Nowa płyta, rocznicowe DVD oraz pierwsza trasa po Stanach Zjednoczonych. Sporo wydarzyło się w obozie Ufomammut od czasu naszej ostatniej rozmowy.\nŻeby porozmawiać o tych tematach spotkaliśmy z się zespołem w komplecie przy okazji październikowego koncertu we wrocławskim Firleju. Panowie byli wyraźnie zmęczeni kończącą się europejską trasą, ale opowiadając o "Ecate" wykrzesali z siebie naprawdę sporo entuzjazmu...\nOstatni raz rozmawialiśmy dłużej jakieś trzy lata temu, w 2012 roku. Od tego czasu sporo się u Was wydarzyło. Zacznijmy od najważniejszego, czyli mamucich urodzin. Jak opisalibyście drogę, którą pokonaliście przez 15 lat. Czym Ufomammut dziś różni się od tego - powiedzmy - sprzed dekady, albo z czasów, gdy startowaliście?\nPoia: Ufomammut na pewno zmienił się dość mocno przez ten czas, jest sporo różnic pomiędzy tym, co było kiedyś i jacy jesteśmy teraz. Dla mnie wciąż trwa młodzieńcze marzenie: scena, tworzenie i granie muzyki. To było moje największe pragnienie od nastoletnich czasów i udało się je zrealizować. Wciąż je realizujemy. Pod tym względem można by powiedzieć, że zupełnie nic się nie zmieniło - czas leci, a my wciąż gramy razem na scenie, od przeszło 15 lat, tak jak chcieliśmy i w dalszym ciągu chcemy. Wciąż to robimy, na szczęście!\nVita: Zmiany, i to niemałe, na pewno zaszły zarówno na scenie, jak i w naszym stylu i podejściu do grania. W relacjach między nami, we wzajemnych uczuciach, w tym jak podchodzimy do muzyki, jak komponujemy, tworzymy nowe dźwięki. Cały proces twórczy przebiega dziś trochę inaczej niż kiedyś. Teraz działamy w sposób bardziej uporządkowany. Na przykład, przy ostatnich trzech płytach wyraźnie zmieniliśmy podejście, ponieważ pracowaliśmy nad nimi dłużej - przez kilka miesięcy, a później czekało nas jeszcze sporo pracy w studio już po nagraniach. Na początku, przy pierwszych albumach, to wszystko przebiegało inaczej. Z wielu powodów, na przykład pomiędzy pierwszym a drugim albumem mieliśmy problemy z klawiszowcem, więc trochę przymusowo zyskaliśmy dodatkowy czas, by oswoić się z nowymi kawałkami, poznać dobrze świeży materiał, ograć się z nim na żywo, zmienić jeszcze to i owo i w końcu go zarejestrować.\nPrzekomponowaliśmy też na przykład pierwszą wersję "Eve", w ciągu kilku miesięcy. Tak samo było z "Oro". I z "Ecate". Mniej więcej 3-4 miesiące po stworzeniu pierwszej wersji całości materiału zmieniliśmy w nim jeszcze kilka elementów, a później przyszła pora na pracę w studio, gdzie zrobiliśmy naprawdę sporo i ciężko pracowaliśmy. Miał w tym swój udział - jak zawsze - Lorenzo Stecconi, bo praca z nim rządzi się swoimi prawami. Dużo zrobiliśmy w studio, później przy miksach. To wszystko, cały proces tworzenia i przetwarzania muzyki wygląda dziś zdecydowanie inaczej niż kiedyś. To całkiem inne, bardziej przemyślane i usystematyzowane podejście do pracy nad muzyką. Teraz jest mniej, jakby to powiedzieć, działania na żywioł. Zawsze dążyliśmy do tego, by iść za naszymi pierwotnymi ogólnymi pomysłami i później je rozwijać, ale - tak jak powiedział Vita - w ostatnich latach staliśmy się bardziej dojrzali, dorośliśmy. No, powiedzmy (śmiech), w każdym razie jesteśmy bardziej skoncentrowani na realizacji celu, bardziej wybredni i wymagający wobec samych siebie, zaczęło nam bardziej zależeć nad pracą nad sobą i własnymi umiejętności w każdym zakresie - od grania na instrumentach, przez tworzenie kompozycji, po nagrywanie muzyki. Chcemy robić wszystko lepiej - grać, komponować, dziś wkładamy we wszystko więcej wysiłku, by osiągnąć najlepszy możliwy rezultat. Chcemy dać z siebie tak dużo, jak tylko jesteśmy w stanie. Generalnie, zawsze podchodziliśmy w ten sposób do tematu, ale w ostatnim czasie cały ten proces realizujemy jeszcze bardziej świadomie, racjonalnie, w mniej szalony i przypadkowy sposób. Teraz jest bardziej na zasadzie "OK, zróbmy to albo tamto", ale nie kończy się tylko na gadaniu, ale na wcielaniu pomysłów w życie od początku do końca, zostawiając zawsze tylko trochę miejsca na ewentualne zmiany i improwizacje. Ale jednocześnie pracując dużo w studio, by nadać muzyce odpowiedni finalny kształt. Zmiany nastąpiły też w naszym podejściu do życia, w naszym codziennym nastawieniu do świata, który - mam wrażenie - zaczęliśmy postrzegać inaczej. Na pewno sami też mocno się zmieniliśmy, jesteśmy innymi ludźmi niż 10 czy 15 lat temu i jakby jeszcze bardziej wzajemnie scaleni jako zespół. W Ufomammut jest nas trzech, ale działamy jak jeden organizm. Gramy razem, to monolityczna całość. Ewolucja dotyczy także muzyki, utworów. Za każdym razem, kiedy je odgrywamy, gramy je inaczej, to trochę jak tworzenie płyty na nowo, zarówno jeśli chodzi o stary, jak i nowy materiał. Wydaje mi się, że jesteśmy teraz bardziej dojrzali, czujemy to wszystko jakby głębiej i bardziej prawdziwie, przeżywamy to co nas spotyka bardziej autentycznie i to samo przekłada się na muzykę, na wszystko inne, czym się zajmujemy. Wcześniej to się po prostu działo, a my bardziej poddawaliśmy się wydarzeniom, niż staraliśmy się brać w nich aktywny udział, w miarę kontrolując to, co dzieje się wokół. Mam wrażenie, że wcześniej to było bardziej czekanie, aż coś się stanie. Teraz jesteśmy w akcji, wiemy, co chcemy zrobić i wdrażamy pewne tematy z własnej inicjatywy. Ufomammut na fali, jak surfer (śmiech).\nSwego czasu Urlo powiedział nam w jednym z wywiadów, że nie pali się do kręcenia DVD, ponieważ woli, by słuchacze zapamiętali jego muzykę, a nie twarz. Najwyraźniej jubileusz skłonił Was do zmiany zdania.\nWiesz, chodzi o to, że nie pomyśleliśmy o DVD przy okazji 10 rocznicy, więc powiedzieliśmy sobie: OK, w takim razie zróbmy to na ‘15’. I wydaje mi się, że to był właściwy moment. Musieliśmy znów grać stare kawałki, przygotowując to DVD. Zrobiliśmy też Magickal Mastery Tour. Zauważyliśmy, że wszystkie stare utwory z płyt wydanych przed laty, które teraz graliśmy, brzmiały całkiem inaczej niż w wersjach zawartych na płytach. No i zdecydowaliśmy się na DVD całkiem inne niż tylko klasyczny koncert live. Chcieliśmy czegoś więcej, upamiętnienia naszej 15 rocznicy w bardziej szczególny sposób - zarówno dla słuchaczy, jak i dla nas. To, co już nastąpiło, będzie dzięki temu w jakimś tam stopniu trwać, będzie czymś bardziej materialnym, co warto zapamiętać. Jesteśmy zespołem od 15 lat, fajnie mieć na okoliczność takiej rocznicy coś na pamiątkę. Uważam, że DVD to był dobry pomysł i dobra decyzja. A najlepszą rzeczą przy pracy nad tym wydawnictwem było zaangażowanie wielu różnych ludzi, z którymi spotkaliśmy się jako Ufomammut na przestrzeni tych wszystkich lat. Dla mnie zdecydowanie najważniejsza jest ostatnia część DVD, ta w której pojawiają się fani.\nTak, ostatnia część jest najistotniejsza, to był świetny pomysł. Kiedy to rozważaliśmy, jeszcze na etapie planowania całego DVD, szybko doszliśmy do wniosku, że tak, z pewnością powinniśmy zapytać ludzi co o nas myślą, dlaczego z nami są, czym jest dla nich Ufomammut.\nBardzo fajnie się to ogląda, to fakt. Szczere wyznania zaangażowanych ludzi, dla których Ufomammut jest ważny, robią wrażenie.\nDokładnie. Dla mnie to świetna sprawa, a później na trasie część z nich spotkaliśmy w realu, czasem już kolejny raz, a czasem po raz pierwszy. To fajne doświadczenie. Zabawne, naładowane pozytywnymi emocjami. Warto było.\nJednego z tych gości spotkaliśmy na koncercie podczas trasy po Kanadzie. I w Finlandii.\nMoim zdaniem to DVD jest przede wszystkim czymś na kształt tribute dla publiczności, dla wszystkich tych, którzy słuchają naszej muzyki i przychodzą na nasze koncerty. To dlatego - dla nich - nagraliśmy część dokumentacyjną. Z ludźmi i dla ludzi. Ale jest tam też przecież coś na kształt live show, chociaż o tyle specyficzne, że bez publiczności. Nie ma tam nikogo wybranego, nie ma garstki zaproszonych i dzięki temu koncert jest naprawdę dla wszystkich, dzięki temu jest bardziej dla każdego z osobna, kto widział lub chciałby zobaczyć Ufomammut na żywo, niż gdyby w miejscu nagrywania DVD była zgromadzona jakaś mniejsza lub większa publiczność. To też w pewien sposób obrazuje nasze skromne początki. Zwykle w początkach istnienia zespołu grasz praktycznie dla nikogo, dla garstki znajomych. Bez ludzi, którzy są z nami teraz i byli przez całe lata wcześniej nic by się pewnie nie wydarzyło, nie byłoby nas tu, gdzie jesteśmy teraz. Nie gralibyśmy dziś w Polsce, ani wczoraj w Berlinie. Ani w Finlandii, i tak dalej. DVD na pewno jest też w części dla nas, żeby pamiętać o tym, co już za nami, żeby jakoś utrwalić przeszłość Ufomammut, ale to również po prostu płyta z muzyką zrobiona w trochę inny sposób. Tak jak powiedziałem, taki tribute dla słuchaczy.\nTo wydawnictwo pozwala też trochę wytłumaczyć ludziom jak gramy, jak powstaje nasza muzyka, jak to wszystko się dzieje. Mogą zobaczyć, jak mniej więcej funkcjonuje zespół, jak robimy muzykę. Tak właśnie działa Ufomammut. Nie mamy tajemnic ani sekretów, możemy i chcemy to pokazać i to DVD pozwala taki cel osiągnąć. Pokazaliśmy światu Ufomammut od podszewki.\nCzęść biograficzna DVD jest przygotowana bardzo dokładnie. Trudno było zebrać tych wszystkich ludzi, którzy przewinęli się przez szeregi zespołu?\nMasz na myśli pewnie Erico, Lorenzo, wszystkich, którzy kiedyś z nami pracowali? Niektórzy, jak właśnie Erico, mieszkają dziś daleko, np. w Norwegii. Spotkaliśmy go w realu kilka dni temu właśnie podczas trasy w Norwegii. Tak naprawdę nie mogliśmy nawiązać kontaktu tylko z jednym człowiekiem - Lorenzo Stecconi, aż tu nagle tak się złożyło, że graliśmy koncert w klubie Magnolia w Mediolanie i on tam był!\nWięc, wykorzystaliśmy okazję i szybko zarejestrowaliśmy fragment z jego udziałem, który trafił na płytę.\nTak, dokładnie! Na początku był bardzo nieśmiały i nie chciał się angażować, ale w końcu jakoś nam się to udało. Ogólnie jednak całkiem łatwo, nawet zaskakująco łatwo poszło nam odnalezienie tych wszystkich ludzi i skłonienie ich do wzięcia udziału w tworzeniu dokumentacji na potrzeby DVD.\nTo była też dobra okazja, żeby spotkać starych przyjaciół czy znajomych, by odnowić mniej lub bardziej zapomniane kontakty. To było fantastyczne i szalone przeżycie. I bardzo pozytywne.\n"XV: Magickal Mastery Live" to DVD nakręcone "na żywo, ale w studio". Zdecydowaliście się na to z uwagi na koszty? Czy zagraliście ten set w całości za jednym podejściem?\nZagraliśmy sporo razy, ponieważ wprowadzaliśmy pewne zmiany. Nie pamiętam dokładnie, ale wydaje mi się, że odegraliśmy cały set 5, może 6 razy.\nWszystko rejestrowaliśmy w całości i na żywo, ale po prostu nagrywaliśmy każde podejście, każdy set, a później wybraliśmy z zebranego materiału tę wersję, którą uznaliśmy za najlepszą. Największym problemem przy nagrywaniu DVD był brak ogrzewania w budynku i przenikliwe zimno panujące w tamtym miejscu. To był luty, a luty we Włoszech bez ogrzewania to nie jest dobry miesiąc. W miejscu, w którym nagrywaliśmy, było okrutnie zimno, a my graliśmy kawałki tak samo, jak zwykle. To to samo miejsce, w którym od lat mamy próby i w którym nagrywaliśmy wszystkie nasze wcześniejsze płyty w poprzednich latach. Graliśmy na scenie, ale przez to, że nie było ogrzewania, opuściliśmy kurtynę i graliśmy tyłem do miejsca, gdzie w normalnych warunkach byłaby publiczność. Grając, przed oczami mieliśmy ścianę. To było dość dziwne i specyficzne doświadczenie - grać koncert w taki sposób.\nTo było trudne z jeszcze jednego powodu: byliśmy tam sami, nie było ludzi, a na koncercie zawsze są. Musieliśmy grać set jak dla publiczności, ale w całkiem pustym miejscu bez słuchaczy. Poza kilkoma naszymi przyjaciółmi stojącymi tu i ówdzie i odpowiadającymi za nagrywanie, obsługę kamer i innego sprzętu, etc. nie było tam nikogo innego. Nie było autentycznej publiczności, która przychodzi specjalnie po to, żeby obejrzeć koncert. Staliśmy więc na scenie i graliśmy, wyobrażając sobie w głowach, że to normalny koncert jak zwykle, na którym obecni są ludzie, którzy przyszli tam dla naszej muzyki, dla wymiany emocji. I chyba tylko dzięki temu, że mamy tak bujną wyobraźnię, tak dobrze wszystko wyszło, moim zdaniem zdjęcia świetnie się udały. Wszystko zależało tylko od nas, kamery miały nas na scenie, nic do ukrycia, więc nie mogliśmy i nie popełnialiśmy żadnych błędów grając, chcieliśmy pokazać nasze profesjonalne nastawienie tak mocno i jednoznacznie wprost, jak to było możliwe, żeby później ci, którzy mieli to oglądać odnieśli wrażenie, że naprawdę są na tym koncercie obecni, że biorą w nim udział, a nie tylko oglądają go na szklanym ekranie. To może nie było aż takie wyzwanie, ale wbrew pozorom nie było też wcale takie łatwe, szczególnie przez zimno i przez granie do ściany. Po wszystkim byliśmy autentycznie wykończeni.\nO tak, pamiętam. Zajęło nam to jakieś 5 dni, mniej więcej. Było ciężko. A po tym czekała nas jeszcze dodatkowa praca nad paroma detalami, takimi jak np. powtórki jakichś solówek, partii perkusji czy dogranie jakiegoś fragmentu setu, który na filmie wymagał poprawek. Więc, koniec końców - 5 czy 6 występów na żywo dla pustej sali, a później jeszcze i kilka dziwacznych (jak dla nas) akcji, żeby maksymalnie uatrakcyjnić ten koncert dla odbiorców i zrobić go jak najlepiej. To było dziwne doświadczenie - zagrać tylko jakiś kawałeczek czegoś, żeby nanieść w materiale poprawki. I żeby finalnie wszystko brzmiało i wyglądało jeszcze lepiej.\nDlaczego graliście bez publiczności?\nPonieważ tak postanowiliśmy, chcieliśmy tak zagrać. Nie mieliśmy sumienia prosić ludzi, by byli tam z nami przez kilka dni, w tak lodowatym i nieprzyjaznym w zimie miejscu. Naprawdę było ciężko to wytrzymać.\nAle w gruncie rzeczy może gdybyśmy ściągnęli tam ludzi, byłoby trochę cieplej (śmiech)\nWykorzystamy ten pomysł następnym razem. Na pewno byłoby cieplej!\nKażdy musiałby przecież oddychać i w ten sposób ogrzewałby powietrze.\nTo jest plan na 20 urodziny Ufomammut.\nNie, na 50, wtedy tak zrobimy.\nWszyscy na wózkach inwalidzkich, tacy starzy…\nHekate to bogini m.in. czarów i magii. Jej posągi stawiano na rozstajach dróg, gdzie miała błogosławić bądź przeklinać podróżnych. Skąd pomysł na taki koncept nowej płyty?\nO nie, to jest nudne!!! Już tyle razy odpowiadaliśmy na to pytanie! (śmiech) OK, no więc tak. Za każdym razem, kiedy zaczynamy pracę nad nowym albumem, wychodzimy od muzyki. Więc, muzyka zawsze pojawia się pierwsza, a reszta przychodzi później. Kiedy pojawią się ogólne ramy, zaczynamy myśleć o muzyce bardziej w szczegółach, o ścieżkach perkusji, gitar, o wokalizach, ale na tym etapie jeszcze bez tekstów. Dopiero później znajdujemy drogę do liryków, to przychodzi zawsze na dalszym etapie i pewnym sensie samo. Teksty muszą współgrać z wizją dotyczącą wokali. Później zaczynamy myśleć o wizualizacjach, efektach, które będą dobrze komponować się z resztą, będą ją koncepcyjnie wspierać. Atmosfera muzyki przy pracy nad "Ecate" była bardzo inspirująca, jest tam sporo zależności, zazębień między życiem i śmiercią. To dlatego na płycie pojawia się tyle hymnów pogrzebowych.\nTak, mogliście tego nie zauważyć albo nie rozpoznać, ale wykorzystaliśmy tam np. tradycyjne pieśni żałobne z Sardynii, ale też z innych kultur - z krajów arabskich i z Afryki, z Indii, etc. Mają charakter mocno kultowy, modlitewny, wykorzystaliśmy je oczywiście mocno przearanżowane, potraktowaliśmy je jak pomysł do kreatywnego wykorzystania do naszych celów.\nHekate ma również symbolizować związek pomiędzy przeszłością, teraźniejszością a przyszłością. Czy taką rolę ma pełnić także Wasz album?\nPomysł uwydatnienia związków pomiędzy życiem i śmiercią, pomiędzy żyjącymi i zmarłymi pojawił się w trakcie pracy nad "Ecate". To bogini, która przenikała ze świata żywych do świata zmarłych. Do świata bogów. To także nawiązanie do upływu czasu, do przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. W trakcie pracy nad płytą pojawiło się mnóstwo rzeczy, mnóstwo pomysłów. Postanowiliśmy wniknąć w temat, by bardziej zrozumieć fenomen i istotę Hekate. Charakter tej postaci, jej postrzeganie, które ewoluowało w czasie także pod wpływem chrześcijańskiej ideologii. Wtedy Hekate stała się królową wiedźm i czarownic, symbolem czarnej magii, etc. choć pierwotnie była przecież zupełnie inną boginią. Pozytywną. Później zaczęto ją przedstawiać w negatywnym świetle, choć wcale nie była złym bogiem i na to nie zasługiwała. Tak samo, jak w przypadku Ewy wygnanej z raju, Lucyfera, etc. Krótko mówiąc, z wielu powodów Hekate okazała się idealna, by stać się motywem przewodnim naszej nowej płyty. To także pewien symbol dla nas jako zespołu, nowy krok - tu jest przyszłość, tam jest przeszłość. Z upływem czasu, z wiekiem zaczynasz na takie sprawy patrzeć inaczej. Moim zdaniem dokonaliśmy dobrego wyboru (śmiech).\nNikt z nas nie wie, co się z nami stanie. Każdy się nad tym zastanawia, a Hekate jest po drugiej stronie. Ten materiał to także forma poszukiwania odpowiedzi na fundamentalne pytania. Nie wiemy…\nCzy "Ecate" ma być swoistym podsumowaniem Waszej kariery, a jednocześnie otwarciem na nowy etap?\nNa pewno. Myślę zresztą, że każda kolejna płyta zamyka i podsumowuje pewien rozdział, który minął. To takie cząstkowe podsumowania. Każda płyta to jakaś część, wycinek z większej całości. Tak jak mówisz: to zapis stanu zespołu w danym momencie, z całym bagażem przeżyć i doświadczeń tu i teraz. Nie wiem, jak to wyjaśnić szerzej. Wkładamy w taki materiał wszystko, co w danej chwili wiemy, co czujemy, zawieramy w nim siebie. Staramy się dać z siebie wszystko, co najlepsze, za każdym razem chcemy zrobić album jak najlepiej potrafimy. Tak więc możemy zdecydowanie postrzegać "Ecate" jako część, ważną część naszego życiowego cyklu. To zamyka pewien etap i jednocześnie otwiera kolejny. Więc zawarliśmy nas tu i teraz, ale też to kim i czym jesteśmy, kim byliśmy, kim chcielibyśmy być i kim być może staniemy się w przyszłości. A poza tym, technicznie rzecz ujmując, płyta jest bardziej skoncentrowana, jest skondensowana i ograniczona tylko do tego, co w niej konieczne dla osiągnięcia założonego rezultatu. Nie ma tam zbędnych czy niepotrzebnych fragmentów. Chcieliśmy zamknąć w "Ecate" wszystkie założenia, ale ujęte w bardziej płynny sposób, bez dodawania nadmiernej przestrzeni pomiędzy zmianami tempa i nastrojów. Przejścia następują w ramach rozwijania się poszczególnych utworów. Nie ma prostych przejść od A do B, poszczególne elementy bardziej płyną, mieszając się ze sobą, przechodząc płynnie jeden w drugi. Podobnie pracowaliśmy przy "Eve", tam też mamy długie powolne przechodzenie od jednej zmiany do drugiej, choć jest trochę inaczej. Muzyka narasta bez pośpiechu z masą detali po drodze. Potrzeba czasu, by zrozumieć taki przekaz, by wsłuchać się w dźwięki odpowiednio uważnie. Z "Ecate" postąpiliśmy w pewnym sensie trochę na odwrót, pozostając jednocześnie pod wpływem starych kawałków, które ogrywaliśmy w związku z wydaniem rocznicowego DVD. A później jeszcze graliśmy starocie podczas Magickal Mastery Tour. Zależało nam na tym, by "Ecate" pozostała mimo wszystko zbiorem samodzielnych utworów, nie jednym rozciągniętym utworem, w ramach którego wszystko się rozgrywa, jak to miało miejsce przy "Eve". Postrzegamy "Ecate" bardziej jako zestaw utworów, nawet jeśli w praktyce to mimo wszystko wciąż koncept album. Płytę wypełniają samodzielne kawałki. Dla nas w każdym razie to nie jest jeden spójny motyw, jeden monolityczny koncept, taki jakim - w założeniu - była "Eve", ale też "Oro".\nNawet jeśli w gruncie rzeczy każdą naszą płytę traktujemy jako koncept album…\nTo, co zrobiliśmy teraz, tworząc najnowszy materiał, to naprawdę coś innego. Tym razem działaliśmy w całkiem nowy sposób.\nJest jeszcze jedna rzecz. Kiedy gramy materiał już po zarejestrowaniu płyty, ten proces wcale na tym się nie kończy. Zostaje jeszcze granie muzyki na żywo i tu znów muzyka się zmienia, znów ewoluuje. Znajdujemy nowe sposoby na odegranie poszczególnych fragmentów, nowe ścieżki które prowadzą nas do oczekiwanego rezultatu, pojawiają się nowe pomysły, czasem nawet całkiem nowe partie, dodane do całości albo zastępujące stare. Zmieniamy coś, dodajemy, usuwamy. To wszystko sprawia, że płyta staje się jeszcze bardziej nasza, dużo bardziej nasza niż wersja studyjna. To widać zresztą na koncertach. Dlatego myślę, ze do momentu, w którym nie wydamy kolejnej, całkiem nowej płyty, która zajmie miejsce tej najnowszej, tak naprawdę nie jesteśmy w stanie powiedzieć dokładnie, jaka jest "Ecate", jaka była, czym była, jest i stanie się dla nas w przyszłości. Powinniśmy to zrozumieć za jakiś rok, może dwa. Teraz jest jeszcze za wcześnie. Będziemy mieli właściwą odpowiedź, znajdziemy ją, ale jeszcze nie teraz. Przyszłość pokaże też, czy nowe kawałki wytrzymają próbę czasu. Niektóre utwory mają to do siebie, że sprawdzają się tu i teraz, ale z upływem lat jakby tracą na znaczeniu. A inne, oceniane z dłuższej perspektywy wciąż są niezmiennie obecne w naszym życiu, są ważne bez względu na to, kiedy powstały i jak zostały nagrane. Niektóre są i będą zawsze obecne w naszych sercach, a inne nie.\nNawet jeśli mamy w repertuarze całkiem sporo różnych utworów, są też takie, o które ludzie zawsze pytają i proszą na koncertach, zawsze chcą żebyśmy je zagrali, tak jest np. z Lacrimosa. A my do dziś nie znaleźliśmy metody na zagranie tego kawałka na żywo we właściwy, odpowiedni sposób. Mam tu też na myśli taki na przykład ‘Hellcore’. Tak, ostatnio graliśmy to na kilku koncertach, ale naprawdę nie podoba nam się, jak ten utwór brzmi w wykonaniu na żywo, więc nie utrzymał się w setliście zbyt długo.\nZapowiadaliście, że "Ecate", zwłaszcza pod względem skomplikowania partii muzycznych, jest płytą nieco inną niż wcześniejsze. To samo mówiliście w wywiadzie dotyczącym "Oro". Zawsze staracie się podnosić poprzeczkę? Na czym dokładnie polegają te różnice?\nNie powiedziałbym na pewno, że to, by płyta była bardziej słuchalna, stanowiło główne założenie. Chcieliśmy być tym razem bardziej czytelni, przejrzyści. Bardziej - tak jak mówiłem wcześniej - skupieni na osiągnięciu założonego rezultatu, skoncentrowani na celu. Weźmy na przykład "Plouton" - to utwór o nieskomplikowanej, raczej prostej strukturze, ale w ten sposób chcieliśmy bardziej uwydatnić i podkreślić pewne warstwy tajemniczości, nieoczywistości wokół tego kawałka. Na pewno nie chcieliśmy nagrać płyty lekkiej, łatwej i przyjemnej, takiej, która nadaje się na przykład do słuchania pod prysznicem (śmiech). Chodziło o coś bardziej subtelnego, o coś, co nie będzie takie łatwe do przejrzenia na wylot po pierwszym odsłuchu. To nie miał być album "przezroczysty", nawet jeśli oparty został na prostych czy prostszych niż wcześniej riffach.\nBędziecie kontynuować ten trend na kolejnej płycie?\nNie działamy wg z góry założonego planu, nie opracowujemy szczegółowych założeń do realizacji w bliższej czy dalszej przyszłości. Chodzi mi o to, że zawsze staramy się zrobić coś innego niż poprzednim razem. Nawet jeśli przez lata wypracowaliśmy już coś, co można nazwać stylem gry typowym dla Ufomammut. Oczywiście, oznacza to, że gramy w określony sposób, mamy charakterystyczne dla nas brzmienie, i tak dalej.\nZ pewnymi ograniczeniami i problemami, ale zawsze staramy się wznieść o poziom wyżej, zrobić mały krok naprzód. I na przykład, jeśli chodzi o "Ecate", płyta jest moim zdaniem pod pewnymi względami bardziej skomplikowana niż poprzednia, czyli "Oro". Partie perkusji były tu dość trudne, a linie melodyczne też różnią się od tego, co robiliśmy wcześniej, na poprzednich albumach.\nJest tu też mocniejsze brzmienie.\nTak, jest mocniejsze brzmienie. Jest też generalnie więcej elementów, więcej smaczków i tak dalej. "Oro" mocno różniła się od "Eve", która z kolei wyraźnie różniła się od "Idolum". Nawet jeśli naszą muzykę łatwo rozpoznać jako twórczość Ufomammut, ponieważ ma wszelkie cechy charakterystyczne dla naszego stylu grania, zawsze staramy się coś zmienić przy kolejnym materiale, nie kopiować ściśle własnych starych pomysłów. Staramy się poprawić swój warsztat, zrobić jakiś progres. I jeszcze jedna rzecz, którą teraz zauważyliśmy, to że zwykle zespoły zaczynają od bardzo ciężkiego grania, a później odchodzą ku lżejszym dźwiękom. A my podążamy w przeciwnym kierunku. Im bardziej w las, tym staramy się grać ciężej i ciężej. W pewnym sensie. Takie przynajmniej mam wrażenie. No i cóż, mamy szczęście, ponieważ możemy robić to na żywo, na koncertach, mamy zapewnione odpowiednio ciężkie brzmienie dzięki Ciccio, który jest, jakby to powiedzieć, brzmieniowym terrorystą.\nTak, zwykle nazywamy go właśnie dźwiękowym terrorystą. Lubimy ustawiać wszystko tak, by zapierało dech w piersiach, a wibracje są czasem trudne do zniesienia. Mamy szczęście, że Ciccio jest z nami w ekipie i że zawsze stara się nam pomóc osiągnąć na scenie właściwy ciężar.\nZdecydowanie, a czasem musimy nawet prosić go, by nieco odpuścił, by trochę zszedł z mocy dźwięku. Kiedy ostatnio graliśmy w Berlinie, ustawiliśmy się na scenie do sound checku i od razu musieliśmy go błagać, żeby trochę spasował. Kiedy tylko zaczęliśmy grać, wszystko wokół zaczęło wibrować z siłą naprawdę trudną do zniesienia.\nTak, w Berlinie trochę przesadził. To przez te subwoofery, tego było jednak za wiele. Jak sobie to przypomnę…\nAle publiczność była pewnie zachwycona?\nJeden gość podszedł po koncercie i skarżył się, że było zdecydowanie za głośno (śmiech).\nKawałki na "Ecate" mają prawdziwie koncertowy potencjał. Czy - podobnie jak w przypadku "Oro" - musieliście przez jakiś czas rozkręcać się, zanim poczuliście się całkowicie swobodnie podczas odgrywania nowego materiału na żywo?\nZaczęliśmy grać "Ecate" w naszej salce prób jakoś około października czy listopada 2014 r.\nTak, od razu po tym, kiedy zarejestrowaliśmy płytę. Kiedy już nagraliśmy materiał, zrozumieliśmy, jaki jest trudny do odgrywania na żywo!\nPierwszy koncert z materiałem z "Ecate" zagraliśmy na początku marca 2015 r., więc mieliśmy około 4 miesięcy, może trochę więcej, by jako tako się z nim oswoić i ograć go na żywo.\nMyślę, ze ostatecznie mieliśmy Ecate opanowaną do grania live dopiero po kilku koncertach w Stanach, jakoś na wiosnę, w kwietniu. Wtedy mogliśmy już poczuć się w miarę komfortowo i pewnie odgrywając te utwory na żywo, choć wciąż, nawet teraz jest tam kilka partii, które nadal stanowią dla nas wyzwanie.\nJest tam kilka fragmentów, które musimy grać ze szczególną starannością i większym poziomem koncentracji niż przy innych utworach. Musimy być bardziej ostrożni, bo kiedy już popełnimy nawet najmniejszy błąd, cała reszta wali się jak domek z kart albo zamek z piasku. To nietrwała konstrukcja w tym sensie, że wszystko musi być idealnie, bo inaczej wypadasz z rytmu.\nZdarzyły Wam się jakieś koncerty z błędami?\nTak, pewnie, ale udawaliśmy, że wszystko jest jak należy, w najlepszym porządku. Z uśmiechem na ustach graliśmy dalej, jak gdyby nigdy nic (śmiech)\nCzasem zdarzają nam się pomyłki, ale nikt nie jest w stanie nawet tego zauważyć. Tylko my mamy tego świadomość, ponieważ tylko my wiemy, jak dany utwór w danym momencie ma brzmieć. Chociaż pamiętam jeden raz, kiedy wokal wszedł w momencie, w którym absolutnie wchodzić nie powinien, we fragmencie, gdzie nie ma żadnych wokaliz. To było podczas koncertu w Rumunii, graliśmy fragment bez wokalu, a ja nagle wydarłem się do mikrofonu. Jedna dziewczyna w pierwszym rzędzie spojrzała na mnie tym charakterystycznym spojrzeniem "Co ty wyprawiasz?!" To jedyny taki moment, który teraz sobie przypominam, kiedy ktoś przyłapał nas na pomyłce i dał do zrozumienia, że coś poszło nie tak. Przeważnie jednak ludzie nie mają pojęcia, że coś pomieszaliśmy, zagraliśmy nie tak, jak trzeba. A może wiedzą, tylko po prostu są tak uprzejmi, że nie dają nam odczuć, że zauważają każde nasze potknięcie na scenie.\nNie jest wcale tak łatwo zrozumieć i zauważyć wpadki w naszym graniu na koncertach, w odniesieniu do każdego poszczególnego instrumentu. Mimo wszystko dość łatwo można to ukryć, chociaż my i tak mamy przecież świadomość, że coś poszło źle.\nNa przykład na wczorajszym koncercie pomyliliśmy się w jednej partii w pierwszym utworze. Ale tak czy owak jesteśmy całkiem nieźli, bo wciąż potrafimy zagrać to tak, żeby dobrze brzmiało i znajdowało uznanie u publiczności (śmiech). Nawet jeśli od czasu do czasu coś zdarzy nam się spieprzyć.\nCzasem są też przypadki, że na przykład nie zrozumiemy się na scenie, że źle odczytam jakiś sygnał czy gest od chłopaków. Inaczej zinterpretuję jakiś ruch Urlo albo Poi i zagram coś nie tak, jak powinienem. W taki właśnie sposób funkcjonujemy na koncertach, stale komunikujemy się ze sobą. Generalnie, znam ich system poruszania się na scenie, więc co do zasady wiem, kiedy Urlo zbliża się ponownie do mikrofonu albo kiedy jest pora na zmianę tempa. Ale czasem zdarza się, że któryś z nich zrobi coś takiego, że zupełnie nie wiem, o co im chodzi i co się dzieje (śmiech). Wtedy jasne jest tylko, że chyba czas coś zmienić w grze, zagrać jakoś inaczej, zaimprowizować (śmiech). To działa także w drugą stronę, czasem sam zrobię coś inaczej, a innym razem to oni ‘wytną’ mnie z gry jakimś niestandardowym ruchem. Zespół to drużyna, machina która powinna dobrze działać, i my działamy wszyscy razem jak jeden mechanizm, w którym od czasu do czasu coś może się lekko zaciąć.\nTak. POWINNA działać. Powinna (śmiech).\nWróciliście niedawno z długiej trasy po Stanach Zjednoczonych. Jak przyjmowana jest tam twórczość Ufomammut? Zauważacie jakieś różnice w porównaniu z publicznością europejską?\nDla nas ta trasa była niesamowitym doświadczeniem, to zupełna odmiana od koncertów w Europie. Rozmawialiśmy nawet o tym dosłownie kilka dni temu. Kiedy ruszamy w trasę po naszym kontynencie, przeważnie gramy w tych samych dobrze znanych klubach, na tych samych scenach. A w Stanach to wszystko było absolutnie nowe, wszystko było na zasadzie "wow". W każdym nowym miejscu zupełnie nie wiedzieliśmy czego się spodziewać, więc byliśmy nieustannie wszystkim zaskoczeni. Jak dzieci.\nTak, to prawda, ale fani, generalnie publiczność w US jest z grubsza taka sama. Niewiele się różni. Może mam takie wrażenie po części dlatego, że część ludzi spotkanych na koncertach w US znałem już wcześniej, albo chociaż widziałem ich raz czy drugi podczas którejś z tras po Europie, na festiwalach, etc. Na przykład ludzi z różnych zespołów, naszych fanów i tak dalej.\nAle fakt, że było też naprawdę wyraźnie widać, że publika z US bardzo na nas czekała. Od dawna. Więc część z nich sprawiała wrażenie naprawdę szczęśliwych, witali nas z uśmiechami od ucha do ucha. To niesamowite uczucie widzieć, że ktoś tak się cieszy z Twojej obecności, z tego, że obejrzy wreszcie twój koncert.\nNie spodziewaliśmy się aż tak pozytywnego przyjęcia, to na pewno. Przed wylotem do Stanów wszyscy, tzn. muzycy którzy trasy po Stanach mieli już za sobą i z którymi rozmawialiśmy, mówili nam, że tam jest zupełnie inaczej niż w Europie, że muzyków traktuje się inaczej, z mniejszą uwagą, nie przyjmują Cię tak jak tu. To w pewnym sensie prawda, ale różnica wcale nie jest aż tak mocno odczuwalna, jak można by się spodziewać.\nTak, Vita mówi o samych klubach. W US są znacznie bardziej surowe, że tak to ujmę. Porównując je do europejskich, najbliżej mają chyba do tych w UK. Na pewno nie jest tak, jak na przykład w Belgii, gdzie starają się zapewnić Ci wszelkie możliwe wygody. W Belgii masz wszystko. Dobre miejsce do spania, catering, wszystko co trzeba. Do UK na koncerty przyjeżdża znacznie więcej zespołów, więc co do zasady muzykom nie poświęca się aż tyle uwagi, nie dba się o ich komfort w takim stopniu. Traktuje się ich po prostu bardziej normalnie. Więc mówiono nam, że podobnie będzie w US, że nikt nie będzie się nami za bardzo przejmował, bo tak to u nich zawsze wygląda. Ale z naszych doświadczeń wynika, że to nie jest do końca tak. Zauważyliśmy jednak kilka różnic. Ludzie są naprawdę bardzo uprzejmi i bardzo skłonni do pomocy, niezależnie od tego, czego potrzebujesz. Starają się, żeby wszystko było jak najlepiej. Byliśmy tym bardzo mile zaskoczeni, spodziewaliśmy się bardziej szorstkiego traktowania, wejścia do bardziej surowego muzycznego świata niż ma to miejsce w Europie, ale nic takiego nie nastąpiło.\nDla wielu europejskich kapel, zwłaszcza tych undergroundowych, trasa po Stanach jest czymś w rodzaju spełnienia marzeń. Czy Wy też postrzegacie to w taki sposób? Podobało Wam się amerykańskie tour?\nTak, zdecydowanie i to bardzo!\nChoćby przez to, że Stany to coś zupełnie innego niż Europa. Pod wieloma względami. Tam trasa samochodem z jednego miasta do drugiego zajmuje 2, 3, 4 godziny. To coś całkiem innego, tu wszędzie jest bliżej. US to wielki kraj i przekłada się to na przykład na zupełnie inne krajobrazy. Chodzi mi o to, że oni mają prawdziwe pustynie, a w Europie ich nie ma. OK, za wyjątkiem południa Hiszpanii i Sycylii, ale te są przecież małe, znacznie mniejsze niż tamte, więc nie sposób tego porównać. W Europie jedziesz sobie na przykład przez 20 km, widzisz coś na kształt pustyni, a później pustynia się kończy, a Ty nie wjeżdżasz niespodziewanie - tak jak my w Stanach - w burzę piaskową (śmiech). A tam przejeżdżasz 500 mil i za oknem wciąż masz ten sam widok, nic się nie zmienia. Tak jest z pustyniami w Nowym Meksyku czy Teksasie, albo z górami w Kolorado. Albo w Luizjanie z łabędziami, które są wszędzie. Kiedy jechaliśmy przez Luizjanę, to było coś w stylu: Patrz, łabędzie! A godzina czy dwie później znów to samo: Wow, spójrz, łabędzie! Kilometry lecą, a tu cały czas to samo, bez zmian (śmiech). Wszystkiego jest więcej i wszystko jest większe. Rzeki i mosty nad rzekami. Przejeżdżasz przez rzekę i zastanawiasz się, czy to na pewno jest rzeka? Co to jest u licha?! A to Missisipi. To naprawdę niesamowite zobaczyć te wszystkie rzeczy na własne oczy. Missisipi jest nieprawdopodobnie wielka. Moim zdaniem to przepiękny kraj ze świetnymi ludźmi. Rząd mają do dupy, ale ludzie są fantastyczni.\nŚledząc wtedy Wasz Instagram zauważyłem, że często pokazywaliście plakaty przygotowane przez miejscowych artystów z okazji Waszych koncertów w różnych miastach. Czy w Stanach, ojczyźnie rockowego plakatu, wciąż zwraca się na to większą uwagę?\nTak, wydaje się, że tak. Ale w Europie też jest podobnie. To na pewno zależy od miejsca, w którym gramy. W Stanach faktycznie mają inne podejście do tematu, są bardziej zaangażowani. Dla nich to normalne, częściej robią takie rzeczy, nie traktują takich akcji jako czegoś wyjątkowego czy dziwnego.\nTak, w Stanach to bardziej standardowa rzecz. To typowy element rockowego show, który nikogo nie dziwi. Znalezienie kogoś, kto przygotuje plakat specjalnie na konkretny event nie stanowi żadnego problemu. Często to praktykujemy, ale tradycja robienia takich rockowych plakatów bez wątpienia nadeszła ze Stanów.\nMówią, że w Stanach czy w NY robią lepszą pizzę niż we Włoszech… Prawda to, czy fałsz?\nOdpowiedź oczywiście brzmi: nie! Ani w Stanach, ani w samym NY na pewno nie robią lepszej pizzy niż we Włoszech.\nKilka miesięcy temu jadłem pizzę w Nowym Jorku i była OK. Była dobra, nadawała się do jedzenia.\nMoim zdaniem, to zależy od miejsca, ale nigdy nie próbowałem pizzy w Nowym Jorku, więc…\nMyślicie, że nie dałoby się znaleźć nawet jednej pizzerii w NY, w której robią lepszą pizzę niż we Włoszech?\nLepszą niż we Włoszech?! Nie, to niemożliwe!\nProblem polega na tym, że zdaniem Amerykanów pizza to amerykańskie danie, więc…\nDokładnie tak jest. Pizza z ananasem to ich wynalazek. Chyba kanadyjski. Najgorszą pizzę w życiu jadłem cztery lata temu w Toronto - była z sosem barbecue. To było coś, co chciałbyś zaserwować swojemu absolutnie najgorszemu wrogowi. Najgorszemu.\nOK, a Wy? Gdzie trafiliście na najgorszą pizzę wszech czasów, z jaką mieliście do czynienia?\nDla mnie - bezwzględnie Kanada.\nJa niestety muszę powiedzieć, że w Polsce.\n(śmiech) Tak, pamiętam ją.\n(śmiech) Gdzie to było?\nChyba w Warszawie, jeśli dobrze pamiętam. To było jak… jak jedzenie kartonu. Nie smakowała dosłownie niczym, jakbyś jadł kawałek tektury.\nAle żeby było jasne, we Włoszech też możesz trafić na fatalną, zupełnie niejadalną pizzę. Znaleźć złą pizzę we Włoszech wcale nie jest trudno. Na przykład mój kuzyn opowiadał, że kiedy pojechał do Neapolu po raz pierwszy zjadł tam najgorszą pizzę w życiu, podobno nigdy nie jadł niczego równie paskudnego. W Neapolu, sami widzicie. Ja też jadłem pizzę w Neapolu i była dobra. Nawet w mojej wiosce podają naprawdę dobrą pizzę. To zależy, na co i gdzie trafisz. A to przecież takie proste, wiesz. Nic więcej, tylko pomidory, mozzarella, oliwa i sól. Szczególnie sól, nie można zapominać o soli.\nPamiętajcie o tym! Pamiętajcie o właściwej ilości soli. To samo dotyczy makaronu, to bardzo, ale to bardzo ważne!\nTak, zdecydowanie! Kiedy pierwszy raz gotowałem makaron dla mojej żony Kate, która jest Amerykanką, dodałem solidną porcję soli, a ona zaczęła się wtrącać: Co robisz?! A ja na to: dodaję sól do wody! A ona: Ale, ale… aż tyle?! Po co? To za dużo! Coś Ty narobił! A ja na to: siedź cicho! Jesteś Amerykanką, pozwól że ja się tym zajmę!\nCo zagracie dziś we Wrocławiu? Będzie "Ecate" w całości?\nPlan jest taki, że zagramy "Ecate" w całości...\nTak, prawie, bo bez "Revelation", ponieważ wolimy zachować sobie trochę czasu na koniec, by móc odegrać też starsze kawałki i takie tam.\nNasze koncertowe hity! Tak, będzie zestaw hitów Ufomammut. Piosenki ze szczytów list przebojów, wszystkie nasze największe przeboje!\nWygląda na to, że Hekate Wam sprzyja. Wasze plany na najbliższą przyszłość?\nTak naprawdę, to nie wiemy. Tak jak mówiłem, generalnie nie snujemy planów. Na pewno chcemy dokończyć tę trasę, a później zacząć pracę nad czymś nowym. Mamy rozpoczętych kilka projektów. Vita, poza Ufomammut, ma dwa inne zespoły - Rogue State i Sonic Wolves.\nKiedy trasa dobiegnie końca, pojadę do Pistoi nagrywać płytę. Partie perkusji i basu są już gotowe, ale będziemy pracować jeszcze nad gitarami i wokalami.\nGrasz tam z Kate, prawda?\nTak, w obydwu projektach gram z żoną. Płyta Rogue State jest już gotowa.\nJa, Poia, Lorenzo i Fede z Lento w przyszłym roku planujemy wreszcie wydać naszą pierwszą płytę.\nTak, może wreszcie (śmiech).\nTo coś, z czym bawimy się już od naprawdę bardzo dawna. Nagraliśmy to wieki temu, a później powoli dopracowywaliśmy szczegóły, a kiedy już prawie wszystko było ukończone i gotowe, padł nam twardy dysk z całym materiałem i robotę diabli wzięli. Musieliśmy zacząć wszystko od początku, ale nie poddaliśmy się. Wszystkie miksy, całą pracę trzeba było wykonać od nowa, ale teraz wydaje się, że materiał mamy już gotowy, więc…\nWydaje się… ale czy to pewne?\nMamy też kilka innych otwartych projektów, w toku.\nMamy nowe pomysły, czas pokaże, co z nich wyniknie. Pozwólmy sprawom płynąć, zobaczymy, co z tego będzie. No i rzecz jasna, będzie nowa płyta Ufomammut.\nNawet jeśli mamy jakieś plany, to jak widać, zawsze te same. To jest zawsze podobny, znany scenariusz: grać na żywo, pracować nad nowym materiałem, nagrywać płyty, znów grać, spędzać czas razem, ruszać w trasę, a później wracać z niej do domu, wydawać zarobione pieniądze.\nZnacie nas, nic nowego. Ale chcielibyśmy też na przykład zagrać wreszcie na stadionie, chociaż to niestety niemożliwe. Zagrać show przed 50 000 ludzi.\nNigdy nie wiadomo! (śmiech)\nTak, najlepiej w trakcie trwającego meczu (śmiech)\nMoglibyśmy to zrobić. Nago. W miejsce Janet Jackson i tego drugiego dupka. Zapomniałem, jak się nazywa.\nTo nie byłoby nic dziwnego. Standard jak dla nas. Zwykła rzecz. Zagrać koncert na stadionie podczas trwającego meczu, i do tego całkiem nago. Zwykła, najzwyklejsza w świecie rzecz.\nDziękujemy Robertowi Chmielewskiemu za udostępnienie na potrzeby wywiadu swojego eleganckiego, dyrektorskiego gabinetu :)


