Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Biblia Tysiąclecia - format oazowy (mały) z paginatorami - praca zbiorowa - książka | księgarnia internetowa lovebooks.pl O nas | Kontakt | Jak zamawiać | Koszty przesyłki | Regulamin zakupów | Polityka prywatności | Odbiór osobistyw naszej ofercie znajduje się 147473 produkty\n> Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Biblia Tysiąclecia - format oazowy (mały) z paginatorami\nPismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Biblia Tysiąclecia - format oazowy (mały) z paginatoramipraca zbiorowaWydawca: PallottinumDział: Literatura > ReligiaEAN: 9788370143572ISBN: 9788370143572Stron: 1660, Format: 12.0 x 18.0 cmData wydania: 2007, Oprawa: twarda\njeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka> poleć znajomemu> napisz komentarzTekst Pisma Świętego zatwierdzony do stosowania w liturgii przez Konferencję Episkopatu Polski. Polecamy bardzo praktyczne, podręczne pełne wydanie Biblii Tysiąclecia - Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu w oryginalnym formacie oazowym (12x18cm) i twardej oprawie. Sługa Boży Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel ruchu oazowego nie przypuszczał zapewne, że do historii wejdzie nie tylko wspaniała idea wakacyjnych, a dalej także stałych spotkań formacyjnych ze Słowem Bożym dla wszystkich stanów w Kościele, ale też charakterystyczny i jednocześnie bardzo wygodny format Pisma Świętego. Niech to wydanie przypomina wszystkim, że Bóg, który objawia się nam poprzez Słowo, jest Światłem i Życiem, służąc wspólnotom oazowym, a także inspirując na nowo budowanie w naszych rodzinach Bożej oazy życia i miłości. "Twoje słowo jest lampą dla moich kroków i światłem na mojej ścieżce" (Ps 11, 105) Drodzy młodzi! Rozważajcie często słowo Boga i pozwólcie, aby Duch Święty był waszym nauczycielem. Odkryjecie wówczas, że myśli Boga nie są myślami ludzi; będziecie skłonni kontemplować prawdziwego Boga i odczytywać wydarzenia historii Jego oczyma; zakosztujecie w pełni radości, jaką rodzi prawda. Na drodze życia, nie łatwej ani wolnej od pułapek, możecie napotkać trudności i cierpienia, i czasem będzie was nachodzić pokusa, aby powtórzyć za Psalmistą: "Jestem bardzo udręczony" (Ps119, 107). Nie zapominajcie, by wraz z nim dodać: "Panie, zachowaj mnie przy życiu według Twego Słowa... W Twoim ręku jest ciągle moje życie , i Prawa Twego nie zapominam" (tamże, ww. 107 i 109). Pełna miłości obecność Boga poprzez Jego słowo, to lampa, która rozjaśnia mroki strachu i oświetla drogę nawet w najtrudniejszych chwilach. Pisze Autor Listu do Hebrajczyków: "Żywe jest bowiem słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca" (4, 12). Należy poważnie wziąć wezwanie, aby uznać słowo Boże za "broń" niezbędną w duchowej walce; jest ono skuteczne i przynosi owoce, jeśli nauczymy się go słuchać, a z kolei mu się poddawać. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia: "Być posłusznym (ob.-audire) w wierze oznacza poddać się w sposób wolny usłyszanemu słowu, ponieważ jego prawda została zagwarantowana przez Boga, który jest samą Prawdą" (n. 144). Podczas, gdy wzorem tego słuchania, które jest posłuszeństwem, jest Abraham, Salomon z kolei okazuje się zagorzałym poszukiwaczem nadziei zamkniętej w Słowie. Kiedy Bóg proponuje mu: "Proś o to, co mam ci dać", król mędrzec odpowiada: "Racz dać Twemu słudze serce rozumne" (1 Krl 3, 5.9). Tajemnicą posiadania "rozumnego serca" jest wykształcenie serca zdolnego słuchać. Osiągnąć to można poprzez nieustanne rozważanie słowa Bożego i zakorzenienie w nim, poprzez zobowiązanie się do coraz lepszego poznawania go. Drodzy młodzi, wzywam was, byście osiągnęli zażyłość z Biblią, trzymali ją w zasięgu ręki, ażeby była dla was niczym kompas, wskazujący drogę, którą należy iść. Czytając ją, nauczycie się poznawać Chrystusa. Mówi o tym św. Hieronim: "Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa" (PL 24,17; por. Dei Verbum, 25). Wypróbowaną drogą pogłębienia i zakosztowania słowa Bożego jest "lectio divina", która stanowi z prawdziwego zdarzenia drogę duchową w etapach. Od "lectio", która polega na wielokrotnym czytaniu fragmentu Pisma Świętego, aby wychwycić jego główne elementy, przechodzi się do "meditatio", która jest niczym wewnętrzny postój, kiedy dusza zwraca się ku Bogu, starając się zrozumieć to, co Jego słowo ma dzisiaj do powiedzenia w konkretnym życiu. Potem następuje "oratio", które pozwala nam zatrzymać się na bezpośredniej rozmowie z Bogiem, w końcu dochodzi się do "contemplatio", pomagającego nam zachować serce uważne na obecność Chrystusa, którego słowo jest "jak lampa, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w naszych sercach" (2 P 1, 19). Lektura, studium i medytacja Słowa muszą potem prowadzić do życia nacechowanego konkrentnym przylgnięciem do Chrystusa i Jego nauczania. Święty Jakub ostrzega: "Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie. Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie. Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był. Kto zaś pilnie rozważa doskonałe prawo, prawo wolności, i wytrwa w nim, ten nie jest słuchaczem skłonnym do zapominania, ale wykonawcą dzieła; wypełniając je, otrzyma błogosławieństwo" (1, 22-25). Kto słucha słowa Bożego i stale się do niego odwołuje, opiera swa egzystencję na trwałej podstawie. "Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale" (Mt 7, 24): nie ulegnie niepogodzie. Budować życie na Chrystusie, z radością przyjmując Jego słowo i wcielając w życie Jego nauczanie: oto, młodzi trzeciego tysiąclecia, wasz program! Jest rzeczą naglącą, aby powstało nowe pokolenie apostołów, zakorzenionych w słowie Chrystusa, zdolnych odpowiedzieć na wyzwania naszych czasów i gotowych szerzyć wszędzie Ewangelię. Tego żąda od was Pan, do tego nawołuje was Kościół, tego świat - chociaż o tym nie wie - oczekuje od was! Benedykt XVI (w Orędziu na XXI Światowy Dzień Młodzieży). Pamiętajmy, że Biblia stanowi konstytutywną i egzystencjalną podstawę misyjnego posłannictwa Kościoła od początku jego istnienia. Główne zastosowanie znajduje w liturgii, katechezie i wszelkiego rodzaju ewangelizacji. Sobór Watykański II (1963-1965) proponując odnowę Kościoła akcentuje potrzebę wzięcia do ręki przez wszystkich wierzących - duchownych i świeckich - Pisma świętego. W konstytucji soborowej o Objawieniu Bożym w nr 21-25 czytamy: "Kościół miał zawsze we czci Pisma Boże, podobnie jak samo Ciało Pańskie... Wierni winni mieć szeroki dostęp do Pisma świętego... Sobór prosi wszystkich wiernych, by przez częste czytanie Pisma świętego nabywali wzniosłego poznania Jezusa Chrystusa". O. Augustyn Jankowski OSB - w imieniu Redakcji Naukowej - napisał o piątym wydaniu Biblii Tysiąclecia: "Już ponad 40 lat minęło od ukazania się Biblii Tysiąclecia. Kolejne jej wydania, zwłaszcza Nowego Testamentu, zaznaczały się stale rosnącą liczbą zmian ulepszających bądź wierność przekładu, bądź wstępy do ksiąg i przypisy. W tym okresie ukazywało się w prasie sporo recenzji BT, mniej lub bardziej krytycznych, a do Redakcji Naukowej napływało wiele listów z uwagami lub propozycjami zmian. Z drugiej strony minione lata zaznaczyły się postępem w takich dyscyplinach pomocniczych dla biblistyki, jak: archeologia, historia, krytyka tekstu i filologia biblijna, nie mówiąc już o postępie w zakresie egzegezy. Nadto pojawiły się w tym czasie nowe dokumenty Urzędu Nauczycielskiego Kościoła dotyczące tej dziedziny. Wreszcie ukazało się wiele zupełnie nowych przekładów Biblii na języki współczesne. Wszystko to skłoniło Redakcję Naukową, w porozumieniu z Wydawnictwem Pallottinum, do podjęcia gruntownej rewizji tekstu BT pod każdym względem, w duchu zapoczątkowanego przez II Sobór Watykański dzieła aggiornamento. Na spotkaniach obu zespołów zwiększono w tym celu osoby skład Redakcji Naukowej oraz ustalono wytyczne podjętej rewizji. Niniejsze, piąte, wydanie zawiera następujące zmiany: 1) Wstępy do działów i do poszczególnych ksiąg oraz przypisy unowocześniono odpowiednio do osiągnięć naukowych ostatniego trzydziestolecia i do potrzeb czytelników szukających miejsc równoległych w Biblii; 2) Dokonano zmian merytorycznych samego przekładu w imię większej jego zgodności z tekstem oryginalnym, zwłaszcza hebrajskim w Starym Testamencie, odstępując od zbyt częstego poprawiania go według tekstu Septuaginty, której odmienne lekcje podano w przypisach; 3) Poprawiony i ujednolicony został język i styl przekładu, na szczególną wdzięczność zasługuje tu pani prof. Anna Świderkówna w zakresie konsultacji oraz panie redaktorki Janina Dembska, Maria Nowaczyńska i Maria Przybył. Niech to nowe, gruntownie zmienione wydanie piąte Biblii Tysiąclecia jeszcze lepiej niż poprzednie służy polskiemu czytelnikowi, który pragnie głębiej wnikać w zapisane Słowo Boże."Klienci zainteresowali tą pozycją kupowali także... Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Biblia Tysiąclecia. Oazowa miękka/mały formatpraca zbiorowaPolecamy bardzo praktyczne, podręczne pełne wydanie Biblii Tysiąclecia - Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu w oryginalnym formacie oazowym (11x18cm) i miękkiej oprawie.\nBiblia Tysiąclecia to najpopularniejsze narodowe wydanie Pisma... chwilowo niedostępna Samotni. Część 1 i 2Håkan NesserWszystko zaczyna się w 1969 roku. Sześcioro młodych ludzi przyjeżdża do Uppsali. Tu krzyżują się ich drogi i w ciągu kilku lat zawiązuje się między nimi swego rodzaju przyjaźń. Razem kupują autobus i wybierają się w podróż po... cena: 19,99 12,69 złdo koszyka Sekrety GuadalupeGrzegorz GórnyStoi na Księżycu, zasłania sobą Słońce i okrywa się płaszczem Nieba… Grzegorz Górny i Janusz Rosikoń tym razem odsłaniają przed nami tajniki objawienia Matki Bożej z Guadalupe, cudu, bez którego nie da się zrozumieć Kościoła... cena: 74,90 49,43 złdo koszyka Symfonia w bieliAdriana Lisboa Nie musisz nic wiedzieć o Brazylii, by pokochać Symfonię w bieli - na jej kartach poznasz fascynujące miejsce, urokliwe, pełne zmagań i mrocznych sekretów. Maria Ines, Clarice, Tomás - troje bohaterów, trzy historie życia, które... cena: 29,90 19,39 złdo koszyka Tajemnice FatimyGrzegorz Górny, Janusz Rosikoń"Tajemnice Fatimy" to wyjątkowa, bogato ilustrowana książka o najbardziej doniosłych objawieniach w XX wieku. Jest ona efektem półtorarocznej pracy i kilku podróży zagranicznych reportera Grzegorza Górnego oraz fotografa Janusza Rosikonia ?... cena: 79,80 52,67 złdo koszyka Twój modowy notatnikGutowski AdamModa cię stresuje? Nie wiesz, czy dobrze wyglądasz?\nKsiążka eksperta w dziedzinie mody, zagorzałego... cena: 39,90 25,38 złdo koszyka Ufam. Śladami Siostry FaustynyGrzegorz Górny, Janusz RosikońBogato ilustrowana książka „Ufam. Śladami Siostry Faustyny“ to kolejna pozycja w dorobku uznanego tandemu autorskiego: dziennikarza Grzegorza Górnego i fotografa Janusza Rosikonia. Tym razem stawiają oni sobie za cel prześledzenie... cena: 69,90 46,13 złdo koszykaPodobne tytuły Biblia Tysiąclecia.Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Wydanie Vpraca zbiorowaKlasyczny format Pisma Świętego w oprawie twardej.\nPolecamy bardzo praktyczne, podręczne pełne wydanie Biblii Tysiąclecia - Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu w oryginalnym formacie... cena: 69,00 56,93 złdo koszyka Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Biblia Tysiąclecia. Wydanie oazowepraca zbiorowaTekst Pisma Świętego zatwierdzony do stosowania w liturgii przez Konferencję Episkopatu Polski. Polecamy bardzo praktyczne, podręczne pełne wydanie Biblii Tysiąclecia - Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu w ... cena: 60,00 49,51 złdo koszyka Biblia Tysiąclecia. Pismo święte Starego i Nowego Testamentu. IV wydanie Biblii Tysiąclecia. Wydanie CDpraca zbiorowaProponujemy Państwu wydanie Biblii Tysiąclecia w postaci książki elektronicznej, dostępnej dla wszystkich użytkowników komputerów w popularnym dla przegladarek internetowych formacie HTML.\nProgram "Biblia... cena: 30,00 24,75 złdo koszyka Pismo Święte Starego i Nowego Testamentupraca zbiorowaJednotomowa edycja Pisma Świętego, tzw. Biblia Poznańska, przyjęta z powszechnym uznaniem dla pracy autorów przekładu oraz wstępów i komentarzy. Zalety: - zdaniem biblistów najlepszy polski przekład Pisma Świętego -... cena: 79,90 52,74 złdo koszyka Pismo Święte Starego i Nowego TestamentuPismo święte Starego i Nowego Testamentu:Jednotomowe wydanie Pisma Świętego w najlepszym, według biblistów, przekładzie z języków oryginalnych, ze znakomitym, obszernym komentarzem, w trwałej i eleganckiej oprawie.Zawiera:- wstęp do... cena: 79,90 52,74 złdo koszyka Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu WDS beżEkskluzywna edycja Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu\ncena: 69,00 48,58 złdo koszyka Pismo święte Starego i Nowego Testamentupraca zbiorowaNajnowszy przekład Pisma świętego z komentarzem opracowany przez Zespół Biblistów Polskich z inicjatywy Towarzystwa świętego Pawła. Najnowsze tłumaczenie Pisma świętego zawiera "Słowo wstępne" abp Józefa Michalika, Przewodniczącego... cena: 89,00 60,81 złdo koszyka Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu BordoKazimierz RomaniukEkskluzywna edycja Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu.


