LEGENDA OBÓR - literatura polska\nRzeczpospolita - 08.11.03\nZ pałacowego ganku otwiera się widok na ogród i wysadzaną starymi drzewami aleję, prowadzącą do bramy. Jest blisko staw i jest dużo ciszy. - Ostało się w Oborach coś z nieuchwytnej atmosfery polskiego dworu. Pośród rekwizytów przeszłego ziemiańskiego świata: komód, foteli i kredensów, świetnie znaleźli się nowi, bardzo barwni rezydenci - pisarze - twierdzi Bohdan Tomaszewski.\n- Do Obór uciekaliśmy przed peerelem, przez lata dawały nam oddech - mówi Julia Hartwig. - Tam spotykały się osobowości: dobrotliwo-elegancki Jan Brzechwa, cięty i wyrafinowany Antoni Słonimski oraz ironiczna w dawnym przedwojennym stylu pani Magdalena Samozwaniec.\n- To taki Turgieniewowski "Miesiąc na wsi", z tym, że nie do końca - uzupełnia Janusz Głowacki. - W Oborach gościli przecież nie tylko arystokraci pióra, trafiali się też przedstawiciele literackiego półświatka. Ja np. startowałem w tej ostatniej grupie.\n- Jan Potulicki, syn właścicieli posiadłości, poległ w powstaniu warszawskim. Walczył na Powiślu, broń rozerwała mu się w rękach - opowiada Tomaszewski. Po wojnie rodzinie Potulickich odebrano majątek, a Jarosław Iwaszkiewicz, ówczesny prezes Związku Literatów Polskich, doszedł do wniosku, że miejsce wyśmienicie nadaje się na dom pracy twórczej. Swoje wystąpienie w dniu otwarcia Obór dla pisarzy Iwaszkiewicz rozpoczął słowami: "Posłuchajcie historii tego pałacu...", ale przerwał mu Antoni Słonimski: "Nie ma co się rozwodzić, prawda jest taka, że ukradliście go Potulickim!".\n- Sala, w której w Oborach grano w karty, przylegała do tej, gdzie stał telewizor. W niektóre poniedziałki pan Antoni organizował brydża, argumentując, że dziś w telewizji pokazują sztukę Jarosława. Słonimski miał żal do wielkiego Iwaszkiewicza, że akceptuje miłość Edwarda Gierka - uśmiecha się Głowacki.\nPrzemówienia w czas obiadu\n- Co wieczór powtarzał się ten sam rytuał: pan Mieczysław Jastrun wolno okrążał klomb znajdujący się przed pałacem. Było w tym coś wstrząsającego i niesłychanie heroicznego, bo Mieczysław Jastrun mierzył się z chorobą i starością. Wiedziałem, ile wysiłku kosztuje go każdy krok - mówi Tomaszewski.\nGłowacki: - Staszek Grochowiak niezależnie od tego, ile wypił, wysławiał się w sposób wyszukany. Kiedyś nocą zobaczyłem, że w piżamie i eleganckim czarnym kapeluszu wydaje polecenia ryjącemu w klombie psu: Proszę natychmiast zaprzestać i wracać!\nHartwig: - Dorożka, którą z początku przywożono gości ze stacji kolejki w Konstancinie-Jeziornej, okrążała klomb i zatrzymywała się przed gankiem. Powoził nią pan Józef, człowiek może niezbyt lotny, ale za to bardzo Oborom oddany. Dorożkę ciągnął konik, którego Konstanty Ildefons Gałczyński nazwał Pomidorem.\nGałczyński wcześnie rano zrywał się do pisania i bardzo sumiennie pracował przez kilka godzin, bo, jak mawiał, "kasa to jest miejsce święte". W "Żywocie Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego" wyznał przecież: "Wszystko tutaj opisałem/nie na czyjąś próżną chwałę,/ lecz by zarobić ździebełko/na bułeczkę i masełko". Potem spacerował po pałacu. Jeszcze na krótko przed śniadaniem człapał w swoich rannych kapciach.\n- Gałczyński uważał, że czas posiłku to najstosowniejsza chwila, by całe literackie towarzystwo zabawić. W jadalni wstawał od stołu i, w zależności od nastroju, wygłaszał magiczne lub absurdalne przemówienie - wspomina Julia Hartwig. - To był przełom lat 40. i 50., kiedy K.I.G. wypalił na całą salę: "Dzierżyński was a little leftist" (Dzierżyński był trochę lewicowy), po czym najspokojniej w świecie wrócił do obiadu. Wszyscy pochylili się nad talerzami i zaczęli szybko zajadać, by jak najwcześniej opuścić stołówkę.\nGłowacki po raz pierwszy trafił do Obór w 1966 r., jeszcze przed wydaniem debiutanckiej "Wirówki nonsensu". Był już wtedy autorem zjadliwych krytyk teatralnych i kilku opowiadań, które opublikowała warszawska "Kultura".\n- Do pałacyku przyjechałem z Grochowiakiem nyską, która raz na jakiś czas dowoziła pisarzy ze Związku Literatów. Byłem pod wielkim wrażeniem, bo Grochowiaka szczerze podziwiałem i podziwiam. Postanowiłem pisać od rana do nocy. Staszek taszczył ciężką walizę. Aha! - myślałem - Zabiera tyle książek i rękopisów, też zapowiada mu się harówka. Potem Grochowiak otworzył bagaż. Były tam pedantycznie poukładane przeróżne butle, butelki i buteleczki.\nOd chwili, gdy gości rozlokowano w pokojach, minęła może godzina. Głowacki usłyszał pukanie: - Staszek z uśmiechem zaproponował, byśmy wypili drinka. Nie miałem odwagi odmówić wielkiemu poecie. Pomyślałem: trudno, wypijemy tę walizkę. Im szybciej, tym lepiej, i do roboty. Kiedy po dwóch tygodniach wytrzeźwiałem, Staszek poinformował mnie, że w Jeziornie jest sklep monopolowy i poprosił, żebym pomógł mu nieść walizkę.\nMniej więcej w połowie pierwszej walizki Głowackiemu dane było poznać Zofię Bystrzycką, żonę Jerzego Putramenta.\n- Chciałem ucałować jej dłoń, ale nie przewidziałem, że pani Bystrzycka to stary frontowiec, któremu obca jest francuska galanteria - mówi Głowacki. - Kiedy się pochyliłem, ona szarpnęła moją rękę do dołu. Straciłem równowagę, przebiegłem koło niej i wyłożyłem się na ozdobnym parkiecie. Tak zaczęły się moje Obory.