Co to jest układ wodny (przyroda)??... - Zadane.pl\nCo to jest układ wodny (przyroda)??\nprzez Lunkaaa 06.03.2010\nUkład ambulakralny inaczej nazywany układem wodnym pełni wiele ważnych funkcji w ciele organizmów należących do typu szkarłupni. Przede wszystkim jednak służy do poruszania się. Jest on złożony z kanalików (kanały promieniste, kanał okrężny, kanał kamienny), w których krąży woda morska. Woda dostaje się do układu ambulakralnego przez płytkę madreporową (ma ona powierzchnię perforowaną). Ruch szkarłupnia powodują zmiany ciśnienia wody w nóżkach ambulakralnych, do których prowadzą rozgałęzienia układu ambulakralnego. Nóżki te znajdują się po stronie oralnej i zakończone są umięśnionymi ampułkami. Nóżka wypełnia się wodą podczas skurczu ampułki (umieszczonej u jej nasady) następuje wtedy wzrost ciśnienia wody w nóżce. Nóżki odrywają się od podłoża wskutek rozkurczu ampułki, który spowodowany jest skurczem mięśni przepychających wodę z powrotem do ampułki.\nUkład wodny wspomaga także wymianę gazową i pośrednio odżywianie, ponieważ nóżki układu ambulakralnego mogą służyć do zdobywania i przytrzymywania pokarmu, mogą także spełniać funkcję narządów dotykowych. Układ wodny może wspomagać także transport substancji w ciele szkarłupnia.\nUkład wodny to wielki układ który działa(lub powinien) nieustannie i trzeba na niego patrzeć jak na całość składająca się z dużego mnóstwa elementów.\nUkład wodny wspomaga także wymianę gazową i pośrednio odżywianie, ponieważ nóżki układu ambulakralnego mogą służyć do zdobywania i przytrzymywania pokarmu, mogą także spełniać funkcję narządów dotykowych. Układ wodny może wspomagać także transport substancji w ciele szkarłupnia


