Ile wart jest rynek letnich koncertów plenerowych? - Polstars.pl\n13 września 2016 6 października 2016 Łukasz Ratajczak Rynek koncertowy\nW Polsce istnieje niespełna 2500 gmin. W każdej z nich latem odbywa się przynajmniej jedna impreza plenerowa, taka jak dni miasta lub podobna. W wielu miejscowościach darmowych imprez jest jednak znacznie więcej. Trzeba przecież koncertami przywitać lato, a później je pożegnać. Muzyka jest częstym elementem jarmarków, lokalnych świąt, zlotów motocyklowych, dożynek, a nawet parafiad. W większych miastach mamy jeszcze imprezy juwenaliowe oraz otwarte koncerty miejskie. Jeżeli zbierzemy wszystkie te wydarzenia, to wyłoni się nam pokaźnych rozmiarów rynek z wieloma tysiącami imprez i jeszcze większą liczbą koncertów na nich zagranych. Ile jest wart ten rynek i kto z niego korzysta?\nBudżety przeznaczane na koncerty artystów podczas festynów są bardzo zróżnicowane: od kilku do kilkuset tysięcy złotych w przypadku wydarzeń kilkudniowych. Pieniądze te w zdecydowanej większości składają się na wynagrodzenia dla polskich wykonawców, ich managerów oraz agencji koncertowych, które na zlecenie samorządów (najczęściej urzędów miast i domów kultury) zamawiają występy artystów.\nIle jest wart rynek letnich koncertów plenerowych?\nZ badania wynika, że w tym czasie zorganizowano 4 425 imprez plenerowych, takich jak: dni miast, festyny i koncerty miejskie, juwenalia, dożynki, itp. Na imprezach tych 7934 zespołów zagrało w sumie 21 036 koncertów. Ponad 80% wykonawców dało 3 lub mniej występów, często zapowiadając pojawienie się większych gwiazd. Nieco ponad 12% zagrało od 3 do 5 razy. Pozostałe 8% artystów wystąpiło na większej liczbie koncertów, z czego powyżej 30 występów dały tylko 22 zespoły, a więc 0.28% ujętych w badaniu.\nGdzie odbywa się najwięcej koncertów?\nNajwiększy udział w rynku letnich imprez plenerowych mają województwa: śląskie (11,41%), mazowieckie (9,71%) i wielkopolskie (9,54%). Wartość zakontraktowanych koncertów w tych województwach to kolejno: 15 974 mln, 13 594 mln i 13 356 mln zł. Najmniej koncertowymi i najrzadziej odwiedzanymi przez zespoły, są województwa: opolskie (3,45%), podlaskie (3,44%) i świętokrzyskie (3,44%).\nRynek imprez plenerowych w Polsce.\nKiedy odbywa się najwięcej koncertów?\nNajbardziej koncertowe dni tygodnia to oczywiście te weekendowe. Ponad 45% letnich występów plenerowych odbyło się w sobotę. Dwa kolejne dni z największą liczbą koncertów to niedziela i piątek (kolejno 26,4% i 19,3%). W pozostałe dni odbyło się nie więcej niż 9% wszystkich widowisk. Im bliżej dni weekendowych tym więcej pracy mają artyści.\nAnaliza liczby koncertów przypadających na kolejne letnie miesiące wykazuje, że czerwiec, lipiec i sierpień są mniej więcej tak samo atrakcyjne. Najbardziej koncertowy okazał się czerwiec (27,2%), następnie lipiec (25,8%) i sierpień (23,8%). Maj uplasował się na 4 miejscu z 15,3% występów. Niższe temperatury panujące zazwyczaj we wrześniu przekładają się na najmniejszą liczbę widowisk (7,9%)\nJaka jest więc szacunkowa wartość omawianego rynku?\nRynek letnich koncertów plenerowych został oszacowany na 140 000 000 złotych. Wartość ta została obliczona na podstawie oficjalnych stawek za występy, udostępnianych przez zespoły oraz agencje impresaryjne i koncertowe oferujące widowiska instytucjom miejskim. Warto zaznaczyć, że kwota ta nie uwzględnia kosztów postawienia całej infrastruktury festynowej (scena, nagłośnienie, światła, ochrona, fajerwerki, itp.) Po doliczeniu tych wydatków mogłaby ona wzrosnąć nawet kilkukrotnie.\nMamy więc do czynienia z rynkiem o ogromnym potencjale, wciąż w dużym stopniu niewykorzystanym.\ndni miast imprezy plenerowe infografika koncerty rynek koncertowy


Czy ciśnienie nie jest za wysokie? - Na pytanie odpowiada lek. Łukasz Wroński | WP abcZdrowie\nMĘŻCZYZNA, 40 LAT 2 tygodnie temu\nKardiologia Interna Pediatria Wysokie ciśnienie Dziecko\nTak, ale jest to pojedynczy pomiar. Należy zmierzyć kilka razy ciśnienie w spoczynku o tej samej porze dnia jeśli będzie podwyższone to zgłosić się do lekarza.\nCiśnienie 169/87 i pomiar pulsu u 24-latka – odpowiada Lek. Łukasz Wroński\nNadciśnienie • Holter EKG • Badanie jamy brzusznej dzieci • Niemowlę • Kardiowersja elektryczna serca • Kołatanie serca • Holter RR • Szczepienie przeciwko WZW typu B • Badania układu oddechowego dzieci • Wkłucia żylne • Rozwój dziecka • Afty • Miażdżyca • Badanie neurologiczne dzieci • Choroba Takayasu • Choroba wieńcowa • Badania serca dzieci • Badanie podmiotowe • Ból w klatce piersiowej • Kaszel • Badanie węzłów chłonnych u dzieci • Zespół Kawasaki • Wstrząs urazowy • Hipercholesterolemia • Szczepienia dzieci • Żywienie dzieci • Arytmia • Leczenie chorób ślinianek • Badanie elektrokardiograficzne • Choroby wieku dziecięcego\nPomiar ciśnienia tętniczego krwi - jak wykonać, pomiar, prawidłowy wynik, odpowiedni mankiet, holter ciśnieniowy • Puls - normy, pomiar, puls wysoki i niski • Ciśnienie krwi - pomiar, normy, niedociśnienie, nadciśnienie • Pomiar ciśnienia tętniczego krwi - jak wykonać, pomiar, prawidłowy wynik, odpowiedni mankiet, holter ciśnieniowy • Ciśnienie tętnicze krwi - jak mierzyć, nadciśnienie, niedociśnienie, puls • Leczenie COVID-19 w domu. Jak bez pulsoksymetru rozpoznać niedotlenienie? • Pomiar ciśnienia tętniczego krwi. Zobacz, jak prawidłowo go wykonać • Diagnostyka niskiego ciśnienia krwi - objawy, pomiary ciśnienia, diagnostyka hipotonii ortostatycznej, ustalenie przyczyny • Holter ciśnieniowy - przebieg, cel, wskazania, przeciwwskazania • Tętno spoczynkowe - charakterystyka, pomiar, prawidłowy puls, wysokie i niskie\nLek. Marek Szymaniak - Kardiolog, Poznań • Lek. Marcin Drozd - Internista, Wrocław • Lek. Maciej Agopsowicz - Kardiolog, Mazańcowice • Bogdan Mietła - Kardiolog, Bydgoszcz


Informacje dla uczniów klas ósmych i ich rodziców dotyczące organizacji i przebiegu egzaminu ósmoklasisty – Zespół Szkolno-Przedszkolny w Konstantynowie\nMarek Horbowicz 7 maja 2021 7 maja 2021 Możliwość komentowania Informacje dla uczniów klas ósmych i ich rodziców dotyczące organizacji i przebiegu egzaminu ósmoklasisty została wyłączona\nProsimy zapoznać się dokładnie z poniższymi informacjami dotyczącymi zasad organizacji i przebiegu egzaminu ósmoklasisty.\nZdający oraz inne osoby biorące udział w organizowaniu i przeprowadzaniu\n6. Na egzaminie każdy zdający korzysta z własnych przyborów piśmiennych, linijki. Zdający nie mogą pożyczać przyborów od innych zdających.\n7. Szkoła nie zapewnia wody pitnej. Na egzamin należy przynieść własną butelkę z wodą. Butelkę należy postawić na podłodze, aby nie oblać testu.\n1. Czekając na wejście do szkoły albo sali egzaminacyjnej, zdający zachowują odpowiedni odstęp (co najmniej 1,5 m) oraz mają zakryte usta i nos (maseczką jedno- lub wielorazową).\n2. Na teren szkoły mogą wejść wyłącznie osoby z zakrytymi ustami i nosem. Zakrywanie ust i nosa obowiązuje na terenie całej szkoły, z wyjątkiem sal egzaminacyjnych po zajęciu miejsc przez zdających. Podczas wpuszczania uczniów do sali egzaminacyjnej członek zespołu nadzorującego może poprosić zdającego o chwilowe odsłonięcie twarzy w celu zweryfikowania jego tożsamości (konieczne jest wówczas zachowanie co najmniej 1,5- metrowego odstępu).\n1) podchodzi do niego przewodniczący albo członek zespołu nadzorującego, aby odpowiedzieć na zadane przez niego pytanie;\n4. Zarówno zdający, jak i członkowie zespołu nadzorującego mogą – jeżeli\n5. Zdający, którzy nie mogą zakrywać ust i nosa maseczką z powodu całościowych zaburzeń rozwoju, zaburzeń psychicznych, niepełnosprawności intelektualnej, trudności w samodzielnym zakryciu lub odkryciu ust lub nosa lub z powodu zaawansowanych schorzeń neurologicznych, układu oddechowego lub krążenia, przebiegających z niewydolnością oddechową lub krążenia, mogą przystąpić do egzaminu w odrębnej sali egzaminacyjnej. W takiej sytuacji minimalny odstęp, jaki musi zostać zachowany pomiędzy samymi zdającymi oraz zdającymi i członkami zespołu nadzorującego, wynosi 2 m.\n2) Dyrektor szkoły niezwłocznie przekazuje informację o konieczności organizacji egzaminu w odrębnej sali egzaminacyjnej dyrektorowi okręgowej komisji\nUprzejmie prosimy, aby uczniowie wrażeniami po egzaminie dzielili się między sobą z wykorzystaniem mediów społecznościowych, komunikatorów, telefonicznie, a unikali spotkań w grupie, np. przy wejściu do szkoły.


Artur - Nasza Flota\nNasza flota to samochody marki Mercedes Sprinter. Samochody są w pełni komfortowe przystosowane do przewozu pasażerów na dłuższych trasach. Dzięki temu podróż okaże się nie tylko szybka, ale również wygodna i bezpieczna.\nKażdy samochód jest wyposażony w klimatyzację, system wspomagania hamowania ABS oraz system kontroli trakcji ESP. Dodatkowo na wyposażeniu każdego busa jest system nawigacji satelitarnej GPS, co umożliwia sprawniejszy przejazd, omijanie korków, a dzięki temu zmniejszenie czasu podróży.\nNasze samochody posiadają aktualne badania techniczne, są w 100% sprawne i przystosowane do przwozu osób jaki i bagaży. Wszystkie nasze samochody są regularnie serwisowane w autoryzowanych stacjach diagnostycznych.\nNa obszarze Unii Europejskiej transport międzynarodowy podlega bardzo rygorystycznym zasadom i kontrolom - posiadamy wszelkie niezbedne uprawnienia do przewozu zarówno osób jak i towarów.\nDbamy o bezpieczeństwo przewożonych przez nas towarów. Istnieje możliwość podpięcia przyczepki oraz przewozu przedmiotów o większym gabarycie np. rówerów, mebli czy też skuterów.


Twoje życie na Łużycach – szkolenie-w-niemczech.pl\nŁużyce leżą w centrum Europy i czekają na Ciebie! Region ten graniczy z takimi metropoliami jak Berlin, Drezno i Lipsk. Europejskie aglomeracje takie jak Poznań, Wrocław i Praga są praktycznie o rzut beretem. Dzięki ważnym autostradom, licznym drogom federalnym i krajowym oraz międzynarodowym lotniskom w Berlinie, Dreźnie, Lipsku, Wrocławiu i Pradze, region ten jest bardzo szybko osiągalny.\nNa Łużycach znajdziesz świetnych pracodawców, dobre zarobki i niskie koszty utrzymania. Krótko mówiac, region ten jest doskonałym miejscem na rozpoczęcie kariery!\nDo najbardziej poszukiwanych zawodów wzgl. branż należą:\nInżynierowie i specjaliści informatycy\nEksperci w branży medycznej (personel opiekuńczy, lekarze specjaliści)\nKoszty utrzymania na Łużycach są niskie w europejskim porównaniu. Czynsze należą do najniższych w Europie Zachodniej. Pokój w 3-pokojowym mieszkaniu, z wyposażoną kuchnią i umeblowanym wspólnym pokojem jest możliwy już od 150,- € /mies.\nRównocześnie Łużyce, z ich różnorodnym krajobrazem, jeziorami i górami, dobrze rozbudowaną infrastrukturą dróg wodnych oraz licznymi atrakcjami kulturalnymi, zapewnią Ci dobrą jakość życia. Dzięki szybkiej dostępnoci metropolii Berlin in Drezno również życie towarzyskie i nocne nie zna ograniczeń!\n„Swoją przygodę z krajem sąsiada rozpoczęłam we wschodniej Brandenburgii, idąc na studia ekonomiczne. Aktualnie mieszkam i pracuję na wschodzie Saksonii. Bardzo się cieszę, że osiedliłam się niedaleko polsko-niemieckiej granicy! Są tutaj przemili ludzie, dookoła jest pełno zieleni, a praca jest dobrze płatna i oferuje możliwości rozwoju. I przede wszystkim – bliskość Polski! W każdym momencie mogę odwiedzić swoich bliskich, czy zrobić zakupy w ulubionym markecie. Wysiłek związany z nauką języka niemieckiego i studiowania w Niemczech definitywnie się opłacił!”


