Papież Leon X (1475–1521) – dobroduszny mecenas sztuki i miłośnik zabaw i uczt - Rzym dla początkujących i zaawansowanych, dociekliwych i odważnych\nPapież Leon X (1475–1521) – dobroduszny mecenas sztuki i miłośnik zabaw i uczt\nRenesansowa fasada bazyliki Santa Maria in Domnica\nWnętrze bazyliki Santa Maria in Domnica obudowanego przez Leona X (zanim został papieżem)\nKaplica Leona X w zamku Sant'Angelo, wyposażenie nieoryginalne\nVia Ripetta (dawna via Leonina)\nPalazzo Madama, siedziba kardynała Giovanniego de Medici zanim został papieżem\nPomnik nagrobny papieża Leona X w prezbiterium bazyliki Santa Maria sopra Minerva\nFragment nagrobka papieża Leona X w absydzie bazyliki Santa Maria sopra Minerva\nPosąg papieża Leona X, bazylika Santa Maria sopra Minerva\nPosąg papieża Leona X, bazylika Santa Maria in Aracoeli\nTo jeden z najdziwniejszych papieży, jacy rządzili Rzymem. Pochodził ze znamienitego florenckiego rodu Medici, a jego ojcem był słynny władca Florencji i mecenas sztuki – Wawrzyniec Wspaniały (Lorenzo Magnifico). Giovanni był typowym dzieckiem swej epoki. Świetnie wykształcony humanista obeznany w literaturze antycznej i miłośnik sztuk plastycznych, purpurę kardynalską, jak często w tamtym czasie bywało, otrzymał w wieku czternastu lat. Jako drugi syn przeznaczony został do stanu duchownego, choć był człowiekiem małej wiary. Niektórzy historycy twierdzą wręcz, że był jej pozbawiony, co nie przeszkodziło mu objąć stolec Piotrowy w 1513 roku i rządzić chrześcijańskim światem przez następne osiem lat.\nDo wyboru Medyceusza na tron papieski przyczyniła się ponoć jego ciężka choroba, którą po części symulował, aby przekonać do siebie zgromadzonych na konklawe kardynałów, zmęczonych długim pontyfikatem walecznego Juliusza II i szukających „przejściowego”, łagodnego i pozbawionego wojennych zapędów kandydata. Z całą pewnością zjednały ich jego nienaganne maniery, światłość, a także serdeczny, wyrozumiały sposób bycia. Nie przeszkadzało im nawet to, że w tym momencie kardynał nie miał święceń kapłańskich ani nie proponował typowych w takich okolicznościach łapówek. Ambasador wenecki, który wiernie komentował poczynania przyszłego papieża, donosząc o Giovannim Medicim, pisał, iż jest on „człowiekiem dobrodusznym i niezwykle serdecznym, unikającym wszelkich kłopotliwych sytuacji i nade wszystko pragnącym spokoju”.\nPomnik nagrobny papieża Leona X w\nabsydzie kościoła Santa Maria sopra\nPo wyborze na papieża już mniej chory Giovanni, a właściwie papież Leon X, miał skomentować swój wybór na wikarego Stolicy Piotrowej słowami: „Bóg dał nam papiestwo, więc korzystajmy z niego”. W jaki sposób? Tak jak przewidywano, papież okazał się wielkim mecenasem sztuki i nauki – kontynuował rozpoczętą przez poprzednika budowę nowej bazyliki św. Piotra (San Pietro in Vaticano), fundował gmachy, powiększył znacząco zbiory Biblioteki Watykańskiej, zlecał wykonanie dekoracji oraz malowideł znaczącym artystom, między innymi Rafaelowi (Raffaello Sanzio) i Michałowi Aniołowi (Michelangelo Buonarroti). Zbudował nowe arterie – ta najbardziej znana, via Leonina, prowadząca z Piazza del Popolo do Watykanu, powstała w związku z Rokiem Jubileuszowym 1525, finansowana była w dużej mierze z podniesionych podatków dla prostytutek, które wykonywały swój zawód w znajdującym się na trasie pielgrzymów porcie Ripetta.\nBył też namiętnym myśliwym, choć choroba odbytu i wrzody żołądka utrudniały mu tę rozrywkę, a także miłośnikiem wielkich biesiad, zabaw i maskarad, które z kolei on sam uprzykrzał innym ich uczestnikom swym przykrym zapachem. W opisach wydawanych przez niego uczt, zawsze urozmaicanych koncertami i występami chóru, nieodzownie brali udział rozśmieszający towarzystwo często grubiańskimi dowcipami błaźni i karły. Na jednej z nich ambasador wenecki naliczył 65 najprzedniejszych dań. Miłość do jedzenia skutkowała ogromną tuszą papieża. Aż trudno sobie wyobrazić, że ten wykształcony erudyta uwielbiał rubaszne farsy i nieprzyzwoite komedie, a w czasie karnawału namiętnym zainteresowaniem darzył walki byków i z rozkoszą przyglądał się kardynałom tańczącym na balach maskowych z wybrankami ich serc. On sam nie był osobą, jak się wydaje, zainteresowaną miłosnymi podbojami czy ekscesami o dwuznacznym zabarwieniu, ale tolerował je w gronie swych kardynałów.\nMimo że z czasem zaciągane w każdym rzymskim banku pożyczki i narastające odsetki stały się dramatycznie wysokie, Leon X nie zmienił upodobań – nie oszczędzał na swych przyjemnościach, do których należało również rzucanie w tłum garści złota. Nie odmawiał wsparcia będącym w potrzebie artystom, pisarzom i uczonym. Był osobą nad wyraz szczodrą i obdarowywanie innych, w tym tych najbardziej potrzebujących, sprawiało mu radość. Gdy proszono, popierał wszelkie inicjatywy charytatywne: fundował przytułki, sierocińce i szpitale. Oczywiście nie widział też nic zdrożnego w nepotyzmie, mającym na celu zabezpieczanie interesów własnego rodu, ani w symonii, która poprzez sprzedaż kardynalskich kapeluszy, urzędów i stanowisk pomagała mu zapełniać wciąż pustą papieską kasę. I przyznać trzeba, że handel ten w porównaniu ze swoimi poprzednikami bardzo rozbudował.