\nTomaszewski: - Pani Magdalena Samozwaniec był prawdziwą damą, powiedziałbym: damą ostrą. Cudownie, ale i autoironicznie, wspominała rodzinny dom Kossaków. Bezlitośnie szydziła z peerelowskiej rzeczywistości i ówczesnych szarych eminencji. Gdy wypatrzyła z ganku Zofię Bystrzycką, weterankę szlaku Lenino - Berlin, komunikowała wszystkim: "O! Idzie pohucznica Bystrzycka"! (Pani Magdalena pięknie grasejowała.)\nBohdan Tomaszewski bywał w Oborach od 1961. Przyjechał tam dzięki Gustawowi Gottesmanowi, który zaproponował mu napisanie reportaży z olimpiady rzymskiej dla "Przeglądu Kulturalnego", a potem stały felieton w tym piśmie.\n"Zapraszam do mnie na partyjkę" - usłyszałem pewnego wieczoru przy kolacji. Byłem wtedy młodym i nikomu jeszcze nieznanym dziennikarzem, zdziwiła mnie więc propozycja pomnikowego poety. Władysław Broniewski czekał na odpowiedź, zgodziłem się. Graliśmy w karty całą noc przy stoliku, na którym stała butelka. Broniewski pił mało, a ja udawałem, że piję, gdyż sprawy przybierały fatalny obrót - przegrywałem z kretesem. "No, to koniec. Panu bardzo nie idzie" - powiedział wreszcie Broniewki i zabrał się do podliczania. Mój pogromca wydał mi się niesłychanie sympatyczny, żywy, szalenie ciekawy. Przez noc mówił mało, ale była to znakomita, lapidarna polszczyzna. Polszczyzna chropowata i piękna - nie do powtórzenia! Mimo bolesnej straty finansowej nie żałowałem więc gry. Tymczasem stało się coś niecodziennego: Broniewski spojrzał na mnie ukradkiem znad kartki z kolumnami cyfr. Szybko opuścił wzrok i dyskretnie (jednak dla mnie zauważalnie) przestawił przecinek. Zamiast dobrych kilkuset złotych przegrałem - do dziś pamiętam - osiem dziewięćdziesiąt! Teraz, po wielu latach, myślę, że Broniewski, człowiek beznadziejnie uwikłany w historię i człowiek bardzo nieszczęśliwy, tamtej nocy po prostu nie chciał być sam. Kilka lat wcześniej zmarła mu córka - jedyna, ukochana Anka. Broniewski czekał już tylko na koniec, ale potrzebował czyjegoś - niech by i mojego - towarzystwa.\nMaszyna dla niepoznaki\nW Oborach swój teatr jednego aktora odgrywał Marek Hłasko. "Animował nas tam i czarował, w pełni sił, w sztosie natchnienia, w pierwszym kroku przez chmury. Jednego wieczoru zniknął nagle i nikt nie wiedział, kiedy zniknął i na jak długo zniknął. Nazajutrz rano zjawił się zapłakany, roztrzęsiony, złamany nieszczęściem. Umarła mu w nocy córeczka. Wszystkie panie, wszystkie literatki ówczesne podniosły lament. Zrobił się ogromny ruch w Oborach. Zaczęła się okropna bieganina, trzaskanie drzwiami, spazmatyczne szepty. Ktoś leciał z walerianą, ktoś biegł z setką czystej, ktoś rozpoczynał dyżur przy nieszczęśliwcu. Później ruszyłem obejrzeć Marka trochę skonfundowany intensywnością obrzędu. Siedział na ganku z opuszczoną głową, zamarły w geście rozpaczy i rezygnacji. Wokół niego psykały panie, nawołując się w ten sposób do stosownej ciszy. Marek podniósł głowę i spojrzał mi w oczy przez grube łzy. I już wiedział, że ja wiem, że on wie, że to nieprawda. I przez te wielkie, niebieskie łzy zobaczyłem w jego oczach żal do mnie, bolesną pretensję, że przez zwykłą małostkowość, przez drobnomieszczańską małoduszność nie stać mnie na podjęcie gry, na śmiałe i pełne ryzyka wstąpienie w zaczarowany krąg boleśnie pięknych urojeń, dramatycznie wzniosłych zwidów" - napisał w "Kalendarzu i klepsydrze" Tadeusz Konwicki.\nDo Obór przyjeżdżał Hłasko razem z Henrykiem Berezą, by odwiedzić Jerzego Andrzejewskiego. Nieoficjalny program pobytu był jednak bogaty.\n- Marek nocą wspiął się po pałacowej ścianie do pokoju pewnej redaktorki. Wizyta przeciągnęła się do rana - mówi Bereza, krytyk literacki i przyjaciel pisarza. - Kiedy indziej w oficynie Obór popijał ze znajomym dziennikarzem. W pewnym momencie obaj panowie postanowili dowieźć z Jeziorny jeszcze jedną flaszkę i, wbrew moim protestom, zapakowali się do samochodu. Nie ujechali daleko, na przejeździe kolejowym nie zauważyli pociągu. Żadnemu z nich oczywiście nic się nie stało, natomiast moskwicz został dokumentnie skasowany.\nGałczyński, Grochowiak, Hłasko - kiedy i jakim sposobem zdążyli to wszystko napisać? Musieli być ludźmi ulepionymi z innej gliny, jeśli wśród hulanek i beztroskiej zabawy znajdowali jeszcze czas i siłę, by pracować. A może po prostu przy biurku, z piórem w ręku nikt ich nie widział, bo tam pisarz zawsze jest sam. Stąd chyba potęga pijanej anegdoty.\nGłowacki: - Niektórzy uważali, że w Oborach się tylko pije. Pamiętam, że w pałacu pracowaliśmy z Markiem Piwowskim nad "Ja się do polityki nie mieszam" - scenariuszem zatrzymanym potem przez cenzurę. Dyktowaliśmy archiwistce z "Kultury" Dance Stawskiej. Dzień był piękny, postanowiliśmy przenieść się do parku. Wytaszczyliśmy na zewnątrz krzesła, stolik i maszynę do pisania. Wtem z krzaków wychylił się redaktor naczelny Moczarowskiego pisma "Barwy". Śledził nas przekonany, że idziemy w plener gorzałkować, a maszyna to tylko kamuflaż.\n- Młodzi bywali niesforni, ale w Oborach to rozumiano i wybryki puszczano im płazem - mówi Julia Hartwig. - Pisarze mojego pokolenia przyjeżdżali do pałacu, by przez dwa, trzy miesiące, przez nikogo nieniepokojeni, popracować nad książką. Na ogół udawało nam się to nieźle. Gdy wieczorem szłam korytarzem, z wielu pokojów dobiegał miarowy stukot maszyn. Trzeba przyznać, że na jednych działało to mobilizująco, innych wpędzało w depresję.