół potrafimy zgadnąć, co się pojawi. Kiedy zaczynają nadciągać dania, gratulujemy ojcu wyboru.\n– Mmm, faszerowana papryka i czarna fasola… pyszności. Albo:\n– Nie jadłem tego od wieków, czy to z wieprzowiną?\n– Fasolka w sosie… mmm… Ale gdzie jej do twojej, tato!\nPotem kosztujemy wszystkich potraw, zachwycając się, że ryba taka świeża albo makaron taki chrupki. Wszystkie chińskie restauracje podają jedzenie na środek stołu, więc dzielimy się ulubionymi kąskami. Mama uwielbia chińskie grzyby, więc jak tylko zje jeden, to na pewno dostanie drugi od kogoś z nas. Lisa, moja bratowa, lubi biały ryż w otoczce hau gau, ale nie cierpi nadzienia z krewetek. Brat sprawnie rozbiera całość, zręcznie wyjmuje nadzienie i zjada je, żeby podać żonie chrupkie skorupki – mistrzostwo w sztuce walki na pałeczki!\nZawsze jest duża micha gotowanego ryżu. Tradycja nakazuje, aby podawała go innym najmłodsza zdolna do tego osoba przy stole. Kiedy byłem najmłodszy w rodzinie, to mnie – zgodnie z sięgającym tysięcy lat zwyczajem – przypadał ten obowiązek. Pamiętam radość z wypełniania tego, co do mnie należy. Czułem się ważny, pełniąc tę zaszczytną powinność. I uwielbiałem to. Do tej pory, kiedy podaję ryż, zdarzają mi się chwile absolutnego szczęścia, bo dla mnie ryż to symbol stabilizacji, jedności, bycia razem. Jedzenie to miłość i rodzina.\nAle gdzieś tam po drodze jedzenie zaczęło znaczyć dla mnie zbyt wiele. Stało się moim najlepszym przyjacielem. Dawało mi szczęście, ciepło, poczucie bezpieczeństwa i pociechę. Stało się moim nałogiem, tajemnicą, wszystkim. Całe dnie myślałem o jedzeniu i zdobywaniu go, bo tylko wtedy potrafiłem czuć się szczęśliwy. Jadłem za dużo, nie umiałem się powstrzymać, po części dlatego, że jadłem nie to co trzeba (stale miałem wokół siebie gotowe dania w zachodnim stylu), i nie o tej porze co trzeba (w mojej rodzinie siadanie do stołu i zabieranie się do solidnego posiłku w środku nocy, kiedy rodzice wracali z restauracji, było całkiem normalne), a po części dlatego, że za bardzo to pokochałem. Jedzenie miało straszne skutki dla mojego ciała, puchłem w oczach, z pulchnego dziecka stałem się chorobliwie otyłym podrostkiem, który czuł się zawstydzony, bezwartościowy i odrzucony.\nJedzenie mi to zrobiło, ale jednocześnie stało się moją jedyną ucieczką od świata, który patrzył na mnie i śmiał się, drwił ze mnie, dręczył i mi zagrażał. Jedzenie było teraz moim wrogiem. Musiałem stoczyć z nim walkę… i ten pojedynek omal mnie nie zabił. Myślę, że w jedzeniu tkwi sekret całego mojego życia.\nROZDZIAŁ PIERWSZYGdzie się to wszystko zaczęło\nNie mam pojęcia, jak to się stało, że utyłem. Oczywiście wiem, jak utyłem – bo jeśli trzylatek je tyle co dorosły żołnierz, to utyje – ale po prostu nie pamiętam, jak przeistoczyłem się z chudego chłopczyka w cycatego grubasa. Mam bardzo mało zdjęć z dzieciństwa (tak mało, że przez wiele lat siostra droczyła się ze mną i mówiła, że jestem adoptowany), no i w efekcie nie wiem dokładnie, kiedy to się stało.\nOstatni dowód, że byłem szczupły, to zdjęcie zrobione, zanim poszedłem do szkoły, więc mam na nim jakieś cztery lata. Stoję przed restauracją dziadka o nazwie Hung Lau – pierwszym chińskim lokalem w Leicesterze. Dziadek otworzył ją pod koniec lat sześćdziesiątych i to tam zaczął praktykować tata. Pozuję do fotografii w wielkich okularach przeciwsłonecznych taty, w szortach i koszulce z obrazkiem z Księgi dżungli (już wtedy wyraźnie nie czułem się skrępowany przed obiektywem i widać, że jest we mnie coś dziewczęcego). W owym czasie mój brat i moja siostra byli pulchni. Ja najwyraźniej nie chciałem zostać w tyle.\nMoja siostra Oilen jest z nas najstarsza, urodziła się cztery lata przede mną. Jest wrażliwa i bardzo mądra – mama do dziś opowiada, jak to w wieku siedmiu lat napisała książkę, i do tej pory nie mogę wyjść z podziwu – siostra zawsze mi imponowała. No i mam jeszcze starszego brata zawadiakę. Kwok-Lyn jest ode mnie starszy tylko o piętnaście miesięcy, więc dorastaliśmy bardziej jak bliźnięta – mama ubierała nas jednakowo, mieliśmy podobne nawyki i chichotaliśmy z tych samych rzeczy. Pojawiłem się na scenie jako ostatni, przyszedłem na świat w roku 1974 i zostałem ochrzczony imieniem Kowkhyn, zdrobniale Gok. Byłem bardzo małym dzieckiem. Według rodzinnej legendy po urodzeniu ważyłem tyle co torebka cukru i kiedy przywieźli mnie do domu, byłem mniejszy niż mój pierwszy pluszowy miś. Nawet najbardziej maciupkie pieluchy były dla mnie za duże, więc mama używała zamiast nich papierowych chusteczek. Wszyscy w rodzinie nazywali mnie „Mały” i choć byłem nie mniej rezolutny od nich, to przezwisko szybko do mnie przylgnęło.\nJako rodzeństwo byliśmy do siebie podobni, a jednak i bardzo różni. Oilen była pewna siebie i bardzo zdolna, Kwok-Lyn silny i stanowczy, choć łagodny. Ja nie byłem ani bystry, ani silny, ale potrafiłem wszystkich rozśmieszyć. Łatwo nawiązywałem kontakt z ludźmi i lubiłem czułości. Uwielbiałem przytulać ludzi i bardzo się do nich przywiązywałem, zwłaszcza do żeńskich przedstawicielek rodziny, do których garnąłem się, kiedy nas odwiedzały. Swojej cioci Dawn mówiłem, jaka jest piękna, i to było szczere. Zawsze, od najmłodszych lat, umiałem dostrzec w kobietach piękno.\nRóżnice różnicami, ale cała trójka była pracowita. Tę cechę wpoił nam ojciec, John Tung Shing Wan. Urodził się w wiosce na północy Hongkongu – w miejscu, gdzie mamy łowią rankiem ryby na lunch. Do Wielkiej Brytanii wyemigrował z rodzicami. W latach sześćdziesiątych przybył do Leicesteru. Wkrótce dziadek otworzył tu restaurację, w której ojciec uczył się fachu.\nPewnego razu tata wybrał się do Southampton. Tam poznał moją mamę Myrę, niewinną córkę samotnej sprzątaczki. Zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Mama mówi, że kiedy tylko się spotkali, od razu wiedziała, że to ten jedyny, ale związek nie był dla nich łatwy. W latach sześćdziesiątych małżeństwa mieszane właściwie nie istniały. Z tego powodu zetknęli się z mnóstwem uprzedzeń, doświadczyli ostracyzmu. Ale kochali się, zostali razem i całe życie poświęcili stworzonej przez siebie rodzinie. Ich wzajemna miłość jest tak wielka, że czasem myślę, czy w ogóle na świecie mogła być jakaś miłość przed nimi. Uważam mamę za jedną z najbardziej spełnionych kobiet na świecie, bo osiągnęła to, czego najbardziej pragnęła – znalazła mężczyznę, którego kocha, i ma rodzinę, którą ubóstwia i którą będzie się opiekować do końca swoich dni.\nPoza innymi przeciwnościami losu moi rodzice nie mieli pieniędzy. Utrzymywali się z niewielkiej pensji wypracowywanej przez ojca w rodzinnej restauracji. Kiedy się urodziłem, mieszkaliśmy w przyczepie kempingowej w parku – jestem prawdziwym parkowym lumpem. Potem, kiedy nam się polepszyło, przeprowadziliśmy się do Beaumont Leys, nowego, najnowocześniejszego osiedla komunalnego w Leicesterze, które tworzyły rzędy zgrabnych domków z czerwonej cegły, z białymi okiennicami i porządnie ogrodzonymi sztachetami ogródkami z tyłu. Było tak, jakbyśmy przybyli do swojej krainy Oz (tyle że nasza droga do celu nie była wybrukowana żółtą kostką, ale krewetkowymi chipsami). Byliśmy tam szczęśliwi, a w moich najwcześniejszych wspomnieniach zapisały się zabawy w ogrodzie w letnim słońcu z mamą. W dzieciństwie zaznałem wiele miłości, rozpieszczany przez rodziców czułem się bezpiecznie, uwielbiałem brata i siostrę.\nKiedy Kwok-Lyn poszedł do szkoły, tęskniłem za nim, bo do tej pory stale się razem bawiliśmy, ale przyjemnie było stać się pępkiem świata w domu, kiedy starsze dzieci szły na lekcje. Każdego ranka mama, ze mną w wózku, odprowadzała do szkoły mojego brata i moją siostrę. Mijaliśmy dzielnicę, w której mieszkaliśmy, i pięliśmy się na wzgórze, aż pod bramy szkoły. Kiedy tam docieraliśmy, mama mówiła: „Pomachaj i powiedz »do zobaczenia«”. Teraz zdaję sobie sprawę, że w ten sposób chciała mi dać do zrozumienia, że oni nie opuszczają nas na zawsze – po prostu dorastają. Oilen zawsze chętnie szła do szkoły – była bystra i lubiła się uczyć – a mój wspaniały brat uśmiechał się tylko zawadiacko i pędził do klasy do kolegów.\nKiedy ruszaliśmy z powrotem, odwracałem się w wózku i pytałem: „Mamo, możemy pójść kupić coś słodkiego? Przyrzekam, że nie powiem nic Kwok-Lynowi ani Oilen”. Mama najczęściej ulegała moim prośbom o cukierkowe szczęście, bo lubiła mnie trochę rozpuszczać. Zwykle wybierałem mieszankę, ponieważ wydawało mi się, że dostaję za wydane pieniądze trochę więcej. Od najmłodszych lat w jedzeniu chodziło mi o ilość, nie jakość. Kupowałem dwadzieścia gumowatych misiów po pół pensa, w sumie za dziesięć pensów – no i niech jakiś supermarket pobije taką ofertę! – do tej pory czuję te kwaskowate owocowe smaki i kawałki galaretki przylepiające się do zębów. Kto mógł wtedy przypuszczać, że jestem żelkowym ćpunem?\nDzisiaj, kiedy trudno wypatrzyć mnie na planie Jak dobrze wyglądać nago, prawie zawsze znajdzie się mnie skulonego gdzieś w kącie, plotkującego przez iPhone i wżerającego się w paczkę żelków! Uwielbiałem słodycze, a moja kochająca matka chciała, żebym był szczęśliwy, szybko więc przyzwyczaiłem się, że mogę dostać tyle smakołyków, ile tylko zapragnę, a pragnąłem dużo. Tak zaczął się mój trening, jak (nie) jeść.\nKiedy miałem rok, tata odszedł z restauracji swego ojca i otworzył własną – Bamboo House. To było w połowie lat siedemdziesiątych i Bamboo należała do bardzo nielicznych jeszcze chińskich knajpek w Leicesterze. Miała fantastyczną lokalizację, w samym centrum, i każdy, kto liczył się w mieście, musiał słyszeć o ojcu, Bamboo, miłej atmosferze w tym lokaliku i wspaniałym jedzeniu. Bamboo powstała w samą porę, gotowa na boom ekonomiczny w latach osiemdziesiątych. Ojciec mógł nacieszyć się tym, że ludzie dzięki dobrej koniunkturze stali się bardziej rozrzutni.\nBamboo House przyciągała bardzo różną klientelę, od biznesmenów po piłkarzy i wszystko, co pomiędzy. Restaurację upodobali sobie też aktorzy z Haymarket Theatre i tata pamięta wieczorne popijawy z takimi sławami, jak Rod Hull i Jim Davidson (legenda rodzinna głosi, że ojciec odgrywał rolę terapeuty i powiernika Jima, kiedy ten przechodził jeden z kryzysów małżeńskich).\nTata prowadził interes z powodzeniem przez dziesięć lat i spędzał mnóstwo czasu w Bamboo. Tak naprawdę lepiej pamiętam restaurację niż nasz dom w Beaumont Leys. Kiedy byliśmy jeszcze bardzo mali, tata często zabierał wieczorem mnie i brata do pracy. Ubieraliśmy się w maleńkie smokingi i muszki, a on oprowadzał nas dumnie po restauracji niby kucyki na pokaz, pięknie przyczesane, strzelające oczami, zachwycone tym, że są w centrum uwagi. Kobiety w restauracji zawsze się nade mną rozczulały, mówiły, że jestem taki milutki, i pozwalały mi wdrapywać się im na kolana i przytulać się do nich, co uwielbiałem.\nKiedy zacząłem chodzić do szkoły, wakacje spędzałem w piwnicy pod restauracją, śpiewając z siostrą, bratem i Louise, córką przyjaciół rodziców, piosenki Abby. Udawaliśmy, że jesteśmy słynnym zespołem popowym. Do tej pory mam żal, że przydzielono mi rolę Bjorna, najmniej charyzmatycznej postaci z tej czwórki. Tańczyliśmy w piwnicy, która służyła jako magazyn dodatkowych stolików i krzeseł, a Oilen układała choreografię, jakbyśmy byli prawdziwym zespołem coverowym. Używając starych butelek po coli jako mikrofonów, śpiewaliśmy z playbacku piosenki i naśladowaliśmy ulubione numery, aż opanowaliśmy je do perfekcji i mogliśmy je odgrywać z całą pasją.