11.11.11 inaczej – list otwarty - Się Myśli\n11.11.11 inaczej – list otwarty\n09/11/11 13/11/13 admin\t1 Komentarz 11 Listopada, blokada Marszu Niepodległości, Edward L. Soroka, Janusz P. Waluszko, Krzysztof Galiński, Lech L. Przychodzki, Marsz Niepodległości, Michał Błaut, Ruch Społeczeństwa Alternatywnego, Wiktor Sadłowski, Wojciech Mazur, „Porozumienie 11. listopada”\n11. listopada 2011 Polska będzie kolejny raz obchodziła święto swojej niepodległości, znów obejrzymy wymachiwanie szabelką, znów usłyszymy wielkie a puste słowa. Tymczasem kraj, podobnie jak cały świat, znajduje się na progu pogłębiającego się coraz bardziej kryzysu. Społeczeństwo polskie, inaczej niż w innych krajach i inaczej niż dawniej to u nas bywało, przyjmuje ów fakt z rodzajem rezygnacji. Jest to wynikiem „zdrady Solidarności” i układów „okrągłego stołu”, gdzie dawna opozycja – dziś to często czołowi działacze PO i PiS – sprzedała naród za udział we władzy i uwłaszczeniu nomenklatury. Zniechęciła do aktywności także „wojna na górze”, dla jednych będąc namiastką życia politycznego, dla innych przykładem zepsucia polityki, od której trzeba uciec jak najdalej – w obu wypadkach efekt był ten sam – bierność i pogodzenie się z losem kibica historii a nie twórcy własnego losu. W tym kierunku działa także spektakl medialny, gdzie kosztem lewicy społecznej – walczącej o prawa pracownicze i demokrację bezpośrednią – wypływa lewica obyczajowa. Wspólnie z obyczajową konserwą od Rydzyka nakręca ona nieistotne spory o symbole, zamieszanie wokół kwestii obyczajowych, walkę w imię specyficznie rozumianej i zawężanej tradycji narodowej lub przeciw niej, jako „ciemnogrodowi”. Wszystko to odwraca uwagę od spraw społeczno-ekonomicznych ku kwestiom drugorzędnym, często takim, które powinny być sprawą osobistego wyboru każdego z nas, a nie polityki państwa. Takim wentylem bezpieczeństwa są dziś spory o krzyż w Sejmie, czy „zamach smoleński” – jest nim również Marsz Niepodległości i jego blokada.\nWśród organizatorów tego show nie brak naszych przyjaciół, rozumiemy ich intencje, sądzimy jednak, że błądzą. „Porozumienie 11. listopada” uzasadnia swoje działania koniecznością wyciągania odpowiednich wniosków z historii. W takim ujęciu Marsz Niepodległości ma się wpisywać w ciąg, którego wcześniejszymi ogniwami były uliczne walki z bojówkami narodowej prawicy w dwudziestoleciu międzywojennym oraz zbrodnie nazistowskiej III Rzeszy. Organizatorzy blokady Marszu piszą o „faszyzmie”, „rasizmie” i „nacjonalizmie” w taki sposób, że w ich użyciu stają się one wyrażeniami wymiennymi. Ahistoryczne porównania, brak analizy sytuacyjnego kontekstu, pojęciowa żonglerka i gry skojarzeniami oddziałującymi głównie na emocje były dotąd standardowymi narzędziami propagandy elit władzy i biznesu, a nie inicjatyw na rzecz oddolnej partycypacji obywatelskiej. Nacjonalizm od wieku XIX przybierał i nadal przybiera różne formy, niekoniecznie szowinistyczne, ksenofobiczne czy zachowawcze. Często był narzędziem emancypacji społeczeństw poddanych kolonialnej dominacji lub neokolonialnym zależnościom. Tradycja polityczna Narodowej Demokracji jest nam obca, ale jej utożsamienie z faszyzmem to nadużycie. Piszemy to nie dla usprawiedliwienia czegokolwiek, tylko dla wyrażania prawdy. Nie czujemy potrzeby przekłamywania obrazu przeciwnika – czy używania argumentów ad personam zamiast ad rem – aby go zwalczać politycznie, a pomysł prowadzenia walki politycznej drogą fizycznej eliminacji wydaje nam się prymitywny. Blokady manifestacji narodowców przypominają w tym głośne kampanie „zera tolerancji” (np. wobec bezdomnych czy osób uzależnionych), w których usuwanie z widoku publicznego najbardziej jaskrawych przejawów negatywnych zjawisk, bez sięgania do ich przyczyn, przedstawiane jest jako panaceum na wszelkie problemy społeczne.\nOrganizacje odpowiadające za Marsz Niepodległości nie mają żadnego znaczenia politycznego ani zaplecza społecznego. Niewielkie grupki, których aktywność sprowadza się do manifestowania swego istnienia w dni rocznic historycznych (w dodatku podkradanych innym środowiskom ideowo-politycznym: od ustanowionego świętem państwowym przez sanację 11 listopada po… 1 Maja), reprezentują de facto subkulturowy folklor. W tej sytuacji ogłaszana z medialnym hukiem (nieporównywalnym do większości kampanii społecznych w trapionej atrofią postaw obywatelskich Polsce) blokada Marszu Niepodległości dowartościowuje uczestników tego ostatniego i zapewnia im darmowy rozgłos. Oprócz (w naszej opinii zupełnie niepotrzebnego i nieuzasadnionego) cierpiętniczego splendoru dla narodowców, logika sytuacji pośrednio działa też na korzyść władz Warszawy i Polski, które mogą przedstawić się zdezorientowanej opinii publicznej w roli gwarantów spokoju społecznego, naruszanego przez hałaśliwych ekstremistów. Nie widzimy żadnego powodu, dla którego mielibyśmy sprawiać taki prezent ekipie rządzącej. Dlatego nie zgadzamy się na podpuszczanie nas na zagubionych i ogłupionych szowinistyczną sieczką ludzi, zarazem wywodzących się w znacznej mierze z grup społecznie wykluczonych. Zamiast rozpoczynać kolejną „wojnę gangów” – analogiczną do dawniejszych walk punków ze skinami – warto przemyśleć parę kwestii: kto inspiruje środowiska niezależne do tego typu wystąpień, w czyim interesie jest to, aby skierować gniew kibiców przeciw gettu obyczajowemu zamiast ich dotychczasowym – słusznie za takich branym – wrogom typu media (z TVN i „Gazetą Wyborczą” na czele), czy policja. Łatwiej jest atakować różnych „pedałów” czy „lewaków” niż władzę, a to pozwala kibicom zachować przekonanie, że – podobnie jak ich przeciwnicy – „walczą ze złem”, choć o prawdziwym wrogu – elitach finansowych, medialnych i politycznych – nie mają na ogół pojęcia, a jeśli nawet mają, to atakują kogoś zupełnie innego – kolejnego „Żyda”. Czy ma sens ustawianie się w tej roli wobec nich, a w interesie elit, czy nie lepiej – razem czy osobno – atakować prawdziwego wroga obu stron: panującego systemu „socjalizmu dla bogatych”?!\nZa Ruch Społeczeństwa Alternatywnego:\nJanusz P. Waluszko\nGdańsk/Lublin/Nowy Jork, 8. listopada 2011 r.\n← Czy nie czas na walkę z hienami???\nPapandreu prawie jak Beck – bo „prawie” czasami czyni wielką różnicę →\n13/08/16 ... 0\nDziennikarze Ziemi Lubelskiej na rzecz narodowych, rzetelnych mediów\n20/01/16 20/01/16 ... 1\n26/11/15 26/11/15 ... 0\nJedna myśl na temat “11.11.11 inaczej – list otwarty”\nPingback:\tDLACZEGO NIE BLOKOWAŁAM “MARSZU NIEPODLEGŁOŚCI”? | POLScott24


Długopis Squishy mix Platforma B2B Derform\n» Długopis Squishy mix\nKod EAN: 5901130078554\nUWAGA! Produkt sprzedawany w opakowaniu zbiorczym po 12 szt.\n(Ilość sztuk dodanych do koszyka zostanie automatycznie obliczona zgodnie z ilością w opakowaniu zbiorczym)\nZestaw 12 sztuk zabawnych długopisów z motywem: syreniego ogonka, włoskiego loda, głowy jednorożca, głowy pandy oraz posaci lamy. Każdy długopis jest zapakowany w osobny woreczek. Znakomity jako prezent. Przyjemny w trzymaniu zapewniający wygodę pisania dzięki odkształcającej się piance.\nPiórnik z wyposażeniem jednokomorowy wielofunkcyjny Konie 20\nDługopis Jumbo B Piłka 15


Plecak Szkolny Młodzieżowy Napisy WTF HASH w sklepie modneplecaki.pl\nPlecak Szkolny Młodzieżowy Napisy WTF HASH\nSeria: HASH Napisy WTF\nNajodważniejszy trzykomorowy plecak z najnowszej kolekcji Hash. Kultowy skrót WTF?! na czarnym tle nie przejdzie bez echa. Plecak zdecydowanie dla ludzi z charakterem, którzy nie boją się wyrażać swoich emocji. Trzy komory, liczne schowki i wyjście na słuchawki są odpowiedzią na oczekiwania najbardziej wymagających uczniów. Zadziorność zamknięta w kompaktowym wydaniu!- Ten modny i praktyczny plecak Hash składający się z trzech pojemnych komór, sprosta wymaganiom każdego ucznia.\nZewnętrzna kieszeń plecaka Hash posiada pojemny organizer na klucze do domu. Dzięki brelokowi już nigdy ich nie zgubisz! W zewnętrznej kieszeni najdzie się również miejsce na portfel, a uchwyty na długopisy i ołówki bez problemu zastąpią piórnik.\nZnakiem rozpoznawczym plecaków Hash jest dbałość o zdrowie dzieci i młodzieży. Ergonomicznie wyprofilowane plecy, ultra wygodne pianki oraz wzmocniona i usztywniona konstrukcja zapobiegają wadom postawy.\nMimo swoich wymiarów ten plecak jest niezwykle wygodny. Wzmocniony uchwyt do przenoszenia został wykonany z miłego w dotyku tworzywa. Natomiast miękkie i odpowiednio wyprofilowane szelki z możliwością dokładnej regulacji ochronią ramiona i plecy przed nadmiernym ciężarem.\nKażdy plecak Hash został wyposażony w odblaskowe elementy, dzięki którym dzieci i nastolatki będą doskonale widoczne podczas nocnych powrotów do domu.


