Dziś o godz. 14:30 nabożeństwo z udziałem dzieci pierwszokomu-nijnych. W Białym Tygodniu dzieci pierwszokomunijne codziennie ucze-stniczą w mszy św. wieczornej, we wtorek wyjeżdżamy na pielgrzymkę na Górę św. Anny i do św. i do św. Jacka w Kamieniu Śl.\nNabożeństwa majowe po mszach wieczornych, w sobotę po porannej.\nW poniedziałek o godz. 19:00 w salce Krą Biblijny.\nW tym tygodniu spotkania w małych grupach dla kandydatów do bierzmowania klasa 7. plan jest wywieszony w gablotce.\nW piątek o godz. 18:30 kolejne spotkanie dla młodzieży, która w tym roku chce przyjąć sakrament bierzmowania. Młodzież ta otrzymała kartki do wypełnienia, przypominamy, że konieczne jest dostarczenie metryki chrztu, gdy ktoś był ochrzczony w innej parafii, natomiast świadkiem bierzmowania powinien być któryś z chrzestnych albo osoba, która już przyjęła sakrament bierzmowania i jest wzorem dla bierzmowanego. Nie powinni to być rodzice dziecka. Będziemy zbierać po 50 zł. na przystrojenie kościoła i pamiątki bierzmowania.\nZa tydzień w niedzielę w kaplicy w Kornicy odpust ku czci św. Jana Nepomucena, msza odpustowa o 10:00.\nW przyszłą niedzielę na sumie o godz. 9:30 będziemy przeżywać rocznice I Komunii, próba dla tych dzieci w czwartek po mszy szkolnej.\nPo nabożeństwie majowym w ogrodzie plebanijnym odbędzie się majówka dla dzieci i starszych; będzie ciast, kawa, grill, gry i zabawy dla dzieci, występy muzyczne.\nZa tydzień w niedziele zbiórka do puszek na remont katedry opolskiej\nDziękujemy rodzinom, które w minionym tygodniu posprzątały nasze kościoły, a w nadchodzącym tygodniu prosimy o to: kościół parafialny: rodziny z ul. Sienkiewicza: Wycisk Zygfryd, Steuer Brunon, Kurcoń Grażyna, Marcinek Henryk i Hadamie Gizela. kościół Św. Krzyża: Pryga Janusz i Suliga.\nNadal można wziąć udział w akcji „Paczka dla Ukrainy”. Można się jeszcze zapisać na pielgrzymkę do Lourdes\nDziś do nabycia Gość Niedzielny w którym kolejna płyta z Biblią Audio, a na niej cztery księgi mądrościowe.\nW związku z licznymi pytaniami dotyczącymi przedsięwzięcia „Budowa wytwórni do wytwarzania mieszanek mineralno-asfaltowych w Kornicach przy ul. Przemysłowej”, zainteresowanych mieszkańców Gminy Pietrowice Wielkie zaprasza się do świetlicy wiejskiej w Kornicy w dniu 18 maja o godz. 18.00 na spotkanie dotyczące wyżej opisanej sprawy.


Rękawiczki OCR, opaski, czapki | sklep Decathlon.pl\nAkcesoria do biegów OCR\nRękawiczki OCR, czapki i opaski\nCofnij do Akcesoria do biegów OCR\nPlecaki, pasy i softflaski (15) Rękawiczki OCR, czapki i opaski (9) Ochrona i kosmetyki (17) Zegarki, czołówki i akcesoria do telefonów (14) Żele, izotoniki, odżywki (49)\nKALENJI Czapka do biegania Kalenji cienka\nKALENJI CZAPKA Z DASZKIEM DO BIEGANIA TRAIL WIELOFUNKCYJNA SAHARYJKA CZARNA\nBiegi OCR – co to takiego?\nBieganie to najprostszy i jeden z najbardziej efektywnych sposobów na poprawę swojej kondycji, jak i wzmocnienie naszego ciała – w trakcie tej aktywności zaangażowany jest nasz cały organizm. To właśnie dzięki temu posiada tak wielu sympatyków w każdym wieku. Mimo tak dużej popularności, nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, że bieganie może posiadać różne odmiany. Jedną z nich jest OCR. Co to takiego?W Polsce znamy je pod nazwą biegów ekstremalnych lub biegów z przeszkodami. Sam skrót wywodzi się natomiast z języka angielskiego i oznacza Obstacle Course Racing, co w wolnym tłumaczeniu może oznaczać wyścig z przeszkodami. Są doskonale znane na całym świecie, szczególnie w USA, jednak i w Polsce zaczynają cieszyć się bardzo dużym zainteresowaniem. W ich trakcie zawodnicy muszą mierzyć się nie tylko z przeszkodami przygotowanymi przez organizatorów, ale również własnymi słabościami. Jak się okazuje, dla wielu zawodników taka konfrontacja staje się nieopisanym źródłem endorfin. Przykładowe przeszkody, z jakimi muszą zmierzyć się uczestnicy podczas zawodów to: pokonywanie kilkumetrowych ścian, przeskakiwanie przez opony, wspinanie się po linie, czy bieg przez kilkadziesiąt metrów w błocie sięgającym pasa.\nBiegi przeszkodowe – jakie wyposażenie?\nJak można zauważyć, OCR, z których w Polsce najpopularniejszym jest Runmageddon, nie należą do najprostszych dyscyplin sportowych. Oczywistym jest, że będą wymagać od nas właściwego przygotowania pod kątem fizycznym – znaczna część uczestników przygotowania do zmagań rozpoczyna jeszcze na wiele miesięcy przed startem.Kolejny element, o który należy zadbać przed wyścigiem, to właściwa odzież sportowa, która powinna być odpowiedniej jakości. Oczywiście należy wziąć pod uwagę, że kiedy będziemy pokonywać naprawdę trudny dystans, nasza odzież będzie przemoczona i pobrudzona. Stąd nie warto na tę okazję przeznaczać swojego ulubionego stroju do ćwiczeń, gdyż może ulec zniszczeniu.Warto jednak zaopatrzyć się w odzież, która będzie wygodna i jednocześnie funkcjonalna. W trakcie treningu dobrze postawić na przewiewne i odprowadzające wilgoć materiały. Optymalnym rozwiązaniem będzie termoaktywna koszulka z długim rękawem. Dzięki niemu unikniemy bolesnych otarć na skórze, które mogą pojawić się w trakcie pokonywania przeszkody.\nRękawiczki OCR – jakie wybrać?\nAkcesorium, w jakie powinna zaopatrzyć się każda osoba biorąca udział w biegach ekstremalnych, są rękawiczki. To element wyposażenia, który podobnie jak świetnej jakości buty, może w znaczny sposób wpłynąć na nasz komfort w czasie zmagań, a także zadecydować o ich wyniku.Dlaczego właściwe rękawiczki są tak istotne w przypadku OCR? Biorąc udział w biegu z przeszkodami, napotykamy różne przeszkody i wyzwania. Jedne z nich mogą wymagać podciągania, inne łapania, a jeszcze inne chwytania. Brak rękawic może sprawić, że nasze dłonie będą się bardziej pocić, przez co trudniej będzie o dobrą przyczepność. Jednocześnie zapobiegają one wszelkim otarciom czy bolesnym odciskom. To optymalna ochrona Twoich dłoni i palców w naprawdę niesprzyjających warunkach.W ofercie naszego sklepu internetowego znajdziesz szeroki wybór rękawiczek dostępnych w różnych rozmiarach, dzięki czemu z pewnością wybierzesz produkt dopasowany do Twoich potrzeb. Sprawdź również pozostałe przydatne akcesoria, jak czapki z daszkiem i opaski do biegania.


Grejpfrut smoothie - przepisy na grejpfrut smoothie z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na grejpfrut smoothie\nSMOOTHIE Z POMARAŃCZY I GREJPFRUTA 299\nSKŁADNIKI: 3 pomarańcze 2 grejpfruty 150 ml wody 2 łyżki siemienia lnianego mielonego 2 plastry imbiru PRZYGOTOWANIE: Owoce obieram a następnie wkładam do kubka blendera. Grejpfruta obieram tylko ze Zobacz więcej\nSmoothie grejpfrutowe 384\nMoje ulubione o tej porze roku :) Teraz jest idealny okres na cytrusy i wszystkie smakują mi najbardziej. Dlatego dzisiaj robimy smoothiegrejpfrutowe w sam raz na śniadanie albo przekąskę. Składniki: Zobacz więcej\nSMOOTHIE Z ANANASA, KIWI I GREJPFRUTA 62\nTym razem proponuję Wam orzeźwiające i niskokaloryczne smoothie z udziałem ananasa, kiwi, grejpfruta i jabłka, które jest nie tylko źródłem cennych witamin i minerałów, ale pomaga również oczyścić Zobacz więcej\nSmoothie: grejpfrut, jabłko, truskawki, seler... 229\nNie każdy lubi smak selera naciowego - ja za nim nie przepadam, więc dodaję go do różnych potraw, tak, aby nie zdominował smakiem dania. Ponieważ miałam paczkę selera naciowego i używałam go już do Zobacz więcej\nSmoothie Cytrusowe 244\nCo jest najlepsze na upał? Właśnie takie smoothie cytrusowe! Orzeźwiające, o wyrazistym smaku i oczywiście lodowate! Dodatkowym plusem jest to, że to smoothie jest sycące i pełne witamin! Dokładnie Zobacz więcej\nCytrusowe Smoothie z Chia 652\nBomba witaminowo - odżywcza w szklance! Dokładnie. Mnóstwo witamin z owoców, sycący i orzeźwiający miąższ, nasiona Chia dodatkowo wzbogacają smoothie o składniki odżywcze. Dodatkowym Plusem jest Zobacz więcej\nSmoothie grejpfrutowo-melonowe 38\nSmoothie z grejpfruta przyspieszające metabolizm 252\nTradycyjnie, jak w każdą niedzielę, smoothie na dobre zakończenie tygodnia. Dzisiejszy przepis jest idealny na przyspieszenie metabolizmu, pobudzenie procesów trawiennych i generalne oczyszczenie Zobacz więcej\nSmoothie z truskawkami, grejpfrutem, jabłkiem i... 591\nZapraszam Was na lekki poniedziałkowy smoothie. Sezonowy, zdrowy i pożywny. Idealnie sprawdzi się na drugie śniadanie. Składniki: 1 garść truskawek 1/2 grejpfruta 1 jabłko ok. 2 cm imbiru ok. 1/2 Zobacz więcej\nSmoothie truskawkowe 1461\nZielony grejpfrut w mleku 149\nSmoothie oczyszczające organizm – seler,... 27\nZnacie to uczucie jak objadacie się cały dzień a później dopadają Was wyrzuty sumienia? Taki był u mnie dzień wczoraj, dlatego dziś dzielę sie przepisem na oczyszczające smoothie, które mam nadzieje, Zobacz więcej\nŻółte smoothie z mango, bananem, grejpfrutem i... 250\nCiekawy smak i słoneczny, radosny kolor- dla mnie idealnie! Taki koktajl nie dość, że świetnie smakuje to również całkiem dobrze zaspokaja głów- świetny np. jako drugie śniadanie. Użycie słodkich Zobacz więcej\nSmoothie: mango, grejpfrut, pomarańcza, gruszki 369\nKolejna propozycja na smaczny koktajl owocowy. Tym razem zapowiedziane wczoraj owoce, czyli mango, grejpfrut (czerwony), pomarańcza i jabłko. Smak określiłabym słowem: aksamitny - dzięki mango. Zobacz więcej\nZielony koktajl z grejpfrutem 19\nCzy warto jeść grejpfruty? + przepis na smoothie 477\nOdpowiedź na pytanie zadane w tytule wpisu brzmi oczywiście: TAK :) Dlaczego? Po pierwsze są niskokaloryczne (w 100 g mają w zależności od odmiany 30-50 kcal), ale ze względu na zawartość błonnika i Zobacz więcej


Przepisy Mikołajka - René Goscinny | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nBarbara Grzegorzewska, Magdalena Talar\ngotowanie przepisy Mikołajek\nMikołajek. Kal... René Goscinny, Jean...\nKsiążka z lubianym chłopcem imieniem Mikołajek\nNigdy nie zrealizowałam żadnego z tych przepisów. Do większości potrzebny jest rodzic, a ja właśnie chciałam (kiedy kupiłam tę książkę) zrobić im niespodziankę. Po za tym niektóre przepisy są dobrze znane, część "dań" jest po prostu zwykła, więc wymyślono nietypowy sposób podania (który też nie przypadł do gustu). Jedynie parę pomysłów jest zaskakujących, nietypowych lub ciekawych.\nJakby ktoś jednak chciał pobawić się ze swoim dzieckiem (przygotowując te kilka ciekawych przekąsek) to nie polecam kupować prosto z księgarni, gdzie kosztuje ponad 20 zł, tylko poszukać na wyprzedaży/ w antykwariacie itp.\nNigdy nie zrealizowałam żadnego z tych przepisów. Do większości potrzebny jest rodzic, a ja właśnie chciałam (kiedy kupiłam tę książkę) zrobić im niespodziankę. Po za tym niektóre przepisy są dobrze znane, część "dań" jest po prostu zwykła, więc wymyślono nietypowy sposób podania (który też nie przypadł do gustu). Jedynie parę pomysłów jest zaskakujących, nietypowych lub...\nWyobrażacie sobie Mikołajka w kuchni? Ja sobie wyobrażam, ale domyślam się również jak taka kuchnia po Mikołajkowym pichceniu by wyglądała. Skojarzenie z poligonem jest tu chyba najbardziej odpowiednie.\nMikołajek to jednak zuch- chłopak i żadnego wyzwania się nie boi i, możecie wierzyć lub nie, właśnie wydał swoją książkę kucharską! No bo co w końcu kurczę blade!\nJest to książka z przepisami różnorakimi, podzielona na odpowiednie rozdziały. Znajdziemy tu więc sposoby na bardzo pyszne przekąski (polecam szczególnie szalone szaszłyki!), niesamowicie smaczne dania, fantastyczne desery, śmieszne pomysły na piknik oraz na niesamowite smakołyki.\nKażdy przepis opatrzony jest bardzo istotnymi informacjami:\n- o ilości kolegów, którzy będą w stanie skonsumować przygotowane według proponowanych proporcji danie,\n- składniki spożywcze potrzebne do gotowania tudzież smażenia,\n- naczynia, które będą potrzebne do przygotowania potrawy,\n- małe rady i uwagi oraz ostrzeżenia,\nJeżeli pichcimy z Mikołajkiem możemy też zapisać własne sugestie, na które nasz mały bohater przygotował nam miejsce przy każdym daniu. A na końcu możemy uzupełnić książkę o nasze propozycje kulinarne.\nKsiążka jest ilustrowana i okraszona cytatami z przygód francuskiego chłopca i jego przyjaciół, przepisy nie są trudne, a i składniki można dostać w każdym osiedlowym sklepie.\nCiekawe, który rozdział najbardziej przypadłby Wam do gustu? Ja nie ukrywam, że jestem łakomczuchem i w pierwszym odruchu sięgnęłam na strony z deserami. Mmmm, ślinka cieknie, zwłaszcza na ciasteczkowe lody, bo „Strasznie śmiesznie robi się te lody: używasz motka do rozbijania ciastek!”, a porcja wystarczy dla sześciu kolegów!\nDodaj cytat z książki Przepisy Mikołajka