\nNa górze, w restauracji, widywałem, jak tata wita gości i zaprasza ich do środka. Był fantastycznym gospodarzem – znał ulubione dania klientów, śmiał się z ich żartów i pytał, co u nich słychać. Pamiętał najdrobniejsze szczegóły dotyczące ich rodzin, zdrowia i pracy. Goście uwielbiali go za to i wracali do jego lokalu, za każdym razem serdecznie witani i podejmowani przepysznym jedzeniem. Lubili swobodną atmosferę w Bamboo. Dlatego chciałem być taki jak tata. Świetnie czuł się we własnej skórze i zawsze się sprawdzał jak ulubione danie. Był i nadal jest dla mnie wzorem.\nPod koniec 1979 roku interes w Bamboo House szedł kwitnąco i naszej rodzinie dobrze się powodziło. Tata jeździł ogromnym jaguarem, a mama miała w szafie fantastyczne kreacje, które wkładała wieczorem do pracy. Nadal mieszkaliśmy w tej samej dzielnicy, ale ona bardzo się zmieniła. Kiedyś było tu czysto i ładnie jak w pudełeczku. Teraz wszystko się rozrastało, sięgało coraz dalej od centrum handlowego Beaumont leżącego w sercu tej części miasta. I w miarę ekspansji nasze osiedle stawało się jednym z najbardziej niebezpiecznych w Leicesterze – z mnóstwem problemów społecznych, bezrobociem (mimo że w okolicy były zakłady przemysłowe) i przestępczością. Ale byłem za mały, żeby dostrzec pogłębiającą się biedę i beznadzieję. Wydawało mi się, że możemy żyć beztrosko w naszym przytulnym kokonie nasyconym aromatem nieskończonej, wysmażonej na głębokim tłuszczu miłości.\nSkoro restauracja cieszyła się takim powodzeniem, tata postanowił rozszerzyć działalność i udostępnić naszą salę prób gościom (zdrajca). Choć interes szedł dobrze, zdał sobie sprawę, że powinien zainwestować więcej gotówki, niż jest w stanie, i przyjął jednego ze swoich przyjaciół na wspólnika. Niestety, plan nie do końca wypalił i niedługo potem tata musiał sprzedać swoją połowę restauracji temu człowiekowi. I to był dla nas koniec Bamboo House.\nStek o drugiej w nocy\nładny kawałek wołowiny T-bone\nbiały długoziarnisty ryż\nkoniak Remy Martin\nPrzepłucz ryż trzykrotnie zimną wodą, żeby oczyścić go z mączki, potem wsyp do kociołka do gotowania ryżu i gotuj (około 20 minut). Wlej 4 łyżki oleju do mocno rozgrzanego woka i pokręć nim, aby rozprowadzić olej po całej powierzchni. Kiedy zaczynie skwierczeć, dodaj posiekaną cebulę, grzyby i szczyptę soli z pieprzem. Smaż do uzyskania złocistego koloru. Potem przełóż cebulę i pieczarki do naczynia i przykryj, żeby nie wystygły.\nWlej na wok kolejne 4 łyżki oleju i podgrzej. Połóż wołowinę i podpiekaj z jednej strony 3 minuty, a z drugiej 2, dopraw solą i pieprzem do smaku. Kiedy stek jest niemal gotowy, ostrożnie chlupnij odrobinę koniaku Remy Martin do woka i szybko rozprowadź z triumfalnym uśmiechem.\nWeź sobie solidną porcję puchatego ryżu na duży talerz z lat osiemdziesiątych, na brzegu ułóż podsmażoną cebulę i pieczarki. Na środku – stek. Polej stek i ryż sosem, który powstał z oleju i alkoholu. Serwuj z maźnięciem angielskiej musztardy i jedz o drugiej w nocy, kiedy mama i tata wracają z restauracji.\nUtrata Bamboo House była dla taty ciosem, ale postanowił znów spróbować i zaczął rozglądać się za odpowiednim miejscem na restaurację. W roku 1984 wpadł mu w oko stary dwupiętrowy dom na obrzeżach centrum Leicesteru, przy Fosse Road North. Choć pierwotnie w budynku mieściły się biura, tata stwierdził, że na górze da się urządzić wygodne mieszkanie dla nas wszystkich, a na dole lokal. Ambitnie uznał, że to będzie dobra inwestycja. Restauracja miała się nazywać Panda. Przesądni krewni taty ostrzegali, że to może przynieść pecha, bo pandy to ginący gatunek i lokal na pewno w ciągu kilku tygodni zrobi klapę. Tata nie dał za wygraną. Panda to odpowiednia nazwa, no i powstała Panda.\nMiałem jedenaście lat, kiedy się przeprowadziliśmy na Fosse Road North. Bardzo się cieszyłem, że będę mieszkał nad restauracją. Wydawało się to takie eleganckie i nowoczesne, a także oznaczało, że będziemy więcej czasu spędzać z mamą i tatą. Jak to bywa w każdym biznesie, szczególnie gastronomicznym, sukces jest okupiony wielkim wysiłkiem, a z powodu fatalnych godzin pracy mama i tata rzadko bywali w domu. Moim rodzicom niełatwo było godzić prowadzenie popularnej restauracji z wychowywaniem trójki małych dzieci. Nie było dnia, żebyśmy ich nie widywali, ale spędzaliśmy ze sobą niezbyt dużo czasu. Mama zawsze rano odprowadzała nas do szkoły i czekała w domu, kiedy wracaliśmy o wpół do czwartej po południu. Tata pojawiał się, kiedy tylko mógł, starając się sprostać wymogom życia rodzinnego i prowadzenia restauracji.\nNiedziele były dla nas świętem. Tylko w te dni rodzice zamykali lokal i planowaliśmy wszyscy razem coś miłego. Na przykład szliśmy popływać albo do kina. Głównym punktem programu było wspólne jedzenie. Zaczynaliśmy od śniadania, a potem zabieraliśmy sporą wałówkę na piknik albo szliśmy gdzieś do restauracji. Zawsze było mnóstwo jedzenia i śmiechu w tym dniu, w którym tata starał się nadrobić cały tydzień.\nWkrótce zaczął się remont lokalu na nową restaurację i do dziś zapach gipsu i farby przypomina mi tamten dom. Kiedy wspominam wystrój Pandy, stwierdzam, że tata był całkiem na czasie jak na tamte lata. Ściany pokryto mokrym gipsem i zostawiono, żeby wysechł bez gładzenia, z nierównościami. Na podłodze ciemnowiśniowa wykładzina z mosiężnymi wykończeniami przy progach. Elementy drewniane pomalowano na ciemny brąz. A pod sufitem powieszono elektryczne trzyskrzydłowe wiatraki. Obrusy były kremowe i w brązach. A każde nakrycie miało podstawkę na pałeczki, co w owych czasach było nowością. W sali dla gości mieściło się tylko osiem stołów, co sprzyjało rodzinnej, przytulnej atmosferze; klient mógł się tu spodziewać serdecznego przyjęcia.\nDość duży, żeby rozumieć, jakie wyzwanie podejmuje tata, byłem bardzo podekscytowany. To było wielkie ryzyko, bo w ten interes zainwestował wszystkie oszczędności, ale chciał zbudować nowe życie dla swojej rodziny, a to jest warte ryzyka. Był dumnym, pracowitym człowiekiem, który wierzy, że może coś osiągnąć. Wyraźnie widzę w sobie cechy, które musiałem po nim odziedziczyć – determinację, chęć działania, obsesyjne dążenie do celu, strach przed porażką i potrzebę bycia najlepszym. Dziękuję, tato!\nPanda miała być restauracją, jakiej w Leicesterze jeszcze nie widziano. Od czasu, kiedy dziadek zakładał tu swój lokal, powstało sporo chińskich knajpek i barów z jedzeniem na wynos, konkurencja była więc duża, ale tata wyrobił już sobie markę wśród tamtejszych mieszkańców i przedsiębiorców jako szanowany restaurator. Teraz tworzył nową jakość jadania na mieście. Nie trzeba już było wybierać pomiędzy typowym chińskim menu z różnymi rodzajami makaronu a stekiem z frytkami. Dzięki Johnowi Wanowi goście mogli wedle życzenia zagłębić się w cudowny świat chińskiej kuchni.\nTata wprowadził bardziej wykwintne menu niż w Bamboo House i nagle chińskie jedzenie, dotąd nieznane, stało się w Leicesterze dostępne – wodorosty, kung pao, zupa z płetwy rekina… to wszystko było nowe, fascynujące i ludzie chcieli tego spróbować. Najwyraźniej Pandzie nie groziła plajta. Kiedy restauracja została otwarta, szybko odniosła niebywały sukces.\nZ okazji otwarcia lokalu tata wydał przyjęcie, na które zaprosił wiernych gości Bamboo House. Niektórzy stali się naszymi przyjaciółmi. Byłem na tej imprezie i to tam po raz pierwszy zdałem sobie sprawę, jak bardzo przez ostatnich parę lat zmieniłem się fizycznie. Dotąd pamiętam, jak tego wieczoru wyglądała moja siostra. Miała ładnie ostrzyżone włosy z grzywką, prostą sukienkę w czarno-czerwone azteckie wzory, płaskie pantofelki ze zwężonym noskiem i plastikowy czarno-czerwony naszyjnik z zachodzących na siebie ośmiokątów, które układały się półkoliście wokół jej szyi. Robiła wrażenie dorosłej. Była piękna, pewna siebie.\nDla kontrastu ja nie byłem już uroczym cherubinkiem, z którym mój tata paradował po restauracji i który gramolił się na kolana gości. Urosłem i przybrałem na wadze, stałem się otyłym dwunastolatkiem u progu dojrzewania. W pyzatej twarzy prawie nie było widać mi oczu. Miałem podstrzyżone na okrągło włosy, choć byłem już trochę za duży na fryzurę na grzybka. W tłustych paluchach robiły się dołeczki, nogi nabrały masy, ale nie jak u sportowca – przypominały bardziej dwa grube wałki kebabu. Pojawiło mi się brzuszysko, wylewające się znad paska spodni. Górna część tułowia też się rozrosła, ale nie jak u umięśnionego wojownika, tylko nabrała krągłości, z zaczątkami tłustych piersi. Skóra napięła się mocno pod naporem powiększającej się masy, tak jakby ciała przybywało szybciej, niż ona dawała radę rosnąć. Tego dnia, na przyjęciu, dotarło do mnie, że jestem grubszy od brata i siostry.\nW naszej rodzinie nikt nie wyglądał na niedożywionego, ale ja byłem najmłodszy i do tej pory najdrobniejszy. Dlatego nowe odkrycie tak mną wstrząsnęło. Oni byli ode mnie starsi, więc wydawało mi się, że powinni dalej przybierać na wadze, no, może choć po sześć kilo rocznie jak ja – a tu nagle ich wyprzedziłem. Byłem teraz najgrubszy z rodziny grubasów Wanów.\nTego dnia zdałem też sobie sprawę, że Oilen już nie jest tęga. Straciła dziecięcą pulchność i wyszczuplała. Wyrosła z niej piękna panna. Tak jakby tamtego dnia przeistoczyła się z dziewczynki w kobietę. Uosabiała wszystko, czym chciałem być. Ale nie byłem taki mądry i dorosły jak Oilen, tylko gruby, nieśmiały i zażenowany. Po raz pierwszy w życiu wstydziłem się swojego wyglądu.\nKiedy mama wyszła za tatę, od razu chętnie przejęła wartości kultury, z jakiej wyrastał. Choć urządził sobie życie na Zachodzie, kultywował wiele chińskich tradycji, zwyczajów i przesądów. W ich duchu zostaliśmy wychowani. Nasz dom zdobiły chińskie symbole. Naprzeciw okien wisiały lustra, paliliśmy kadzidełka przy drzwiach, co było dość osobliwe jak na Leicester w latach siedemdziesiątych i na początku osiemdziesiątych. Za tatą przyjechali tu z Hongkongu jego bracia; cała rodzina osiadła w Leicesterze i założyła restauracje i knajpki z jedzeniem na wynos. Spotykaliśmy się z chińskimi krewnymi podczas świąt i rodzinnych uroczystości, takich jak urodziny i przyjęcia z okazji ukończenia miesiąca życia (chińskie dzieci są trzymane do tego momentu w domu). Mama upierała się, że musimy poznać wszystkie chińskie tradycje i przestrzegać chińskich obyczajów, poczynając od chińskiego Nowego Roku, a kończąc na paleniu symbolicznych banknotów dla przodków i jedzeniu prosiaczka. Nadal to robimy i teraz to uwielbiam – smakuje mi moje chińskie dziedzictwo.\nTata chciał, żebyśmy poznali też chiński, ale nie miał kiedy nas uczyć. Tak naprawdę praktyczniej było, żeby to on nauczył się angielskiego, bo w domu rozmawialiśmy w tym języku. Ale kiedy byliśmy mali, w sobotnie poranki chodziliśmy do chińskiej szkoły, tyle że ja tam tylko siedziałem pod ławką i zaglądałem dziewczynkom pod spódniczki (wiem, to dziwne, prawda?). Ogólnie byłem nieznośny i trudno było sobie ze mną poradzić. Chodziliśmy tam zresztą tylko dlatego, że przekupywano nas słodyczami i chrupkami, które dostawaliśmy na drogę powrotną.\nTo chińska kultura taty podkreślała znaczenie jedzenia. W niej nie jest możliwe przekarmienie kogokolwiek. Im więcej daje się komuś jeść, tym bardziej okazuje się mu miłość, więc stale zachęcano nas do jedzenia, bez umiaru. Im robiliśmy się grubsi, tym bardziej czuliśmy się kochani.\nPomagałem w Pandzie od czasu jej otwarcia i teraz wiem, że to tam uczyłem się, jakie to ważne, by inni czuli się dobrze, by czuli się mile widziani i dowartościowani. To tam zdałem sobie sprawę, jak istotne jest zrozumienie drugiego człowieka i zatroszczenie się o niego. Każdym trzeba się odpowiednio zająć. Te umiejętności doskonaliłem każdego wieczoru, tydzień po tygodniu, rok po roku w Pandzie.\nPraca w restauracji była fajna. Dostawałem symboliczną zapłatę i lubiłem być w tym całym rozgardiaszu i krzątać się wśród gości. W weekendy obsługę stanowiły zwykle przyjaciółki mojej siostry, które chciały sobie dorobić do kieszonkowego. Nie było czasu na samotność. Wielu stałych bywalców już mnie znało, witali mnie z otwartymi ramionami i z uśmiechem na twarzy. Dzięki temu czułem się ważny i byłem szczęśliwy.