\nMoneta z wizerunkiem papieża Leona X, Mueso\nNazionale Romano - Palazzo Massimo\nSprawa Marcina Lutra, który publicznie skrytykował kupczenie odpustami w celu finansowania budowy bazyliki watykańskiej, nie obeszła go zbytnio, a gdy ten w 1517 roku zawiesił na drzwiach kościoła w dalekiej Wittenberdze swoje 95 tez, papież cztery lata później go ekskomunikował, i to była jego jedyna reakcja. Nie reagował na płynące z Północy głosy dostojników kościelnych, pragnących gestów, które uspokoiłyby wzburzone centra budzącej się reformacji. Mało tego, papieża nie zdziwiło nawet działanie arcybiskupa Moguncji Albrechta Hohenzollerna, który na zakup od niego trzech biskupstw zaciągnął pożyczkę w banku Fuggerów, którą spłacać miał z pieniędzy pozyskiwanych z odpustów. Tym samym odpusty te posłużyły jako zabezpieczenie pożyczki. Niemniej do historii Leon X pragnął przejść jako obrońca Kościoła i Państwa Kościelnego, czego dowodem są wspomniane freski Rafaela w pałacu Apostolskim, których był zleceniodawcą. W jednym z nich wciela się w postać świętego papieża Leona I, który według legendy cudem powstrzymał u bram Rzymu barbarzyńskie hordy Hunów (V w.), w drugim przedstawiony jest jako papież Leon IV (IX w.), który na czele papieskiej armii pokonał Saracenów pod Ostią. Poprzez nadanie rysów Leona X obu papieżom, słynnym z nieustępliwości w walce z barbarzyńcami, on sam zostaje niejako utożsamiony z ich dziełem.\nPapież zmarł nagle, najprawdopodobniej na malarię albo żółtaczkę, nie przyjąwszy nawet ostatnich sakramentów, a jego wystawionego na widok publiczny napuchniętego i pokrytego czarnymi plamami ciała z powodu pustej papieskiej kasy nie przystrojono nawet świecami. Ponoć badacze odkryli ostatnio dowody na to, że śmierć papieża spowodowana była trucizną, którą podać mu miał jego podczaszy Malaspina. Papież pochowany został w bazylice Santa Maria sopra Minerva i tam też znajduje się jego skromny pomnik nagrobny.\nWnętrze kościoła Santa Maria in\nDomnica odbudowanego przez\nGiovanniego Medici - zanim został\npapieżem Leonem X\nZapamiętany został jako hedonista i wielbiciel literatury i sztuki, zły zarządca papieskiego skarbca, ale przede wszystkim jako najwyższy dostojnik Kościoła, który nie zauważył niebezpieczeństwa rodzącej się reformacji. W swym zachowaniu, charakteryzującym się brakiem powściągliwości i stosowności należnej Ojcu Świętemu, nie różnił się od swoich poprzedników na Piotrowym tronie, choć być może przewyższał ich jednak swoją świeckością i całkowitym brakiem religijnej gorliwości.\nPo niefrasobliwym i rozrzutnym pontyfikacie Leona X kardynałowie zdecydowali się na oszczędnego i ascetycznego Hadriana VI, który jednak tak daleki był od świata, w którym toczyło się papieskie życie, że po jego szybkim zejściu ponownie wybrali Medyceusza, kuzyna Leona X – Klemensa VII, ale tym razem drogo sprzedali swoje głosy.\nZanim został papieżem, kardynał Medici rezydował w Palazzo Madama, którego wnętrza ozdobił podsufitowymi fryzami.\nObiekty powstałe z inicjatywy papieża Leona X:\nDalsza rozbudowa pałacu Apostolskiego\nKontynuacja dekoracji stanz watykańskich przez Rafaela\nRozbudowa bazyliki San Pietro in Vaticano\nBudowa via Leonina (Ripetta)\nOdnowienie kościoła Santa Maria in Domnica, stworzenie jej nowej portykowej fasady\nOdbudowa kościoła San Marcello al Corso\nKaplica w zamku św. Anioła\nAgostino Chigi (1466–1520) - finansowy...\nMichał Anioł (1475–1564), malarz z...\nPapież Klemens VII (1478–1534) – bezradny polityk i zdecydowany poplecznik artystów\nKościół Santa Maria del Popolo...\nKościół Santa Maria in Domnica...\nNepotyzm – system uświęcony, sprawdzony...


26 sierpnia 2016 Problemy neurologiczne No comments\nJednym z bardziej interesujących zaburzeń neurologicznych jest syndrom obcej ręki. Trudno już zrozumieć samą nazwę. Jak bowiem obcej ręki skoro każda część ciała jest nasza? Wyobraź sobie sytuację, w której jedną ręką smarujesz chleb na śniadanie, a druga wyrzuca dżem do kosza. Uszkodzenie prawej półkuli może doprowadzić do sytuacji, w której zaczną się na zacierać granice pomiędzy ja i nie-ja. W tym momencie w obszar, który nie jest mną trafia jakiś fragment nas – przykładowo nasza ręka. Nie mamy nad nią kontroli, a w każdym razie tak czujemy. Wywołuje to w osobie dotkniętej tą przypadłością zdecydowanie negatywne uczucia względem danej kończyny. Czasem pacjent może w ogóle nie zwracać uwagi na działanie obcej kończyny, dopóki ona nie przyciągnie jego uwagi. Jednym ze sposób radzenia sobie z takim uszkodzeniem mózgu przez pacjentów jest choćby zajmowanie takiej ręki. Podarowanie jej przedmioty zajmuje ją i przestaje ona być kłopotliwa. Część osób jest w stanie odzyskać dawną kontrolę, kiedy mózg odbuduje sobie drogi neuronalne tak by omijał on uszkodzony obszar. Nie jest to jednak udziałem wszystkich chorych. Motyw ten rozpowszechnił się w kulturze i można spotkać się zarówno w książkach jak i serialach z przykładami, gdzie jeden z bohaterów dręczony jest przez jego dłoń. Jest to ciekawe, a jednocześnie bardzo tajemnicze schorzenie, z którym trudno powiedzieć co można począć. Zapewne czas pokaże.


