Międzynarodowy Festiwal NON SOLA SCRIPTA - Wrocławskie Lato Organowe\nSTRONA GŁÓWNA > OFERTA KULTURALNA > Lista Projektów > MIęDZYNARODOWY FESTIWAL NON SOLA SCRIPTA - WROCłAWSKIE LATO ORGANOWE\n22. Międzynarodowy Festiwal NON SOLA SCRIPTA\n-Wrocławskie Lato Organowe 2015\nKościół Św. Krzyża - Ostrów Tumski\nsprawując zaszczytną funkcję dyrektora artystycznego, staram się w miarę\nistniejących możliwości przedstawić Państwu propozycje programowe różnorodne i bogate, zapraszając do udziału wybitnych artystów, a także promując młodych utalentowanych absolwentów polskich i zagranicznych uczelni.\nWychodząc naprzeciw często przez Melomanów wyrażanym życzeniom, utwory solowe "króla instrumentów" zabrzmią obok dzieł muzyki kameralnej lub utworów na inne instrumenty, z towarzyszeniem organów. Idea zawarta w tytule "Non Sola Scripta" nadaje temu festiwalowi wymiar szczególny, gdzie improwizacja, w różnych wariantach, wkomponowana jest w programy koncertów.\nFormuła tego festiwalu jest również wstępną zapowiedzią cyklu koncertów, które pod nazwą "Historyczna Organostrada Dolnego Śląska" wpiszą się w kalendarz imprez ESK Wrocław 2016.\nPragnę wyrazić wdzięczność i wyrazy szacunku dla Pani Minister Kultury i\nDziedzictwa Narodowego – Małgorzacie Omilanowskiej za udzielenie po raz kolejny honorowego patronatu festiwalowi, Panu Prezydentowi Wrocławia Rafałowi Dutkiewiczowi i P.T. Władzom Samorządowym za wsparcie i pomoc finansową w organizacji festiwalu.\nPragnę wyrazić nadzieję, że festiwal ten pozostanie na stałe w kalendarium imprez artystycznych Wrocławia, czyniąc to miasto, tak jak to było przed laty, jedną ze stolic muzyki organowej Europy.\nPrzekazując Państwu niniejszy program, pragnę życzyć wielu wspaniałych wzruszeń i przeżyć, życzę, aby obcowanie z muzyką w pięknym barokowym wnętrzu świątyni, mogło nas wzbogacić i nadało barw naszej codzienności.\nProfesor Andrzej Chorosiński\n28 VI godz. 19.00\nIgor Cecocho – lider\n5 VII godz. 19.00\nHenryk Botor - organy\n12 VII godz. 19.00\n19 VII godz. 19.00\nBernhard Gfrerer – organy\nDomkantorei Schleswig – chór\n26 VII godz. 19.00\nJean-Christophe Geiser – organy\n2 VIII godz. 19.00\nAndreas Liebig - organy\n9 VIII godz. 19.00\nFranz Loerch – organy\n16 VIII godz. 19.00\n23 VIII godz. 19.00\nwięcej na stronie www.impart.art.pl w:\nOferta kulturalna -\nMiędzynarodowy festiwal muzyki organowej i kameralnej Non Sola Scripta jest cyklem koncertów o jedynej i wyjątkowej formule programowej. Określa ją łaciński tytuł informujący, że nie tylko to, co jest zapisane w tekście lub partyturze nutowej, jest treścią programów koncertów. W różnych formach i konfiguracjach pojawia się w nich idea improwizacji. Improwizacji wokalnych , instrumentalnych w muzykowaniu zbiorowym i oczywiście organowych.\nZaliczany do najważniejszych festiwali organowych w Polsce festiwal powołany został 21 lat temu z inicjatywy ówczesnej dyrekcji wrocławskiego Impartu i wybitnego muzyka organisty prof. Andrzeja Chorosińskiego.\nNON SOLA SCRIPTA jest synonimem najwyższej jakości artystycznej. Koncerty polskich i światowych gwiazd przyciągają do Wrocławia wielu melomanów.\nKoncerty odbywają się w przepięknych wnętrzach zabytkowych wrocławskich kościołów - wcześniej barokowego, Uniwersyteckiego, a od 2012 roku gotyckiego kościoła Św. Krzyża na Ostrowie Tumskim, który na co dzień jest zamknięty dla zwiedzających. W zabytkowych murach świątyni prezentowana jest muzyka różnych okresów muzycznych, transkrypcje bardzo znanych i lubianych przez publiczność utworów symfonicznych. Rozbrzmiewają tu nie tylko dźwięki organów. Obok nich można usłyszeć wykonania kameralne i wokalne, zgodnie z ideą festiwalu połączone z elementami improwizacji.\nNiebagatelnym walorem festiwalu jest również miejsce, w którym się odbywa. Wrocławianie i turyści, licznie przybyli z wszystkich kontynentów świata, pierwsze kroki kierują na Ostrów Tumski, aby podziwiać tutejsze zabytkowe świątynie oraz niezwykły urok jednej z najpiękniejszych części miasta.\nDwudziestoletnia historia festiwalu oraz bogata muzyczna przeszłość i teraźniejszość Wrocławia czyni z niego ważne centrum muzyki organowej na mapie Europy.\nFestiwal jest jedynym wydarzeniem muzycznym w kraju, którego myślą przewodnią jest improwizacja, zarówno organowa, jak również realizowana przez innych wykonawców koncertów.\nFestiwal Non Sola Scripta jest kontynuacją bogatych tradycji muzyki organowej Wrocławia , udokumentowanych od okresu baroku. Celem projektu jest szeroko rozumiana promocja i upowszechnianie twórczości artystycznej, zjawisk i trendów w zakresie muzyki organowej i kameralnej, Zaproszani są zarówno uznani artyści, jak i młodzi muzycy wprowadzający świeże interpretacje. Festiwal propaguje piękną muzykę organową oraz walory brzmieniowe organów we wrocławskim kościele Św. Krzyża na Ostrowie Tumskim. Organy te są cennym zabytkiem sztuki, wraz ze świątynią stanowiącą przykład jednej z najznamienitszych budowli gotyckich.\nJedną z idei festiwalu jest propagowanie i prezentacja sztuki improwizacji, zarówno organowej jak i na innych instrumentach, w zespołach wykonawczych i wokalnych. W tej formule jest to jeden z nielicznych festiwali organowych w Europie. Muzyczna integracja interdyscyplinarna realizowana jest poprzez łączenie różnych gatunków muzyki i składów instrumentalnych lub wokalno-instrumentalnych w ramach koncertu.\nWszystkie koncerty, odbywające się w niedzielne, wakacyjne wieczory, są efektem bardzo starannego doboru repertuaru i wykonujących go artystów. Zaproszenia na wrocławski festiwal przyjmują najwięksi wirtuozi i improwizatorzy organów, tytularni organiści najwspanialszych katedr Europy i świata. Muzyka organowa prezentowana podczas koncertów festiwalowych obejmuje wszystkie epoki, aż po współczesność. Paleta brzmień instrumentów, w połączeniu z wirtuozowskimi umiejętnościami wykonawców, daje w efekcie najwyższą wartość muzyczną, co jest największym atutem festiwalu.\nKlasyka muzyki organowej\nWirtuozi z Polski i zagranicy\nMiejsce koncertów - Ostrów Tumski


Mieszkanie na sprzedaż, Warszawa Bemowo Jelonki Południowe Batalionów Chłopskich, 613 420 PLN, 82 m2, domy-24073 | Domy.pl\nCzteropokojowe mieszkanie na sprzedaż: Warszawa, Bemowo, Jelonki Południowe, Batalionów Chłopskich\nCena: 613 420 PLN\nCena za m²: 7480,73 PLN / m²\nINDEPRO - biuro sprzedaży dewelopera. Największy wybór ofert z rynku pierwotnego. Z NAMI KUPUJESZ BEZ PROWIZJI - BEZPIECZNIE - Z GWARANCJĄ NAJNIŻSZEJ CENY PROFESJONALNA OBSŁUGA I WSPARCIE SPECJALISTÓW. Mieszkanie cztery pokoje 82 m2 na Bemowie. Mieszkanie składa się z pokoju z aneksem kuchennym, trzech sypialni, łazienki oraz przedpokoju. Mieszkanie znajduje się na czwartym piętrze, z balkonem. Nowe okna drewniane z wystawą na wschód i zachód. Mieszkanie może być w stanie deweloperskim lub gotowe do wprowadzenia się.Opis inwestycji: Projekt powstaje na Bemowie - dynamicznie rozwijającej się lewobrzeżnej dzielnicy Warszawy, z rozbudowywaną stale (planowana II linia metra), bogatą już infrastrukturą drogowo-komunikacyjną i siecią handlowo-usługową. Tereny rekreacyjne, centra rozrywkowe, siedziby wielu firm i instytucji, z miejscami pracy, szkoły i przedszkola, placówki medyczne oraz nowoczesny i funkcjonalny projekt budynku sprawiają, że jest to znakomity wybór dla ceniących komfort mieszkania w stolicy za rozsądną cenę. Za wyborem tego miejsca przemawia także wysoka jakość wykonania mieszkań, powierzchni wspólnych, dbałość o najbliższe otoczenie budynku oraz bezpieczeństwo mieszańców przez system monitoringu osiedla. Wygodę życia poprawiają tu dodatkowo komórki lokatorskie (do każdego lokalu), windy, ogródki dla mieszkańców parteru, podziemna hala garażowa oraz znajdujące się przy wejściu do budynku stojaki na rowery - tak chętnie dziś i często wykorzystywane do rekreacji i jako ekologiczny środek komunikacji. Ciekawe rozwiązania architektoniczne np. jasna, w pełni przeszklona klatka schodowa i szaro-zielone elementy elewacji dodają temu projektowi nowoczesnego charakteru. Wartość mieszkania w przyszłości wzrośnie dzięki drugiej linii metra, przebiegającej kilkaset metrów od osiedla. W zależności od potrzeb i możliwości, mieszkanie znajdą tu dla siebie zarówno single, pary jak i rodziny z dziećmi. Projekt spełnia wymogi programu Mieszkanie dla Młodych. Istnieje możliwość sfinansowania kredytem zakupu wykończonego mieszkania i wyposażenia AGD z bogatych programów oferowanych przez dewelopera. Bardzo korzystna relacja jakości do ceny. Idealna propozycja dla młodych i aktywnych oraz zakupu inwestycyjnego! Standard wykończenia: Czteropiętrowy budynek (5 kondygnacji nadziemnych i 1. podziemna) zaprojektowany według nowoczesnych standardów komfortu i bezpieczeństwa. Mieszkania bardzo dobrze doświetlone przez duże okna od strony wschodniej lub zachodniej (w zależności od położenia mieszkania). Do zakupu w stanie deweloperskim - tj. bez podłóg (szlichta cementowa) i białego montażu, ściany otynkowane i pomalowane farbą białą, okna PCV, grzejniki płytowe z termoregulatorem, na balkonie gres mrozoodporny lub nawierzchnia betonowa wykończona warstwą terazzo, drzwi wejściowe do mieszkania. Istnieje możliwość zakupu mieszkania z wykończeniem w standardzie oferowanym w trzech programach Tendence, Chic, Elegante - również ze sprzętem AGD. W budynku dostępne media: telefon, TV, internet, videodomofon, instalacja centralnego ogrzewania z węzłem cieplnym w garażu, energia elektryczna, woda ciepła i zimna, kanalizacja sanitarna. Sposób finansowania: Mieszkanie do zakupu gotówką, ze środków kredytowych także w ramach programu Mieszkanie dla Młodych. Na każdym etapie kontaktu z bankiem oferujemy pomoc naszego doradcy finansowego, który bezpłatnie udzieli wskazówek co do wyboru optymalnej oferty banku i pomoże w całej procedurze uzyskania kredytu.Więcej informacji oraz dodatkowe zdjęcia znajdą Państwo na naszej stronie internetowej indepro.pl. W celu zarezerwowania terminu oględzin lub uzyskania szczegółowych informacji zapraszamy do bezpośredniego kontaktu z doradcą INDEPROlub centralą firmy . Wszystkie oferty INDEPRO dostępne są w usłudze KUP BEZ PROWIZJI! GWARANTUJEMY BEZPIECZNY ZAKUP. INDEPRO zajmuje się profesjonalną i kompleksową obsługą transakcji na rynku nieruchomości. Jesteśmy jedną z największych firm działających na terenie Krakowa i okolic. Wyróżnia nas szeroka oferta, duża ilość sprzedanych nieruchomości oraz kompetentni pracownicy. Jako pierwsi, z dużym sukcesem wprowadziliśmy usługę umożliwiającą bezprowizyjny zakup wszystkich naszych nieruchomości. Dzięki wysokiej skuteczności, zaangażowaniu i miłej atmosferze w 100% realizujemy oczekiwania naszych klientów. Liczba wyświetleń ogłoszenia: 11\nMieszkanie na sprzedaż: Warszawa Bemowo Jelonki Południowe Batalionów Chłopskich Numer ogłoszenia: domy-24073\nDworzec autobusowy Warszawa Zachodnia zlokalizowany jest 5,6 km od mieszkania, natomiast dworzec kolejowy Warszawa Gołąbki znajduje się w odległości 3 km. Pomoc medyczna\napteka w odległości 1 km od mieszkania.\nDostęp do opieki medycznej gwarantują blisko zlokalizowane placówki medyczne tj. Szpital Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc położony w odległości 5,5 km oraz przychodnia lekarska - oddalona o 2 km. Edukacja\nW otoczeniu nieruchomości znajduje się ponad 28 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone placówki to: Żłobek - 1,5 km, Przedszkole nr 215 - 1 km, Szkoła Podstawowa nr 316 - 1,4 km, Gimnazjum nr 85 - 1,3 km, LXXIX Liceum Ogólnokształcące - 1,3 km, Wyższa Szkoła Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki - 1,4 km oraz inne.\nNajbliższy Bankomat eCard znajduje się w ogległości 1 km od nieruchomości.\nInne bankomaty w okolicy to Bankomat Euronet oddalony o 1,2 km i Bankomat Euronet oddalony o 1,3 km. 1 km to dystans, który dzieli nieruchomość od urzędu pocztowego Poczta Warszawa 35, natomiast Komisariat W-wa-Bemowo zlokalizowany jest w odległości 1,6 km Sklepy\nAtutem nieruchomości są blisko zlokalizowane sklepy: Supermarket Mila w odległości 1,9 km oraz Biedronka w odległości 825 m. .\nNajbliższe obiekty kulturalne to Teatr na Woli im. T. Łomnickiego w odległości 5,9 km, Muzeum przy Zakładach Mechanicznych Ursus w odległości 3,7 km i Multikino w odległości 3,4 km.\nLiczne obiekty sportowe oraz tereny zielone stanowią o wyjątkowości dzielnicy: Basen OSiR Bemowo w odległości 1,9 km i Stadion Olimpia w odległości 4,8 km.\nW okolicy nieruchomości znajduje się park Skwer Decowskiego, który oddalony jest nie dalej niż 2,7 km. Restauracje\nW najbliższej okolicy nieruchomości znajdują się liczne restauracje i punkty gastronomiczne, między innymi: Pizzeria Da Grasso w odległości 1 km, Restauracja Suppas w odległości 1 km, Restauracja Bolero w odległości 1,6 km oraz Zen Thai w odległości 1,7 km. Inne\nJesteś zainteresowany ofertą? Interesuje mnie oferta numer 24073 - Mieszkanie na sprzedaż, Warszawa, Bemowo, Jelonki Południowe, Batalionów Chłopskich, powierzchnia: 82 m², pokoje: 4, cena: 613 420 PLN. Proszę o kontakt.


