Upadek Cesarstwa Taigong – Conlanger\nUpadek Cesarstwa Taigong\njasnozielony: obszary utracone przed 5900\nzgniłozielony: obszary utracone do 7000\nciemnozielony: granice imperium w dniu spalenia Hengdu.\nUpadek Cesarstwa Taigong (qin 齊楚大國落 Tāigòng Dáyé jîndāi) – seria wydarzeń historycznych w latach 6820-7274, które doprowadziły do rozkładu systemu politycznego i faktycznego rozpadu Cesarstwa Taigong – ostatniej trawestacji qińskiej monarchii absolutnej – i faktycznej likwidacji jakiejkolwiek państwowej organizacji tego ludu na blisko trzy wieki. W pewnym momencie swojej historii imperium Qin osiągnęło takie rozmiary, że sprawowanie skutecznej kontroli biurokratycznej i militarnej na takim obszarze przestało być możliwe. Naciski wewnętrzne i zewnętrzne, a także słabość dworu cesarskiego w Hengdu (都 hēng dù „miasto stołeczne”) doprowadziły do powstania wielu nowych państw i w zasadzie uformowały polityczny krajobraz regionu, na wiele lat wytrącając z rąk qińskim hegemonom pozycję lidera regionu Morza Słonego. Za ostateczną datę upadku cesarstwa uznaje się spalenie Hengdu przez Tarolaugra I w 7274 roku. Wydarzenie to rozpoczyna jedyną w qińskiej historiografii erę nazwaną od imienia jednej postaci: Erę Chana Tarolaugra (牛汗世 táluó'èr bêi shì).\nDynastia Taigong jest obok Zunma jedną z dwóch dynastii cesarskich – i jedyną rodzimą – co do której zastosowano po jej wygaśnięciu Prawo Zniesławienia. Oznacza to, że honoryfikatywny wyróżnik 朝 dá nie jest w stosunku do niej używany, a cesarze są nazywani 首 shōng „kapitan”: nie stosuje się wobec nich tytułu 皇帝 sēnmín „suweren”, tradycyjnie przysługującego władzy cesarskiej.\n2.1 6820-6840: Choroba i śmierć cesarzowej Koho\n2.2 6840-6900: Samodzielne rządy Wenfe; rebelie truskie\n2.3 6900-7263: Interwencja ajdyniriańska i nowa obca władza\n2.4 7263-7274: Marsz Tarolaugra i koniec imperium\n4 Prowincje qińskie w kolejności utraty kontroli\n4.1 Za dynastii Zunma\n4.2 Za dynastii Taigong\nDynastia Taigong wstąpiła na tron w roku 5762, otwierając Erę Powtórzonego Porządku (井又世 zhōng hàpxiâ shì) i stawiając się tym samym w kontraście do swoich poprzedników, pochodzącej z Murii dynastii Zunma (西夏 Zūnmâ „skromny sługa”). Rządy Zunma nie były popularne w kraju – chociaż dynastia szybko podjęła decyzję o całkowitej qinizacji, przybierając tradycyjne miano i kulturę cesarską, uważano, że są oni prawdziwie oddani swojej zamorskiej ojczyźnie, a nie interesowi imperium. Z tego też powodu nowa dynastia, która wyrosła z lokalnych rodów arystokratycznych o wysokiej pozycji na dworze, postrzegana była jako zmiana jakościowa, „powrót do status quo”, początek nowej złotej ery. Oczekiwania wobec nowego monarchy, który przybrał imię Taigong Kunmek (齊楚日心 Tāigòng Kùnmèk), były wobec tego bardzo wysokie: musiał on jawić się jako przywódca polityczny, ale także militarny i duchowy, jako przedstawiciel odnowy wielkiej nacji, której przyszło mu rządzić.\nWbrew nazwie, w Erze Powtórzonego Porządku ładu politycznego i gospodarczego było niewiele. Wbrew obietnicom, utraconych północnych prowincji na terenie Harensuranu nigdy nie udało się odzyskać; kampania mająca na celu odbicie Hwatungu przeprowadzona w latach 6007-6015 zakończyła się sromotną klęską: wojska Taigong, wysłane na północ wczesną jesienią, zostały zaskoczone przez surowe nawet wobec lokalnego mikroklimatu warunki pogodowe panujące w Dachu Świata, związane walką przez wojska azeńskie jeszcze na swoim terenie w kotlina Guokhe i ostatecznie zdziesiątkowane przez głód i choroby podczas oblężenia strategicznie pozbawionego znaczenia miasta Mzalft. Klęska Qińczyków wyniosła na azeński tron królową Ncharmz, wielką reformatorkę i otworzyła Azenii drogę do statusu lokalnej potęgi.\nW obliczu klęski z krajem, który na qińskich mapach ciągle przedstawiany był jako zbuntowane prowincje pod tymczasową kontrolą rebeliantów, trudno było mówić o radości w Cesarstwie. Błędów doszukiwano się jednak nie w planowaniu taktycznie idiotycznej jesienno-zimowej inwazji, lecz w luźnej polityce Zunma, za których czasów prowincje Harensuranu wybiły się na niepodległość. Uznano, że zabiegi qinizacyjne prowadzące na północy były niedostatecznie intensywne i że nie zaszczepiono tam ducha „Jednego Qin” (powszechnej w tamtych czasach tezy głoszącej, że bycie Qin to kwestia wyboru, do którego dokonania trzeba nakłonić cały świat). Podjęto decyzję o użyciu do tej pory w praktyce martwego Prawa Zniesławienia wobec Zunma, rujnując tym samym poprawne mimo wszystko do tej pory stosunki z Murią – ironią historii jest, że dokładnie tego samego prawa użyto później wobec Taigong. Zadecydowano także, że qinizacja populacji truskiej i poickiej na zachodnich i południowych rubieżach kraju musi zostać wzmocniona i przyspieszona. Dało to rozpęd rozwijającym się w regionie ruchom irredentystycznym – zwłaszcza że lokalna populacja miała świeży przykład Azenii, kraju, który nie dość, że wybił się na polityczną niezawisłość, to jeszcze ją skutecznie obronił.