Antoni Macierewicz - nowy bulterier PiS-u czy jedyny sprawiedliwy? - Ósmy dzień tygodnia\nÓsmy dzień tygodnia Kraj macierewicz media Moim zdaniem Polityka prasa prawda smoleńsk Antoni Macierewicz - nowy bulterier PiS-u czy jedyny sprawiedliwy?\nAntoni Macierewicz - nowy bulterier PiS-u czy jedyny sprawiedliwy?\n8/22/2010 Autor: Piotr Cybulski Brak komentarzy\nNiewątpliwa degradacja dotknęła Jacka Kurskiego, który przez wiele lat nosił przezwiska kojarzącego go z agresywną walką polityczną, choćby "Bulterier" czy "Pitbull". Jednak teraz poseł Kurski kojarzony jest już raczej tylko z mandatami, za polityczną walkę zabrał się za to Antoni Macierewicz. Rozumiem, że za pozwoleniem Jarosława Kaczyńskiego.\nW ostatnim czasie to największy awans w tej partii i ogromna nobilitacja dla posła, którego skutecznie udało się umieścić w szeregu "oszołomów", ale to akurat normalna dola dla polityka, który od niepamiętnych czasów walczy z UB-ekami i SB-ekami. Zatem w wielu kręgach politycznych miano "oszołoma" to największy komplement z możliwych i ogromny zaszczyt.\nAntoni Macierewicz to polityk z piękną kartą opozycyjną. Całkiem pięknie zapisał się też w polskiej polityce lat 90-tych. Wiadomo, że "czerwony" nawet po upadku PRL-u był mocny, więc Macierewiczowi jako zagorzałemu antykomuniście i tępicielowi wszelkiego UB-ectwa nigdy łatwo nie było.\nTeraz dostał szansę wykazania się w śledztwie mającym wyjaśnić katastrofę smoleńską. Został szefem zespołu parlamentarnego ds. zbadania katastrofy smoleńskiej i przyznaję, że do takiej roli jest znakomicie predysponowany. Jego doświadczenie oraz analityczny umysł będą tutaj znaczącym orężem i mogą się sprawie przysłużyć. Jednak uważam, że w swoich wypowiedziach poseł Macierewicz powinien być nieco bardziej powściągliwy.\nOtóż bowiem w swoim najnowszym wywiadzie powiedział, że: "jedynie "Nasz Dziennik", "Radio Maryja", "Telewizja Trwam" i "Gazeta Polska" próbują dochodzić prawdy". Takie postawienie sprawy uważam za dość krzywdzące dla wielu mediów, które o katastrofie smoleńskiej dużo piszą czy pokazują, choćby "Wiadomości" TVP czy Rzeczpospolita.\nDużo tej sprawie poświęcają też blogerzy, choćby Salonu24, mający swoje zasługi w tym, że pewne fakty zostały znakomicie zanalizowane i przedstawione, dzięki czemu są bardziej znane szerszej części społeczeństwa. Antoni Macierewicz więc postawił siebie i media sobie sprzyjające w roli "jedynych sprawiedliwych", którzy jako jedyni o coś walczą a reszta to nie wiem co robi ale na pewno nie interesuje się prawdą. Tak nie można.\nOwszem, czytam regularnie Gazetę Polską i uważam, że jej rola w temacie rozwikłania całej sprawy o tragedii smoleńskiej jest znacząca, ale nie można komuś dokładać zasług odejmując je innym. Tak się nie godzi, to nieetyczne i nieeleganckie. Jednak z całego serca życzę posłowi Macierewiczowi wytrwałości w tym co robi, a wiem że lekko nie ma i póki co mieć nie będzie.\nUważam jednak, że jeśli ma zostać tym "jedynym sprawiedliwym", to musi się trzymać z daleka od takich postaw, za którymi kryją się etykietki "bulteriera". Prawda bulterierów nie potrzebuje, za to "jedynych sprawiedliwych" pragnie jak kania dżdżu. A tu przecież o prawdę chodzi, to prawda jest najważniejsza.\nTagi : Kraj, macierewicz, media, Moim zdaniem, Polityka, prasa, prawda, smoleńsk\n0 komentarzy do wpisu "Antoni Macierewicz - nowy bulterier PiS-u czy jedyny sprawiedliwy?"


tani i dobry aparat - Forum lotnictwa\ntani i dobry aparat\nJa zaczynałem robić zdjęcia od takiego aparatu:[link widoczny dla zalogowanych]\nNa początek powinien wystarczyć, a i do przelotówek przez lornetkę też się nadaje.\nWysłany: Sob 14:06, 24 Cze 2006 Temat postu:\nkodak ogolnie nie nalzey do aparatow rozwojowych. jesli chcialbys sie rozwijac to najlepiej jakbys uzbieral wiecej kasy i kupil jakas malpke canona, nikona, panasa, albo jakas lustrzanke analogowa. potem bys sprzedal to i dolozyl znow troche kasy i moze nawet kupilbys jakies lustro cyfrowe...\nWysłany: Sob 14:08, 24 Cze 2006 Temat postu:\ntaa, wlasciwie to podales chyba najlepsze rozwiazanie. ten canon jest bardzo dobry, tylko czy sebacyw chcialby aparat uzywany?\nWysłany: Czw 17:23, 29 Cze 2006 Temat postu:\ndzięki za pomoc,ale pokusiłem się na troche droższy i leprzy aparat\nSamsung Digimax S500 cena:529 PLN\nNa przyszlosc prosze pamietac, zeby zdjecie nie bylo wieksze niz 640px.krzys121\nWysłany: Czw 18:27, 29 Cze 2006 Temat postu:\nzmiejsz to zdjecie! zapraszamy do przeczytania regulaminu\nWysłany: Pią 14:57, 30 Cze 2006 Temat postu:\nA kupiles juz? Bo ja na Twoim miejscu jesli jednak mozesz wydac nieco wiecej szukalbym czegos z mniejsza matryca ale wiekszym zoomem - 3x to stanowczo za malo nawet do duzych i nisko latajacych maszyn. Np. cos w tym stylu: [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Sob 9:22, 01 Lip 2006 Temat postu:\nkupiłem jeszcze bardziej nieco leprzy aparat,chcoć takiego samego wyglądu i firmy\nczy pietnastokrotny zoom jest dobry by uchwicić samolot ??\ni jeszcze jedno pytanie,czy wie ktoś z was jak skonfigórowac aparat by robił jak najleprze zdjęcia przy pomocy zooma??\nWysłany: Sob 11:55, 01 Lip 2006 Temat postu:\nSebacyw Miałem taki aparat za 499 zł : [link widoczny dla zalogowanych]\nZdjęcia przez lunte możesz zobaczyc na [link widoczny dla zalogowanych]\np.s bez statywu ani rusz\nWysłany: Sob 12:04, 01 Lip 2006 Temat postu:\nja mam taki aparacik ;]\na tutaj jego opis -> [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Pon 15:12, 18 Gru 2006 Temat postu:\nżeby nie robić nowego tematu, chciał bym poprosić o pomoc w wybraniu nowego aparatu\nma być on szczególnie przeznaczony do fotek lotniczych\ncena to okolo 1000zl\nmysle o czyms takim-> [link widoczny dla zalogowanych]\ntakże zależy mi by miał on Wejście na karty pamięci SD (akorat taką posiadam, a te są najtansze ze wszystkich rodzaji)\nprosze o pomoc przy wyborze aparatu\nP.S. Na razie to są plany, bo nie wiem kiedy uzbieram tyle kasy, mysle ze po Świetach podwoji sie troche moje konto wiec jakies 2 miesiace mi zajmie"dozbieranie"kasy


Jak założyć startup, pracując na etacie? Własny startup krok po kroku Startup Academy\n3 WSKAZÓWKI JAK ZAŁOŻYĆ STARTUP BĘDĄC NA ETACIE\n> 3 WSKAZÓWKI JAK ZAŁOŻYĆ STARTUP BĘDĄC NA ETACIE\nCzy da się rozpocząć startup po godzinach? Wiele osób pracujących na etacie kojarzy rozpoczęcie biznesu z inwestycją przynajmniej kilkunastu tysięcy złotych oraz pełnym zaangażowaniem od świtu do nocy. Jak jednak poradzić sobie z wyjściem poza strefę komfortu…? Stałe wynagrodzenie, które co miesiąc spływa na nasze konto bankowe jest istotnym argumentem, który przemawia do naszego rozsądku mówiąc “nie ryzykuj”. Kiedy jednak myśl o rozpoczęciu własnego przedsięwzięcia biznesowego spędza nam sen z powiek, warto skorzystać z kilku praktycznych wskazówek, które przybliżą nas do sprawdzenia swoich sił w roli przedsiębiorcy.\n1. PRACUJ NAD STARTUPEM KILKA GODZIN W TYGODNIU.\nNa początku nie musisz rzucać wszystkiego. Nie rezygnuj z pracy na etacie. To niczemu nie służy, a wręcz sprawia, że jesteś pod ścianą i musisz chwytać się wszystkiego co da Ci jakikolwiek przychód. Najprawdopodobniej nie będziesz działać racjonalnie. Wystarczy jak na realizację pierwszych kroków w biznesie zaczniesz poświęcać kilka godzin w tygodniu. W miarę jak będziesz otrzymywać pozytywne sygnały z rynku, że to co robisz ma sens powinieneś zwiększać swoje zaangażowanie.\n2. ZDOBYWAJ WIEDZĘ BIZNESOWĄ Z RÓŻNYCH ŹRÓDEŁ.\nKiedy stawiasz pierwsze kroki na swojej biznesowej drodze powinieneś czerpać wszelkie możliwe wskazówki z książek, ze szkoleń, warsztatów jak i od mentorów. Dlaczego jest to ważne? Prowadzenie biznesu wymaga holistycznego spojrzenia na procesy biznesowe. Pracując przez wiele lat w korporacji może być trudno Ci się przestawić, że nie jesteś już specjalistą w jednej dziedzinie, a jesteś odpowiedzialny za wszystko (sprzedaż, marketing, finanse, zarządzanie zespołem itd.). Każda wskazówka może okazać się na wagę złota.\nPamiętaj, że nie jesteś pierwszy w biznesie i ktoś już mógł wcześniej popełnić błędy, które na Ciebie czyhają. Lepiej uczyć się na cudzych błędach niż popełniać własne, które mogą okazać się zbyt kosztowne. Zachowaj jednak zdrowy rozsądek. Zbyt dużo eventów może odciągnąć Cię od najważniejszego zadania jakim jest zdobywanie klientów.\n3. NEVER GIVE UP – NIE ODPUSZCZAJ PRZY PIERWSZEJ PORAŻCE.\nTo zupełnie normalne, że pierwsze próby zakończą się niepowodzeniem. Trudno będzie wygenerować pierwszy ruch na stronie internetowej, a nawet jak ktoś wejdzie, to nie będzie dzwonił, wysyłał maili, czy zamawiał. Zachowaj zimną krew i nastaw się na ciągłe poszukiwanie. Znalezienie docelowego modelu biznesowego wymaga czasu. Musisz potwierdzić, kto będzie Twoim klientem, jaki produkt mu zaoferujesz ostatecznie, a także jak Ci będzie płacił (płatność jednorazowa, abonament, a może prowizja). Na początku nie masz nic poza hipotezami, które mogą okazać się fałszywe. To nie znaczy, że powinieneś rezygnować. Sukces w biznesie jest zarezerwowany dla cierpliwych.\nRealizacja marzeń o własnym biznesie nie musi wymagać rezygnacji z etatu i postawienia wszystkiego na jedną kartę. Warto pamiętać, że 9/10 startupów upada, a więc próba realizacji własnego przedsięwzięcia biznesowego jest obarczona ogromnym ryzykiem. Wykorzystanie metodologii takich jak Lean Startup oraz Customer Development w procesie budowy własnego biznesu pozwala nam na ograniczenie kosztów oraz ryzyka związanego z powstawaniem nowego przedsięwzięcia. Zacznij po godzinach, zdobywaj wiedzę z różnych źródeł i nigdy się nie poddawaj! Dzięki Startup Academy już kilkaset osób realizuje marzenia o własnym biznesie. Dołącz do nich, załóż startup i wyjdź poza strefę komfortu.\nAutorzy: Damian Strzelczyk i Tomasz Jabłoński.\nBIZNES NA ETACIE, BIZNES PO GODZINACH, POMYSŁ NA BIZNES, POMYSŁ NA STARTUP, STARTUP, STARTUP ACADEMY


L'Eau Vive du Pacifique, Noumea - recenzje restauracji - TripAdvisor\nL'Eau Vive du Pacifique, Noumea\nNr 37 wśród 208 Restauracje w lokalizacji Noumea\n112 Rue Du Port Despointes, Noumea, Grand Terre 98800, Nowa Kaledonia\nFrancuska, Międzynarodowa, Europejska, Polinezyjska\nŚwietna obsługa i dobre jedzenie w proste ustawienie. Jesteśmy bardzo zadowoleni z Zakonnice śpiew Avenue Maria. Przyjemne doświadczenie. Restauracja była spokojna w środę\nAve Maria śpiewali kolacji\nL'Eau Niech żyje indywidualizm jest niezwykły obiad, głównie z powodu restauracja prowadzona jest przez grupę zakonnice z całego świata. Posiłki mogą być przygotowywane w ten sam sposób 50 lat temu, co sprawiało, że było to trochę czasu posunął. i karta win jest obszerna, i dobre...ceny, nie muszą płacić podatku! Jesteśmy z tego bardzo zadowoleni, ale restauracja była tylko 1 / 3 pełne, więc było trochę cicho, ale to jest poza sezonem.Więcej\nCzułem się zawiedziony\nPo przeczytaniu recenzji do tego miejsca, chciałem go wypróbować. Naprawdę chciałem jak to miejsce, ale czułem się zawiedziony. Uważam, że jedzenie było przyzwoite, nic specjalnego, a na pewno nie warte tego, co za nie zapłaciłem. Udaliśmy się na obiad w czasie w dni powszednie i...byliśmy jedynymi gośćmi w restauracji. Śpiew był piękny. Jesteśmy bardzo zadowoleni z rozmowy z zakonnice i uzyskać więcej informacji o wyspie. Może obiad byłoby lepszym rozwiązaniem posiłekWięcej\ni w przeciwieństwie do gdzie indziej\nPoszliśmy na obiad i co za okazja! Serwowane przez wielonarodowej zakonnice, piękna i bez problemu jedzenie z uśmiechem i czuliśmy się jak długo wspominać dzień w mojej babci dziecka. Doskonale przygotowane i podane - tam co niedzielę. Gorąco polecam X\nUroczy i świetna obsługa. Jedzenie jest francuski / nowe Caledonian stylu bistro i jest po prostu pyszne. Dodatkowym atutem jest zakonnicy jest śpiew Ave Maria.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu L'Eau Vive du Pacifique.\nRezerwacje, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Dostępny parking, Bezpłatny wydzielony parking, Bezpłatna sieć Wi-Fi\nAdres: 112 Rue Du Port Despointes, Noumea, Grand Terre 98800, Nowa Kaledonia\nNumer telefonu: +687 28.61.23