49 lat w służbie Bogu i ludziom. Kapłani dziękowali Bogu za dar powołania [ZDJĘCIA] | Tygodnik Bydgoski\n49 lat w służbie Bogu i ludziom. Kapłani dziękowali Bogu za dar powołania [ZDJĘCIA]\nWydarzenia 20 cze 21:25 | ak\nW poniedziałek 20 czerwca, o godzinie 12.00, w kościele pw. Świętej Trójcy w Bydgoszczy odprawiona została uroczysta Msza św., w której ks. proboszcz Bronisław Kaczmarek wraz ze swoimi kolegami kursowymi dziękował za 49 lat kapłaństwa. Mszy przewodniczył abp Stanisław Gądecki.\n- Nasze całe działanie, jakby spojrzeć z perspektywy dzisiejszej ewangelii [cytat z Biblii (Mat. 7:3-5)] „widzisz drzazgę w oku brata swego, a belki w oku swoim nie dostrzegasz?” jest właśnie ostrzeżeniem przed utratą poczucia równowagi, która zazwyczaj w człowieku działa na jego korzyść - wskazywał podczas uroczystej Mszy św. abp Stanisław Gądecki.\n- Taki sam jest kapłan - podkreślał abp Gądecki. - Przez to, że jest także sędzią w sakramencie pokuty i pojednania musi zawsze zachować równowagę duchową, żeby nie osądzać nikogo innego, do czego jest zobowiązany, aby pomóc mu w drodze.\nNa uroczystą Mszę św. przybyło wielu znamienitych kapłanów, znajomych, przyjaciół, mieszkańców Bydgoszczy oraz przedstawicieli parafii. Życzenia składały delegacje wspólnot parafialnych z księżmi wikariuszami.


Oferta specjalna - Manicure, pedicure, wizaż - PinUp Nails\nW Pin Up Nails przeżywamy razem z Wami ważne chwile. Z radością upiększamy Was na śluby, komunie, imprezy rodzinne i wiele wile innych okazji 🙂\nChcesz zorganizować w Pin Up Nails imprezę? Panieński, urodziny koleżanki?\nDo Waszej dyspozycji oddajemy cały salon! Od nas dostajesz:\n– 3 godziny Pin Up Nails na wyłączność oczywiście razem z naszymi zdolnymi dziewczynami!\n– Możliwość wykonania usług przez sześć osób jednocześnie!\n– Jesteśmy wstanie ugościć aż 12 z Was!\n– Kieliszek szampana dla każdej z uczestniczek na dobry początek 🙂\n– Masz ochotę na coś pysznego? Możemy przygotować dla Ciebie ofertę kateringu z zaprzyjaźnionej restauracji.\nJesteśmy elastyczne, pełne pomysłów i otwarte na wasze propozycje! Chcesz otrzymać ofertę? Masz jakieś pytania?\nZadzwoń do nas z chęcią przybliżymy Ci naszą ofertę bądź stworzymy razem z Tobą coś nowego!\nzadzwoń tel. 22 400 13 14


znaleziono ofert: 131 (strona 2/7)\nUmowa na okres próbny 1 Grzegorz Ruszaj Firma Usługowo-Handlowo-Produkcyjna\t StPr/19/0145 Zobacz szczegóły oferty: Sprzedawca (O) (strona otwierana w nowym oknie)\n2300.00 32-830 Łukanowice 2019-01-18\nPracownik ds. ekspedycyjno-rozdzielczych (O)\nUmowa na okres próbny 1 "POCZTA POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA"\t StPr/19/0144 Zobacz szczegóły oferty: Pracownik ds. ekspedycyjno-rozdzielczych (O) (strona otwierana w nowym oknie)\n1800.00 33-100 Tarnów, ul. Dworcowy 2 2019-01-18\nUmowa o pracę w zastępstwie 2 "POCZTA POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA"\t StPr/19/0142 Zobacz szczegóły oferty: Pracownik ds. ekspedycyjno-rozdzielczych (O) (strona otwierana w nowym oknie)\n2400.00 33-100 Tarnów, ul. Dworcowy 2 2019-01-18\nUmowa o pracę na czas określony 2 JACK MOTORS JACEK ŻOŁĄDŹ\t StPr/19/0141 Zobacz szczegóły oferty: Magazynier (O) (strona otwierana w nowym oknie)\n3061.62 33-240 Żabno, ul. Szkotnik 3 2019-01-17\nUmowa na okres próbny 1 ZIOŁOWA WERANDA Piotr Malik\t StPr/19/0140 Zobacz szczegóły oferty: Kelner (O) (strona otwierana w nowym oknie)\n2250.00 33-100 Tarnów, ul. Zielone 11A 2019-01-17


Pościel wełniana – przykład towarów, które gwarantują nam doskonały komfort | Porady remontowe i budowlane dla mieszkań i domów- henczke.pl\nKomfort to na pewno jedno z najbardziej istotnych kryteriów, jeśli chodzi o dokonywane przez nas decyzje konsumenckie. Z tego powodu rosnąca liczba osób przekonuje się do tego, że należy czasami wydać więcej pieniędzy na dobro, które charakteryzuje się wyższą jakością, aniżeli zrobić wszystko, by maksymalnie dużo oszczędzić.\nMożna to zauważyć obserwując tendencje na rynkach wielu wielorakich produktów. Świetnym odwzorowaniem są chociażby kołdry antyalergiczne, które w pierwszej kolejności przeznaczone są dla wyszczególnionego grona klientów, cierpiących na tę chorobę. W tym przypadku chęć zapewniania sobie luksusu powiązana jest też z ogólną świadomością tego, jak ogromne znaczenie ma dla naszego samopoczucia długi sen.\nNiemal każdy z nas ceni sobie komfort spania pod nową, niezmiernie wygodną, zapewniającą odpowiednie ciepło kołdrą. Alternatywą dla osób, które nie narzekają na tego typu trudności jest chociażby pościel wełniana. W tym przypadku, jak dobrze wiadomo, wełna wyróżnia się niezwykłą miękkością, dzięki czemu śpiąc na niej mamy możliwość dać się ponieść naszej wyobraźni i poczuć się jak na niebiańskim obłoku. Pomimo rosnącej ceny, która odznacza ją w porównaniu do wielu tańszych substytutów, spotyka się ona z niemalejącym zainteresowaniem różnorakich konsumentów. Głównym czynnikiem warunkującym wybór danej opcji jest dochód – im więcej zarabiamy, tym mniejszym kłopotem jest dla nas pozwolenie sobie na taką wygodę.\nOstatnią kategorią dóbr, o której warto wspomnieć w kontekście wygody, są poduszki ogrodowe, które z kolei cieszą się znaczącymzainteresowaniem ze strony osób posiadających swój dom z tarasem lub [ręczniki frotte ekskluzywne] ogrodem.\nZainteresował Cię ten wpis? To świetnie, gdyż też ta oryginalna publikacja zafascynuje Cię całkowicie, zatem sprawdź to!\nUmieszczenie ich na ławka albo też huśtawkach sprawia, że odpoczywanie na łonie natury w domowym zaciszu jest o wiele większą przyjemnością, co zaś powoduje, że możemy się dużo lepiej zrelaksować. Jak więc można zaobserwować, posiadając wystarczające środki, mamy okazję sobie zapewnić spory komfort. Warto zatem korzystać z sporej konkurencji na rynku wielorakich dóbr oraz wzrastającej liczby ich użytkowników. To powoduje, że znalezienie interesującego naszym zdaniem produktu zarówno jeśli chodzi o cenę, jak i jakość jest zadaniem zdecydowanie prostszym niż w przeszłości. Najważniejszą zasługę w tym ma Internet, za sprawą którego mamy szybki dostęp do oferty wielu wielorakich przedsiębiorstw.\nSierpień 25, 2020 admin Komentowanie nie jest możliwe\n← Jakiego rodzaju narzędzia mogą być zasilane generatorem posiadającym tak zwaną stabilizację napięcia?