Sny o Warszawie. Wizje przebudowy miasta 1945-1952 - Krzysztof Mordyński | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nPtaki i wilki.... Simon Parkin\nKorporacja koś... Piotr Babiński\nSłoń na Zempli... Andrej Bán\nSigalin. Towar... Andrzej Skalimowski\nAlternatywy 4 ... Janusz Płoński\nBez Pana i Ple... Dariusz Zalega\n"Sny o Warszawie. Wizje przebudowy miasta 1945-1952" były dla mnie bardzo ciekawym doświadczeniem. Zainteresowałam się architekturą i urbanistyką dopiero niedawno. Można powiedzieć, że było to moje pierwsze zetknięcie z literaturą dotykającą tej właśnie tematyki i muszę przyznać, że się nie zawiodłam. Lektura zdecydowanie otwiera oczy na piękno stolicy oraz ukazuje architekturę jako coś więcej niż tylko projektowanie budynków. Ukazuje ją jako odpowiedź wykształconych ludzi doświadczonych przez trudne czasy na potrzeby mieszkańców zniszczonej przez wojnę Warszawy. Dzięki temu jestem w stanie spojrzeć na to miasto jako coś więcej niż tylko fajne miejsce na weekendowy city break. Książka w bardzo klarowny sposób tłumaczy również różnego rodzaju koncepcje powojennych urbanistów, przedstawia różne wizje, również te niezrealizowane oraz patrzy na całość z perspektywy zupełnie wolnej od narracji politycznej, przez co czytelnik otrzymuje dość obiektywny obraz przedstawionej sytuacji. Sama treść obfituje również w liczne ciekawostki historyczne, dzięki którym na pewno można popisać się wiedzą, chociażby w gronie znajomych. Osobiście, książka bardzo przypadła mi do gustu, jednak myślę, że jest ona dobra do polecenia jedynie dla osób zainteresowanych architekturą lub Warszawą. Uważam, że czytelnika, który na ogół niespecjalnie lubi tę tematykę, lektura może okazać się nudna lub męcząca. W moim odczuciu jednak na pewno warto się z nią zapoznać.\n„Sny o Warszawie. Wizje przebudowy miasta 1945-1952” (Lektura na sobotę)\n„Architekci odbudowujący i przebudowujący Warszawę byli ludźmi idei. Inspirowały ich myśli Le Corbusiera, wizje egalitarnego miasta i ładu przestrzennego. Przeżywali fascynacje doskonałością mechanicznej maszyny, braterskiej więzi i piękna tradycyjnej architektury. Projektując, wyrażali całą gamę różnych uczuć, nadziei i zapatrywań na przyszłość, którą – jak wierzyli – mieli obowiązek kształtować” (s.327)\nKiedy otrzymałem niniejszą książkę, od razu pomyślałem, że najwłaściwszym czasem na poczytanie tej pozycji, będzie wtedy, gdy wybiorę się w podróż do Warszawy. Czekałem zatem na odpowiednią okazję, a gdy ona nastąpiła zabrałem „Sny o Warszawie” w podróż pociągiem do stolicy. I mogę napisać Państwu, że odbiór tej pozycji, gdy przemierza się dziesiątki kilometrów w kierunku Warszawy jest po prostu niezwykły. Ale dość tych osobistych refleksji. Czas na chwilę marzeń i snów o przywrócenie zniszczonej stolicy do życia, ścieraniu się różnych koncepcji, wizji i pomysłów, które nadały obecny kształt stolicy Polski.\nJuż pierwsze zdanie pracy może budzić pewne zaskoczenie. Otóż autor pisze, że: „Warszawa nie została odbudowana. Ją przywrócono do życia, ale w odmiennej formie, ukształtowanej przez mieszankę sentymentu, poczucia misji, szaleńczej odwagi, przesadnej pewności siebie i specyficznych, powojennych okoliczności”. Zdanie, które może początkowo budzić pewne zdumienie u czytelnika, z każdą kolejną stroną książki, okazuje się być jednak prawdziwe. Należy dodać, że narracja autora, nie dotyczy ściśle architektonicznych zagadnień. To bardziej opowieść o ludzkich pragnieniach, tytułowych marzeniach i snach, o przywróceniu Warszawie dawnego, ale i nowego blasku, którego pragnęli wszyscy – władze, architekci czy zwykli mieszkańcy powojennej stolicy.\n„Przede wszystkim, architekci nie byli bezwolnymi wykonawcami woli władz. Mieli oni – jak już wielokrotnie na kartach tej książki starałem się przedstawić – własne motywacje działania, własne ambicje. Jeśli dostrzegali niebezpieczeństwo ze strony doktryny, z jej nachalną próbą zniewolenia twórców i wtłoczenia ich w ramy administracyjnej machiny propagandy, a zdecydowali się pozostać, to dlatego, że mieli swój własny cel. I doktryna nie mogła go przekreślić ani zmusić ich, by od nich odstąpili, podobnie jak nie dokonały tego niełatwe realia przedwojennej Polski, okupacji hitlerowska i trudy powojennego życia. Oni mieli przebudować Warszawę, wierzyli, że mogą uczynić ją lepszą. Każdy obiekt wybudowany zgodnie z zasadami doktryny kryje więc równocześnie głębszą treść, niezależną wizję, której nie można wrzucić do jednego worka z komunizmem” (s.257)\nAutor zabiera czytelnika na w niezwykłą wycieczkę po odradzającej się do życia stolicy, w trakcie której usiądziemy przy kreślarskim biurku architektów, przyjrzymy się życiu nowych i starych mieszkańców, którzy starają sobie ułożyć życie w ruinach miasta, czy będziemy świadkami rozmów władz komunistycznych, które przedstawiają swoje wizje na temat odbudowy Warszawy w nowej politycznej rzeczywistości. Słowem, poznajemy losy stolicy zarówno ze strony najważniejszych decydentów, ale również wszystkich tych, którzy chcieli w stolicy Polski mieszkać i przyczynić się do jej odbudowy.\nW pracy Krzysztofa Morodyńskiego, podobało mi się zestawienie ze sobą różnych koncepcji odbudowy miasta, pokazanie archiwalnych planów i rysunków (idealnie dopasowanych do narracji tekstu). Może jednak przede wszystkim to co najbardziej mnie urzekło, to pokazanie uczuć i emocji, które stały za danym projektem. Książka Morodyńskiego to taki zapis ludzkich uczuć, pragnień, marzeń, snów, walki i pokory, które stoją za konstrukcjami, z których korzystamy do dzisiaj odwiedzając lub mieszkając w Warszawie.\nTrzeba przyznać, że autorowi udaje się również rozprawić z wieloma mitami, dotyczącymi przymusu wobec architektów ze strony władz komunistycznych, które z góry wytyczyły odbudowę miasta według swoich wytycznych. Architekci, którzy przyczynili się do przywrócenia stolicy do życia, doskonale znali „reguły gry”, do których musieli się dostosować po 1945 r. Tam jednak, gdzie było to możliwe, starali się przemycać swoje pomysły i rozwiązania, które niekonieczne były 1:1 zgodne z komunistyczną wizją przebudowy stolicy. Myślę, że ocena decyzji tych ludzi po lekturze niniejszej książki będzie inna, bardziej stonowana i obiektywna.\n„Sny o Warszawie” to taka książka, która pozwala spojrzeć na wizje przebudowy miasta w latach 1945-1952, z różnych perspektyw o których wspomniałem wyżej. Muszę przyznać, że gdy ponownie przebywałem w stolicy, mój odbiór miasta, które bardzo lubię, nabrał dla mnie nowego znaczenia. Książka Morodyńskiego, może być takim przewodnikiem po różnych zakątkach obecnej Warszawy. Takim spojrzeniem na całą tkankę miejską z nieco innej perspektywy. Perspektywy, w której widzimy nie budynki, ale może przede wszystkim sny i marzenia, ludzi którzy oddali swoje serce w przywrócenie stolicy Polski do życia.\n„Dlaczego czynnik społeczny liczył się więcej niż rachunek ekonomiczny i budowa infrastruktury? Niewątpliwie trudno było sobie wyobrazić odbudowę Warszawy bez autentycznego zaangażowania ich mieszkańców, ich gotowości do długotrwałego ponoszenia wyrzeczeń. To miasto nie miało zarabiać, ale służyć ludziom. Planując jego przebudowę, architekci zadawali sobie więc w pierwszej kolejności pytanie, w jaki sposób dana inwestycja pomoże społeczności. Niosło to niebezpieczeństwo nierentowności poszczególnych inwestycji, ale z drugiej strony pozwalało nie tracić z oczy podstawowego celu. Skoro zatem miasto miało być dla ludzi i dzięki ludziom, to droga do sukcesu musiała prowadzić przez odnalezienie klucza do ich serc. Gdzie należało go szukać?” (s.176)\n„Architekci odbudowujący i przebudowujący Warszawę byli ludźmi idei. Inspirowały ich myśli Le Corbusiera, wizje egalitarnego miasta i ładu przestrzennego. Przeżywali fascynacje doskonałością mechanicznej maszyny, braterskiej więzi i piękna tradycyjnej architektury. Projektując, wyrażali całą gamę...\nAutor bardzo rzetelnie opracował temat i jest to na prawdę ogromna dawka wiedzy na temat Biura Odbudowy Stolicy, ale dla czytelnika-laika może wydać się przez to nudna. Najlepiej sięgnąć po tę książkę znając przynajmniej podstawy architektury oraz orientować się w historii Warszawy, bo inaczej opisywane szczegóły projektów się dłużą i nużą. Dla mnie osobiście najlepszym fragmentem jest 3 część książki "Warszawa jako więź społeczna", bo tutaj prowokuje się do zadania sobie pytań o współczesne budownictwo i jego stosunek do potrzeb człowieka.\nAutor bardzo rzetelnie opracował temat i jest to na prawdę ogromna dawka wiedzy na temat Biura Odbudowy Stolicy, ale dla czytelnika-laika może wydać się przez to nudna. Najlepiej sięgnąć po tę książkę znając przynajmniej podstawy architektury oraz orientować się w historii Warszawy, bo inaczej opisywane szczegóły projektów się dłużą i nużą. Dla mnie osobiście najlepszym...\n"Sny o Warszawie. Wizje przebudowy miasta 1945-1952" były dla mnie bardzo ciekawym doświadczeniem. Zainteresowałam się architekturą i urbanistyką dopiero niedawno. Można powiedzieć, że było to moje pierwsze zetknięcie z literaturą dotykającą tej właśnie tematyki i muszę przyznać, że się nie zawiodłam. Lektura zdecydowanie otwiera oczy na piękno stolicy oraz ukazuje architekturę jako coś więcej niż tylko projektowanie budynków. Ukazuje ją jako odpowiedź wykształconych ludzi doświadczonych przez trudne czasy na potrzeby mieszkańców zniszczonej przez wojnę Warszawy. Dzięki temu jestem w stanie spojrzeć na to miasto jako coś więcej niż tylko fajne miejsce na weekendowy city break.\nKsiążka w bardzo klarowny sposób tłumaczy również różnego rodzaju koncepcje powojennych urbanistów, przedstawia różne wizje, również te niezrealizowane oraz patrzy na całość z perspektywy zupełnie wolnej od narracji politycznej, przez co czytelnik otrzymuje dość obiektywny obraz przedstawionej sytuacji. Sama treść obfituje również w liczne ciekawostki historyczne, dzięki którym na pewno można popisać się wiedzą, chociażby w gronie znajomych.\nOsobiście, książka bardzo przypadła mi do gustu, jednak myślę, że jest ona dobra do polecenia jedynie dla osób zainteresowanych architekturą lub Warszawą. Uważam, że czytelnika, który na ogół niespecjalnie lubi tę tematykę, lektura może okazać się nudna lub męcząca. W moim odczuciu jednak na pewno warto się z nią zapoznać.\n"Sny o Warszawie. Wizje przebudowy miasta 1945-1952" były dla mnie bardzo ciekawym doświadczeniem. Zainteresowałam się architekturą i urbanistyką dopiero niedawno. Można powiedzieć, że było to moje pierwsze zetknięcie z literaturą dotykającą tej właśnie tematyki i muszę przyznać, że się nie zawiodłam. Lektura zdecydowanie otwiera oczy na piękno stolicy oraz ukazuje...\nInteresujesz się Warszawą i jej historią? Przeczytaj tą książkę.\nJest niesamowicie napisana. Dużo wątków, faktów i historii nieomawianych w głównym nurcie historii warszawy.\nTo w jakich czasach pracowali planiści i architekci, z jakimi wyzwaniami musieli się zmierzyć, a mimo to jakie cuda udało im się z tego wyczarować - zadziwia i zachwyca.\nDzięki tej książce na wiele miejsc w Warszawie patrzę zupełnie inaczej.\nDzięki tej książce na wiele...\nJak powszechnie wiadomo, podczas II Wojny Światowej Warszawa była zniszczona w stopniu znacznym (bodajże 90%), po jej zakończeniu podjęto decyzję o odbudowie, chociaż pojawiały się różne pomysły o przeniesieniu stolicy chociażby do Łodzi.\nKoncepcji było wiele, zdecydowano się ostatecznie na "zaplanowanie" miasta od podstaw, nowe ciągi komunikacyjne, nowe place, nowe dzielnice. Planując układ budynków i ulic należało naturalnie również pomyśleć o transporcie szynowym, a zatem tramwajach, pociągach, oraz metrze.\nAutor opisuje sporo ciekawych historii, na przykład na Wierzbnie miał stanąć duży stadion sportowy, a niedługo po wojnie zaczęto drążyć tunel w okolicach dzisiejszego Dworca Wileńskiego, którym metro miało pojechać pod Wisłą.\nNajciekawszy jest według mnie wątek dotyczący budowy Pałacu Kultury, czyli daru od naszych sowieckich "przyjaciół". Różne bryły, oraz wysokości były brane pod uwagę, jednak ostateczny kształt jest chyba wszystkim dobrze znany.\nPodsumowując, bardzo ciekawa pozycja, sporo jest interesujących zdjęć i rycin, kopalnia wiedzy jeśli kogoś interesuje ten temat.\nKoncepcji było wiele, zdecydowano się ostatecznie na "zaplanowanie" miasta od podstaw, nowe ciągi komunikacyjne, nowe place, nowe...\nKsiążka z potencjałem, który moim zdaniem nie został w pełni wykorzystany. Z jednej strony widać ogrom pracy włożonej przez autora. Z drugiej, być może, jego brak dystansu do własnej pracy. Kilka naprawdę interesujących wątków rozpływa się w długich, technicznych fragmentach. Momentami zastanawiałem się, czy to nie jest przypadkiem podręcznik dla studentów architektury lub urbanistyki.\nKsiążka z potencjałem, który moim zdaniem nie został w pełni wykorzystany. Z jednej strony widać ogrom pracy włożonej przez autora. Z drugiej, być może, jego brak dystansu do własnej pracy. Kilka naprawdę interesujących wątków rozpływa się w długich, technicznych fragmentach. Momentami zastanawiałem się, czy to nie jest przypadkiem podręcznik dla studentów architektury lub...\nTrudno mi ocenić, ponieważ spodziewałam się czegoś innego. Szacunek dla autora za znalezienie i zgromadzenie tych wszystkich informacji na temat architektów.\nJako, że nie jestem z Warszawy, nie znam wszystkich ulic, trudno mi było znaleźć się w tych opisach, łatwiej by było gdyby autor dodał zdjęcia przed/po wojnie obiektów/budynków/ulic do których się odnosił.\nWracający po II wojnie światowej do Warszawy architekci nie mieli łatwego zadania, bo miasto praktycznie nie istniało. Potrzebny był koncepcyjny wysiłek wielu...\n"Wojna się skończyła, ale jej echa wciąż trwały.\nKażdy kogoś przedwcześnie stracił, każdy przeszedł przez swoje piekło, miał swoją osobistą traumę. Czy wobec tego urbaniści, planując odbudowę miasta, powinni mierzyć siły na zamiary czy zamiaru podług sił? Zaczynając od pytań o wydźwięku filozoficznym, można było przejść do konkretnych rozstrzygnięć w realizowaniu budowy Warszawy. Jak daleko mógł sięgać heroizm pokolenia, które przeszło II wojnę światową? Czy na nim miał spocząć główny ciężar odbudowy, czy może lepiej było go rozłożyć w czasie, przerzucić na dzieci i wnuki? Ludzie, którym udało się uniknąć zagłady, mieli prawo zadać takie pytanie, zastanowić się, czy nie dość już wycierpieli. To jednak doświadczenie bliskości śmierci dawało im siłę, dzięki której mogli dokonać rzeczy prawdziwie heroicznych - choć rzadko stawia się pomniki tym, co budują, a zdecydowanie częściej tym, co walczą". [s. 155]\n"Sny o Warszawie. Wizje przebudowy miasta 1945-1952" Krzysztofa Mordyńskiego, książka wydana przez Prószyński i S-ka, to nie tylko opowieść o odbudowie stolicy, ale i o emocjach i filozoficznych sporach, i rzeczywistości, która warta jest przypominania.\n"Warszawa nie została odbudowana. Ją przywrócono do życia, ale w odmiennej formie, ukształtowanej przez mieszankę sentymentu, poczucia misji, szaleńczej odwagi, przesadnej pewności siebie i specyficznych, powojennych okoliczności. [...] Emocje odgrywały na tej drodze ważną rolę. Architektura to nie historia cegieł, betonu i stalowych prętów. To historia ludzi, którzy czuli, żałowali, pragnęli, ale też nienawidzili. Do projektowania domów, do kreślenia planów urbanistycznych popychało ich niezniszczalne poczucie misji. Architekturę postrzegali jako potężną siłę kształtującą życie i nadawali jej znaczenie wykraczające poza utylitarną funkcję schronienia". [s.9]\nUrbaniści i architekci pracujący przy odbudowie Warszawy znaleźli się w unikalnej sytuacji. Od 1939 roku zmnieniło się bowiem wszystko. Ustrój, technologie, struktura demograficzna. Nie było wąskich uliczek dawnego miasta, nie było - przynajmniej w lewobrzeżnej Warszawie - kamienic czynszowych i ścieków. Nie było miasta! Mieli zatem przed sobą rodzaj tabula rasa. Przed nimi rozciągało się morze ruin i napływające fale ludzi, powracających do domu, chcących za wszelką cenę odbudować swoje życie.\nLudzie ci wywierali stałą presję na pracujących urbanistów i na architektów, chcieli normalności. Chcieli wrócić do swoich domów. Planowanie odbudowy zniszczonej Warszawy było zatem także kompromisem między bieżącymi potrzebami a przyszłością, której wielu mieszkańców Warszawy w 1945 roku pewnie nawet nie umiało sobie wyobrazić.\nZ innej jeszcze strony - nikt nie mógł abstrahować od polityki i jej coraz bardziej stalowej łapy zaciskającej się na wszystkim.\nW planach odbudowy - na jej początku - pojawiło się założenie, że w Śródmieściu powstanie dzielnica uniwersytecka, której budowę pomogą sfinansować Stany Zjednoczone. Później okazało się, że pomocy takiej nie będzie, a nawet gdyby się była pojawiła, to nie zostałaby przyjęta. Dzielnica szkół wyższych i instytutów badawczych nigdy nie powstała. To tylko jeden przykład wpływu, jaki zmieniająca się polityka międzynarodowa wywarła na koncepcje urbanistów i architektów oraz na ich realizację.\nNie możemy także zapomnieć o tym, że zaczynano planowanie, kiedy socrealizm nie pojawił się jeszcze na polskim horyzoncie. Potem, kiedy przyszedł, zmienił wiele planów. A jeszcze później pojawiła się wielka płyta i kolejne zmiany, niekoniecznie na lepsze.\n"Sny o Warszawie" to pięknie napisany reportaż, którego autor pomaga nam zrozumieć, jak morze ruin stało się pulsującym witalnością miastem, na które tak często narzekamy, ale którego pewnie nie zamienilibyśmy na inne.\n"Układając plan miasta funkcjonalnego, urbaniści mogli być przekonani, że pomyśleli o wszystkim, że powiązali funkcje, potrzeby, zależności w jeden układ przestrzenny. To było piękno wyższego rzędu, piękno funkcjonalne". [s. 122]\nMordyński ma niezwykły talent do jasnego objaśniania skomplikowanych procesów i zjawisk. Prądy architektoniczne, spory różnych szkół urbanistycznych, uwarunkowania polityczne, rozliczne zjawiska, które zachodziły jednocześnie w wielu miejscach - znajdują swoje miejsce w jego książce i nie ma się wrażenia, że jest się przytłoczonym danymi i faktami, tylko że historia odbudowy powoli rozwija się przed nami, razem ze wszystkimi przyciągającymi uwagę szczegółami.\nTo jedna z wielu zalet książki - jasność wywodu, umiejętność omijania dygresji i skupiania się na najważniejszych kwestiach. Narracja toczy się powoli, czasem zatacza koła, czasem cofa się, by przywołać szerszy kontekst, dać czytelnikowi wiedzę niezbędną, by w pełni docenić to, co się działo tuż po wojnie.\nKsiążka napisana jest absolutnie pięknym, klarownym i przezroczystym językiem, który nie jest barierą między tematem a czytelnikiem, tylko środkiem do przekazania wiedzy. Czyta się "Sny o Warszawie" lekko, aczkolwiek z racji tematyki nie jest to książka na jeden wieczór.\nKsiążka Mordyńskiego to nie tylko zapis powoli realizującego się snu o odbudowie stolicy, ale także szansa na zapoznanie się z koncepcjami urbanistycznymi i architektonicznymi pierwszej połowy ubiegłego wieku. To okazja to poznania nazwisk ludzi, których efekty pracy widzę, ale o których nie słyszałam lub o których wiem zbyt mało.\nAutor "Snów o Warszawie" z pieczołowitością odtwarza myślenie o odbudowie stolicy. Prowadzi czytelnika od ogólnych koncepcji urbanistycznych, od zdefiniowania najważniejszych linii, które mają definiować miasto, po szczegóły takie, jak ilość i przeznaczenie pomieszczeń w poszczególnych blokach.\nZ fascynacją czytałam o tym, jak planowano, jakie spory toczono wokół tego, co ma powstać najpierw? Jak ograniczyć dziką odbudowę? Które zabytki odbudowywać, czemu mają służyć? Tarasowa zabudowa od skarpy wiślanej, przestrzeń reprezentacyjna, położenie głównego dworca kolejowego, główne arterie przecinające odbudowane miasto - wszystko to ma uzasadnienie socjologiczne i filozoficzne.\nWarszawa - przynajmniej ta, która wyłaniała się z marzeń i desek kreślarskich na początku odbudowy - była miastem klarownym, dobrze przemyślanym, miastem przyszłości, które miało być wzorem dla świata. Trochę żałuję, że historia weszła w kolizję z planami i Warszawa wygląda inaczej, niż na deskach kreslarskich BOS.\nCo ważne, autor podkreśla i wydobywa to, co niezwykle ważne: że urbanistom i architektom nie zależało jedynie na odbudowie miasta, stworzeniu mieszkań, miejsc pracy, ciągów komunikacyjnych, ale przede wszystkim - na stworzeniu prawdziwej tkanki społecznej i więzi społecznych w obrębie kolonii, osiedli, dzielnic i miasta.\n"Sny o Warszawie" Krzysztofa Mordyńskiego to także pięknie wydana pozycja.\nReprodukcje planów, szkiców urbanistycznych, zdjęcia Warszawy takiej, jaką zastali powracający tuż po wojnie mieszkańcy, zdjęcia przedwojenne, wojenne i te, zrobione już w odbudowanych dzielnicach. Wszystko to sprawia, że historia opisana przez Mordyńskiego nie jest abstrakcją, tylko czymś, co można dotknąć i zobaczyć.\nI jeszcze jedna, ważna dla mnie rzecz ;)\nAutor odsyła w treści do wielu innych pozycji, książka ma także piękną bibliografię i przypisy, można zatem szukać kolejnych lektur. piękna sprawa.\n"Sny o Warszawie" Krzysztofa Mordyńskiego - książka wciągająca, pięknie napisana, jakaś szlachetna w ogólnym odbiorze. Zdecydowanie nie tylko dla fachowców. To po prostu pozycja poszerzająca horyzonty.\nKażdy kogoś przedwcześnie stracił, każdy przeszedł przez swoje piekło, miał swoją osobistą traumę. Czy wobec tego urbaniści, planując odbudowę miasta, powinni mierzyć siły na zamiary czy zamiaru podług sił? Zaczynając od pytań o wydźwięku filozoficznym, można było przejść do konkretnych rozstrzygnięć w realizowaniu budowy...\nZawsze, gdy jestem w Warszawie wybieram się na Stare Nalewki, koło Ogrodu Krasińskich. To zdecydowanie moje ulubione miejsce w stolicy. Spacerując po wiodących donikąd torach tramwajowych zamykam oczy i próbuję wyobrazić sobie, że słyszę nawoływanie sprzedawców w jidysz, a wokół mnie biegają ludzie aby zdążyć zrobić zakupy przed szabatem. Gdy otwieram oczy uświadamiam sobie, że tych Nalewek już nie ma, tak samo jak nie ma pasażu Simonsa, Dworca Warszawsko-Wiedeńskiego, a także wielu innych wspaniałych miejsce w Warszawie, które odeszły na zawsze.\nW wyniku działań wojennych Warszawa została w zdecydowanej części zniszczona. Wielu ludzi powątpiewało w to, że w ogóle uda się ją odbudować i właśnie wtedy pojawiło się grono śmiałków, którzy postanowili zawalczyć o przywrócenie do życia stolicy.\n“Sny o Warszawie” to opowieść o marzycielach, którzy postanowili nie tylko podnieść swoją ukochaną Warszawę z ruin, ale przy okazji stworzyć z niej miasto nowoczesne, dobrze skomunikowane, a także przyjazne dla ludzi.\nOd razu zaznaczę, że “Sny o Warszawie” nie przedstawiają dokładnej historii odbudowy miasta. Co prawda możemy tutaj znaleźć opisy odbudowy konkretnych miejsc, ale jednak w zdecydowanej większości książka ta opowiada o planach całkowitej modernizacji stolicy oraz przedstawia ich realizację. Myślę, że aby dobrze zrozumieć całą treść książki powinno posiadać się chociaż podstawową wiedzę m.in. o rozkładzie ulic czy najważniejszych obiektach w Warszawie.\nTreść została wzbogacona o liczne fotografie, mapy oraz ryciny, które pozwalają bardziej szczegółowo pochylić się nad opisywanymi przez Autora koncepcjami przebudowy miasta.\nPrzed przeczytaniem tej pozycji stałam na stanowisku, że odbudowana Warszawa całkowicie zatraciła swój klimat i tym samym stała się miastem bez duszy. Wyrażałam swoje oburzenie, że jak można było burzyć kamienice, które nadawały się do odbudowy. Dopiero “Sny o Warszawie” uświadomiły mi, że jedynie ta część miasta, która została uwieczniona na pocztówkach i fotografiach była piękna, natomiast zdecydowana większość była biedna oraz borykała się z problemami z kanalizacją, słabą nawierzchnią, a także kiepskimi warunkami mieszkaniowymi o czym Autor opowiada na przykładzie licznych oficyn gdzie zaledwie kilkunastu mieszkańców widziało cokolwiek innego niż okno sąsiada.\nMi “Sny o Warszawie” bardzo przypadły do gustu. Jako pasjonatka urbanistyki, dodatkowo zakochana w stolicy czekałam na taką pozycję bardzo długo. Niemniej mam wrażenie, że nie jest to książka dla każdego, gdyż wiele osób znudzi się nią po kilku stronach. Dlatego polecam ją w szczególności osobom znającym co nieco Warszawę oraz zainteresowanym tematyką jej ogromnej modernizacji, która nastąpiła wraz z obudową.\nBardzo dziękuje Wydawnictwu Prószyński i S-ka za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego.\nZawsze, gdy jestem w Warszawie wybieram się na Stare Nalewki, koło Ogrodu Krasińskich. To zdecydowanie moje ulubione miejsce w stolicy. Spacerując po wiodących donikąd torach tramwajowych zamykam oczy i próbuję wyobrazić sobie, że słyszę nawoływanie sprzedawców w jidysz, a wokół mnie biegają ludzie aby zdążyć zrobić zakupy przed szabatem. Gdy otwieram oczy uświadamiam...\nDodaj cytat z książki Sny o Warszawie. Wizje przebudowy miasta 1945-1952