Rusza Zielona Góra 24 TV - e-telewizja, ZielonaGora24.tv | media2.pl\nŁukasz Szewczyk06.07.2010 (23:58)5 komentarzy\nRusza Zielona Góra 24 TV\nW sieci zadebiutował kolejny projekt lokalnej telewizji internetowej - ZielonaGora24.tv. Internauci będą mogli śledzić aktualne informacje o mieście, a swoje miejsce będzie miała także klubowa e-telewizja ekstraklasowego zespołu koszykarskiego.\nZielonaGora24.tv to telewizja internetowa, której misją jest promowanie pozytywnego wizerunku Zielonej Góry. Jak zapewniają twórcy, dzięki emisji filmów internauci będa mogli poznać nowe oblicze swojego miasta. W portalu umieszczane będą telewizyjne relacje z imprez i wydarzeń kulturalnych a także felietony ilustrujące życie miasta i jego mieszkańców. Nie zabraknie także informacji o atrakcjach kulturalnych i sportowych miasta.\nCelem portalu ZielonaGora24.tv jest też zaprezentowanie strefy biznesowej miasta umożliwiając firmom zakładanie własnych profili prezentujących ich ofertę handlową.\nFajnie BO z tym mieście wszystko-włącznie z kablówką, najdroższe w POlsce ale za to najmniej zarabiający konsumenci.\nmówę prawdę - naprawdę. 7 lipca .07.2010 (2:15:11)\njaka to telewizja. serwis z materiałami video ala YT\nregoat 7 lipca .07.2010 (11:23:24)\n"kolejny projekt lokalnej telewizji internetowej" a kto był pierwszy? Tak m.in właśnie Ja, jako ZGORA.TV\nMiłosz Miedziński 7 lipca .07.2010 (12:14:29)\nPanie PIERWSZY. pod tym linkiem niczego nie ma. To z czym byłeś przed nimi? Chyba z kupnem domeny, bo żeby stworzyć coś wartościowego trzeba mieć pojęcie o tym co się robi i trochę samozaparcia.\nJak dla mnie SUPER projekt. Gratuluje pomysłu i inicjatywy. Naprawdę wartościowy portal.\nWojtek 7 lipca .07.2010 (13:44:42)\nLinkiem? Ja tu Panie Wojtku żadnego linku nie widzę...\nProjekt pierwszej telewizji internetowej w Zielonej Górze był realizowany kilka lat temu, został on już dawno zakończony i zamknięty, chodź w necie do dziś zapewne przeczyta Pan o nas nie jeden wywiad czy artykuł...\nMiłosz Miedziński 7 lipca .07.2010 (14:20:58)


Mogą odezwać się alarmowe syreny - Jelonka.com\nMogą odezwać się alarmowe syreny\nPoniedziałek, 12 października 2015, 15:08\nJutro (13.10) rozpoczynają się w regionie ćwiczenia RENEGADE–SAREX, mające potrwać do 15 października. W ćwiczeniach tych wezmą udział jednostki Polskich Sił Zbrojnych oraz administracja publiczna.\n- Pomijając zadania wewnętrzne administracji, związane m.in. z koniecznością prowadzenia nasłuchów radiowych, dyżurów wiązanych z działalnością w sferze prac antykryzysowych i obrony cywilnej, możemy spodziewać się także innych działań: włączania w miastach syren alarmowych i emitowania sygnałów „Ogłoszenie alarmu” i „Odwołanie alarmu”, a także – w różnych miejscach miasta i powiatu jeleniogórskiego - ćwiczeń z udziałem pozorantów, a dotyczących ratowania ludzi w sytuacji zagrożenia kataklizmowego – informuje Cezary Wiklik, rzecznik Urzędu Miasta w Jeleniej Górze.\n~Paw 12-10-2015 18:38\nI jak zwykle zostanie odwrócona uwaga od AKCJI PROTESTACYJNEJ pracowników szpitala\n~ 12-10-2015 23:03\nA ci dwaj to będą nas bawić aż do wyborów? Zamożni jacyś...\n~ 13-10-2015 7:27\nPracownicy szpitala mogą wziąć udział jako pozoranci ,i tak nic nigdy nie robią\n~Miśka 13-10-2015 10:55\nPracownicy szpitala potrafią TYLKO protestować. Najwyższy czas, żeby zaprotestowali pacjenci! Traktowani jak śmieci przez personel szpitala, przy całkowitej znieczulicy pracowników służby zdrowia, w sprawie kolejek stwarzających zagrożenie zdrowia i życia... w sprawie dyżurów świątecznych na których lekarz pojawia się czasem po upływie dwóch godzin- ( łaskawca!) , kiedy " zbierze się odpowiednia ilość chętnych" do udzielenia pomocy.W sprawie opieszałości- kiedy leży się na oddziale -wykonują po jednym, dwa badania dziennie. I w sprawie pielęgniarek, które na oddziałach często z łaski zajrzą do obłożnie chorych..W sprawie tego, ze rodzinie pacjenta przebywającego w szpitalu wypisuje się recepty- żeby kupili lekarstwa ,środki czystości.Wstydu nie macie - jak pijawki! na naszej krwi!\n~:) 13-10-2015 11:02\nzgadzam się z przedmówcą w tym szpitalu już od paru lat nie ma już chociaż jednego dobrego lekarza a jako pozoranci świetnie się nadają to jedno co im dobrze wychodzi od kilku lat - pozoranctwo:):):)\n~luk 13-10-2015 15:11\nA ja popieram pracowników szpitala, po 30 latach pracy zarabiać 1900zł to jest śmiech na sali. I jeżeli ktoś mi zaraz odpowie, że można znaleźć sobie inną pracę to ja pytam: jak fizjoterapeutka z 30-letnim doświadczeniem w tym wieku ma sobie znaleźć inną pracę? To jest wykwalifikowana pracownica, ma ogromne doświadczenie i moim zdaniem praca ta powinna być godnie wynagradzana. Dyrektora szpitala nie winię, bo za zadłużenie najpewniej odpowiada NFZ, tutaj należy winić przede wszystkim ministerstwo i rząd. Pozdrawiam.\n~Anika 13-10-2015 20:27\nBRAWAAAAA dla MIŚKA!!!!!!!!!!!\n~ 13-10-2015 21:24\nPO PSL się wykazało przez ostatnie 8 lat w sprawie służby zdrowia i nie tylko\n~Miśka 14-10-2015 8:42\nPracuję z ludźmi, od lat. Obecnie- w handlu. Całe życie zarabiałam najniższą krajową. To jednak nie zwalnia mnie z BYCIA CZŁOWIEKIEM! Ile razy zdarzało się pocieszać ludzi, położyć rękę na ramieniu, czy choćby uśmiechem dodać otuchy... W szpitalu - niestety taka postawa zdarza się sporadycznie. Człowieczeństwa nie da się przeliczyć na pieniądze, a tym bardziej nie można go od nich uzależniać! Tym czasem salowe ze szpitala- zarabiające grosze często bywają życzliwsze od wyższego personelu. Jak widać- wykształcenie nie zawsze idzie w parze z kulturą osobistą, czy życzliwością! Ludzie stanęliby murem za pracownikami służby zdrowia wiedząc, że mają w nich oparcie! Dopóki tego nie zrozumiecie - nie liczcie na poparcie społeczeństwa!. Uśmiech i troska nic nie kosztują! A pracować musi każdy.


Kłusownik łowił bez opamiętania. Wpadł przez zachłanność / Aktualne wiadomości z Polski, informacje rolnicze z kraju, wydarzenia / Agropolska\n10-12-2020,10:10\tAktualizacja: 09-06-2021,15:14\nZa nielegalny połów ryb zgodnie z ustawą o rybactwie śródlądowym grozi do 2 lat pozbawienia wolności.\nZa nielegalny połów ryb grozi do 2 lat pozbawienia wolności. Foto_Krzysztof Zacharuk\nPolicjanci wspólnie ze Strażą Rybacką zatrzymali 42-letniego mieszkańca gminy Urszulin (woj. lubelskie) podczas nielegalnego połowu ryb na zbiorniku wodnym w Wytycznie.\nFunkcjonariusze na miejscu ujawnili prawie 35 kilogramów ryb różnych gatunków, a w miejscu zamieszkania mężczyzny znaleźli ponad 40 sztuk rożnych rybackich urządzeń połowowych.\n8 grudnia wieczorem mundurowi z Komendy Powiatowej Policji we Włodawie wspólnie z Państwową Strażą Rybacką z Lublina zatrzymali 42-latka.\nPostępowanie w sprawie 70-letniego mężczyzny, który został przyłapany przez Straż Rybacką na kłusownictwie, prowadzą policjanci z komisariatu w Pakości (pow. inowrocławski, woj. kujawsko-pomorskie). Po zmierzchu 1 czerwca funkcjonariusze...\nMężczyzna wpadł na gorącym uczynku kiedy przypłynął do brzegu zbiornika wodnego w Wytycznie łodzią z sieciami pełnymi ryb.\nFunkcjonariusze ujawnili łącznie prawie 35 kilogramów ryb rożnych gatunków, które po przeprowadzonych oględzinach ponownie wpuścili do zbiornika wodnego. Następnie stróże prawa przeszukali miejsce zamieszkania zatrzymanego, gdzie ujawnili ponad 40 sztuk różnych rybackich urządzeń połowowych typu: więcierze, sieci rybackie.\nPolicjanci umieścili zatrzymanego w policyjnym areszcie. Śledczy przedstawił mu zarzut poławiania ryb przy użyciu narzędzi rybackich nie będąc do tego uprawnionym, do czego mężczyzna przyznał się. Funkcjonariusze zabezpieczyli też na poczet przyszłych kar pieniądze w kwocie 1 tys. złotych.\nZa nielegalny połów ryb, zgodnie z ustawą o rybactwie śródlądowym, grozi do 2 lat pozbawienia wolności.\nkłusownictwo policja lubelskie straż rybacka nielegalny połów ryb jezioro wytyckie