\nJak powstają flądry\n- Czy byłby pan łaskaw? Skończyły mi się papierosy... Nieopodal ganku kręcił się niski, zupełnie zwyczajnie wyglądający człowiek. Nie widziałem go nigdy przedtem i pomyślałem, że musi być woźnym lub kuchennym. - Oczywiście, bardzo proszę - zachrypiał w odpowiedzi, zabrał pieniądze i szybko pomaszerował do kiosku w Jeziornie. Kiedy wrócił z papierosami, poczęstowałem go. Wziął trzy czy cztery. W taki oto sposób poznałem Jana Himilsbacha, który w Oborach przebywał akurat na urlopie twórczym - opowiada Bohdan Tomaszewski. - Trzeba przyznać, że Himilsbach był potem konsekwentny. Kiedy się spotykaliśmy, zawsze zabierał z paczki kilka sztuk.\nGłowacki: - Pewnego razu wybrałem się do Obór wraz z Krzysiem Mętrakiem i Januszem Kondratiukiem. Krzyś pisał esej, Janusz scenariusz filmowy, a ja pracowałem chyba nad "Skrzekiem". Wtedy wizytę złożyli nam Himilsbach z Maklakiewiczem. Wydaliśmy na ich cześć w pałacu bal, w którym zgodziły się wziąć udział kucharki i pokojówki. Strasznych szczegółów wolę nie przytaczać. W jakiś czas później we trójkę napisaliśmy "Duo" - scenariusz z rolami dla Jasia i Zdziśka. Szkoda, że nie udało się nigdy zrobić z tego filmu.\n"Duo czyli 24 godziny z życia artystów\nBył zwykły, szary dzień XVIII wieku. Królewskim gościńcem, brnąc w błocie, wlekli się dwaj wędrowni muzycy-wirtuozi. Wytarte peruki, trzewiki, z których zostały tylko wierzchy, dziurawe pończochy, lamówki dyndające na wietrze, wytłuszczone kubraki, ogorzałe twarze (widać, że z niejednego pieca chleb jedli) - jednym słowem artyści. A byli to: słynny mistrz klawesynu Himilsbach - i równy mu sławą mistrz fletu Maklako".\nMaklakiewicz słynął z wymyślonych na poczekaniu historyjek, którymi rozbawiał do łez całe towarzystwo. To jedna z nich: w porcie stoją wczasowicze i sypią do wody kawałki bułeczek i precelków. Ławica napływa za ławicą i rybki skubią okruchy. Tymczasem zbliża się rybacki kuter, powoli wytraca szybkość i nagle uderza burtą o nabrzeże. W tym miejscu słuchacz zaczynał się niecierpliwić: No i co z tego? - pytał aktora. - Jak to co? - Maklak udawał śmiertelnie obrażonego - Tak powstają flądry!\nPrzyjaciel Maklakiewicza mówi, że aktor tuż przed tragiczną śmiercią jak sztubak zakochał się w pewnej kelnerce.\n- To była dla niego święta sprawa. Siadywał z tą dziewczyną przy stoliku i wyglądali jak dwa wróbelki. Zdzicho wypadł z obiegu, coraz rzadziej pokazywał się w warszawskich knajpach. Dziwna sprawa z tą jego śmiercią - on przecież nawet po wódce był spokojny, nigdy się nie stawiał. I właśnie wtedy, kiedy uderzyło uczucie, ktoś go skatował na ulicy. I Zdzicho umarł.\nPomidor ciągnie w dal\nJerzy Andrzejewski zatrzymywał się w Oborach na długie miesiące. W pałacu pracował nad wieloma książkami, m.in. nad "Miazgą".\n- Andrzejewskiego cechował pedantyzm. Zawsze zajmował pokój numer pięć, bo to był wówczas jedyny pokój z łazienką. Często zapraszał do siebie mnie i Artura Międzyrzeckiego, mojego męża. Podczas wizyt ze zdumieniem zauważyłam, że na biurku, przy którym Andrzejewski pracował, panował zawsze idealny porządek. W czasie rozmowy zdarzało mu się polerować blat szmatką - wspomina Julia Hartwig. - Jerzy łatwo poddawał się nastrojom. Na przemian popadał w depresję lub euforię. Bywał szalenie towarzyski, by potem na długi czas zamknąć się w pokoju.\nZe swoich błyskotliwych ripost słynął Antoni Słonimski. Po Oborach krążyła historia o jego spotkaniu z Julianem Stryjkowskim, który nie mógł pochwalić się imponującym wzrostem. Panowie zeszli się w Alejach Ujazdowskich.\n- Dokąd się wybierasz? - spytał Słonimski. - Do Ogrodu Botanicznego - odparł Stryjkowski. - Rozumiem - poeta pokiwał głową: - Ty tam rośniesz.\n- Przed kolacją Antoni zapraszał nas na maleńki kieliszek whisky, potem szliśmy razem do jadalni i, bywało, siadaliśmy przy jednym stoliku. Poziom jadłospisu wybitnie podniósł Jan Brzechwa, który był znanym smakoszem. Bywały tam nawet raki - opowiada Julia Hartwig. - Słonimski przyjmował pochlebstwa tylko w najlepszej formie. Nie lubił płaskich, błahych komplementów. Pamiętam, że w SPATiF-ie pewien aktor klęczał przed nim i wołał: "Mistrzu, mistrzu"! Kiedy natręt odszedł, Antoni oświadczył: "Pora iść, bo jak wypije więcej, to da mi w mordę".\nW drodze do Obór Antoni Słonimski miał ciężki wypadek samochodowy. W wyniku obrażeń zmarł kilka dni później w warszawskim szpitalu.\n- Tamta generacja odeszła, w pałacu przebywa coraz mniej pisarzy - zauważa Julia Hartwig. - Być może kiedy nasi młodzi dziś literaci podrosną, Obory znów wrócą do łask.\n- Gdyby Dom Pracy Twórczej umieszczono w burym socrealistycznym gmaszysku, a nie w starym pałacu, być może niektóre książki napisane w Oborach byłyby po prostu inne - zastanawia się Bohdan Tomaszewski.\n- Bywanie tam dodawało szyku - twierdzi Bereza. - Zaprezentować się znakomitościom literackim, nawiązać z nimi znajomości - to był pewien łagodny snobizm. A snobizm jest sprawą ponadczasową. O los Obór nie ma więc co się martwić.\nHartwig: - Pamiętam, że pewnego razu trochę podochocony Gałczyński wskoczył do dorożki i zażyczył sobie, by go zawieźć do pań Żeromskich, które mieszkały w Konstancinie. Pan Józef strzelił z bata i ruszyli parkową aleją. Patrzyłam za nimi, aż minęli pałacową bramę. Dorożkę jak zwykle ciągnął Pomidor.