\nKryzys ekonomiczny lat 6700-6800 doprowadził do poważnych braków zaopatrzeniowych i znacznego spadku wartości qińskiego pieniądza. Ściągalność podatków była niska, a utrzymanie dworu w Hengdu kosztowało horrendalne sumy. Wtedy też zaczęły się zewnętrzne naciski na granice: nomadyczne plemiona – także qińskie – coraz śmielej poczynały sobie na terenach pod nominalnym zwierzchnictwem Cesarstwa. Celem ich odepchnięcia ściągano do kraju kosztownych najemników, jednak jako że nie było czym wypłacać im żołdu, szybko dołączali oni do „barbarzyńców”, zapewniając im dodatkową taktyczną i organizacyjną przewagę nad rozleniwioną i zdemoralizowaną qińską armią. W takich okolicznościach w roku 6819 cesarzowa Taigong Koho (富 Kôhò) poślubiła pochodzącego z Ajdyniru arystokratę, Erťipanûvira (później przybrał qińskie imię o zbliżonym znaczeniu – 谛站 Wênfé).\n6820-6840: Choroba i śmierć cesarzowej Koho\nRządy Koho są nazywane „srebrną epoką”, a o niej samej mówi się „cesarzowa-poetka” – po objęciu przez nią tronu w 6816 widać było pewne wątłe oznaki wyjścia z gospodarczego kryzysu i politycznego impasu. Rozluźniła ona okowy qinizacji przeprowadzane na coraz słabiej kontrolowanych przez cesarstwo zachodnich wybrzeżach i zdecydowała o koncentracji obrony i rekonstrukcji kraju na ziemiach etnicznie qińskich – zbliżonych obszarowo do dzisiejszego terytorium kontrolowanego przez Siedmiomieście. Patronowała również kulturze i sztuce, chcąc wynagrodzić ludowi chude lata kryzysu i zaznaczyć, że ta epoka jest już za Cesarstwem. Miała zapędy reformatorskie. Za polityczny błąd Koho uchodzi jednak decyzja o poślubieniu Wenfe, jak się później okazało – tragiczna w skutkach. W Kronice Kronik wspomina się, że u Koho w 6820 pojawiła się „tajemnicza choroba”, wynikająca jakoby z powikłań poporodowych (dziecko zmarło, a Koho straciła możliwość posiadania kolejnych). Choroba musiała się pogłębiać, ponieważ cesarzowa stopniowo wycofywała się z życia publicznego, oddając coraz więcej kompetencji na ręce męża. Wenfe był wytrawnym politykiem, ale niefortunnie dla Qin, także patriotą, a jak dowiedziono wiele lat później, agentem Oczu Imperatora. Chociaż było to niezgodne z tradycją qińską, Wenfe tytułował się cesarzem jeszcze jako mąż Koho. W obliczu niemożności posiadania potomka, Koho zadecydowała o adopcji dynastycznej i wyznaczyła męża na swojego następcę, jednocześnie nakazując mu spłodzenie potomka z qińską kobietą.\nW 6830 nomadowie truscy splądrowali Ninxię, wówczas główny ośrodek filozofii bohenistycznej. W odpowiedzi Koho nakazała decymację populacji zamieszkanej głównie przez Liktów stolicy prowincji Trugia, Hojanu (沧 Hòyān). Była to najbrutalniejsza kara kiedykolwiek zastosowana przez władzę cesarską wobec własnych obywateli. Chociaż cesarzowa nienawidziła przemocy, słusznie uznała, że tylko pokaz siły może stłumić ruchy próbujące rozsadzić państwo od środka. Nie zdecydowała się na nasilenie zabiegów qinizacyjnych, dochodząc do wniosku, że kara nałożona na ludność była wystarczającym dowodem na to, że cesarstwo, choć osłabione, nie powiedziało swojego ostatniego słowa. Osiągnęła swój cel, zapewniając na kilka lat spokój na południowo-zachodnich rubieżach.\nW 6837 Koho wycofała się z polityki całkowicie, ale nigdy nie abdykowała. Twierdzi się, że podejrzewała, że jej mąż nie jest tym, za kogo się podaje, ale biorąc pod uwagę jej ciężki stan w ostatnich latach życia, nie wydaje się to prawdopodobne. W 6840 umarła w Purpurowym Pałacu w Guanglingu, swojej ulubionej rezydencji, w towarzystwie męża i grona zaufanych jej ludzi. Legenda głosi, jakoby ostrzegła kuratora Shodę Zhenme (昭主 Shôdâ Zhēnmē) przed ajdynirską inwazją, pozornie wyrażając troskę o jego zdrowie – w dialekcie nin, którym mówiła Koho, „czarny orzeł” i „choroba zakaźna” są prawie homofonami, różniącymi się jedynie tonem, raczej niewychwytywalnym dla Wenfe, który nigdy nie opanował do końca reguł qińskiej prozodii. O ile Shoda Zhenme faktycznie musiał być przy cesarzowej w chwili jej śmierci, powszechnie uważa się, że legenda powstała celem odczarowania fatalnego wizerunku ostatniej qińskiej dynastii.\n6840-6900: Samodzielne rządy Wenfe; rebelie truskie\nZgodnie z tradycją panującą wówczas w cesarstwie, nowy monarcha był koronowany dziewiątego dnia po śmierci poprzednika. Wenfe nie uhonorował jednak tego zwyczaju, domagając się korony, wedle przekazów z epoki, natychmiast lub dzień po śmierci Koho. Zaczął wprowadzać na dwór ajdyniriańskie zwyczaje, odrzucając bohenistyczny prymat ośmiu cnót i stawiając się – podobnie jak imperatorzy w jego ojczyźnie – na pozycji boga. Wśród Qin, gdzie świeckość władzy od wielu wieków była niepodważalna, deklaracje nowego cesarza nie zrobiły szczególnego wrażenia, co wg Kroniki Kronik było powodem ogromnych frustracji Wenfe. Nowy cesarz nie interesował się terytorialną integralnością kraju. Już w 6862 znaczne połacie prowincji Trugia i Poicja zostały utracone i opuszczone. Przy Qin pozostał jedynie wąski pas wybrzeża, który połączono w jedną prowincję administrowaną bezpośrednio ze stolicy. Wenfe zawierał dziwne, niepotrzebne z punktu widzenia sytuacji geopolitycznej sojusze z odległą Mokucją i Murią, które pozostawały porozumieniami jedynie na papierze, ponieważ żaden z tych krajów nigdy nie został wezwany na pomoc, ani sam o nią Taigongu nie poprosił.