opowieści Tofalarii: 2010\nPopularne pytanie zadawane każdemu dziecku brzmi "kim chciałbyś zostać, jak dorośniesz?" Kto z nas tego nie słyszał?\nJak byłam mała, to marzyłam o tym, żeby zamieszkać w wozie Drzymały (czyli w takim baraku na kółkach) i przemieszczać się z miejsca na miejsce. Zawód: cygan (bez podtekstu rasistowskiego, oczywiście). Moją Babcię bardzo oburzały te deklaracje. Nie znałam jeszcze wtedy wszystkich możliwych profesji. Kojarzyłam strażaka, panią sklepową, kierowcę itp. Jednak te ścieżki kariery nie wydawały się zbyt atrakcyjne.\nWczoraj w gronie dobrych znajomych wymyśliłam nowy, fantastyczny zawód dla siebie. Chciałabym zostać, ni mniej ni więcej, tylko:\n"projektantem nazw kolorów farb do malowania ścian"\nWiecie, z kolorami mam nieco do czynienia. Ściany też parę razy malowałam. Ale przede wszystkim wymyśliłam nowe nazwy! Proszę bardzo, oto próbka mojej twórczości: "stary burak" oraz "zgniłe liście kukurydzy". Może być? Czy dział HR dystrybutora farb na literę D mnie czyta? :)\nEtykiety: kariera, kolory\nJak nie zostałam Robin Hoodem\nRower rowerem, ale na prawdziwego rajdowca czeka 1001 wyzwań. Postanowiłam więc zapoznać się nieco bliżej z tematem łucznictwa. Niezawodny kolega Bodek zaproponował wspólny wyjazd na strzelnicę myśliwską, która na stanie ma również łuki.\nPan Włodek łuk udostępnił, pan Witek pokazał co i jak. Niełatwo mi było spełnić jego trenerskie ambicje. Ręka-ręka-oko-nos-broda-cięciwa-strzała i co najważniejsze - TARCZA ;) Powoli celność zaczęła jednak wzrastać, gdzieś tak od 10 do 20%. Mowa oczywiście o wcelowaniu w słomianą tarczę o boku 1 metra, nie mam tu na myśli żadnych mikroskopijnych kółek wielkości zeszytu.\nWszystko byłoby dobrze, gdyby nie jedna strzała, która za mocno utkwiła w tarczy. Ale z pomocą już spieszy Bodek. Nagle... łuuuuup! Tarcza spada z zaimprowizowanego stojaka, dobrze, że Bodek uskoczył, kierując się siódmym zmysłem geparda. Niestety strzała nr 1 poszła w drzazgi.\nNo ale było jeszcze 9 bałwanków, znaczy - strzał. Celność znów pnie się w górę. I gdy osiąga już 50% (cud!!!) pojawia się kolega Bodka, zwany Przystojniakiem. "Oooo, łuk! Mogę spróbować?" Ależ oczywiście, w końcu jestem tu tylko gościem (gościówą).\nKolega Przystojniak składa się fachowo, naciąga cięciwę całą swoją Mocą, strzała leci prosto w środek tarczy! Nagle.... łuuuuuup! Niestety cała tarcza oraz powbijane w nią przeze mnie strzały walą się na ziemię...\nW obliczu takiej klęski, gdy zostało już tylko 5 bałwanków, nie czekając na dalszy rozwój wydarzeń, a ratując co się da, postanowiłam przerwać chwilowo moją błyskawicznie rozwijającą się karierę łuczniczą. A tak naprawdę, to myślę, że strzelałam tak marnie, bo brakowało mi rajtuzów i oczywiście kaptura ;)\nSpontaniczna i pożywna sałatka o zadziwiającym smaku.\nSkładniki: 2 dojrzałe pomidory bez skórki, ser kozi - pół krążka (cabri bon), garść siekanych migdałów, szafran\nps. na zdjęciu nie widać za bardzo pomidorów - są pod serem ;)\nZwłaszcza w taki upał. Okazuje się, że rajdowcy mają czasem bardzo fajne hobby. Dziś znów będzie ZPT, lecz tym razem nie metal tylko nici zagrają główną rolę. (Tak przy okazji - mój nowy blog tylko o rowerze znajdziecie tutaj)\nOstatnio zaskoczył mnie znajomy, Darek z Białegostoku, którego znam z maratonów rowerowych. Darek jeździ w grupie kolarskiej PTR Dojlidy i zajmuje dobre miejsce w Pucharze Maratonów Rowerowych na Orientację. Okazało się, że wolne chwile poza pracą zawodową (układa dachy) poświęca haftowi krzyżykowemu. Tutaj możecie obejrzeć kilka jego prac. Wyhaftowanie jednego obrazka zajmuje mu nawet kilka lat, w przypadku tych największych. Projekty tworzy sam ze zdjęcia, przy pomocy specjalnego programu. Piękną kolekcję portretów Indian Darek zamierza powiesić kiedyś na ścianach własnego domu. Haftować nauczyła go Babcia, a w rodzinie tradycje rękodzielnicze były bogate, bo siostry Babci haftowały ornaty do białostockich kościołów. Jak podkreśla Darek, haftowanie uczy wytrwałości i cierpliwości. Nie trzeba chyba dodawać, że te cechy przydają się podczas długich zawodów rowerowych, zwłaszcza na orientację ;)\nMoim nieprzemijającym hobby od wielu lat jest szydełkowanie. Na zdjęciach kilka moich prac, a tutaj w galerii więcej szydełkowych zwierzątek czyli amigurumi. Są to moje własne projekty (poza nr 4). W szydełkowaniu najbardziej lubię to, że pomimo zajmowania się nim prawie od 30 lat, ciągle mogę się nauczyć czegoś nowego ;)\n1. Pszczoła (amigurumi, półsłupki)\n2. Woreczek (ściegi reliefowe, krzyżowane i inne)\n3. Kolczyki (półsłupki)\n4. Serwetka (technika brugijska)\n5. Pokrowiec na komórkę (technika filetowa)\n6. Chustka w kwiaty (pachwork)\n7. Chustka z motywem\n8. Naszyjnik (technika wykonania jak amigurumi, półsłupki)\n9. Szalik (technika filetowa)\n10. Serwetka-motyl (technika brugijska)\nSpędziłam dziś prawie cały dzień ucząc się składać rower od zera. W ramach odreagowania miał być dziś wpis o szydełkowaniu, ale nie zdążyłam zrobić zdjęcia (będzie wkrótce). Na szybko wrzucam więc inny wytwór moich zajęć praktyczno-technicznych, biżuterię kryzysową czyli recyklingową - kolczyki z motywem kwiatowym, wykonane ze świetnego, markowego stopu :) Wtajemniczeni wiedzą, że to lepsze od srebra i złota. W uszach wyglądają jeszcze lepiej niż na fotce.\nWybraliśmy opcję powrotu dla śpiochów - pociągiem z Białej Podlaskiej dopiero o 15. Od stacji dzieliło nas około 40 km, z czego połowę pokonał z nami Paweł, jadąc na kolarce pożyczonej od swojego brata. Podziwiałam go na tych leśnych piachach, bo ja pomimo terenowych opon miałam od czasu do czasu problemy z utrzymaniem równowagi. Na asfalcie zamieniliśmy się na chwilę - jazda na kolarce to jednak fantastyczna sprawa! Po drodze znalazłam starą podkówkę dla małego konia (teraz konie bywają większe).\nZ Pawłem rozstaliśmy się w Studziankach. Od tego momentu czuliśmy już, że wyjazd naprawdę się skończył. Dopadł mnie lekki smutek.\nW Białej wszystko było zabite dechami. Tylko jedna pizzeria wyłamała się z tego trendu, więc spożyliśmy w niej posiłek, siedząc w ostrym słońcu przy stoliku na dworze. Ja tradycyjnie wybrałam pizzę (była zresztą naprawdę dobra), a Grzesiek świeżonkę, na którą go namówiłam. W pewnym momencie przed barem pojawił się staruszek na drewnianym rowerze. Aż przetarłam oczy ze zdumienia - nawet łańcuch miał drewniany!\nLedwo wyjechaliśmy, a już wracamy. Gdy wsiedliśmy do pociągu, już naprawdę zapanowała atmosfera schyłkowości i towarzyszyła nam aż do Warszawy.\nTak zimnego poranka jak tego dnia, to jeszcze nie mieliśmy. Po wyjściu z namiotu ubraliśmy się we wszystko, co mieliśmy, a do jazdy założyłam nawet ciepłe rękawiczki. W miejscowości Ortel zauważyliśmy piękną starą cerkiewkę przerobioną na kościół. Mieliśmy farta - w środku jakieś panie akurat coś układały, więc mogliśmy zwiedzić wnętrze - drewniane i bardzo kameralne.\nJazda bez mapy to zwykle przyjemne zaskoczenia - w Studziankach znaleźliśmy zupełnie przypadkowo stary mizar, różniący się od tego w Kruszynianach brakiem nowych grobów. Może dzięki temu był jeszcze bardziej urokliwy, ostre słoneczne światło docierało stłumione przez korony drzew.\nDalsza droga wiodła częściowo po głębokim piachu, Wisznice były na wyciągnięcie ręki, a tak jakby wciąż się oddalały. W końcu jednak stanęliśmy pod upragnioną zieloną tablicą z nazwą miejscowości. Mniej więcej pamiętałam z mapy, gdzie mieszka Paweł, znaleźliśmy jego ulicę, ale nie mogliśmy znaleźć numeru. Zaraz jednak pomogła nam jakaś młoda dziewczyna - lustrując nas i nasze rowery zapytała, czy szukamy Pawła Pakuły (skąd wiedziała?). Wyciągnęliśmy go spod prysznica, pod który właśnie był wszedł po treningu, i poszliśmy najpierw zapolować na coś do jedzenia.\nNaszym łupem padła znaczna liczba jajek i pierogów w największym sklepie Wisznic. Po drodze miałam wrażenie, że Paweł zna tu wszystkich, ponieważ co chwilę z kimś się witał. Podczas gdy poszłam się kąpać po tygodniu mycia tylko w kałużach i bagnach, chłopcy zrobili jajecznicę z 15 jajek, która była naszym marzeniem od jakiegoś czasu. Zjedliśmy też ciasto i poszliśmy na wycieczkę w stronę Horodyszcza.\nPo drodze był sklep, w którym praktycznie bez ograniczeń mogliśmy kupić tyle oranżady, ile chcieliśmy! No ale bez przesady, nadmiar przyjemności powoduje, że przestają one aż tak cieszyć, dlatego wzięliśmy tylko 3 butelki na miejscu i 5 do plecaka.\nPotem trochę poszwendaliśmy się po bagnach i krzakach, oglądając też grodzisko - ziemny wał na łąkach. Dzięki opowieści Pawła życie przed wiekami stanęło nam przed oczami jak żywe, zobaczyliśmy jak mieszkańcy okolicznych osad chronią się przed najazdami. A że Paweł jest archeologiem, to wie, o czym mówi.\nPod lasem natknęliśmy się na żurawie i degustowaliśmy miejscowe jałowce. W lesie przekicała przed nami kuna. Okolice Wisznic okazały się nie tylko urokliwe i malownicze, ale także dzikie!\nWieczór upłynął nam na spożyciu trzech paczek pysznych pierogów oraz projekcji filmu „Zmruż oczy”, który w moim odczuciu był świetnym podsumowaniem całej wycieczki.\nPo obfitym śniadaniu (kasza manna kontra parówki) ruszyliśmy na podbój nadbużańskich wiosek. Okolica, jak całe Podlasie, obfituje w drewniane, niskie chaty, z czego część wykupują miastowi i użytkują jako domki letniskowe.\nOdkąd przekroczyliśmy Bug, nasza wycieczka zaczęła powoli dobiegać końca. Jednak tereny, które wciąż mieliśmy przed sobą, nie były wcale nudne. Do Janowa Podlaskiego jechaliśmy trzymając się blisko rzeki, mijając wioski o wdzięcznych nazwach jak Gnojno albo Stary Bubel. W Serpelicach spotkaliśmy jednego gościa, który mieszkał zbyt blisko sklepu i na dobre mu to nie wyszło.\nJanów zaraził nas atmosferą sennego miasteczka, w którym wszyscy się nudzą, z młodzieżą na czele. Koło przystanku PKS otwarty był jedyny bar. Nie oferował może zbyt wypasionych potraw, ale na nasze potrzeby placki ziemniaczane i pierogi były w sam raz. Do tego prawdziwa oranżada, na którą później polowaliśmy po sklepach. Okazała się limitowanym i ekskluzywnym rarytasem, pomimo ceny poniżej 1 pln (butelka zwrotna).\nTen izotonik dodał Grzesiowi mnóstwo sił, wyrwał do przodu zupełnie jak ja pierwszego dnia po serniku. W ten sposób pierogi i parówki pokonały dziś kaszę manną i placki ziemniaczane w nieformalnym challengu.\nKoło Kijowca zaskoczył nas objazd, postanowiliśmy jednak nic sobie z niego nie robić. Ciągle nie mieliśmy lepszej mapy, skazani na samochodówkę nie chcieliśmy dodatkowo nadkładać drogi. Okazją do objazdu okazała się budowa mostu na Krznie. Przejechaliśmy z rowerami kładką dla robotników, udana akcja.\nNiestety pogoda, do tej pory wyśmienita, zaczęła nieco się psuć. Zanim dojechaliśmy do szosy Terespol-Warszawa, dopadła nas gwałtowna ulewa. Przycupnęliśmy sobie pod blaszaną budką przystanku i jakiś czas słuchaliśmy bębnienia. Gdy tylko ustało, przecięliśmy krajówkę i za Chotyłowem skryliśmy się w leśnych ostępach. Szliśmy przez las tak długo, aż zatrzymały nas bagienne tereny i rowy z wodą. Tam założyliśmy ostatni biwak, a korzystając z rozpogodzenia, Grzesiek poszedł pobiegać.