Kraje anglojęzyczne - konkurs ODWOŁANY / Państwowa Uczelnia Stanisława Staszica w Pile\nKraje anglojęzyczne - konkurs ODWOŁANY\nKategoria: Wydarzenia, Dodano: środa, 22.04.2020 r.\nZ uwagi na sytuację związaną z zagrożeniem epidemiologicznym - konkurs ZOSTAJE ODWOŁANY!\nPaństwowa Uczelnia Stanisława Staszica w Pile po raz ósmy serdecznie zaprasza uczniów szkół średnich z regionu, do wzięcia udziału w KONKURSIE WIEDZY O KRAJACH ANGLOJĘZYCZNYCH. Quiz pisemny zawierał będzie krótkie pytania w języku angielskim wraz z czterema wariantami odpowiedzi do wyboru. W tym roku pytać będziemy o TECHNOLOGIE XXI WIEKU – szczególnie o odkrycia i urządzenia, które zrewolucjonizowały nasze życie oraz wynalazców w odniesieniu do krajów obszaru anglojęzycznego.\nCelem konkursu jest promowanie wiedzy o krajach anglojęzycznych oraz zachęcanie do śledzenia zachodzących w nich wydarzeń. Pytania redagowane są w języku angielskim, co sprawia, że sprawdzana jest jednocześnie praktyczna znajomość tego języka.\nmiejsce konkursu: PUSS w Pile, ul. Podchorążych 10, budynek H, sala 8\nW oczekiwaniu na wyniki, zaplanowane zostało spotkanie z przedstawicielami Biura Współpracy Międzynarodowej, którzy przedstawia korzyści z programu wymiany studenckiej.\nPrzewidziane są atrakcyjne nagrody.\nOgłoszenie wyników oraz wręczenie dyplomów i nagród przez Rektora Uczelni, odbędzie się o godzinie 13:00.\nWszelkie pytania dotyczące przebiegu konkursu oraz zgłoszenia kandydatów, uprzejmie prosimy kierować na adres e-mail koordynatora konkursu – Beaty Teleżyńskiej: beata.tele@op.pl\nmgr Beata Teleżyńska\nmgr Tomasz Mucha\nmgr Radzisław Przybylski


My beard, my rules, my wife is the best! - Bearded, inked and awesome\nInternet ciągle mnie zaskakuje. Żeby być na bieżąco z tym, co dzieje się na rynku kosmetyków do brody, co jakiś czas przeszukuję sieć. Wpisuję sobie w google wybrane hasła i przeglądam wyniki, często bardzo odległe. Wydawało mi się, że jestem na bieżąco i raczej nic mi nie umyka.\nOkazało się jednak, że umyka! Masło do brody My beard, my rules to produkt, który w sklepie ekobieca.pl znalazła moja żona – no sam raczej nie wpadłbym na to, żeby szukać tam kosmetyków do brody… Któregoś wieczoru, zapytała mnie czy zamówić mi „masło do brody do stosowania przed snem”? Co? Pokaż, co to za magia! Przeczytałem skład i… znacie tego mema, w którym kobiety mają specjalne szampony do blond, łamliwych, zmęczonych, suszonych południowym słońcem, czesanych w lewo włosów, a faceci mają jedno mydło do włosów, dupy i mycia samochodu? To „masło do brody na noc” od razu mi się z nim skojarzyło, chociaż po czasie uważam, że w tej nazwie jest trochę prawdy.\nMy beard, my rules, to kompozycja10 maseł i olejków, które są dobrze znane z innych kosmetyków. W skład wchodzą: masło kakaowe, masło shea, olej ze słodkich migdałów, olej z pestek winogron, olej z awokado, olej arganowy, olej jojoba, olej z macadamia, olej babassu i olej z drzewa herbacianego. Poza olejami mamy tu dodatek jedwabiu, keratyny, witaminy E i pantenolu. 99% naturalnych składników!\nZapach nie jest typowo męski. Nie pachnie lasem, perfumami, drewnem i innymi zapachami, które znamy z olejków i balsamów do brody. Pachnie żółtymi Sugusami! Pamiętacie taki cukierki z dzieciństwa? Bardzo przyjemny, słodkawy, lekko cytrusowy. Jeśli oczekujecie od kosmetyków do brody, że będą pachnieć jak najlepsze perfumy, to się rozczarujecie. To jest właśnie jeden z powodów, dla którego uważam, że produkt lepiej sprawdzi się na noc, przed snem.\nMy beard, my rules w konsystencji przypomina balsam. Wystarczy jednak kilka (dosłownie!) ruchów dłoni i zmienia swoją postać w łatwy do aplikacji olejek. Nie ma żadnego chwytu, więc brody na to nie ułożycie, ale po co układać brodę przed snem? Po nałożeniu broda trochę się błyszczy i jest dosyć tłusta. To właśnie jest drugi powód, żeby stosować raczej przed snem, niż przed ważnym wyjściem.\nMasło do brody nakłada się jak olejek. Po roztarciu w dłoniach rozprowadź ją na całej długości włosa i rozprowadź po skórze i zaroście za pomocą kartacza.\nCzy działa? Działa! Bo niby dlaczego z takim składem miałoby nie działać? Już kilka chwil po aplikacji broda staje się miękka. Przez długi czas odpuszczałem sobie jakiekolwiek kosmetyki na noc, więc poranny efekt po użyciu jest dla mnie wyraźnie zauważalny.\nMy beard, my rules\nDużym plusem masła My beard, my rules jest jego cena. Gdyby kosztowało więcej, to pewnie olałbym temat, ale 20zł za 90g od razu mnie skusiło, żeby wziąć je na testy. Nie znałem wcześniej firmy Beauty Jar i podchodziłem do tematu trochę lekceważąco, ale muszę powiedzieć, że za te 20zł dostajecie bardzo fajny balsam/odżywkę, z naturalnym składem, o zapachu przywołującym wspomnienie dzieciństwa oraz bardzo fajnym działaniem. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony! Żono, szukaj dalej! 😉\nJeśli szukacie masła My beard, mu rules, to wklepcie po prostu jego nazwę w google, albo poproście swoją kobietę, żeby sprawdziła czy nie ma go w sklepie, w którym na codzień zamawia kosmetyki 😉\nTags: maslo do brody


Daly zaliczy kolejny wyścig z Harding Racing - ŚwiatWyścigów.pl\nDaly zastąpił regularnego kierowcę ekipy Gabby’ego Chavesa podczas dwóch ostatnich rund na ulicach Toronto oraz torze drogowym Mid-Ohio. Będzie to jego pierwszy występ dla Harding Racing na torze owalnym. Daly będzie niedostępny podczas kolejnej rundy na torze Gateway i sugeruje się, że wtedy za kierownicą zasiądzie Zachary Claman De Melo, który spędził pierwszą część sezonu w ekipie Dale Coyne Racing.\n„Uważamy, że nasze podejście w drugiej połowie sezonu przyniosło nam znaczące korzyści” – powiedział szef zespołu Brian Barnhart. „Będziemy kontynuować ten plan w Pocono, tak aby dać Conorowi możliwość startu we wszystkich dyscyplinach zawartych w serii IndyCar – będziemy mieli za sobą start na torze ulicznym, drogowym oraz owalu, a zebranie jego odczuć na każdym z typów obiektów jest ważne dla naszej przyszłości” .\nDaly dodał: „Otrzymanie szansy na start w Pocono jest dla mnie bardzo ekscytujące. Będzie to dla nas nowe wyzwanie i nie mogę się go doczekać. Po występie w Indianapolis 500 mam pewne doświadczenie z pakietem aerodynamicznym, co dodaje mi nieco pewności siebie. Nie mogę się doczekać ponownej współpracy z Harding Racing” .\n« Ferrucci w trzecim samochodzie Dale Coyne Racing\nAlonso sprawdzi nowy samochód IndyCar przed decyzją o startach »


Niespodziewany gość - Agatha Christie - opinia o książce (128289) - Lubimyczytać.pl\nAgatha Christie /\nNiespodziewany gość /\nTłumaczenie:\tAnna Bańkowska\nKsiążka jest przypisana do serii/cyklu "Agata Christie - Królowa Kryminału". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.\n6,99 (1202 ocen\ti\t79 opinii) Zobacz oceny\nW mglisty i zimny listopadowy wieczór na jednej z bocznych dróg Południowej Walii wpada do rowu samochód prowadzony przez samotnego kierowcę. Uznawszy, że sam nie zdoła wyprowadzić auta na drogę, mężczyzna postanawia szukać pomocy w położonym przy drodze domu. Dochodzi północ, więc zrazu puka nieśmiało, nie doczekawszy się jednak odpowiedzi, wchodzi do środka. Tu zastaje zwłoki mężczyzny oraz...\nW mglisty i zimny listopadowy wieczór na jednej z bocznych dróg Południowej Walii wpada do rowu samochód prowadzony przez samotnego kierowcę. Uznawszy, że sam nie zdoła wyprowadzić auta na drogę, mężczyzna postanawia szukać pomocy w położonym przy drodze domu. Dochodzi północ, więc zrazu puka nieśmiało, nie doczekawszy się jednak odpowiedzi, wchodzi do środka. Tu zastaje zwłoki mężczyzny oraz kobietę, która oświadcza, że właśnie popełniła morderstwo.\nźródło opisu: www.wydawnictwodolnoslaskie.pl\nźródło okładki: www.wydawnictwodolnoslaskie.pl\nGofka | 2017-05-21\nNa półkach: Przeczytane, 2017, Audiobooki\nPodoba mi się kameralność tej powieści, kojarzy się z teatralnym spektaklem. Historia jest prosta a zarazem zawiła, nie ma zbędnych dialogów, nie nuży a i zakończenie niezłe ;)\nŚwięte szaleństwo. Romantycy, patrioci, rewolucjoniści 1776-1871\nTematyka poruszana w książce jest ciekawa. Autor opisuje wydarzenia barwnie jednak mimo wszystko rozdziały rozlokowane w środku książki musiałem "...