Jestem bardzo ciekawa czy wasze cebulki puściły nowe korzonki, a może pojawia się już szczypior? Jeśli cebulka nie wypuściła jeszcze szczypioru to od góry odetnijcie zeschnięte łuski i dalej obserwujcie (czekam na zdjęcia).\nW tym tygodniu zachęcam do poszukiwania różnych ciekawostek na temat cebuli.\nPierwsze wzmianki o cebuli odkryto na ścianach piramid egipskich. Zajmuje ona ważne miejsce w spisie pokarmów podawanych robotnikom budującym piramidy. Uznano ją wówczas za produkt „dodający chęci do pracy”.\nW Starożytnej Grecji sportowcy jedli duże ilości cebuli. Wierzono, że wydatnie poprawia ona sprawność fizyczną.\nWłaściwości lecznicze i smakowo-aromatyczne cebuli doceniła medycyna i wszystkie kuchnie świata. Najpopularniejszą odmianą jest cebula żółta, można również kupić cebulę czerwoną, cebulę dymkę, cebulę cukrową czy szalotkę.\nDo Polski najprawdopodobniej przywędrowała z zachodniej granicy:\n„Przywieźli ją Niemce, w złocistej sukience, gdy ją rozdziewali, to nad nią płakali…”\nCebula jest nie tylko źródłem smaku. Dostarcza także ważnych składników odżywczych, zawiera m.in. dużą ilość witaminy C.\n„Choć cebula jest jak kula,\nWitaminę C posiada,\na to zdrowie jest nie lada!\nJuż w starożytności wiedziano, że cebula działa wzmacniająco na organizm. Posiada ona wiele właściwości prozdrowotnych i leczniczych. Jest dobra na przeziębienie, ponieważ działa przeciwkaszlowo i pomaga przy bólu gardła. Zachęcam do zrobienia syropu z cebuli. Jego przygotowanie jest bardzo proste, gdyż wystarczy pokrojoną w plastry lub kawałki cebulę wymieszać z miodem pszczelim i opcjonalnie sokiem z cytryny, a następnie odstawiać na 24 godziny w ciepłe miejsce. W tym czasie miksturę należy kilkakrotnie przemieszać, a po upływie doby przecedzić.\nWłaściwości soku z cebuli można wykorzystać nie tylko spożywając syrop. Zastosowanie okładów z plastrów cebuli ułatwia leczenie oparzeń i ran, a także zmniejsza obrzęki wywołane przez ukąszenia owadów.\nCebula jest popularna w kuchniach całego świata. Może stać się wspaniałym dodatkiem do kanapek, sałatek czy sera, jak również sosów, zup i mięs. Można ją przyrządzić duszoną lub smażoną z jajkiem. Bez względu na sposób przyrządzenia: gotowana, duszona, smażona pozostaje pełnowartościowa i nie traci swoich substancji odżywczych oraz witamin.\nKto powiedział, że ciasteczka muszą być słodkie? Ja dziś zapraszam na ciasteczka cebulowe.. Niezwykle proste w wykonaniu.\nWszystkie sypkie produkty mieszamy. Dodajemy śmietanę, masło, pokrojoną w bardzo drobną kostkę cebulę. Zagniatamy ciasto. Rozwałkowujemy i literatką wykrawamy niewielkie kółeczka. Pieczemy w 180 stopniach około 20 minut.(przepis zaczerpnięty ze strony https://www.doradcasmaku.pl/przepis-ciasteczka-cebulowe-53480)\nZachęcam do angażowania dzieci w działania kulinarne z cebulą w roli głównej. Jeśli nie lubicie piec to może wspólnie ugotujecie prostą zupę cebulową (https://www.calzonella.com/2019/03/zupa-cebulowa-z-parmezanem.html). Inną propozycją jest zebranie i zaprezentowanie swoich ulubionych cebulowych przepisów w formie książeczki kulinarnej „Dania z cebuli” (dziecko może wykonać rysunki lub przykleić wycięte z gazetek reklamowych obrazki potrzebnych produktów). Jestem bardzo ciekawa efektów waszych wspólnych działań. Proszę o przesyłanie zdjęć na adres e-mail p22jolaj@wp.pl.\nPozdrawiam serdecznie J. Januszek\nWierszyk dla dzieci – Cebula Tomasz Waberski\nOj przydatna jest gosposi\nCioci Ani, mamie Zosi\nI choć byś był mega silny\nMądry, zgrabny, strasznie pilny\nW kuchni do łez doprowadzi\nTatę Piotra, mamę Madzi\nPrzy siekaniu, obieraniu\nNie zapomnisz o płakaniu\nPosadź w ziemi damę tą\nParę dni podlewaj ją\nWiesz kochany co powstanie\nPyszny szczypior na śniadanie\nWierszyk dla dzieci – Cebula i Szczypior Arkadiusz Łakomiak\n– Mam tego dosyć, dzisiaj odchodzę!\n– Och, ty szczypiorku, wątły łobuzie…\nWygląda jakby połknęła beczkę,\nJa, co innego, piękna cebula…\n– Ależ złociutka, po co te żale?\nJuż nie odejdzie (miejmy nadzieję)\n„Cebula i burak”, piosenka https://youtu.be/cqauLx6dlJA\nProjekt badawczy „Cebula” – realizacja marzec/kwiecień\nWiosna to doskonały czas na porozmawianie z dziećmi o budzącej się do życia przyrodzie. Ze względu na zaistniałą sytuację i potrzebę pozostawania w domu zachęcam do włączenia się w realizację projektu badawczego „Cebula”. Projekt jest odpowiedzią na wzmożone wiosenne zainteresowanie dzieci przyrodą. Przedszkolaki poznają warunki niezbędne do życia roślin poprzez samodzielną hodowlę szczypioru. Celem projektu jest także wyrabianie zdrowych nawyków żywieniowych poprzez zwrócenie uwagi na walory smakowe i odżywcze warzyw, a zwłaszcza cebuli.\nW ramach projektu „Cebula” zachęcam do skorzystania z poniższych pomysłów.