Home Majętności Polskiego Konopatu Historia Polskiego Konopatu Kalendarium dóbr Polskiego Konopatu wiek XVII\nKalendarium dóbr Polskiego Konopatu wiek XVII. Przyczynkiem do poniższego jest „Spis dokumentów porządkujących dobra Polski Konopat” w oryginale „Summarius Documentorum ad Bona Polski Konopat se se regulantium” . Dokumenty sporządzone przez skrybów łaciną. Jest to sumariusz rozmaitych transakcji dóbr wsi Konopat, Drozdowo oraz innych tamże należących. Sporządzone dla porządku na zlecenie małżeństwa wielmożnych Kruszyńskich, Waleriana oraz Teresy z domu Konopackiej. Niniejszy kalendarz przedstawia zestawienia z XVI wieku. Zarówno kolejne stulecia jak i fakty znajdą swoje odzwierciedlenie w dokumentacji jaka zawarta jest w serwisie Historia Szlachecka. Poniższy jest sukcesywnie uzupełniany o kolejne daty wraz z odkrywaniem dokumentacji.\nRoku Pańskiego 1600 dnia 6 kwietnia, pismo dotyczące pozwu wielmożnych komisarzy, wydane dla miejsca sporów dóbr Drozdowa i gruntu miejskiego Świecia.\nW tym samym roku, dnia 29 kwietnia, końcowe orzeczenie komisji w miejscu sporów dóbr Drozdowa i miasta Świecie między wielebnym Janem z Konopatu, kanonikiem chełmińskim, powodem, oraz sławetnymi: burmistrzem, rajcami i całą społecznością naszego miasta Świecie, pozwanymi z tytułu sporów granicznych między dziedzicznymi dobrami tegoż powoda Drozdowo, z jednej strony, oraz dziedzicznymi dobrami miejskimi tegoż miasta, z drugiej strony.\nW tym samym roku, w ostatni poniedziałek przed świętem świętej Pryski, dziewicy, w Warszawie, orzeczenie komisji Świętego Królewskiego Majestatu między wielebnym Janem z Konopatu, kanonikiem chełmińskim, powodem, oraz sławetnymi: burmistrzem, rajcami i całą społecznością naszego miasta Świecia, jako pozwanymi, z tytułu sporów granicznych między dobrami Drozdowo z jednej, oraz dobrami miejskimi tegoż miasta, z drugiej strony.\nRoku Pańskiego 1601 dnia 16 sierpnia dochodzi do podziału majątkowego po zmarłym Wielmożnym Janie Kanoniku Chełmińskim. W jego wyniku „Ichmościom Panu Maciejowi Podkomorzemu i Stanisławowi […] nierozerwalną w tym majętność Konopat, Skarszewo, Drozdowo, Kozłowo i półtora włoki w Biechowie […] ustąpiliśmy, cedujemy i ostawiamy na wieczne czasy, nią sobie tam ani potomkom nie zostawiając względem, którego ustąpienia i cedowania.\nRoku Pańskiego 1606 pierwszy czwartek po niedzieli Zielonych Świątek, wobec akt ławniczych miasta Grudziądza, urodzony Stanisław z Konopatu, syn wielmożnego niegdyś Jerzego Konopackiego, kasztelana chełmińskiego, wszystkie i poszczególne swe dobra dziedziczne, prawem naturalnego dziedziczenia przeszłe na niego jako potwierdzającego z powodu śmierci niegdyś wielce znakomitego wielebnego Jana Konopackiego, kanonika katedralnego chełmińskiego, jego rodzonego brata. Mianowicie Konopat, Drozdowo, Kozłowo oraz inne, jaśnie wielmożnemu Maciejowi Konopackiemu, wojewodzie chełmińskiemu, za sumę trzynastu tysięcy złotych pruskich, już od teraz pobraną, daje, darowuje, sprzedaje i zrzeka się.\nRoku Pańskiego 1607 dnia 15 czerwca Król Zygmunt III Waza wystawia przywilej potwierdzający fundację wsi Kozłowo wobec czynienia starań o prawa miejskie przez Macieja z Konopatu Wojewodę Chełmińskiego i Starostę Grudziądzkiego.\nRoku Pańskiego 1619 dnia 1 maja z aktu w Warszawie. Urodzony Jan Konopacki, dworzanin Świętego Królewskiego Majestatu, syn niegdyś jaśnie wielmożnego Macieja Konopackiego, wojewody chełmińskiego, z dóbr wsi Drozdowo, Kozłowo, etc. zgodnie z intencją postanowienia rzeczonego niegdyś jaśnie wielmożnego wojewody chełmińskiego, urodzonemu Jakubowi Konopackiemu, bratu swemu rodzonemu ustępuje i odstępuje.\nTego samego roku, w ostatni poniedziałek przez uroczystymi świętami Narodzenia Chrystusa Pana, na dworze warszawskim. Urodzony Jakub Oktawian Konopacki, syn niegdyś jaśnie wielmożnego Macieja Konopackiego, wojewody chełmińskiego, dobra czy też działy w Konopacie w kwocie pięciu tysięcy złotych polskich, na sposób dzierżawy wielebnemu Andrzejowi Konopackiemu, kanonikowi chełmińskiemu na przeciąg pięciu lat zastawia, obciąża hipoteką oraz przekazuje w posiadanie.\nRoku Pańskiego 1636 tego samego roku, w pierwszą sobotę po święcie Rozesłania Świętych Apostołów, w grodzie radomskim. Przewielebny w Chrystusie ojciec Jan Karol Konopacki, stały administrator opactwa wąchockiego, swoje pisemne potwierdzenie względem dóbr dziedzicznych Konopat, Drozdowo, Kozłowo etc.: znajdujących się w województwie pomorskim i powiecie świeckim, w myśl rozporządzenia niegdyś jaśnie wielmożnego Macieja Konopackiego, wojewody chełmińskiego, dokonanego na rzecz jego synów i podpisanego ręką przewielebnego potwierdzającego, z aktu w Warszawie, w roku 1619, dnia 1 maja, dokonanego dla urodzonego Jakuba Oktawiana Konopackiego, jego rodzonego brata i jego spadkobierców – uznaje, potwierdza i zatwierdza.\nRoku Pańskiego 1644 w święto Świętego Marcina, odpis przywileju dóbr wsi Kozłowa.\nRoku Pańskiego 1648 w święto Świętego Marcina, Jakub Oktawian osadza na Skarszewie gburów niemieckich dając im przywileje na 40 lat.\nRoku Pańskiego 1652 dnia 30 maja skwitowanie z tenuty Konopatu.\nRoku Pańskiego 1655 dnia 10 lipca spisano inwentarz wszystkich i poszczególnych rzeczy w Konopacie.\nRoku Pańskiego 1660 dnia 23 czerwca kontrakt między wielmożnym Jegomościom Panem Jakubem Oktawianem na Konopacie Konopackim Kasztelanem Elbińskim Ziem Pruskich i Wielmożną Jego mością panią Barbarą ze Stemberku Konopacką Kasztelanka Elbińską, Podskarbiną Ziem Pruskich a między sławetnym Panem Piotrem Bekierem, mieszczaninem i kupcem Świeckim z drugiej strony…w sprawie dzierżawy boru konopackiego.\nRoku Pańskiego 1660 dnia 23 czerwca umowa dzierżawy wobec Piotra Bekiera mieszczanina i kupca Świeckiego na okres pięciu lat do wyrębu drewna na swoją potrzebę.\nRoku Pańskiego 1666 dnia 11 marca, z aktu w Konopacie, umowa zastawu między wielmożnym Jerzym Konopackim, starostą wielickim z jednej, oraz jaśnie wielmożną Magdaleną z Konopatu, żoną niegdyś jaśnie wielmożnego Wincentego Gosiewskiego, skarbnika wielkiego litewskiego, z drugiej strony, odnośnie zniesienia różnych ciężarów, spoczywających w i na dobrach Konopat, Drozdowo, Skarszewy oraz innych.\nRoku Pańskiego 1666 dnia 12 marca w Konopacie. Zgoda co do dożywocia między jaśnie wielmożną Barbarą ze Sztemberku Konopacką, żoną niegdyś jaśnie wielmożnego Jakuba Konopackiego, kasztelana elbląskiego, pozostałą wdową z jednej strony, oraz wielmożnym Jerzym Konopackim, starostą wielickim, z drugiej strony. Za jej pośrednictwem ta sama jaśnie wielmożna kasztelanowa elbląska ustępuje i odstępuje z tego samego dożywocia na dobrach Konopat Polski i Niemiecki, Kozłowa i Skarszew, wpisanego na osobę wielmożnego Jerzego Konopackiego, starosty wielickiego.\nTego samego roku, dnia 11 maja, wobec sądu miejskiego ławniczego w Świeciu jaśnie wielmożna Barbara ze Sztemberku Kostczanka, prawowita żona niegdyś jaśnie wielmożnego Jakuba Oktawiana Konopackiego, kasztelana elbląskiego, mocą prawa dożywocia wprowadzona w dobra wsi Drozdowo.\nTegoż roku, nazajutrz po święcie świętego Jana Chrzciciela, z aktu w Konopacie, inwentarz tychże dóbr wsi Drozdowa, tak w budynkach, jak pozostałym majątku.\nTego samego roku, nazajutrz po święcie świętego Jana Chrzciciela z aktu w Konopacie, inwentarz tychże dóbr zwanych Konopat Polski, w budynkach oraz pozostałym majątku, na nowo spisany.\nRoku Pańskiego 1668 dnia 4 grudnia z aktu w Drozdowie, uczciwy Tomasz Heyza, potwierdza do zapłaty Jaśnie Wielmożnemu Konopackiemu dług sumy osiemdziesięciu dwóch złotych i dwudziestu czterech groszy.\nRoku Pańskiego 1670 Tegoż roku, dnia 2 lipca, z aktu w Konopacie, intercyza czy też umowa między Wielmożnym Jerzym Konopackim, Starostą Wielickim z jednej strony, oraz Wielmożną Teresą z Konopatu, Starościną Grudziądzką, z drugiej strony, odnośnie tenuty dóbr: Konopat, Kozłowo, Skarszewy i innych.\nRoku Pańskiego 1681 w sam dzień święta świętego Jana Chrzciciela, z aktu w Bystrzu urodzony Strzyczkowski wielmożnego Stanisława Konopackiego, kasztelanica elbląskiego, kwituje z pierwotnej sumy tysiąca pięciuset złotych pruskich na dobrach Drozdowo, potwierdzonej w aktach grodzkich kowalewskich.\nRoku Pańskiego 1683 w dniu świętego Jana Chrzciciela w Rynkówce, umowa między wielmożnym Stanisławem Aleksandrem Konopackim, Kasztelanicem Gdańskim z jednej a urodzonym Marcinem Czapskim, z drugiej strony, odnośnie sumy dwóch tysięcy siedmiuset złotych pruskich pożyczki umieszczonej na dobrach wsi Drozdowo.\nTego samego roku, dnia 3 maja, umowa zastawu odnośnie dóbr Drozdowa, na sumę trzech tysięcy złotych pruskich, między wielmożnym Stanisławem Konopackim, kasztelanicem elbląskim z jednej, i urodzonym Pawłem Białobłockim, pisarzem ziemskim województwa pomorskiego – z drugiej strony.\nTego samego roku, dnia 6 czerwca, między wielmożnym Stanisławem Aleksandrem Konopackim, miecznikiem ziem pruskich z jednej, i urodzonym Marcinem Czapskim – z drugiej strony, umowa zastawu dóbr Drozdowa w województwie pomorskim i powiecie świeckim, na sumę pięciu tysięcy złotych pruskich\nRoku Pańskiego 1686 w ostatni poniedziałek przed świętem Świętej Małgorzaty, dziewicy i męczennicy, w grodzie skarszewskim, wielmożni Szujscy wprowadzeni w dobra wsi Kozłowo i Drozdowo.\nW tym samym roku, w pierwszy piątek po święcie Rozesłania Świętych Apostołów, na dworze królewskim w Warszawie. Urodzony Andrzej Jacenty w imieniu wielmożnego Konstantyna Jana, hrabiego Szujskiego oraz urodzonych: Pauli i Benedykty, córek, składa oświadczenie i protestuje z tytułu gwałtownego wypędzenia z dóbr Kozłowo i Drozdowo, przeciw urodzonemu … czy też drugiego nazwiska Łyskowskiemu, zarządcy dóbr Konopat, dopuszczającemu się powyższej przemocy z rozkazu i polecenia wielmożnego Stanisława Konopackiego, kasztelanica elbląskiego.\nRoku Pańskiego 1689 proboszcz z Przysierska kwituje z dziesięciny jaśnie wielmożnych posiadaczy Konopackich i Drozdowskich.\nTego samego roku, nazajutrz po święcie świętej Małgorzaty Dziewicy, oględziny pozasądowe granic między Konopatem a Drozdowem wraz z przeprowadzonym ich badaniem\nRoku Pańskiego 1689 dnia 19 grudnia, z akt w Malborku. Urodzony Stanisław Konopacki, podkomorzy pomorski, zapisuje sumę pięciu tysięcy złotych pruskich, potwierdzoną pewną umową zastawu dnia 16 czerwca 1685 roku, z aktu spisanego w Rynkówce, urodzonemu Marcinowi Czapskiemu, w i na dobrach Drozdowo, zmniejszoną ostatecznie w bieżącym roku do sumy czterech tysięcy pięciuset złotych, w celu umieszczenia na pewien czas na tychże dobrach Drozdowo.\nRoku Pańskiego 1690 dnia dnia ósmego lipca, z aktu w Konopacie, między urodzonymi: Marcinem i Teresą z Gocławskich Czapskimi, małżonkami z jednej strony, oraz wielmożnym Stanisławem Aleksandrem Konopackim, podkomorzym pomorskim oraz Barbarą z Kryszpinów, małżonkami z drugiej strony, umowa względem tenuty dóbr Drozdowa.\nTego samego roku, dnia 24 lipca w Sztumie. Urodzony Marcin Czapski, kwituje wielmożnego Stanisława Konopackiego, podkomorzego pomorskiego z sumy trzystu sześćdziesięciu złotych na rachunek czterystu złotych, pochodzący z tenuty dóbr Drozdowa.\nRoku Pańskiego 1697 dnia 25 czerwca z aktu w Konopacie, intercyza czy też umowa zastawu między wielmożnymi: Stanisławem, podkomorzym pomorskim, dziedzicem dóbr Drozdowa i innych, ponadto Barbarą z Kryszpin Kierszeyszteynówną, dożywotnią panią rzeczonych dóbr, małżonkami Konopackimi z jednej, oraz wielce znakomitym wielebnym Jakubem Ignacym Cybonim, prepozytem i dziekanem chełmińskim, przełożonym domu chełmińskiego Zgromadzenia Misjonarzy, a także całym domem tegoż Zgromadzenia, z drugiej strony, względem dóbr Konopat Niemiecki oraz Drozdowo, położonych i leżących w województwie chełmińskim i powiecie świeckim, na sumę ośmiu tysięcy stu złotych pruskich.\nRoku Pańskiego 1698 dnia 7 marca Stanisław Aleksander na Konopatach Konopacki Podkomorzy Pomorski puszcza w dzierżawę młyn w Kozłowie Marcinowi Detelkau i Barbarze Zangen.\nRoku Pańskiego 1699 dnia 25 czerwca, Konopaccy małżonkowie zaciągnąwszy summy dwudziestu tysięcy i pięciu tymfów od Państwa Baranowskich na dobra swoje Konopat, Konopat Niemiecki, Drozdowo, Kozłowo, Skarszewo w województwie pomorskim w powiecie świeckim leżące, ze wszystkimi tych dóbr przynależnościami biorą te w zastaw.\nRoku Pańskiego 1699 dnia 8 października, Zofia z Wąglikowskich Baranowska likwiduje swoje aktywa na Czaplach za sprawą spłaty długu przez Stanisława Aleksandra Konopackiego.\nSumariusz Historyczny Polskiego Konopatu w XV wieku opisany tutaj\nKalendarium dóbr Polskiego Konopatu wiek XVI tutaj


Osuszanie ścian i murów – Wygodny blog\nZastanawiacie się, co należy zrobić, by osuszanie warszawa w Waszym domu, mieszkaniu, piwnicy było skuteczne? Należy zwrócić uwagę na kilka kwestii. Ogólnie rzecz ujmując najistotniejsze jest to, by zapobiegać występowaniu takich sytuacji. Powinno się zatem zwracać uwagę na to, aby na przykład nie zostawiać otwartej wody po wyjściu z mieszkania.\nJeśli bowiem przyjdziecie, to możecie być bardzo niemile zaskoczeni. Trzeba zwracać uwagę w ogólności na wszystkie elementy, które mają coś wspólnego z wodą. Wszystko po to, aby nie dopuszczać do żadnej wilgoci. W pewnych przypadkach natomiast prewencja nie wystarcza. Wtedy niezbędne jest osuszanie murów warszawa. Co zrobić w takim wypadku? Na pewno nie wolno zwlekać z podjęciem wyborów na ostatni moment. Wszystko dlatego, że osuszanie warszawa musi odbyć się natychmiastowo. Warto wiedzieć, że niektórzy stosują specjalne preparaty. Jest to bez wątpienia ciekawe rozwiązanie. Powinno się zaznaczyć, że dzięki temu osuszanie murów warszawa odbywa się z ogromnym skutkiem. Przykładem jest środek Suchy dom. Warto mieć świadomość tego, że ma on specjalną recepturę. To ona powoduje, że osuszanie warszawa jest nie tylko i wyłącznie łatwe do wykonania, niemniej jednak również bardzo efektywne. Nic więc dziwnego, że dużo ludzi bardzo chętnie decyduje się właśnie na taki wariant. Trzeba podkreślić, że bardzo dużo osób bardzo chętnie korzysta z tego rodzaju rozwiązania. Wiedzą, że to wreszcie sprawdzony sposób, aby osuszanie warszawa domu, mieszkania, pomieszczenia biurowego itd. było zrobione nie tylko i wyłącznie sprawnie, niemniej jednak też rzeczywiście całkowicie fachowo.\nPolecana strona: osuszanie ściany warszawa.


