Czarownice z Pirenejów [Luz Gabas] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE Cyfroteka.pl\nCo ludzie dzisiaj czytają? Co ludzie najczęściej czytają? CYFRowy Otwieracz Książek R\nBrianda z Lubicha jest jedyną spadkobierczynią potężnego rodu w Aragonii w XVI wieku. Kiedy ojciec zostaje zamordowany przez przeciwników politycznych, Brianda wie, że jej bezpieczny dotąd świat nigdy nie wróci. Ma u swego boku męża, którego kocha i któremu jest przeznaczona, jednak nawet on nie uchroni jej od zguby. Wskutek knowań Brianda wraz z dwudziestoma trzema kobietami z sąsiedztwa zostaje oskarżona o uprawianie czarów i skazana na śmierć. Przed egzekucją przysięga wieczną miłość mężowi i rzuca klątwę na swego oprawcę.\nRecenzje na blogach:korcimnieczytanie.blogspot.com Korci mnie czytanie...: Luz Gabás "Czarownice z Pirenejów"\nKorekta: Irma Iwaszko, Monika Paduch\n© Fenton one/Shutterstock\n© F. Pallars/Shutterstock\n© Ediciones Planeta Madrid, S.A., 2014\n© for the Polish translation by Barbara Jaroszuk\nDla Josego Españoli Fauquié,\nz którym od lat dzielę wieki.\nTo mgnienie oka.\nDeszcz i nieustanne porywy wiatru wściekle sieką jej ciało.\nA może moje?\nZdesperowana biegnie. Jej buty grzęzną w błocie. Ma ciemne, długie włosy. Przeszkadzają jej, gdy splątane zasłaniają twarz i krępują ramiona.\nDyszy. Jest półprzytomna. Zrozpaczona.\nTeraz przeskakuje przez kamienny murek wprost na zarośniętą ścieżkę. Potyka się na kamieniach.\nJakiś cierń rani jej twarz. Inne rozrywają ubranie, wbijają się w ciało, ale ona nie rezygnuje. Czerwonawe liście gniją wokół na ziemi. I nagle – koniec ścieżki. Podnosi wzrok i widzi mostek nad wąwozem. Bardzo wąski.\nWiem, że ona wie – bo przychodziła już w to miejsce spragniona samotności – że to właściwie przęsło akweduktu, którym woda z gór płynie na pastwiska.\nTen widok ją uspokaja. Przynosi chwilową ulgę. Wiadomo, co teraz robić. Pada na ziemię i zaczyna się czołgać. Chce wpełznąć na wąziutką kładkę wspartą na dwóch filarach sterczących z pomarańczowej skały. Dłonie wyczuwają kleistą wilgoć wiekowego mchu.\nJest miękki i gładki, trochę lepki.\nPo kamieniach spływają krople deszczu. Jak łzy. Suną szybko, by zawisnąć na moment na krawędzi i spaść w przepaść.\nWidzę, jak lecą, każda z osobna i wszystkie naraz, bez końca.\nPlusk, plusk, plusk, plusk…\nBoję się. Ten dźwięk napawa mnie lękiem. Tak samo jak sytuacja, w której znalazła się ta kobieta…\nUsiadła, nogi zwiesiła w pustce!\nWiatr dmie, jest tak silny, że trzeba się trzymać obiema dłońmi zaciśniętymi na kamieniu tuż przy udach. W dole wąwóz otwiera swą gardziel. A ona, wyrwana z odrętwienia nagłym zawrotem głowy, coś sobie przypomina…\nNisko spuszcza głowę i cała dygocze od szlochu.\nCzuję, że zalewa mnie głęboki ból…\nDrżą również ostatnie jesienne liście, zanim wicher ostatecznie rozprawi się z tym, co było ich życiem.\nZnowu to wrażenie…\nJak gdyby… Nie wiem.\nChce jedynie zniknąć.\nI przybliżający się tętent kopyt w galopie. Rżenie konia. Obraz wielkiego czarnego wierzchowca, który staje dęba na krawędzi wąwozu. Ciało, które spada i obija się o skały. Kilka chwil niepewności.\nOna chyba go rozpoznaje.\nZapomina o sobie. Człowiek w dole się nie rusza. Jest ranny. Koń nerwowo grzebie kopytem. Nie wie, co dalej.\nMężczyzna leży na brzuchu, z twarzą prawie obmywaną przez płynącą dnem wąwozu wodę. A jeśli się utopi?\nMusisz pomóc! Złaź!\nNie wiem jak, ale docieram do niego.\nPochyla się nad ciałem, odsuwa płaszcz, który zwinął się mu na głowie, i obiema rękami odwraca mężczyznę na plecy. Widzi zakrwawioną twarz.\n– To ty! – woła z ulgą.\nMnie również się zdaje, że go znam, że już go gdzieś widziałam… Tylko gdzie?\nTe oczy, których spojrzenie mnie pali – do kogo należą?\nA teraz znowu… Jak krótko trwa wytchnienie!\nKrzyki pełne nienawiści i strachu.\nI ten monotonny głos, który raz po raz powtarza niezrozumiałe dla mnie słowa:\n– Omnia… mecum…\nA ja… Nie…\nJestem przy tobie – powiedział ktoś, głaszcząc ją łagodnie. – Już dobrze.\nBrianda powoli otworzyła oczy. Już dobrze, ale koszmar przecież wróci. Co się z nią, do diabła, dzieje? W ostatnich miesiącach te walki z nocnymi cieniami przytrafiają się jej coraz częściej. I zawsze kończą się płaczem. Zamrugała, by przyzwyczaić źrenice do światła i uporać się ze łzami. Odzyskała już poczucie rzeczywistości, lecz wciąż z milczącym błaganiem tuliła się do mężczyzny, który ją obejmował. Serce biło jej w bolesnym pośpiechu, ciało lepiło się od potu.\n– Esteban… – Jej głos zabrzmiał ochryple. Chciała coś dodać, ale nie wiedziała co. Nikt, nawet on, nie mógł jej pomóc, ponieważ sama nie wiedziała, czego się boi.\n– Uspokój się, kochanie… – Esteban w milczeniu odczekał, aż jej oczy odzyskają zwykły wyraz. Wtedy dźwignął się, oparł o zagłówek i przyciągnął ją znowu do siebie. – Lepiej?\nPrzytaknęła, uśmiechając się lekko, by go uspokoić, choć sama wciąż czuła niepokój. Musiała przyznać, że przejawiał wobec niej wielką wyrozumiałość. Może nawet zbyt wielką. Przez cały ten czas ani razu nie okazał zniecierpliwienia. Nie robił najmniejszych wyrzutów. Zastanawiała się, czy sama reagowałaby tak powściągliwie, gdyby to on ciągle budził ją podobnymi histeriami.\nUsiadła na brzegu łóżka. Bolała ją głowa. Ból głowy powoli stawał się jej nieodłącznym towarzyszem.\n– Nie wiem, co mi jest… – szepnęła. Nie umiała odpocząć ani w dzień, ani w nocy. Podniosła dłoń do szyi. Drapało ją w gardle, szczypało w duszy.\n– To na pewno przez dzisiejsze spotkanie. – Esteban delikatnie poklepał ją po ręce. – Za kilka godzin będzie po wszystkim. – Popatrzył na budzik. Była siódma. – Wstaję. Czeka mnie ciężki dzień.\nRuszył do łazienki. Brianda odwróciła się, poprawiła poduszki i znów na nie opadła. W głowie wciąż dźwięczały jej niezrozumiałe łacińskie wyrazy. Przymknęła powieki, przypominając sobie luźne obrazy i wrażenia: jakąś kobietę, konia, wodę, coś lepkiego pod palcami… Nie musiała wysilać pamięci, bo wszystko było jak zawsze. Wiedziała, że prawie nigdy jeden sen nie powtarza się raz za razem. W każdym razie jej nic takiego się wcześniej nie zdarzało. Próbowała szukać logicznego wytłumaczenia, ale niespecjalnie znała się na psychoanalizie. Może jej umysł próbował ją przed czymś ostrzec; tyle że nie miała zielonego pojęcia przed czym. Choć długo się nad tym zastanawiała, musiała przyznać, że jedyny powód do zmartwienia stanowi praca, a i to wyłącznie ze względu na ciągłe zmęczenie. Wszystko poza tym było w porządku.\nZ głębi mieszkania dobiegł ją szum prysznica w łazience i głosy płynące z radia. Wkrótce znów pojawił się Esteban – z kasztanowymi włosami w nieładzie i kropelkami wody na nagim ciele. Otworzył szafę i wybrał szare spodnie z wysokim stanem i białą koszulkę. Brianda patrzyła, jak się ubiera, próbując znaleźć ukojenie w tym codziennym widoku.\n– Co powiesz na tę marynarkę?\nEsteban prezentował ją z uśmiechem na ustach.\n– Dla czterdziestoletniego adwokata doskonała. – Brianda zmusiła się do uśmiechu.\n– Ej! Do czterdziestki jeszcze trochę mi brakuje! – Sięgnął po buty, niby to obrażony. – A ty depczesz mi po piętach! – Usiadł w nogach łóżka, by po kilku sekundach, znów czule, zapytać: – Gotowa na wielki dzień?\nSkinęła głową bez specjalnego entuzjazmu. Już za kilka godzin miała prezentować zarządowi szpitala swój nowy projekt – efekt wielotygodniowej wytężonej pracy. W grę wchodziły duże pieniądze. Gdyby wypadła przekonująco, jej firma dostałaby świetne zamówienia, a ona sama – być może – awans. Jednakże, mimo swojego doświadczenia, czuła zdenerwowanie. Tego dnia, bardziej niż kiedykolwiek, wszystko musiało pójść dobrze. Esteban o tym nie wiedział, nie odważyła się mu powiedzieć – ale jeszcze jedno potknięcie, takie jak w ubiegłym tygodniu, i jej zawodowa reputacja legnie w gruzach.\nPrzypatrywał jej się teraz, a ona widziała w jego oczach to, o czym tyle razy jej mówił. Uwielbiał jej poranne rozmemłanie. Sam był rannym ptaszkiem, dla niej natomiast każdy poranek oznaczał walkę z sennością. Podobno nieprzytomny wyraz ciemnych oczu, zaróżowione policzki i rozczochrane półdługie ciemne włosy dodawały jej uroku. Ciekawe, czy widać po niej, jak bardzo się w tej chwili martwi.\n– Na pewno świetnie sobie poradzisz. – Esteban pochylił się, by ją pocałować. Później musnął dłonią jej policzek i wstał. – Zadzwoń, proszę, jak skończysz.\n– Tak zrobię – obiecała.\n– Tylko znowu nie zaśnij – zażartował, zanim wyszedł.\nPoleżała jeszcze chwilę, aż zaczęło świtać. Wtedy wygramoliła się z łóżka i wyjrzała przez okno. W jesiennym Madrycie wstawał kolejny zabiegany dzień: jeździły już samochody dostawcze, młoda kobieta pospiesznie pchała dokądś wózek z rozespanym dzieckiem, jakiś mężczyzna z gazetą pod pachą rozglądał się za barem, gdzie mógłby wypić kawę z mlekiem, kilka na pierwszy rzut oka cudzoziemskich sekretarek właśnie znikało w bramach budynków, w których mieściły się pewnie ich biura, tu i ówdzie rozlegały się pierwsze niecierpliwe klaksony… Wszystko wyglądało tak jak zwykle na ich ulicy, gdzie zdecydowali się z Estebanem kupić i wyremontować stare mieszkanie. Wiedli życie, które niejednemu wydałoby się godne pozazdroszczenia: byli w stałym związku, mieli odpowiedzialne zawody i uroczy apartament.\nNie powinnam tak wszystkiego roztrząsać, pomyślała Brianda. Od dawna nawykła do publicznych wystąpień i radzenia sobie z atakami na trudnych spotkaniach, doskonale potrafiła utrzymać uwagę słuchaczy, bez względu na złożoność tematu, i osiągać wytyczone sobie cele… Dlaczego dziś miałoby być inaczej? Incydent z poprzedniego tygodnia wcale nie musiał się powtórzyć. Zresztą, Tatiana zdołała przecież wszystko zgrabnie zatuszować.\nNa myśl o nowej współpracownicy aż się skrzywiła. Tatiana była skuteczna, inteligenta i czarująca, a mimo to jakoś nie przypadła jej do gustu. I Brianda nic nie mogła na to poradzić: nie dowierzała jej serdeczności. Zadała sobie pytanie, kiedy dokładnie zaczęły się koszmary i czy nie mają aby nic wspólnego z tą młodą osobą kopiącą dołki pod starszą koleżanką. Przepaść ze snu, strach, woda, zagubienie, łzy, złe przeczucia… Niewykluczone, że to wszystko bierze się z lęku przed utratą kontroli nad własnym życiem.\nUznała, że prysznic pomoże jej się otrząsnąć z tych idiotycznych rozmyślań. Podkręciła radio i, stojąc w strugach kojącej jak balsam wody, pozwoliła, by zajęły ją wieści z trudnego świata rozciągającego się poza wyłożonymi białym marmurem ścianami jej łazienki. Ubrawszy się, uznała, że na drapiące gardło dobrze zrobi jej kubek gorącego mleka z miodem oraz ibuprofen. Z iPadem w ręku opuściła kuchnię i przeszła do dużego, jasnego salonu. Usiadła w wygodnym fotelu przy drzwiach wychodzących na taras; za szybą roztaczał się widok na miejskie niebo i ciągnące się po horyzont dachy. Upiła trochę mleka, ale już przy trzecim łyku nie mogła się powstrzymać i włączyła iPada.\nRozum podpowiadał, że powinna się skupić na prezentacji, jednakże serce nie pozwalało się skoncentrować. Ten sen: wierzchowiec i słowa po łacinie… Internetowy słownik symboli nie udzielał zadowalających odpowiedzi. Koń miał oznaczać szczęśliwe i dostatnie życie w przyszłości albo – jeśli galopował – romans. Tyle że to nie ona przecież go dosiadała. Zresztą, czarny kolor też wiele zmieniał, bo zapowiadał nieszczęście. Słowa w obcym języku z kolei wskazywały na jakieś podświadome treści domagające się ujawnienia. No i wreszcie ulewa wróżyła burzliwy etap egzystencji.\nBrianda wyłączyła iPada i dokończyła mleko. Usłyszała, że w jej telefonie odezwał się WhatsApp. To była Tatiana. Dobrodusznie przyznawała się do lekkich nerwów. Co za podstępna kreatura. Brianda odniosła kubek do kuchni, uporządkowała papiery w teczce, narzuciła płaszcz, wzięła torebkę i wyszła.\nW windzie stwierdziła, że ręce ma zimne i wilgotne.\n– Ślicznie wyglądasz! – wykrzyknęła na jej widok Tatiana. – Chcesz, żeby cały zarząd stracił głowę na twój widok?\n– No, ty też się postarałaś… – odparła Brianda z pewnym przekąsem.\nObie ubrane były tego dnia w kostium ze spodniami, do którego Tatiana włożyła buty na bardzo wysokich obcasach; brązowawe włosy zostawiła rozpuszczone. Brianda, ceniąca sobie wygodę, wybrała płaskie pantofle, włosy zaś zebrała w koczek.