Inhalacje - Zdrowie dziecka - Rodzice radzą\n08 lis 2013 blackrose131285 zadaje pytanie:\nHey, młody dostał inhalacje na kaszel, a że nie mam tego przyrządu do inhalowania moge je robić nad garnkiem z ciepłą wodą. Tylko nie powiedziano mi jak długo mam go nad tym trzymać? 5,10,15 minut? Ma 6 takich inhalacji -główka z garnkiem przykryta pieluszką, żeby powdychał ten roztów, a szkoda mi kasy wydać na jednorazowe użycie :)\n08 lis 2013 celin10 pisze:\ninhalator to wydatek ok 100zł. ja zakupiłam jak córa była malutka i używamy go przy każdym przeziębieniu,katarze itp.masz jakiś lek do inhalacji czy jak,bo z tego co wiem to leku do wrzątku się nie daje tak jak nie daje się kropelek np.sosnowych do inhalatora...\n08 lis 2013 blackrose131285 pisze:\ncelin10 pisze:inhalator to wydatek ok 100zł. ja zakupiłam jak córa była malutka i używamy go przy każdym przeziębieniu,katarze itp.masz jakiś lek do inhalacji czy jak,bo z tego co wiem to leku do wrzątku się nie daje tak jak nie daje się kropelek np.sosnowych do inhalatora...Młody dostał Nebbud z podejżeniem infekcji albo alergii (charczenie w oskrzelach, szybki oddech, szczekający kaszel) , w dodatku katar biało-zielonkawy spływający do gardła. Lekarka powiedziała, że moge połowe fiolki wlać do szklanki ciepłej (nie goracej) wody i go nad tym potrzymać. Wizyte u alegrologa mamy za 1.5 tygodnia (jak braliśmy pieska szliśmy za radami allergologa bo starsi chłopcy wcześniej w testach mieli alergie na różne rzeczy co roku inne, przyzwyczajanie, wcześniejsze spotkania itp).Zrobiłam mu taką pięciominutową darł się wniebogłosy, ale charczenie zeszło razem z zwymiotowaną flegmą i nos się oczyścił (katar dosłownie do pasa). I nie wiem czy tyle wystarczy? Narazie biega po domu i ani kaszlu ani kataru nie ma - lek chyba tak szybko nie działa?\n08 lis 2013 MamaEryka pisze:\nJak długo powinna trwać inhalacja\nSuper, że są lekarze, którzy jeszcze przepisują inhalacje jako naturalny lek na schorzenie, zamiast antybiotyku. W prosty i co najważniejsze skuteczny sposób można rozrzedzić gęstą wydzielinę, czy też pomóc oskrzelom. Nie dziw się, że inhalacja tak szybko zadziałała, bo to jest normalne. Chodzi po prostu o to, że taki rozpylony lek bardzo łatwo dociera do środka i natychmiast przynosi ulgę. No oczywiście najważniejszy przy inhalacji jest „lek” – czyli konkretne ziółko. Na katar najlepszy jest rumianek, tymianek, ale u mnie najbardziej sprawdził się eukaliptus. Pytałaś ile czasu ma trwać inhalacja: otóż nie dłużej niż 15 minut. Jeśli dziecko wytrzyma 5 minut, to też bardzo dobrze. Może w domu macie zbyt suche powietrze, to możesz używać nawilżaczy albo mokrej ściereczki blisko kaloryfera. A jeśli dziecko za nic w świecie nie da sobie zrobić parówki, to weź dziecko do łazienki, nalej gorącą wodę przy zamkniętych drzwiach i niech sobie dziecko pooddycha taką parą. Nie wiem jak to jest z Twoimi dziećmi, ale z tego co wiem, alergikom nie można robić inhalacji z ziołami i olejkami, ale nie wiem czy zakaz obowiązuje wszystkie.\nU nas to komedia\nU nas to istotna komedia jest z tą alergią, bo chłopcy właściwie to nie wiadomo na co mają alergie...Raz czy dwa razy do roku zdarzy się, że starszemu oczy wychodza z orbit, ale na to działają zwykłe kropelki z apteki. Nie mają syropów przeciwalergicznych bo nie maja objawów alergii. Choroby w okresie jesienno-zimowym głównie są spowodowane niedoleczoną chorobą (wg naszej starej pani alergolog) i słaba odpornością dzieci. Na testach skórnych wychodza minimalne alergie np. raz na pyłki traw było, raz na brzoze, nie było jeszcze tak, żeby wyszło to samo... Jestem pod kontrolą poradni ze zwgl na to, że ta pani jest także znakomitym pediatrą, ale kolejki do niej są masakryczne...Mamy nawilżacz powietrza bo mamy bardzo ciepłe mieszkanie (wogóle nie włączam kaloryferów zimą) wietrze za każdym razem co z domu wychodzę, teraz przy piesku myje podłoge i odkurzam po 3 razy dziennie, pies nie wchodzi na łózka, ani do pokoju najmłodszego synka. Ja uwielbiam Olbas dodam trochę do nawilżacza i od razu katar nieprzeszkadza im w nocy - gorzej ze mną bo mi on śmierdzi.Ale z lekami to różnie bywa, w ulotce pisze, że efekt jest dopiero po dwóch dniach,może młodemu potrzebna była zwykła parówka, żeby oczyścić drogi oddechowe? a nie lek na alergie? może to przez katar świszczał i charczał jak to przeszło po jednej parówce? Nie miałam jeszcze z chłopcami tego leku i nie za bardzo znam jego działanie i efekty...\n08 lis 2013 RITKA pisze:\nHej!ja zmoimi dzieciątkami przeszłam wiele i akurat z alergiami też miałam problemy!mój młody też miał gdzieś ponad rok,często zapadał na oskrzela,świszczało mu,chrapało w piersiach-nasza mądra pani doktor wierzy tylko w antybiotyki:(zmieniliśmy lekarza i poszliśmy prywatnie do pani doktor ta stwierdziła że to są początki astmy oskrzelowej-skutki leczenia:(i zaczęła leczyć syna sterydami wziewnymi,aż szczęśliwy los zaniósł nas przypadkowo do szpitala sanatoryjnego Wisła-Kubalonaka gzie są leczone właśnie alergie,problemy z płuckami itd.i tam po zrobionych testach i badaniach wyszło ze ma lekie uczulenie na białko mleka krowiego i gdy go było za dużo w organiźmie dziecko zapadało na oskrzela!wystarczyła dieta i od tego czasu koniec z chorobami!polecam bo naprawdę warto pojechać i dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy!bardzo dobry ordynator,personel,można jechać z rodziną,nocleg wyżywienie!potrzebne jest skierowanie od lekarza rodzinnego!informacje na temat tego sanatorium można znaleźć na internecie! k


RŚA: 2,5 tys. ludzi schroniło się w klasztorze przed walkami; polski misjonarz apeluje o pomoc – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / RŚA: 2,5 tys. ludzi schroniło się w klasztorze przed walkami; polski mi...\nRŚA: 2,5 tys. ludzi schroniło się w klasztorze przed walkami; polski misjonarz apeluje o pomoc\n12 stycznia 2021 15:49 /w Informacje, Kościół, Polska\nO dramatycznej sytuacji poinformował dyrektor Fundacji Akeda Marcin Choiński z Fundacji Akeda, która buduje w Bouar z misjonarzem pierwszą w kraju szkołę muzyczną.\nJak powiedział Marcin Choiński, w wyniku zaostrzenia się wojny domowej po wyborach prezydenckich 27 grudnia, walki między zbrojnymi grupami kontrolującymi poszczególne części kraju dotarły także do Bouar, gdzie dotychczas panował względny spokój. W ubiegły czwartek doszło tam do regularnej bitwy i wymiany ognia w odległości 600 metrów od budowanej tam szkoły.\n„Nie sposób stwierdzić, kto walczył z kim. Jednak od tego czasu z okolicznych wiosek zaczęli napływać ludzie, którzy koczują na terenie klasztoru i pod nim. Według stanu na wczoraj, było tam już 2,5 tys. osób. W poniedziałek pojawiły się tam błękitne hełmy, by ochraniać klasztor” – mówi Marcin Choiński. Jak dodaje, jest w kontakcie z br. Benedyktem Pączką, który apeluje o pomoc finansową, by móc zakupić najpotrzebniejsze rzeczy: żywność, środków sanitarnych czy koców.\n„Sytuacja jest dramatyczna i nie wiadomo, jak będzie. Drogi są poblokowane, ale trzeba mieć nadzieję, że jakiś kanał zostanie otwarty, żeby się zaopatrzyć. Żywność można kupić, tylko trzeba się dostać do gospodarstw, które ją sprzedają” – mówi dyrektor fundacji.\nJak powiedział Marcin Choiński, fundacja przerwała zbiórkę środków na budowę szkoły i przeznaczy pieniądze na pomoc zgromadzonym w klasztorze ludziom. Aby pomóc, pieniądze można wpłacać na konto fundacji Akeda podane na stronie africanmusicschool.com.\nWybory zostały zakłócone przez skoordynowaną ofensywę ugrupowań grup rebeliantów, które próbowały przeszkodzić głosowaniu po odrzuceniu kandydatury byłego prezydenta Francois Bozize przez Sąd Najwyższy. Jak zaznacza Marcin Choiński, za wznowienie przemocy odpowiadają m.in. rebelianci przy wsparciu sojuszu w większości chrześcijańskich bojówek Anti-Balaka.\nTagi: misje, pomoc, Republika Środkowoafrykańska\nOsoby objęte kwarantanną domową mogą liczyć na wsparcie organów państwa\nOrdo Iuris: W Programie na rzecz Równego Traktowania potrzebny jest mechanizm... Wlk. Brytania: Od piątku do wjazdu do Anglii konieczny test na obecność ...


Forum o Bornholmie / Bornholm / Domki letniskowe\nUżytkownik # Napisano: 26 Cze 2005 10:30\nChciałbym spędzić tydzięn na Bornholmie z rodziną w sumie 3 osoby. Jakie miejsce, w których można wynając domek letniskowy polecacie ? W tym roku już się nie załapie na wyjazd - większość miejsc w umiarkowanych cenach zarezerwowana\nUżytkownik # Napisano: 27 Cze 2005 08:59\nPolecam Ci domek letni w stolicy wyspy Roenne.Samodzielny, blisko morza.Cena i warunki bardzo atrakcyjne Szczegoly na mail.a_jorgensen@interia.pl\n# Napisano: 27 Cze 2005 14:56\nNa 3 osoby to taniej bedzie wynajac przyczepe campingowa. Prawie wszystkie campingi maja taka opcje w swojej ofercie.\n# Napisano: 28 Cze 2005 19:41\nIle wychodzi wynajecie takiej przyczepy na tydzien?\nUżytkownik # Napisano: 28 Cze 2005 23:11\nNp. w Sannes Familie Camping koło Gudhjem za 3-4 osób (3 dorosłe, przy najwyższej cenie 2 dorosłe + 2 dzieci) to koszt 3250-3850 DKK w lipcu. W sierpniu 2750-3150 plus końcowe obowiązkowe końcowe sprzątanie 500DKK. Jeśli patrzycie w internecie na ceny, zawsze patrzcie, co pisze pod tabelkami z cenami, bo tam częsro dopisana jest dodatkowa cena za prąd czy końcowe sprzątanie...\nUżytkownik # Napisano: 29 Cze 2005 09:08\nWynajecie przyczepy campingowej nie jest tak tanie jak jose sugerujesz. Mozna taniej wynajac domek letniskowy.\n# Napisano: 9 Lip 2005 22:41\nProponuje wybrać domek oferowany przez Bornholmke! Bylam i widziałam i jest naprawdę schludny i w dobrym miejscu usytuowany no i cena jest bardzo dobra.\n# Napisano: 11 Kwi 2006 16:48\nJestem zainteresowana wynajęciem domku letniskowego dla 2 dorosłych i 2 dzieci 3 - lata i rok w terminie od 24.06.06- 01.07.06. Czy mogłabym liczyć na jakieś namiary? Mój mail chaniusia@wp.pl Pozdrawiam.\nUżytkownik # Napisano: 17 Kwi 2006 10:07\na na dwie / trzy noce da się wynająć jakieś miejsce do spania?\n# Napisano: 20 Kwi 2006 16:46\nWielkie dzięki za info. Już zamówiliśmy domek.