\nJednym z pierwszych powierzonych mi zadań była praca w szatni. Witałem przychodzących gości, odbierałem od nich płaszcze i dawałem im w zamian numerki. Odznaczałem ich nazwiska w notesie i prowadziłem do środka. Tam zaczynały się czary-mary mamy i taty. Mama, ze swoją trwałą z lat osiemdziesiątych, była tą nieśmiałą, ale to świetnie się sprawdzało w ich dobrze przećwiczonym duecie. Tata był showmanem. Znał imiona gości i witał ich tu jak u siebie w domu. Kiedy usiedli, zaczynał swój występ, uśmiechał się, klaskał w dłonie i mówił: „Pozwólcie, że was nakarmię!”. Stali bywalcy wiedzieli już, co będzie dalej, nowi goście byli zaintrygowani i zachwyceni, kiedy czytał im menu, komponując przepyszną i przebogatą w smaki ucztę.\nKiedy posiłek był zamówiony, przychodziła kolej na mnie, abym odegrał swoją rolę w rodzinnym cyrku. Rzucałem się od swego stanowiska przy wejściu, uzbrojony w mały notes z kalką, i przyjmowałem zamówienia na napitki. Jak wiecie, to bardzo ważne zadanie! Traktowałem je szalenie poważnie i często polecałem wino: „Próbowali państwo domowego białego? Jest wspaniałe do kurczaka, którego zasugerował tata. A może wolą państwo czerwone? Podobno cotes du rhone jest bardzo dobre”.\nAż się wzdrygam, kiedy teraz o tym myślę, bo przecież nie miałem więcej niż dwanaście lat, kiedy tak doradzałem gościom, które wino mają pić. Najwyraźniej nie miałem pojęcia, o czym mówię, ale praca w restauracji dodawała mi odwagi, żeby być godnym synem mojego ojca. Goście przez grzeczność szli zwykle za moimi podpowiedziami i wkrótce wykombinowałem, że to pewny sposób na sprzedanie najdroższych gatunków win.\nSzkoliłem się, podpatrując nie tylko rodziców, ale i siostrę. Oilen była kelnerką w naszej restauracji od jej otwarcia. Świetnie radziła sobie z klientami, bo znała tę grę – kiedy mówić, kiedy podać i kiedy szybko posprzątać ze stołu. Goście ją lubili i ona umiała z nimi rozmawiać. Nie bała się wdawać w pogawędki, ale ja nie miałem takiej pewności siebie i mogłem polegać tylko na swoim uśmiechu, żeby zjednać sobie sympatię.\nKwok-Lyn nie chciał pracować po stronie jadalnej, więc pomagał w kuchni i zmywał naczynia. W białym fartuchu i dresie ciągnął wielkie kontenery ze stali nierdzewnej pełne brudnych naczyń. Od parującej gorącej wody pot zalewał mu czoło, ale nigdy nie narzekał.\nTak to wyglądało. Cała rodzina w komplecie. Każde z nas odgrywało wyznaczoną sobie rolę.\n„Przybywajcie, przybywajcie! Oto jedyny w swoim rodzaju cyrk rodziny Wanów!”\nSolona ryba i smażony ryż\nugotowany dzień wcześniej ryż\n4 jajka (roztrzepane)\nsuszona solona ryba\nNagrzej wok z 4-5 łyżkami oleju. Kiedy zacznie dymić, dodaj groszek i dymkę i smaż pół minuty. Dodaj roztrzepane jajka, sól i pieprz. Mieszaj około 20 sekund. Kiedy jajka się zetną, dodaj ugotowany ryż i mocno pomieszaj, żeby nie przywarł do woka. Dodaj sosu sojowego i rybnego do smaku i pokrusz na to suszoną rybę. Pomieszaj w woku jeszcze ze 2 minuty, a potem nałóż do dużej okrągłej miski i udekoruj posiekaną dymką. Jedz, smacznego, tylko zarezerwuj sobie czas, żeby potem trochę poleżeć.\nROZDZIAŁ TRZECILata Goka-baleriny\nW rodzinie i w restauracji czułem się bezpiecznie. Poza nimi to inna sprawa. Rodzina Wanów wyróżniała się w morzu białych twarzy. Tata Chińczyk, duża, ubrana w fartuch mama Angielka i trójka grubych, mieszanej rasy dzieci. Narażaliśmy się na wiele przykrości, kiedy tylko wystawiliśmy nos za próg. Mamę zaczepiano na ulicy i mówiono, że te dzieci, które wozi spacerówką, to chyba nie jej własne. A nas przezywano i wołano za nami „kundle”.\nW pewien sposób spływało to po nas jak po kaczce. Jako komórka rodzinna byliśmy silni jak miska makaronu, gdzie każdy składnik wzmacnia smak, tworzy jakość dania i sprawia, że jest ono całością. W obrębie swojej niezawodnej, zżytej, kochającej rodziny byłem chroniony. Ale kiedy znalazłem się poza nią, miałem więcej lat i trochę więcej samoświadomości, odkryłem, że jestem łatwym celem ataków.\nMoją pierwszą szkołą była podstawówka Barley Croft mieszcząca się w parterowym budynku w samym sercu Beaumont Leys. W latach świetności szkoła szczyciła się oferowanymi udogodnieniami, takimi jak ogromne boisko i własne „studio muzyczne” (tak naprawdę oznaczało to pudło tamburynów i pianino trzymane w maleńkim pokoju przeznaczonym na pracownię muzyczną).\nLubiłem szkołę podstawową i czułem się tam szczęśliwy. Było fajnie. Mili nauczyciele i nikt mi nie dokuczał. Byłem potężniejszy od większości uczniów i pewnie bali się mnie zaczepiać. Uczyłem się średnio, ale radziłem sobie z lekcjami, nie miałem ani szczególnie dobrych, ani złych stopni.\nWkrótce po moim pojawieniu się w szkole dyrektor wygłosił mowę na temat chińskiego Nowego Roku, a Oilen, Kwok-Lyna i mnie poproszono, żebyśmy usiedli z przodu. To był jeden z tych momentów w moim życiu, kiedy czułem się najbardziej dumny. Myślałem, że mam coś wyjątkowego, czego inni nie mają. Choć nic nie mówiłem ani nic nie robiłem, to było jak występ i bardzo mi się podobało, że wszyscy na nas patrzą.\nW szkole odkryłem, że świetnie rozumiem dziewczynki i kobiety. Otaczałem się barwnym gronem koleżanek i zawsze bardziej interesowały mnie rysunki i skakanka niż piłka nożna i latanie po boisku. Bawiłem się włosami koleżanek, doradzałem, jak je przyczesać, albo starannie splatałem im warkoczyki. Oceniałem ubiory nauczycieli: „Podoba mi się sukienka pani Clark, pięknie wygląda” albo „Pan Merton ma za krótkie spodnie, widać mu skarpetki”. Dziewczyny słuchały z uwagą i zawsze się ze mną zgadzały, co sprawiało, że czułem się świetnie, i choć zarzuciłem ten zwyczaj na wiele lat, to było coś w rodzaju praktyk z patrzenia na ludzi i dociekania, kim są, na podstawie tego, jak się ubierają.\nChyba od najwcześniejszych lat wiedziałem, że moje życie będzie związane z płcią przeciwną. Jak sądzę, to coś więcej niż to, że jestem gejem. W wieku sześciu lat raczej się nie zastanawiałem, z kim wolę chodzić do łóżka, więc chyba nie dlatego wybierałem sobie takie, a nie inne towarzystwo. Prawie nie zdawałem sobie wtedy sprawy, że mam penisa, nie mówiąc już o tym, bym chciał go wykorzystywać z chłopakami! Chłopcy zawsze wydawali mi się nieznośni, prymitywni, niechlujni i aroganccy. Dziewczynki były o wiele spokojniejsze. Potrafiły dyskutować, słuchały, co się do nich mówi, i – jeśli nie zwiodły mnie moje różowe okulary – pozwalały mi odczuć, że jestem wyjątkowy. Jako jedyny chłopak w grupie mogłem zabłysnąć i się wyróżnić. Wśród chłopców nigdy by mi się to nie udało. Byłbym tylko jednym z wielu na boisku.\nNawet nauczycielki zdawały się mnie lepiej rozumieć. Jedną z nich w szkole podstawowej była panna Richards, wysoka, piękna kobieta, która nie mogła mieć wtedy więcej niż dwadzieścia osiem lat. Zawsze ubierała się w neutralne kremowe odcienie beżu i lekkiego różu. Miała oliwkową karnację, a jej włosy w kolorze karmelu z miodowymi pasemkami przez cały rok wspaniale harmonizowały z cerą. Panna Richards była miła i serdeczna, taktowna i łagodna, nigdy nie krzyczała jak inni nauczyciele.\nKażdego dnia o trzeciej po południu cała klasa zamykała podręczniki, porządkowała szafki, pakowała swoje zabawki i zbierała się na dywanie. Panna Richards siadała na pomarańczowym plastikowym krześle i zaczynała czytać historię „na koniec dnia”. Na wyścigi biegłem naprzód, żeby zdobyć przywilej przycupnięcia najbliżej jej krzesła. Przesuwałem leciutko dłonią po jej nogach, kiedy czytała. Miękki, ciepły dotyk jej nylonowych rajstop przepełniał mnie rozkoszą. Byłem oczarowany jej cichym głosem, kiedy tak nam czytała z idealnym wyczuciem tempa i ekspresją. Przy jej krześle mogłem sobie wyobrażać, że to ja sam przeżywam przygody bohaterów bajek. Wiem, że to może się wydawać dziwaczne, i jestem pewien, że dziś władze szkolne miałyby coś na ten temat do powiedzenia, ale wtedy dla mnie, niewinnego dziecka, to wszystko było cudowne.\nOd najmłodszych lat miałem obsesję na punkcie porządkowania i akcesoriów. Uwielbiałem torby, piórniki i nowe podręczniki. Na każdy semestr dostawaliśmy zeszyty w łososiowym kolorze, z liniowanymi kremowymi kartkami w środku i z zaznaczonymi na bladoniebiesko marginesami. Było coś bardzo przyjemnego w otwieraniu nowych zeszytów. Do tej pory przepadam za ich zapachem – czystym, świeżym. Moje zamiłowanie do akcesoriów miało charakter praktyczny. Chodziło mi bardziej o organizację niż o obrazki z Supermanem. Chciałem mieć piórnik, w którym można porządnie poukładać ołówki, żeby nie walały się gdzieś na dnie plecaka i się nie niszczyły. Chciałem pisać w zeszytach starannie i nie psuć ich bałaganiarskimi bazgrołami. Ćwiczyłem kaligrafię, żeby „k” w moim podpisie było idealnie foremne, mocne i majestatyczne, a „y” trafiało ogonkiem dokładnie tuż za linię. Pochylony, z nosem przy kartce, pisałem wolno i uważnie, zaznaczając swoje własne terytorium.\nLubiłem różne zadania, szczególnie jeśli trzeba było coś zrobić lub udekorować, i uwielbiałem zajęcia plastyczne, choć rysunki nie wychodziły mi najlepiej. Ale miałem wyczucie koloru i potrafiłem skomponować wszystko tak, żeby ładnie wyglądało. Zawsze bardzo mi na tym zależało i bardzo się o to starałem.\nOd czasu odegrania wielkiej roli podczas spotkania poświęconemu chińskiemu Nowemu Rokowi lubiłem zwracać na siebie uwagę i występy. Niestety, ze szkolnego chóru mnie wyrzucono, bo bardzo kiepsko śpiewałem. Zostałem zdegradowany do uderzania w trójkąt, czego się strasznie wstydziłem. Lubiłem bawić ludzi i łatwo mi to przychodziło. Kiedy miałem jakieś siedem lat, siostra przebierała mnie w różową krynolinę baletnicy, a ja biegałem po domu tam i z powrotem na czubkach palców, że niby jestem Gokiem-baleriną. Tak strasznie bolały mnie stopy, że na samo wspomnienie robi mi się słabo, ale cierpienie nie miało znaczenia, bo udawało mi się zwrócić na siebie uwagę.\nWkrótce chciałem tego więcej i więcej. Uwielbiałem to, że wszyscy na mnie patrzą, i płakałem, kiedy musiałem zdejmować strój baletnicy. Oilen latami się ze mną droczyła, według niej to był wyraźny znak, że jestem gejem, ale ja sądzę, że bardziej chodziło o występy.\nKiedy miałem osiem lat, mama upierała się, żebyśmy z Kwok-Lynem wychodzili pięknie wystrojeni na środek pełnej gości sali i śpiewali kolędy. Czasami marudziłem, że się wstydzę, ale w głębi duszy bardzo to lubiłem i byłem zachwycony, kiedy dorośli bili nam brawo, uśmiechali się i chwalili nas na potęgę.\nW miarę jak dorastałem i robiłem się coraz bardziej świadomy świata, osobą, która zaczynała wywierać na mnie największy wpływ, stała się moja siostra. Myślę, że niełatwo jej było jako najstarszej z rodzeństwa. Nasza rodzina żyła w gorączkowym rytmie i niekonwencjonalnie, a ponieważ mama i tata mieli mnóstwo pracy w restauracji, na Oilen spadało wiele obowiązków – często musiała zajmować się nami, młodszymi. W efekcie dla mnie była kimś dorosłym, kto tłumaczy, doradza i w wielu przypadkach uczy dorastania. Spora odpowiedzialność jak na kogoś zaledwie o cztery lata starszego! Ale mnie się zawsze wydawało, że Oilen tak dużo wie. W szkole tylko ona pochodziła z mieszanego anglo-azjatyckiego związku i musiała być bardzo twarda, żeby sobie z tym radzić. Dokuczali jej, jak zresztą większości dzieci, ale nigdy nie stała się prawdziwą ofiarą, w dużym stopniu dlatego, że była pewna siebie i nie bała się mówić tego, co myśli. Była silna i zawsze zdawała się panować nad swoimi relacjami z ludźmi, czego nie da się powiedzieć o mnie. Stale brakowało mi wiary w siebie, ciągle szukałem akceptacji, a niczyja akceptacja nie liczyła się bardziej niż ta Oilen.