"Faktycznie źle to wygląda". Dulkiewicz skomentowała nagranie z Biedronki - Dailymilitary\nDulkiewicz postanowiła zabrać w tej sprawie głos na Facebooku. "Od dwóch dni wielu pyta: 'Ola czy to prawda, że kupiłaś 0,5 litra i aż 2 cole?'. Panowie 'redaktorzy' autorzy 'hit newsa' postawili mnie w trudnej sytuacji, bo faktycznie źle to wygląda... Dlatego wyjaśniam: kupiłam krówkę, a cole były małe..." – napisała.\n3 marca Aleksandra Dulkiewicz zdecydowanie wygrała wybory prezydenckie w Gdańsku, zdobywając ponad 82 proc. głosów. Wybory odbyły się przedterminowo z powodu tragicznej śmierci Pawła Adamowicza po finale WOŚP w styczniu 2019 r.\nCymański: Opozycja jest bardzo słaba, skłócona, rozbita, niekonsekwentna\n"ŁAMANA KONSTYTUCJA". Ksiądz udostępnia zdjęcie opłatka z napisem "Konstytucja"\n21-latek nie wrócił na święta do domu. Ciało chłopaka znaleziono w akademiku\nPrzyniósł policjantom granat z lasu. Musieli ewakuować komisariat\nSchetyna w Berlinie? "Jeździ po prośbie jak Jaruzelski o interwencję"


By admin On 2 marca 2017 Tagi: karmienie a kawa, karmienie a antykoncepcja, karmienie a chudnięcie, karmienie a dieta, karmienie a antybiotyk | W kategorii Pielęgnacja dziecka\n– Kursy Językowe Poznań\n– kursy komputerowe warszawa\n– kursy na spawanie\nNa blogu znajdziesz informację dotyczące pielęgnacji i odżywiana dzieci. Wiadomości te kierowane są przede wszystkim do młodych mam i tatusiów. W opublikowanych postach znajdziesz wiele rad i sposobów na radzenie sobie z codziennymi obowiązkami. Więcej ciekawych rzeczy znajdziesz na sterydonline.pl sklep z anabolikami, i . Czekam na Wasze komentarze i propozycje poruszanych tematów. Znajdziesz mnie także na .


Słowo pisane. Warsztaty dla firmy Ochnik Sp. z o.o.\n3 października 2012 roku w Garwolinie dla firmy OCHNIK Sp. z o.o. zrealizowaliśmy jednodniowe szkolenie Warsztaty redagowania korespondencji firmowej Celem szkolenia było przećwiczenie umiejętności redagowania formalnej korespondencji biurowej. Podczas szkolenia uczestnicy zdobyli wiedzę i umiejętności dotyczące zasad redagowania korespondencji i wyglądu graficznego wiadomości. Nauczyli się konstruowania ofert, pisania odpowiedzi na reklamacje itp. Po zapoznaniu się z regułami formalnymi w parach lub trójkach ćwiczyli przygotowanie konkretnych pism. Szkolenie zostało pozytywnie ocenione przez uczestników – trenerka Magdalena Nowakowska uzyskała wysoką średnią ocen - 4,76 w pięciopunktowej skali.\nNa szczególne uznanie uczestników zasłużyło m.in.:\n„Praca w grupie i praktyczne zadania (pisanie tekstów)”.\n„Jasność, konkretność przekazywanych informacji”.\n„Miła atmosfera, pozytywna motywacja do realizacji zadań”.\nOCHNIK to firma istniejąca od ponad 20 lat. Obecnie OCHNIK jest liderem na rynku polskim w projektowaniu i sprzedaży odzieży skórzanej. Kolekcje firmy tworzone są przez młodych, ambitnych projektantów, na bieżąco śledzących światowe trendy.


– Obserwując naszego żółwia Bartka – a mieszka z nami już 14 lat! – mogę pokusić się o stwierdzenie, że to bardzo wrażliwe, wręcz subtelne zwierzątko i mimo twardej skorupy niezwykle żywo reagujące na otoczenie – mówi Grażyna Usar-Czerwiec, specjalista psychiatra.\nBartek (żółw grecki) natychmiast podbił serca właścicieli, którzy nie zamknęli go ani w akwarium, ani w terrarium, lecz ofiarowali wolność. Żółw przemieszczał się po całym domu, zimą wybierając ciepłe kąty w pobliżu kaloryferów. – Nie zapadał dzięki temu w sen zimowy, co najwyżej dłużej spał – opowiada doktor Usar-Czerwiec.\nMijały lata, Bartek urósł co najmniej trzykrotnie, aż w minionym roku niespodziewanie przeszedł poważne załamanie nerwowe. Wszystko na skutek przeprowadzki. Bartek, który nadal korzystał z pełnej wolności, nie mógł odnaleźć się w nowych pomieszczeniach. Przestał jeść, ruszać się i reagować na nasze zaczepki. Trwało to trzy tygodnie. Aż specjalista z Uniwersytetu Przyrodniczego poradził nam przygotować dla Bartka skrytkę, taki domek w ciepłym miejscu. I udało się! Po kilku dniach wszystko wróciło do normy.


Wloskie mangano zlota blaszka modne bolerko\nStylowe bolerka wloskie mangano zlota blaszka\nskora lipo wiskozy nowe wloskie boleko wyprzedaz mohito braz\nPrzedstawiamy nową kolekcję stylowe bolerka stylowe rozwiązanie łączące odrobinę codziennego szyku z ponadczasową klasyką. Dla Ciebie wloskie mangano zlota blaszka stylowe bolerka, wiele modeli w kolorach i fasonach. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, prezentujemy wloskie mangano zlota blaszka, propozycje z różnych półek cenowych. Jesteśmy przekonani, że wśród naszych sugestii znajdziesz coś ciekawego. Polecamy najciekawsze oferty sprzedawców na sezon 2019. Szukamy dla Was ciekawych stylizacji, topowych modeli, najmodniejszych ubrań i dodatków w polskich sklepach.\nDzisiejsza moda jest odważna i wyraźna, kreują ją zdecydowane kolory, buty i mocne wzory. Jest bardziej kobieca i elegancka, stawia na niezależność. Każda z nas wie, że ubranie jest bardzo ważne, zawsze staramy się odpowiednio dobierać nasze ciuchy. Wiadomo, że czasem ubieramy na siebie to, co akurat jest czyste. Jednak pod wieczór myślimy o tym co założymy na siebie jutro. stylowe bolerka w naszej szafie nigdy nie jest ich za dużo by dobrać kolejne do naszej modnej kolekcji. Nasze użytkowniczki często pytają o stylowe bolerka wloskie mangano zlota blaszka, a oto kilka modeli które Wam przedstawiamy. Tak, więc drogie panie, jeśli chcecie modnie się nosić, to powinnyśmy wiedzieć, co jest odpowiednie dla was i co się teraz noś. Warto wspomnieć, że przy wyborze ubrań ważne jest by obiektywnie spojrzeć na swoją sylwetkę, nieodpowiedni rozmiar, zupełnie przekreśli oczekiwany efekt końcowy.\nsolar bluzka dzianina nowość koronkowe hafty złote zipy style nowe beżowe bawełniane secret czarne krótkie\nCopyright © 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone templates ver.0.0847 RSS - Blog Sponsor: Taksówki Ruda Śląska


Taras wyłożony kostką, zalane dziury w ulicach, dobrze wykończone krawężniki – to tylko niektóre z elementów pracy, jakimi zajmuje się brukarstwo. Brukarz jest odpowiedzialny między innymi za prawidłowe ułożenie kostki, co nie ogranicza się jedynie…\nPrace budowlane, rozbiórkowe czy remontowe generują zazwyczaj spore ilości odpadów budowlanych, które trzeba odpowiednio zutylizować zgodnie z literą prawa. Gruz budowlany stanowią odpady w postaci pokruszonego betonu, potłuczonej ceramiki budowlanej, pustaków, cegieł czy dachówek, których…\nChcesz korzystać z ogrzewania w swoim domu jeszcze wygodniej i oszczędniej? W takim przypadku warto pomyśleć o zastosowaniu odpowiednich sterowników pomp CO! Urządzenie takie jak sterownik pompy CO pozwala na automatyzację pracy kotła grzewczego. Z jego użyciem…\nOstatnie zimy w Polsce nie należały do szczególnie mroźnych i śnieżnych, jednak nawet kilkudniowe opady śniegu i utrzymujący się mróz wystarczą, by na dachach budynków zgromadziła się znaczna ilość białego puchu. Ubity, twardy i ciężki…\nMyli się ten kto uważa, że domy parterowe całkowicie zawładnęły branżą budowlaną. Domy z poddaszem wciąż cieszą się dużym zainteresowaniem inwestorów. Trzeba bowiem przyznać, że poddasze ma swój wyjątkowy klimat, którego na próżno szukać w…


Aleksandra Ziolkowska-Boehm: czerwca 2014\nBibIioteka im. Piłsudskiego w Łodzi Promocja książki "Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowiesci"\nPromocja w Bibliotece im.Piłsudskiego w Łodzi, 27 maja 2014\npromocja ksiażki, wyd Iskry, 2014.\nNiżej: z braćmi Zdzisława Starosteckiego\nNizej: z Witoldem Smętkiewiczem\nNiżej: z dyr.Barbara Czajka i dyr.Piotrem Bierczyńskim\nNiżej: z dyr.Barbarą Czajka\nNizej_ z dyrektor Biblioteki im.Pilsudskiego Barbarą Czajka\nNizej: Z dyr. Biblioteki Piotrem Bierczyńskim\nAutor: Aleksandra Ziolkowska-Boehm o 12:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Ziolkowska-Boehm, Aleksandra Ziółkowska, Biblioteka im. Piłsudskiego w Łodzi, Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowiesci, Promocja książki Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowiesci\nWybieramy Najwybitniejszych Łodzian\n11 lutego 2014 o godz. 19:05\nProszę pamiętać o Aleksandrze Ziółkowskiej-Boehm. Wspaniała pisarka.\n11 lutego 2014 o godz. 20:30\nAleksandra Ziółkowska-Boehm: wybitna piasarka i wspaniały człowiek.\n11 lutego 2014 o godz. 22:29\nAleksandra Ziółkowska-Boehm bardzo dobrze kontynuuje dzieło swojego mistrza Melchiora Wańkowicza.\n11 lutego 2014 o godz. 23:28\nAleksandra Ziółkowska-Boehm jest w wykazie\n12 lutego 2014 o godz. 01:22\nAleksandra Ziółkowska-Boehm: autorka kilkunastu książek, również w j.angielskim. Uhonorowana b.licznymi nagrodami.\nŁodzianie, gratuluję Wam wybitnej pisarki, patriotki, wspaniałego człowieka.\nJestem posiadaczką wszystkich książek Pani Aleksandry Ziółkowskiej.\n12 lutego 2014 o godz. 09:01\nAleksandra Ziółkowska – Boehm, ważna postać w łodzkim świecie literackim!!!\n12 lutego 2014 o godz. 15:49\n12 lutego 2014 o godz. 20:06\nAleksandra Ziółkowska-Boehm jest kustoszem spuścizny Melchiora Wańkowicza, popularyzuje jego dzieło, kontynuuje świetną szkołę reportażu. A przy tym nie odcina kuponów od popularności swojego mistrza; obrała własną drogę twórczą, którą cechuje świetne pióro i (wcale nie tak częsta) umiejętność słuchania ludzi, ciekawość drugiego człowieka, do tego – erudycja i rzetelność. Jej ciepło wewnętrzne, życzliwość, urok osobisty budzą zaufanie rozmówcy. To się czuje podczas lektury jej książek. Czekam nieciepliwie na każdą następną.\n12 lutego 2014 o godz. 22:06\nAleksandra Ziółkowska-Boehm wybitna pisarka w moim domu obok ksiazek Melchiora Wańkowicza najwyższa półka.Rzetelna w przekazywaniu historii.Wspaniałe pióro.Na spotkaniach autorskich można Jej słuchac godzinami.Wiarygodna bardzo życzliwa ,kroczy prawą drogą.Poza granicami ojczyzny jest niepodważalną Ambasadorką.Wielka patriotka.\nKażda Jej książka to Perła literacka.Mam w domu Jej wszystkie dzieła literackie i strzegę jak oka w głowie.Dzis wreszcie kolej na nagrodę od rodaków….za oceanem ,w Anglii i poza polską wyrózniana wielkimi nagrodami .GRATULACJE.!!!\n13 lutego 2014 o godz. 04:27\nAleksandra Ziółkowska-Boehm, to wielce znana postać w świecie literackim.\nKontynuując dzieło wybitnego pisarza Melchiora Wańkowicza, w swoich ksążkach-reportażach nie zapomina także o ludziach, którzy doświadczyli okrucieństwa Wojny. Posiadam jej literackie dzieła, do których często wracam. Czekam na jej następne dzieła literackie. Ona jest wspaniałą osobistością, Prawdziwa patriotka. Zasługuje na wyróżnienia i nagrody… Duże Brawa!\n13 lutego 2014 o godz. 04:49\nAleksandra Ziólkowska–Boehm, to wybitna postać w świecie literackim.\nKontynuując dzieło swojego mistrza Melchiora Wańkowicza, w swoich książkach-reportażach nie zapomina także o ludziach, którzy doświadczyli okrycieństwa Wojny. Posiadam jej dzieła literackie,\ndo których często wracam. Czekam na jej następne dzieła literackie. Wspaniała osobowość..\nTo wielka patriotka. Zasługuje na wyróżnienia i nagrody… Duże Brawa!\n13 lutego 2014 o godz. 14:49\nAleksandra Ziółkowska-Boehm to pisarka z dużym dorobkiem autorskim, znana nie tylko w kraju ale i za granicą, szczególnie w USA. Wspaniała osobowość, ambasadorka Polski i Polaków.\n13 lutego 2014 o godz. 19:11\nTak jak za młodych lat uwielbiałem poezję Tuwima, a będąc harcerzem – poznanego osobiście w Łodzi – autora „Kamieni na szaniec”, tak obecnie , na stare lata, czytam z wielkim zainteresowaniem każdą nową książkę Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm.\nWybór jest jednak trudny bo z Łodzi pochodzi wielu sławnych ludzi; tych , którzy już odeszli i tych, którzy bądź żyją w swym mieście bądź rozsiani są po świecie.