Lekkoatletyczne DME: Polacy zwyciężyli po raz pierwszy w historii - Wiadomości Znad Wilii Lekkoatletyczne DME: Polacy zwyciężyli po raz pierwszy w historii - Wiadomości Znad Wilii\n12 sierpnia, 2019 9:56\nLekkoatletyczne DME: Polacy zwyciężyli po raz pierwszy w historii\nW niedzielę zwycięstwa dla Polski odnieśli Adam Kszczot (RKS Łódź) w biegu na 800 m, Sofia Ennaoui (AZS UMCS Lublin) w biegu na 1500 m, Piotr Lisek (OSOT Szczecin) w skoku o tyczce, Piotr Małachowski (WKS Śląsk Wrocław) w rzucie dyskiem i żeńska sztafeta 4×400 m, której triumf przypieczętował wygraną Polski w drużynowych mistrzostwach Starego Kontynentu.\nNiezwykle zaciętą walkę o dwa pozostałe miejsca na podium stoczyły trzy reprezentacje. Ostatecznie drudzy byli Niemcy, trzeci Francuzi, a czwarci Włosi, którym do podium – po rozegraniu 40 konkurencji – zabrakło 0,5 pkt.\n„Cieszę się, że miałem okazję wystąpić w takim sprawdzianie – i to przed polską publicznością, która świetnie dokładała do mojego występu. Taki doping niesie. Mój bieg jak zwykle miał pewną dramaturgię, więc emocje były wysoko podkręcone” – powiedział Kszczot.\n„Dziś chciałam sprawdzić się w bieganiu taktycznym. Wczoraj zachwycił mnie występ Marcina Lewandowskiego, więc dziś chciałam skopiować to, co wczoraj on zrobił. Bardzo ciężko trenowałam do środy na obozie, a dziś udało się już wygrać przed własną publicznością. Przede mną wygrał Adam Kszczot, więc uznałam, że trzeba dopełnić jego triumf” – mówiła polska biegaczka.\nBezkonkurencyjny był także tyczkarz Piotr Lisek (OSOT Szczecin), który zwyciężył pokonując poprzeczkę zawieszoną na wysokości 5,81. Po raz kolejny w tym sezonie chciał poprawić rekord Polski – swój własny, ale tym razem próby na 6,03 były nieudane.\n„Skoki na 6,03 były bardzo dobre, ale wziąłem nową tyczkę, bardzo twardą i to był swego rodzaju test. To zaprocentuje w przyszłości. Chciałem też dać trochę radości polskiej publiczności, żeby mogła zobaczyć próby na takiej wysokości” – stwierdził Lisek.\n„Przed konkursem rzuciłem kilka metrów dalej, więc czas pokaże. Jest jeszcze kilka imprez – finał Diamentowej Ligi, mistrzostwa Polski, Memoriał Kamili Skolimowskiej. Mam nadzieję, że tam powalczę i przed mistrzostwami świata w Katarze będzie już nie 63, a 67 metrów. Cieszy mnie, że wszyscy w tych zawodach startowali na swoim dobrym poziomie i walczyli ze swoimi rekordami, które w tym sezonie ustanowili. To jest dobry prognostyk przed Katarem i przed przyszłorocznymi igrzyskami w Tokio” – powiedział Małachowski.\nKropkę nad i postawiły tzw. Aniołki Matusińskiego – sztafeta 4×400 m kobiet w składzie Iga Baumgart-Witan (BKS Bydgoszcz), Anna Kiełbasińska (SKLA Sopot), Małgorzata Hołub-Kowalik (KL Bałtyk Koszalin) i Justyna Święty-Ersetic (AZS AWF Katowice). Polki zdeklasowały rywalki osiągając najlepszy wynik w Europie w tym sezonie i najlepszy naszej sztafety od 14 lat – 3.24,81. W ostatniej konkurencji mistrzostw nie zawiedli także ich koledzy z męskiej sztafety 4×400 m, którzy zajęli trzecie miejsce.\n„Z mojej perspektywy wydawało mi się, że wygrałam. Niestety tysięczne sekundy zadecydowały, że jestem trzecia. Jestem jednak zadowolona ze swojej postawy. Znów dobrze pokazałam się w mocnej stawce dziewczyn. Takie biegi dadzą mi potrzebne w przyszłości doświadczenie” – podkreśliła Kołeczek.\n„Byłam dziś gotowa na to, żeby skoczyć 1,94, ale powroty są ciężkie. Nawet nie chodzi o przygotowanie, ale o emocje. To dla mnie kolejna lekcja. Wiadomo, że chciałam wyżej, chciałam więcej, ale powoli – mistrzostwa świata są za półtora miesiąca. Tam chcę wejść do finału. Jeżeli się to nie uda, będę cholernie zawiedziona” – podkreśliła Lićwinko.\nZ superligi spadły reprezentacje Czech, Szwecji, Grecji, Finlandii i Szwajcarii. Awansowała Portugalia. Kolejne drużynowe mistrzostwa Europy odbędą się za dwa lata – już w formule ośmiozespołowej.\nBorusewicz: Zdobyliśmy ponad 60 medali\nPolska wygrała z Izraelem 4:0 w meczu eliminacji piłkarskich mistrzostw Europy\nW Tokio Polska powinna zdobyć około 15 medali olimpijskich


Zgadywanie z wyprzedzeniem niecnych zamiarów w stylu obrywanie kwiecia, przewracanie świeczników, spadanie z ławki, potykanie się o kabel od mikrofonu scholi czy wzajemne niesnaski oraz nieporozumienia w słowie i czynie w stosunku do innych dzieci wymaga z pewnością przytomnego i czujnego umysłu. Chciałabym wierzyć, że nieuniknione rozproszenia, których dostarczają wiernym własne i cudze dzieci, pozwalają ćwiczyć się w różnorakich cnotach - takiej na przykład miłości bliźniego, który przychodzi z dziećmi czy nadziei, że następnym razem jednak przyjdzie na inną godzinę albo usiądzie w drugiej nawie ;) Jedno jest pewne - przy niskim ciśnieniu energiczne maluchy pozwalają nie przysnąć na kazaniu. A dziś było to realne zagrożenie :-)\nNa szczęście to, jak razem potrafią w zgodzie patrzeć na "kociągi", przekłada się też na interakcje w innych miejscach. A Brożek w zabawie idzie za Anią jak w dym i we wszystkim naśladuje. Trochę więc broją, trochę rozbrajają swoją autentycznością. Dwulatek padający na kolana i usiłujący się przeżegnać napawa mnie dumą:-) Choćby za chwilę stanowczo i burzliwie domagał się natychmiastowego opuszczenia świątyni...\n...no i jeszcze to "Amko!" :)przy podmiesieniu, przed Komunią Św :)\n3 kwietnia 2017 08:21\nTak na zachętę odnośnie hałasu w kościele... :-)\n"Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie2,\nwykrzykujcie Bogu radosnym głosem" Psalm 47\n"Radośnie śpiewajcie Bogu, naszej Mocy,\npodczas pełni, w nasz dzień uroczysty!2\nprzykazanie Boga Jakubowego." Psalm 81\n"Radośnie wykrzykuj na cześć Pana, cała ziemio,\nradujcie się wobec Pana, Króla!" Psalm 98\n"Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie;\nWiedzcie, że Pan jest Bogiem2:\nchwalcie Go i błogosławcie Jego imię!" Psalm 100\n3 kwietnia 2017 09:07\nGdybyż ten hałas był na cześć Pana... ;)\nKościół to nie plac zabaw, tylko obszar sacrum, ktorego mało doświadczamy w zwykłym życiu. Myślę, że niektórzy za bardzo pozwalają dzieciom wyrażać siebie. Bo albo sami nie czuja, że to w danym momencie niestosowne, albo po prostu nie mają posluchu i potomstwo wlazi im na głowę-trochę tu mam swoje za uszami...dlatego staramy się dyscyplinowac, kiedy w moim odczuciu naturalne zachowanie maluchów może dekoncentrowac innych, zwłaszcza tych, którzy nie chodzą ma msze dla dzieci, ale dzieci przychodzą na ich;). Ja sama, kiedy idę bez obstawy i chcę się modlić w skupieniu, osoby ktore zapominaja gdzie są toleruje do pewnego momentu, niestety...irytuje się:(\nZ drugiej strony chcę, żeby moje w kulturalny i radosny sposób pozostały spontaniczne i dobrze się czuły w kościele. Jako miejscu i wspólnocie...\n3 kwietnia 2017 09:31