Autor Wątek: Przychodzi policja do poszukiwacza, redaktora Prawy.pl (Przeczytany 3076 razy)\n« dnia: 01.01.2016, 14:48:18 »\nJakby było mało, kilka dni później dostałem wezwanie na policję po zupełnie innym donosie i w innej sprawie (podkręconej przez Generalnego Konserwatora Zabytków, tego już wywalonego; w czym miałem malutki udział ogłaszając w mediach jego głupie oświadczenia potwierdzające istnienie pod Wałbrzychem „złotego pociągu”). Zachciało mi się krytykować władze to mam… Bez wątpienia jedna i druga czynność policyjna dotyczyła mojej duszy, czyli tego, co wpisuje się w moją pasję - poszukiwanie skarbów, także tych malutkich, ale będących jakąś dla mnie ważną historią zaklętą w dziwnych czasami przedmiotach.\nA było to tak... 3 listopada 2015 r., 6:20 puk puk do drzwi. Dlaczego 6.20 a nie książkowa 6.00? Dzwonek nie działa, a pies owszem więc abordaż nastąpił przez podwórko rodziców. Przez oszklone drzwi wygląda zbudzona żona. Budzi mnie i tylko brakowało w sumie tekstu z "Misia": "Stasiek, milicja do ciebie!." Otwieram. Oglądam nakaz. Wpuszczam. Odpowiadam negatywnie na pytanie o posiadanie przedmiotów zakazanych prawem, a zwłaszcza broni i amunicji. Próbuję się ubrać. Zawsze ktoś chodzi koło mnie, albo mojej żony. Budzi się moja 8-letnia niepełnosprawna córeczka. Przed czynnościami informuję, że będę je dokumentował i fotografował. Policjanci nie wyrażają zgody dodając, że są funkcjonariuszami wydziału zabójstw, zajmują się poważnymi sprawami i ujawnienie ich wizerunku mogłoby nie być właściwie… Odpowiadam, że wypełniają czynności publiczne, nie są funkcjonariuszami pod przykryciem; ja z kolei jestem dziennikarzem, opisuję od lat sprawy dotyczące nękania pasjonatów historii i właśnie w tej chwili realizuję temat spełniając dziennikarską funkcje kontrolną względem państwa. Kazano mi się wylegitymować. Podstemplowana legitka z napisem PRESS załatwiła sprawę zdjęć. W formie prośby policjanci poprosili, żebym przy publikacji zakrył im przynajmniej twarze… Dla jasności, nie mam takiego obowiązku. Warto znać swoje prawa. Zwłaszcza, jeśli jest się poszukiwaczem skarbów korzystającym z wykrywacza metali.\nAle na tym nie koniec! Kilka dni później, dociera do mnie informacja, że Generalny Konserwator Zabytków przyjął na mnie donos (znowu anonim), że tym razem próbowałem ukraść słynnego maszkarona spod Spichlerza Zbożowego nad Narwią, vis-a-vis Twierdzy Modlin. Do donosu dołączono screeny z Facebooka, gdzie widać jak poszukiwacze pływają łodzią WODR ze strażą pożarną po Narwi i sonaruja dno oraz jak wyciągają przepiękny zabytek, stalowy maszkaron w kształcie antycznego hełmu ze smokiem spadającym z góry na dół w impecie. Cudo pokazywane w TVN itd. Panie policjantki w Nowym Dworze Mazowieckim miały nieco ubawu czytając mi donos i smokach, ale stwierdziły, że muszą czynności przeprowadzić, wszak ktoś napisał, że wraz z grupą poszukiwaczy (a w donosie wyraźnie stało napisane, że z powodu suszy poszukiwacze w całej Polsce okradają Skarb Państwa z cennych zabytków) szabrowałem w Modlinie. Pierwsze pytanie miłych i ładnych pań policjantek: no to gdzie jest ten maszkaron? – Konserwator zabytków go zabezpieczył i chwali się nim na swojej stronie internetowej pisząc przy okazji o naszej legalnej inicjatywie – odpowiadam. Właściwie w tym miejscu można było zakończyć przesłuchanie, ale, że znowu był passus w donosie o broni i amunicji plus zdjęcie strażaka jak wyciąga coś na linie z wody należało wytłumaczyć paniom, że tak właśnie działa sonar, że wisi na linie i stąd lina w wodzie... sonar zadysponował legalnie komendant straży pożarnej, WODR udostępnił łodzie, właściciel terenu zezwolił wejść na teren spichlerza, wszystkie tajne zdjęcia z donosu już wcześniej zdążyłem opublikować w mediach (zwłaszcza w miesięczniku „Odkrywca”). I tyle co do donosu numer dwa.\nOdp: Przychodzi policja do poszukiwacza, redaktora Prawy.pl\n« Odpowiedź #1 dnia: 02.01.2016, 12:57:28 »\nW Polsce poluje się na poszukiwaczy jak na zwierzęta\nPolacy muszą się mieć na baczności. – „Poszukiwaczy i kolekcjonerów ściga w Polsce aparat III RP z jej chorą mentalnością rodem z PRL, zabobonami, prymitywizmem intelektualnym, agresywną ochroną wpływów środowisk branżowych i jakąś zawiścią niespełnionych naukowców, których zresztą często pasjonaci ośmieszają swoją zarówno skutecznością jak i momentami wiedzą, a niemal zawsze tym co nazywam aspektem edukacyjnym” – w wywiadzie dla portalu Pressmania.pl podkreśla dziennikarz i poszukiwacz skarbów. – „Bo przecież jeśli robi się coś pro bono publico a potem wpadają specjaliści od terroru i zabójstw pytając czy posiadam wykrywacz metalu i nawet jaki model, to nie jest normalne. Posiadam także jako mężczyzna narzędzie gwałtu, ale, do cholery, nie jestem gwałcicielem” – mówi Robert Wit Wyrostkiewicz, prezes MSH Exploratorzy.pl w rozmawie z Krzysztofem Sitko.\nKrzysztof Sitko: Państwo PiS-owskie ściga Pana za poszukiwania zabytków? Dlatego miał Pan wizytę „smutnych Panów” w domu?\nRobert Wit Wyrostkiewicz: – Poszukiwaczy i kolekcjonerów nie ściga w Polsce PiS, PO czy SLD, ale IIIRP z jej chorą mentalnością rodem z PRL, zabobonami, prymitywizmem intelektualnym, agresywną ochroną wpływów środowisk branżowych i jakąś zawiścią niespełnionych naukowców, których zresztą często pasjonaci ośmieszają swoją zarówno skutecznością jak i momentami wiedzą, a niemal zawsze tym co nazywam aspektem edukacyjnym. To pierwszy i fundamentalny powód niechęci do poszukiwaczy. Jeśli my odnajdziemy guzik z powstania listopadowego tu szukamy historii pułku działającego na tym terenie, studiujemy źródła, a ci, którzy się nie boją dodatkowo lecą z tym do szkół, mediów lokalnych i eksponują w jakiejś izbie pamięci w gminie. Te znaleziska „pracują”, chyba, że poszukiwacz obawia się pokazać tego co znalazł albo ma złe intencje, a to też się zdarza jak w każdym dużym środowisku. Świat nauki za to, zwłaszcza w archeologii, bardzo często poza różnymi działaniami komercyjnymi nie zawsze mającymi cokolwiek wspólnego z badaniami, stosuje starą zasadę, „tisze jediesz, dalsze budiesz”. To co odkryją, ustalą, opracują, często jest fascynujące, edukujące, zapalające młode umysły i rozbudzające chęć wiedzy, ale nikt tego nie przeczyta, bo zostaje taki dokument złożony w formie sprawozdania z badań u konserwatora zabytków i często nawet on sam się z tym nie zapoznaje…. Takie są fakty. Co do przeszukania w moim domu, wpisywałem się od lat w nagłaśnianie sprawy poszukiwań, zabytków, historii odkrywanej w sposób nowatorski i często przy tym bez cenzury mówiłem o funkcjonariuszach państwa wymieniając ich z nazwiska. Zresztą policja już dawno się na mnie obraziła (poza setkami policjantów-poszukiwaczy, z którymi często mam kontakt, ale nie będę ich „wsypywał” i życzę im „szerokości”).\nIlu Was jest i kim jesteście?\n– Jest nas około 100 tysięcy! Rozmawiamy z świadkami historii, czytamy pamiętniki, studiujemy stare mapy, korzystamy z różnych urządzeń technicznych, także z wykrywaczy metalu; kochamy to co robimy i pieścimy to co znajdujemy. Tacy przynajmniej są ludzie, z którymi od lat wychodzę w teren i przez te ostatnie lata nigdy nie czuliśmy się nie tylko doceniani za setki naszych inicjatyw społecznych związanych z zabytkami, ale zazwyczaj czuliśmy ciężkie spojrzenie państwa na plechach. Tu nad Wisłą nikt poszukiwaczy nie nazywa tak jak w Anglii „bohaterami dziedzictwa kulturowego”, jak powiedział kiedyś o nas brytyjski minister kultury. W III RP jesteśmy albo napiętnowani albo tolerowani, co najwyżej. Przypadki ochoczej współpracy i pochwał zdarzają się, tak, coraz częściej, bo wymiera jakieś pokolenie. Przepraszam, ale w końcu i nareszcie! Niech im ziemia lekką będzie. Bez nich istnieje szans na zmianę. Bez ludzi pokroju prof. Przemysława Urbańczyka, archeologa, który zresztą mam nadzieję niedługo odpowie w sądzie za zniesławienie mojego kolegi, Artura Troncika, a który w Sejmie, w mojej obecności, wszystkich jak leci poszukiwaczy przyrównał do hien pałających obsesją złota… I takie postawy różnych archeologicznych „Niesiołowskich”, takich kipiących jadem naukowców, doprowadziły do tego, że w Polsce poluje się na poszukiwaczy i społecznie morduje się ich dobre imię. To trochę jak przypomina polowanie na zwierzęta. Czasami mam takie skojarzenia… Na szczęście jednak są media, a archeolodzy jeszcze tego ich zauważyli… Na nasze szczęście i ku ich pohańbieniu w wielu materiałach telewizyjnych i prasowych.\nCzyli coś się jednak zmienia na lepsze?\n– Zdecydowanie tak i pisze to pomimo nalotu policji na mój dom i przesłuchań na komisariatach. Zmienia się, ale to powolny proces. Poznałem ostatnio dziesiątku ludzi ze świata archeologii, muzealnictwa czy urzędników podziwiających to co robimy. Dzisiaj oni są kierownikami działów, jutro może dyrektorami… Mam nadzieję, że jeśli rząd zrealizuje plan wywalenia sitwy z wielu urzędów i nie obstawi tych foteli nowymi matołkami w miejsce starych matołków, to coś się zmieni. Niezależnie od tego wiem, że idzie nowe. Poznałem cały szereg urzędników np. z wojewódzkich urzędów ochrony zabytków, czyli urzędów odpowiedzialnych za wydawanie pozwoleń na poszukiwania zabytków z użyciem wykrywacza metalu i coraz więcej widzę tam aniołów, tyle, że zazwyczaj dowodzi nimi jakiś nieudacznik polityk udający specjalistę od zabytków, archeologii i wszystkiego co pod ziemią i nad ziemią. Tak więc mamy rodzynki w masie tępego państwa szukającego wszędzie wyniku, a najłatwiej znaleźć go dowalając nam. I to z tego mechanizmu patrzenia na obywatela w schemacie „domniemanego przestępstwa” dopatrywałbym się przyczyn przeszukania w moim domu i innych sytuacji policyjnych u dziesiątek moich przyjaciół. Bo przecież jeśli robi się coś pro bono publico a potem wpadają specjaliści od terroru i zabójstw pytając czy posiadam wykrywacz metalu i nawet jaki model, to nie jest normalne. Posiadam także jako mężczyzna narzędzie gwałtu, ale, do cholery, nie jestem gwałcicielem.\nWięc do przeszukania w Pana domu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy z wydziału do spraw terroru i zabójstw jeszcze wrócimy, a teraz, niech Pan powie o co chodzi z tymi poszukiwaczami i IIIRP? Znowu jakiś układ czy coś w tym stylu?\n– Układ? Na pewno. Jeśli są ludzie zarabiający na dętych dotacjach na ochronę zabytków a społecznicy często robią to za darmo i czasami nawet lepiej (zwłaszcza jeśli chodzi o sprawy nowożytne) to zamiast traktować ich jako wsparcie traktuje się ich jak konkurencję. Nie chcemy się licytowac z żadnym zawodem. Jesteśmy często amatorami. Chcemy pomagać, ale nie chcemy być celem. Więc tak, o kasę też chodzi w tej całej układance. Nie naszą. Poszukiwacze skarbów, pasjonaci historii, detektoryści czy może archeolodzy-amatorzy używając tego sformułowania używanego w Anglii, to ruch, który rodził się zdecydowanie już w latach 70. Wówczas używano wykrywaczy metali dość prymitywnych, ale działających jednak wystarczająco skutecznie. Wtedy tacy ludzie z detektorem w ręku, jak chociażby major Waldemar Nowakowski, wychodzili w teren wraz z innymi legendami polskiej eksploracji, np. Henrykiem Smętkowskim czy Leszkiem Wilgatem i szukali historii pod ziemią. Zbierali łuski, militaria, guziki, orzełki z czapek… Major stworzył gigantyczną kolekcję mundurów, galanterii mundurowej, broni pozbawionej cech bojowych i oczywiście to wszystko gdzieś łączyło się ze wspomnieniami o polskim etosie żołnierskim, a w czasach komuny postawa takich poszukiwaczy była przynajmniej podejrzana., jednak wówczas powstający ruch był tolerowany. Zresztą major już swoje odsiedział w latach 50. W czasie stanu wojennego milicja zrobiła mu najście szukając bibuły solidarnościowej. Znalazła tylko broń i amunicję powierconą, zabezpieczoną, to dali mu nawet papier, że w takim stanie może to trzymać i dalej sprowadzać tu wycieczki szkolne itd.. Ale w XXI wieku polska policja stwierdziła inaczej robiąc o świecie kombatantowi wojennemu wjazd do mieszkania i rekwirując zbiory! Odzyskał je po latach i boju zakończonym dopiero w Strasburgu… Wracam do ruchu poszukiwawczego, bo trochę zmieniłem wątek. Po 1989 r. wciąż jego rozwój ze względów technicznych był epizodyczny. Jednak na przełomie XX i XXI wieku, kiedy powszechny dostęp do wykrywaczy metalu i ich doskonałe parametry techniczne były już na wyciągniecie ręki przeciętnego Kowalskiego, pasja stała się ogólnonarodowa, chociaż dotycząca niemal wyłącznie mężczyzn. W 2003 roku, czyli politycznie podczas rządów SLD i PSL, kiedy premierem był Leszek Miller a prezydentem Aleksander Kwaśniewski, powstała Ustawa o zabytkach i opiece nad zabytkami, która – co nie powinno w tamtym czasie nikogo dziwić – była w dużej mierze kopią swojego PRL-owskiego poprzednika z dodanymi passusami ograniczającymi swobodę poszukiwaczy. Problem leży oczywiście nie tylko w samej regulacji, ale atmosferze jaką wówczas wprowadzono. W Sejmie odbyła się niedługo po uchwaleniu nowej ustawy wystawa, w której ludzie z wykrywaczami byli przedstawieni jednostronnie jako rabusie starożytnych grobów, a jakiś imbecyl poświęcił chyba cały swój dzień na obliczenie ile kurhanów poszukiwacz może wyrabować w przeciągu jednego dnia! Możliwość poszukiwań zabytków z pomocą urządzeń elektronicznych (jakkolwiek jest to szerokie i przez to beznadziejne pojęcie) można było przeprowadzać odtąd jedynie w drodze decyzji administracyjnej, czyli opłata 82 zł, wniosek, pozwolenia, oczekiwanie, a w praktyce co urzędnik to inne widzi mi się i po roku jeśli jest decyzja pozytywna można zrobić dołek na własnym podwórku…. Tak to wygląda! Nawet na własnym podwórku. A w Łodzi np. nawet na tym podwórku poszukując zabytku trzeba by mieć jeszcze nadzór archeologiczny. Bzdura! Ewidentna? To dlaczego tego od 2003 roku nikt nie ruszył?\nI ktoś występuje o te pozwolenia?\n– Więc nikt o to od 2003 r. praktycznie nie występuje. Może pół procenta z tych 100 tysięcy poszukiwaczy, których mamy dzisiaj w Polsce. Ja jestem m.in. takim facetem i często to robię, ale nie potępiam nikogo, kto przez to sito nie przechodzi. Dla wyjścia na jeden dzień na pole nie będące w strefie ochrony konserwatorskiej, to nierealne. I nie bądźmy hipokrytami. Nikt tego w Polsce nie praktykuje. Nikt. Myślę, że ani jeden poszukiwacz. No i jeśli tak jest, to niech archeolodzy nie dzielą nas na legalnych i nielegalnych, bo mniej lub bardziej wszyscy jesteśmy w takiej optyce nielegalni. Mamy wobec tego totalnie martwe prawo, które miało chronić stanowiska archeologiczne, a doprowadziło do powstania armii podziemia, której nikt nie kontroluje zarówno w cudownych przedsięwzięciach jak i tych godnych potępienia. Środowisko samo się nie oczyści, bo jest…. nielegalne. A różni mądrale udają, że wszystko gra, bo mamy przecież prawo i każdy może wystąpić z wnioskiem o poszukiwania, tylko nikt prawie tego nie robi. Tacy przekorni ci poszukiwacze… Wędkarzy jakoś dało się namówić do licencji, opłat, egzaminów, regulaminów. Ale ci nie musza wnosić opłaty 82 złotych i czekać miesiącami na rozwój wydarzeń, by otrzymać zgodę na wyjście na godzinkę w teren…\nNo to trochę jesteście takimi antysystemowcami….\n– Jesteśmy wciąż w tym państwie takim ciałem obcym, nie wiadomo kim… Odkrywcy historii, często doskonali regionaliści, specjaliści od zabytków ruchomych, kolekcjonerzy, społecznicy, ludzie działający non-profitowo… To ostatnie zapewne jest przyczynkiem do tego, że wiele środowisk za nami nie przepada, bo kto lubi wyrzuty sumienia?\nNikt nie próbował tego zmienić odgórnie?\n– Śledzę sytuację dopiero od 7 może 8 lat. Odkąd kupiłem sobie wykrywacz metalu. Wówczas pod koniec 2008 r. pomagaliśmy europosłowi Sylwestrowi Chruszczowi (dzisiaj poseł z Kukiz’15) napisać pismo do ministra kultury Bogdana Zdrojewskiego prosząc, by wprowadził w Polsce pewnego rodzaju pilotaż, program dobrowolnego zgłaszania znalezisk; uprościł prawne aspekty legalności poszukiwań zabytków i skrócił tę całą niewyobrażalną w praktyce dla spontaniczności poszukiwawczej procedurę. Odpowiedź była typowa. „Państwo jest otwarte na współpracę”, a potem litania zagrożeń ze słowami o rabunku, szabrownictwie i złodziejstwie. Dokument podpisał ówczesny Generalny Konserwator Zabytków w randze wiceministra, Tomasz Merta, który później zginał tragicznie 10 kwietnia 2010 r. w Smoleńsku. Przed jego śmiercią planowaliśmy spotkanie z generalnym konserwatorem. To nie doszło do skutku z powodu katastrofy smoleńskiej. Do tematu poszukiwaczy odnosił się też wicemarszałek Sejmu Krzysztof Putra z PiS, któremu także razem z Igorem Murawskim pomagaliśmy pisać tekst interpelacji i powtórnej interpelacji do ministra kultury dotyczącej poszukiwaczy. Odpowiedź była żadna, czyli w żadnym aspekcie nie odnosiła się do stawianych pytań i propozycji. Coś w rodzaju głuchego telefonu. Zresztą te odpowiedzi ministerialne to często system „kopiuj-wklej”. Jakaś pani Basia czy Krysia kiedyś w resorcie wysmażyła swoje mądrości o ochronie stanowisk archeologicznych i drodze legislacyjnej do uzyskania pozwoleń na poszukiwania i każda próba pisemnego dialogu kończyła się wklejaniem tej samej formuły z już pożółkłej pewnie dyskietki komputerowej… Później była jeszcze inicjatywa debaty sejmowej posła Marka Poznańskiego, wtedy z Ruchu Palikota. Było to o tyle ciekawe, że poseł jest archeologiem, poszukiwaczem i w swoim życiorysie znalazł się na policyjnym dołku za tzw. nielegalne poszukiwania. Chociaż on akurat musiał odpękać swoje za… krzemienie. Na etapie sądowym sprawa się wyjaśniła na korzyść posła, ale posmakował na własnej skórze co to jest IIIRP. Jednak debata sejmowa przez niego zorganizowana, w której brałem udział, pomimo ambitnych celów, była jedynie konfrontacją dwóch wyselekcjonowanych środowisk i na pewno nie była krokiem do przodu. A szkoda. Ostatnim ruchem i chyba pierwszym, który był sensowny, nie zakładał żadnych rezygnacji, ale opierał się na szczerej debacie, merytorycznych wykładach, uczciwej rozmowie i wspólnej kawie i ciastku, co jest bardzo ważne by zapoznać poszukiwaczy, archeologów, konserwatorów zabytków, była debata i konferencja która odbyła się kilka tygodni temu w Zielonej Górze pod hasłem „Poszukiwacz i Archeolog – możliwości współpracy”. Spojrzały tam sobie w oczy środowiska kiedyś od siebie bardzo odległe jak chociażby Stowarzyszenie Naukowe Archeologów Polskich i stowarzyszenia poszukiwawcze. Miałem zaszczyt reprezentować tam tę druga stronę. Padły takie pomysły jak abolicja, by poszukiwacze mogli pokazać naukowcom te wszystkie cuda, zabytki, miejsca, informacje, które teraz cieszą jedynie oczy znalazców i ich rodzin, a ze strachu przed represjami nie przenikają do świata nauki. Zresztą wszyscy zgadzamy się, że nie tylko o zabytki tu idzie, ale o kontekst ich znalezienia, często znany jedynie poszukiwaczom. Chodzi też o edukację, by poszukiwacz potrafił jak najwięcej informacji pozyskać podczas swojej pasji i aby się nimi dzielił. Poszukiwacze z województwa lubuskiego z tamtejszym SNAP wymyślili nawet program pilotażowy. Daj im Boże, żeby coś z tego wyszło.