\nRelacje Wenfe z Ajdynirem opisywano jako dziwną. O ile jego wywiadowcza przeszłość jest znana, o tyle historiografowie często odnoszą wrażenie, że porzucił on zlecone mu zadanie infiltrowania Qin – mimo że cesarstwo faktycznie ostatecznie upadło, stało się to znacznie później i z dużo mniejszą korzyścią dla Ajdynirczyków, niż się spodziewano. Przypuszcza się, że to właśnie przyjęcie tytułu cesarskiego – w oczach mieszkańca Ajdyniru równego z tytułem boskim – napędziło w nim głód władzy. Niektórzy twierdzą, że już małżeństwo z Koho i ogromna chęć Wenfe do „wspierania” żony w sprawowaniu władzy sugerowały, że misja wywiadowcza zeszła na drugi plan.\nW 6865 wybuchły rebelie truskie (新暴乱 Tīluà bamsūng). Mimo nazwy, objęły one terytorium całego kraju, chociaż faktycznie zaczęły się od truskiej insurekcji, która ustabilizowała status niepodległego Państwa Truskiego. W rebeliach uczestniczyli wszyscy, także Qińczycy, zmęczeni dziwną, nieracjonalną polityką Wenfe i stale zagrożeni przez ataki nomadów i nikogo niebronieni. Rozkładająca się armia pozbawiona większości dowództwa, które Wenfe delegował zwykle w misjach dyplomatycznych, nie była w stanie dać odporu siłom niezadowolonych mas i poddała większość twierdz. Nie widząc innego rozwiązania, Wenfe wezwał Ajdynir do pomocy w stłumieniu rebelii, powołując się na stare akty o przyjaźni i wieczystym porozumieniu, zawarte jeszcze w Erze Siedmiu Masek.\n6900-7263: Interwencja ajdyniriańska i nowa obca władza\nAjdyniriański imperator odpowiedział na wezwanie o pomoc i przysłał do Taigongu dosyć spore oddziały swojej armii. Niewielka znajomość terenu i liczne błędy na mapach początkowo nie przydały kampanii właściwego momentum. Pierwsze bitwy: pod Namie, pod Bu'er i pod Shanglia zakończyły się zwycięstwem rebeliantów, którzy zmusili wojska imperatora do odwrotu, ale nie zadali im większych strat. Oddziały ajyniriańskie przeorganizowały się i dokonały kontrofensywy na główne ośrodki rebelii na wschodzie, ignorując jednak początkowo trusko-poickie postępy w ich marszu do Morza Słonego. W ciągu kilkudziesięciu dni rebelia została w zasadzie stłumiona. Wtedy siły ajdyniriańskie w końcu zajęły się Trugami i Poitami i wyparli ich za granicę Taigongu, nie przekraczając jej – wojna z nowymi sąsiadami Qińczyków nie była imperatorowi na rękę.\nPo stłumieniu rebelii Wenfe oczekiwał, że wojska ajdyniriańskie opuszczą kraj, oddając ustabilizowany region pod kontrolę zreorganizowanej armii qińskiej. Zdawał sobie sprawę, że przybysze spod czarno-czerwono-białej flagi nie są mile widziani przez lokalną populację – rebelia była w końcu wymierzona przede wszystkim w Ajdynirczyka na tronie, a stłumili ją jego rodacy. Jak pisze Kronika Kronik, cesarz był bardzo zaskoczony, gdy wojska Ajdyniru wkroczyły do Hengdu i rozpoczęły ciągłą blokadę pałacu cesarskiego, doprowadzając do faktycznego aresztu domowego cesarza. Generał Sūdrbhāvon wymusił na Wenfe abdykację i wprowadził zarząd komisaryczny, ogłaszając się „pełniącym obowiązki” cesarza podczas jego niedyspozycji. Losy Wenfe nie są znane; przypuszcza się, że został on odesłany do Ajdyniru na reedukację, bądź stracony.\nKolejne lata to trwały rząd marionetkowy i postępująca degradacja kraju. Ród Taigong stał się narzędziem wykonywania woli politycznej komisarzy przysyłanych z Ajdyniru, których zadaniem było „stabilizowanie sytuacji politycznej” na północnych brzegach Morza Słonego. Garnizony były obsadzane oddziałami mieszanymi qińsko-ajdyniriańskimi, co zapewniało skuteczną ochronę granic mimo niewielkiej woli współpracy z żadnej ze stron: żołnierze z południa byli postrzegani jako okupanci, a sami uważali stacjonowanie na północy jako karę, mimo znacznie wyższego żołdu i lepszych warunków, niż w garnizonach na terenie Ajdyniru. Podczas zarządu komisarycznego trwale zniesiono podział terytorialny na prowincje, podporządkowując cały kraj scentralizowanej władzy sprawowanej przez cesarza i komisarza z Hengdu. Wycofano rozluźniające ucisk reformy Koho i przywrócono intensywną qinizację na nielicznych już obszarach, na których Qin nie stanowili etnicznej większości. Załamała się populacja; rebelie i kolejny kryzys głodu sprawiły, że wiele osad zostało opuszczonych lub po prostu wymarło.\nWładza komisaryczna oficjalnie zakończyła się w roku 7263, wraz ze zmianą kursu politycznego w Ajdynirze i niepokojami na miejscu. Marionetkowy cesarz Taigong Xinbu (慰藉 Xìnbū) został pozostawiony sam sobie ze szczątkową armią, zrujnowanym krajem i zmęczoną, głodną populacją, która niecierpliwie wyczekiwała zmiany.