Zimno, ciemno i mokro, w brzuszkach burczy… Brak ciepłego kąta. | PKDT\nHome >> Interwencje >> Zimno, ciemno i mokro, w brzuszkach burczy… Brak ciepłego kąta.\nZimno, ciemno i mokro, w brzuszkach burczy… Brak ciepłego kąta.\nZ nieba krople deszczu rozpryskują się na końcach naszych wąsów. Łapki całe w błocie. Futro poklejone. Szara codzienności , Szarych kotów. Czy ktoś o nas jeszcze pamięta ? Niechciane i zapomniane… Cześć , to My, Tczewskie Działkowce z Abisynii. Słyszeliście już tutaj o nas. Los nie był dla nas łaskawy. Od samego początku jesteśmy przeganiane i gnębione… Nigdy nie wiemy , czy ktoś kto do nas się zbliża ma dobre intencje. Często zostawione nam kąski okazywały się otrute… wiele naszych kolegów tak umarło. Nie mamy nic. Oprócz siebie nawzajem i naszej karmicielki –pani Ani. Tylko, że ostatnio coś rzadko do nas przychodzi- podsłuchaliśmy, że Nasza Pani straciła pracę i już nie jest w stanie zapewnić nam takiego jedzonka jak poprzednio. Ciężko jest zasnąć jak w brzuszkach pusto i wiatr wieje nam w oczka… Nie wiemy jak przetrwać ten ciężki czas… Dlatego błagamy, pomóżcie nam przetrwać zimę!!\nBardzo prosimy o pomoc dla kotów z tczewskich działek na Abisynii! Pani Ania, które je dokarmia nie jest w stanie zapewnić im bytu… Na karmienie potrafi pokazać się nawet 40 kotów. Staramy się pomóc , trwa akcja sterylizacja- kobieta sama wyłapuje koty i zawozi na sterylizacje do naszego weterynarza , w razie potrzeby są leczone, udało się też znaleźć domy dla maluchów. Potrzeba środków na opiekę weterynaryjną i karmę… Koty te zostały porzucone, lub urodziły się na działkach. Serce nam pęka na myśl, że nie mają co jeść. Przecież przez brak funduszy nie możemy im odebrać, jedynej rzeczy która im się należy – codziennie pełnych brzuszków.\nBędziemy wdzięczni za każdą pomoc, finansową i rzeczową! Potrzeba karmy, każdego kilograma, każdej puszki, która pomoże tym kotom przetrwać mrozy = jeżeli ktoś chciałby podarować karmę, prosimy o wiadomość.\nDOPISEK: Działkowce z Abisynii


Substancje fitochemiczne – co warto o nich wiedzieć?\nWiele roślin cenionych jest za swoje właściwości prozdrowotne. Dawniej wiązano to z mistycyzmem i mocą wielu bóstw. Dzisiaj moc roślin bada się pod zupełnie innym kątem – zawartych w nich substancji, które mają często pozytywny wpływ na zdrowie człowieka. Obecnie trwają badania nad wieloma tego typu substancjami, które pozwalają na tworzenie terapii umożliwiających leczenie wielu poważnych chorób. Co warto wiedzieć na temat tego rodzaju substancji? Jak się je wykorzystuje w medycynie?\nSubstancje fitochemiczne – co to takiego?\nSubstancje fitochemiczne to nazwa określająca związki chemiczne, które występują w roślinach. Nazwa ta wywodzi się z języka greckiego, gdzie przedrostek phyto odnosi się do roślin. Udowodniono, że są to substancje, które pozwalają na przetrwanie roślinom w określonych warunkach. Badania naukowe pokazują również, że wiele z nich ma wpływ na organizm człowieka. Mogą one wzmacniać odporność, łagodzić różnego rodzaju dolegliwości i bóle, wspierają odchudzanie, ale co najważniejsze, również być pomocne w leczeniu wielu chorób. Warto tutaj wspomnieć, że tego rodzaju substancje nie występują naturalnie w ludzkim organizmie. Dlatego też w celu korzystania z ich dobrodziejstw, należy je dostarczać regularnie w diecie. Niekiedy ich dostarczanie wymaga przyjmowania preparatów leczniczych, które są częścią terapii przypisanej przez lekarza. Do najpopularniejszych substancji fitochemicznych zalicza się między innymi: kapsaicynę, flawonoidy czy kwasy fenolowe. Wiele z nich badanych jest pod kątem leczenia chorób nowotworowych.\nJak opracowuje się standardy dla substancji fitochemicznych wykorzystywanych w produkcji leków?\nJak to zostało wspomniane, substancje fitochemiczne wykorzystuje się w leczeniu wielu chorób. Przykładem mogą być tutaj nie tylko nowotwory, ale także cukrzyca czy inne choroby zaliczane do grupy tzw. chorób cywilizacyjnych. Dla przygotowania odpowiednich leków potrzebne są opracowane odpowiednio wzorniki podstawowych substancji. Taki wzornik to substancja referencyjna. Przykładem może być tutaj odnośnik ziołowy. Tego rodzaju preparaty są przygotowywane w specjalistycznych laboratoriach, w których dba się o najwyższe standardy pracy. Próbki takie są oczyszczane i specjalnie preparowane, aby mogły stanowić wzorce do dalszej pracy. Na ich podstawie przygotowywane są kolejne preparaty, które muszą być zgodne z określonymi wcześniej referencjami. Często takie wzorniki są produkowane z materiału, który firma sama pozyskuje z własnych źródeł. To daje jej lepszą kontrolę nad nim. A także pozwala na pozyskanie roślin o określonych parametrach, które pozwalają na przygotowanie wysokiej jakości ekstraktów wzorcowych.\nWięcej w tej kategorii: Czym kierować się przy wyborze szkoły językowej? »


Gazprom przywrócił tranzyt rosyjskiego gazu przez Litwę do Kaliningradu - 10.02.2021, Sputnik Polska\nTranzyt rosyjskiego gazu do obwodu kaliningradzkiego przez Litwę, wstrzymany na wniosek Gazpromu, został przywrócony, wynika z danych litewskiego operatora... 10.02.2021, Sputnik Polska\nDzięki tej pływającej platformie szantaż podobny do tego jaki UPAdlińcy zastosowali wobec Krymu na dostawy wody stał się niemożliwy.\nDrugi pod względem wielkości dostawca europejski – Norwegia, ma coraz większe kłopoty – wydobycie gazu systematycznie spada. W 2017 r. osiągnęła szczyt produkcji gazu (122 mld m3) i od tej pory wydobycie wciąż spada. W 2020 r. było to już 112 mld m3 – ubyło 10 mld m3 gazu, czyli tyle, ile Polska zamierzała stamtąd importować rurociągiem Baltic Pipe. Ale norweskie złoża mają też inną wadę, otóż nie można nimi sterować w zależności od potrzeb. Tam o poziomie wydobycia decyduje natura i ciężkie warunki na głębokim i sztormowym morzu. Nie jest to więc gaz pomocny w ratowaniu się przed mrozami. Takie ratunkowe dostawy zdarzają się nie po raz pierwszy. Podobnie było 3 lata temu, w lutym 2018 r. Mrozy skuły Europę, ceny podskoczyły o 30%, magazyny błyskawicznie pustoszały (a wtedy wydają gaz dużo wolniej), a rury z Rosji też były gorące. Gazprom ustanowił wtedy rekordy dziennych dostaw do Europy. 21 lutego 2018 r. zaczęła się rekordowa dekada – przesłano 645 mln m3, każdego następnego dnia więcej, aż 2 marca doszło do rekordowych 713 mln m3. To są ogromne ilości. Średnie dzienne dostawy do Europy do w rekordowych latach 550 mln m3/dziennie. Średnie zużycie dzienne gazu w Polsce to 55 mln, zaś rekordowe (właśnie w styczniu br.) wyniosło 81 mln m3.\ngazprom, kraje bałtyckie, obwód kaliningradzki\n12:16 10.02.2021 (Zaktualizowane: 12:57 10.02.2021)\n© Sputnik . Igor Zarembo / Idź do banku zdjęćMagazyn gazu w obwodzie kaliningradzkim\nWcześniej Amber Grid poinformował, że w poniedziałek otrzymał zawiadomienie o czasowym wstrzymaniu tranzytu na wniosek Gazpromu. Gaz dostarczany jest do tego regionu Rosji tranzytem przez Litwę i Białoruś. Nie podano powodów wstrzymania tranzytu.\nZ kolei Gazprom przekazał, że potrzeby obwodu kaliningradzkiego w tym okresie zostały w pełni zaspokojone poprzez kaliningradzkie magazyny podziemne.\nWe wtorek wieczorem wznowiono tranzyt gazu ziemnego przez Litwę do obwodu kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej ... Przyczyny wstrzymania tranzytu gazu nie zostały sprecyzowane. Przepływy na Litwę z Białorusi są stabilne, litewska infrastruktura przesyłowa gazu działa w normalnym trybie\n6 Luty, 11:11\n- czytamy w oświadczeniu na stronie Amber Grid.\nTranzyt gazu do obwodu kaliningradzkiego odbywa się zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z umowy z Gazpromem, która obowiązuje do końca 2025 roku. Kontrakt przewiduje, że transport gazu odbywa się według formuły ship or pay\n- sprecyzowano w komunikacie serwisu prasowego i podkreślono, że „brak transportu gazu do obwodu kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej nie będzie miał konsekwencji finansowych dla Amber Grid”.\n26 Styczeń, 13:35\nMiędzy Gazpromem a litewską AB Amber Grid obowiązuje umowa z 2015 roku na tranzyt rosyjskiego gazu przez Litwę do obwodu kaliningradzkiego. Dokument został podpisany na 10 lat i przewiduje tranzyt gazu w ilości do 2,5 mld metrów sześciennych gazu rocznie. Gaz dostarczany jest głównym rurociągiem Mińsk-Wilno-Kowno-Kaliningrad.\nDo niedawna była to jedyna droga dostaw gazu do obwodu kaliningradzkiego. Jednak w 2019 roku oddano do użytku terminal do odbioru gazu z pływającej platformy regazyfikacyjnej w Kaliningradzie - statek „Marszałek Wasilewski”. Teraz znajduje się on u wybrzeży Afryki.\n10 Luty, 15:243\n13 Luty, 17:57


Historia | Strada\nW sierpniu 2007 roku, odbyła się I Rowerowa Pielgrzymka Pracowników ENEI S.A. ze Szczecina do Częstochowy z okazji 27-lecia beatyfikacji Patrona Energetyków św. Maksymiliana Kolbe. Organizatorami było kilku pasjonatów turystyki rowerowej z ENEA Operator Sp. z o.o ze Szczecina. Było to spontaniczne działanie osób, którym kultura fizyczna i czynny wypoczynek jest celem nadrzędnym. Idąc dalej tym tropem – pracownik wypoczęty i zadowolony, pracownikiem wydajnym, z korzyścią dla zakładu.\nPielgrzymka, która trwała 7 dni, liczyła dziewięć osób. Całość trasy, z ominięciem dróg krajowych wyniosła 605 km. Wiodła przez malownicze tereny Pomorza Zachodniego i województw: lubuskiego, wielkopolskiego, opolskiego i śląskiego, z przewagą tras leśnych i wokół jezior. Ponadto zawsze znaleźliśmy czas na zwiedzanie. Poznano wiele unikalnych okazów architektury sakralnej, m. In. drewniany kościół w Skomlinie oraz świeckiej, takich jak ruiny zamku w Dankowie.\nJazda przebiegała głównie przy pięknej pogodzie, w słońcu, a więc humory dopisywały wyjątkowo. Nikt nie narzekał i nie piętrzył jakichkolwiek trudności. Nikt także nie skarżył się na tempo, które dyktował bardzo umiejętnie, z niezwykłym wyczuciem, nasz niekwestionowany lider, Mirek Turkiewicz. Za nim zwykle jechałem ja, Mirek Wiślicki, którego wszyscy traktowali jako parawan od wiatru. Dalej, w naszym peletonie jechali: Krzyś Nawrocki nasz nawigator, Romana Turkiewicz żona Mirka, jedyna dama w naszym męskim towarzystwie.\nNastępny rowerowicz to Zbyszek Pstrągowski, najstarszy „pielgrzym” i dalej, Mirek Urban wraz z synem Rafałem, bardzo grzecznym, kulturalnym i niezwykle ułożonym młodym człowiekiem. Kolumnę zamykali, Włodek Joniak, nie do „zajechania” i nie do zamęczenia, zawsze uśmiechnięty i skłonny każdemu do niesienia pomocy. Na „rufie” zmianę dawał Włodkowi, najmłodszy uczestnik pielgrzymki, który w drodze obchodził swoje piętnaste urodziny – Maciek Kulesza. W tym miejscu należy wspomnieć o dziesiątym uczestniku pielgrzymki, ojcu Maćka, Mirku Kuleszy, który był szefem logistyki. Załatwiał nam posiłki i potwierdzał wcześniej zarezerwowane noclegi. Ponadto sprawdzał przejezdność leśnych duktów i organizował drogowe skróty. Należałoby życzyć, każdej wyprawie rowerowej takiego pomocnika. Prawdziwy Mistrz – brawo Mirku! Dziękujemy. Aby nasz „wyczyn” nie pozostał przez nikogo niezauważony, Zbyszek Pstrągowski, nasz „pielgrzymkowy kronikarz”, popełnił komputerową prezentację w formie kroniki, która została wręczona kierownictwu ENEA Operator Oddział w Szczecinie z podziękowaniem za udzieloną nam ogromną pomoc, bez której zorganizowanie wyjazdu na tak wysokim poziomie organizacyjnym byłaby niemożliwa. Kronika jest dostępna, na co dzień i każdorazowo w miarę zainteresowań rozsyłana do osób chętnych ją zobaczyć.\nPo powrocie do pracy, co raz częściej zaczęliśmy odczuwać potrzebę zrzeszenia się poprzez zawiązania stowarzyszenia. Pomysł kiełkował i dojrzewał, aż wreszcie eksplodował dorodnym owocem, poprzez zwołanie kongresu założycielskiego. Wprawdzie ów owoc rodził się w bólach i sam poród był niezwykle długi i ciężki, ale wreszcie został uwieńczony sukcesem i stał się faktem. W dniu 21.01.2008 Stowarzyszenie pn. „Towarzystwo Rowerowe STRADA”, zostało zarejestrowanie w KRS-ise w Szczecinie i tym samym stało się faktem. Ustanowiono władze Stowarzyszenia oraz ambitny plan imprez i wyjazdów, na rok 2008. Jednym z naszych celów jest zaszczepienie idei „rowerowego szaleństwa” wśród jak największej liczby pracowników całej ENEI S.A. Początkiem tego przedsięwzięcia ma być akcja pn. „każdy piątek w ENEI bez samochodu dla rowerowej idei”, którą będziemy bardzo promować. Akcję zamierzamy prowadzić oczywiście w sezonie letnim, czyli od czerwca do września. Bardzo liczymy na duże zainteresowanie naszym pomysłem. Ale znając życie i pogoń za uciekającym czasem oraz realnie oceniając sytuację, każda osoba, która w piątki będzie przyjeżdżać do pracy rowerem, będzie dla nas sukcesem.\nTeraz jesteśmy na etapie organizowania pierwszego w tym roku, no i pierwszego pod auspicjami Towarzystwa Rowerowego STRADA – wyjazdu integracyjnego wszystkich członków stowarzyszenia, które aktualnie liczy 25 członków. Jesteśmy oczywiście zainteresowani powiększeniem tej liczby. W związku z tym, zapraszamy pracowników całej ENEI do wstępowania do naszego stowarzyszenia. Na zakończenie chciałbym powiedzieć, że do najambitniejszych naszych dalekosiężnych planów należy zaliczyć wyjazd na rowerach do Rzymu i Watykanu. Podejrzewam, że w tym roku na pewno nie uda się go zrealizować, ale kto wie, co czas pokaże w przyszłym…