Przebiśniegi- wiosenne kwiaty w ogrodzie. Gdzie i kiedy sadzić, jak pielęgnować i czy przebiśniegi są pod ochroną? - Zasadz.pl\nOd najmłodszych lat, w szkołach uczą nas, że to właśnie przebiśniegi i krokusy są pierwszymi zwiastunami wiosny. Przebiśniegi są to pięknie kwitnące białe kwiatki, które na pozór delikatne, naprawdę potrafią przebić się przez grubą warstwę śniegu. Poznaj zalety sadzenia przebiśniegów, sprawdź, gdzie i kiedy sadzić przebiśniegi, jakie warunki zapewnić tym kwiatom i czy przebiśniegi są pod ochroną.\nPrzebiśniegi- pierwszy zwiastun wiosny\nŚnieżyczka przebiśnieg, bo i z taką nazwą możemy się spotkać, jest kwiatem charakterystycznym dla Polskich ogrodów. Jak sama nazwa wskazuje, przebiśnieg potrafi przebić się przez warstwę śniegu, dzięki czemu w naszym kraju jest postrzegany jako miły, pierwszy przejaw wiosny. To, że kwiat przebiśnieg potrafi poradzić sobie z mrozem, zawdzięcza swojej budowie. Fenomen tych kwiatów polega na zawartości w cebulce specjalnych białek, które wykazują działanie przeciwmrożące. Dzięki ich zawartości, kryształki lodu nie mogą zniszczyć cebulki przebiśniega.\nPrzebiśniegi są to kwiaty cebulowe, które dla wielu z nas zwiastują rychłe nadejście wiosny, jednak wielu z nas zastanawia się kiedy kwitną przebiśniegi. Śnieżyczka, w zależności od rejonu, kwitnie już pod koniec lutego bądź na początku marca. Kwiaty przebiśniegów charakteryzują się śnieżnobiałą barwą i kielichowym kształtem. Na zakończeniu każdego kwiatka możemy zaobserwować niewielką zieloną plamkę, która jest drogowskazem dla pszczół. Oprócz tego śnieżyczka przebiśnieg jest pierwszym kwiatem miododajnym- jeśli jednak przebiśnieg zakwita w czasie, gdy pszczoły nie rozpoczęły jeszcze sezonu ze względu na mróz, śnieżyczka jest w stanie sama się zapylić. W zależności od warunków atmosferycznych, przebiśniegi kwitną przez około 10 dni.\nLiście przebiśniegów są długie, wąskie i mięsiste. W okresie kwitnienia przebiśnieg wypuszcza zwykle 3-4 liście, jednak po przekwitnięciu rozwijają się kolejne, tworząc tym samym przepiękne, zielone dywany.\nGdzie sadzić przebiśniegi? Wymagania glebowe i stanowisko\nW środowisku naturalnym przebiśniegi najczęściej występują w lasach i parkach. Niektóre gatunki, choć rzadko, możemy zaobserwować na łąkach, inne z kolei w górach. Choć śnieżyczki nie mają specjalnych wymagań glebowych, warto zapewnić im w ogrodzie podłoże żyzne i przepuszczalne. Należy jednak pamiętać, że cebulki przebiśniegów wymagają chłodu, dlatego warto sadzić je w miejscu, w którym latem panuje niższa temperatura. Warto więc wybierać miejsca zacienione, oddalone od źródeł ciepła- warto więc zrezygnować z sadzenia przebiśniegów zaraz pod domem.\nDodatkowo przebiśniegi nie powinny być sadzone w gęstej trawie, gdyż skutecznie spowolni ona rozrost kwiatów.\nZe względu na to, że przebiśniegi należą do roślin cebulowych, wobec ogólnej przyjętej zasady i czasu pojawienia się cebulek śnieżyczek w sklepach, powinniśmy sadzić je na jesień. Zdaniem ekspertów jednak, najlepszą porą kiedy warto sadzić przebiśniegi, jest wiosna, czyli czas po przekwitnięciu przebiśniegów, kiedy listki są jeszcze zielone.\nJak sadzić przebiśniegi?\nJeśli znamy już najlepsze dla śnieżyczek stanowisko i czas, kiedy najlepiej sadzić przebiśniegi, pojawia się pytanie jak sadzić te kwiaty, by zapewnić im najlepsze warunki. Przebiśniegi najlepiej sadzić w kępach, po kilka-kilkanaście roślin razem. Cebulki powinny znajdować się około 5 cm pod ziemią, w odstępach 6-7 cm. Jeśli sadzimy przebiśniegi pojedyncze, warto pamiętać o zasadzie umieszczania cebulki ostrym wierzchołkiem ku dołowi, gdyż w przeciwnym razie kwiat przebiśnieg może się nie przyjąć. Po zasadzeniu cebulki należy przysypać ziemią i obficie podlać.\nPielęgnacja przebiśniegów, podlewanie, nawożenie i rozmnażanie\nPrzebiśniegi z reguły nie są wymagające w uprawie, warto jednak zastosować się do zaleceń, które pozwolą wzmocnić cebulki kwiatów i sprawią, że przebiśniegi będą charakteryzowały się pięknym kwitnieniem.\nChoć przebiśniegi z reguły nie należą do wymagających roślin ogrodowych, warto zapewnić im choć odrobinę zabiegów pielęgnacyjnych, by rośliny utrzymały się w naszym ogrodzie przez lata. Najczęstszym błędem w uprawie śnieżyczek jest usuwanie listków po przekwitnięciu kwiatów. Wbrew ogólnie przyjętym zasadom, nie powinno się usuwać liści przebiśniegów, gdyż po przekwitnięciu to właśnie one odpowiadają za proces fotosyntezy, który wzmacnia cebulki i wspomaga ich rozwój. Liście przebiśniegów usuwamy dopiero wtedy, gdy całkowicie zżółkną i zaschną.\nZ racji, że przebiśniegi są kwiatami ogrodowymi, powinny być pozostawione „same sobie” w kwestii podlewania. Za podlewanie przebiśniegów zwykle odpowiedzialna jest pogoda, z wyjątkiem czasów wyjątkowej suszy- wtedy to my powinniśmy podlewać cebulki przebiśniegów.\nKarcher Pistolet wielofunkcyjny z zestawem szybkozłączek #gwarancja d2d #negocjacja cen online #karta 0zł #pobranie 0zł #raty 0% #leasing SPRAWDŹ\nGARDENA Comfort zraszacz turbinowy na sankach - DARMOWA DOSTAWA OD 95 ZŁ! SPRAWDŹ\nWielofunkcyjny pistolet spryskujący Premium Karcher **Gwarancja DOOR TO DOOR! ** (4054278047560) SPRAWDŹ\nZe względu na małe wymagania w uprawie, przebiśniegi nie wymagają również specjalnego nawożenia, szczególnie gdy zostaną posadzone w glebie wzmocnionej kompostem. Jeśli jednak chcemy wzmocnić cebulki i zapewnić przebiśniegom lepsze kwitnienie, możemy pokusić się o podlanie cebulek płynnym kompostem zimą. Wskazane jest również nawiezienie cebulek zaraz po przekwitnięciu.\nIncoveritas Florovit pro natura kompost granulowany 10l SPRAWDŹ\nFlorovit aktywator kompostu, 1 kg, 5900498013504 SPRAWDŹ\nNawóz Agrecol przyspieszający kompostowanie 1 kg, 225 SPRAWDŹ\nWiele osób zastanawia się, jak rozmnażać przebiśniegi. Dzięki prawidłowej uprawie i zapewnieniu odpowiednich warunków glebowych, przebiśniegi bez większego nakładu pracy obdarzą nas całymi dywanami śnieżnobiałych kwiatów. Charakteryzują się one bowiem łatwością rozmnażania, do którego dochodzi samoistnie.\nJeśli jednak zależy nam na rozmnożeniu przebiśniegów w sposób kontrolowany, np. gdy chcemy zasadzić kwiat przebiśnieg także w innej części ogrodu, możemy rozmnożyć je przez podział. W tym celu należy wykopać kępkę kwiatów z cebulkami i podzielić ręcznie na kilka kawałków. Ważne, by w każdym kawałku znajdowała się jedna cebulka, a sam proces rozmnażania należy wykonywać po przekwitnięciu przebiśniegów. Rozdzielone cebulki od razu należy umieścić w glebie i obficie podlać.\nPrzebiśniegi- choroby i szkodniki\nPodobnie jak inne rośliny, czy te doniczkowe czy ogrodowe, tak i przebiśniegi mogą ulegać chorobom i być dręczone przez szkodniki. Przebiśnieg pospolity jest szczególnie narażony na choroby grzybicze, które atakują cebulki śnieżyczek. Najczęściej choroby dręczą przebiśniegi zasadzone w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie. Choroby grzybicze przebiśniegów zwykle objawiają się szarą pleśnią, która powoduje zanik lub natychmiastowe żółknięcie liści, a także gnicie cebulki.\nSzkodnikami, które najczęściej żerują na przebiśniegach są poskrzypki cebulowe i pobzygi narcyzówki, czyli szkodniki charakterystyczne dla roślin cebulowych.\nPrzebiśnieg w doniczce- czy to możliwe?\nWiele osób zastanawia się, czy przebiśnieg może być posadzony w doniczce. Owszem może, jednak ze względu na to, że śnieżyczka potrzebuje dobrze przepuszczalnej i żyznej gleby, stworzenie odpowiednich warunków wzrostu w pojemniku rzadko się udaje. Uprawa przebiśniegów w doniczce jest bardzo trudna, dlatego zaleca się ich sadzenie w ogrodzie.\nKwiaty przebiśniegi- pod ochroną czy nie?\nWiele osób zastanawia się, czy przebiśniegi są pod ochroną. Owszem, w Polsce przebiśniegi zostały objęte ochroną, ze względu na długie zagrożenie całkowitym wyginięciem. Ścisła ochrona przebiśniegów dotyczy głównie kwiatów dziko żyjących (np. w lasach czy parkach). Ochrona ta nie dotyczy przebiśniegów sadzonych w ogrodach. Ze względu na to, że przebiśnieg jest symbolem nadchodzącej wiosny, a dodatkowo zalicza się do roślin miododajnych i jest zagrożony wyginięciem, z całego serca zachęcamy do sadzenia przebiśniegów śnieżyczek w ogrodach. Roślina nie wymaga dużego nakładu pracy, a my w łatwy sposób możemy pomóc nie tylko samym przebiśniegom, ale również pszczołom.


Kombinezon Tsai - Ubrania - DecoBazaar\n> Kombinezon Tsai (nr 6203481)\nMini kombinezon z kolekcji specjalnej uszytej na tajski tydzień mody. Wykonana z tajskiego, ręcznie tkanego jedwabiu królewskiego. Tkanina nie jest elastyczna i posiada naturalne zmiany w niciach. Fason dopasowany, na wiskozowej podszewce. Góra z głębokim dekoltem i ozdobnymi aplikacjami na ramionach , talia podkreślona szerokim pasem, spodenki z kieszeniami i mankietami, tren z zakładkami, zamek kryty z przodu.\nTAGI: #jedwabny, #letni kombinezon, #na imprezę, #na lato\nKombinezony wieczorowe, Kombinezony na sylwestra, Kombinezony plus size


13. Czy zamówienie mogę odebrać osobiście?\nTak, w eternel.pl umożliwiamy odbiór osobisty zamówień. Klientom zainteresowanym odbiorem osobistym polecamy kilka tysięcy kiosków RUCHu lub Paczkomatów InPost w całej Polsce, do których realizowane są dostawy zamówień z eternel.pl. Zapłata za zamówione kosmetyki może nastąpić podczas składania zamówienia na naszej stronie internetowej lub dopiero podczas odbioru zamówienia - gotówką (w kiosku RUCHu) lub kartą płatniczą (w Paczkomacie InPost). Maksymalna kwota pobrania to 500 zł.\nWybrany punkt odbioru (paczkomat lub kiosk) wskazują Państwo podczas składania zamówienia na naszej stronie internetowej. Jak tylko przesyłka będzie gotowa do odbioru, otrzymają Państwo SMS informujący o tym fakcie.


Urząd Miejski » Zarządzenia, Informacje, Ogłoszenia » Zarządzenia Burmistrza » 2008 » Październik\nZarządzenie Nr 177/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie Nr 194/08 Burmistrza Słubic z dnia 31 października 2008r\nZarządzenie nr 193/08 Burmistrza Słubic z dnia 30 października 2008\nZarządzenie nr 192/08 Burmistrza Słubic z dnia 30 października 2008\nZarządzenie Nr 190/08 Burmistrza Słubic z dnia 29 października 2008 r.\nZarządzenie Nr 189/08 Burmistrza Słubic z dnia 29 października 2008 r.\nZarządzenie Nr 188/08 Burmistrza Słubic z dnia 29 października 2008 r.\nZarządzenie Nr 187/08 Burmistrza Słubic z dnia 29 października 2008 r.\nZarządzenie Nr 173/08 Burmistrza Słubic z dnia 15 października 2008 r.\nZarzadzenie Nr 170/08 Burmistrza Słubic z dnia 3 października 2008 r.\nZarządzenie Nr 191/08 Burmistrza Słubice z dnia 29 października 2008r.\nZarządzenie nr 185/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie nr 184/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie nr 183/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie nr 182/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie nr 181/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie nr 180/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie nr 179/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie nr 178/08 Burmistrza Słubic z dnia 16 października 2008r.\nZarządzenie Nr 174/08 Burmistrza Słubic z dnia 15 października 2008r.\nZarządzenie Nr 172/08 Burmistrza Słubice z dnia 15 października 2008 r.\nZarządzenie Nr 169/08 Burmistrza Słubic z dnia 3 października 2008r.\nZarządzenie Nr 168/08 Burmistrza Słubic z dnia 3 października 2008r.\nZarządzenie nr 167/08 Burmistrza Słubic z dnia 03 października 2008 r.


Szkło hartowane do iPad Pro 11 2018 - folia ochronna | Caseworld\nSzkło hartowane / folia do iPad Pro 11 2018\nW Caseworld.pl oferujemy solidne szkła hartowane i folie do Apple iPad Pro 11 2018, dzięki czemu skutecznie ochronisz swój tablet przed niefortunnym zbiciem czy uszkodzenie ekranu. Co więcej, montaż sprzedawanych przez nas akcesoriów jest bardzo intuicyjny, dlatego nie potrzebujesz pomocy specjalisty, żeby założyć folię lub szkło. W naszym sklepie znajdziesz tylko najlepsze zabezpieczenia ekranu od renomowanych producentów do urządzeń mobilnych Apple. Już teraz znajdź i zamów idealną folię lub szkło hartowane do iPad Pro 11 2018! Zabezpiecz również całe urządzenie i zamów etui lub pokrowiec na iPad Pro 11 2018.


OCET BALSAMICZNY Z MODENY – 500 ml - Czas na Wino – winoteka w Gorzowie Wielkopolskim – czasnawino.com.pl\nOCET BALSAMICZNY Z MODENY – 500 ml\nOcet balsamiczny z Modeny IGP – 1 Grappolo – o intensywnym, ciemnym kolorze i delikatnym, słodko-kwaśnym smaku (kwasowość 6%) z nutą drewna. Otrzymuje się go z octu winnego i zagęszczonego moszczu winogronowego poddanego uszlachetnianiu w drewnianych beczkach przez okres dwóch miesięcy.\nilość OCET BALSAMICZNY Z MODENY – 500 ml\nKategorie: Delikatesy, Oliwy z oliwek i octy\nOcet balsamiczny jest znakomitym dodatkiem do sałatek, sosów, marynat i rozmaitych dań kuchni włoskiej, a także do owoców i deserów. Wzbogaca smak mięs gotowanych i grillowanych. Polecany też jaj, krewetek, risotto i potraw smażonych. Dzięki swojej uniwersalności pozostawia przestrzeń dla wyobraźni i kreatywności kucharza.


Zioła sypane - Dary Natury, Farmvit, Flos, Kawon (s. 1) - AGA-MED Dla Zdrowia\nFarmvit Tajemnica Mnicha (9)\nW sposób naturalny wspomagają pracę organizmu, zwiększają odporność, pomagają złagodzić wiele dolegliwości zdrowotnych, a do tego są pyszne! Zioła sypane oraz suszone, które znajdziecie w naszym sklepie internetowym, to prosty sposób na aromatyczny napar oraz dodatek do potraw, którymi można się rozkoszować o dowolnej porze dnia.\nCzęsto nie zdajemy sobie sprawy z tego, jaką moc oraz właściwości prozdrowotne mają otaczające nas zioła i rośliny. Staramy się przypominać naszym klientom o tym każdego dnia, m.in. poprzez proponowanie im ekologicznych ziołowych herbat w formie suszonej czy sypanej. Znaleźć u nas można m.in. zasuszony kwiat mniszka, ziele jemioły, nasiona wiesiołka, mielone owoce niepokalanka oraz wiele innych artykułów. Zachęcamy do zapoznania się z informacjami na temat poszczególnych ziół i roślin – pozwoli to dopasować produkt do własnych potrzeb. W razie pytań, pozostajemy do Państwa dyspozycji. Gwarantujemy też szybką i bezproblemową wysyłkę zamówionego towaru.\nDARY NATURY Ziele ogórecznika EKO 50g\nDARY NATURY Ziele owsa EKO 40g\nDARY NATURY Ziele pięciornika gęsiego 50g


Bielenda Skin Shot Peeling enzymatyczny do twarzy Rice Powder 8g | StrefaUrody.pl\nBielenda Skin Shot Peeling enzymatyczny do twarzy Rice Powder 8g\nKod produktu: 5902169033187\nPeeling enzymatyczny RICE POWDER\nWyjątkowe połączenie składników aktywnych skutecznie walczy o piękny wygląd każdego rodzaju cery, w szczególności delikatnej i wrażliwej:\nPUDER RYŻOWY – ma wyjątkowe właściwości łagodzące, ale i absorbujące sebum oraz zanieczyszczenia, matuje, zmiękcza i wygładza naskórek.\nEKSTRAKT Z WIŚNI – nawilża i wygładza, wykazuje delikatne działanie złuszczające czym wspomaga wyrównanie kolorytu cery i zachowanie młodego wyglądu skóry, działa antyoksydacyjnie.\nENZYMY OWOCOWE – rozpuszczają i złuszczają martwy i zrogowaciały naskórek, wspierając rozjaśnianie przebarwień i wyrównanie kolorytu, wygładzają i zmiękczają skórę.\nSKUTECZNOŚĆ – peeling delikatnie oczyszcza, odświeża i wygładza cerę, przez co staje się ona miękka i jedwabista w dotyku, rozświetla, rewitalizuje i detoksykuje, likwiduje szorstkość, suchość i szarość cery.\nPeeling nałożyć równomiernie na oczyszczoną i suchą skórę omijając okolice oczu. Pozostawić na skórze na około 10 minut, po tym czasie twarz dokładnie zmyć ciepłą wodą i osuszyć. UWAGA – w celu kontynuacji zabiegu pielęgnacyjnego i aplikacji wybranej maseczki SKIN SHOT, dla wzmocnienia efektu zaleca się zastosowanie Aktywatora maseczek, który przygotuje skórę i znacząco wspomoże działanie maseczki.