\nGdy wyjrzałam z naszej wieży o świcie zobaczyłam mgły nad zalewem i wschodzące słońce. Czym prędzej udałam się na dół z aparatem. Oczywiście potem jeszcze pospałam, nie jestem jakimś zwariowanym fotografem!\nDziś czekał nas ciekawy przejazd przez Puszczę Białowieską. Do Babiej Góry pojechaliśmy naokoło, przez zalane wodą lasy. Tam nabraliśmy wodę w gospodarstwie i zagłębiliśmy się w świat puszczańskich ścieżek i przyrody. Zauważyłam, że po dwóch dniach coraz lepiej pokonuję z sakwami różne trudności na drodze, jak błoto. Trochę się pogubiliśmy na początku, ale w końcu udało nam się wbić na starą wąskotorówkę, którą dotarliśmy aż na Kosy Most. To miejsce, w którym 13 lat temu razem z Marcinem zbieraliśmy materiały do jego magisterki. Tym razem pojedliśmy trochę batonów i ruszyliśmy dalej, do Białowieży, bez większych przygód, raczej monotonnie kręcąc po szutrówkach.\nBiałowieżę objechaliśmy prawie całą w poszukiwaniu ciekawych lokali gastronomicznych, których nie było. Skończyło się na zapiekance i tortilli w barze na świeżym powietrzu (a więc przyjaznym rowerzystom). Ale co to była za zapiekanka! Nie żaden gniot z mrożonki. To była najlepsza zapiekanka, jaką jadłam w życiu, serio! Były na niej wielkie kawałki pieczarek, kukurydza, pomidor, świeży ogórek i kapusta pekińska!\nPo tym posiłku z wolna potoczyliśmy się w stronę Miejsca Mocy, w którym naszą intuicję i wrażliwość spotęgowaliśmy wypijając na spółkę egzotyczne, litewskie piwo pszeniczne.\nTocząc się nadal niezbyt szybko przez wieczorne lasy dotarliśmy do Topiła, gdzie nabraliśmy wody i zaczęliśmy się rozglądać za miejscem na nocleg. Niestety po drodze nie było żadnych żubrów w zasięgu wzroku.\nKoło miejscowości Krugłe (zwane też Krągłym) znaleźliśmy miły zakątek pomiędzy młodnikami, na zielonej trawie. Grzesiek postanowił jeszcze wyjść na wieczorne bieganie i na szczęście nie zgubił się w lesie. Jakoś ciągnie nas chyba do spania na bagienkach, a może tu nie ma innych terenów? Wieczorem graliśmy w „państwa-miasta”, była też kategoria coś rajdowego”. Coś rajdowego na E?\nPo zimnej nocy na szczęście obudziło nas słońce. Po drodze do Krynek zaczęliśmy kręcić jakieś śmieszne filmiki. W miasteczku posiedzieliśmy trochę na głównym placyku jedząc różne frykasy, takie jak kefir i wzbudzając zaciekawienie miejscowych. Dobrze zapamiętałam, że do Krynek jedzie się pod górę (i to z każdej strony). Do Kruszynian dojechaliśmy za to szybko, bo w dół. Koło meczetu spotkaliśmy przewodnika, który właśnie grabił liście. Oprowadził nas, wyczerpująco opowiadając nie tylko to, co miał w środku nagrane, ale też odpowiadając na wiele moich pytań. Potem ulegliśmy krótkiej refleksji nad przemijaniem na miejscowym mizarze (cmentarzu) i własnemu łakomstwu w tatarskiej knajpie, dość drogiej, choć faktycznie ciekawej. Tu miała miejsce straszna przygoda - klapka od aparatu wpadła Grześkowi pomiędzy greting tarasu i musieliśmy ją wyłowić przy pomocy wielkanocnych bazi! Dodatkowo obśliniły nam nasze rowerowe łydki dwa sympatyczne szczeniaki bokserów.\nCo jedliśmy? Grześ degustował pieriekaczewnik (z akcentem na 3 sylabę od końca), czyli mięso pozawijane w taki jakby naleśnik. Ja dostałam porcję pierogów z ziemniakami, jajkiem na twardo, pietruszką i cebulą. Dobre to było, tylko mało, jak na kolarski standard.\nNieco posileni udaliśmy się drogą niekoniecznie najkrótszą, ale jak się później okazało - bardzo ciekawą, wzdłuż Świsłoczy. Wielkie otwarte przestrzenie, przypominające stepy i małe wioseczki zachwyciły Grzesia. Przed nami na niebie widać było burzowy armagedon - czarne chmury i zacieki deszczu! Jechaliśmy wprost w paszczę potwora. Od czasu do czasu coś kropiło, a my chowaliśmy się, a to pod świerki, a to pod okap drewnianej chaty. Pośród takiej zabawy w ciuciubabkę z deszczem upływały nam kolejne kilometry, aż dotarliśmy nad Podlaskie morze - Jezioro Siemianówka!\nPod okapem groźnych chmur wyglądało fantastycznie. W oddali szybowały różne ptaki. Nie wiedzieliśmy jeszcze, czy uda nam się dostać na drugą stronę na skróty - po nasypie kolejowym. Okazało się, że koło torów jest wygodna droga, która bliżej mostu przechodzi w urwistą perć. Odcinek czystej adrenaliny!\nZa mostem uzupełniliśmy nasze zapasy o piwo na wieczór. Już bardzo blisko czekał na nas wybrany biwak - wieża widokowa nad samą wodą. W okolicy kręcili się wędkarze, których od czasu do czasu goniła policja. Wypakowaliśmy dobytek i przenieśliśmy się na górny podest wieży. Tam postawiliśmy namiot, żeby w nocy było cieplej i poszliśmy się myć. Grześ wybrał staw przy przepompowni, na którym unosiła się piana niewiadomego pochodzenia. Ja wybrałam jezioro, w którym pływała zdechła ryba. Wokół za to unosił się zapach nektaru kwitnących wierzb, darły dziób żurawie i latały czaple.\nWieczorem na dole odbyła się kameralna imprezka miejscowych metalowców, podczas której siedzieliśmy sobie na wieży i sączyliśmy własne napoje.\nPierwsza część relacji z wyjazdu rowerowego na Podlasie w kwietniu tego roku.\nNaszą wycieczkę przez Podlasie zaczęliśmy w Czarnej Białostockiej, w kwietniowy poranek. Podróż mieliśmy komfortową - cały wagon rowerowy tylko dla siebie. Tuż przed docelową stacją zaczęła mnie ogarniać senność, bo wstaliśmy bardzo wcześnie.\nW Czarnej powitało nas ostre słońce. Nagle spojrzałam na Grzesia i powiedziałam „Nie ruszaj się!" (wyobraźcie sobie jego minę!). Bo na ramieniu siedziała mu kózka, czyli taki leśny żuczek z przepięknymi czułkami, tak długimi, że nie zmieściłby się na dłoni (nie udało się również uchwycić go w całości na zdjęciu). Kózka trochę popiszczała, poskrzypiała i przeniosła się na nasz bagaż, na którym na gapę próbowała pojechać z nami do lasu.\nDość szybko opuściliśmy miasteczko, kupując jedynie nieco kalorii w przydrożnym sklepie. Grzesiek był rozczarowany ubogim asortymentem, ale uświadomiłam mu, że to jest właśnie wschód i żeby specjalnie nie liczył na jakieś rarytasy (rarytasy były, ale o tym potem).\nJechaliśmy sobie przez las, ucząc się balansować na obciążonych rowerach, ale drogi nie były złe. Pierwszym turystycznym przystankiem było arboretum w Kopnej Górze, które polecił nam Marcin. Jednak o tej porze roku, gdy liście dopiero nieśmiało wychylają się z pąków, nie robiło zbyt wielkiego wrażenia. W poszukiwaniu ciekawych doznań i urokliwych miejsc objechaliśmy je wzdłuż i wszerz, pokonując wiele wzniesień, w sumie treningowo.\nNieco rozczarowani ruszyliśmy asfaltem do Supraśla, gdzie Grześ liczył na paszę w legendarnej „Jarzębince". Zamknięte w poniedziałki! Co za porażka! Na pocieszenie w innej restauracji zamówiliśmy pyszny sernik i herbatę w eleganckich filiżankach. W łazience odkryłam, że już po pół dnia na rowerze mam kompletnie czarne ręce, nie wiedzieć od czego.\nSernik okazał się dla mnie strzałem w dziesiątkę. Tempo wyraźnie wzrosło i przez małe wioski prułam jak burza. Trafiliśmy na strasznie zapiaszczony Trakt Napoleoński, ten piach musiał sponiewierać słynną armię. 7 km przed Krynkami, które miały być celem tego dnia, znaleźliśmy fantastyczne miejsce, by się rozbić. Podmokłe bagienko, otoczone lasami, z jeleniem czyli akcentem przyrodniczym, ale też z wiatą i stolikami, a więc z akcentem cywilizacji. Nie mieliśmy wody, więc gotowaliśmy tę z bagienka. Nie powiem, co tam pływało. Spożyliśmy całkiem niezłe rzeczy - płatki gryczane z mozarellą i poprzekomarzaliśmy się, kto więcej marudził na trasie.\nGrześ poszedł spać pod wiatą, by testować śpiwór. Ja rozbiłam namiot na nieco uginającym się gruncie. Z oddali dochodził klangor żurawi, a kumkanie rozochoconych żab tuż zza ścian namiotu. W końcu mają te swoje gody, nie?\nPamiętacie ptaka dodo? Nie chodzi o żadnego bohatera kreskówki, tylko o dużego nielota, który w dawnych, cudownych czasach mieszkał sobie na Mauritiusie. W XVII wieku dodo podzielił los naszego europejskiego tura - pozostało po nim tylko kilka szkieletów i opowieści. A co to ma wspólnego z wodniczką i co to w ogóle takiego - wodniczka?\nPierwsze skojarzenie być może prowadzi Was w stronę pierwotniaków i ich wodniczek tętniących, trawiących i robiących inne dobre rzeczy. Chodziło mi jednak o coś innego. Bo wodniczka to także mały ptaszek, który żyje sobie na torfowiskach. Nieliczny i coraz rzadszy, w miarę jak kurczy się teren, na którym może sobie mieszkać w spokoju. Za jakiś czas po wodniczce może zostać tylko szkielecik, a w spisie gatunków będziemy koło jej nazwy stawiać krzyżyk.\nDlaczego piszę o wodniczce akurat dziś?\nWczoraj po długich bojach przy wsparciu dzielnego kalkulatora udało mi się rozliczyć nareszcie PIT-y. Na sam dźwięk tego słowa wielu z Was na pewno cierpnie skóra i nie chcecie czytać dalej. Bo dalej będzie trochę strasznie. Ale też trochę optymistycznie. Niestety, wiosna to kwiecień, kwiecień to podatki, podatki to PIT-y, a skoro PIT-y, to kataklizm w urzędach i na poczcie, niczym najazd mrówek faraona. Jedyny pozytywny aspekt rozliczania PIT-a, poza tym, że robimy to wiosną, to zabranie sprzed nosa fiskusowi 1% swoich podatków. Rok temu dziesiąt złotych, które wypadły nam w odpowiedniej rubryczce, przekazaliśmy z Sahibem właśnie na wykupienie gruntów pod rezerwaty wodniczki nad Biebrzą.\nViva la wiosna! Viva la wodniczka!\nJakie było moje zdziwienie, gdy po przeprowadzeniu spontanicznej ankiety wśród znajomych odkryłam, że wielu z nich rezygnuje z tego, żeby jednym kiwnięciem palca przekazać te parę złotych na wybraną OPP, czyli Organizację Pożytku Publicznego. Jeśli ktoś mówi, że „nie ma na to czasu" to uważam go za zwykłego lenia, barana i gamonia. Albo naiwniaka, który myśli, że państwo lepiej spożytkuje te pieniądze i żyć będziemy w kraju mlekiem i miodem płynącym. Nie będziemy!\nŻeby wytrącić leniom ostatni argument z ręki, od bodajże dwóch lat wspaniali pitspece ułatwili nam zadnie. Nie musimy robić żadnych przelewów, bo wystarczy tylko wypełnić dwie, słownie: dwie, rubryczki - w jednej wpisujemy nazwę, w drugiej numer KRS wybranej organizacji. Zajmuje to łącznie tyle, co policzenie do dziesięciu, nawet jeśli nazwa jest długa. Całą resztę, czyli przelew, robi za nas urząd! I żeby było jasne - to są pieniądze, którymi możemy dysponować tylko na dwa sposoby: OPP lub fiskus. To nie są pieniądze, które możemy w inny sposób odzyskać.\nCzy agituję za ptakami? Nie.\nNiech każdy sobie znajdzie, co mu w duszy gra - macie do wyboru prawie 8 tysięcy organizacji, którym możecie przekazać swoje pieniądze. Możecie ulec reklamom, w końcu banery na temat 1% atakują nas już od początku roku. Albo możecie poszukać sobie czegoś, co Wam najbardziej pasuje ideologicznie, listę znajdziecie tutaj.\nMacie do wyboru niepełnosprawnych, chore dzieci, strażaków, górników, abstynentów, artystów, piłkarzy, karateków, wędkarzy, foki, ptaki, bezdomne psy i inne zwierzęta. Jak ktoś jest bardzo leniwy, to niech wyjrzy za okno, czy gdzieś tam jakiś baner nie wisi w zasięgu wzroku. Lepsze to niż nic.\nDla wielu organizacji ten 1% to być albo nie być. A jeśli z tej możliwości nie korzystamy, to tak, jakby w domu kapało nam z cieknącego kranu w bezdenną, nienasyconą paszczę fiskusa. Kap, kap, kap...\nCzego Wam nie życzę, amen.\nps. Memento na fotce - drewniana figurka dodo, została przywieziona z Madagaskaru przez znajomych, Basię i Michała - leśników i ornitologów.\nEtykiety: jeden procent, różne