ZMIERZCH. Przed świtem - Stephenie Meyer - ebook + audiobook - Legimi online\nZMIERZCH. Przed świtem ebook i audiobook\nCzas: 26 godz. 14 min\nPrzełożyła z angielskiego\nFotografia na okładce © Roger Hagadone\nRedakcja: Emil Kozłowski, Joanna Mika\nKorekta: Agnieszka Smolińska, Olga Gitkiewicz, Marta Kitowska\nRedakcja techniczna: Jacek Sajdak\nWydanie opublikowane za porozumieniem Little, Brown and Company, New York, USA.\nJacket © Hachette Book Group, Inc.\nPolish edition © Publicat S.A. MMIX, MMXIII (wydanie elektroniczne)\nMotto na stronie 347: Orson Scott Card, Empire. A Tor Book. Published by Tom Doherry Associates, LLC.\nCytat za zgodą autora.\noddział Publicat S.A. w Poznaniu\nDedykuję tę książkę mojej agentce ninja,\nJodi Reamer. Dziękuję, że trzymałaś mnie\nz dala od krawędzi przepaści.\nDziękuję także mojemu ulubionemu\nzespołowi, o bardzo adekwatnej nazwie\nOkres dzieciństwa nie trwa od momentu narodzin do chwili osiągnięcia pewnego wieku. Nie jest tak, że dziecko dorasta i odkłada na bok swoje dziecięce sprawy. Dzieciństwo to królestwo, w którym nikt nie umiera.\nEdna St. Vincent Millay (1892–1950), poetka amerykańska\nOtarłam się o śmierć tyle razy, że dawno wyrobiłam normę przeciętnego śmiertelnika – do czegoś takiego jednak trudno się przyzwyczaić.\nNie mogłam przywyknąć do tego uczucia, ale z drugiej strony, być może, zaczynałam oswajać się z myślą, że podobne sytuacje są w moim przypadku nieuniknione. Chyba rzeczywiście przyciągałam je jak magnes. Wymykałam się śmierci, ale ta uparcie po mnie wracała.\nI znowu wróciła. Tyle że tym razem wybrała sobie zaskakująco odmiennego wysłannika.\nDo tej pory wszystko było proste. Kiedy się bałam, próbowałam uciec. Kiedy nienawidziłam, próbowałam walczyć. Moje reakcje nie były skomplikowane, bo i zabójcy, z którymi miałam do czynienia, podpadali tylko pod jedną kategorię – wszyscy bez wyjątku byli potworami, wszyscy byli moimi wrogami.\nA teraz... Prawda jest taka, że kiedy kocha się tego, kto chce cię zabić, brakuje wyboru. Co mogłam zrobić? Jak mogłam uciec, jak mogłam walczyć, skoro zadałabym wtedy ukochanej osobie ból? Jeśli jedyną rzeczą, jakiej ode mnie naprawdę chciała, było moje życie?\nPrzecież tak bardzo kochałam...\nNikt się na ciebie nie gapi. Naprawdę. Nikt się na ciebie nie gapi. Nikt nie zwraca na ciebie najmniejszej uwagi.\nEch, byłam tak beznadziejna w kłamaniu, że nie umiałam przekonać samej siebie. Musiałam sprawdzić.\nW miasteczku Forks w stanie Waszyngton były tylko trzy skrzyżowania ze światłami, a ja stałam właśnie na jednym z nich. Najpierw zerknęłam w prawo, na minivana na sąsiednim pasie. Pani Weber wykręcała tułów do tego stopnia, że siedziała praktycznie przodem do mnie. Aż drgnęłam, bo okazało się, że świdrowała mnie wzrokiem. Ku mojemu zdziwieniu, ani nie odwróciła głowy, ani nawet się nie zawstydziła. Hm... Gapienie się na kogoś jest oznaką złych manier, prawda? Czy coś mnie ominęło? A może stanowiłam jakiś wyjątek?\nA potem przypomniałam sobie, że szyby mojego auta są mocno przyciemniane, więc kobieta mogła nawet nie wiedzieć, że to ja, a co dopiero, że ją przyłapałam. Usiłowałam pocieszyć się myślą, że to nie we mnie się tak wpatruje, tylko po prostu w mój samochód.\nMój nieszczęsny nowy samochód...\nZerknęłam w lewo i z moich ust wyrwał się jęk. Dwóch pieszych stało na skraju chodnika przy pasach, rezygnując z możliwości przejścia na drugą stronę. Za nimi, przez okno swojego sklepiku z pamiątkami wyglądał pan Marshall. Cóż, przynajmniej nie miał nosa przyklejonego do szyby. Jeszcze nie.\nŚwiatło zmieniło się na zielone, więc chcąc im wszystkim jak najszybciej zejść z oczu, odruchowo (i bezmyślnie) wcisnęłam z całej siły pedał gazu, tak jak wcześniej robiłam z moją sędziwą furgonetką, która inaczej po prostu nie ruszyłaby z miejsca.\nSilnik zawarczał jak polująca pantera. Auto wyskoczyło do przodu tak błyskawicznie, że aż wcisnęło mnie w siedzenie z czarnej skóry, a żołądek przywarł mi na moment do kręgosłupa.\n– Ach! – znowu mimowolnie jęknęłam. Wymacałam hamulec. Na szczęście, tym razem nie straciłam głowy i potraktowałam go jak najdelikatniej. Samochód i tak momentalnie stanął.\nNie odważyłam się rozejrzeć, żeby sprawdzić reakcję czwórki obserwatorów. Jeśli mieli wcześniej jakieś wątpliwości, kto siedzi za kierownicą, właśnie się ich pozbyli. Czubkiem buta popchnęłam gaz o pół milimetra i nareszcie opuściłam feralne skrzyżowanie.\nZmierzałam do pobliskiej stacji benzynowej. Gdyby nie to, że jeździłam już na oparach, nigdy nie pokazałabym się w centrum. Odmawiałam sobie ostatnio bardzo wielu rzeczy, żyjąc bez ulubionych słodyczy i nowej pary sznurowadeł – byle tylko unikać ludzi.\nSpiesząc się szaleńczo, jakbym brała udział w jakimś wyścigu, w kilka sekund otworzyłam klapkę wlewu paliwa, odkręciłam korek, wsunęłam kartę do czytnika i wetknęłam dyszę w otwór. Tylko na tempo tankowania nie miałam wpływu. Cyferki na dystrybutorze zmieniały się tak powoli, jakby chciały mnie rozdrażnić.\nSłońce zniknęło za chmurami – mżyło, jak zwykle – ale i tak miałam wrażenie, że spada na mnie snop światła i skupia uwagę wszystkich wokół na pierścionku na mojej lewej dłoni. W takich chwilach, kiedy czułam na plecach zaciekawione spojrzenia, wydawało mi się, że mój pierścionek pulsuje niczym neon: „Hej, hej! Tu jestem! Popatrzcie na mnie!”.\nWiedziałam, że głupio tak się tym wszystkim przejmować. Czy naprawdę było takie ważne, co kto myślał o moich zaręczynach? O moim nowym samochodzie? O lśniącej czarnej karcie kredytowej w tylnej kieszeni spodni, która paliła niczym rozgrzane do białości żelazo? Albo o tym, że w tajemniczy sposób dostałam się na jedną z najlepszych uczelni w kraju?\n– Niech sobie myślą, co chcą – mruknęłam pod nosem.\n– Przepraszam... – usłyszałam za sobą męski głos.\nOdwróciłam się i zaraz tego pożałowałam.\nPrzy zaparkowanej obok nowoczesnej terenówce z nowiutkimi kajakami na dachu stało dwóch mężczyzn. Żaden z nich nie patrzył w moją stronę – obaj gapili się na mój wóz.\nMnie osobiście zupełnie on nie ruszał, no ale ja byłam dumna z tego, że rozpoznaję znaczki toyoty, forda i chevroleta. Moje auto, owszem, było czarne, lśniące i piękne, ale jak dla mnie, pozostawało tylko autem.\n– Przepraszamy, że zawracamy głowę, ale jaki to model? – zapytał jeden z mężczyzn.\n– No, mercedes, prawda?\n– Tak, oczywiście – odparł grzecznie mój rozmówca, chociaż jego kolega wzniósł oczy ku niebu. – Tyle to wiemy. Ale... to chyba mercedes guardian, prawda?\nWymówił tę nazwę niemalże z czcią. Pomyślałam sobie, że pewnie łatwo znalazłby wspólny język z Edwardem (z moim narzeczonym Edwardem – nie było co się tego wypierać, nie na kilka dni przed ślubem).\n– Ponoć nie są jeszcze dostępne w Europie – ciągnął mężczyzna – a co dopiero tutaj.\nPowtórnie przejechał wzrokiem po karoserii. Moim zdaniem auto nie różniło się zbytnio od innych sedanów mercedesa, ale co ja tam wiedziałam. Zresztą, co innego chodziło mi właśnie po głowie – wspomniawszy Edwarda, znowu zaczęłam zastanawiać się nad tym, jaki jest właściwie mój stosunek do takich słów jak „narzeczony”, „ślub”, „mąż” i tym podobne.\nTrudno mi było sobie to poukładać.\nWychowano mnie tak, że krzywiłam się na samą myśl o bukietach i białych sukniach z bufami, ale nie to było najgorsze. Dużo bardziej męczyłam się, próbując połączyć swoją koncepcję „męża” – osoby, w moim przekonaniu, statecznej, szanowanej i nudnej – ze swoją koncepcją „Edwarda”. Równie dobrze mogłabym usiłować wyobrazić sobie archanioła jako księgowego! Edward według mnie za nic nie pasował do tak przyziemnej roli.\nJak zwykle, gdy w grę wchodził mój ukochany, zapomniałam o bożym świecie. Nieznajomy od terenówki musiał głośno odchrząknąć, żeby sprowadzić mnie z powrotem na ziemię – nadal oczekiwał ode mnie jakichś dodatkowych informacji na temat samochodu.\n– Ja tam nic nie wiem – przyznałam szczerze.\n– Mogę sobie zrobić z nim zdjęcie?\nPotrzebowałam trochę czasu, żeby zrozumieć, o co mu chodzi.\n– Chce pan sobie zrobić zdjęcie z moim autem? – powtórzyłam.\n– Inaczej nikt mi nie uwierzy, że coś takiego widziałem. Muszę mieć jakiś dowód.\n– Proszę bardzo. Nie ma sprawy.\nSzybko odwiesiłam dyszę na miejsce i wsiadłam do środka, żeby nie znaleźć się w kadrze, tymczasem miłośnik motoryzacji wydobył z plecaka imponujący rozmiarami aparat jak dla zawodowca, wręczył go koledze i stanął przy masce. Po chwili zamienili się miejscami, a jeszcze później przenieśli się kawałek dalej, żeby zrobić kilka zdjęć od tyłu.\n– Jak ja tęsknię za moją furgonetką – pożaliłam się sama sobie.\nŻe też akurat musiała wyzionąć ducha zaledwie kilka tygodni po tym, jak zgodziliśmy się z Edwardem, że każde z nas pójdzie na jakiś kompromis, a ja będę musiała, między innymi, pozwolić kupić sobie nowy samochód, kiedy mój stary nie będzie się już nadawał do użytku. Czy to aby na pewno był zbieg okoliczności? Edward twierdził, że w awarii furgonetki nie było nic dziwnego – że był to „zgon z przyczyn naturalnych” – służyła w końcu ludziom kilkadziesiąt lat. Taka była jego wersja. A ja, niestety, nie miałam możliwości jej zweryfikować, bo mój ulubiony mechanik...\nNie, nie, tego tematu nie zamierzałam teraz roztrząsać. Zamiast tego wsłuchałam się w dochodzące z zewnątrz głosy obu mężczyzn.\n– Widziałem w necie filmik, na którym potraktowali go miotaczem ognia, i nawet lakier mu się nie zaczął łuszczyć.\n– Jasne, że nie. Po tym cudeńku czołg można by przetoczyć i nic. Tutaj na takie modele nie ma wzięcia. To jest auto dla bliskowschodnich dyplomatów, handlarzy bronią i baronów narkotykowych. Dla nich projektuje się takie fortece.\n– No to kim ona jest, jak sądzisz? – spytał ciszej ten, który przedtem wywracał oczami.\nSkuliłam się, czerwieniejąc.\n– Cii – nakazał mu mój niedawny rozmówca. – Cholera ją wie. Nie mam pojęcia, na co tu komu szyby odporne na pociski i dwie tony żelastwa na sam pancerz. Może wybiera się nim w jakieś bardziej niebezpieczne rejony świata?\nPancerz? Świetnie. W dodatku dwutonowy. I te szyby! Odporne na co? Na pociski? To już „zwykłe” kuloodporne nie wystarczały?\nCóż, wszystko to składało się w logiczną całość – dla kogoś obdarzonego, nazwijmy to, „specyficznym” poczuciem humoru.\nDobrze wiedziałam, że Edward niecnie wykorzysta naszą umowę i ufunduje mi coś tak bardzo ekstrawaganckiego, że nigdy niczym nie będę mu w stanie tego wynagrodzić. Coś, przez co będę czuła się zażenowana. Coś, przez co wszyscy będą się za mną oglądać. Jeśli się czegoś nie spodziewałam, to tylko tego, że przyjdzie mu zastąpić moją furgonetkę tak szybko. No i kiedy już zgodziłam się, że mój stary wóz nadaje się tylko do muzeum, nawet w najczarniejszych scenariuszach nie przewidywałam, że nowe samochody będą dwa.\nSamochód „przedślubny” i samochód „poślubny” – tak mi to wyjaśnił, kiedy poirytowana zarzuciłam mu, że przesadza.\nTak, mercedes był „tylko na razie” – ot, takie autko zastępcze. Edward powiedział, że go wypożyczył i że zwróci zaraz po weselu. Nie mogłam zrozumieć, po co tak komplikował sobie życie. Uświadomili mi to dopiero dwaj nieznajomi na stacji benzynowej.\nHa, ha. Czyli byłam aż tak wielkim pechowcem, że zdaniem Edwarda, potrzebowałam pancernego auta, żeby nie naruszyć swojej kruchej ludzkiej powłoki? Świetny dowcip. On i bracia musieli mieć ze mnie niezły ubaw.\n„A może... A może to jednak wcale nie żart, głuptasku?” – podszepnął mi głosik z głębi mojej głowy. „Może on naprawdę się o ciebie martwi? Nie pierwszy raz przesadzałby, mając na względzie twoje bezpieczeństwo”.\nSamochodu „poślubnego” jeszcze nie widziałam. Stał w najdalszym kącie obszernego garażu Cullenów, przykryty płachtą materiału. Zdawałam sobie sprawę, że większość ludzi na moim miejscu dawno by już tam zajrzała, ale naprawdę nie chciałam wiedzieć, co mnie czeka.\nKolejne opancerzone auto raczej nie – bo po miesiącu miodowym miałam już nie potrzebować takiej ochrony. Miałam stać się niemalże niezniszczalna. Była to tylko jedna z rzeczy, których nie mogłam się doczekać. Ale nie zaliczały się do nich bynajmniej ani drogie samochody, ani ekskluzywne karty kredytowe.\n– Hej! – zawołał ten, który mnie wcześniej zagadnął. Starając się coś zobaczyć przez przyciemnianą szybę, pomiędzy jej taflą a swoją twarzą zrobił ze swoich dłoni coś na kształt tunelu. – Już skończyliśmy! Dziękujemy!\n– Nie ma za co! – odkrzyknęłam. Nieco spięta, zapuściłam silnik i ostrożnie, powolutku, wcisnęłam pedał gazu.\nCo kilka metrów na słupach telefonicznych i pod znakami drogowymi wisiały te okropne, pofalowane od wilgoci ogłoszenia. Odkąd się pojawiły, pokonałam drogę z centrum do domu wiele razy, ale wciąż nie udawało mi się ich ignorować. Kiedy mój wzrok padał na któreś z nich, za każdym razem czułam się tak, jakbym dostawała w twarz. I uważałam, że jak najbardziej na to zasługuję.\nChcąc nie chcąc, powróciłam do tematu, od którego parę minut wcześniej zdołałam się oderwać. Jadąc tą drogą, nie dawało się go już unikać. Zdjęcie mojego ulubionego mechanika widniało przecież na każdym z mijanych plakatów.\nZdjęcie mojego najlepszego przyjaciela. Mojego Jacoba.\nTych ogłoszeń w stylu „ktokolwiek widział” nie wymyślił wcale ojciec Jacoba. To mój ojciec, Charlie, wydrukował je i porozwieszał w całym miasteczku. Wisiały zresztą nie tylko w Forks – były i w Port Angeles, i w Sequim, i w Hoquiam, i w Aberdeen, i w każdej innej miejscowości w obrębie półwyspu Olympic. Charlie postarał się też o to, żeby plakat został wyeksponowany na każdym posterunku policji w stanie Waszyngton. Na jego własnym posterunku sprawie zaginięcia Jacoba poświęcono osobną tablicę korkową. Tyle że, co bardzo go frustrowało, przez większość czasu ziała ona pustką.\nCharliego frustrował nie tylko nikły odzew, z jakim spotkała się jego akcja. Najbardziej zawiódł go Billy – jego najlepszy przyjaciel, ojciec Jacoba.\nBilly właściwie wcale się nie zaangażował w poszukiwania swojego szesnastoletniego syna. Odmówił nawet rozwieszenia ogłoszeń w swoim rodzinnym La Push, rezerwacie indiańskim leżącym na wybrzeżu na północ od Forks. Zachowywał się tak, jakby pogodził się z losem. Oznajmił Charliemu, że Jacob jest już dorosły i jak będzie chciał, to sam wróci.\nCharliego frustrowało coś jeszcze – to, że ja również byłam tego zdania.\nTeż niczego nie rozwieszałam. Powód był prosty – zarówno Billy, jak i ja z grubsza wiedzieliśmy, co się dzieje z Jacobem, i mieliśmy stuprocentową pewność, że jeśli nawet ktokolwiek go widział, to nie zobaczył chłopaka ze zdjęcia.\nNa widok plakatów, jak zwykle, ścisnęło mnie w gardle, a do oczu napłynęły łzy. Dobrze, że Edward wybrał się akurat w tę sobotę na polowanie. Gdyby zobaczył, co się ze mną dzieje, sam też poczułby się okropnie.\nNiestety, to, że była sobota, miało też wady. Kiedy skręciłam w swoją ulicę, ujrzałam radiowóz ojca stojący na naszym podjeździe. Charlie znowu zrezygnował z wyjazdu na ryby. Nadal się boczył, że już za kilka dni ma wydać jedyną córkę za mąż. A skoro był w domu, musiałam już teraz wykonać pewien telefon.\nBardzo mi zależało na tym, żeby zadzwonić w pewne miejsce, ale w obecności ojca było to niemożliwe. Zaparkowawszy koło mojej nieczynnej furgonetki, sięgnęłam do schowka po komórkę od Edwarda. Wybrałam numer i czekając, aż ktoś odbierze, przeniosłam palec nad przycisk, którym kończy się rozmowę. Tak na wszelki wypadek.\n– Halo? – usłyszałam głos Setha Clearwatera.\nOdetchnęłam z ulgą. Byłam zbyt wielkim tchórzem, żeby rozmawiać z jego starszą siostrą Leą. Kiedy w grę wchodziła jej osoba, zwroty takie, jak „chybaby mnie zabiła”, przestawały być jedynie niewinnymi metaforami.\n– Cześć, Seth. Tu Bella.\n– Cześć, Bella! I co tam u ciebie?\nMam w gardle olbrzymią kluchę. Rozpaczliwie szukam pocieszenia.\n– Dzwonisz, żeby być na bieżąco, co?\n– Jesteś jasnowidzem.\n– Jakim tam jasnowidzem. Żadna ze mnie Alice – zażartował. – Po prostu jesteś przewidywalna aż do bólu.\nBył jedynym członkiem sfory z La Push, któremu wymówienie imienia któregoś z Cullenów przychodziło z taką łatwością. Mógł nawet dowcipkować sobie z mojej niemalże wszechwiedzącej przyszłej szwagierki.\n– Wiem, wiem. – Zawahałam się. – Jak on się czuje?\n– Jak zawsze. Nie chce z nami rozmawiać, chociaż wiemy, że nas słyszy. Stara się, tak jakby, nie myśleć po ludzku. Jedzie na czystym instynkcie.\n– Wiecie, gdzie teraz jest?\n– Gdzieś w północnej Kanadzie. Nie powiem ci, w której prowincji, bo nie zwraca uwagi na takie rzeczy jak drogowskazy.\n– Czy cokolwiek wskazuje na to, że mógłby...\n– Nie. Nie chce wracać. Przykro mi.\n– Nie ma sprawy, Seth. Wiem, jak jest. Tylko cały czas, jak głupia, mam nadzieję.\n– My tu wszyscy też.\n– Dzięki, że się ode mnie nie odwróciłeś. Reszta pewnie ma ci to za złe.\n– Rzeczywiście, twojego fanklubu tu nie założę – przyznał wesoło. – Co poradzić. Jak dla mnie, to Jacob dokonał pewnego wyboru i ty dokonałaś pewnego wyboru, i tyle. Ale oni swoje. Jake’owi też się nie podoba ich postawa. Chociaż to, że go kontrolujesz, też mu się oczywiście nie podoba.\nZaskoczył mnie tą informacją.\n– Myślałam, że się z wami nie kontaktuje.\n– Stara się, jak może, ale wszystkiego nie jest w stanie przed nami ukryć.\nCzyli Jacob wiedział, że się o niego martwię. Nie byłam pewna, jak się z tym czuję. Cóż, przynajmniej wiedział, że o nim nie zapomniałam. A nie wykluczałam, że mógł mnie mieć za kogoś zdolnego do czegoś takiego.\n– No to chyba do zobaczenia na... ślubie – powiedziałam, z trudem wyrzucając z siebie to ostatnie słowo.\n– Tak, pojawimy się z mamą na sto procent. Super, że nas zaprosiłaś. To miło z twojej strony.\nEntuzjazm w jego głosie wywołał na mojej twarzy uśmiech. Wprawdzie to Edward wymyślił, żeby zaprosić Clearwaterów, ale cieszyłam się, że przyszło mu to do głowy. Seth miał być dla mnie na ślubie kimś w rodzaju symbolicznego łącznika pomiędzy mną a moim zaginionym drużbą.\n– Nie mogłabym się bez was obejść.\n– Pozdrów ode mnie Edwarda.\nPokręciłam głową. Cały czas trudno mi było uwierzyć, że Edward i Seth naprawdę się zaprzyjaźnili. Był to jednak dowód, że wszystko może się jeszcze zmienić. Że wampiry i wilkołaki mogą żyć ze sobą w zgodzie, jeśli tylko obie strony wykażą dobrą wolę.\nByli tacy, których ta koncepcja niezbyt zachwycała.\n– Ach – wyrwało się Sethowi. – E... Leah wróciła.\n– No to cześć!\nRozłączyliśmy się. Położyłam telefon na siedzeniu i zaczęłam szykować się psychicznie do wejścia do domu, gdzie czekał na mnie ojciec.\nBiedny Charlie! Tyle się na niego naraz zwaliło! Prawie tak samo, jak o Jacoba, martwił się i o mnie – swoją niepokorną córkę, która dopiero co ukończyła szkołę średnią, a już postanowiła zmienić stan cywilny.\nIdąc w mżawce w kierunku domu, sięgnęłam pamięcią do owego wieczoru, kiedy to powiadomiliśmy go o swoich planach...\nKiedy dźwięki wydawane przez parkujący radiowóz zaanonsowały przybycie Charliego, pierścionek zaczął mi nieznośnie ciążyć, jakby ważył pół tony. Miałam ochotę schować lewą dłoń do kieszeni albo na niej usiąść, ale Edward powstrzymał mnie, gdy tylko drgnęłam.\n– Przestań się wiercić, Bello. Pamiętaj, że nie przyznajesz się przed Charliem do popełnienia morderstwa.\nNadstawiłam uszu. O chodnik już uderzały rytmicznie podeszwy ciężkich policyjnych butów. Chwilę później zadzwoniły wkładane w zamek klucze. Przypomniały mi się te sceny z horrorów, w których ofiara uświadamia sobie, że zapomniała zamknąć drzwi wejściowe na zasuwkę.\n– Uspokój się – szepnął Edward, słysząc, jak szybko zaczęło mi bić serce.\nOtwierane energicznie drzwi uderzyły o ścianę. Zadrżałam, jakby ktoś potraktował mnie paralizatorem.\n– Witaj, Charlie! – zawołał Edward. Nie był ani trochę spięty.\n– Jeszcze nie! – syknęłam.\n– Poczekaj, aż odwiesi kaburę!\nEdward zaśmiał się i wolną ręką odgarnął sobie włosy z czoła.\nW drzwiach stanął Charlie. Nadal był w mundurze i nadal był uzbrojony. Kiedy zobaczył nas razem, z wysiłkiem powstrzymał grymas rozdrażnienia. W ostatnim czasie wkładał wiele trudu w to, żeby polubić Edwarda. Byłam pewna, że to, co mieliśmy mu do przekazania, natychmiast położy kres tym próbom.\n– Cześć, dzieci. Co słychać?\n– Chcielibyśmy z tobą porozmawiać – oznajmił Edward pogodnie. – Mamy dobre nowiny.\nW ułamku sekundy wysiloną uprzejmość na twarzy Charliego zastąpiła podejrzliwość.\n– Dobre nowiny? – warknął, patrząc prosto na mnie.\n– Usiądź sobie.\nUniósłszy brew, wpatrywał się we mnie kilka sekund, po czym podszedł do fotela i przysiadł na samym jego brzegu, wyprostowany jak struna.\n– Nie denerwuj się, tato – powiedziałam, przerywając pełną napięcia ciszę. – Nie ma czym.\nEdward się skrzywił. Domyśliłam się, że wolałby usłyszeć coś w rodzaju: „Och, tato, taka jestem szczęśliwa!”.\n– Jasne, Bella, już ci wierzę. Jeśli nie ma czym, to czemu tak się tu przede mną pocisz?\n– Wcale się nie pocę – skłamałam.\nSpuściłam wzrok i trwożnie wtuliłam się w Edwarda, przecierając odruchowo prawą dłonią czoło, żeby usunąć z niego „dowody rzeczowe”.\n– Jesteś w ciąży! – wybuchnął Charlie. – Przyznaj się, jesteś w ciąży!\nChociaż pytanie to było raczej skierowane do mnie, wpatrywał się teraz gniewnie w Edwarda. Byłam gotowa przysiąc, że przesunął rękę w stronę kabury.\n– Skąd! Wcale nie! – zaprotestowałam.\nMiałam ochotę dać Edwardowi sójkę w bok, ale wiedziałam, że tylko dostanę od tego siniaka. A mówiłam mu, że wszyscy dojdą właśnie do takiego wniosku! Z jakiego innego powodu ktoś zdrowy na umyśle miałby brać ślub w wieku osiemnastu lat? (Usłyszawszy jego odpowiedź, wywróciłam oczami. Z miłości. Tak, jasne).\nZazwyczaj wystarczyło na mnie spojrzeć, żeby ocenić, czy kłamię czy nie. Charlie przyjrzał mi się uważniej i nieco złagodniał.\n– Och. Przepraszam.\nMilczeliśmy przez dłuższą chwilę. W końcu dotarło do mnie, że obaj spodziewają się, że to ja pierwsza się odezwę. Spanikowana zerknęłam na Edwarda. Nie było sposobu, by choć jedno słowo na temat naszych zaręczyn przeszło mi przez gardło.\nOdpowiedział mi uśmiechem i przeniósł wzrok na ojca.\n– Charlie, jestem świadomy, że zabrałem się do tego w złej kolejności. Zgodnie z tradycją, powinienem był najpierw zwrócić się do ciebie. Ale skoro Bella i tak już się zgodziła, a jej opinia jest tu przecież najważniejsza, pozwalam sobie, zamiast o jej rękę, prosić cię o błogosławieństwo. Zamierzamy się pobrać, Charlie. Kocham ją bardziej niż cokolwiek innego na świecie, kocham ją nad życie i, jakimś cudem, ona kocha mnie równie mocno. Czy dasz nam swoje błogosławieństwo?\nBył taki pewny siebie, taki spokojny. Nagle, wsłuchując się w ton jego głosu, doświadczyłam niezwykłego uczucia – na moment spojrzałam na świat jego oczami i przez ułamek sekundy wszystko to, o czym mówił, wydało mi się najzupełniej logiczne.\nA potem zauważyłam, co się dzieje z Charliem, który właśnie dostrzegł mój pierścionek.\nZ zapartym tchem śledziłam, jak jego skóra zmienia kolor – z różowego na czerwony, z czerwonego na fioletowy, z fioletowego na granatowy. Zaczęłam podnosić się z miejsca. Nie jestem pewna po co – może, żeby klepnąć go w plecy, w razie gdyby jednak się krztusił? Ale Edward złapał mnie za rękę i tak cicho, że tylko ja usłyszałam, szepnął:\n– Daj mu minutkę.\nTym razem milczeliśmy znacznie dłużej. Twarz ojca przybrała w końcu normalny kolor. Zacisnął usta i zmarszczył czoło – rozpoznałam jego minę oznaczającą, że intensywnie nad czymś rozmyśla. Przyglądał nam się i przyglądał, aż wreszcie poczułam, że Edward się rozluźnia.\n– Nie mogę powiedzieć, że jestem zaskoczony – mruknął Charlie. – Wiedziałem, że prędzej czy później zrobicie taki numer.\n– Jesteś pewna, że to dobry pomysł? – spytał, posyłając mi groźne spojrzenie.\n– Jestem pewna na sto procent, że Edward to „ten jedyny” – odpowiedziałam bez zająknięcia.\n– Ale po co od razu wychodzić za mąż? Po co ten pośpiech?\nZnowu robił się podejrzliwy.\nPośpiech brał się stąd, że z każdym przeklętym dniem zbliżały się moje dziewiętnaste urodziny, a Edward miał już po wieczność mieć lat siedemnaście. Musiałam jak najszybciej stać się nieśmiertelna. Co to miało wspólnego z braniem ślubu? Otóż mój ukochany, w ramach skomplikowanej umowy, którą zawarliśmy, zgodził się na przeprowadzenie całej operacji, pod warunkiem że wcześniej zostanę jego żoną. Jeśli chodzi o mnie, zawarcie małżeństwa nie było mi do niczego potrzebne.\nRzecz jasna, nie były to szczegóły, którymi mogłabym się podzielić z Charliem.\n– Jesienią zaczynamy studia w innym mieście – przypomniał mu Edward. – Chciałbym, żeby wszystko odbyło się... tak, jak należy. Tak mnie wychowano.\nNie przesadzał – w czasie pierwszej wojny światowej, kiedy sam był nastolatkiem, obowiązywały jeszcze bardzo surowe normy obyczajowe.\nCharlie wykrzywił usta. Zastanawiał się, do czego by się tu przyczepić. Ale co miał powiedzieć? „Wolałbym, żebyście żyli w grzechu?” Był ojcem – miał związane ręce.\n– Wiedziałem, że tak to się skończy – mruknął pod nosem, ściągając brwi.\nNagle z jego twarzy znikły wszelkie negatywne emocje.\n– Tato? – spytałam zaniepokojona.\nZerknęłam na Edwarda, ale i jego mina nic mi nie mówiła. Patrzył na ojca.\n– Ha, ha, ha! – Charlie znienacka wybuchnął śmiechem. Aż podskoczyłam. – Ha, ha, ha!\nZgiął się wpół i cały się trząsł. Nie wiedziałam, co jest grane.\nZdezorientowana spojrzałam na Edwarda, ale miał zaciśnięte usta, jakby sam również powstrzymywał się od śmiechu.\n– A bierzcie sobie ten ślub – wykrztusił Charlie. – Nie ma sprawy. – Znowu zaniósł się śmiechem. – Tylko...\n– Tylko co? – spytałam.\n– Tylko mamie będziesz musiała to przekazać sama, moja panno! Nie pisnę jej ani słóweczka, o nie! Nie chcę ci odbierać tej przyjemności!\nI dalej się ze mnie śmiał.\nZatrzymałam się z ręką na gałce w drzwiach wejściowych i uśmiechnęłam do siebie. Jasne, byłam przerażona, kiedy mi to oznajmił. Czy mogło być coś gorszego od obowiązku przekazania wieści Renée? Ślub zaraz po szkole średniej znajdował się na wyższym miejscu jej czarnej listy niż wrzucanie żywych szczeniaków do wrzątku.\nKto mógł przewidzieć jej reakcję? Nie ja. I z pewnością nie Charlie. Może Alice, ale nie wpadłam na to, żeby ją o to zapytać.\n– Cóż, Bello – powiedziała Renée, po tym jak udało mi się wyjąkać: „Mamo, wychodzę za mąż za Edwarda”. – Jestem trochę zła na was, że nie powiadomiliście mnie wcześniej. Bilety lotnicze drożeją z dnia na dzień. Ojej... – przypomniało jej się. – A co z gipsem Phila? Sądzisz, że zdążą mu go zdjąć? To by fatalnie wyglądało na zdjęciach, gdyby nie był w smokingu...\n– Zaraz, mamo, zaczekaj – przerwałam jej. – Co masz na myśli, mówiąc, że mogliśmy powiadomić cię wcześniej? Dopiero dzisiaj się za... za... – Nie byłam w stanie wymówić słowa „zaręczyliśmy”. – Dopiero dzisiaj wszystko obgadaliśmy.\n– Dzisiaj? Naprawdę? A to ci niespodzianka. Myślałam...\n– Co myślałaś? Kiedy tak pomyślałaś?\n– Wiesz, kiedy odwiedziliście mnie w kwietniu, wydało mi się, że klamka już zapadła, jeśli rozumiesz, o co mi chodzi. Nietrudno cię przejrzeć, kochanie. Ale nic nie mówiłam, bo wiedziałam, że nic dobrego by z tego nie wynikło. Jesteś jak twój ojciec. – Westchnęła z rezygnacją. – Kiedy już podejmiesz jakąś decyzję, nie ma sensu z tobą dyskutować. No i, też tak samo jak Charlie, jak już coś postanowisz, to to realizujesz.\nA potem powiedziała ostatnią rzecz, jaką spodziewałam się usłyszeć od swojej matki.\n– Nie popełniasz tego samego błędu co ja, Bello. Po tonie twojego głosu poznaję, że masz niezłego stracha, i domyślam się, że to mnie się tak boisz. – Zachichotała. – Boisz się, co sobie pomyślę. I nic dziwnego, bo tyle ci nagadałam w przeszłości o małżeństwie i głupocie młodych. Niczego nie cofam, ale musisz zrozumieć, że to wszystko, o czym zawsze mówiłam, odnosiło się tylko do mnie samej. Ty popełniasz własne błędy. Jestem pewna, że tego i owego będziesz w życiu żałować. Ale stałość nigdy nie była dla ciebie problemem, skarbie. Masz większą szansę na udany związek niż większość znanych mi czterdziestolatków. – Znowu się zaśmiała. – Och, moja dojrzała nad wiek córeczko... Jak to dobrze, że najwyraźniej znalazłaś kogoś o duszy równie starej jak twoja.\n– Czyli nie jesteś... wściekła? Nie powiesz mi, że zmarnuję sobie życie?\n– No cóż, oczywiście wolałabym, żebyś poczekała z tym kilka lat. Czy ja wyglądam na teściową? Sama sobie odpowiedz. Ale tu nie chodzi o mnie. Tu chodzi o ciebie. Jesteś szczęśliwa?\n– Czy ja wiem? Czuję się, jakbym dostała właśnie młotkiem po głowie.\n– Czy czujesz się szczęśliwa przy Edwardzie?\n– Czy wydaje ci się, że kiedyś, być może, będziesz chciała być z kimś innym?\n– Nie masz zamiaru mi powiedzieć, że tak samo odpowiedziałaby każda inna zakochana po uszy nastolatka?\n– Ty nigdy nie byłaś nastolatką, kochanie. Dobrze wiesz, co jest dla ciebie najlepsze.\nRenée nie tylko zaakceptowała nasze plany – zaangażowała się też nawet w szykowanie zbliżającej się uroczystości. Każdego dnia spędzała parę ładnych godzin na rozmowach telefonicznych z Esme, przyszywaną matką Edwarda, którą z miejsca bardzo, ale to bardzo polubiła. Tak, los oszczędził nam konfliktu pomiędzy teściowymi. Wątpiłam zresztą, by ktokolwiek był w stanie nie polubić kogoś tak kochanego, jak Esme. Ja sama ją uwielbiałam.\nMogłam odetchnąć z ulgą. Rodzina Edwarda i moi rodzice zajęli się wszystkim, tak że ja sama nie musiałam ani niczego robić, ani o niczym wiedzieć, ani nawet o niczym myśleć.\nCharlie był, rzecz jasna, wściekły, ale piękne było to, że nie wściekał się na mnie. To Renée miał za zdrajcę. Liczył na to, że odegra za niego rolę surowego rodzica, a tu nic. Wyciągnął asa z rękawa – postraszył mnie mamą – ale nic z tego nie wynikło. Był teraz bezradny, o czym dobrze wiedział. Co mu pozostawało? Kręcenie się po domu z miną cierpiętnika i mamrotanie czegoś o tym, jak to już nikomu nie można zaufać...\n– To ja! Wróciłam! – zawołałam, przekraczając próg.\nZ pokoju dobiegł głos ojca:\n– Czekaj, Bells! Stój tam!\n– Hę? – zdziwiłam się, ale i tak odruchowo się zatrzymałam.\n– Jeszcze chwilkę. Auć! Alice, ukłułaś mnie!\n– Przepraszam – zaszczebiotała. – Ale chyba nie mocno, prawda?\n– Skąd. Nie mogłam ci przebić skóry. Zaufaj mi, Charlie.\n– Co się tam dzieje? – spytałam zaintrygowana, nie wiedząc, czy zrobić tych kilka kroków do przodu, czy lepiej nie.\n– Daj nam trzydzieści sekund – poprosiła Alice – a twoja cierpliwość zostanie nagrodzona.\n– Tak, tak – dodał Charlie.\nZaczęłam przebierać nogami, cicho odliczając. Zanim jeszcze doszłam do trzydziestu, Alice powiedziała:\n– Okej, Bello, możesz wejść!\nZachowując ostrożność, skręciłam za róg i znalazłam się w naszym saloniku.\n– Och. Ojej, tato. Wyglądasz jak...\n– Głupek? – wszedł mi w słowo.\n– Chciałam powiedzieć, że jak prawdziwy dżentelmen.\nZarumienił się. Alice ujęła go za łokieć i obróciła powoli wokół jego własnej osi, żeby ze wszystkich stron zademonstrować mi bladoszary smoking.\n– Przestań, Alice. Wyglądam jak idiota.\n– Nikt ubrany przeze mnie nie może wyglądać jak idiota.\n– Ona ma rację, tato. Prezentujesz się fantastycznie. Z jakiej to okazji?\nAlice wzniosła oczy ku niebu.\n– To tylko przymiarka. Dla was obojga.\nPo raz pierwszy oderwałam wzrok od wyelegantowanego Charliego i zobaczyłam, że z oparcia kanapy zwisa starannie złożony pokrowiec z niepokojąco białą zawartością.\n– O, nie!\n– Przenieś się do swojego magicznego zakątka. To nie potrwa długo.\nWzięłam głęboki wdech i zacisnęłam powieki. Nie otwierając oczu, wdrapałam się niezdarnie po schodach, a stanąwszy na środku swojego pokoju, rozebrałam się do bielizny i rozłożyłam szeroko ręce.\n– Pomyślałby kto, że mam ci tu wsadzać drzazgi pod paznokcie – mruknęła Alice, zamykając za sobą drzwi.\nPuściłam tę uwagę mimo uszu. Byłam w swoim magicznym zakątku.\nTutaj cały ten cyrk łączący się ze ślubem był już za mną, a wszelkie myśli z nim związane wyparte z mojej świadomości.\nByliśmy sami, tylko Edward i ja. Sceneria bezustannie się zmieniała – raz był to zamglony las, innym razem arktyczna noc albo wielkie miasto z zachmurzonym niebem – wszystko dlatego, że mój ukochany nie chciał mi zdradzić, dokąd pojedziemy w podróż poślubną, żebym miała niespodziankę. Ale też cel naszej podróży nie był dla mnie aż taki ważny. Edward i ja byliśmy razem, a ja posłusznie wywiązałam się z warunków naszej umowy. Przede wszystkim, co było dla niego najistotniejsze, zostałam jego żoną. Przyjęłam też jego ekstrawaganckie prezenty i zapisałam się, choć nie miało to zupełnie sensu, na studia w prestiżowym Dartmouth College w stanie New Hampshire. Teraz przyszła kolej na niego.\nPrzed zmienieniem mnie w wampira – co było najistotniejsze dla mnie – przyrzekł mi, że w ramach kompromisu zrobi coś jeszcze.\nEdward był obsesyjnie zatroskany tym, z iluż to ludzkich doświadczeń będę musiała zrezygnować, jednak jeśli o mnie chodzi zależało mi tylko na jednym z nich. Oczywiście na tym, o którym, z jego punktu widzenia, dla własnego dobra powinnam zapomnieć.\nProblem polegał na tym, że po naszym miesiącu miodowym miałam stać się kimś zupełnie innym. Widziałam nowo narodzone wampiry na własne oczy, słyszałam relacje członków rodziny Edwarda i wiedziałam, że przez kilka najbliższych lat opis mojej osoby będzie można zamknąć w dwóch słowach: „spragniona krwi”. Dopiero po pewnym czasie na powrót miałam odzyskać nad sobą kontrolę. Ale wraz z nią nie odzyskałabym przecież do końca swojego ludzkiego „ja”. Już nigdy nie czułabym się tak, jak teraz.\nJak śmiertelniczka... która jest zakochana do szaleństwa.\nChciałam doświadczyć wszystkiego z interesującej mnie materii przed zamianą mojego ciepłego, kruchego, targanego hormonami ciała w coś o wiele piękniejszego i silniejszego... ale i zupełnie dla mnie niewyobrażalnego. Chciałam, żeby nasz miesiąc miodowy był prawdziwy. I pomimo niebezpieczeństwa, na jakie, według Edwarda, się narażałam, zgodził się to moje marzenie spróbować spełnić.\nByłam tylko nieznacznie świadoma poczynań Alice i dotyku satyny na swojej skórze. W tej chwili nie obchodziło mnie ani to, że wszyscy w miasteczku o mnie plotkowali, ani to, że pewnie byłam za młoda na małżeństwo, ani to, że już wkrótce miałam odegrać główną rolę w pewnym bardzo krępującym spektaklu, na którym mogłam potknąć się o tren albo zachichotać w nieodpowiednim momencie. Nie przejmowałam się nawet tym, że na ślubie nie pojawi się mój najlepszy przyjaciel.\nZnajdowałam się z Edwardem w moim magicznym zakątku.