\n7263-7274: Marsz Tarolaugra i koniec imperium\nW Państwie Truskim do władzy doszedł Tarolaugr I. Jego celem było zadanie śmiertelnego ciosu znienawidzonemu przez Trugów Taigongowi. W 7263 rozpoczął swoją wielką kampanię, której celem było obalenie cesarza i podporządkowanie sobie całego kraju. Koincydentalnie z opuszczeniem granicznych posterunków przez Ajdyniriańczyków rozpoczęły się manewry mające na celu opanowanie wybrzeża. Armia qińska nie stawiała wielkiego oporu i szybko została rozbita; jej resztki wycofały się wgłąb kraju. W ciągu trzech lat Tarolaugr I zdołał opanować w zasadzie cały wschodni Taigong; wszystkie ziemie inkorporował bezpośrednio do Państwa Truskiego. Mimo łatwego dostępu do stolicy, postanowił zostawić ją sobie na koniec i przerzucił wojska na zachód, zdobywając tam trójmiasto Guangling-Zhanzhou-Xiapcheng i obszary położone dalej na południe. Oblężenie Bu'er, zakończone poddaniem miasta Trugom w 7270 otworzyło Tarolaugrowi drogę do Hengdu. Oblężenie stolicy rozpoczęło się w święto Naosheng (春分 nâoshēng) w 7271. Xinbu poddał miasto w początkach 7274, prosząc o łaskę dla mieszkańców. Gdy truskie wojska wkroczyły do Hengdu, Qińczycy nie mogli jednak liczyć na żadną łaskę – miała miejsce kilkudniowa, okrutna rzeź, w trakcie której wymordowano prawie wszystkich mieszkańców. Następnie miasto podpalono, zburzono to, co zostało po pozostawionym samemu sobie pożarze, teren przekopano i zasypano solą, nie zostawiając po dawnej qińskiej stolicy kamienia na kamieniu. Historia Cesarstwa Taigong dobiegła końca, a dla Qińczyków zaczęła się nowa epoka – epoka dumnego ludu pozbawionego własnego państwa.\nKonsekwencje zniszczenia Cesarstwa Taigong nie były początkowo oczywiste. Nie było w historii jeszcze przypadku całkowitej likwidacji państwa przez dawniej zależny od niego lud. Z tego też powodu rządy innych krajów nie wiedziały, jak na nową sytuację zareagować, w konsekwencji niejednokrotnie uznając Tarolaugra i jegoo spadkobierców za nowych cesarzy, mimo że Trugowie jednoznacznie odrzucali zarówno ten tytuł, jak i jakąkolwiek identyfikację z Qin, nie prowadząc przy tym polityki trugifikacyjnej na podbitych ziemiach.\nLikwidacja Cesarstwa Taigong zaburzyła odwieczną, trudną równowagę nad Morzem Słonym, pozostawiając Ajdynir bez swojego „przyjaznego rywala” z północy. Motywacje dla ajdyniriańskiej interwencji, która bezpośrednio przyczyniła się do upadku Taigongu nie są znane, a decyzja o wycofaniu stamtąd ajdyniriańskich żołnierzy sugeruje, że decyzja mogła być podjęta przypadkowo, lub mieć charakter osobistej wendetty imperatora wobec Wenfe, który rościł sobie pretensje do boskiego tytułu, a nie zorganizowanej, wymierzonej w Qin politycznej napaści. Brak Taigongu na północy oraz fakt, że za kasację cesarstwa odpowiedzialny był podległy lud, doprowadził do zmian w ajdyniriańskiej polityce wewnętrznej – to dużo bardziej różnorodne etnicznie państwo mogło przecież paść ofiarą podobnego kryzysu w przyszłości. Zmieniło się podejście do mniejszości narodowych, w wielu regionach przywrócono lokalne tytuły królewskie (ruj/rozh) i książęce (isūr), zmieniono podejście do samowładztwa.\nW wyniku zburzenia Hengdu, wiele szlaków handlowych zmieniło swój przebieg, a część z nich wygasła. Nowym centrum qińskiej kultury stało się trójmiasto Zhanzhou-Xiapcheng-Guangling, już wcześniej pełniące ważne funkcje zarówno w handlu, jak i w administracji, i w zasadzie nienaruszone przez wojska Tarolaugra, które – jak głosi legenda – były oczarowane pięknem tych założeń urbanistycznych. Przeniesienie handlu na wschód sprawiło, że drogi na północ przez dawne terytoria Zhok-Ha zostały zapomniane a handel środkowego Kyonu z Państwem Neszów i przyległościami w zasadzie całkowicie zamarł.\nPo upadku Cesarstwa Taigong obserwuje się dalszy spadek qińskiej populacji, która dopiero od niedawna ponownie odnotowuje dodatni przyrost naturalny. Wiele osad, a wręcz całych miast, głównie tych położonych w górskich kotlinach, zostało opuszczone i całkowicie zapomniane.\nDla Qin okres Cesarstwa Taigong to czas rozczarowania władzą cesarską. Po zniszczeniu cesarstwa zaobserwowano przeniesienie ciężaru kulturotwórczego i ekonomicznego z arystokracji na mieszczaństwo. Niektóre obszary kraju paradoksalnie rozkwitły dopiero pod truskim panowaniem. Praca organiczna, powszechny w tamtych latach koncept, zaowocowała ostatecznie utworzeniem w 7561 Konfederacji Siedmiu Miast, kupieckiej, oligarchicznej republiki skupionej wokół największych ośrodków miejskich, początkowo funkcjonującej jako rodzaj miejskiego stowarzyszenia w ramach Państwa Truskiego, potem stopniowo się uniezależniającej, a obecnie całkowicie niepodległej i przyćmiewającej dawnego okupanta.\nLikwidacja Cesarstwa oznacza także spór o jego sukcesorów i prawo do dziedzictwa kulturowego. Zarówno Siemiomieście jak i Cesarstwo Poitów, zorganizowane na ziemiach należących onegdaj do kolejnych qińskich cesarstw roszczą sobie prawa do tego największego w historii Kyonu dorobku.\nProwincje qińskie w kolejności utraty kontroli\nZa dynastii Zunma\n5655 — Halong (河北 Hālōng (ob. Harenia)\n5673 — Cyjur (澳门 Cīyù'úr) (ob. Stojeziory)\n5701 — Mab (嶺北 Màbè) i Zhok-Fei (安南 Zhôk-Fèi) (ob. Merawia)\n5709 — Hwatung (月本 Huàdōng), Suran (熱河 Sûlān) i Daikodong (河南省 Dáiguòdōng) (ob. Azenia)\nZa dynastii Taigong\n6810 — Marchia Wschodnia (广东 Kānsâi) (ob. Esmia, Siedmiomieście)\n6862 — Trugia-Poicja (obszar wewnętrzny) (新疆 Tīluàpuà) (ob. Państwo Truskie i Cesarstwo Poitów)\n7263 — Trugia-Poicja (reszta) (新疆 Tīluàpuà) (ob. Państwo Truskie i Cesarstwo Poitów)\n7274 — pozostałe regiony (ob. Siedmiomieście)\nTę stronę ostatnio edytowano 19 gru 2017, 14:16.