\nWracając jednak do Pana sprawy, co było prawdziwym powodem przeszukania u Pana w domu i kiedy to się stało?\n– Bez wątpienia wiem, że donosił na mnie wielokrotnie jeden z muzealników udowadniając ludziom, że posiadam wśród różnych zabytków także broń i amunicję. Ten człowiek jest także poszukiwaczem i niestety za bardzo się spoufala z jednym ze stołecznych policjantów. Nie wiem, ten może chciał jakąś gwiazdkę na pagonach otrzymać, ale jego koledzy najwyraźniej nie byli przekonani co do słuszności tej nagonki, bowiem o takich działaniach wiedziałem już dużo wcześniej, łącznie z wiedzą o tym, że moje rozmowy są podsłuchiwane. Wiem, że to brzmi jak słaba teoria spiskowa, ale mam pewność, że tak było. Nie byłbym dziennikarzem śledczym, jakbym nie miał swoich informatorów i tu stawiam kropkę.\nRaczej zabytkowych mosinów i mauzerów… Oczywiście pomijam fakt, że w Polsce poza tym, że ustawa o zabytkach nie określa wystarczająco dokładnie tego czym jest zabytek i pozostawia kolosalną uznaniowość powodująca, że na badaniach archeologicznych wszystko co w humusie (wierzchniej warstwie, często organizcznej) traktowane jest zazwyczaj jak śmietnik i odhumusowywane jest ciężkim sprzętem bez ceregieli, a jeśli coś z tego śmietnika wykrywaczem znajdzie poszukiwacz, uuuuu, to gorzej… to wtedy w sądzie ten sam „śmieć” będzie już bezcennym zabytkiem… I jeszcze jakiś ekspert i rzeczoznawca się pod tym podpisze, Narodowy Instytut Dziedzictwa potwierdzi to swoim autorytetem itd. Wszyscy niemalże wiedzą, że tak jest, czasami poklepują nas po plecach, ale mało jest takich archeologów czy konserwatorów czy muzealników, którzy mówią o tym głośno. Z bronią i amunicją jest trochę inaczej. Tu doprecyzowanie jest już konkretniejsze. Tak bardzo właściwie konkretne, że stara łuska z I wojny albo i starsza jeszcze, bez prochu i pocisku, no taka pusta łuska, ale z niezbitą spłonką, to już amunicja! A jakże. Szczerze mówiąc miałem pietra, że coś takiego np. mogłem przytaszczyć z pola 8 lat temu i leży gdzieś pomiędzy szczelinami w podłodze… Mam znajomego poszukiwacza, który za posiadanie takiej pustej łuski dostał 2 lata w zawiasach. Jest przestępcą i ma na to papier, jakkolwiek to brzmi groteskowo! Stracił pracę w banku. Wyjechał z żoną i dziećmi do Anglii. Zatrzymajmy się nad jego sytuacją przez chwilę. Stracił prace i opuścił swój kraj za wykopaną z wykrywaczem metali pustą łuskę! Kocham Polskę, ale takiego państwa nienawidzę… Jak to się stało? Przyszedł biegły na sprawę i powiedział, że to jest nabój możliwy do wystrzelenia w sposób nietypowy i pozamiatane. A spłonka jest istotną częścią amunicji itd. Czyli można kupić sobie gdzieś proch, nasypać, zatkać jakimś metalem, włożyć w rurę, stuknąć spłonkę gwoździem i zrobić napad na bank… Przerażający imbecylizm, ale takie wyroki dostają poszukiwacze i to jest nasza rzeczywistość i co gorsza to wszystko wpisuje się gdzieś w prawo i jego bezduszną interpretację w sądach. U mnie na szczęście znaleziono masę militariów, ale wszystkie legalne. To samo dotyczyło zabytków. Donos na mnie i niechęć wielu ludzi, którzy nie przepadają za tym co mówię i robię nie osiągnęła celu, ale bycie cna celowniku służb to nic przyjemnego…\nJak wyglądało przeszukanie?\nMamy dzień 3 listopada 2015 roku. 6.20 stukot do drzwi. Dlaczego nie o 6.00 jak to bywało u moich znajomych? Mam popsuty dzwonek przy furtce i działającego psa… Funkcjonariusze z wydziału do spraw zwalczania terroru i zabójstw z komendy stołecznej policji przebili się dopiero przez działkę moich rodziców. Obudzili nas mocnym stukaniem do drzwi. Okazali mi blachę przez przeszkolona część drzwi i chwile potem nakaz. Ja z kolei pokazałem legitymację dziennikarską i zapowiedziałem relacjonowanie czynności. Po zacytowaniu kilku paragrafów z naszej dziennikarskiej branży i sprawdzeniu przez policjantów pieczątek w mojej legitce prasowej mogłem pstrykać zdjęcia, ale nie za bardzo miałem do tego głowę. Zrobiłem kilka. Pokazałem szereg dokumentów potwierdzających legalność mojej kolekcji. Większość z tych papierków jest niepotrzebna, ale zbierałem je kiedyś na taką okazję. Decyzje konserwatorskie, depozyty muzealne celem opracowań zabytków, dotyczace konserwacji zabytków, darowizn, przekazań itd. To nie znaczy, że każdy musi to mieć, ale jakoś mi było z tym lżej… Warto jednak pamiętać, że mamy prawo posiadać także kolekcje prywatne bez żadnych papirusów, ale czasami trzeba to dopiero funkcjonariuszom wytłumaczyć, czego nikomu nie życzę, bo wiem, że w Polsce rozmowy z policjantami o zabytkach są trochę groteskowe. W moim przypadku przyszli do mnie profesjonaliści. Prywatna kolekcja w ogóle ich nie interesowała, bo takie też rzeczy posiadam jak chociażby kilka dzieł sztuki i masę różnych pamiątek historycznych. Funkcjonariuszy interesowała głównie zabytkowa broń i wykopana pewnie gdzieś w lesie amunicja. Owszem, łusek było pełno, ale wszystkie puste i ze zbitymi spłonkami. Nawet taki olbrzym jak czołgowa łuska pasująca do słynnego niemieckiego „Tygrysa” stoi u mnie na tarasie. Na szczęście, nawet widok pocisków przeciwpancernych nie przeraził policjantów, bo wiedzieli, że to tak samo bezpieczna rzecz jak żelazko czy hantle do ćwiczeń gimnastycznych. Przede wszystkim takie rzeczy nie podpadają pod ustawę, jeśli nie ma tam prochu czy zapalnika. Tak skracając temat, oczywiście.\nTo były emocje, które już minęły…?\n– Dziewięciu policjantów zachowywało się kulturalnie i ekspercko. Sytuację ustawiła rozmowa na samym początku i dobrze, że zostało tak do końca. Dlatego polecam wszystkim znajomość swoich praw i nie pękanie. Mamy prawo mieć zabytki. Mamy prawo mieć wykrywacz. Mamy prawo być kolekcjonerami. Mamy prawo do wielu rzeczy i pomimo różnych prawnych absurdów, jednak nie jesteśmy bezbronni. Widok jednak takiej ilości chłopów ubranych w te czarne kurtki, rosłych, obcych jednak, o 6.20, to dla mojej żony był szok, a dla mojej córeczki, uczennicy pierwszej klasy szkoły specjalnej, także było to dziwne doświadczenie. Najdelikatniej mówiąc. Moja córeczka jest niepełnosprawna, ale bardzo kochana. Chodziła i mówiła policjantom, że „tata szuka skarbów”. Gdyby nie ten obrazek, pewnie już bym o sprawie zapomniał. Nie będę tych emocji opisywał. Jeśli ktoś jest empatyczny i jest człowiekiem, a zwłaszcza jeśli ktoś jest rodzicem, tym bardziej niepełnosprawnego dziecka, temu nie trzeba tłumaczyć co to znaczy znaleźć się w takiej sytuacji… Kiedy później jeden archeolog powiedział mi, że „policja powinna weryfikować miejsca, gdzie może znajdować się składowisko niewypałów zagrażające życiu i mieniu”; pomyślałem sobie, że każde kurestwo i każde polowanie na ludzi można wpisać w tzw. społeczną konieczność… Tylko po wszystkim postawiłem sobie jeszcze jedno pytanie. Na moją pasję trącę masę pieniędzy, a nie jestem bogaty. Trzy tysiące miesięcznie to dla mnie super miesiąc. Oczywiście wszystko ze śmieciowych umów. Organizuje wystawy w jakiś domach kultury, pisze artykuły o historii, pomagam w ekshumacjach Żołnierzy Wyklętych, spisuję historie życia od starszych ludzi, zbieram pamiątki historyczne, staram się współpracować z archeologami jak potrafię najlepiej, przechodzę te często abstrakcyjne procedury na wydawanie pozwoleń na poszukiwania, nigdy nie zarobiłem na swojej pasji nawet złotówki i siedzę teraz z dzieckiem na kolanach rano i widzę mężczyzn, którzy grzebią w szafkach z bielizną i rzeczami prywatnymi. Nie mam do nich żalu. Byli mili. Jeden z nich zresztą okazał się poszukiwaczem i detektorystą, zresztą znanym i cenionym w środowisku starych wyjadaczy… Kazali im to przyszli… Ale czy ja coś zrobiłem nie tak? Jestem zagrożeniem dla państwa? Kiedyś liczyłem na dyplom od ministra kultury… Dzisiaj widzę jak bardzo byłem naiwny.\nCo według Pana należy zrobić, aby nie dochodziło do tak kuriozalnych sytuacji?\n– Siedzieć cicho. Nie pisać o swojej pasji na Facebooku. Chodzić z wykrywaczem metali i kłamać, że poszukuje się zgubionego kolczyka żony; nie krytykować muzeów za ginące u nich dziwnie zabytki, nie opisywać działań np. łódzkiej policji prześladującej poszukiwaczy, swojej kolekcji nie pokazywać nikomu, czyli należy robić wszystko to, co jest najgorszą opcją dla piękna tej pasji. Kłamać, ukrywać i kombinować oraz uśmiechać się do państwa zgrywając nieświadomego głupka. Wtedy nalotów policyjnych nie będzie. I większość po części wybiera tę drogę. Nie mam do nikogo o to żalu. Ludzie mają swoje prace, rodziny. Jednak to przerażające, że to, co często w naszym życiu jest najpiękniejsze musimy chować przed systemem zamiast się tym dzielić, zarażać innych i współpracować ze światem nauki, z pokorą, ale też z pasją. Dzisiaj większość najpiękniejszych odkryć zabytków to dzieło poszukiwaczy, zgłaszane jako znaleziska przypadkowe, że niby na grzybach, że niby kopiąc robaki na ryby… Jak długo mamy żyć w takim kłamstwie, na które przymykają oko tak samo poszukiwacze jak i archeolodzy czy konserwatorzy zabytków?\nPolska to dziwny kraj? Państwo ściga poszukiwaczy skarbów, a mafiosów sędziowie wypuszczają z kryminału…\n– Tu doskonały jest znowu przykład z zabytkową bronią, czy tzw. bronią. Abstrahując od ustawy i tego co określa jako zabytek czy broń, łatwiej złapać kogoś z zardzewiałym doszczętnie pistoletem z przełomu XIX i XX wieku, który nigdy nie odda strzału, ale jest liczony dalej jako jednostka broni niż złapać gangstera z nową spluwą. A na papierze zawsze jest się potem czym popisać w komendzie wojewódzkiej… Tylko, że jak podawał miesięcznik „Strzał”, większość broni użytej w przestępstwach to broń nowa, wyciekająca z magazynów policyjnych i wojskowych do mafii i różnych oprychów. Tu wykrywalność jest minimalna, ale wjechać do poczciwego kolekcjonera i zdjąć mu ze ścinany jakąś myśliwską pukawkę np. z 1870 r., zniszczoną rusznikarsko, ale nie tak jak chcieliby eksperci, bez papierków z Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego; ładując mu w sądzie za to wyrok z kodeksu karnego, to już nie problem dla policji. A jak do tego mamy poszukiwacza, ooo, to już pełen sukces służb. Szkoda, że ci sami ludzie nie przyglądają się już tak samo atentywnie prawdziwym przestępcom, zarówno wśród poszukiwaczy jak i archeologów. Dlaczego, bo za takim poszukiwaczem, który na prawdę w nocy ograbił np. grób polskiego żołnierza z nieśmiertelnika policja musiałaby pobiegać po polu, przeprowadzić całą akcję, złapać go na gorącym uczynku, więc łatwiej wpaść do kogoś, kto o swojej pasji opowiada np. dzieciom w szkole i można go namierzyć posiadając jedynie dostęp do Google.pl… To samo dotyczy archeologów i znanych przecież doskonale w środowisku przekrętów na nadzorach archeologicznych. Zresztą już sam ten system nadzorów jest arcy korupcjogenny, ale tu jakoś policjanci nie wykazują się już taką gorliwością. Może dlatego, że ci którzy donoszą na poszukiwaczy nie donoszą sami na siebie? Nie wiem. Ogólnie, chore to wszystko od początku do końca. Tak więc ludzie układu będą wypuszczani, szef gdańskiego sądu po prowokacji dziennikarskie w sprawie Amber Gold wróci do sądzenia ludzi, syn Wałęsy nie będzie pijakiem za kierownicą, ale chorym człowiekiem na „pomroczność jasną”, śp. Krzysztof Olewnik dalej będzie dla różnych ludzi efektem samouprowadzenia, generałowi Papale po prostu chciano ukraść stary samochód, a gen. Petelicki zastrzelił się sam, tak jak Ireneusz Sekuła zresztą, który strzelił do siebie samobójczo wielokrotnie… Tu sądy nie mają problemów. No, ale to jest właśnie nasza III RP. Łatwiej jest zrobić raz na jakiś czas łapankę na poszukiwaczy, którym należą się tak na prawdę często medale, a nie szykany.\n– To nie był jedyny donos, jedyna akcja policyjna, jedyna interwencja. Już lata temu, kiedy opisywałem skandaliczne działania policji wobec wspaniałego człowieka, poszukiwacza, Piotrka Adamkiewicza z Sieradza, policja zainteresowała się po raz pierwszy moją osobą, Na dopytywaniu o mnie się wówczas zakończyło. Jako dziennikarz opisywałem ten temat pod hasłem „policyjne sztuczki i niedouczki”. Później było to przeszukanie z 3 listopada 2015. A ponad miesiąc temu donos, że próbowałem ukraść cenny zabytek spod Twierdzy Modlin z zabytkowego Spichlerza Zbożowego z połowy XIX wieku. To był tak olbrzymi idiotyzm, że trudno mi to w ogóle tłumaczyć w jakikolwiek logiczny sposób. Odnaleźliśmy piękny maszkaron w kształcie antycznego hełmu ze smokiem, głównie dzięki postawie regionalisty Sławka Kalińskiego z Nowego Dworu Mazowieckiego, który bezskutecznie zgłaszał obiekt miejskiemu konserwatorowi zabytków, aż w końcu zgłosił to nam. Przekazaliśmy go konserwatorowi zabytków, tym razem wojewódzkiemu, dużo bardziej kompetentnemu niż miejski w tym rejonie. Zresztą od razu poinformowaliśmy go telefonicznie o odkryciu już potwierdzonym namacalnie. Otrzymaliśmy podziękowania i wskazówki co robić dalej. Całą akcje w Modlinie przeprowadziliśmy także dzięki straży pożarnej i WOPR. Wykonywaliśmy zdjęcia statkom na dnie Narwi dzięki użyciu sonaru strażaków. Wówczas tak skomplikowana operacja, z udziałem nurków zawodowych, przy wykonywaniu zdjęć podwodnych, użyciu drona, analizie sonarogramów itd. została wykonana społecznie, z pasji. Po tym wszystkim zostałem zaproszony do Radia Zet, gdzie mówiłem o niechęci pewnych środowisk, które traktują naszą działalność jak psucie im rynku… Do tego zapytano mnie o złoty pociąg i przez 15 minut opowiadałem jak wielkim ubóstwem intelektualno-merytorycznym były głupie wypowiedzi Generalnego Konserwatora Zabytków, rasowego polityka PSL, który na odczytach georadarowych widział już wieżyczki, wagoniki i działa. To niemożliwe technicznie, ale szef wszystkich konserwatorskich szefów plótł bzdury jak małe dziecko, dlatego. trzeba było w końcu powiedzieć, że król jest nagi. Po programie do tego samego Generalnego Konserwatora Zabytków wpłynął donos na mnie, że nielegalnie próbowałem rabować zabytki w Modlinie. Ani jednego argumentu poza takimi sformułowaniami, że trwa susza i z powodu niskiego stanu wód poszukiwacze w całej Polsce okradają społeczeństwo z zabytków znajdujących się na płyciźnie. Coś rodem z filmów Stanisława Barei. To jest paszport? To był paszport! Policjantki na komisariacie miały niezły ubaw czytając mi te bzdury z donosu, ale mi raczej nie było do śmiechu, że zamiast tego dyplomu z podziękowaniami od ministra kultury mam listę takich obowiązkowych spowiedzi… Sprawa oczywiście idzie do umorzenia na etapie wyjaśniającym, ale co z tego? Mam być dumny, że nikt nic na mnie nie ma? To żenujące…\nCzego Panu mogę życzyć w 2016 roku?\n– Inicjatywy ustawodawczej nowelizującej Ustawę o zabytkach i nowego rozporządzenie ministra kultury regulującego w sposób cywilizowany i mądry status poszukiwaczy; przedstawicieli państwa, którzy będą nas wspierać chociażby dobrym słowem. Pasjonaci historii często są jak dzieci. Jedno „dziękuję” dodaje nam skrzydeł. I dostrzeżenia w nas obywateli! Przecież od 30 listopada 2015 roku mamy zmienione prawo odnoście poszukiwań. Na niekorzyść poszukiwaczy i zdecydowanie na niekorzyść ochrony zabytków w Polsce. Platforma Obywatelska zostawiła nam taki prezent na odchodne. Jest nas 100 tysięcy, ale nikogo z nas nie zapytano o zdanie; żadnych konsultacji społecznych, zero. Wprowadzili nowelizację bocznym wejściem wykorzystując ustawe o regulacji zawodowej zmieniającą szereg innych ustaw w tym sprawy zupełnie z kwestia regulacji nie związane jak poszukiwania. Taki wytrych prawny, by nam dokopać. A zrobiono to po cichu… Tak więc nocne zmiany to specjalność ekip politycznych od dawien dawna… Jeśli więc tylu polityków mówiło ostatnio o jakiejś dobrej zmianie, to chciałbym ją widzieć także tutaj i już w 2017 roku. Czy tak będzie? Mam umiarkowaną nadzieję, ale jej nie tracę.\nWyświetleń: 2014 25.07.2016, 16:22:24