Strona główna A jak uczą za granicą? Historia w amerykańskiej szkole.\nHistoria w amerykańskiej szkole.\nPonieważ od ładnych kilku miesięcy przebywam na czasowym wygnaniu za Wielką Wodą poproszono mnie o napisanie recenzji z wybranego amerykańskiego podręcznika. Postanowiłem jednak postąpić zgodnie z dewizą sformułowaną przez George’a Lucasa, robiącego jak wiadomo tylko takie filmy, które sam chciałby obejrzeć, i napisać zamiast napuszonych analiz „metodyczno-teoretyczno-treściowych” coś, z czego by wynikało, co też sensownego obrzydliwie bogate z naszej perspektywy belferstwo zachodnie ma w swoich systemach i pomocach szkolnych, co by tu warto skopiować, co z lekka nagiąć i przerobić, a czego się jak ognia wystrzegać i dlaczegóż to taką właśnie wybrali drogę, a nie inną.\nKto się zatem po tym tekście spodziewa sążnistego przeglądu, rozdział po rozdziale, treści wybranego podręcznika srodze się zawiedzie. Zamiast tego postaram się Państwu bez nadmiaru dydaktycznej nowomowy opowiedzieć, co mnie w tym dziele uderzyło i wzbudziło chęć kopiowania w naszych książkach, co zastanowiło jedynie lub wzbudziło uczucia mieszane i czego naśladownictwa nie chciałbym, broń Boże, w polskich szkołach kiedyś zobaczyć.\nNajpierw wypada się wytłumaczyć skąd taki, a nie inny wybór. Otóż w Stanach Zjednoczonych istnieje niezwykle rozbudowany system oceny wszelkich działań i publikacji edukacyjnych, nie jest to zresztą samo w sobie niczym szczególnym. Może jedynie skala jest inna. Każdy z setek podręczników jest tu na wszelkie możliwe sposoby opisany, oceniony, opluty lub wychwalany przez tysiące inetrnautów - od samych uczniów i ich rodziców poczynając, przez nauczycieli, na specjalistach z uniwersytetów kończąc. Jednak poza „ogólnosieciowym” opisem, który bywa zazwyczaj tyleż pomocny, co mylący, jak to często z nadmiarem informacji bywa, zainteresowany jakością konkretnych podręczników może tu znaleźć profesjonalne opinie bardzo poważnych instytucji specjalnie do tego powołanych. Jest ich wiele i są to w większości instytucje tzw. niezależne, a więc nie finansowane ani przez wydawnictwa, ani też z budżetów stanowych czy federalnych (tj. podległych potencjalnym naciskom politycznym). W moim wyborze oparłem się na ekspertyzie Thomas B. Fordham Institute z Ohio, jednej z najbardziej szanowanych tego typu instytucji. Publikuje ona corocznie (lub w miarę publikacji nowych podręczników) ekspertyzy dotyczące takich książek. Spośród kilkudziesięciu najbardziej popularnych w całych Stanach Zjednoczonych podręczników na podstawie wstępnej oceny opartej o jedenaście kryteriów zbiorczych (dokładność przekazu, kontekstowość, kompozycję i konstrukcję, dobór materiałów uzupełniających, obiektywizm narracji, logikę wywodu, poziom literacki (językowy), wykorzystanie źródeł historycznych, zgodność z ustaleniami nauki, promocję idei demokratycznych (aspekt wychowawczy i w realiach amerykańskich patriotyczny), poziom graficzny i edycyjny oraz to czy tekst jest interesujący, ciekawy dla odpowiedniej grupy wiekowej) wybiera się 6 prac i na podstawie tych samych kryteriów pięciu niezależnych specjalistów sporządza recenzje (w oparciu o wspomniane kryteria oraz własne odczucia), których uśrednione wyniki (podane w procentach i klasycznych „stopniach szkolnych” – w USA skala od A (celujący) do F (niedostateczny)) dają w efekcie ostateczny ranking.\nTrzeba powiedzieć, że eksperci sobie „nie żałują”, a i sam system jest skonstruowany w sposób raczej restrykcyjny, w efekcie końcowa ocena jest surowa. Dość powiedzieć, że z owych sześciu podręczników do historii powszechnej (wybranych z całej masy wszystkich tego typu wydawnictw) tylko dwa otrzymały ocenę średnią powyżej miernej. Chyba słusznie zresztą.\nPorównując to do naszych realiów można powiedzieć, że polski recenzent ministerialny ma w istocie za zadanie nie tyle ocenić podręcznik, co stwierdzić czy spełnia on dość ogólne wymogi narzucone ustawą (wydaje zatem decyzję zero-jedynkową, dopuszcza lub odrzuca), tymczasem niezależny instytut w Ameryce nie tylko ocenia (według znanych i jasnych kryteriów) jakość podręcznika (i to na stopień!), ale także w konsekwencji ustala ranking najlepszych tego typu pozycji.\nPamiętajmy jednak, że jest to w USA konieczność wynikająca z braku jakichkolwiek formalnych przepisów regulujących rynek. Wbrew powszechnej opinii, tworzonej w oparciu o medialny przekaz coś takiego jak „amerykański system kształcenia” po prostu nie istnieje. O kształcie systemu szkolnego decydują władze stanowe (i tak np. nawiązując do ostatnio toczącej się w Polsce dyskusji w 29 stanach dzieci idą do szkół w wieku lat 7, w 16 mając lat 6, a w trzech pięć), zaś dobór programów i podręczników, a niekiedy nawet pewnych przedmiotów, nie mówiąc o siatce godzin czy terminach wakacji i długości roku szkolnego są wynikiem decyzji Rad Szkolnych Hrabstw (County School Boards), a często pojedynczych szkół. Innymi słowy powszechny dostęp do kompetentnych i niezależnych opinii o podręcznikach i programach jest konieczny ze względu na charakter systemu. Dlatego w przeciwieństwie do naszych doświadczeń zarówno do kryteriów oceny, ekspertyzy końcowej jak i składowych recenzji ma dostęp każdy, kto dysponuje internetem.\nPo tych wyjaśnieniach czas powiedzieć kilka słów o podręczniku World History. People and Nations. Modern World, ocenionym przez wspomniany instytut na „dostateczny +” (C+ - 77%, a jest to w zestawieniu ocen najwyższa!), który dla Państwa wybrałem.\nJuż z tytułu widać, że mamy do czynienia z podręcznikiem do historii powszechnej. W całych Stanach historie narodowa i powszechna stanowią dwa odrębne przedmioty, przy czym o ile ta pierwsza jest obowiązkowa bezwzględnie, o tyle ta druga niekoniecznie. Ów paradoks „jajeczka częściowo nieświeżego” postaram się w odpowiednim momencie wyjaśnić.\nPierwszym, co rzuca się w oczy, gdy książkę tę wziąć do ręki to wielkość i jakość edycji. Jest to solidne, liczące ponad 750 stron formatu zbliżonego do A4 tomiszcze, wydane na cienkim, lecz kredowym papierze, bajecznie kolorowe i oprawne w twarde, lakierowane okładki. Skojarzenie, jakie natychmiast przyszło mi do głowy, to solidny album wydany przez dajmy na to „Arkady”, nie podręcznik szkolny. Jak łatwo zgadnąć podobna „cegła” nie jest tania. Koszt nowego People and Nations… waha się pomiędzy 110, a ponad 130 dolarami. Nie jest to więc wydatek drobny, szczególnie w Ameryce, gdzie ludzie wbrew pozorom do każdego centa przywiązują większą wagę niż to ma miejsce u nas. Jednak est modus in rebus – bardzo wielu uczniów korzysta po prostu z książek będących własnością szkoły (przechodzących na kolejne roczniki, co tłumaczy tak solidną konstrukcję książki) lub też kupuje na niebywale wprost rozwiniętym w USA rynku przedmiotów, w tym książek, używanych. Zrobiłem dokładnie to samo i za pośrednictwem jednego z tysięcy współpracujących z amazon.com antykwariatów kupiłem sobie podręcznik za… 1,50 dolara. Zgoda, licząc z przesyłką „pod drzwi” z Kalifornii do Waszyngtonu (a więc dokładnie przez cały kontynent) za 5,50. Wielka szkoda, że w Polsce nie mamy w kwestii podręczników takich „luksusów”. Zwłaszcza, że nam przydałoby się to zdecydowanie bardziej.\nJednak wrażenie „potężnej porcji wiedzy w opasłym tomie” topnieje wyraźnie, gdy weźmiemy pod uwagę, że jest to podręcznik wykorzystywany w pełnym cyklu kształcenia na tym poziomie – w realiach polskich byłyby to trzy lata. W tym kontekście 750 stron podręcznika to raczej niewiele. Średnio polski uczeń ma w analogicznym czasie do czynienia z, co najmniej, trzema podręcznikami do historii, z których żaden nie liczy mniej niż 300 – 400 stron. Jeśli dodać do tego, że przez pierwszy semestr swej edukacji licealnej w zasadzie nie będzie miał styczności z historią Polski okazuje się, że zasób informacji amerykańskiego podręcznika jest w istocie skromniejszy od naszych standardów. To nie wszystko. Polskiemu licealiście nikt nie „odpuści” powiedzmy demokracji ateńskiej, wojny stuletniej, rewolucji francuskiej, czy też ustaleń konferencji pokojowych w Teheranie czy Poczdamie. Krótko mówiąc nawet potencjalny matematyk lub biolog jaki taki kurs historii powszechnej „od Sumeru do ONZ” przejść w Polsce musi – przynajmniej dotychczas tak było. W realiach amerykańskich każdy uczeń przechodzi kurs historii USA (notabene zmieniają się w tym zakresie akcenty ze względu na panoszącą się tutejszych programach szkolnych poprawność polityczną i więcej się można teraz dowiedzieć o Martinie Lutherze Kingu czy Malcolmie X niż o Jerzym Waszyngtonie), i teoretycznie powinien w toku nauki historii nauczyć się „czegoś” na temat historii powszechnej. Owo tajemnicze „coś” jest jednak bardzo względne, tzn. konkretne treści uzależnione są od kontekstu wybranych zagadnień historii Stanów Zjednoczonych. Uczeń może, co prawda, wybrać, jako jeden z kursów rozszerzających historię powszechną, jednak również w takim przypadku dowie się więcej, ale tylko na wybrane tematy.\nInnymi słowy przeciętny amerykański high school student szans na poznanie chronologicznego kursu historii powszechnej nie ma żadnych, zaś szczególnie tą tematyką zainteresowany niewielkie. Tym samym każdy podręcznik analogiczny do omawianego pełni raczej funkcję całościowego kompendium wiedzy niż sumarycznego ujęcia kursu programowego i to raczej dla amerykańskiego odpowiednika polskich uczniów przerabiających historię w wersji rozszerzonej. Z mego punktu widzenia ten aspekt nie stanowi zdecydowanie wzoru godnego naśladowania.\nZa to już po otwarciu pierwszych stronic książki stykamy się ze zjawiskiem, o którym marzę od lat i jak to Młynarski śpiewał „nie sam przecież cierpię”. Otóż na 5 stronie znajdziemy listę wewnętrznych recenzentów wydawnictwa odpowiedzialnych za ten konkretny tekst. Liczy ona, bagatela, 22 (dwadzieścia dwa!) nazwiska. Przed publikacją książka była analizowana i poprawiana przez piętnastu naukowców z najrozmaitszych amerykańskich uczelni oraz siedmiu nauczycieli, również z rozmaitych stron kraju. Każdy z badaczy jest „opisany” z imienia, nazwiska, tytułu, uczelni i specjalności zaś nauczycieli poza danymi osobowymi „podpisano” także szkołami oraz stanami, w jakich się znajdują.\nInna sprawa, że ilość nie przeszła tu raczej w jakość, by nie powiedzieć mocniej. Twórcy zadań i recenzenci dydaktyczni wykonali bez wątpienia swą pracę na medal, ale zdecydowanie nie da się tego powiedzieć o naukowcach będących, jak rozumiem, recenzentami merytorycznymi. Te części, których wartość merytoryczną mogę ocenić sam roją się od „wyjących” uproszczeń, a nie rzadkie są także błędy, informacje lub interpretacje niezgodne z obecnym stanem wiedzy oraz ewidentne głupstwa i przekłamania. Od razu zresztą wydało mi się nieco dziwne, że w książce, której co najmniej 1/3 tekstu poświęcona jest, siłą rzeczy, nowoczesnej historii Europy jest tylko jeden recenzent od tego tematu, specjalizujący się w dodatku jak wynika z informacji przy nazwisku jedynie w historii Niemiec, za to aż dwóch specjalistów od historii starożytnej, która w podręczniku zajmuje… niespełna dwadzieścia siedem stron i to włącznie z podsumowaniem, ilustracjami i zadaniami.\nAnonimowi są za to… autorzy. Wydawnictwo „Holt, Rinehart and Winston” (bardzo wzięty wydawca edukacyjny) podaje jedynie redaktorów całości (czterech), przy czym w opisie bibliograficznym występuje jedynie redaktor prowadząca. Jest to jasny sygnał, że podręcznik dąży do maksymalnej możliwej obiektywizacji tekstu i za treść oraz jakość dydaktyczną odpowiedzialne jest wydawnictwo, a więc redaktorzy i recenzenci, nie zaś bezpośredni twórcy tekstu.\nMuszę przyznać, że to rozwiązanie wywołuje we mnie uczucia mieszane. Z jednej strony mógłbym, podobnie jak Państwo, wymienić wiele pozycji, którym podobna lobotomia na autorach świetnie by zrobiła – inna sprawa czy tego typu pracom jakiekolwiek zabiegi redaktorskie zdołałyby w ogóle pomóc, z drugiej podręczniki np. tandemu Roszkowski – Radziwiłł, czy wydana przed laty „Starożytność” Adama Ziółkowskiego pozbawione indywidualnego charakteru ich autorów byłyby z pewnością o wiele gorszymi książkami.\nOczywiście także w Stanach Zjednoczonych większość podręczników to teksty autorskie, choć zazwyczaj są to prace zbiorowe, jednak na rynku jest wiele pozycji podobnych do omawianej, a recenzujący je dydaktycy wydają się zdecydowanie takie rozwiązanie preferować. Niewątpliwie najlepiej widocznymi skutkami tej metody narracyjnej jest z jednej strony tzw. obiektywizacja przekazu, a z drugiej brak realnej ciągłości wywodu i śmiertelna nuda, jaka z tekstu wieje. Inaczej mówiąc o ile niewątpliwym plusem takiego rozwiązania jest unikanie określeń emocjonalnych i, na ile to oczywiście w ogóle możliwe, brak wyraźnego wartościowania opisywanych wydarzeń (co w czasach dominującej w USA politycznej poprawności należy docenić) o tyle nie sposób tego podręcznika traktować jak klasycznej książki, z rozwijającą się, celową narracją. Jest to raczej zbiór suchych i dość w gruncie rzeczy oszczędnych opracowań konkretnych tematów, z których potencjalny uczeń korzysta w miarę potrzeby nie musząc (i zapewne nie chcąc) odnosić się do epok i zagadnień (rozdziałów) wcześniejszych czy późniejszych. Nie powiem by mnie takie rozwiązanie zachwycało, tym niemniej rozumiem, przynajmniej w jakiejś części, argumenty za nim stojące w postaci takiej, a nie innej struktury systemu kształcenia historycznego w Stanach Zjednoczonych.\nGdyby chcieć określić jakoś wizję historii stojącą za konkretnym doborem treści i przyjętymi formami narracji w tekście głównym podręcznika można by powiedzieć, że autorzy trwają w koncepcjach rodem z XIX wieku. Na niespełna sto podrozdziałów, a więc konkretnych tematów, ogromna większość ma charakter klasycznej historii politycznej – jeśli nie w nazwie, to w typie narracji, która jest zazwyczaj prowadzona z bardzo generalnej perspektywy zasadniczych wydarzeń i ich politycznych skutków. Nieco inaczej jest z coraz bardziej modną w literaturze dydaktycznej tzw. narracją biograficzną, tj. przedstawianiem procesów historycznych poprzez dzieje (niejednokrotnie anegdotyczne) konkretnych, wybitnych postaci. W tekście zwartym podręcznika bohaterowie historyczni pojawiają się często i zazwyczaj przedstawia się dość szeroki opis samej osoby, a nie tylko wpływ, jaki miała ona na dany proces. Tym niemniej nawet w tym przypadku autorzy starają się raczej unikać anegdot czy innego typu ubarwień. Szeroki kontekst biograficzny służy po prostu lepszemu zrozumieniu roli, jaką dana postać w historii odegrała. Silnie reprezentowana w tekście głównym jest także historia gospodarcza.\nJednak poczucie klasycznej, by nie rzec trącącej myszką, wizji historii ustępuje w zetknięciu z materiałami powtórzeniowymi, ćwiczeniami, omówieniami źródeł itp. Przede wszystkim, o czym będzie jeszcze kilka słów poniżej, tego typu materiał zajmuję w omawianym podręczniku mniej więcej jedną trzecią lub nawet niespełna połowę jego objętości, nie sposób zatem traktować zawartej tam wizji dziejów jako uzupełnienia czy marginesu właściwej narracji. Zaś treścią tak zbudowanej oprawy dydaktycznej jest głównie bardzo szeroko rozumiana kultura, życie codzienne oraz geografia i myśl polityczna.\nKrótko mówiąc książka ta narzuca uczniowi w sumie dość całościową wizję historii, jednak o wyraźnej hierarchii ważności przekazu. Uczeń posługujący się tym podręcznikiem będzie widział historię jako przede wszystkim ciąg bardzo generalnie i z odległej „ptasiej” perspektywy widzianych wydarzeń politycznych i militarnych, opartych na przemianach określonych zjawisk gospodarczych. Jednak tak ustawiony rdzeń jest obudowany mniej wyakcentowaną, lecz bardzo różnorodną tkanką zjawisk społecznych, kulturowych i intelektualnych – ewidentnie mniej sprawczych w zamyśle autorów, lecz równie a nawet bardziej licznych. Nie jest to w sumie rozwiązanie złe, choć trudno raczej uznać je za wytyczające nowe szlaki.\nPozostaje wciąż jednak wrażenie swoistej modułowości, czy jak kto woli „zbioru samoistnych całostek”, które pogłębia konstrukcja rozkładu treści w podręczniku. Nazwałbym ją chronologiczno - geograficzno - problemową. Treści są przedstawiane w rozdziałach teoretycznie problemowych, tzn. kolejne części poświęcone są np. renesansowi, reformacji i rewolucji naukowej; rewolucjom amerykańskiej i francuskiej, czy też np. życiu w epoce industrialnej (XIX wieku) lub powiedzmy II wojnie światowej. Równocześnie jednak mamy cały szereg części poświęconych Azji, Afryce, Ameryce czy Europie w konkretnych okresach – jednym słowem można w tym układzie zauważyć swoisty brak konsekwencji koncepcyjnej wynikającej zapewne z chęci aptekarskiego wyważenia wszystkich najważniejszych procesów, ale także okresów i rejonów geograficznych świata.\nNiestety, wspomniane wyważanie proporcji ma także dodatkową poważną wadę. Tajemniczy autorzy wyraźnie trzymają się tutaj nie tyle nawet utartych ustaleń tradycyjnej historiografii ile, nie waham się powiedzieć, powtarzają często utrwalone w popularnej świadomości historycznej stereotypy. Nie jestem oczywiście w stanie zweryfikować szczegółowo tego przekonania w odniesieniu do wszystkich, czy choćby tylko większości poruszanych w podręczniku tematów tym niemniej to, co można znaleźć w omawianej książce na temat Polski (a o czym kilka zdań napisze na końcu) pozwala mieć jak najgorsze przeczucia w odniesieniu do całości. Krótko mówiąc zawartość merytoryczna tekstu, czy w ogóle tekst zdecydowanie nie jest najmocniejszą stroną tego (i nie tylko tego) podręcznika amerykańskiego.\nZ oczywistych względów tutejsza edukacja historyczna jest znacznie bardziej „zglobalizowana”, czy też po prostu nie jest europocentryczna i nie ma co tego wątku rozwijać. Na zdecydowany „plus” podręcznika można zapisać fakt utrzymania pewnej rozsądnej w tym względzie proporcji – kto doświadczył politycznie poprawnych absurdów tutejszego nauczania historii wie o czym mówię. W opisywanej książce nie znajdziemy np. (w odróżnieniu od kilku innych tego typu prac) osobnych rozdziałów na temat „historii ludów afrykańskich od średniowiecza do XVIII wieku”, czy tym bardziej tak trafnie wyszydzonych w swoim czasie przez Agnieszkę Kołakowską opisów „wyższości państwa i kultury Zulusów nad starożytnymi Grecją i Rzymem”. Każdy z omawianych okresów zawiera za to solidne rozdziały poświęcone Azji Dalekowschodniej – przede wszystkim Chinom i Japonii – oraz, rzecz jasna, historii cywilizacji i państw Ameryki Środkowej i Południowej.\nSkoro jednak mowa o układzie pracy nie mogę się powstrzymać od kilku uwag na temat traktamentu, jaki spotkał starożytność i średniowiecze. W całej (ponad 750 stronicowej) pracy okresowi od pradziejów człowieka do mniej więcej końca XIV wieku poświęcono około czterdziestu stron – jeden wstępny rozdział na dwadzieścia. Proszę przy tym pamiętać, że podobnie jak gdzie indziej także i tutaj sporo miejsca poświęcono historii pozaeuropejskiej (głównie azjatyckiej). Można oczywiście bronić takiej koncepcji choćby samym tytułem, jednak w praktyce oznacza to po prostu eliminację całego dziedzictwa ludzkości przed renesansem ze świadomości młodych Amerykanów, których nauczyciel zdecyduje się na wybór tego podręcznika. Jak już pisałem powyżej szanse na dodatkowe „dokształcenie się” poza wybranym podręcznikiem są, w ramach szkoły rzecz jasna, znikome.\nCo prawda, formalnie rzecz biorąc istnieje także druga (czy też raczej pierwsza) część książki z podtytułem Ancient World a zatem teoretycznie jest to podręcznik dwutomowy pokrywający szczegółowym opisem całość dziejów ludzkości. Tym niemniej w praktyce oznacza to po prostu dostosowanie się do „epokowych” preferencji danych nauczycieli. Najlepszym na to dowodem jest zakres chronologiczny obu prac. Pierwszy „tom” obejmuje szczegółowy opis okresów od czasów najdawniejszych do końca XIX wieku, kończy się zaś poświęconym XX wiekowi epilogiem analogicznym do wstępu na temat starożytności i średniowiecza w Modern World. Krótko mówiąc, ponad ¾ zakresu epok w obu pracach pokrywa się. Tak więc, szkolni historycy zainteresowani epokami wcześniejszymi wybiorą tom pierwszy, zaś budujący swe zajęcia na czasach po wieku XIV – XV omawiany przeze mnie. Żadna amerykańska szkoła publiczna (a podręczniki są kupowane zazwyczaj przez szkołę i służą tu wielu rocznikom uczniów) nie zakupi zamiast powiedzmy trzystu, sześciuset podręczników po 100 – 150 dolarów sztuka, zwłaszcza mogąc w razie potrzeby sięgnąć po inne książki ujmujące całość dziejów w jednym tomie. W tym celu nie trzeba by zresztą nawet zmieniać wydawnictwa, bowiem „Holt, Rinehart and Winston” ma takie prace w swej ofercie. Mam szczerą nadzieję, że podobne rozwiązanie, niezależnie od rozmaitych koncepcji reformatorskich, nigdy nie zostanie w polskiej oświacie wprowadzone.\nWorld History. People and Nations. Modern World ma jednak nad większością znanych mi polskich podręczników ogromną przewagę, jeśli chodzi o poziom edycji i tzw. oprawę dydaktyczną. Oczywiście, także we współczesnych, polskich wydawnictwach mamy często bardzo wiele ilustracji, map i infografiki na przyzwoitym poziomie. Jednak w żadnym znanym mi podręczniku grafika nie jest doprowadzona do takiej perfekcji. Przede wszystkim widać tu nie tylko rozmaitość kolorów, ilustracji, linii chronologicznych itp. ale także każdy z tych elementów jest bardzo dokładnie przemyślany. Innymi słowy w zasadzie mimo ogromnej obfitości i różnorodności tego typu elementów nie znajdziemy w tej pracy niemal ani jednego przykładu elementu graficznego wprowadzonego „dla frajdy czytelnika” czy jak to często w naszych podręcznikach bywa przyjemności grafika.\nTo jednak nic w porównaniu ze zróżnicowaniem i bogactwem zadań i pomysłów ściśle dydaktycznych, jakie się w tym podręczniku znajdują. Poza oczywistymi obecnie także u nas aneksem z mapami, indeksem rzeczowym i osobowym, tablicami, krótkimi tekstami źródłowymi czy zestawem definicji pojęć mamy tu dosłownie setki najrozmaitszych pomysłów i zadań mających pomóc w kształtowaniu rozmaitych umiejętności ucznia i co najważniejsze uzmysławiać mu związki historii z innymi dziedzinami nauki i życia. Samych map w tekście (nie licząc kilkunastostronicowego miniatlasu na końcu książki) jest – ja nie żartuję! – sześćdziesiąt dziewięć. Każda z nich w dodatku pełni nie tylko funkcję ilustracji merytorycznej danej partii tekstu, ale zawiera także, co najmniej jedno, krótkie zadanie. Od propozycji zlokalizowania konkretnych miejsc bitew w nomenklaturze geograficznej (za pomocą stopni szerokości i długości geograficznej), przez określanie terytoriów, do których dane kraje zgłaszały roszczenia, po identyfikacje narodów z ich geograficznymi terytoriami czy wykreślanie zasięgu sojuszy militarnych.\nWłaśnie owa różnorodność jest moim zdaniem największym atutem oprawy dydaktycznej podręcznika. Wszystkie zadania są podzielone na 15 grup (wliczając wspomnianą już geografię historyczną) i zawierają od kilku do kilkudziesięciu krótkich lub bardzo rozbudowanych propozycji zadań lub prac własnych ucznia kształcących konkretne umiejętności lub pogłębiających wiedzę. Właściwie w żadnym przypadku zadania się nie powtarzają tzn. nawet w obrębie jednej grupy (zadań kształcących daną umiejętność) uczeń ma wykonać za każdym razem inne czynności lub zastanowić się nad zupełnie inną zależnością.\nNie sposób wymienić wszystkich poruszanych tam problemów. Podaję jedynie główne grupy: rola sztuki w historii (czy też historia rozumiana poprzez sztukę), społeczeństwo i filozofia polityczna, technologia, ekonomia, zakorzenienie współczesności w przeszłości (na przykładach takich jak gry, teatr, święta narodowe, science fiction, czy sekwencje walk o te same terytoria w różnych okresach), zadania na krótkie wypracowania „Co by było gdyby?”(dane, słynne wydarzenie potoczyło się inaczej niż to miało miejsce w rzeczywistości), podstawowe umiejętności warsztatu historyka (w tym m. in. czytanie tekstów historycznych, map, tabel, identyfikacja punktów widzenia źródeł, wychwytywanie elementów konkretnych ideologii, zrozumienie podstaw głównych ideologii, rozumienie i tworzenie notek biograficznych, budowanie argumentacji historycznej i jej identyfikacja w tekstach i źródłach, wychwytywanie nieścisłości i fałszerstw oraz odróżnianie faktów od interpretacji), pisanie wypracowań historycznych relacyjnych, porównawczych i problemowych, interpretacja źródeł nie tekstowych (w tym np. dzieła sztuki jako źródła, czy mapy historyczne i geograficzne jako źródła informacji), połączenia interdyscyplinarne (np. korzystanie z dzieł sztuki i architektury jako źródła do identyfikacji systemów etycznych, czy połączenia historii z ekonomią lub filozofią polityczną), praktyczne umiejętności historyczne (tu np. badanie wpływu perspektywy ekonomicznej, społecznej lub filozoficznej na punkt widzenia, analiza konsekwencji procesów, określanie realności wpływu na procesy danych czynników, analiza źródeł, przeprowadzanie dyskusji) i jeszcze kilka innych. Wierzcie mi Państwo, nawet całkiem przyzwoicie „obrobione” dydaktycznie podręczniki polskie w tym kontekście prezentują się żałośnie.\nKrótko mówiąc nawet dość pobieżne spojrzenie na solidny amerykański podręcznik zdaje się potwierdzać znaną prawdę, że o ile w zakresie ilości i głębi przekazywanych treści amerykański system (cokolwiek by to nie znaczyło) pozostawia, najdelikatniej mówiąc, sporo do życzenia o tyle, jeśli idzie o metody i pomysły na kształcenie rozmaitych umiejętności, daleko nam do poziomu nawet wydawnictw słabych, o najlepszych nie wspominając. Inna sprawa jak rzecz ta wygląda w praktyce, ale za działania nauczycieli podręcznik wszak odpowiadać nie może.\nNa koniec wypadałoby kilka słów powiedzieć na temat obecności Polski w omawianym podręczniku. Polska pojawia się, jak łatwo zgadnąć, nieczęsto i raczej jako jeden z elementów uzupełniających szerszy wywód niż samodzielny przedmiot narracji. Niestety, znajdziemy tu także wiele tak bolesnych dla nas, Polaków uproszczeń lub wręcz krzywdzących przekłamań. II wojna światowa zaczyna się, jak Pan Bóg przykazał, od ataku Niemiec na Polskę 1 września 1939, znajdziemy też osobny akapit, i to niemały, na temat paktu Ribbentrop - Mołotow oraz sowieckiej agresji. Pojawia się nawet sprawa „korytarza” i Gdańska, a także uczciwie opisana „dziwna wojna” w wykonaniu Anglii i Francji.\nDalej jest już jednak gorzej. W tekście na temat oporu w krajach okupowanych nie znajdziemy ani słowa o Polsce. O Grecji czy Norwegii zresztą też nie, zaś o Jugosławii dokładnie pół zdania. Jest za to oczywiście sążnisty fragment o francuskim ruchu oporu. Próżno by także szukać wzmianek o udziale w wojnie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, Powstaniu Warszawskim itp. Jeszcze bardziej przykre są fragmenty na temat holocaustu, które prawdę mówiąc kwalifikowałyby się moim zdaniem do interwencji polskiego MSZ. Główne obozy zagłady znajdowały się oczywiście „w Polsce” (in Poland) i nie ma w tym miejscu ani słówka o okupacji – wnioski dla młodych Amerykanów raczej oczywiste, tym bardziej, że dwa wersy poniżej znajdziemy określenie „polski obóz koncentracyjny” (Polish death camp). Naprawdę skandaliczne jest jednak następujące sformułowanie w podsumowaniu: „Podczas wojny ludzie w niektórych krajach Zachodniej Europy, szczególnie w Danii, próbowali chronić obywateli narodowości żydowskiej (sic! – zwłaszcza we Francji), jednak w Europie Wschodniej długa tradycja antysemityzmu pozwoliła Nazistom znacznie łatwiej przeprowadzić swój program masowej eksterminacji, a jego rezultaty okazały się tam bez porównania straszliwsze”. Wszystkie pozostałe, poza bardzo szeroko opisywanym holocaustem, zbrodnie niemieckie ujęte są w jednym zdaniu: „Naziści wymordowali także miliony słowian, cyganów, homoseksualistów i innych niepasujących do obrazu „doskonałej rasy aryjskiej””. No cóż - i chwatit!, jak to głosił znany żart o krótkim przesłuchaniu na NKWD.\nNie jest to zresztą jedyny tego typu przykład. Inne wzmianki również nie napawają optymizmem. W jedynym w zasadzie szerszym fragmencie odnoszącym się do historii Polski przed okresem II wojny światowej mowa jest o rozbiorach (mamy tu nawet przyzwoitą mapę wszystkich trzech zaborów w ich kolejnych przekształceniach). Z owego fragmentu głównie możemy się dowiedzieć, że system parlamentarny nie działał z uwagi na liberum veto, a w Polsce XVIII wiecznej istniały liczne mniejszości narodowe i religijne prześladowane przez katolickich magnatów i to owe mniejszości właśnie w swym ucisku zwróciły się do władców przyszłych państw zaborczych o opiekę. Autorzy wiedzą niby, że „gdzieś dzwoni” ale coś takiego porządnemu historykowi wstyd nawet nazwać interpretacją – bo też jaka to i, Boże odpuść, interpretacja! Także krótkie zdanie na temat Polski odrodzonej po 1918 roku informuje nas, że „Polska otrzymała (sic!) duże tereny należące uprzednio do Niemiec, w tym tzw. „polski korytarz” odcinający Prusy Wschodnie od Niemiec i dający Polsce dostęp do Bałtyku”. Niby prawda, ale, jakby tu rzec, nie do końca. Skandalicznie jest też moim zdaniem przedstawiona sprawa Polska w ujęciu traktatów w Jałcie i Poczdamie. Pomijając już inne kwestie z odpowiednich fragmentów podręcznika wynika, że Polska uzyskała kosztem Niemiec tereny na zachodzie, jednak ani słowem nie wspomina się tu o utraconych uprzednio na rzecz ZSRR ziemiach wschodnich. Innymi słowy nachapaliśmy się dzięki Stalinowi kosztem zachodniego sąsiada, a na koniec jeszcze wygnaliśmy nieszczęsnych, Bogu ducha winnych jak wiadomo, Niemców, bo akurat o tym jest w podręczniku wzmianka. Jedyne, co można uznać w tym wypadku za pozytywne to prawidłowe określenie intencji i postępowania Stalina, choć nie znajdziemy tu oczywiście jednego złego słowa o pozostałych dwóch bohaterach wielkiej Trójki.\nTrochę lepiej jest w przypadku słynnych postaci. Kopernik jest nazwany „polskim uczonym”, podkreślona została także polskość Chopina. Jednak już Maria Skłodowska Curie przedstawiona jest wraz mężem, z pominięciem jej polskiego nazwiska, jako „para francuskich naukowców”. Niewątpliwie najlepiej wypadają, zwłaszcza na tym tle, fragmenty poświęcone „Solidarności” – Lech Wałęsa jest w ogóle jedynym wymienionym z nazwiska opozycjonistą z Europy Wschodniej – oraz tzw. „Jesieni narodów” w 1989 roku. Polska jest tu wymieniana jak pierwszy kraj zrzucający dominację sowiecką i wzór dla pozostałych państw bloku. Jednak i w tym wypadku autorzy nie uniknęli, najdelikatniej mówiąc, uproszczeń. Gdyby tekst potraktować dosłownie można by z niego wywnioskować, że „Solidarność” była wynikiem… samizdatu i ruchu dysydenckiego lat ’70 w ZSRR, zaś stan wojenny gen. Jaruzelski wprowadził, aby ochronić Polskę przed sowiecką interwencją.\nNie ma co ukrywać, że gdy człowiek takie rzeczy czyta to, jak to śpiewał Kelus, „sam się w kieszeni otwiera scyzoryk”. Mam zresztą solidne podstawy by przypuszczać, że podobne uczucia lektura tego tekstu wywołuje nie tylko w „nadwrażliwych historycznie” Polakach. Mój waszyngtoński przyjaciel, prof. Stefano Villani, zajmujący się religijnością Zachodniej Europy we wczesnej i środkowej nowożytności, skądinąd człowiek gołębiego serca, przeczytawszy interesujące go fragmenty „najgorsze wyrazy powtarzał po kilka razy”.\nOdkładając na półkę to nieco ciężkawe tomisko przyszło mi do głowy, że World History. People and Nations. Modern World to podręcznik, wobec którego doznaję uczuć ambiwalentnych – słowo dramatycznie nadużywane. Z jednej strony chciałoby się by w Polsce wychodziły podręczniki tak wydawane, równie tanio dostępne i z podobną starannością opracowane pod względem dydaktycznym. Jednak uczciwie mówiąc, na samą myśl o tym, że za takie „wodotryski” dydaktyczne mielibyśmy zapłacić podobną jakością merytoryczną tekstu zimny pot mnie oblewa i zdecydowanie wolę nasz przaśny dydaktycznie i miejscami niezbyt sensowny edycyjnie podręcznikowy „domek ciasny”, za to z Roszkowskimi, Ziółkowskimi, Tazbirowymi, i Szelągowskimi w roli autorów. A co Państwo o tym myślą?\nŁukasz Michalski, historyk, nauczyciel z XVII LO im. Frycza Modrzewskiego, naczelnik Wydziału Wystawienniczego w Biurze Edukacji Publicznej IPN, obecnie w USA.\nDodano: 2009-11-23 16:34:48\nOkładka i fragment recenzowanego podręcznika.\nrecenzja podręcznika World History. People and....pdf