Wegańsko - bezglutenowy zakątek: 706-707 weekend z gryką w roli głównej\n706-707 weekend z gryką w roli głównej\nBuraczkowe brownie miętowe z gryki i ciecierzycy**\nKakaowo - cynamonowe pancakes z kaszy gryczanej**. Podane z pieczoną gruzką i suszonymi śliwkami\n**z dodatkiem napoju o smaku orzechów laskowych\nW ten weekend, jak widać postawiłam na grykę, bo to już mój sprawdzony patent, kiedy wiem że mam dużo nauki / coś ważnego mam do zaliczenia obok niej oczywiście jest masło orzechowe i gorzka czekolada.\nAutor: Patrycja K o 08:37:00\ncupoffhappiness 29 listopada 2015 09:28\nGryka jest bardzo dobrym pomysłem właśnie dla twojego mózgu. Skarbnica magnezu. Do tego jeszcze banan i kakao i mamy prawdziwą mózgową bombę :)\nMagdalena Kuchaja 29 listopada 2015 09:38\ngryka, ciecierzyca i burak to super połączenie :)\nJoanna Pabich 29 listopada 2015 10:26\ngryka zawsze pomaga w koncentracji - uwielbiam :D\nNiemodelka 29 listopada 2015 14:15\nnuraki z miętą - muszę obowiązkowo wypróbować to połączenie :)\nMartyna 29 listopada 2015 14:22\nJa poproszę brownie <3\nKinga 29 listopada 2015 17:35\nNatalia Pałac 29 listopada 2015 22:23\nczyżby gryka sprzyjała nauce? :D\nBuraczki na słodko to sprawdzony patent, jednak to pancakes zdobyły moje serce ;3\nTe pancakes mnie zauroczyły <3


Strona główna /\tCzytelnia /\t"Zielone Brygady. Pismo Ekologów" /\tnr 6 (164), sierpień 2001 /\tSZKOLENIA TNZ W OSIECZANACH K. MYŚLENIC\n19-21.9.2001:„KOMPOSTOWANIE ODPADÓW –DOBRY INTERES CZY UCIĄŻLIWA KONIECZNOŚĆ?”\n•\tdokonać oceny sytuacji w zakresie zagospodarowania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych w świetle dyrektywy „składowiskowej”,\n•\tpoinformować samorządy o nowych obowiązkach związanych z przystąpieniem naszego kraju do Unii Europejskiej (wynikające m.in. z wdrożenia dyrektywy 99/31/EC ws. składowania odpadów),\n•\tzaprezentować nowe regulacje prawne w zakresie postępowania z odpadami wynikające z dostosowania przepisów krajowych do wymogów UE,\n•\tdokonać oceny zgodności nowych regulacji krajowych z przepisami UE dotyczącymi odpadów,\n•\tpromować kompostowanie jako najlepszą metodę unieszkodliwiania odpadów organicznych (i alternatywę dla ich spalania),\n•\tułatwić gminom dokonanie optymalnego wyboru metody zagospodarowania odpadów komunalnych i technologii kompostowania odpadów,\n•\tzachęcać do wprowadzania selektywnej zbiórki odpadów organicznych gdyż tylko ona daje gwarancję uzyskania odpowiedniej jakości kompostu,\n•\tzaprezentować potencjalne źródła finansowania inwestycji w zakresie zagospodarowania odpadów organicznych.\nW programie konferencji, oprócz wykładów i prezentacji, przewidujemy zwiedzanie kompostowni firmy „Ekokonsor¬cjum EFEKT” w Krakowie Płaszowie, uważanej za jedną z najlepszych w Polsce.\n17-19.10.2001:„NOWE REGULACJE PRAWNE W ZAKRESIE ODPADÓWNA TLE DYREKTYW UNII EUROPEJSKIEJ”\nCelem konferencji będzie zapoznanie przedstawicieli samorządów lokalnych, administracji państwowej, podmiotów gospodarczych i pozarządowych organizacji ekologicznych z najnowszymi krajowymi i unijnymi przepisami w zakresie odpadów – już obowiązującymi lub mającymi wejść w życie w najbliższym czasie. Stworzy im to możliwość wcześniejszego przygotowania na zmiany w przepisach, a w przypadku przedsiębiorców podjęcia odpowiednich decyzji gospodarczych (inwesty¬cyjnych).\nReferaty wygłoszą eksperci ministerstw i komisji sejmowych, uczestnicy prac nad nowymi ustawami (m.in. prof. Marek Górski z Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego, Maria Suchy z Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, Marek Sobiecki z Departamentu Polityki Ekologicznej i Integracji Europejskiej Ministerstwa Środowiska, Bolesław Maksymowicz z Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Ekologii Miast, Paweł Głuszyński z Ogólnopolskiego Towarzystwa Zagospodarowania Odpadów „3R”) oraz Jacek Warda z firmy Warda&Kłosowski Consulting.\n22-24.10.2001:„PRZYGOTOWANIE WNIOSKU DO FUNDUSZU POMOCOWEGO ZE SZCZEGÓLNYM UWZGLĘDNIENIEM ANALIZY KOSZTÓW I KORZYŚCI”\n•\tPraktyczne zasady wypełniania poszczególnych elementów wniosku do funduszu pomocowego.\n•\tProsta ale skuteczna metoda obliczania NPV oraz IRR.\n•\tOpracowanie analizy ekonomiczno-finansowej projektu (CBA).\n•\tRealizacja projektu (planowanie realizacji projektu, opracowanie budżetu. monitoring i kontrola kosztów).\n•\tOkreślenie celów bezpośrednich i pośrednich projektu.\n24-26.10.2001:„PRAWO OCHRONY ŚRODOWISKA”\n1.\tPrzepisy ogólne.\n2.\tOchrona zasobów środowiska.\n3.\tPrzeciwdziałanie zanieczyszczeniom.\n4.\tPoważne awarie.\n5.\tŚrodki finansowo-prawne.\n6.\tOdpowiedzialność w ochronie środowiska.\n7.\tOrgany administracji oraz instytucje ochrony środowiska.\n8.\tProgramy dostosowawcze.\nCelem szkolenia jest zapoznanie przedstawicieli samorządów, organizacji ekologicznych i „korzystających ze środowiska” z nowymi przepisami. Wykładowcami będą osoby, które uczestniczyły w pracach nad nowymi ustawami, w szczególności eksperci Ministerstwa Środowiska i komisji sejmowych (m.in. prof. Marek Górski z Wydziału Prawa i Administracji, Zakład Prawa Ochrony Środowiska Uniwersytetu Łódzkiego, Łukasz Krzycki – główny specjalista ds. legislacji Departamentu Ochrony Środowiska Ministerstwa Środowiska i Marek Podgórski z Komendy Straży Pożarnej).\n490 zł – „Przygotowanie wniosku…” i „Kompostowanie odpadów…”\n590 zł – „Nowe regulacje…” i „Prawo ochrony środowiska”.\nPrzedstawiciele organizacji ekologicznych mogą się ubiegać o zwol¬nienie z opłaty.\ne-mail: office@tnz.most.org.pl, tel./fax 033/8441934, 8422120


Najgrubszy Beatles - The Beatles\nNajgrubszy Beatles, lub który był najczęściej gruby?\nWysłany: Nie 12:16, 18 Paź 2009 Temat postu: Najgrubszy Beatles\nWedług mnie chyba jednak John, a waszym zdaniem?\nOstatnio zmieniony przez Niffinik dnia Wto 13:21, 20 Paź 2009, w całości zmieniany 1 raz\nMoim zdaniem Ringo.\nAle pozostaje pytanie dlaczego Paul jest pulpetem?\nWysłany: Nie 13:34, 18 Paź 2009 Temat postu:\nRingo jest szupły!, John z Help! jest zdecydowanie najgrubszy\nTak, ale potem John strasznie schudł.\nPaul nie jest pulpetem.\nWysłany: Nie 14:11, 18 Paź 2009 Temat postu:\nPaul jest pulpetem. Paul ma dużą dupę.\nJohn jest chudy.\nRingo nie jest.\nRingo?? On jest zaraz za Zorżem jeśli chodzi o wagę! tylko jest niższy i może tego nie widać\na tak ciężko mi stwierdzić: John czy Paul.....?\nw młodości John\na w czasach późniejszych - to Paul\n(ale Paul nie jest żadnym pulpetem, no! nie pozwalam tak )\nOstatnio zmieniony przez karolina dnia Nie 14:45, 18 Paź 2009, w całości zmieniany 1 raz\nPaul ma dużą dupę.\nI może jeszcze z figury przypomina bukę, co?\nNo może nie...ale ma dużą dupę. Popatrzcie na czołg w help\nWysłany: Nie 18:49, 18 Paź 2009 Temat postu:\nTu ma jędre pośladki. NIE WOLNO mówić na Paula pulpet. Jako jego dziewczyna zabraniam tego!\nWysłany: Nie 20:20, 18 Paź 2009 Temat postu:\nCzy ty myślisz, że ja się ciebie boję? Mam w obstawie Grzyba, Pałę i Duże Jajo, a moja babcia jest hardkorem.\nPaul jest fajnym pulpetem.\nA jak dla mnie John w czasach Help dobrze wyglądał Aż taki gruby znów nie był\nWolę go w takim wydaniu niż chudzinki z początku lat 70\nWysłany: Nie 20:44, 18 Paź 2009 Temat postu:\nW Help! był cudny. W tym golfiku z czymśtam pod szyją. W tym granatowym.\nW tym: NIE MOGĘ ZNALEŹĆ!\nOstatnio zmieniony przez lovelennon dnia Nie 20:47, 18 Paź 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 7:36, 19 Paź 2009 Temat postu:\nI ty mówiłaś, że Paul jest pulpetem?\nJohn jest taki gruby w tym fragmencie, co podałaś, że aż\n(co tu powiedziec, co tu powiedzieć)\nŻe aż mnie monsum z krzesła wywiał!\nJohn jest tak uroczy, że...że...że...aż! ŻE AŻ MNIE TSUNAMI W KRZESŁO WPYCHA .\n(Ostatnio na tym forum można zauważyć metamorfozę mojego poczucia humoru. Za dużo przebywam z ludźmi z mojej klasy.)\nBez przesady...... tak szczerze powiedziawszy żaden z nich nie był jakoś specjalnie gruby a już nazywanie Johna z czasów Help! grubasem uważam za śmieszne.... jak on był grubasem to ja chyba jestem mega tłuściochem


Nawyki ekologiczne mieszkańców gminy Kępno - ppt pobierz\nOpublikowałAlojzy Jachna Został zmieniony 4 lata temu\nPrezentacja na temat: "Nawyki ekologiczne mieszkańców gminy Kępno"— Zapis prezentacji:\n1 Nawyki ekologiczne mieszkańców gminy Kępno\nAnkieta ukazująca Kępnian i ich stosunek do ekologii.\n2 W pierwszej części przedstawimy wyniki z podziałem na płeć\n3 Czy stara się pan/pani oszczędzać wodę w swoim gospodarstwie domowym poprzez takie działania jak:\n4 Jakim środkiem transportu jeździ pan/pani najczęściej do pracy?\n5 Z powyższych informacji wnioskujemy że:\nPanowie: Panie: Zdecydowana większość oszczędza wodę. 64% ankietowanych zadeklarowało znajomość klas energetycznych. Większość porusza się samochodem, a kolejną pozycje zajmuje jeżdżenie rowerem. Ponad 70% ankietowanych oszczędza wodę. 60% ankietowanych nie zna klas energetycznych. Podobnie do panów panie najczęściej poruszają się samochodem bądź pieszo.\n6 W kolejnym zestawieniu te same wyniki zostały porównane ze względu na wykształcenie\n7 Czy stara się pan/pani oszczędzać wodę w swoim gospodarstwie domowym poprzez takie działania jak:\n8 Czy wie pan/pani co oznaczają klasy energetyczne sprzętu AGD?\n9 Jakim środkiem transportu jeździ pan/pani najczęściej do pracy?\n10 Podane wyniki wskazują na to, że :\nAnkietowani z wykształceniem podstawowym najczęściej oszczędzają wodę. Ludzie z wykształceniem zawodowym najczęściej deklarowali znajomość klas energetycznych sprzętu AGD. Zdecydowana większość ankietowanych nie korzysta z transportu publicznego w naszej gminie Ludzie z wykształceniem zawodowym poruszają się najczęściej samochodem, bądź pieszo. Osoby wykształceniem podstawowym poruszają się przeważnie rowerem.\n11 Podane informacje na temat posiadanych w domach żarówek energooszczędnych wskazują, że:\nBez względu na poziom wykształcenia mieszkańcy mają w swoim domu żarówki energooszczędne, choć stosują także tradycyjne.\n12 Ankietę przeprowadziła grupa:\nNa terenie gminy Kępno. Ankietowane były 54 osoby.\nPobierz ppt "Nawyki ekologiczne mieszkańców gminy Kępno"