\n14 lutego 2014 o godz. 10:03\nAleksandra Ziółkowska- bo to, że opiekuje się dziełem Wańkowicza to wiadomo, ważne iż dzieło to tak wspaniale kontynuuje i wzbogaca swymi książkami\nJoanna Woś – bo jest najpiękniejszym głosem nie tylko w Łodzi, i nie tylko głosem\nWiesława Jędrzejczyk – bo moi wnukowie chcą czytać książki, które wydaje\nKinga Dunin – za odwagę i śmiałość myśli (mądre są wszystkie)\nSława Lisiecka – za wspaniałe przyswajanie obcych literatur pięknymi przekładami\nA parytet? A po co parytet ?\nWszak Łódź to KOBIETA!\n14 lutego 2014 o godz. 18:13\nNo oczywiście, Aleksandra Ziółkowska-Boehm ,ale też Pani prof. Urszula Bereźnicka-Pniak która całe życie poświęciła muzyce – filharmonii łódzkiej i uczelni muzycznej. Na dodatek jest cudowną kobietą – żoną, matką i babcią.\n14 lutego 2014 o godz. 21:55\nTo jest mój wybór.Mam nadzieję,że dobry!!!!!\n15 lutego 2014 o godz. 11:48\nJulian Tuwim-mój uwielbiany poeta,towarzyszący przez lata,nie tylko szkolne,\ndał dzieciom i dorosłym nie tylko lirykę,także sporo realizmu.\nArtur Rubinstein-rozsławił i muzykę i Polskę.\nAleksandra Ziółkowska-Boehm-z wielu powodów:ciekawą fabułą powieści biograficznych wprowadza czytelników w świat wartościowych,a często zapomnianych ludzi i ich środowiska[np.Hubal].\nGodnie reprezentuje Polskę,tworząc za granicą.\nMarek Edelman-mimo tak tragicznych przeżyć pozostał w Polsce,w Łodzi,jako lekarz oddany chorym,działał do końca.\nAleksander-Harcmistrz Szarych szeregów,przedstawił wielkie czyny zwykłych\nludzi,którzy żyją do dziś na kartach powieści”Kamienie na szaniec”\n15 lutego 2014 o godz. 12:23\n…jak widać dobrze mieć swoich klakierów. Gdyby nie ta ankieta nie wiedziałbym, że jakaś A. Ziółkowska-Boehm istnieje…\n15 lutego 2014 o godz. 14:46\nPanie Andrzeju, mój poprzedniku we wpisach,\ndowiedział się Pan o istnieniu tej znakomitej pisarki, brawo…\nskoro nie w bibliotece, nie w księgarni to chociaż tu\nale czemu tyle złości w Panu, po co to słowo „jakaś” ?\noj, jakiś Andrzeju, nieładnie, niegrzecznie…\n15 lutego 2014 o godz. 16:32\nAnkieta powinna być podzielona na 2 kategorie: osób żyjących i tych, którzy już odeszli. Wśród żyjących oczywiście Aleksandra Ziółkowska-Boehm autorka wielu pięknych i wzruszających opowiadań o trudnych losach polskich bohaterów, Joanna Woś o głosie tak pięknym, iż żadne słowa tego nie oddadzą, Wanda Wiłkomirska, Piotr Pustelnik i wielu innych.\nTych, którzy odeszli jest tak bardzo dużo, iż podanie nawet 15 nazwisk byłoby wielką krzywdą dla innych osób, również tych niewymienionych. Dlatego ta forma ankiety wzbudza moje wątpliwości.\nJesse Flis napisał(a):\n15 lutego 2014 o godz. 21:01\nAleksandra Ziolkowska-Boehm’s writings have motivated many non-Polish citizens to re-discover their Polish roots.\n15 lutego 2014 o godz. 21:22\nPani Aleksandra Ziółkowska-Boehm posiada doskonałą umiejętność łączenia patriotycznej pasji z talentem pisarskim co w przypadku przebywania na emigracji nie jest rzeczą łatwą. Doświadczenie nabyte u boku mistrza, jakim był Melchior Wańkowicz, pomogło stworzyć jej własny bardzo interesujący sposób przekazu i interpretacji.\n24. Stawiam na sztukę.\n18 lutego 2014 o godz. 12:38\n19 lutego 2014 o godz. 19:18\nMam przyjemność znać Panią Aleksandrę Ziółkowską – Boehm osobiście. Poznałem ją przy okazji historii Ewy. Przemiła gawędziarka i pasjonatka naszej historii. Ktoś napisał, że książki Pani Aleksandry uzależniają – też tak uważam. Cieszę się, że tak wiele osób na nią głosuje.\nPani Aleksandro, pozdrawiam. A.P.\nMateusz G. napisał(a):\n20 lutego 2014 o godz. 00:57\nPrzypuszczam, że mój poprzednik – Andrzej – ma na myśli książkę „Dwór w Kraśnicy i Hubalowy Demon” (Demon – to imię konia Hubala). Tam jedną z bohaterek jest Ewa – czyli Ewa Bąkowska, której rodzina posiadała dwór i stadninę koni w Kraśnicy pod Opocznem. Ewa wysiedlona ze swojego dworu – po tzw. parcelacji majątku – osiadła z matką w Gdańsku. Książka pięknie wydana przez PIW kilka lat temu, chyba już jej nie ma na rynku. Chcę zwrócić uwagę na dwie inne książki Aleksandry Ziółkowskiej „Lepszy dzień nie przyszedł już” i „Kaja od Radosława czyli historia Hubalowego krzyża”. Przypomnę też książkę indiańską „Otwarta rana Ameryki” i uroczą, inną od poprzednich „Podróże z moją z kotką”.(te książki ukazały sie także po angielsku w USA). Na uwagę zasługuje wspomnieniowa „Ulica Zółwiego Strumienia”, gdzie Autorka pisze między innymi o Łodzi.\nNapisała też historię decezji łódzkiej, ale tej książki nie można nigdzie znależć.\n28 Mateusz G. napisał(a):\n29 20 lutego 2014 o godz. 18:01\nDo Mateusz G.:\nRzeczywiście, chodzi o Ewę Bąkowską. Panią Aleksandrę poznałem przy okazji promocji „Dworu…” w Opocznie. Jestem w posiadaniu wymienionych przez pana książek z osobistymi dedykacjami Pani Aleksandry. Znam osobiście i pozostaję w kontakcie telefonicznym z Ewą Bąkowską. Zajmuje się amatorsko filmowaniem i nagrałem wspomnienia Pani Ewy. Wytrwale sekundowała mi w tym Pani Aleksandra.\n30 20 lutego 2014 o godz. 21:03\nW Bibliotece UW jest książka Aleksandry Ziółkowskiej: DIECEZJA ŁÓDZKA I JEJ BISKUPI.Diecezjalne Wydawnictwo Łózkie. 1987 rok. Drukarnia Pallotinum, Poznań. Bibliografia, Indeks.Stron 296.ISBN 83-85022-00-7.\nRzetelnie pokazany rys historyczny, pierwsi biskupi: Wincenty Tymieniecki, Kazimierz Tomczak, Włodzimierz Jasiński,kolejni biskupi: Michał Klepacz, Jan W.Kulik, Józef Rozwadowski, Władysław Ziółek. Ładnie,że autorka poczytnych książek, którą los rzucił do Warszawy (praca u Wańkowicza)i potem za ocean, ma w swoim dorobku rzetelną książkę napisaną na temat rodzinnego miasta. Ładnie też, że nie traci kontaktu z Polską, wydaje kolejne książki. I że jej książki – także te o polskiej historii – wydawane są w języku angielskim. Proszę zwrócić uwage na wpis wyżej w jęz. angielskim – jej pisarstwo motywuje do odkrywania polskich korzeni.\n31 Kasia napisał(a):\n20 lutego 2014 o godz. 22:20\nPani Aleksandra Ziółkowska-Boehm to nie tylko ambitna i zaangażowana pisarka. Mój głos dostaje przede wszystkim za to, że nie stroni od swoich czytelników. Miłe usposobienie to jej kolejny atut. Miałam okazję nawet wypić z nią herbatę w jej mieszkaniu. Pani Aleksandro, trzymamy kciuki!\n32 Elżbieta U. napisał(a):\n23 lutego 2014 o godz. 01:08\nWe ambitnym wrocławskim miesięczniku “Odra” (luty 2014) jest wywiad z Aleksandrą Ziółkowską-Boehm zatytułowany PISZĄC OCALAM MOJĄ POLSKĄ TOŻSAMOŚĆ.\nZachęcam także do lektury wydanej przez Wyd Prószyński i S-ka książki Aleksandry Ziółkowskiej INGRID BERGMAN PRYWATNIE. Jesienią 2013 r. Magda Olczyk w łódzkiej TV miała program o tej książce.\n33 Maria napisał(a):\n23 lutego 2014 o godz. 21:31\nMój wybór to: Artur Rubinstein, Aleksandra Ziółkowska-Boehm, Karl Dedecius, Wanda Wiłkomirska i Jan Karski.\nSerdecznie pozdrawiam p. Aleksandrę Ziółkowską- Boehm za nieskazitelną postawę pisarki i za Jej wspaniałe książki, za ciepło i serdeczność do ludzi. Żyjąc na emigracji nie zapomina o korzeniach, godnie reprezentuje swoje miasto i Polskę.\n34 Henryk napisał(a):\n23 lutego 2014 o godz. 21:40\nPani Aleksandra Boehm-Ziółkowska wspaniała pisarka, wspaniały człowiek i ambasador Polski i polskości. Oczarowała mnie piękną opowieścią o losach trzech rodzin z kresów II Rzeczpospolitej dla których lepszy dzień nie przyszedł już. Czekam Pani Aleksandro na następnę książki.\n24 lutego 2014 o godz. 17:57\nGłosuję na Aleksandrę Ziółkowską-Boehm ze względu na jej piękne i mądre książki oraz postawę życiową, którą cechuje przede wszystkim ogromny patriotyzm – więcej takich Polaków, którzy swoją pracowitością i skromnością osiągają uznanie na świecie!\n36 Mateusz G. napisał(a):\n24 lutego 2014 o godz. 21:57\nOto co znalazłem.\nW książce Jana Nowaka Jeziorańskiego POLSKA DROGA DO NATO, Wrocław 2006 jest biogram Pani Aleksandry i jej męża Normana, są kopie listów do i od senatora Joe Bidena (obecnie wiceprezydenta USA). Zacytuję ze wstępu (str. 16)\n„Przykladem organizowania nacisku na nieprzekonanych sentorów jest korespondencja Jana Nowaka-Jeziorańskiego z Aleksandrą Ziółkowską-Boehm i jej mężem Normanem Boehmem. To oni także, pośród innych osób, organizując listy z podpisami nie tylko Polaków, ale również Amerykanów w stanie Delaware, zmusili senatora Joe Bidena do złagodzenia stanowiska, które później zmieniło się pod wpływem m.in. ambasadora Koźmińskiego tak, że jeden z najbardziej zaciętych przeciwników stał się jednym z ważnych zwolenników rozszerzenia. To samo dotyczy senator Kay Hutchison, która ostatecznie głosowała za rozszrzeniem ze względu na opinie swoich wyborców”.\n37 Maria Rubin napisał(a):\n25 lutego 2014 o godz. 06:13\nGlosuje m.in. na Aleksandre Ziolkowska-Boehm…Jej ksiazka „Otwarta rana Ameryki” powinna stac sie lektura obowiazkowa, „elementarzem” dla ludzi przybylych na teren Ameryki….aby „zrozumiec miejsce” na jakim zyja…mozna zapoznac sie z historia INDIAN roznych plemion , ludobojstwem w przeszlosci i ich sytuacja w czasach dzisiejszych…\nn.p. Indianie Navajo, slynni „szyfranci”, bohaterowie z II wojny swiatowej doczekali sie skromnego uznania dopiero dziesiatki lat po wojnie…….. dzis Indianie probuja odzyskiwac swoja GODNOSC…niech jej symbolem bedzie rzezba wodza Crazy Horse jaka powstaje w Poludniowej Dakocie…jest to rzezbiona gora, najwiekszy monument na swiecie !!! a jego autorem jest Korczak Ziolkowski…….ksiazka wydana jest w Polsce po polsku , a Apacze pomogli w jej anglojezycznym wydaniu ….\n38 Hanna napisał(a):\n27 lutego 2014 o godz. 12:06\nZgadzam się z osobą, która napisała, że powinien być podział na tych wspaniałych ludzi, którzy przekroczyli już próg nadziei…i te osoby, które żyją i są nieprzeciętnymi Łodzianami.\nMieszkam w Szczecinie, od 40 lat pracuję w Książnicy Pomorskiej , która trzykrotnie miała przyjemność gościć Panią Aleksandrę Ziółkowską – Boehm. Te spotkania, to były wspaniałe uczty duchowe. Wielki patriotyzm, piękny język polski ( od wielu lat autorka mieszka w USA), niezwykła dociekliwość w poszukiwaniu materiałów dotyczących bohaterów swoich książek, ogromny szacunek do ludzi, którzy błąkali się po świecie, a mieli korzenie polskie. Cieszę się, że mogłam zagłosować na Panią Aleksandrę!!! Brawo dla Organizatorów, za wspaniały pomysł. Niestety nigdy nie byłam w ŁODZI ,ale ludzi miała i ma wspaniałych.\n2 marca 2014 o godz. 15:03\nGłosuję na Aleksandrę Ziółkowską-Boehm za Jej wspaniałe książki.\n40 henryk napisał(a):\n3 marca 2014 o godz. 14:46\nkto wylosował książki?\n3 marca 2014 o godz. 18:09\nJestem dumna , że moją ulubioną pisarką jest Pani Aleksandra -Boehm, która cieszy się uznaniem wielu czytelników\n3 marca 2014 o godz. 18:22\nJestem dumna , że Pani Aleksandra – Ziółkowska – Boehm – moja ulubiona pisarka cieszy się uznaniem wielu czytelników. Krystyna\nAutor: Aleksandra Ziolkowska-Boehm o 07:30 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Ziolkowska-Boehm, Aleksandra Ziółkowska, Wybieramy Najwybitniejszych Łodzian, Wybitni Łodzianie\nWarszawskie Targi Ksiazki maj 2014\nZ Andrzejem Kuchno\nNizej: Z Igą Henderson\nNizej: Z Łukaszem Ksytą, autorem książki "Hubal. Historia prawdziwa".\nNizej: Z Marianem Jerzym Dąbrowskim\nNiżej: z tłumaczką Anną Bankowską\nAutor: Aleksandra Ziolkowska-Boehm o 04:22 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Ziolkowska-Boehm, Aleksandra Ziółkowska, Iskry, Warszawskie Targi Ksiązki maj 2014\nDruga bitwa o Monte Cassino i inne opowiesci\nDruga bitwa o Monte Cassino i inne opowieści,\nIskry, Warszawa 2014, ISBN 978-83-244-0363-9\n514 stron, Przypisy, Indeks nazwisk\nRECENZJE I GłOSY\n„Zdzisław Starostecki (1919-2010) został pierwszym i jedynym polskim generałem z amerykańskim obywatelstwen. W Stanach Zjednoczonych, gdzie zamieszkał po wojnie, zajmował się między innymi rakietami Patriots, w Polsce jednak jego nazwisko wiązało się przede wszystkim z bitwą o Monte Cassino. Był żołnierzem 4.Pułku Pancernego”Skorpion”, 17 maja 1944 r., w przededniu zatknięcia na ruinach klasztoru biało-czerwonej flagi, w trakcie zdobywania pod Monte Cassino sławnego wzgórza Widmo został ranny.