Historia trampolin sięga aż średniowiecza we Francji. Uważa się, że trampolina została wynaleziona przez cyrkowego akrobatę, a nowy mechanizm otrzymał nazwę "trampolina".\nDziś każde dziecko, które otrzyma w prezencie trampolinę, będzie po prostu szczęśliwe!\nTrampolina to wspaniała rozrywka dla Ciebie i Twojego dziecka, która nie tylko podnosi na duchu, ale również pomaga rozwijać się fizycznie, ponieważ podczas skakania pracują wszystkie grupy mięśni. Naukowcy odkryli, że podczas skakania na trampolinie, ludzie zaczynają produkować endorfiny, hormony szczęścia.\nZanim kupisz sobie tę niezwykłą maszynę, powinieneś porozmawiać z profesjonalistą, który zna się na rzeczy, aby Twoja aktywność na trampolinie nie została zmarnowana przez żadne wpadki.\nJeśli zdecydujesz się poważnie podejść do sportu, pierwsza opcja jest dla Ciebie. Amatorskie trampoliny są odpowiednie na rodzinny odpoczynek i aby się rozerwać.\ntrampolina sprężynowa z siatką\nTrampolina z siatką należy do kategorii trampolin sportowych. Jest to bardzo dobra opcja dla domów z ogrodem. Zaletą jest to, że siatka odgradza dziecko, by doznało ono żadnych obrażeń w razie upadku. Taka konstrukcja może być używana nawet przez najmłodszych "skoczków".\nDmuchana trampolina jest bardzo popularna, odpowiednia dla dzieci w wieku od 2 do 10 lat. Zaletą dmuchanej trampoliny jest to, że do jej montażu nie jest potrzebny specjalista, co oznacza, że można ją rozstawić bez pomocy. Dużą zaletą jest również niska cena.\nCo wziąć pod uwagę przy zakupie trampoliny?\nEksperci ustalili minimum dwa metry, kiedy to dwójka, trójka dzieci może bezpiecznie na niej skakać.\nMateriał na siatkę powinien być ścisły, tkanina również powinna być mocno naciągnięta.\nDrabina powinna być wykonana ze stali nierdzewnej. Sprężyny zabezpieczone i schowane tak, aby nie zranić dziecka, a powierzchnia trampoliny powinna być gładka.\nObecnie sprzedawcy oferują ogromny wybór trampolin od różnych producentów, więc to, którą firmę wybierzesz do zakupu, będzie zależało od Twoich preferencji i finansów.