Korea Północna wzbudza strach, a Amerykanie odpowiadają | Biznes na Next.Gazeta.pl\nKorea Północna wzbudza strach, a Amerykanie odpowiadają\nKorea Północna wzbudza strach, a Amerykanie odpowiadają. Wielkie przejęcie w zbrojeniówce\nKarol Bogusz 20.09.2017 08:51\nPróby rakietowe Korei Północnej nie pozostają bez wpływu na globalne bezpieczeństwo. Do przetasowań dochodzi także w USA, o czym świadczy najnowsza akwizycja w przemyśle zbrojeniowym.\nAmerykański koncern Northrop Grumman potwierdził kupno wytwórni Orbital ATK, producenta rakiet bojowych i kosmicznych, satelitów, statków kosmicznych i amunicji.\nWartość ogłoszonej transakcji wynosi około 9,2 mld dolarów, w tym 7,8 mld płatnych w gotówce. Orbital ma miliardowe kontrakty zarówno z armią amerykańską jak i NASA.\nReżim koreański straszy\nUmowa to wynik prowadzonych ostatnio doświadczeń z pociskami rakietowymi przez Koreę Północną - wzrosło w ostatnich miesiącach zainteresowanie systemami obrony antyrakietowej. Transakcja może odzwierciedlać zainteresowanie Pentagonu odbudową obrony przeciwrakietowej. Przejęcie jest pierwszą od lat wielką transakcją Northrop Grumman. Dotychczas koncern skupiał się na wypracowaniu zysku dla akcjonariuszy.\nNorthrop Grumman jest głównym wykonawcą bombowca B-2 Spirit, projektantem i producentem nowego bombowca dla amerykańskich sił powietrznych B-21 Raider, producentem bezzałogowego statku powietrznego RQ-4 Global Hawk i głównym wykonawcą teleskopu kosmicznego James Webb.\n21 sierpnia Northrop Grumman uzyskał kontrakt o wartości 328,6 mln dol. na rozwój międzykontynentalnego systemu pocisków balistycznych dla amerykańskich sił powietrznych. Podobną umowę na rozwój pocisków podpisał Boeing. Pociski, które zostaną wybrane spośród ofert tych dwóch firm i skierowane do produkcji, od 2020 roku mają stopniowo zastępować rakiety Minuteman III.\nCena oferty Northrop w wysokości 134,5 dol. za akcję stanowi premię dla akcjonariuszy Orbital w wysokości 22 procent od wartości piątkowego kursu zamknięcia na akcjach Orbitalu. Akcje tej firmy wzrosły w tym roku o 25 procent, gdy inwestorzy zwrócili uwagę na wzrost wydatków obronnych Stanów Zjednoczonych.\nElon Musk dostał zlecenie od wojska. Rakieta Falcon 9 wyniosła tajny wahadłowiec. "Główny cel misji nieznany"\nTajne dane wojska i pracowników służb specjalnych odkryte na niezabezpieczonym serwerze