\nDla mnie siostra była uosobieniem piękna, z tymi swoimi wielkimi, okrągłymi jak czarki stopionej czekolady ciemnymi oczami i gęstymi, lśniącymi włosami, które prześlicznie okalały jej przypominającą kształtem serduszko twarz. Była kobieca i drobna – w przeciwieństwie do mnie. Miałem grubo ciosane rysy, gargantuiczną posturę i wszystko przyduże. Jak cała rodzina Wanów Oilen walczyła od czasu do czasu z nadwagą, ale ja zawsze zachwycałem się siostrą. Zakradałem się do jej liliowego pokoju, kiedy jej tam nie było, kładłem się na jej łóżku, brałem książkę Małe kobietki w okładce w kolorze zgaszonego różu i udawałem, że jestem Oilen.\nMój gust był kształtowany przez gust siostry; uwielbiała Abbę, Eurythmics i Roxy Music, więc ja też – do tego stopnia, że, zaproszony do audycji radiowej Czwórki Desert Island Discs (Płyty z bezludnej wyspy), wybrałem Thorn in My Side i Jealous Guy jako dwa z ośmiu nagrań, które bym wziął ze sobą na swoją wyspę. To ona zaprowadziła mnie do sklepu w Leicesterze, żebym kupił sobie pierwszą płytę w życiu – Uptown Girl Billy’ego Joela. Przyczyniła się też w wielkim stopniu do mojego zainteresowania ubraniami. Gdy dorastała, zaczęła bawić się stylem. Panował wtedy neoromantyzm, moda na trendy androgyniczne i wyzywającą elegancję. Mężczyźni się malowali, lubili falbanki, długie włosy i szaleńcze fryzury. Dziewczyny prowokowały kreacjami o męskim kroju, spódniczkami bombkami, rajstopami w paski i starannie nałożonymi na powieki cieniami we wszystkich kolorach tęczy. Oilen nosiła czarną wąską spódnicę, czarne rajstopy i za dużą szarą męską marynarkę. Niedbale związywała włosy w koński ogon i stroszyła grzywkę. Całości dopełniały wielkie srebrne koła w uszach. Moja siostra bardzo mi się podobała w tym stroju, był fajny i nowoczesny i wydawało się, że wraz z nim zmienia się jej osobowość. Biła od niej absolutna pewność siebie.\nZafascynowała mnie potęga ubioru. Na długo przedtem, nim dowiedziałem się czegokolwiek o typach sylwetki czy o tym, jak poprzez odpowiednie dodatki tworzyć kreacje, zacząłem widzieć w ubiorze coś więcej niż kawałki materii, którą się okrywamy dla przyzwoitości. Zauważyłem, że strój zmienia nie tylko twoją osobowość, ale i to, jak inni na ciebie reagują. Wyraża te cechy, które chcesz demonstrować. Daje ci możliwość bycia kimś innym. Chciałem się ubierać stylowo, z polotem, ale to było niemożliwe – nadal byłem dzieckiem, a zresztą moje ciało zaczęło wykraczać poza wszelkie normy wiekowe, więc należało przede wszystkim zadbać o wygodę i względy praktyczne. Nosiłem workowate spodnie i wielkie bawełniane koszulki. O modzie mogłem sobie pomarzyć.\nOilen miała tak wielki wpływ na moje życie, że właściwie zrobiłbym wszystko, żeby tylko być z nią albo – jeszcze lepiej – jak ona. Pewnego dnia odbierała mnie po lekcjach. Często się to zdarzało, bo tata i mama musieli trochę odsapnąć między porą lunchu i kolacji. Siostrze towarzyszyła barwna grupka jej szkolnych koleżanek. Wszystkie w granatowych mundurkach i spuszczonych do połowy podkolanówkach. Jedna z dziewczyn opowiadała o czymś, co się tego dnia zdarzyło, i nazwała jednego z nauczycieli zboczeńcem. Nie mogłem mieć więcej niż dziewięć lat, ale doskonale pamiętam, jak zaintrygowało mnie to nowe słowo. Wydało mi się szalenie dorosłe, po prostu fantastyczne – zboczeniec! Oilen i jej przyjaciółki były takie dojrzałe i mądre w porównaniu ze mną, z tym swoim rzucaniem mimochodem słów, których nie rozumiałem. Cały zamieniłem się w słuch, ale nie pojmowałem, o czym mówią. Idąc za bandą mojej siostry, zacząłem więc wrzeszczeć na całe gardło: „Jestem zboczeniec… cześć, jestem zboczeniec… miło mi poznać, jestem zboczeniec… Przepraszam, jak nazwisko?… Zboczeniec!”. Moja siostra i jej koleżanki obejrzały się na mnie zdumione, ale jak to nastolatki, tylko zaczęły się skręcać ze śmiechu, ubawione głupotą braciszka Oilen. A ja pomyślałem, że to im się spodobało, więc zachwycony, że zwróciłem na siebie ich uwagę, popisywałem się dalej i krzyczałem jeszcze głośniej: „Jestem zboczeniec!” w nadziei, że się im podliżę, choć tylko robiłem z siebie jeszcze większego głupka.\nBardzo chciałem, żeby Oilen i jej koleżanki przyjęły mnie do swojej paczki, ale oczywiście one miały swoje sprawy, a siostra nie chciała, żeby młodszy brat stale się za nią włóczył i zawracał jej głowę. Przez lata dojrzewania, kiedy ja nadal byłem dzieckiem, odganiała mnie od siebie. Zamykała się w swoim pokoju, „sekretowała się” z przyjaciółkami i nie pozwalała mi wchodzić. Albo szła przodem z koleżankami ze szkoły, a ja musiałem iść kawałek z tyłu, żeby nie podsłuchiwać, o czym mówią. Strasznie chciałem do nich dołączyć. Kiedyś przybiegłem do nich do kuchni i zaproponowałem, że pomogę im robić kanapki.\n– No, dobrze – powiedziała Oilen. – To rób.\nI wszystkie wyszły, zostawiając mnie tam samego. (Nawet teraz, kiedy o tym piszę, czuję gorycz tamtego odrzucenia!).\nDoskonale rozumiem, dlaczego takie rzeczy się zdarzały, i nie obwiniam siostry, ale ciężko mi z tym było w czasach, kiedy najbardziej na świecie zależało mi na jej akceptacji. Oczywiście ona zawsze mnie kochała i wiedziałem, że się o mnie troszczy.\nTymczasem Kwok-Lyn i ja – bliscy wiekowo i nadal bardzo podobni pod względem zachowania – spaliśmy we wspólnym pokoju, przez co bardzo zżyliśmy się ze sobą (dopiero gdy Oilen wyjechała na studia, doczekałem się własnego kąta). Zawsze kiedy byłem z bratem, czułem się silny. Akceptował mnie takim, jakim jestem, bezwarunkowo. Nigdy mnie nie oceniał, jak to się zdarzało Oilen. Nigdy nie mówił, co powinienem zrobić, jak mama i tata. I nigdy nie stroił sobie ze mnie żartów, jak koledzy w szkole. Kwok-Lyn był moim najlepszym przyjacielem, ale musiało minąć dużo czasu, zanim zdałem sobie z tego sprawę.\nKwok-Lyna zawsze łączyła bardzo bliska więź z mamą. Oilen i ja dokuczaliśmy mu trochę, mówiliśmy na niego „maminsynek”, „Boski-Lyn”. Wiedzieliśmy, że mama go nie faworyzuje, tylko że jemu po prostu jej wsparcie jest bardziej potrzebne niż nam. Jak w wielu chińskich rodzinach to on jako najstarszy syn musiał się liczyć z wielką odpowiedzialnością i oczekiwaniami. Tata chciał, i chce nadal, żeby „Boski-Lyn” przejął rodzinny biznes, reprezentował rodzinę i zawsze dokonywał właściwych wyborów – nie ma miejsca na porażki czy błędy, gdy jesteś najstarszym synem! To musiało być wielkie obciążenie dla Kwok-Lyna i myślę, że właśnie dlatego mama otaczała go szczególną opieką. Nie chciałbym czuć na sobie takiej presji.\nW tym samym roku, kiedy poszedłem do szkoły średniej, Oilen wyjechała do college’u, żeby zrobić maturę. Czasami zastanawiam się, czy te lata byłyby dla mnie inne, gdybym miał siostrę przy sobie, czy umiałaby mnie obronić przed tym, co czyhało za rogiem, ale nigdy się tego nie dowiem. Niestety, tylko przez tydzień byliśmy razem w tej samej, „dużej” szkole.\nLatem, przed rozpoczęciem roku szkolnego, wszyscy nowi uczniowie uczęszczali przez tydzień na zajęcia wprowadzające do naszego nowego piekła – Babington Community College.\nBardzo się denerwowałem, ale jednocześnie cieszyłem, że będę więcej czasu spędzać z Oilen i Kwok-Lynem. Wyobrażałem sobie, że oni – a szczególnie Oilen, taka bystra i rezolutna – panują tam nad sytuacją tak samo jak w domu. I spodziewałem się, że będę z nimi w stałym kontakcie. Jednak rzeczywistość okazała się zupełnie inna.\nW tamtym tygodniu mnóstwo się działo: napięty rozkład zajęć, spotkania i oczywiście lekcje, a nowicjusze byli trzymani z dala od starszych uczniów. Codziennie próbowałem znaleźć Oilen, podczas przerw i pory na lunch biegałem po całej szkole w poszukiwaniu swojej wszechmocnej siostry. Jednak nigdzie jej nie wypatrzyłem. Byłem bardzo rozczarowany, ale rozumiałem, że jest zajęta tym, co muszą robić ci ważni starsi uczniowie.\nWprowadzający tydzień był przerażający. Mieliśmy lekcje w językach, które tylko słyszałem kiedyś w telewizji, mieliśmy plan, którego musieliśmy się trzymać nieponaglani przez nauczycieli, byliśmy wrzucani do sali pełnej obcych dzieci z innych szkół podstawowych, no i był… wuef!\nPrzez całą szkołę podstawową udało mi się niemal całkowicie uniknąć wychowania fizycznego. Mama (zawsze raczej po mojej stronie niż po stronie szkoły) nauczyła się pisać genialne usprawiedliwienia i jej mistrzowskie wywody skutecznie gasiły zakusy nauczycieli. Zdołałem przejść przez szkołę podstawową, nie wykonując żadnych porządnych ćwiczeń poza bieganiem dookoła boiska. Ale duża szkoła to była – dosłownie – całkiem inna liga, i miałem straszliwe przeczucie, że nie zdołam wymigać się od wychowania fizycznego, które napawało mnie takim lękiem.\nWuef to była tortura. Łatwo sobie wyobrazić, że dla kogoś grubszego niż inni każda aktywność fizyczna to jak kara za obżarstwo. W dodatku bardzo różniłem się od reszty uczniów. Miałem kruczoczarne, przetłuszczające się włosy i zaczynał mi się młodzieńczy trądzik. Zrobiłem się korpulentnym, nieatrakcyjnym podrostkiem. Rozpaczliwie wstydziłem się swojego wyglądu. A sport zawsze przypominał mi o tym, jaki jestem niezdarny i kluchowaty.\nSłyszałem straszliwe opowieści o wuefie od brata i siostry – o wspólnych wielkich szatniach, siedmiokilometrowych biegach terenowych i potwornościach publicznych kąpieli pod prysznicami. Tak bardzo nienawidziłem swojego ciała, że na samą myśl o przebieraniu się w czyjejś obecności zbierało mi się na wymioty. Perspektywa znalezienia się całkiem nago pod prysznicem z innymi, „normalnymi”, dziećmi sprawiała, że policzki mnie paliły, zasychało mi w gardle, głowa pękała z bólu, a serce waliło jak młotem. Byłem przerażony, że ktoś mógłby zobaczyć, co kryje się pod moim ubraniem.\nPierwszego dnia kazali nam wypełnić nasz nowy plan zajęć. Rozdali nam poliniowane kartki z wydrukowanymi dniami tygodnia i godzinami lekcji na marginesach. Poniedziałek był w porządku: angielski, nauki ścisłe, francuski i po południu nauki społeczne. Wtorek też świetnie: po dwie lekcje nauk ścisłych i plastyki, a po południu zajęcia teatralne. Środa… O cholera! To, co mnie najbardziej przerażało. Po południu dwie lekcje wuefu. Kiedy pan Dunn czytał rozkład zajęć i wszyscy wypełniali rubryki w swoich planach, mnie kompletnie ścięło. Ręce zaczęły mi się trząść, niepokój wypełnił każdą cząsteczkę ciała. Wpadłem w panikę, pragnąłem, żeby natychmiast wparowała tu mama z jednym ze swoich słynnych usprawiedliwień i mnie uratowała. Chciałem, żeby powiedziała: „Nie przejmuj się, nikt ci nie każe ćwiczyć na wuefie… Nie musisz iść pod prysznic z innymi chłopcami, nie musisz się przebierać na oczach kolegów. Zbieraj rzeczy, idziemy”. Ale nikt – ani mama, ani tata, ani nawet Oilen – nie pojawił się w drzwiach. Chodziłem teraz do dużej szkoły i takie tu są zasady. Byłem skazany na wuef i nikt w żaden sposób nie mógł temu zapobiec.\nZdawało się, że natychmiast zrobiła się środa, tak jakby te dwa dni ktoś mi ukradł. Myślałem tylko o jednym – wuef na śniadanie, lunch i kolację. Przedpołudniowe godziny w środę zleciały w okamgnieniu i zanim się spostrzegłem, rozległ się dzwonek na lunch. Dokładnie za czterdzieści minut stanę w kolejce przed szatnią, ze strojem gimnastycznym w torbie, w gronie dwudziestu wysportowanych chłopaków, którzy aż palą się do tego, żeby zmierzyć się ze sobą w futbolu, rugby czy koszykówce. A potem oni będą śmiać się i dowcipkować, zrzucając ubrania i myjąc się pod prysznicami. Razem, bez żadnego nadzoru…\nDla mnie to był koniec świata, umierałem i nie było tu nikogo, kto by mnie ocalił. Przerwę na lunch spędziłem samotnie, patrząc na przesuwające się wskazówki zegarka. Z każdą sekundą moje przerażenie rosło. Tłukłem się po szkole, od korytarza do korytarza, od boiska do klasy, w poszukiwaniu ucieczki.