Wysłany: 2017-11-24, 15:19 Targ\nWysłany: 2018-05-05, 16:29\nTrudno powiedzieć, że to zaplanowała. Valerie nigdy nie należała do osób układające skomplikowane plany. Pomysł pojawił się w jej głowie nagle, najpierw jako kompletnie szalona myśl, z którą z czasem zaczęła się co raz to bardziej oswajać, aż w końcu stwierdziła: pierdolę, uciekam! Tak, tak, dobrze czytacie, uciekła, przed własną rodziną.\nNie rozmawiali z Willem już praktycznie tydzień, jedynie posyłając w swoją stronę jakieś monosylaby lub ułamki informacji. Wiedziała tylko, że go nie będzie przez parę dni. Nie miała pojęcia gdzie i z kim jechał, szczerze - była tak zła, że mało ją to obchodziło. Na odchodne rzuciła mu tylko krótkie "okej", po czym trzasnęła mu drzwiami przed nosem i to by było na tyle jeśli chodzi o normalne relacje pomiędzy nimi.\nByła wściekła. Od czasu tej kłótni, kiedy przyprowadził Sarah do mieszkania. Sarah, która wcale nie studiowała w Kanadzie jak wmawiali jej Hopperowie, która wcale nie była normalna, tylko też był mutantem i na dodatek była ranna. Do tego przepysznego tortu dodajmy jeszcze wisienkę w postaci "o, hej, jestem Will, umieram, haha nic z tym nie zrobicie" i otrzymujemy piękny deser w postaci wkurzonej Valerie. Pierwsza gorąca reakcja dosyć szybko zmieniła się w pasywną agresje w najlepszym wydaniu. Aż w końcu Hopper wyjechał, zostawił ją samą w mieszkaniu, a on chwyciła plecak i wyszła. Wiedziała, że ją znajdzie prędzej czy później. Wiedziała też, że nieźle go wkurwi i taki był zasadniczo był cel.\nNie wiedziała do końca co ze sobą zrobić. Jak każdy nastoletni uciekinier z domu, po pierwszym przypływie emocji za bardzo nie miała pomysłu co ze sobą zrobić. Chodziła po mieście z ogromnym turystycznym plecakiem, z gotówką było już trochę ciężko, no i... była mutantem w Stanach, musiała się pilnować.\nRuszyła w stronę targu. Mijała go zawsze z daleka, kiedy biegała po dzielnicy, nigdy jednak tam nie zaszła. Skoro już miała tyle wolnego czasu równie dobrze mogła wrócić do oglądania miasta, nie wspominając już o tym, że zachowywanie się jak turysta bardzo pasowało do jej aktualnego turystycznego wizerunku. Wyjęła telefon, pstryknęła parę zdjęć i nie chowając go do kieszeni, powolutkim spacerkiem ruszyła przed siebie, starając się wiele nie myśleć o tym co powinna zrobić ze sobą później.\nW przeciwieństwie do ostatnich dni, tym razem nigdzie się nie spieszyła. Powoli - choć nie ślamazarnie; po prostu tak, aby już jej nieduży pies mógł za nią nadążyć - kręciła się między straganami. Może nie tak barwnymi i przepełnionymi przeróżnymi przedmiotami, jak to zapamiętała z czasów, gdy jeszcze beztrosko mieszkała w centrum Seattle, jednak nadal zdecydowanie przyciągającymi wzrok. Budki i stoiska stały dosyć blisko siebie, zostawiając przy tym na tyle dużo miejsca, aby stworzyć złudzenie czegoś na kształt labiryntu. Zimowa aura wciąż jeszcze nie opuściła całego miasta, co dopiero mówić o ryneczku, na którym nadal roiło się od świecących, kolorowych lampek, błyszczących łańcuchów i girland światełek choinkowych - wyprzedaż, teraz o pięćdziesiąt procent taniej - oraz innych kiepsko sprzedających się pozostałości po odległych świętach. Już niedługo miały je zapewne wyprzeć inne, bardziej wielkanocne, pstrokate ozdoby, jednakże najwyraźniej - przynajmniej w odbiorze sprzedawców - nie była na to jeszcze dostatecznie dobra pora.\nCassandrze zresztą w niczym to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, przeceny były dla niej czymś wyjątkowo korzystnym. Nie, nie ze względu na chęć wyposażenia się w nowe bibeloty do ozdabiania mieszkania. Nie miała już przecież nawet własnego pokoju, wynajmując coś w niezbyt zachęcająco wyglądającym motelu, do którego dosłownie nie chciało się wracać. Paradoksalnie rzecz jednak ujmując, rynkowe okazje zachęcające innych ludzi... Były dla niej znacznie bardziej korzystne niż dla całego tego towarzystwa. Dostrzegając możliwość oszczędzenia na ozdobach, niektórzy tracili głowę, skupiając się wyłącznie na buszowaniu w obniżkach. Stawali się nieuważni, rozkojarzeni, nie zwracali uwagi na otoczenie... A Cass tylko na to czekała.\nNigdy nie zamierzała zostać tego typu osobą. Nawet w młodości, kiedy znajomi z dzielni zarabiali dokładnie w taki sposób, nie próbowała im w tym dorównać. Owszem, imponowali jej, jednak czymś znacznie większym od lepkich łapek. Nieistotne, jak źle by to nie zabrzmiało, robili z tego pewnego rodzaju sztukę. Właśnie dlatego tak często im się przypatrywała, dla jaj dając im pokazywać sobie niektóre sztuczki. Nie pomyślałaby wtedy, że kiedykolwiek jej się to przyda...\nA jednak. Wyrwanie się z Bractwa bez większych nakładów finansowych. Pokój w motelu - zdecydowanie nie najtańszym, a raczej takim, w którym nikt o nic nie pytał; za bezpieczeństwo, nawet wątpliwe, się płaciło - jedzenie na wynos, kupowane z braku dostępnej kuchni i obrzydzenia do karaluszego bufetu w tymczasowym miejscu zamieszkania... A teraz jeszcze przygarnięty pies. Pieniądze topniały jak lód. Wreszcie zwyczajnie nie miała wyboru. Nie mogła napisać do ojca o przelew - i tak by tego zresztą nie zrobiła - potrzebowała gotówki. Nieważne, jak zdobytej. Ważne, że mającej przedłużyć trochę jej... Bytowanie.\nKilka razy zwyczajnie wyślizgnęła portfel z kieszeni jakiegoś dupkowato wyglądającego faceta - byli niczym wyjęci z kopiarki, wszyscy tak samo naburmuszeni, wszyscy drący się na żonę i/lub dzieci przy stoiskach - potem odciążając go od gotówki, dyskretnie ścierając odciski i upuszczając resztę nietkniętej zawartości. Ot, gdzieś w tłumie. Nie obawiała się, że sprzedawcy ją wydadzą. Sami mieli dostatecznie dużo za uszami.\nPrzez czas, jaki spędziła w tym miejscu, udało jej się uzbierać całkiem zgrabną sumkę. Niezbyt dużą, jednak dostateczną, aby mogła w spokoju opuścić targ. Nie chciała jednak kończyć tego tak po prostu. W pewnym sensie celebrując sukces, postanowiła wypróbować jeszcze jeden numer - udany czy nie - wybierając cel w postaci samotnego, gburowatego mężczyzny i... Potykając się o smycz swojego psa, wpadając na niego tak, aby podczas wspólnego podnoszenia się... Cóż, zwinąć mu portfel, jednocześnie nie przestając przepraszać, nim nie odszedł z wściekłością.\nNie zauważył... To był dobry dzień.\nWysłany: 2018-05-06, 19:51\nPrzez chwilę czuła się naprawdę normalnie. Pierwszy raz od kiedy postawiła stopę na amerykańskiej ziemi, myśli kompletnie odpłynęły z jej głowy, a ona dała porwać się chwili. Szła przez tłum, nie myśląc o niczym konkretnym, zatrzymując się koło różnych straganów i oglądając wystawione na nich rzeczy. Zapomniała nawet, że tego dnia był dzień kobiet, przypomniał jej o tym dopiero jeden ze starszych panów sprzedających różne smakołyki, który specjalnie z tej okazji, każdej przedstawicielce płci pięknej dawał darmowe ciastka z wróżbą. Valerie przyjęła swoje z wdzięcznym uśmiechem. Powoli przełamała ciastko i wyjęła ze środka zwinięta w rulonik kartkę papieru. Wsadziwszy jedną z połówek do ust, zajęła się rozwijaniem wróżby.\nWpatrywała się w osłupieniu w słowa, będąc w szoku jak bardzo okazały się być one celne. Czy to był przypadek, czy... Rozejrzała się niepewnie, na chwilę krzyżując spojrzenie ze starszym panem, który zajęty był już obsługa kolejnych klientów. Nie, to niemożliwe... a jednak, jaka była szansa, że akurat to ona trafi na to ciastko? Nie wierzyła w magie, wierzyła w mutantów. I w zbiegi okoliczności. Zwinęła papierek z kulkę i wrzuciła do kieszeni płaszcza. To wszystko wina Willa i Sarah, stała się przez nich za dużą paranoiczką, w każdym teraz widziała czającego się na nią mutanta z D.O.G.S. czy jak to tam inaczej oryginalnie nazwali.\nWzięła głęboki oddech i ponownie ruszyła przed siebie, jednak już nie tak rozluźniona jak wcześniej. Zacisnęła parę razy dłonie, starając się spuścić trochę napięcia. Nigdy nie czuła się pewnie w miejscach publicznych, szczególnie kiedy była pod wpływem silnych emocji, bardzo łatwo mogła się wtedy niekontrolowanie teleportować i o ile w Kanadzie jedynie wywołałoby to szok, tutaj mogło skończyć się przecież kulką w łeb, a przynajmniej tak jej się wydawało... Zeszła z głównej drogi i stanęła pomiędzy straganami, starając się uspokoić galopujące w niebezpieczną stronę myśli. Val, od kiedy jesteś taką panikarą, co? przymknęła powieki i wzięła kilka głębokich oddechów, nie potrzebowała dużo czasu, żeby przemówić sobie do rozsądku. Znała swoje możliwości i wiedziała, że na razie nikt nie ma żadnych podstaw do tego żeby uważać, że kimś kim nie jest, a była przecież tylko kanadyjską turystyką, prawda?\nJuż miała wyjść ze swojej małej kryjówki, kiedy centralnie pod jej nogami pojawiło się małe kłębowisko rąk i nóg. Odruchowo odsunęła się na bok, stając obok wesoło merdającego ogonem psa, kiedy kobieta i mężczyzna próbowali pozbierać się z ziemi. Blanc odruchowo schyliła się, aby któremuś z nich pomóc, kiedy nagle dostrzegła szybki ruch dłoni blondynki, w której nagle pojawił się portfel mężczyzny, który klnąc pod nosem właśnie odwracał się i odchodził. Valerie z szeroko otwartymi oczami wpatrywała się w kobietę, nie dowierzając w pierwszej chwili z jaką łatwością udało jej się obrobić faceta, zanim w ogóle dotarła do niej niemoralność tego czynu.\n-Hej! - zawołało oskarżająco wyciągając palec wskazujący w jej stronę i odwracając się jednocześnie w stronę faceta, z zamiarem krzyknięcia za nim.\nWysłany: 2018-05-06, 21:39\nNie wiedziała, co tak właściwie ją podkusiło. Teoretycznie miała już przecież wystarczający zarobek, aby być w stanie utrzymać siebie i psa przez - cóż, może przy sporym oszczędzaniu - kilka najbliższych dni. Daj palec, a zabiorą rękę być może niezbyt dobrze tu pasowało, bo w końcu nikt dobrowolnie nie ofiarował jej zawartości swojego portfela czy jakiegokolwiek wsparcia finansowego, ale w gruncie rzeczy... Rozchodziło się o coś podobnego. To był ryzykowny, jednak zdecydowanie łatwy zarobek. No, przynajmniej do czasu, gdy nie trafiały się jakieś zaniepokojone obywatelki. Wtedy sytuacja błyskawicznie zaczynała wymykać się spod kontroli.\nNie zamierzała dać się wkopać. Nie pod sam koniec pracy, zwłaszcza że ryzykowała czymś znacznie większym i gorszym od zwyczajnej ulicznej awantury. Nie mogła narazić się przecież na kontakt z policją czy jakimikolwiek stróżami prawa, ponieważ wtedy przywłaszczenie sobie cudzych pieniędzy z pewnością nie byłoby jej najpoważniejszym problemem. Zapewne wylądowałoby gdzieś na samym końcu długaśnej listy oskarżeń, która ciągnęłaby się za nią aż do ośrodka badań genetycznych, oddziału zamkniętego w siedzibie D.O.G.S., celi w uroczym budyneczku Genetically Clean czy płytko wykopanego grobu gdzieś przy jakiejś opuszczonej kopalni piachu.\nZareagowała praktycznie instynktownie. Nie zważając na oskarżycielski ton głosu dziewczyny - a może raczej młodej kobiety; nie umiała tak szybko określić czyjegoś wieku - który z pewnością mógł zwrócić na nie uwagę otoczenia, dosłownie rzuciła się na szyję nieznajomej. Nie, nie po to, aby ją udusić. Choć niewątpliwie miała przez chwilę ochotę, aby to zrobić, wybrała łagodniejszą formę poradzenia sobie z sytuacją. O! Hej!, jakie towarzyszyło jej podczas tego skoku na cudzą przestrzeń osobistą, było nad wyraz przyjacielskie. Zupełnie tak, jakby miała do czynienia z dawno niewidzianą osobą, która właśnie przypadkiem znalazła się w tej samej okolicy. Cass miała nadzieję, że wyjdą przez to na kogoś więcej niż złodziejkę i kapusia. Prawdę mówiąc, wolała być już uznana za czyjąś nadmiernie emocjonalną psiapsiółeczkę.\n- Nawet nie próbuj... - Syknęła wprost do ucha blondynki, nadal serdecznie ją ściskając. Na tyle długo, aby upewnić się, że mężczyzna - którego wzrok znowu skierował się w ich stronę - zacznie ponownie się oddalać. Najlepiej jak najdalej, a przynajmniej poza zasięg piskliwego krzyku praworządnej obywatelki, którą wreszcie puściła, odsuwając się o krok i mocniej ściskając psią smycz.\n- To nie szkółka niedzielna. - Dodając, zmierzyła nieznajomą spojrzeniem, lekko pokręciwszy przy tym głową. Nie zamierzała wdawać się w dyskusje na temat moralności popełnionego czynu ani tym bardziej zostawać tu dłużej. Zdecydowanie wolała wycofać się, póki jeszcze miała na to co najmniej kilkanaście sekund...\nWysłany: 2018-05-11, 20:30\nNie zdążyła nawet otworzyć ust, żeby zawołać okradzionego mężczyznę. Zamiast tego gwałtownie wciągnęła powietrze i cofnęła się o krok przytłoczona nagłym ciężarem. Serce wykręciło kołowrotek w jej piersi, a krew gwałtownie uderzyła do głowy, wprowadzając ją w stan szoku oraz gotowości do obrony. A w jej przypadku obrona równała się nagłemu zniknięciu i pojawieniu się parę metrów dalej. Odruchowo zacisnęła powieki, skupiając wszystkie swoje myśli nie na potencjalnej samoobronie, a na pozostaniu w miejscu w którym stała. Zaskoczenie, strach, nagłe, gwałtowne emocje - to wszystko sprawiało, że jej moc działała losowo i bez ostrzeżenia, a ostatnie czego sobie życzyła w tej chwili to udowodnienie Willowi, że miał rację! No i przy okazji byciu porwaną i torturowaną.