\nDo sali konferencyjnej przyprowadziła ją szpitalna recepcjonistka. Tatiana zdążyła już starannie porozkładać wszystkie teczki na wielkim owalnym mahoniowym stole. Na ekranie z tyłu wyświetlał się pierwszy slajd z przygotowanej wspólnie prezentacji w PowerPoincie. Brianda zajęła miejsce i zaproponowała koleżance, by raz jeszcze powtórzyły kolejność swoich wypowiedzi. Występowały już razem w podobnych okolicznościach, jednakże teraz należało szczególnie się postarać. Kraj znajdował się w kryzysie, wskaźniki rynkowe leciały na łeb na szyję i etaty wisiały na włosku, toteż każdy zawarty kontrakt pozwalał na chwilę odetchnąć z ulgą. A ona, Brianda, uwielbiała swoją pracę – zwłaszcza takie chwile przed prezentacją, kiedy z nerwów wyostrzały jej się zmysły, co później tylko wzmagało radość z triumfu – w związku z czym zamierzała wykonywać ją jak najdłużej. Wsunąwszy długopis między palce wskazujący i środkowy, nieświadomie uderzała jego czubkiem w kartki. Słychać było nieprzyjemne, suche postukiwanie.\n– Wszystko w porządku? – spytała nagle Tatiana.\n– Jasne – szybko odparła Brianda, rumieniąc się trochę. – Czemu pytasz?\n– Bo zachowujesz się jakoś inaczej niż zwykle. I cały czas stukasz tym długopisem. – Tatiana umilkła na chwilę, by zaraz potem wypuścić zatrutą strzałę. – Denerwujesz się? Nic się nie martw. Jeśli znów przytrafi ci się coś takiego jak ostatnio, przyjdę ci z pomocą.\nBrianda aż podskoczyła na krześle.\n– Wtedy miałam gorączkę. – Kłamała, ale coś musiała powiedzieć. – A dziś czuję się doskonale, dziękuję.\nDokładnie w tym momencie drzwi się otworzyły, wpuszczając do środka pozostałych uczestników spotkania. Brianda naliczyła dziesięciu mężczyzn i dwie kobiety; troje lub czworo z nich znała z poprzednich okazji. Przywitawszy się uprzejmie, wszyscy usiedli, rozmawiając między sobą. Brianda wykorzystała te kilkanaście sekund, by głęboko odetchnąć i spróbować się uspokoić. Przywołała na usta uśmiech, wyprostowała plecy, złożyła dłonie na stole i skupiła się na udawaniu, że z zainteresowaniem słucha, jak Tatiana, w ramach wprowadzenia, pozdrawia zgromadzonych, formułuje główny temat prezentacji i wyjaśnia, z jakich składać się będzie ona części. Za jakieś pięć minut, gdy padnie jej nazwisko, a na ekranie pojawi się słowo „kongeneracja”, przyjdzie kolej na nią, Briandę.\nWtedy niespodziewanie poczuła, że ogarnia ją dziwne i nieznane wcześniej wrażenie nierealności. Słyszała głos Tatiany, ale nie rozróżniała słów. Nagle całkowicie skupiła się na własnym ciele. Serce biło jej coraz szybciej. Zmieniła pozycję i, usiłując zachowywać się naturalnie, sięgnęła prawą ręką do karku, który okazał się w dotyku twardy jak kamień.\n– …moja koleżanka, Brianda – powiedziała Tatiana i nacisnęła klawisz komputera, co sprawiło, że na ekranie pojawił się schemat instalacji z nadrukowanym pojedynczym słowem.\nBrianda ani drgnęła.\nTatiana pochyliła się ku niej i uśmiechnięta, choć ze zmarszczonymi lekko brwiami, poklepała ją po ramieniu.\n– Zamieniamy się w słuch, Briando…\nBrianda powoli dźwignęła się na nogi. Kręciło jej się w głowie. Z trudem utrzymywała równowagę. Nigdy w życiu nie zemdlała, ale tak właśnie wyobrażała sobie stan tuż przed omdleniem. Jej wzrok spoczął na ekranie i fala słów zalała jej umysł. Należało jakoś wziąć się w garść. Przecież dobrze się przygotowała. Z pewnością, gdy tylko zacznie, zdania popłyną same.\n– Kongeneracja – wymamrotała – to jednoczesne wytwarzanie… energii elektrycznej i ciepła użytkowego… – Zakasłała i podniosła rękę do szyi. Nie słyszała samej siebie. Spróbowała mówić głośniej. – Symultaniczne generowanie ciepła…\nZnów zakasłała i odszukała spojrzeniem Tatianę, która, teraz już spięta, obserwowała ją z przyklejonym do twarzy sztucznym uśmiechem.\nBrianda czuła się zagubiona. Nie miała zwyczaju panikować, a już na pewno nie w sytuacjach równie normalnych w jej pracy i życiu jak ta. Jej mózg usiłował szukać racjonalnej przeciwwagi dla tego lęku, który podstępnie nią owładnął: gdyby coś jej się teraz stało, znajdowała się w miejscu najlepszym z możliwych, bo w ułamku sekundy rzuciłby się jej na pomoc tłum lekarzy i pielęgniarek. Może dzięki związanemu z tym przelotnemu poczuciu bezpieczeństwa ucisk w piersi zelżał na tyle, by neurony zdołały przesłać instrukcję, że jedynym wyjściem w tej ciężkiej sytuacji jest zwrócenie się o pomoc do Tatiany.\n– Bardzo państwa przepraszam – szepnęła Brianda ledwo słyszalnie – ale ostatnio na kilka dni straciłam głos i obawiam się, że moje gardło wciąż nie doszło do siebie. – Wbiła wzrok w jakiegoś starszego mężczyznę i uśmiechnęła się nieśmiało, szukając jego zrozumienia. – Jestem pewna, że Tatiana objaśni państwu wszystko równie dobrze jak ja…\nOparła drżącą dłoń na stole, chcąc usiąść, i z ogromną ulgą opadła na wygodne oparcie skórzanego fotela. Tatiana nie zwlekała ani chwili. Brianda tylko częściowo śledziła tok jej wywodu.\n– …ogromną zaletą jest jej zwiększona wydajność energetyczna… możliwości zastosowania w szpitalach dla potrzeb ogrzewania i zamrażania…\nDlaczego tak tu gorąco?\n– …unika się strat energii związanych z jej przesyłaniem…\nDlaczego straciła całą energię? Czuje się tak, jakby wpadła pod ciężarówkę.\n– …nadwyżki można wykorzystywać do…\nStrasznie to dziwne – tak siedzieć pośród tylu osób, które w ogóle nie zauważają, że z człowiekiem coś jest nie tak. Niech to się już skończy, niech tylko nie zadają więcej pytań…\n– Proszę powiedzieć, Tatiano, do jakiego stopnia sytuacja polityczna może się odbić na tym sektorze…?\nNaprawdę wściec się można. A Tatiana z pewnością skorzysta z okazji i przypisze sobie całą zasługę, jeśli ostatecznie zdobędą to zamówienie. Do kosza pójdą wszystkie jej, Briandy, wysiłki, by wykorzystać studia inżynierskie w dziedzinie ochrony środowiska, długie lata nauki, całe doświadczenie, duma rodziców z dobrze zarabiającej córki na odpowiedzialnym stanowisku…\nWyszła ze spotkania i schroniła się w łazience.\nTam zdjęła żakiet, rozpięła górne guziki bluzki, odkręciła kran, zmoczyła sobie twarz i szyję. W lustrze odbijała się jakaś nieznajoma – blada kobieta z podkrążonymi oczami.\nW torebce zadzwonił telefon – to z biura. Nie odebrała. Kilka sekund później rozległ się dźwięk sygnalizujący otrzymanie esemesa: „Jak poszło?”.\nI zaraz potem sygnał WhatsAppa. Esteban: „Jakie wieści?”.\nZdumiała się, że już ją tak wypytują. Spojrzała na zegarek i serce w niej zamarło. Jak mogła nie zauważyć, że minęło aż tyle czasu? Odnosiła wrażenie, że dopiero co opuściła salę konferencyjną, a wedle zegarka od tamtej chwili upłynęło ponad pół godziny.\nZamknęła oczy i kilka razy głęboko odetchnęła.\nCzegoś takiego nie wyjaśni się przy użyciu sennika.\n– A kiedy wróciłam do biura, szef zasugerował mi uprzejmie, żebym sobie wzięła ze dwa tygodnie zaległego urlopu. – Siedząc naprzeciwko Estebana przy stole w salonie, gdzie zwykle jadali kolację, kończyła opowieść o wydarzeniach poranka. Ściśnięty żołądek uniemożliwiał jej jedzenie. – Nawet nie popatrzył mi w oczy, głupek jeden. Już miałam mu powiedzieć, że żadnego urlopu nie potrzebuję, ale się powstrzymałam.\n– Tak czy owak, może to niezły pomysł, żebyś sobie kilka dni odpoczęła – odezwał się Esteban.\nBrianda podniosła na niego wzrok. Wysłuchał jej, nie zadając pytań, nie okazując zaskoczenia, zmartwienia czy niezadowolenia w związku z jej porażką. Wdzięczna mu była za milczące wsparcie i zrozumienie, za to, że trzymał ją za rękę, gdy wypłakiwała mu się w ramię, jednakże fakt, że tak łatwo zgodził się z jej szefem w sprawie urlopu, trochę ją zdziwił.\n– Zawsze bierzemy wolne jednocześnie, żeby pobyć razem! Co będę robić sama w domu przez tyle czasu?\nEsteban wzruszył ramionami.\n– Spróbuj odpocząć. Sądzę, że to, co stało się dzisiaj, wynika z wyczerpania. Za bardzo się wszystkim przejmujesz. A ostatnio miałaś mnóstwo pracy. Jeśli do piątku ci się nie poprawi, pójdziemy do lekarza.\nPrzez kolejne dni Brianda porządkowała szafy z ubraniami i papiery w gabinecie, przekładała rzeczy w kuchni, uzupełniała terminarz i adresownik oraz czytała. I wcale nie czuła się lepiej, przeciwnie, zaczęła się bać wychodzenia z domu. Ze światem zewnętrznym komunikowała się wyłącznie przez telefon komórkowy. Dzięki esemesom, mejlom i whatsappom mogła udawać przed przyjaciółmi i znajomymi, że wszystko w porządku, w rzeczywistości jednak spoglądała ze swego tarasu na pobliskie ulice tak, jakby straciła całą ochotę na ponowne ich przemierzanie, czy to w ramach zakupów, czy wyprawy do kina, czy zwykłego spaceru. Oddałaby wszystko, żeby móc pozostać w świecie swoich lakierowanych na biało mebli. Na samą myśl o powrocie do pracy czuła straszliwy ucisk w piersi. Miała wrażenie, że w jej wnętrzu rośnie czarna dziura, wywołująca w niej pustkę i zarazem takie zawroty głowy, jakby zamiast we własnym mieszkaniu znajdowała się na krawędzi ogromnej przepaści. Gdy wrażenie to się nasilało, marzyła jedynie o tym, by zaszyć się w łóżku, tyle że strach przed koszmarami nie pozwalał jej zasnąć.\nWidząc, co się z nią dzieje, Esteban zaciągnął ją w końcu do zaprzyjaźnionego lekarza. Zbyt zaprzyjaźnionego, zdaniem Briandy. Facet znał się z ojcem Estebana od dzieciństwa i cała rodzina od lat zwracała się o poradę najpierw do niego, a dopiero potem do odpowiednich specjalistów. Brianda widziała go jedynie kilka razy u rodziców Estebana.\n– A nie mogłabym pójść do kogoś innego? – zaprotestowała po raz kolejny, już w poczekalni, ściskając w dłoni wyniki badań kontrolnych zleconych przez firmę ledwie miesiąc wcześniej. – Głupio mi opowiadać o swoich problemach znajomemu.\n– Roberto to wspaniały lekarz – odparł Esteban. – Jeśli sam nie będzie umiał ci pomóc, to nam kogoś poleci. Jestem pewien, że nic poważnego ci nie dolega. – Pocałował ją w policzek. – No, o co chodzi?\n– Prawdę mówiąc, wolałabym, żeby twoja rodzina nie wiedziała o moich problemach.\n– Briando, Roberto jest profesjonalistą i człowiekiem bardzo dyskretnym…\nPo raz pierwszy Briandzie zdało się, że dostrzega w spojrzeniu Estebana przebłysk tego samego zniecierpliwienia, które widywała w oczach szefa, kiedy coś szło nie po jego myśli – i poczuła się winna. Nie potrafiła pozbyć się wrażenia, że w jakiś sposób zawodzi swojego partnera, może przyszłego męża… Na tym etapie swego życia powinna tryskać zdrowiem i radością, i śmiało patrzeć w przyszłość, która rysowała się przed nimi od chwili, gdy wyremontowali mieszkanie i postanowili się razem do niego wprowadzić. Łzy napłynęły jej do oczu i mocno ścisnęła dłoń Estebana, zupełnie jakby chciała mu tym gestem obiecać, że zwalczy to coś, co ją dopadło; że to coś będzie krótkim epizodem, chwilowym załamaniem nerwowym…\nJuż kilka minut później siwowłosa pielęgniarka zaprosiła ich do gabinetu, którego ściany pokrywały półki z książkami. Sześćdziesięcioletni brodaty mężczyzna notował coś, siedząc przy stole z orzechowego drewna. Na widok nowo przybyłych wstał i najpierw serdecznie przywitał Estebana, a potem Briandę. Gdy wymienili zwyczajowe uprzejmości, wspominając przy okazji niemal każdego z rodziny Estebana, powiedział:\n– Cóż, jeśli nie macie nic przeciwko temu, to zaczniemy…\nEsteban popatrzył na Briandę.\nNie wiedziała, co odpowiedzieć. Na własne oczy widział objawy, ale niektórych szczegółów nie znał. Gdyby jednak odpowiedziała przecząco, mógłby uznać to za dowód braku zaufania. Roberto przyszedł jej z pomocą.\n– Chciałbym najpierw porozmawiać z Briandą sam na sam. Ty, Estebanie, jeśli łaska, usiądź sobie w poczekalni.\nKiedy zostali we dwoje, Roberto zadał najpierw kilka ogólnych pytań dotyczących jej życia i pracy. Następnie poprosił o wyniki badań kontrolnych i stwierdził, że wszystko jest w normie. W ciągu kilku minut udało mu się nakłonić Briandę, by zwracała się do niego po imieniu, i sprawić, że nieco się rozluźniła. Ulegając jego łagodnej, lecz stanowczej perswazji, starała się udzielać jak najściślejszych odpowiedzi. Opisała nękające ją koszmary, poczucie nierzeczywistości, palpitacje, mrowienie w rękach, dreszcze i kłopoty z oddychaniem, ucisk w piersi… Na koniec zostawiła sobie to, czego wstydziła się najbardziej:\n– W dodatku boję się wychodzić z domu. Sama myśl o jeździe metrem napawa mnie przerażeniem… Nigdy wcześniej nie byłam strachliwa, ale ostatnio zaczęłam się obawiać prawie wszystkiego. A najbardziej, wręcz potwornie… – nerwowo wykręciła dłonie – …śmierci.\nNo, wyrzuciła to z siebie.\nRoberto zaś ani trochę się nie zdziwił.\nUczucie pewnej ulgi pchnęło ją do dalszych wynurzeń:\n– W jednej chwili czuję się dobrze, a w następnej zaczynają się wszystkie te objawy, robi mi się słabo, mam wrażenie, że zaraz zemdleję albo umrę… I ogarnia mnie panika… Nie umiem tego dokładniej wyjaśnić. Nie wiem, co człowiek czuje w chwili śmierci, ale wydaje mi się, że właśnie coś takiego. Najpierw strach mnie paraliżuje, a potem budzi się we mnie chęć ucieczki… – Ukryła twarz w dłoniach i rozszlochała się, mamrocząc: – Co się ze mną dzieje? Nie byłam przecież taka… Kilka miesięcy temu rzucałam świat na kolana, a teraz… świat rzuca na kolana mnie. Każda rzecz kosztuje mnie mnóstwo wysiłku. Zupełnie jakbym nie mogła… Jakbym nie miała energii…\nRoberto pozwolił jej spokojnie się wypłakać. Kiedy zaczęła się uspokajać, podsunął jej pudełko chusteczek higienicznych i usiadł bliżej.