\nZgadnij co to? – rozwiązanie zagadki o cebuli – propozycje do wyboru:\nRośnie w ogrodzie albo w polu i z tego właśnie słynie, że gdy ją zaczniesz krajać, to łzy ci z oczu płyną. (CEBULA)\nJakie warzywo, chociaż niewielkie, wyciśnie z oczu słoną kropelkę? Więc gdy je pokroić się chce, to chronić trzeba oczy swe. (CEBULA)\nSto sukienek noszą wszędzie, gdy je zdejmą, płakać będziesz! (CEBULA)\nCo to za pękata pani – sukienki szeleszczą na niej. Kto z sukienek ją rozdziewa, to potokiem łzy wylewa. (CEBULA)\nWydrukuj kolorowankę z cebulą lub narysuj ją wspólnie z dzieckiem. Możesz też na kartce papieru przykleić płatek kosmetyczny, a dziecko palcem umoczonym w zielonej farbie domaluje szczypiorek. Następnie zapytaj dziecko co wie o cebuli i zapisz jego odpowiedzi, prowadząc strzałki od wykonanej wcześnie cebuli. Innym kolorem zapisz to czego dziecko chce się o cebuli dowiedzieć.(np. co można zrobić z cebuli, jakiego jest koloru, ile warstw ma cebula)\nprzeczytaj utwór pt. „Cebuli los” Barbary Szelągowskiej\n– Czemu nikt się nie chce do mnie choć przytulić?\nTak bardzo bym chciała by mnie ktoś pokochał…\nWskakuj do doniczki, zakop się z powrotem…\nWarzywa myślały co się stanie potem…\nMinął poniedziałek. Ledwie minął wtorek…\n– To z cebuli kiełkuje SZCZYPIOREK!\nzabawy badawcze z cebulą\n„Tajemniczy worek” (lub pudełko) – umieść w worku różne warzywa, w tym oczywiście cebulę – dziecko z zamkniętymi oczami wyjmuje warzywo z worka i po dotyku rozpoznaje je.\nJeśli masz w domu rożne cebule to wyeksponuj je w jednym miejscu, by dziecko mogło porównać ich kształt i kolor. Jeśli nie to możesz posłużyć się obrazkami z Internetu.\nPozwól dziecku obrać cebulę. Niech zobaczy, że pierwsza skórka jest bardzo cienka, przykładając ją w stronę okna. Następnie przekrój cebulę, by zobaczyć jak wygląda jej środek. Cebula posiada warstwy, które można ostrożnie rozłożyć i wspólnie z dzieckiem policzyć. Między każdą grubszą warstwą jest cienka, przezroczysta warstwa. Dotknijcie jej – przykleja się – dzieje się tak za sprawą soku cebuli. Może dziecko spróbuje kawałek cebuli i powie jaki ma smak? Jeśli w czasie pracy dziecko zacznie pocierać oczy – może to być moment, by wyjaśnić mu, że sok z cebuli drażni oczy i powoduje łzawienie. Może wymyślicie sposób, aby temu zapobiec, np. zakładając okulary pływackie.\nPAMIETAJ! NIE WYRZUCAJ ŁUPIN Z CEBULI, BO TO NATURALNY BARWNIK, KTÓRY BĘDZIE NAM POTRZEBNY W DALSZYCH DZIAŁANIACH.\n„Wiosna na parapecie – domowy szczypior” (proszę wybrać jedną z propozycji)\npropozycja I – w słoiku z gazą\npropozycja II – w słoiku\nKiedy nie masz w domu gazy też możesz wyhodować szczypior: dobierz odpowiednio rozmiar słoika i cebuli, tak by opierała się ona na brzegach słoika a tylko jej korzenie znajdowały się wewnątrz niego;\npropozycja III – Doświadczenie z trzema słoikami i cebulą.\nPrzygotuj 3 słoiki oraz 3 cebule i ustaw je wg instrukcji:\n1.Cebula ma światło, ciepło i wodę\n2.Cebula ma światło, ciepło ale nie ma wody\n3.Cebula ma wodę i ciepło ale nie ma światła (zrób z papieru stożek, którym przykryjesz słoik z cebulą).\nProwadźcie obserwacje cebuli i notujcie swoje spostrzeżenia np. w formie rysunkowej lub dokumentujcie zachodzące zmiany za pomocą zdjęć.\nInne propozycje w ramach realizacji projektu:\nPodczas liczenia warstw cebuli można dziecku wyjaśnić znaczenie słów „ubierać się na cebulkę”. Może mały przedszkolak spróbuje się tak ubrać, doskonaląc umiejętności w zakresie samoobsługi – zapinanie guzików, zasuwanie zamka. (Proponuję krótki filmik „Poznajemy najzdrowsze warzywa na świecie – Ubu poznaje świat” https://youtu.be/R2EwtRLFtM4 )\nCebulowe łuski mogą posłużyć też do zabawy oddechowej – dziecko przy pomocy słomki (lub bez) próbuje zdmuchnąć łuski ze stołu (należy zwracać uwagę na nabieranie powietrza przez nos).\nJeśli macie kilka cebulek to dziecko może porównać ich wielkość i ustawić je od najmniejsze do największej (lub odwrotnie) i przeliczyć je.\nCebulę można też wykorzystać do zabaw ruchowych, np. rodzinna sztafeta – przenoszenie cebuli na łyżce, cebulowy slalom – toczenie cebuli pomiędzy przeszkodami, przekładanie cebuli pod kolanem raz jednej, raz drugiej nogi.\nZachęcam do tworzenia mobilnych kompozycji z wykorzystaniem cebuli oraz innych warzyw lub przedmiotów użytkowych (i utrwalania ich na zdjęciach). Można też przemienić cebulę w kukiełkę, wykorzystując plastelinę i kolorową bibułę lub zwykłe chusteczki higieniczne.\nCO JESZCZE MOŻEMY ZROBIĆ Z CEBULI?\nJuż w krótce zamieszczone zostaną kolejne propozycje działań.\nBędzie nam bardzo miło jeśli zechcecie Państwo aktywnie włączyć się w realizację projektu badawczego „Cebula” i podzielić się z nami zdjęciami z prowadzonych działań. Zdjęcia proszę przesyłać na adres e-mail p22jolaj@wp.pl Będą one zamieszczane jedynie na facebooku i stronie naszego przedszkola.\nPiosenka do słuchania „Cebula bywa uszczypliwa” słowa M. Łochocka\nPiosenka w wykonaniu przedszkolaków: https://youtu.be/5cHRbXebs8s\nSpódniczek żółtych i fartuszków\ncebula dużo ma na brzuszku:\nsiedem czy osiem albo dziewięć –\nGdy żółtą ma suknię cebula,\njak kula wesoło się kula,\nlecz kiedy jest biała, to bywa\nNiech tylko zrzuci swe spódnice,\nod razu zmienia się w złośnicę –