Plusy i minusy | Mama na Puszczy\n← Letnie Falowanie 2012 Poranek →\n9 myśli nt. „Plusy i minusy”\nKasia 28 czerwca 2012 o 11:36\nBOŻEDROGI!!!!!!!!!!! co za żenada??????? jak można??????? ja bym chyba taką babę zmieszała z błotem, choć może i to nie jest zbyt edukacyjne… też już jakiś czas temu zauważyłam, że ludzie mają często dziwne pojęcie „niegrzeczności”, jak np. zmęczenie dziecka albo odkrywanie nowych rzeczy poza placem zabaw, albo bawienie się zabawką niezgodnie z jej oryginalnym przeznaczeniem. jako wyznawca „slow parenting” uważam, że dziecko może robić baaaardzo dużo pod warunkiem, że nie robi krzywdy sobie ani innym. niejedzenie zupy pomidorowej w moim mniemaniu (też jej nie lubię!) jest absolutnie normalne ;ppp a poza tym nagradzanie dzieci, które bezkrytycznie wszystko jedzą tylko wpaja złe nawyki żywieniowe! ciekawe, czy o tym taka przedszkolanka kiedyś słyszała… no ale problem w tym, że do tej pory tłumaczyłam to sobie „no, trudno, inne dzieci mają przesrane, a moje nie.”, ale w sumie teraz pomyślałam sobie, że przecież Wicu też kiedyś pewnie pójdzie do przedszkola… :/ w takim razie już dziś wypowiadam WOJNĘ wszystkim babom, które ośmielą się powiedzieć mojemu dziecku, że było niegrzeczne, bo rozśmieszało dzieci… CO ZA ABSURD!!!!! czy ta kobieta w ogóle słyszała to, co powiedziała??!??!?!?!\nMarysia Autor wpisu 28 czerwca 2012 o 11:46\nobawiam się,że nie;/\nAliszia 28 czerwca 2012 o 14:27\nNo i co Ci tu napisać poza tym, że masz rację?\newelina 28 czerwca 2012 o 20:16\nTo ja ku pokrzepieniu zaprezentuję byłe i przyszłe przedszkole moich dzieci: jedzenie – jak chcom to jedzom – przy czym moje zazwyczaj nie je (a w dni ze śledziem lub bigosem na obiad to już forget about it) wskutek czego już w drodze powrotnej żąda żarcia a po powrocie wchłania z lodówki i szafek jak leci, wskutek czego gastryczny sajgonik:) dymy międzydzieciowe, tudzież uszkodzenia ciała skrzętnie się kamufluje, a jak się już nie da, to się zgłasza w klimacie „nic strasznego się nie stało” (o zawezwaniu rodzica w takich sytuacjach nie ma mowy – raz se mój młody trochę swe przeciwsłoneczne okluary wbił w policzek jak latał po podwórku, stało się rano, ja się dowiedziałam, gdy odbierałam; raz młody kolegę ciachnął nożyczkami, co wyznał mi z trwogą i głębokim żalem, gdy dnia następnego chciałam od nauczycielki poznać szczegóły, w odpowiedzi usłyszałam „nic takiego się nie stało, my to już rozwiązaliśmy”, podobnie jak rozwalił krzesełko swoje, bujając się na nim podczas zajęć). Plusy są – za przynoszenie odpadów do recyklingu i tu się ja burzę, bo taki ze mnie ekolog, że recyklingować nie mam co i zbierałam kurna kiedyś plastikowe korki na spacerach, coby dzieciakowi plusa zarobić:). Za to – przy każdym odbiorze każdy rodzic od nauczyciela słyszy jakąś pochwałę o swym dziecku. A – są tyż motywacyjne dodatki w postaci serduszek naklejkowych w różnych kolorach, wśród nich rzecz jasna czarne diabelskie za mega przewinienia, również w dorobku syna mego, co przeżywał bardzo i nie od nauczycielki o jego niegrzeczności się dowiedziałam, lecz od syna samego – czyli miał świadomość błędnego postępowania:) I tak bym mogła przytaczać. Skąd Marysia bierzesz te koszmarki, czasem mi się zdaje, że ja na innej planecie mieszkam:) a przeca tylko 10 km nas dzieli…\nMarysia Autor wpisu 28 czerwca 2012 o 20:28\nz życia! nicnie wymyślam,przysięgam,czasami tylko imiona:)\nKwoka 28 czerwca 2012 o 22:19\nJa mam silne postanowienie stać zawsze murem za moim dzieckiem. Właśnie z powodu jednej takie przedszkolnej sytuacji, którą pamiętam do dziś, chociaż naprawdę niewiele z tamtego okresu pamiętam.\nNawet jak ktoś żartobliwie mówi do mojego dziecka „łobuziaku” to mówię, że łobuziakiem wcale nie jest. I wcale mi nie do śmiechu. Zwłaszcza jak teraz pomyślę, że czeka nas wybór przedszkola.\nMarysia Autor wpisu 28 czerwca 2012 o 22:27\nSpójrz na komentarz weliny-jak widać,nie wszędzie czai się czort:) ale trzeba być czujnym.Dziś w sklepie mój mały wybrał sobie musli i trzymał je w rączkach. Pani ekspedientka,która nas zna, chciała być zabawna i powiedziała: ale daj tu do skasowania, bo zaraz pan policjant przyjdzie i cię zamknie. Super, dziecko wielkie oczy,zapłaciłam i wyszłam, a tam powiedziałam mu,że pani tylko żartowała i na pewno żaden policjant nie zabiera dzieci. Mam problem w reagowaniu prosto w twarz, z twardym mówieniem komuś, że nie podoba mi się np. jego kretyńskie gadanie…\nKwoka 29 czerwca 2012 o 17:13\nKiedy pani w autobusie nas zaczepiła mówiąc „jedz bułeczkę, bo ci zabiorę”, to przemilczałam. Ale kiedy pan w sklepie powiedział „chodź dam ci cukierka, wezmę za sobą”, to uśmiechnęłam się do pana, a do synka powiedziałam „nikomu cie nie oddam”. I wiedziałam, że to nie może czekać. Też mam problem z reagowaniem. Czasem tylko przewracam oczami\nMarysia Autor wpisu 29 czerwca 2012 o 19:02\ndobrze,że nie tylko ja-dlamojej samooceny dobrze;)