Kask- czy dalej jest passé? – Blog GNL\nKask- czy dalej jest passé?\nStyczeń 31, 2017 Bez kategorii, Świat jeździecki 0 Comment\nNie dalej niż parę lat temu można było zaobserwować w stajniach popularne zjawisko jakim było jazda konna (na koniu własnym lub nie) podczas ciepłych letnich dni w czapce z daszkiem z logo ulubionej firmy lub podczas zimowych treningów w zimowych czapeczkach czy nausznikach- innymi słowy jazda bez kasku ‚like a pro’ 🙂\nNa całe szczęście zjawisko to, choć nadal dość często spotykane, powoli zanika i w jego miejsce wstępuje świadoma jazda w kasku. Nie tak dawno temu zostały zmienione także przepisy ujeżdżeniowe, które położyły kres występom podczas zawodów w eleganckich cylindrach- ba! Zabronione jest nawet rozprężanie konia na zawodach bez kasku!\nMimo wszystko dalej spotyka się amazonki i jeźdźców ryzykujących jazdę bez ochrony głowy i tym samym chcę Was zachęcić do dyskusji- czy jazda w kasku dalej jest passé? Kiedyś nawet mnie samej wydawało się, iż jazda bez kasku dodaje mi +10 do umiejętności i wyglądu 😉 Jednakże po krótkim okresie czasu i paru upadkach, wyobraźnia dała o sobie znać i doszłam do wniosku, że życie ma się tylko jedno- teraz jazda bez kasku jest dla mnie jak jazda samochodem bez pasów, innymi słowy zbędnym ryzykiem.\nNa rynku jeździeckim producenci kasków i sprzętu jeździeckiego prześcigają się w tym, kto wyprodukuje najwygodniejszy i najbardziej stylowy kask 🙂 Postarałam się zebrać jedne z ciekawszych propozycji ze światka jeździeckiego 🙂 oto one:\nKask GPA First Lady ♥\nWedług mnie jeden z najpiękniejszych jakie widziałam ♥! Pochodzi z limitowanej edycji GPA, dostępny w wersji z dodatkiem różowego, fuksji, niebieskiego, zielonego czy brązowego. Kask ma szeroki daszek pokryty elegancką skórą od wewnątrz w kontrastowym kolorze. Kasków firmy GPA nie trzeba chyba nikomu przedstawiać- znane na całym świecie z doskonałego dopasowania, cyrkulacji powietrza, nienagannego wyglądu oraz maksimum bezpieczeństwa.\nKask Casco Spirit-6 Dressage\nTeraz dostępny także w wersji floral ♥ Osobiście jestem sroką i oponuję za wersją z kryształkami Swarovskiego 🙂 Oczywiście jest także wersja bardziej stonowana ze skórzanymi bokami, która także prezentuje się nienagannie i elegancko. Kaski Casco mają to do siebie, że każdy wygląda w nich dobrze. Sprzedawane są w trzech rozmiarach, a dzięki specjalnej wyściółce i gąbce w części potylicy dopasowują się do każdej głowy i leżą idealnie 🙂 Firma Casco to jeden z przodowników na rynku, robią kaski nie tylko jeździeckie, ale także narciarskie, rowerowe i wiele wiele innych, a więc jednym słowem- gwarancja bezpieczeństwa!\nKask Uvex Suxxeed\nKolejny na mojej liście ♥ na zdjęciu poniżej prezentowana jest wersja Glamour, a więc pokryta lekkim welurem i ozdobiona połyskującymi kryształkami Swarovskiego- brąz ze złotem, moim zdaniem hit! Jeśli to dla Was nie co za dużo polecam wersję Active, która została pozbawiona welurowego materiału oraz kryształków. Firma Uvex to kolejna firma specjalizująca się w produkcji kasków i jest wybierana przez wielu sportowców na całym świecie.\nKask Pikeur Pro Safe\nCoś dla tych, którzy lubią klasykę z nutką fantazji 🙂 Po latach współpracy z firmą GPA, Pikeur stworzył własną linię kasków, a w niej modele Exellence i Pro Safe. Osobiście obstaje przy wersji Pro Safe, zdecydowanie bardziej podoba mi się design :). Kaski są niezwykle wygodne i dostępne w szerokiej gamie rozmiarowej i kolorystycznej, a więc praktycznie każdy znajdzie coś dla siebie 😉 Dodatkowo kask posiada innowacyjny system potrójnej wentylacji, a więc gwarantuję, że nie będzie Wam w nim za gorąco! PS do tego teraz w promocji 😉\nJak sami widzicie na rynku jest pełno ślicznych i innowacyjnych kasków, a więc stary argument, iż w kasku słabo się wygląda lub hasło kask jest niewygodny- teraz są do obalenia 😉 A może Wy macie jakieś swoje ulubione modele kasków i chcecie się z nami podzielić, do czego gorąco Was zachęcamy 😉 A może chcecie podzielić się z nami swoją opinią odnośnie mody na noszenie/nienoszenie kasku? Zapraszamy! 😀


Because tomorrow is too late .!: października 2012\nOd dawna lubiłam dyrygować innymi ;D - 20\n-Przed wczoraj ojciec, dzisiaj ciekawe kto?-mruknęłam sama do siebie.\n-Czego Kurwa?- warknęłam\n-Amy, błagam, ratunku. No pomóż no.\n-Błagam nie udawaj, co?\nDo Majki się nie mogę dodzwonić jak zwykle, więc proszę ciebie. Przyjdź jak najszybciej.\n-Co mam robić.?\n-U mnie w gabinecie masz kartkę tam wszystko pisze.\n-Narazie- odpowiedziałam sama do siebie bo ojciec już się rozłączył.\n-Maya, Maya!- zaczęłam się drzeć na cały pokój.\nNo zajebiście. Walizek też nie ma tylko kartka:\n' Widzimy się na ognisku\n-No i chuj ci w dupe.\nWzięłam swoje czarne rurki,do tego biała koszula na krótki rękaw i czarna marynarka. Przeczesałam włosy i Szybko się ubrałam, na nogi założyłam baleriny, chwyciłam telefon, klucze i pieniądze, wybiegając z pokoju. Całe szczęście że miałam do dyspozycji samochód a nie wzięła go Majka, (zresztą i tak ja miałam do niego klucze :p) Po 10 minutach byłam na miejscu. Było na prawdę niezłe zamięszanie. Przy drzwiach ochrona, musiałam się wylegitymować dowodem po czym gościu stwierdził że jestem córką dyrektora i mnie wpuścił. Ha ha. Dziwni ludzie tu pracują. Chciałam się zapytać o klucze do ojca gabinetu ale nikogo nie było, więc wzięłam sobie sama.\n'Proszę usiądź na recepcji bo Samanta jest chora i zadzwoń do Kate-powiedz jej że urlop odwołany. Wszystkie numery masz w moim notesie. '\n-No cóż: bliżej to określając- jedna recepcjonistka, wspólnik na urlopie sobie siedzi kiedy mój ojciec nie wyrabia. Jednym słowem burdel na kółkach. Chyba tatusiu nie odziedziczyłam po tobie cech charakteru, bo ja bym do tego nie dopuściła. Szybko zadzwoniłam do Kate.\n-Cześć Kate. Słuchaj jest taka sytuacja, że musisz jak najszybciej wrócić i pomóc bo ojciec tego już nie ogarnia, a ja sama mu nie dam rady pomóc.\n-Jednym słowem burdel na kółkach. Ja nie wiem jak on sobie radził bez ciebie.\n-No jakoś napewno. Czyli urlop zarwany?\n-Niestety. Ja też miałam nadzieję że dzisiaj będę miała czas żeby się ogarnąć, bo wieczorem idę na ognisko ale chuj.\n-dobra, słuchaj ja jestem w Irlandii, najwcześniej będę w Londynie za 4 godz.\n-Okay. Do tej pory może ich Ogarnę, bo na ojca nie ma co liczyć .\nPowiedz mi jeszcze: ojciec jest dyrektorem tego całego piętra?\n-Czyli wyszyscy są jego pracownikami?\n-No patrz: jeśli któryś z pracowników będzie np. Urządzał sobie pogaduchy a nie będzie pracował to ja już go do pionu ustawie.\n-to narazie.- zaczęłam obczajać wszystkie papiery leżące na biurku. Poukładałam je, znalazłam jeszcze jakieś papiery klientów znalazłam od nich odpowiednie segregatory, a na końcu jeszcze plan piętra. Rozpisane kto gdzie jest czym się zajmuje.\n-Dzień dobry-usłyszałam głos nad sobą.\n-Ja byłem umówiony z dyrektorem , ale dziś zostałem poinformowany o zmianie iż jestem umówiony z niejakim Carolem Rayan- zastępcą.\n-Rozumiem. Pana nazwisko?\n-Tak, zgadza się. Jest pan umówiony na 9:30,tak?\n-Proszę za mną.- wzięłam plan do ręki i pokierowałam się w stronę pokoju 203.\nZapukalam delikatnie w drzwi i Weszłam do środka pan Simon został za drzwiami. Widać kulturka.\n-Dzień dobry, znaczy cześć.- zmieszałam się kiedy za biurkiem zobaczyłam przystojnego bruneta. My się chyba jeszcze nie znamy, ale to szczegół. Przyszedł pan Antoni Simon. Jesteś z nim umówiony na 9:30.\n-Na śmierć zapomniałem.\n-Obudź się. Wpadnij potem do recepcji.- puściłam mu oczko i wyszłam.\n-Zapraszam.- przepuściłm mężczyznę w drzwiach.\nPrzejrzałam cały plan. Ruszyłam wzdłuż korytarza. Przez szklaną szybę zobaczyłam kilka kobiet siedzących i plotkujących.\n-No ładnie.- rzuciłam sama do siebie i bez pukania Weszłam do pomieszczenia.\n-Dzień dobry. Jeszcze zamknięte.\n-Z tego co wiem biuro funkcjonalne od godziny 8:30, a mamy godzinę 9:30 już chyba by wypadało coś zrobić.\n-A przepraszam kim pani jest żeby mam mówić co mamy robić?\n- Jestem córką dyrektora. Jakiś problem.?\n-Wezmę to pod uwagę że mamy godzinę 9:30, dział nie funkcjonuje, a panie prowadzą dyskusję.\n-Porozmawiam z ojcem o konsekwencjach tego, a tym czasem życzę miłego dnia. - wychodząc odwróciłam kartkę z napisu 'CLOSE' na 'OPEN'. Wiem, wiem trochę za bardzo się panoszyłam po ojca biurze, no ale co? Od dawna lubiłam dyrygować innymi.\nSzłam w stronę recepcji, kiedy usłyszałam głośny śmieci za drewnianymi drzwiami. Weszłam jak zwykle bez pukania do środka i to co tam zobaczyłam przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Ja Wchodze a tam jakiś chłopak ze starszą od siebie o jakieś 10 lat kobietą..em.. się ten tego na biurku. W tym samym momencie wszedł Carol. Obruciłam się tyłem w stronę 'kochanków'. Carol zrobił to samo i wychodząc rzucił krótko.