Przepis na Karkówka z i na kapuście. - Kulinarny karnet Christophera - KatalogSmaków.pl\nRoladki z kapustą kiszoną. Składniki: 36 dag karkówka b/kości 30 dag kapusta kiszona 2 cebule 1 jabłko sól, pieprz majeranek 2 listki laurowe 3 ziela angielskie 1 szklanka bulionu z drobiu masło i olej do smażenia 2 łyżki mąki Wykonanie: Cebulę i jabłko pokroić w kostkę, przesmażyć na maśle z dodatkiem oleju. Dodać kapustę, liść laurowy, ziele angielskie. Podlać bulionem, chwilę poddusić. Karkówkę pokroić na dwa plastry, rozbić doprawić solą i pieprzem i na każdy plaster p... Czytaj dalej na blogu Kulinarny karnet Christophera\nróżne dania, warzywa, wieprzowina\nkapustą, karkówka, roladki, kapusta kiszona, cebula, pieczenie, jabłka, ziemniaki, ziemniak, wieprzowina, warzywa, karkówka w cebuli, pieczone ziemniaki, karkówka pieczona, pieczona karkówka, jabłka pieczone, pieczone jabłka, warzywa na patelnie


FHU Jolanta Żyła, Rachunkowość - usługi - Wyszukiwarka firm BiznesFinder.pl\nFHU Jolanta Żyła\n43-400 Cieszyn , Na Wzgórzu 13 (woj. śląskie)\nFirma FHU Jolanta Żyła to firma, którą warto obdarzyć zaufaniem. Zapamiętaj adres Naszej firmy: Na Wzgórzu 13, Cieszyn, województwo śląskie. Wyślij wiadomość na pocztę elektroniczną: mariuszzyla@op.pl.\nOtrzymany przez naczelnika urzędu skarbowego NIP to: 5481021129. Wpisz numer: 72711481 w wyszukiwarkę REGON i znajdź naszą firmę. Działamy na rynku od 2001 roku. Świadczymy usługi obejmujące branżę Rachunkowość - usługi. W zlokalizowaniu firmy pomocne będą współrzędne: 49.744118489739N, 18.6473891373359E.\nFirma FHU Jolanta Żyła, która działa w miejscowości Cieszyn, zajmuje się rachunkowością. Zapewniamy usługi księgowe w konkurencyjnej cenie i na profesjonalnym poziomie. Do klienta zawsze podchodzimy indywidualnie, dlatego możesz być pewien, że będziesz zadowolony z naszych usług. Nieustannie się rozwijamy i powiększamy swoją ofertę. Wybierając naszą firmę, dokonasz świetnego wyboru.\nJaka jest nazwa firmy Nazwa to: FHU Jolanta Żyła\nJaki jest adres firmy FHU Jolanta Żyła Adres to: 43-400 Cieszyn , Na Wzgórzu 13 (woj. śląskie)\nJaki jest e-mail do firmy FHU Jolanta Żyła E-mail to: mariuszzyla@op.pl\nJaki jest NIP firmy FHU Jolanta Żyła NIP to: 5481021129\nJaki jest numer REGON firmy FHU Jolanta Żyła Numer REGON to: 72711481\nJakie są współrzędne geograficzne firmy FHU Jolanta Żyła Współrzędne geograficzne to: 49.744118489739°N 18.6473891373359°E