\nWcisnęła ręce pomiędzy siebie a kobietę próbując ją od siebie odepchnąć. Nie zamierzała niczego jej ułatwiać, z drugiej strony nie zamierzała też nadmiernie zwracać na siebie uwagi. Z czym z pewnością wiązałoby się zgłoszenie tej sytuacji na policje, wziąwszy pod uwagę, że ofiara "napadu" zdążyła się już ulotnić z miejsca zbrodni. Jedyne co więc jej pozostało to pójście w jego ślady i zniknięcie z tagu, zanim ktoś zainteresuje się tym razem jej interakcją z kobietą, szczególnie że Blanc w tej chwili nie zachowywała się jakby była jej najlepszą psiapsiółą, szamotając się w jej "przyjacielskim" uścisku.\nZamarła słysząc te ciche słowa, wypowiedziane prosto do jej ucha. W normalnej sytuacji Valerie za pewne wystraszyłaby ta niewypowiedziana groźba, ostatnimi dniami jednak co raz więcej było w niej buntowniczej Claire niż pokornej Valerie, więc słowa złodziejki wprowadziły ją w stan lekkiego zirytowania.\n-Włoską mafią też bym tego nie nazwała. - odpysknęła i korzystając z okazji że kobieta w końcu ja puściła, a ona sama ma wolne ręce wcisnęła je do kieszeni płaszcza, sprawdzając czy telefon nadal jest tam gdzie powinien. Przezorny zawsze ubezpieczony, nawet jeśli "napastniczka" jedynie objęła ją za szyję, mw końcu mogla jakoś wyszkolić tego swojego kundla... nigdy nic nie wiadomo. A Val nie zamierzała tracić jedynego urządzenia, które gwarantowało jej kontakt z rodzeństwem, szczególnie że to nie ona była tym Hopperem którego los obdarzył super pamięcią do numerów i innych pierdów. -Skończyłyśmy już, czy może teraz mnie porwiesz i zaczniesz żądać okupu, capo? - zapytała sarkastycznie, sama nieco zdziwiona skąd nagle w niej pojawiła się taka brawura. Eh, powinna podkulić ogon i odejść jak gdyby nigdy nic się nie stało, ale nie, zachciało jej się mieć ostatnie zdanie. Świetnie.\ntrochę bezwen wybacz ;c\nWysłany: 2018-05-13, 01:03\n|ja też nie jestem w formie, także <5>\npostaram się wydusić z siebie więcej w następnym poście\n- Faktycznie. - Nieznacznie skinęła głową, wymownie unosząc przy tym jedną brew, nim dopowiedziała. - Bardziej... Amerykańską, ale... Kto by w to wnikał. - Paradoksalnie, mała blondyneczka zapewne nie miała nawet pojęcia, jak blisko prawdy była w tym momencie. Bądź co bądź, Cassandra miała przecież wyjątkowo ścisłe kontakty z rzeczywistą mafią, nawet jeśli w tej chwili działała całkowicie sama. Widoczne czy nie, wychowanie na pewno robiło swoje, zwłaszcza w otoczeniu, w jakim dorastała Gardner. Kobieta nie sądziła jednak, by została rozgryziona. Wręcz przeciwnie, słowa nieznajomej przyjęła - raczej słusznie, przynajmniej jak na jej oko - jako zwyczajną pyskówkę z przypadkowym nawiązaniem do rzeczywistości. To zaś było całkiem zabawne. Nawet w okolicznościach, w których nikomu nie powinno być raczej do śmiechu.\nJą to jednak rozbawiło, zwłaszcza że chwilę później, cóż, dziewczyna dostarczyła Cass jeszcze kilka powodów do lekkiego uśmiechu. Klepanie się po kieszeniach, wkładanie rąk do ich wnętrza, sprawdzanie, czy cała zawartość nadal tam była... Nieistotne, w jaki sposób upewniała się blondynka. Istotne, jak odruchowo i błyskawicznie to zrobiła. Zupełnie tak, jakby brała pod uwagę możliwość, że Cassie - nie mająca przecież dodatkowej pary rąk wyrastającej z ud czy okolic bioder - mogła okraść także ją. I chociaż prawdopodobnie należało po prostu odejść, nie zwracając już na siebie uwagi, Gardner nie potrafiła nie parsknąć cicho pod nosem.\n- Widzę, że doceniasz moje umiejętności, ale nie. - Nie musiała raczej kończyć myśli, bo obie wiedziały, o co jej chodziło. Mimo to, dodała coś jeszcze, puszczając przy tym oczko w kierunku towarzyszki. - Ruszam tylko wyjątkowych sukinsynów. - Pocieszne babcie, starsi panowie o lasce, ciężarne kobiety, niepełnosprawni, dzieci, widocznie biedni, mili... Nawet złodziejaszki, nieistotne, jak zdesperowane, miały swój pokrętny kodeks. Ona też się go teraz trzymała, nawet jeśli - mimo wszystko - psychicznie nie zaliczała się do tego grona. Nie była ponad tym, nie czuła się lepsza od swojego ulicznego towarzystwa z Albuquerque, po prostu nie wiązała z tym swojej przyszłości. Nie na zbyt długo. To było przejściowe... Taką miała nadzieję.\n- Doceniam to, jak dobrze wychowała cię mama, ale nie musisz pytać o takie rzeczy. Wystarczy sobie iść. - Społeczne interakcje były obecnie na tyle niewygodne dla Cassandry, że ta naprawdę nie zamierzała wdawać się w zbytnie pyskówki. Ostatnim, czego mogła teraz chcieć, było robienie sceny i zwracanie jeszcze większej uwagi otoczenia. Dlatego zwyczajnie machnęła głową w kierunku przeciwnym do tego, jaki sama zamierzała obrać. - Spadaj, mała. Nie daj się oskubać.\nW typowo buntowniczo-nastoletni sposób odpowiedź kobiety skwitowała jedynie wywróceniem oczami. Czuła, że zachowuje się jak nie ona. Bardzo rzadko odzywała się w niej buntownicza, nieco chamska natura, ale jak widać skoro już była w trakcie Wielkiej Ucieczki Mającej Zrobić Na Złość Willowi to nie była do końca sobą. Może w końcu zrywała z siebie nieco grzeczne kanadyjskie wdzianko i dawała błyszczeć swojej bucowatej amerykańskiej naturze? Normalnie jeszcze chwila i pójdzie na burgera do maca w zestawie z colą supersize.\nSłysząc jak kobieta parsknęła śmiechem, Val przestała obmacywać się po kieszeniach i skrzyżowała ręce na piersi, posyłając w jej stronę nieco pytające bardzo zirytowane spojrzenie. Zapewne dopiero wieczorem, kiedy emocje z niej opadną zda sobie sprawę z tego ile razy mogłaby w przeciągu tej krótkiej wymiany zdać zostać pobita albo coś w tym guście, gdyby nie trafiła na jakże kulturalną okradająca tylko skurwysynów panią złodziej.\n-Oh, od razu mi lepiej. - mruknęła, wywracając oczami, jak to miło wpaść czasem na żeńskiego Robin Hooda. Dzień od razu staje się lepszy.\nBlanc zacisnęła lekko dłonie na ramionach, ręce nadal mając skrzyżowane na piersi. Pomimo całej swojej pyskówy trochę jednak się bała, a sam fakt strachu sprawiał, że zaczynała być szczególnie świadoma swojej mocy, co wprowadzało ją w stan lekkiej paniki. Sprawy nie polepszało to jak bardzo była świadoma faktu, że jeden skok na terenie Stanów to praktycznie wyrok śmierci. Ah, głupia, po co o tym myślisz!\nMusiała stąd jak najszybciej zniknąć. -Ta, Szkoda, że nie żyje. - wyrzuciła z siebie odruchowo i uśmiechnęła się bez cynicznie, po czym od razu przecisnęła się obok psa nieznajomej i ruszyła przed siebie. Nagle zdała sobie sprawę z tego, że dłonie jej lekko drążą. Przyspieszyła, chcąc jak najszybciej wynieść się z Chintown. Śpieszyła się tak bardzo, że przestała zwracać uwagę na otoczenie, co poskutkowało wejściem prosto w plecy jakiejś wyjątkowo postawnej kobiety. Val drgnęła zaskoczona, szybko wyrzucając z siebie jakieś przeprosiny. Miała wrażenie, że tłum co raz bardziej się zagęszczał, a wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na zbliżający się wielkimi krokami atak paniki. Wielokrotnie je miała w dzieciństwie, nagle ją paraliżowało, miała problemy z oddychaniem, nie mogła wstać z łóżka, później zaczęła sobie z nimi radzić, do tego stopnia że mogła mieć jeden w trakcie lekcji biologii i nikt nawet sobie z tego nie zdawał sprawy. Ten jednak był inny. Rozejrzała się dookoła, dostrzegając szparę pomiędzy straganami w którą się wcisnęła. Jeden z nich miał blaszane ściany, o które oparła przedramiona, pomiędzy które wcisnęła głowę.\nW głowie miała taką pustkę, że nawet nie była pewna czy cały czas po prostu tak szybko szła, czy może idąc podświadomie przeniosła się o metr lub dwa.\nWysłany: 2018-05-28, 01:23\nJej kontakt z młodymi dziewczynami, wedle wszelkiego prawdopodobieństwa - nawet nastoletnimi, był w ostatnim czasie dosyć mocno ograniczony. Bądź co bądź, nie było ich zbyt wiele w Bractwie, tym bardziej w obozowym szpitaliku, w którym Cassandra spędzała większość czasu, nim ostatecznie opuściła organizację.\nPamiętała jednak, jaka sama była w podobnym wieku, w tym momencie unosząc brwi, ale nijak nie komentując min czy gestów rozmówczyni. Jakby nie mówić, sama była dużo bardziej zbuntowana. Okolica zamieszkania, towarzystwo w szkole, a nawet samo wychowanie - to robiło swoje. Z wielu dawnych cech wcale zresztą nie zrezygnowała, unosząc nieznacznie kącik ust, gdy do jej uszu dotarły sarkastyczne odzywki blondynki. To było nawet całkiem… Urocze. Gdyby nie słowa, jakie usłyszała chwilę później, nie mając nawet zbytniej okazji na nie zareagować.\nZ początku nie zamierzała też powstrzymywać dziewczyny przed odejściem. Wręcz czuła ulgę z powodu tego, że ta postanowiła wreszcie ją opuścić. Niestety, jeszcze przez chwilę, obserwując plecy oddalającej się postaci, dostrzegła coś, co sprawiło, że mimowolnie przeszły ją ciarki. Jak na złość, nie mogła nawet stwierdzić, iż coś jej się przywidziało. Nie, nie było takiej opcji i - co gorsza - jeśli ona to zauważyła, nie miała pojęcia, kto jeszcze mógł. Przechodziło tędy przecież tylu ludzi...\nNie powinna interesować się sprawami innych. Skoro obrończyni uciśnionych chciała właśnie w taki sposób zakończyć swoje - zapewne dosyć krótkie, patrząc na oko - życie, to była tylko i wyłącznie jej sprawa. Zmienianie tego zdecydowanie nie było przecież w interesie Cassandry, która już dawno przestała bawić się w bycie dobrym człowiekiem. Kiedyś faktycznie taka była. Przyjacielska, pomocna, towarzyska, gotowa do poświęceń w imię celów znacznie większych od niej samej… A ludzie to wykorzystywali.\nKiedy po raz kolejny dostała przez to cios prosto w plecy, a piach znowu sypnął jej w oczy, zaczęła się wycofywać. Nie, nie powoli. Musiała to zrobić dosyć gwałtownie, praktycznie momentalnie… I może dlatego wciąż jeszcze nie pozbyła się całkowicie tego dawnego Ja. Gdyby robiła to stopniowo, pewnie byłoby znacznie łatwiej. Przyzwyczaiłaby się do tego zobojętnienia, przestałaby przejmować się innymi ludźmi.\nTymczasem teraz utknęła gdzieś pomiędzy tym, co było, a tym, co powinno być dla jej własnego dobra. Walczyła z dawnymi instynktami, częstokroć przegrywając to wewnętrzne starcie i robiąc głupoty, za które zazwyczaj jej się obrywało. Zamiast odwrócić spojrzenie, zająć się własnymi sprawami i zapomnieć o tym, czego była świadkiem, faktycznie bawiła się w pieprzonego bohatera. Nawet jeśli tak pokręconego jak Robin Hood.\nTo było życie blondyny, jej własny los, jej interes, jej cyrk i jej małpy. Jak na złość, Cass doskonale o tym wiedziała, powtarzając to sobie kilka razy - nawet wtedy, gdy szybkim krokiem ruszyła za nieznajomym, chwilę później przechodząc w coś pomiędzy zwykłym chodem, a stawianiem sporych, energicznych susów. Nie chciała zwracać na siebie uwagi, choć i tak pewnie to robiła. Zawsze pokutowała za chęć pomocy. Za każdym chrzanionym razem. Tym razem pewnie także nie miało się obejść bez wyjątku.\nCo gorsza, sama nie wiedziała, czemu tak właściwie to robiła. Nie wzruszyła się bowiem nagłym wyznaniem o braku matki ani zdecydowanie nie polubiła dziewczyny od pierwszego wejrzenia. Wręcz przeciwnie, osierocenie nie wywarło na niej większego wrażenia, ponieważ jej własna matka równie dobrze też mogła być martwa. Może nawet była? To już wiedzieli inni ludzie, tak zwana nowa, lepsza rodzina kobiety, która zostawiła ją we wczesnym dzieciństwie. Blondynka przeszkodziła jej także w pracy, narażając ją na złapanie, więc - oczywista oczywistość - nie pałały do siebie raczej zbyt dużą sympatią. Mimo to, Gardner za nią ruszyła, starając się mieć ją w zasięgu wzroku…\nCo nie było tak łatwe, jak się mogło zdawać. W pewnym momencie myślała nawet, że ją zgubiła. Że nierozsądna, pozbawiona instynktu samozachowawczego - ha, jakby sama go miała - pannica ostatecznie przepadła jak kamień w wodę. Kto wie, może tak byłoby nawet lepiej. Nie mieszałaby się w cudze sprawy, niczym by nie ryzykowała… A jednak. Dokładnie w momencie, w którym o tym pomyślała, ponownie dostrzegła dziewczynę, wciskając się za nią w prześwit pomiędzy stoiskami, choć nie od razu po tym, gdy ta weszła między nie.\nPotrzebowała paru chwil, by znaleźć się bliżej, nie zrównując się z nieznajomą, gdyż wąska przestrzeń na to nie pozwalała, ale wyciągając rękę, by złapać ją za rękaw, jednocześnie od razu wydając z siebie uciszający syk. Nie potrzebowała dodatkowej uwagi otoczenia.\n- Ogłupiałaś? - Ponownie syknęła, tym razem formułując już jednak słowa. - To Seattle, nie Europa, dziewczyno. Tu się tego nie robi. Chcesz skończyć w puszce?