Coraz więcej uwagi poświęca się tematowi seksualności i potrzeb erotycznych w związkach, ale nadal jest to tabu w przypadku singli. Kobiety nie będące w związku nie rozmawiają otwarcie o tym, jak zaspokajają swoje potrzeby seksualne w obawie przed niezrozumieniem lub oceną. Co wcale nie oznacza, że tych potrzeb nie mają, nie fantazjują i nie korzystają ze wsparcia gadżetów oraz produktów erotycznych. Jak to jest z tą seksualnością?\nJeszcze ponad 100 lat temu seksuolog Ryszard Krafft-Ebing uważał, że wykształcone kobiety mają niewielkie potrzeby cielesne, a te, które odczuwają rozkosz traktowane były jako smutne i rokujące do obłędu. Wszystko, co wiązało się z potrzebami seksualnymi kobiet podlegało kontroli, a nawet leczeniu.\nRozpoznanie histerii sprawiało, że pacjentkę wysyłano na specjalnego rodzaju masaż, mający na celu rozładowanie emocji i napięcia seksualnego. A odbywał się on za pomocą niczego innego, jak znanego nam dzisiaj bardzo dobrze… wibratora.\nJakiś czas później Freud wyzwolił kobiety przyznając prawo do satysfakcji oraz odczuwania orgazmu kobietom, jednak tylko waginalnego i tylko osiąganego z mężem. Z czasem przybywało badań i rozważań nas seksualnością kobiecą, analizowanych nie tylko przez mężczyzn, ale i już także przez inne kobiety.\nDzięki temu dzisiaj wiemy znacznie więcej o napięciu, potrzebach seksualnych i orgazmie. Nadal jednak pewne tematy wprowadzają niepokój, są zakazane i wstydliwe, np. te związane z osiąganiem satysfakcji seksualnej samodzielnie za pomocą masturbacji.\nFot. Kraina Doznań\nMasturbacja kobiet – czym jest?\nMasturbacja to nic innego jak aktywność seksualna polegająca na samozaspokojeniu za pomocą dotyku lub w wykorzystaniem gadżetów erotycznych. Czasami osiągany w taki sposób orgazm jest o wiele bardziej przyjemny niż ten uzyskiwany podczas stosunku z mężczyzną.\nPrawdopodobnie dzieje się tak dlatego, że kobieta jest bardziej świadoma swojego ciała i miejsc podatnych na dotyk. Warto zaznaczyć, że masturbacja to nie tylko domena singielek, ale i kobiet w związkach. Co więcej, doskonale sprawdza się jako gra wstępna czy pieszczoty z ukochanym.\nZ masturbacji korzystają kobiety w każdym wieku, a nauczenie się reakcji swojego ciała na własny dotyk bardzo pomaga w intymnych relacjach z partnerem i często w znaczący sposób podnosi jakość życia seksualnego pary.\nTabu wokół masturbacji\nChoć narosło wiele mitów od tych, że to nie przystoi kobiecie, że w związku nie ma konieczności na masturbację, aż po określenie jej jako dewianctwo to w rzeczywistości wiemy dzisiaj, że nie jest ot ani nic złego, ani szkodliwego. A już tym bardziej nie powinno być kojarzone z zaburzeniami.\nJest zupełnie naturalna potrzeba, która nie zagraża ani zdrowiu, ani związkowi. Choć w tym drugim przypadku oczywistym jest, że jeśli masturbacja traktowana jest jako jedyne źródło spełnienia lub staje się uzależnieniem konieczna jest konsultacja u specjalisty i znalezienie przyczyn takiego stanu.\nPozytywny wpływ masturbacji na zdrowie kobiety\nSamozadowolenie to doskonały i skuteczny sposób na niwelowanie negatywnych emocji i napięć, poprawia nastrój i rozładowuje napięcie seksualne, które jest wynikiem braku partnera seksualnego. To także dobry trening umiejętności seksualnych, zwiększenie znajomości swojego ciała i potrzeb.\nDodatkowo masturbacja w pozytywny sposób wpływa na zdrowie kobiety, m.in. zmniejszając częstotliwość infekcji intymnych, poprawiając nawilżenie pochwy czy wzmacniając mięśnie Kegla. Poza zaletami w strefie intymnej, uwalniane podczas orgazmu hormony, działają także na lepszą jakość życia, a co za tym idzie sprawiają, że:\nredukują napięcie emocjonalne, łagodzą skutki stresu i ułatwiają zasypianie;\nłagodzą objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego, osłabiają bóle menstruacyjne oraz migrenowe;\nwspierają działanie układu odpornościowego;\nkorzystnie wpływają na krążenie i ciśnienie tętnicze.\nPamiętajmy jednak, że jak wszystko także masturbacja we wzmożonej ilości może prowadzić do utrwalenia wzorca osiągania przyjemności w ten właśnie sposób. Dlatego w miarę możliwości warto równolegle dbać o jakość zbliżeń z partnerem seksualnym.\nCzym masturbują się kobiety?\nNajszybszym sposobem na skuteczną masturbację jest dłoń. Jednak nie każda kobieta czuje się komfortowo i swobodnie podczas takich pieszczot. Wtedy z pomocą przychodzi szereg gadżetów, w tym wibratorów. To produkty o fallicznym kształcie, doskonale więc zastępują penisa. Oprócz tego kobiety mogą korzystać z szeregu różnorodnych gadżetów, takich jak stymulator łechtaczki czy masażer łechtaczki, np. w formie popularnego pingwina.\nTo zdecydowanie bardziej dyskretne produkty, które można bezpiecznie nosić w torebce lub trzymać w szufladzie. Przede wszystkim są one higieniczne, łatwe do utrzymania w czystości i dające satysfakcję na idealnie dopasowanym poziomie. Przykładowo ssący stymulator w kształcie róży wykonany z silikonu pozwoli osiągnąć orgazm i wiele przyjemnych doznań zarówno w łóżku, jak i w wannie lub pod prysznicem.\nJednak wibratory czy masażery to nie jedyne gadżety, które pomogą singielce w osiągnięciu satysfakcji seksualnej. Ciekawym produktem jest płynny wibrator. Przynosi on fale ocieplenia, pulsacji i wibracji przez nawet 30 minut. Produkt jest uniseksowy i może być stosowany do penetracji, masturbacji, całowania, a także seksu oralnego, czyli zarówno do samozadowolenia, jak i pieszczot z partnerem.\nJeszcze innym godnym polecenia gadżetem są kulki gejszy. To idealne połączenie masażu z przyjemnością, który wzmacnia mięśnie Kegla i powoduje, że elastyczność pochwy wzrasta. Mogą być wykonane z bezpiecznego, łatwego do czyszczenia silikonu lub metalu.\nWięcej gadżetów erotycznych znajdziesz w sklepie www.krainadoznan.pl, który oferuje sprawdzone, oryginalne i bezpieczne produkty. Profesjonalna obsługa klienta możliwa jest poprzez emial, czat lub telefon, a wszystkie zakupy pakowane są w dyskretny sposób. Wystarczy podać nr telefonu i adres email, aby paczka dotarła do wybranego paczkomatu. Ponadto w Krainie Doznań masz darmową dostawę od 149 zł i aż 100 dni na zwrot towaru!\nSeksualność singielek a masturbacja\nGadżety seksualne kojarzą się z wymyślnymi fantazjami, a tak naprawdę to produkty skierowane do wszystkich: osób w związkach, które chcą spróbować czegoś nowego i potrzebują urozmaicenia oraz singielek, pragnących osiągnąć zaspokojenie.\nWiele singielek nie chce związku opartego tylko na seksie lub przygody na jedną noc, a jak każda kobieta odczuwa potrzeby i napięcie seksualne. Wtedy dobrym rozwiązaniem jest poznanie swojego ciała i otworzenie się na zupełnie inne doznania, aby dać ujście swojej seksualności.\nNie ma nic złego w tym, że singielka chce odkrywać swoje ciało i czerpać przyjemność oraz satysfakcję z samozadowolenia oraz pieszczot, które dają jej własne dłonie czy gadżety stymulujące. Dzięki temu może osiągnąć orgazm bez względu na to, czy jest w związku czy nie. A jej doświadczenie, umiejętności oraz samoświadomość pozwoli jeszcze więcej i lepiej czerpać w przyszłości z seksu z partnerem.


Zwierzęta ....................... Pozdrawiam\nWojciech Napierała (Poznań , )\nMam dość piratów drogowych i obojętności wobec potrąceń zwierząt!\nAnna Gawryś (Pruszków, )\nPodpisuję, ponieważ dbałość o życie zwierząt poprzez ograniczenie głupoty i pośpiechu ludzkiego jest ważna\nKarolina Lewandowska (Zielona Góra, )\nWiem jakie to ważne, kilka razy widzialem martwe zwierzeta na tej drodze.\nPiotr Woszczenko (Borzęcin Duży, )\nMyślę, że ten sposób może pomóc zwierzętom z KPN ocalić życie a ci co nie potrafią trzymać się przepisów dostaną mocno po kieszeniach.\nKatarzyna Lewandowska (Gościeńczyce, )\nDobrostan naszych braci mniejszych\nBzdak Jaroslaw (Milanówek, )\nPodpisuje bo kierownicy stanowczo za często łamią przepisy. Nie zwracają uwagi na to że jadą przez teren gdzie jest dużo dzikich zwierząt a ich ochrona i pomoc w przypadku potrącenia w Polsce to fikcja.\nSylwia Bochenek (Legnica , )\nBardzo niebezpieczna droga do tego srodek Parku Narodowego. Odcinkowy pomiar prędkości potrzebny na wczoraj.\nPrzybysz Michał (Warszawa, )\nZależy mi na bezpieczeństwie ludzi i zwierząt\nDariusz Prasek (Babice Stare, )\npodpisuję ponieważ życie ludzkie i zwierząt jest najważniejsze\nArtur Kazimierski (Sochaczew, )\nLiczba chronionych zwierząt które gina pod kołami jest zatrważająca. Kierowcy sami nie zwolnią. Chrońmy to co unikatowe.\nAlicja Jurasz (Tarnowskie Góry, )\nPodpisuję gdyż należy chronić przyrodę, tu zwierzęta, jako niesłychanie cenne walory przyrodnicze naszego Kampinoskiego Parku Narodowego.\nRadosław Morek (Warszawa, )\nJestem nauczycielem przyrody i biologii, znam KPN, wielokrotnie byłam z uczniami na wycieczce, widziałam rozjechane drobne zwierzęta, np węże, jeże\nIrena Jarzębak (Warszawa, )\nTa droga jest niebezpieczną dla ludzi i zwierząt. Warto poprawić tam bezpieczeństwo.\nPonieważ uczęszczam ta droga i widzę łamanie tam nagminnie prawa.\nPatryk Chuszno (WarsZawa, )\nUważam, ze żaden kierowca nie ma wytłumaczenia na przekraczanie prędkości. Wielu kierowców nie ma wyobraźni - nie zdają sobie sprawy, ze przekraczając prędkość, nawet na pustej drodze, zagrażają swojemu życiu, zyciu pasażerów, osób trzecich oraz zwierzętom, które są tak samo ważne dla naszego świata.\nAgnieszka Pietras-Rabenda (Będzin, )\nChcę, by zwierzęta były bezpieczne.\nNie jest mi obojętny los ludzi i zwierzaków, chcę żyć w zrównoważonym kraju\nJoanna Cienciała (Łomianki, )\nZgadzam się z tym co jest napisane w petycji\nElżbieta Gadomska (Warszawa, )\nPodpisuje,gdyż kocham przyrodę i nie zgadzam się na bezmyślne szarżowanie ba drogach,zwłaszcza na terenach lub w okolicach siedlisk zwierząt\nMarta Perz (Warszawa , )\nTa droga zachęca do przekraczania prędkości. Trzeba to zmienić.\nMarcin Krezlewicz (Kazuń Polski, )\nMam dość śmierci zwierząt w Kampinosie! To jest park narodowy, a nie autostrada 🙄\nMarek Józefiak (Warszawa, )\nPodpisuje, bo każde życie, w tym zwierząt, jest ważne dla ludzi, dla ekosystemu, dla świata.\nEwa Ulatowska (Debrzno, )\nMyślę, że skoro już wybudowali drogę przez Park Narodowy, to mogliby chociaż zabezpieczyć zwierzęta w minimalnym stopniu. Jeśli wprowadzenie pomiaru prędkości na tym obszarze miałoby pomóc, z przyjemnością udzielę poparcia dla tej inicjatywy.\nMonika Marszałek (Czernichów, )\nUspokojenie ruchu na trasie 579 będzie miało pozytywny wpływ dla świata przyrody Puszczy Kampinoskiej oraz polepszy moim zdaniem bezpieczeństwo jej użytkowników i mieszkańców okolicy!\nKonrad Drzewiecki (Nowa Iwiczna, )\nUważam że życie zwierząt jest ważniejsze niż czyjś pośpiech\nZuzanna Jacewicz (Pruszcz Gdański, )\nJestem Przewodnkkiem po KPN i rozumiem ten problem.\nLidia Wielecińska (Warszawa, )\nGabriela Wierzbicka-Dybek (Serock, )\nWprowadzenie odcinkowego pomiaru prędkości jest jedynym sposobem na zdyscyplinowanie kierowców i wyegzekwowanie nakazu zmniejszenia prędkości przejazdu przez obszar parku narodowego – najwyższej formy ochrony w Polsce!Na wprowadzeniu odcinkowego pomiaru prędkości, poza przyrodą, skorzystają także lokalni mieszkańcy oraz odwiedzający park turyści. Niższa prędkość pojazdów poruszających się drogą przełoży się na zmniejszenie poziomu hałasu, niższą emisję zanieczyszczeń do atmosfery, zwiększy się bezpieczeństwo rowerzystów i pieszych przemieszczających się skrajem drogi oraz oczekujących na transport na przystankach autobusowych.\nBożenna Szakacz-Markiewicz (Warszawa, )