Usługi kurierskie - sposób na szybką dostawę - nowyczlowiek.pl\nKiedy coś musimy wysłać, większość z nas kieruje swoje kroki do urzędu pocztowego. Tymczasem zdecydowanie lepszym rozwiązaniem okazują się być usługi kurierskie. Przesyłki krajowe to sposób na to, aby przesyłka dotarła do odbiorcy w naprawdę krótkim czasie. Jakie zalety mają usługi kurierskie?\nPrzesyłki krajowe kurierskie to zawsze gwarancja usług na naprawdę wysokim poziomie. Stawiając na tanie wysyłanie, można być pewnym, że paczka bardzo szybko dotrze do odbiorcy. Co więcej, nic nie stoi na przeszkodzie, aby w takiej paczce znalazły się kruche przedmioty. Tani kurier dba bowiem o to, aby wszystkie paczki były w pełni bezpieczne. Jeśli tylko jest taka potrzeba, można paczkę oznaczyć, naklejając na nią stosowną naklejkę mówiącą o tym, że z taką paczką trzeba obchodzić się delikatnie.\nPrzesyłki dla wygodnych\nUsługi kurierskie to rozwiązanie dla wszystkich stawiających nie tylko na jakość świadczonych usług, ale również ich wygodę. Przesyłki krajowe to bowiem nie tylko krótki czas dostawy, ale również możliwość zamówienia kuriera do domu. Do tego dochodzą atrakcyjne ceny – tani kurier jest dzisiaj naprawdę realny. Aby więc wysłać paczkę, nie tylko nie trzeba wychodzić z domu, martwić się tym, jak długi będzie czas dostawy, ale także tym, jaki koszt trzeba ponieść.\nTani kurier to usługa, na którą może dzisiaj liczyć każdy. Przesyłki krajowe kurierskie to usługa idealna dla naprawdę wymagających. Krótki czas dostawy, atrakcyjne ceny i bezpieczeństwo paczek ? wszystko to sprawia, że usługi kurierskie godne są uwagi.