Ekstraklasa piłkarska: Wisła Kraków - Warta 0:1 - RMF 24\nEkstraklasa piłkarska: Wisła Kraków - Warta 0:1\nNiedziela, 18 kwietnia (06:24)\nPiłkarz drużyny Wisła Kraków Yaw Yeboah (P) i Jakub Kuzdra (L) z zespołu Warta Poznań /\tŁukasz Gągulski /PAP\nWarta dopiero w doliczonym czasie gry pierwszej połowy mocniej zaatakowała. Mogła nawet objąć prowadzenie, gdy po podaniu od Łukasza Trałki, strzelał Aleks Ławniczak. Kopnięta przez niego piłka przeleciała jednak obok słupka.\nHyballa na ławce rezerwowych nie miał żadnych atutów. Wprowadził wprawdzie na końcowe minuty dwóch napastników - Żadna Medveda i Aleksandra Buksę, lecz nie byli oni w stanie doprowadzić do wyrównania.\nTagi:Warta Poznań, Wisła Kraków


Sandały damskie wykonane z wysokiej jakości weluru prezentują bardzo prosty fason, a przy tym zachwycają uniwersalną kolorystyką. Pasek oplatający kostkę posiada regulację w postaci połyskującej, srebrnej klamerki, dzięki czemu idealnie dopasowuje się do kształtu nogi. Słupkowy obcas zyskuje na atrakcyjności dzięki przełamaniu go różowym akcentem. Wyściółka wykonana ze skóry daje poczucie wielogodzinnego komfortu podczas użytkowania. Model ten łączy kobiecy styl z klasycznym pięknem.\nSandały Simen 2228A\n182,70 zł Cena podstawowa 261,00 zł -30% Cena\nSandały Simen 2752A\n157,50 zł Cena podstawowa 225,00 zł -30% Cena\nSandały Simen 2784A\nSandały Simen 2658A


Gambijskie zespoły rac\nGambijskie zespoły - Zespoły rac - Zespoły muzyczne\nGambijskie zespoły rac. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły gambijskie, z gatunku rac.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Gambia, muzyka gambijska, zespoły gambijskie, gatunek RAC.\nSpis zespołów - gambijskie zespoły rac - zespoły muzyczne


Gamezilla > Newsy > FIFA 18 - w 2018 roku EA i FIFA zorganizują e-sportowy mundial\nElectronic Artsesporte-sportFIFApiłka nożnaFIFA 18\nTomasz Mileszko28.10.2017 15:41 PCPS3PS4Xbox 360Xbox One skomentuj\nFani piłki nożnej już odliczają miesiące do rozpoczęcia piłkarskich mistrzostw świata w Rosji, a fani e-sportu mogą szykować się także na wirtualną wersję tej imprezy, którą zorganizuje Electronic Arts i FIFA.\nW połowie lipca 2018 roku poznamy najlepszą piłkarską drużynę świata, a w sierpniu dowiemy się kto jest najlepszym zawodnikiem na świecie w grze FIFA 18. To za sprawą wielkiego e-sportowego turnieju FIFA eWorld Cup 2018 organizowanego przez Electronic Arts i FIFA.\nEliminacje do tego wydarzenia wystartują już w listopadzie i będą odbywać się w kilku formatach:\nOficjalne rozgrywki ligowe - gracze będą mogli reprezentować swój ulubiony prawdziwy klub w oficjalnych rozgrywkach ligowych.\nPuchary Mistrzostw FIFA Ultimate Team - otwarte dla wszystkich graczy spełniających warunki udziału ogólnoświatowe rozgrywki zaczynają się od rywalizacji online, a następnie wyłonieni w ten sposób najlepsi gracze zmierzą się na żywo na turniejach planowanych na zimę i wiosnę.\nNowe rozgrywki FIFA Interactive Club World Cup - turniej All-Stars dla graczy, którzy podpisali zawodowy kontrakt z klubem sportowym.\nW trakcie półrocznych eliminacji EA wyłoni 64 najlepszych graczy na PS4 oraz 64 na Xboksie One i następnie zmierzą się oni w specjalnym turnieju w czerwcu 2018 roku, podczas którego poznamy 32 uczestników e-sportowego mundialu w FIFA 18 (sprawdź najniższą cenę).\nCała inicjatywa zapowiada się bardzo fajnie i trzymamy kciuki za polskich graczy, którzy na pewno też wezmą udział w tym ambitnym przedsięwzięciu.