\n– Briando, to, co ci się przytrafia, przytrafia się też wielu innym ludziom…\nZastygła z chusteczką uniesioną do mokrej od łez twarzy.\n– Wygląda na to, że cierpisz na zaburzenia lękowe.\n– Zaburzenia lękowe? – Przypominała sobie rozmowy, jakie kilka razy odbyła na ten temat z przyjaciółkami, rodziną i kolegami z pracy, przekonana, że nie ma to z nią nic wspólnego. – Ale przecież zawsze byłam bardzo spokojna i pogodna…\nRoberto się uśmiechnął.\n– Zdziwiłabyś się, gdybyś wiedziała, ilu ludzi to dotyka. W każdym wieku.\n– No i z moim zdrowiem wszystko w porządku, tak przynajmniej wynika z tych badań… Nie mam żadnych kłopotów finansowych czy rodzinnych, nie muszę martwić się o przyszłość…\n– Przyczyny mogą być bardzo rozmaite. Czasem dziedziczne, czasem związane z osobistą stratą, nagłą zmianą czy też z nadużywaniem substancji stymulujących… – Przy każdej z tych możliwości Brianda energicznie kręciła głową. – Nadmierny stres również potrafi wyzwolić atak paniki.\nBrianda gorączkowo przypominała sobie różne epizody z czasów dzieciństwa i wczesnej młodości, z epoki studiów i pierwszych związków z chłopcami, z początków swojej kariery; próbowała na szybko analizować własne przyzwyczajenia i rozkład dnia. Jednakże do niedawna wiodła normalne życie osoby pewnej siebie, bo dzięki własnym staraniom osiągała stawiane sobie cele. Nie widziała żadnego racjonalnego wyjaśnienia dla swoich obecnych problemów.\n– Niczym się nie martwisz? – zapytał lekarz. – Ten strach, który opisujesz, to rodzaj sygnału alarmowego, że coś, co wyczuwasz, zagraża twojemu bezpieczeństwu.\n– A z Estebanem dobrze się wam układa? – podjął Roberto. – Życie w związku, utrata wolności i wejście w dorosłość wielu ludzi stresuje.\nBrianda spojrzała na niego z pewną niechęcią. Oczywiście, że to nie Esteban był przyczyną jej okropnego stanu. Nagle poczuła się tak, jakby zamiast u zwykłego lekarza siedziała u psychiatry. A wciąż nie chciała uwierzyć, że jej ciało reaguje po prostu na jakiś problem tkwiący gdzieś w jej umyśle lub sercu. Zresztą jak miałaby coś takiego wytłumaczyć Estebanowi? Nie, nie, problem był jednak natury fizycznej. Te inne występowały jedynie w filmach o skomplikowanych układach rodzinnych albo w powieściach z trudnymi bohaterami prześladowanymi przez traumy z dzieciństwa. A jej rodzina i w ogóle całe jej otoczenie cieszyło się doskonałą równowagą emocjonalną. Podobnie jak ona sama.\nNaszła ją wielka ochota, żeby już zakończyć tę wizytę, toteż postanowiła odwołać się do najbardziej oczywistego z wyjaśnień.\n– Jedyne, co przychodzi mi do głowy, to że miałam przez ostatni rok mnóstwo pracy, a wymagają od nas coraz więcej, wiesz, w związku z kryzysem… Więc może o to chodzi…\nRoberto przytaknął z uśmiechem zrozumienia, wyraźnie z siebie zadowolony. Zalecił jej lekturę na temat przyczyn, przebiegu i zwalczania ataków paniki oraz przepisał niewielką dawkę środków uspokajających dla szybszego unormowania nastroju.\nBrianda wzięła receptę, zmuszając się do uśmiechu wdzięczności, choć w głębi duszy czuła się raczej przygnębiona. Papier parzył jej dłonie. Przerażała ją myśl, że oto nastał już w jej życiu etap sięgania po środki uspokajające. Czy to wiązało się z wiekiem? Z faktem, że zbliżała się do czterdziestki? Jeszcze nie tak dawno była wesołą dziewczyną gotową na wszelkie wyzwania i nagle, nie wiadomo jak i kiedy, stała się kobietą potrzebującą antydepresantów.\nGdy wracali z Estebanem na piechotę do domu, humor jej się nie poprawił. Doktor twierdził, że jej problemy nie są niczym nadzwyczajnym. Rozejrzała się wokół, zastanawiając się, ile z mijanych osób może mieć ataki paniki i leczyć się farmakologicznie. Gdyby mogła z kimś takim porozmawiać, spytałaby, co począć. Chciała wiedzieć, czy ludzie mówią o takich sprawach, czy powinna obgadać to z rodziną i znajomymi, czy raczej ukrywać, i czy spotkałaby się ze zrozumieniem, czy raczej z maskowaną litością.\nJakiś trzylatek zderzył się z jej kolanami, usiadł na chodniku i spojrzał na nią oszołomiony, wahając się najwyraźniej, czy wstać i biec dalej, czy się rozpłakać. Usłyszawszy głos matki, wygiął buzię w podkówkę. Matka wzięła go na ręce, a on mocno objął ją za szyję, zupełnie jakby spotkała go przed chwilą wielka tragedia.\nBrianda, zastanawiając się nad tą sceną, pozazdrościła malcowi poczucia bezpieczeństwa w matczynych ramionach. Sama chciałaby mieć taką przystań, gdzie można by się w każdej chwili schronić; taką podporę przywracającą równowagę; wyraźną ścieżkę w chwilach niepewności.\nEsteban rzucił z uśmiechem:\n– Widziałaś? Gdyby nie obecność matki, na pewno by się rozpłakał!\nBrianda zacisnęła rękę na jego dłoni. Zapragnęła, by już na zawsze pozostali nierozdzielni, ramię w ramię, związani na dobre i złe, na długie, długie lata. Przypomniała sobie, co powiedział, gdy wyszła z gabinetu doktora. Że razem sobie z tym poradzą. Że pomoże jej odzyskać radość życia i energię.\nTo on był jej przystanią, podporą, życiową ścieżką.\nOdetchnęła głęboko i wybrała numer. Po długim namyśle postanowiła opowiedzieć o wszystkim matce. Zresztą Laura należała do osób bardzo przenikliwych i z pewnością prędzej czy później domyśliłaby się, że coś dziwnego musi się kryć za nagłym urlopem, który nie zbiega się z wakacjami Estebana. Rozmawiały zwykle co dwa albo trzy dni, najrzadziej raz w tygodniu, koło piątku, na wypadek, gdyby w niedzielę miało się odbyć jakieś rodzinne spotkanie.\nA był właśnie piątek.\nLaura odebrała dopiero po szóstym sygnale. Gdy się przywitały, Brianda od razu rzuciła się na głęboką wodę.\n– Mamo, mam zaburzenia lękowe.\nZaległa krótka cisza, którą przerwał wysoki głos Laury.\n– Jakie znowu zaburzenia? Jesteś przecież silna… Kto ci nagadał takich głupot?\nBriandy nie zdziwiła ta reakcja. Matka zawsze miała kłopoty z przyjmowaniem do wiadomości problemów. Można było zrozumieć, że nie chciała o nich rozprawiać z ludźmi z zewnątrz, ale, niestety, w rodzinnym gronie też unikała tego jak ognia.\n– Widziałam się z lekarzem zaprzyjaźnionym z rodziną Estebana.\nTa odpowiedź natychmiast zastopowała kolejne niedowierzające komentarze. Brianda skorzystała z okazji, by krótko opowiedzieć matce o wydarzeniach lata.\n– A czemu nic mi wcześniej nie mówiłaś?\n– Nie wiem. No dobrze, ze wstydu.\nPo kolejnej chwili milczenia Laura rzuciła:\nTo nagłe pożegnanie mogło oznaczać tylko jedno. Świetnie znając matkę, Brianda wyobraziła sobie, jak Laura, wysoka, ciemnowłosa, elegancka, zaraz skomentuje sprawę przed jej ojcem, Danielem. Najpierw z pewnością powyrzeka na niespodziewane przeciwności losu i zapyta, czemu coś podobnego musiało spotkać akurat jej córkę. Następnie wysili pamięć i bez wątpienia przypomni sobie analogiczne przypadki wśród znajomych. W każdym razie nie umilknie, dopóki nie rozważy wszystkich możliwych sposobów pomocy, bo jeśli już raz zdecyduje się zmierzyć z problemem, zechce przeanalizować go gruntownie, jak zawsze tryskając energią, której nie odziedziczyli po niej w tym stopniu ani Brianda, ani jej brat, Andrés.\nNa wspomnienie o bracie, który mieszkał w Burgos, Brianda uśmiechnęła się z nostalgią. Dobrze się rozumieli i często do siebie dzwonili, jednakże od czasu narodzin bliźniaków trzy lata wcześniej Andrés przyjeżdżał do Madrytu tylko na szczególne okazje, takie jak Boże Narodzenie albo urodziny rodziców. Może powinna była zatelefonować najpierw do niego? Ale przecież i tak miał dosyć na głowie. Nagle uderzyła ją pewna myśl. Aż dziwne, jak dobrze Andrés odnalazł się w nowej sytuacji. Kiedyś bez przerwy podróżował, robił wciąż nowe plany, biegał na różne kursy i chodził na imprezy, a teraz zmienił się w odpowiedzialnego ojca rodziny, dzielącego swój czas między pracę i dom. Może ona, Brianda, bała się, że i z nią stanie się coś podobnego…?\nZadzwonił telefon. To była Laura.\n– Rozmawiałam z Isoliną. Myślę, że dobrze ci zrobi zmiana powietrza, a Isolina bardzo się ucieszy, jeśli wpadniesz na kilka dni do Tiles. – Tu wesoły głos matki nieco spoważniał: ten idealny plan zakłócało tylko jedno „ale”. – Oczywiście, jeśli Esteban nie będzie miał nic przeciwko temu… – Laura znów się rozpogodziła. – Och, ale na pewno nie będzie, jest przecież taki cudowny…\nBrianda była zbita z tropu jeszcze długo po tym, jak się pożegnały. Powiedziała, że się zastanowi, co dla matki równało się entuzjastycznej zgodzie. Przez moment poczuła się jak mała dziewczynka i zezłościła się na siebie za to, że pozwala, by Laura organizowała jej życie. Rodzice najwyraźniej uznali, że na jej nerwy najlepiej wpłynie pobyt na wsi – zupełnie jakby mieli do czynienia z mimozowatą dziewiętnastowieczną panienką… A to jeszcze nie wszystko! Forsując pomysł z wyjazdem, matka próbowała zyskać gwarancję, że, przynajmniej chwilowo, problem córki pozostanie tajemnicą w ich towarzyskim kręgu. Nawet nie spytała, czy Brianda w ogóle chce jechać. I to w dodatku w miejsce, którego wspomnienie natychmiast wywoływało w niej dreszcze…\nNa wyświetlaczu komórki zamigotało zdjęcie uśmiechniętego Estebana.\nDzwonił, żeby zaproponować kolację w towarzystwie ich najlepszych przyjaciół, którzy akurat zostawili pięcioletniego syna u dziadków. Łagodnie próbował ją skusić. Nie chciał, rzecz jasna, nalegać, gdyby nie miała ochoty… Wybraliby się do baru tuż obok i w każdej chwili mogliby uciec. Brianda zdecydowanie wolałaby zostać w domu, ale uznała, że ze względu na Estebana powinna się przemóc.\nSzykując się, wciąż wracała myślą do dalekiej doliny na północy kraju, gdzie w dzieciństwie spędziła sporo czasu, gdyż właśnie stamtąd pochodziły matka i ciotka Isolina. Pierwsze wspomnienia, jeszcze z czasów, gdy żyli dziadkowie, były szczęśliwe. Ale tylko one. Pamiętała zapach świeżo skoszonego, nagrzanego słońcem zboża, chropowatą powierzchnię staroświeckich glinianych naczyń, krowy i owce na drogach, ciszę, swoją opaloną skórę… Razem z Andresem z niecierpliwością czekali na lato, bo lato oznaczało wolność – brak sztywnych zasad i obowiązków. Spali wtedy do późna, przy śniadaniu włazili na głowę ciotce Isolinie, biegali po łąkach, karmili zwierzęta sąsiadów, tańczyli na miejscowych imprezach pośród dzbanów z winem oraz tac z ciasteczkami i przysłuchiwali się opowieściom starszych, aż sen morzył ich na ławach przed kominkiem.\nPotem jednak coś się zmieniło.\nTo było już po śmierci dziadków, kiedy ciotka Isolina wyszła za wuja Colaua. Podróże na północ stawały się coraz rzadsze i w końcu zupełnie ustały. Kontakt z ciotką wszakże się nie urwał, gdyż siostry, choć różne jak dzień i noc, czuły się ze sobą bardzo związane. Isolina przyjeżdżała czasem sama do Madrytu, wyprawiali się też z nią nad morze, a rozmowy telefoniczne z ciotką stanowiły stały element codzienności. Brianda próbowała sobie przypomnieć, czemu właściwie nigdy nie żałowała, że pobyty na wsi się skończyły. Wracały do niej strzępki rozmów, jakie rodzice prowadzili na temat wuja Colaua, błędu Isoliny i zaniedbania rodzinnego domu.\nWchodząc do baru, w którym czekali na nią Esteban i znajomi, Brianda wciąż czuła się zaskoczona tym, z jaką wyrazistością niektóre niepokojące sceny z Anels, którego nie wspominała od lat, znów wypłynęły na powierzchnię jej pamięci. Wiązały się z ich ostatnią wizytą w rodzinnych stronach matki, skąd wyjechała wtedy zdecydowana już nigdy tam nie wracać czy może raczej pełna nadziei, że rodzice już nigdy jej tam nie zabiorą. Miała wówczas jakieś dziesięć albo może dwanaście lat. Przyjemne gruchanie gołębi na strychu stało się nagle niepokojące, skrzypienie podłogi – groźne, szaleństwo częstych burz – nie do zniesienia, a co do obecności Colaua…\nNie widziała go od ćwierćwiecza, lecz zapamiętała jako bardzo wysokiego, silnego mężczyznę o zawsze niezadowolonej minie i trudnym charakterze. Wiecznie podejrzliwego. Wiecznie napiętego. Któregoś popołudnia, powodowana dziecięcą ciekawością, zapuściła się do jego gabinetu. Wciąż miała przed oczami pełne książek półki, ciemne obrazy na ścianach, przytłumione światło lamp o grubych abażurach, tapicerowane fotele, zarzucone papierami biurko i tę śliczną skrzyneczkę obitą wytartym czerwonym aksamitem, z mosiężnym przyciskiem uruchamiającym zamek. Chciała tylko zobaczyć, co jest w środku, bo przecież podobne cudo musiało zawierać coś cennego, delikatnego i kuszącego. A wtedy Colau wywlókł ją stamtąd siłą. Pamiętała furię w jego głosie, wściekłość w oczach, brutalność w ruchach…\nOd tamtej pory minęło dużo czasu. Tak dużo, że prawie zapomniała. Gdyby matka nie zaproponowała jej wizyty w Tiles, wszystkie te obrazy pozostałyby zapewne w uśpieniu.