Będą miały domki i opiekę. Koty zostają w stoczni – Świnoujście\nStrona główna / Lokalne / Będą miały domki i opiekę. Koty zostają w stoczni\nswinoujskie.info 12 grudnia 2019\tLokalne Zostaw komentarz 535 Odsłon\nPoprzedni Książki Olgi Tokarczuk. Biblioteka wprowadziła zapisy\nNastępny Straż pożarna w CH Uznam. Ewakuowano 6 osób\n„Kuchenne rewolucje” w czwartek ze Świnoujścia. Tymczasem restauracja zamknięta\nŚlubowanie w Komendzie MOSG


Podręcznik Naprawy i Rehabilitacji Neuralnej, Tom I: Naprawa i plastyczność nerwowa; Tom II: Neurorehabilitacja medyczna – Endometrioza a invitro\nDyscyplina neuronauki wciąż się rozwija. Od wczesnych badań opartych na anatomii po rewolucje komórkowe i molekularne biologia, neuronauka pozostała na czele, a czasami nawet doprowadziła do zmiany paradygmatu w biologii. Jednym z wyłaniających się obszarów, który odchodzi od biologii redukcjonistycznej i w kierunku całego organizmu, jest neurorehabilitacja. Chociaż rehabilitacja często uważana była za obszar, który nie jest oparty na twardej nauce , w ciągu ostatnich dwudziestu lat przekształciła się w integrację postępu w dziedzinie neurobiologii komórkowej i molekularnej, bioinżynierii i informatyki. Połączenie spójnych dyscyplin jest wyzwaniem, a redaktorzy i autorzy tego obszernego dwutomowego podręcznika podeszli do niego z niezwykłym powodzeniem. Selzer i współpracownicy opracowali opinie od liderów w dziedzinie naprawy i rehabilitacji nerwowej. Podczas gdy każdy z dwóch tomów może być samodzielny, razem obejmują one zakres informacji, które nie są dostępne w żadnym innym pojedynczym źródle.\nPierwszy tom dotyczy biologii funkcji nerwowych i dysfunkcji. Nic dziwnego, że kilka sekcji omawia plastyczność w ośrodkowym układzie nerwowym i molekularne aspekty regeneracji aksonów i odnajdywania ścieżki. Co godne uwagi, niewiele miejsca poświęcono aktualnemu ekscytacji nerwowym komórkom macierzystym lub stosowaniu terapii komórkowych w układzie nerwowym, ale powodem tego pozornego niedopatrzenia może być fakt, że te pola są w powijakach. Ostatnia część tego tomu, która dotyczy zastosowania badań translacyjnych do uszkodzeń nerwowych, nie jest dobrze zintegrowana z resztą tomu i, co rozczarowujące, nie odnosi się do tłumaczenia podstawowych osiągnięć do zastosowań klinicznych. Wyjątkiem od tej krytyki jest rozdział o terapii komórkowej autorstwa Olle Lindvall i Petera Hagella. Bardziej pożądana byłaby szersza perspektywa.\nDrugi tom, kompleksowy przegląd neurorehabilitacji, opiera się na podstawie wiedzy z pierwszego tomu. Zawiera sekcje dotyczące podejść technologicznych tak różnych, jak mapowanie funkcjonalne, funkcjonalna stymulacja elektryczna, projektowanie wózków inwalidzkich i transplantacja komórek. Dyskusje dotyczą także rehabilitacji uzależnionej od objawów i choroby. Logika stojąca za tą organizacją jest jasna; pierwszy tom jest skierowany głównie do podstawowych naukowców, a drugi do praktyków neurorehabilitacji. Wciąż jednak istnieje poczucie, że brakowało możliwości syntezy.\nMimo to jakość i użyteczność tych tomów są znaczne. Indywidualne składki w dwóch tomach są jednolicie doskonałe. Redaktorzy wykonali dobrą robotę, łącząc przywódców różnych dyscyplin, a rezultatem jest książka, która będzie cennym zasobem dla neurobiologów, których praca ma implikacje kliniczne, a także dla klinicystów, którzy pragną uaktualnienia obecnego myślenia w naprawa nerwowa.\n[podobne: informacja o dostępności leków, usg kolana kraków, przychodnia kartuzy wybickiego ]


Psychocybernetyka - samodoskonalenie i osiąganie celów. cz.II - Easyvoice.pl\nOprócz obrazu samego siebie „zaprogramowanego na sukces” potrzebujemy również wyobraźni, wizji tego, do czego dążymy. Wyobraźnia kieruje naszym postępowaniem. Działamy i analizujemy nasze zachowanie zgodnie z wyobrażeniem jakie mamy o sobie i o naszym środowisku. Być może nie doceniamy siły wyobraźni, ale dzięki jej potędze możemy dokonać niezwykłych czynów i osiągnąć to, co tej pory pozostawało w sferze odległych marzeń.\nWyobraźnia daje nam możliwość przećwiczenia tego, co chcemy osiągnąć, przygotowania sposobów i środków za pomocą których chcemy zrealizować nasze cele. Zanim wykonany konkretne działanie musimy wykreować w wyobraźni to, kim chcemy być, musimy zobaczyć i odczuć siebie w nowej roli.\nĆwiczenie w wyobraźni jest równoznaczne z rzeczywistym ćwiczeniem, ponieważ nasz układ nerwowy nie jest w stanie odróżnić doświadczenia rzeczywistego od tego, które jest wyobrażeniem. Każdą umiejętność, którą chcemy wypracować możemy ćwiczyć w wyobraźni.\nChoć wykorzystywanie wyobraźni może być odbierane jako oszukiwanie siebie, to w rzeczywistości jest poszukiwaniem swojego prawdziwego ja, odkrywaniem fałszywych przekonań – tego, co nie pozawala nam cieszyć się życiem i staje na drodze naszych celów. Nasze zachowania i uczucia są wynikiem zakorzenionych w nas przekonań. Stając się ich więźniami, ograniczamy siebie. Aby się z nich wyzwolić, musimy zapytać samych siebie dlaczego jest coś, co nas powstrzymuje przed wyrażaniem siebie, dlaczego nie jesteśmy w stanie zrobić tego, co pragniemy oraz czy przekonania te opierają się na faktach czy na jakiś błędnych wnioskach lub nieadekwatnych opiniach. Odpowiedzi na te pytania powinny dać nam obraz tego, co hamuje nasze możliwości.\nTak więc zaczynamy od świadomej myśli, wyboru celów, które z pomocą wyobraźni i w zgodzie z obrazem samego siebie realizujemy.\n„Nasze nawyki to ubrania naszej osobowości. Nie są dziełem przypadku czy zbiegu osobowości. Nosimy je, bo są dopasowane.” Każdy nawyk jest zgodny z naszym obrazem siebie i osobowością. Nawyki i obraz samego siebie tworzą jedno ogniwo. Jeśli zmienimy którąś z jego części, zmieni się pozostała.\nNasz świadomy wysiłek i pozbywanie się starych nawyków powoduje, że obraz samego siebie „wyrasta ze starych nawyków i dopasowuje się do nowych.” Możemy więc zmieniać nasze nawykowe postawy, emocje i przekonania. Możemy tworzyć nowe nawyki – nawyk szczęścia i sukcesu.\n„Nie jesteś żadnym ze swoich błędów”\nNiepowodzenia czy błędy zdarzają się każdemu, kto podejmuje działanie. Nie myli się tylko ten, kto nic nie robi. Obawa przed popełnieniem błędu jest naszym największym życiowym błędem, największą porażką, ponieważ zaczynamy wierzyć, że doskonała osoba nigdy się nie myli. Takie przekonanie powstrzymuje nas przed podejmowaniem decyzji, działaniem i podważa nasze możliwości osiągnięcia sukcesu.\nGdy pamiętamy, że nasze błędy to nie my, łatwiej jest się z nimi pogodzić i pozostawić za sobą; łatwiej zrozumieć siebie i motywy własnego postępowania. Dzięki takiemu podejściu umacnia się nasz obraz samego siebie, chętniej podejmujemy ryzyko i przestajemy się martwić, co pomyślą inni i czy przypadkiem nie zbłaźnimy się, gdy coś się nie uda. „Wielcy ludzie i wielkie osobowości popełniają błędy i przyznają się do tego; tylko mali ludzie obawiają się przyznać do błędu”.\nFizyczny uraz często pozostawia po sobie ślad. Skaleczenie powoduje uruchomienie naturalnych mechanizmów - wytworzenie blizny, czyli grubszej, twardej tkanki skórnej, która stanowi osłonę, także na wypadek ponownego zranienia. Niemal taką samą ochronę, skorupę tworzymy, gdy ktoś nas zrani. Emocjonalne urazy są jednak bardziej wynikiem naszej reakcji, wewnętrznej postawy niż działania innych ludzi. Nie zmienia to faktu, że zadaniem emocjonalnych blizn jest ochrona. Tej emocjonalnej bliźnie towarzyszy zmiana naszego zachowania – nabieramy dystansu, wytwarzamy grubszą, mentalną skórę, w mniejszym stopniu ujawniamy własne emocje.\nW ten sposób tworzymy bliznę - obronny pancerz, by nikt już nas więcej nie zranił. Świadomie lub nie tworzymy blizny na swoim obrazie siebie, które budują emocjonalny mur między nami a światem. Izolujemy się coraz bardziej nie tylko od ludzi, którzy przyczynili się do powstania tych blizn, ale unikamy również sytuacji, w których mogłoby się to powtórzyć. Za to pozorne poczucie bezpieczeństwa płacimy jednak wysoką cenę – emocjonalny mur chroni nie tylko przed jedną osobą lub sytuacją, ale także przed wieloma szansami, których nigdy nie wykorzystamy. Odcina nas również od naszego „ja”, ponieważ izolacja od innych pociąga za sobą brak kontaktu z prawdziwym życiem.\nNakładające się na siebie emocjonalne blizny powodują, że stajemy się coraz bardziej podatni na zranienie i zagrożenie. Pod twardą zewnętrzną skorupą nadal kryje się miękka, wrażliwa osoba.\nDuchowy lifting i rozluźnienie.\nMożemy zapobiec tworzeniu się kolejnych emocjonalnych blizn, dzięki rozluźnieniu, które pozwala pozbyć się negatywnego napięcia. Możemy leczyć także stare rany, urazy, pretensje i żale. Tak jak chirurg plastyczny usuwa operacyjnie bliznę, my robimy sobie duchowy lifting. Wycinamy stare blizny, urazy, ponieważ nie możemy ich zamaskować. Maści czy maski, nie sprawią, że blizny znikną. Staną się jedynie na chwilę niewidoczne. Naszym skalpelem jest przebaczenie, ale tylko takie, które wypływa z wnętrza; które nie jest narzuconym obowiązkiem.\nJeśli otworzymy się na przyszłość, przestaniemy żyć przeszłością. Pojawią się nowe szanse, możliwości, których dotąd nie byliśmy w stanie zauważyć otoczeni emocjonalnym murem.\nNa podstawie M. Maltz, „Nowa psychocybernetyka”