\nWysłany: 2018-05-28, 22:50\nUn, deux , trois, quatre, cinq, six, sept... zaczęła liczyć po cichu po francusku. Jako obywatelka Kanady miała ten język jak obowiązkowy przez wiele lat, nie posługiwała się nim jednak jakoś wyjątkowo płynnie. Liczby znała za to doskonale. Wymienianie ich wielokrotnie uspokajało jej umysł, sprawiało, że skupiała się na obcym sobie języku i zapominała o sobie. Nie inaczej było w tej sytuacji.\nUmysł skupiwszy na dwudziestkach, zaczęła powoli przesuwać się w stronę drugiego wyjścia ze "swojego" zaułka. Nie dane jej było jednak spokojne opuszczenie tego miejsca. -..vingt-huit... - wyrwało jej się nieco głośniej, kiedy poczuła szarpnięcie za rękaw i automatycznie wyszarpując rękę. Jej twarz przybrała wyraz szczerego zdziwienia, kiedy ponownie ujrzała stojącą przed sobą drobną blondynkę, a do jej rollercoasteru emocji dołączyła również trwoga, kiedy dotarł do niej sens słów kobiety,\n-Czego? Ogarniania lekkiego ataku paniki po przemaglowaniu przez nieznajomą? - z uporem rżnęła głupa, nawet jeśli szło jej to wyjątkowo beznadziejnie, nawet jeśli już na samym początku lekko się zająknęła. Gdzieś z tyłu głowy pojawiła jej się myśl musiałaś nieświadomie skoczyć, zagłuszała ją jednak jak tylko mogła, bo a) oznaczałoby to, że Will miał rację, b) gdyby przyznała to przed samą sobą, no cóż... sprawy przybrałby jeszcze gorszy obrót.\n-Chodźmy stąd. - Zareagowała odruchowo. I chociaż przed chwila były bądź nie bądź "nieprzyjaciółmi", teraz nagle Valerie zrobiła z niej swojego sojusznika. Gdzieś w swojej pokrętnej, nieco blond-logice, uznała, że skoro tamta zamiast porazić ją paralizatorem, zaciągnąć na posterunek i zgarnąć immunitet za wszystkie swoje przekręty, postanowiła ją ostrzec to... no cóż, nie robiło to z niej może idealnego sojusznika, ale darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda, najwyżej potem bardzo tego pożałuje, trudno.\nBlanc przecisnęła się na drugą stronę, stając teraz na tyłach straganów. Chodnik był tu mniejszy, jednak ludzi również było mniej, przez co miało się wrażenie, że po tej stronie płóciennych namiotów i blaszanych chat jest więcej miejsca, niż po drugiej. Kiedy kobieta do niej dołączyła, wyrzuciła z siebie tylko, pozornie pozbawione sensu krótkie pytanie: -Jak daleko? się przeniosłam, jaka jest szansa, że ktoś poza kobietą mógł wziąć to za coś więcej niż większy krok, lekki podskok, cokolwiek i...\nJuż na pierwszy rzut oka dało się zobaczyć, że Cassandra nie zamierzała kupić jakichkolwiek głupich tekstów. Niestety, aż za dobrze wiedziała, co widziała. Nic nie miało tego zmienić, tym bardziej typowe rżnięcie głupa, gdy sytuacja nie była za dobra. Dlatego parsknęła cicho, po prostu posyłając dziewczynie dosyć jasne spojrzenie i nieznacznie kręcąc przy tym głową. Nawet nie wdawała się w dyskusje, całe szczęście, najwyraźniej nie musząc tego robić. Fasada pękła szybciej niż Cass mogła zakładać. Całe szczęście, bo wolała faktycznie skryć się gdzieś za blaszakami niż nadal stać w tym samym miejscu.\n- Trochę… - Nie miała miarki w oczach, jednak zmrużyła je, jednocześnie usiłując jakoś określić odległość, o którą mogła przesunąć się dziewczyna. Nie było to jednak wcale takie łatwe, jak mogło się zdawać. Zwłaszcza w sytuacji, w której i ona nie była najspokojniejsza. Bądź co bądź, ktoś mógł dostrzec jej związek z blondyną, tym samym wpędzając je obie w kłopoty. Co gorsza, nie mogła nawet powiedzieć, że o tym nie pomyślała, bo byłoby to kłamstwem. Podążając za nieznajomą, była w pełni świadoma tego, co hipotetycznie mogło mieć miejsce. Mimo to, nadal postanowiła wmieszać się w nie swoje sprawy. Ot, typowa ona. Teraz na dodatek przez chwilę zamyślona.\n- Dwa, może dwa i pół metra, nie więcej. - Określiła ostatecznie, nie przestając marszczyć czoła. - Na tyle, by było to widać. - Prawdopodobnie towarzyszka była już tego świadoma, w końcu zauważyła ją przynajmniej jedna osoba, jednakże Cass nawet zbytnio się nad tym nie zastanowiła. Po prostu to powiedziała, chcąc podkreślić istotę problemu, jaki mogły mieć w tym momencie. To nie była już kradzież czyjegoś portfela, oskubanie ludzi z kiepsko chronionej kasy, pozbawienie zegarka, oszustwo czy coś z tych rzeczy.\nParadoksalnie, nawet ograbiając kogoś na grube miliony - co jeszcze jej się, niestety, nie zdarzyło - nie byłaby tak bardzo na celowniku, jak będąc mutantem. Ludzie z aktywnym genem X popełniali zbrodnię samym oddychaniem. Wystarczyło, że żyli, aby błyskawicznie uznano ich za największych wrogów publicznych. A gdy któryś z nich, o zgrozo, prezentował jeszcze swoje umiejętności? Niektórym burzyła się estetyka i musieli coś z tym zrobić.\nJak już wspominała, to nie była Europa. To nie była też Kanada czy jakiś z mniej restrykcyjnych, bardziej przyjaznych krajów. To były Stany i, co gorsza, Seattle - jedno z najbardziej fatalnych miejsc na danie ponieść się emocjom. Dostrzegała, że dziewczyna była zdenerwowana. Nie dziwiła jej się zresztą, ponieważ sama starała się unikać niebezpiecznych sytuacji, nawet jeśli te same jej się zdarzały.\nPomimo świadomości tego wszystkiego, nie do końca wiedziała, co mogłaby powiedzieć. Nie ukrywała, że nie była najlepsza w pocieszaniu. Już od długiego czasu, życie po prostu jej nie rozpieszczało. Musiała trochę stwardnieć, choć nadal miała trochę za miękkie serce i miękką dupę. Mimo to, już od dawna nie poświęcała aż tyle czasu na mówienie innym, że miało być dobrze. Pracując dla Bractwa, miała styczność z tak dużą ilością nieszczęścia i śmierci, że to… Zwyczajnie nie miało sensu. Mogła mówić naprawdę wiele rzeczy, jednak jeśli przynajmniej połowa z nich i tak nie odnajdywała pokrycia w rzeczywistości, to wszystko traciło istotę. Dlatego teraz postanowiła działać, nie paplać, wpierw zadając podstawowe pytanie.\n- Masz się gdzie zaszyć? Na teraz? - Nie to, że była Matką Teresą czy zbierała ludzi z ulicy. Adoptowała już psa, który teraz trzymał się blisko niej i obserwował okolicę, mokrym nosem trącając rękę drugiej dziewczyny. - Lepiej tu nie stać. To parszywa okolica. - Pomimo natłoku ludzi, radosnej atmosfery i innych takich, to naprawdę była parszywa okolica, głównie dla mutantów. Częste patrole, spora ilość monitoringu… Naprawdę kiepska lokalizacja.\nWysłany: 2018-06-07, 16:42\nW napięciu wpatrywała się w kobietę, czekając na jej następne słowa. Wszystko wokół niej zamarło, kiedy tamta zrobiła tę trwającą w nieskończoność pauzę. Aż w końcu... dwa, może dwa i pół metra, nie więcej. Valerie wypuściła przez nos powietrzę, a wraz z nim nieco napięcia. Dwa i pół metra to nie było tak dużo, to były dwa spore kroki, może trzy jak ktoś ma krótkie nogi. Skinęła głową, ze zrozumieniem, coś w jej głowie przeskoczyło. Starała się odzyskać kontrolę nad sytuacją, opanować ją i tym samym nabrać nieco pewności siebie. Sięgnęła do zewnętrznej kieszeni plecaka i wyciągnęła z niego czarną baseballówkę, zwinęła blond włosy z niedbały kok i wsunęła go pod czapkę. Wiedziała, że nie dawało to wiele, jednak jej jasne włosy były dosyć charakterystyczne, z pewnością ułatwiały odróżnienie jej z daleka wśród tłumu ludzi.\n-Tak. - odparła odruchowo, myśląc o mieszkaniu Willa w którym siedziała przez ostatnie parę dni. -Nie. - dodała równie szybko. -Eh, to skomplikowane, wole tam nie iść od razu. - sprostowała, ponownie sięgając do plecaka i wyciągając z niego okulary przeciwsłoneczne, które wcisnęła na nos. Zaczęła też nieco szarpać się z płaszczem, który niedbale zwinęła i zaczęła upychać do środka. Ledwo się mieścił, jednak udało jej się zapiąć plecak i ponownie założyć go na plecy. Miała na sobie bordową bluzę z kapturem, nieco cienką jak na taką marcową pogodę, jednak w tej chwili była zbyt rozgrzana od emocji, żeby się tym przejmować. Nie wyglądała kompletnie inaczej - ale trochę, to jedyne co mogła w obecnej chwili zdziałać.\n-Jasne. - rzeczowo odparła i ruszyła przed siebie. W tej chwili funkcjonowała na trybie zadanie - wykonanie. Wszelkie pozostałe myśli i refleksje nie były potrzebne. Szły przez jakiś czas w milczeniu, niezbyt szybko, niezbyt wolno. Jakby szły w jakimś konkretnym kierunku, a nie tylko spacerowały.\nDużo czasu nie zajęło im opuszczenie targu. Znajdowały się stosunkowo blisko wyjścia. Skręciły w jedną z mniejszych uliczek i przez chwilę kręciły się po ulicach chinatown, nie rozmawiając o niczym konkretnym, w końcu chodzenie w ciszy nie wyglądało zbyt naturalnie.\nWysłany: 2021-01-06, 12:12\nW końcu mogła się porozumieć lepiej niż ostatnio, chociaż musiała przyznać że nauka była męcząca już w ogóle jeśli nie miało się możliwości nauki normlanie czy od kogoś. Musiała trenować sama, wieczorami w ciemnych pomieszczeniach opuszczonych budynków gdy telefon mogła jeszcze spokojnie używać do wyczerpania baterii, czy nawet szpitalne sale, które nie były zajęte. Była zadowolona z tego, że wszystko zaczynało się powoli układać. Nie musiała się o nic martwić o nic niepokoić, no prawie, w końcu jakoś musiała też sobie radzić prawda? Nawet odważyła się założyć sobie konto bankowe na które mogła wpłacić pieniądze, które udało się jej ukraść od przypadkowych ludzi, W końcu wycieczka do Polski była dość niebezpieczna to raz, dwa za daleko. Nie miała już takiej presji i nacisku by wybierać się tak daleko. Poza tym, podróż normalnym transportem też odpadała. Udało się jej nawet zdobyć pracę w jednym z klubów nocnych. Poza tym nie wiedziała czy tutejsze służby już ją szukały czy jeszcze udało się jej uniknąć kłopotów. Ale nigdy nie wiadomo. Na razie korzystała z życia i nie miała zamiaru od tak odpuszczać. Dzisiaj postanowiła wykorzystać okazję na małe zakupy poza tym, pierwszą wypłatę trzeba było opić jakoś też prawda? Tak też zadowolona ruszyła na zakupy na targ. Wybrała jakąś bluzkę, spodnie, bieliznę. Gdy wpadła nagle na świetny pomysł, a może by tak poszukać dobrego tatuażystę? Zrobiłaby sobie jakąś dziarę nie za dużą co by z kasą wyrobiła no i oczywiście nie za drogiego.\n- Salon tatuaży tani ale dobry?\nZapytała łamiącym angielskim ale za diabła sprzedający nie zrozumiał o co jej chodzi. Zagryzła wargę próbując jeszcze raz tym razem zrozumiał, jednak ona jego odpowiedzi w ogóle. Westchnęła pod nosem zrezygnowana tylko uśmiechnęła się do mężczyzny by grzecznie podziękować.\n- Matko bosko a już miałam nadzieję...\nMruknęła w ojczystym języku zrezygnowana.\nWysłany: 2021-01-16, 13:58\nPogoda pięknie dopisywała, słonecznie i cieplutko. Ale że było się w pracy, nie można było ubierać się jak na kort tenisowy. Sebastian na sobie miał białą koszulę z krótkim rękawem, rozpiętą pod szyją i kremowe spodnie, marynarkę zostawił w samochodzie, wraz z torbą do pracy. Zaraz po swoich godzinach spotkań i odpracowaniu ośmiu za biurkiem, mógł udać się na targ by zrobić popołudniowe zakupy, nowe zapasy. A że mieszkał sam, czas go nie gonił. Na wieczór też powinien się przygotować na przyjmowanie klientów, do swojego salonu na tatuaż. Od tego miesiąca postanowił wznowić swoją drugą pracę, jako że z chodzeniem już problemu nie miał. Ale miał jeszcze na siebie uważać, nie biegać i nie szaleć. Stosował się do zaleceń swojego lekarza, co dzięki temu widać efekty. Najlepsze, że jego lekarz nadal nie wiedział o jego mutacji. To jest takie piękne!\nU miłej starszej pani, kupił sobie siatkę pysznych jabłek. U kolejnej parę świeżych warzyw. Idąc dalej, widział dziewczynę próbującą chyba się z kimś dogadać. Ładna była, to musiał przyznać, ale nie przyszedł tutaj po kobiece okazy, ale na uzupełnienie swojej lodówki. Ruszył więc dalej, możliwe że zbliżając się w stronę pięknej nieznajomej. Nie myśląc nawet o tym by zaczepiać, podrywać. Bo nawet nie wyglądała mu na taką, co by się zgubiła. Ale mogła poszukiwać jakichś informacji.\nWysłany: 2021-01-16, 17:42\nWestchnęła pod nosem totalnie zrezygnowana, za nic nie mogła się dogadać a jej język jak się okazało w ogóle nie był taki do porozumienia jak to twierdził Gabriel po ich rozmowie. Nie wiedziała czemu, ale miała wrażenie, że tamten mutant był dziwnym człowiekiem, bardzo dziwnym. A ona co do ludzi się nie myliła. Pytanie tylko czy powinna mu na tyle zaufać by pozwolić mu się bardziej zbliżyć? Nie wiedziała, mimo że na to już pozwoliła bo to dzięki niemu miała telefon, dzięki niemu zaczęła wszystko na nowo. Nie wiedziała co ma myśleć. Ale jedno wiedziała. TATUAŻ musiał być! Nowe miejsce, nowe możliwości, nowe życie. Uśmiechnęła się mimo problemów sama do siebie i dostrzegła mężczyznę całkiem blisko niej stojącego i przyglądającego się czemuś na targowisku. Nieśmiało podeszła i lekko szturchnęła go w ramię.\n- Przepraszam, może Pan...tatuaż, gdzie tanio ale dobrze?\nPowtórzyła kolejny raz z nadzieją, że może on się zorientuje i będzie wiedział o co jej chodzi. Dla ułatwienia jeszcze pospiesznie pokazała na tatuaż skrzydeł, które wychodziły spod jej bluzy zakładając się niemal na łopatce.