\n-Za 10 minut macie oboje przjść do recepcji.\n-Wo ho. Ale akcja.\n-Co zamierzasz, znaczy co pan zamierza zrobić.?\n-Nie mów do mnie na pan. Carol jestem.\n-Panosze się po ojca biurze.\n-Aha.. To ty jesteś córką dyrektora?\n-A co konkretnie tu robisz?\n-Yyy.. Tata zadzwonił rano prosić żeby przejechać mu pomóc bo nie ogarnia.- Usiadłam na fotelu w recepcji.\n-Co z nimi zrobimy?\n- no nie, tej obok ciebie.\n-Ale ja tu nawet nie pracuje, ja tylko w ramach pomocy ojcu, a ty jesteś zastępcą..\n-Proszę cię o pomoc.\n-Ale.. Ugh.. Oni obaj pracują na tym piętrze?\n-nie on na innym.\n-nie no myślałam żeby decyzję co do niej podjął ojciec a co do niego to ten gościu z jego piętra.\n-Ale ten dyrektor z jego piętra go od razu zwolni.\n-Lepiej mu nie pierdolić życia.\n-Wyobraź sobie że ty jesteś na jego miejscu.\n-No ja bym Nigdy nie pieprzył dziewczyny w biurze.\n-Amy..nie ma ale. Mogli to robić poza pracą, albo chociaż w jakimś schowku czy gdzie.\n-Nie dasz sobie wytłumaczyć ,nie?\n-Nie, dla mnie sprawa prosta. To nie jest miejsce do takich rzeczy.\n-Tak tak wiem oni muszą ponieść konsekwencje, ale nie musisz od razu go pozbawiać pracy.\n-Po co go bronisz?\n-Bo może kiedyś ja będę potrzebowała żeby jakaś córka dyrektora stanęła w mojej obronie?\n-Nie rozumiem kobiet.\n-Dobra, co zrobicie z nimi to zdecydujesz z moim ojcem, ale proszę cię nie pozbawiaj tego chłopaka pracy.\n-niech ci będzie. A co ja z tego będę miał?- zapytał z uśmiechem\n-Wdzięczności tego chłopaka i moją satysfakcję.?\n-Tu.- popukał się palcem w policzek.- chwilę potem przszła tamta dwójka.\n-Powinniście być jej wdzięczni. Amy wam wszystko wyjaśni.- rzucił i uśmiechając się do mnie odszedł.\n-Chodźcie za mną.- zaprowadziłam ich do gabinetu ojca.\n-Siadajcie- oni usiedli, a ja przysiadłam na biurku.\n-więc tak: decyzja jest taka, że od poniesienia konsekwencji nie unikniecie, ale za to to zajście nie będzie zgłoszone do dyrektora pana co oznacza że nie stracisz pracy.\n-nie wiemy jak ci dziękować.\n-Po prostu następnym razem nie róbcie tego w biurze.\n-Jeszcze raz dziękujemy.\nSory że tak długo nie pisałam.\nWiem że licealiście na coś innego,ale zaplanowałam że w 21 będzie opis ogniska więc ten rozdział wyszedł jaki wyszedł.\nAutor: Karlee. o 22:43 6 komentarzy:\nDzięki, że dostarczasz mi tyle rozrywki- 19\nNa początku było zaskoczenie i niedowierzanie. Później był strach. A na końcu faza śmiechu. Nie wiem czy to było odpowiednie w tej sytuacji, ale nie mogłam się powstrzymać. W końcu nie codzienne widzę śpiącą pod drzwiami moją własną siostrę bliźniaczkę. Chichrając się pod nosem przykucnęłam przy niej i szturchnęłam ją lekko w ramię.\n- Ej najbrzydszy brzydalu z brzydkich brzydali obudź się - szepnęłam jej do ucha\nOdburknęła coś niezrozumiałego w odpowiedzi i chciała przekręcić się na bok. Niestety jej głowa spotkała się z drzwiami powodując huk.\nMoże nabijanie się z własnej siostry nie jest zbyt odpowiednie szczególnie w sytuacji krytycznej, ale nie mogłam się powstrzymać.\nMaya podparła się na łokciach a dłonią zaczęła masować bolącą głowę.\n- Z czego się chichrasz? - spytała niemrawo, ale wcale niegroźnie\n- Z ciebie. Chyba zgubiłaś swoje kieszonkowe lusterko - zaśmiałam się\n- Pomóż mi wstać - wybełkotała, ale z powrotem położyła się na podłodze\n- Rozwalasz mnie - uśmiechnęłam się i chwyciłam ją pod ramię.\nCiężko było ją podnieść szczególnie, że była już półprzytomna. Przerzuciłam jej rękę na mój kark, a ręką podtrzymywałam jej talię żeby się nie przewróciła. Niestety to było nieuniknione. Już po jednym kroku skierowanym w stronę drzwi Maya miała bliższe spotkanie z podłogą. A dlaczego? Bo człowiek wymyślił takie gówno jak szpilki. Ani to wygodne ani praktyczne. Więc okazało się, że Maya połamała sobie obcas. A mówiłam jej kiedyś, że na tym cholerstwie można się zabić.\nKolejny raz od kilku minut napadła mnie kolejna salwa śmiechu. Wiem, że nie powinnam, ale to było silniejsze ode mnie.\n- Moje szpilki - jęknęła już na granicy płaczu\n- Kupię ci nowe.\n- Ale od Prady albo Gucciego? - spytała\n- Jasne. Od Einsteina.- zakpiłam- A teraz wstawaj. Albo nie. Czekaj zaraz cyknę ci artystyczne zdjęcie. Wyciągnęłam z kieszeni telefon i zrobiłam to co powiedziałam\n- Ale słodkieee - uśmiechnęłam się\nMaya leżała na podłodze z potarganymi włosami i z butami w rękach\n- Jesteś okrutna - jęknęła\n- Zaraz mogę ci pokazać prawdziwą okrutność\nSięgnęłam z kieszeni spodni klucze do hotelowego pokoju i otworzyłam drzwi. Weszłam do środka zostawiając szeroko otwarte drzwi.\n- Nie idziesz? - spytałam już ze środka\n- Jak miło, że tak bardzo mi pomagasz\n- Amy, ale ja nie mogę wstać - jęknęła\n- Nie musisz wchodzić na stojąco. Zawsze możesz się wczołgać\n- Czy ja muszę cię wciąż niańczyć? - spytałam zrezygnowana i podeszłam do niej\n- Od tego cię mam, czyż nie?\nPrzewróciłam oczami i pomogłam jej wstać.\nZaprowadziłam ją do łóżka i rzuciłam piżamy.\n- Ja cię już przebierać nie będę\n- Mhm - mruknęła i podłożyła sobie ręce pod głowę\n- Byłaś na imprezie?\n- Podobno w Londynie są najlepsze imprezy\n- I nic mi nie powiedziałaś, że idziesz?\n- Ty wredoto! A dlaczego spałaś pod drzwiami?\n- Chyba zgubiłam klucze do pokoju- powiedziała już ledwie kontaktując\n- Rusz dupę i się przebierz. Chyba nie zamierzasz spać w tej ciasnej sukience?\nWestchnęłam i podeszłam do niej. Zamachnęłam się i uderzyłam ją prosto w tyłek.\n- Ałaa - jęknęła masując swoje pośladki - Zejdź mi z oczu siło nieczysta - krzyknęła rzucając we mnie poduszką. Przynajmniej próbowała, bo poduszka przeleciała w odległości jakiegoś metra ode mnie\n- Jaki zez! - zaśmiałam się i podniosłam poduszkę celując jej w głowę.\n- Nie jestem w formie\n- Haha jaki headshot! - podskoczyłam podekscytowana tym, że siostra oberwała w głowę\n- Czekaj niech no tylko wstanę - podniosła się na łokciach, ale ostatecznie spadła z łóżka\nJa też leżałam na podłodze z ręką na brzuchu, ponieważ cała sytuacja była tak zabawna, że nie mogłam przestać się śmiać\n- Dzięki, że dostarczasz mi tyle rozrywki - powiedziałam i zrobiłam jej kolejne zdjęcie\n- Wkrótce będziesz mogła je zobaczyć na Facebooku - puściłam do niej oczko\n- Zobaczymy - wzruszyłam ramionami i ruszyłam w kierunku łazienki\n- Możesz mi chociaż pomóc wstać?!- krzyknęła za mną\n- Wystarczająco już dzisiaj ci pomogłam - odkrzyknęłam i zamknęłam się w łazience śmiejąc się pod nosem\n- Jadę do Wiki - powiedziałam do Mai - Jedziesz ze mną?\n- Daj spokój. Głowa mnie boli- jęknęła\nPodałam jej kubek z gorącą kawą i usiadłam obok niej na sofie\nUśmiechnęłam się do niej serdecznie. Przez wczorajszy incydent na tym budynku zrozumiałam wiele spraw. Wiem teraz co jest w życiu ważne i kto jest dla mnie ważny. Tyle razy kłóciłam się ze swoją siostrą, ale przecież ją kocham i ona mnie też. W końcu jesteśmy rodziną.\n- Co mi się tak przyglądasz? - spytała\n- Nic. Tak po prostu się zamyśliłam. Lepiej ty opowiadaj jak było na wczorajszej imprezie.\n- Ech... pamiętam, że dużo tańczyłam z jakimś przystojniakiem tylko za cholerę nie mogę sobie przypomnieć jego imienia\n- Życie - poklepałam ją po ramieniu - Wiesz bez alkoholu też można się dobrze bawić\n- Przecież ja nigdy alkoholu w ustach nie miałam - uśmiechnęłam\n- nie rozśmieszaj mnie\n- Oj tam, oj tam\nWstałam z miejsca i założyłam na siebie bluzę\n- Czyli, że nie jedziesz? - spytałam ostatecznie\n- Nie mam ochoty. Z resztą głowa mnie boli i najchętniej poszłabym spać\n- Jak chcesz - wzruszyłam ramionami - Tylko bądź grzeczna i bez żadnych imprez mi tu - powiedziałam i przytuliłam ją na pożegnanie\n- Tak jest szefie - uśmiechnęła się\nWyszłam z hotelu i spojrzałam na niebo. Ciemne chmury wisiały nad Londynem, a wiatr wyginał gałęzie drzew pobliskiego parku. Nałożyłam kaptur na głowę i włożyłam słuchawki do uszu. Szybkim krokiem skierowałam się na przystanek autobusowy, który znajdował się kilkanaście metrów za hotelem.