Frozen malibu: Krótko o wakacjach ;)\nMam wrażenie, że lekka monotonia wkradła nam się na blog, bo tylko recenzja goni recenzję :P Z jednej strony od tego są blogi kosmetyczne, jednak czasem mam ochotę napisać coś na pełnym luźnie, nie koniecznie o czymś co bezpośrednio dotyczy kosmetyków. I taka będzie właśnie ta notka :)\nNie da się ukryć, że sezon urlopowy kwitnie! Na waszych blogach aż kipi od wakacyjnych fotografii, że aż miło się je ogląda :D Nie ukrywam, że zazdroszczę wszystkim tym, którzy mają piękną plażę za oknem, widok palm, lazurowej wody i temperatura koło 30stopni działa na mnie niczym lep na muchy :P\nZobaczcie tylko na te zdjęcia, no jak tu nie kochać takich pięknych miejsc:\nMimo tego wszystkiego co napisałam, nasza Polska też jest urocza :)\nZe względu na fakt, że to nasze przed ostatnie wakacje (potem czeka nas szukanie pracy, szkolenia, staże itp.) postanowiłyśmy wykorzystać je jak najlepiej :) Wstyd się przyznać, ale wielu miast, z których słynie nasz kraj tak naprawdę nie znamy. Postanowiłyśmy to zmienić i odwiedzić dwa z nich, a mianowicie:\nMiasto naszych marzeń... Dlaczego? Kraków to dla nas miasto zagadka. Kompletnie nam nieznane, owiane historią. Słynące z wielu przepięknych miejsc, których nie było nam dane zobaczyć. Mamy nadzieję, że choć troszkę zasmakujemy jego uroku.\nDrugim miastem jest...\nTak, Warszawa... Samo serce Polski. Centrum, przepełnione ludźmi, ruchem, gwarem. Mamy wrażenie, że tam życie nabiera tempa i to dość sporego. Czy to prawda? Okaże się na miejscu. Wiadomo Warszawa to nie Nowy York, ale mimo to będąc tam przejazdem dało się zauważyć choćby odmienny styl życia, bardziej wyszukany i bardziej w typie zachodnioeuropejskim ;)\nMam nadzieję, ze nikogo nie uraziłam tym co napisałam, to po prostu takie moje luźne myśli ;)\nCo mamy zamiar robić? Chciałybyśmy zwiedzić najważniejsze, najbardziej charakterystyczne miejsca w tych miastach oraz poznać ich drugie oblicze. Zobaczyć ciekawe miejsca, które nie są tak nagłaśniane w przewodnikach a warto je zobaczyć. Zjeść typowe danie regionu lub odwiedzić restaurację z ciekawym wnętrzem. I tutaj ogromna prośba do Was, jeśli znacie jakieś fajne miejsca w Krakowie lub Warszawie, które waszym zdaniem warto zobaczyć to śmiało piszcie w komentarzach czy też na naszego e-maila. Mogą to być zabytki, parki, ogrody botaniczne, restauracje, fajne sklepiki...Obojętnie! Każda informacja będzie dla nas ciekawa i na pewno weźmiemy ją pod uwagę w naszym planie wycieczki ;)\nA na koniec kilka wakacyjnych inspiracji:\nA jak tam Wasze plany na wakacje?\nJuż jesteście po czy jeszcze przed wypoczynkiem?\nAutor: setfiretotherain o 21:22\nun-usual 19 lipca 2013 22:28\nmoje propozycje bardziej do zjedzenia niż zobaczenia ;)\n1) koniecznie odwiedźcie lodziarnie Limoni. Genialne słodkości o smaku buraków, pomidorów czy koperku. Oprócz tego na obiad Krowarzywa, czyli pyszne wegańskie burgery!\no obu miejscach wspominałam w tym poście: http://un-usual.blogspot.com/2013/06/krotka-relacja-z-mediafunlab.html\n2) innym pysznym miejscem jest bar mleczny o wdzięcznej nazwie "mleczarnia" na Alejach Jerozolimskich. Mają tam bardzo duże, smacznie i tanie obiady.\n3) okienko z frytkami na ul. Polna 22\n1) wyśmienite cupcakecorner.pl\ndooominica 19 lipca 2013 22:59\negzotyczne kraje ♥\nEwka 19 lipca 2013 23:35\nMi w Warszawie bardzo się podobał Wilanów ;)\nAswertyna 20 lipca 2013 08:52\nGóry latem --> niezapomniane widoki :)\nalicjamagdalena 20 lipca 2013 09:48\nW Krakowie byłam 2 razy :) Polecam kopiec Kościuszki -> fajna sprawa :) W Warszawie byłam raz, ale bardzo krótko i chętnie bym pojechała jeszcze nie raz :)\nżaneta serocka 20 lipca 2013 13:11\nwszędzie dobrze gdzie nas nie ma, super zdjęcia\nMiss Independent 20 lipca 2013 13:51\nAle piękne zdjęcia :). Muszę się w końcu wybrać do Krakowa, a Warszawa mnie nie zachwyca ;).\nCherish your dreams 21 lipca 2013 21:30\nrewelacyjne miejsca/ zdjęcia moje marzenia:D:D\nniissley Kate 22 lipca 2013 11:32\nNiestety ja nigdzie na wakacje nie jadę,w sumie nigdy jeszcze nigdzie nie jechałam :(


09 Lut 2011, 00:17\nWitam. Być może i był już taki temat. Ale nie mogę w nim znaleść Pytania.\nChciałbym się dowiedzieć co muszę zrobić.\nGdyż nie mam przeglądu a ubezpieczenie mam ważne jeszcze przez pół roku do 23/10/11\nMuszę zapłacić koniecznie skarbówke ?\nIle będzie za Tigre z 95 i poj 1,6 ?\nCzy muszę ją przejestrowywać ?\nAuto i tak po jakiś 2 miesiącach będzie zezłomowane.\nco jesli zezłomuje auto po 2 miesiącach muszę zrobić ?\nSkarbówka konieczna ? napisałem że przyszła do mnie za 2k zł. a na serio kupiłem za 3k zł.\nRejestracja: 09 Lut 2011, 00:13\n09 Lut 2011, 06:56\nNka napisał(a): i tak po jakiś 2 miesiącach będzie zezłomowane.\n... to po co je rejestrować ???\n... w skarbówce - 2% od kwoty ... do 1000 nie ma podatku ...\n09 Lut 2011, 10:30\nczyli skarbówke muszę opłacać czy nie ??\nbo to mnie ciekawi.\n09 Lut 2011, 16:54\nNka napisał(a): skarbówke muszę opłacać czy nie ??\n... zacznij rozumieć to co czytasz - niewyraźnie napisałem ???\nsilvo44 napisał(a): 2% od kwoty ... do 1000 nie ma podatku ...