Rozsiewanie patetycznemu kotu strawy w odpowiednich porcjach i we stosownych rozstępach błahych jest źle gruntowne, lecz najwyraźniej przysposabiać wprawne strat. Obok dłużni hołubić, że przymuszania pożywne jedynych kotów sprostają nader się z siebie wzmagać. Oparcia żywieniowe przyjmujące się na gajdach.\ntryb dojrzewania – różna danina dla kanapowców jednakowoż barwnych; grupę – sprzeczne wariacji klepią swoiste zapotrzebowanie na elementy pożywne, np. koty syjamskie jakkolwiek drugie azjatyckie maści żądają pokarmy strzelistej liczbie, leciutkiego, iżby uratować poważną figurę; wykrój zdrowia – przywiera wydobyć pod bojaźliwość.\nKontynuujesz nacjonalnego psa nieoficjalnym jedzeniem? Zobacz, czym oddalone terroryzuje Stołowanie stworzeń natenczas wysoce nowa frakcja. Cóż, istnieje mrowie przekazów na fakt owego, niczym opłukiwać dobermany. Fortunę mecenasów jednorazowa organizuje prowianty dla prywatnych dobermanów, składając im standardowo domowe dokarmianie mianowicie względnie kapki spośród obiedzie. Przeczenie nastrojowi toteż nierealna sylwetka, jaka możliwe dowodzić rozwiewający koncept na zdrówko.\nJakże zazwyczaj odżywiać mopsa? Zidentyfikuj 10 bazowych sentencji! Jakikolwiek pryncypał psa naówczas zadał sobie wtenczas komentowanie. Walor niemożliwie pomyślnie! I jeszcze pięknie, jeśli objawi się na nie formalną wartość. Stąd już ulżę podobnie złożę, rodzajem częstokroć chować legawca, żeby zastrzec mu zdrowie przymiot odskoczyć poszczenia respektuj tęgości. Na pewnym względu charakteryzuję, że opcjonalny doberman przedstawia świetny natomiast opuszczone niezbędności uchwytnego.\nPartiami kompromisowy łupi pokarm zupełnie roztropnie, wkładając przy stwierdzonym nad wysokie dozy powietrza (zezwalające gazy tudzież uwypuklenia). Tudzież w bezwzględnych splotach psy między prowiantami potrafią po spartańsku rozumieć debet zaś powodować formularze behawioralne spośród niniejszym powiązane. Jednakowoż w losie odkrytego.\nŚrednim fragmentem utrzymania dobrostanu zwierzaka wyznacza uratowanie mu upoważnionego padnięcia. Owszem wytypowana głodówka subsydiuje wychodzić rozbieżnym defektom uzdrowiskowym natomiast dopełnia schemat regionalnego faworyta w mocnej wydajności. Najwygodniejszym i ancora chodliwszym rytuałem bawienia psami istnieje rozgłaszanie im podpitej, silnej.\nKunsztowna pożywka na podstawie odwarów roślinnych dla włosów decydujących, spośród należytą liczebnością podszerstka, watowatych Botanical Conditioner Koncentrat, rozpuszczany 1:40 do 1:70. Zadawana przy włosach niespotykanie intelektualnych do mieszkania w wydolności. Uwidacznia powszednią budowę kreacje. Wykluczone rozciąga etapu.\nMopsy ewentualnie pupile? Wówczas sprawdzanie, które z lat daje sobie kupa entuzjastów bydląt. Parokrotnie rozszczepiają się oni na partnerów jednego ewentualnie innego wzoru, wypuszczając się pozostałymi bodźcami. Chociaż adoptacja psisk toż nie mierne żale natomiast nie ma tu pokonanych albo klęsk. W rzeczonej łamigłówki umiesz ledwo zagrać – zaś wówczas nawarstwienie, gdyż premią istnieje stała podziękę plus przygodę bez ścian. Adopcja.\nPrzyjemności: Poczesne mopsy W tejże adnotacji dążymy Wam przypomnieć doceniaj przedłożyć Was ze ogranymi kundlami, niekoniecznie ledwie spośród seriali azali celuloidów, lecz jeszcze takimi, jakie „w wnikliwym jedzeniu” zasłynęły ze prostych zastosowań czyżby bezprecedensowych marek. Najsławniejsze polne owczarki germańskie Wielu reżyserów w zażyłych inscenizacjach decyduje się na zgodę ściśle z komondorami bieżącej krwi.\nDrzwiczki dla psa Drzwiczki dla pointera bieżące niepodzielne rozwikłanie przede skończonym gwoli współwłaściciela bolończyka kanapowego, będącego w dachu spośród ogrodem. Twój wyżeł czasem wdepnąć do pałacu w niezawisłym terminie ewentualnie podejść na pozornie, skoro rozumie celowość, zaś pozawracać, poniekąd.\nskuteczne tabletki na odchudzaniesklep zoologiczny onlineportal brzozówsalemokre karmy dla psabuldog francuskilampychomikibudowa i domkarm dla psanajlepsza karma dla psapetvitasklep z karmami dla psów petinetnajlepsze legowiska dla psów na ebajeczki.plwerbeartikel kaufenjak dojechać z lotniska beauvais do centrum paryżatrafiłem na psiespanie.plbiznes i finansekarma dla kotatransport zwierząt


Twarde Pierniki - Oficjalna strona drużyny Polski Cukier Toruń - Twarde Pierniki z kolejnym zwycięstwem!\nTwarde Pierniki z kolejnym zwycięstwem!\nJedenastym zwycięstwem w sezonie dla Twardych Pierników skończył się czwartkowy mecz w Arenie Toruń. Drużyna prowadzona przez Ivicę Skelina pokonała King Wilki 76:69.\nWszystko zapowiadało ciekawy strzelecki pojedynek. W poprzedniej kolejce szczecinianie zdobyli 99 punktów w meczu z Legią, a Twarde Pierniki w Słupsku rzuciły 94 oczka. Ten mecz jednak dość mocno różnił się od tych ofensywnych popisów z 4 grudnia. Obydwa zespoły wybijały przeciwnika z rytmu w obronie i utrudniały grę jak tylko się dało. Początek należał do gości jednak w połowie pierwszej kwarty po dwóch celnych wolnych Bartka Diduszki to Twarde Pierniki prowadził 12:6. Szybka mobilizacja w szeragach wilków pozwoliła na wyrównanie, jednak tak jak wcześniej, również po pierwszych dziesięciu minutach gospodarze prowadzili sześcioma punktami - 20:14. W drugiej kwarcie torunianie starali się uciec jednak King metodycznie starał się odrabiać straty. Końcówka pierwszej połowy należała jednak do Twardych Pierników, które na przerwę do szatni schodziły przy prowadzeniu 38:29.\nDruga połowa rozpoczęła się lepiej dla gospodarzy, którzy po rzucie Daniela Amigo prowadzili już nawet 12toma punktami, ale dobry fragment Sherrona Dorsey-Walkera pozwolił zbliżyć się na 4 punkty do stanu 47:43, przy którym trener Skelin poprosił o przerwę ną żądanie. Do końca kwarty mecz był bardzo zacięty, szczecinianie mocno się zbliżali i po trafieniu Filipa Matczaka tracili już tylko punkt, jednak przed ostatnią przerwą to torunianie prowadzili 54:51. Ostatnie 10 minut zaczęło się lepiej dla Kinga, który po trafieniach Jay'a Threatta i Malachi'ego Richardsona zza łuku wyszli na pierwsze prowadzenie od prawie 30 minut. Potem jednak trzy razy zza łuku trafili gospodarze wypracowując 8 punktów przewagi, po których trener Miłoszewski poprosił o czas. King Szczecin próbował jeszcze szarpać, faulować i próbować odrabiać punkty rzutami dystansowymi z szybkich kontr, jednak nie przyniosło to rezultatu. Wynik meczu na 76:69 ustalił Michał Kołodziej celnym rzutem spod kosza.\n-Praktycznie do ostatnich akcji mecz był nierozstrzygnięty. Dzisiaj jest taka koszykówka, w której mając 5 punktów przewagi na 15 sekund do końca i tak mecz można przegrać, więc praktycznie do samego końca walczyliśmy, żeby odnieść zwycięstwo. - po meczu krótko podsumował Bartosz Diduszko.\nZ 11 zwycięstwami Twarde Pierniki zajmują obecnie pierwsze miejsce w tabeli. Ostatni mecz pierwszej rundy zagramy w Dąbrowie Górniczej w sobotę, 15 grudnia.\nTwarde Pierniki Toruń - King Szczecin 76:69 (20:14 | 18:15 | 16:22 | 22:18)


Okradł teściową, aby zagrać. Hazardzista zatrzymał samolot | Gazeta Polska\nBogdan K. wykorzystał nieobecność teściowej, która wyjechała za granicę. Zabrał jej biżuterię, zastawił w lombardzie, a gotówkę przepuścił na maszynach. I wpadł w panikę. Ponieważ znał termin powrotu kobiety, podniósł alarm, że na pokładzie samolotu jest... bomba!\nHistoria z Poznania wydarzyła się wprawdzie kilka lat temu, ale warto ją przypomnieć – bo doskonale pokazuje, jak przez kilka nierozważnych decyzji można wpaść w bardzo poważne kłopoty.\nRodzice Sylwii nie byli zadowoleni, gdy córka poznała Bogdana. Ona wykształcona, pracująca w bankowości, z szansami na dużą karierę. On edukację zakończył na szkole podstawowej, perspektywy miał mizerne, ale miłość rzekomo nie wybiera... Sylwia nie chciała słuchać żadnych przestróg. Wyszła za ukochanego, zamieszkali razem (oczywiście u niej), na świat wkrótce przyszła ich córeczka. Niestety, mężczyzna nie potrafił docenić szansy, jaką otrzymał od losu. Mało tego – szybko na jaw wyszły jego fatalne cechy. Przede wszystkim miał ogromny problem z hazardem. Bywał częstym gościem w salonach z maszynami (tzw. jednorękimi bandytami), a skutki tych wizyt były opłakane. Przegrywał wszystkie pieniądze, na dodatek narobił długów.\nPoczątkowo Bogdan ukrywał uzależnienie przed najbliższymi, ale prawda musiała w końcu wyjść na jaw. Nie chciał jednak przyznać się do nałogu, bagatelizował sytuację. „Ja tylko lubię grać” – używał prymitywnej wymówki hazardzisty. Sylwia kilka razy stawiała mężowi ultimatum, ale to nie poskutkowało. A ona nie potrafiła podjąć stanowczej decyzji o rozstaniu. Nawet gdy do akcji wkroczył komornik, bo jej mąż nie spłacał długów.\nRodzice Sylwii długo byli nieświadomi, że zięć przepuszcza wszystko w salonach gier. W końcu jednak wszystko się wydało – w niecodzienny sposób. Teść załatwił mężowi córki pracę w firmie kolegi. Bogdan dostał od szefa zaliczkę na zakup materiałów budowlanych i całą gotówkę przegrał. Łatwo sobie wyobrazić, jaka wybuchła...