\nEsteban podszedł do niej, gdy tylko ją zobaczył, pocałował w usta, szepnął do ucha czuły komplement i za rękę poprowadził ją do stolika, przy którym siedziały już dwie osoby. Świece w srebrnym kandelabrze o grubych ramionach przydawały całej scenie delikatnego ciepła.\nBrianda przywitała się z przyjaciółmi, zajęła miejsce i obiecała sobie cieszyć się z tego wieczoru. Wspomnienia to przeszłość. A jednak coś nie dawało jej spokoju. W dzieciństwie bała się pewnego mężczyzny. Teraz – nie wiadomo czego.\nSilvia i Ricardo stanowili ciekawą parę. On był poważnym i doskonale wykształconym lekarzem sądowym, ona zaś bez przerwy śmiała się i paplała – głównie o swoim sklepie wnętrzarskim. Esteban i Ricardo znali się ze szkoły, a Silvia i Brianda tak bardzo przypadły sobie nawzajem do gustu, że przyjaźń mogła kwitnąć bez przeszkód. Briandzie dobre relacje z Silvią przychodziły bez trudu, ba, uważała ją wręcz za swoją najlepszą przyjaciółkę, a że nie należała do osób specjalnie towarzyskich czy skłonnych do zwierzeń, stanowiło to z jej strony swego rodzaju wyróżnienie.\nPo kolacji postanowili przenieść się do innej części lokalu na drinka. Znajdowały się tu niskie stoliki i wygodne fotele, spowite półmrokiem i zmysłową muzyką dobiegającą od strony fortepianu. W głębi był mały parkiet do tańca, po prawej stał stół bilardowy. Esteban i Ricardo, widząc, że akurat nikt nie gra, rzucili paniom błagalne spojrzenia, a otrzymawszy wyrażoną uśmiechem zgodę, jak nastolatkowie popędzili po kije.\nBrianda i Silvia usadowiły się w fotelach i zamówiły drinki. Brianda chciała w pierwszym odruchu poprosić o dżin z tonikiem, ale przypomniała sobie o środkach uspokajających i poprzestała na toniku.\n– Sam tonik? – zdziwiła się Silvia. – Nie jesteś aby w ciąży?\n– Skąd! Po prostu wypiłam do kolacji sporo wina. Trochę uderzyło mi do głowy. – W rzeczywistości ledwie umoczyła w nim usta, nie sądziła jednak, by przyjaciółka zwracała uwagę na takie szczegóły. A o środkach uspokajających wspominać nie chciała.\n– No dobrze, to się wstrzymaj do następnej kolejki – rzuciła Silvia, po czym odczekała chwilę i dodała: – Esteban coś mówił, tak mimochodem, że niezbyt dobrze się czujesz.\n– To nic takiego. Pewnie zmęczenie…\n– Tak, ale mnie też wydajesz się dziś jakaś smutnawa. Bywają w życiu momenty, kiedy człowiek jest słabszy, ciągle się martwi… I ja ostatnio miewam się średnio. Ze sklepem coraz gorzej. Musiałam zwolnić ekspedientkę, która pracowała u mnie od początku…\n– No co ty! Przykro mi. To było z pewnością bardzo niemiłe.\n– Było. Akurat teraz, kiedy zastanawialiśmy się z Ricardem nad… no… nad powiększeniem rodziny, mam strasznie dużo roboty i tracę poczucie bezpieczeństwa.\n– Przynajmniej Ricardo może się czuć niezagrożony…\n– Owszem, ale jego pensja nie wystarczy, tym bardziej że mu ją trochę obcięli. Ten kryzys dotyka wszystkich… Poza tym ja wcale nie chcę zależeć ani od Ricarda, ani od nikogo innego.\nBrianda zmarszczyła brwi. Nigdy nie rozważała swojej sytuacji w taki rzeczowy sposób. A ostatnio do tego stopnia skupiła się na swoim kiepskim stanie, że w ogóle nie wybiegała myślą dalej niż do chwili pozbycia się niepokojących objawów. Kilka razy, gdy żartowali z Estebanem na temat liczby swoich przyszłych dzieci, on napomykał coś o tym, że ona, być może, będzie musiała rzucić pracę, żeby poświęcić się rodzinie. Nie brała tego jednak poważnie. Nie po to studiowała, nie po to walczyła o dobrą pracę i finansową niezależność – zresztą zgodnie z tym, jak ją w domu wychowano – żeby ograniczać się teraz do roli żony i matki, zwłaszcza pod przymusem. Poczuła, że trochę jej duszno, i cała się spięła. W ten sposób zaczynały się ataki. Potem następowały palpitacje, zimne poty… Dlaczego od razu spodziewała się najgorszego? Spróbowała skupić się na muzyce, otoczeniu, ubraniach ludzi dookoła – na czymkolwiek z wyjątkiem własnej osoby.\nPrzesunęła wzrokiem po sali i coś nieokreślonego wywołało w niej dreszcze. Jakby ktoś ją obserwował…\nW tym momencie kelner przyniósł im drinki.\n– Co to za mina? – spytała Silvia, podając przyjaciółce tonik. Z uśmiechem przymrużyła jedno oko. – Słuchaj, zawsze jeszcze możesz dolać sobie trochę dżinu…\n– Na razie nie… Myślałam nad twoimi słowami. To, co się ze mną dzieje, szkodzi mi w pracy. Nie potrafię się skoncentrować. Tracę wydajność. Muszę coś z tym zrobić.\n– Wiesz, że zawsze możesz mi o wszystkim opowiedzieć…\nBrianda zastanawiała się przez chwilę, po czym westchnęła i w końcu opowiedziała Silvii o powracającym koszmarze, o nerwach i strachu, o nagłych atakach smutku i o tym, że coraz trudniej jest jej prowadzić normalne życie.\n– Matka pytała, czy coś mnie trapi i tak dalej. Ale przecież moje życie jest, no dobrze, było, niemal idealne.\n– Daj sobie trochę czasu – rzuciła Silvia z powagą. – Zobaczysz, że pewnego dnia wszystko się ułoży. Wydaje mi się, że nic nie zdarza się bez powodu.\n– To zabrzmiało groźnie – próbowała zażartować Brianda.\nZnów powiodła spojrzeniem po sali, która stopniowo się zapełniała, i po raz kolejny poczuła się obserwowana. Po chwili zrozumiała dlaczego. Przy okrągłym stoliku obok wyjścia na taras, częściowo ukryta za zwiewnymi, kołysanymi przez przeciąg zasłonami, siedziała jakaś kobieta i, obracając coś w dłoniach, przypatrywała się Briandzie dość bezczelnie, w dodatku z nieco wyzywającym uśmiechem. Była średniego wzrostu, trochę przy kości, i miała kręcone, przetykane siwizną włosy. Brianda szybko zrozumiała, że nieznajoma zajmuje się wróżeniem z kart, co wydawało się raczej dziwne w podobnym lokalu.\nSilvia, jakby czytając jej w myślach, rzuciła:\n– Sami już nie wiedzą, czym jeszcze zabawić gości… Może zobaczymy, co nam powie?\n– To kolejny sposób, żeby wyciągać od ludzi pieniądze.\n– Ej, mała, trochę śmiechu nam nie zaszkodzi. Chyba że się boisz…\n– Tego? Tego to akurat nie.\nSilvia zerwała się i tak długo nalegała, bez przerwy się przy tym wygłupiając, że Brianda musiała ulec. Gdy podeszły do kobiety z kartami, na jej okrągłej twarzy pojawiło się chyba coś w rodzaju triumfu. Brianda, sama nie wiedząc dlaczego, zaczęła się denerwować.\n– Lepiej osobno.\nGłos nieznajomej był bardzo niski.\n– Słucham? – spytała Silvia.\n– Mówię, że jeśli mam przepowiadać przyszłość każdej z pań, to najpierw jednej, a potem drugiej. Sam na sam.\n– Ty pierwsza – zaproponowała pospiesznie Brianda i, zniżając głos, dodała: – Ja muszę iść do łazienki.\n– Tchórz! – odszepnęła Silvia.\nBrianda nie spieszyła się z powrotem.\nGdy znów pojawiła się w sali, zastała Silvię uśmiechniętą od ucha do ucha. Przyjaciółka zapłaciła wróżce i wskazała Briandzie swoje miejsce, podczas gdy starsza kobieta spokojnie i delikatnie zbierała karty tarota.\n– Przede wszystkim – zaczęła Brianda – musi pani wiedzieć, że ja w takie rzeczy nie wierzę. To był pomysł koleżanki.\nWróżka bynajmniej się nie przejęła. Powoli tasowała karty. Palce jej rąk – długie, cienkie, zwinne – nie pasowały do reszty ciała. Brianda zwróciła uwagę, że nie nosi pierścionków. Pomyślała, że to pewnie kwestia przesądów, ale zawsze wyobrażała sobie osoby wróżące z kart jako obwieszone biżuterią czarownice w kolorowych szatkach, pobrzękujące monetami. A kobieta, która teraz przypatrywała się jej z tym irytująco aroganckim uśmieszkiem, mogłaby być jej matką.\n– Czyli nie ma pani do mnie żadnych pytań? – odezwała się niskim głosem.\nBrianda potrząsnęła głową i wbiła we wróżkę ostre spojrzenie.\n– Jeśli o coś panią spytam, naprowadzę panią na trop tego, co mnie niepokoi – odrzekła.\n– A zatem coś panią niepokoi…\nBrianda uśmiechnęła się triumfująco.\nKobieta podsunęła jej talię.\n– Coś pani zaproponuję. Nie musi pani nic mówić. Mówić będę wyłącznie ja, i to krótko. Użyjemy arkanów wielkich. Proszę wybrać dziesięć kart i wykładać je kolejno w miejscu, które pani wskażę. Zgoda? – Wzrok wróżki złagodniał nieco, gdy dodała: – Nie musi pani nawet na mnie patrzeć. W ten sposób nie będę mogła wyciągać żadnych wniosków na podstawie wyrazu pani twarzy.\nTo ostatnie wreszcie Briandę przekonało. Choć uważała, że tylko traci czas, w głębi duszy czuła ciekawość. Przypomniała sobie uśmiech Silvii. Wróżki miały zwyczaj obiecywać każdemu szczęście w miłości, wspaniałą rodzinę i pracę oraz żelazne zdrowie…\n– Zgoda – mruknęła, sięgając po karty. Wyciągnęła dziesięć. – Już.\n– Doskonale. – Kobieta wskazała miejsce na stole. – Proszę położyć pierwszą tutaj. – Brianda spełniła polecenie. – Głupiec w pozycji odwróconej. Czuje się pani samotna, niepewna, słaba. To trudny moment w pani życiu, pełen sprzecznych emocji. – Postukała palcem w stół, tam gdzie miała spocząć druga karta, częściowo przykrywając pierwszą. – Kochankowie w pozycji odwróconej. Dokonała pani niewłaściwego wyboru. Pani rodzina i otoczenie tylko panią osłabiają. Stanowią przeszkodę.\nBrianda zmarszczyła brwi. Matka bywała uciążliwa, owszem, ale rodzina jako całość w niczym jej nie przeszkadzała. Od dawna była przecież niezależna.\nPrzyszła kolej na trzecią kartę, ułożoną na prawo od drugiej.\n– Rydwan w pozycji prostej. Dotyczy przyszłości. Potrzebuje pani podróży. I odbędzie ją pani. Przeszkód po drodze nie zabraknie. Musi pani znaleźć swoją ścieżkę.\nBrianda poruszyła się niespokojnie. Wciąż nie zdecydowała, czy wyjedzie, czy nie.\nI czwarta karta, na lewo od drugiej.\n– Księżyc w pozycji prostej. Kiedyś była pani osobą emocjonalną, marzycielską i obdarzoną intuicją. Podążyła pani trudną, mroczną drogą. I cierpiała pani. Bardzo.\nI piąta, powyżej drugiej.\n– Cesarzowa w pozycji odwróconej. Dlatego straciła pani panowanie nad sytuacją. Dotknął panią kryzys, którego nie umie pani wyjaśnić.\nSzósta karta wylądowała poniżej drugiej, uzupełniając kształt krzyża. Obróciwszy ją, Brianda aż podskoczyła. Miała przed sobą szkielet z kosą.\n– Śmierć w pozycji prostej. Sygnalizuje głęboką, radykalną przemianę. Koniec i początek. Umrze pani i się odrodzi.\nBrianda nie chciała słuchać dalej, ale siedziała jak zahipnotyzowana powtarzalnym rytmem słów i ruchów.\nPalec wróżki wskazał miejsce dla siódmej karty, która, leżąc obok czwartej, zdawała się celować w pierś Briandy.\n– Sąd Ostateczny w pozycji prostej. W głębi duszy pani tego pragnie. Chce się pani obudzić. Potrzebuje tej zmiany.\nÓsma karta, na prawo od siódmej.\n– Koło Fortuny w pozycji odwróconej. Otoczenie będzie stwarzać trudności, ale transformacja i tak się dokona. Prędzej czy później.\nDziewiąta. Okropny stwór podobny do kozła z ogromnymi rogami. Brianda poczuła suchość w ustach.\n– Diabeł w pozycji prostej. Nie rozumiem… – Brianda mimo woli podniosła wzrok i zobaczyła, że wróżka przymyka powieki, jakby wsłuchiwała się w odległe głosy. – To ma związek z pani lękami, z podświadomością… Wyczuwam mentalny rozstrój. I niepohamowaną namiętność… Proszę położyć ostatnią kartę.\nDziesiąta. Człowiek przytrzymujący lwa.\n– Siła w pozycji prostej. Tak… – Głos się wróżce załamał. – Ostatecznie duch zatriumfuje… nad materią.\nBrianda przymknęła oczy, usiłując przyswoić sobie to, co właśnie usłyszała.\n„Duch zatriumfuje nad materią”.\nWyjęła z torby portmonetkę i położyła na stole banknot. Dłoń wróżki musnęła jej rękę w geście odmowy.\n– Nie, nie. Spełniłam tylko swój obowiązek.\nBrianda popatrzyła na nieznajomą i się zdumiała. Jej twarz zdradzała skrywane cierpienie. Poprzednia arogancja zniknęła.\n– Nie mogę przyjąć tych pieniędzy. Przepraszam, muszę iść.\nNie dając Briandzie czasu na reakcję, kobieta zgarnęła swoje rzeczy, wstała i ruszyła do wyjścia. Przystanęła jednak, zawróciła i spojrzała na nią tak przenikliwie, jakby znały się od dawna.\n– Bądź silna – rzekła, zwracając się do niej na „ty”. – Nie bój się.\nBrianda poczuła, że coś dotyka jej ramienia, i krzyknęła.\nPowodowana instynktem zerwała się na równe nogi i podniosła dłoń do piersi, wyczuwając gwałtowne bicie własnego serca. Esteban śmiał się z jej reakcji.\n– Silvia już mi powiedziała, jak się zabawiacie, gdy zostaniecie same. Co takiego usłyszałaś, że tak cię to przeraziło?\n– Prawdę mówiąc, sama nie wiem…\nNie miała odwagi mu wyznać, że przeraziło ją wszystko, cała ta dziwaczna gadanina. Przecież nie mogła wspomnieć o czekającej ją podobno niepohamowanej namiętności.\n– Zakładam, że będziesz żyła długo i szczęśliwie u boku wspaniałego mężczyzny, z dwójką albo trójką brykających dookoła dziatek…\nKpina widoczna w pięknych szarych oczach Estebana sprawiła, że Brianda zdobyła się na uśmiech.