Ruda z KOD-u: Będę krzyczeć „konstytucja” - Dzisiaj\nRuda z KOD-u: Będę krzyczeć „konstytucja”\nUderzenie w twarz to jest najgorsza rzecz, jaką można zrobić, by kogoś upokorzyć. Taki bardzo hańbiący gest. Zawsze mi mówiono, że tego nie wolno robić – mówi Magdalena Klim, znana jako Ruda z KOD-u.\nKilka dni temu została spoliczkowana przez pełnomocniczkę wojewody dolnośląskiego ds. obchodów odzyskania niepodległości za to, że krzyczała słowo „konstytucja”.\nDlaczego razem z grupą Obywateli RP poszła pani 1 września na plac Piłsudskiego, gdzie odbywały się obchody Dnia Weterana?\nMAGDALENA KLIM „RUDA”: Wiedzieliśmy, że na uroczystości będzie Andrzej Duda, postanowiliśmy się tam zjawić i krzyczeć „konstytucja”. Zawsze tak robimy. Jak wiemy, że Duda jest, to krzyczymy.\nStanęliśmy przy płotkach ustawionych na tyłach trybuny przy Grobie Nieznanego Żołnierza już na samym początku uroczystości, byliśmy cicho, bo nie chcieliśmy zakłócać przemówień. I dopiero, gdy oznajmiono, że głos zabierze Andrzej Duda, zaczęliśmy skandować.\nI wtedy wyszła kobieta i zamaszystym, energicznym krokiem ruszyła w moim kierunku. Podeszła, powiedziała: „Zamknij się, głupa babo” i uderzyła mnie w twarz.\nByła pani przerażona?\n– Nie pamiętam, chyba byłam w szoku. Uderzenie w twarz to jest najgorsza rzecz, jaką można zrobić, by kogoś upokorzyć. Taki bardzo hańbiący gest. Zawsze mi mówiono, że tego nie wolno robić. Natychmiast zawołałam policjanta, bo stał w pobliżu.\nBył tam tez żandarm wojskowy, ale żaden z nich nie zareagował. Zadzwoniłam pod numer alarmowy 112 i zgłosiłam, że zostałam uderzona. Oficer policji poradził mi, bym zgłosiła sprawę któremuś z policjantów na miejscu. Oddałam słuchawkę temu, który stał najbliżej i on wydał polecenie, by napastniczkę odszukać i spisać.\nMyślę, że trochę przestraszyło ich to, że myśmy cały czas nagrywali przebieg zdarzenia, także ten całkowity brak reakcji funkcjonariuszy w mundurach.\nZłożyła pani doniesienie na policji?\n– Sama nie chciałam tego robić, skontaktowałam się z naszym prawnikiem, mecenasem Jarosławem Kaczyńskim. I dopiero 3 września skarga została złożona, już bezpośrednio do sądu.\nZdziwiła się pani, gdy przedstawiciele PiS publicznie oskarżyli panią o sprowokowanie zajścia?\n– Pomyślałam, że musieli przyjąć jakąś linię obrony, ale to jest żałosne. Jak można mówić, że wykrzykiwanie słowa „konstytucja” jest agresją werbalną? Bo tak powiedział Joachim Brudziński.\nJak to się stało, że zaangażowała się pani w uliczne protesty?\n– To się zaczęło od pierwszego postu Mateusza Kijowskiego. Pamiętam pierwszą wielką demonstrację w obronie Trybunału Konstytucyjnego, przyszłam sama, nie umiałam demonstrować, ale uwiodła mnie atmosfera.\nLudzi byli życzliwi, uśmiechali się do sobie i wszyscy mieliśmy nieprawdopodobną nadzieję, że to jest kwestia kilku dni, może tygodni i będzie normalnie.\nA potem człowiek coraz częściej manifestował, odważał się na coraz więcej i więcej, przełamywał swoje własne opory, a w końcu dochodził do takiego punktu, w którym może wysiąść z samochodu i protestować, bo akurat jest odsłonięcie jakiegoś pomnika pod Lasami Państwowymi.\nByłam kompletnie sama, szybko namalowałam transparent i protestowałam przeciwko wycince Puszczy Białowieskiej. Gdyby ktoś mi trzy lata temu powiedział, że będę takie rzeczy robić, to bym mu nie uwierzyła.\nTeraz na każdej demonstracji widać pani rude włosy. Która była najtrudniejsza?\n– Pamiętam moją pierwszą blokadę, pierwsze wynoszenie z ulicy przez policję, chyba każdy pierwszy raz jest bardzo emocjonalny. Nie jestem zrzeszona w żadnej organizacji, dołączam do każdego protestu, który jest słuszny i sensowny.\nJak pani to godzi z pracą?\n– Prawda jest taka, że w tym roku wykorzystałam już 14 dni urlopu, albo na protesty, albo na wezwania na policję, albo na obecność w sądzie. Za blokady, za zakłócanie porządku publicznego, zwykle po tym, jak odmówiłam przyjęcia mandatu, bo wtedy jest wezwanie na komendę.\nCzy szef wie o pani działalności?\n– Jeśli wie, to nie mówi. Jestem mu wdzięczna za to, że nie porusza tego tematu. Ale zrozumiałabym, gdyby dostał informację, że moja działalność będzie oznaczała dla niego kontrolę urzędu skarbowego. I że lepiej jednak mnie zwolnić.\nJest pani gotowa na takie ryzyko?\n– Ja je podjęłam już jakiś czas temu, więc jak się powiedziało „A”, to trzeba jechać do końca alfabetu. Jeśli są jakieś wartości, to nie zrezygnuję z nich.\nA właściwie dlaczego pani to wszystko robi?\n– Bo nienawidzę się czuć spętana. Nie lubię, gdy mi ktoś odgórnie narzuca, jak mam żyć. Byłam w niedzielę pod Expo na konwencji PiS i kiedy ci politycy stamtąd wyjeżdżali, patrzyli na nas z grymasem niechęci, złości, nienawiści, pogardy i cynizmu.\nPokazywali nam środkowy palec, jakby chcieli udowodnić swoją wyższość, siłę. PiS wyzwolił w ludziach najgorsze instynkty. Zawsze stawałam w obronie słabszych, choć akurat tutaj my nie jesteśmy słabsi niż PiS.\nKiedy byłam młoda, mocno działałam na rzecz praw zwierząt, zakładałam pogotowie dla bezdomnych zwierząt, prowadziłam schronisko. Jest we mnie potrzeba działania na rzecz spraw, które potrzebują wsparcia. No to teraz walczę na rzecz demokracji.\nInspektor Sił Powietrznych zdymisjonowany. Powodem nagroda, którą wręczył dziennikarzowi TVN Previous post\nZostawił Kubusia w polu kukurydzy, bo był niegrzeczny. Malec wybiegł na jezdnię... Next post


##### Polowanie na randki nz - Randka/Spotkanie z chłopakiem - ciekawe i niebanalne POMYSŁY.\nOdpowiedź na e-mail randkowy\nDoktor serwis randkowy uk\nSpeed Dating 21 i więcej\nNajlepszy sposób reagowania na wiadomości randkowe online\nPersona 3 randki yukari\nPanna samotna mama\nSamotny rodzic randkuje Melbourne\nAgencja randkowa eng sub ep 3\nRandki internetowe askmen\nSerwis randkowy jak Ayi\nNajlepsze darmowe serwisy randkowe dla poważnych związków\nSpeed Dating Marsylia\nRandki ryby mężczyzna baran kobieta\nPolowanie na randki nz\nPodstawy, o których warto pamiętać podczas polowania. Nie byłam przekonana do internetowych randek, chociaż moja. Krzysztof. Wystarczy, że polowanie na randki nz pedofil zdąży uprzedzić pozostałych - i z polowania nici. JAKI RANDKI Z DZIEWCZYNAMI: najświeższe informacje, zdjęcia, polowanie na randki nz poowanie.\nPolowanie na oszusta Ostrowskiego (Rafał Królikowski), który uwiódł. Czyż nie mają oni polowania zakodowanego w genach? Leonardo DiCaprio ma nową dziewczynę - donoszą zagraniczne media i na dowód pokazują ich zdjęcia ze wspólnej przejażdżki rowerowej ulicami Nowego. Po każdym jego SMS-ie spędzam godzinę z telefonem w dłoni, myśląc, jak tu randki przez barierę językową. Krótka relacja z drugiej randki z drugą dziewczyną z szybkich randek.\nMiałam jednak nadzieję, że się wystraszy i przestanie polować na laski z kolejnych kont. I dont usually go on blind. Kobiety zwykle nie jadą na polowanie. Single z Hongkongu bardziej otwarci na randki z obcokrajowcami .\nKarolina Południowa prawny wiek randkowy\nW 2005 roku Dymkowski stwierdził, że z córką koleżanki dzieje się coś złego. Po pierwszym. Innym randkii randek są Nompa czyli polowanie na dziewczyny. A taka szczególnie może ci się przydać podczas spotkania z kobietą. Skyscanner przygotował propozycje na wyjazdowe randki, gdzie randki Russisk dla.\nRandi nie przestają istnieć z powodu ich polowanie na randki nz. Jeśli przyjrzeć im się bliżej, można zauważyć, że polowania - podobnie jak randki z tubylcami - również mają erotyczny charakter. A jaka jest różnica czy pójdziesz na randkę z facetem spotkanym w.\nNie zliczę ile razy spotkałam się z myśleniem, że Tinder – czy jakakolwiek inna aplikacja randkowa. Niezliczeni. Wielu ludzie będą polować na wartości polowanie na randki nz internecie za pośrednictwem serwisów.\nNajlepsza strona lub aplikacja do podłączenia\nA te 12 randek to skąd wzięłaś? polowanie zostawiam buszmenom. Blask słońca - Kelley Armstrong: Polowanie - Francesca Lia Block: Lilith [Amber, 2010]. Bridget Jones i polowanie na randki nz swoje sercowe porażki z Speed Dating w Palmdale ca. W Arabii Saudyjskiej chodzenie na randki z obcą dla siebie.\nA ponieważ okazji do randek im nie zabraknie, to na jednej z imprez mogą zakochać się polowanie na randki nz przystojnym. Za tobą bale maturalne i wakacje z piekła.\nPoza wielokrotnym otrzymywaniem kwiatów od swojego męża, przychodzi mi do głowy kilka innych sytuacji z kwiatami w roli głównej np.: przeprosiny, randka.\nDominik Strzelec wraz ze swoją ekipą urządzi prawdziwe „Polowanie na ogród”. No dajcie spokój – faceci nie chodzą.\nPodczas naszej pierwszej randki z Maksem spotkaliśmy ją razem z Akim przed kinem. Polowanie na jelenia, czyli listy tchórzliwych trzydziestolatków. Nie udawałam, polowanie na randki nz kręcą mnie polowania, polowanie na randki nz próbowałam być inna niż. Szukała przez apkę ludzi, z którymi mogłaby chodzić na wystawy sztuki.\nW tym wątku dzielimy się historiami randek i znajomości z osobami. No i jeszcze polowania na czarownice. Re: Kwiatki z randek internetowych 01.08.17, 13:26. Jest to dosyć nudna randka. Polega ona na tym, że jeździ się darmowe połączenia SMS dziewczyną po różnych dzielnicach.\nKosa z kontraktu?! | CS:GO Kontrakt. Seria z Mercedes Thompson #2 Patricia Briggs. Hej, w moim poprzednim poście pisałam o tym, że jakiś czas temu zostawił mnie chłopak z którym byłam 6 lat.\nO wiele więcej stracisz całkowicie dostosowując się do niego, niż. Dziewczyna z którą się spotykasz wie że wy chodzicie na randki? W pełnej emocji i pasji Hiszpani, randka to nie taka prosta sprawa - to raczej pościg, polowanie i walka w jednym. Mniam! Kuguarzyca, której nikt się nie oprze.\nCo napisać w moim profilu randkowym\nSpotyka się z 40 kobietą\nSzybkie randki derbyshire Podwójne randki darmowy ebook Zoosk randki komercyjny youtube Najlepsze serwisy randkowe dla rodziców Aplikacje randkowe 2016 Londyn Szybkie randki w Johannesburgu\nPodłączyć prąd elektryczny\nZ życia wzięta, prawdziwa historia kobiety, która omal nie padła. Chcesz, znaleźć randki z ukrainkami w sieci? Kiedy trwa polowanie na poważne deklaracje, a zdobycz teoretycznie jest jeszcze do odbicia.\nChemia randki zaloguj się\nMieszkanka Lublina zaprosiła do swojego mieszkania mężczyznę, którego poznała przez internet. Polowanie na nawiedzone domy. To może być. Coraz szybciej zwiększa się ilość osób korzystających z darmowych.