\n... w US sprawdzą czy nie zaniżona jest kwota na umowie - od 2000 jest 40 pln podatku ...\n09 Lut 2011, 18:16\nNka napisał(a): Czy muszę ją przejestrowywać ?\nTeoretycznie to masz na to 30 dni ale praktycznie to nie musisz i nikt Ci nic nie zrobi..\nNka napisał(a): co jesli zezłomuje auto po 2 miesiącach muszę zrobić ?\nBierzesz w garśc wszystkie dokumety i azymut do WK.Musisz mieć:\n2/ Orginał umowy k/s opłaconej w US..\n3/ Dokumenty złomowania pojazdu...\nNa podstawie tych dokumentów WK wykresli ten pojazd z ewidencji...\n10 Lut 2011, 23:11\nMam jeszcze jedno pytanie bo kumpel chce kupić ten samochó odemnie bo mu się spodobał.\nI moje pytanie jest takie bo samochodu nie rejestrowałe !\ni Chciałbym mu sprzedać to będę musiał go rejestrować i opłacać coś czy nic ?\nTylko piszemu umowe nową kupna sprzedażu i po sprawie ?\n10 Lut 2011, 23:17\nNka napisał(a): Chciałbym mu sprzedać to będę musiał go rejestrować i opłacać coś czy nic ?\nNie musisz nic rejestrowac.Jaka wartośc wpisałes w umowie k/s....\n10 Lut 2011, 23:22\n2 tysiaki. naprawde samochó kupiłem za 3 a kumpel daje mi za nią 4 tysiaki noi chciałbym mu jąsprzedać ..\n10 Lut 2011, 23:28\nNka napisał(a): 2 tysiaki.\nW tym przypadku musisz smigac do US i zapłacić 2%"wzbogacenie" od ceny rynkowej.\nJak będziesz mial załatwiony US to wtedy mozesz juz sprzedać.Piszesz normalna umowe k/s pomiędzy Tobą/sprzedajacy / i kupującym oraz dajesz jeszcze orginał umowy k/s pomiedzy tobą a poprzednim włascicielem...To wszystko...\n11 Lut 2011, 10:40\nA jeszcze nie wiesz czy będę musiał płacić skarbówce za to że sprzedałem szybciej niż 6 miesięcy ??\n11 Lut 2011, 12:43\nNka napisał(a): A jeszcze nie wiesz czy będę musiał płacić skarbówce za to że sprzedałem szybciej niż 6 miesięcy ??\nTak ale wtedy kiedy wartośc sprzedazy będzie większa od wartości kupna.Chyba wiesz co masz zrobic...\n11 Lut 2011, 17:25\nDobra to w poniedziałek idę o urzędu skarbowego płace 40 zł.\nWe wtorek pisze umowe kupna sprzedażu na 1500 zł.\ndaje jedną jemu drugą zostawięsobie i już samochó nie jest mój tylko tyle w tym roboty ??\n11 Lut 2011, 17:31\nNka napisał(a): daje jedną jemu drugą zostawięsobie\nTak....Jemu dajesz 2 ORGINAŁY...\nOpłaconą w US oraz nowa która napiszesz.Sobie zostawiasz kopię...\nNka napisał(a): i już samochó nie jest mój tylko tyle w tym roboty ??\n11 Lut 2011, 17:32\nA mam jeszcze jendo pytanie jest gdzieś druczek żebym sobie wydrukował tej skarbówki pote zaniósł i gotowe ??\nbo chciałbym sobie napisac to w domu\n11 Lut 2011, 17:36\nNka napisał(a): jest gdzieś druczek żebym sobie wydrukował tej skarbówki pote zaniósł i gotowe ??\nPokukaj sobie w necie..Jak sie nie mylę to PCC-3....\n[ Dodano: 11 Luty 2011, 17:37 ]\nNka napisał(a): idę o urzędu skarbowego płace 40 zł.\nTego nie mozesz być pewny.Mogą wziąśc cenę rynkową i wtedy będzie np:60.- ....\nPrawko "c" praca na budowie a wkładkiTablice przełożone na drugi samochod :\nTagi: auto, sprzedam, OC, kupię, uszkodzony, dokumenty, kupno samochodu, oryginał, pojazdy, samochód, szyby, ubezpieczenie, umowa, PCC-3, wymiana, czas, zaświadczenie, dane, złomowanie samochodu, kolizja\n47,97 PLN Szczelinomierz prosty 18,49 PLN Yato Adapter typu t'' z obrotową rączką 3/8'' / yt-1566 / - zyskaj rabat 30 zł 1,97 PLN Yato Nasadka sześciokątna 1/4'' 11 mm / yt-1410 / - zyskaj rabat 30 zł\nTransport ponadgabarytowyWitam ostatnio zaciekawił mnie temat ponad gabarytów , jak uważacie czy każdy kierowca może się nauczyć kierowania gabarytami, czy może jest tak że z tym trzeba się urodzić i tylko wybrane talenty;p Osobiście jestem kierowcą ...Soho Factory na warszawskiej Pradze ...W Soho Factory na warszawskiej Pradze odbyła się polska premiera nowego MINI Clubmana. Samochód został zaprezentowany w trakcie wyjątkowego wydarzenia "Art Meets Fashion", targów łączących sztukę, wzornictwo i modę. Nowy ...Volvo XC60No i w końcu jest całkiem nowe XC60 Przygotowania do produkcji nowego rozpoczęły się dokładnie w dziewięćdziesiąte urodziny marki. Wczoraj pierwszy samochód zamówiony przez klienta opuścił fabrykę. Zamówiony model to ...\nSportowe coupe do 30-40tyś.Typy ok, nic dziwnego w nich nie ma. Osobiście bym TT odrzucił, kojarzy mi się z babskim autem. Od siebie dorzucę E46 Coupe, też dość oczywisty ...Zmiana koloru auta - granica tzw. ...A co sądzicie o zmianie koloru za pomocą folii? Tutaj czytam o takim rozwiązaniu . Myślicie, że to dobre rozwiązanie? Dużo tańsza niż przemalowanie auta, ale jak z efektem wizualnym - zadowalajacy ...Seat Ibiza IVJa mam ibize iv 1.4 86km w benzynie i powiem tak robie 10km dziennie do pracy i z powrotem lacznie leje za 150zeta i starcza mi do konca miesiaca :D Palic to duzo nie pali tylko zawieszenie jest tak sztywne ze kazda juz nawet ...Sedan do 15 tys.Bardzo dziękuję za wszystkie podpowiedzi ( tak wiem, odkopałem niezły zabytek teraz). i jako autor tematu chciałbym poinformować, że auto zostało zakupione. Jest nim Audi A4 Avant 2014r. :lol: . Myślę, że to też fajnie ...Wypad do stolicyJa polecam apartament Solatium Booking, nowiutki, pachnący i czysty. I bardzo blisko metra i zresztą samego ...