\nDoszłam na przystanek jednocześnie gdy przyjechał autobus.\nZajęłam wolne miejsce i wpatrywałam się w szybę.\nDroga nie była długa. Już po kilku minutach byłam przy mieszkaniu Wiktorii. Otworzyła mi ciocia. Tylko w strasznym stanie. Była cała zapłakana.\n- Jejku ciociu, co się stało? Coś z Wiktorią? - spytałam po czym ją przytuliłam\n- Wejdź - powiedziała przez łzy\nPrzeszliśmy do salonu gdzie usiadłam obok niej na sofie\n- Czy coś się stało z Wiktorią? - spytałam kolejny raz pełna niepokoju\n- Nie z nią wszystko w porządku. Pojechała ze znajomymi gdzieś za miasto gdzie nie ma wcale zasięgu\n- Tak mi przykro. Czy mogę coś dla Ciebie zrobić?\n- Nie. Chyba nie. Nie wiem. Chciałam do niej jechać, ale nie mogę. Szef da mi wolne dopiero od jutra, bo nie ma mnie kto zastąpić dzisiaj. Dlatego muszę iść do pracy, tylko boję się, że nie będę w stanie - mówiła przez łzy\n- To może ja cię zastąpię, a ty pojedziesz do swojej siostry? - zaproponowałam\n- Naprawdę mogłabyś? - spytała\n- A pamiętasz gdzie jest ten sklep?\n- Jasne. Kiedyś Wiktoria mnie tam zabrała\n- No dobrze. Pójdziesz na drugą zmianę. To za godzinę\n- Dobrze - przytuliłam ją mocno żeby dodać jej odrobinę otuchy\nW sklepie muzycznym, w którym miałam zastępować ciocie nie było zupełnie co robić. Od dwóch godzin nie było tu żadnego klienta. Może to przez tą pogodę? Wciąż padało. Cały Londyn zatapiał się w szarości.\nSiedziałam na krześle z nogami na ladzie popijając herbatę i grając na telefonie. Właśnie próbowałam przejść piąty poziom Mario już któryś raz z kolei kiedy usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Nie zmieniłam pozycji ani nawet nie sprawdziłam kto zaszczycił mnie swoją obecnością.\n- Przepraszam, czy mógłbym...- ktoś się odezwał i szturchnął mnie w ramię.\n- Cholera! Ty zjebany debilu potrąciłeś mnie! I znowu będę musiała zaczynać od nowa! - krzyknęłam na człowieka, który zakłócił mój spokój.\nPodniosłam głowę do góry i zrobiłam wielkie oczy. Tak bardzo byłam zaskoczona, że aż spadłam z krzesła.\nUsłyszałam śmiech chłopaka.\n- Amy, nic ci nie jest?\nPodniosłam się z podłogi i próbując oczyścić się z emocji wysiliłam się na sztuczny uśmiech\n- Wszystko jest w najlepszym porządku oprócz tego, że przez ciebie nie przeszłam kolejnego poziomu! - powiedziałam\n- No przepraszam. A tak w ogóle to co ty tu robisz? Napadłaś na sprzedawcę? - uśmiechnął się\n- Nie, Niall. Zastępuje ciocię i nie denerwuj mnie\n- Luzik maleńka\n- Nie jestem maleńka! - krzyknęłam na niego kolejny raz\n- Przepraszam. A Tobie to się okres zbliża, że jesteś taka nerwowa? - uśmiechnął się\n- Czekaj no. Już szukam kluczyków od czołga, a jak go odpalę to cię rozpierdolę.\n- Dobrze, dobrze już nic nie mówię\n- No to wyjdź i jeszcze raz wejdź żebym mogła powitać cię jak na prawdziwego sprzedawcę przystało\nNiall spojrzał na mnie z dziwną miną i zrobił to o co poprosiłam\n- Dzień dobry! - powiedział kiedy wszedł\n- Dzień dobry! W czym mogę służyć? - spytałam się bardzo poważnie, tak jakbym go wcale nie znała\nNiestety Niall nie potrafił się wczuć w rolę. Zaczął się śmiać jak jakiś dzikus.\n- Co cię tak bawi? - spytałam już sama się śmiejąc\n- To takie oficjalne i W ogóle - powiedział dławiąc się śmiechem\n- No dobra. Luzik bejbe. Co cię tu sprowadza\n- Chciałem kupić strunę od gitary - powiedział gdy się uspokoił\n- tam coś masz - wskazałam palcem na gablotę - weź sobie wybierz bo ja się na tym totalnie nie znam\nW końcu wybrał. Sięgnęłam mu tą strunę, a wtedy on zapłacił.\n- Co ty nie idziesz? - spałam go\n-Chyba ci się tu nudzi, co?\n- To dotrzymam ci towarzystwa - powiedział i usiadł na ladzie\n- To poczekaj przyniosę ci krzesełko z zaplecza - położyłam telefon na blat i poszłam po krzesło\n- Telefon ci dzwoni! - krzyknął Niall - O! Jakiś Kevin! Odbiorę\n- Zostaw to - odkrzyknęłam i natychmiast pobiegłam w stronę Nialla. Wyrwałam mu z ręki telefon i przystawiłam sobie do ucha.\n- No cześć Kev nie odpisałeś mi na smsa\n- Cześć Amy! Co do tej twojej propozycji to tak. Pójdę z tobą na to ognisko. Tylko o której ono jest?\n- Jutro chyba zaczyna się o siedemnastej. Ale przyjedź wcześniej, bo ty jesteś w Oxfordzie?\n- Tak. Wyjadę gdzieś tak w południe\n- To super. Adres wyśle ci sms'em\n- OK. Widzimy się jutro! Pa\nRozłączyłam się i zrobiłam groźną minę na Nialla\n- Wkurzasz mnie, wiesz?\n- Serio? Nie zauważyłem\n- Orientuj się - rzuciłam mu telefon - i przejdziesz mi ten trudny level w Mario\n- Też mi kara - wzruszył ramionami\n- Nie podoba się? Zaraz wymyślę coś gorszego - uśmiechnęłam się\n- Nie, nie jest spoko\nI tak siedziałam z Niallem aż do zamknięcia. Fajny z niego chłopak oprócz tego, że odrobinę wkurzający, ale przynajmniej się nie nudziłam.\nNo siema! :D Tu Majka :) tak jak powiedziała Karlee. Ja dzisi8aj dodaje ten rozdział. Nie wiem dlaczego się na to zgodziłam, ale jedno wiem. Zjebałam ten rozdział po całości ;C\nJakby co to wszystko idzie na Karlee. ;D\nMoglibyście skomentować? Bo autorka się załamuje że nie czytacie ;C\nI wgl co myślicie o tym czymś? :D\nPewnie jestem tu pierwszy i ostatni raz :D\nAutor: Karlee. o 18:20 5 komentarzy:\nYou are so cute. You know?- 18\nZaczęłam balansować na krawędzi dachu. Serce miałam w gardle kiedy tylko moje oczy przypadkowo spojrzały w dół. Przez moje ciało przeszła fala gorąca. To chyba był strach przed śmiercią, a może to strach przed bólem.? Teraz dopiero na granicy życia i śmierci, kiedy już jedną nogą jesteś w grobie zdajesz sobie sprawę że tak na prawdę gdybyś teraz miał umrzeć, tak bez pożegnania z innymi to by było najgorsze co może człowieka spotkać. Czujemy taki wewnętrzny strach. Serce które kocha- nie chce odchodzić, mózg przez który co dnia przechodzą te najważniejsze osoby które tak bardzo kochamy. i dopiero teraz zdałam sobie sprawę że nie chce umierać, że mam dla kogo żyć. Wiem że jest ktoś kogo kocham, kto jest mi potrzebny, na kim mi zależy. Te kilka sekund wystarczyło żebym wiedziała wszystko czego w normalnym stanie, w moralnym dniu nie domyśliła bym się przez kilka dni.\nOdepchnęłam się nogą od krawędzi i upadłam na dach. bardzo się cieszyłam że spadłam. Po raz pierwszy w życiu cieszę się że się przewróciłam na dach.\n-Amy!- usłyszałam słowa Nialla za sobą. podniosłam wyrok w górę i ujrzałam zatroskanego blondyna. Podniósł mnie i siadając na dachu oparł się o murek sadzając mnie sobie na kolanach. Przytulił mnie mocno do siebie i tak po prostu nic nie mówił. Błoga cisza wypełniała moje uszy. Gdzieś w oddali było słychać td wszystkie samochody gnające przez Londyn.\nPoczułam jak blondyn opiera swoją brodę o moją głowę. Jego oddech delikatnie rozwiewał moje loczki.\n-Niall..- powiedziałam prawie bezdźwięcznie. Miałam wątpliwości co do tego czy mnie usłyszy.\n-Hmm?-usłyszałam ciche mruczenie gdzieś w okolicach mojego ucha.\n-Bo.. Ten.. Ja wcale nie chciałam się zabić.\n-To dlaczego weszłaś na murek?\n-No chciałam popaczyć sobie na Londyn z góry.\n-Czy ty przez chwilę zastanowiłaś się co ty mogłaś sobie zrobić? Czy ty zdajesz sobie sprawę że ty mogłaś spaść?! Jesteś nie odpowiedzialna! I bezmyślna. Więc to kolejny powód do tego że powinnaś więcej czasu spędzać z nami.- na te słowa się uśmiechnął.\n-Ale nie krzycz na mnie.