\nW 1995 roku przedstawił on swoją wersję zdobycia wzgórza, stojącą w zasadniczej sprzeczności z relacją znaną z książki Melchiora Wańkowicza „Bitwa o Monte Cassino”. Nowa wersja uwypukla znaczenie scysji, do jakiej doszło w czasie bitwy między Starosteckim a ppor. Janem Kochanowskim, a tym samym kwestionowała uznawane dotąd za pewne zasługi tego ostatniego.\nW 1996 r. Aleksandra Ziółkowska-Boehm, była sekretarka i współpracownica Wańkowicza oraz depozytariuszka jego archiwum, przeprowadziła ze Zdzisławem Starosteckim wywiad, który Jerzy Giedroyc wydrukował w „Zeszytach Historycznych”. Publikacja wyołała burzę, angażując w dyskusję wiele osób i kilka ważnych pism ukazujących się we Francji, w Anglii, USA i Polsce. Cała historia, w której nie brakowało dramatycznych momentów, ciagnęła się przez długie lata, niczym – jak to ujmował redaktor paryskiej „Kultury” - wąż morski. Teraz przypomniała ją Aleksandra Ziółkowska-Boehm w formie pasjonującej opowieści, która zajęła połowę obszernego tomu wydanego przez Iskry.\nW pozostałych ośmiu rpeorterskich tekstach autorka przywołuje mniej i bardziej ważne epizody rzezi wołyńskiej i Powstania Warszawskiego, w tym ujawnione (czemu tak późno?) przez „Gryfa” Janusza Brochwicz-Lewińskiego okoliczności śmierci w powstaniu „Anny”, KrystynyWańkowiczówny, starszej córki sławnego pisarza. Bardzo ciekawe są też dzieje jednego z fotografów powstania – Wiesława Chrzanowskiego, mylonego niekiedy ze zmarłym dwa lata temu politykiem, posłem i marszałkiem Sejmu, skądinąd również uczestnikiem Powstania Warszawskiego. Ponadto w książce zwraca uwagę rozdział poświęcony także niedawno zmarłej Zofii Korbońskiej, ważnej postaci amerykańskiej Polonii, żonie Stefana Korbonskiego, ostatniego delegata rządu londyńskiego na kraj.”\nKrzysztof Masłoń, Spór o zdobycie Widma, Historia do rzeczy, Nr 8- 2014\nHistoria śmierci Krysi Wańkowiczówny i relacja z gorącego sporu żołnierzy spod Monte Cassino o przebieg walk to niektóre z historii zebranych przez Aleksandrę Ziółkowską-Boehm w książce "Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowieści", utkanej z rozmów, relacji i listów.\nTytułowa opowieść "Druga bitwa o Monte Cassino" rzuca nowe światło na jeden z ważniejszych epizodów walki o klasztor, zdobyty 18 maja przez II Korpus Polski dowodzony przez generała Władysława Andersa\nKsiążka utkana jest z rozmów, relacji i listów. Niektóre opowieści to kontynuacja tematów poruszanych przez autorkę w poprzednich książkach jak historia śmierci Krysi Wańkowiczówny w powstaniu warszawskim. O tym, jak zginęła jego córka Melchior Wańkowicz pisał w "Zielu na kraterze" wydanym po raz pierwszy w 1951 roku, ale dopiero w 2010 roku Aleksandrze Ziółkowskiej-Boehm udało się skontaktować z bezpośrednim dowódcą dziewczyny - Januszem Brochwicz Lewińskim "Gryfem".\n"Gryf" opowiada o pierwszych dniach powstania, kiedy walczył w "Parasolu", broniąc uwiecznionego w piosence pałacyku Michla. Krysia Wańkowiczówna była na wieczorynce, którą obrońcy pałacyku zorganizowali 4 sierpnia wieczorem, była świadkiem skomponowania piosenki przez Ziutka Szczepańskiego. W pierwszych dniach powstania była w innym oddziale zajmującym się aprowizacją, to właśnie 4 sierpnia wieczorem poprosiła o przeniesienie do grupy szturmowej dowodzonej przez "Gryfa". Następnego dnia wywiązały się ciężkie walki, Niemcy pięć razy szturmowali pałacyk, oddział Gryfa musiał wycofał się do sąsiedniego domu. 6 sierpnia nad ranem Krystyna zgłosiła się do grupy powstańców, którzy mieli wesprzeć walczących na pobliskim cmentarzu ewangelickim. Cała grupa - siedem osób - zginęła w drodze na cmentarz od pocisków moździerza. Pochowano ich w prowizorycznym grobie.\nPo powstaniu Zofia Wańkowiczowa szukając ciała córki, uczestniczyła w ekshumacji grobu przy cmentarzu ewangelickim z ciałami sześciu mężczyzn i jednej kobiety. Matka uznała, że pochowana tam dziewczyna to nie Krysia - nie miała warkoczy, ani plisowanej spódniczki, w której córka poszła do powstania. Dopiero w 2010 roku, w rozmowie z Aleksandrą Ziółkowską-Bohem "Gryf" powiedział, że w pierwszych dniach walk Krysia ścięła włosy, a idąc na akcję ubrana była w mundur. Można więc przypuszczać, że Zofia Wańkowiczowa znalazła jednak ciało córki.\nTytułowa opowieść "Druga bitwa o Monte Cassino" rzuca nowe światło na jeden z ważniejszych epizodów walki o klasztor, zdobyty 18 maja przez II Korpus Polski dowodzony przez generała Władysława Andersa. Trzeci pluton 3. kompanii tworzącej 4. Pułk Pancerny 17 maja 1944 roku dotarł na kluczowe dla całej bitwy wzgórze Widmo i ostrzelał schrony niemieckie. Melchior Wańkowicz w swojej monumentalnej monografii bitwy opisując te wydarzenia oparł się na relacji podporucznika Jana Kochanowskiego, dowódcy jednego z czołgów. Po pół wieku, w 1995 roku, do Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm zgłosił się podchorąży Zdzisław Starostecki z załogi tego samego czołgu i przedstawił własną wersję wydarzeń oskarżając Kochanowskiego o kłamstwo i przypisanie sobie zasług innych członków załogi.\nRozmowę Ziółkowskiej ze Starosteckim opublikował Jerzy Giedroyć w "Zeszytach historycznych" wywołując lawinę reakcji. Byli żołnierze spod Monte Cassino uznali, że jest to zamach na legendę całej bitwy, rozpoczęły się wzajemne oskarżenia, licytacja zasług i zaangażowania w walkę. Jan Kochanowski już wtedy nie żył, ale wielu żołnierzy spod Monte Cassino broniło jego wersji wydarzeń, znaleźli się też jednak świadkowie, którzy potwierdzili wersję Starosteckiego. Pisarka, cytując listy, rozmowy i publikacje prasowe, zrelacjonowała istny festiwal wzajemnych oskarżeń, których nie szczędzili sobie nawzajem uczestnicy bohaterskiej bitwy o Monte Cassino. Swoją wersję wydarzeń - inną niż opowieści Kochanowskiego i Starosteckiego - przedstawił także trzeci członek załogi czołgu - Bolesław Orlik.\n"Pan Bóg wie, co się naprawdę działo... Czy rację miał oficer, który przez całe lata chciał, aby prawda dotycząca decyzji podejmowanych w gorączce walki była mu przyznana? Czy racje mieli żołnierze, którzy uważali, że nie powinno się o tej sprawie po latach mówić, bo rzuca ona złe światło na nich wszystkich? Jak się mają do tego fakty? Czy w ogóle można je po latach ustalić, czy tylko zebrać opinie i je przytoczyć" - zastanawia się Aleksandra Ziółkowska-Boehm.\nPisarka zdecydowała się przedstawić racje wszystkich zainteresowanych stron. "Teraz, gdy po latach czytam zgromadzone listy, widzę pasję i przywołane argumenty, jestem po stronie każdego piszącego. (...) Uważam, że w gorączce bitwy każdy w niej uczestniczący ma swoją wersję jej przebiegu. Wersja ta po latach jakby obrasta w nowe szczegóły, co może irytować i budzić gorące dyskusje. Z całym przekonaniem jednak stwierdzam, że każdy ze wspomnianych w mojej opowieści weteranów wielkiej bitwy o Monte Cassino był bohaterem i każdemu należą się słowa naszego uznania i wdzięczności" - podsumowuje autorka książki.\nKsiążka "Druga bitwa o Monte Cassino" ukazała się nakładem Iskier.\n(PAP) aszw/ dym/\n„Najnowsza książka Aleksandry Ziółkowskiej –Boehm stanowi doskonałe połączenie warsztatowych umiejętności i kolejnej dawki polskich losów uwikłanych w rodzimą (i nie tylko) historię.\nSwoją pisarską metodę autorka kształtuje od lat. Wystarczy wymienić takie publikacje, jak: Kaja od Radosława, czyli historia Hubalowego krzyża, Dwór w Kraśnicy i Hubalo wy Demon czy Lepszy dzień nie przyszedł już. W Drugiej bitwie o Monte Cassino… symbioza historyczno -obyczajowej treści i reporterskiej formy jest doprowadzona do perfekcji.\nW rozdziałach od drugiego do siódmego mamy kolejno: wspomnienia Wiesława Chrzanowskiego – fotografa Powstania Warszawskiego; opis “ścieżki przez życie” Krystyny i Marka Jaroszewiczów – “warszawiaków w Ameryce”; zapis rozmów z Zofią Korbońską – żoną Stefana Korbońskiego; dramatyczną relację z Wołynia Marii Kowal; wspomnienia o Wileńszczyźnie i Polesiu Beaty Chomicz; wizerunek zafascynowanego lotnictwem pisarza Rudolfa S. Falkowskiego; wreszcie rozważania Janusza Krasickiego o samolotach, którymi latał Władysław Sikorski (rozdział ten jest w pewnym sensie kontynuacją opisu lotniczych pasji Krasickiego znanych z Dworu w Kraśnicy). Losy bohaterów poszczególnych rozdziałów spaja uczestnictwo w polskich dramatycznych dziejach, łączy też wielka miłość do ojczyzny. Jeśli dodamy do tego postrzeganie świata poprzez pryzmat “marzeń i wrażliwości”, wiarygodność wspomnień oraz – jakby to nie zabrzmiało – zwykłą ludzką dobroć i uczciwość, otrzymu jemy wspólny dla tych ludzi mianownik. Mottem dla wszyst kich opowieści mogłyby być słowa Rudolfa S. Falkowskiego: “Ale i Hanka, i Polska Armia już dawno odeszły w zapomnienie. Została nienasycona nostalgia”.\nW przypadku Falkowskiego pisarka idzie krok dalej: kreśli wspólnotę duchową między swoimi pisarskimi namiętnościami a losem opisywanego bohatera.\n“Co ludzi łączy i co ich odróżnia?” – stawia pytanie, zastanawiając się nad kolejami życia niespełnionego pisarsko bohatera. “Ich marzenia i wrażliwość” – odpowiada. Kilkadziesiąt stron wcześniej zachwyca się archiwalnymi zdjęciami z Powstania Warszawskiego mówiąc, że “niosą wielki ładunek emocjonalny”. Wiemy, że chciałaby, abyśmy odczuli ten ładunek nie tylko w tym jednym momencie.\nPisząc o Zofii Korbońskiej, Ziółkowska -Boehm wspomina Jana Nowaka -Jeziorańskiego, Andrzeja Pomiana i Jana Karskiego – “ludzi wielkiej historii”, których miała “okazję poznać u schyłku ich życia”. Ale przecież nie tylko “wielka historia” staje się tłem dla opisywanych losów. “Przeszłość intensywnie żyje w mojej pamięci” – mówi Korbońska i odtwarza wspomnienia, mając obok siebie godną słuchaczkę. Wielkie zaufanie do autorki, którym darzą ją rozmówcy, jest czymś, bez czego nie powstałaby ta książka. Pisarka zaciąga zobowiązanie, dług, który spłaca publikując zasłyszane opowieści – przekazując je jak najpełniej i najpiękniej. Nie przypadkiem to w jej właśnie ręce swoje archiwum przekazuje przed śmiercią Melchior Wańkowicz. Podobnie czyni w 2010 r. Zofia Korbońska. Nie wydaje żadnych dyspozycji co do sposobu rozporządzania archiwum – zdaje się w tym względzie całkowicie na wyczucie swojej powierniczki. W książce otrzymujemy mały wybór listów pani Zofii – całość czeka na szersze opracowanie dokonane przez historyków.\nOstatni rozdział, tytułowa Druga bitwa o Monte Cassino, zajmuje w książce niemal tyle miejsca, co poprzednie siedem opowieści. Tu już nie śledzimy przeżyć opowiadanych przez jedną osobę. Tym razem mamy do czynienia ze zderzeniem wspomnień –atak na “Widmo”, ważny szczyt na drodze do zdobycia klasztoru, został, jak się okazuje, inaczej zapamiętany przez bezpośrednich uczestników. Opowieść ma zatem swoją dramaturgię; pisarka stara się ją zachować, obiektywnie przedstawiając przebieg sporu. Zaczyna od odsłonięcia kulis opublikowania w 1996 r. w paryskich Zeszytach Historycznych Jerzego Giedroycia wywiadu ze Zdzisławem J. Starosteckim. Starostecki demaskuje przekaz, który na podstawie słów Jana Kochanowskiego, dowodzące o podczas ataku na “Widmo” plutonem czołgów 4. Pułku Pancernego “Skorpion”, umieścił w słynnym Monte Cassino Melchior Wańkowicz. Podkreśla w wywiadzie, że to on poprowadził natarcie, bo jego dowódca chciał się wycofać i nie wierzył w powodzenie misji. “Walnąłem go sierpowym” – stwierdza, przecząc także innym, nieprawdziwie przedstawionym w literaturze zachowaniom Kochanowskiego. Całe zajście przypomina konflikt wokół dowodzenia na Westerplatte – podobnie jak w przypadku “Widma”, burzliwa dyskusja wokół ustalenia, “jak było”, rozpoczęła się tu dopiero w latach dziewięćdziesiątych.