inseminacja – Ginekolog\nPosted on 28 października 2012 przez dozorca123579\nZ jakimi kosztami tzreba się liczyć w przypadku inseminacji domacicznej\nObecnie procedura inseminacji jest wstrzymana do czasu uzyskania zezwolenie – zgodnie z ustawą o Leczeniu Niepłodności obowiązującą od 1 listopada 2015 r.\nW ZdrOva, Inseminacja Warszawa sam zabieg z preparatyką nasienia kosztuje – 1000 zł\nInseminacja domaciczna – inne ewentualne koszta dodatkowe\nkomplet badań w kierunku chorób przenosznych drogą płciową – obowiązuje oboje partnerów. Badania ważne są przez 6 miesiący. Wymagają ich wszystkie wiodące placówki wykonujące inseminację oraz InVitro. W ZdrOva komplet badań kosztuje 281 zł od osoby. Pacjenci nie muszą wykonywać tych badań w ZdrOva, mogą przynieść swoje wykonane gdzie indziej. Badania nie mogą być starsze niż 6 miesięcy.\nWarunkiem wprowadzenia do jamy macicy preparowanego nasienia partner jest jałowy posiew z kanału szyjki macicy wykonany 2-3 tygodnie przed zabiegiem\n(bakterie tlenowe, beztlenowe, grzyby, ureoplasma i mycoplasma) – 350 zł\nDawca nasienia (partner pacjentki) musi wykonać choćby\nuproszczone badanie nasienia w ZdrOva – koszt 150 zł\nPacjentka musi odbyć przynajmniej jedną wizytę ginekologiczną w ZdrOva- koszt 250 zł\nPotrzeba zwykle od 1 do 3 kontroli owulacji w USG w ZdrOva po 120 zł każda\nPrzed zabiegiem podaje się zwykle lek zmuszający jajeczko do uwolnienia komórki jajowej w określonym czasie – zastrzyk w ZdrOva kosztuje 80 zł\nOpublikowany w Ile kosztuje inseminacjaDodaj komentarz\nJak się przygotować do inseminacji\nJak się przygotować się do inseminacji – oto kilka prostych zasad Przede wszystkim wyluzować .. Uśmiechnąć się. Przed zabiegiem warto sprawić sobie i partnerowi (partnerce) przyjemność. Drobny prezent, ciepłe słowo, smaczna kolacja przy dobrej muzyce z lampką wina. Może masaż… Co kto chce aby podnieść poziom optymizmu. To bardzo poprawia u mężczyzny nasienie („ostre naboje”) Read more about Jak się przygotować do inseminacji[…]\nOpublikowany w Jak przygotować się do insemnacjiDodaj komentarz\nJak przebiega inseminacja\nInseminacja przebiega jak na poniższej prezentacji\nOpublikowany w Jak przebiega inseminacjiaDodaj komentarz\nCo to jest inseminacja\nInseminacja w ZrOva\nW ZdrOva, Inseminacja Warszawa – praktyce lekarskiej wykonujemy inseminacje domaciczne. Leczene niepłodności prowadzimy różnymi metodami w zależności od przyczyny (niepłodność męska, niepłodność kobieca) jednak tylko do poziomu inseminacji. Pary, które wymagają droższych i bardziej inwazyjnych technik (zapłodnienia pozaustrojowego) odsyłamy do różnych ośrodków zajmujących się In Vitro. I właśnie dlatego, że nie wykonujemy In Vitro wkładamy całe serce aby inseminacja się udała !\nInseminacja domaciczna (ID) z angielskiego Intra Uterine Insemination (IUI) jest metodą wspomaganego rozrodu (leczenie niepłodności).\nW odróżnieniu od metod zapłodnienia pozaustrojowego (in vitro), kiedy plemnik i komórka jajowa spotykają się w naczyniu „szklanym” (stąd nazwa in vitro albo zapłodnienie pozaustrojowe) w inseminacji zarodek nigdy nie przebywa poza ciałem swojej matki. Inseminacja umożliwia jedynie kontakt gamet (plemników i komórki jajowej) w drogach rodnych.\nInseminacja jest metodą leczenia niepłodności znaną od 200 lat. Zastosował ją po raz pierwszy John Hunter, który nasienie pacjenta ze spodziectwem wstrzyknął do pochwy jego żony strzykawką, powodując tym prawidłową ciążę.\nInseminacja, mimo że jest mniej inwazyjną i znacznie tańszą metodą w porównaniu do innych technik wspomaganego rozrodu takich jak in vitro czy ICSI jeszcze 10 lat temu nie cieszyła się powszechnym uznaniem, na które zasługuje.\nOpublikowany w inseminacjaDodaj komentarz\nKto może mieć wykonaną inseminację\nDobór niepłodnych par do inseminacji domacicznej.\nWłaściwy dobór pacjentów jest jednym z najważniejszych czynników decydujących o powodzeniu inseminacji domacicznej. W ZdrOva ginekologicznej praktyce lekarskiej w Warszawie stosowane są ogólnie przyjęte zasady kwalifikowania par do inseminacji. Choć tzw. leczenie empiryczne jest częstą koniecznością, możliwa jest jednak na drodze dedukcji selekcja grupy pacjentów, dla której inseminacja będzie dawała większe szanse powodzenia.\nW przypadku inseminacji podstawą leczenia jest poprawa jakości nasienia, uzyskanie wysokiego stężenia prawidłowych plemników oraz wprowadzenie ich w górę dróg rodnych do jamy macicy z pominięciem etapu przechodzenia przez szyjkę. Etap szyjkowy wrażliwy jest na liczbę plemników zdeponowanych w pochwie oraz zależny od czynników szyjkowych.\nIstnieje kilka wskazań do inseminacji domacicznej zarówno ze strony mężczyzny jak i kobiety a także obojga z nich.