Wimpsy- klienci w grze - www.gadulywf.fora.pl\nWimpsy- klienci w grze Zobacz następny temat\nWysłany: Czw 18:08, 15 Kwi 2010\nWimpsy to te śmieszne ludziki, które ustawiają się na ścieżce w naszym wirtualnym ogródku. To właśnie im możemy sprzedawać nasze zebrane plony, od marchewek aż po kawę. Pozwalają nam zdobywać zarówno gotówkę jak i punkty.\nJak coś sprzedać Wimpsowi?\nNa dole ustawia się kolejka do naszego sklepu, aby zobaczyć co chcą kupić klienci wystarczy na nich najechać, a nad ich głowami pojawi się chmurka z tym, czego od nas chcą.\nJeżeli widzimy, że mamy akurat daną roślinę na półce i chcemy ją sprzedać klikamy na wybranego wimpsa i pojawi się nam lista zakupów z podaną ilością danej rośliny, jaką chce kupić określony ludzik.\nNa niebiesko wyświetlają się te produkty, których mamy wystarczająco, natomiast na czerwono te, których mamy za mało. Jeżeli mamy czegoś za mało to niestety musimy uzbierać tego więcej. Jeśli chcemy nadal sprzedać daną roślinę wybranemu klientowi klikamy przycisk Później, po wciśnięciu guzika Nie klient odejdzie!\nIlu klientów przychodzi dziennie do mojego ogródka w grze?\nPoczątkowo (lub też cały czas, jeżeli nie zakupimy dekoracji) przychodzi do ciebie 4 klientów dziennie. Ich ilość jest związana z liczbą punktów za dekoracje. W dziale Dekoracje w grze znajdziesz dokładniejsze informacje na ten temat wraz z odpowiednimi danymi.\nIlu maksymalnie wimpsów ustawi się w kolejce po zakupy?\nMaksymalnie na zakupy w twoim wirtualnym ogródku będzie czekało 14 wimsów. Pamiętaj, że jeżeli będzie czekało 14 klientów i nie sprzedasz im produktów, które chcą, to stracisz potencjalnych kupców, którzy mogliby się ustawić w kolejce. Jeżeli sprzedasz coś kilku klientom i na ścieżce będzie mniej niż 14 chętnych na zakupy to ponownie zaczną przychodzić nowe wimpsy.\nO jakiej porze przychodzą Wimpsy?\nNie ma określonej pory, przychodzą oni w losowych odstępach czasu, także nie ma sensu odświeżać strony i logować się co chwilę, wystarczy odwiedzić ogródek kilka razy dziennie i mieć spory zasób roślin na półce.\nIle punktów otrzymuję sprzedając produkty Wimpsom?\nDostajemy 0,2% ilości punktów, jakie byśmy dostali sadząc i zbierając warzywa, które sprzedajemy wimpsom. Przykładowo jeśli na liście zakupów jest 100 marchewek, to po zebraniu 100 marchewek z naszego ogrodu dostalibyśmy właśnie 100 punktów, od wimpsa dostaniemy za nie zaledwie 0,2 punkty. Jest to jak widzimy bardzo znikoma ilość, więc szkoda zawracać sobie nią głowę.\nCzy muszę coś sprzedawać wimpsom, skoro jest to czasami nieopłacalne?\nAbsolutnie nie! W tej grze nie musisz robić prawie nic na siłę. Nie musisz także sprzedawać nic klientom, a jednocześnie możesz się bez problemu dorobić np 2 ogrodu, czy wysokiej pozycji w rankingu zbywając swoje rośliny na targu, bądź forum.


Holiday blues, czyli wakacyjna depresja. Jak sobie z nią poradzić? – Sposoby i metody\nHoliday blues, czyli wakacyjna depresja. Jak sobie z nią poradzić? https://www.sposoby.pl/holiday-blues-czyli-wakacyjna-depresja-jak-sobie-z-nia-poradzic\n← Bariści na start – rusza pierwsza edycja Race to Racer Caffè Vergnano!\nnajszybszy samochd wiata, nowe dowody, unicredit OR pekao, nowe dowody osobiste 2011, nowe dowody osobiste?, lista laureatów 25 wielkiej loterii reader?s digest, pomysy na zdjcia?, warszawa literacka lat międzywojennych teresa dąbrowska, najszybszy samolot, minie kegla u mczyzn


Przemysłowy projekt ramienia robota do automatu śrubowego China Manufacturer\nOpis:Robotic Automation Systems,Mechaniczne ramię robota,Ramię robota przemysłowego\nRobotic Automation Systems,Mechaniczne ramię robota,Ramię robota przemysłowego\nStart > Products > Linia produkcyjna robota > Ramię robota przemysłowego do automatycznej maszyny śrubowej\nKonstrukcja ramienia robota przemysłowego zastosowana do jednostki śruby blokującej: Automatyczna blokująca jednostka śrubowa do mechanicznego ramienia robota i modułu automatycznego projektowania maszyny, może być instalowana na wszystkich rodzajach maszyn, poprzez implementację wewnętrznego mechanizmu do blokowania określonych śrub na obrabianym przedmiocie , może być zainstalowany, może być również kombinacją instalacji pionowej, może być zainstalowany poziomo, może być zamocowany do pracy na maszynie, może być również zainstalowany w ruchu mobilnym mechanicznym.\n1. Cechy funkcjonalne:\nModel użytkowy odnosi się do automatycznego modułu śruby blokującej, który może być zainstalowany na maszynie automatycznej lub robocie ruchomym.\nDokładna kontrola momentu obrotowego, w tym wykrywanie zużycia, śliskość i czujnik blokady wycieku.\nMożna płacić na poziomie, od dołu do zamka, aby zapłacić, można zainstalować pod dowolnym kątem.\nModel użytkowy jest odpowiedni do tego, aby śruba była pionowa lub siła skrętu była duża, a stanowisko robocze było łatwe do zmęczenia.\nMoże być stosowany z wszystkimi rodzajami maszyn\nModuł aplikacyjny bloku śrubowego\nAutomatyczna blokada śruby służy do blokowania wkrętów, a automatyczne dostarczanie śrub jest konieczne dla automatu ślimakowego.\n2. Ukośne typy automatów do wbijania w wiadro\nMontaż Automation Industries


Święta, na które kochacie narzekać | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Zmysły » Święta, na które kochacie narzekać\nW myśl zasady "cui bono?" możemy podejrzewać, że za fatalny wizerunek Świąt odpowiadają biura podróży i sprzedawcy paliwa. Oraz liberalne media, oczywiście.\nMusieli państwo zauważyć, że w tym roku pierwszy poradnik z cyklu "Jak przetrwać Święta" ukazał się już w lipcu. Liście jeszcze nie pożółkły na drzewach (pomijając kasztanowce, oczywiście), wczasowicze stali w korkach na zakopiance i obwodnicy Trójmiasta, a już zastęp ekspertów pouczał w mediach, jak przeżyć Boże Narodzenie z opresyjną rodziną.


Blockowy Poradnik! Rozwój dziecka przez zabawę | Klocki BLOCKI\nStrona główna > Blockowy poradnik > Blockowy Poradnik! Rozwój dziecka przez zabawę\nBlockowy Poradnik to miejsce na Blockowej mapie, gdzie rodzice mogą znaleźć garść cennych informacji. Co więcej, znajdziecie tu odpowiedzi w tematach: zabawa z dzieckiem, edukacja przez zabawę i wspieranie rozwoju dziecka przez zabawę.\nWraz z portalem Świadoma Mama i panią psycholog Joanną Matejczuk z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, BLOCKI przygotowały video poradnik. Stworzyliśmy dla wszystkich rodziców krótki cykl filmów, które pomogą znaleźć odpowiedzi na ważne pytania związane z zabawą i rozwojem dziecka.\nW pierwszym filmie z cyklu, zatytułowanym “Blockowy Poradnik: Rozwój dziecka przez zabawę” odpowiemy na ważne pytania. Dowiecie się jakie są korzyści z zabawy z dzieckiem, dlaczego warto bawić się klockami i jakie klocki wybrać.\nOczywiście koniecznie zobaczcie wszystkie filmy Blockowego Poradnika z BLOCKAMI i portalem Świadoma Mama.