\nW obronie czci nieżyjącego Kochanowskiego twardo stają koledzy -weterani przebywający w Londynie. Wersję Starosteckiego potwierdza po pewnym czasie Tadeusz Trejdosiewicz – zastępca dowódcy 3. szwadronu. Gdy czytelnik ma już wyrobione zdanie na temat przebiegu zdarzeń i adwersarzy, w 2000 r. odzywa się nagle kolejny świadek – członek załogi czołgu – Bolesław Orlik, przedstawiając jeszcze inną, zapamiętaną przez siebie wersję wypadków. Ciągnący się latami spór wywołuje olbrzymie emocje, wręcz zacietrzewienie; rzecz biorą w swoje ręce prawnicy obu stron, wymuszając na red. Giedroyciu publikacje kolejnych sprostowań. Kosztuje to wszystkich wiele nerwów – również Ziółkowska -Boehm, która zawierzyła Starosteckiemu, ma chwilami wątpliwości. Ten nadweręża jej zaufanie, gdy z czasem dodaje nowe ważne szczegóły, czy wówczas, gdy nie informuje jej o tym, iż prowadzi niewybredną korespondencję z oponentami. Pisarka kontratakuje, gdy Starostecki uderza znienacka listownie w Wańkowicza.\nWieloletnia wymiana korespondencji i proces dochodzenia do prawdy budzi chwilami zażenowanie, ale przedstawienie dziejów “drugiej bitwy o Monte Cassino” czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem.\nMoże tylko na końcu rozdziału autorka niepotrzebnie cytuje korespondencję ze Starosteckim, gdyż jej treść nie wnosi już nic nowego do sporu o “Widmo”. Taki zabieg można jednak zrozumieć – czytelnik otrzymuje potwierdzenie, że pozostała ze swoim bohaterem w dobrych stosunkach, ociepla jego wizerunek i – podobnie jak w przypadku wszystkich innych swoich rozmówców – pragnie ocalić w jak największym stopniu zapisaną w listach osobistą historię (Zdzisław L.Starostecki zmarł w 2010 r.). Historyka czytającego ten rozdział powinny dopaść pytania, które nurtowały także autorkę. Czy publikować bez konfrontacji z innymi świadkami wywiad zawierający nową wersję wydarzeń, burzącą dotychczasowe ustalenia? Dlaczego nikt nie dotarł wcześniej do Tadeusza Trejdosiewicza? Dlaczego jego oświadczenie jest tak lakoniczne? Czy nie znalazł się historyk, który z nim i z Bolesławem Orlikiem porozmawiałby bardziej dogłębnie? Lektura “sporu o «Widmo»” może być momentami smutna. Nie tylko ze względu na niekończące się kłótnie i trudności z ustaleniem prawdy, ale także z uwagi na świadomość odchodzenia świadków wydarzeń w sytuacji, gdy nie znalazły się osoby, historycy, którzy w fachowy sposób zbadaliby sprawę.\nW opowieści o “Widmie” Ziółkowska -Boehm odsłania wiele ze swego reporterskiego warsztatu i pokazuje, z jakimi obciążeniami może się wiązać zajmowanie się tematami z historycznej “pierwszej ligi”. Widzimy jej wieloletnie zmagania, korespondencję, telefony, pulsujące emocje. Raz opublikowany wywiad uruchamia lawinę, która toczy się przez kolejne lata i nie pozwala o sobie zapomnieć. Autorka winna jest to swojemu bohaterowi – Starosteckiemu, redaktorowi Giedroyciowi i wszystkim zainteresowanym, wreszcie sobie samej. Zapisując tę historię i decydując się na jej upublicznienie wiąże się z nią już na zawsze.\nKsiążkę rozpoczyna rozdział poświęcony Krystynie Wańkowicz, młodej córce pisarza, która podczas Powstania Warszawskiego wstępuje do oddziału “Gryfa” – plut. pchor. Janusza Brochwicz -Lewińskiego. 6 sierpnia 1944 r. ginie wraz z grupą powstańców pod ostrzałem moździerzy. Po wojnie Zofia Wańkowiczowa poszukuje córki, jednak jej ciała nie udaje się odnaleźć. Melchior Wańkowicz wokół śmierci Krysi tworzy poruszającą wizję w Zielu na kraterze. W 2010 r. Ziółkowska -Boehm odnajduje po latach “Gryfa”. Jego opowieść pozwala przypuszczać, że matka odnalazła ciało Krysi, ale go nie rozponała. Trop kończący dzieło Wańkowicza zostaje podjęty przez jego powierniczkę. Dramatyczna historia otrzymuje ciąg dalszy. Pisarka nieprzypadkiem rozpoczyna ten tom od tej właśnie opowieści. Wprowadza nas od razu w samo centrum wańkowiczowskiej tematyki i w obręb reporterskich namiętności.\nGdzieś podświadomie odczytujemy dodatkowy przekaz: Krysia Wańkowiczówna, jak wspomina “Gryf”, chodziła z ołówkiem i notesem, skrzętnie notowała, miała pisarską wrażliwość. Ojciec się na niej nie poznał – swojej następczyni upatrywał w młodszej córce Marcie. Tymczasem było inaczej. Mówi nam o tym wszystkim Aleksandra Ziółkowska -Boehm, sama nie rozstająca się z piórem…\n“Żal mi światów, które odejdą wraz ze mną” – zwierzał się tuż przed śmiercią znamienity polski pisarz i historyk Antoni Gołubiew. Miał na myśli za pewne niedokończone projekty pisarskie, jak i nie przelane na papier przemyślenia. “Najciężej jest, gdy czuję się już nikomu niepotrzebna” – tak brzmi z kolei refleksja jednej z bohaterek Drugiej bitwy o Monte Cassino, równocześnie ostatnie słowa tej publikacji. Ale my wiemy, że zapisywane w notatniku wspomnienia przetrwają. Rozmówcy Aleksandry Ziółkowskiej -Boehm to czują, wiedzą, że się nie zawiodą. Dzięki jej pracy ich światy ocaleją.”\nKrzysztof Zajączkowski, Ocalić historie, Które odchodzą, PRZEGLĄD POLSKI, dodatek kulturalny do NOWEGO DZIENNIKA. Nowy Jork. sierpień 2014. str. 3\n„Polskie piekielko, chcialoby się rzec po przeczytaniu „Drugiej Bitwy o Monte Cassino”. Ta opowiesc stanowi glowny element ksiazki Aleksandry Ziolkowskiej-Boehm. Osiem pozostalych opowiesci – opartych na rozmoweach z bohaterami – ma znaczenie krotsza forme, no i przede wszystkim nie wzbudza takich emocji. Można te pozycje potraktowac jako kolejna ksiazke o slynnej bitwie, ale tak nparawde znacznie wiecej niż o samej wojennej batalii, niż o zdbyciu wzgorza Widmo, dowiadujemy sie o ich bohaterach, o ich animozjach i powojennych wojnach i wojenkach. Merytoryczna polemika Zdzislawa Starosteckiego, glownego bohatera tej opowiesci, nazbyt często zamienia się w zwykla zawisc i chec odwetu m.in. ma Melchiorze Wankowiczu. Polskie piekielko”.\nH.B. SUPER EXPRESS, 27 pazdziernika 2014\n„To, co najbardziej lubię, to dzienniki, pamiętniki, wywiady, wspomnienia, biografie – słowem, opowieści o ludziach. Sięgnęłam więc po cykl wywiadów i historycznych opowieści autorstwa Aleksandry Ziółkowskiej –Boehm, wydanych pt.”Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowieści”.\nPonad pięciusetstronicową solidną, z indeksem nazwisk, aneksem listów, przypisami, opatrzoną licznymi fotografiami, strukturę książki tworzy dziewięć rozdziałów powstałych na kanwie wydarzeń, jakie miały miejsce podczas II wojny światowej, w tym Powstania Warszawskiego, bitwy pod Monte Cassino, rzezi wołyńskiej. Znałazłam się w świecie bohaterów, świadków historii, takich jak Krystyna Wańkowiczówa, Janusz Brochwicz Lewiński „Gryf”, Krystyna i Marek Jaroszewiczowie, Zdzisław Starostecki czy Zofa Korbońska.\nZiółkowska-Boehm, biograf Mechior Wańkowicza, autorka kilkunastu książek reportażowych i monografii, laureatka wielu nagrod, m.in. Medalu Paderewskiego, nadanego w 2014 r. przez Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce, ma dar szczególny. Jej publikacje to zawsze zaproszenie na spotkanie, jak do domu przyjaciół - na prawdziwą gościnę. To czas radości z wzajemnego obcowania, szczera rozmowa o ludzkich losach, o polskich sprawach. Bo Polska jest obecna w myślach każdego z rozmowców. Wszyscy, z powodu zawieruchy wojennej czy zdarzeń życiowych, zanleźli się poza Ojczyzną, do której tęsknią, o której stale myślą i dla której wciąż pracują. W trakcie rozmów byli już pokoleniem odchodzącym. Ziółkowska-Boehm zatrzymuje w czasie i opowiada ich historie. Wszystkie są arcyciekawe. Ukazuje ich losy z oddali, w dalekiej Ameryce (...)”\nHanna Karp, Niezłomni zatrzymani w czasie, NASZA POLSKA, 4 listopada 2014, str 16; Historia z pierwszej ręki, MOJA RODZINA, grudzien 2014, str. 22-23\n„Tytuł najnowszej książki Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm nie bez przyczyny nawiązuje do jednego z najbardziej znanych dzieł Melchiora Wańkowicza – „Bitwy pod Monte Cassino”. Znaczną część tomu zajmuje bowiem kontrowersyjna sprawa Zdzisława Juliana Starosteckiego, żołnierza Korpusu Kadetów, który był m.in. uczestnikiem walk o wzgórze Widmo pod Monte Cassino w 1944 roku. Autorka powraca do tematu sprzed laty, kiedy to w 1996 roku w „Zeszytach Historycznych” (nr 117) Jerzy Giedroyc decyduje się opublikować przeprowadzony przez nią wywiad z oficerem Starosteckim, w którym podważa on wersję wydarzeń ze zdobycia wzgórza Widmo przedstawioną przez Wańkowicza. Według Starosteckiego Kochanowski skłamał. Przypisując sobie zasługę zdobycia wzgórza, podczas gdy to właśnie odważne decyzje Starosteckiego miały przesądzić o ostatecznym zwycięstwie. Sytuację dodatkowo skomplikował fakt, że w momencie opublikowania wyznania, które jednocześnie oskarża Kochanowskiego o sfałszowanie tzw. prawdy historycznej, Kochanowski nie był w stanie odnieść się do postawionych mu przez generała Starosteckiego zarzutów, ponieważ od dawna nie żył. Opublikowanie tego wywiadu nie tylko rzuciło cień na książkę uznawaną za jedną z najważniejszych publikacji Wańkowicza, ale również wywołało potężną lawinę przykrych konsekwencji. Uczestnicy bitwy pod Mone Cassino potraktowali zeznanie byłego oficera Pułku 4 Pancernego :Skorpion” jako bezprecedensowy atak i poważenie legendy heroicznej walki. Oskarżyli żołnierza o bezczelne kłamstwo i chęć przpisania sobie cudzych zasług w sposób karygodny i niedopuszczalny. W kraju i zagranicą gazety rozpisywały się na ten temat, a Jerzy Giedroyc musiał stawić czoła licznym protestom i groźbom procesów sądowych. W jednym z listów do Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm redaktor paryskiej „Kultury” napisał:”Cała ta historia jest rzeczywiście bardzo nieprzyjemna i zaczynam żałować opublikowania jego wywiadu”.\nChoć „Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowieści” nie jest pierwszą książką, w której Ziółkowska-Boehm przywołuje „sprawę Starosteckiego”(wcześniej pisała o niej m.in. w publikacji „Na tropach Wańkowicza po latrach”), to na pewno ostatni jej rozdział jest próbą definitywnego zamknięcia tej historii. Autorka stara się obiektywnie spojrzeć na wydarzenia z lat dziewięćdziesiątych, z perspektywy mionionego czasu prezentuje bogatą korespondencję ze Zdzisławem Starosteckim i Jerzym Giedroyciem, sięga także do archiwum Melchiora Wańkowicza, które pisarz przekazał jej w testamencie. Słusznie unika jakiejkolwiek oceny, czytelnik ma więc szansę dokładnie przestudiować tę niejasną sprawę.\nObok historii Zdzisława Starosteckiego poznajemy sylwetki osób, których lata młodości przypadły na trudny okres okupacji – wiele z nich czynnie brało udział w wydarzeniach okresu wojny, jak Krystyna Wańkowiczówna, która zginęła w szóstym dniu Powstania Warszawskiego czy Wiesław Chrzanowski - autor wielu cennych fotografii dokumentujących trudne życie i wydarzenia okresu wojennej Warszawy. W opowieściach Ziółkowskiej-Boehm , nierzadko poruszających, tęsknota za utraconym przeradza się w chęć ocalenia go od zapomnienia. Dzięki nim autorka oddaje hołd ludziom, na których życiu wojna odcisnęła bolesne piętno, w wielu przypadkach na zawsze zmieniła ich los. Wszystkie opowieści mają dwoisty charakter: z jednej strony liczne zdjęcia i cenne dokumenty nadają im cech oficjalnych, a z drugiej znajduje się w nich korespondencja prywatna pomiędzy autorką i bohaterami książki ,z którymi w wielu przypadkach utrzymywała bliskie stosunki, co sprawia, że całość nabiera osobistego wymiaru”.\nIza Jóźwik, ODRA, grudzień 2014\n„Każda książka Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm, a napisała już ich co najmniej kilkanascie, to niezwykła podróż w czasie i przestrzeni. Podobnie ostatnia – przedstawiająca historię najnowszą z osobistej perspektywy bohaterów, których autorka wysłuchuje. (...) Najciekawszy bodaj tekst – tytułowa „Druga bitwa o Monte Cassino” - jest to zapis walki o pamięć wbrew chęci do mitologizowania. Ziółkowska-Boehm stara się właśnie weryfikować relacje, choć podważa w ten sposób oficjalnie przyjętą i opublikowaną przez Wańkowicza wersję. (...)\nPo latach Starostecki zdecydował się sprostować tę wersję, którą uznawał za krzywdzącą dla siebie, ponieważ ów K., którego uważał za tchórza, przedstawiany był jako bohater – co więcej, sam się tak miał przedstawiać, jego zaś, Starosteckiego, jeden z oficerów jednostki poprosił o milczenie dla dobra jednostki.