\n– Tak jak Silvia?\nBrianda omiotła lokal spojrzeniem, ale wróżki nigdzie nie dostrzegła. Objęła Estebana w pasie i tak przytuleni ruszyli w stronę przyjaciół, którzy tymczasem postanowili zatańczyć przy słodkiej, powolnej balladzie. Esteban przyciągnął Briandę do siebie, a ona, gdy zaczęli się łagodnie kołysać, zarzuciła mu ręce na szyję i poczuła przemożną potrzebę, by uczepić się go z całej siły.\nKiedy opuszczali bar, wciąż kurczowo trzymała się Estebana. Nie puściła go ani na ulicy, ani na podwórzu, ani w windzie, ani w korytarzu własnego mieszkania… Oderwała się od ukochanego tylko na chwilę, żeby zdjąć ubranie i położyć się do łóżka. Czując go na sobie, obok siebie, pod sobą, bardziej wierzyła w to, że wszystko jest w porządku. Esteban nie stanowił żadnej przeszkody. Wcale nie musiała się z nim rozstawać. Kochała go bezgranicznie. I nigdy bardzo nie cierpiała. Nie potrzebowała zmian ani podróży. Jej życie było tak przyjemne, jak tylko można by sobie wymarzyć…\nA jednak za każdym razem, gdy w nią wchodził, doznawała bolesnego kłucia w piersi. Nie mógłby być bliżej. Jej paznokcie wbite w jego plecy nie pozwalały, by odsunął się choć na kilka centymetrów. Czuła go tak samo intensywnie jak zwykle, lecz zarazem odnosiła wrażenie, że się oddala, bo jakiś okropny głos gdzieś w środku, zakłócając przyjemność niby irytujące echo, przypominał, że coś jest nie tak, że to powinien być ktoś inny, że trzeba uciekać…\nAle ten jego dotyk, ten zapach…\nPalące ślady jego palców na skórze.\nOddychał coraz szybciej. Skręciła się pod nim i zaraz zrozumiała, że odczytał to opacznie – jak znak podniecenia. Chciała krzyknąć, żeby przestał, ale nie mogła, przygnieciona jego ciężarem. Przytrzymując się zagłówka, zdołała podsunąć się trochę do góry. Esteban był na krawędzi orgazmu, a ona chciała go jedynie powstrzymać. Czuła, że zaraz pęknie jej głowa. Całe wcześniejsze pragnienie zamieniło się w strach. I znowu te palpitacje, zimny pot, duszności, odruch, by uciekać…\n– Przestań! – zdołała w końcu zawołać.\nEsteban się uśmiechnął. Jeden mocniejszy ruch i skończył w jej wnętrzu. Był cały spocony. Jęknął po raz ostatni i opadł na nią.\nStłumiła szloch, za wszelką cenę próbując się opanować.\nTo było najgorsze ze wszystkiego: niezrozumiałe poczucie straty.\nNie rozumiała, czemu najukochańszy człowiek nagle stał się jej tak obcy.\nOddalał się. Rozmywał.\nNigdy wcześniej nie przeszkadzała jej jego bliskość. Jak miała teraz spojrzeć mu w oczy i udawać, że nic się nie stało? Ale czegoś takiego nie można było ubrać w słowa, chyba że się dążyło do ostatecznego zerwania…\nRozpłakała się bezgłośnie.\nJednak powinna wyjechać. Dokądkolwiek.\nDwa dni później wczesnym rankiem ze ściśniętym sercem pożegnała Estebana, złapała walizkę pełną ciepłych ubrań, siadła za kierownicą swojego auta i ruszyła na północny wschód. Po tamtej nieszczęsnej nocy poczuła gwałtowną potrzebę, aby wyjechać z domu, z Madrytu, opuścić znany sobie świat. Sama myśl o tym, jak w duchu odepchnęła Estebana, wywoływała w niej taki dyskomfort, że konieczna okazała się większa dawka środków uspokajających. Esteban nie zasługiwał na takie traktowanie. Może zresztą pospieszyła się trochę z decyzją o wyjeździe, ale musiała zyskać dystans i spokojnie się zastanowić. Nie miała zresztą pewności, czy Tiles to w tej sytuacji najbardziej odpowiednie miejsce, tyle że żadne inne nie przychodziło jej do głowy.\nPo pięciu godzinach, zmęczona, zatrzymała samochód pośród pustkowia, na nieoznaczonym skrzyżowaniu stawiającym ją wobec wyboru, którego GPS nie potrafił jej ułatwić. Ostatnie miasteczko zostało dwa kilometry z tyłu, w zasięgu wzroku nie było żadnych innych aut.\nWyjęła papierową mapę.\nTiles leżało gdzieś między dwiema oznaczonymi na żółto drogami. Brianda zdecydowała się na tę po prawej. Gdyby się pomyliła, zawsze mogła zawrócić. Napiła się wody, podjadła suszonych owoców i ruszyła dalej, przypatrując się obcemu krajobrazowi w poszukiwaniu widoków zapamiętanych z dzieciństwa.\nWąska szosa pięła się pod górę wśród nieużytków. Po lewej stronie ciągnęły się niewysokie szare wzniesienia pocięte głębokimi ilastymi wąwozami. Ziemia zdawała się zmęczona, zmaltretowana przez bezlitosny klimat. Na prawo, wzdłuż drogi, szerokim kamienistym korytem płynęła rachityczna rzeczka. W miarę jak samochód wjeżdżał wyżej, w pejzażu zaczynały dominować skały, między którymi próbowały przetrwać jakieś krzaki, rzeka zapadała się coraz głębiej, a zakręty nabierały ostrości.\nZa jednym z nich Brianda musiała gwałtownie zahamować.\nNa drodze stał samochód, obok zaś ktoś rozpaczliwie machał rękami. Miała ochotę jechać dalej, z obawy, że to pułapka, od razu jednak uznała, że jest biały dzień i nic nie wskazuje na to, by chodziło o napad. Przytupując, chyba z zimna, zwyczajna kobieta zwyczajnie prosiła o pomoc. Była wysoka, ubrana we wzorzystą, długą do kostek sukienkę w zielonkawoziemistych kolorach, kowbojki i pognieciony szal. Brianda opuściła szybę i poczekała, aż nieznajoma się zbliży.\n– Podwieziesz mnie? Jadę do Tiles. – Miała długie włosy koloru burgunda i wesoły głos.\n– Tak, jasne – odparła Brianda, lekko niezadowolona, że ktoś zakłóca jej podróż i rozmyślania. – Co się stało?\n– Zaraz ci wszystko opowiem.\nZ bagażnika swojej rozklekotanej terenówki kobieta energicznie wydobyła ponad tuzin różnych toreb, które następnie, gdy Brianda zaparkowała na poboczu, przerzuciła do jej auta.\n– Mam na imię Neli. Jak widzisz, dziś jest dzień cotygodniowych zakupów. A samochód mi się rozkraczył. To prawdziwe szczęście, że akurat przejeżdżałaś. Trochę już czekam. Jeszcze trochę i bym zamarzła.\n– Jestem Brianda.\nSpodobała jej się rezolutna otwartość Neli. Podobnie jak jej głos. Było w tej kobiecie z pustkowia coś szczególnie pociągającego. Wzbudzającego całkowite zaufanie. Początkowa irytacja Briandy zaczynała się rozwiewać.\n– Wybacz wścibstwo, Briando, ale czego tu szukasz? Niewielu ludzi się do nas zapuszcza.\n– Mam tutaj rodzinę.\n– W Tiles? – zdumiała się Neli. – Sądziłam, że znam tam wszystkich mieszkańców i ich krewnych, choćby ze słyszenia…\n– Zaraz ci wszystko opowiem – rzuciła Brianda porozumiewawczo i obie się roześmiały.\nMiło było tak jechać. Z obcą osobą, która jednak zdołała ją rozbawić. Wprawdzie w całej tej podróży chodziło o ucieczkę, o ukrycie się przed ludźmi, a nie o ich poznawanie, niemniej Brianda poczuła, że gdzieś w jej wnętrzu rodzi się zdrowa ciekawość – może dlatego, że jej miejskie wyobrażenie o zagubionej dolinie z czasów dzieciństwa nie bardzo harmonizowało z kimś takim jak Neli.\n– A co będzie z samochodem? – spytała Brianda. – Wezwałaś pomoc drogową?\n– Tu nie ma zasięgu. Zadzwonię z domu. Albo wyślę po auto męża.\nNeli powiedziała to tak, jakby nie było w tym nic dziwnego. Brianda zahamowała, sięgnęła po swoją komórkę i przekonała się, że zasięgu faktycznie nie ma. Wciąż istniały takie miejsca! A ona przejechała tyle kilometrów, zupełnie tego nieświadoma.\n– Dobrze, że się wcześniej nie zorientowałam – rzuciła. – Bo zaczęłabym się martwić. Mam nadzieję, że w Tiles sprawy mają się inaczej.\n– Zależy od dnia – odparła Neli, lecz uznała widać, że Brianda należy do osób uzależnionych od telefonu, bo dodała uspokajająco: – To znaczy zazwyczaj tak, chociaż czasami, jak bardzo wieje albo po burzy, sygnał jest słaby.\n– W takim razie liczę na dobrą pogodę. Jednak już wymawiając te słowa, Brianda pomyślała, że w sumie dobrze by było na chwilę zapomnieć o komórce. Przynajmniej nie musiałaby wtedy tłumaczyć się wszystkim znajomym z tych nagłych „wakacji”. Skupiła się na kolejnym zakręcie, jeszcze ostrzejszym niż poprzednie. Ta droga była naprawdę straszna.\n– Już niedaleko – oznajmiła Neli z ożywieniem. – Dla ludzi z zewnątrz to prawdziwy kraniec świata.\n– Szczerze mówiąc, bardzo jestem Tiles ciekawa – przyznała Brianda.\n– Myślałam, że znasz te strony! – zdziwiła się Neli.\n– I tak, i nie. Mieszka tu moja ciotka z mężem, w dzieciństwie przyjeżdżałam do niej na wakacje, ale niewiele pamiętam.\n– A jak się nazywają twoja ciotka i jej mąż?\n– Isolina i Colau. Znasz ich?\nNeli przez chwilę zwlekała z odpowiedzią. Brianda dostrzegła kątem oka, że jej nowa znajoma zmusza się do uśmiechu.\n– Tak, jasne. Dom Anels stoi kawałek od nas. Lepiej znam Isolinę.\n– To starsza siostra mojej matki. Czyli sama nie jesteś stąd?\n– Nie, ale rodzina mojego męża owszem. Mieszkamy tu z Jonasem już od dziesięciu lat. Chcieliśmy, żeby nasze dzieci urodziły się i dorastały na wsi, dlatego postanowiliśmy zmienić swoje życie.\nBrianda przypomniała sobie pewien prasowy artykuł na temat utopii powrotu. Była w nim mowa o tych, którzy z powodu kryzysu, bezrobocia, zanieczyszczenia środowiska, stresu i biurokracji decydowali się na powrót do natury, na wieś – niejednokrotnie mocno wyidealizowaną – w poszukiwaniu harmonii z przyrodą i życia we wspólnocie. Pamiętała, że czytała o tym jak o UFO. Naprawdę nie rozumiała, jak można zrezygnować z wygód życia w mieście, żeby marznąć w jakiejś ruderze i uprawiać własne warzywa, skoro istnieją wspaniale zaopatrzone centra handlowe. Laura, która wychowała się w Tiles, po lekturze tego tekstu oświadczyła, że wracać do natury mogą wyłącznie ci, którzy poznali trudy egzystencji na wsi; cała reszta ulega po prostu przelotnej modzie. Czy Neli żałowała swojej decyzji…? W gruncie rzeczy ciekawie byłoby dowiedzieć się od niej czegoś więcej: skąd to jakby angielskie imię, Neli, no i z czego oraz jak się tu żyje…\n– Czyli jesteście… Jak to się mówi? Zwolennikami neoruralizmu?\nNeli parsknęła śmiechem.\n– Och, te etykietki! Neoruraliści, hippisi, squatersi, alternatywa, cyganeria, neorzemieślnicy, neorolnicy… Ja nie identyfikuję się z żadną grupą… – tu głos Neli zabrzmiał tajemniczo – …przynajmniej tego rodzaju… O, dojeżdżamy!\nSamochód pokonał trzy kolejne zakręty, balansując między skałą po prawej a przepaścią po lewej stronie, i nagle przed oczami pasażerek otworzyła się wielka płaska przestrzeń: płaskowyż rozciągający się u stóp ogromnego skalnego masywu – góry Beles, imponującej i samotnej jak z dziecięcego rysunku.\n– Skręć w prawo – poleciła Neli. – Tędy jedzie się do dolnego Tiles, gdzie mieszkam. Na lewo jest górne Tiles i tam stoi wasz dom.\nMijały pola uprawne i łąki, krowy i owce na pastwiskach oraz domy o ścianach z ciemnego kamienia, kryte łupkiem albo dachówką. Zabudowania powoli gęstniały, aż za małą stacją benzynową z szyldem hotelu i restauracji ustawiły się równo po obu stronach wąskiej ulicy, która kończyła się na placu z typowym romańskim kościołem, zwieńczonym wieżą o spiczastym czterospadowym dachu.\nBrianda zaparkowała i wysiadła z samochodu. Przywitał ją podmuch zimnego wiatru. Nie spodziewała się go, ponieważ liście na okolicznych drzewach ledwie się kołysały, i poczuła się tak, jakby ją ktoś spoliczkował. Pospiesznie włożyła kurtkę, co niewiele pomogło, dlatego energicznie roztarła sobie ramiona. Rozejrzała się dookoła i przez moment miała wrażenie, że cofa się w bliżej nieokreśloną przeszłość, jednakże w próbach przywołania idyllicznych obrazów z dzieciństwa przeszkadzał jej widok prostych, zaniedbanych budynków i ostry zapach mokrej ziemi oraz bydła. Umysł sygnalizował jej, że to, co widzi, jest nawet ładne, lecz zbyt surowe, niepokojąco smutne i wręcz przytłaczające. Z jednej strony podobało jej się tutaj; z drugiej – czuła się obco.\nNeli, jakby czytając w jej myślach, wskazała kościół.\n– Portyk się rozpada, apsyda też jest w nie najlepszym stanie, ale stopniowo wszystko wyremontujemy. Między innymi właśnie tym się zajmuję. A tu mieszkam.\nWyładowywała torby i ustawiała je na pierwszym stopniu kamiennych schodów, które wiodły do pobielonego wapnem domu. Jej kroki rozbrzmiewały na opustoszałym placu twardym, głuchym echem. W końcu podeszła do Briandy i ku jej zaskoczeniu podniosła dłoń do jej głowy, by, wykonawszy jakiś szybki ruch, oznajmić:\n– Przepraszam, miałaś coś we włosach.\n– O! – Brianda poczuła lekkie szarpnięcie i odruchowo się cofnęła.\n– Długo zostaniesz? – pospiesznie rzuciła Neli.\n– Ze dwa tygodnie. Może dłużej.\n– Więc na pewno się jeszcze spotkamy!\nPożegnały się i Brianda zawróciła na rozstaje.\nKiedy skręciła w odnogę prowadzącą do Anels, zauważyła, że krajobraz się zmienia. Na pastwiskach pojawiły się drzewa, jesienną szarość urozmaiciły żywe kolory liści oraz zieleń bukszpanów. Z tej perspektywy góra Beles wydawała się jeszcze większa. Brianda pogratulowała sobie w duchu, że jest środek dnia. Już widziała w wyobraźni, jak popołudniami cień tego kolosa zawisa nad okolicą niczym orzeł nad ofiarą, w milczeniu zwiastując jej nieuchronną śmierć. Wolałaby nie spacerować tędy samotnie po nocy.