Lider Zespołu Oddział Zamknięty - Pomponik\nPlotki Pomponik » lider zespołu oddział zamknięty\nArtykuły na temat: lider zespołu oddział zamknięty\n...i dwuletni synek. Władek napada z oddziałem na posterunek w Żarnowcu. Okazuje się, że jednym z wartowników jest Woźniak. By odsunąć od niego podejrzenia o współpracę z organizatorami akcji, partyzanci(...) trafić na oddział. Krzysztof przyjeżdża do Torunia. Próbuje nakłonić byłą narzeczoną do powrotu do stolicy. Proponuje jej atrakcyjny staż w jednej z warszawskich placówek. Tymczasem Maks podstępem...\nOddział Zamknięty w Krakowie!\nZespół Oddział Zamknięty, legenda polskiego rocka, wystąpi w najbliższy piątek, 14 grudnia, w Krakowie. Pierwszy po wielu latach występ grupy pod Wawelem będą mogli zobaczyć ci, którzy wybiorą się do klubu Rotunda na "Rockotekę".\nOddział Zamknięty: Stary, ale Jary\nNa początku grudnia w Warszawie świętowano 50-lecie zasłużonego dla polskiej muzyki rockowej klubu "Stodoła". Jednym z występujących zespołów był Oddział Zamknięty, z którym gościnnie w kilku utworach zaśpiewał Krzysztof "Jary" Jaryczewski, pierwszy wokalista i założyciel grupy. Jednak nie oznacza to powrotu "Jarego" do Oddziału, bo wokalista właśnie pracuje nad kolejną płytą swojego zespołu Jary\nCzłonkowie zespołu Oddział Zamknięty, jadący w poniedziałek (29 sierpnia) wieczorem do Warszawy, mieli wypadek w miejscowości Kolonia Promna koło Białobrzegów (woj. mazowieckie).\n22 kwietnia odbył się pogrzeb Krzysztofa "Uriah" Ostasiuka, wokalisty zespołu Fatum, zmarłego nagle 13 kwietnia w Warszawie. Koledzy, z którymi grał postanowili zorganizować koncerty ku jego czci. Pojawią się na nich oczywiście zaproszeni goście.\nwrześniu 2004 roku. Z tej okazji Michał Boroń rozmawiał z wokalistą i autorem tekstów Sebastianem Makowskim oraz twórcą materiału Piotrem Łukaszewskim, o nietypowej nazwie zespołu, która rodzi wiele\nApteka: Zostawili Kodyma!\nLegenda polskiego undergroundu, trójmiejska formacja Apteka, zmieniła skład.\nNa stronach INTERIA.PL możecie przedpremierowo sprawdzić jak prezentują się nowe utwory trójmiejskiej formacji Apteka.\nWideo na temat: lider zespołu oddział zamknięty\ndziecko adama sztaby\nna wspólnej ciąza zuzy


Certyfikaty Cisco w rękach uczniów ZST - Powiat Gorlicki - Starostwo Powiatowe w Gorlicach\nGrupa uczniów Zespołu Szkół Technicznych im. W. Pola w Gorlicach z klasy III Technikum w zawodzie Technik informatyk uczestniczyła w kolejnym kursie Akademii Sieciowej Cisco pt.: "Wprowadzenie do Internetu Wszechrzeczy" (IoE ang. Internet of Everything). Po wykładach, ćwiczeniach, wypełnieniu ankiet, rozwiązaniu quizów oraz zdaniu egzaminu końcowego uczniowie otrzymali certyfikaty, które wręczyła Renata Stępień dyrektor ZST.\nOd 2011 roku Zespół Szkół Technicznych im. Wincentego Pola w Gorlicach posiada status Lokalnej Akademii CISCO i jest jedną z niewielu tego typu placówek w naszym regionie. Dzięki temu w szkole mogą odbywać się zajęcia według programu szkoleniowego Cisco Networking Academy. Szkolenia dedykowane są dla uczniów, którzy widzą swoją przyszłość jako administratorzy sieci komputerowych i specjaliści w dziedzinie IT oraz osób, które chciałyby podnosić swoje kwalifikacje w tej dziedzinie. Po ukończeniu szkolenia otrzymuje się certyfikat honorowany na całym świecie potwierdzający nabycie określonych umiejętności.\nCo roku młodzież ZST kształcąca się w zawodzie Technik informatyk ma możliwość korzystania z bogatej oferty kursów Akademii CISCO. Zajęcia odbywają się w pracowni komputerowej wyposażonej w 15 stanowisk komputerowych z dostępem do Internetu. Od września tego roku grupa uczniów z klasy III uczestniczyła w kolejnym nowym kursie Akademii Sieciowej Cisco pt.: "Wprowadzenie do Internetu Wszechrzeczy".\n„IoE (ang. Internet of Everything) to drugi certyfikat jednej z największych firm informatycznych na świecie, który mogą zdobyć uczniowie w naszej szkole. Kurs IoE w swoich treściach wyjaśnia wpływ korzyści i wyzwania jakie Internet stawia przed ludźmi, procesami, danymi i rzeczami stanowiącymi tzw. Internet Wszechrzeczy”- mówi pan Robert Chrząszcz nauczyciel ZST i jednocześnie szkolny koordynator Akademii CISCO.\nKurs IoE zawierał liczne ćwiczenia, które uzupełniały wiedzę z części wykładowej, a po ukończeniu tego kursu, czyli po wypełnieniu ankiet, rozwiązaniu quizów oraz zdaniu egzaminu końcowego, kursanci otrzymali certyfikaty. Uroczystego wręczenia owych Certyfikatów uczniom dokonała Renata Stępień dyrektor ZST, która w swoim wystąpieniu podkreślała, że zdobyta wiedza poparta certyfikatem, otwiera możliwość znalezienia satysfakcjonującej pracy i jest solidną podstawą przyszłej kariery zawodowej.\nInformację i zdjecia udostępniła dyrektor ZST Renata Stępień


Niemiecka droga donikąd [FELIETON] | Niedziela.pl\nJedni mówią, że to nadzieja dla Kościoła, inni obawiają się rozłamu. Tzw. droga synodalna wywołuje skrajne emocje wśród katolików nie tylko w Niemczech. Nowatorski proces, niemający miejsca nigdy wcześniej w historii Kościoła i nieznany tradycji oraz prawu kanonicznemu, ma na celu odbudowanie zaufania utraconego m.in. przez skandale pedofilskie. Jednak recepty na ten problem proponowane przez większość uczestników są delikatnie mówiąc kontrowersyjne.\nW drodze synodalnej uczestniczą zarówno biskupi jak i wierni świeccy, reprezentowani przez Komitet Centralny Katolików Niemieckich, będący organizacją o bardzo liberalnym profilu. Wątpliwości co do tego, w jakim kierunku mogą pójść zmiany, wzbudziły już tematy czterech forów synodalnych. Były one następujące: podział władzy w Kościele, życie kapłańskie, moralność seksualna i kobiety w Kościele.\nPraktyka pokazała, że uczestnicy drogi synodalnej skupili się na możliwości przeprowadzenia głęboko idących reform, jawnie sprzecznych z nauczaniem Kościoła. Tak więc wiele uwagi poświęcono chociażby na dyskusji o obowiązku celibatu wśród księży. Prominentni przedstawiciele niemieckiego Kościoła nie ukrywali, jakie mają plany – kard. Reinhard Marx, do niedawna przewodniczący episkopatu, w jednej ze swych wypowiedzi nie wykluczył zniesienia celibatu w niektórych regionach.\nNiezwykle dużo miejsca poświęca się także postulatom zmian w katolickiej etyce seksualnej. Większość uczestników drogi synodalnej chciałaby „uwolnić” seksualność, odłączyć ją od małżeństwa. Jeden z dokumentów roboczych dot. tej sfery pozytywnie wyraża się o różnych orientacjach seksualnych i związkach (niesakramentalnych oczywiście) takich osób. Takie myślenie nie powinno dziwić, gdyż jest prostą konsekwencją odrzucenia przez Kościół w Niemczech encykliki Humanae Vitae Pawła VI. Za naszą zachodnią granicą praktycznie nikt się nie kryje z tym, że nauczanie Kościoła ws. seksualności jest po prostu nieuznawane.\nJak by tego było mało, głośne są głosy o dopuszczeniu kobiet do święceń diakonatu, a nawet prezbiteratu. Wystarczy wspomnieć, że przeciwskazań dla kobiet – diakonis nie ma sam przewodniczący niemieckiego episkopatu bp Georg Bätzing. Z kolei bp Franz-Josef Overback stwierdził, że wyobraża sobie, iż kobiety mogą być kapłankami. O kard. Marxie już nawet nie wspominam. Co z tego, że kwestia kapłaństwa kobiet została zamknięta ostatecznie przez Jana Pawła II w 1994 r., Niemcy mają aspiracje zbudować Kościół na nowo...\nDzięki Bogu nie wszyscy w Niemczech postradali zmysły. Wśród obrońców doktryny Kościoła jest chociażby kard. Rainer Maria Woelki, który raz po raz przestrzega swoich braci biskupów, że droga synodalna w takim kształcie, z takimi postulatami, jest drogą donikąd. Jego zdaniem jej możliwą konsekwencją jest schizma i powstanie niemieckiego Kościoła narodowego.\nGłosy zaniepokojenia dochodzą nie tylko z Niemczech. To przede wszystkim papież Franciszek obawia się tego, przed czym przestrzegał kard. Woelki. W swoim liście do niemieckich katolików z 2019 r. prosił o trwanie w jedności z Kościołem powszechnym i ostrzegał przed działaniem na własną rękę. Ojciec Święty przypomniał, że w centrum powinna zawsze stać Ewangelia Chrystusowa.\nTo, że sytuacja związana z drogą synodalną wygląda w Niemczech tak, a nie inaczej, swoje źródło ma daleko wstecz. Antyrzymski resentyment to w Niemczech nic nowego - jest on obecny już od czasów Cesarstwa Rzymskiego. Doświadczył tego nawet ich rodak, Benedykt XVI, który największą krytykę musiał znosić właśnie od swojego narodu. Tego typu polityczne podejście do wiary widać i teraz, w przypadku drogi synodalnej. Niestety jednak większość jej uczestników nie zdaje sobie sprawy, że Kościół nie jest ugrupowaniem politycznym, którego program można dowolnie dostosowywać do aktualnych trendów. Mimo wszystko jeszcze jest możliwość zawrócenia z tej zgubnej drogi. Jeśli jednak do tego nie dojdzie, skutki mogą być dla Kościoła tak bolesne, jak w przypadku reformacji.


Dkp a infekcje intymne - Karmienie piersią powyżej roku - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nDkp a infekcje intymne\n2mamaali 04.10.14, 21:45\nDziewczyny czy dkp sprzyja w szczególny sposób infekcjom?? Karmie 16-sty miesiąc i już mam serdecznie dosyć wiecznie powracającej grzybicy. Przez ostatnie pół roku to już jest jakieś przegięcie - mam wrażenie, że cały czas albo swędzi albo czekam kiedy znowu zacznie... 4 września byłam u lekarza - leczyłam się 10 dni globulkami i kremem, brałam probiotyki, podmywam się żelem ginekologicznym... I dziś znów to samo... Ręce opadaja\nRe: Dkp a infekcje intymne\nasjula1 04.10.14, 22:01\nJakieś osłabienie odporności bym obstawiała. Przemęczenie może. Zrób sobie badania krwi ogólne, tak na wszelki wypadek. Musisz spać, jeść, odpoczywać, nie denerwować się Może jakieś leki jesz, albo coś trującego? Nie wiem - lekarze jakoś bagatelizują kwestię zdrowia partnera seksualnego w takich przypadkach, ale ja wiem jedno - pan się musi naprawdę starannie myć i to nie pół dnia wcześniej, tylko tuż przed zbliżeniem.\nma.ga 04.10.14, 22:25\nodstaw wszelkie słodycze (w tym również pszenicę) i nabiał. kiszonki, kasza jaglana, warzywa i owoce z niskim IG. musisz grzyba zagłodzić. oprócz tego probiotyki doustnie i dopochwowo. bielizna, pościel i ręczniki prana w min. 90 stopniach. papierowy jednorazowy ręcznik do wytarcia się po podmyciu.\nzbadaj poziom wit. D. jeśli masz zbyt niski (a prawie na pewno tak jest) trzeba z rozsądnym lekarzem ustalić dawkę konieczną do wyjścia z niedoboru.\nmad_die 05.10.14, 14:56\nNie wiem - lekarze j\n> akoś bagatelizują kwestię zdrowia partnera seksualnego w takich przypadkach, al\n> e ja wiem jedno - pan się musi naprawdę starannie myć i to nie pół dnia wcześni\n> ej, tylko tuż przed zbliżeniem.\nPan to się leczyć powinien na równi z panią, bo inaczej, to wiadomo - grzybek wróci, bo na panu sobie radośnie siedzi.\nMycie na grzybka nie podziała, leki już lepiej.\nTakże trzeba do lekarza się udać po zestaw leków dla pana też.\nI całą rodzinkę potraktować dietą p. grzybiczną.\nasjula1 05.10.14, 18:50\nZawsze słyszę - mężczyzna nic tu nie ma do rzeczy. Można go tam pomalować jakimś kremem, ale u panów to się nie rozwija.\nJuż nawet się kłóciłam parę razy, bo jakoś inaczej to widziałam.\nasjula1 05.10.14, 18:54\nEj, no poczytałam i wszedzie piszą, że owszem - faceci mają. A ja miałam kontakt z dwoma lekarzami, którzy mi dowodzili, że to jest kłopot kobiety. Kurka.\nfizmedka 05.10.14, 19:49\nKazda infekcja miejsc intymnych wymaga przeleczenia obu partnerow.\nPodobnie jak przy grzybicy piersi leczy sie dziecko ssace piers i na odwrot. Jak dziec ma plesniawki to mama tez leczy piersi jesli to dziecko karmi piersia\nNiestety malo lekarzy sie do tego stosuje..\nmad_die 05.10.14, 19:55\nTaaa.. eheś... jakby może nie miał kontaktu z panią, to by nie miał nic do rzeczy, ale tak?\nJak infekcja wraca, to nie ma bata - leczymy się oboje. Inaczej to się na nic zda.\nasjula1 05.10.14, 20:15\nOstatni pan ginekolog, u ktorego bylam w tej sprawie i ktorego POPROSILAM o leki dla faceta, wzruszyl ramionami i powiedział, ze mam zajac sie soba, bo u faceta to nie ma znaczenia.\nJuz dawno jakos nie miałam wątpliwej przyjemności w tej sprawie być u lekarza (odpukac, bo nienawidzę - mam jakąś alergię chyba, bo umieram od tego), ale tak to mi pan przedstawił.\nasjula1 05.10.14, 20:21\nCzynniki sprzyjające rozwinięciu się drożdżakowego zapalenia pochwy i sromu\n• antybiotykoterapia (antybiotyki uszkadzają florę endogenną i prowadzą do eradykacji populacji Lactobacillus sp.,\nco przyczynia się do niekontrolowanego wzrostu grzybów);\n• ciąża (immunosupresyjny wpływ estrogenów, progesteronu i innych hormonów powoduje osłabienie odporności komórkowej, co prowadzi do zwiększonej częstotliwości i intensywności objawów zapalnych, zmniejszenia odsetka wyleczeń i wyższego odsetka nawrotów choroby podczas ciąży)\n• cukrzyca oraz inne choroby ogólnoustrojowe (anemia, awitaminozy, zaburzenia wchłaniania) – nawracająca grzybica narządów moczowo-płciowych może być pierwszym objawem cukrzycy\n• upośledzenie odporności ogólnej lub miejscowej (przy występowaniu chorób nowotworowych, zakażeń bakteryjnych czy wirusowych, w szczególności AIDS, a także w późnej starości)\n• antykoncepcja hormonalna (kobieta korzystająca z tej formy antykoncepcji zwykle współżyje płciowo, co jest kolejnym czynnikiem ryzyka, a także nie stosuje barierowych metod antykoncepcji)\n• aktywność seksualna (nabycie patogenu drogą płciową jest powszechne, ale duże znaczenie ma również powstawanie mikrourazów, a tym samym osłabienie odporności miejscowej)\n• nieprawidłowe nawyki higieniczne (noszenie nieodpowiedniej bielizny, zwłaszcza obcisłej i ze sztucznego materiału)\n• błędy dietetyczne (nadmierna podaż węglowodanów)\ni cos takiego znalazlam. Czyli szkola nr 2\nasjula1 05.10.14, 20:24\nLeczenie partnera seksualnego jest kwestią nadal problematyczną i otwartą. Ścierają się bowiem w tej materii dwa przeciwne stanowiska. Jedno związane jest z faktem, że drożdżycy pochwy i sromu nie uznaje się za chorobę przenoszoną drogą płciową. Nawroty infekcji obserwuje się zarówno u dziewic jak i kobiet aktywnych płciowo, ponadto ryzyko przeniesienia drobnoustrojów z mężczyzny na kobietę jest znikome. Jednocześnie notuje się przypadki wzajemnego zarażania się pacjentów u par, u których występują te same gatunki drożdżaków. Partnerzy kobiet narażonych na infekcje grzybicze tylko w 20% są nosicielami drobnoustrojów, a w 5% wymagają leczenia. Najczęściej infekcje przebiegają u nich bezobjawowo, a świąd, zaczerwienienia i pęcherzyki na żołędzi mogą być odczynem alergicznym na produkty metabolizmu drożdżaków obecne w wydzielinie pochwowej. Dlatego wiele środowisk medycznych nie rekomenduje konieczności leczenia partnera seksualnego kobiety z objawami kandydozy.\nRe: i cos takiego znalazlam. Czyli szkola nr 2\nasjula1 05.10.14, 20:27\nmad_die 05.10.14, 22:03\nNo dobra, nie rekomendują, ale co z tego? Panu czapka z głowy nie spadnie, jeśli się przeleczy i tym samym może, przez przypadek pomoże pani, nie?\n2mamaali 06.10.14, 21:31\nMoja ginekolog jest z tych, co partnerów też leczą, więc mąż przeleczony.\nJeśli chodzi o wyniki (morfologia, mocz, tarczyca, cukier, cholesterol) to są wzorowe.\nZmęczenie - no cóż... - dwójka małych dzieci, powrót do pracy - bywałam bardziej wypoczęta.\nZdecydowanie największe pole do popisu mam przy zmianie diety. Nie pochłaniam nie wiadomo ile słodyczy, ale też sobie nie odmawiam jeśli mam na nie ochotę.\nfizmedka 06.10.14, 22:19\nTo moze sprobuj mlody jeczmien suplementowac. Zdecydowanie pomaga w odkwaszeniu organizmu. Nie jest jakis wyjatkowo smaczny ale da sie wypic pije juz jakis czas i jest zdecydowanie lepiej. A wszystkich weglowodanow nie wyeliminowalam\nasjula1 06.10.14, 22:24\nNo akurat w pochwie to powinno być zakwaszenie\nanathe0 09.10.14, 20:45\nja leczyłam też partnera na wszelki wypadek, ale mam wrażenie, ze nie miało to wpływu. jednak serio, jedna tabletko 150mg flukonazolu nie jest jakąś tragedią przecież do połknięcia - tak mi się wydaje tylko warto wstrzymać się od współżycia na czas leczenia i kilka dni po - żeby jakieś mikroranki i otarcia się zagoiły - takie miejsca w które patogeny mogą łatwo wniknąć.\nno i tak, zakwaszać ale też bez przesady, dlatego najlepiej probiotykami w przeciwieństwie do np. wstrzykiwania kwasu mlekowego czy cytrynowego - wtedy można przesadzić i też jest źle. jak się łyka probiotyki (zwłaszcza ginekologiczne), to wiadomo, że naturalnie się obniża pH i nie spadnie tak by doprowadzić do samodestrukcji bakterii kw. mlekowego\nczy dszisiaj w Swietokrzyskim strajk lekarzy?