\nSprawa toczyła się długo, autorka z wielką delikatnością próbowała weryfikować historię; emocje po obu stronach sporu (nieżyjącego już wówczas por. K. bronili koledzy- były wielkie, w grę weszli prawnicy – w końcu wersje Starosteckiego potwierdził ów oficer, który prosił Starosteckiego w czasie wojny o milczenie dla dobra pułku.\nWszystko to przypomina już nawet nie gawędę, ale staroszlachecką sylwę, jest jednak świetnie opowiedzianą historią i faktów, i bólu, i fałszowania historii, które ma miejsce nawet tam, gdzie nigdy byśmy się tego nie spodziewali”\nŁukasz Garbal, NOWE KSIĄŻKI Nr 1, 2015 , str .9\n„Lektura najnowszej książki Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm przenosi czytelników w świat kluczowych polskich problemów pierwszej połowy XX wieku i ich konsekwencji (także w czasach współczesnych). Za sprawą Drugiej bitwy o Monte Cassino i innych opowieści jesteśmy w centrum wojennych i powojennych wydarzeń, które odcisnęły nieusuwalne ślady na biografiach bohaterów omawianego tomu. Są nimi nie tylko rozmówcy pisarki – Janusz Brochwicz Lewiński „Gryf”, Wiesław i Halina Chrzanowscy, Krystyna i Marek Jaroszewiczowie, Zofia Korbońska, Maria Kowal, Beata Chomicz z Dunin-Marcinkiewiczów, Rudolf S. Falkowski, Janusz Krasicki, Zdzisław Starostecki – ale i szereg postaci pojawiających się w opowieściach: członkowie rodzin, przyjaciele i znajomi, żołnierze, politycy i inne bardziej lub mniej znane osoby.\nMarcin Lutomierski, Dar opowiadania, PAMIĘTNIK LITERACKI, Londyn, grudzien 2014. str. 133-135\n(...) ”Najnowszą książkę Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm otwiera przejmująca (zapisana przez pisarkę 9 listopada 2010 roku i autoryzowana) opowieść gen. Janusza Brochwicz-Lewińskiego o ostatnich dniach życia córki Melchiora Wańkowicza, Krystyny ps. "Anna". W czasie Powstania Warszawskiego był jej dowódcą. Widział, jak poległa, i to on ją pochował. To świadectwo o bohaterskiej walce i śmierci córki pisarza ściska za gardło. Zachęcam gorąco do lektury. Oto jeden z najbardziej poruszających fragmentów:\nPoszło sześciu chłopców i Krystyna z nimi. Sama się zgłosiła. [...] Wychodzili tylnym wyjściem. Była 4- 5 rano. Podała mi rękę na pożegnanie, śmiała się. Śpiewali "Pałacyk Michla, Żytnia, Wola...".\nPół godziny później zginęli”.\nBeata Bednarz, Szczur w antykwariacie\n"(...) Elementem łączącym wszystkie historie przedstawione przez autorkę w tym obszernym tomie jest okres wojny i okupacji oraz wplecione weń losy kilkudziesięciu Polaków. Kiedy zerknąłem do spisu treści byłem przekonany, że w książce znajdę tylko dziewięć opowieści. Nic bardziej błędnego. Każdy z rozdziałów składa się z bardzo wielu barwnych, często dramatycznych epizodów tworząc wciągającą mozaikę historyczną.\nAleksandra Ziółkowska-Boehm pozostaje lub pozostawała w przyjacielskich relacjach z większością bohaterów swej książki. Zaowocowało to powstaniem niezwykłego dzieła wypełnionego bardzo osobistymi wspomnieniami postaci, które często anonimowo, ale zapisały się złotymi zgłoskami w historii naszego kraju. Bohaterowie udzielili zgody na zamieszczenie w niniejszej publikacji prywatnej korespondencji z autorką, dzięki czemu książka zyskuje inny, bardziej osobisty wymiar.”\n"Są książki, które czytamy jednym tchem, nie mogąc się od nich oderwać. Druga bitwa o Monte Cassino należy do nich również dlatego, że jest w tej publikacji jakieś sienkiewiczowskie, a także wańkowiczowskie, tchnienie - takiegoż pokrewieństwa są właśnie sceny, i ludzie, i zdarzenia, i charaktery, i skutki dziejowego huraganu ukazane przez autorkę. Jest to książka, którą z radością przyjmą nie tylko miłośnicy historii najnowszej.\nKim byli i są ci naznaczeni przez historię ludzie? Warto ich poznać. Ta książka to podróż w czasie i przestrzeni – piękna i pouczająca, niepozbawiona jednak nuty goryczy."\nBeata Bednarz, granice.pl.\nAleksandra Ziółkowska-Boehm proponuje odbiorcom tom spory objętościowo, a będący osobistym przypisem do opublikowanych książek i tekstów. „Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowieści” składa się bowiem ze szkiców o przygotowywaniu innych prac – i z bardziej prywatnych relacji o ich bohaterach. Autorka bardzo często oddaje głos rozmówcom, usuwając z tekstów swoje pytania (pozostawia za to wtrącenia sugerujące, że istnieje jako słuchacz i powiernik), ale wyraźnie pozostaje w redakcji drobnych wspomnień. Potrafi uwypuklić to, co najważniejsze, wskazać miejsca łączenia prywatności i ludzkich uczuć z wielką historią. Zwierzenia, które prezentuje, dotyczą już tematów z podręczników – ale przeszłość za każdym razem ożywia dzięki osobistej perspektywie. Takie prywatne analizy – spisywane lub zamieszczane w korespondencji – przytacza autorka w pierwszej części tomu. Dba o to, by wspomnienia dotyczyły różnych spraw i różnych aspektów historii – nie ingeruje też w indywidualność stylu, tak, by czytelnicy otrzymali zestaw opowieści niejednogłosowych. Podkreśla wyjątkowość każdego ze swoich rozmówców i zapewnia im miejsce w tomie. Nie zajmuje się Ziółkowska-Boehm własnymi doświadczeniami, a styl pracy odzwierciedla w tych szkicach, zasłaniając się innymi. Dla niej to również sposób na pamiętanie – mniej typowy, bo odrzucający solipsyzm.\nDruga część dotyczy natomiast trudności, jakie spotykają dziennikarzy zajmujących się historią – pośrednio, bo bezpośrednio to cały obraz konfliktu, jaki toczył się na łamach prasy i w prywatnych listach po opublikowaniu pewnego wywiadu. Ziółkowska-Boehm zainteresowała się wersją wydarzeń z bitwy o Monte Cassino agonistyczną wobec opowieści Wańkowicza. Opublikowała wywiad z człowiekiem, który zarzucał pisarzowi kłam i po latach (a także po śmierci swojego przeciwnika) zdecydował się ujawnić wydarzenia zgodne ze swoimi odczuciami). Nie dość, że tekst poruszył świadków – uczestników bitwy, to jeszcze sytuację zaogniał fakt rozsyłania silnie emocjonalnych listów do oponentów. Ziółkowska-Boehm przytacza swoją korespondencję ze sprawcą całego zamieszania – oraz z redaktorem Giedroyciem. Pokazuje, jak od kulis przebiegała dyskusja, a wnioski pozostawia czytelnikom, którzy dość szybko mogą wyrobić sobie własne zdanie na temat sporu i sposobów dochodzenia do prawdy. Cała ta część stanowi dodatkowo ciekawy przykład elegancji korespondencji, próby zachowań dyplomatycznych w temacie, który wzbudza ogromne emocje. To pokaz korespondencyjnej kultury i szczerego a grzecznego mówienia o uczuciach – ciekawy jest więc nie tylko ze względu na motywy historyczne i kulisy burzliwej dyskusji.\nAleksandra Ziółkowska-Boehm dostarcza czytelnikom opowieści zahaczających o wielką historię, ale też – dotyczących jednostek. Znajduje równowagę między indywidualnymi przeżyciami a kronikarstwem, pokazuje, jak przeszłość pojawia się we wspomnieniach i jak kształtuje ludzi. Nie odrywa się od swojej pracy i nie proponuje odbiorcom spotkania ze sobą – dzieli się za to ważnymi kontaktami, relacjami, które dają do myślenia i sylwetkami, które warto utrwalić. Na marginesie pokazuje też, jak powinna wyglądać praca nad gromadzeniem materiałów odnoszących się do historii – jest to więc książka zrodzona z pasji.”\nIzabela Mikrut, „Historia blisko”, Tu czytam, 27 czerwca 2014\n„Książka, którą miałem przyjemność przeczytać powstała z wywiadów, jakie Autorka przeprowadziła ze świadkami tragicznych dla Polski pięciu lat. Powstanie Warszawskie, Rzeź Wołyńska, Wilno i wreszcie pełne tęsknoty i upokorzeń życie dawnych żołnierzy i ich rodzin na uchodźctwie. (...) Nasza historia staje się coraz częściej zakładnikiem polityków, którzy w imię dobrych stosunków często odkładali na bok pamięć o dwustu tysiącach ofiar Rzezi Wołyńskiej i bez skrępowania wspominali o tym na konferencjach prasowych. Pokłosie takiej „polityki historycznej” będzie nas dotykać przez wiele lat. Haniebny okrzyk kojarzony z Ukraińską Powstańczą Armią polskiego polityka jest dobitnym świadectwem stosunku tej grupy ludzi do naszej historii. A skoro politycy zawodzą, pamiętać powinniśmy my, zwykli ludzie, którym na pomoc przychodzą tacy, jak Aleksandra Ziółkowska-Boehm.. (...) „Druga bitwa..” udowadnia nam, że dalej musimy dbać o zachowanie pamięci w sposób, w jaki przekazali nam ją nasi rodzice i dziadkowie.”\nAdam Kraszewski, portal na: temat http://recenzjeksiazek.natemat.pl/109041,druga-bitwa-o-monte-cassino\n„Zbiór artykułów i wywiadów Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm z odchodzącym już pokoleniem II RP, pokoleniem walczącym wpierw o niepodległość Polski, a później z faszystowskim i "czerwonym" okupantem doskonale wpisuje się w nurt opowieści, które coraz bardziej zdobywa sobie serca czytelników i to szczególnie młodego pokolenia.\nKsiążki wspomnieniowe grupujące żywe prawdziwe relacje ludzi tworzących zręby polskiej państwowości po latach niewoli mogą i powinny na trwałe wpisać się "polską rację stanu". Nie dlatego, że tak trzeba, że to jest modne, ale po to byśmy mogli w wolnych chwilach zadać sobie pytanie: skąd przyszliśmy, dlaczego polski charakter był chwalony i przytaczany nawet przez największych wrogów jako przykład do naśladowania, a pomimo to nasze losy były tak tragiczne i wymagały od tamtego niepodległościowego pokolenia niezwykłego hartu ducha i nadludzkiej siły.\nRozmowy Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm są ciągle tymi samymi żywymi relacjami spisanymi z pierwszej ręki, co w momencie, kiedy je nagrywała. Stają przed nami świadkowie tamtych czasów opowiadając szczerze i bez żadnego kunktatorstwa o swoich własnych losach, o losach swoich rodzin, bliskich, kolegów ze szkoły czy studiów.\nCzy będą to drobiazgowo odtworzone ostatnie dni Krystyny Wańkowiczowej ps. "Anna", córki Zofii i Melchiora Wańkowiczów, która zginęła w Powstaniu Warszawskim, w czasie ostrzału moździerzowego cmentarza ewangelickiego, co okazało się dopiero po latach. Czy losy powstańczego fotografa Wiesława Chrzanowskiego, który jak pisze "filmy przenosił pod czapką na głowie", ryzykując życiem na pierwszej linii z powstańcami utrwalał sceny walki, powstańczego życia, a to, co przeniósł do naszej historii jest największą wartością jaką oddało okupowanej Polsce tamto "Pokolenie". Z którego teraz część Polaków śmieje się, uważając ich za wariatów, oszołomów. A szkoda, że próbuje się zamazać sens i zatuszować ich ofiarność czy bohaterstwo. Bo było to pokolenie, które miało w sobie zakodowaną ideę wolności, w tym również wolności osobistej i niezłomny charakter, a także zasady i światopogląd kształtowany przez znakomitych nauczycieli, pedagogów i wykładowców, gdzie przywiązywało się wagę, do słów, języka, przyrzeczenia i przysięgi.\nTo było pokolenie, które nie poddało się manipulacji ani jednego okupantowi ani drugiemu, oczywiście z małymi wyjątkami, stąd taka zaciekłość komunistów w niszczeniu dorobku, w tym również materialnego całego tego niepodległościowego pokolenia Kolumbów. Żeby przeżyć musieli najczęściej wybierać między życiem a śmiercią. Byli na listach proskrypcyjnych NKWD i polskiej bezpieki, ukrywali się, walczyli w podziemiu. Wiedzieli, że sprawa jest przegrana, ale nikt nie zwolnił ich z przysięgi. Ginęli, bo nie wyobrażali sobie, że może istnieć "Opcja niemiecka", że można wybierać między faszyzmem a czerwonym stalinowskim terrorem. Doświadczyli najgorszych rzeczy: obozów przesiedleńczych, koncentracyjnych, zsyłki, wielogodzinnych przesłuchań, słyszeli w celach nocne strzały, rozstrzeliwania trwały najczęściej w nocy, w tym specjalizowali się głównie oprawcy ze Wschodu.