Jak sobie radzić z negatywnymi emocjami - Forum e-Budda PL\nJak sobie radzić z negatywnymi emocjami\nTytuł: Jak sobie radzić z negatywnymi emocjami\nNieprzeczytany post: śr lut 13, 2019 10:30\nJakie są wasze rady co najlepszego można zrobić kiedy czujecie do kogoś żal, gniew, złasić albo nawet macie ochotę zrobić mu coś złego ponieważ ten wyrządził wam jakąś krzywdę? Ale tak naprawdę to chwielibyście się tych uczuć pozbyć bo macie świadomość że one do niczego dobrego nie prowadzą.\nTytuł: Re: Jak sobie radzić z negatywnymi emocjami\nNieprzeczytany post: śr lut 13, 2019 17:43\ntemat przeniosłem tutaj z działu ''nalanda'', ponieważ dział ''nalanda'', nie jest działem na takie pytania, a działem, gdzie temat inicjują: Wasze przemyślenia i wizje inspirowane praktyką oraz teorią buddyzmu.\ncelowo wytłuściłem słowo buddyzm, żeby nie było, iż oto, przeniesienie tu założonego przez Ciebie tematu, zmienia jakoś jego kontekst. i proszę byś się tego tu trzymał.\na odnośnie Twych pytań, to proponuję, byś się zapoznał z tymi wykładami:\n- ''Trucizny umysłu'', Gendym Rinpocze\n- ''Gniew: Postępowanie z przeszkadzającymi emocjami'', dr Alexander Berzin\nNieprzeczytany post: czw lut 14, 2019 10:09\nżeby nie było, iż oto, przeniesienie tu założonego przez Ciebie tematu, zmienia jakoś jego kontekst.\nW żadnym wypadku niczego takiego nie twierdzę i dziękuję za przeniesienie bo też widzę że on tutaj rzeczywiście lepiej pasuje.\nNieprzeczytany post: czw lut 14, 2019 21:08\nNieprzeczytany post: czw lut 14, 2019 21:28\nTen link nie działa, (...)\nno tak... zlinkowałem forum - dzięki za zwrócenie uwagi na to\na tutaj poprawny link do wersji tekstowej na sasannie: ''O radzeniu sobie z emocjami.'', Brahmavamso Ajahn


Autyzm jest niewidoczny. Nikt nie może go zobaczyć. To jedna z cech, które składają się na to, kim jestem. Autyzm ma związek z moim mózgiem. Mózg jest jak komputer, który bywa zawsze włączony, i sprawia, że ludzie żyją i się uczą. Autystyczne mózgi czasami pracują inaczej niż te, które nie mają autyzmu. Być posiadaczem mózgu … Czytaj dalej Czym jest autyzm? – historyjka społeczna\n12 stycznia 2019 13 Maj 2021 #asd, #Asperger, #autyzm, #społeczne, #terapia, #świadomośćDodaj komentarz


ceny | Hobbystycznie\nPrzegrywanie własnego życia na gierkach konsolowych? Na samym wstępie tego tekstu należy napisać jedną rzecz: w żadnym wypadku nie możemy zakładać, że rozrywka w samotności jest niegodna.\nGadżety różnej maści, Network\tceny, gry, konsole, PlayStation, rozrywka\nPorównując tańsze egzemplarze słuchawek z takimi, jakie kosztują ponad pięćset złotych wielu ludzi zapyta zapewne, czym się one tak naprawdę różnić między sobą. Czy naprawdę różnica w wykonaniu i dźwięku jest tak duża, jak różnica w cenie?\nGadżety różnej maści, Network, Testujemy sprzęt\tceny, muzyka, nauszniki, słuchawki\nCzytaj z nami!, Hobbystycznie, Kącik muzyczny\tCD, ceny, muzyka, muzyka filmowa, płyty\nInternet to współcześnie niezastąpione źródło informacji, rozrywki, a równocześnie sposób na komunikację. Nielimitowany internet zarówno w pracy, ale również w domu, stał się obecnie niezwykle potrzebny przez wzgląd na komfort użytkowania. Znalezienie właściwego dostawcy łącza internetowego jest bardzo istotne, chociaż niekiedy niektórym wydaje się nieco trudne. Powinniśmy zatem dobrze przemyśleć to, jaki dostawca oferujący szybki internet Wrocław będzie w naszym przypadku najlepszy.\nGadżety różnej maści, Network, Testujemy sprzęt\tceny, firma, informacje, multimedia, oferta, opłaty, prędkość, procedury, umowa, warunki\nCzytaj z nami!, Kącik muzyczny, Zagrajmy w coś\tceny, fortepiany, klawesyny, muzyka, pianina\nDlaczego by nie kupić aparatu fotograficznego? Robienie ciekawych zdjęć to znakomite zajęcie, niezwykle popularne ostatnimi czasy. (więcej…)\nRób zdjęcia z nami!\taparat, ceny, zdjęcia\nŻyjemy w czasach, kiedy to internet – przynajmniej w opinii wielu ludzi – dość mocno uszkodził cały, ogólnie pojęty przemysł muzyczny. Co prawda otworzył on przed muzykami sporo zupełnie nowych, niezwykle interesujących możliwości, ale równocześnie nie da się zaprzeczyć temu, że samo tylko piractwo internetowe stało się bardzo dużym problemem.\nKącik muzyczny\tceny, gatunki, muzyka, płyty, soul, zakupy\nKomunikacja internetowa jest niekiedy czymś popularniejszym, aniżeli typowa rozmowa – w cztery oczy. Czy to pozytywna wiadomość? To zależy w jaki sposób podchodzić do tematu relacji interpersonalnych. Jeśli człowiek potrafi łączyć te dwa wielce odmienne światy, tak naprawdę nie ma najmniejszych powodów do niepokoju.\nGadżety różnej maści\tceny, Internet, kamerki internetowe, kamery


Strona North and South by Gosia: Wyznania pana Harrisona (1851) - analiza\nWyznania pana Harrisona (1851) - analiza\nOpowiadanie "Mr Harrison`s Confessions" zostało opublikowane w miesięczniku "Ladies Companion" od lutego do kwietnia 1851 roku. Potem wydane zostało w formie książkowej wraz z utworem "Lizzie Leigh" w 1855 roku.\nW tym wczesnym opowiadaniu Elizabeth Gaskell, którego akcja toczy się w małym prowincjonalnym miasteczku Duncombe, młody człowiek podejmuje praktykę medyczną u doktora Morgana. Gaskell znała praktykantów swojego wuja Petera Hollanda, lekarza w Knutsford, tak samo jak Charlotte Bronte znała wikariuszy pracujących wraz z jej ojcem, i była gotowa wykorzystać wiedzę o nich w swoich utworach.\nFrank Harrison przybywa z Londynu, oczekując małomiasteczkowego spokoju i odkrywa, że w ciągu kilku minut od przybycia staje się obiektem intensywnych podejrzeń i plotek, wprowadzenie młodego kawalera do towarzystwa pełnego wdów i niezamężnych dam powoduje nieprzewidziane konsekwencje.\nKażdy nieznaczący kontakt jest wyolbrzymiany w niewiarygodny sposób, a on, jako odpowiedni do ożenku kawaler staje się natychmiast przedmiotem małżeńskich intryg trzech budzących respekt matron – groźnej panny Tomkinson, która uważa, że zaleca się do jej siostry Caroline; pani Bullock, która upatruje w nim osobę, dzięki której może się pozbyć z domu swojej niechcianej pasierbicy, Jemimy; a w końcu nawet swojej miłej gospodyni, owdowiałej pani Rose.\nCały materiał jest zręcznie ukształtowany w serię dramatycznych scen, opowieść jest właściwie komedią o budowie podobnej do sztuki z jej krótkimi scenkami, w której akcja posuwa się do przodu dzięki dialogom.\nWkrótce pan Harrison odkrywa, że jest zaręczony jednocześnie z trzema damami i zostaje uznany za flirciarza bez serca, chociaż jest nieświadomy tego, by zalecał się do którejkolwiek z nich.\nOn swoje serce oddaje Sophy, córce pastora i po szeregu nieporozumień (jak w prowincjonalnej wersji Sheridana (1), którego sztuki Gaskell tak lubiła), wszystko zostaje rozwiązane, kiedy Frank ratuje życie Sophy dzięki nowemu lekarstwu, które stary lekarz uważa za truciznę (Nowa nauka zwycięża na końcu).\nNieporozumienia mnożą się w tym opowiadaniu z zaskakującą szybkością, co jest typowe dla komedii scenicznych. Nawet pan Morgan, także lekarz, szczęśliwie ratuje pana Harrisona przed panią Rose, żeniąc się z nią.\nZa pomocą naiwnej relacji pana Harrisona, który opowiada o swoich przygodach, ironicznie nazwanej wyznaniami, Gaskell dokonuje analizy postaci i zachowania ludzi w miejscu, gdzie „kilka słów może doprowadzić do ważnych wydarzeń”.\nGroteskowy dialog w rozdziale 17, który toczy się pomiędzy przygłuchą panią Munton a panią Rose, pragnącą ponownie wyjść za mąż, jest literacką perełką. To podsłuchana przez Franka rozmowa pani Rose z panią Munton, która przewodzi towarzystwu w Duncombe, na temat podarku, jaki sprawił pani Rose w postaci stoliczka do robótek ręcznych. Ten mebel został zakupiony przez niego przez pomyłkę w czasie lokalnej aukcji. Ponieważ pani Munton jest nieco głucha, pani Rose musi mówić dość głośno, [w zamian podsłuchujący słyszy jedynie „mamrotanie” tej pierwszej]. Temat potem ulega zmianie i panie rozmawiają o innym przyjacielu i jego śluzówce (co narrator nazywa współczującym mamrotaniem). W końcu temat Franka powraca w rozmowie, i wiemy już, że pani Rose przejęła się plotką, że on o nią zabiega.\nNie wszystko ma jednak charakter komedii. Możliwość amputacji ręki Johna Brounckera ma na celu wprowadzić element suspensu i wywołać silne emocje, współczucie i strach, dużo większy w tamtych czasach niż obecnie. Narkozę wynaleziono w 1846 roku. Joseph Lister, brytyjski chirurg, inicjator antyseptyki, opublikował swoje badania na temat zwalczania zakażeń w roku 1867. Nieszczęśliwi pacjenci często umierali pod nożem.\nList z 1853 roku pokazuje, że Gaskell porażał strach przed tym, co nazwała „samowolnością w operowaniu” londyńskiego chirurga. W tym przypadku, pomimo skrupułów religijnych, była gotowa rozważyć leczenie poprzez hipnozę. Konflikt opinii w Duncombe na temat amputacji jest całkowicie wiarygodny i aktualny do dziś. Tak samo jak śmierć małego synka pastora z powodu dziecięcej choroby. Cholera, tyfus, koklusz, szkarlatyna i cały szereg groźnych chorób były to sprawy bardzo bolesne nawet dla najzdrowszych rodzin.\nPrzez cały czas w tym opowiadaniu Gaskell droczy się z czytelnikiem, stosując swoją pierwszoosobową narrację (często powoduje to raczej zagmatwanie, a nie wyjaśnianie prawdziwych wydarzeń). Powoli zaczynamy zastanawiać się, czy Frank jest tak szczery, jak być usiłuje, a nawet czy mówi prawdę. A on po prostu opowiada historię, by zabawić swojego przyjaciela, podczas gdy Sophy kładzie dziecko do łóżka.\nTalent Gaskell i jej wszechstronność wydają się szczególnie uderzające, kiedy wiemy, że ta ironiczna komedia została opublikowana po zamieszczonym kilka tygodni wcześniej opowiadaniu o zupełnie innym charakterze: „The Heart of John Middleton”.\nOprac. Gosia na podstawie:\n- „Cranford & Selected Short Stories” introduction and Notes by John Chapple.\n- Jenny Uglow, “Elizabeth Gaskell : A Habit of the Stories”\n1. Richard Brinsley Sheridan (1751-1816 w Londynie) - irlandzki poeta, dramatopisarz i polityk. Komedia "School for Scandal" została zaadaptowana przez Wojciecha Bogusławskiego w 1793. W polskim tłumaczeniu zyskała tytuł "Szkoła obmowy". Zgrabna i zabawna komedia o ludzkich przywarach takich, jak nałóg plotkowania, obmawiania, szkalowania bliźniego, intrygowanie, knucie, szpiegowanie i donoszenie na znajomych, które to cechy są ponadczasowe.\nIlustracja George Du Maurier, ryt. Joseph Swain.\nm. 2 lipca 2011 02:08\ndziękuję za tłumaczenie tego opowiadania, już dawno żadna lektura nie wciągnęła mnie tak że odchodzą dopiero po przeczytaniu ostatniego zdania. Nawet jak jest to 2 w nocy:)


Przekonania estetyczne twórcy "Strasznego dworu" - Dwójka - polskieradio.pl\nRozmowa o przekonaniach estetycznych twórcy "Strasznego dworu" (Moniuszko - historia prawdziwa/Dwójka)\nPieśni Moniuszki. Wyzwanie dla młodych śpiewaków\nOstatnia aktualizacja: 28.04.2019 18:22\n- Moniuszko sprawia problemy śpiewakom dlatego, że pieśni zostały niesłusznie zakwalifikowane jako utwory do amatorskiego muzykowania. W czasach cenzury, pod nazwą "Śpiewnik domowy" kompozytor zaś ukrył pieśni polskie, a nie amatorskie – mówiła w Dwójce prof. Urszula Kryger.\n15'52 Moniuszko oczami śpiewaków (Kwadrans bez muzyki/Dwójka)\nW audycji wysłuchaliśmy relacji z Kursów Mistrzowskich poświęconych interpretacji pieśni i arii Stanisława Moniuszki. Wydarzenie miało miejsce 15 kwietnia w ramach Festiwalu Beethovenowskiego w Warszawie.\nKursy prowadziła prof. Urszula Kryger, która także przygotowała listę pieśni Moniuszki do wykonywania podczas jubileuszowego roku kompozytora. Druga odsłona Kursów odbędzie się w Akademii Muzycznej w Krakowie.\nZapraszamy do wysłuchania nagrania audycji, w której prof. Urszula Kryger, Magdalena Chrenkoff oraz uczestnicy kursów opowiadali o tym, jak śpiewa się muzykę Moniuszki i jakie trudności stawia ona przed młodymi śpiewakami.\nZobacz więcej na temat: Stanisław Moniuszko muzyka klasyczna KULTURA Beata Stylińska MUZYKA