Opole chce poszerzenia granic. Protest w Dobrzeniu Wielkim - TVN24\n2 grudnia 2015, 9:09\nOpole chce się powiększyć o okoliczne wsie. Mieszkańcy protestują. "To skok na kasę"\nWikipedia (GFDL) | Pudelek (Marcin Szala)Opole chce się powiększyć. Radni i mieszkańcy Dobrzenia Wielkiego protestują\nRada gminy Dobrzeń Wielki (woj. opolskie), której dużą część terenów miasto Opole chciałoby włączyć w swoje granice, przyjęła we wtorek uchwałę sprzeciwiającą się tym planom. Mieszkańcy gminy organizują w tej sprawie protesty. A radni grzmią: to skok na kasę.\nUchwała rady Dobrzenia Wielkiego ws. próby zmiany granic została przyjęta jednogłośnie. Radni wyrazili w niej swoje "głębokie zaniepokojenie i stanowczy sprzeciw wobec wszelkich działań mających na celu zmianę granic". Wskazali też, że z ustawy o samorządzie gminnym wynika, iż zmiana granic samorządu powinna być "poprzedzona szczegółową analizą uwzględniającą istniejącą infrastrukturę społeczną i techniczną oraz układ urbanistyczny i charakter zabudowy".\nNie było analiz?\nDodali, że celem tej analizy powinno być "ustalenie, czy projektowane zmiany zapewnią gminie terytorium możliwie jednorodne ze względu na układ osadniczy i przestrzenny, zachowanie istniejących więzi społecznych, gospodarczych i kulturowych oraz usprawnienie zdolności wykonywania zadań publicznych". Uznali jednocześnie, że "żadne przesłanki nie wskazują na przeprowadzenie jakichkolwiek analiz, studiów czy innych opracowań przez autorów koncepcji", czyli władze Opola. "Wszelkie inicjatywy w celu zmiany granic gminy, jako niepochodzące od jej mieszkańców oraz władz lokalnych należy uznać za bezzasadną próbę wpływania na jej suwerenność oraz demokratyczne prawa jej mieszkańców" – podsumowano w przyjętej we wtorek uchwale.\nWzrost powierzchni gminy o 55 proc.\nDokument ten to odpowiedź na propozycję prezydenta Opola Arkadiusza Wiśniewskiego, zgodnie z którą Opole miałoby włączyć tereny położone w pięciu gminach: Dąbrowa, Dobrzeń Wielki, Komprachcice, Prószków i Turawa. Mają to być w całości sołectwa: Sławice, Wrzoski, Borki, Czarnowąsy, Krzanowice, Świerkle, Chmielowice, Żerkowice, Winów oraz części sołectw: Karczów, Brzezie, Dobrzeń Mały i Zawada.\nZ wyliczeń służb prezydenta wynika, że dzięki włączeniu tych terenów Opole zyskałoby blisko 9,5 tys. mieszkańców (dziś liczy niespełna 120 tys.) i ponad 5,3 tys. ha, co spowodowałoby wzrost powierzchni o 55 proc. Zdaniem prezydenta dałoby to możliwość rozwoju miasta. Propozycję prezydenta Opola na ostatniej sesji rady miasta przyjęli opolscy radni. Włodarz Opola wskazuje na korzyści dla mieszkańców przyłączanych terenów. Jak mówił będą oni mogli liczyć np. na komunikację miejską w cenach obowiązujących w mieście czy bilety za złotówkę do miejskich instytucji kultury i rozrywki. Z kolei dla stolicy regionu ma to być szansa na rozwój.\nRadni: to skok na kasę\nNajwięcej terenów na rzecz Opola miałaby stracić właśnie gmina Dobrzeń Wielki. Na wtorkowej sesji radni Dobrzenia Wielkiego mówili, że jest to "skok na kasę" i "zamach na demokrację". Zapowiedzieli walkę o integralność granic gminy, zaapelowali do wójta m.in. o przygotowanie harmonogramu działań, które będą miały na celu obronę integralności oraz o przygotowanie flag gminy, tak, by każdy chętny mieszkaniec mógł je zawiesić na swoim domostwie.\nTransparenty z napisami odnoszącymi się krytycznie do planów Opola w ostatnich dniach pojawiły się w gminie Dobrzeń Wielki – na domach, płotach, siedzibach firm i instytucji. W poniedziałek grupy mieszkańców zorganizowały też protesty w Dobrzeniu przeciw przyłączeniu terenów gminy do Opola i zapowiadają kolejne. - Gmina będzie aktywnie walczyć o jedność, bo plany Opola oburzają mieszkańców – powiedział Henryk Wróbel, wójt Dobrzenia Wielkiego. Dodał, że gmina przygotowuje analizy dot. tego, o ile mniejszy może być jej budżet po odłączeniu terenów, które chce przyłączyć Opole. Zaznaczył, że najpewniej będzie to więcej niż połowa. Obecnie budżet Dobrzenia Wielkiego to ok. 70 mln zł.\nNie chcą do Opola\nNa wtorkowej sesji jeden z radnych Dobrzenia Wielkiego Łukasz Kołodziej złożył też wniosek o przyłączenie do gminy Dobrzeń Wielki dzielnicy Opola – Wróblina, położonej na granicy z gminą Dobrzeń. Mówił, że zawnioskowali o to sami mieszkańcy Wróblina, bo "przez 40 lat, odkąd wieś tę włączono do Opola, nie robiono tam inwestycji". Radni Dobrzenia wniosek przyjęli jednogłośnie, a na kolejnej sesji mają się zająć uchwałą w tej sprawie.\nPrzeciwko przyłączeniu do Opola protestują mieszkańcy Dobrzenia Wielkiego:\nŹródło zdjęcia głównego: Wikipedia (GFDL) | Pudelek (Marcin Szala)\nArkadiusz Wiśniewski nowym prezydentem Opola. To było miażdżące zwycięstwo\nBlokowisko w Opolu. To tu Klose mieszkał i kiwał pierwszych kolegów