\nNie można przejść obojętnie wobec losów Krystyny i Marka Jaroszewiczów, Krystyny i Stefana Korbońskich, współtwórcy cywilnego podziemnego państwa polskiego, rodzinnych losów Marii Kowal, która tylko cudem uniknęła wołyńskiej rzezi z rąk ukraińskich morderców z UPA, Beaty Chomicz z Dunin- Marcinkiewiczów, a także Rudolfa S. Falkowskiego, znanego lotnika i inżyniera, który brał udział w projekcie konstrukcji rakiet "Patriot". To było tamte pokolenie, dwudziestolecia międzywojennego. W tak krótkim okresie Polska nie tylko odbudowała swoją niepodległość, ale odbudowała swoje elity i inteligencję. To właśnie oni ponieśli największą ofiarę w II wojnie światowej. Oba reżymy brunatny i czerwony wiedziały, że wyniszczenie tego pokolenia gwarantuje im lata posłuszeństwa i poddaństwa ze strony Polaków.\nCo z tego dziedzictwa nam zostało? Ja twierdzę, że niewiele.\nNaród który mieni się wybranym nigdy nie dopuściłby do tego, żeby rządzili nami zupacy, ludzie bez charakteru, bez prawa do tego żeby nas reprezentować.\nOstatnią część książki Ziółkowskiej zajmuje tytułowy rozdział „Druga bitwa o Monte Cassino", wywiad z uczestnikiem słynnego szturmu czołgów na górski grzbiet „Widma" Zenonem Starosteckim (zamieszczony wcześniej w Gieroycia „Zeszytach Historycznych"), który po nagłej decyzji swojego dowódcy o wycofaniu czołgów w czasie ataku niemieckich grenadierów pancernych na ten grzbiet, przejął dowództwo, znalazł wąskie przejście między skałami i wyprowadził na szczyt Widma trzy czołgi biorąc do niewoli wielu Niemców. W międzyczasie został ranny i będąc w szpitalu nie mógł zapobiec przyznaniu przez dowódcę brygady krzyża Virtuti Militari swojemu dowódcy Janowi Kochanowskiemu. Żeby nie zaogniać sporu w czasie trwającej wojny zawiesił swój protest. Jeszcze dwukrotnie ranny leżąc w szpitalu przeczytał o tym relację w słynnej książce Wańkowicza „Bitwa o Monte Cassino", która diametralnie odbiegała od prawdy.\nPo latach starał się wykazać jak to wyglądało naprawdę, mając dwóch świadków Tadeusza Trajdosiewicza oraz Freda Virskiego-Kornreicha, dowódcy jednego z trzech czołgów. Oczywiście jak się Państwo domyślacie, otworzyło się "polskie piekiełko". Starostecki został zaatakowany przez Koło Pułku Czwartego Pancernego „Skorpion". Warto prześledzić korespondencję w tej sprawie i reperkusje krajowe jak i zagraniczne, które dosięgły tak Giedroycia jak i Starosteckiego. Okazuje się, że dla dobra sprawy jego koledzy i część Polonii Londyńskiej woli utrzymać w mocy nieprawdę, żeby nie nadszarpywać honoru bojowego Pułku Pancernego „Skorpion". Przypomina mi się tu angielski film "Honor pułku" i nowelka filmowa Kutza "Wdowa" której bohaterem był kapitan Joczys. Niestety te prawdy historyczne i te filmowe czerpią swoją prawdę z życia i bazują często na prawdziwych faktach. Rozsądźcie Państwo sami kto ma rację i czy powinno się po latach dochodzić prawdy. Bo jak mniemam mamy takie czasy i takie media, które wmawiają nam, że nie warto, że wszystko się przedawniło, a bohaterowie wymierają, że czasu się nie zatrzyma, a prawdę...”.\nGabriel Leonard Kamiński, Portal Ksiegarski, 7 listopada 2014\n„Szeregowy z cenzusem”http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews%5Btt_news%5D=21129&tx_ttnews%5BbackPid%5D=1&cHash=9ffd681aa7'\nWiesław Chrzanowski herbu „Nowina” zdał maturę 20 maja 1938 roku. Maturzyści szli do wojska, a ponieważ maturę zwano „cenzusem”, trafił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Jeszcze nie byli podchorążymi, gdy mieli prawo mówić: ” Szeregowy z cenzusem melduje…”\nI tak to wojna zastała go w tym Modlinie, nad którym pewnego dnia 1939 roku ukazały się na niebie niemieckie samoloty.\nGdy ewakuowano ich w kierunku wschodnim ku Sarnikom, 17 września od drugiej strony uderzyli sowieci.\nTak zaczyna się ta wojenna historia późniejszego autora zdjęć z Powstania Warszawskiego, który po latach napisał w swoim życiorysie (cytuję) : „…życie ludzkie o ‘znośnym poziomie startu’ zależy od dwóch czynników: sytuacji geopolitycznej i zwykłego przypadku”.\nDalej czytamy opis losów Wiesława Chrzanowskiego w wojennej Polsce, w Powstaniu Warszawskim także, i potem w niewoli niemieckiej. Po powrocie do Kraju z czasem kontynuuje naukę, i jest pracownikiem naukowym Politechniki Warszawskiej. Może nawet pewnego dnia minęliśmy się na schodach Gmachu Głównego lub na terenie Uczelni, kto wie?\nA to wszystko mówię dlatego, bo jest on właśnie autorem zdjęć z Powstania Warszawskiego, które chyba cudem tylko ocalały z pożogi wojennej. Dzięki takim zdjęciom możemy dziś oglądać film o tamtych wydarzeniach.\n„Filmy przenosiłem pod czapką na głowie.’ Fotograf Powstania Warszawskiego – Wiesław Chrzanowski” – to jeden z rozdziałów najnowszej książki Pani Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm, której już chyba przedstawiać nie trzeba - pod wspólnym tytułem ‘Druga Bitwa o Monte Cassino i inne opowieści”. A zaczyna się ta książka historią „Ostatnie dni Krystyny Wańkowiczówny – opowieść Gryfa”, zaś kończy: „ ‘Czołgi na Widmie czyli druga bitwa o Monte Cassino”. Razem jest tych opowieści dziewięć. . Wśród nich jeszcze m.in. Warszawiacy w Ameryce, Wołyń, Wileńszczyzna i Polesie. lotnictwo i pisanie, i inne.\nInformacja na ostatniej stronicy okładki kończy się po prostu słowami - ’’Polskie losy”.\nMówiła Elżbieta Nowak „Polskie losy”.\nRadio Pr.I PR, godz. 6.15, „Kochane Życie, Familijna…, 3.08.2014\n„Była sekretarzem literackim Melchiora Wańkowicza, poświęciła mistrzowi 3 książki. Napisała ich ponad 20 - o historii Polski ostatnich 100 lat, Indianach z amerykańskich rezerwatów, o Ingrid Bergman, kotach... Publikuje w Polsce i Ameryce. Niedawno ukazała się w Polsce kolejna książka Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm, której tytuł „Druga bitwa pod Monte Cassino i inne opowieści” znowu skojarzyć się może czytelnikom z Wańkowiczem.\n- Jego osoba była inspiracją do napisania pierwszej i ostatniej historii - wyjaśnia.\nW tytułowej opowieści oddała głos Zdzisławowi Starosteckiemu, znanemu w Stanach Zjednoczonych twórcy głowic Patriot, który walczył pod Monte Cassino i zupełnie co innego mówił o zdobyciu przez Polaków strategicznego w bitwie Widma, niż opisał to Wańkowicz.\n- Zdzisław Starostecki opowiadał, że jego dowódca stchórzył i on poprowadził oddział. (...) Po jakimś czasie odnalazł świadka przywoływanego w jego relacji, który potwierdził jego wersję. Ja z kolei po latach w Instytucie Sikorskiego w Londynie znalazłam relację Orlika, trzeciego żołnierza w czołgu, który napisał, że to on krzyczał, by „iść do przodu. Uważam, że każdy w gorączce bitwy miał prawo do własnej wersji.\nAmerykański sen Aleksandry Ziółkowskiej zaczął się od Kanady, dokąd wyjechała na stypendium. W 1990 roku poślubiła Amerykanina Normana Boehma i przeprowadziła się do US .Do tej pory ukazało się tam siedem jej książek, trzy w Kanadzie. Wydawcy pytają o następne.\nPani Aleksandra od ponad 20. lat stara się przybliżyć Polskę Amerykanom i czytelnikom na całym obszarze anglojęzycznym. Niedawno wyszła tam kolejna jej opowieść - o Kai, bohaterce Powstania Warszawskiego, wydana przez poważną oficynę, od której uniwersytety kupują każdą książkę, która zaopatruje wszystkie anglojęzyczne biblioteki. Amerykański wydawca zainteresował się też książką „Lepszy dzień nie nadszedł już", w której przez losy Polaków pokazana jest II wojna w różnych odsłonach: na Syberii, w Katyniu, Auschwitz, pod Monte Cassino”.\nElżbieta Bruska, W polskim tonie, Kurier, Szczecin, 12 czerwca 2014\nKsiążka Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm jest wyjątkowym zbiorem relacji uczestników II wojny światowej. Nie mamy do czynienia ze zwykłymi wspomnieniami zwykłych ludzi, lecz raczej zupełnie niezwykłymi relacjami bardzo szczególnych ludzi. Nie jest to typowa książka historyczna, ale raczej pozycja dokumentalna. Jednocześnie w żadnym wypadku nie znaczy to, że jej wartość naukowa jest niska.\nRecenzowana pozycja składa się z dziewięciu rozdziałów zbudowanych według jednolitego schematu. Wpierw Autorka pokazuje postać relacjonującego - nie jest to jednak sucha charakterystyka typu „urodził się, działał, był” ale wieloaspektowe i niepozbawione akcentów osobistych przedstawienie „źródła”. Pomagał w tym fakt, że Ziółkowska-Boehm praktycznie wszystkich relacjonujących znała osobiście.\nZaintrygował mnie dobór „uczestników” Drugiej bitwy o Monte Cassino. Mówiąc wprost – jedynym kluczem w nich (i to też nie do końca) jest fakt bycia świadkiem i uczestnikiem tragicznych lat 1939-1945. Ponieważ reprezentują oni całkowicie różne środowiska, czytelnicy mogą zyskać ciekawe, wielowymiarowe spojrzenie na wojenną rzeczywistość oczami jej uczestników. Wypowiedzi bohaterów książki są efektem wielokrotnych rozmów Autorki czy długich wywiadów. Nie oznacza to, że mamy do czynienia tylko z wypowiedziami dziewięciu wybrańców. Dzięki serdecznym relacjom łączących ich z Autorką, zyskujemy też np. wgląd w ich prywatną korespondencję i możemy poznać ich rodzinne tajemnice. To z pewnością wzbogaca i ożywia relacje z którymi mamy do czynienia.\nGłównym tematem książki są historie sprzed wielu lat, dlatego też u wielu rozmówców można zauważyć nostalgię za dawnymi czasami. Pomimo tego, że większość relacjonujących ułożyła sobie życie, często na całkiem niezłym poziomie, w ich wypowiedziach co i rusz przebija tęsknota za przedwojennymi czasami, wartościami. Jest rzeczą prawdziwie niezwykłą, że dla niektórych czasy wojenne były najpiękniejsze – to może szokować. Z jednej więc strony opowieści zebrane przez Autorkę są nacechowane dużą dozą autorefleksji. Ale znajdziemy tam również wyraźnie zarysowany punkt widzenia ludzi rozczarowanych wynikiem swojej walki, ludzi wpisujących się w legendę „pokolenia Kolumbów”. Czytając relacje można dojść do wniosku, że opisywane czasy i wydarzenia były piękne i wspaniałe. Czy tak było rzeczywiście? Po lekturze sugestywnych opowieści każdy musi sobie udzielić odpowiedzi na to pytanie.\nRelacje bohaterów nie są oczywiście pozbawione komentarzy Autorki. Są one jednak nienachalne, starające się bardziej uwypuklić czy podkreślić sens wypowiedzi, niż je oceniać czy narzucić swoją interpretację. Nie sposób nie dostrzec, jak wielki jest ładunek emocjonalny w tych podsumowaniach. Czy Ziółkowska-Boehm próbowała zdobyć się na obiektywizm? Nie, i sama tego nie kryje. I w gruncie rzeczy nie jest to wcale najważniejsze, a na pewno niczego nie ujmuje jej pracy.\nZebrane relacje to dziewięć różnych spojrzeń na wojenną rzeczywistość. Pozornie podobny, ale w gruncie rzeczy bardzo różnych. Można powiedzieć, że to uchwycona w ostatniej chwili szansa na wysłuchanie tych opowieści i refleksję nad nimi. Korzystajmy w z tej niepowtarzalnej okazji.\nMichał Staniszewski, Histmag, 28 sierpnia 2015\n"Autorka przez lata była asystentką i sekretarką Melchiora Wańkowicza, nic więc dziwnego, że książkę rozpoczyna opowieść o powstańczym losie Krysi Wańkowiczówny przekazana przez świadka jej śmierci, Gryfa, czyli por. Janusza Brochwicza Lewińskiego. Ci, którzy czytali "Ziele na krate...rze", z pewnością pamiętają przejmujące poszukiwania matki próbującej odnaleźć ciało Krysi. Oboje Wańkowiczowie do końca życia nie poznali prawdy o okolicznościach śmierci swojego starszego dziecka. Byli przekonani, że Gryf, dowódca Krysi, także zginął. Ale w tej książce są również opowieści ludzi, którym udało się przeżyć rzeź wołyńską, piekło obozów i gułagów, okupację oraz powstanie warszawskie. Co ciekawe, większość z nich znalazła azyl poza granicami powojennego kraju. Kiedy PRL zniknął, mogli już bez strachu odwiedzać ojczyznę. Niejedno przeżyli i niejedno widzieli, a to, co przeszli, dało im prawo do osądzania. I nie są te sądy dla nas zbyt przychylne. Rzecz jasna, to duże uogólnienie, ale małostkowość, zazdrość, bezinteresowna zawiść i hipokryzja wciąż mają się u nas dobrze. Świetnie podkreśla to (w sumie dość przerażająca) ostatnia opowieść o bitwie o Monte Cassino. To, co się rozpętało po publikacji wywiadu z człowiekiem, który brał w niej udział i podważył relację Wańkowicza (notabene, pisarz znał przebieg bitwy jedynie z opowieści żołnierzy, z którymi rozmawiał), pokazuje dobitnie, jak mało liczy się dla wielu prawda. Zasada "moja racja jest najmojsza" ma się świetnie we wszystkich pokoleniach. Czytałam gdzieś, że londyńska Polonia jest jedną z najbardziej skłóconych na świecie - tu znalazłam potwierdzenie. To paskudny światek wzajemnych zależności, w którym kotłuje się jak w bagnie. Książka zawiera wspomnienia ludzi, z których wielu już odeszło, wzbogacone ich rodzinnymi fotografiami. Prostota opowiadających, ich nostalgia, z jaką wspominają dzieciństwo i młodość, porusza ogromnie. To lektura, której się nie zapomina. A powinna być obowiązkowa dla wszystkich."