Bałagan cyfrowy stanowi zagrożenie dla firm, ich pracowników i klientów – SATinfo24.pl\n26 kwietnia 2019 Grzegorz Stapiński\tBrak komentarzy Kaspersky Lab Polska\nFirmy na całym świecie mają problem z zabezpieczeniem swoich danych, ponieważ pracownicy nie przyjmują odpowiedzialności za bałagan cyfrowy. Podczas obiegu dokumentów i plików cyfrowych nie przywiązuje się wagi do konsekwencji dla bezpieczeństwa. Z globalnego raportu Kaspersky Lab1 pt. „Porządkowanie bałaganu cyfrowego w firmach” wynika, że istnieje wiele korelacji pomiędzy tworzeniem bałaganu cyfrowego w pracy a kryjącymi się za tym ludzkimi nawykami, takimi jak… porządkowanie lodówki. Otóż dziewięć na dziesięć osób, które postrzegają swoją lodówkę jako uporządkowaną, tak samo określiło swoje życie cyfrowe w pracy.\nBiorąc pod uwagę wykładniczy wzrost ilości danych kierownictwo firm powinno zwrócić uwagę na bałagan cyfrowy i potencjalne zagrożenia, jakie niesie ze sobą – powiedział Maksim Frołow, wiceprezes ds. sprzedaży globalnej, Kaspersky Lab. To prawda, że uporządkowanie swojej lodówki nie zagwarantuje ochrony przed incydentami naruszenia bezpieczeństwa, jednak przyjęcie tego samego podejścia w stosunku do bałaganu cyfrowego uczyni nas bardziej odpornymi wobec cyberzagrożeń. Pracownikom należy wyjaśnić, jaki jest najlepszy sposób zarządzania swoimi zasobami cyfrowymi. Należy ponadto stosować proste, a zarazem skuteczne sposoby, które zamiast potęgować – redukują złożoność.\nPełny artykuł poświęcony bałaganowi cyfrowemu jest dostępny na oficjalnym blogu Kaspersky Lab – Kaspersky Daily https://kas.pr/r2sx.\n1Badanie przeprowadzone na zlecenie Kaspersky Lab przez organizację OnePoll. W ankiecie wzięło udział 7 000 pracowników firm z Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Włoch, Brazylii, Chin, Meksyku, Japonii, Afryki Południowej, Rosji i Turcji. Praca badanego personelu obejmuje codzienne korzystanie z komputera. Badanie zostało przeprowadzone w okresie grudzień 2018 r. – styczeń 2019 r.\n← Dariusz Dudek gościem Magazynu Fortuna 1 Ligi\nMotowizja ponownie partnerem medialnym HRSMP →\nCybergang Lazarus stosuje wieloplatformowe narzędzia w serii ataków obejmujących szpiegowanie danych i żądanie okupu – także w Polsce


Dębowa, dwa oblicza zimy. Jak powstał film. – tomaszrogus.pl\nDruga połowa stycznia 2017 roku przybrała wreszcie prawidłowy, zimowy wygląd.\nPonure, szarobure widoki zasłonięte zostały śniegiem i wszechobecną bielą.\nNarastający mróz utrwalił na dłużej piękne widoki.\nKrajobrazy akwenu na Dębowej stały się milsze dla oka.\nPierwszy spacer nad akwen odbyłem w niedzielę 22 stycznia. Na miejscu było wielu spacerowiczów, wędkarzy i uprawiających sport użytkowników świeżego powietrza.\nAkwen Dębowa zimą. Widok z wału południowego.\nŁodzie skute lodem czekały na ocieplenie, jeszcze trochę poczekają…\nAkwen Dębowa zimą.\nJuż wtedy wiedziałem, że jeszcze tu wrócę…\nAkwen Dębowa zimą. Ścieżka na wale przy plaży Stodoła.\nI wróciłem, po blisko tygodniu.\nPrzygodę z filmem o akwenie Dębowa rozpocząłem od materiału z wędkarzami na lodzie, to była sobota 28 stycznia 2017r. ok. 9 rano. Dzięki temu lód skrzypiał pod nogami rozkosznie…\nAkwen Dębowa zimą. Widok na część północną.\nTego dnia nakręciłem większość materiału w słońcu.\nAkwen Dębowa zimą. Ścieżka na wale południowym.\nByłem też na środku akwenu gdzie lód zaczął pode mną pękać i niczym rącza sarenka uciekałem gdzie pieprz rośnie, czyli na wyspę. Tego materiału na razie nie opublikowałem.\nDzisiaj po tamtych przeżyciach wiem, że NIE WARTO WCHODZIĆ NA LÓD !!\nMinęła niedziela, całą noc padał gęsty śnieg. Poniedziałkowy poranek był nieco pochmurny, ale wszystko zostało przykryte tak potężną pierzyną śniegową, że nie mogłem pozostać nieczuły na ten chwilowy urok przyrody. Tak powstały zdjęcia w pochmurnym klimacie, ale z olbrzymią, jak na warunki akwenu, pierzyną śniegu.\nAkwen Dębowa zimą. Barierka odgradzająca jezdnię od ścieżki rekreacyjnej przy plaży Stodoła.\nA w poniedziałkowy wieczór, gdy nadal sypało dorwałem aparat i zrobiłem kilka zdjęć z płatkami.\nOto Nepomucen z Dębowej.\nDębowa. Nepomucen przy akwenie.\nI tuż obok znane wszystkim zejście do wody, często używane przez strażaków w ramach ćwiczeń,\nktóre tak wygląda latem\nAkwen Dębowa latem.\nKolejnego dnia rano podniosła się mgła i dzięki temu powstał cykl zdjęć w takiej scenerii…\nOkolice akwenu Dębowa.\nAle tego nie ma już w filmie.\nDzisiaj, gdy to opisuję, minął już tydzień od tamtych chwil. Śnieg stopniał, zrobiło się znowu szaroburo i tylko pozostały wspomnienia, zdjęcia i film, który pokazuje tamten czas….\nZapraszam na spacer po akwenie Dębowa w zimowej scenerii.\nWpis otaggowany jako:#oTakaPolskaDębowaMorsy DębowaNepomucenReńska Wieś\nPoprzedni artykuł Koraliki Neptuna. Opowiadanie.\nNastępny artykuł Moszna, zamek i kawałek ziemi niczyjej…\n6 Comments on “Dębowa, dwa oblicza zimy. Jak powstał film.”\nBardzo pięknie. To jest perła sztuki reżyserskiej!\nświetny foto i reportaż. Napisany z duchem…aż chiciałoby się zapytać, czy z duchem?:)\nPozdrawiam. Jolka Jolka:)\nPiękna wycieczka ! Piękne krajobrazy !\n12 lutego 2017 o 10:46\nPrzyznaj sie. Zmoczyles dupe w jeziorze.\n12 lutego 2017 o 11:02\nLatem i owszem. Tym razem nie. Ale nie mówię nie na przyszłość 🙂\n13 lutego 2017 o 18:21\nzdecydowanie wyrwać Cie może z komentatorskiego marazmu siarczysta inwektywa:))


Lipsk - Słownik miast polskich - Wirtualny Wszechświat\nLipsk (pokaż na mapie)\nmiasto w pow. augustowskim, w woj. podlaskim, w Kotlinie Biebrzańskiej, nad Biebrzą, na południowy wschód od Augustowa. 2800 mieszkańców. Prawa miejskie w XVI w. do 1870, ponownie w 1983. Lokalny ośrodek handlowo-usługowy. Kultywowane tradycje ludowego tkactwa i pisankarstwa.


Choroba afektywna dwubiegunowa - Mind Health\nMind Health / Choroba afektywna dwubiegunowa\nChoroba afektywna dwubiegunowa nie jest łatwa do zdiagnozowania – często lekarze najpierw jako źródło objawów wskazują inne choroby. Zestaw symptomów, które towarzyszą ChAD, jest bardzo szeroki, gdyż dotyczą dwóch przeciwnych stanów, w których może znajdować się chory. Więcej dowiesz się z tekstu poniżej.\nCzym jest choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD)?\nChoroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) to przewlekłe schorzenie, które charakteryzuje się występowaniem stanów euforii oraz depresji, czy inaczej rzecz nazywając – manii i melancholii. Osoba dotknięta ChAD w okresie nasilenia objawów może widzieć daną sytuację w zdecydowanie przejaskrawionych barwach, tryskając optymizmem i radością, aby za chwilę przedstawić wszystko w barwach czerni i szarości. Obserwowane są również stany mieszane, podczas których obserwuje się jednocześnie występujące u osoby dotkniętej chorobą afektywną dwubiegunową cechy charakteryzujące zarówno manię, podwyższony nastrój, jak i stany depresyjne.\nRóżnorodność emocji występujących podczas manii i stanu depresyjnego oraz ich krańcowość powodują, że Pacjent z rozpoznaniem choroby afektywnej dwubiegunowej zmaga się z problemami dotyczącymi funkcjonowania na różnych poziomach — zarówno na poziomie społecznym, jak i emocjonalnym, behawioralnym, będącym bezpośrednio związanym z zachowaniem oraz poznawczym.\nWarto jest tutaj wspomnieć, że właśnie mania i depresja, to choroby, które zostały rozpoznane bardzo wcześnie i są one pierwszymi zaburzeniami psychicznymi, które zostały opisane przez ówczesnych medyków. Depresja, pierwotnie znana i rozpoznawana jako melancholia, sięga czasów Hipokratesa, a w epoce Średniowiecza przypisywano tym skrajnym stanom przyczyny wręcz nadprzyrodzone. W XVII wieku natomiast możemy odnaleźć pierwsze sugestie medyków, jakoby depresja miała podłoże rodzinne, co dziś byśmy nazwali genetycznym.\nStan maniakalny i depresyjny w chorobie afektywnej dwubiegunowej mogą przybierać dwie formy: depresji i manii, co nazwiemy typem I, lub depresji i hipomanii. Tę ostatnią znajdziemy w literaturze opisaną jako typ II. Hipomania jest mniej intensywną formą manii.\nSzacuje się, że około jedna trzecia chorych Pacjentów nie jest zdiagnozowana, a zdecydowana większość z nich przed otrzymaniem ostatecznej diagnozy ChAD, wcześniej otrzymuje 4 inne. Na przykład objawy ChaD oraz osobowości typu borderline mogą mieć ze sobą punkty wspólne. Dodatkowy problem stanowi fakt, że ChAD miewa stany ukryte/utajone (latentne), a rodzina i bliscy chorego często nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji, tym samym Pacjent trafia do specjalisty zbyt późno. Może być to przyczyną lekoodporności, częstszych nawrotów oraz epizodów, a także nieskutecznością terapii depresji u chorego. To z kolei zwiększa prawdopodobieństwo częstszych pobytów Pacjenta w szpitalu, a nawet większe ryzyko podejmowania przez chorego prób samobójczych.\nJak to zazwyczaj dzieje się w psychologii i psychiatrii, poszukiwanie jednej, określonej przyczyny powstawania poszczególnych zaburzeń czy chorób o podłożu psychicznym, jest praktycznie niemożliwe. Na naszą psychikę wpływa bardzo wiele czynników. Analogicznie w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej, wymienia się trzy główne czynniki, które mogą powodować jej powstawanie. Należą do nich silne przeżycia emocjonalne, w tym narażenie na długotrwały stres, przyczyny pochodzenia hormonalnego lub biochemicznego (zachwiania równowagi biochemicznej) oraz podłoże genetyczne.\nNeuroprzekaźniki dopamina, serotonina, noradrenalina są odpowiedzialne w znacznym stopniu za nastrój, zachowanie oraz przeżywane emocje. Długotrwałe zmiany w obszarze gospodarki serotoninergicznej, przyczyniają się do powstawania takich chorób i zaburzeń jak depresja, zaburzenia lękowe, nastroju oraz właśnie występowanie naprzemiennie stanów nadmiernej euforii i smutku – charakterystycznych objawów choroby afektywnej dwubiegunowej.\nNie należy umniejszać czynnikowi genetycznemu, ponieważ w przypadku ChAD jest on znaczny. Ocenia się, że odziedziczenie choroby afektywnej dwubiegunowej jest prawdopodobne w 58 – 85%. Są to bardzo wysokie wartości i obserwujemy związek pomiędzy dziedziczeniem ADHD oraz ChAD. W przypadku ADHD prawdopodobieństwo przekazania tego zaburzenia w genach szacuje się na 60 – 80%. To obecnie najwyższe notowania w odniesieniu do chorób o podłożu psychicznym. Dziedziczenie choroby afektywnej dwubiegunowej odbywa się w sposób złożony i poligenowy, co oznacza, że jest wiele genów, które mają mały wkład w rozwinięcie się stanu chorobowego. Natomiast ich duża ilość zwiększa prawdopodobieństwo aktywowania choroby. Dokładnie tak samo dziedziczymy wzrost. Nie ma jednego lub kilku genów, które odpowiadają za to, jak wysocy będziemy w dorosłym życiu. Są to tysiące genów, a każdy z nich ma swój mały udział w zdobywaniu przez nas kolejnych centymetrów wzwyż. Natomiast uszkodzenie jednego z nich może spowodować zaburzenia tego procesu.\nGenetyka człowieka jest bardzo skomplikowana, natomiast zarówno w psychologii jak i w psychiatrii często wspomina się czynnik epigenetyczny jako ten, który przyczynia się do występowania konkretnych schorzeń czy zaburzeń. Takim czynnikiem może być na przykład stresor, czyli sytuacja, która wywołuje stres. Jeśli ekspozycja na stresor jest zbyt intensywna i długa, dochodzi o zaburzenia wydzielania hormonów i wspomnianych wcześniej neuroprzekaźników przez układ endogenny. Geny odpowiedzialne za produkcję hormonu stresu, czyli kortyzolu, intensyfikują swoją ekspresję, a to z kolei powoduje trwałą zmianę w naszym genomie, co podlega dziedziczeniu. Potomek osoby ze wspomnianą zmianą ekspresji genu, może mieć od urodzenia zaburzenia w produkcji kortyzolu, a to będzie wpływało na odbiór czynników środowiskowych i reakcję systemu wydzielniczego na stres.