\nWskazania do inseminacji domacicznej:\nZaburzenia ejakulacji: natury anatomicznej np. spodziectwo, natury neurologicznej (uszkodzenie rdzenia kręgowego), wytrysk wsteczny, natury psychologicznej\nCzynnik Immunologiczny (wrogie dla plemników przeciwciała): czynnik męski (produkowane przez mężczyznę obecne w ejakulacie), czynnik żeński-szyjkowy (przeciwciała produkuje i wydziela do śluzu szyjkowego partnerka)\nCzynnik szyjkowy (wrogość śluzu, niewystarczająca ilość, nieprawidłowa jakość)\nBrak jajeczkowania (Zespół PCO)\nMąż nosiciel wirusa HIV, pacjentka zdrowa\nUmiarkowanego stopnia czynnik męski: oligozoospermia, astenozoospermia, teratospermia, oligoastenoteratozoospermia, hypospermia\nInne nieprawidłowości nasienia: nieprawidłowa ilość, nie upłynniający się ejakulat, mrożone nasienie\nŁagodna i umiarkowana endometrioza\nNiepłodność o nieustalonej przyczynie\nNieprawidłowości anatomiczne u jednego z partnerów\nOpublikowany w Kto kwalifikuje się do inseminacjDodaj komentarz


Godzina wychowawcza – przełamać stereotyp - Szkoła Medialna\nWarsztat przeznaczony dla nauczycieli, którzy próbują przełamać stereotyp godziny wychowawczej. W ramach treningu zaprezentowany zostanie zbiór grupowych ćwiczeń i gier oraz warsztatów przeznaczonych dla nauczycieli-wychowawców, którzy chcą przeprowadzić ciekawą i nieschematyczną godzinę wychowawczą, jednoczesnie dowiadując się czegoś o swoich uczniach. Ćwiczenia i gry grupowe zostały podzielone na kategorie odzwierciedlające ich zastosowanie oraz cele. Czas trwania pojedynczych ćwiczeń umożliwia bezproblemowe ich zastosowanie podczas 45 minut. Scenariusze gier i materiały potrzebne do ich realizacji są ograniczone do wyposażenia klasy szkolnej. Umożliwiają szybkie przygotowanie się nauczyciela, nawet na 15 minut przed rozpoczęciem godziny wychowawczej. Warsztat przewiduje naukę planowania pracy wychowawczej z uczniem w klasie oraz budowanie dobrego programu wychowawczego.\nDlaczego godzina wychowawcza jest najważniejszą częścią pracy z uczniem?\nBudowanie dobrych relacji w klasie.\nBadania socjometryczne – podstawowa informacja o zespole.\nAutoprezentacja i otwarcie się na innych, integracja grupy.\nKompetencje społeczne – komunikacja intra – oraz interpersonalna.\nĆwiczenia dodające energii, trening twórczości.\nUmiejętność współpracy w grupach.\nĆwiczenie jako wprowadzenie do tematu dyskusji.


Poezja na każdy dzień II – Szuflada.net\n„Poezja na każdy dzień II” to druga antologia polskiej poezji współczesnej w wyborze (i z udziałem) Moniki Magdy Krajewskiej, zarządzającej facebookową stroną „Poezja na każdy dzień”, wydana przez Magdalenę Kapuścińską.\nJak przy okazji poprzedniej książki, tak i tu nie ma żadnego klucza w doborze. Dwudziestu poetów łączy miłość do literatury, wrażliwość oraz sprawność pisarska – i to było głównym kryterium.\n„Otwieranie” M. Kurbcuch\nWśród prezentujących utwory w tej publikacji są autorzy, którzy pokazali próbkę twórczości w poprzedniej antologii, m.in. Teresa „Wolska” Gęsiarz, Renata Maria Jędrysa, Magdalena Kapuścińska, Leszek Lisiecki, Marzena Marczyk, Damian Dawid Nowak i Dariusz Staniszewski.\nDużą przyjemnością jest zatem poznawanie nowych tekstów ich autorstwa. Często zaskakują czytelnika rozpiętością tematów czy choćby mnogością poetyk i sprawnym lawirowaniem między nimi.\n„Tylko na chwilę” E. Segiet\nPojawiają się tu wiersze znajomych już (z różnych antologii bądź własnych wydań) twórców, m.in. ultrawrażliwej Katarzyny Dominik, Moniki Magdy Krajewskiej – zachwycającej głębią spojrzenia oraz umiejętnością wnikania w duszę czytelnika, Marcina Kurcbucha, którego męski podmiot liryczny nie kryguje się w intymnych wyznaniach, Tomasza Lecha Lorka – ujmującego lirycznym studium ciszy, nie bojącej się trudnych tematów Moniki Milczarek, pielęgnującej ludzkie emocje i potrzeby Doroty Nowak, kontemplującej świat Elizy Segiet – na każdym kroku zdumiewającej ostrością widzenia oraz wielką empatią, wszechstronnej Joanny Słodyczki (ach, te góralskie liryki!) oraz Joanny Wicherkiewicz – opiewającej szeroko rozumianą wolność (i nie tylko).\n„Przydź” J. Słodyczka\nSą tu również osoby, których liryków nie miałam okazji wcześniej czytać – Gerard Krzemiński, piszący m.in. o samotności i potrzebie tworzenia, romantyczny Piotr Oczkowski czy zanurzona we wspomnieniach i tęsknocie Sylwia Pryga. Najbardziej zaskoczył mnie młody poeta Maciej Bujanowicz – inteligencją, konceptami, dystansem oraz błyskotliwością. To baczny obserwator i komentator swojego pokolenia. Jego poezja lingwistyczna jest już na naprawdę bardzo dobrym poziomie – sprawia czytelnikowi wiele przyjemności.\n„Interpunkcja” M. Bujanowicz\nCenię sobie w publikacjach „Poezji na każdy dzień” (o czym pisałam też w recenzji pierwszego tomu) możliwość stworzenia pewnego obrazu danej twórczości dzięki kilku utworom, jakie prezentują poeci. To nie tylko jeden czy dwa wiersze, które albo zachwycą, albo nie, lecz szerszy ogląd pisarstwa danego autora. Pozostaję także usatysfakcjonowana poziomem artystycznym zbioru w wyborze M.M. Krajewskiej – to nie żadna zbieranina przypadkowych tekstów, ale misternie utkany wachlarz, prezentujący to, co mamy dobrego we współczesnej polskiej liryce.\nOtagowane jako : antologiaPoetariatpoezjaPoezja na każdy dzieńwiersze\nPoprzedni artykuł Poprzedni wpis: Czemu nie możemy mieć dobrego filmu o lesbijkach, czyli „Nieposłuszne” (2017)\nNastępny artykuł Następny wpis: Pożegnanie z Poezją / Szufladą