\nDroga wiła się przez parę kilometrów w stronę skalnego masywu. Później po lewej pojawił się cmentarz, za nim była ścieżka, której Brianda nie pamiętała, po prawej, pod wielką lipą, tryskało źródło i wreszcie ukazał się dobrze jednak znany podjazd.\nCzuła się dziwnie. Miała ochotę dotrzeć w końcu do celu i zobaczyć Isolinę, chociaż myśl o ponownym spotkaniu z Colauem wywoływała w niej silny niepokój. Odetchnęła głęboko. Wszystko to głupstwa. Jest przecież dorosłą kobietą. Może się bać wielu rzeczy, ale na pewno nie męża swojej ciotki.\nZnów przyspieszyła i wkrótce zaparkowała na wypłaszczeniu, gdzie spodziewała się ujrzeć imponujący kamienny sześcian piętrowego domu i budynki gospodarcze różnej wysokości przylegające do góry Beles i urozmaicające jej skalistą podstawę. Jednakże teraz Anels tonęło w splątanym gąszczu, jak gdyby drzewa chciały swoimi sękatymi gałęziami i uschniętymi liśćmi oddzielić to siedlisko od doliny, podporządkowując je górze. Zrobiła kilka kroków po żwirowanej ścieżce i pośród jesionów i wierzb dostrzegła niski mur otaczający frontowe podwórze. Natychmiast zobaczyła siebie samą, z warkoczami i rękami wyciągniętymi na boki dla zachowania równowagi, ostrożnie wędrującą po tym murku za bratem, wówczas chłopcem w krótkich spodenkach. Wizja trwała krótko, lecz dała jej przelotne poczucie błogości. Gdybyż taki stan mógł się utrzymać! To było zupełnie bez sensu, niemniej odnosiła wrażenie, że oto wraca do domu. Może rodzice mieli słuszność? Może pobyt na wsi rzeczywiście pozwoli jej się trochę uspokoić?\nTyle że gdy zbliżyła się ku drzwiom wejściowym, serce znów zaczęło jej bić jak szalone.\nMiędzy kamieniami na ziemi wszędzie pleniła się trawa. Dachy, a gdzieniegdzie i ściany zabudowań gospodarczych świeciły dziurami. Nawet mur domu w jednym miejscu wybrzuszył się niebezpiecznie, jakby miał lada moment pęknąć. Tylko stosy drewna na opał, rabatki uschłych po lecie kwiatów i rozwieszone na sznurze pranie nieśmiało przypominały, że ktoś tutaj jednak mieszka.\nCisza była tak absolutna, że Brianda słyszała własny oddech. Zaczęła się zastanawiać, czy Anels zawsze tak wyglądało, a tylko spojrzenie dziecka nie umiało tego dostrzec, czy też miejsca, podobnie jak ludzie, z upływem czasu po prostu tracą energię i wesołość.\nCzarownice z PirenejówAutor: Luz Gabas\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Czarownice_z_Pirenejow-ebookRO/p97163i172066" target="_blank" title="Czarownice z Pirenejów [Luz Gabas] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czarownice z Pirenejów [Luz Gabas] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Natalia Samarec, Autor w serwisie Network Magazyn\nprzez Natalia Samarec 19 marca 2019\nprzez Natalia Samarec 17 grudnia 2018\nCo jest największą wartością biznesu MLM?\nprzez Natalia Samarec 3 stycznia 2018\nNie zważając na to, że branża sprzedaży bezpośredniej i marketing sieciowy w obecnych czasach nabiera coraz większego rozpędu, nadal jest lekceważony temat budowania i promowania marki osobistej lidera w biznesie sieciowym.\nprzez Natalia Samarec 12 kwietnia 2017\nCzy zadawałeś kiedyś sobie jedno z następujących pytań: „Czy nadaję się do MLM?” „Jaką firmę wybrać?” „Co trzeba robić, żeby osiągnąć sukces w marketingu sieciowym?” Na spotkaniach informacyjnych wielu firm marketingu sieciowego można usłyszeć, że ten biznes jest dla każdego. Co to znaczy?\nNatalia Samarec: Diagnostyka z paznokci\nprzez Natalia Samarec 1 września 2015\nNatalia Samarec: 20-lecie firmy Dr Nona\nprzez Natalia Samarec 27 kwietnia 2014\nNatalia Samarec: Podsumowanie roku 2013\nprzez Natalia Samarec 25 lutego 2014


Yarrid: Różnice pomiędzy wersjami – ArkadiaWiki\nYarrid: Różnice pomiędzy wersjami\nWersja z 19:19, 3 paź 2019 (pokaż źródło)\nWersja z 19:20, 3 paź 2019 (pokaż źródło)\n'''[[Mistrz]] Yarrid''' to były [[Keeper]] Arkadii (od 14 lutego 2011 do 26 czerwca 2019), zastąpił na stanowisku [[Mistrz|Mistrza]] [[Mithandir|Mithandira]]).\n'''[[Mistrz]] Yarrid''' to były [[Keeper]] Arkadii (od 14 lutego 2011 do 26 czerwca 2019, zastąpił na stanowisku [[Mistrz|Mistrza]] [[Mithandir|Mithandira]]).\n[[Mistrz]] Yarrid zajmuje się także administrowaniem '''strony internetowej''' i '''forum''' oraz rozwojem [[klient|dedykowanego klienta]] Arkadii. Ponadto pełni funkcje szefa [[AoG|Drużyny do Spraw Gamedrivera]] oraz zastępuje w obowiązkach [[Lord|Lorda]] [[Ishtar]].\nWersja z 19:20, 3 paź 2019\nMistrz Yarrid to były Keeper Arkadii (od 14 lutego 2011 do 26 czerwca 2019, zastąpił na stanowisku Mistrza Mithandira).\nMistrz Yarrid zajmuje się także administrowaniem strony internetowej i forum oraz rozwojem dedykowanego klienta Arkadii. Ponadto pełni funkcje szefa Drużyny do Spraw Gamedrivera oraz zastępuje w obowiązkach Lorda Ishtar.\nJako gracz był m.in członkiem stowarzyszenia Krasnoludów Mahakamskich. Czarodziejem został 23 IX 2005. W 2007 roku został Magiem domeny Ishtar, zaś w roku 2008 pełnił funkcje Seniora tej domeny. Od 2009 roku najpierw był członkiem Drużyny do Spraw Graczy, by ostatecznie zostać szefem tej drużyny administracyjnej - funkcję tą pełnił do kwietnia 2011.


Wpisy 08 2014 | Ciekawe\npozycjonowanie rybnik O SEO, czyli w którą stronę zmierza Google? Pozycjonowanie to naprawdę nie jest taka fajna dziedzina. Z jednej strony całkiem wysokie i zadowalające zarobki, ale...pozycjonowanie rybnik O SEO, czyli w k Dalej...\nDodane: 10:24 30- 08- 2014\npozycjonowanie opole SEO z punktu widzenia pozycjonera to nie jest taka łatwa sprawa. Wielu przedsiębiorców nie rozumie, z jakiego powodu nie ma błyskawicznym rezultatów, lub czemu jest coraz drożej. Trzeba zrozumieć jeden prosty fak Dalej...\nDodane: 10:14 30- 08- 2014\npozycjonowanie bytom O SEO, czyli Quo Vadis Google? Pozycjonowanie to naprawdę nie jest taka super branża. Z jednej strony dość wysokie i zadowalające zarobki, ale z drugiej kompleta zależność od jednej korporacji - wyszukiwarki Googl Dalej...\nDodane: 10:01 30- 08- 2014\npozycjonowanie gliwice Pozycjonowanie z punktu widzenia pozycjonera to nie jest taka łatwa sprawa. Wielu przedsiębiorców nie rozumie, dlaczego nie ma błyskawicznym efektów, albo dlaczego jest coraz drożej. Trzeba zrozumieć jeden pr Dalej...\nDecyzja - budujemy dom, i co dalej?\nArchitekt Szczecin Dom na miarę potrzeb - fantazja? Wiadomo, że budowa domu to olbrzymie przedsięwzięcie, bo trzeba wziąć pod uwagę wiele rzeczy. Ważna jest lokalizacja działki, budżet, wielkość, styl, dopasowanie do liczby mieszkańców. To nie jest proste do Dalej...\nDodane: 10:27 26- 08- 2014\nWyszukiwarka Google za każdym razem jeśli wpiszemy słowa kluczowe to wyświetla ilość stron posiadających w treści podane słowa kluczowe. Oczywiście chodzi o słowa kluczowe znajdujące się na bezpośrednio stronach lub w linkach prowadzących do tych...Wyszukiwarka Google za każdym razem jeśli wpiszemy Dalej...\nDodane: 09:58 15- 08- 2014\nSezon wiosenno-letni jest wyjątkowy w kuchni. Pojawiają się świeże warzywa i owoce, to czas dań sezonowych. Dla mnie - rządzą szparagi. Bardzo mnie cieszy, że sa coraz popularniejsze, kupić można je nawet w dyskontach. Zielone...Sezon wiosenno-letni jest wyjątkowy w kuchni. Pojawiają się świeże wa Dalej...\nDodane: 10:25 13- 08- 2014\nKuchnia francuska - każdy szef kuchni powinien coś o niej wiedzieć. Bo to fundament, bardzo ważna baza. Uczy rozmaitych sposobów gotowania, łączenia składników, sposobu serwowania potraw, jest matką wielu innych kuchni. Nie wiem, czy jest w Europie chociaż...Kuchnia francuska - każdy szef kuchni pow Dalej...\nO co chodzi z ideą domu energooszczędnego? Czym jest dom pasywny, i dlaczego to nie jest jedno i to samo? W skrócie - chodzi o to, ile dom zużywa kWh na metr kwadratowy na rok. Brzmi skomplikowanie, ale do rzeczy. Dom pasywny średnio zużywa...O co chodzi z ideą domu energooszczędnego? Czym jest dom Dalej...\nDodane: 10:17 13- 08- 2014\nPisałam ostatnio o pochodzeniu słowa "konferencja". W zasadzie pisanie o konferencjach nie jest zbyt pasjonujące, bo temat jest dość nudny. Spróbujmy więc podejść od strony biznesowej. Po co organizuje...Pisałam ostatnio o pochodzeniu słowa "konferencja". W zasadzie pisanie o konferencjach nie jest Dalej...\nDodane: 10:15 13- 08- 2014\nDodane: 10:12 13- 08- 2014\nJest to dość wymagające zadanie\nW moich innych wpisach omawiałem już takie tematy, chcę więc uzupełnić moje wcześniejsze wypowiedzi. Jeśli w firmie dojdzie do wypadku przy pracy to pracodawca ma obowiązek sporządzenia dokumentacji powypadkowej BHP. Jest to dość wymagające zadanie dlatego z pewnością warto...W moich innych wpisach Dalej...\nDodane: 10:03 13- 08- 2014\nPosiadanie domu z ogrodem ma też swoje wady. Wymaga poświęcenia sporej ilości czasu i wysiłku. Jeśli jest to nasze hobby, znamy się na roślinach i potrafimy je odpowiednio pielęgnować, to posiadanie ogrodu dostarczy nam dodatkowej frajdy. Ale nie każdy musi być pasjonatem ogrodnictwa. Niektórzy ch Dalej...\nDodane: 09:32 13- 08- 2014\nDodane: 07:29 13- 08- 2014


Stowarzyszenie Auschwitz Memento - por. Józef Polak ps. „Karol”, „Władek” i „Radca”, przybrane nazwisko Karol Piekarczyk, brał czynny udział we wszystkich trzech powstaniach śląskich.\npor. Józef Polak ps. „Karol”, „Władek” i „Radca”, przybrane nazwisko Karol Piekarczyk, brał czynny udział we wszystkich trzech powstaniach śląskich.\nSyn Józefa, urodził się w dniu 11 maja 1898 roku w Miedźnej.\nPo powrocie z działań I wojny światowej, w 1919 roku wstąpił ochotniczo do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska.\nBył szczególnie aktywnym działaczem w okresie plebiscytowym realizując się, jako agitator i mąż zaufania. Brał czynny udział we wszystkich trzech powstaniach śląskich. Służył m.in. w dowództwie Grupy Północnej Powstania oraz jako dowódca oddziału karabinów maszynowych w 6 kompanii 2 „pszczyńskiego” pułku piechoty. Za zasługi w walce o przyłączenie Śląska do Polski, odznaczony został m.in. Medalem Niepodległości i Śląską Wstęgą Waleczności i Zasługi I Klasy. Wkład w walkę o polskość Śląska, ułatwiły mu uzyskanie koncesji na prowadzenie restauracji. W okresie międzywojennym przez wiele lat pełnił funkcję ławnika w Sądzie Okręgowym w Wadowicach. Bezpośrednio przed wybuchem wojny przeprowadził się wraz z rodziną do Wilamowic, gdzie prowadził wyszynk.\nWe wrześniu 1939 roku walczył w szeregach Obrony Narodowej. Jako były powstaniec śląski, aktywny agitator za polskością Śląska, poszukiwany był przez gestapo, co zmusiło go do ukrywania się m.in. w Łękach i Wilamowicach, pod przybranym nazwiskiem Piekarczyk Karol.\nW listopadzie 1939 roku podjął działalność w ramach powstającej organizacji konspiracyjnej w Oświęcimiu, przyjmując pseudonimy: „Karol”, „Władek” i „Radca”. Został mianowany do stopnia porucznika czasu wojny. W ramach Związku Walki Zbrojnej, następnie Armii Krajowej pełnił funkcję z-cy szefa wywiadu Inspektoratu Bielskiego, szefa sztabu podokręgu Bielsko, a od 1943 roku kierował grupą dywersyjno-sabotażową w oddziale partyzanckim AK „Sosienki”. Przez cały okres wojny utrzymywał potajemne kontakty z rodziną, która pozbawiona została przez władze okupacyjne możliwości prowadzenia restauracji i była kilkakrotnie przesiedlana z miejsca na miejsce. Do pracy konspiracyjnej zaangażował również nieświadomą niczego małą córeczkę Amalię, która w bujnych warkoczach przenosiła meldunki i grypsy głównie na punkt kontaktowy zlokalizowany w gospodzie Juliana Dusika w Łękach-Zasolu. Ukrywał się dłuższy czas w zabudowaniach gospodarskich Józefa i Jana Górków w Wilamowicach, gdzie obłożnie chory dochodził do zdrowia, a później za zgodą gospodarzy wybudował kryjówkę dla zagrożonych aresztowaniem członków konspiracji. Pod zmienionym kolejny raz nazwiskiem, jako Władysław Babiński z Andrychowa, podjął pracę mechanika w fabryce niemieckiego koncernu IG Farbenindustrie w Dworach, rozpracowując zakłady pod względem wywiadowczym i prowadząc na ich terenie akcje sabotażowe.\nZnając biegle język niemiecki, pełnił rolę łącznika specjalnego pomiędzy obwodem oświęcimskim ZWZ/AK, a strukturami organizacji na terenie Śląska. Po wkroczeniu na teren inspektoratu bielskiego AK Armii Czerwonej, ostatni raz zmienił nazwisko na Waligórski Stanisław. Ujawnił się wobec nowych władz Polski Ludowej w październiku 1945 roku. Za działalność konspiracyjną władze Okręgu Śląskiego AK uhonorowały go Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Rozpracowywany następnie przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w ramach operacji „Akademia”.