15 grudnia podczas gali "Ladies Fight Night", która odbyła się w łódzkim klubie Wytwórnia, trenująca w elbląskim klubie "Undergrand MMA Elbląg" kick boxerka Żaneta Cieśla skrzyżowała w zawodowym ringu rękawice z włoską legendą Silvią La Notte.\nSilvia La Notte to absolutny top światowego kick boxingu. Zawodniczka z Włoch jest dziesięciokrotną mistrzynią świata we wszystkich najlepszych federacjach (4x K1 Wako, 2x Japan Network, 2x Savate, Chauss'fight i Muaythai Iska).\nPrzeciwniczka Żanety na zawodowych ringach stoczyła do tej pory 80 zawodowych walk, z czego wygrała 62 razy, 14 razy musiała uznać wyższość swoich rywalek, 4 razy zremisowała swoje pojedynki, a więc swoim doświadczeniem mogła obdzielić niejedną galę. Reprezentantka Polski do tej pory stoczyła tych pojedynków pięć, z czego wszystkie wygrała. Warto dodać, że Żaneta Cieśla ma na swoim koncie ok. 300 walk amatorskich i walczy już blisko 20 lat, posiada blisko 100 tytułów rangi mistrzowskiej od mistrzostw świata po 36 tytułów mistrzyni Polski.\nOrganizowana w łódzkim klubie "Wytwórnia" gala "Ladies fight night" była jedną z dwóch urodzinowych gal o numerach 7 i 8 o nazwie "Double trouble" i fani światowego kick boxingu oraz MMA mogli zobaczyć zawodniczki światowej klasy, ponieważ federacja organizuje tylko i wyłącznie walki pań. Walka fighterki trenującej w Elblągu była jedną z dwóch walk wieczoru, co było mistrzowskim posunięciem ze strony organizatorów, ponieważ obie panie dały w ringu prawdziwą wojnę i walka toczyła się w szybkim tempie, a ciosów padło tyle, że można byłoby obdzielić niejedną walkę. Pojedynek odbywał się w najtwardszej formule kick boxingu K1 i już w jego połowie Silvia rozcieła Żanecie łuk brwiowy po uderzeniu głową , co niestety się czasami zdarza, gdy któraś z zawodniczek walczy z odwrotnej pozycji, w tym przypadku nasza zawodniczka. Mimo kontuzji Żaneta postanowiła walczyć dalej, ponieważ kontuzja była teoretycznie do odnowienia i mogło dojść do powiększenia rany, pojedynek został podjęty, ponieważ Żaneta dobrze miała opanowaną obronę w tej płaszczyznie, podczas pojedynku Polka więcej kopała swoją oponętkę, co dało jej zwycięstwo 2:0.\nWalkę w całości można zobaczyć, tak samo jak każdą galę federacji "Ladies fight night", za darmo za pomocą Facebooka federacji oraz udostępnioną na fb przez klub Żanety. W chwili obecnej Pasłęczanka trenuje pod okiem Łukasza Ziółkowskiego trenera elbląskiego "Undergroundu" oraz Macieja Domińczaka trenera najlepszego klubu w Polsce "Legion Głogów", który również reprezentuje , co w efekcie zaowocowało tym sukcesem. Tą walką Żaneta Cieśla pokazała swoją klasę i to, że jest po prostu najlepsza. Życzymy dalszych suksesów.\nWarto dodać, że przez wiele lat Żaneta trenowała boks w UKS Kontra Elbląg. ..\ndobra kandydatka na żone prawy sierpowy i dziękuje xd


Reparacje to pisowska bajka o Ali-Babie(prezesie) i jego fanach spragnionych balangi…- – BIULETYN BEZ TYTUŁU\n3 listopada 2018 Zdzisław Remlajn\tBrak komentarzy\nŁechtanie przez PiS swoich wyborców urojeniami o odszkodowaniach to definiowanie\nich jako degeneratów, lumpów,pijaków, dzieciorobów, łajzów, nierobów i głupków oczekujących manny z nieba. Jeśli się nabierają to znaczy, że takimi są.\nTymczasem żadnej manny nie będzie, bo:\n– temat jest przebrzmiały,\n– w rozliczeniu za ziemie odzyskane Niemcy mogą być na plusie,\n– za wschodnie kolonie dostaniemy gest Kozakiewicza, bo to teraz tereny ukraińskie,białoruskie i litewskie,\n– Litwie to my powinniśmy zapłacić za dwudziestoletnią okupację Wilna z Wileńszczyzną,\n– cieszmy się z tego , co mamy, bo możemy nie mieć,\nPozytywne konsekwencje Jałty.\nDzięki „plugawej”Jałcie uzyskaliśmy nowocześnie zagospodarowane ziemie zachodnie i północne,bardzo\nszeroki dostęp do morza i państwo unitarne. Gdyby nie Jałta to Litwini, Ukraińcy , Białorusini zabraliby swoje, Niemcy pozostali w dawnych granicach, a Polska znalazłaby by się w międzyrzeczu między Bugiem a Wisłą.\n← „Polski jest taka sama jak od czasu ostatniego rozbioru. Dokładnie na zbiegu interesów wielu mocarstw”\nPomnik Lecha Kaczyńskiego w Warszawie zostanie odsłonięty 10 listopada. Program uroczystości →\n14 grudnia 2018 12 kwietnia 2021 Jerzy Chybinski\t0\n13 kwietnia 2014 12 kwietnia 2021 Jerzy Chybinski\t1\n5 kwietnia 2017 Silverback\t0


Pensjonat DobraNocka - Wrocław\nObiekt Pensjonat DobraNocka oferuje bezpłatne WiFi oraz bezpłatny prywatny parking. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Ostrów Tumski – 9 km. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Panorama Racławicka – 9 km, Makieta kolejowa Kolejkowo – 9 km.\nW naszej ofercie m.in.: parking na miejscu, całkowity zakaz palenia, dostęp do Internetu, bezpłatny parking, WiFi dostępne w całym obiekcie, monitoring w pomieszczeniach ogólnodostępnych, prywatny parking, pokoje dla niepalących, bezpłatne WiFi, ogrzewanie, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, monitoring wokół obiektu, Przedmioty używane przez wiele osób, np. wydrukowane karty menu, czasopisma, długopisy czy gazety zostały usunięte, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, indywidualne zameldowanie / wymeldowanie, parking, zwierzęta domowe są akceptowane, WiFi, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, Możliwe wystawienie faktury, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Pensjonat DobraNocka o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. W obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp.\nDodatkowe informacje o ofercie Polska - Wrocław - Pensjonat DobraNocka, opinie wczasowiczów


Centrum Medyczne POLMED WARSZAWA TARGOWA - ZnanyLekarz.pl\nInterna,\tOkulistyka,\tGinekologia,\tKardiologia,\tAlergologia,\tOrtopedia,\tNeurologia,\tDermatologia,\tChirurgia,\tEndokrynologia,\tPulmonologia,\tGastrologia,\tMedycyna rodzinna,\tLaryngologia,\tPsychologia\twięcej\n03-733 , Warszawa , mazowieckie\nWarszawa, Kolejowa 43/6, klatka 1 piętro 1, wejście od frontu ulicy Kolejowej\n22 kwietnia 2021 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl Lekarz: Anna Woźniak-Rito • konsultacja dermatologiczna\nBardzo przyjazna i profesjonalna Pani doktor! Wyjaśniła wszystko bardzo dokładnie i odpowiedziała na wszystkie pytanja. Polecam!\n21 kwietnia 2021 Lekarz: lek. Michał Barszczewski • konsultacja ortopedyczna\nSerdecznie polecam. Lekarz empatyczny, profesjonalny. Bardzo dobry specjalista w swojej dziedzinie :)\n20 kwietnia 2021 Lekarz: Teresa Kozińska • konsultacja neurologiczna\nZdecydowanie polecam. Od kilku tygodni borykam sie z problemem zdrowotnym i jestem odsylana od lekarza do lekarza. Pani Doktor to pierwsza osoba, ktora podeszla do mnie powaznie, przebadala i zlecila dalsza diagnostyke.\n14 kwietnia 2021 Lekarz: dr n. med. Grzegorz Maksymiuk • konsultacja neurologiczna\nKompetentna opieka. Miła atmosfera. Profesjonalizm. Wszystkie wątpliwości wyjaśnione spokojnie i z empatią do pacjenta. Bardzo polecam.\n7 kwietnia 2021 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl Lekarz: lek. Piotr Królikowski • konsultacja gastrologiczna\nPan Doktor sympatyczny, empatyczny i kompetentny. Przeprowadził dokładny wywiad, omówił przypadek chorobowy, wystawił skierowanie na niezbędne badania oraz leki na tymczasem, do czasu uzyskania wyników badań. Dalsze leczenie będzie zależeć od tychże wyników, ale póki co - wrażenia jak najbardziej pozytywne i jestem dobrej myśli.\n6 kwietnia 2021 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl Lekarz: lek. Ewa Eliza Kasińska • konsultacja gastrologiczna\n4 kwietnia 2021 Lekarz: lek. Piotr Królikowski • konsultacja gastrologiczna\nLekarz był bardzo miły, konsultacja trwała długo, ale przyjemnie. Bardzo dobrze i szczegółowo wyjaśnia i sprawdza wszystko. Polecam wszystkim tego lekarza. Dziękuję bardzo.\n30 marca 2021 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl Lekarz: lek. Ewa Eliza Kasińska • konsultacja gastrologiczna\n24 marca 2021 Lekarz: lek. Agnieszka Hetmańska • konsultacja okulistyczna\nPani doktor bardzo miła, wizyta konkretna i przyjemna. W momencie mojej pomyłki przy pierwszej wizycie bezproblemowo otrzymałam zwrot kosztów.\n22 marca 2021 • Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl Lekarz: lek. Ewa Eliza Kasińska • konsultacja gastrologiczna


Secret Garden, the  (Tajemniczy ogród)\nRise of the Legend (Narodziny legendy)\nTenkū no shiro Rapyuta (Laputa - podniebny zamek) - image album\nPoczątki idei tworzenia image albumów - krążków zawierających różnorakie koncepcje muzyczne, z których następnie kompozytor miał korzystać podczas pracy nad właściwą ścieżką dźwiękową - nie były zbyt kolorowe. Producenci niezbyt chętnie wykładali pieniądze na nagrywanie muzyki, która do finalnej wersji filmu wcale nie miała trafić. Twórcy musieli się zatem ratować tanimi w użyciu syntezatorami, potrafiącymi w różnym stopniu imitować prawdziwe instrumenty. Z czasem jednak zaczęto przywiązywać coraz większą wagę do tego rodzaju wydań, w czym niemałą rolę na pewno odegrał sukces muzyki z Nausicii z Doliny Wiatru Joe Hisaishiego. Tendencję zwyżkową obserwujemy już w image albumie z Laputy – podniebnego zamku, kolejnego filmu Hayao Miyazakiego.\nMówiąc o progresie niekoniecznie mam na myśli jakość muzyki per se. Jeśli jednak ktoś uzależnia jej ocenę od tego, jak przetrwała próbę czasu, to jednak image album z Laputy – podniebnego zamku należałoby postawić wyżej od jego odpowiednika powstałego na potrzeby Nausicii z Doliny Wiatru. Wynika to przede wszystkim z wykorzystania szerszego instrumentarium. Choć i w tym przypadku syntezatory odgrywają niemałą rolę, to jednak brzmienie fortepianu, trąbki i kilku innych solowych instrumentów da o sobie nieraz znać.\nPierwszy utwór może nam poniekąd przywołać na myśl opowieść o Nausicee. Piękna, mistyczna melodia oparta na wielokrotnie powtarzanym w prawie niezmienionej formie pasażu, która następnie przechodzi w podniosły refren, przypomina oczywiście temat główny z poprzedniego filmu Miyazakiego. Motyw ten zostaje powtórzony na samym końcu albumu w nieco zmienionej aranżacji, dzięki czemu spina szczelną klamrą recenzowaną płytę. Mogłoby to nam sugerować, że mamy do czynienia z przewodnią ideą przyszłej ścieżki dźwiękowej. Jednak każdy, kto zna oficjalny soundtrack z filmu Miyazakiego, ten z pewnością wie, że Hisaishi tematem głównym uczynił zupełnie inną melodię.\nCo nie wydaje się dziwne, również i ją znajdziemy na image albumie - konkretnie w dwóch utworach zatytułowanych Sheeta and Pazu. Tytuły tych kompozycji podpowiadają nam, że Hisaishi pisał ów temat z myślą o przyjaźni dwójki młodocianych bohaterów. Te relacje Japończyk próbuje odzwierciedlić za pomocą względnie stonowanych orkiestracji, zwłaszcza w porównaniu z symfonicznymi i chóralnymi aranżacjami z soundtracku. W pierwszej aranżacji usłyszymy solowe skrzypce i fortepian (na którym zapewne gra sam Hisaishi) przy skromnej asyście sekcji smyczkowej. W drugiej aranżacji kompozytor stawia na nieco bardziej żywiołowe tempo i wiodącą rolę smyczkowego ansamblu.\nJak to zwykle bywa w przypadku image albumów, struktura krążka przypomina składankę. Nie licząc dwóch repryz wspomnianych wcześniej tematów, wszystkie utwory prezentują osobne idee muzyczne, w większości dobrze kojarzone z filmu Miyazakiego. Mamy tu zatem fanfarę Pazu rozpisaną na trąbkę i rzadko stosowaną przez Japończyka gitarę akustyczną. Hisaishi umiejętnie wplata tutaj temat z Sheeta and Pazu, podkreślając związek pomiędzy tymi tematami. Ciekawie wypada również A miner, w którym Hisaishi za pomocą odpowiednio wygenerowanych dźwięków próbuje oddać pracę w przedstawionej w filmie kopalni.\nZe względu na czysto koncepcyjny charakter albumu, Hisaishi pozwolił sobie na kilka eksperymentów – prawdę mówiąc, dość odpychających. Mowa tutaj przede wszystkim o kompletnie nie pasującym do całości Fortress of Tidith oraz totalnie abstrakcyjnym i irytującym, acz na szczęście krótkim The Dragon Lair. Z lekka mierzić może także dziwaczny podkład w utworze Dola (temat jednej z głównych antagonistek, babci Doli). Choć tworzy on z resztą instrumentacji specyficzny miks, to chyba dobrze się stało, że Hisaishi zrezygnował z tych cudacznych sampli podczas pracy nad finalnym score'm.\nJakkolwiek albumu słucha się całkiem dobrze. Nie licząc eksperymentalnych fragmentów i zbytnio infantylnego, choć sympatycznego Flapter, omawiany krążek wydaje się być najbardziej mistycznym image albumem z wszystkich powstałych dla Studia Ghibli. To zasługa głównie dwóch tematów głównych, które cechuje pewnego rodzaju magiczna i nieco nostalgiczna aura. W podobnym tonie utrzymany jest także ostatni z motywów, A Huge Tree - przepiękna i poruszająca melodia oddająca zachwyt Japończyka nad tytułowym zamkiem. Zwraca uwagę tutaj niezwykle subtelne wykorzystanie elektroniki oraz popisowe solówki na skrzypce.\nReasumując, image album z Laputy – podniebnego zamku raczej nie jest najlepszym tego rodzaju krążkiem w karierze Joe Hisaishiego. Jednak nie sposób nie dać się porwać chwytliwym melodiom Japończyka. Część aranżacji wydaje się być, mimo wszystko, nieco archaiczna, a zatem wielu słuchaczy będzie raczej wolała wrócić chociażby do soundtracku lub wydania „symphony”. Warto jednak sięgnąć po tę muzykę, bo chociaż nie jest to oficjalna ścieżka dźwiękowa, to jednak bez problemu potrafi przywołać wspaniałe kadry z filmu Miyazakiego.\nLaputa – podniebny zamek (image album)\nLaputa – podniebny zamek (soundtrack)\nLaputa – podniebny zamek (soundtrack - USA)\nSymphonic Suite „Castle in the Sky”\n1. Laputa: Castle in the Sky (3:55)\n2. Pigeons and a Boy (2:26)\n3. Miner (4:00)\n4. Levitation Stone (2:39)\n5. Dola (3:39)\n6. Sheeta and Pazu (2:34)\n7. The Huge Tree (5:24)\n8. Flapter (4:11)\n9. The Dragon's Lair (1:43)\n10. The Fortress of Tidith (4:07)\n11. Sheeta and Pazu (3:18)\n12. Lost Paradise (2:16)\nCzas trwania: 40:12