Listopadowe mikołaje trzepią kieszenie\ninfo.wiara.pl » Listopadowe mikołaje trzepią kieszenie\nW sklepach zaroiło się od Mikołajów, choinek i bombek - zwraca uwagę Gazeta Olsztyńska.\nDziennik napisał: Dzięki szybkiemu startowi handlowcy liczą na większe zyski. Święta stały się jeszcze jednym sposobem na wyciągnięcie pieniędzy od klientów. W tym roku handlowcy rekordowo wcześnie zaczęli sezon polowania na klienta. W jednym ze sklepów meblowych w Olsztynie choinki pojawiły się zaraz po 1 listopada. - Taki mieliśmy rozkaz od administracji naszej sieci - mówi kierownik sklepu. - Na razie nie przynosi to spodziewanych efektów, ale sądzę, że już na początku grudnia za sprawą promocji i gazetek reklamowych sprzedaż wrośnie nam w porównaniu do innych miesięcy od 70 do100 procent. Winne są sieci Z badań firmy Kinoulty Research, zajmującej się sondowaniem rynku, przeprowadzonych wśród właścicieli i kierowników małych i średnich sklepów spożywczych wynika, że co trzecia placówka rozpoczyna przygotowania do świątecznego boomu handlowego w połowie listopada. Do grudnia czeka 44 proc. właścicieli sklepów, z czego 39 proc. zaczyna na początku miesiąca, a tylko 5 proc. robi to tuż przed gwiazdką. - Od paru lat termin rozpoczęcia przedświątecznej gorączki systematycznie przesuwa się na coraz wcześniejszy. To moda przyniesiona do nas przez zachodnie sieci - twierdzi Roman Baszun z Kinoulty Research. - Podążają za nią mniejsze sklepy, które próbują nie dać się wyprzedzić w wyścigu po klienta. Winni są także producenci, którzy nakręcają cały młyn. W połowie listopada 70 proc. z nich produkuje wyłącznie świątecznie wersje swoich produktów i od tego się wszystko zaczyna. Młodzież organizuje protest Coraz wcześniej zaczynające się święta nie wszystkim są w smak. Młodzież z Warmińskiej Biblioteki Wolnościowej organizuje protest przeciw wykorzystywaniu świąt jako maszyny do robienia pieniędzy. - Mamy już dość mikołajów w połowie listopada - mówi Mirek ze Stowarzyszenia Aktywności Społecznej "Młyn". - Protestujemy przeciwko odbieraniu nam tego szczególnego czasu, jakim są święta. Dlatego wraz innymi miastami chcemy zorganizować ogólnopolski dzień bez kupowania. Będziemy zachęcać do bojkotowania świątecznych artykułów i sklepów. Szczegóły jeszcze nie są ustalone, ale prawdopodobny termin akcji to 28 i 29 listopada. Protestują, ale kupują Efekty tej akcji, jak wskazuje doświadczenie, pewnie nie będą oszałamiające. W zeszłym roku podczas sondy internetowej w jednym z portali aż 83 proc. głosujących protestowało przeciwko zbyt wczesnym świętom w sklepach. Słowa nie przeszły jednak w praktykę. Wyniki zeszłorocznych przedświątecznych sprzedaży były na tyle udane, że w tym roku święta w sklepach jeszcze przyśpieszyły. - Widać tu niekonsekwencje konsumentów. Protestują, ale kupują - mówi Jadwiga Urbańska, rzecznik konsumenta w Olsztynie. - Najwyraźniej świąteczny wystrój działa na konsumentów na zasadzie odruchu Pawłowa. Nagle dopada ich chęć, by wszystko kupować. Na efekty takiego zachowania nie trzeba długo czekać. W ferworze świątecznych zakupów kupują przedmiot, który delikatnie mówiąc, okazuje się bezużyteczny. Po otrzeźwieniu przychodzą z prośbą o radę, czy nie da się jakoś zwrócić tej rzeczy.\ndodane 19.11.2004 06:02


Które znaki zodiaku najtrudniej kochać i dlaczego. Miłosny ranking - Oh!me - Magazyn dla kobiet\nKogo najtrudniej kochać? Z kim związek bywa najbardziej skomplikowany, a z kim łatwiej dojdziecie do porozumienia? Poniżej znajdziecie nietypowy ranking znaków zodiaku. Od najtrudniejszego do „najłatwiejszego” w miłości. Zgadza się?\nKtóre znaki zodiaku najtrudniej kochać i dlaczego\nPowód, dla którego jesteś „najtrudniejszy do kochania” to twoja olbrzymia potrzeba niezależności. Ty naprawdę nie widzisz sensu „bycia z kimś”, ponieważ jesteś tak bardzo przyzwyczajony do samodzielnego załatwiania wszelkich spraw. Trzeba wiele zaangażowania i siły uczucia, abyś naprawdę otworzył się na drugą osobę.\nSkorpion (23 października – 22 listopada)\nPodobnie jak Panna, jesteś niesamowicie zamknięty w sobie. Lubisz prowadzić bardzo skryte życie i rzadko wpuszczasz do niego innych. Bywasz bardzo niepewny siebie, a twoje kompleksy powodują, że jesteś szalenie zazdrosny. Naprawdę nie wiesz, czego chcesz od życia i czujesz, że musisz się najpierw sam w tym wszystkim zorientować.