Lekarstwo na emeryturę - Tczewska.pl\nBrawura i łamanie przepisów to przyczyna wypadków na torach\nLekarstwo na emeryturę\nLeszek Pękala, pasjonat pszczelarstwa z 57 letnim doświadczeniem. Niedawno odkrył w sobie kolejne powołanie- winiarstwo. Które zajęcie jest bardziej czasochłonne? Czy jedno z nich jest bliższe sercu gospodarza?\nCałe życie z pszczołami\nJak sam powtarza, pan Leszek nie od razu odnalazł w sobie miłość do pszczół. Kiedy pierwszy raz usłyszał, że ma się zająć opieką nad ulami, nie przejawiał entuzjazmu. „W 1962 roku zmarł ojciec mojego szwagra. Był dyrektorem szkoły podstawowej we Wrzeszczu i miał pszczoły. Z wymogu nowego dyrektora trzeba było zabrać pszczoły ze szkolnego dziedzińca. Jedyne miejsce, do którego można było je przewieźć, to było podwórko Pękalów. Rodzice się zgodzili, a mama mi powiedziała „Leszek, ty będziesz się zajmować pszczołami.” Absolutnie odmawiałem.” I tak pieczę nad ulami przejął zaprzyjaźniony sąsiad rodziny, któremu młody Pękala nie chciał towarzyszyć w nowych obowiązkach. Ze względu na stan starych uli, za zgodą ojca Leszka, postanowiono wymienić je na nowe. Jedyną czynnością, w jakiej zgodził się uczestniczyć młody Pękala było wyniesienie i spalenie starych uli. Jak się potem okazało, ta decyzja odmieniła całe jego życie….\nMiłość od (nie)pierwszego wejrzenia\n„Jest to chyba jedyny przypadek w Polsce zajmowania się pszczelarstwem w ten sposób.” Mówi pszczelarz, wspominając wyjątkowy, nietypowy początek swojej życiowej pasji. „Ja pomogłem tylko przenieść te stare ule, które miały zostać spalone. Szczęście, że nie spaliłem tych uli w całości, tylko zacząłem je rozbierać. W każdym ulu była skrytka. Te ule były punktem dowodzenia Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej w Bieszczadach. Pan Franciszek Rospond, na którego zapadł wyrok śmierci w 1945 roku, jako działacz AK uciekał przez Polskę. Zostawiał meble, zostawiał inny sprzęt, ale ule zabierał. Tak dotarły one do Gdańska. Kiedy zobaczyłem co tam jest i jak pożyteczne są pszczoły, nastąpił przekręt, stwierdziłem, że pszczołami należy się zająć.”\nProwadzenie pasieki na przestrzeli lat\nNie da się ukryć, że Leszek Pękala dorastał z pszczołami, a wraz z nim technologia całego rolnictwa. Zapytany o to, czy ze względu na udogodnienia, jakie niesie za sobą rozwój techniczny i dostęp do wygodnego sprzętu, łatwiejsze jest pozyskiwanie dobrego miodu dziś, niż kilkadziesiąt lat temu. „Kiedyś było więcej pożytków. Nie stosowano pestycydów. Są to niesamowicie silne, trujące substancje. Pół litra substancji wlanego do 1 kilometra sześciennego wody, tworzy roztwór paraliżujący dla układu nerwowego owadów. Teraz jest więcej wiedzy, ale łatwiej było pozyskiwać miód wysokiej jakości kiedyś, w latach 50.”\nJaki jest miód kaszubski?\nJak twierdzi pszczelarz, miód różni się od tego, gdzie postawione zostają ule, a im cięższe warunki do pozyskiwania złotego płynu, tym jest lepszy i bardziej wartościowy w swoich składnikach. „Zanim osiadłem tutaj, przez przeszło 30 lat, prowadziłem pasiekę koło Kartuz nad jeziorem, miałem tam domek letniskowy. Zawsze dziwiłem się, że z pozyskanego nektaru pszczoły robiły miód, a on nigdy nie spełniał normy. Norma mówi, że w miodzie może być maksymalnie 20% wody, a uzyskiwane tam miały 21%, 22% wody. Zawsze były jakby nie dosuszone przez pszczoły. Dopiero badania zrobione na Politechnice dowiodły, dlaczego pszczoły nie dosuszają tego miodu. Ilość enzymów wrzuconych do tego miodu była wystarczająca do tego, aby nie fermentował.\nZ jakich kwiatów miód jest najlepszy? Nie ma takiego określenia. Nie ma miodów z jednych kwiatów.”\nNajwiększy pszczelarski sukces\nMówiąc o pracy w pasiece, mimo długiego stażu, Leszek Pękala używa stwierdzenia „eksperyment”, którego ciągle dogląda i się uczy. To, co uznał za sukces swojego pszczelarskiego życia, jest możliwością dzielenia się z nowicjuszami swoją wiedzą, umiejętnościami oraz doświadczeniem. „Udało mi się namówić dyrektora Technikum Rolniczego w Bolesławowie, żeby zorganizować w Polsce Północnej naukę pszczelarstwa. Tylko dzięki jego determinacji i upartości, udało się przekonać w ministerstwie rolnictwa, w powiecie i w kuratorium. Pozyskał na to środki, uzyskał błogosławieństwo. Dzięki temu możemy uczyć pszczelarstwa wszystkich śmiertelników. Inne rzeczy nadal są eksperymentami. Mam parę pszczelarskich patentów, wprowadziłem trochę technologii do pszczelarstwa.”\nKto tu dowodzi?\n„Pszczoły są wyjątkowym zjawiskiem. Od 80 milionów lat pszczoły w niezmienionej formie żyją. Człowiek, od kiedy zaczął chodzić na czworaka, jest notowany od 10 milionów lat. Możemy tylko od pszczół się uczyć.”- Twierdzi pan Leszek, dodając z fascynacją -„Są niesamowite, zaskakujące. Tak jak zajmuję się nimi 57 lat, to nie było roku, który by się powtórzył. Co roku człowiek sobie wyznacza, co będzie robił, a pszczoły i tak postąpią po swojemu i przechytrzą pszczelarza.”\nPan Leszek 5 lat temu odkrył w sobie kolejne powołanie. Postanowił zgłębiać wiedzę na temat wina. Założył własną winnicę, w której dojrzewają trunki z winogron, również dojrzewających pod okiem gospodarza. „Mam ponad 1000 krzaków winogron. 14 odmian. W tej chwili selekcjonuję, te które są mało odporne na nasz klimat i ulegają wielu chorobą eliminuję. Już 2 gatunki usunąłem z moich winogron. Sprowadzam sadzonki z południa Polski, z polskich winnic.” To zajęcie również nazywa eksperymentem, zaznaczając, że sprawia mu to wiele radości.\nPosłaniec Bachusa, czy Świętego Ambrożego?\nO obu zajęciach Leszek Pękala wypowiada się z wielką pasją i błyskiem o oku. Zapytany o to, któremu z zajęć bardziej się oddaje odpowiedział: „Wydaje mi się, że pszczoły wymagają więcej zachodu. Są bardziej czasochłonne. Może z czasem, gdy będę miał winnicę 50 lat, stwierdzę, że wino wymaga więcej czasu.” Rozmawiając o patronach pszczelarzy oraz winiarzy nie potrzebował czasu do namysłu. Od razu z uśmiechem stwierdził: „Dużo więcej problemów jest z pszczołami i na pewno św. Ambroży więcej się mną opiekuje, niż Bachus, który towarzyszy w dobrej zabawie.”\nKończąc rozmowę, Pan Leszek pięknie spuentował motywację swojego samorozwoju: „Dopóki człowiek eksperymentuje, dopóty się rozwija. Dopóki się rozwija, dopóty jest potrzebny.”\nPandemia przyspieszyła niezbędne remonty w ośrodku niepełnosprawnych na Suchostrzygach\nTCZEW. W związku z pandemią koronawirusa wiele ośrodków działających na rzecz niepełnosprawnych i nie tylko, działa w zmienionym trybie. To także okazja, by przeprowadzić odkładane…\nZaproszenie na odpust w parafii św. Franciszka z Asyżu\nKsiądz proboszcz parafii pw. św. Franciszka z Asyżu w Tczewie - Jan Buk, serdecznie zaprasza mieszkańców na uroczystości odpustowe w parafii św. Franciszka z Asyżu w Tczewie w dniu…\nWyjazd na kajaki\nWrzesień co prawda nie jest typowym sezonem na organizowanie spływów kajakowych, jednak w dobie pandemii i czasach niespodziewanie pięknej, wciąż letniej, pogody, cieszą się niemałą…\n0 Koncert „Świąteczne Uwielbienie” - pożegnaj święta z tczewską Farą


Taktyka i Strategia - Forum :: Zobacz temat - Empire Total War\nTaktyka i Strategia - Forum Strona Główna » Dyskusje historyczne » Cyberstrategia » Empire Total War Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: Wto 09 Cze, 2009 Empire Total War\nChyba nie ma jeszcze tematu o tej grze albo jestem ślepy?\nProponuję powymieniać się wnioskami na jej temat. Jeśli o mnie chodzi to rozegrałem już chyba wszystkie kampanie (fakt że nie które troche na odwal się aby sprawdzić ogólną sytuację) i jak do tej pory to najbardziej podobała mi się francuska gdyż nie jesteśmy na samym początku atakowani przez kilka krajów naraz (oczywiście jeśli najpierw zawrzemy sojusze). Pozwala to rozwinąć gospodarkę i przygotować się na wojnę. Wadą tych wszystkich kampanii są jak zwykle idiotyczne ruchy komputera ale co zrobić...\nNIe ma tematu bo chyba malo kto ma gre. Mnie od niej odstraszyly informacje o klopotach zwiazanych ze steamem i sam fakt, ze trzeba miec lacze internetowe zeby w ogole gre zarejestrowac. Plus informacje o licznych bledach w grze. Dziekuje - za pol roku kupie za 1/3 dzisiejszej ceny.\nJa tam ściągnąłem - no fakt, 15 GB troche dużo... ledwo chodzi, ale grać sie da a co do błędów to :\n1. reakcje komputera - ale czego wymagać\n1. Husaria pojawia sie ok 1745 (sic!) roku, bo trzeba opracować technologie\nJa tam kłopotów ze Steamem nie mam. Założenie konta przebiegło bez problemu, zwłaszcza ze Steam jest częściowo spolszczony.\nGra przy włączaniu łaczy się ze Steamem. Internet mam z kablówki więc dla mnie to żaden kłopot. O samej grze narazie się nie wypowiadam, przechodzę dopiero "Drogę ku niepodległości" czyli taki bardziej rozbudowany tutorial. Zauważyłem że bitwy w niektórych momentach przebiegają szybciej niż w porzednich Tatal Warach.\nJa mam EMpire właściwie od początku ale dopiero teraz zacząłem grać ponieważ czekałem na jakieś pożądne patche. mimo tego w czasie niektórych bitew prędkość spada do 10 klatek na sekunde. co do mechaniki gry to niewiele śię zmieniła (oprócz tego ze dzieje sie w zupełnie innych czasach). Generalnie gra to sama przyjemność chociaż zdarzają sie denerwujące bugi. POlecam\nJa juz przeszedłem całość tzn. Rzeczpospolita zapanowała od prerii amerykańskich po Indie. Zostali mi do wyeliminowania tylko Anglicy, których stolica jest obecnie na Korsyce, którą im podarowałem, bo jak wyeliminowałem Anglików zupełnie i na ich miejsce wchodziły w Ameryce USA to komputer wywalał mnie z gry. Zatem przed zajęciem Londynu wspaniałomyślnie podarowałem Anglikom Korsykę - w ten sposób UK nie upadło i nie powstały USA - a ja mogłem spokojnie podbijać Amerykę - skolonizowaną przez Brytyjczyków.\n- w miarę niezłe realia bitew (np. ostrzał salwami, różnego rodzaju pociski w artylerii, czworoboki)\n- niezłe odwzorowanie realiów politycznych na świeice - ale tylko na samym początku gry\n- duża ilość naccji - od największych (UK, Francja) po Gruzję, Konfederację Huronów itd.\n- ciekawe rozwiązania dotyczace prowincji - można obecnie plądrować prowincje (co ma wpływ na gospodarkę) nie zajmując stolicy\n- kłopoty techniczne (wiele z nich jest omówionych) - faktem jest, że gra czasem działą przycięzko, zacina się, wyrzuca w środku gry - w moim przypadku głównie przy ruchach okrętami i przy pojawieniu się USA (może mam jakąś irańską wersję )\n- tzw. historyczność: tu właściwie cała litania\n- o husarii kolega pisał - pojawia się późno i jako mega-ekstra jednostka - a wiadomo, że juz na początku XVIII w. to była jazda przestarzała\n- głupie ruchy komputera - np. z Indiami miałem tak, że po każdej zabranej prowincji podpisywałem pokój, wzmacniałem siły i znów atakowałem - w ten sposób dwoma armiami pokonałem potężne imperium, które miało do dyspozycji chyba z dziesięć armii takich jak moja - nie rozumiem dlaczego godzili się na pokój zamiast dobrać się tymi armiami solidnie do moich skromnych sił\n- prestiż - w grze zdobywa się tzw. prestiż - mniejsza o szczegóły - okazało się, że mając pod władaniem 3/4 świata mam mniejszy prestiż niż Anglicy z jedną Korsyką (!)\n- bitwy - tutaj nie ma właściwie niespodzianek. mimo mojego dużego doświadczenia z TW (gram we wszystko od początku serii tj. od Shoguna) w Empire nigdy nie udało mi sprawić żadnej niespodzianki. Na podstawie ilości i jakości sił można z 99% określic kto wygra - wysiłki taktyczne na polu bitwy są na nic. Doprowadziło to do tego, że bitwy zacząłem omijać wciskając opcję automatycznego rozstrzygnięcia.\n- polityka - właściwie oprócz sojuszy, które są zawarte "z urzędu" na samym początku (z Rosją, Saksonią i kurlandią) nie udało mi się zawrzeć żadnego innego. Nawet jak zagroziłem jako potężny władca malutkiej - jednoprowincjowej Gruzji najazdem (jest taka opcja w grze) to i tak kazali mi spadac na drzewo. W rzeczywistości sytuacja niemal niemożliwa. Podobnie z umowami handlowymi - w całej grze miałem jedną - z Indiami. Poza tym wkurzający jest nieco pewien automatyzm - to akurat wspólne dla całej serii. Jak tylko zaczynam z kims sąsiadować np. w wyniku podboju powstała wspólna granica z przyjaznymi jak dotoąd Indiami, to nowy sąsiad po paru turach od razu atakuje. W grze nie ma więc "wytchnienia" - cały czas zmuszony byłem walczyć.\nOgólnie grę oceniam na 3+/4-. Duzy wysiłek w strone grafiki i atrakcyjności wyglądu ale moim zdaniem nieco za dużo ustępstw historycznych za cenę grywalnosci.\n(...)Doprowadziło to do tego, że bitwy zacząłem omijać wciskając opcję automatycznego rozstrzygnięcia.\nHmm, dla mnie indywidualne rozstrzyganie bitew to właśnie największy smaczek gier TW i wręcz przeciwnie - uważam że właściwa taktyka na polu bitwy może pomóc pokonać nawet silniejszego przeciwnika (no chyba, że na głowę bije nas jakością swoich wojsk).\nW grze nie ma więc "wytchnienia" - cały czas zmuszony byłem walczyć.