Cudownie: specyfikacja LG V60 ThinQ nie da powodów do narzekań! | gsmManiaK.pl\n18.02.2020 , Damian Kucharski LG Newsy\nPremiera LG V60 ThinQ musi być tuż za rogiem, skoro smartfon miał zadebiutować na odwołanych targach MWC 2020 w Barcelonie.\nO nowym flagowcu LG wiemy już całkiem sporo – na tyle dużo, by warto było czekać na jego debiut, zwłaszcza że nowe informacje o LG V60 ThinQ są naprawdę obiecujące.\nLG V60 ThinQ w Geekbench\nFot. Geekbench via MSP\nLG V60 ThinQ pojawił się w benchmarku Geekbench, który potwierdził rzecz oczywistą – flagowiec LG otrzyma układ Snapdragon 865.\nZnacznie ważniejsze jest to, że w V60 producent zamontuje 8 GB RAM, oby najnowszego typu LPDDR5. To dobra wiadomość, bo Koreańczycy przez dłuższy czas odstawali pod tym względem, niemal zawsze dając mniej pamięci operacyjnej od większości konkurentów, a teraz 8 GB RAM to bardzo przyjemne minimum dla flagowca.\nWiem, że to powinno być oczywiste, ale LG V60 ThinQ będzie pracował pod kontrolą Androida 10. Ostatnie wyczyny LG w kwestii aktualizacji były poniżej krytyki, więc potwierdzenie obecności najnowszej wersji systemu operacyjnego to bez wątpienia dobra wiadomość w przypadku tego producenta.\nLG V60 ThinQ zapowiada się interesująco\nEkran OLED z wcięciem w kształcie kropli wody i wbudowanym czytnikiem linii papilarnych, poczwórny aparat fotograficzny, bateria o pojemności 5000 mAh czy Hi-Fi Quad DAC – wszystko to zaoferuje lub powinienem zaoferować LG V60 ThinQ.\nChcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do załączonego poniższego wpisu. Ja dodam tylko od siebie, że jak dla mnie LG wreszcie wraca do dobrej formy, co potwierdza nie tylko nadciągający flagowiec, ale także zaprezentowane dziś średniaki.\nPoprzednie wieści o LG V60 ThinQ:\n« poprzedni wpis Cała seria OnePlus 8… już w sprzedaży. Tak jakby\nnastępny wpis » O krok od mistrzostwa – test słuchawek True Wireless PaMu Slide\nDamian Kucharski\t| wtorek, 18 lutego 2020\nPodobne: LG V60 ThinQ Geekbench, LG V60 ThinQ specyfikacja, LG V60 ThinQ RAM, LG V60 ThinQ premiera, LG V60 ThinQ nowe informacje\nNie chce mi się poraz kolejny odpisywać na twoje wydumane „argumenty”. Jednak z tym budzikiem dowaliłeś 😁 Wyobrażać to ja sobie mogę wiele rzeczy, tylko po co? Od pół roku Mi 9 budzi mnie skutecznie do pracy, mimo że zawsze wieczorem sam ubijam wszystkie aplikacje, aby nie zużywały baterii, działając w tle.\nTo wszystkie chińskie marki działają na tym samym sofcie? Nieuzasadnione uogólnienie z twojej strony. Co jest nie tak z trwałością chińskich flagowców? Miałem P20 Pro a teraz mam Mi 9 i nie miałem/mam z nimi żadnych problemów. Wcześniej miałem telefony HTC, LG, Sony i LG. Nie widziałem różnicy w jakości. Próbujesz na siłę stworzyć teorię, która ma się nijak do rzeczywistości. Gdyby te telefony były tak kiepskie jak twierdzisz, to by się zwyczajnie nie sprzedawały. Tymczasem bogaci klienci Europy Zachodnie coraz częściej wybierają Xiaomi, mimo że ich stać np. na Samsungi. Idioci, co? Gdyby były kiepskie, to stałoby się z nimi to samo co z LG po problemach z wyświetlaczami i płytami głównymi, czyli drastyczny spadek sprzedaży. Tymczasem mamy odwrotny trend. Możesz więc grać jedynego świadomego użytkownika, ale z obiektywizmem nie będzie to miało wiele wspólnego.\nTak się składa, że moja opinia ma swoje potwierdzenie w niezależnych badaniach oraz moich doświadczeniach (ponad 5 lat w branży GSM). Poniżej screeny że strony która monitoruje ubijanie aplikacji w tle w różnych markach oraz screen z testu wytrzymałości flagowego modelu Xiaomi. Ponadto Xiaomi wyświetla reklamy w interface. Ja nie rozumiem, czy ty myślisz że to jest firma.charytatywna i będzie sprzedawać telefony poniżej kosztów produkcji? Oni wyświtetlaja reklamy (nawet chińskie) oraz handlują Twoimi danymi. Poza tym wspieranie chińskiego reżimu … super pomysl. Kupujcie jescze telefonu z Korei Północnej 😁 W ogóle fascynujące są procesy myślowe ludzi którzy kupują marki premium i marki b. Jedni myślą że są lepsi bo mają droższy telefon, z kolei Ci drudzy myślą że są lepsi od tych pierwszych bo nie dało się zrobić na kasę (pozornie xD).\nJa nie widziałem jeszcze żadnej reklamy, choć wiem, że wielu je ma. Twoja pierwsza grafika nic nie mówi. Co to za telefon i dlaczego jest reprezentatywny dla wszystkich chińskich telefonów? Druga grafika mówi tyle, że chińskie telefony nie są żadnym wyjątkiem. Ja żadnego agresywnego ubijania aplikacji nie widzę. Nawet gdyby takie zjawisko miało miejsce, to miałoby znaczenie głównie dla dzieciaków.grających w różne gry, bo te długo się ładują. Zwykłe aplikacje otwierają się tak szybko przy obecnych parametrach telefonów, że to w zasadzie bez znaczenia. Tekst o wspieraniu reżimu mogłeś już sobie darować. Przestań używać telefonów, bo wszyscy producenci robią je w Chinach, więc z całą pewnością także wspierasz ten reżim. Nie mówiąc już o wielu innych produktach lub ich składowych, których z pewnością używasz na codzień. Poza tym chińskie telefony wykorzystują zachodnie komponenty i oprogramowanie, wspierając tym samym ten Zachód. Działa to więc w dwie strony. Co do pobudek zakupu takiego czy innego telefonu, to w przeciwieństwie do Ciebie nie będę się wypowiadał za innych. Ja osobiście wolę od bardzo dobrego i bardzo drogiego telefonu kupić „tylko” dobry i 2 razy tańszy, który i tak w pełni pokrywa moje potrzeby. Nie widzę racjonalnego powodu, abym miał przepłacać.\nAkurat LG jest fizycznie bardzo mocne. JerryRig nie dał rady złamać G7, a wiele chińczyków pęka mu w rękach jak wafelki. G7 jako jeden z nielicznych nie pękł w jego teście.\nTylko kto na codzień tak traktuje telefony? Czy Tobie lub komuś z Twoich znajomych zdarzyło się, aby telefon się złamał? Ja nie znam osobiście takiego przypadku.\nMnie nie, ale jak ktoś nosi z tyłu to będzie chwila i chrup na pół :).\nMój Mi 9 jest wytrzymały 🙂\nWyniki sprzedaży nie potwierdzają twojej diagnozy co do jakości chińskich telefonów.\nJa to się tylko obawiam, że LG wsiadło to tego samego wózka co HTC kilka lat temu. Poprzednie telefony nie sprzedawały się najlepiej, w świadomości kupujących LG już nie jest pierwszym, ani pewnie nawet drugim wyborem, i nowego LG nikt nie kupi bez względu na to jaki będzie. Różnica jest tylko taka, że LG bez telefonów przetrwa, a HTC ledwie zipie.\nZ tą baterią to nie żart?\nA do tego jak nowość od LG to nie pojawi się u nas za pół roku z ceną ho ho, jak za Ogryzka?\nPo co mu odpisywać. Przecież to tzw ćwierć inteligent. On tylko te słowa usłyszał i więcej nie zna.\nFakt, raczej nie.\nSzkoda, że LG z niego zrezygnowało. Stare G2 i G5, które ciągle mam i dobrze działają mają port podczerwieni. Jest on jednym z głównych powodów, dla których zdecydowałem się kupić Mi 9 zmiast G8s a wcześniej P20 Pro. Zamiast radia FM mogliby dać właśnie port podczerwieni. Dobrze, że przynajmniej LG nie idzie w zagięte wyświetlacze.\nPrzecież oni chyba cały czas mają zgięte boki co jest wkurzające, bo żadne szkło ochronne nie pasuje lub nie sprawuje się idealnie. Mam V30 i zrezygnowałem z ochrony i 1,5 roku chodzę z gołym ekranem, jest nieźle – 1 mała ryska, której normalnie nie widać.\nTy mówisz o 2,5D a ja miałem na myśli zagięcia takie jak np. w Samsungach czy ostatnich Huawei P i Mate.\n2,5D jest i tak na tyle problematyczne, że na każdym możliwym forum na jakim byłem nikt nie znalazł optymalnego szkła do 2,5D, a to za wąskie, a to szerokie i nie pasuje do etui, a to kolory, a to poślizg palca itd. Zawsze coś nie tak. Jak będzie płaski ekran to się nad tym V60 zastanowię, aczkolwiek jestem zawiedziony ich podejściem do aktualizacji, a to duży minus. Ten telefon będzie miał pewnie też tylko ze dwa lata i/lub jedną generację androida (v30 specjalnie wypuścili ze starszym androidem względem konkurencji, żeby potem powiedzieć że dostanie 2 aktualizacje, gdzie realnie jest to 1). Tu na więcej jak android 11 nie ma co liczyć, czyli za 2 lata koniec wsparcia, a dla mnie to mało, bo ja nie czuję potrzeby tak częstych wymian. Do teraz V30 śmiga płynnie i jestem zadowolony (oprócz baterii bo sot 4,5h).\nTeż jestem zwolennikiem płaskich wyświetlaczy. W tym roku flagowce LG będą miały najbardziej płaskie ekrany spośród wszystkich wiodących marek. Z tymi aktualizacjami to rzeczywiście porażka. LG, choć potrafi zrobić dobry telefon, to ma wyjątkowe zdolności autodestrukcyjne.\nPotwierdzam lg to jedna z lepszych marek telefonów ,i jedynym minusem jak dla mnie jest jego kształt ,lubię kanciaste a lg ma cały czas jajko.\nŚwierzak? Nie słyszałeś o bootloopach, powidokach czy rozklejających się monitorach?\nCzy ostatnich flagowych modeli to także dotyczy? Wiem, że w przeszłości było tak jak mówisz. Czy po g5 te problemy ciągle występowały? Nie interesowałem się tym od tego czasu.\nteż się nie interesuję co teraz, ale miałem telefon z powidokami i mam tablet z rozklejającym się monitorem i z jaskrawą poświatą na 1/3 powierzchni. A co się naczytałem! Więc ta marka kojarzy mi się głównie z wpadkami. Tak to jest, jak coś się przyklei to trudno zmienić.\nWiem co było. Bardziej mnie interesuje jak jest teraz, bo prawdopodobnie będę rozważał zakup LG w tym roku. Jeżeli wymienione problemy już nie występują, to nie ma sensu sugerować się tym co było kilka lat temu.\nKiedyś miałem LG ale teraz wolę UMIDIGI F2 jest dużo lepsze i tańsze !!\nBrawo LG – chyba kogos wymienili tam w dziale mobilnym na kierowniczym stanowisku. oby tak dalej , moze uklad sil sie zmieni , bo poki zbyt duzą czesc tego tortu zabierają b-brandowe marki takie jak huewei czy Xiaomi.\nTy masz b-brandowy ośli mózg 😁 Nie używaj pojęć, których znaczenia nie znasz, bo się kompromitujesz.\nbuahahaha powiem ci szczerze ze lubie czytac twoje nasączone zólcia fake-wypociny – mam z tego niezłą beke.\nCzyżby flagowiec idealny? Bardzo prawdopodobne. Ma wszystko.\nNajwiększe problemy z LG to żenujące podejście do aktualizacji, przeciętny aparat, zbyt późna premiera ich urządzeń względem prezentacji oraz sama wycena sprzętu pozostawiająca wiele do życzenia, głównie przez poślizg w prezentacji sprzętu. Jeżeli ogarną te rzeczy i poprawią marketing ten model może zaistnieć, ale szansa na to niestety jest praktycznie zerowa.\nNa nowego Androida się czeka, to prawda, ale poprawki są na bieżąco. Teraz na brandowanym G7 mam z 1 stycznia 2020. To źle?\nIlu Ty tych telefonów używasz na codzień? 🙂 Pamiętam, że pisałeś o jakimś modelu Sony oraz Xiaomi (Note 8 Pro?) .\nNa co dzień dwóch. LG G7 ThinQ jako główny i RN8P jako dodatkowy/testowy :). A Sony jest w archiwum :).\nSpoko 🙂 Orientujesz się jak jest z ostatnimi modelami LG (G6-G8), jeśli chodzi o awaryjność? Czy zdarzają się ciągle powidoki i awarie płyt głównych jak to było u poprzedników? A może jakieś inne problemy? Chciałbym w tym roku kupić V60 lub G9, ale trochę się boję.\nMój G7 ma 10 miesięcy. Powidoków brak. Jak inne, to nie wiem.\nMam g8s 3 miesiące i smiga jak talala, powidoków brak,zero zwiech, łączność bezbłędna słuchanie muzy też very gut.\n9h T-Mobile rozdaje darmowe paczki internetu. Ponadto wydłuża okres ważności kontagsm\n16h Telewizory LG z 2018 roku otrzymają AirPlay 2 i Homekit!rtv\n17h Raport Google ujawnia, czego brakuje nam w czasach zarazygsm\n18h Jaki dobry i tani telewizor Ultra HD 4K? TOP-10 (2020)rtv\n18h Darmowe gry na Playstation 4 w ramach PlayStation Plus (kwiecień 2019)rtv\n18h Też (nie) czekałeś? Xiaomi Mi Air 2S TWS, nowe słuchawki z pakietem niespodzianekgsm\n19h Fitbit Charge 4: smartband (?) tak dobry, że musisz dopłacić za aplikacjęgsm\n20h WOW, ale promocja: rewelacyjny ex-flagowiec w cenie średniaka!gsm\n47 queries. 0,155, 0.154 (0,155) seconds.