Wkładki termoplastyczne do butów narciarskich - Wkładki ortopedyczne Warszawa\nJeżeli kochasz jazdę na nartach, ale to wspaniałe uczucie „mąci” brak wygody w butach narciarskich to doskonale trafiłeś! Firma Formthotics, światowy lider branży wkładek ortopedycznych pomyślała również o narciarzach, zarówno zawodowcach, jak i tych, którzy jeżdżą rekreacyjnie tylko 1-2 tygodnie w roku.\nJeżeli i Ty należysz do fanów „białego szaleństwa”, a równocześnie chciałbyś doświadczyć większego komfortu w butach i poprawy kluczowych parametrów podczas zjazdów, to „rzuć okiem” na treść poniżej.\nWkładki do butów narciarskich – co dają?\nWkładki termoplastyczne do butów narciarskich dają przede wszystkim… idealne dopasowanie.\nCzęsto w przypadku butów narciarskich jest tak, że mimo dobrania odpowiedniego rozmiaru, noga podczas jazdy „lata” w bucie. Mając wkładki termoplastyczne Formthotics ten problem nie będzie Cię dotyczył. Wkładki do butów narciarskich tworzymy tą samą metodą co wkładki dla biegaczy, czy koszykarzy. Najpierw wykonujemy badanie komputerowe stóp pacjenta, by później otrzymane wyniki porównać ze wzorcami. Następnie formujemy wkładki na ciepło za pomocą specjalnej maszyny i dopasowujemy do obu stóp oraz na długość butów. Właśnie to skrupulatne, precyzyjne dopasowanie jest powodem ogromnego komfortu jaki czujesz, nawet podczas wielogodzinnej jazdy w butach narciarskich.\nIndywidualne wkładki ortopedyczne do butów narciarskich\nJeżeli cierpisz na jakiekolwiek schorzenia stóp, jak:\nto dopasowane wkładki do butów narciarskich są wręcz obowiązkowe.\nNie tylko poprawią komfort jazdy, ale również zahamują dalsze zmiany degeneracyjne w obrębie stóp.\nPo co Ci ból stóp w trakcie urlopu na nartach, prawda?\nTo jednak nie wszystko. Wkładki do butów narciarskich Formthotics doskonale izolują stopę od zimna, nawet przy skrajnie niskich temperaturach. Bez względu na to, czy przyjdzie Ci jeździć w temperaturze -3 °C, czy też -15°C.\nKolejnym atutem naszych wkładek do butów narciarskich jest poprawa szybkości skrętu, co wydatnie poprawia jazdę, nawet przy dużych prędkościach. Nawet minimalny ruch stopą od razu powoduje nacisk na wkładkę, która to z kolei przenosi nacisk na skorupę buta, reagują krawędzie nart przez co wykonujesz skręt. Jeżeli jeździsz technicznie to z wkładkami do butów narciarskich odczujesz znaczącą różnicę zwłaszcza podczas slalomów. Poza tym, szybsze i bardziej precyzyjne skręty to poprawa bezpieczeństwa – w końcu na stokach nie brakuje niebezpiecznych sytuacji, na które trzeba błyskawicznie reagować.\nIle trwa wyrobienie wkładek do butów narciarskich?\nWkładki do butów narciarskich wykonujemy podczas jednej wizyty. W sumie nie zajmuje to więcej niż 30 minut.\nDobrze widzisz! 30 minut!\nW pół godziny wykonamy dla Ciebie idealnie dopasowane wkładki do butów narciarskich, które dadzą Ci więcej frajdy podczas uprawiania „białego szaleństwa”.


Fantazjo - fantazje i magia : czerwca 2016\nCzarodziejka z Hipolandii Rozdział 4\n- A lata? – zaśmiał się koń – To magia.... To magiczna kraina Hipolandia. Tu wszystkie istoty się rozumieją, nieważne czy mówią, czy śpiewają, czy tylko szumią. Wszyscy mogą się zrozumieć.\n- Och..., tak... - Oliwka jeszcze nie do końca wierzyła, może to jednak tyko sen?\n- To nie jest sen. We śnie już tu ze mną byłaś, pamiętasz?\n- Taaak – odpowiedziała ostrożnie.\n- No właśnie, a teraz jesteś z nami naprawdę.\n- Blondynka cię tu przywiozła. Specjalnie dlatego udała się do twojego świata. Czekała tam tyko na ciebie...\n- Jesteś nam bardzo potrzebna.... ale o tym za chwilę. Może najpierw poznaj nas. – Piękny rumak machną zgrabnym łbem i skłonił się wdzięcznie\n- Ja jestem Odrin. Jestem królem tej krainy, tak jak był nim mój ojciec i jego ojciec. Blondynkę już znasz,- machną łbem w kierunku Blondynki - to moja najmłodsza córka. Tak naprawdę nazywa się Orina Blond, ale wszyscy od źrebaka wołają na nią Blondynka. A to są jej starsze siostry Idana, Alana i Zefina.\nTrzy piękne klacze podeszły bliżej i pochyliły głowy.\n- Witaj czarodziejko, Pani – powiedziały chórem.\nOliwka szybciutko zsunęła się z grzbietu Blondynki i stanęła obok niej. Grzecznie dygnęła i ukłoniła się klaczom. Nie do końca wiedziała, jak witać się z królewnami i klaczami. Na filmach na królewskich dworach dygało się i kłaniało, a przecież to były królewny skoro Odrin był królem.\n- Dzień dobry, ale ja nie jestem... czarodziejką. Jestem zwykłą dziewczynką... jestem Oliwka. - powiedziała szybko starając się, by zabrzmiało to jak najuprzejmiej.\n- Witaj Oliwko, Pani – odpowiedziały chórem\n- Ja, nie....\n- Nie czujesz, że jesteś czarodziejką? – ze zdziwieniem spytał Odrin\n- Nie, przecież nie jestem i nie jestem Panią, tylko dziewczynką....\n- U nas jesteś Panią. I jesteś czarodziejką – dodał zdecydowanie – Dawno, dawno temu była tu twoja praprababcia. Ona była wielką czarodziejką. Dzięki niej nasza kraina była długo bezpieczna i szczęśliwa. Potem kiedy odeszła, nikt nie przyszedł w jej miejsce bardzo, bardzo długo. Ani jej córki, ani ich córki, ani twoja babcia, ani twoja mama nas nie słyszały, nie chciały ze mną rozmawiać we śnie. Nie miały mocy potrzebnej by do nas trafić. – wielki ogier smutno pokiwał głową, a klacze mu zawtórowały\n- To był dla nas czas wielkiego, wielkiego smutku.- kontynuował - Potem urodziłaś się Ty. Już tuż po swoich narodzinach śmiałaś się do mnie, kiedy pierwszej nocy przyszedłem cię powitać. A potem czuwałem nad tobą w sennych marzeniach i pokazywałem ci nasz świat. Musieliśmy poczekać aż urośniesz i będziesz mogła do nas dołączyć, ale i tak nastał czas wielkiej radości.\n- Ale skąd wiesz, że jestem czarodziejką? Może to tylko przypadek, że cię widziałam....\n- Nie, zwykli ludzie nas nie widzą. Kiedy mieszkamy w waszym świecie widzą nas jak zwykłe konie. Tu nikt z ludzi teraz nie potrafi przyjść. Tylko czarodziejska moc może przenieść cię do nas.\n- Ale powiedziałeś, że Blondynka....\n- Tak, Ona po ciebie poszła do twojego świata i tam udawała zwykłego konia.- tłumaczył cierpliwie - Możemy tak robić kiedy chcemy.\n- Ale wtedy jej nie widziałam... no tak..., tak jak teraz.\n- No jasne – Blondynka machnęła głową i zaśmiała się serdecznie – Przecież gdybyś mnie zobaczyła w tej postaci, gdy pierwszy raz byłaś w stajni i powiedziała o tym komuś... Och, To raczej nikt by cię więcej do mnie nie dopuścił... ha, ha, ha.\n- No, Blondi ma rację, ludzie nie wierzą w nas. Kiedyś więcej dzieci mogło nas widzieć, więcej miało czarodziejską moc, ale dziś jesteś tylko Ty.\n- Och, dlaczego?\n- Och, to właśnie nasz wieki problem. Nasza kraina ginie. – rozpoczął opowieść – To długa i smutna historia\nKiedyś, dawno temu jeden chłopiec, nie chciał stąd odejść, kiedy dorósł. Zapragnął władzy nad naszym światem. Gromadził magię i stawał się coraz silniejszy.\nNajpierw nikt nie zwracał na to uwagi. Myśleliśmy, że kiedy będzie czuł się silny i wielki zmieni się. Myśleliśmy, że jak wielu innych ludzi uwierzy w siebie i wróci do swojego świata.\nAle tak się nie stało. Gromadził coraz więcej mocy i magii. Więcej i więcej, i cały czas było mu mało. Potem zaczął zabierać moc innym. To już nie było dobre. Mój pradziadek postanowił wyrzucić go stąd. I tak zrobił, ale nie wziął pod uwagę, że chłopiec był już bardzo silnym czarownikiem.\nWrócił do waszego świata i był bardzo zły. Postanowił zemścić się na nas. Zabrał magię wszystkim dzieciom, które ją miały i z tą magią, wbrew woli mojego dziadka i ludu naszej krainy, wrócił tu. Był sam więc nie czuł się bezpiecznie, magią wybudował ogromny pałac na dalekiej północy, otoczył go nieprzebytymi skałami i pustynią, i zaczął wysysać magię z całego naszego świata. Tam gdzie magia była wyssana świat zmieniał się szarzał, stawał się smutny i zimny.\n- No tak, straszne. Zwłaszcza, że nikt nie mógł go powstrzymać. My nie potrafimy z nim walczyć. Tylko czarodziej może z nim się mierzyć. Twoja praprababcia była jedynym ocalałym magicznym dzieckiem. Bo kiedy Zukar, tak nazywa się czarownik, zabierał magię dzieciom twoja praprababcia była tu z nami. Jej moc ocalała. Długo sama walczyła z Zukarem. Zamknęła go w końcu magią w jego pałacu. Miał tam pozostać do końca świata, by nasza kraina była bezpieczna. Ale kiedy twoja praprababcia dorosła i musiała nas opuścić...\n- Dlaczego musiała was opuścić?\n- Tak musi być, tylko ludzkie dzieci mają magię. Kiedy dziecko dorasta, magia przechodzi na jego dzieci. Dorośli nie widzą świata Hipolandii. - pokiwał ze smutkiem głową i ciągnął\n- Zostaliśmy sami, a po wielu latach Zukar odzyskał swoją dawną moc i wydostał się z zamknięcia. Nie było wtedy żadnej czarodziejki, by nam pomogła. Uciekaliśmy przed Zukarem, a jego zła magia powodowała, że nasza kraina zaczęła się kurczyć. Jeszcze trochę i nic z niej nie pozostanie. I teraz tylko ty możesz nas uratować.\n- Masz moc, możesz pokonać Zukara, albo chociaż go powstrzymać.\n- Przecież nie potrafię, nawet nie wiem jak.\n- Myślę, że poczujesz to w sobie, masz magię. Pomogą ci duchy wszystkich magów i wszyscy w naszej krainie. Popatrz, my wszyscy jesteśmy z tobą. Od wielkiej rodziny smoków – tu skłonił się w kierunku ogromnego perłowo złotego smoka siedzącego teraz w pewnej odległości od nich na tylnych łapach. I jak Oliwka zauważyła, smok wcale nie był sam. Koło jego ogona brykały wesoło dwa małe smoczki, ciągnąc się za ogony i co parę chwil zionąc na siebie ogniem.\n- Do najmniejszych wróżek i elfów kwiatowych włącznie – tu machnął łbem w górę, w stronę, do tej pory zawieszonych nieruchomo w powietrzu, jak się Oliwce wydawało ważek i motyli. To nie były jednak owady. Jak Oliwka przyjrzała się uważniej okazało się, że każda para skrzydeł skrywała malutkie ciałko ślicznej dziewczynki lub chłopczyka o zielonej skórze i srebrnych błyszczących włosach. Kilka z nich na słowa Odrina pokłoniło się dostojnie, inne pomachały do Oliwki wesoło.\n- Dobrze, zrobię co tylko będę mogła, ale nie mam pojęcia jak.\n- Wyruszysz do zamku czarodzieja i pokonasz go swoją mocą światła, koloru i radości. Jak nie to wszyscy przepadniemy.\n- Tam gdzie znika nasza magia każda istota staje się ciemna, szara, nie potrafi śmiać się i cieszyć. Wszystko wokół też jest szare, smutne, nikt nie potrafi rozmawiać i porozumiewać się z innymi. Nikt nie potrafi stworzyć koloru. Nikt tam nie pamięta mowy, koloru i światła. Te istoty czasem wchodzą już nawet do naszego świata, a my nie potrafimy ich uzdrowić. To one nas zarażają smutkiem i zapomnieniem. Taki los jest gorszy niż wszystko inne. Nie pozwól na to…\nOliwka wiedziała, że musi to zrobić. Nie miała pojęcia jak używać magii. Nie była pewna, mimo pewności króla koni, że w ogóle ją posiada. Ale jeśli to możliwe musi uratować tą piękną krainę. Wszystko jedno jak, ale musi. Nigdy nie była bardzo strachliwa, teraz trochę się jednak bała, w końcu zły czarodziej to nie przelewki. Ona jednak będzie dzielna, skoro została nazwana Panią, będzie Panią, będzie czarodziejką. I będzie bronić tej krainy.\nAutor: Joanna Wajdenfeld o 22 czerwca Brak komentarzy:\nAutor: Joanna Wajdenfeld o 15 czerwca Brak komentarzy:\nAutor: Joanna Wajdenfeld o 08 czerwca Brak komentarzy:\nAutor: Joanna Wajdenfeld o 01 czerwca Brak komentarzy:


Prawo przyciągania działa wyłącznie na poziomie wibracji.\nPrawo przyciągania działa zawsze i wszędzie, nie ma od niego wyjątku, wszyscy jesteśmy jego podmiotem i przedmiotem.\nPrawo przyciągania jest bardzo istotnym prawem w tym wszechświecie i padło ono „ofiarą” mody. Przez to, że jest bardzo modne, bardzo popularne, jest rzadko tak naprawdę zrozumiane. Takie książki jak „Sekret” nie pomagają w zrozumieniu prawa przyciągania, nie tłumaczą mechanizmów, o jakie ono się opiera i większość ludzi po lekturze tej książki siedzi i wyobraża sobie swoje czerwone ferrari w garażu, nawet jak nie mają tego garażu jeszcze, albo robią jakieś wizualizacje, ściany marzeń itp., kompletnie nie rozumiejąc istoty pragnienia i istoty prawa przyciągania. Samo prawo przyciągania jest bardzo proste i łatwe do zrozumienia, natomiast podobnie jak ego i umysł zaczęło żyć swoim życiem i ludzie pod tym hasłem rozumieją wszystko – od pragnienia przez manifestację, od wizualizacji przez afirmację. Prawo przyciągania stało się takim hasłem przewodnim kreowania swojej rzeczywistości, a kreowanie swojej rzeczywistości to jest coś więcej, niż tylko prawo przyciągania.\nW ciągu dnia skupiasz się na różnych myślach. Masz kilkadziesiąt tysięcy myśli dziennie i każda z tych myśli ma swoją częstotliwość wibracji. Są myśli o bardzo wysokiej, średniej lub niskiej wibracji. Każda z tych myśli, na której się skupiasz, ma swoją wibrację i samo prawo przyciągania nie robi nic innego, niż przyciąganie myśli na tej samej wibracji. Kiedy skupiasz swoją uwagę na myśli o konkretnej częstotliwości wibracji, pobudzasz ją tą swoją uwagą, im bardziej się na niej skupisz, tym bardziej ją pobudzasz. Im bardziej ją pobudzasz, tym bardziej ta myśl zaczyna przyciągać inne myśli na tej samej częstotliwości i w ten sposób powstaje momentum. Nawet jeśli ta myśl była na początku niewinna i miała w sobie bardzo mało skumulowanej energii, bo momentum to jest skumulowana energia, to ty skupiając się na niej przyciągasz kolejne myśli na tej samej wibracji i po pół roku myślenia o tym temacie energii skumulowanej jest ogrom.\nA więc prawo przyciągania to jest mechanizm, który buduje momentum, a momentum jest kluczowe w prawie przyciągania w kwestii manifestacji. Jeżeli ty swoją uwagą pobudzasz, aktywujesz, zaczynasz rozgrzewać konkretną myśl, to im ta myśl jest bardziej energetyczna, gorąca tym bardziej przyciągasz i bardzo istotne jest to, że tutaj nie ma wyłącznika. Nikt nie jest wyłączony spod prawa przyciągania. Nie możesz się nim zmęczyć i od niego odpocząć. Ono jest jak grawitacja, dotyczy wszystkich, wszystkiego i zawsze, bez wyjątku. Więc tak naprawdę nie ma niewinnych myśli, jak jest myśl i ty się na niej skupiasz, pobudzasz ją, to to pobudzenie przyciąga inne myśli na tej samej częstotliwości, nie koniecznie identyczna myśl, ale na tej samej częstotliwości. Im częściej skupiasz się na konkretnej myśli, tym łatwiej ci się na niej skupić. Im większe momentum, im bardziej skumulowana energia tej myśli na której się skupiasz, tym łatwiej ci w nią wejść i na tym polega nawyk myślowy.\nW prawie przyciągania ty niczego nie przyciągasz, to myśl pobudzona przez ciebie przyciąga. Traktowanie prawa przyciągania jako czarodziejskiej różdżki, że dotknę i mam, pomyślę i jest, jest nieporozumieniem. Wszystko, czego doświadczasz w swoim życiu, jest manifestacją prawa przyciągania. Im bardziej intensywna emocja, którą odczuwasz skupiając się na tej danej myśli, tym bardziej rozgrzewasz tą myśl, tym ona szybciej przyciąga. W naszej analogii podlewania chwastów i słoneczników w ogródku im silniejsza emocja, tym bardziej odkręcasz kran, im silniejsza emocja, tym większy strumień wody, którym podlewasz albo chwast albo słonecznik, im większy strumień wody, tym bardziej podlewasz, im bardziej podlewasz, tym szybciej budujesz to momentum danej myśli.\nKolejnym bardzo ważnym aspektem prawa przyciągania jest fakt, że ty nie musisz się skupiać na tej myśli świadomie. Większość naszych myśli jest nieświadoma, jest automatyczna, jest nawykiem myślowym, a nawyk myślowy to jest nic innego niż wierzenie. Więc twoja myśl ma źródło w wierzeniu i ty skupiając się na konkretnej myśli zwiększasz momentum wierzenia z którego ta myśl wyrasta więc często jest tak, że nam się wydaje, że skupiamy się na czymś pozytywnym, często nam się wydaje, że zwiększamy momentum naszego pragnienia, a robimy dokładnie coś odwrotnego, dlatego że wszystko w tym wszechświecie jest dualne. Nie ma kija z jednym końcem i każdy koniec kija będzie miał swoje momentum, na jednym końcu kija jest manifestacja twojego pragnienia, na drugim końcu kija jest nieobecność tej manifestacji. I za każdym razem jak sprawdzasz gdzie jest ta manifestacja, jak czekasz, jak jesteś niecierpliwy, to skupiasz się na nieobecności a nie na obecności. Prawo przyciągania działa na poziomie wibracji konkretnej myśli, prawo przyciągania zwiększa momentum konkretnego wierzenia i to momentum decyduje o tym, co się manifestuje, a co nie, chociaż jest to bardziej skomplikowany proces niż tylko momentum.\nReasumując: prawo przyciągania nie robi nic innego, niż skupia, kumuluje myśli na tej samej wibracji. Jak ty poświęcasz uwagę danej myśli, to im bardziej ona jest pobudzona, zelektryzowana, tym bardziej przyciągania. Prawo przyciągania działa zawsze, wszędzie, nie ma od niego wyjątku, wszyscy jesteśmy jego podmiotem i przedmiotem. Jak ktoś mówi, że stosuje prawo przyciągania, to nie rozumie prawa przyciągania. Wszystko w tym wszechświecie jest energią, jest wibracją, ma swoje momentum i jak ma swoje momentum, to momentum to jest rezultatem prawa przyciągania. Myśli na których się skupiasz rzadko są uświadomione przez ciebie, rzadko robisz to celowo. Nawet te myśli, które wydają ci się pozytywne mogą zwiększać momentum nie tego końca kija, co byś chciał. Pamiętaj też, że twoim prawdziwym pragnieniem zawsze jest emocja. I skoro emocja jest twoim prawdziwym pragnieniem, „praktykując” prawo przyciągania skup się na emocjach, nie na konkretnych przedmiotach, skup się na tym czego ty byś rzeczywiście chciał w życiu doświadczyć.


Zadbaj o oczy / Aktualności / Zdrowie i uroda CITY24.pl najlepsze marki\nZadbaj o oczy – wizyty u specjalisty nie można odkładać na później\nAktualnie już nie tylko praca i nauka, ale również zakupy, rozrywka i kontakty społeczne w dużej mierze zostały przeniesione do sieci. Dla części z nas oczywistym jest fakt, że wysokoenergetyczne światło niebieskie emitowane przez ekran komputera oraz innych urządzeń elektronicznych, wpływa niekorzystnie na nasze oczy. Jednak na tym problemy się nie kończą.\nWedług badania zrealizowanego w lipcu 2020 przez organizatora kampanii społecznej „Wzrok OK”, nawet 40% z nas spędza przed komputerem ponad 8 godzin dziennie\nW normalnych warunkach mrugamy około 15-20 razy na minutę, co jest gwarancją odpowiedniego nawilżenia oczu.\nTa częstotliwość podczas pracy przy komputerze znacząco się obniża. Co więcej, ewolucyjnie nasz wzrok przystosowany jest do patrzenia w dal. Najlepiej więc gdy patrzymy na przedmioty znajdujące się w różnych odległościach, blisko i daleko. Patrząc długo w ekran komputera lub smartfona zaburzamy te proporcje, skupiając wzrok na jednym obiekcie wyłącznie w bliskiej odległości, co może prowadzić do pojawienia się dyskomfortu: bólu głowy, oczu, czy okresowego pogorszenia widzenia. Na szczęście, stosując się do prostych zaleceń ekspertów możemy skutecznie chronić nasz wzrok i uniknąć przykrych problemów.\nNiestety, nie dbamy o wzrok regularnie. Nawet wśród użytkowników okularów 51% odwiedza specjalistę ochrony wzroku rzadziej niż raz w roku! Osoby, które stosują już korekcję wzroku, powinny badać wzrok najlepiej corocznie. Nie bójmy się zasięgnąć porady optometrysty bądź okulisty, gdy cokolwiek dzieje się z naszym wzrokiem. W przypadku jakichkolwiek zmian chorobowych nigdy nie próbujmy „leczyć” ich samodzielnie. Zaniechanie badań kontrolnych, nieodpowiednio dobrane soczewki okularowe, intensywne korzystanie z urządzeń cyfrowych to spore ryzyko. Może doprowadzić nie tylko do nieprzyjemnych objawów cyfrowego zmęczenia wzroku, ale także pogłębiających się wad wzroku.\nPrzyjrzyj się codziennym nawykom i zastosuj się do kilku prostych zasad, które skutecznie pomogą Ci chronić swój wzrok. Przede wszystkim jednak zachęcamy do wizyty u specjalisty i nie odkładania tej decyzji na później.\nZadbaj o stanowisko swojej pracy.\nStosujmy zalecenia związane z higieną pracy przed komputerem. Jeśli to możliwe, zapewnijmy sobie dostęp naturalnego światła, najlepiej ustawiając komputer bokiem do okna. Ekran ustawmy tak, by nie pojawiały się na nim refleksy odbitego światła, które dodatkowo męczą nasz wzrok. Odpowiednia odległość od monitora powinna wynosić około 50-70 cm (można przyjąć odległość wyprostowanej ręki), przy czym wzrok powinien być na wysokość górnego brzegu monitora. Należy także unikać wysokich poziomów jasności ekranu.\nPamiętaj, że nie tylko twoje ciało, ale i oczy potrzebują ćwiczeń.\nJuż dwie godziny dziennie spędzone przed komputerem, tabletem czy telefonem mogą mieć negatywny wpływ na nasze zdrowie.\nBóle głowy w części skroniowej czy w okolicach oczodołu mogą być spowodowane cyfrowym zmęczeniem wzroku. Pamiętajmy, że nasze oczy, podobnie jak nasze ciało, wymagają regularnych ćwiczeń i odpoczynku. Długotrwałe wpatrywanie się w ekran monitora to dla nich ogromny wysiłek. Dlatego warto wykonywać codziennie proste ćwiczenia, takie jak zataczanie oczami ósemek lub patrzenie na boki pod różnymi kątami. Warto też po każdych 20 minutach patrzenia na ekran, przenieść spojrzenie na 20 sekund na odległość około 6 metrów. Przy przeniesieniu wzroku daleko starajmy się dostrzec szczegóły tego, co obserwujemy. Po chwili poczujemy, jak wzrok się odpręża. Dobrze wykorzystać tę chwilę i świadomie zrelaksować oczy.\nWażna jest prawidłowa higiena narządu wzroku.\nKiedy czujemy że oczy są suche nawilżajmy je odpowiednimi kroplami, najlepiej bez konserwantów, a do zmywania makijażu stosujmy specjalne płyny do demakijażu – te przeznaczone do skóry mogą podrażniać powieki. Skuteczne są też ciepłe kompresy na powieki, które działają relaksująco – wystarczy, w ciepłej, przegotowanej wodzie namoczyć gazik kosmetyczny i na kilka minut położyć go na zamknięte powiek.\nNie kupujmy okularów „z bazaru”. Niestety jest to wciąż popularne zjawisko. Kupując gotowe okulary w aptece, drogerii lub na stacji benzynowej szkodzimy naszym oczom. Okulary te mogą występować tylko w określonym zakresie mocy, od +1.00 do +3.50 dioptrii\nPonadto mają taką samą moc dla oka prawego i lewego, co oznacza że są bezużyteczne dla osób z różnowzrocznością, czyli dla większości z nas. Okulary które kupujemy w salonie optycznym, czyli okulary na receptę są idealnie dopasowane.\nKupuj okulary tylko na receptę!\nUwzględniają one nasze wartości korekcyjne, różnowzroczność, astygmatyzm, a także inne indywidualne parametry, takie jak rozstaw źrenic czy odległość soczewki od oka. Odwiedzając optyka mamy też wpływ na wybór i dopasowanie oprawy okularowej, dzięki czemu okulary nie uciskają i nie zsuwają się z nosa.\nZapraszamy do współpracy wszystkich zainteresowanych dobrą reklamą w Internecie.


Minecraft właśnie skończył 10 lat! To dekada wspaniałej zabawy, w ciągu której Mojang zebrał niesamowicie dużą liczbę graczy na całym świecie. Przygotowaliśmy dla Was krótkie podsumowanie, co najważniejszego działo się przez te wszystkie lata.\n2009 rok - wtedy wszystko się zaczyna. Obecna popularność gry wtedy była jeszcze odległym celem.\n2010 rok - data pierwszego Mineconu, wtedy jeszcze pod nazwą Minecrafticon. Impreza odbyła się w Washingtonie.\n2011 rok - gra pierwszy raz pojawia się na iOS. Odbywa się także pierwsze Minecon, oficjalnie już pod tą nazwą.\n2012 rok - Minecraft pojawia się na konsolach Xbox 360, a także w formie pierwszego zestawu LEGO\n2013 rok - gra pojawia się na Playstation 3.\n2014 rok - Microsoft kupuje Minecrafta, a gra wchodzi na konsole Xbox One, Playstation 4 i Playstation Vita\n2015 rok - gra ma swoją premierę na Wii U. Powstaje także Minecraft: Story Mode\n2016 rok - startuje Minecraft: Education Edition\n2017 rok - gra ukazuje się na Nintendo Switch. Pojawia się też pierwsza oficjalna powieść - Minecraft: The Island\n2018 rok - Better Together już się pojawia na Nintendo Switch wraz z opcją dwuekranową\n2019 rok - aktualizacja Village & Pillage i wielka, okrągła rocznica powstania Minecrafta\nOczywiście - w tym czasie wydarzyło się znacznie więcej. Od 8 lat opisujemy to dla Was tutaj, na naszym portalu :) Nie sposób zmieścić tego wszystkiego w jednym artykule.\n10 lat to jest coś. Z tej okazji Mojang pozwoli Wam cofnąć się nieco w czasie. Specjalnie dla Was stworzył wersję przeglądarkową Minecraft Classic. Wystarczy kliknąć! I gotowe :) W tej wersji pojawiają się tylko 32 wersje bloków.\nTo jeszcze jednak nie wszystko! 10 maja pojawi się specjalna oferta, którą znajdziecie w Sklepie Minecraft. Sprawdźcie! To już jutro.\nDeep Sea Mash-Up za darmo!\nLato pojawi się tuż tuż, a w międzyczasie Mojang ma dla Was prezent w postaci bezpłatnego dostępu do Deep Sea. Akurat na dzień dziecka!\nMCS Warszawa 2019 to turniej gier Minecraft, który odbędzie się już 27 kwietnia w Hali Torwar! Czego możemy się spodziewać?TURNIEJ BEDWARS I UHCDrużyny YouTuberów zmierzą się w turnieju BedWars, widzimy tam między