Ciemnoniebieski portfel z ozdobną złotą klamrą - Akcesoria portfele sklep eButik.pl\nCiemnoniebieski portfel z ozdobną złotą klamrą\nCiemnoniebieski portfel damski z ozdobną złotą klamrą. Stylowy i niezwykle modny portfel jest bardzo przydatnym przedmiotem dla każdej z nas, niezależnie od sytuacji. Ma przedzieloną na pół portmonetkę na monety zapinaną na suwak, osobną kieszeń zapinaną na zamek, miejsce na banknoty oraz wiele dodatkowych przegródek na karty, dokumenty czy fotografie. Całość zapinana na ozdobną klamrę. To prawdziwy portfel gwiazd, najpopularniejszy model używany przez celebrytki. Jego uniwersalność sprawia, że możesz nosić go zarówno na co dzień, jak i na przeróżne okazje. Musisz go mieć w swojej torebce. Ten damski podłużny portfel wykonany jest w całości z przyjemnego dla oka, miękkiego materiału skóropodobnego. Z nim poczujesz się oryginalnie, dlatego taki portfel damski to niekwestionowany must have, w który powinnaś się zaopatrzyć i który będzie doskonałym dodatkiem. Pamiętaj, aby mieć go zawsze przy sobie!


Koszulki nurkowe, bluzy, kubki, torby - Największy wybór w Polsce!\nSprawdź inne: koszulki z nadrukiem\nDeep Mistery - nurek w ramionach ośmiornicy\nIm bliżej dna tym dalej od idiotów\nNiby całkiem zwyczajna\nNurkowanie to moje życie\nStrefa Morszczaka - Zebrasoma flavescens\nStrefa Morszczaka - Pokolec królewski\nStrefa Morszczaka - Heniochus diphreutes\nStrefa morszczaka WH\nJust dive 2\nDiving is not hobby Diving is a lifestyle 2\nDiving is not hobby Diving is a lifestyle\nSidemount Diving - Koszulka męska\nWitaj na stronie z koszulkami nurkowymi dla pasjonatów, którzy tak jak my chcą aby przerwa powierzchniowa trwała możliwie najkrócej! Znajdziesz tu największą kolekcję koszulek nurkowych w Polsce. Mamy ponad 60 wyjątkowych wzorów nie tylko na koszulkach, ale także na bluzach, kubkach czy torbach na zakupy. Koszulki nurkowe dla facetów dla dziewczyn, a i znajdzie się coś dla młodych miłośników podwodnych wojaży. Przejrzyj naszą kolekcję, a jeśli czegoś nie znajdziesz napisz do nas, a przygotujemy wzór dla Ciebie, który wkrótce pojawi się na tej stronie lub coś wyłącznie zarezerwowanego dla Ciebie. Szczegóły znajdziesz poniżej.\nNurkuj - Koszulka męska\nWolny jak orzeł - Bluza męska\nCzacha i rekiny - Bluza męska\nKoszulki i bluzy nurkowe :: Dla Niego\nStaramy się regularnie wzbogacać naszą kolekcję o nowe koszulki nurkowe z wyjątkowymi nadrukami. Poniżej znajdziesz 4 losowo wybrane propozycje koszulek oraz bluz dedykowanych dla mężczyzn. Wysoka jakość nadruków i odzieży to nasz znak rozpoznawczy. Łatwo możesz to sprawdzić. Jeśli chcesz zobaczyć pełną kolekcję przejdź do kategorii Koszulki nurkowe dla mężczyzn.\nDiving is not hobby Diving is a lifestyle 2 - Bluza damska\nGdy morze woła - Bluza damska\nKoszulki i bluzy nurkowe :: Dla Niej\nOczywiście mamy też bluzy i koszulki nurkowe dla naszych pięknych Pań! Coraz więcej Was nurkuje co nas niezmiernie cieszy. Sami bardzo często nurkujemy z dziewczynami i to co możemy powiedzieć, to to, że jesteście nieocenionymi partnerami. Przejrzyj naszą kolekcję koszulek i bluz damskich znajdziesz je wszystkie w kategorii Koszulki nurkowe dla kobiet.\nStrefa morszczaka WH - Kubek\nNurek do zadań specjalnych - Torba Eco\nKoń morski - Kubek\nNurkowanie wrakowe - Torba Eco\nkoszulki nurkowe z własnym nadrukiem\nJeśli wśród naszych propozycji nie znajdziesz tego idealnego, wymarzonego projektu nadruku nie widzimy przeszkód aby wydrukować koszulkę nurkową z Twoim własnym projektem. Często zgłaszają się do nas szkoły nurkowania organizujące rozmaite eventy, a zwłaszcza szkoły organizujące wyjazdy nurkowe z prośbą o przygotowanie dla nich dedykowanych koszulek. Niekiedy przesyłają własne wzory, niekiedy proszą o przerobienie jednej z gotowych naszych propozycji a bywa i tak, że projektujemy wzór indywidualnie. Napisz do nas na adres druk@printlander.pl załączając możliwie szczegółowy opis tego co potrzebujesz. Jeśli masz grafikę także ją dołącz. Pamiętaj jednak, że grafika powinna być dobrej jakości, najlepiej jeśli będzie to projekt przygotowany w grafice wektorowej (preferujemy Adobe Illustratora). Czas realizacji zależy od kilku czynników m.in. od tego czy będziemy dopiero projektować wzór czy wykorzystamy gotowy przesłany przez Ciebie. Zazwyczaj jest to kilka dni roboczych. Nadruk możemy nanieść z przodu koszulki, z tyłu a także na rękawkach. Każdą realizację wyceniamy indywidualnie im większa ekipa na wyjazd tym koszty będą mniejsze. Napisz do nas, ustalimy szczegóły.\nGadżety z nadrukiem :: Dla Nurków\nMamy też trochę gadżetów z nadrukami dedykowanymi dla nurków. Najchętniej kupowane są oczywiście kubki, które nie tylko mogą być sympatycznym i co ważne praktycznym prezentem dla nurka, ale niejednokrotnie stanowią miły dla oka wystrój wnętrza kuchni. Poza kubkami Panie znajdą także torby na zakupy. Proste, bawełniane i praktyczne. Wypad do sklepu nie musi być przecież do bólu monotonny. Pełną kolekcję gadżetów dla nurków znajdziesz w kategorii Gadżety dla nurków.\nMoczyMorda - Kubek\nMoczyMorda - Koszulka męska\nPoniżej cztery najpopularniejsze na dziś koszulki nurkowe, a w zasadzie to ogólnie produkty dostępne w naszym sklepie. Koszulki są w naturalny sposób najchętniej wybierane, ale dużym powodzeniem cieszą się także bluzy, które idealnie sprawdzą się podczas wyjazdów nurkowych w miejsca gdzie nie koniecznie świeci słońce. W Polsce w zasadzie większość roku jest chłodna więc jeśli nurkujesz nie tylko podczas wakacji, to bluzy na pewno będą bardzo praktycznym zakupem. Więcej popularnych produktów znajdziesz tutaj: Popularne produkty.


Hipermarket Real: Pracownicy chcieli podwyżek. Będą zwolnienia - Dziennik Wschodni\nHipermarket Real: Pracownicy chcieli podwyżek. Będą zwolnienia\nPracownicy lubelskiego Reala chcą lepiej zarabiać. Ale dotychczasowe negocjacje z dyrekcją zakończyły się fiaskiem. Zapowiedziano natomiast zwolnienia. Związkowcy szykują się do protestu.\nCzytaj cały artykuł na Strefie Biznesu\nfridka / 30 kwietnia 2015 o 01:19\nTeraz to tak na prawdę nie wiadomo jak będzie po tej zamianie reala w coś innego, a ona zbliża się nieubłagalnie, już trochę się zmieniło z tego co czytałam dziś na gowork.pl/opinie_czytaj,63286\nMakmen / 30 kwietnia 2014 o 20:05\nŚrednio mi się widzą te wszystkie ruchy. W realu od dłuższego czasu dzieje się niedobrze - zobaczcie opinie pracowników www gowork pl/opinie_czytaj,1142 aż żal patrzeć na to wszystko\nKierownik Wyrobnik / 23 marca 2013 o 14:33\nZapraszam na nowy blog opisujacy naszą codzienność.\nMoże znajdziecie tu siebie?\nRafał / 2 lipca 2012 o 11:06\na dlaczego by nie na pysk, a zwłaszcza panie z stoiska mięsnego w Opolu,przemyślą swoje zachowanie do klientów\nbyły pracownik / 15 kwietnia 2012 o 20:38\nreal w Kielcach przechodzi kryzys ponieważ ma takie kierownictwo .Kierowniczka ma20 lat żadnej szkoły ,żadnych kompetencji ,jak takie dziecko może kierować działem ,pracownikami ,ale wystarczy że się przespała z wyższym rangą i kirowniczka od siedmiu boleści jest.nie ma tam ani jednego kierownika z wykształceniem (poza Dominikiem)reszta to same wieśniaki ,bez jakiegokolwiek wykształcenia.Ale dyrektorowi pasują bo ciemnota zrobi dla niego wszystko\nKinga / 15 kwietnia 2012 o 20:26\nreal w Kielcach\nreal / 1 marca 2012 o 00:01\nPracownicy hipermarketu przy al. Piłsudskiego w Łodzi zostali poinformowani przez nowego dyrektora placówki, że muszą zaszyć kieszenie. Bez podporządkowania się nowym regulacjom nie będą mogli przystąpić do pracy.\nSzefostwo sklepu nie tłumaczy swej decyzji. Każdy z pracowników otrzymał pisemną informację, na której został poinformowany o nowych zwyczajach. Poza zaszytymi kieszeniami pracownicy nie mogą też posiadać przy sobie żadnych prywatnych rzeczy poza długopisem, w dodatku oznaczonym przez ochronę.\nCzy to już koniec zmian? Nikt tego nie wie. Skoro już w pierwszych dniach nowej pracy dyrektor wprowadził tak radykalne rozporządzenia, być może niebawem pojawia się kolejne.\nRozporządzenia dotyczą tylko sklepu Real przy al. Piłsudskiego, pozostałe oddziały o takich zmianach nie słyszały. Jak tłumaczy Grzegorz Nowak z biura prasowego hipermarketu Real, to miał być projekt pilotażowy. Został zaproponowany tylko w jednym sklepie, ponieważ dokładne decyzje w tej sprawie jeszcze nie zapadły.\nCzy to już... rozwiń\nrealny swiat / 29 lutego 2012 o 23:55\nreal katowice --- czy tez macie przeszukania pracownikow.... kontrole dokladne kasjerek... nastepne zwolnienia?? tlumacza sie nowymi procedurami.... szukaja czy np.. pracownik nie ma telefonu....\nslawek5s / 1 lutego 2012 o 10:02\nSam pracuje na kasie w realu czasy świetności reala juz mineły a co do obrotów na kasie to bzdura iz mają takie wysokie obroty jedna kasa ma obecnie nie więcej jak 8-12 tys w ciągu 2 zmian (każda zmizna po 4 godz)\nzzzz / 20 stycznia 2012 o 22:40\nNAJWIĘKSZY DZIAD W KRAJU? PRACUJĄCY W REALU !!!!!!!!!!!