Obrazy starości myślą malowane | Wrocławskie Centrum Seniora\n"Obrazy starości myślą malowane" (Kliknij i czytaj)\nto książka dr Walentyny Wnuk, w której Autorka ukazuje wizerunki starości. „Obrazy starości myślą malowane” podzielone są na dwie części.\nDruga część książki skierowana jest bezpośrednio do osób w wieku 60+. Znajdziemy tu wyjaśnienie, czym jest profilaktyka starzenia się, czy możliwy jest i jak powinien wyglądać międzypokoleniowy dialog, jaką rolę pełni animator w środowisku osób starszych. Dr Walentyna Wnuk, wieloletni kierownik Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Uniwersytecie Wrocławskim oraz inicjator i promotor takich placówek na Dolnym Śląsku mówi o zmianie, jakiej doświadczają osoby starsze uczestniczące w zajęciach, wspomina również o wartościach płynących z uczestnictwa w działaniach klubów seniora. Książkę kończy rozdział poświęcony Janowi Pawłowi II w kontekście wzoru pomyślnego starzenia się.\nCzytaj w nowym oknie...


alexjones.pl Informacje z Polski Gospodarka polska „Morawiecki to żaden gospodarz!” Wielki protest rolników przeciwko polityce rządu\nKategoria: Gospodarka polska Sobota, 14 lipiec 2018 09:02\tAutor: Andreas\nFacebook/Stowarzyszenie Polskich Producentów Ziemniaków i Warzyw\nUlicami Warszawy przeszedł dziś wielki protest polskich rolników. Sprzeciwiali się polityce rządu, która ich zdaniem faworyzuje potężny zagraniczny kapitał, prowadząc do upadku rodzimych hodowców. Pod ambasadą USA wybrzmiały też hasła antyamerykańskie.\nWięcej w tej kategorii: « Przeciętne wynagrodzenie nie takie wysokie\tPrzedsiębiorcy ściągną Latynosów ? »\nOstatnio zmieniany Sobota, 14 lipiec 2018 10:53


Aktywność użytkowników: 84030089\nPowiat chojnicki. Do nieszczęśliwego wypadku doszło na stoku narciarskim w Wiśle\nDo wypadku na stoku w Cieńkowie w Wiśle doszło w piątek (20.01). Leżącego narciarza wbitego w zwały śniegu zauważył jeden z turystów jadący wyciągiem. Powiadomił służy ratunkowe.\nDo nieszczęśliwego wypadku doszło na stoku narciarskim w Wiśle. W jego wyniku w piątek wieczorem zginął 20 - letni mężczyzna z Chojnic. | fot. screen youtube.com\nGdy przybyli ratownicy ranny narciarz był przytomny natychmiast udzielono mu pomocy a następnie przewieziono śmigłowcem do szpitala w Krakowie. Poszkodowany 20 - latek był mieszkańcem Chojnic, w wyniku wypadku doznał urazów wewnętrznych, uszkodził także kręgosłup. Zmarł w szpitalu na skutek odniesionych obrażeń.\n- W okolicy podłoże było oblodzone, leżały też zwały śniegu. 20 - latek doznał obrażeń wewnętrznych na skutek upadku – mówi Rafał Domagała, oficer prasowy cieszyńskiej policji. - Mężczyzna był przytomny, gdy zabierał go śmigłowiec. Został przetransportowany do szpitala w Krakowie.\n- W nocy przyszła informacja, że mieszkaniec Chojnic zmarł. Prokurator nie zarządził sekcji zwłok, uznał, że był to nieszczęśliwy wypadek. Wykluczamy udział osób trzecich – dodaje Domagała. Jak ustaliła cieszyńska policja, mężczyzna jechał poza trasą, wybił się na muldzie i upadł na zlodowaciałą pryzmę śniegu.\nZobacz również - RUSZYŁA KAMPANIA PN."WSPÓLNIE DLA BEZPIECZEŃSTWA NA STOKU" - TUTAJ


wildmuscles - galeria - obraz WIL#WN-9236-PIC-76\nPoziom autoprzeciwciał insulinowych (IAA) różni się u różnych krewnych pierwszego stopnia pacjentów z cukrzycą insulinozależną, co sugeruje regulację genetyczną. Wcześniej zgłaszaliśmy podwyższone wartości IAA wśród krewnych z ryzykiem DR4-dodatnim. W badaniu tym 72/82 wśród krewnych z ryzykiem miało pozytywny wynik IAA, z czego 75% (54/72) nosił DR4 w porównaniu z 20% (2/10) krewnych ujemnych względem IAA (P = 0,0004). Jednak 69% (18/26) krewnych z niedoborem DR4 było pozytywnych względem IAA. Ponieważ DR4 nie uwzględniał wszys...\nEkspozycja szczurów na wysokie napięcie tlenu powoduje zwiększoną zawartość kolagenu w płucach i powiększenie pęcherzyków płucnych w ciągu 3-6 tygodni. Zbadaliśmy, czy cis-hydroksyprolina, analog proline, który hamuje syntezę kolagenu, może zapobiec gromadzeniu kolagenu i powiększeniu pęcherzyków. Szczury wystawiono na działanie hiperoksji przez 60 godzin, a następnie na powietrze w pomieszczeniu i hiperoksję przez naprzemienne okresy 24-godzinne przez 11,5 dnia. Szczury poddane działaniu tlenu otrzymywały 200 mg / kg cis-hydroksyprol...\nDzięki tej procedurze podgrupa badanych próbek, które miały słaby wynik, wiązała się ze znacznie krótszym czasem przeżycia niż podgrupa próbek, które według przewidywań uzyskały dobry wynik (P = 0,034 w teście log-rank) (dodatek dodatkowy 7, dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org). Jednakże, gdy używaliśmy tej metody w próbkach AML z prawidłowym kariotypem, nie stwierdziliśmy znaczącej różnicy w całkowitym przeżyciu (P = 0,65 w teście log-rank), co może odzwierciedlać względnie małą próbkę ...\nCytokiny IL-1 beta i TNF-alfa powodują kacheksję i hipermetabolizm w modelach zwierzęcych, ale ich rola w zapaleniu ludzi pozostaje kontrowersyjna. Związek pomiędzy wytwarzaniem cytokin in vitro i metabolizmem badano u 23 osób dorosłych z RZS i 23 zdrowymi osobnikami kontrolnymi dobranymi pod względem wieku, płci, rasy i masy ciała. Skład ciała mierzono wieloprzedziałową analizą masy ciała, wody, tłuszczu i masy kostnej. Spoczynkowy wydatek energetyczny (REE) mierzono za pomocą pośredniej kalorymetrii. Wytwarzanie cytokin przez PBMC mierzo...


Afgański tłumacz "Jasiek" opowiedział o tym, jak wyglądała o ewakuacja z Kabulu - Fakty TVN online\n"Było jasne, że talibowie złamią swoje obietnice. Mówili, że wybaczą wszystkim tłumaczom, ale zupełnie im nie wierzyłem"\nTo ostatnie godziny akcji ewakuacyjnej USA z Afganistanu. Ta polska już się zakończyła. Do Polski udało się między innymi ewakuować tłumacza "Jaśka", który współpracował z naszym wojskiem. "Jasiek" razem z rodziną jest już bezpieczny, choć jeszcze kilka dni temu tracił nadzieję na ucieczkę z Kabulu. Udało się to w ostatniej chwili po tym, jak jego były szef kapitan Rafał Rychlicki poruszył niebo i ziemię, by "Jaśka" sprowadzić do Polski.\nMimo chaosu po czwartkowym zamachu i mimo ciągłego zagrożenia, samoloty ewakuacyjne latają do i z...\nAfgański tłumacz "Jasiek", zabrany niemal w ostatniej chwili z lotniska w Kabulu, jest już bezpieczny w Polsce razem z żoną i 4-miesięczną córeczką. Stacji TVN24 opowiedział o niezwykłej historii swojej ucieczki z kraju.\n- Nie zdążyłem nawet powiedzieć "do widzenia" mojej rodzinie, moim najbliższym: siostrom i braciom. Tak bardzo się spieszyłem i tak bardzo bałem się talibów - opowiada ewakuowany tłumacz.\nTłumacza dziewięć lat temu zatrudnili polscy żołnierze w bazie w Ghazni i nadali mu pseudonim "Jasiek".\n- To było z naszej strony ułatwienie komunikacji z tłumaczami: każdy z nich otrzymywał taki kryptonim, przezwisko - wspomina kapitan Rafał Rychlicki, weteran misji w Afganistanie.\nPraca "Jaśka" - po zdobyciu władzy przez talibów - mogłaby go kosztować życie.\n- Było jasne, że talibowie złamią swoje obietnice. Mówili, że wybaczą wszystkim tłumaczom, wszystkim, którzy pracowali z siłami koalicji, ale zupełnie im nie wierzyłem. Tym bardziej, że w tych dniach zamordowali dwie kobiety tylko za to, że nie były ubrane w muzułmańskie stroje - opowiada ewakuowany tłumacz.\n"Jasiek" decyzję o ucieczce podjął z żoną w jednej chwili. - Zdecydowałem, że muszę uciekać, kiedy talibowie zajęli większość prowincji Afganistanu, kiedy byli blisko granic Kabulu - mówi tłumacz.\nMałżeństwo wzięło ze sobą tylko dokumenty i stroje na przebranie dla siebie i dla 4-miesięcznej córeczki.\nTłumaczowi wraz z rodziną udało się przedostać do stolicy Afganistanu. - Kiedy dotarliśmy do bramy lotniska, talibowie krzyczeli na nas, strzelali w powietrze i użyli gazu łzawiącego - wspomina "Jasiek".\nW tłumie ludzi "Jasiek" z żoną i niemowlęciem nie mieli szans, żeby wedrzeć się na lotnisko. Tym bardziej, że nie było ich na polskiej liście osób zgłoszonych do ewakuacji.\n- Wysłał zapytanie o kontakt. Znajdował się wówczas na lotnisku przed wejściem głównym do lotniska w Kabulu i szukał kontaktu, szukał ratunku - mówi kpt. Rychlicki, weteran misji w Afganistanie.\n- Czekałem przed bramą lotniska dwa dni i jedną noc, ale nie było absolutnie żadnej możliwości, żeby tam się dostać. Wtedy straciłem nadzieję. Uznałem, że jeśli nie uda się wejść na lotnisko, będziemy musieli wrócić do domu, na tereny zajęte przez talibów - opowiada "Jasiek".\nKapitan Rychlicki - dawny szef "Jaśka" - poruszył niebo i ziemię, żeby sprowadzić tłumacza do Polski. Kiedy ministerstwa milczały, napisał do TVN24. My wtedy zapytaliśmy ministra Michała Dworczyka, czy można dopisać tłumacza do listy ewakuowanych, ale poinformował nas, że "lista jest już zamknięta".\nNa tym jednak nie poprzestaliśmy i o sprawie "Jaśka" opowiedzieliśmy wiceministrowi spraw zagranicznych Marcinowi Przydaczowi - wtedy machina ruszyła.\n- Dzięki wam skontaktowało się ze mną MSZ - mówi kpt. Rafał Rychlicki.\nKapitan przekazał urzędnikom kontakt do tłumacza i wskazał jego lokalizację. Polskie służby z kolei przekazały "Jaśkowi", do którego miejsca ma dotrzeć.\nKapitan Rychlicki poprosił pracowników MSZ, żeby wołali "Jaśka" po pseudonimie. - Nasz konsul właśnie w ten sposób wydostał go z tłumu. Chodząc, krzycząc: "gdzie jest Jasiek?". Zgłosił się właśnie "Jasiek" - mówił Marcin Przydacz, wiceminister MSZ.\nNa drodze tłumacza do polskich żołnierzy była mała rzeka. "Jasiek" wspomina, że wszedł do wody i tam zobaczyli go Polacy.\n- Zauważyli mnie w rzece, machałem rękami i wołałem ich. Słyszałem, jak wołają: "Jasiek, Jasiek". Powiedzieli, że muszę przyprowadzić rodzinę nad rzekę. Kiedy przyprowadziłem rodzinę, pomogli nam się przedostać - opowiada ewakuowany tłumacz.\nMałżeństwo później wiele godzin spędziło na lotnisku, ale byli już bezpieczni. Teraz przechodzą kwarantannę w Polsce, ale ciągle towarzyszy im strach o rodzinę i dlatego "Jasiek" nie pokazuje twarzy ani nie podaje prawdziwego nazwiska.\n- Zostawiłem siostry i braci w Afganistanie: w Kabulu i w Ghazni. Są w trudnej sytuacji - mówi "Jasiek" i dodaje, że musi poznać ludzi i polską kulturę oraz szybko znaleźć pracę, żeby pomóc swojej rodzinie.\nMieszkańcy wsi Suchy Bór ruszyli z pomocą dla ewakuowanych z Afganistanu\n"Rekrutują największych socjopatów. Ich wizytówką jest okrutna, bezsensowna przemoc"