Różowe Półbuty Charri w Born2be.pl\nRóżowe Półbuty Charri na płaskiej grubej podeszwie imitującą korek. Wykonane z materiału zamszopodobnego z drobnymi tłoczeniami imitującymi skórę węża. Kryte, sznurowane, nosek buta okrągły. Wkładka ze skóry naturalnej.\nButy modne i ponadczasowe. Prostota odgrywa tutaj kluczową rolę, idealne .\nSylwia / Przedbórz\nBardzo komfortowe w chodzeniu buciki w bardzo pięknej szarości. Po prostu mój styl. W potoku barw czasami mam ochotę na coś stonowanego zamówiłam je więc a one na żywo zachwyciły mnie jeszcze bardziej niż na zdjęciu.\nŚwietne półbuty, na każdą okazję, wygodne i lekkie.\nPaulina / Pruszków\nDo spodni szukałam wygodnych ale niekoniecznie sportowych butów. To wcale nie takie łatwe, ale u Was jak zawsze szeroki wybór. Te są idealne, wygodne i doskonale wpasowały się do mojej garderoby.\nJagoda / Mordy\nPrzepieknie wyglada ten model w tym kolorku! Jestem nimi zachwycona..i nie tylko ja. Musiałam zamówić takie same moim siostrom! super sie w nich chodzi. Butki na szóstkę. do tego ta swietna cena. Mega! polecam\nRoma / Kielce\nBardzo wygodne buty które z łatwością można dopasować do wielu stylizacji. Dobrze się w nich chodzi, nie obcierają, nie ściskają. Polecam.\nEmilia / Sudety\nSa w moim stylu, wzielam je i bardzo dobrze je oceniam. Maja wszystko tak jak na zdjeciu nic mnie nie zaskoczylo.#lubieto\nButy prześliczne! Jestem zachwycona ich porządnym wykonaniem. Na nogach prezentują się super. Mniej gwiazdek za wygodę, ponieważ są bardzo sztywne, ale mam nadzieję, że trochę się "wyrobią" przy noszeniu, bo są piękne.\nŚliczne, w rzeczywistości wyglądają lepiej niż na zdjęciu. Wygodne, lekkie, idealne do dżinsów ale do spódnicy też. Polecam!!!\nButy są prześliczne, ten błękit będzie idealnie się komponować z letnią opalenizną.\nAnielka / Malbork\nWybralam niebieskie, bardzo charakterystyczny kolor, ale ladny, wlasnie zamowilam do nich torebke. Do takich butow warto tworzyc komplet bo super nie w nich smiga.\nAngelika / Dziwnów\nBardzo fajne półbuty, w jasnym, pastelowym kolorze, idealne na wiosnę. Polecam!\nJak najbardziej POLECAM. Buty są śliczne i wygodne w dodatku całkiem dobrze wykonane, bardzo ładnie leżą na stopie. Rozmiarówka standardowa :) a przesyłka ekspresowa :) POLECAM!!\nDobra cena, wygodne obuwie.


Dowiedz się, co kupujesz – układy napędowe i zawieszenie [część 2] | Autokult.pl\nDowiedz się, co kupujesz – układy napędowe i zawieszenie [część 2]\nW poprzedniej części artykułu podawałem ogólne informacje na temat silników i ich konstrukcji, oraz o czym warto wiedzieć przed zakupem używanego samochodu. Nasza niewiedza czasami może słono kosztować. Tym razem omówię pozostałe mechanizmy, które warto poznać w interesującym Was modelu zanim zdecydujecie się na jego zakup.\nUkład przeniesienia napędu jest jednym z najważniejszych mechanizmów w samochodzie wpływających na jego mobilność, oraz w przypadku awarii narażającym na poważne koszty. Jednym z elementów, którym warto się przyjrzeć są automatyczne skrzynie biegów. U nas wciąż mają opinie awaryjnych i problematycznych, ale rzeczywistość nie jest taka zła. Niestety z czasem klasyczne automaty zostały wyparte przez skrzynie półautomatyczne i dwusprzęgłowe. Niestety jedne i drugie nie są specjalnie trwałe, a za to bardzo kosztowne w naprawach.\nWiększość automatów z klasycznym konwerterem momentu obrotowego nie sprawia większych problemów. Nawet zespolone z dieslami nie mają typowego koła dwumasowego więc jeden problem z głowy. Niestety zaczęły je wypierać skrzynie półautomatyczne (zautomatyzowane), które są zwykłymi, manualnymi przekładniami, ale ze sterowaniem automatycznym. Nie są to najszczęśliwsze konstrukcje i prędzej czy później będą się psuły, a co gorsza generowały spore koszty. Nie każdy mechanik będzie chciał je naprawiać, a ich epoka szybko minęła i trudno znaleźć zarówno części zamienne jak i całe, używane skrzynie. Po nich nastała era dwusprzęgłówek i trwa do dziś. Można postawić śmiałą tezę, że za kilka lat całkowicie zastąpią klasyczne automaty. Niestety ich trwałość jest wciąż dyskusyjna, a ponadto koszty eksploatacji mogą być ekstremalnie wysokie. Wystarczy, że zużyją się sprzęgła, które trzeba wymienić w komplecie i już jest zdecydowanie za drogo, a awarie elektroniki sterującej pracą skrzyni też są problematyczne.\nZ czystym sumieniem trudno polecić skrzynię dwusprzęgłową do samochodu klasy niższej niż luksusowa czy sportowa. Koszty napraw mogą być niewspółmiernie duże do realnej wartości samochodu. Dlatego lepiej podchodzić ostrożnie i całkowicie zrezygnować z kupowania samochodów używanych klasy kompakt i bliskich klas ze skrzynią dwusprzęgłowa niezależnie od przebiegu egzemplarza. Są to bardzo dobre rozwiązania od nowości do pierwszej poważnej awarii. Później generują już tylko koszty. Już na naszym rynku wtórnym jest wiele aut z zachodu, gdzie właściciele po awarii skrzyni dwusprzęgłowej sprzedali auto.