\n(Małgorzata.J.Kursa) Facebook, Książka zamiast kwiatka\nPani Aleksandro, nasza droga Łodzianko,\ndługo czytałam Drugą bitwę o Monte Cassino, nie mogłam inaczej. Opowieści są smutne, wzruszenie nie pozwala zagłębić się dalej, trzeba odłożyć książkę, odczucia przenieść do rozmyślań i wyciszyć ból.(...) Kiedyś uczestniczyłam w spotkaniu historyków Łódzkiego Uniwersytetu z mieszkańcami dot. relacji Polski i Niemiec, przebaczania, dialogu. Profesorowie podkreślali, że dokumentem pierwszym i podstawowym dla historyka jest zeznanie osoby spisane na piśmie.\nJest Pani mistrzynią w tzw, simplicity, z tym, że nawet słowa proste brzmią inaczej w zdaniach, pisze Pani bez patosu, cieszę się, że nie korciły Panią sentencje: „prawda ma wielu ojców”, „fakty to rzecz święta” lecz podaje Pani szeroką perspektywę w jakich kategoriach należałoby rozpatrywać zachowanie bohatera spod Monte Cassino.\nO Krysi Wańkowiczównie przeczytałam z bólem serca i tylko ciekawość opowieści „Gryfa” powodowała, że linijka po linijce, strona po stronie przeczytałam o tej tragedii, trudno znaleźć słowa, by więcej powiedzieć, kiedy jednak skończyłam i potem jeszcze zastanawiałam się nad pewnymi wątkami, to nie mogłam już wrócić do tej opowieści i nie wiem czy kiedyś jeszcze dam radę. To cud, że Pani odnalazła „Gryfa”.\nWspomnienia Beaty Chomicz czyta się inaczej, to dzieje typu człowieczy los, jak w piosence Anny German, ale opis współżycia różnych nacji jest tak cenny, bo to ku naszemu zdziwieniu zanika. Za moich czasów cztery narodowości w jednej klasie szkoły podstawowej nie dziwiły, kto nie przychodził w sobotę – wiadomo, jaka nacja, ale starano się o poszanowanie dla wszystkich.\nPani Zofia Korbońska daje świadectwo dziejom o których wydawać by się mogło, że sporo wiemy, jak to dobrze, że zdołała nam przekazać te przerażające i zarazem nieznane działania z tamtych trudnych czasów.\nSzczególną uwagę poświęciłam Rudolfowi Falkowskiemu, stał się dla mnie osobą bardzo bliską duchowo z wielu powodów. Na pewno podziw dla pasji, za upór, jak Pani pisze na str.261”… miłość do słowa”, wytrwanie w pisaniu i zrealizowanie marzeń wydania książki. Jak `samotny biały żagiel na wzburzonym oceanie` nie poddał się przeciwnościom losu i dał innym radość czytania swoich słów - taka postawa stanowi dla mnie przyczynek do nie porzucania moich marzeń. Podziwiam Go za bycie specjalistą od nauki i techniki, bo takim musi być pilot, a jednocześnie osobą zafascynowaną słowem.”\nMałgorzata Bielecka, Łódź, 19 czerwca 2014\n"Ksiazka jest bardzo ciekawa, jak zawsze dobry wybor postaci i ciekawie opowiedziane ich losy. Po tylu latach dowiaduje sie nowych ciekawych relacji. Bardzo interesowaly mnie okolicznosci smierci corki Wankowicza. Szkoda ze Wankowiczowie nie doczekali sie rewelacji, ktore przedstawil Janusz Brochwicz Lewiñski. Bardzo ciekawe sa wspomnienia Zofii Korbonskiej. Dobrze opisana determinacja Zdzislawa Starosteckiego - lata walki o dobre imie i o prawde. Dobrze, ze odnalazl sie glowny swiadek tych zdarzen. Z ciekawoscia czytalem walke Starosteckiego przez te lata, i Pani wiare w niego. Calosc - bardzo ciekawa lektura, oby takiej bylo wiecej". Jerzy Stankiewicz, Lubin, 18 czerwca 2014\nPrzeczytałem Pani książkę pt. „Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowieści.” Jestem pod silnym wrażeniem tej lektury, bo wywarła ona znaczący wpływ na sposób mojego postrzegania, i kwalifikowania faktów, a także dała możność lepszego poznania Pani. Dobra książka, to ta, która mówiąc o przeszłości ma wpływ na teraźniejszość i na naszą (to znaczy autora, jej bohaterów i czytelnika) przyszłość, a tak właśnie jest w przypadku „Drugiej Bitwy…” Moja fraszka\nPrzez zawiłości losów,\nza życia przyczyną,\nkażdy z nas ma swoje\nmoże stanowić komentarz do tytułu i treści książki, jak i fraszka\nI ja doczekałem się tej chwili,\nże się nade mną\nWitold Smętkiewicz, Lodz, 11 czerwca 2014\n„Książka jest pasjonująca. Ma Pani zarówno wspaniały materiał, zebrany przez siebie, jak i wspaniałe pióro”.\nAnna Cienciała, Lawrence, Kansas, 12 sierpnia 2014\n„Nie przypuszczalem tez nawet, ze tematy podjete w ksiazce wydawaloby sie dosc specjalistycznej, moga byc az tak ciekawe i az tak zaintrygowac niespecjalistow.c\nAndrzej Dobrowolski, Nowy Jork, 18 sierpnia 2014\n„Jest w książce masa materiału rewelacyjnego dla mnie. Kilka rzeczy znałam, może nawet większość tematów rozwiniętych w niej, ale nawet te znane pokazują nowe, tj drugą lub nieznaną stronę medalu. Z przyjemnością czytałam szkic o Zofii Korbońskiej. Niewiele o niej wiedziałam, a Ty byłaś z nią w wielkiej przyjaźni i to pamiętam. W swoim szkicu i przytoczonych listach wyniosłaś oboje wysoko, pokazałaś wybitne postacie i wierzę, że Twoja książka się do tego obrazu przyczyni.\nCzytam “Czołgi na Widmie…” i myślę, że jesteś w tym szkicu nie lada detektywem, który szuka dowodów, umiejętnie nimi obraca, nie opuszcza swojego bohatera ani na chwilę, stawiając go co rusz “pod ścianę”.\nKsiążka jest pięknie wydana. Po prostu marzenie takiego skryby jak ja!\nRegina Wasiak-Taylor, Londyn, 25 sierpnia 2014\nThank you so much for sending me the very impressive volume regarding not only Monte Cassino but also other aspects of the enduring Polish struggle for independence and democracy. It will be occupying an important place in my library”.\nWashington, September 5, 2014\n„Ogromnie interesujący był ostatni rozdział poświęcony bitwie o MonteCassino. Podziwiam Pani cierpliwość i umiejętność rozwiązania problemu tych swarów w niełatwej dla Pani sytuacji. Trzeba mieć duże pokłady energii, aby sprostać chęci rozwiązania zaistniałej sytuacji.\nTen rozdział oprócz wielkiego zainteresowania, jakie u mnie wzbudził, to rownież dostarczył dużo smutnych refleksji. Oprócz cech, jakie dziedziczymy po przodkach, istnieje też dziedzictwo cech narodowych. Jesteśmy bohaterscy i wielcy, ryzykujemy życie w chwilach walk o wolność narodu i wszystko to marnujemy we wzajemnych kłótniach w czasach pokoju. Mamy więc dziedziczny gen bohaterstwa i nienawiści. I dziedziczy to każde następne pokolenie”.\nTeresa Augustynek, Gdynia, Boze Narodzenie 2014\n„Zaciekawila mnie " Druga bitwa o Monte Cassina " jest tam bardzo duzo ciekawych opowiesci. Szkoda ze nie doszlo do spelnienia Pani zamierzen o wydaniu ksiazki rzeki. To, co Pani opublikowala - czesc rozmowy z Zofia Korbonska jest naprawde bardzo ciekawa. Przynajmniej fragmenty Jej wspomnien zostana dla potomnych. Ciekawa sa ostatnie dni Krystyny Wankowiczowny i jak zginela. Na ostatek zostawilem opowiesc o Zdzislawie Starosteckim. Interesowaly mnie jego losy, ktore Pani zamiescila w ksiazce " Amerykanie z wyboru " i dopiero teraz dowiedzialem sie o nich wiecej w " Drugiej bitwie o Monte Cassina ". Zafascynowala mnie jego determinacja do pokazania prawdziwej wersji zdobycia wzgorza Widmo i jak wygladalo jego zdobycie i jego w nim zasluga, ktora przypisal sobie ktos inny. Podziwiam Pania za zaangazowanie sie w wyjasnieniu tej sprawy i w uwierzeniu w jego uczciwosc w przedstawieniu przez niego relacji. Przez tyle lat walczyla Pani z Nim o jego dobre imie i miala Pani w sobie tyle zaparcia ducha i wole walki.Ciesze sie ze sie Pani udalo i powstala naprawde piekna o tym opowiesc i ze zostala wyjasniona jeszcze jedna zagadka w historii.”\n- Jerzy Stankiewicz, Lubin, 8 maja 2014\nBiblioteka Pilsudskiego w Lodzi, 27 maja 2014;\nInstytut Pilsudskiego, Nowy Jork, 12 sierpnia 2014,\n16 pazdziernika 2014 - godz. 17:00 Klub Ksiegarza, Rynek Starego Miasta, Warszawa. Prowadzenie: prof. dr Marcin Kula, UW; 21 pazdziernika 2014, godz. 17:OO Biblioteka Slaska, Plac Rady Europy 1, Katowice. Prowadzenie: Aneta Satlawa; 23 pazdziernika 2014 godz. 18:00. Ksiegarnia Wojskowa, Łódź, ul.Tuwima 34. Sala kinowa. Prowadzenie: Waldemar Podgorski i Zbigniew Natkański; 25 pazdziernika 2014 , godzina 15:00-16:00 Targi Ksiazki w Krakowie. stoisko Dictum C-34 . EXPO Kraków, ul. Galicyjska 9; 27 pazdziernika 2014 godz. 20:00 Klub Ronina, Dom Dziennikarza, Warszawa, ul. Foksal 3/5. Prowadzenie: Agnieszka Bogucka, prezes warszawskiego oddzialu Wspolnota Polska; 30 pazdziernika 2014 godz. 18:00, Dom Spotkan z Historia, ul. Karowa 20, Warszawa. Prowadzenie: Krzysztof Maslon\nGaleria Druch, Trenton, New Jersey, 1 marca 2015. Prowadzenie: Ryszard Druch\nRADIO: Maria Wieczorkiewicz, Radio Polonia.\nWywiad godz. 24:00-1:00 (w nocy), 3 program Radia. Prowadzenie Wojciech Reszczynski\nAutor: Aleksandra Ziolkowska-Boehm o 17:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Ziolkowska-Boehm, Aleksandra Ziółkowska, Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowiesci, Janusz Brochwicz Lewinski Gryf, Krystyna Wankowicz, Monte Cassino, Mordy Wolynskie, Zofia Korbońska\nBibIioteka im. Piłsudskiego w Łodzi Promocja książ...\nPisarka, autorka wielu książek opartych na prawdziwych zdarzeniach, obserwacjach i własnym życiu. Dwukrotna stypendystka Fulbrighta.\nTEMATYKA książek: Historia Polski – Melchior Wańkowicz – Hubal - Polonia USA i Kanady - Ingrid Bergman - Amerykańscy Indianie - Podróże – Wątki autobiograficzne - Zwierzęta – Koty\nOsiem jej książek miało dwie, trzy i cztery edycje i były na liście besteselerów. Jedna książka otrzymała tytuł „Książki Tygodnia”. Inna dostała nagrodę najlepszej książki roku 2006. Trzy fragmenty książek ukazały się w języku niemieckim, trzy książki ukazały się w języku angielskim w Kanadzie, osiem w Stanach Zjednoczonych.


boksy samochodowe | newsy blog elk\nby admin 25/11/2018 | 12:36 0 Posted in inne\nChoć sezon urlopowy już dawno minął to tak w rzeczy samej każda pora jest idealna na to by zażyć odrobinę odpoczynku oraz zrobić sobie kilka dni wolnego. Kiedy tak właściwie wyruszamy na wycieczkę z rodziną od czasu do czasu zdarza się, że ciężko jest ulokować wszelkie rzeczy w bagażniku. W takim wypadku warto jest zainwestować w box samochodowy, czyli doczepiany na dachu samochodu dodatkowy bagażnik. Jednakowoż nasuwa się zapytanie, czym trzeba się kierować przy tego typu zakupie? Jaki kufer samochodowy wybrać, żeby radować się spokojną i komfortową jazdą oraz być przekonanym o bezpieczeństwie swojego bagażu? O tym poniżej.\nŻeby box samochodowy był udanym zakupem, jakiego nie będziemy żałować należy wziąć pod uwagę kilka istotnych aspektów z nim związanych.\nKoncentrując się na pierwszym punkcie trzeba oznajmić, że nie każdy bagażnik wolno zintegrować z każdym typem samochodu w następstwie tego najpierw trzeba się dowiedzieć czy te szczegóły będą ze sobą współbrzmieć. Poprawnym rozwiązaniem jest bagażnik uniwersalny. Bezpieczeństwo jest drugim i prawdopodobnie najważniejszym punktem- box powinien mieć blokadę przed włamaniem, a w dodatku należałoby jest wiedzieć, co się z nim dzieje w chwili ewentualnej kolizji.\nJeżeli chodzi o wagę kufra, przed kupnem warto dowiedzieć się jaki jest optymalny udźwig samochodu. Następny aspekt to cena- boxy mają swoje udogodnienia za jakie należy dopłacać. Jeśli nie zależy nam na tego rodzaju dodatkach to kupmy taniej, ale postawmy na solidną firmę.\nStojaki są niezbędne w każdym sklepie. W większości wypadków są łączone z branżą odzieżową,