Saga rodziny Neshov. Kochankowie - Anne B. Ragde - ebook - Legimi online\nSaga rodziny Neshov. Kochankowie ebook\nNic na to nie odrzekł. Nie miał pojęcia, jak odpowiadać na tego rodzaju komentarze. Ale podobał mu się sposób, w jaki wypowiadała jego imię, przeciągana głoska „o” i charakterystyczne niemieckie „r”. Toormod... Jeśli decydował się na samotny posiłek w swoim pokoju, mógł czytać jedząc. Poza tym nie musiał myśleć o tym, że sztuczne zęby trafiają czasami nie tam, gdzie trzeba, wydając przy tym ciche stuknięcie, dźwięk, którym wolał nie epatować innych – wcześniej mu nigdy nie przeszkadzał i zaczął się nim przejmować dopiero po przeprowadzce do domu opieki.\nZwrócił uwagę na ukradkowe spojrzenia pierwszy raz, gdy siedział w jadalni z kubkiem kawy i kawałkiem babki cytrynowej. Pozostali mieszkańcy pomyśleli sobie pewnie, że hałasuje, jakby chrupał świąteczne żeberka ze spieczoną skórką. Tor i Anna chyba krzyczeli na niego za to stukanie, nie pamiętał tego do końca, było w nim tyle rzeczy, które im się nie podobały.\nPoprzedniego dnia doczytał do końca biografię Josepha Goebbelsa i miał zamiar zacząć przed snem książkę o generale von Falkenhorście. Najbardziej lubił lektury, które czytał już wiele razy wcześniej i wiedział, co będzie dalej, mógł się wtedy rozluźnić, nie musiał się obawiać, że nagle trafi na coś, o czym wcześniej nie wiedział, co sprawi, że zacznie myśleć o swoich własnych sprawach.\nCzytając książki o wojnie podarowane mu przez Torunn, miał się zawsze trochę na baczności. Nie przykrywał kolan kocem, zachowywał czujność, nie opierał nawet głowy o zagłówek fotela, sztywniał mu od tego kark. A mimo to był ogromnie wdzięczny, że je dla niego kupiła, pomyśleć, że sfotografowała jego półkę i grzbiety książek, by nie zapomnieć, które już ma, a których mu brakuje.\nTorunn była dobra. Taka dobra. Książkę o von Falkenhorście przeczytał już kilka razy i z radością myślał o chwili, gdy zacznie ją od nowa, dlatego mógł równie dobrze posiedzieć przy kolacji z innymi. Od Goebbelsa do von Falkenhorsta. Dość duży przeskok. Właściwie to z Niemiec do Norwegii.\nAle gdy poprzedniego wieczora wyszedł ze swojego pokoju, był wciąż pochłonięty myślami o Goebbelsie i jego zdeformowanej stopie, do tego stopnia, że zdawało mu się, iż sam ma taką stopę, chodzi w uszytym specjalnie dla niego bucie ortopedycznym na grubej podeszwie i w spodniach o zbyt długich nogawkach, które ten but miały ukrywać. Niewiele brakowało, a zacząłby utykać.\nBył zadowolony, gdy opadł wreszcie na krzesło przy stole. Miał stamtąd dobry widok na szeroki wybór dodatków do chleba, bo w swoim pokoju siedział w jakiejś próżni i gdy opiekun pytał, na co ma ochotę, wybierał zawsze najzwyklejsze i najnudniejsze rzeczy, zupełnie jakby zapomniał, że na tym świecie istnieje jeszcze pasta kawiorowa albo sałatka z krewetek.\nAstrid też tam wtedy siedziała, razem z nim i wszystkimi innymi, zupełnie żywa i zdrowa, i opowiadała o gimnastyce w szkole, ludzie wokół niego powtarzali teraz, że miała prawie dziewięćdziesiąt pięć lat. Tormod nigdy nie zamienił z nią ani słowa, jakoś się nie złożyło. Ale wiedział, że była fryzjerką, oprócz tego przez wiele lat pracowała w biurze, cokolwiek to by miało znaczyć, a w czasie wojny przewoziła rowerem coś, co miało znaczenie dla ruchu oporu i co narażało ją w razie wpadki na wielkie niebezpieczeństwo. Tyle zdążył się dowiedzieć, zauważył również, że nie była szczególnie piękna, ale miała przyjemny głos, nie taki wrzaskliwy jak wielu innych mieszkających tu ludzi. Pewnie dlatego, że nie szwankował jej słuch, te dwie rzeczy często szły ze sobą w parze.\n– Nieczęsto ją ktoś odwiedzał – stwierdziła Olaug.\n– Jej rodzina daleko mieszkała – odrzekła Elise.\n– Ale teraz będą musieli przyjechać – podsumowała Gjertrud, która mieszkała z nim ściana w ścianę i cały czas robiła na drutach, córka nigdy nie zaglądała do niej bez wielkiej torby nowej włóczki.\n– Tormodzie, chyba twój syn zajmie się całym tym cyrkiem – zagadnęła Olaug.\nMargido często organizował pogrzeby zmarłych w Byneset, bliskim mieszkańców podobało się, że ma z tym miejscem osobiste związki. Na dodatek większość z nich widziała go przy pracy i miała o nim dobrą opinię. Sam Margido mu o tym opowiedział, a on wierzył w każde jego słowo, to nie były czcze przechwałki, myślał Tormod, Margido nie był typem człowieka, który sobie na nie pozwala. Oczywiście, że ludzie decydowali się na biuro pogrzebowe, które znali, było to mądre i rozsądne. Bliscy Astrid pewnie nie wiedzieli, kim jest Margido, ale polecili go im pracownicy domu opieki.\nOdpowiedział dopiero, gdy połknął przeżuwany kęs.\n– Albo twoja wnuczka – ciągnęła Olaug. – Jak też ona ma na imię. Kurwa, pamięć mnie zawodzi.\n– Torunn – rzuciła Petra znad kuchennego zlewu, stała tam, płucząc puste kartony po mleku. – Ale nie zajmie się tym sama, przecież dopiero zaczęła pracę.\nTormod nie musiał nic mówić, Petra powiedziała dokładnie to, co sam myślał.\n– No tak. Ciekawe, kto też zamieszka w jej pokoju – zaczęła się zastanawiać Olaug.\nBo było u nich teraz miejsce dla nowego mieszkańca.\nTormod znał procedurę. Czasami rodzina przyjeżdżała od razu, by zobaczyć zmarłego, ale nie zawsze, sami mogli o tym zdecydować. Okazanie zwłok mogło równie dobrze nastąpić później, już po ich odtransportowaniu.\nPotem bliscy musieli spakować wszystkie sprzęty i ubrania z pokoju i zabrać je ze sobą albo – jeśli mieszkali daleko – załatwić, by zrobił to za nich ktoś inny, pokój musiał bowiem zostać gruntownie wysprzątany i jak najszybciej przygotowany dla kolejnego mieszkańca.\nByłoby dobrze, gdyby rodzina Astrid zechciała poczekać na okazanie zwłok albo zdołała przyjechać tu jak najszybciej – zmarła nie mogła leżeć zbyt długo w pokoju, trzeba ją było umieścić w chłodni, rozumiał to wszystko. Trzeba ją było szybko zabrać, może Margido albo Torunn zdążyli w międzyczasie zrobić dla niego zakupy, skończył mu się już napój Solo i mentolowe pastylki.\n– Mam nadzieję, że to będzie ktoś, kto lubi krzyżówki, tak jak Astrid – rzuciła Olaug. – Rozwiązywanie ich samemu to taka cholerna nuda. Bo z was to nikt mi, kurwa, nigdy nie chce pomóc.\nOlaug prawie całe życie przepracowała na morzu, pewnie dlatego mówiła w ten sposób. Tormod wsunął do ust śnieżnobiałą kostkę cukru i przymknął oczy z rozkoszy, pozwalając, by łyk kawy rozpuścił powoli cukier na jego języku. Pomyślał o stojącym w pokoju pudełku brązowych grudek.\nTak, porozmawia z Margidem o pieniądzach w banku. Zapyta, czy mógłby wyciągnąć dla niego gotówkę. Zacznie wtedy płacić za wszystko, co dla niego kupują, i będzie mógł wprost oświadczyć, że chce kostki białe, a nie brązowe.\nByło jej jednocześnie miło i bardzo dziwnie przybywać tu w zupełnie innym niż wcześniej charakterze, z wizytą niejako służbową. Była dumna z pracy, którą miała wykonać, pozostając równocześnie kochającą i opiekuńczą wnuczką, czy też bratanicą, zależy, jak na to patrzeć. Sama już dawno zadecydowała, że będzie uważać Tormoda za swojego dziadka, mimo że był w rzeczywistości jej stryjem.\nDzień wcześniej kupiła pięć butelek Solo i magazyn „Męski Świat” z myśliwcem F-35 na okładce, a także kilka innych drobiazgów, bo tak czy inaczej miała zamiar do niego niedługo zajrzeć. Będzie musiała pamiętać, żeby odkręcić butelki, a potem zakręcić je na nowo, dziadek nie miał dość siły w rękach, żeby poradzić sobie z pierwszym otwarciem butelki, a wbił sobie do głowy, że nie chce niepotrzebnie zawracać głowy personelowi. Nie chciał też, żeby opiekunowie robili dla niego zakupy, chociaż inni mieszkańcy nie mieli z tym kłopotu. Torunn była właściwie zdania, że to trochę komiczne, ale też wzruszające, dziadek pragnął radzić sobie wyłącznie z pomocą rodziny, mimo że do niedawna nie miał w sumie nikogo, kto byłby dla niego wsparciem.\nUmówiła się z Margidem w domu opieki, on miał przyjechać od siebie, ona – z Neshov, obiecała przywieźć tanią trumnę z desek wiórowych, zmarła miała bowiem zostać poddana kremacji bez dodatkowej ceremonii. Ale śmiertelną koszulę i całun na twarz trzeba było zabrać tak czy inaczej.\nPodjechała tyłem pod drzwi piwnicy, była tu już w tym samym celu dwa razy wcześniej. Auto miało kamerę cofania i łatwo się nim manewrowało, także gdy korzystała z niego jako prywatnego pojazdu – jeździła nim codziennie, ku swej wielkiej uciesze. Na plażę do Gaulosen, żeby dać się wybiegać Annie, do miasta, by kupić meble, farbę i artykuły budowlane. Peder Bovim, który miał niedługo odejść z biura, dobrze się postarał, wyszukując auto jak najlepiej dopasowane do jej potrzeb. Nie było nawet specjalnie drogie – trzyletni ford transit na zielonych tablicach, wyposażony teraz w szyny, które kazała zamontować na podłodze części dostawczej. Margido tak się nim zachwycił, że Bovim musiał szybko znaleźć identyczny wóz dla niego. Swojego transita wyposażył dodatkowo w cały sprzęt potrzebny przy wyjazdach do samobójstw lub wezwań, przy których stwierdzono śmierć na miejscu, zazwyczaj chodziło o katastrofy komunikacyjne, upadki z wysokości lub pożary.\nWyładowanie zwykłej trumny z magazynu w stodole w Neshov i zapakowanie jej do samochodu nie stanowiło dla niej żadnego problemu, służyła do tego specjalna rampa. Cięższe lub bogato zdobione trumny musieli już ładować we dwoje. Z więcej niż jedną sztuką także nie była w stanie poradzić sobie w pojedynkę, bo trzeba było wtedy skorzystać z rodzaju watowanej maty, którą należało dokładnie zamocować pomiędzy trumnami. Transit był wcześniej wykorzystywany jako auto dostawcze, nie miał okien po bokach i nikt nie mógłby zajrzeć do środka, ale zmarłych nie można było tak po prostu układać w stosach, zdążyła się nauczyć, że to niegodne i nieetyczne. Bez watowanych mat byłby również kłopot z odpowiednim zabezpieczeniem trumny leżącej na samym szczycie. Jako karawan służył im stary chevrolet caprice Margida, zawsze czysty, wypucowany i budzący szacunek.\nPeder nie tylko dopilnował montażu szyn w części dostawczej, ale poprosił również o wymontowanie siedzenia pasażera z przodu i usunięcie poduszki powietrznej oraz o wstawienie w tym miejscu dużej klatki dla psa, w której Anna mogła podróżować jak księżniczka, leżąc na starej ocieplanej kołdrze, która jakimś cudem ocalała i nie skończyła w stojącym na podwórzu kontenerze. Torunn znalazła kołdrę w jednej z niezliczonych szaf w sypialniach i od razu postanowiła, że dostanie ją Anna, zamiast pokrytego sierścią, brudnego kombinezonu zaanektowanego przez suczkę w czasie przeprowadzki do gospodarstwa.\n– Wsiadajmy do naszego bolidu, Anno – zwykła mawiać, gdy ruszały późnymi popołudniami do Gaulosen. Zimą pozwalała Annie biegać swobodnie po plaży, ale teraz na pobliskim kempingu pełno było ludzi niekoniecznie odróżniających rasę husky od wilka. Dlatego spacerowała albo biegała, trzymając suczkę na elastycznej smyczy przymocowanej do paska.\nAstrid Isakstuen miała dziewięćdziesiąt pięć lat i zmarła w nocy we własnym łóżku, najprawdopodobniej na wylew, powiedział jej Margido, który z łatwością mógłby sam wziąć na siebie to zlecenie. Chodziło w końcu o nowoczesny, doskonale wyposażony dom opieki, gdzie wszystko zostało zorganizowane tak, by zmarłych można było przewieźć dyskretnie z pokojów i przetransportować windą do chłodni w piwnicy, rzadki luksus w tego typu przybytkach, a potem wystarczyło ułożyć ich w trumnie i dostarczyć prosto do transita. Własną chłodnią nie dysponował żaden ze starszych domów opieki, miały ją tylko nieliczne nowsze instytucje. Margido opowiadał jej o przykrych epizodach w letnim upale, gdy bliscy musieli żegnać się ze zwłokami wydzielającymi nieprzyjemną woń, które następnie trzeba było w największym pośpiechu przewozić dalej. Ale do tego rodzaju zdarzeń nie dochodziło tutaj, bo tu wszystko sunęło gładko, całkiem dosłownie, jak po szynach. Mimo wszystko Torunn musiała się uczyć, podobnie jak dwoje nowych pracowników biura. Dobrze się składało, że mieszkała ściana w ścianę z magazynem na trumny. Przypadł jej również w udziale obowiązek zawiezienia zmarłej do krematorium w Moholt, sama to zaproponowała, bo Margido wydawał się przemęczony i nie doszedł jeszcze do siebie po ciągnącym się w nieskończoność wiosennym przeziębieniu.\nZgasiła silnik i wysiadła z auta, zapaliła papierosa i zerknęła na plac parkingowy, Margido jeszcze nie przyjechał, byli umówieni na piątą. Przypomniała sobie o zakupach dla dziadka i otworzyła drzwi samochodu. Był ciepły dzień pod koniec maja, Zielone Świątki przypadały w tym roku dość późno, dopiero w nadchodzący weekend. Spojrzała na zegarek, do piątej zostało kilka minut.\nNie musieli organizować już tego dnia okazania zwłok, bliscy zdążyli pożegnać Astrid Isakstuen w domu opieki, personel przygotował zwłoki z samego rana. Torunn odczuła ulgę na tę myśl. Nie miała pojęcia, z jaką ilością pracy wieczorami wiąże się to stanowisko. Wszystko musiało być dopasowane do życzeń bliskich zmarłej osoby, a ci mieli często różne potrzeby i nierzadko przybywali ze wszystkich stron kraju.\nMargido już zdążył załatwić kwestię nekrologu, syn pani Isakstuen przysłał im tekst mailem jeszcze przed południem. Napisał, że to dom opieki polecił mu Biuro Pogrzebowe Neshov. Przesłał dodatkowo potwierdzenie, że życzy sobie kremacji, Margido wydrukował je i miał jej teraz przekazać, by mogła złożyć dokument w krematorium – formalnie należało bowiem występować do policji z wnioskiem o każdą kremację.\n– Tekst nekrologu miał już pewnie obmyślony – powiedział jej Margido. – Wystarczyło wstawić datę śmierci. Tak dobrze przygotowani bliscy ułatwiają pracę.\nNekrolog miał zostać wydrukowany w „Adresseavisen” i w gazecie wychodzącej pod tytułem „Telen”, tekst zamykała informacja, że pogrzeb już się odbył. Nie było to właściwie zgodne z prawdą, ale rodzina chciała skremować Astrid Isakstuen najszybciej jak to możliwe, potem zaś przesłać urnę do Notodden, gdzie mieszkała cała rodzina. Tam mieli załatwić resztę na własną rękę, zorganizować prywatną ceremonię i złożenie urny do ziemi.\nTorunn zachodziła w głowę, czemu ta Astrid Isakstuen znalazła się tak daleko od swoich bliskich, lub też czemu ci wszyscy bliscy znaleźli się tak daleko od niej. Pracowała w tej branży od niedawna, ale już zdążyła dojść do wniosku, że wie się na ogół bardzo niewiele o umierających starszych ludziach, o ich minionym życiu, o tym, jak płynęło, wijąc się i meandrując aż do chwili, w której razem z Margidem składali zmarłego w trumnie wyściełanej białym jedwabiem i wspierali jego głowę na białej poduszce. Wraz z tymi ludźmi odchodziło tyle historii, wszystkie te sprawy, o których nikt się nigdy nie dowie, nawet ich bliscy, wszystkie te niewypowiedziane słowa, niezadane pytania, niewyjawione tajemnice, sekrety dochowane świadomie bądź też nie.\nZapukała do drzwi dziadka, ale nikt jej nie odpowiedział. Odczekała kilka sekund, po czym weszła po cichu do środka.