\n-Ale za co ty mnie przepraszasz? Byś sobie sprawiła, ból cierpienie i sobie byś zrobiła krzywdę nie mi.\nLouis by mi nigdy tego nie wybaczył.- na jego imię przeszedł mnie dreszcz. Nie odezwałam się. Wolałam nie odezwać się..\n-Dlaczego ostatnio tak szybko wyszłaś?- znów nie odpowiedziała, a on podniósł moją mój podbródek, tak żebym spojrzała mu prosto w oczy.\n-Nie.. Nie chce go ranić, chociaż i tak już to zrobiłam, ale nie mam odwagi iść do niego i go przeprosić. Nie chce go ze swojej głupoty krzywdzić, ale raczej nie całuje się kogoś bez powodu?\n-To wy się całowaliście?\n-Nie, Louis sprawdzał czy moje usta są miękkie.\n-yyy.. A dlaczego nie chcesz się z nim spotykać?\n-Louis jest słodki, zabawny, opiekuńczy, kochany, przystojny i wgl. Ale ja nie darze go takim samym uczuciem jak on mnie. Niedługo dojdzie do tego że jeszcze wyzna mi miłość. A ja nie chce żeby on się we mnie zakochał .\n-a jeśli to będzie miłość bez wzajemności?Wtedy będzie sam siebie ranił.\nA ja nie potrafię powiedzieć czy za tydzień, dwa, miesiąc się w nim zakocham.- Niall nic nie odpowiedział, tylko milczał.\n-Chce o nim zapomnieć..\n-Świat zapomina co w ludziach jest najważniejsze.- przerwał mi w pół zdania po krótkim namyśle.\n-.. i lepiej żeby on o mnie też zapominał.\n-Jak wyjedziesz to albo zranisz siebie albo jego. A raczej siebie i jego.\n-Ale on mnie będzie często spotykał. Za każdym razem kiedy cię zobaczy, nie daj Boże z kimś innym to on się na nowo będzie załamywał. Amy dopuść go do siebie. Pozwól mu się poznać.\n-Nie mogę, nie chcę, boję się.\nNiall ja wyjeżdżam.\n-Coo? Gdzie? Na jak długo? Dlatego?\n-Nie wiem czy ci mogę powiedzieć?\n-Nie powiesz nic Louisowi?\n-Nie. Chyba że będzie chciał się zabić.\n-Więc lecę z siostrą na.. Na Ibizę.\n-Gdzie?Na Ibizę? Zabierzcie mnie ze sobą. Proszę, proszę, proszę. Tam jest teraz DJ Tiesto i David Guetta.\n-Oszalałeś! Are you crazy?\n-A co powiesz Louisowi?\n-Że jadę do rodziny.\n-I tak okłamiesz?\n-Nie. To zabierzmy ze sobą jeszcze Louisa.\n-I połowę Londynu, moje kuzynki, rodziców i mojego psa.\n-Nie Niall. To nie jest najlepszy pomysł.\n-Ale zastanów się jeszcze.\n-Zawsze jesteś taka nieugięta?\n-Niech ten dach zostanie naszym, tylko naszym takim tajemnym miejscem. Będziemy tu sobie zawsze przychodzić. I żeby nikt się o tym nie dowiedział.\n-Jeśli tak chcesz.\n-Nie żeby coś, ale zimno mi.\n-Załóż moją bluzę.\n-Nie dzięki, wolę iść do hotelu.\n-Chodź cie odprowadzę.\n-Nie ma potrzeby. trafię sama.\n-Niegrzeczna dziewczynka. Odrzucasz pomoc: nie chcesz bluzy, ani żebym cię odprowadził.- zaśmiał się.\n-No.. ee.. nie chcę cię fatygować.\n-Dla mnie to sama przyjemność.-zarzucił mi bluzę na plecy.\n-Dzięki.- wracając do domu Niall opowiadał mi historyjki z jego życia. Te smutne i te wesołe. Chociaż tych drugich było więcej.\n-Dzięki Niall że przyszedłeś, że byłeś że porozmawiałeś, pocieszyłeś- potrzebowałam tego.\n-Nie masz za co dziękować. Dzisiaj ty potrzebowałaś pomocy jutro to będę ja.\n-You are so cute. You know?- uśmiechnęłam się delikatnie.\n-Nie słodź mi bo się zarumienię.\n-Jeszcze raz dziękuje.- rzuciłam kiedy wchodziłam do hotelu. Przytuliłam go na pożegnanie i udałam się w stronę naszego pokoju gdzie pod drzwiami zobaczyłam..\nMamy już za sobą wydaje mi sie że większą połowę, a więc zbliżamy się powoli do końca.\nZ powodu tego że teraz wracam ze szkoły ok 16:30, a we wtorki o 17:30, miałam zamiar zawiesić jednego bloga, bo nie jest mi łatwo pisać 2 blogi, wracać tak późno ze szkoły, uczyć się do czego jeszcze obowiązki domowe, ale znalazłam wsparcie w mojej BFF i następny rozdział pisze Majka , bo AMY nie chciała napisać ( nie bd wnikać w szczegóły), ale rozumiem ją i mam nadzieję że chociaż jeden dzień na Ibizie zgodzi się opisać, coo? :D\nJak widać Niall zbliżył się do Amy, ale uprzedzam jako przyjaciel <3\nAutor: Karlee. o 19:25 2 komentarze:\n' I ♥MY CITY ' - 17\nObudził mnie dźwięk dzwonka mojego telefonu. Nie patrząc na ekran odebrałam go.\n-No cześć tato.\n-Aha. W każdym razie Majka coś marudziła że idziecie na jakieś ognisko i marudziła żeby zostawić wam pieniądze bo musicie iść na zakupy.\n-No to wpadnijcie to dam wam pieniądze.\n-Ehem.- odłożyłam telefon i poszłam dalej spać.\nAle jednak to nie mój dzień. Nie było mi dane pospać.\n-Aha to idę dalej spać.\n-Idź, idź. Nie ma sensu tak wcześnie wstawać.- była dopiero 10, a więc możemy jeszcze pospać. Opadłam na łóżko i znów zasnęłam.\nKiedy się obudziłam była minuta po 1 p.m. Momentalnie zerwałam się z łóżka i pobiegłam do pokoju Majki lecz jej nie było. Wzięłam szybki prysznic, a kiedy wyszłam Ta sobie na luzie siedziała przed tv i jadła pizzę.\n-Skąd masz pizzę?\n-Eee... z pizzerii??\n-To było pytanie retoryczne. Ubiorę się i spadamy na zakupy.\n-Ty i zakupy? Ha ha bo cię wyśmieje.\n-Muszę się jakoś normalnie ubrać w sobotę niee?\n-Słyszałam że ty też idziesz?\n-Wieści szybko się rozchodzą.\n-No patrz. Więc rusz dupe, bo ty chyba nie masz zamiaru iść w spodniach.\n-Nie żartuj sobie nawet w ten sposób.- odpowiedziała z powagą w głosie.\nZałożyłam niebieskie rurki, białą bokserkę i szarą bluzę. Włosy pozostawiłam rozpuszczone. Zresztą jak zawsze. Za grama nie miałam ochoty na te jebane zakupy. Za to najchętniej wypaliłabym jakiegoś jonita. Tak zdecydowanie. Więc tak jak ojciec oznajmił udaliśmy się do jego biura. Tam dostaliśmy taką ładną kwotę pieniędzy.\n-Ja już ci oznajmiam że ja maksymalne mogę tam być godzinę. Nie dłużej.\n-Czyli rozumiem że idziemy osobno?\n-No Amy... no..!\n-No dobra. Tylko żebyś tego nie żałowała.\n-Yep! - zaczęłam się zastanawiać co ja mam kupić? Czy ubrać się w stylu 'skate', czy normalne czy postawić na klasykę. Dobra nie róbmy sobie jaj. Przecież każdy wie że na taką luźną imprezę nie ubiórę się na klasyka.\nPrzeszłam pół Centrum Handlowego. Majkę zostawiam samą już w trzecim sklepie, ja tylko szłam długimi zatłoczonymi korytarzami i przez szklane szyby patrzyłam co jest w sklepie. Kwiatki, sukienki, sukienki, buciki, czapki, buty... Co? czapki? odwróciłam się na piencie i weszłam do sklepu. Zaczęłam przeglądać czapki. Ale kiedy trafiłam na 'Cook Monster' ('Ciasteczkowy potwór) .. myślałam że uśmiech mi rezerwie twarz. Z racji iż moje loki były puszyste musiałam wziąć rozmiar L . Cóż, Ta czapka do tanich nie należy, no ale czego się nie robi dla czapek?\nSpodnie miałam, bluzę też jedyne to mogłabym kupić bluzkę. No bo cóż więcej mi do szczęścia potrzeba? Cofnęłam się kilka sklepów do tego z t-shirtami, bluzami etc. Za chuja nie mogłam nic dla siebie wybrać. Było ich masakrycznie dużo. Wkońcu zdecydowałam się na taki szary t-shit z napisem: ' I ♥MY CITY ' po czym z moim zakupem wyszłam zadowolona ze sklepu. Wystukałam na ekranie numer Majki i czekałam aź odbierze, ale do niej to by można było dzwonić Trąbą Jeryhońską! jak trzyma telefon przy dupie to odbierze, a jak trzyma w torbie to jest masakra. Jej torbą jest gorsza jak jaskinia. Torba kobiety jest bezdenna i tam można wszystko znaleźć, czego tylko dusza zapragnie. A przynajmniej taka jest torba mojej siostry. Ja wszystko co mi potrzeba noszę w spodniach. Telefon, pieniądze słuchawki. Bez tego się nie ruszam. Zaczęłam chodzić i jej szukać, ale szukanie takiej Mayi Grande w Centrum Handlowym jest jak szukanie igły w stogu siana. Zawsze przecież mogę jej nie zauważyć w tym tłumie, a żeby przejść wszystkie sklepy trzeba całego dnia.