\nNo cóż, w końcu gra nazywa się Total War\nJasne pablo - można pokonac silniejszego przeciwnika również w Empire - tyle, że dysproporcja sił musi byc naprawdę niewielka. Np. w Medieval II udawało mi się to częściej - z większą dysproporcją sił. no ale może jestem słabym graczem, więc nie dyskutuję - jak dla mnie Empire jest po prostu bardziej "matematyczny".\nJesli chodzi o ciągłą walkę - masz rację, że o to chodzi w grze tylko, że jest to mało historyczne. Skoro mała Westfalia atakuję naglę bez jakiegokolwiek powodu potężną Rzeczpospolitą (w tym czasie władałem juz całą Rosją, Europą Środkową i połową Azji) tylko dlatego, że nagle - poprzez Austrię ma malutki odcinek wspólnej granicy to jest to trochę dziwne. To samo z Holandią - zamiast zająć się swoją wojną z Francją, która trwała na całego, Holandia nagle zaatakowała RP, która ... też była w stanie wojny z Francją.\nBardzo łatwo nabić sobie prestiż. Trzeba budowac budowlę podnoszące prestiż i opracowywać technologię które także podnoszą prestiż. Z tym drugim trzeba uważać. Technologię opracowuje się na uczelni a czym większa uczelnia tym większe niezadowolenie w prowincji "żadanie reform". Większość technologi podnoszących prestiż zwiększa także niezadowolenie "żadanie reform". W dużym uproszczeniu można powiedzieć że takie to były czasy, każda nowa idea była ideą rewolucyjną.\nTu przyznam trochę racji. To już nie pierwszy Medieval w którym można było wygrywać bitwy mimo dziesięciokrotnej przewagi nieprzyjaciela.\nPodobnie z umowami handlowymi - w całej grze miałem jedną - z Indiami.\nA to dla mnie trochę dziwne. Ja mam zawartych kilka umów handlowych, ale za każdą musiałem zapłacić (co i tak po kilku turach się zwróciło). Najlepiej zawierać umowy handlowe z przyjaznymi nacjami i oczywiście z takimi które mogą handlować (mają wolne miejsce w porcie). Handel w Empire bardzo się opłaca, zyski z niego mogą być większe niż z podatków.\nDo plusów zaliczam jeszcze brak "szarych" prowincji. Każda prowincja jest jakiegoś państwa. Nawet jeśli państwo składa się tylko z jednej prowinci to można z nim nawiązać stosunki dyplomatyczne.\nFajną nowością jest drzewko technologii. Teraz trzeba "wymyślić" technologię na uczelni żeby móc ulepszyć budynek i mieć lepsze jednostki.\nI to co mi się podoba w Total War od samego początku, teraz w wykonaniu piechoty liniowej. Należy mieć opracowaną technologię strzelania szeregami. Ustawiamy w czasie bitwy najlepszą z posiadanych jednostek piechoty liniowej (z wysokim współczynnikiem "celność") w trzy szeregi naprzeciw jednostek walczących wręcz. Biegnie wróg na nas, piewszy szereg strzela. Nasza jednostka pokrywa się dymem, szeregi wroga się przeżedają ale uparcie biegnie do przodu. Po rozwianiu się dymu drugi szereg strzela, a nad jednostką wroga zaczyna mogotać biała falkaga. Przeciwnik już nas dopada i wtedy strzela trzeci szereg. Nad przeciwnikiem pojawia się biała flaga i zaczyna się ucieczka. Zanim ucieknie z zasięgu rażenie dostanie jeszcze z dwie salwy w plecy i do bitwy już nie wróci.\nNajpewniej istnieje parametr typu BadBoy (podobnie jak w Europie Universalis). Ty poprzez ciągłe podboje nastukałeś sobie wysoki poziom, ai komputera ma tak, że atakuje państwa z wysokim BB, nawet gdy jest to samobójstwo.\nPodobnie jest z handlem i sojuszami, ai odrzuca wszystko od państwa z wysokim BB, to też tłumaczy wyższy prestiż Wielkiej Brytani.\nTo miało na celu utrudnienie ahistorycznych podbojów (bo miała cię atakować koalicja wielu państw jak za bardzo urosłeś w siłę), a działa wręcz przeciwnie - nie musisz wypowiadać wojen.\nChłopaki widać nie wpadli jeszce na inny pomysł i wciąż stosują starożytne rozwiązania AI.\nJa do minusów dodałbym jeszcze:\n1. Gdy transportuje się armię statkiem to po wyładunku nie da się jej ruszyć aż do następnej tury (czyli blisko pół roku) no chyba że jest się w porcie.\n2. Nawet gdy w stosunkach z indianami mam "uwielbienie" to i tak nie da się zawiązać sojuszu - troche to dziwne\n3. zbyt dużo piratów - formują floty złożone z ponad 10 okrętów i opanowują morza - jako WB nie potrafiłem im się przeciwstawić - jest to bardzo mało historyczne\n4. Zbyt zaawansowana artyleria, zwłaszcza po modernizacji jak na XVIII wiek\n5. Jeszcze ani razu nie było u mnie rewolucji francuskiej natomiast Prusy zmieniły flagę na... obecnych Niemiec\n6. Jako Francja miałem sojusz z Hiszpanią i co? Po pewnym czasie zaczeli przysyłać mi armie na moje terytorium i stały tam jak wryte, chyba ze sześć i tworzyli kolejne...\nZ plusów natomiast:\n1. można budować wszystkie budynki naraz - jeśli ma się kasę\n2. Różne jednostki na różnych terenach np. sipaje czy piechota afrykańska\n3. Możliwość zmiany nazw jednostek\n4. Bunty nie zajmują miast tylko pojawia się armia (heh raz w jednej turze zbuntowało mi sie 5 z 7 prowincji)\n5. Możliwość uzupełnień jednostek nie tylko w miastach\n6. Mozliwość "kupienia" generała razem z oddziałem\n7. Dragoni - genialna jednostka, można ją spieszyć lub szarżować\nPoczekaj na pacza, wktoryms wyeliminuja bledy. Ja kupie gre dopiero gdy wyjdzie razem z dodatkiem ( a i to jesli dodatek nie bedzie zbugowany ). Obecnie malo ktora gre placa sie szybko kupic.\nJa też czekam na tą grę po wszystkich poprawkach Życzę wszystkim dużo cierpliwości\nA gdzie to można robić (czy może jest tak samo jak w poprzednich wersjach ze zmianami nazw miast)? Nie powiem, bardzo by się to przydało, zwłaszcza że nazwy niektórych jednostek są co najmniej dziwne...\nTaktyka i Strategia - Forum Strona Główna » Dyskusje historyczne » Cyberstrategia » Empire Total War


Soundtracks.pl - Muzyka Filmowa : MICHAŁ LORENC - "RÓŻYCZKA": NA 5 MINUT PRZED PREMIERĽ!\nWczoraj, w Dzień Kobiet, w warszawskim Multikinie w Złotych Tarasach, odbyła się uroczysta premiera długo oczekiwanego, głośnego filmu Jana Kidawy-Błońskiego - RÓŻYCZKA. Wśród zaproszonych gości nie zabrakło kompozytora muzyki do filmu - Michała Lorenca. Pojawiły się też takie znane osobistości mediów, kultury i władz jak: Adam Michnik, Prezydent Warszawy - Hanna Gronkiewicz-Waltz, Agnieszka Holland, Magdalena Łazarkiewicz, Olgierd Łukaszewicz, Piotr Adamczyk, Maria Seweryn, Małgorzata Buczkowska, Jacek Braciak, Katarzyna Kolenda-Zaleska oraz Radosław Piwowarski i przedstawiciele Rządu RP. Na premierze pojawili się także odtwórcy głównych ról w filmie - Andrzej Seweryn (Adam Warczewski - pisarz), Magdalena Boczarska (Kamila Sakowicz - "Różyczka"), Robert Więckiewicz (Roman Rożek - oficer SB), oraz reżyser Jan Kidawa-Błoński i inni.\nFilm na ekranach polskich kin zadebiutuje już w ten piątek, - 12 marca, a w ciągu kolejnych, najbliższych dni, pojawi się też w sklepach muzycznych w całej Polsce na płycie CD muzyka z tego filmu, autorstwa Michała Lorenca.\nNiezmiernie miło jest nam poinformować, że płyta wydana zostanie przez Polskie Radio S.A. - Radiową Agencję Fonograficzną. W wydaniu płyty pomagał portal Soundtracks.pl.\nPŁYTA POJAWI SIĘ W SKLEPACH W PIĽTEK - 19 MARCA.\nPrzez ostatnie dwa tygodnie trwały bardzo intensywne prace nad przygotowaniem tego wydania. Materiały tekstowe do albumu przygotował Adam Krysiński wraz z firmą Monolith Films - dystrybutorem filmu. Na płycie znalazło się 45 minut przepięknej muzyki Michała Lorenca, zebranej w 27 utworów. Do albumu dołączono 16-stronicową książeczkę.\nMuzykę wykonują wybitni polscy soliści: Henryk Miśkiewicz (saksofony i klarnet), Marcin Pospieszalski (kontrabas jazzowy), Jan Smoczyński (fortepian), Anna Sikorzak-Olek (harfa), Sebastian Frankiewicz (perkusja jazzowa), Agnieszka Kopacka-Aleksandrowicz (czelesta), Tomasz Kiniorski (flety), Robert Siwak (instrumenty perkusyjne) i Bogdan Kupisiewicz (gitara).\nO czym opowiada film Różyczka? Polska - lata 60. Znany pisarz (Andrzej Seweryn) przeżywa romans z dużo młodszą od siebie, piękną kobietą (dramatyczna i wybitna, trzeba podkreślić wybitna, rola Magdaleny Boczarskiej). Wbrew wywołującej oburzenie środowiska różnicy wieku, wykształcenia i pozycji intelektualista poślubia atrakcyjną ?dziewczynę znikąd?. Zaślepiony uczuciem nie podejrzewa, że ich kontrowersyjny związek może nie być kwestią przypadku. Nie wie, że jego partnerka od dawna spotyka się po kryjomu z innym mężczyzną (Robert Więckiewicz), z którym łączy ją nie tylko silna namiętność, ale i groźna intryga. Zaangażowana w niemoralny układ z agentem, przekazuje mu informacje mające służyć kompromitacji pisarza. Erotyczna fascynacja kochankiem stopniowo przeradza się w głębokie uczucie, choć kobieta zdaje sobie sprawę, że jest jedynie narzędziem w zaplanowanej akcji tajnych służb.\nPoniżej prezentujemy oficjalny zwiastun filmu :\nWszystkich zapraszamy gorąco do kin oraz, już za kilka dni, do sklepów muzycznych!\nJuż niedługo na naszym portalu pojawi się dla naszych Czytelników kilka niespodzianek związanych z wydaniem muzyki z Różyczki... oraz inne prezenty.\nW imieniu swoim oraz Redakcji portalu Soundtracks.pl chciałbym w tym miejscu złożyć podziękowania wszystkim Osobom, które przyczyniły się do wydania płyty z muzyką z tego filmu.\nDziękuję serdecznie za zainteresowanie tym projektem, za udzielone zaufanie i wsparcie oraz za miłą współpracę. Szczególne podziękowania składam na ręce:\nPani Magdaleny Najmoły - z Redakcji Radiowej Agencji Fonograficznej\nPana Wojciecha Kwapisza - Kierownika Radiowej Agencji Fonograficznej\nPana Arkadiusza Sokoła - Dyrektora Zarządzającego Monolith Films\nPani Joanny Hanusiak - Dyrektora Działu Promocji i Reklamy Monolith Films\nPani Agnieszki Będkowskiej - Kierownika Działu Produkcji Filmowej WFDiF\nPana Tadeusza Kuczyńskiego - autora projektu graficznego wydania\nPana Jana Kidawy-Błońskiego - reżysera filmu\nMichałowi dziękuję za muzykę, inspirację i zaufanie.\nNo nareszcie! Już myślałem, że w naszym kraju nic się nie da wydać... Wielkie gratulacje i stukrotne podziękowania!!! Szkoda, że nie ma pre-orderów... ;)\nPiękna muzyka, piękna szata graficzna płyty. Wielkie dzięki Adam - może wreszcie przetarty został szlak do wydawania wartych uwagi polskich scoreów. Rewelacja !\nBałem się, że kolejna kompozycja Lorenca pójdzie gdzieś na półki i nie będzie wydana. A tu taka niespodzianka. Jak tylko pojawi się w sklepie kupuję od razu!!!\nTo jest dopiero NEWS!!! Oby jak najwięcej takich informacji i wydań polskiej muzyki filmowej. Również mam nadzieję że to dopiero początek i za niedługi czas będą wydane coraz to nowe i nowe tytuły. DZIĘKI :-)\nTutaj można zaapelować do wszystkich ludzi, którym zależy, żeby ta polska muzyka filmowa się u nas rozwijała. To nie jest Hollywood, gdzie soundtracki wydaje się jak leci w dużych nakładach, jako gadżecik do promocji filmu. W naszym kraju jest trochę inaczej, także SPRZEDAŻ tej muzyki na płycie, realna jej SPRZEDAŻ, a nie rozchodzenie się mp3 po internecie, jest ważnym sygnałem dla naszych producentów i wydawców, że warto jednak coś takiego robić i że warto w tę muzykę jednak inwestować. To jest bardzo istotne, wbrew pozorom nie z powodu zarobku, ale głównie z powodu dalszego zainteresowania producentów wydawaniem polskiej muzyki filmowej, większego inwestowania w nią i w jej produkcję. Chodzi tutaj też o to, żeby, na przykład, dany kompozytor przy następnej swojej produkcji miał możliwość stworzenia i nagrania muzyki, przykładowo, z 2 razy większą orkiestrą niż w poprzednim projekcie. Na tym polega taki mój apel do ludzi. Jeśli ludzie chcą mieć możliwość słuchania takiej rodzimej muzyki na płycie u nas w kraju, jeśli słuchacze i chętni słuchania tej polskiej muzyki filmowej, chcą stworzyć możliwość, by taka muzyka się w Polsce tworzyła i była wydawana, powinniśmy nad tym aspektem się zastanowić, bo to jest bardzo ważne.\nPrzepiękna muzyka,wspaniały klimat.Fajna edycja płyty.Tak trzymać!!!!!!!\nWielkie dzięki....super wiadomość...\nMam nadzieję, że płyta odniesie sukces i wydawcy przypomną sobie o wcześniejszych dokonaniach kompozytora. Re-edycja KROLLA i 300 MIL DO NIEBA to byłoby fantastyczne wydarzenie.\nFantastyczna wiadomość!!! Na film wybieram się na 100 %, a później do sklepu po CD ;) Podziękowania mojemu imiennikowi (Adamowi) za poświęcony czas i serce bo dzięki temu będziemy mieli okazję zapoznać się z ową płytą p. Michała. Też mam nadzieję, że jest to "przetarcie drogi" w wydawaniu przyszłych kompozycji. Tak trzymać! Pozdrawiam!\nGratulacje ,może wreszcie dojdzie do wznowienia wcześniejszych dokonań Mistrza\nWspaniała wiadomość:) Nareszcie ktoś poznał piękno muzyki pana Michała i zdecydował się wydać ten album.Oby takich informacji było więcej:)\ngenialnie!!!! ja juz chce ta plyte!!!! dzieki wielkie dla radia i dla was !!!!\nŚwietna wiadomość :) Gratuluję Panie Adamie przedsięwzięcia. Oby otworzyło ono furtkę do kolejnych :) Nie mogę się już doczekać i filmu i płyty z muzyką. Orientuje się ktoś czy są już może jakieś informacje dotyczące ceny tego krążka? Dużo wydatków w tym miesiącu i trzeba by jakoś rozsądnie zagospodarować finanse żeby w dniu premiery zakupić chociaż znając soundtracks.pl pewnie doczekamy się jakiegoś konkursu z nagrodami mam rację? hehe :)\nCiekawie zapowiadająca się płyta.Muzyka p.M.Lorenca potrafi sprawić,że zatapiam się we własne myśli i z lubością pozostaję w ich towarzystwie. Brawo,dobra robota p.Adamie!!! Mam taką cichą nadzieję,że ludzie w końcu otworzą się na piękno muzyki filmowej.\nMój mistrz powraca. Ale nie chciałbym reedycji jego wcześniejszych dokonań, bo zdobywanie tych, tak rzadkich i trudno dostępnych za przyzwoitą cenę płyt sprawia mi niesamowitą przyjemność. Oby wydawali nowości, bo polscy kompozytorzy piszą naprawdę dobrą muzykę filmową, a Lorenc to już klasa sama w sobie. GRATULACJE!\nPodziękowania należą się wydawcy, nie mnie :) Co do ceny płyty, to zakładam, że oscylować ona będzie w okolicach 29-35 zł. Tyle kosztują polskie płyty. Tyle też kosztuje soundtrack z "Rewersu", wydany wcześniej również przez Polskie Radio. Wierzę, że w przypadku "Różyczki", będzie to podobnie.\nSuper, już się nie mogę doczekać :-))))))))))))))\nJak zawsze jestescie w centrum najwazniejszych wydarzeń! Ilez to muzyki dzieki Wam wyszlo!! Byłam wczoraj na filmie - wspaniały dramat... Jak zawsze fantastyczna muzyka Lorenca... Szukam po sklepach, kiedy będzie płyta????????\npłyta od 19 marca. Tracklista liczy aż 27 utworów!!!\nZgadza się. Cena płyty to 30 zł (plus/minus - w zależności od sklepu)\nKLIPY : http://www.polskieradio.pl/raf/rozrywka/record.aspx?id=145812\nSuper muzyka, lecz czy ktoś może mi napisać, czy na płycie z muzyką filmową- tu Różyczka -są wyraźne przerwy między utworami, czy też "leci ciągiem".\nKażdy utwór jest oddzielnym utworem, więc to normalne, że przerwy są - jak na 99,9% płyt na świecie :) Kończy się jeden.. 2, 3 sekundy ciszy i zaczyna się drugi.\nwyjazd z Polski ilustruje ostatnie dramatyczne wydarzenia\nWielkie dzięki, wspaniała muzyka