\nDziadek siedział w fotelu i spał z otwartymi ustami i odchyloną do tyłu głową, drzemka w środku dnia nie była w jego stylu, okulary zsunęły mu się z nosa i spadły na rozłożoną na kolanach książkę. W pokoju było duszno i gorąco, Torunn podeszła do okna i otworzyła je ostrożnie, to go obudziło, z początku był nieco skołowany i rozedrgany, jak to wyrwany ze snu stary człowiek, ale zaraz uśmiechnął się na jej widok, niezdarnie włożył okulary i oblizał wargi bladym koniuszkiem języka.\n– Zachciało mi się spać po jedzeniu – powiedział i odchrząknął ostrożnie, jakby brakowało mu tchu w piersiach. Za mało się ruszał.\n– Ale obiad był chyba już jakiś czas temu? Dają go wam o trzeciej, prawda?\n– No tak, ale... Przyjechałaś po...\n– Tak. Po Astrid Isakstuen. Margido też ma zaraz być. Znałeś ją?\n– Strasznie tu gorąco, każdy by tu zasnął, nawet na stojąco. Przywiozłam ci zimne Solo, prosto z lodówki, może chciałbyś się od razu trochę napić? – powiedziała, otwierając okno na oścież.\n– O, tak. Dziękuję, Torunn. Mam szklankę tu, na stoliku.\n– Może mam też otworzyć drzwi?\n– Nie. Wtedy będzie przeciąg.\n– A co wam dali na obiad? – zapytała, nalewając Solo do niewielkiej szklaneczki, w domu opieki nie mieli dużych szklanek, bo starzy ludzie tak niewiele pili – tego też zdążyła się nauczyć. Ale teraz dziadek opróżnił szklaneczkę w mgnieniu oka.\n– Klopsa. I pieczone ziemniaki. Dobre.\n– Brzmi świetnie. Napijesz się jeszcze?\n– Jadłeś z innymi? Nie widzę tu nigdzie twojego talerza.\n– Ach tak. Bo wiesz, rozmawiałam z Petrą i ona mi powiedziała, że jadłeś ze wszystkimi wczorajszą kolację i dzisiejsze śniadanie. Pomyślałam, że zmieniłeś przyzwyczajenia.\nJego głos zabrzmiał nagle tak dźwięcznie i ostro, że aż drgnęła, zawiesiła na nim wzrok.\n– Ale to przecież miłe, prawda? Mieć towarzystwo przy posiłku?\n– Ją obowiązuje tajemnica zawodowa. Ją, jak jej tam...\n– Tak. Ją właśnie – powiedział.\n– Ależ tajemnica zawodowa nie obowiązuje w sprawach, które nie są poważne, a po prostu miłe – przecież to świetnie, że wychodzisz do ludzi. Bardzo się ucieszyłam, jak mi o tym powiedziała.\n– Gadacie o mnie jak o jakimś dziecku.\nOczy za okularami miały błękitny odcień lodu, szkła je powiększały, przerzedzone na karku włosy sterczały w małych kępkach, zwichrzone po poobiedniej drzemce.\n– Przepraszam – Torunn musiała odwrócić wzrok. – Przepraszam. Rozumiem, o co ci chodzi, właśnie sobie uświadomiłam, jak to zabrzmiało.\nDziadek znów odchrząknął, nieco energiczniej niż za pierwszym razem.\n– Nie przyprowadziłaś psa? – zapytał po chwili.\n– Nie, muszę potem jechać do krematorium. Sama nie wiem. Pomyślałam, że nie wypada mi zabierać psa do auta. Nie mam pojęcia dlaczego. To nie jest do końca rutynowa praca.\n– W pewnym sensie tak – powiedział dziadek, starając się jakoś ją wesprzeć.\n– Owszem, może w pewnym sensie. Ale to nigdy nie będzie dla mnie rutyna. Mimo że ludzie umierają przecież cały czas. Bo teraz chodzi przecież o nią, właśnie o nią. Ale potem pójdę z Anną na jogging, taka piękna dziś pogoda.\nOtworzyła pozostałe butelki i zakręciła je na powrót, ustawiła na stoliku przy ścianie, po czym usiadła na jego łóżku z dłońmi wsuniętymi pod uda. Gdy opadła na materac, poczuła jego zapach. Nie ten, który ją owiewał, gdy ściskała dziadka na powitanie, zapach mydła i skóry, lecz nocną woń, pachniało jego nocami, był to zapach ostry i czuć w nim było strach, Torunn nie była pewna, dlaczego tak właśnie o tym myśli, ale wyobrażała sobie, jak dziadek rzuca się na łóżku przez całe długie noce, jak leży sam w swojej ciemności i chce zapomnieć, chcąc równocześnie pamiętać, za wszelką cenę pamiętać o rzeczach najważniejszych.\n– Przydałaby ci się tu jakaś mała lodówka – powiedziała.\n– Ale to się chyba nie da? Sądzę, że się nie da. Chyba nikt tu nie ma...\n– Ale inni mają u siebie przecież telewizor! A ty nie. Mógłbyś zamiast tego dostać lodówkę.\n– No tak. Jeśli ty... Jeśli się da, to czemu nie. Sam mogę zapłacić. Tak czy inaczej muszę porozmawiać z Margidem o pieniądzach. Żeby mi trochę wypłacił.\nTorunn położyła magazyn z myśliwcem na stoliku.\n– Zobacz, co ci jeszcze kupiłam. Mam też pastylki mentolowe. Nowy rodzaj.\n– Nowy rodzaj...?\n– Mentol to mentol. Którą książkę teraz czytasz?\n– Tę o generale von Falkenhorście.\n– Chyba nawet o nim nie słyszałam – przyznała.\n– To on planował inwazję na Danię i Norwegię. Operacja Weserübung.\n– I był dowódcą sił niemieckich w Norwegii aż do czterdziestego czwartego.\n– Boże, jak mało o tym wszystkim wiem. Dobrze że chociaż ktoś w naszej rodzinie zna się na historii. Jesteś przecież chodzącym leksykonem dziejów wojennych!\nWidziała, jak dziadek prostuje się w fotelu, słysząc te słowa. W tej samej chwili rozległo się pukanie i do pokoju wszedł Margido, nie czekając na odpowiedź.\n– Tak właśnie myślałem, że tu was zastanę – powiedział z uśmiechem.\nTorunn odetchnęła, sama jego obecność, świadomość, że tu jest, wie wszystko o tym, co i jak zrobić, była wielką ulgą. Czasem niemal kręciło jej się w głowie na myśl, że któregoś dnia będzie musiała sama zająć się zmarłym, jego bliskimi, papierkową robotą i całą logistyką związaną z pogrzebem. To wszystko było takie ważne, przeprowadzenie całej procedury we właściwy sposób, tak bardzo istotne, nie istniała tu żadna przestrzeń na błędy i potknięcia.\n– Lekarka jeszcze u niej nie była – powiedział Margido, zwracając się do Torunn. – Ręce mi opadają, miała przecież cały dzień.\nNiezależnie od tego, jak oczywisty był fakt czyjejś śmierci, niezależnie od tego, czy zdążyło się już zacząć stężenie pośmiertne, lekarz musiał przed wystawieniem aktu zgonu osłuchać pacjenta i stwierdzić ustanie pracy serca.\n– Cóż, nie jesteśmy najwyraźniej na szczycie listy priorytetów – odrzekła Torunn.\nByła to powszechna w ich branży przyczyna irytacji: oczekiwanie na przyjazd lekarza i wystawienie aktu zgonu trwało niekiedy długo, a bez tego nie można było zacząć dalszej pracy przy zmarłym.\n– Poprosiłem personel, by dali nam znać, lekarka jest w drodze, ma przy okazji zbadać innego mieszkańca.\n– No to usiądźmy tu na chwilę i odpocznijmy – odrzekła. – Właśnie zaproponowałam dziadkowi, że moglibyśmy kupić małą lodówkę, miałby ją tu, w swoim pokoju.\n– Niegłupi pomysł – odrzekł Margido. – Mała lodówka na napoje gazowane i czekoladki.\n– Musicie mi przywieźć pieniądze. Pieniądze z banku – odezwał się dziadek.\n– W takim razie musisz mi wystawić pełnomocnictwo – odparł Margido.\n– Tak. Albo pojechać tam ze mną. Nie masz przecież żadnego dowodu tożsamości.\n– Naprawdę? – zdziwiła się Torunn.\n– Tak – Margido usiadł na łóżku obok niej. – Ani prawa jazdy, ani paszportu, ani nawet karty bankomatowej.\n– Mam świadectwo chrztu – powiedział dziadek. – I tę różową kartę, która przyszła pocztą, jak mi dali ten... numer osobowy.\n– W sześćdziesiątym czwartym roku – stwierdził Margido. – To chyba było wtedy.\n– Tak. Ale ja nie chcę nigdzie jechać. I nie wiem, jak się pisze to...\n– Pełnomocnictwo – dokończył Margido. – Mogę je napisać za ciebie i tu przywieźć, będziesz musiał tylko złożyć swój podpis.\nDziadek uśmiechnął się i pokiwał energicznie głową.\n– Ale tak czy inaczej uważam, że któregoś dnia powinieneś wybrać się ze mną na przejażdżkę. Wiem, że oboje z Torunn wciąż do tego wracamy i uważasz to za głupstwo, i...\n– Tak – przerwał mu dziadek i wbił wzrok w swoje dłonie. Uśmiech zniknął. Odmawiał opuszczenia domu opieki od dnia, gdy zamieszkał w nim cztery lata temu.\n– Nie zabiorą ci przecież pokoju – powiedział Margido. – Będzie tu na ciebie czekał, nikt nic w nim nie zmieni.\nDziadek nie odpowiedział od razu. Torunn przyglądała mu się, widziała, jak mięśnie twarzy drgają pod jasną szczeciną na policzkach, golił się raz w tygodniu, na twarzy już mało co mu rosło.\n– Takie rzeczy dzieją się bardzo szybko – rzekł w końcu.\n– Co masz na myśli? – spytał Margido.\n– Astrid. To po nią przyjechaliście. A jutro na jej miejsce przyjdzie już ktoś nowy. Widziałem, jak to przebiega. Ludzie wszystko wynoszą, sprzątają, a potem przyjeżdża kolejna osoba.\n– Ale tak się robi, jak ktoś umrze – powiedział Margido. – Po dobie, maksymalnie dwóch, trzeba przygotować pokój dla kolejnego mieszkańca, taka jest zasada, pomyśl tylko o tych wszystkich ludziach, którzy są na liście i niecierpliwie czekają, by móc się tu wprowadzić.\n– Owszem, tak to właśnie jest – stwierdził dziadek.\nTorunn szturchnęła Margida w bok. Nie spojrzał na nią, mówił dalej:\n– Powiem prosto z mostu, te sprawy faktycznie szybko idą. Gdy ktoś umiera, jego pokój opróżnia się w mgnieniu oka, masz zupełną rację. Syn Astrid Isakstuen zabrał na ten przykład tylko osobiste dokumenty, kilka zdjęć i trochę biżuterii, resztę spakuje nasz dozorca i zaniesie do piwnicy, a jej syn zapłacił Armii Zbawienia symboliczną kwotę, by tu przyjechali i zabrali meble, lampy, telewizor, książki i ubrania. Armia Zbawienia woli co prawda, jak im się takie rzeczy przywozi, ale pomogłem mu to załatwić. Ale to nie ma żadnego związku z tobą!\n– Właśnie, że tak – oświadczył dziadek.\n– Nie! – zaprotestował Margido.\n– Jesteś przecież zdrów jak ryba – powiedziała Torunn. – Margido to tylko próbuje powiedzieć. A to przecież znaczy, że twój pokój będzie na ciebie czekał. Jeśli pojedziesz z nami na krótką wycieczkę.\n– Nie – rzucił dziadek.\n– Chcemy tylko twojego dobra – rzekła Torunn, czując, że grają we dwoje przeciwko niemu jednemu.\n– Oczywiście – zawtórował jej Margido.\n– Tylko kłopot z tego będzie – upierał się dziadek.\n– W weekend mamy Zielone Świątki – zaczęła. – Z Oslo przyjeżdżają do mnie moja matka i Margrete.\n– Była moją sąsiadką, mieszkała po drugiej stronie korytarza, tak się poznałyśmy. Pomyśl tylko, jak by było miło, gdybyś wpadł na kawę! Margido mógłby cię odebrać i obaj przyjechalibyście do mnie na kawę i gofry. Margrete jest z wykształcenia pielęgniarką, byłbyś w dobrych rękach.\n– Nie w Neshov – stwierdził dziadek.\n– Nie poznałbyś domu – wtrącił Margido. – Nie masz nawet pojęcia, ile pracy Torunn w niego włożyła, jak pięknie wszystko teraz wygląda.\n– Nie – powtórzył dziadek.\n– Jeszcze nie skończyłam, właściwie to dopiero co zaczęłam – powiedziała Torunn.\nRozległo się pukanie i po chwili głowę do pokoju wetknął młody pielęgniarz.\n– Lekarka już była – oznajmił, po czym zamknął znów drzwi.\n– Okej. To ja w takim razie załatwię to pełnomocnictwo – powiedział Margido. – A teraz ruszajmy do pracy, Torunn.\nAstrid Isakstuen została umyta i zatamponowana. Było to konieczne w przypadkach nagłych zgonów. Ludzie, którzy czekali na śmierć od dłuższego czasu, przestawali zazwyczaj na sam koniec jeść i pić, więc nie trzeba ich było tamponować, jelita i pęcherz były prawie zupełnie puste.\nWłożyli maski chirurgiczne, cienkie plastikowe fartuchy i jednorazowe rękawiczki, po czym wysunęli wózek do transportu zwłok i odkleili plaster, którym zostało zabezpieczone otulające zmarłą czyste prześcieradło. Kobieta miała etykietkę przywiązaną do nadgarstka kawałkiem sznurka, widniały na niej jej imię i nazwisko, numer ewidencyjny i data śmierci. Identyczna etykieta została przyklejona plastrem do prześcieradła, kolejna – zawieszona na dużym palcu jej prawej stopy.\n– Tutejsi pracownicy są bardzo rzetelni – stwierdził Margido, rozwiązując chustkę przytrzymującą brodę zmarłej. Teraz, gdy nastąpiło już stężenie pośmiertne, nie ryzykowali, że jej usta nagle się otworzą. Skórę miała żółtawą i błyszczącą, oczy zapadnięte, a wargi niemal białe, jej dłonie zostały ułożone na brzuchu. Torunn i Margido byli ostatnimi, którzy ją mieli oglądać. Wsunęli jej ramiona w śmiertelną koszulę, dopasowując ją pod szyją.\nTrumnę z desek wiórowych wyładowali już z auta i umieścili obok wózka do transportu zwłok.\n– Nie jest ciężka, damy radę we dwoje – powiedział Margido.\n– Raz, dwa, TRZY – wyskandowali zgodnie i przenieśli ciało do trumny. Starannie ułożyli śmiertelną koszulę, po czym uczesali włosy zmarłej, wygładzili zmarszczki powstałe na skutek zawiązania pod brodą chustki i zamknęli jej oczy. Dopiero wtedy Torunn mogła ostrożnie ułożyć śnieżnobiały całun na twarzy Astrid Isakstuen. Zamocowali wieko trumny, a następnie wyrzucili chustę, maski chirurgiczne, fartuchy oraz rękawiczki do stojącego pod ścianą kontenera na odpady medyczne.\nMargido nalepił na pokrywie trumny etykietę z wypisanymi wyraźnie imieniem i nazwiskiem zmarłej, jej numerem ewidencyjnym i datą śmierci.\n– Jedź ostrożnie – powiedział, gdy już załadowali trumnę do transita, a Torunn dostała wszystkie niezbędne dokumenty. Leżały teraz na szczycie klatki, spełniającej nierzadko funkcję wygodnego, dostępnego z siedzenia kierowcy stolika. – Pracownicy krematorium nie przyjmują właściwie zwłok w porze wieczornej, ale Oddvar, który tam pracuje, mieszka niedaleko i zgodził się zrobić dla nas wyjątek, jest mi winien przysługę.\n– Dobrze. A ty wracaj do domu i napij się ciepłej herbaty z sokiem porzeczkowym.\nWdrapała się na siedzenie kierowcy, ale drzwi zostawiła otwarte, złożyła dłonie na kolanach i westchnęła, spoglądając przez przednią szybę.\n– Szkoda, że on nie chce nigdzie z nami jechać – powiedziała. – Mógłby przecież... mógłby wpaść do ciebie do domu na kawę i zobaczyć, jak mieszkasz. A potem byśmy...\n– Nie możemy bardziej na niego naciskać – oświadczył Margido. – To i tak na nic się nie zdaje.\n– Spał, kiedy dziś do niego przyjechałam. A przecież nie ma takiego zwyczaju. W pokoju było co prawda strasznie gorąco, ale on nigdy wcześniej nie drzemał za dnia – powiedziała.\n– To stary człowiek. Nie było mu w życiu łatwo. Więc chyba nic dziwnego.\n– Tak, wiem – odrzekła.\n– Było mu dużo trudniej, niż sobie wyobrażasz.\n– Przecież ja też co nieco o tym wiem. Mieszkałam jakiś czas z nim i ojcem.\n– Ale nie w czasach, gdy domem władała Anna.\n– Nie – przyznała. – I dzięki Bogu. On się stał dla mnie kimś bardzo bliskim, boję się, że będzie teraz tam siedział i powoli usychał.\n– Ależ on nie usycha. To są najszczęśliwsze lata jego życia.\nTorunn odwróciła ku niemu głowę i spojrzała mu w oczy, zachodząc w głowę, czy Margido wie coś o tym, o czym powiedział jej dziadek tamtej nocy przed czterema laty, gdy postanowiła wyjechać z Neshov, a na podwórzu wciąż trwała impreza wyprawiana przez gości z Danii i tego szurniętego architekta. Sądziła, że raczej nie, nie podejrzewała, by Margido miał o tym jakiekolwiek pojęcie, przy jakiej niby okazji dziadek miałby z nim o tym rozmawiać, nie było takiej możliwości. Uśmiechnęła się więc tylko i przechyliła na fotelu z wyciągniętą ręką, by chwycić drzwi auta.\n– Tak. Pewnie masz rację – powiedziała. – A teraz mała lodówka, niczym wisienka na torcie, i będzie cały szczęśliwy. Muszę już jechać.\n– Tak. Dam sobie radę bez problemu, Margido.\nFirst published by Aschehoug and Co, (W. Nygard) A. S, 2017\nPublished in agreement with Oslo Literary Agency,\nZdjęcie wykorzystane na okładce: ©istockphoto.com / knape