Zarezerwuj transfer w Lyonie na korzystnych warunkach\nTransfer w Lyonie\nTransfer to popularna usługa turystyczna, która jest używana na całym świecie. Po przybyciu na lotnisko nie musisz zastanawiać się, jak dostać się na lotnisko w Lyonie.\nMiasto Lyon jest drugim najbardziej zaludnionym miastem we Francji. Jest przemysłowym, gospodarczym i handlowym centrum kraju. Zabytki architektury miasta znajdują się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Miasto z bogatym dziedzictwem artystycznym oczarowuje Cię licznymi parkami i promenadami.\nKilka wieków temu obóz Lugdunum powstał na górze Fourviere. Dziś można tam zobaczyć pozostałości akweduktów i amfiteatrów. Na szczycie stoi bazylika Notre-Dame de Fourviere. Kolejnym osobliwym zabytkiem jest XIII-wieczna katedra Sen Jean. Na terytorium katedry znajduje się zegar astronomiczny, który funkcjonuje do dziś. Najbardziej znanym placem jest plac Bellecour. Kolejną atrakcją dla turystów jest Wieża Fourviere. Jest to replika trzeciego poziomu Wieży Eifel i ma prawie 86 m wysokości.\nW mieście odbywają się różne festiwale. W grudniu obchodzone jest Święto Światła na cześć Matki Boskiej. Festiwal odbywa się co roku i ma trzy stulecia. Podczas festiwalu każdy zakątek miasta jest oświetlany papierowym światłem lub silną ekspozycją świetlną. Pod koniec maja festiwal muzyczny Nuit Sonor, a także festiwal zdjęć Lumiere Brothers, są również popularne wśród turystów.\nPonieważ Francuzi są wielkimi entuzjastami opieki zdrowotnej, stworzyli bardzo przyjazne środowisko dla rowerzystów. Istnieje 200 miejsc parkingowych i specjalne oferty wypożyczalni rowerów. Istnieje również wiele rozwiniętych środków transportu publicznego, takich jak autobusy, tramwaje, kolejki linowe, taksówki i metro.\nBez względu na liczbę rodzajów transportu wygodniej jest wynająć samochód z kierowcą. Aby wygodnie podróżować po Francji, nie zapomnij zarezerwować transferu w Lyonie.\nLotnisko Saint-Exupery znajduje się 24 kilometry od Lyonu. Jest czwartym w kr...\nFrancja jest bogatym kurortem w Alpach. Jeden z największych Les Deux Alp...\nOśrodek narciarski Tignes znajduje się w malowniczej miejscowości Alp i j...\nMegève to prestiżowy ośrodek narciarski we Francji, w pobliżu Mont Blanc....\nLa Plagne to ośrodek narciarski we Francji, w którym powinieneś jeździć n...\nCourchevel znajduje się w ośrodku narciarskim w Alpach Francuskich, synon...\nOśrodek narciarski Meribel jest znany na całym świecie. Nieoficjalnie naz...