Netflix i Disney na celowniku oszustów - podszywają się pod platformy - Bankier.pl\nTechnologiaUwaga na fałszywego Netfliksa i Disney+\nPonad 700 stron podszywało się pod platformę streamingową Netflix między 6 kwietnia br. a Wielkanocą, wynika z raportu Mimecast. Przestępcy podrobili również stronę internetową Disney+, który zadebiutował w marcu br. w Europie Zachodniej.\nOszuści za pośrednictwem fałszywych platform zbierają m.in. dane osobowe, telefony, adresy e-mailowe oraz numery rachunków bankowych. Użytkownicy przekonani są, że podają informację prawdziwej firmie i kupują miesięczny, kwartalny lub roczny abonament do serwisu streamingowego lub zapisują się na darmowy okres próbny.\nOsoby, które podały dane na fałszywej stronie internetowej, mogą stać się ofiarą kradzieży tożsamości i stracić m.in. dostęp do konta bankowego. O tym, jak zachować się, gdy padniemy ofiarą kradzieży tożsamości, pisaliśmy tutaj. Na co warto zwrócić uwagę, żeby nie dać się podejść oszustom? Przede wszystkim podrabiane strony zawierają często błędy ortograficzne i stylistyczne. Fałszywe platformy posiadają również ubogą szatę graficzną.\nW związku z rozszerzającą się pandemią koronawirusa na świecie platformy streamingowe notują większy ruch. Cyberprzestępcy wykorzystują panującą sytuację. Użytkownicy Netfliksa padli ofiarą oszustw już w pierwszych tygodniach trwania kwarantanny.


Regał z pzegrodami działowy szary połysk – Umeblowana.com\n» Regał z pzegrodami działowy szary połysk\nKod produktu: 20DF-877AC\nRegał na książki może być ustawiony standardowo, przy ścianie, ale i służyć za przegrodę. Wykonany jest on z wysokiej jakości płyty meblowej. Należy jednak pamiętać, by dla bezpieczeństwa zamocować go do ściany za pomocą załączonego elementu. Kolor tego stylowego mebla to szary połysk. Takie wybarwienie sprawia, że przegroda do pokoju Check wpisze się właściwie w każdą klasyczną aranżację. Ma ona 186 cm wysokości, 60 cm szerokości i 24 cm głębokości. Sprawdzi się stojąc w pionie, ale i w poziomie, np. jako połka pod tzw. skosami.\nSzafka do przechowywania, skrzynia szary połysk\nWarto zwrócić uwagę na płaską budowę pokrywy skrzyni. Dzięki temu - posłużyć ona może jako blat! Oznacza to, że skrzynia idealnie nadaje się nie tylko do składowania rzeczy. Może bowiem jednocześnie pełnić rolę niebanalnego stolika, np. kawowego.\nKomoda z szufladami i półkami szary połysk\nTen mebel do salonu czy sypialni ma w sobie szyk i klasę. Idealnie wpisze się w modne, surowe wnętrza o ograniczonej palecie barw, gdzie szarość definiuje ich charakter, jak i w przestrzenie w nurcie glamour.


„Spencer” - 17,18,19 XII g. 17:00 - WCK Wodzisław Śląski\n„Spencer” - 17,18,19 XII g. 17:00\nKristen Stewart Forum Film Poland\nReżyser filmu „Spencer” Pablo Larraín postanowił nie oddzielać mitu Diany od jej życia. Chciał stworzyć wizję kobiety pod wielką, miażdżącą presją. – Nie jest naszym celem dokładnie wyjaśniać, kim była Diana, ani odpowiadać na pytania dotyczące jej życia – mówił w wywiadzie dla „IndieWire”. – Fabularyzujemy w oparciu o to, co naszym zdaniem mogło się wydarzyć.\nRolę Diany zaproponował trzydziestolatce Kristen Stewart. Aktorka, która znała dokonania Larraína i też była zaintrygowana postacią księżnej, zgodziła się bez wahania. Jak wyznała, nigdy nie czuła się tak piękna i tak wysoka, jak wówczas, gdy wcielała się w Dianę. Doskonały występ Stewart doceniono po obu stronach Atlantyku. W recenzjach filmu, wyświetlanego na kilku festiwalach, regularnie powtarza się opinia, że trudno dziś wskazać pewniejszą od niej faworytkę Oscarowych nominacji.\n„Spencer”, biograficzny, +15, 111 min.


W uścisku z krzyżem | Niedziela.pl\nWarto wiedzieć, jeszcze za życia, jaki jest nasz krzyż.\nPandemia obnażyła nasze życie, odarła je z dodatków. Jest ono w tych dniach najprawdziwsze. Zabrakło „ozdób” takich jak: spotkania, dyskusje, obrzędy. Zostało samo życie – takie, jakie jest. Ogołocone. W takim życiu wyraźniej widać krzyż – żywy krzyż.\nGdyby zebrać wszystkie porzucone życiowe krzyże, święta góra krzyży mogłaby stanąć w każdym mieście i w każdej wiosce. W wielu domach krzyże wiszące na ścianach stawały się z czasem coraz mniejsze, aż całkiem zniknęły. Zastąpiły je różne „światowe” obrazki. Coraz trudniej nam dźwigać krzyż życia. Nie mamy wzoru. Nie wpatrujemy się w Nauczyciela. Niejeden z nas boi się dziś powiesić krzyż w mieszkaniu, bo uważa, że to znak nieszczęścia. A prawdziwym nieszczęściem jest konieczność dźwigania krzyża bez Nauczyciela. Nauczyciele świata mówią nam, żeby odrzucić maksymalnie wiele ciężarów. Zamiast krzyża – znieczulenie, łagodzenie bólu przez ucieczkę, porzucenie obowiązków, zdradę osób, a w tle – zapomnienie, zamroczenie alkoholem czy narkotykami. We mgle tego zamroczenia jednak ciągle czujemy ten krzyż. Możemy go tak nie nazywać, ale ciężar pozostaje ciężarem.\nLubię jeździć po starych wiejskich drogach i spoglądać na przydrożne krzyże. Przypominają o tym, że w tym miejscu stało się coś ważnego, może tragicznego, albo że ktoś chciał Bogu za coś podziękować. Najważniejsze są krzyże na rozstaju dróg. Tutaj człowiek musiał podjąć decyzję: pójść w prawo czy w lewo, ruszyć w świat czy powrócić do rodzinnej wioski? Czasem taki krzyż stawał się bramą do innego życia. Innym razem swoimi wyciągniętymi ramionami witał nas niczym marnotrawnych synów powracających z dalekiej podróży.\nPandemia zaprasza nas do refleksji, skłania do wyborów. Świat, w którym żyliśmy, został za nami, a nowy dopiero się ujawnia. Znaleźliśmy się na rozstaju, stoimy na skrzyżowaniu dwóch światów. Nie możemy tak stać wiecznie, musimy ruszyć w drogę. Pragnęliśmy zostawić nasz krzyż za sobą, ale on idzie za nami, jak ten mój krzyż na górze w Szawlach. Można go porzucić, i w ten sposób powiększyć górę odrzuconych krzyży, albo wziąć ze sobą. Każdy z nas będzie kiedyś umierał. Najspokojniej umiera się na swoim krzyżu.