\nZrezygnowana i zmęczona szukaniem wysłana jej tylko sms: 'Nie mogłam cię znaleźć, więc idę do hotelu. Widzimy się później. ' Kiedy wyszłam na dwór było już ciemno, a wszystkie lampy uliczne świeciły w najlepsze. Przeklnęłam pod nosem i postanowiłam iść z buta. To były tylko niecała 3 Londyńskie mile ( Londyńska mila- 5000 stóp = 1524 m ) , które zajęły mi 45 minut drogi. Przynajmniej przy moim tempie chodzenia. Przebralam się z tych zjebanych baletek i założyłam czarne conversy. Kiedy spojrzałam na zegarek była 8:49 więc napisałam Majce kartkę:\n'Wrócę późno, nie czekaj na mnie'\nNie chciało mi się iść z buta, a stan w którym mogę wrócić, być może uniemożliwi mi prowadzenie samochodu więc zamówiłam taksówkę.\nKiedy by tak wejść i spojrzeć: typowy klub. Część już lekko wcięta, cześć na haju, a reszta dopiero się rozkręca. Zaczęłam wzrokiem szukać kolesi z którymi ostatnio gadałam. Wydawali się być spoko ale i tak nigdy nie miała bym zamiaru im się zwierzyć. To zwykli chłopacy i tak by mnie nie zrozumieli. Ale kiedy alkohol przejmuje nad tobą władze nie patrzysz czy to twój przyjaciel czy wróg tylko po prostu z nim gadasz. Koło baru zobaczyłam kilku podchmielonych gości. Gdyby nie czapka Josha nie poznała był ich.\n-Siema chłopacy. Macie coś na zatopienie smutków.?\n-jak nie macie nic innego to dajcie .- wzięłam jednego jonita i zaczęłam powoli go ciągnąć. Rozglądałam się po całej sali obserwując ludzi, kiedy poczułam ciepłą dłoń na moim ramieniu. Kiedy się obróciłam zobaczyłam uśmiechniętego Nialla, ale kiedy zobaczył że trzymam jonita w ręce od razu uśmiech zszedł z jego twarzy. Czemu Kurwa ja zawsze muszę mieć takiego pecha i spotykać ludzi o których chcę zapomnieć.\n-Ty.. yy.. palisz? -Nie odpowiadając mu obróciłam się szybko na pięcie i zaczęłam biec jakimiś nieznanymi mi korytarzami potem jakimiś schodami prowadzącymi do góry. chciałam uciec przed Niallem, przed rozmową z nim, bo bałam się że zranie go tak jak to zrobiłam z Louisem. Stromymi schodami Doszłam do jakiś dużych drzwi. Przekręciłam klucz znajdujący się w drzwiach. Powoli otwierałam drzwi, bo nie wiedziałam czego się mogę za nimi spodziewać. Kiedy poczułam że zimne powietrze uderza w moją twarz wiedziałam że prawdopodobnie znajduje się na dachu budynku. Miał on około 100 metrów wysokości więc z góry było wszystko świetnie widać. Podeszłam do krawędzi. Był to około pół metra wysokości i i pół metra szerokości murek. Stanęłam na murku i zachwycałam się pięknem Londynu w nocy. No ale nie trwało to długo, bo usłyszałam głos blondyna za sobą.\n-Amy nie rób tego!!- wystraszył mnie. Wtedy straciłam równowagę i..\nNie wiem w sumie od czego zacząć:\nNawet nie wiem jaki długi wyszedł ten rozdział, ale dodaje go z telefonu bo właśnie wracam z Łodzi i nie za bardzo mam czas na dopisanie czego kolwiek bo muszę pomóc mamie wyjechać, bo to trochę skomplikowane miasto i te wszystkim uliczki, jednym słowem służę za 'nawigatora' jeśli wgl. tak to mogę nazwać.\nI dla tych co nie wiedzą jak wygląda Ta czapka dodam zdjęcie.\nAutor: Karlee. o 19:57 4 komentarze:


Fototapeta シュノーケリング中の景色、ピピ島 na wymiar - lato, morze, naturalny\n-10% na wszystkie produkty koniec promocji za: 08:30:51\nID zdjęcia: 403959354\nWyszukaj po: Autor: 明音 吉川\nFototapeta drukowana jest na wysokiej jakości oraz mocnym i wytrzymałym materiale: lateks 212gm2, flizelina 200g/m2, flizelina 350g/m2, winyl 350g/m2 lub samoprzylepna, które posiadają doskonałe nasycenie kolorów. Fototapeta zostanie wykonana wg Twoich wytycznych. Dzięki naszemu generatorowi możesz wybrać nie tylko interesujący Cię rozmiar i materiał fototapety ale także dowolnie zmienić jej kolorystykę, nasycenie barw oraz wyszukać podobną fototapetę pasującą do przedstawionej grafiki. Dzięki temu możesz być pewny, że Twoja Fototapeta シュノーケリング中の景色、ピピ島 na wymiar będzie jedyna w swoim rodzaju i zostanie wykonana specjalnie dla Ciebie. Możliwość indywidualnej edycji fototapety pozwoli Ci z łatwością dopasować do stylistyki wnętrza i charakteru pomieszczenia co z pewnością podkreśli niepowtarzalny styl każdej aranżacji.\nSłowa kluczowe: lato, morze, naturalny, kąpiel, ośrodki, phuket, tajlandia, azja, wakacje, wakacje, snorkeling, ryba, gołąbek, snorkel, istota, biologia, ryba, morze, wakacje, podróż, ożywić, ładny, słonowodne, nurkowanie, wakacje, midsommar, stado, wakacje, odpoczynek, pływać, szczęśliwy, ładny, morze, szkoła ryby, niebieski, zielony, atrakcyjność turystyczna


Data dodania: 2022-02-17 (13:39) Komentarz poranny TMS Brokers\nWe wczorajszym protokole z ostatniego posiedzenia FOMC wyrażono obawy o podwyższoną inflację i stwierdzono, że jeśli nie zostanie ona obniżona zgodnie z oczekiwaniami, wówczas właściwe będzie aby Rezerwa Federalna zniosła akomodacyjną politykę pieniężną w szybszym tempie.\nWzrost stóp procentowych będzie prawdopodobnie bardziej dynamiczny od tego z 2015 roku. Redukcja bilansu została rozpocznie się po pierwszej podwyżce, komunikat nie zawierał jednak informacji, kiedy dokładnie miałoby się to wydarzyć. Nieco spadły oczekiwania rynku do wzrostu kosztu pieniądza w USA o 50 bps. Były one wyższe tu po publikacji ostatniego CPI (7,5 proc. r/r). Po wczorajszym protokole obniżyły się. Dolar zareagował minimalnym osłabieniem a indeksy giełdowe wzmocniły się, jednak skala tych zwyżek nie jest imponująca.


1 października otwarto nowy sklep Grupy Chorten w Białymstoku, przy al. Jana Pawła II 59. Placówka na tle konkurencji wyróżnia się szeroką ofertą ogólnospożywczą i wyborem mięsa oraz wędlin, posiada bowiem duże stoisko przy współpracy z marką Sokołów.\nSłoneczne Trasy to osiedle deweloperskie, które cały czas się rozrasta i w którym obecnie zamieszkuje już kilka tysięcy osób. Przy samym wjeździe to tego kompleksu powstał nowy sklep pod szyldem Grupy Chorten w formule kameralnych delikatesów. Punkt ma ponad 100 m kw. powierzchni sprzedaży.\nJuż wcześniej działała tu inna placówka handlowa, ale nowi właściciele przeprowadzili gruntowną modernizację całego lokalu, wyposażając sklep w nowoczesne meble i urządzenia. Klienci będą tu obsługiwani przy dwóch stoiskach kasowych. Sklep jest czynny także w niedziele niehandlowe.\nW ofercie jest olbrzymi wybór produktów ogólnospożywczych, świeże owoce i warzywa oraz pieczywo z lokalnych piekarni. Na bogato zaopatrzonym dziale piwno-alkoholowym można kupić także zimne trunki prosto z lodówki. Zadbano też o konsumentów, który sięgają po produkty bio, oferując szeroką półkę produktów ekologicznych. Lodówki z napojami i nabiałem, dział z podstawowymi kosmetykami, chemia gospodarczą i artykułami higienicznymi – to także musiało się znaleźć w tego typu placówce.\nMocną stroną tego miejsca ma być duża lada mięsna.\nNa osiedlu tym jest tylko dyskont, w którym brakuje oferty produktów mięsnych na wagę. W naszym sklepie będzie wiele wysokiej jakości wyrobów wędliniarskich, mięso na wagę, w tym także mięsa pieczone na miejscu w specjalnym piecu. Całemu stoisku patronuje firma Sokołów, zatrudniliśmy personel z wieloletnim doświadczeniem w sprzedaży tej kategorii produktów, planujemy także liczne promocje, więc liczymy, że szybko zdobędziemy zaufanie klientów\nmówią Paweł i Kamil Tworkowscy.\nObaj panowie prowadząc rodzinny biznes od lat współpracują z Grupą Chorten. Dotychczas zarządzali 3 sklepami w Białymstoku. Ich czwarta placówka jest jednocześnie 1990 sklepem w Grupie Chorten, która najwięcej, bo ponad 400 punktów ma na Podlasiu, z którego\nBardzo nas cieszy, że ci młodzi dynamiczni przedsiębiorcy mogą się rozwijać przy współpracy z nami i śmiało inwestują w swój kolejny punkt. Dzięki naszym warunkom handlowym u producentów i dystrybutorów oraz wspólnym promocjom, mamy nadzieję, że osiągną sukces w nowym miejscu i białostoczanie będą tu chętnie robić codzienne zakupy\nPierwsi klienci mogą liczyć na atrakcyjne promocje na otwarcie oraz specjalne gadżety, m.in. torby ekologiczne z drzewkiem dębu.