Dynamiczne zmiany [POGODA] | Tygodnik Bydgoski\nPogoda w Bydgoszczy 27 wrz 06:50 | Redaktor\nMamy dziś bardzo nietypową sytuację atmosferyczną. Na froncie prowadzonym przez niż „Xyla”, który — równiez nietypowo — odsunął się na zachód, powstał niż „Youngme”, którego centrum znajduje się nad środkową Polską.\nNiż ten przemieszcza się również nietypowo — z południowego wschodu na północny zachód. Dzieje się tak dlatego, że ośrodkiem „sterującym” jest niż genueński na południu, a nasze niże są wtórne i poruszają się po jego obrzeżach. Z „Youngme” związane są fronty atmosferyczne. Znajdujemy się w powietrzu polarnym morskim, do nas napłynęła masa zdecydowanie chłodniejsza.\nOd rana pada dziś deszcz, choć wczoraj było go zdecydowanie mniej niż przewidywały wszystkie prognozy. Przewidywane jest zachmurzenie duże z większymi przejaśnieniami oraz z dalszymi opadami deszczu, które bedą zanikać po południu lub wieczorem. Prognozowana wysokość opadów ma wynieść do 15 mm, lokalnie do 20. Temperatura maksymalna nie przekroczy dziś 12 stopni. Wiatr będzie słaby lub umiarkowany, okresami dość silny, porywisty, w porywach do 65 km/h, z kierunków zachodnich.\nW nocy zachmurzenie duże z większymi przejaśnieniami i możliwymi opadami deszczu. Temperatura minimalna wyniesie około 10 stopni.\nJutro zachmurzenie będzie duże, ale z większymi przejaśnieniami, a być może rozpogodzeniami. Opady deszczu mogą przelotnie wystąpić, ale będą już mało prawdopodobne. Temperatura maksymalna wyniesie około 16 stopni. Wiatr będzie umiarkowany, południowy i wschodni.\nSłońce wzeszło dziś w Bydgoszczy o 6.44, a zajdzie o 18.33. Dzień będzie trwał 11 godzin i 48 minut.


Czerwiec, 2012 | Witold Kwaśnicki\nW sprawie obozów głos zza oceanu\n3 czerwca 2012 @ 08:27 Witold Kwaśnicki Komentowanie jest wyłączone\nDużo dyskutuje się o wypowiedzi prezydenta Obamy w trakcie wręczania Medalu Wolności Janowi Karskiemu (przyznanego mu pośmiertnie). Kilka dni temu na stronie ‚Polonia dla Polonii’ (\n) ukazał się felieton profesora Andrzeja Targowskiego pt. ‚USA: Amerykański atak na Pearl Harbor’. Jest to ‚trafna ocena’ (jak określił to jeden z moich przyjaciół mieszkajacyw Stanach Zjednoczonych od ponad 25 lat). Wydaje mi się, że opinia prof. Targowskiego warta jest rozpowszechnienia i dlatego pozwolę ją sobie przedstawić całą poniżej. Professor Targowski, z Western Michigan University, jest także Prezydentem International Society for the Comparative Study of Civilizations (więcej informacji np. na\n). W latach 1960. i 1970. wprowadzał w Polsce komputery amerykańskie (w tym także komputery IBM). Angielska wersja tego felietonu została wysłana do Washington Post (ciekawe czy będzie opublikowana?).\nUSA: Amerykański atak na Pearl Harbor – felieton profesora Targowskiego\nPrzyznanie Medalu Honoru Janowi Karskiemu i jego przekazanie przez Prezydenta Baraka Obamę w Białym Domu w dniu 28 maja 2012 r. jest drugim takim wyróżnieniem w historii polskich bohaterów II wojny światowej. Pierwszym wyróżnionym był śp. Jan Nowak-Jeziorański, także przebywający na emigracji w Waszyngtonie, podobnie jak Jan Karski. Obydwaj byli „kurierami”, którzy przywozili szalenie ważne informacje, które zostały zbagatelizowane. Jan Nowak-Jeziorański (Kurier z Warszawy) bezskutecznie przekazywał informacje z Londynu władzom Państwa Podziemnego, aby nie rozpoczynać Powstania.\nJan Karski, ryzykując swe własne życie, naocznie zbadał życie w warszawskim Getcie i obozie koncentracyjnym Izbica Lubelska (przebrany za ukraińskiego strażnika), po czym przez okupowaną Europę dostał się z Polski do Portugalii a stąd do Gibraltaru i Londynu oraz Waszyngtonu, gdzie liderom, biskupom i sławnym ludziom przekazał w latach 1942-43 hiobowe informacje o systematycznym mordowaniu ludzi przez Niemców w Polsce. Reakcja była żadna. Niektórzy mówili „on nie kłamie, ale ja nie wierzę”. Prezydent Roosevelt zapewnił go, że po wojnie winni zostaną ukarani. Pierwszy statek z europejskimi Żydami po wojnie, który dopłynął do Nowego Jorku w 1945 r. z powodów formalnych nie został wpuszczony do Stanów Zjednoczonych, wraz z pasażerami został skierowany na Kubę. Ten fakt najbardziej charakteryzuje ówczesne amerykańskie nastroje wobec cierpień Europejczyków.\nW 1943 r. prezydent Roosevelt nadzorował inwazję Europy od południa z Afryki na Sycylię, by za rok, 6 czerwca 1944 r. zaatakować Niemcy od północy z Anglii. Straty ludzi w Polsce wliczał w koszty zwycięstwa. Nie chciał się rozdrabniać. Tak samo negatywnie potraktował premiera St. Mikołajczyka a potem gen. St. Tatara (spotkał się tylko z gen. G. Marshallem), który zabiegał o pomoc dla Powstania w Warszawie w 1944 r.\nPolskie podziemie zabiegało u Aliantów o zbombardowanie torów kolejowych wiodących do Auschwitz. Odmawiano ataku z powietrza, tłumacząc, ze mogą zginać niewinni więźniowie. Być może prawda była inna, oszczędzano biznes IG Farbenindustrie A, który w 40 proc. było własnością Henry Forda. Dopiero w drugiej połowie 1944 r. zakłady te były zbombardowane. Firma wykorzystywała bezpłatną pracę więźniów tego obozu. Zbombardowanie linii kolejowej ograniczyłoby transporty więźniów do obozu, notabene z całej niemal Europy. Nie od rzeczy będzie wspomnieć, ze portret Henry Forda wisiał w gabinecie Hitlera, gdy ten dochodził do władzy i korzystał z finansowej pomocy amerykańskiego przemysłowca. W czasie wojny fabryka Forda we Francji produkowała ciężarówki dla Niemiec. Gdy „przypadkowo” została zbombardowana przez angielskie lotnictwo, rząd amerykański wypłacił właścicielowi odszkodowanie. Na 75-lecie Forda, Hitler odznaczył go bardzo wysokim orderem.\nPodobną rolę do Forda, odgrywała firma IBM, która w latach 30-tych prowadziła usługi maszyn na karty dziurkowane dla nazistowskich Niemiec. Thomas Watson, założyciel i szef firmy został podobnie jak Henry Ford, odznaczony wysokim orderem przez Hitlera. Jednak pod presją mediów zwrócił ten order Hitlerowi, który w odwecie znacjonalizował IBM w Niemczech, ale pracowników firmy nie zwolniono, tylko dano niemieckiego szefa. Natomiast centrala IBM na Europe przeniosła się z okupowanego Paryża do Szwajcarii, skąd nadal nieoficjalnie zarządzała swymi oddziałami w okupowanej Europie, w tym w Polsce. W każdym obozie koncentracyjnym był dział maszyn IBM, które prowadziły świetną ewidencje więźniów. Centrala tych maszyn była w Krakowie (zatrudniała około 500 ludzi) oraz w Berlinie w pionie SS. Według moich obliczeń, niestety dzięki systemowi informacyjnemu na maszynach IBM, Niemcy byli w stanie zamordować o 3 miliony ludzi „za dużo”, bowiem dysponowali świetną ewidencja ludności w podbitych krajach.\nPomimo, ze firmy Forda i IBM prowadziły w czasie wojny biznes wbrew interesom państwa amerykańskiego i wbrew specjalnej ustawie, która wykluczała prowadzenie tego rodzaju biznesu w czasie wojny, po wojnie nic się nie stało, w sensie prawnym, wymienionym liderom amerykańskiego przemysłu.\nPrzypomniałem te smutne fakty z czasów wojny, aby pokazać, że w Ameryce politycy są mniej wrażliwi na niuanse polityczne innych państw. Oczywiście wbrew temu, co pokazują filmy Hollywood i jak postrzega Amerykę widz tych filmów.\nDlatego wypowiedź prezydenta Obamy, charakteryzująca postać Jana Karskiego, który przekazywał informacje o „polskich obozach śmierci” należy widzieć w wielopłaszczyznowym kontekście. Te fałszywe i haniebne dla Polski określenie było często stosowane celowo przez pisma i autorów, którzy mieli pewne anse do Polski i celowo mówili „polskie obozy śmierci.” Ci będą nadal stosować ten termin, kiedy tylko im to się uda.\nCzęsto pisze się „polskie”, bo to jest zbitka myślowa (tutaj stosowana) mająca na uwadze geograficzne położenie, które ma ułatwić czytelnikowi zrozumienie, gdzie te obozy były rozlokowane. Oczywiście jest to daleko idące lekceważenie kraju, ale w pojęciu danego autora, małego i nieważnego. Ważniejsze dla autora jest to by jego czytelnik wiedział gdzie to jest. Bowiem wiedza geograficzna wśród Amerykanów jest bardzo ograniczona. Czego dowodem jest kandydatka na wiceprezydenta Sara Palin w 2008 r., która nie wiedziała, że Korea składa się z dwóch państw. Notabene będących w stanie wojny, gdzie w jednym z nich stacjonuje kilkanaście tysięcy amerykańskich żołnierzy. Ale wątpię by Amerykanie byli by zadowoleni, gdyby japoński atak na Hawaje w 1941 r. nazywano “amerykańskim atakiem na Pearl Harbor “, by podkreślić fakt, ze Pearl Harbour znajduje się na amerykańskim terytorium.\nTrzeba tu przypomnieć, ze niemieckie obozy śmierci były nie tylko w Polsce, ale na przykład były w Niemczech, jak Dachau, Buchenwald, Gross-Rosen, Nordhousen Dora (V1 i V2), Mauthausen, Bergen-Belsen, Ravensbrück (doświadczenia na „króliczkach”), czy Teresinie (w Czechach). Mnie zawsze zastanawia, jak w ocenie II wojny światowej bardzo rzadko wypowiada się słowo „Niemcy.” Zamiast tego słowa mówi się nazizm, hitleryzm. A gdzie wówczas byli Niemcy?\nWreszcie moim zdaniem obecna przyczyna tej niefortunnej wypowiedzi Prezydenta Obamy tkwi w ogólnym rozluźnieniu zachowań i lekceważeniu swych obowiązków oraz w kryzysie edukacji. Obecna moda chodzenie bez krawata w rozpiętej koszuli oraz zamiast podawania ręki obejmowanie się na przywitanie, by podkreślić nieformalny stosunek do innej osoby, prowadzi do spłyconego myślenia. W zasadzie rozmowa polega na stosowaniu kilku słów, zbitek myślowych; „good, fine, OK,”, żeby nie powiedzieć „f…” Ten sposób zachowania przenosi się do gabinetów szefów biznesu, do polityków, a staje się powszechny w mediach, na uczelniach i w sklepach. Nikt nie zważa na dobór słów ani sformułowań, mówi się byle co i coraz mniej im częściej posługuje się Facebookiem, Twitterem, telefonem itp. „społecznymi sieciami”.\nTak pracuje sztab Prezydenta Obamy, który 17 września 2009 r. zapowiedział wycofanie amerykańskich rakiet z Polski. Data ta wiele złego przypomina Polakom. Amerykanie powinni o tym wiedzieć. Potem na czas wizyty w Polsce, sztab podał mu tekst, by powiedział, że „jego wujek wyzwalał Auschwitz.” Gdyby to była prawda to wujek musiałby służyć w Czerwonej Armii. Czym zapewne Prezydent nie chciałby chwalić się? Ale jako bardzo inteligentny człowiek wiedział, że nie mówi prawdy. Mówił to czego chcieli słuchać zebrani. Jako absolwent Harvarda, najbardziej cenionego amerykańskiego uniwersytetu a następnie profesor Uniwersytetu Chicago (gdzie jest 6 laureatów Nagrody Nobla) musi wiedzieć, że to nie polskie a niemieckie obozy gwarantowały śmierć swym mieszkańcom. Jeśli nawet sztab przygotował mu złe przemówienie, to on sam powinien je skorygować. Bowiem „szlachectwo zobowiązuje”.\nCo dalej? Jest to okazja by raz na zawsze rozwiać ten problem. „Nowy Dziennik” z Nowego Jorku proponuje by obie izby Kongresu wydały specjalne oświadczenie w tej sprawie i wskazały na konsekwencje prawne niestosowania się do obowiązującej reguły. Inicjatywa ze wszech miar słuszna.\nPonieważ jesteśmy w roku wyborczym w USA, dobrze by było by Kongres Polonii Amerykańskiej dał do zrozumienia Prezydentowi Obamie, że parę milionów głosów może mu zabraknąć w listopadzie 2012 r. jeżeli nie rozwiąże tego problemu szybko i moralnie.\nWiem, ze czyta moje felietony Pan Redaktor Andrzej Mikołajczyk z Chicago, który świetnie wie jak zmotywować KPA do tej sprawy. Za co będę mu bardzo wdzięczny.\nAndrzej Targowski, USA, 31 maja 2012 r.\nBez kategorii obama, USA


Był wicewójtem, zostanie prezesem - Kurek Mazurski\nW konkursie na prezesa ZKM Karol Włodkowski był jedynym kandydatem\nZakończył się kolejny konkurs na stanowisko prezesa Zakładu Komunikacji Miejskiej w Szczytnie. Poprzednie takie postępowanie odbyło się niedawno, bo zaledwie w grudniu. Wówczas zgłosił się tylko jeden kandydat, Tomasz Telep, warszawiak, mieszkający obecnie w Leleszkach. Konkurs wygrał, ale na stanowisku wytrwał nieco ponad miesiąc. Swoją błyskawiczną rezygnację tłumaczył względami osobistymi. W tej sytuacji konieczny był drugi konkurs. Jemu także nie towarzyszyło duże zainteresowanie.