\nTakich czynników epigenetycznych spotykamy bardzo wiele w codziennym życiu i praktycznie cały czas jesteśmy poddawani ich działaniu. Genetycznie jesteśmy jak najbardziej przygotowani do ich odbioru i prawidłowego funkcjonowania oraz przeżycia w sytuacjach ekstremalnych. Wystarczy jednak bardziej intensywne przeżycie dodatkowo wywierające na nas wpływ przez dłuższy czas, a może dojść do nadmiernego wydzielania poszczególnych hormonów i/lub neuroprzekaźników, co odbije się na naszym ogólnym nastroju i stanie psychicznym. Jeśli do tego mamy skłonności do zapadania na choroby psychiczne (jak na przykład opisywana w niniejszym artykule choroba afektywna dwubiegunowa), reakcja naszych genów może przyczynić się do pojawienia się stanu chorobowego wymagającego profesjonalnego podejścia i leczenia.\nPrawdopodobieństwo zachorowania na chorobę afektywną dwubiegunową zwiększają przebyte w dzieciństwie traumy, opuszczenie przez rodzica, alkoholizm, doświadczenie przemocy (również na tle seksualnym).\nW chorobie afektywnej dwubiegunowej okresy depresji i manii najczęściej występują po sobie, natomiast zdarza się, że obydwa nachodzą na siebie i możemy obserwować w jednym czasie zarówno objawy euforycznej manii, jak i przygnębiającej depresji. Ten stan, to stan mieszany. Zależnie od nasilenia choroby oraz cech osobniczych, poszczególne stany mogą występować naprzemiennie w ciągu jednego dnia, a w innych przypadkach w ciągu dwóch tygodni lub miesiąca. Jeśli Pacjent cierpi na łagodną formę ChAD, czyli cyklotymię, okresy maniakalne i depresyjne mają znacznie mniej nasilony przebieg.\nW życiu każdego z nas mogą się zdarzyć okresy charakterystyczne dla ChAD, czyli okres nadmiernej euforii lub depresji, ale nie oznaczają one od razu samej choroby. Szacuje się, że średnio każdy doświadcza w życiu około 4 takich okresów. Zważywszy na fakt, że przeciętnie żyjemy ponad 70 lat, możemy nawet nie pamiętać, kiedy ostatnio mieliśmy poczucie zwiększonej melancholii. W przypadku stanu chorobowego wspomniane „huśtawki nastrojów” pojawiają się znacznie częściej, a z czasem zaczynają być coraz bardziej zauważalne dla otoczenia osoby chorej, a także komplikują codzienne czynności i stosunki międzyludzkie. Pomiędzy atakami mogą występować okresy stabilności, które skracają się z czasem postępowania choroby.\nTypowe dla okresu manii objawy to:\nogólne pobudzenie i podekscytowanie, wrażenie pędzących myśli,\npobudzenie seksualne lub wzmożona aktywność seksualna,\nniespójna i szybka mowa,\nniespożyte pokłady energii,\ndużo pomysłów i idei działania, które niekoniecznie spotykają się z akceptacją otoczenia ze względu na zbytni optymizm, jaki towarzyszy ich wizjom,\nproblemy ze snem i zasypianiem,\nproblemy z koncentracją uwagi i skupieniem się na codziennych czynnościach,\nczęstsza irytacja, szczególnie kiedy chory spotyka się z oporem społecznym w podejmowaniu decyzji i planów,\nlekkomyślne i impulsywne zachowania polegające na przykład na działaniu ponad swoje możliwości: zakupy, hazard,\nbrak świadomości o wyjątkowości własnego stanu i zachowania,\nTaki okres w stanie chorobowym trwa minimum 7 dni.\nOkresy depresyjne przypominają klasyczny przebieg depresji lub epizodu depresyjnego. Charakteryzują się:\nprzewlekłym zmęczeniem i ogólnym wyczerpaniem,\nłatwą irytacją i podenerwowaniem,\nwycofaniem społecznym, obniżoną koncentracją uwagi, brakiem decyzyjności,\nfatalistycznymi przekonaniami i silnym poczuciem winy,\nobniżeniem libido, zaburzeniami snu, brakiem apetytu lub nadmiernym apetytem,\nmyślami o poddaniu się.\nNiestety ChAD charakteryzuje się wysokim procentem śmiertelności nie tylko ze względu na występujące stany depresyjne, ale także współistniejące choroby somatyczne oraz psychiczne.\nStany mieszane charakteryzuje współwystępowanie zarówno objawów stanu manii jak i depresji. W stanie mieszanym maniakalnym będziemy obserwować przewagę objawów euforii, a w stanie mieszanym depresyjnym – objawów melancholii. Taki mieszany okres choroby trwa na ogół minimum 2 tygodnie.\nJak diagnozuje się chorobę afektywną dwubiegunową?\nDiagnostyka w zakresie choroby afektywnej dwubiegunowej jest bardzo skomplikowana. Trudności przysparza fakt, że najczęściej Pacjenci szukają pomocy w związku z nawracającymi stanami depresyjnymi. Zdarza się, że objawy maniakalne z początkiem rozwoju choroby mogą nie wzbudzać niepokoju. Osoba taka staje się towarzyska, jest energetyczna, produktywna, ma dużo ciekawych pomysłów. Dopiero w pewnym zaawansowaniu choroby i nasileniu objawów zaburzeń maniakalnych, najbliżsi zaczynają się nimi niepokoić. Okresy manii też pojawiają się na ogół na kilka dni, aby ustąpić miejsca stanowi depresyjnemu.\nTym, co może utrudniać specjalistom diagnozę, jest fakt, że osoby chorujące wykazują bardzo szerokie spektrum objawów występujących w stanach zarówno manii, jak i depresji. Nie ma typowego ich przebiegu.\nJak wygląda leczenie ChAD?\nW przypadku diagnozy choroby afektywnej dwubiegunowej konieczne jest stosowanie leków niezależnie od tego, czy Pacjent jest w stanie manii, depresji czy wyciszenia choroby. Jednak również znaczenie w leczeniu odgrywa jednoczesna psychoterapia i psychoedukacja Pacjenta oraz jego najbliższych.\nLeczenie farmaceutyczne stosuje się od momentu, w którym choroba została zdiagnozowana, a osoba cierpiąca na ChAD ma za sobą co najmniej dwa epizody, z których jeden jest okresem manii, a drugi depresji.\nLeczenie za każdym razem ustalane jest indywidualnie przez psychiatrę, ponieważ każdorazowo pod uwagę należy wziąć choroby współistniejące, fakt podejmowania przez Pacjenta prób samobójczych oraz ewentualnych problemów dotyczących sfery zaburzeń odżywiania.\nFarmakoterapia w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej jest bardzo złożona i stosowana zależnie od stanu Pacjenta, a więc inne leki proponuje się Pacjentowi w stanie manii (sole litu, walproiniany, neuroleptyki, leki normotymiczne I generacji), depresji (leki SSRI) czy remisji. Ponieważ stany depresyjne w ChAD nie są identyczne ze stanami depresji klinicznej czy nawracającej, również ostrożnie dobiera się leczenie ze względu na prawdopodobieństwo nasilenia i wystąpienia u chorego manii.\nNiezwykle istotną rolę odgrywa psychoedukacja nie tylko Pacjenta, ale jego najbliższych. Pod uwagę także należy wziąć terapię, czy konsultacje rodzinne, co zmniejszy prawdopodobieństwo i intensywność ewentualnych objawów u członków rodziny Pacjenta. Czynnik genetyczny sprawia, że nie należy ignorować prawdopodobieństwa wystąpienia objawów ChAD u osób spokrewnionych. Z drugiej strony występowanie choroby afektywnej w historii rodziny nie oznacza, że rozwinie się ona u nas.\nJakie są rokowania w przypadku ChAD?\nZdecydowanie kluczową rolę w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej pełni szeroko rozumiana profilaktyka obejmująca zarówno farmakoterapię jak i psychoterapię.\nWdrożenie właściwego leczenia może powodować długotrwałą remisję choroby i brak nawrotów epizodów.\nAutor: Magdalena Kawecka, studentka psychologii medycznej\nWeryfikacja merytoryczna materiału: Mgr Sylwia Rozbicka — psycholog, psychoterapeuta\nMonica Ramirez Basco Zaburzenie afektywne dwubiegunowe. Jak opanować wahania nastroju, Kraków 2017;\nŁukasz Święcicki Choroba afektywna dwubiegunowa. Scenariusze rozwiązań, Wrocław 2018;\nJan Strelau, Dariusz Doliński Psychologia. Podręcznik akademicki, Gdańsk 2021;\nPhilip Zimbardo Psychologia i życie, Warszawa 2022;\nAline André Rodrigues, Adriana R. Rosa, Maurício Kunz, Bruna Ascoli, Flávio Kapczinski, Choroba afektywna dwubiegunowa – etapy przebiegu i neuroprogresja choroby, w: „Psychiatria Polska” 2014; 48(2): 231–243;\nKrzysztof Dyga, Choroba afektywna dwubiegunowa a tożsamość. Przegląd piśmiennictwa, w: „Psychiatria Polska” 2019; 53(3): 691–707;\nAgnieszka Remlinger-Molenda, Badanie wybranych cytokin w epizodzie maniakalnym i depresyjnym choroby afektywnej dwubiegunowej (rozprawa doktorska: Klinika Psychiatrii Dorosłych\nUniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu ), Poznań 2010;\nMgr farm. Julia Poleska, Od depresji do manii — choroba afektywna dwubiegunowa (Praca poglądowa w ramach specjalizacji z farmacji aptecznej), Poznań 2018;\nLena Cichoń, Małgorzata Janas-Kozik, Andrzej Siwiec, Janusz K. Rybakowski, Obraz kliniczny i leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej u dzieci i młodzieży, w: „Psychiatria Polska” nr 113, 1-16,październik 2018.\nFundacja Zobacz… JESTEM: CHAD, choroba afektywna dwubiegunowa — wywiad (http://zobaczjestem.pl/chad-choroba-afektywna-dwubiegunowa/ - dostęp 23.05.2022).


"Zamykam oczy! Przeszedł proszę państwa, przeszedł". 40 lat temu Jan Kowalczyk został mistrzem olimpijskim [WIDEO] - Magazyn Sportowiec - wywiady, analizy, komentarze sportowe\nNie żyje legenda polskiego jeździectwa. Mistrz olimpijski zmarł w wieku 78 lat. 40 lat temu jego bój o złoto w Moskwie z zapartym tchem śledziły miliony Polaków.\nJan Kowalczyk /fot. RIA Novosti archive, image #567783 / Boris Babanov / CC-BY-SA 3.0, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=16486674/\nTo było gorące lato 1980 roku. W sierpniu w Gdańsku i kilku innych miejscach kraju wybuchły bezprecedensowe strajki, które rozpoczęły karnawał „Solidarności”. Wcześniej w Moskwie, w paszczy lwy jak mówiono, polscy sportowcy rywalizowali o medale w zbojkotowanych przez Zachód Igrzyskach Olimpijskich.\nPolska miała wówczas trzech bohaterów. Jednym był oczywiście tyczkarz Władysław Kozakiewicz, który zasłynął pokazaniem słynnego gestu w stronę buczącej radzieckiej publiczności. Drugim był Bronisław Malinowski, a trzecim Jan Kowalczyk, nazywany prawdziwym zaklinaczem koni.\nJan Kowalczyk startował już na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku i Monachium, ale na obu tych imprezach towarzyszył mu ogromny pech. W rezultacie ani w 1968, ani w 1972 roku nie odniósł sukcesu. Niewiele brakowało, a także Moskwa okazałaby się nieszczęśliwa. Kilka tygodni przed wyjazdem do Związku Radzieckiego, Kowalczyk spadł z konia i złamał obojczyk.\nOstatecznie nasz jeździec do czasu Igrzysk się wykurował. W Moskwie Jan Kowalczyk dosiadał legendarnego Artemora. Konia żywego, energicznego, ale również trudnego. Polak przekonał się o tym podczas treningów, gdy Artemor zaczął się buntować. Kowalczyk, który był również chorążym, znalazł na to jednak sposób. Elegancki frak zamienił na mundur, dzięki czemu koń się uspokoił.\n>> JAN KOWALCZYK I JEGO LEGENDARNE PRZEJAZDY [KLIKNIJ] <<\nDuet Kowalczyk – Artemor pojawił się na parkurze ostatniego dnia Igrzysk. Ich zmagania śledziła cała Polska. O randze wydarzenia świadczy fakt, że zawody komentowała gwiazda ówczesnej telewizji Jan Ciszewski. Ten sam, który przed laty relacjonował największe sukcesy polskich piłkarzy.\nGdy Jan Kowalczyk dosiadający Artemora zbliżał się do przeszkód, widzowie w Polsce zamierali. Chwilę później z telewizorów dobywał się komentarz „przeszedł”. W pierwszym przejeździe było tak przy dwunastu przeszkodach. Niestety na ostatniej, trzynastej Artemor strącił drąg. Drugą rundę Jan Kowalczyk również zakończył z jedną zrzutką. To wystarczyło jednak do zdobycia historycznego złota. Polak w pokonanym polu pozostawił Nikołaja Korolkowa na Espadronie.\nPoza złotem indywidualnym Jan Kowalczyk wywalczył również srebro w drużynie wraz z Marianem Kozickim, Wiesławem Hartmanem i Januszem Bobikiem.