Białystok | Niezależne Media Podlasia - Part 2\nCategories : Bez kategoriiTags : BiałystokTeatr im. Węgierkiulica ElektrycznaUlica Mickiewiczaulica ŚwiętojańskaLeave a comment\nWędrując od strony Pałacu mijam tę samą od kilku pokoleń budkę z lodami w smakach dwóch – jeśli latem. Tuż obok – nieistniejący dom drewniany nieopodal Pałacu, w którym wielokrotnie chroniłam się przed burzą,wracając z „archaicznych” kursów języka angielskiego w sali Akademii – a byłam podówczas uczennicą ósmej klasy. Potem jeszcze kilka kroków obrzeżami Plant (znów ukłon w stronę Praczek oraz altany zwanej Liverpoolem). Continue reading „Ulica Mickiewicza” →


56 uczniów z 4 opiekunami, p. Adamem Gzelą, Katarzyną Szmukstą, Alicją Rogowską i Sylwią Smejlis-Jastrząbek wyruszyło we wtorek 30.05 o godzinie 6.00 spod szkoły w długą trasę autokarem, aby na godzinę 15.00 dotrzeć do pierwszego punktu wycieczki, do kopalni złota w Złotym Stoku. Oprócz zwiedzania kopalni w programie był także średniowieczny park techniki. Po wizycie w Złotym Stoku przejechaliśmy do naszego Pensjonatu Granada w samym sercu Gór Stołowych w miejscowości Łężyce niedaleko Dusznik – Zdroju. Na miejscu czekał na nas ciepły posiłek a po obiadokolacji mieliśmy okazję skorzystać z atrakcji ośrodka: był basen, jacuzzi, sauna, bilard, tenis stołowy, siłownia, trampolina, boisko… no i spacerki na terenie wokół pensjonatu, z pięknymi widokami na okolice\nNa drugi dzień 31.05 wybraliśmy się w góry – konkretnie przeszliśmy trasę turystyczną Błędne Skały, a następnie zdobyliśmy najwyższy szczyt Gór Stołowych – Szczeliniec Wielki liczący 919 m wysokości. Poruszając się szlakiem po Szczelińcu zeszliśmy do autokaru i przejechaliśmy do Kudowy- Zdrój, aby zobaczyć i poznać historię kaplicy Czaszek w Czermnej. Po spacerze alejami Zdroju i skosztowania wód zdrojowych na terenie Parku Zdrojowego, pozostało nam trochę czasu na relaks – a więc czas na lody kawę, małą przekąskę, zakupy. Po powrocie do pensjonatu i kolacji znów był czas na relax. Wieczór zakończyliśmy ogniskiem.\nTrzeciego dnia 1.06 wybraliśmy się do Pragi aby z mapą i przewodnikiem w ręku zobaczyć to piękne miasto i poznać jego najważniejsze i najpiękniejsze miejsca, m.in. katedra św. Vita, zamek na Hradczanach, most Karola, zegar Orloj, pomnik Jana Husa, Vaclavskie Namesti i pomnik św.Wacława. Po ponad 6-godzinnej wizycie w stolicy Czech udaliśmy się z powrotem do pensjonatu. W drodze nie zabrakło śmiesznych sytuacji z udziałem czeskiego języka – każdy miał okazje poznać kilkanaście zwrotów i słówek w języku czeskim.\nCzwartego dnia 2.06 po wykwaterowaniu pojechaliśmy znów na teren Czech do Skalnego Miasta Adrspach należących do kompleksu Teplicko – Adrspackich Skał które z kolei są częścią czeskich Gór Stołowych. Szlak turystyczny wiódł wokół monumentalnych brył skalnych które w części zostały nazwane - nazwy pochodzą od rzeczy i zjawisk, które przypominają. Była również okazja przepłynięcia się tratwą na skalnym jeziorku, którego „kapitanem” był pewien Czech, który próbował ubarwić przejażdżkę opowieściami z mchu i paproci. Po wyjściu ze Skalnego Miasta pojechaliśmy do Wrocławia, w którym spędziliśmy ostatnie godziny naszej podróży. Pierwszym etapem było Afrykarium. Następnie podjechaliśmy autokarem na Ostrów Tumski i spacerkiem przez most Tumski przeszliśmy na Stare Miasto. Zwiedzając Stare Miasto każdy miał możliwość wzięcia udziału w zabawie – konkursie polegającym na odnalezieniu jak największej liczby krasnali i zrobieniu sobie z nimi zdjęcia. Zabawa się udała, w drodze powrotnej w autokarze konkurs został rozstrzygnięty, a zwycięzcami zostali: Jakub Skrzypski 31 krasnali, Julian Tuczko 29 krasnali i Bartosz Ranachowski 23 krasnale. Wszyscy otrzymali nagrodę - wśród nich m.in. kubek, czeska czekolada studencka, długopis i wafelek. Ostania noc w autokarze zakończyła się o 6.30 pod szkołą, gdzie bosko zmęczeni ale pełni radości i wrażeń udaliśmy się do domu do wygodnego łóżka aby dospać trudy nocnej drogi powrotnej.\nOrganizatorem i pilotem wycieczki był p. Adam Gzela.\nWykład pt: Studiowanie za granicą\nW ostatni wtorek naszą szkołe odwiedziła Pani Alek...\nDnia 22 marca 2017 roku uczniowie klasy IIB i IIIB profilu p...\nThe Mathematical Com…\nCSR czyli biznes spo…\nKLASA IIb W PRZEDSZK…\nLISTA NAUCZYCIELI X LO Lp Im...\nRODO - Informacje o …\nWyniki Inkubatora Ta…


Grzejniki na miarę nowoczesnego domu - Najlepsze Domy\nWielofunkcyjne, ładne, estetyczne, ekologiczne, ekonomiczne, dekoracyjne, intuicyjne. Tak w kilku słowach można opisać nowoczesne grzejniki. Aby dobrze wybrać warto wiedzieć co oferują producenci.\n30 sie 2019 14:00\nCzasy, kiedy grzejnik był elementem wyposażenia wnętrza wstydliwie ukrywanym pod oknem, na szczęście odeszły już do lamusa. Dziś grzejnik, zwłaszcza w wersji dekoracyjnej, doskonale odnajduje się nie tylko w holu, przedpokoju czy korytarzu. Znakomicie sprawdza się czy wręcz bryluje także „na salonach”. Nie tylko dopełnia wnętrze. Równie dobrze może stanowić punkt wyjścia do aranżacji całego pomieszczenia, określając jego charakter.\nWspółczesne grzejniki wykonywane są z przeróżnych materiałów – od tradycyjnej stali i aluminium, przez kamień, beton, szkło aż po materiały kompozytowe. Jako odzwierciedlenie wizjonerskich idei projektanta przybierać mogą najróżniejsze formy. Najtrudniejsze w pracy designera wydaje się odpowiednie wyważenie proporcji między sztuką a użytecznością lub – innymi słowy – między formą a funkcją przedmiotu.\nIstnieje kilka podstawowych rodzajów grzejników. Wśród nich dużą popularnością cieszą się grzejniki ścienne i kanałowe. Pierwsze z nich to nieograniczona wprost pod względem designu, kształtów, kolorów czy materiałów paleta możliwości, która pozwala dopasować grzejnik do potrzeb mieszkańców. Aby nieco ułatwić poruszanie się w niezwykle bogatej ofercie producentów podzielmy je na dwie kategorie: płytowe i dekoracyjne. Grzejniki płytowe to najpopularniejsze i najbardziej przystępne cenowo rozwiązanie. Ale i tu nie brakuje nowinek, które sprawiają, że tradycyjne rozwiązania znajdują zastosowanie w nowoczesnych wnętrzach.\nPowszechnie spotykamy modele stalowe wykonane z głęboko tłocznej blachy, standardowo w białym wykończeniu, oferowane z bocznym lub dolnym podłączeniem do instalacji. Wśród nowości natomiast warto wyróżnić te z gładkim wykończeniem płyty czołowej, przeciętej lekkimi poziomymi przetłoczeniami czy modele z gładką płytą czołową, nakładaną na bazową, co sprawia, że grzejnik zyskuje estetyczne wykończenie i minimalistyczny wygląd.\nGrzejniki płytowe sprawdzą się niemal w każdym pomieszczeniu: pokoju dziennym, kuchni, pokoju dziecięcym, sypialni czy gabinecie. Grzejniki płytowe poza standardowym kształtem pozwalającym na montaż pod oknem dostępne są także w wersji pionowej – o niewielkiej szerokości (już od 30 cm) i znacznej wysokości (od 150 do nawet 230 cm), co umożliwia montaż w nietypowych miejscach, a przy tym pozwala zaoszczędzić przestrzeń w małych pomieszczeniach.\nGrzejniki dekoracyjne to najbogatsza i najbardziej różnorodna kategoria w omawianej grupie produktowej. Możemy wybrać modele z pełnym panelem przednim lub grzejniki zbudowane z kolektorów zbiorczych i profili. Te ostatnie mogą składać się z płaskich lub okrągłych profili, prostych lub wygiętych w łuk, ułożonych pionowo lub poziomo. Szeroki wybór i mnogość rozwiązań wśród tego typu modeli wynika z niezliczonych możliwości operowania elementami tworzącymi konstrukcję grzejnika.\nPrzykładowo, profile mogą mieć postać rurek o przekroju okrągłym, ustawione pionowo i mocowane w górnej i dolnej części za pomocą poziomych kolektorów. Takie model polecane są do pokojów dziennych. Jeżeli zaś to profile ustawione są poziomo i połączone w sekcje po kilka za pomocą zbiorczych, poziomych kolektorów, mamy do czynienia z popularną drabinką łazienkową.\nProducenci zaskakują pomysłami na oryginalne i niezwykle dekoracyjne ułożenie profili, co daje efekt na przykład w postaci np. grzejników asymetrycznych, z jednym kolektorem po lewej lub prawej stronie profili, czy grzejników w formie prostokątnej ramy ze skośnie rozmieszczonymi profilami, które mogą z powodzeniem pełnić rolę nowoczesnej dekoracji.\ngrzejniki grzejniki łazienkowe


Mężczyźni i młodzieńcy z całego Górnego Śląska pielgrzymują dziś do Piekar Śląskich – Magna Polonia\nMężczyźni i młodzieńcy z całego Górnego Śląska pielgrzymują dziś do Piekar Śląskich\nGórnośląskie drogi wiodące w stronę Piekar są niedzielnego poranka pełne mężczyzn. Pod bezchmurnym niebem idą oni, jadą na rowerach i motocyklach. To pielgrzymka mężczyzn do Matki Bożej Piekarskiej.\nNiektórzy mężczyźni wychodzili przed świtem, a nawet głęboko w nocy, żeby dotrzeć na czas do piekarskiego sanktuarium. Na przykład grupa z Tychów-Cielmic wymaszerowała już o 2.00 w nocy – stamtąd do Piekar jest 45 km. Idą do Maryi w jej piekarskim sanktuarium na Dzień Matki.\nSą też mężczyźni z sąsiednich diecezji, także górale śląscy. Spodziewana jest też duża grupa potomków Ślązaków, którzy założyli pierwsze polskie osady w Stanach Zjednoczonych, w Teksasie – m.in. miejscowość Panna Maria.\nRafał Ziemkiewicz do Dulkiewicz: „Z czego jesteś taka dumna, żałosna idiotko?”\nWielki protest przeciwko Netanjahu w Tel Awiwie