Stardoll i My: Royalty\nPo wczorajszej zapowiedzi, która pojawiła się na snapchat'cie Stardoll, wszyscy jeszcze tego samego dnia spodziewali się dostawy dla Royalty. Tak też się stało. Dostawa pojawiła się wczoraj, wczesnym wieczorem. Artykuły dostępne w złotej walucie, wyłącznie dla osób z diamencikiem. W dwupiętrowej dostawie możemy znaleźć zestaw inspirowany Beyoncé (pierwsze piętro, trzeci manekin) czy Louis Vuitton inspired platforms (pierwsze piętro, drugi manekin, buty). I tak chyba, największym zaskoczeniem było użycie doll użytkowników w zapowiedzi, co zapewne powtórzy się też w reklamie dostawy.\nPodoba Wam się, że Administratorzy użyli doll użytkowników w zapowiedzi?\nGab Gaba 6 stycznia 2017 17:58\nKupiłam srebrną kurtkę (1 na 2) i niebieską (2 manekin na 1).\nPodoba mi się tylko jeszcze szare body i biały zestaw.\nKolekcja średnia. Myślałam po zapowiedzi, że to będzie coś lepszego, choć kilka ciekawych rzeczy się znajdzie.\nMiskunia303 6 stycznia 2017 18:11\nKolekcja bardzo ciekawa :) Zdecydowanie w moim stylu. Na pewno na coś się skusze <3\npoziomkowa001 6 stycznia 2017 18:31\nNie jestem royalty, ale kilka rzeczy jest świetnych!\nEmli_ 6 stycznia 2017 18:35\npóki co, kupiłam białe spodnie z ostatniego zestawu. Kusi mnie jeszcze szare i cekinowe body. Nad marynarką też się jeszcze zastanowię. Ogólnie kolekcja ma ładne rzeczy ale aż tak mnie nie zaskoczyła\nLadyTramp41 6 stycznia 2017 18:58\nNiektóre rzeczy świetne, aż szkoda, że tylko dla royalty.\nnatusia_182 6 stycznia 2017 19:09\nTa przekolorowana suknia ♥\nlilyanne _ 6 stycznia 2017 19:17\nZ całej kolekcji podoba mi się tylko biały zestaw garniturowy oraz szare body. Ogółem kolekcja mnie nie urzekła.\nmoon light 6 stycznia 2017 19:38\nKupiłam białą marynarkę, srebrną (niby) męską kurtkę oraz płaszczyk(?) z drugiego manekina. Uważam, że kolekcja jest naprawdę dobra.\nCrushmount 6 stycznia 2017 19:48\nPiękny biały zestaw, mam obsesję na punkcie tych spodni *-* Podobnie dżinsowa narzutka na ramiona. Po sezonie tribute na pewno zacznę oszczędzać na te rzeczy :)\nolao373 6 stycznia 2017 19:59\nNiestety nie jestem Royalty, więc o tej dżinsowej kurteczce mogę tylko pomarzyć\nLexie 6 stycznia 2017 20:00\nKolekcja świetna! Niestety, ale nic nie kupię, ponieważ nie jestem royalty. Zakochałam się w brokatowo-zielonym body z pierwszego piętra z drugiego manekina.\ndezerter 6 stycznia 2017 20:11\nkupiłam biały stanik z pierwszego piętra,tą niebieską narzutkę (pierwsze piętro),biały blezer i białe spodnie z drugiego piętra :) jeszcze zastanawiam się nad tą męską jeansową kurtką\nEllara 6 stycznia 2017 20:53\nBardzo podoba mi się zestaw z ostatniego manekina na drugim piętrze i dżinsowa kurteczka, ale nie kupię, bo na chwilę obecną brak członkostwa.\nSeventh_Heaven 6 stycznia 2017 21:06\nZakochałam się w pierwszym piętrze! Niestety nic nie kupię, ponieważ nie jestem Royality, a szkoda :(\nNiuniBM 6 stycznia 2017 22:03\nFajna kolekcja :D kupie na pewno bialy zestaw z drugiego pietra, narzutke na ramiona i to syrenkowe body, piekny kolor.\nRaven 6 stycznia 2017 22:08\nW sumie to podoba mi się tylko ten syreni strój :D\nLily McGouther 6 stycznia 2017 22:26\nwpadło mi do oka pare rzeczy, ale niestety nie jestem royalty:/\nSufrimiento27 6 stycznia 2017 22:42\nTa bordowa sukienka przypomina mi taką, która była kiedyś w YH, ale była niebieska :D\nKolekcja świetna, na pewno kupię sporo rzeczy :D


Kandydat na modela\nZ biegaczami miałem do czynienia nie raz, ale nigdy nie przytrafiło mi się, by owad ten z taką łatwością dawał się fotografować.Biegacze są przecież owadami niezwykle ruchliwymi, wręcz nie potrafiącymi stać nieruchomo. Bieganie to ich żywioł, styl życia i sposób zdobywania pokarmu.\nTymczasem na jednej z puszczańskich łąk wyszedł mi naprzeciw biegacz, prawdopodobnie biegacz gładki (choć tu głowy, ani ręki nie dam sobie uciąć), który wykazał ogromną cierpliwość do mojej fotograficznej pasji.\nMogłem robić niemal wszystko. Zbliżać się, podchodzić do niego z różnych stron, czy może właściwiej byłoby powiedzieć pełzać. Mogłem nawet rozstawiać boczne oświetlenie i dokonywać nim przeróżnych kombinacji. Dzięki cierpliwości i parciu biegacza na „medialny sukces”, sesja zaowocowała doskonałymi zdjęciami. Wiadomo, jeśli obiekt się nie rusza, to i zdjęcie łatwiej wykonać.\nA co o samych biegaczach można powiedzieć? Są żarłoczne - to na pewno i niezwykle przy tym drapieżne. Nie na darmo wyposażone są w potężne żuwaczki, które z powodzeniem uporają się z dżdżownicą, bądź ślimakiem.\nTen osobnik był całkiem sporych rozmiarów, długości około trzydziestu milimetrów. Wraz ze swoimi potężnymi żuwaczkami i zdolnością do szybkiego biegu był z pewnością lokalnym terminatorem i postrachem dla mniej agresywnych bezkręgowców żyjących w jego sąsiedztwie.\nCykl: "Wędrując po Puszcy". Autor: Artur Hampel


Hotele — Nisi - Anuluj większość rezerwacji | Hotels.com\nNisi — hotele\nNisi — gdzie się zatrzymać?\nWięcej informacji — Nisi\nNisi to idealny cel podróży, jeśli chcesz odpocząć. Nisi — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Nisi. Nisi to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Nisi — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nNisi, Grecja — więcej hoteli\nNisi — najwyżej oceniane hotele\nNisi — ostatnio dodane hotele\nNisi — inne hotele\nNisi — miasta w pobliżu\nNisi — zobacz więcej hoteli


Pogoda na początku roku oszaleje! Będzie koszmarnie | Pikio\nPrognoza pogody na nadchodzący Nowy Rok zapowiada się nie najlepiej. Sam Sylwester będzie jeszcze znośny, ale każdy kolejny dzień ma się okazywać coraz gorszy. Sprawdźcie, czy pogoda nie popsuje wam zabawy, gdyż nadchodzi prawdziwa zima, która była od dawna zapowiadana.\nPrognoza pogody na nadchodzące dni jest bardzo ciekawa. Każdy z nas chciałby, aby Sylwester oraz Nowy Rok były na tyle znośne, by móc imprezować i nie przejmować się temperaturą i opadami. Niestety, nie każdy będzie mógł się pochwalić dobrą aurą. Czekają nas deszcze, a w późniejszym czasie mrozy.\nPrognoza pogody na Nowy Rok i Sylwester\nW Sylwestra tylko na Pomorzu będzie pogodnie. Resztę kraju czekają deszcze i deszcze ze śniegiem. Na wschodzie kraju może nawet popadać trochę śniegu. Na zachodzie temperatury będą osiągać nawet 6 st. C., a na wschodzie tylko 0 st. C. W całym kraju będzie dość wietrznie. W porywach może on osiągać nawet 50 km/h. W Nowy Rok oraz pierwszych dniach stycznia będzie cieplej, ale za to o wiele wietrzniej. Wciąż będzie deszczowo w Polsce. Maksymalna temperatura na zachodzie kraju to 7 st. C., a na wschodzie 2 st. C. Wiatr w porywach będzie osiągał nawet 70 km/h. To nie będą najprzyjemniejsze dni.\nStyczeń 2019 - jaka pogoda?\nKolejne dni będą oznaczały spadek temperatury. Przyjdzie do nas prawdziwa zima, nie tylko śnieżna, ale również mroźna. To będzie idealny czas, aby rozpocząć ferie zimowe. Trzeba jednak pamiętać o tym, by zachować bezpieczeństwo, szczególnie na drogach. Przewiduje się, że w najbliższym miesiącu będzie bardzo zimno. 2019 rok zacznie się od mrozów. W Białymstoku i Olsztynie nieraz temperatury osiągną nawet -7 st. C. Reszta kraju aż takich mrozów nie uświadczy, ale i tak będzie zimno. Od -2 do -5 st. C. będzie w całej Polsce.DALSZA CZEŚĆ TEKSTU POD GALERIĄ\nNoga z gazu i pamiętajmy o potrzebujących\nTrzeba przygotować się, że na drogach będą panowały ciężkie warunki. Oczywiście piaskarki wyjadą na ulice, ale na mniejszych drogach będzie można się spodziewać śniegu i oblodzeń. Przez to możemy uświadczyć wielu wypadków i kolizji. Pamiętajmy o tym, aby zdjąć nogę z gazu i uważać, szczególnie w nocy. Takie temperatury to również ciężki okres dla bezdomnych. Ci często szukają schronienia przed zimnem w pustostanach, gdzie rozpalają ogniska i śpią przy nich. Niestety, dochodzi do samopodpaleń przez to, że niektórzy zasypiają po alkoholu, a drewniane budynki potrafią się zapalić w mgnieniu oka, nawet na takim mrozie. Warto więc pamiętać o ubogich osobach i im pomagać albo chociaż zgłosić ich obecność straży miejskiej, która będzie sprawdzać miejsca, gdzie przebywają.ZOBACZ TAKŻE:


Poznań, dnia 11.05.2007 r.\nW związku z pismem z dnia 5.04.2007 r. uprzejmie informuję, że Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu organizuje w dniach 22-25 maja 2007 r. w Hotelu "Skalny" w Karpaczu, ul. Obrońców 5 (tel. 0-75/ 7527037) szkolenie dla skarbników jednostek samorządu terytorialnego.\nSzczegółowy program szkolenia zawiera załączony plik.\nUprzejmie informuję iż koszt noclegu i wyżywienia - około 500,00 zł na osobę - uczestnicy pokrywają gotówką we własnym zakresie w dniu przyjazdu do Ośrodka.\nKoszt szkolenia wynosi 350,00 zł od osoby płatne przelewem na podstawie otrzymanej faktury po odbytym szkoleniu (w tym koszty dojazdu).\nGodziny i miejsce podstawienia autokarów są zawarte w szczegółowym programie szkolenia.\nSzczegółowy program szkolenia i plan odjazdów autokarów.


Aktówka | twowheeladvancedtraining.co.uk\nKażdy mężczyzna zaangażowany w biznes zapewne zdaje sobie sprawę, jak istotną rolę w czasie pracy ma czas. Niezwykłe znaczenie odgrywa sprawna organizacja, jaką umożliwiają aktówki męskie, gwarantujące przenoszenie ważnych dokumentów w doskonałym porządku. Dzięki różnym przegródkom możliwe jest zachowanie porządku jak również szybki dostęp do wszelkich notatek.\nPrzedsiębiorcy, którzy udają się w dalekosiężną podróż służbową, niekrótko pakują swój bagaż. Muszą dokładnie przemyśleć, które rzeczy będą im bezwzględnie potrzebne, a bez których w ostateczności mogą się obejść. Dobra asystentka zarządu i opiekuńcza żona zatroszczą się o to, aby pracodawca i małżonek w jednej osobie, zabrał ze sobą wszystkie dokumenty. W odrzutowcu, a potem w motelu, mogą one zostać zniszczone. W takich okolicznościach teczka konferencyjna zda swój egzamin wyróżniająco. Ochrona dokumentacji to jednak nie jedyne jej zadanie, o czym przekonamy się w dalszej części szkicu.


Wielkie Czyny | Wirtualne Media Blog\nwirtualnemedia.pl / Blog / Magda Furman / Wielkie Czyny\nPo kilku miesiącach Wielkich Słów nadszedł czas Wielkich Czynów. Zaraz potem Wielkie Słowa zalały wszystkie ważne i malutkie anteny i portale. Wielki Temat poraził wszystkich. Dziennikarzy, Polityków, Publicystów, Autorytety, Zawodowych Komentatorów,a nawet Zwykłych Ludzi.\nWielki Temat rozmaglowano we wszystkich kierunkach. Zgodnie z zasadą kryzysu i chaosu. Pojawiły się motywy podsłuchów, przecieków, oszustwa wyborczego, pogwałcenia prawa, stanu wojennego, zdrady stanu, Berezy Kartuskiej, Zimbabwe i Białorusi. Jedni krzyczeli o największym skandalu politycznym RP, inni o rutynowych działaniach procesowych. Wielkie Napięcie, Wielkie Porażenie, Wielkie Dyskusje, Wielka Przepychanka. WIELKI DZIEŃ KAŻDEGO DZIENNIKARZA!\nJeden Kolega z Branży wykrzyczał na całą redakcję: ” Jakby tydzień temu ktoś mi powiedział, że zacznę sie zgadzać z poglądami Giertycha, to bym mu dał po gębie! A dziś się zgadzam!”\nMonika Olejnik stanowczo zadeklarowała (po konsultacjach z Kolegami Dziennikarzami), że nie wpuści ABW do domu. Niech Jej wyważą drzwi!\nSylwester Latkowski kilkakrotnie zaapelował, by ABW nie nachodziło w domu ani Jego ani Piotra Pytlakowskiego, bo tekst, o który chodzi, jest zdeponowany w sejfie POLITYKI.\nTomasz Lis skonstatował, że ABW może wynieść cały sejf. Lech Wałęsa dorzucił, że zauważył, że przez wszystkie lata swoich rządów „Kaczyńscy zgromadzili wokół siebie ludzi z takimi samymi odchyłkami jak oni sami”.\nAleksander Kwaśniewski pogratulował Wałęsie formy i poczucia humoru. Dodał stroskany, że „jednakże wszystko to, o czym mówi Pan Prezydent Wałęsa jest i śmieszno i straszno”.\nPoseł Putra zapewnił, że Polska to demokratyczny kraj, a prokuratorzy muszą spokojnie wykonywać swoją pracę. Bronisław Komorowski oświadczył, że jest starym kryminalistą, bo komuna więziła go wielokrotnie.\nSpociłam się. Wybiegłam w noc na spacer z psem. Spotkałam Kolegę z Liceum. Też był z psem na spacerze. -Co dobrego? – dałam Mu szansę. -Nic- załatwił mnie w trzech literach- A co? -Tak bym chciała, żeby dzisiaj był nudny dzień… – A ja postanowiłem, że jutro pójdę do weterynarza wyrobić psu paszport. Reszta rodziny już ma…to będzie taki mój Wielki Czyn!\nOdsłon bloga: 3323966