Grupa „Kangurki” po raz ostatni wspólnie powitała lato. Był to piękny czas integracji. Piknik na kocu, rozmowy, pyszny arbuz, ciastka i soczek dla ochłody.\n„Pani Lato” opowiedziała nam dużo\nciekawych rzeczy związanych z wakacjami.\nPięknym podsumowaniem tego dnia jest ta oto piosenka.\nDo zobaczenia Kochane Kangurki!\nWe wtorek grupę Kangurków odwiedziły Panie z Biblioteki Pedagogicznej w Gostyniu z drewnianym teatrzykiem kamishibai zatytułowanym ,,Legenda o Smoku Wawelskim”. Nie zabrakło także zabaw: ruchowej i zręcznościowej.\nSerdecznie dziękujemy Paniom za przybycie i miłe wrażenia.\nWarto dodać, że Ela i Pola zostały nagrodzone w konkursie powołanym przez Urząd Marszałkowski, którego tematem byli sławni i zasłużeni Polacy. Z rąk Pani bibliotekarki otrzymały kolorowe piłki, które sprawiły im dużo radości.\nĆwiczymy z Akademią Reissa\nRuch to zdrowie! – wiedzą o tym Kangurki. Już Hipokrates twierdził, że „ruch jest w stanie zastąpić prawie każdy lek, ale żaden lek nie zastąpi ruchu“.\nW dzisiejszy poranek mieliśmy okazję uczestniczyć w zajęciach sportowych zorganizowanych przez Akademię Piłkarską Reissa. Byliśmy zachwyceni. Serdecznie dziękujemy Panom za przybycie i wspaniałe sportowe zabawy na świeżym powietrzu.\n„Walczyk szczęśliwych dzieci”\nZnam wyspę na morzu\ngdzie dzieci mieszkają.\nSą bardzo szczęśliwe,\nkłopotów nie mają.\nSą silne i zdrowe i pełne radości.\nI nie ma tam gniewu ni złości.\nTo walczyk na piasku.\nI słońce i morze.\nTo walczyk leciutki\njak ptaków fruwanie.\nRadosne na trzy wirowanie.\nZnam pewną planetę\nogromną i piękną\ngdzie dzieci codziennie\nz latawcem gdzieś biegną.\nBo bardzo by chciały\npolecieć nad chmury.\nA słońce uśmiecha się z góry.\nTo walczyk pod niebem.\nZabawy i tańce.\nZnam domek za lasem\nW nim koty, gołębie\ni trzy krasnoludki.\nTo domek gdzie bajki\nod zawsze mieszkają.\nWięc dzieci ten domek kochają.\nDziś w przedszkolu kontynuowaliśmy obchody Dnia Dziecka. Po wczorajszym pełnym atrakcji dniu na świeżym powietrzu, dziś bawiliśmy się w sali. Przy każdym stoliku czekała na nas inna zabawa sensoryczna. Budowaliśmy domy z wykałaczek i plasteliny, kolorowe wieże z klocków, bawiliśmy się piaskiem kinetycznym, a także tworzyliśmy korale z barwionego makaronu.\nDlaczego zabawy sensoryczne są tak ważne dla rozwoju dziecka?\nDzieci dzięki takim zabawom odkrywają świat poprzez zmysły, zapamiętują kształty, kolory, zapachy. Wykorzystują naturalne produkty do tworzenia kreatywnych rzeczy, zaczynają świadomie korzystać ze swoich zmysłów i rozwijają swoją wrażliwość. Nawiązują relacje międzyludzkie i uczą się współpracy w grupie, a także aktywnie spędzają czas.\nWiersz pt. „ Piję mleko”.\nBardzo lubię mleko pić, Bo ja zdrowo pragnę żyć.\nPszczoły to najbardziej pracowite owady, pożyteczne dla ekosystemu, zapylające rośliny, zbierające nektar i produkujące dobrotliwy dla organizmu człowieka miód. W czwartek w przedszkolu obchodziliśmy ich Święto. W przeddzień wykonaliśmy Pszczółki z papierowych talerzyków, które zawisły na przedszkolnym korytarzu. Następnego dnia do przedszkola ubrani przyszliśmy w kolorach czarno-żółtych, a na stole, podczas drugiego śniadania, zagościł smaczny miód. Tego dnia między innymi układaliśmy puzzle – pszczoły, dowiedzieliśmy się kilku ciekawostek, a także obejrzeliśmy film edukacyjny o życiu tych wspaniałych owadów. Na koniec dnia Ciocia pokazała nam znaną bajkę ,,Pszczółkę Maję”- ekranizację lat 80. W ten oto sposób przenieśliśmy się na chwilę do czasów dzieciństwa naszych kochanych Rodziców. Dla porównania obejrzeliśmy również fragment współczesnej ekranizacji, by dowiedzieć się, jak bardzo zmieniła się filmowa technologia na przestrzeni lat.\n2020/2021KangurkiZ życia przedszkola\nDzień francuski w Kangurkach\nCo to był za dzień … Dzieci dowiedziały się wielu ciekawostek o Francji. Oglądały najważniejsze zabytki Francji: wieża Eiffla, Luvr, katedra Notre Dame, Wersal. Zapoznały się z charakterystycznymi potrawami kuchni francuskiej. Słuchały bajki Charlesa Perraulta Kot w butach. Kangurki dowiedziały się, że stolicą Francji jest Paryż. W sali odbył się także ,,Pokaz mody paryskiej”.\nDzieci z przygotowanych wcześniej przez Rodziców strojów oraz rekwizytów, przebierały się według własnego pomysłu i kolejno prezentowały swoje stroje. Wszystkie stroje były piękne. W tle rozbrzmiewała muzyka z przebojami francuskimi.\nBył to dzień pełen wrażeń i radości. Wszyscy bawili się wspaniale.\nW dniu 13.05.2021r. obchodziliśmy w grupie „Kangurków” „Dzień Gier Planszowych”. Gry planszowe są doskonałym sposobem spędzania czasu wolnego, alternatywą dla telewizji i komputera czy smartfona. Zapewniają dobrą zabawę, umożliwiają odreagowanie stresów i pozwalają wczuć się w nieznane dotąd role. Nie tylko bawią, ale w jednakowym stopniu rozwijają wyobraźnię oraz uczą – przewidywania, podejmowania decyzji i ponoszenia odpowiedzialności za nie. Rozwijają umiejętności społeczne wśród dzieci.