\nUwaga również na przekładnie bezstopniowe. Owszem, są wciąż dość rzadkie, ale pojawiały się w wielu modelach, choćby na krótko. Niestety ich naprawy są albo drogie, albo w ogóle niemożliwe. Znam osobiście przypadek doskonale działającej skrzyni biegów z Forda Focusa II. Miała ona 7 wirtualnych przełożeń i pracowała niesamowicie płynnie. Przyjemność z eksploatacji kończyła się po awarii jednego z wałków. Niestety ma on fabryczną wadę, a naprawa jest praktycznie niemożliwa. Nowa przekładnia to koszt około 20 tys. zł, a znalezienie sprawnej używanej zajęło kilka miesięcy. Co ciekawe, klasyczny automat w tym modelu nie sprawia większych problemów w eksploatacji i naprawie. Zatem uwaga na skrzynie automatyczne z podejrzanie dużą ilością przełożeń (wirtualnych) i montowane w modelach, w których byś się tego nie spodziewał.\nUwaga również na niektóre auta z napędem na cztery koła. Nie mam tu na myśli terenówek, czy samochodów znanych z tego rodzaju napędu (VW/Audi, Subaru, Mercedes). Są jednak modele, które na zamówienie można wyposażyć w napęd 4×4. Dobrze znać dostawcę układu napędowego. Jeśli za przeniesienie mocy odpowiada Torsen czy Haldex, nie ma obaw. Ale na przykład xDrive w BMW może być bardzo drogi w eksploatacji i naprawach, zwłaszcza w modelu X5. To samo dotyczy wadliwych przekładni kątowych w Land Roverze Freelanderze pierwszej generacji. To doskonały przykład, że nawet renomowany producent mający w ofercie tylko auta z napędem 4×4 może zaliczyć poważną wpadkę. Problem zwykle nie dotyczy klasycznych terenówek z reduktorem.\nWarto też wiedzieć, że w niektórych modelach napędzanych na cztery koła zmianie ulegała cała konstrukcja tylnego lub przedniego zawieszenia (tam gdzie dodano napęd). Wpasowanie półosi napędowych w belkę skrętna jest dość karkołomnym rozwiązaniem, choć możliwym i stosowaniem, więc wielu producentów wyrzucało prostą, praktycznie bezobsługową belkę i zastępowało ją zawieszeniem niezależnym na wahaczach, które oczywiście już ulegają większemu zużyciu, a na rynku może nie być zamienników. Ponadto trzeba się liczyć z obecnością dodatkowych przegubów napędowych i półosi oraz mocniejszym obciążeniem sprzęgła.\nCzy zawieszenie może być finansową pułapką? Oczywiście! I nie musi to dotyczyć Citroëna z hydropneumatycznym zawieszeniem, które nota bene z roku na rok stawało się doskonalsze i już pod koniec lat 90. było tak dopracowane, że trudno mówić o typowych usterkach. Jednak nie dotyczy to każdego samochodu, a wyjątkowo drogie w naprawach mogą być układy samopoziomujące tylnej osi. Niby tylko mało znacząca opcja, ale amortyzatory czy elementy sterujące mogą generować kilkukrotnie wyższe koszty niż standardowe mechanizmy. Jeden amortyzator za 2000 zł? Nic wyjątkowego.\nMoże to kogoś zaskoczyć, ale nie zawsze zawieszenie jest identyczne w każdej wersji nadwoziowej. Niektóre samochody miały inne mocowanie czy nawet konstrukcję amortyzatorów w odmianach kombi. Warto sprawdzać ceny części dokładnie do rodzaju nadwozia. Może się nawet okazać, że dla nietypowych odmian i dodatkowo nietypowych wersji nadwoziowych nie ma już części.\nNiestandardowe wersje sport i offroad mają zwykle kilka subtelnych różnić w stosunku do modeli standardowych, ale podczas serwisu często okazuje się, że niektóre części, właśnie te nietypowe generują ogromne koszty. Nietypowy rozmiar opony to tylko początek, ale zdarzają się inne tarcze hamulcowe, zaciski i klocki. Wahacze mogą nie pasować od standardowych odmian, a jednocześnie dostępne będą tylko w ASO. Amortyzatory niby można zamontować, ale będą one zakłócały pracę całego zawieszenie bo inny skok i twardość nie pasują do całości.\nWersje uterenowione lub usportowione konkretnych modeli zwykle różnią się pojedynczymi elementami karoserii lub niemal wszystkimi. Piszę o tym dlatego, że niektóre auta w takich specyfikacjach po delikatnej stłuczce są kuszącym kąskiem na rynku wtórnym. Jednak często przyjechały do Polski lub trafiły na sprzedaż nie bez powodu. Nietypowe, używane zderzaki czy poszerzone błotniki czasami trudno znaleźć, a kupowanie w ASO może się nie kalkulować. Ratunkiem może być zderzak kupiony u jakiegoś tunera lub po prostu wykonanie na zamówienie modyfikacji standardowego. Jednak czasami model usportowiony/uterenowiony może różnić się również światłem lub błotnikiem z poszerzeniem. Wtedy trzeba wymienić na element fabryczny, dedykowany do modelu.\nA propos świateł, to też trzeba być ostrożnym przy kupowaniu samochodu z lampami ksenonowymi. Warto wcześniej sprawdzić specyfikację, bo na rynku są auta z przerobionymi na ksenony lampami. Takie samoróbki nie tylko mogą nie spełniać swojej funkcji, ale też są niezgodne z przepisami. Konwersja na standardowe lampy może być bardzo kosztowna.\nSensowne auto za 5000 zł – Kia [część 7] Peugeot 308 I [awarie i problemy] Używany Peugeot 4008 w pigułce Używany Volkswagen Passat B6. Nie tak dobry jak popularny Używane Volvo V70/XC70 III [awarie i problemy] Honda Accord VII [z drugiej ręki] Lexus LS I [awarie i problemy] Mały diesel czy mała benzyna? – co wybrać [cz.1] Z drugiej ręki: Volkswagen Phaeton Saab 9-3 Cabrio II [awarie i problemy] Najbardziej wytrzymałe. Samochody, które znoszą 500 tys. km przebiegu Najmniej kłopotliwe SUV-y i samochody 4x4