1LM – Strona 3 – SLASK.polskikosz.pl\nPewne zwycięstwo Śląska w Łowiczu. „Wojskowi” wciąż niepokonani\nPosted on: 28 października 2018 28 października 2018\nKomentarze: Pewne zwycięstwo Śląska w Łowiczu. „Wojskowi” wciąż niepokonani\nŚląsk Wrocław rozbił Księżak Syntex Łowicz 100:77 i odniósł 6. zwycięstwo z rzędu. Aleksander Dziewa skończył mecz z 3. double-double w sezonie – 26 pkt. i 10 zb. Poza Dziewą dwucyfrową liczbę punktów uzyskali J. Musiał (19 + 3 ast.), kapitan N. Kulon (14 + 5 ast.), T. Żeleźniak (10 + 6 zb.) i M.… Więcej Pewne zwycięstwo Śląska w Łowiczu. „Wojskowi” wciąż niepokonani\nPoprzednia strona Page: 1 Page: 2 Page: 3 Page: 4 Page: 5 Page: 6 Page: 7 Page: 8 … Page: 16 Następna strona


Smutno mi strasznie. Właśnie skończyłam oglądać wiadomości na Polonii z relacjami z prezydenckiego pogrzebu. Wypłakałam prawie całe pudełko chusteczek, oczy czerwone, głowa mi pęka…\nW takie dni jak dzisiaj trudno jest być Polakiem na obczyźnie. W Polsce też byłoby smutno, ale chyba byłoby łatwiej dzielić ten smutek z bliskimi, których ostatnie dni dotknęły tak samo jak mnie (a może bardziej)… i znaczą dla nich więcej niż wiadomość w internecie, niż wzmianka na pasku informacyjnym na dole ekranu telewizora.\nWzruszyłam się bo pogrzeb był niesamowity, bo padło wiele głębokich słów, bo widziałam znajome miejsca wypełnione tłumami. I chociaż ja nie głosowałam na tego prezydenta i nie zgadzałam się z jego polityką, to był on Moim prezydentem i służył mojej ojczyźnie.\nŻycie toczy się dalej, i za kilka dni, tygodni, miesięcy czy lat te wydarzenia staną się kartką w podręczniku historii, wzmianką w porannej gazecie sprzed lat, wspomnieniem. Ale własnie te wydarzenia są tym co czyni nas Polakami.\nPosted by madkasia at 19:38\nLabels: Polska, Sentiments\nteż płakałam... I też oglądałam pogrzeb, mimo tego, że była niedziela i znajomi chcieli wyjsc gdzieś razem ze mną. Ja wolałam zostać sama w domu i gapić się w TV.\n20 kwietnia 2010 17:00


21 stycznia 2011 20:13\nBiogazownia – nie zatrzymujmy postępu\nJestem mieszkańcem gm. Dziadkowice i czytelnikiem Głosu Siemiatycz. Po przeczytaniu artykułów na temat biogazowni w Jasienówce nie mogę powstrzymać się od publicznego wygłoszenia zdania na ten temat.\n12 stycznia 2011 13:11\nSesja budżetowa w Dziadkowicach\nNa dzień przed Sylwestrem obradowali radni gminy Dziadkowice, podejmując kilka uchwał. Mieli też do wójta pytania związane z bieżącym funkcjonowaniem gminy.\n12 stycznia 2011 00:12\nBiogazownia w Jasienówce - Protestujemy w trosce o zdrowie\nNiedawno pisaliśmy o planach utworzenia biogazowni w Jasienówce, gm. Dziadkowice, jak również o protestach, jakie wpływają m.in. do Urzędu Gminy w Dziadkowicach odnośnie tej budowy. Udało nam się skontaktować z Izabelą Święcicką - przedstawicielką protestujących osób.\n17 listopada 2010 23:51\nWypadek koło Dołubowa\n17 listopada po godz. 15.00 koło Dołubowa dachował ford mondeo. Przyczyny wypadku na razie nie są znane. Auto jechało od strony Brańska. Kierowca stracił panowanie nad samochodem, po czym ford zjechał na prawe pobocze, zaczepił o drzewo i zatrzymał się w polu.\n01 listopada 2010 22:41\nZłote Gody w Dziadkowicach\nW Dziadkowicach 23 października odbyła się uroczystość wręczenia pamiątkowe odznaczenia rekordzistom w pożyciu małżeńskim. Wzięło w niej udział 38 par z terenu gminy.\n20 października 2010 15:58\nSiatkówka w Dziadkowicach\nPiąty rok z rzędu w Dziadkowicach spotkali się sportowcy z naszego powiatu, by rywalizować w turnieju siatkówki pod hasłem „Gramy dla papieża”. Inicjatorem turnieju przed 5 laty był ówczesny wikary z parafii w Dziadkowicach ks. Krzysztof Domaraczeńko.\n15 lipca 2010 20:40\nVII wystawa koni w Jasienówce (video)\n28 koni zaprezentowano 11 lipca w Jasienówce, gm. Dziadkowice, na VII Wystawie Koni Hodowlanych Południowego Podlasia\n10 lipca 2010 20:25\nPosterunek wraca do Dziadkowic\nPracownicy gminy i radni długo o to zabiegali. Udało się. Po ponad dwóch latach przerwy siedziba posterunku policji w Grodzisku wraca do Dziadkowic.


Dołącz do nas – Rodzice Na Sali\nPosted on October 5, 2015 December 15, 2015 by Jakub\nJeżeli lubisz sport nie tylko w TV, koleżeńska atmosfera Ciebie relaksuje i pomaga budować kondycję. Wiesz co to fair play, a ponadto lubisz zawierać nowe znajomości. Dołącz do nas!\nZajęcia sportowe dla rodziców uczniów Pozytywnej Szkoły Podstawowej, to zajęcia które dzięki przychylności dyrekcji i pracowników szkoły mogą się odbywać nie tylko bezpłatnie ale i z wykorzystaniem szkolnego sprzętu sportowego. Dostęp do infrastruktury sportowej – sali, ścianki wspinaczkowej, szatni z natryskami oraz sprzętu sportowego – umożliwia rywalizację sportową w wielu dziedzinach.\nZajęcia te nie są spotkaniami z zawodowymi trenerami, nie są też miejscem gdzie poddasz się intensywnemu treningowi. Są za to czasem spędzonym w koleżeńskiej atmosferze ze sportowym uśmiechem na ustach, okazją do poruszania się oraz poznania nowych ludzi.\nJeżeli powyższe idee są Ci bliskie i chciałbyś się choć trochę poruszać, to dołącz do nas. Zapoznaj się koniecznie z takimi pozycjami jak Regulamin i Harmonogram zajęć. Następnie wyślij do nas swoje zgłoszenie.\nZmiana godzin zajęć sportowych →


Opozycja o rządach Tuska: Złe rządy, źle wydawane pieniądze, grabież pieniędzy - wGospodarce.pl\nOpozycja o rządach Tuska: Złe rządy, źle wydawane pieniądze, grabież pieniędzy\nOpublikowano: 10 września 2014, 05:57\nSzef klubu PiS Mariusz Błaszczak w rozmowie z PAP nazwał okres kierowania rządem przez Donalda Tuskiem "czasem straconych szans dla Polski i Polaków".\n"Nigdy w naszej historii nie mieliśmy do dyspozycji tak olbrzymich pieniędzy jak fundusze europejskie. Te pieniądze nie zostały dobrze wydane. Przykładem jest fakt, że kilometr budowanej autostrady jest w Polsce droższy niż w Niemczech. Symbolem rządów Donalda Tuska będzie Pendolino - włoski pociąg, na zakup którego wydano 2,5 miliarda i który teraz rdzewieje pod Warszawą" -\nWedług Błaszczaka, Tusk i szef dyplomacji Radosław Sikorski doprowadzili do obniżenia pozycji Polski na arenie międzynarodowej.\n"Polski minister spraw zagranicznych nie jest zapraszany na rozmowy o przyszłości Ukrainy, także prezydent na szczycie NATO nie był do nich dopuszczony" -\nZ kolei rzecznik PiS Adam Hofman mówił dziennikarzom, że PiS przygotuje "raport zamknięcia".\n"To był czas niewykorzystania szans w wielu obszarach. Żeby o tym opowiedzieć całościowo, przygotujemy się do tego merytorycznie i na pożegnanie zrobimy mu raport zamknięcia" -\nTakże lider Polski Razem Jarosław Gowin powiedział dziennikarzom, że rządy Tuska to przede wszystkim okres niewykorzystanych szans.\n"To nie są czasy całkowicie zmarnowane dla Polski, ale myślę, że oczekiwania Polaków i możliwości w tym czasie były zdecydowanie większe" -\nocenił b. minister sprawiedliwości w rządzie Tuska.\nZdaniem Gowina sukcesem jest to, że nie doszło do recesji.\n"Natomiast nie przeprowadzono całego szeregu reform, takich strukturalnych zmian i to będzie skutkować w nadchodzących nie tylko latach, ale obawiam się, że dziesięcioleciach" -\n"Najgorszym elementem tych rządów było to, co wydarzyło się kilka miesięcy temu, czyli grabież dużej części oszczędności emerytalnych" -\npodkreślił Gowin, przywołując reformę OFE.\n"To dobry moment na odejście. Najlepsze lata miał już za sobą" - powiedział z kolei szef Twojego Ruchu Janusz Palikot. Wymienił też "wiele spraw niezałatwionych": "rozproszkowany" system emerytalny, politykę energetyczną, "firmę na próbę", ograniczenie liczby kadencji w samorządzie, in vitro i związki partnerskie. "Z drugiej strony Polska bardziej w Europie zakorzeniona, bardziej zintegrowana, lepsze relacje z sąsiadami" -\nDziennikarze spytali też szefa TR o wypowiedź ministra rolnictwa Marka Sawickiego (PSL), zdaniem którego w nowym rządzie może się znaleźć ważna funkcja dla b. wiceprzewodniczącego PO Grzegorza Schetyny. Według Palikota może to być funkcja szefa MSW albo dotycząca gospodarki.\n"Chociaż, jak znam złośliwość Tuska, to pewnie będzie to służba zdrowia" -\nDokonań Tuska i jego rządów bronią przedstawiciele koalicji.\nMarzena Okła-Drewnowicz z zarządu PO zwróciła uwagę, że do tej pory w historii Polski nie było sytuacji, żeby dymisja szefa rządu następowała w wyniku "tak znaczącego awansu zarówno dla samego Donalda Tuska, jak i Polski".\n"To jest docenienie nas wszystkich, że dzisiaj premier polskiego rządu staje na czele Rady Europejskiej" -\nzaznaczyła posłanka Platformy w rozmowie z PAP.\nOceniła przy tym, że Tusk "bardzo dobre, perfekcyjnie" przewodził zarówno partii, jak i rządowi.\n"Dwukrotnie był premierem, dwukrotnie PO sprawowała władzę, rządziliśmy w czasie wielkiego kryzysu gospodarczego i to nie kto inny jak my, mieliśmy skumulowany wzrost gospodarczy" -\nPosłanka jest przekonana, że Ewa Kopacz poradzi sobie jako przewodnicząca Platformy i szefowa nowego rządu.\n"Ma i kompetencje do tego, i doświadczenie. Sama musiała podejmować bardzo trudne decyzje, kiedy była ministrem zdrowia, choćby kwestia szczepionek (na świńską grypę - PAP) - była bardzo twarda, nie ugięła się, nie poddała się koncernom farmaceutycznym, a więc naprawdę jest odważną kobietą" -\nPoseł PSL Stanisław Żelichowski ocenił, że dymisja Tuska ze stanowiska premiera będzie "ożywcza" dla koalicji PO-PSL.\n"Skończyła się pewna epoka, epoka Donalda Tuska, wszyscy pamiętamy, jak dobrze zaczynał, potem była katastrofa smoleńska, z którą musiał się zmierzyć, a to nie było łatwe" -\n"Tusk, mimo że na zewnątrz był bardzo dobrze odbierany, to w pewnym sensie zgrywał się trochę, następowało zmęczenie materiału i mieliśmy pewien problem w koalicji, bo pozbycie się Tuska oznaczało rozpad Platformy, a jego trwanie oznaczało niezbyt wysokie notowania. Następca Tuska - Ewa Kopacz - ma wszelkie dane na sukces, na początek dostanie duże wsparcie społeczne, do wyborów został rok, dymisja Tuska może być uzdrowieńcza dla koalicji PO-PSL" -\nJak dodał, będzie teraz czas na uporządkowanie szeregów koalicji PO-PSL. "Koalicja PO-PSL jest stabilna, trwa przy nowej pani premier Ewie Kopacz" - zadeklarował polityk ludowców.\nSukces Tuska, sukces Polski i trzęsienie ziemi - podsumowanie\nPowołanie Donalda Tuska na stanowisko przewodniczącego Rady Europejskiej to jego osobisty sukces, sukces Polski oraz wzmocnienie zdecydowanego stanowiska UE względem Rosji. Ale w PO zapowiada to trzęsienie ziemi - mówią politycy i komentatorzy.\nTusk zostaje. Jego rząd również\nOpozycja ma pomysły jak odsunąć Tuska od władzy\nKonstruktywne wotum nieufności, zwrócenie się przez premiera do Sejmu o wyrażenie rządowi wotum zaufania, skrócenie obecnej kadencji parlamentu - takie pomysły, mające doprowadzić do zmiany władzy, pojawiły się wśród opozycji po ujawnieniu nagrań rozmów polityków i ministrów.\nOpozycja o przyjęciu budżetu: Jest zły, wzrasta fiskalizacja, pieniędzy z OFE nie starczy na długo\nW opinii wiceszefowej PiS Beaty Szydło budżet jest "zły, ponieważ nie daje szans na rozwój Polski". "Wystarczy jedynie na przeżycie koalicji PO-PSL, ale na przeżycie wielu polskich rodzin to jest za mało. Nie zostało w nim nic zawarte, co pokazywałoby, że będzie pobudzenie gospodarcze, inwestycje. To jest ciągle dreptanie w miejscu. VAT jest nadal wysoki, progi dochodowe są zamrożone, akcyza…