Kopacz przypomniała sobie o Śląsku | Śląsk, Katowice\nKopacz przypomniała sobie o Śląsku\nSzefowa rządu PO-PSL zapowiedziała wyjazdowe posiedzenie rządu w Katowicach. Kopacz ogłosiła, że we wtorek ogłosi program dla Śląska.\n- Cel ma być jeden: Śląsk ma być sercem przemysłowym Polski - mówiła dziennikarzom przed wyjazdem do Katowic, gdzie we wtorek zbierze się rząd.\n- Wybieramy się na Śląsk. Od rana są tam moi ministrowie - podkreśliła Kopacz na briefingu na Dworcu Centralnym przed wyjazdem pociągiem do Katowic. Zapowiedziała, że spotka się z nimi wieczorem i wysłucha sprawozdań szefów resortów z ich spotkań na Śląsku.\nWe wtorek w Katowicach odbędzie się wyjazdowe posiedzenie Rady Ministrów. - Będziemy na Śląsku ogłaszać duży program dla Śląska, który był przygotowywany od kilku miesięcy - powiedziała premier.\nPrzypomniała, że jednym z punktów porozumienia ze związkami zawodowymi było ogłoszenie specjalnego planu dla Śląska.\n- Cel ma być jeden: Śląsk ma być sercem przemysłowym Polski. To serce ma bić i jednocześnie promieniować na całą Polskę. Te szanse, które dajemy tym programem, spowodują, że to właśnie na Śląsku te wszystkie przemysłowe rzeczy będą, szczególnie przemysł ciężki i przemysł (...) wydobywczy związany z kopalniami - podkreśliła.\n24.05.2018 Trzy lata temu Andrzej Duda wygrał wybory prezydenckie


Zniesienie sankcji wobec Federacji Rosyjskiej jest już tylko kwestią czasu - Obserwator Polityczny\nBardzo szybko okazało się jaką hipokryzją, kłamstwem i złem były niesprawiedliwe i bezprawne sankcje wobec Federacji Rosyjskiej, nałożone przez amerykańską administrację pana Baracka Obamy i jego zachodnich naśladowców. Dzisiaj wyraźnie widać, że Zachód poniósł na polityce wojny gospodarczej i ideologicznej z Rosją porażkę. Nie udało się osiągnąć żadnego z celów, jakie założono tworząc politykę wojny gospodarczej z Federacją Rosyjską. Nie udało się „zagłodzić” Rosji. Rosjanie na bardzo długo zapamiętają, mając w historii doświadczenie blokady Leningradu, jak interpretować taką politykę. To polityka hańby i konfrontacji.\nSkrzydła wolności, jak mówi się o rosyjskich samolotach nad Syrią, udowodniły że coś tak poronionego i po prostu pozbawionego sensu, jak polityka izolowania Federacji Rosyjskiej nie ma żadnego sensu, nawet w warstwie ideologicznej Zachód poniósł totalną porażkę. Świat zobaczył jak pełna hipokryzji, kłamstw i udawania jest polityka wobec Federacji Rosyjskiej, która wzięła na siebie ciężar walki z terroryzmem wspierając legalny rząd kraju będącego członkiem ONZ.\nCoraz częstsze i bardziej słyszalne głosy z żądaniami zakończenia tej idiotycznej polityki dodają otuchy wszystkim tym, którzy mają nadzieję na normalność. Polityka konfrontacji istotnie wzmocniona przez niesprawiedliwe sankcje i związaną z nimi wojnę gospodarczą, chociaż selektywnie, to jednak okazała się uciążliwa dla rosyjskiej gospodarki. Jednakże w ten sposób Rosjanie istotnie się wzmocnili pod względem odporności na kryzysy. Potwierdza to skala zwrotów z inwestycji w rosyjskie papiery wartościowe i rosyjską walutę, w zeszłym roku – były to najbardziej dochodowe sposoby inwestowania pieniędzy na świecie. Pokazuje to jaki jest potencjał rosyjskiej gospodarki, jednakże nie jest ona już tak otwarta dla Zachodu jak wcześniej. Ponieważ Rosjanie w ramach dywersyfikacji wpuścili więcej firm z Azji, wśród których są także podmioty amerykańskie, działające poprzez swoje filie z Chin lub Korei. W ogromnej skali rosyjskiej gospodarki mówimy o pieniądzach mających znaczenie globalne. Zachód sam w wyniku swojej głupiej polityki pozbawił się dominacji na rosyjskim rynku i będzie ponosił tego konsekwencje.\nWęgrzy już nie ukrywają, że liczy się biznes. Podobnie Holendrzy i Włosi. W niemieckiej gospodarce istnieją poważne siły domagające się od pani Angeli Mekrel zmiany polityki wobec Rosji. Mówimy o największych i najpotężniejszych koncernach, olbrzymich bankach i interesach, które przyniosą korzyści i Europie i Rosji i całemu światu. Powstrzymywanie tych naturalnych ciążeń jest po prostu głupie.\nW kontekście samej Ukrainy, która przecież była formalnym powodem, dla którego przeprowadzono tą całą politykę nienawiści, niestety z żalem trzeba stwierdzić, że jest o wiele gorzej niż się spodziewaliśmy. Ukraina nadal jest krajem rządzonym przez oligarchów, którzy swoimi chytrymi szponami rozkradają to, co zwykli ludzie wypracowują. Widać to i w Kijowie, o czym świadczą deklaracje wielu ukraińskich polityków i działania ruchów radykalnych, widać to w Moskwie, Warszawie, Paryżu, Berlinie i Nowym Yorku! Cały świat doskonale wie, że na Ukrainie jest dzisiaj o wiele gorzej, niż przed nielegalnym zamachem stanu. Reformy się nie udały, ludzie żyją gorzej, niż żyli, powszechna jest bieda, odcinane są media, są problemy z dostawami komunalnymi, czego dowodem jest to do czego doszło we Lwowie ze śmieciami – prawdziwa katastrofa, nie jest lepiej w Kijowie i innych miastach. Ukraina jest zbiorem wielu różnych problemów, których skala i skomplikowanie wynika ze sposobu zarządzania się przez ukraińską państwowość. Mianowanie oligarchów, o których powszechnie