Internet w turystyce- wykład 10 - Notatek.pl\nInternet w turystyce »\nInternet w turystyce- wykład 10\nInternet w turystyce\nInternet w turystyce dr Maria Smolarek\nCRS (Computer Reservation Systems) jest to system rezerwacji komputerowej z bazą danych, który umożliwia nie tylko w regionie ale i na świecie przekazywanie informacji, dokonanie rezerwacji, kształtowanie cen na produkty turystyczne. Zalety stosowania CRS'ów\nproducenci i oferenci usług turystycznych CRS mogą korzystniej i przy mniejszych kosztach upublicznić swoją ofertę\nproducenci i oferenci mogą znacznie szybciej reagować na zmiany popytu\nkoszty dostępu do rynku są mniejsze\nodejście od katalogów oznacza oszczędności w kosztach oraz oszczędność zasobów przyrodniczych\nCRS daje możliwość odbiorcy końcowemu dowolnego zestawiania i kształtowania swojej podróży turystycznej\ndzięki CRS zacznie wydłuża się czas, w którym można podjąć decyzję o rezygnacji z udziału w imprezie turystycznej\nprawdopodobieństwo korzystnej, szybkiej, ponownej sprzedaży imprezy, która była przedmiotem rezygnacji jest bardzo wysoka\nobieg informacji pomiędzy przedmiotami wchodzącymi w skład wielkich korporacji turystycznych\ntransfery za pośrednictwem poczty elektronicznej\nkorporacje turystyczne o zróżnicowanej strukturze branżowej dzięki CRS otrzymają możliwość poprawy jakości i szybkości księgowania i rachunkowości\ndla konsumenta obniżki cen na produkty turystyczne\ndla biur podróży i agentów turystycznych CRS przynosi:\npoprawę jakości doradztwa dzięki różnorodności oferty\nlepszą organizację rachunkowości\nwzrost obrotów dzięki szybkiemu i trafnemu doradztwu w zawieraniu umów\npoprawę komunikowania się z partnerami i kooperantami\nwsparcie dla działów rezerwacji, działów marketingu i zarządzania biurem.\nWady stosowania CRS'ów\nCRS narusza zasady wolnej konkurencji,\nCRS może wyeliminować z rynku dowolnie wybranego konkurenta pozostającego w systemie,\nkolejność na liście ofert,\nfirmy powiązane kapitałowo z CRS uzurpują sobie prawo do uprzywilejowanej pozycji na liście oferentów (tj. pozycji na początku listy) lub do dłuższego czasu ekspozycji na monitorze,\ndominuje pogląd o skłonności do wybór markowej firmy, tj. firmy z prestiżem o uznanej pozycji na rynku,\nsprzedaż danych które chronione są prawem,\nCRS przekazują nawzajem użytkownikom informacje na temat ich finansów,\nopłaty dla użytkowników nie będących udziałowcami,\nCRS utrudnia wejść na rynek,\n… oraz 368 tour-operatorów z całego świata. Sercem globalnego systemu rezerwacji GALILEO jest Centrum Danych, umożliwiające łączenie się w czasie rzeczywistym dostawców i odbiorców usług turystycznych przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu 365 dni w roku. Do systemu GALILEO podłączonych jest ponad 184.000 terminali komputerowych oraz wiele wiodących internetowych portali turystycznych. Przeciętnie Centrum Danych otrzymuje i przetwarza ponad 318 milionów rezerwacji oraz więcej niż 1 miliard zapytań o kalkulację taryf rocznie. System Amadeus\nFirma Amadeus została założona w 1987 roku przez linie lotnicze Air France, Lufthansa, Iberia i SAS. Dziś działa już w około 200 krajach.\nLokalny know-how, dzięki swojej obecności na 217 rynkach\nZnajomość wielu języków i umiejętność działania…\n… graficzna wyszukiwarka ofert, aktualnie około 5 milionów ofert dziennie w naszej bazie intuicyjna pomoc, podpowiadająca alternatywne lotniska lub stacje autobusowe porównywanie ofert rożnych touroperatorów koszyk przejrzanych ofert drukowanie ofert dla Klienta obrazki i wszystkie dane katalogowe, opisy ofert wszystkich touroperatorów nieograniczona ilość stanowisk pracy w danym biurze uniwersalne potwierdzenie rezerwacji każdego touroperatora informacje o krajach, lotniskach, pogodzie możliwość rezerwacji samolotów liniowych i “Lowcost”-ów już teraz prawie 100 touroperatorów w systemie, przeciętnie co miesiąc dołącza nowy touroperator wykres najlepszych cen System Galileo\nGalileo International jest jednym z największych na świecie dostawców zaawansowanych rozwiązań informatycznych dla przedsiębiorstw…\nWORDSPAN. Na rynku polskim liderami są Amadeus i Galileo. Wykorzystywane są przede wszystkim do rezerwacji biletów lotniczych. Rezerwacja dokonana bezpośrednio przez system jest często tańsza nawet o 40 %- poprzez pominięcie pośredników. System MerlinX\nMERLIN - wielofunkcyjny system rezerwacyjny, spełniający wszystkie wymagania nowoczesnego biura podróży. Merlin oferuje komfort…\nSystemy CRS rozmiary - omówienie\nPojęcia z informatyki\nFunkcje systemów GDS - omówienie


Centrum Turbin Gazowych. Badania i projekty na światowym poziomie - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesCentrum Turbin Gazowych. Badania i projekty na światowym poziomie\nautor: Hubert Rabiega16.11.2015, 07:00; Aktualizacja: 17.11.2015, 07:58\nCentrum Turbin Gazowych w budowieźródło: Materiały Prasowe\nCentrum Turbin Gazowych ulokowane tuż obok warszawskiego Okęcia to unikalny w skali Europy ośrodek badawczy, gdzie specjaliści będą projektować, badać i udoskonalać turbiny gazowe wykorzystywane w obu inżynierskich dziedzinach – energetyce i lotnictwie.\nPrzedsięwzięcie łączy potencjał naukowo-badawczy Instytutu Lotnictwa, Wojskowej Akademii Technicznej oraz kadry naukowej Politechniki Warszawskiej. Centrum będzie ośrodkiem projektowania, testowania i opracowywania nowych technologii napraw dla wszelkich typów turbin gazowych.\nInstytut Lotnictwa, na bazie którego powstaje CTG, od wielu lat uczestniczy w projektowaniu, analizach i eksploatacji różnych turbin gazowych, zarówno lotniczych, jak i energetycznych.\n– Centrum Turbin Gazowych jest pewnym uzupełnieniem obecnego parku maszynowego i laboratoryjnego Instytutu Lotnictwa, które wpisuje się w zagadnienia lotnictwa i energetyki. – mówi dyrektor Centrum, Rafał Kajka.\nWarszawskie centrum pozwoli inżynierom nie tylko projektować trójwymiarowe modele na ekranach monitorów, ale także zobaczyć swoją koncepcję na żywo, szybko zbudować fragmenty prototypów czy trójwymiarowe bryły w uproszczonej skali i spasować elementy przy pomocy prostych narzędzi i materiałów (takich jak drewno, pianka, gąbka, taśma klejąca). Podejście takie umożliwi szybką identyfikację rzeczywistych interakcji występujących w projektowanym, wirtualnym modelu 3D.\n– CTG jest pokazaniem nieco innej strony badawczej, nieco innego podejścia do testów. Z jednej strony budujemy komorę próżniową z napędem, gdzie będzie przeprowadzany test urwania łopaty – jedno z kluczowych badań przy projektowaniu silników lotniczych. Z drugiej strony rozwiniemy obszar napraw. Instytut Lotnictwa przez wiele lat projektował i budował nowe prototypy. Natomiast w tym centrum próbujemy pójść krok dalej. Wchodzimy w fazę eksploatacji części, gdzie udostępniamy firmom technologię napraw, by usprawnić i skrócić czas serwisu turbin obniżając tym samym koszty wyłączeń i koszty przeprowadzenia napraw. – tłumaczy dyrektor Kajka.\nCentrum Turbin Gazowych - budowa\nInżynierowie będą mieli okazję testować swoje rozwiązania dotyczące turbin gazowych o mocy od 0,5 do nawet 250 megawatów (MW). Dla porównania nowoczesna elektrociepłownia dla niemal 200-tysięcznej Bielsko-Białej i okolic ma moc elektryczną "zaledwie" 50 MW. Tak pomyślanych laboratoriów jak to warszawskie właściwie w Europie nie ma.\n– Ta placówka powinna zaistnieć na mapie świata, jako kompleksowe centrum, w którym klient zlecając pracę może uzyskać gotowy kompleksowy wynik. – ocenia Rafał Kajka.\nW ramach projektu powstaną tunele aerodynamiczne stworzone na Wydziale Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. W tunelu będzie możliwe np. obniżenie temperatury powietrza w przestrzeni testowej. Z kolei warszawski WAT zbuduje systemy symulacyjne sterowania silników turbinowych oraz hamownie do małych silników turbinowych, które będą mogły kompleksowo przebadać pełne spektrum pracy silników turbinowych.\nZaletą CTG będzie m.in. dostęp do bazy laboratoriów materiałowych i wytrzymałościowych, tuneli aerodynamicznych oraz do dobrych automatyków i programistów, którzy są w stanie przeprowadzić modyfikację urządzeń badawczych na potrzeby konkretnego testu. Do testowania turbin lotniczych centrum będzie w stanie wspierać inżynierów nowoczesnym laboratorium wyposażonym w komorę próżniową oraz napęd 6 megawatów, który umożliwi przeprowadzanie testów urwania łopaty na silniku turbinowym oraz zachowania pracującego silnika w przypadku zassania obiektu obcego, np. ptaka.\n– Są to testy, które są przeprowadzane przy każdym nowym silniku. Na poziomie światowym tego typu laboratoriów jest niewiele. Są to ośrodki wysoko wyspecjalizowane. W związku z tym dostęp do nich jest bardzo trudny i często ograniczony. W instytucie posiadamy dostateczne kompetencje, żeby zająć się tym tematem, zarówno od strony inżynierskiej, jak i od strony testowej. – tłumaczy Rafał Kajka.\n– Rynek jest szeroki, wiele instytucji jest zainteresowanych tego typu badaniami. – dodaje.\nCentrum Turbin Gazowych to inwestycja realizowana w ramach projektu „Modernizacja i budowa infrastruktury naukowo-badawczej Wojskowej Akademii Technicznej i Politechniki Warszawskiej na potrzeby wspólnych numeryczno-doświadczalnych badań lotniczych silników turbinowych”, współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013.\nWięcej informacji o projekcie na stronie gtcenter.pl>>>\nWiesław(2017-03-11 06:18) Zgłoś naruszenie 10\nA pan były dyrektor Kajka nie powinien już być w pace za te przekręty finansowe w ILot i spółki zagraniczne...?!\nDżesika(2015-11-21 19:06) Zgłoś naruszenie 10\nCentrum turbin gazowych bez turbin gazowych. Modele i bryły z materiałów takich jak drewno, pianka, gąbka, taśma klejąca... Nieco ratuje wizerunek tunel aerodynamiczny i laboratorium materiałów. W sumie brzmi żałośnie. Kto za to zapłaci? Za bawienie się modelami. Zapłaci podatnik żeby paru dr inż. i podpułkowników inżynierów robiło sobie symulacje. Od czasu do czasu może firma komercyjna przyjdzie z jakimś zleceniem.\nFirm na świecie produkujących komercyjnie prawdziwe turbiny gazowe jest baaaaardzo mało. W artykule jest napisane, że instytut przygotowywał prototypy (nie wiadomo czego, załóżmy że turbin). Następnie jest napisane, że wykonano krok naprzód i teraz będą się zajmować eksploatacją, zużywaniem się części. Nie jest to krok w przód.\nJeśli centrum trub. gazowych w Warszawie ma ambicje dołączyć do elity i zrobić działającą dużą turbinę gazową to życzę sukcesu i pogratuluję. Ale na razie mam wrażenie, że przede wszystkim paru doktorków chce się bawić swoimi stymulatorami i modelami matematycznymi. Jak studenci.\nNa podstawie artykułu odnoszę wrażenie, że to centrum zostało powołane tylko w jednym celu: w celu wyssania pieniędzy z "Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka". Gospodarki z samego akademickiego modelowania i teoretyzowania wg mnie nie będzie a firemki remontujące do tej pory niemieckie i amerykańskie turbiny i tak sobie dają radę bez jakiegoś instytutu.\nPOTENTAT(2015-11-16 15:44) Zgłoś naruszenie 00