Przestrzenie publiczne w Polsce? Czeka nas raczej ewolucja niż rewolucja - Wywiady\n02 lip 2019 13:00\nBogusław Hajda, główny specjalista w Biurze ds. Planowania Przestrzennego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego, fot. PTWP\nŁawka, siedzisko, lampa, kosz, fontanna, rzeźba miejska to elementy miejskiego krajobrazu, od których jakości zależy nie tylko komfort, ale również estetyczne doznania użytkownika przestrzeni. Dobrze zaprojektowane i wyposażone przestrzenie są jednym z czynników poprawiających atrakcyjność miasta, co nie jest bez znaczenie w dobie konkurencji miast o mieszkańca - mówi Bogusław Hajda, główny specjalista w Biurze ds. Planowania Przestrzennego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego.\nCzego potrzebują mieszkańcy w kontekście przestrzeni publicznych? Kiedy zaczęli odczuwać, że miasto to nie tylko budynki i parkingi, a także tereny między nimi, tj. parki, place, woonerfy?\nPotrzeby mieszkańców związane z przestrzeniami publicznymi są tak różne, jak różnią się pomiędzy sobą grupy mieszkańców oraz funkcje tych przestrzeni. Inne role pełnią np. plac przed reprezentacyjnym budynkiem teatru i kameralny plac wewnątrz zabudowy kwartałowej. A obydwa to jednak place. Ich różne role w przestrzeni miasta powodują różne formy i sposoby zagospodarowania oraz przyciągają różne grupy użytkowników. Generalnie trudnym czy wręcz nieroztropnym byłoby mieć wobec nich takie same oczekiwania. Ale nie powinno to zwalniać projektantów i inwestorów od zadbania o to, aby te przestrzenie zawierały elementy sprzyjające integracji różnych użytkowników a przeciwdziałały wykluczeniom i segregacji.\nMiasto to zarówno budynki i parkingi, jak i place, parki i woonerfy. Ale miasto to przede wszystkim mieszkańcy oraz ich potrzeby. A te ostatnie ewoluują np. w miarę zmian społecznych, gospodarczych czy politycznych. Inne są dzisiaj i inne były 50 lat temu. Inne są również możliwości ich realizacji. I to ma wpływ na intensywność uwagi kierującej się w stronę wysokiej jakości przestrzeni publicznych. Nie bez znaczenia jest tu również pewna otwartość na budowanie relacji międzyludzkich, czemu sprzyja wspólne spędzanie czasu w sprzyjających temu przestrzeniach publicznych\nNa jakim etapie jest Polska w tym kontekście? Czy władze i inwestorzy Pana zdaniem zaczynają dbać o przestrzenie publiczne?\nPolska jest w tym kontekście na takim etapie, na jakim są potrzeby Polaków związane ze wspólnym spędzaniem czasu różnych grup społecznych w tej samej przestrzeni. A więc w fazie początkowej. Według badań publikowanych przez Eurostat mamy relatywnie niski poziom akceptowania odmienności oraz niski poziom zaufania do siebie nawzajem. Trudno nas również nazwać społeczeństwem obywatelskim, biorąc pod uwagę np. frekwencję w wyborach różnego rodzaju. Sytuacja powoli zmienia się na lepsze, ale to będzie proces długotrwały, raczej ewolucja a nie rewolucja. Te procesy ewolucji potrzeb i zachowań są coraz częściej wspomagane i stymulowane przez samorządy i inwestorów, którzy przykładają coraz większą wagę do jakości realizowanych przestrzeni publicznych.\nCzy faktycznie rzeźba miejska, ciekawe siedzisko, neon mogą poprawić samopoczucie mieszkańców i sprawić, że zaczynają bardziej lubić miasto? Czy tego typu inwestycje zaczynają być ważniejsze niż więcej miejsc parkingowych albo termomodernizacja? Czy zieleń i estetyka zaczynają mieć znaczenie?\nprzestrzeń miejska RSS Bogusław Hajda RSS


Jerzy Wcisła - Dziennik Elbląski\nJerzy Wcisła - Wiadomości i artykuły\nPlatforma rusza w samorządową podróż. Pierwsze spotkanie w Elblągu\nPlatforma Obywatelska rozpoczyna wielką samorządową podróż po Polsce. Jej celem będą spotkania z mieszkańcami powiatów i wspólne szukanie rozwiązań dla kraju w roku wyborczym. Jedno z pierwszych z takich spotkań już we wtorek (13.03) w Elblągu.\nWybory samorządowe 2018. Elbląska PO: "Obawiamy się prób manipulacji"\nPodczas środowej konferencji Platformy Obywatelskiej senator Jerzy Wcisła poinformował, że skierował list do premiera Mateusza Morawieckiego w związku z reakcją USA na zmianę przez PiS ustawy o IPN. — Może ona dotyczyć roli NATO - a więc USA- w minimalizowaniu zagrożenia wynikającego z sąsiedztwa polsko-rosyjskiego — napisał senator. Mówił także o zbliżających się wyborach samorządowych.\nCzy Żuławy Elbląskie zostaną objęte programem zabezpieczenia przeciwpowodziowego? Tego chce senator Jerzy Wcisła, który wystąpił do polskiego rządu o zabezpieczenie w budżecie państwa kwoty 100 tys. zł na to przedsięwzięcie. Pieniądze miałyby również wesprzeć budowę zbiornika retencyjnego na Kumieli.\nTrzeba zdążyć do 2020 r. "Czy pieniądze zostaną w pełni wykorzystane?"\nPo stronie samorządów oraz instytucji leży walka o jak najszybsze uruchomienie projektów z programu transgranicznego Polska-Rosja — uważa poseł Jacek Protas (PO). Z tego programu około 250 mln zł ma trafić do naszego regionu na inwestycje infrastrukturalne. Ale decyzji w sprawie terminu naboru wniosków o dofinansowanie do tych projektów nadal nie ma.\nCo zrobić, by uniknąć w przyszłości takich powodzi?\nCzy poniedziałkowej powodzi można było uniknąć? Co zrobić, żeby sytuacja się nie powtórzyła. Jerzy Wcisła, senator Platformy Obywatelskiej z Elbląga, wnosi o stworzenie strategii i procedur postępowania na wypadek zagrożenia powodziowego. Chce również, by odpowiednie jednostki dokonały przeglądu infrastruktury podległej ministerstwom - łącznie z ciekami i zbiornikami wodnymi.\nDziałania w ramach Roku Rzeki Wisły to społeczne inicjatywy dążące do budowy dobrej marki rzeki Wisły. Elbląg także włączył się w obchody tego wydarzenia. W sobotę (29.07), w Jachtklubie na ul. Radomskiej, odbył się z tej okazji piknik,


Stygnąca wojna - recenzja filmu "Tajemnice Joan" - Box Office'owy Zawrót Głowy\nStygnąca wojna – recenzja filmu „Tajemnice Joan”\nCzerwiec 26, 2019 Czerwiec 26, 2019 - by Damian Marciniak\nNawet jeśli rzeczywistość jest niemal gotowym scenariuszem filmowym, z jakiegoś powodu scenarzyści uznają czasem, że ona sama nie wystarcza. Dorobek reżysera Trevora Nunna i scenarzystki Lindsay Shapero to jak do tej pory raczej dalsze funkcje na dużych planach oraz niezapadające w pamięć brytyjskie produkcje telewizyjne. Ciężko więc napisać, że adaptacja powieści Jennie Rooney (inspirowana historią Melity Norwood) znalazła się w dobrych rękach. Wszystko wskazywało zatem na poprawną adaptację telewizyjną w stylu BBC, która z jakiegoś powodu zagościła na ekranach nawet polskich kin.\nW 2000 roku Joan Smith pielęgnuje rośliny przed swoim domem, gdzieś na obrzeżach Wielkiego Londynu. Niespodziewanie pod dom podjeżdża policja, a osiemdziesięcioparolatka zostaje aresztowana pod zarzutem szpiegostwa. W rzeczywistości bohaterka tej historki dorobiła się pseudonimu „Granny Spy”. Podczas kolejnych przesłuchać eksplorujemy przeszłość Joan – pierwsze kontakty z lewicowymi grupami na studiach, pracę w wojskowej grupie badawczej podczas wojny oraz oczywiście wątek romantyczny, bez którego scenarzystka nie wiedziałaby jak sformułować fundamenty postaci.\nWłaśnie w tym tkwi zagadka, dlaczego dobrze zagrany i bardzo poprawny technicznie film do złudzenia przypomina taśmowe produkcje telewizyjne. Prawdziwa Melita Norwood miała dobrze ugruntowane motywacje ideologiczne, które przez Trevora Nunna są jedynie delikatnie zaznaczone, a wspominane przez bohaterkę wyglądają raczej na rozpaczliwą próbę obrony. Zamiast tego, Joan zostaje osadzona w trójkącie miłosnym, a jej sprawczość i podmiotowość zostaje porzucona na rzecz emocjonalności, warunkującej kolejne decyzje.\nPomimo braku poprowadzenia ze strony reżysera, nienajgorzej swoją bohaterkę sportretowała Sophie Cookson. Przy czym wybija się tu przede wszystkim marnością otoczenia, gdyż postaci męskie sprowadzone zostały do archaicznych wręcz archetypów, których jak ognia wystrzegać powinni się współcześni scenarzyści. Stephen Campbell Moore ratuje się przynajmniej solidnym warsztatem teatralnym, natomiast Tom Hughes z jakiegoś powodu wygląda tu jak fatalnie dobrany naturszczyk, choć aktorem jest przecież przyzwoitym. Jeśli dodać do tego przechodzącą obok filmu Judi Dench i powodującą ścieranie zębów plastikową nadekspresję Terezę Srbovą, efekt jest co najmniej zasmucający.\nPrzy tych wszystkich wadach, „Tajemnice Joan” to jednak film interesujący. Całkiem nieźle udało się zbudować napięcie, a jeśli pominąć odarcie postaci z kluczowych motywacji, zachowują przynajmniej pozorną spójność. Mam wrażenie, że film Munna to wiele nietrafnych decyzji, ale trafne dwie kluczowe – dobór głównej bohaterki. Judi Dench nawet na autopilocie poprawia wrażenie słabego obudowania wątku współczesnego. Sophie Cookson bywa mdła, lecz całkiem dobrze odnajduje się w prostej roli, obudowując ją dość ekspresyjną mimiką i urokiem.\nZ bardzo intrygującej historii, „Tajemnice Joan” wyciągają film przyjazny w odbiorze, choć właściwie całkowicie niezapadający w pamięć. Nasuwają się skojarzenia z licznymi przecież produkcjami traktującym o tym okresie, które możemy oglądać w TVP. Ostatecznie dostajemy film letni, ciężki nawet w krytyce, gdyż ani przez moment nie stawiający sobie ambicji do przebicia wymaganego minimum.\nTaggedJudi DenchRed JoanSophie CooksonStephen Campbell MooreTereza SrbovaTom HughesTrevor Nunn\nPrevious Article Świetny start przedsprzedaży biletów na „The Lion King” w Ameryce.\nNext Article Ładna pogoda wygrała z kinami w pierwszy weekend wakacji.