Nowy Wolverine? – Poważna Strona\nHome Filmy\tNowy Wolverine?\nKażdy fan Rosomaka od momentu wyjścia z kina po seansie Logana zadaje sobie jedno pytanie – czy to już na prawdę koniec? Finał filmu dosyć wyraźnie zamyka historię najbardziej rozpoznawalnego członka X-Menów. Ale nie bądźmy naiwni – chyba nikt nie wierzy w to, że był to ostatni raz gdy Logan zatopił swe pazury w ciele przeciwnika.\nNa pewno możemy oczekiwać spin-off’u z Dafne Keen w roli X-23. Ta młoda mutantka posiadająca prawie identyczne do Wolverin’a zdolności podbiła serca fanów i podobno scenariusz tego filmu już krąży po FOX. Ale wielu widzów oczekuje jednak powrotu Logana we własnym filmie.\nDyrektor Generalny FOX Stacey Snider udzieliła kilka dni temu wywiadu dla Variety, w którym na pytanie o możliwość stworzenia rebootu odpowiedziała:\nHugh Jackman do roli nie powróci. Aktor obiecał, że jest to jego ostatni obraz w tej roli, gdyż trzymanie formy do każdej części wymaga od niego morderczego treningu, któremu poddaje się już ponad dekadę. Czas pozwolić sobie na odrobinę zasłużonego odpoczynku.\nCo ciekawe Jackman dał jednak cień szansy na powrót stawiając warunek prawie niemożliwy do spełnienia. Zaznaczył, że jeżeli taki film miałby powstać w MCU i X-Meni mogli by się spotkać np. z Avengers, to jest gotów podjąć się tej roli jeszcze raz. Na razie nie ma na to co liczyć, chociaż gdyby wierzyć słowom Stana Lee to jedynie kwestia czasu.\nPozostaje więc liczyć na to, że za jakiś czas FOX znajdzie zastępstwo dla Jackmana. Aktora, który będzie w stanie sobie poradzić nie tylko z legendą Wolverina, ale i wysoko postawioną przez swojego poprzednika poprzeczką.\navengersDafne KeenfoxHugh JackmanLoganMarvelMCUrosomakWolverinex-menx23


Mysz dla graczy SteelSeries Rival 6500DPI +GRATIS - 5816083524 - oficjalne archiwum Allegro\nMysz dla graczy SteelSeries Rival 6500DPI +GRATIS (5816083524)\nZakończona o 12:55 dnia 19.10.2016 r.\noferta nr 5816083524\nSteelSeries Rival 6500 DPI\nPrzewodowa mysz optyczna dla graczy\nRozdzielczość aż 6500 DPI\n6 przycisków, obsługa makr\nPodświetlenie LED (16,8 mln kolorów)\nInterfejs USB, długość przewodu 2 m\nłącznej o wartości\nPodkładka pod mysz A4Tech\nT-shirt SteelSeries 2015\nJakość wśród myszek dla graczy\nSteelseries Rival to najnowsza mysz uznanego producenta sprzętu dla profesjonalnych graczy. Od kilku lat Steelseries jest prekursorem wśród wysokiej jakości gamingowych myszek. Nowe urządzenie posiada ergoniomiczny kształt dostosowany dla osób praworęcznych, który zapewnia maksymalny komfort użytkowania.\nKiedy nadejdzie potrzeba, aby uzyskać najlepsze wyniki można dowolnie dostosować wszystkie parametry myszy Rival dzięki oprogramowaniu SteelSeries Engine 3. Wszystko to sprawia, że mysz działa zgodnie z Twoimi potrzebami.\nMysz posiada najnowocześniejszy sensor optyczny Avago ADNS 3310 bez akceleracji, która oferuje idealne odwzorowanie ruchów 1:1 zapewnia precyzyjne śledzenie w każdym momencie rozgrywki. Dodatkowo rozdzielczość regulowana od 50 do 6500 DPI pozwala cieszyć się ulubioną grą w 100%.\nMysz firmy Steelseries posiada dwie osobne strefy podświetlania. Każdą z nich możemy podświetlić w 16,8 milionach kolorów. Dodatkowe cztery poziomy jasności i trzyefekty świetlne do wyboru uczynią z Twojego sprzętu wyjątkowe urządzenie. Jakby tego było mało, możesz wydrukować na drukarce 3D własną unikatową płytkę i wstawić w miejsce standardowego napisu Rival własny tekst.\nSpecjalna podkładka pod mysz dedykowana dla graczy, chętnie korzystających z popularnych myszy z serii XGame. Wykonana ze specjalnej gumowanej tkaniny, nie ślizga się po podłożu, zapewnia lepszą przyczepność, poprawia komfort rozgrywki i zwiększa szybkość reakcji gracza. Wymiary 250x200x3 mm.\nJesteś graczem - wyraź to!\nNależysz do rodziny graczy, a nic tak nie podkreśla tego jak koszulka z logiem SteelSeries - marki, która od zawsze kojarzona jest z grami i graczami.\nCzarna koszulka z białym logiem SteelSeries będzie Ci do wszystkiego pasować, a najbardziej do Twojej nowej myszki - SteelSeries Rival!\nMysz przewodowa SteelSeries Rival 6500dpi czarna 62271 (167048+82026+271355)


Maszyna do Sorbetów Slushie - TU KUPISZ NAJTANIEJ!\nMaszyna do Sorbetów Slushie, inaczej mówiąc granitor do sorbetów, to coś, co musisz mieć w swojej kuchni, jeśli uwielbiasz ten orzeźwiający lodowy drink. Dzięki temu urządzeniu będziesz mógł sam je przygotować w takich smakach, jakich zapragniesz.\nPrzygotowanie nie jest skomplikowane, a dokładną instrukcję znajdziesz w zestawie. Będziesz mieć pewność, że składniki, z których zrobiony jest Twój slushie są najwyższej jakości, sprawiając równocześnie, że jego smak przebije wszystkie, które do tej pory piłeś w barach, lodziarniach i budkach podczas wakacji. Zrobienie 1 l sorbetu zajmie około 15-25 minut.\nProdukt ma moc 20 W i zasilany jest z gniazdka poprzez załączony kabel. Wymiary maszyny to 47 × 20 × 18 cm. Produkt jest łatwy w czyszczeniu, należy go myć ręcznie.\nMaszyna do Sorbetów Slushie kapitalnie sprawdzi się jako urozmaicenie imprez – nie tylko dla dzieci, tylko pomyśl, jaką furorę zrobią lodowe drinki alkoholowe.\nUwaga! Obsługa maszyny powinna zawsze być nadzorowana przez osobę dorosłą.\nAtomizer Travalo Gitara Paper JamZ Helikopter Hover Dragon Silverlit Muzyczny Jasiek Hi-Sleep Zestaw Star Wars Jakku Hot Wheels Etui na Koszule Packshi Barowy Stojak Bar Caddy Grzejące Skarpetki Glovii z Powerbankami IQ Box Mapa Zdrapka Clear Edition Słuchawki Batmana Echo Bot Muzyczna Poduszka Lodowy Kufel XXL Szklanka Czaszka Globus Sztormowy Szlafrok Supermana Węglowy Zestaw Prezentowy Sadza Soap Pompka Próżniowa do Wina Magiczna Lampa Harry Potter Wyrzutnia do Piłek Bananowa Lampka Nocna Kapcie Gnoma Parasolka Flaming Bezpieczny Portfel RFID Artamis Okulary Lenia System Nawigacji Toaletowej Papier Toaletowy 100zł Kielich Cthulhu Ręcznik 100zł Akwarium dla Mrówek Skarbonka-Labirynt Kubek Gracza XXL Inteligentny Portfel Woolet Classic 2.0+Ładowarka QI Lampa Super Mario Brykiet z Pieniędzy Hamak Kieszonkowy Dixit Długopis Shakespeare Filigree Śnieżny Flaming XXL Muzyczna Mata DJ Set Puzzle 3D Karafka do Dekantacji Wina Conundrum Nadmuchiwany Fotel Cloud Mapa Zdrapka Niegrzeczna Kokarda Papier Toaletowy Dolary Poduszka Pączek Strój Kąpielowy Borata Ciśnieniomierz Smart Blood Bluetooth Najlepsze prezenty


Wizz Air zaprezentuje swoją akademię pilotów - Pasazer.com\nWizz Air zaprezentuje swoją akademię pilotów\n09 czerwca 2015 08:50\nWizz Air razem z CTC Aviation zaprezentuje swój nowy program dla nowych pilotów w Bukareszcie, Budapeszcie i Warszawie. Spotkanie w stolicy Polski odbędzie się 12 czerwca w hotelu Courtyard Warsaw Airport w godz. 16:00-21:00.\nCelem objazdowych spotkań Wizz Aira jest poinformowanie potencjalnych pilotów o nowym programie oraz zachęcenie ich do przystąpienia do rekrutacji.\nUczestnikom programu szkoleniowego dla pilotów-kadetów zostanie przedstawiona oferta zatrudnienia na stanowisku drugiego pilota w Wizz Airze (pod warunkiem pomyślnego ukończenia kursu). Szkolenie ab initio pozwala kandydatom z małym doświadczeniem bądź bez doświadczenia stać się drugim pilotem samolotów airbus A320 i A321 w Wizz Airze. Mają oni także możliwość wyboru miejsca odbycia kursu: w nowoczesnym centrum w Nowej Zelandii lub w Phoenix w Stanach Zjednoczonych.\n- Objazdowe sesje rekrutacyjne otwierają niesamowite możliwości przed kandydatami z Europy Środkowej, którzy marzą o karierze pilota linii lotniczych - powiedział cytowany w komunikacie prasowym David Morgan, szef pilotów Wizz Aira. -Największą korzyścią płynącą z programu szkoleniowego jest gwarancja zatrudnienia w Wizz Air na stanowisku drugiego pilota, gdy tylko kandydat zakończy kurs pomyślnie.\nSpotkanie jest bezpłatne - rejestracji można dokonać na stronie CTC Aviation. Według planu prezentacja programu potrwa od 16:30 do 19:00, a potem uczestnicy będą mieli dwie godziny na zadawanie pytań oraz rozmowy z pilotami i doradcami z CTC Aviation.\nwizz air szkolenie lotnicze\ngość_d83d7\t2015-06-09 14:30\nmacie błęne informacje dot. długości i przebiegu spotkania: zobacz link


Czym zajmuje się trener mentalny? – TRNAS\nTrans / 18 września 2018\nNie tylko w Polsce obserwuje się większe zainteresowanie tematyką treningów mentalnych. Jak interpretować to modne w ostatnim czasie określenie? To nade wszystko duży wysiłek umysłu, który jest uzupełnieniem treningu cielesnego. Wspomaga intensywną pracę nad świadomością.\nTrener mentalny musi odpowiednio ćwiczyć oraz powiększać potencjał istniejący w jaźni sportowca. Sprawność ciała zawodnika to tylko częściowe osiągnięcie, ponieważ niezliczone przykłady z historii sportu uwidoczniają, na ile istotne są zdrowa motywacja czy psychika. Trening mentalny ma z założenia pozytywnie działać na okoliczności ćwiczebne i startowe. Jego zamiarem jest obranie przeświadczenia o skali własnego potencjału i zdolności analizowania własnych aktywności. Trener mentalny profesjonalnie wspomaga w przezwyciężaniu lęków, awersji i wszelkich ograniczeń. W ten sposób stymuluje go do najbardziej efektywnego treningu cielesnego polegającego na zwalczaniu swoich słabości.\nKażdy trening różni się czymś od innych w związku z tym że musi uwzględniać charakter określonego zawodnika. W konsekwencji rozróżniamy co najmniej kilka wariantów treningu mentalnego. Każdy z nich jest oparty o parę wydajnych technik strategicznych, jakie zostały stworzone na podstawie zaawansowanej psychologii. Trener mentalny to wyjątkowo wymagająca pozycja, która w decydującym stopniu wpływa na odpowiednie podejście do tematu rozwoju i wygranej. Ten natomiast oddziałuje na jakość oraz sposób treningu, która w kolejnym kroku przekłada się na satysfakcjonujące rezultaty. Specjaliści oraz entuzjaści tematu zgodnie potwierdzają, że dzisiejszych realiach najkorzystniejszą techniką konkurencji jest płaszczyzna umysłowa. To w znacznej mierze właśnie ona zwykle rozsądza o porażkach i sukcesach. Zapowiada się, że korzystanie z usług trenera mentalnego zdobędzie w kolejnych latach jeszcze większą renomę.\nTagged kariera, rozwój osobisty