500+. 134 mld zł już wypłacone. Maląg: nie stać nas na rezygnację - Money.pl\nStrona głównaGospodarka500+. 134 mld zł już wypłacone. Maląg: nie stać nas na rezygnację\n| 08.03.2021 7:38\naktualizacja 08.03.2021 7:39\nNakłady na politykę prorodzinną zwiększyły się z niespełna 2 proc. PKB do niemalże 4 proc. PKB - podkreśla minister ds. rodziny i polityki społecznej Marlena Maląg i wyjaśnia, dlaczego Polska nie możne zrezygnować z 500+.\nMaląg (KPRM, Adam Guz)\nW wywiadzie opublikowanym w&nbspponiedziałek w&nbsptygodniku "Sieci" minister ds. rodziny i&nbsppolityki społecznej Marlena Maląg stwierdza, że "naszego kraju na pewno nie stać na zrezygnowanie z&nbsptego programu".\n- To trochę tak, jakbyśmy zapytali, czy nasz kraj stać np. na inwestowanie w&nbspinfrastrukturę. Jeśli chcemy zrównoważonego rozwoju, jeśli chcemy nie tylko się rozwijać, lecz chociażby utrzymać poziom życia, do którego przywykliśmy, to nie możemy jako wspólnota inwestować np. wyłącznie w&nbspinfrastrukturę -&nbspwyjaśnia.\nZobacz także: 500 plus. Jak złożyć wniosek? "Zachęcamy do składania wniosków"\nJak podkreśliła, od 2015 roku rząd zwiększył nakłady na politykę prorodzinną z 2 proc. PKB do niemalże 4 proc. PKB.\n- Warto zwrócić uwagę, że od narodzenia dziecka aż do momentu ukończenia przez nie 18. roku życia rodzice mogą otrzymać na jego wychowanie wsparcie w&nbspłącznej kwocie aż 108 tys. zł. -&nbsppoinformowała Maląg.\n500+ wypłacane jest 6,6 mln dzieci. W&nbspramach programu, od czasu kiedy zaczął on funkcjonować do końca ubiegłego roku, łącznie rodziny otrzymały ponad 134 mld zł.\nCzemu artykuł o socjalnej zapomodze jest w dziale biznes? Czy juz nawet WP nie kryje ze dla wielu to jest sposob na zycie\nKocham 500 plus tylko Pis\nA ja za 500 plus mam piękne auto\nPANI MALAG ZABRAC 500 PLUS TYM CO ZARABIAJA POWYZEJ 9000 TYS JEST W RODZINIE\nDojna zmiana liczy na kasę z UE zamiast na inwestycje to będą rozdawać kasę za poparcie!!!