wiadomo na Ukrainie jak zbudowali swoje majątki – szefami regionalnych administracji, to ostateczny dowód na feudalizację tego państwa. Nie może być więc mowy o demokracji w tym kraju w znaczeniu zachodnim. Ponieważ ich elity wolą trzymać społeczeństwo pod butem, strasząc rzekomą wojną z Rosją w imię której bombardują bloki tych, których spisali na straty w Donbasie. Dodajmy tylko dlatego, ponieważ odważyli się upomnieć o prawo i wolność, o język Ojców i Matek! To jest gorsze od polityki apartheidu. Dzisiaj prawda o Ukrainie – kraju, w którym hołubi się wspólników faszystów i masowych morderców, prześladuje się ludzi z powodów narodowościowo-ksenofobicznych, dociera na Zachód. Jest tylko kwestią czasu, kiedy zmieni się polityka, ponieważ nikt, nie ma interesu w finansowaniu działalności przestępczej na taką skalę, na jaką dzieje się to dzisiaj na Ukrainie. Było wiadome, że to się nie może udać i się nie udało. Dlaczego mamy ponosić tego konsekwencje, co więcej – dlaczego dalej mamy wspierać to nieszczęście? Czas mówić wręcz przeciwnie – o ściganiu tych przestępców, którzy doprowadzili mieszkańców ukraińskiej przestrzeni państwowej do obecnego dramatu. O masowym mordzie – szczycie bestialstwa w ludobójczym uniesieniu – 2 maja 2014 roku w Odessie wie cały świat, pamięć o tym wydarzeniu staje się symbolem o prawdzie na temat źródeł ukraińskiego kryzysu.\nZdjęcie niesprawiedliwych i bezprawnych sankcji z Rosji, przerwanie wspierania oligarchów na Ukrainie, normalna współpraca międzynarodowa, walka z terroryzmem i faszyzmem – to zadania dla naszych wszystkich krajów. To można osiągnąć, jeżeli tylko zdejmiemy z Rosji zasłonę fikcji, którą wykreowała ekipa pana Obamy i jego zachodnioeuropejscy pomagierzy.\nW świetle deklaracji pana Trumpa i coraz częstszych i bardziej otwartych żądaniach polityków i środowisk gospodarczych w Europie – zniesienie sankcji wobec Federacji Rosyjskiej jest już tylko kwestią czasu.\nTags: federacją rosyjską, jest już tylko kwestią czasu, kłamstwa na temat Rosji, oligarchowie, Trump, ukraina, wobec Federacji Rosyjskiej, wojna gospodarcza, zniesienie sankcji\n8 komentarzy “Zniesienie sankcji wobec Federacji Rosyjskiej jest już tylko kwestią czasu”\n30 stycznia 2017 at 04:31\n30 stycznia 2017 at 05:14\nSama prawda o Ukrainie. Skończmy z tymi głupotami wobec Rosji żyjmy normalnie\n30 stycznia 2017 at 06:40\nOP może być dumny, od momentu wprowadzenia sankcji i izolacji Rosji zwracaliscie uwagę na bezsens tej “operacji”.Jabłka a sprawa Polska,gniją a Rosja ani na milimetr nie zmieniła polityki!\nPutin i jego drużyna często zapewniali, że sankcje to korzyść dla Rosji bo zamiast importować rozwijana jest lokalna produkcja. No to teraz podstępny Zachód znosząc sankcje rozłoży tą produkcję na łopatki i Rosja ponownie będzie tylko surowcowym dodatkiem.\n30 stycznia 2017 at 17:43\nSz.Panie @bobby. Zapomina Pan o jednym, Rosjanie w przeciwieństwie do Polaków uczą się na błędach.\n30 stycznia 2017 at 16:51\nAutor: “Czas mówić wręcz przeciwnie – o ściganiu tych przestępców, którzy doprowadzili mieszkańców ukraińskiej przestrzeni państwowej do obecnego dramatu.”\nOj, czuje moje serce, ulepią kozłów ofiarnych z KASTRULIEGOLOWYCH (durszlak-na-głowie) biedaków. No bo jak inaczej.\nPowiedzmy złapią “sotnika” Вовку Парасюка, pod białe ręce i za wszystkie jego wyczyny na gilotynę (każda szanująca się rewolucja koniecznie musi mieć gilotynę, prawda?). A ten “sotnik” Вовка Парасюк to bohater jakich poszukać. Mało że debil z zaświadczeniem, tak jeszcze i urodził się na Majdanie (wieś Majdan w obwodzie Lwowskim). Rewolucyjny konwent (Rada) decyduje: Ok, Вовку puścić debila, ustawić pomnik w miejscowości bohatera i nazwać szkołę jego imieniem.\nI co teraz, jak wszyscy “bohaterowie Majdanu” urodziły się głową o podłogę i każdy pierwszy nosi w kieszeni na sercu ZAŚWIADCZENIE?\nJednak ktoś musi iść na gilotynę. Ktoś? A ten tam, nazywa się dziadek Panas, jak założył sobie durszlak na głowę w grudniu 2013, tak i chodzi. To on jest głównym winowajcą. Żartowaliśmy a durniu stary uwierzył. O emeryturę jak w Niemczech, o poziom życia jak w Szwajcarii, i o majtki z koronkami do swojej starej (chuligan).\nA marzenia o “ściganiu tych przestępców” można sobie darować, skoro jako pierwsi na liście gończym: Geoffrey Ross Pyatt, Victoria Nuland, Joseph Robinette Biden, Catherine Margaret Ashton…\n30 stycznia 2017 at 17:23\nA” polityka wschodnia” Sikorskiego bezkarna? Liberałowie wszystkich krajów pod sąd! Pozdro!\n30 stycznia 2017 at 21:15\nJeżeli rzeczywiście Putin chce dobra Rosji, to powinien poprosić Trumpa o niezdejmowanie sankcji. W tej chwili sankcje wzmacniają suwerenność Rosji oraz napędzają jej rolnictwo. Trudno o lepszą obecnie sposobność do budowy naprawdę rozkwitającej gospodarki. Rosja przeżyła najtrudniejsze lata i teraz tylko się wznosi. Zdjęcie sankcji ma na celu wciągnięcie tego giganta z powrotem w kołowrót globalizmu i dokładnie zniweczeniu możliwości samodzielnego rozwoju kraju od Dniepru do Władywostoku. Rosja ma szansę uzyskania lepszej pozycji gospodarczej niż miał Związek Radziecki czy carska “dzierżawa”.