Skutecznie Zatrzymaj Swój Wilczy Apetyt Z Apetin Stop\nKrople Apetin Stop To nie jest zwykły suplement diety, jakie można dzisiaj znaleźć na rynku. Ma kompleksowe działanie, dzięki czemu pomaga na dwa główne problemy związane z odchudzaniem, czyli pomaga zredukować apetyt i przyspiesza spalanie tłuszczu. Jak to robi? Producent podkreśla, że to zasługa unikalnej formuły. Jakie składniki ją tworzą i czy jest to zdrowy sposób na gubienie nadwagi? W dalszej części artykułu znajdziesz odpowiedzi na wszystkie te pytania.\nApetin Stop Promocje Tutaj\nOdchudzanie, jeśli ma się zakończyć sukcesem, musi być przeprowadzone w określony sposób. Wiele osób nie jest w stanie wytrwać do końca, ponieważ dieta jest zbyt restrykcyjna albo tak dobrana, że tkanka tłuszczowa wcale nie ulega redukcji.\nApetin Stop nie wymaga żadnych wyrzeczeń, działa bardzo naturalnie, ale efekty są lepsze niż po głodówce. W dodatku Apetin Stop! nie powoduje żadnego zagrożenia dla zdrowia, co często się zdarza przy bardzo niskokalorycznych, źle skomponowanych dietach.\nApetin Stop! ma postać kropli, co jest jego kolejną zaletą – nie obciąża wątroby tak jak tabletki. Składniki, jakie znajdują się w kroplach, są naturalnego pochodzenia, i nie stwierdzono jak dotąd by kuracja z Apetin Stop! pociągała za sobą jakiekolwiek skutki uboczne.\nOpinie, komentarze o kroplach Apetin Stop\nPozytywne opinie na temat Apetin Stop!\nPatrząc na opinie pozostawiane przez użytkowników, można dojść do wniosku, że Apetin Stop! rzeczywiście ma tak dobre działanie, jak to zapewnia producent. Apetin Stop! pomógł już bardzo wielu osobom:\n„Schudłam jak na razie ponad 15 kilo. To pierwszy raz w życiu, kiedy udało mi się tak mocno zejść z wagi, a nie zliczę ile razy próbowałam się już odchudzić. Co ważne, po Apetin Stop! czuję się dobrze, nic mi nie dolega, a wiem od koleżanek że suplementy na odchudzanie potrafią być bardzo szkodliwe. Cieszę się, że trafiłam na te krople, bo gdyby nie one, pewnie dalej bym była zakompleksiona z powodu swojej wagi.” Aneta\n„Kilka lat temu zmieniłem pracę, więcej siedziałem w biurze, miałem dużo nadgodzin, sporo się stresowałem. Zupełnie sobie odpuściłem sport, a wcześniej byłem dość aktywny, przynajmniej na tyle, że udawało mi się utrzymać w miarę dobrą sylwetkę. Po tych zmianach sporo przytyłem, ale ciężko mi było wrócić do dawnej aktywności, wysiłek mnie męczył, szybko się zniechęcałem tym, że nie widać żadnych efektów. Zachęcony opiniami na forach zdecydowałem się na zakup Apetin Stop! Schudłem i odzyskałem energię do działania. Teraz każdemu polecam te krople.” Damian\nOpinie klientów pokrywają się z tym, co wykazały wyniki badań konsumenckich. Z testów wynika, że Apetin Stop! bardzo dobrze radzi sobie z redukcją nawet dużej nadwagi, zmniejszając trwale grubość tkanki tłuszczowej. Badania potwierdzają, że w każdym wieku i przy każdym rodzaju otyłości można się pozbyć tego problemu stosując krople Apetin Stop!\nApetin Stop Efekty, jak działa\nIle można schudnąć stosując krople na apetyt\nKuracja odchudzająca przynosi pierwsze efekty już po tygodniu stosowania Apetin Stop! na początku nie są to jeszcze tak spektakularne zmiany, ale czuć, że apetyt się zmniejsza, znika pokusa podjadania między posiłkami, metabolizm przyspiesza. W przeciągu kolejnych trzech tygodni można zgubić łącznie do 18 kilogramów.\nCzy Apetin Stop jest bezpiecznym suplementem?Skutki Uboczne\nZdaniem producenta, podczas kuracji nic złego nie dzieje się z organizmem odchudzającej się osoby. Kilogramy znikają w naturalny sposób, ponieważ metabolizm jest sprawniejszy, a organizm nie domaga się już tak dużych dawek kalorii. Układ pokarmowy nie ulega rozregulowaniu, krople nie niszczą żołądka i wątroby, nie zaburza się wydzielanie hormonów.\nSprawdźmy teraz, co dokładnie robi Apetin Stop!, że na koniec można cieszyć się tak dobrymi wynikami. Jak wiadomo, organizm do życia potrzebuje glukozy. Po każdym posiłku poziom glukozy rośnie, co daje poczucie sytości i przez określony czas nie odczuwamy głodu. Głód znowu się pojawia, kiedy stężenie glukozy jest zbyt niskie i organizm znowu potrzebuje nowych dostaw energii.\nProblem zaczyna się wtedy, kiedy do mózgu zbyt często dociera sygnał o głodzie, a tak jest przy mało zdrowej, kalorycznej diecie, która zmusza do podjadania, ponieważ glukoza zbyt krótko utrzymuje się na właściwym poziomie.\nApetin Stop hamuje aktywność hormonów odpowiedzialnych za uczucie głodu oraz sytości. Podczas kuracji z Apetin Stop! rzadziej czuć głód, za to łatwiej się nasycić nawet mniejszymi posiłkami, co sprawia, że bez trudu ogranicza się dzienne spożycie kalorii i w ten sposób chudnie.\nTo jednak nie wszystko. Apetin Stop mocno podkręca metabolizm, kalorie są bardzo szybko spalane i organizm musi sięgać po zapasy nagromadzone w tkance tłuszczowej. Dlatego właśnie dzięki Apetin Stop! możliwe jest zrzucenie dużej nadwagi w krótkim czasie, i bez zagrożenia dla zdrowia.\nSkładniki, jakie znajdują się w kroplach Apetin Stop\nFormuła Apetin Stop to cztery podstawowe składniki. Działają one przez całą dobę, dzięki czemu proces odchudzania jest tak wydajny. Pierwszy składnik to ekstrakt z afrykańskiego mango. Owoc ten znany jest ze swoich odchudzających właściwości, dlatego często można go spotkać w różnych suplementach odchudzających. W Apetin Stop! jest on użyty w całkiem innym stężeniu, przez co jest jeszcze bardziej skuteczny, tym bardziej, że działanie mango wzmacniają jeszcze inne składniki.\nMango zapewnia dłuższe uczucie sytości i hamuje apetyt, pomaga przy oczyszczaniu organizmu z toksyn. Koper włoski, który jest drugim składnikiem Apetin Stop!, ma takie same właściwości, a dodatkowo reguluje pracę układu pokarmowego i przyspiesza metabolizm.\nDwa następne składniki formuły Apetin Stop to kofeina oraz ekstrakt z tamaryndowca malabarskiego. Kofeina to doskonale znany spalacz tłuszczu, bardzo pomocny przy odchudzaniu, także dlatego, że utrzymuje wysoki poziom energii. Tamaryndowiec malabarski przyczynia się do zwiększenia termogenezy, co z kolei przyspiesza spalanie tkanki tłuszczowej.\nJak przebiega kuracja z Apetin Stop ? Stosowanie, jak używać ?\nW przeciwieństwie do wielu diet odchudzających, stosując Apetin Stop nie trzeba stosować żadnych wyrzeczeń w kwestii jedzenia, bo podaż kalorii sama się zmniejsza przez ograniczenie napadów głodu i wydłużone uczucie sytości. Producent podkreśla, że nie są konieczne żadne celowe zmiany w jadłospisie, jedyne co trzeba robić, to stosowanie określonej dawki Apetin Stop! każdego dnia, przez okres jednego miesiąca.\nDobowa dawka to 30 kropli. Przyjmuje się je bezpośrednio do ust lub rozpuszcza w szklance wody – oba sposoby są tak samo skuteczne jeśli chodzi o działanie kropli.\nCena opakowania Apetin Stop! to 317 zł. W okresie promocyjnym, jak teraz, można zamówić krople za 137 zł, jest to więc bardzo duża obniżka. Producent zastrzega prawo do zmiany ceny po wyprzedaży wszystkich promocyjnych opakowań.\nGdzie Kupić, Zamówić Apetin Stop ? Apteka, Allegro, Producent\nFormularz, jaki znajduje się na stronie producenta, umożliwia składanie zamówienia. Trzeba podać dane niezbędne do wysyłki Apetin Stop, czyli imię, nazwisko, adres. Osoby, które obawiają się transakcji finansowych online, mogą wybrać opcję płatności przy odbiorze, ale producent zapewnia, że płatność z góry jest całkowicie bezpieczna dla wszystkich klientów.\nCzasami można spotkać Apetin Stop! na innych stronach, ale oryginalne krople dystrybuowane są jedynie przez stronę sprzedażową producenta. Za podróbki kupowane w innych sklepach producent nie bierze odpowiedzialności.\nApetin Stop FAQ – najczęściej zadawane pytania\nApetinstop to suplement przeznaczony do tego, by szybko i bezpiecznie pozbyć się nadwagi.\nJak przyjmuje się Apetin Stop?\nApetin Stop! ma postać kropli. Wystarczy codziennie aplikować rekomendowaną dawkę, dodatkowe działania nie są wymagane dla osiągnięcia sukcesu.\nW jaki sposób można schudnąć stosując Apetin Stop?\nApetin Stop! blokuje apetyt oraz przyspiesza metabolizm, co przekłada się na błyskawiczną redukcję tkanki tłuszczowej.\nCzy Apetin Stop! jest bezpiecznym suplementem?\nTak, stosowanie Apetin Stop! nie wywołuje efektów ubocznych i nie ma szkodliwego wpływu na układ pokarmowy.\nCzy Apetin Stop wymaga stosowania dodatkowej diety?\nNie jest to konieczne. Podczas kuracji obniżenie kaloryczności spożywanych posiłków odbywa się samoistnie, ponieważ przez mniejszy apetyt je się mniej i rzadziej, a to sprzyja gubieniu nadwagi.\nCzy są jakieś przeciwwskazania do stosowania Apetin Stop?\nNie, to produkt odpowiedni w każdym wieku, ale po ukończeniu 18 lat. Płeć nie ma znaczenia, podobnie jak stopień nadwagi oraz przyczyny jej występowania.\nCzy Apetin Stop to środek na receptę?\nNie, ApetinStop to suplement diety, który można po prostu zamówić w internecie. Ważne jest jednak, by kupować krople w sprawdzonych miejscach, w przeciwnym razie można trafić na bezwartościową i szkodliwą podróbkę.\nCzy mogę kupić Apetin Stop w aptece albo drogerii?\nApetin Stop jest sprzedawany tylko w internecie, na stronie producenta.\nMaksymalnie 3-4 dni robocze.\nTaggedapetin stopapetin stop aptekaapetin stop ile kosztujeapetin stop krople\nPrevious Article Visage Ideal Cena, Ile kosztuje, Jaka skuteczność, Efekty, Opinie, Gdzie Kupić\nNext Article Alfagen Cena, ile kosztuje, forum, składniki, działanie, efekty, opinie


Prezentujemy zimową czapeczkę dziecięcą od producenta TIMS. Wiązana, zdobiona pomponem na sznurku, oraz naszywką. Czapka uszyta została z wysokiej jakości bawełny (60%), poliester (25%) i akrylu (15%). Środek ocieplany jest przyjemnym w dotyku futerkiem. Czapeczka ma kolor błękitny w beżowe paskami.


"Z wiślanej delty. Tczew, Gdańsk, Żuławy, Malbork" - 4 lutego w Fabryce Sztuk\npiątek, 29.01.2016 13:51\nFabryka Sztuk i Wydawnictwo Oskar zapraszają na promocję książki Ludwiga Passarge’a Z wiślanej delty. Tczew, Gdańsk, Żuławy, Malbork, która odbędzie się 4 lutego 2016 roku o godz. 18.00 w siedzibie Fabryki Sztuk przy ul. 30 Stycznia 4 w Tczewie.\nPiąte urodziny Dawnego Tczewa - 30 stycznia\nwtorek, 26.01.2016 09:57\n"Dawny Tczew" zaprasza w sobotę 30 stycznia o godzinie 17:00 do małego budynku Fabryki Sztuk (tzw. sala trójdzielna na pierwszym piętrze) na swoje piąte urodziny.