Nowa usługa w aquaparku: Profesjonalne porady dietetyczne - Dobry Dietetyk W Warszawie, Siedlcach, Mińsku Mazowieckim, Mińsku Mazowieckim (Aldona Kopczyńska-Tambor) - Co nowego\nOPINIA PACJENTA: Chciałam Pani Aldonko bardzo podziękować za ten cały poświęcony czas i wyrozumiałość na moje błędy. Dzięki spotkaniom z Panią czuje się rewelacyjnie. Polecam Panią gdzie mogę :))) Wszystkiego dobrego\nNapisany przez Aldona Kopczyńska-Tambor Wydarzenia 0 komentarzy Powrót\nAquapark to miejsce, gdzie ludzie dbają o swoje zdrowie i kondycję. Stawiamy na zdrowy styl życia. W ramach rozszerzonego zakresu usług zaproponujemy naszym klientom kilka pomysłów na to, jak zadbać o siebie, jak zmienić swoje nawyki żywieniowe. Panie, które są ekspertami w tej dziedzinie będą dzielić się swoją wiedzą i umiejętnościami w tym zakresie – powiedział nam Mariusz Mierzejewski, dyrektor Parku Wodnego „Aquarium”.\nUruchomiona przy aquaparku poradnia, rekomendowana przez Ogólnopolskie Centrum Żywienia i PromocjiZdrowia – Dobry Dietetyk, prowadzona będzie pod nadzorem Aldony Kopczyńskiej, dietetyka klinicznego i Mirosławy Nawłoka, psychodietetyka. W ramach funkcjonowania poradni prowadzony będzie także szeroki zakres działań promocyjnych, podczas których pacjenci będą mogli skorzystać m.in. z bezpłatnych konsultacji dietetycznych, uzyskania informacji na temat prawidłowego wykonywania badań laboratoryjnych, bezpłatnych badań masy i składu ciała wraz z dokładnym raportem czy udziału w ciekawych wykładach i prelekcjach.\nPonadto nowo otwarta poradnia dietetyczna specjalizować się będzie także w żywieniu dzieci i młodzieży, kobiet w ciąży a także osób aktywnych sportowo.\n- Zapraszamy wszystkich mieszkańców Ostrołęki na indywidualne porady dietetyczne, podczas których przeprowadzimy dokładne wywiady żywieniowe, łącznie z analizą zdrowia. Po takim spotkaniu każdy z pacjentów otrzyma indywidualny program żywieniowy uwzględniający miesięczny jadłospis – mówi Joanna Kopczyńska, dietetyk kliniczny>\nWszelkie informacje o terminach spotkań można będzie znaleźć na stronie aquaparku pod adresem www.basen.ostroleka.pl lub na stronie www.dobrydietetyk.pl


Devinette: 349. Me, myself and I...\nfioletowanatalia 9 stycznia 2014 09:33\ntakie podejście przychodzi chyba z wiekiem i z doświadczeniem\nLife is beautiful 9 stycznia 2014 09:59\nZgadzam się z przedmówczynią. Dodam tylko, że co u niektórych ciężko o wysnusie takich wniosków. Jednak dostrzeganie pozytywów nawet w szarości dnia pozwala czasem wstać i otrzepać sponiewieraną głowę.\nBurning Giraffe 9 stycznia 2014 11:44\nNatalia - zabrzmiało jak tekst do sędziwej staruszki ;)\ndevinette 9 stycznia 2014 15:44\nNo, zabrzmiało jakbym miała z 70 lat :) Ale odbieram to jako komplement :)\nAgaton 9 stycznia 2014 17:33\nTeż lubię takie leniwe poranki z przemyśleniami ;) Życzę ci, żebyś w nowym roku dotrzymała tych "postanowień", żeby w kolejnym już mieć następne, inne :) pozdrawiam!\ndevinette 9 stycznia 2014 21:51\nDziękuję bardzo. Mam nadzieję, że tak właśnie będzie. :)\nvolver 9 stycznia 2014 17:58\npodoba mi się teoria, że musi być pod górkę, żeby potem było z górki :)\ndevinette 9 stycznia 2014 21:52\nŻadna to teoria. Logika po prostu! :)\njoanna 9 stycznia 2014 19:41\nja za "postanowienia" trzymam kciuki :)\nTrzymaj mocno! Będę informować na bieżąco :)\nBoski 9 stycznia 2014 20:49\nPamiętaj, że każdy z nas jest bosssski na swój sposób ;)\ndevinette 9 stycznia 2014 21:53\nOoo, z Twoich "ust" to chyba podwójny komplement. Udostępniać boskość innym - szlachetne :)\nMała Mi 10 stycznia 2014 13:47\nTrzymam kciuki za Ciebie ;) bo polubienie siebie i dogadanie się ze sobą to sprawy bardzo ważne... dopiero potem można próbować ze światem :) powodzenia!\nP.S. Być może przygotowanie budyniu z torebki jest szybsze, ale mam wrażenie, że różnica jest niewielka... ;) jaki smak zrobiłaś? :)\ndevinette 10 stycznia 2014 17:43\nNie zrobiłam jednak wcale. Zrobię sobie teraz :) a co!\nMała Mi 15 stycznia 2014 09:56\nepiforyczna. 10 stycznia 2014 18:17\nA ja bywam niegrzeczna. I sprzeczna.\nHm, lubię siebie. Od niedawna. Od kiedy przestałam słuchać innych, a zaczęłam siebie. :)\ndevinette 11 stycznia 2014 09:35\nTrzeba słuchać siebie. Innych można wysłuchiwać i co cenniejsze rady brać do siebie. Całą resztę, brzydko mówiąc, olać ;) Tylko Ty sama będziesz ze sobą szczera tak naprawdę. Warto z tego korzystać, choć to trudne bo lubimy sobie często wmawiać rzeczy, których nie ma ;)\nGosia Książkiewicz 10 stycznia 2014 19:16\nBardzo dojrzałe słowa. Trochę zazdroszczę Ci takiego wewnętrznego spokoju :)\ndevinette 11 stycznia 2014 09:36\nNie wiem na ile to spokój, a na ile właśnie przypływ emocji i chęć żeby tak było. Mam nadzieję jednak, że to poczucie tak szybko nie zginie.\nDea 13 stycznia 2014 20:37\nWydawałoby się, ze samoakceptacja to nie jest taka trudna sprawa, ze łatwiej nam zaakćeptowac samych siebie niż innym nas. A okazuje się, ze sami dla siebie jesteśmy największymi krytykami. I to właśnie nam, z nami samymi nie jest wcale łatwo współżyć.\nNa całkowicie polubienia siebie potrzeba trochę czasu, tym bardziej kiedy wystawy w domu, w którym nie jesteśmy pozytywnie bodzcowani i doceniani. Skoro ktoś nas nie docenia, nam samym będzie to jeszcze trudniej zrobić, trudno wówczas budować wysokie poczucie wartości.\nCieszę się, ze nadszedł dla ciebie zaś kiedy zaczynasz lubić siebie bardziej,kiedy żaczynasz siebie akceptować :)


poniedziałek 15-08-16, czytany: 448 razy, autor: materiały prasowe\nUczelnia łazarskiego / Studia to nie tylko nauka, egzaminy i nowi ludzie. Dla większości studentów to także pierwszy krok w dorosłość i odpowiedzialne życie z dala od rodzinnego domu. Gdy rodzina nie może wesprzeć cię finansowo, a ty mimo wszystko chcesz studiować, warto poszukać pracy, która pozwoli na opłacenie stancji, rachunków i innych wydatków. Nie wiesz, od czego zacząć? Zajrzyj do akademickiego biura karier działającego przy twojej uczelni. Jego pracownicy z pewnością pomogą ci znaleźć ciekawą ofertę pracy lub dobrze płatny staż. To otworzy także możliwość do skorzystania ze szkoleń oraz profesjonalnego doradztwa zawodowego. Łączenie studiów z pracą- poznaj możliwości\nŁączenie studiów z pracą nie należy do łatwych zadań. W zależności od swojej sytuacji materialnej możesz zdecydować się na pracę na cały etat lub pół etatu. Jeżeli wybierzesz pierwszy wariant, a studiujesz dziennie, wówczas warto znaleźć stanowisko z elastycznymi godzinami pracy. Będziesz pracować w weekendy lub wtedy, gdy akurat nie masz zajęć. Połączenie pracy na pół etatu ze studiami w trybie stacjonarnym nie powinno stanowić żadnego problemu. Warto postarać się również o przyznanie indywidualnej organizacji studiów. Umożliwi ci ona zaliczanie zajęć na zasadach uzgodnionych z prowadzącym. Jak podkreśla Mirosław Pankowski z samorządu studentów Uczelni Łazarskiego: "Łączenie studiów i pracy to doskonały wybór dla osób, które same opłacają czesne, stancję, czy rachunki. Uczelnie często wychodzą naprzeciw pracującym studentom, umożliwiając zaliczanie zajęć w trybie indywidualnie ustalonym przez wykładowców lub tworząc grupy wieczorowe. Można także wziąć pod uwagę studia online, czyli tzw. studiowanie na odległość.Jest to idealna oferta dla tych którzy z jakichś przyczyn nie mogą uczestniczyć w studiach stacjonarnych lub zaocznych"- mówi Mirosław Pankowski."Jednak przy takim trybie studiowania trzeba wykazać się samodyscypliną i systematycznością, ponieważ egzaminy końcowe odbywają się na terenie uczelni podczas sesji egzaminacyjnej"- dodaje.\nJeżeli pracujesz i chcesz zacząć studia, sprawdź, czy wybrany przez ciebie kierunek można studiować w trybie zaocznym. Zgodnie z raportem Głównego Urzędu Statystycznego-Szkoły wyższe i ich finanse w 2014 r, na studiach zaocznych w roku akademickim 2014/2015 kształciło się niemal 540 tys. studentów. Co prawda taka forma studiowania jest odpłatna, jednak została dostosowana do możliwości i potrzeb osób pracujących-zajęcia odbywają się zazwyczaj w weekendy. Studenci studiów niestacjonarnych pracują także dużo częściej, niż ich koledzy ze studiów stacjonarnych. Z raportu "Mobilność społeczna i przestrzenna w kontekście wyborów edukacyjnych",stworzonego na podstawie analizy przeprowadzonej przez Instytut Badań Edukacyjnych wynika, że na początku pierwszego roku studiów licencjackich pracuje tylko 10 proc. studentów stacjonarnych, zaocznych natomiast blisko 50 proc. Również twój pracodawca może dofinansować podjęte przez ciebie studia- oczywiście wyłącznie w sytuacji, gdy są one powiązane z wykonywaną przez ciebie pracą. Warto zwrócić się więc do prezesa firmy, w której pracujesz, z pytaniem o możliwość dofinansowania podjętych studiów.


Avia Świdnik - Strona oficjalna - Na koniec Karpaty\nNa koniec Karpaty\nJutro piłkarze Avii, po raz ostatni w tym sezonie, wybiegną na boisko, by walczyć o ligowe punkty. Ich przeciwnikiem będzie drużyna Karpat Krosno.\nSobotni rywal żółto – niebieskich zajmuje ostatnie miejsce w tabeli i spadł już do czwartej ligi. Świdniczanie natomiast plasują się na 10 miejscu w stawce. W przypadku wygranej i jednoczesnej porażki Orląt Radzyń Podlaski z Unią Tarnów, zespół Dominika Bednarczyka może przesunąć się o jedno „oczko” wyżej. Jesienią, w starciu Avii z Karpatami padł remis 1:1. Gola dla nas zdobył wówczas Wojciech Białek. Dla napastnika jutrzejszy pojedynek ma dodatkowe znaczenie. Popularny „Biały” walczy o koronę króla strzelców i ma dwie bramki straty do Przemysława Banaszaka z Chełmianki. Za jego plecami natomiast znajduje się Bartłomiej Buczek z Resovii.\nNa rozjemcę spotkania wyznaczono Michała Górkę z Tarnowa. Sędzia prowadził w tym sezonie 10 gier w III lidze, grupie IV. Pokazał w nich 53 żółte i 7 czerwonych kartek. Podyktował także 6 rzutów karnych.\nSobotni mecz rozpocznie się o godz. 17.00, na stadionie miejskim przy ul. Sportowej 2. Wstęp wolny.\nAvia - Karpaty (1:1)\n16 czerwca 2018 r. Więcej


Ograniczenia dla niezaszczepionych studentów. Interweniuje RPO\nKolejnym przywołanym przykładem jest Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, która zapowiedziała objęcie osób niezaszczepionych systemem specjalnej ochrony fizycznej i organizacyjnej dla zapewnienia im bezpieczeństwa. „W odpowiedzi na wystąpienie RPO w tej sprawie, rektor AGH wskazał m.in., że działania uczelni podejmowane są w sytuacji, gdy ustawodawca krajowy nie wyposażył uczelni wyższych w przepisy wprost pozwalające na gromadzenie danych o zaszczepieniu” – wskazano.\n„Chodzi o prawo do nauki – w zakresie, w jakim dochodzi do uzależnienia kontynuowania studiowania od poddania się szczepieniu przeciw COVID-19, a także prawo do ochrony prywatności – gdy uczelnie przetwarzają dane studentów dotyczące zdrowia” – czytamy. (PAP)\nŹródło: Serwis Nauka w Polsce – www.naukawpolsce.pap.pl, Autorka: Sonia Otfinowska\nTagi niezaszczepieni studenciograniczeniarzecznik praw obywatelskich