napis na wiazance pogrzebowej - Rodzice.pl\n8 sierpnia 2007 at 23:54\nMam pogrzeb przyjaciela – ktory zmarl drastycznie 3 tyg temu, zamowilam wazanke z bialych roz ale nie mam koncepcji na nic madrego co moglabym na niej napisac… Czuje jakas taka pustke – znajac zycie po pogrzebie przyjdzie mi do glowy tysac mysli…\nWiec chce Was sie poradzic – co moge napisac na bukiecie – tzn wstedze pogrzebowej… Cos orginalnego – nic w stylu Ostatnie pozegnanie…\n9 sierpnia 2007 at 03:10\nRe: napis na wiazance pogrzebowej\nto strasznie przykre…. wyrazy współczucia….. wiem jak się czujesz bo całkiem niedawno doświadczyłam podobnego zdarzenia, ….. zginęła moja przyjaciółka z dzieciństwa….. my z braćmi zrzuciliśmy się na taki półwieniec, na wstędze napisaliśmy „żegnaj nasza Magdo…” …. też nam nic nie przychodziło do głowy, a że Madzia była tak trochę też „nasza” więc uznaliśmy to za stosowne…\nczłowiek uśmiechnięty jest bogatszy o … uśmiech 9 sierpnia 2007 at 06:27\nNapis moze być długi, bo go Ci podziela na 2 części wstęgi.\nMozesz napisac np. Ostatnie pozegnanie( tu jego imię) np. „Tomkow”i-przyjaciele, czy kochanemu „Tomkow”i przyjaciele\n9 sierpnia 2007 at 09:01\n„W naszych myslach i sercach zostaniesz na zawsze” – Przyjaciele\n9 sierpnia 2007 at 10:14\nroznie pisza. w zleznosci od kontatow.\n1. ‚drogiemu tomkowi- xxx’\n2. ‚nigdy cie nie zapomne-xxx’ (xxx-twoje imie bz xxx z rodzina)\n3. mielismy taka szarfe- ‚dziekuje za twe wielkie serce- xxx’\nprzykro mi laudidz…. bardzo mocno..\nania i moje 9 sierpnia 2007 at 10:14\nania i moje 9 sierpnia 2007 at 10:38\n– Odeszłeś z oczu lecz z serca nigdy – Ania &Ala\n9 sierpnia 2007 at 10:42\nBędę pamiętać… i podpis\n9 sierpnia 2007 at 18:54\nmoże pomyśl o przyjacielu i zapisz pierwszą myśl która przyjdzie ci do głowy wówczas, coś co może chciałabyś mu powiedzieć. nie patrz co pasuje co nie, to wyjątkowa sytuacja.\n10 sierpnia 2007 at 01:23\nDziekuje Wam bardzo bardzo mocno…\nNawet nie zdajecie sobie sprawy jak wasze wszelkie odpowiedzi byly pomocne.\nCiezkie chwile… takie rozstania…\nKaszel u dziecka Co szkodzi ciąży? Te twierdzenia to mity! Zniszczone i suche dłonie to problem wielu mam. Mamy na to swoje sposoby! Nie panikuj! W tych sytuacjach nie jedź do szpitala! INFACOL – Wyśniony lek na kolkę Rodzice » Tematy » NA KAŻDY TEMAT » Tematy, których nie znalazłam w forum » napis na wiazance pogrzebowej\nSposób na wychodzący puch z kurtki Ślinotok u dziecka Kalosze dziecięce Czereśnie w ciąży i podczas karmienia piersią Rabarbar w ciąży i podczas karmienia piersią Wypoczynek z dziećmi na campingu? Jak pomóc dziecku obrócić się główką w dół? Histeroskopia 3 trymestr ciąży Ropiejące oczko u niemowlaka Siostry bliźniaczki urodziły tego samego dnia! Szanse na taki poród szacuje się na 8:100 000 Rozwód oczami dziecka Łożysko w ciąży Top filmy dla niewyspanych Co zrobić, gdy boli pierś przy karmieniu? Home


Douszny zestaw słuchawkowy stereo\nCiesz się doskonałym dźwiękiem i nie pozwól się rozproszyć, korzystając z redukującej hałas technologii AudioShield.\nUsłysz tylko to, co jest istotne…\nPrzyjemniej jest słuchać dźwięków, korzystając z aktywnej, redukującej hałas technologii AudioShield. Pozwala ona w pełni zanurzyć się w dźwięku, blokując jednocześnie niechciane dźwięki tła. Funkcje redukcji hałasu działają dzięki akumulatorowi o czasie pracy 15 godzin, co pozwala Ci grać bez żadnych przerw.\nRozmawiaj ze znajomymi na PS4, dziel się niesamowitymi wrażeniami z rozgrywek dla wielu graczy, chwal się najnowszymi trofeami lub wymieniaj wskazówkami na temat gier, korzystając ze zintegrowanego mikrofonu. Prowadzenie rozmów ułatwi Ci przełącznik wyciszania, przycisk nawiązywania połączeń i przyciski sterowania głośnością.\nDouszny zestaw słuchawkowy stereo możesz podpiąć bezpośrednio do kontrolera DUALSHOCK 4, dzięki czemu wszystkie te elementy sterujące będą na wyciągnięcie ręki.\nNieprzerwany dźwięk, gdy jesteś w ruchu, zapewnia elastyczny przewód w owijce, stylowy futerał i eleganckie wzornictwo. Douszny zestaw słuchawkowy stereo obsługuje system PS Vita, a także większość smartfonów i tabletów.\nMożesz ustawić głośność mikrofonu w rozmowach na PS4, korzystając z menu „Ustawienia” w swoim PS4.\nPamiętaj, by używać wkładek do uszu odpowiedniej wielkości: dobre dopasowanie zapewnia najlepsze działanie funkcji redukcji hałasu (w zestawie mały, średni i duży rozmiar).\nNaładuj zestaw słuchawkowy z redukującą hałas technologią AudioShield za pomocą znajdującego się w zestawie przewodu USB.\nOdkryj inne doskonałe akcesoria — zarówno oficjalne, jak i licencjonowane — do swojego PS4, takie jak zestawy słuchawkowe, specjalne pokrywy i kontrolery bezprzewodowe DUALSHOCK®4 w edycji limitowanej.


27 TYPÓW MĘŻCZYZNY - Stephen Whitehead - Książka | Gandalf.com.pl\n27 TYPÓW MĘŻCZYZNY - opis produktu:\nOto książka, która zdradza jeden z najlepiej strzeżonych sekretów wszech czasów - co się dzieje w głowie mężczyzny! Obowiązkowa lektura dla każdej kobiety, która chce lepiej poznać swojego mężczyznę. I idealna książka dla mężczyzny, który chce się dowiedzieć, co go czyni takim, jaki jest.\nKsiążka 27 TYPÓW MĘŻCZYZNY pochodzi z wydawnictwa Amber. Autorem książki jest Stephen Whitehead. Należy do gatunków: poradniki, miłosne i partnerskie. Książka 27 TYPÓW MĘŻCZYZNY liczy 216 stron. Jej wymiary to 150 x 210.\n27 TYPÓW MĘŻCZYZNY książka


Powiat bytowski. Starosta na Rugii | Bytów Nasze Miasto\nPowiat bytowski. Starosta na Rugii\n[email protected] 6 września 2006, 0:01\nMichał Świontek-Brzeziński, starosta bytowski i Jerzy Jobczyk, przewodniczący Rady Powiatu, w ubiegłym tygodniu byli z kilkudniową wizytą na niemieckiej wyspie Rugia. Podpisali tam umowę o współpracy powiatów.\n- Będziemy rozwijać stosunki dobrosąsiedzkie i przyjacielską współpracę - twierdzi starosta. - Na razie jedynie sam powiat podpisał taką umowę. To jednak otwarta droga dla gmin, szkół, szpitali czy przedsiębiorców.\nUmowa obejmuje współpracę w różnych dziedzinach, m.in. gospodarce, turystyce, medycynie czy ochronie środowiska. Władze powiatu chcą też organizować wspólne imprezy kulturalne i sportowe. Zainteresowani partnerstwem z gminami niemieckimi są już Studzienice i Trzebielino. Niewykluczone, że też Bytów będzie chciał podpisać umowę ze stolicą Rugii -Bergen.\n- Byliśmy na Rugii w okresie, kiedy odbywał się tam wielki festyn - Dni Rugii - dodaje Jobczyk. - Lokalni przedsiębiorcy prezentowali swój dorobek oraz osiągnięcia. My również mieliśmy stoisko, na którym przedstawiliśmy kulturę i folklor Kaszub. Obsługiwane było przez Bractwo Rycerzy Zamku Bytowskiego. Prezentowali też pokazy średniowiecznych zwyczajów, walk rycerskich oraz manewrowania płonącymi przedmiotami. Zrobili wielką furorę.\nPodczas wizyty przewodniczący i starosta odwiedzili też szpital w Bergen.\n- Chcieliśmy poznać, jak w powiecie Rugia rozwiązano problem szpitalnictwa - tłumaczy Jobczyk. - Tak jak u nas, tam również były dwa szpitale i to mocno zadłużone. Poradzono sobie z tym problemem. Jeden szpital został zlikwidowany, a drugi rozbudowany i doskonale wyposażony. Pewne doświadczenia moglibyśmy wprowadzić u nas.\nW listopadzie włodarze powiatu Rugia odwiedzą Bytów.


Olsen, Buenos Aires - recenzje restauracji - TripAdvisor\nAmeryka Południowa Argentyna Capital Federal District Buenos Aires Buenos Aires Restauracje Olsen\nCalle Jose Ignacio Gorriti 5870 | Palermo Hollywood, Buenos Aires C1414BKJ, Argentyna47767677+ Dodaj witrynę\nWszystkie zdjęcia (248) Pełny widok Przegląd informacjiRecenzjeLokalizacjaSzczegółyWięcej Pokaż też Hotele\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 906Doskonałe33%B. dobre40%Średnie16%Złe7%Okropne4%Godziny otwarcia restauracji Zamknięte KUCHNIE Europejska, Skandynawska, Norweska, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Posiłki bezglutenowe CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA Calle Jose Ignacio Gorriti 5870 | Palermo Hollywood, Buenos Aires C1414BKJ, ArgentynaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy ceny w tej restauracji należą do średnich?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja specjalizuje się w kuchni halal? Tak Nie Nie wiem Czy jest to koszerna restauracja? Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Recenzje (906)Oceny podróżnych Doskonałe23B. dobre25Średnie13Złe0Okropne2Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (63)hiszpański (420)angielski (254)Więcej języków Język polski (63)hiszpański (420)angielski (254)portugalski (183)francuski (28)niemiecki (8)włoski (5)rosyjski (3)holenderski (2)duński (1)koreański (1)norweski (1)Zobacz opinie podróżnych: 1 z 10 wśród 63 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJPMC9122Zrecenzowano 10 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Miły niedzielny brunchWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieRonzalitaJones2714Zrecenzowano 25 grudnia 2016 z urządzeń przenośnych Ciekawe doświadczenieJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiePfreitasfuocoSão Paulo, São Paulo, Brazil5021Zrecenzowano 9 grudnia 2016 z urządzeń przenośnych Zamknięte ostatnią niedzielę!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiematiash1986Urugwaj462Zrecenzowano 16 listopada 2016 Restauracja OKJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieBrent EAuckland Region, Nowa Zelandia5336Zrecenzowano 19 października 2016 Wspaniała atmosfera i wyśmienite jedzenieWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieNL56EHV10Zrecenzowano 29 września 2016 z urządzeń przenośnych Ładne wnętrze, średnio jedzenieWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieNewZealandMidwifeNew Zealand7829Zrecenzowano 15 września 2016 z urządzeń przenośnych Piękna restauracja w piękny ogródWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiemyfkSao Paulo, SP93Zrecenzowano 16 sierpnia 2016 z urządzeń przenośnych Świetny brunchJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieVictoria BMendoza, Argentyna152Zrecenzowano 14 sierpnia 2016 z urządzeń przenośnych Wspaniałe jedzenie, reszta -nie tak dobre.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiethecharlesPBuenos Aires, Argentina19752Zrecenzowano 23 lipca 2016 Wspaniałe skandynawskie doświadczenie w PalermoWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nPoprzednieNastępne1234567Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeIl Ballo del MattoneLiczba recenzji: 314 w odległości 0,1 km Cervecería NacionalLiczba recenzji: 52 w odległości 0,18 km RavelloLiczba recenzji: 182 w odległości 0,17 km La BohemeLiczba recenzji: 46 w odległości 0,1 km Pobliskie atrakcjeFlea Market Mercado de PulgasLiczba recenzji: 170 w odległości 0,41 km Peugeot LoungeLiczba recenzji: 77 w odległości 0,35 km Mercado Solidario BonplandLiczba recenzji: 9 w odległości 0,23 km Tierra Negra Cooking ClassesLiczba recenzji: 295 w odległości 0,21 km Popraw to ogłoszenie\nCalle Jose Ignacio Gorriti 5870 | Palermo Hollywood, Buenos Aires C1414BKJ, Argentyna Lokalizacja:


IT Professional / Archiwum / Nowe standardy wchodzą na rynek\nStrona główna Archiwum Luty 2020 Stacje robocze Nowe standardy wchodzą na rynek\nData publikacji: 22-01-2020 Autor: Marcin Bieńkowski\nSwitch TRENDnet TPE-30102WS...\nJuż kilka lat temu na rynek zaczęły trafiać urządzenia pozwalające na budowę sieci LAN oferującej przesyłanie danych z prędkością do 10 Gbit/s bez konieczności korzystania ze światłowodu. Zamiast niego stosowana jest zwykła, czteroparowa miedziana skrętka. Standard ten, znany jako 10GBASE-T, zdefiniowany został po raz pierwszy w 2002 roku w normie IEEE 802.3ae. Była to jedna z kilku technologii umożliwiających transmisję danych w sieciach Ethernet z prędkością 10 Gbit/s, która pozwoliłaby w naturalny sposób rozwijać się sieciom lokalnym. Obecnie obowiązujący standard 10GBASE-T zatwierdzony został w opublikowanej w 2006 roku specyfikacji IEEE 802.3an-2006. Pozwala on na zbudowanie 10-gigabitowej sieci LAN korzystającej z nieekranowanych lub ekranowanych kabli UTP/FTP. Sieć taka pozwala na transmisję danych na odległość do 100 metrów, pod warunkiem że zbudowana została z wykorzystaniem kabli kategorii 6A. W wypadku skrętki kategorii 6 maksymalna odległość zmniejszona jest do 55 metrów, choć zależy to także od jakości instalacji. Co ważne, w praktyce możliwa jest transmisja na odległość nawet kilkudziesięciu metrów z wykorzystaniem już istniejącej instalacji kategorii 5e, o ile jest ona dobrej jakości. Dzięki temu praktycznie nie zachodzi konieczność wymiany instalacji w budynku, wystarczy tylko kupić odpowiednie switche lub routery ze zintegrowanym przełącznikiem (w wypadku mniejszych sieci i infrastruktury SOHO) oraz zastosować odpowiednie karty sieciowe zgodne ze standardem 10GBASE-T.\nWiększość instalatorów zleca przeprowadzenie testów sprawdzających działanie dotychczasowej sieci podczas wykorzystania pasma o częstotliwości 500 MHz. Benchmarki tego typu należy przeprowadzić z uwagi na to, że w wypadku zastosowania standardowej sieci gigabitowego Ethernetu i skrętki 5e wykorzystuje się niższe pasmo o częstotliwości do 100 MHz. Jeśli infrastruktura przejdzie testy pomyślnie, można wówczas łatwo zwiększyć szybkość transmisji danych. Jeśli tylko jakieś jej fragmenty nie spełnią wymagań, wówczas można je łatwo podmienić. A co w sytuacji, gdy wymagań nie spełni cała sieć?\n> NIECO ZWALNIAMY\nStandard 10GBASE-T zapewnia kompatybilność wsteczną – tam gdzie nowoczesnym urządzeniom nie uda się wynegocjować transmisji z szybkością 10 Gbit/s, będzie ona realizowana z mniejszą szybkością. Najczęściej będzie to 1000 Mbit/s lub – jak może to mieć miejsce w przypadku wyjątkowo złej jakości okablowania – 100 Mbit/s lub jeszcze wolniej. W konsekwencji firmy, które chciały zaimplementować nowy, szybszy standard transmisji i obniżyć koszty wymiany okablowania lub rozłożyć wymianę infrastruktury w czasie, praktycznie nic nie zyskują, a wręcz ponoszą straty. Sprzęt zgodny z 10GBASE-T, zwłaszcza urządzenia infrastrukturalne, tj. switche czy UTM-y, jest bowiem odczuwalnie droższy od standardowych rozwiązań sieciowych. Dopiero od niedawna zauważyć można na rynku wyraźny spadek cen modeli zgodnych ze standardem 10GBASE-T.\nNiestety, wspomniany brak wymiernych korzyści z modernizacji wynikający z kiepskiej jakości infrastruktury zdarzał się dość często. W efekcie inżynierowie zajmujący się urządzeniami sieciowymi i ich standaryzacją szybko doszli do wniosku, że należy opracować standardy pośrednie. Dzięki temu urządzenia zgodne z pośrednimi standardami pozwoliłyby cieszyć się szybszą niż gigabitową transmisją wszędzie tam, gdzie nie da się nawiązać połączenia 10G. Nie zachodziłaby przy tym konieczność wprowadzania istotnych zmian w infrastrukturze kablowej LAN. W ten sposób powstały standardy 2.5GBASE-T oraz 5GBASE-T, które pozwalają na przesyłanie danych z szybkością 2,5 i 5,0 Gbit/s. Wielosystemowe karty sieciowe i switche, które pozwalają na transmisję danych z szybkością przekraczającą 1 Gbit/s, często określane są mianem Multi-Gig lub Multi-Gigabit Ethernet. Warto o tym wiedzieć, ponieważ w katalogach i cennikach wielu firm występują one właśnie pod tą nazwą, bez wypisanych explicite oferowanych prędkości transmisji.\n> STANDARDY POŚREDNIE\nOpis obu pośrednich standardów znalazł się w opublikowanej w czerwcu 2015 roku specyfikacji IEEE 802.3bz. Warto zauważyć, że zarówno specyfikację 2.5GBASE-T, jak i 5GBASE-T opracowano z myślą o bezproblemowym wykorzystaniu istniejącej już infrastruktury kablowej LAN kategorii 5e lub 6. Dzięki temu kable, które nie są w stanie poprawnie współpracować ze sprzętem 10GBASE-T, mogą z powodzeniem współpracować z urządzeniami zgodnymi ze specyfikacją 2.5GBASE-T lub 5GBASE-T bez konieczności wymiany okablowania infrastrukturalnego w firmie. Uzyskana prędkość transmisji zależy oczywiście od stanu technicznego i jakości infrastruktury kablowej, jednak w praktyce w większości standardowych instalacji udaje się uzyskać 2,5 Gbit/s. Warto zauważyć, że standard IEEE 802.3bz na łączach o długości do 100 m przewiduje możliwość uzyskania prędkości 2,5 Gbit/s dla kabli kategorii 5e oraz prędkości 5 Gbit/s dla kabli kategorii 6. Co ważne, z dobrej jakości okablowaniem kategorii 5e również bez problemu powinniśmy uzyskać transfer danych na poziomie 5 Gbit/s, choć w praktyce nie zawsze jest to możliwe.


Szkodliwe działanie cytostatyków na szpik kostny\nSzpik kostny pełni bardzo ważną funkcję w organizmie człowieka. Otóż szpiku kostnym powstają elementy odpowiedzialne za odporność, krzepnięcie krwi oraz transportu tlenu.\nChemioterapia stosowana podczas procesu leczenia wpływa niekorzystnie na szpik kostny, prowadząc do zahamowania procesu powstawania wszystkich wyżej wymienionych elementów.\nneutropenii i zaburzenia odporności;\nmałopłytkowości i zaburzenia krzepnięcia krwi;\nNeutropenia i zaburzenia odporności\nNeutropenia polega na obniżeniu liczby granulocytów obojętnochłonnych. Granulocyty obojętnochłonne to komórki układu odpornościowego człowieka które „walczą” z bakteriami oraz innymi patogenami.\nNeutropenia może przebiegać bezobjawowo albo towarzyszyć objawowej infekcji. Niebezpieczną sytuacją jest gorączka neutropeniczna. Jest to stan gdy u osoby z neutropenią, kilka-kilkanaście dni po przyjęciu cyklu chemioterapii wystąpi gorączka (38oC) trwająca przez kilka godzin i nie towarzyszą temu inne objawy zakażenia.\nGorączka neutropeniczna wymaga ściśle określonego postępowania dlatego należy skontaktować się z lekarzem onkologiem lub lekarzem pierwszego kontaktu.\nLeczenie zakażeń związanych z neutropenią polega na stosowaniu antybiotyków, leków przeciwgrzybicznych oraz leków stymulujących wytwarzanie krwinek białych do których należą m.in., granulocyty.\nAby zminimalizować skutki zakażeń towarzyszących chemioterapii bardzo istotna jest profilaktyka:\nPrzed rozpoczęciem chemioterapii usunąć jawne ogniska zakażenia (np. wyleczyć zepsute zęby)\nStosować odpowiednią dietę (nie wolno jeść pokarmów starych i zepsutych, grożących infekcją przewodu pokarmowego, a gdy wystąpi głęboka Neutropenia należy unikać pokarmów surowych.\nObserwować i wcześnie reagować na objawy zakażenia (wskazany jest regularny pomiar ciepłoty ciała).\nMałopłytkowości i zaburzenia krzepnięcia\nPłytki krwi odpowiadają za krzepnięcie krwi. Do zmniejszenia liczby płytek i uszkodzenia ich funkcji może dojść na wskutek:\nnaciekania przez nowotwór szpiku kostnego, który wypierany jest przez komórki nowotworowe;\nróżnorodne nieprawidłowe reakcje immunologiczne, powodujące rozpad płytek krwi;\nzaburzenia krzepnięcia krwi, angażujące krążenie w organizmie płytki krwi i powoduje ich zużycie;\nstosowanie leczenia chemicznego.\nMałopłytkowość, która rozwija się po chemioterapii może mieć różne nasilenie oraz przebiegać zarówno bezobjawowo jak i z objawami w postaci plamicy małopłytkowej, krwawienia zewnętrznego i wewnętrznego.\nJeśli kilka-kilkanaście dni po przyjęciu cyklu chemioterapii na skórze i błonach śluzowych pojawią się drobne, ciemnoczerwone wybroczyny należy skontaktować się z lekarzem.\nJeśli występuje małopłytkowości ciężka ze skazą krwotoczną leczeniem z wyboru jest przetaczanie masy płytkowej. Natomiast wspomagające postępowanie polega na: eliminacji leków mogących powodować krwawienia (niesteroidowe leki przeciwzapalne) oraz ewentualne zastosowanie kortykosteroidów, cytokin i rutyny.\nNiedokrwistość często występuje u osób chorujących na chorobę nowotworową. W okresie choroby nowotworowej mechanizmy prowadzące do rozwoju niedokrwistości są zależne od zastępujących czynników:\nbezpośredniego wpływu nowotworu;\nwpływu pośredniego przez działanie produktów nowotworów;\nbezpośredniego wpływu leczenia przeciwnowotworowego – chemioterapia przyczynia się do blokowania funkcji szpiku kostnego oraz zaburzenia produkcji naturalnego czynnika stymulującego wytwarzanie krwinek czerwonych (głównie w przypadku stosowania cisplastyny).\nłagodną się, gdy stężenie hemoglobiny (Hb) znajduje się poniżej normy lecz nie jest niższe niż 10 g/dl,\nniedokrwistość średniego stopnia przy stężeniu Hb 8-10 g/dl,\nniedokrwistość ciężka gdy stężenie Hb wynosi 6,5-7,9 g/dl\nniedokrwistość zagrażająca życiu jeśli stężenie Hb wynosi mniej niż 6,5 g/dl\nMetody leczenia takie jak chemioterapia i/lub radioterapia mogą powodować lub nasilać niedokrwistość. Hemoglobina w organizmie człowieka spełnia bardzo ważną funkcję, jest nośnikiem tlenu. Dlatego też niedobór hemoglobiny doprowadza do upośledzenia utlenowania narządów i tkanek. W takiej sytuacje organizm aby poradzić sobie z taką sytuacją wytwarza mechanizmy adaptacyjne takie jak:\nzmniejsza się powinowactwo tlenu do hemoglobiny i zwiększa się uwalnianie tlenu w tkankach;\nzwiększa się liczba oddechów by poprawić utlenowania erytrocytów\nkrew kierowana jest przede wszystkim do najważniejszych narządów: serca, mięśni, nerek oraz ośrodkowego układu nerwowego\nJeśli niedokrwistość się nasila mechanizmy adaptacyjne mogą zacząć zawodzić i dochodzi do niedotlenienie narządów. Niecałkowite utlenowanie tkanek prowadzi do ujawnienia mechanizmów kompensacyjnych w wyniku których można zaobserwować różne objawy ze strony układów:\nukład sercowo-naczyniowy: obniżenie ciśnienia tętniczego, przyśpieszenia akcji serca pojawienie się obrzęków\nośrodkowy układ nerwowy: bóle i zawroty głowy,\nprzewód pokarmowy: mdłości, anoreksja, upośledzenie wchłaniania\nukład płciowy: zaburzenia miesiączkowania w postaci nadmiernych krwawień lub braku miesiączki\nukład odpornościowy: zaburzenia odporności komórkowej\nskóra: zblednięcie skóry i błon śluzowych\nNiedokrwistość jest również przyczyna zmęczenia, osłabienia, pogorszenia wydolności fizycznej i sprawności intelektualnej.\nNiedokrwistość prowadzi do niewydolności tkanek, narządów, miejscowej ekspansji i powstawania przerzutów nowotworowych , pogarsza jakość życia, pogarsza odpowiedź na leczenie.\nDwilewicz-Trojaczek J., „Niedokrwistość towarzysząca chorobie nowotworowej”, „Leczenie wspomagające w onkologii”, Krzemieniecki K. (red.), Termedia Wydawnictwa Medyczne, Poznań 2008., s.15-31.\nPodolak-Dawidziak M., „Małopłytkowość u chorych na nowotwory”, „Leczenie wspomagające w onkologii”, Krzemieniecki K. (red.), Termedia Wydawnictwa Medyczne, Poznań 2008., s. 32-41.\nWronkowski Z., Brużewicz Sz., „Chemioterapia i radioterapia”, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007.


Pszczelarskie dożynki - PPR\nNajpierw uderzenie dłutem, a potem odymienie - to musiał przeżyć każdy nowy pszczelarz z Koła Kraków Śródmieście i Krowodrza. Przysięgali m.in. przestrzegać tradycji ojców i higieny pasiecznej, szanować całą przyrodę i być uczciwym oraz prawdomównym. Pasowaniem na pszczelarzy rozpoczęły się wczoraj jubileuszowe, dziesiąte Dożynki Pszczelarskie na placu Wolnica w Krakowie.\nTo jest nasze dziedzictwo, nasza tradycja - coś, co łączy nas z pokolenia na pokolenie. Dzięki pszczelarstwu żyjemy w umiłowaniu przyrody i potrafimy ją szanować oraz docenić bogactwo, jakie nam daje – mówił starosta bartny Kazimierz Żółty. Po pasowaniu, które odbywało się pod czujnym spojrzeniem św. Ambrożego, patrona pszczelarzy, członkowie kół pszczelarskich udali się na uroczystą mszę świętą, odprawioną w kościele św. Katarzyny.\nNa placu Wolnica trwał tymczasem kiermasz produktów pszczelich. Właściciele pasiek nie tylko prezentowali swoje wyroby, ale także dzielili się wiedzą o hodowlach pszczół i o właściwościach pszczelich produktów. - Miód to nie tylko smaczny dodatek kuchenny. Ma on także właściwości lecznicze, ale powinno się go spożywać regularnie, a nie dopiero wtedy, gdy dopadnie nas choroba - wyjaśnia Kazimierz Kucharski.\nPszczoły dają nam nie tylko miód. Na wielu stoiskach znaleźć można było słoiczki z pyłkiem kwiatowym. Jest on zbierany przez pszczoły, a następnie przerabiany przez nie w ulu. Można go stosować jako środek wzmacniający, ponieważ jest bardzo bogaty w białko. Szczególnie polecany jest podczas rekonwalescencji po ciężkich chorobach czy operacjach – wyjaśnia Irena Siwecka ze spółdzielni "Pszczelarz". Na kiermaszu znaleźć też można było aromatyczne świece z pszczelego wosku oraz kosmetyki produkowane na bazie wosku. Na plac dotarły też roje pszczół, zamknięte w szklanych klatkach, a przechodnie podpatrzeć mogli niektóre pszczelarskie techniki, np. odymianie tzw. podkurzaczem. Prezentowane były również narzędzia niezbędne w pasiece: dłuta, radełka i ramki. To trudne zajęcie, dla pasjonatów – uważa Andrzej Więcek ze spółdzielni "Pszczelarz".