MATA ANTYPOŚLIZGOWA LENTEX POD DYWANY I CHODNIKI dywanik24.pl\n» MATA ANTYPOŚLIZGOWA LENTEX POD DYWANY I CHODNIKI\nKod produktu: 4768-42272\nWłóknina z włókien syntetycznych z warstwą antypoślizgową od spodu i od góry. Mata antypoślizgowa przeznaczona jest do wyłożenia pod dywan, chodnik w celu wyeliminowania przesuwania się. Może być stosowana na podłogach drewnianych, panelach, płatkach wykładzinach w tworzywa sztucznego. Przed rozłożeniem maty, powierzchnie należy odkurzyć oraz umyć.\nzakres gramatur: 110-130 gr/m2\nDywan jest super miękki w dotyku, puszysty i gęsty jak "baranek"


Definitywny koniec wakacji. Od wtorku lekcje - Dziennik Wschodni\nDefinitywny koniec wakacji. Od wtorku lekcje\nWojewódzka inauguracja nowego roku szkolnego była w Zespole Szkół Elektronicznych w Lublinie. Nie bez powodu. Oddano tu do użytku nowe obiekty sportowe.\nByliśmy też na inauguracji w dwóch podstawówkach: nr 21 i 43 oraz w Przedszkolu nr 75. Po południu całe śródmieście zrobiło się biało-granatowe. Znalezienie miejsca w ogródkach na deptaku i Starym Mieście nie było łatwe.\nPoza tym minister edukacji narodowej zapowiedziała już kilka miesięcy temu, że priorytetem dla niej w obecnym roku szkolny 2014/2015 będzie szkolnictwo zawodowe. Zaś w szkole przy ul. Wojciechowskiej kształcą się zarówno uczniowie technikum elektronicznego jak też licealiści.\nW poniedziałkowej uroczystości, w szkole przy ul. Wojciechowskiej brał udział m.in. Tadeusz Sławecki, sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej. Podczas swojego przemówienia mówił o darmowym podręczniku dla uczniów klas I szkoły podstawowej i akcji Bezpieczna szkoła. Przywiózł też prezenty - m.in. płytę z dziełami Karola Lipińskiego. Wspomniał też o pomniku kompozytora, który miał stanąć w Lublinie. - Mam nadzieję, że w następnej kadencji pan to zrealizuje - sekretarz stanu w MEN zwrócił się do prezydenta Lublina Krzysztofa Żuka.\nedukacja Zespół Szkół Elektronicznych w Lublinie


Soczyście lll - Ewa Nowiszewska | Galeria Gallerystore.pl\nStrona główna / Malarstwo / Olej / Soczyście lll\nSoczyście lll - obraz olejny na płótnie\n,,Soczyście lll " to kolejna praca z rozpoczętego cyklu w 2020r ,,Soczyście ". Inspirowana zdjęciem z internetu. Namalowana farbami olejnymi na podobraziu płóciennym. Boki zamalowane, nie wymaga ram, gotowa do ekspozycji. Sygnowana nazwiskiem artysty E.Nowiszewska. Bardzo soczyste kolory nadadzą charakteru i oryginalności każdemu wnętrzu; jadalni, sypialni, gabinetowi czy też salonowi . Obraz ten może stać się miłym prezentem dla każdego kto ceni sobie prostotę i soczyste barwy.


TEST DRIVE : Abarth Punto Evo SuperSport – Quan\nTEST DRIVE : Abarth Punto Evo SuperSport\nMichał Skobieński • 18 grudnia 2017\nCarlo Abarth, Jean Redele, Alejandro de Tomaso. Genialni konstruktorzy, sportowi wizjonerzy, wielcy zapomnieni. Z całej trójki, pomimo sukcesów w swoich czasach, przetrwało dziecko tylko jednego z nich – Abartha. Od 1949 roku zajmuje się tuningiem aut Fiata, Alfy Romeo, Simci oraz Renault. W 1971 roku jedynym udziałowcem został Fiat. Z fabryk wyjeżdżały modele ze skorpionem na masce, takie jak Stilo, Seicento, czy 126p. Tak, tak, nasz maluszek również trafił na warsztat Abartha. Po wielu modyfikacjach i powiększeniu silnika, w topowej wersji udało się z niego wycisnąć 55km. Aż serce się kraje, że nie był dostępny w naszym kraju…\nZaś do naszego garażu wjechał inny „potworek” – Abarth Punto Evo SuperSport. Już sam widok auta przyprawia o ciarki na plecach. Szary lakier campovolo, czarna okleina na masce i dachu, czarne felgi, czerwone zaciski hamulców no i napis SuperSport na klapie bagażnika. Wszystkie te elementy tworzą piękną całość, która niczym nie przypomina cywilnej wersji.\nTeraz najważniejsze – silnik. Nigdy nie myślałem, że z tak małej pojemności ( 1.4 ) można wycisnąć tyle frajdy! Jednostka legitymująca się mocą 180 KM, wydmuchanych z Garretta GT1446, technologia MultiAir, sportowy wydech i precyzyjna skrzynia biegów. Zakochałem się w połączeniu tych wszystkich podzespołów. To naprawdę szybki i zwinny hothacz\nA to jeszcze nie koniec… We wnętrzu ujrzymy kubełkowe fotele Sabelt, które warte są każdych pieniędzy, czerwono-żółte przeszycia, wskazówki opuszczone pionowo w dół oraz tryb sportowy.\nPo uruchomieniu silnika w zamkniętym garażu podziemnym, szczery uśmiech gwarantuje układ wydechowy, który mrucząc, zapowiada wrażenia z jazdy. Aż żałuje, że nie nagrałem dla Was tego dźwięku. Nieziemski.\nJedynka i ruszam! Drugi bieg, trzeci, już 140 na prędkościomierzu. Jestem w Warszawie, bez szaleństw, trzeba pohamować emocje. A jednak za każdym razem chcę wdusić gaz do dechy, złapać mocno kierownice i popuścic wodze fantazji. Euforii dopełnia świetny układ kierowniczy i przyczepność tego auta. Samochód wprost klei się do jezdni. Nie miałem nawet ochoty kombinować z ręcznym jak np. w przypadku RCZ-a. Czułem się jak w dużym gokarcie, a pokonywanie zakrętów w dynamiczny sposób wymagało ode mnie technicznej jazdy, którą osobiście bardzo lubię.\nUkład hamulcowy sygnowany przez Brembo, również nie pozostawia wiele do życzenia. Sztywne zawieszenie i przewidywalne zachowanie auta, w połączeniu z 270 niutonometrami (od 2750 obr/min), dają wrażenie obcowania z o wiele droższym i szybszym autem. Podczas testu, o myśleliśmy o nim dzień i noc, każdy chciał się przejechać, choćby na chwile.\nRównie duże zainteresowanie samochód budzi na ulicy. Efektowne okleiny oraz rasowy gang silnika gwarantują skręcone karki przechodniów i nawał pytań w stylu „co to za auto?!”.\nKażda podróż Punciakiem przebiega niczym cruising Ferrari 458 Speciale po wielkomiejskim bulwarze. Dobra, przesadziłem – jakimś fajnym Caymanem. Duma, wyższość i satysfakcja w 10 krotnie niższej cenie.\nNo właśnie, patrząc na dane techniczne auta, dochodzimy do prawdziwego oblicza Abartha. Od zera do setki przyspiesza w 7,5s i nie zapewnia pierwszego miejsca na podium. Po wcześniejszych zachwytach nad autem, fakty szokują. Jeżdżąc tym urwisem, non-stop mamy wrażenie poruszania się rasowym drogowym bolidem, a jednak nie jest to auto łykające zakręty na torze Monza czy katapultujące od zera do setki z prędkością światła.\nPunto Evo, pomimo bycia „SuperSport”, jest bardziej lifestyle`owe. Jednak nie można rozpatrywać tego jako wady. Moim zdaniem ważniejsze w „Abarcie ” są emocje jakie daje, niż to co mówi papier. W mieście spala ok. 10l/100km. Jak na sportowe auto codziennego użytku to bardzo przyzwoicie.\nSamochód jeździ ponadprzeciętnie, a do tego możemy nim pojechać do pracy, na kolację z dziewczyną, czy wyskoczyć na paintball w dosyć komfortowych warunkach, czując zainteresowanie wszystkich dookoła. Dobry pomysł na nowe auto do codziennego użytku i weekendowego melanżu!\nViews : 15 086\nTEST DRIVE : Lancia Thema


Mazury > Chcieli zrobić zdjęcie w Rosji | Gazeta Współczesna\nMazury > Chcieli…\nMazury > Chcieli zrobić zdjęcie w Rosji\nhim 30 lipca 2008, 12:16\nPięćset złotych mandatu zapłacił obywatel Niemiec, który chciał przekroczyć granicę polsko-rosyjską.\nW poniedziałek po południu trzej turyści odpoczywający w Mikołajkach wybrali się na zwiedzanie okolic i granicy państwa. Podjechali na motocyklach do pasa drogi granicznej, po czym jeden z nich chciał zrobić pamiątkowe zdjęcie po drugiej stronie granicy.\n- Patrol Straży Granicznej zauważył idącego mężczyznę z aparatem w ręku w stronę Rosji. Po wezwaniu turysta wrócił i dołączył do kolegów. Funkcjonariusze wylegitymowali i pouczyli obywateli Niemiec, a sprawcę wykroczenia ukarano mandatem w wysokości 500 zł - mówi Jadwiga Szubstarska, rzeczniczka komendanta Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Straży Granicznej.\nStraż Graniczna przypomina, że Federacja Rosyjska nie należy do Strefy Schengen, a przekraczanie granicy odbywa się w ściśle wyznaczonych miejscach. Dokumentem uprawniającym do przekraczania granicy jest paszport.


Sprawozdanie z dnia 17 marca z przeprowadzonych konsultacji projektu uchwały w sprawie zmiany Statutu Zarzadu ... | Gmina i Miasto Czerwionka-Leszczyny\nStrona główna/Urząd/Aktualności/Sprawozdanie z dnia 17 marca z przeprowadzonych konsultacji projektu uchwały w sprawie zmiany Statutu Zarzadu ...\nSprawozdanie z dnia 17 marca z przeprowadzonych konsultacji projektu uchwały w sprawie zmiany Statutu Zarzadu ...\nSprawozdanie Burmistrza Gminy i Miasta Czerwionka-Leszczyny z dnia 17 marca 2016 roku z przeprowadzonych konsultacji dot. projektu uchwały Rady Miejskiej w Czerwionce-Leszczynach w sprawie zmiany Statutu Zarządu Dróg i Służb Komunalnych w Czerwionce-Leszczynach.\nW terminie od 10 marca 2016 roku do 16 marca 2016 roku Burmistrz Gminy i Miasta Czerwionka-Leszczyny ogłosił przeprowadzenie konsultacji w przedmiocie projektu Uchwały Rady Miejskiej w Czerwionce-Leszczynach w sprawie zmiany Statutu Zarządu Dróg i Służb Komunalnych w Czerwionce-Leszczynach.\nSprawozdanie Burmistrza Gminy i Miasta Czerwionka-Leszczyny z dnia 17 marca 2016r. z przeprowadzonych konsultacji w przedmiocie projektu uchwały Rady Miejskiej w Czerwionce-Leszczynach w sprawie zmiany Statutu Zarządu Dróg i Służb Komunalnych w Czerwionce-Leszczynach