\nCzy to nie oczywiste? Twoja niezobowiązująca i swobodna natura jest powodem, dla którego tak trudno jest się w tobie zakochać. Jako Strzelec, nie lubisz przywiązywać się do niczego i do nikogo. Nienawidzisz wprost, gdy relacje wiążą cię jak łańcuchy. I to jest coś, co inni ludzie na pewno będą brać pod uwagę rozważając możliwości związku z tobą.\nTo twoja „bezemocjonalna” natura sprawia, że tak trudno cię kochać, a jeszcze trudniej z tobą być. Tak, to prawda, że pociągasz swoim niewiarygodnym intelektem i bystrym umysłem. Ale kiedy ludzie uświadamiają sobie, jak beznamiętny możesz być jako osoba, zwyczajnie cierpią.\nJesteś po prostu zbyt pracowity i ambitny. Jednak nie powinieneś traktować tego jako czegoś złego. Zawsze dobrze jest być pracowitym. Dobrze być równie ambitnym jak ty. To jest powód, dla którego w życiu odnosisz tak wiele sukcesów. Powinieneś tylko być w stanie zrównoważyć swoje życie zawodowe z uczuciowym. To wszystko jest kwestią zarządzania czasem i priorytetów…\nBliźnięta (22 maja – 21 czerwca)\nMówiąc szczerze, nie można zakochać się w osobie, której nie można ufać. Jesteś szalenie towarzyski i masz mnóstwo znajomych. Jesteś w stanie dostosować swoją osobowość w zależności od tego, z kim akurat jesteś. I choć może to być dobre, prowadzi również ludzi do wątpliwości, kim naprawdę jesteś. Trochę tak, jakbyś nie miał własnej tożsamości.\nMasz bardzo interesującą i fascynującą osobowość. Bywasz dumny i nieco zbyt pewny siebie. Twój magnetyzm przyciąga, ale czasem na drodze do związkowego szczęścia staje twoje ego. Zdarza się, że jesteś trudnym partnerem, choć życie z tobą jest również wspaniałą przygodą.\nNamiętność. Podniecenie. Podekscytowanie. Dreszczyk. Intensywność. Jak cię nie kochać? Jasne, czasem żyjesz i kochasz nieco zbyt intensywnie. Ale to ma więcej zalet niż wad. Jako Baran, masz naprawdę „ekstremalną” osobowość, którą inni ludzie uważają za niezwykle pociągającą. Co więcej, jesteś bardzo charyzmatyczny i czarujący.\nByk (20 kwietnia – 21 maja)\nLojalność i pasja. Te dwie rzeczy sprawiają, że łatwo się w tobie zakochać, a nawet zakochiwać wiele razy. Jasne, twój wrodzony upór i impulsywność bywają denerwujące. Ale, to co się liczy najbardziej to twoja niezawodność. Jako partner jesteś prawdziwą „perełką”.\nJesteś uroczy i „łatwy w obsłudze”. Twoja empatia i świadomość uczuć innych ludzi jest niezwykła. Jesteś bardzo hojny i zawsze chcesz się upewnić, że ludzie wokół ciebie dobrze się bawią, a twój partner czy partnerka są spokojni i szczęśliwi. Jesteś naturalnym rozjemcą. Ludzie na ogół lubią przebywać w pobliżu z powodu swojej pozytywnej energii.\nMasz tak wrażliwą duszę i serce na dłoni dla innych. Tak, czasami naprawdę warto być beznadziejnym romantykiem. Ale jesteś również niewiarygodnie miły. Naprawdę wierzysz w moc miłości – a twoja chęć nawiązania romansu również jest „zaraźliwa”. Ani się ktoś obejrzy – już cię kocha.\nNie powinno być zaskoczenie, że to właśnie ciebie najłatwiej kochać. Masz tak łagodną duszę. Jesteś niesamowicie troskliwy. Jesteś jedynym znakiem zodiaku, na którym naprawdę można bez wątpliwości polegać, budując z nim rodzinę.Twoja miłość nie ma granic.\nastrlogiakogo najtrudniej kochaćmiłośćpartnerstwoznaki zodiaku\nJak koncertowo zniszczyć sobie życie,a potem otrzepać się i pójść dalej\nCo powiedziałabym sobie … kiedyś\nFot. istock / macniak\nDobra, długie nogi pewnie też mają znaczenie, tak jak blond włosy i piękny biust. Ale tak naprawdę mężczyźni nie są (na pewno nie wszyscy) tylko samcami, którzy ślinią się na widok odkrytego ciała buchającego seksem.\nZnajomy powiedział mi kiedyś, że co z tego, że kobieta wygląda na pierwszy rzut oka jak z okładki magazynu dla panów, skoro po dwóch minutach nie ma już o czym z nią rozmawiać, cały urok pryska. A przecież jak przyciągnąć uwagę faceta, to jednak na dłużej. Umówmy się – lubimy się podobać, lubimy, kiedy mężczyźni się za nami oglądają, kiedy mówią nam, że pięknie wyglądamy. I to żadne polowanie na męża, tylko zwykła kobieca natura.\nMyli się jednak każda z nas, która uważa, że faceci akurat za nią się nie obejrzą. Bo nosi rozmiar 44 (lub więcej), bo nie jest za wysoka, bo ma za mały biust albo zbyt grube łydki. Drogie panie to nie o to chodzi. Zupełnie. Uwagę mężczyzn przyciąga zupełnie co innego, niż nasze skrywane kompleksy.\nPo pierwsze uśmiech\nCo robi na tobie największe wrażenie, kiedy mijasz kogoś na ulicy? Z własnego doświadczenia wiem, że uśmiech. Szczery, prawdziwy, który mówi: „Lubię ludzi”. Do tych, którzy się uśmiechają chętniej podchodzimy pytając o drogę, sklep, godzinę. Czasami zagadujemy ich w autobusie, metrze. Ot tak, po prostu, bo czujemy, że to miły człowiek. Przecież niemiły by się nie uśmiechał. To działa na każdego, także na mężczyzn. Nasz uśmiech przyciąga ich uwagę, choćby dlatego, że tak mało ludzi wokół nas się śmieje. Intryguje, ciekawi i… dodaje odwagi, by nas zaczepić i porozmawiać. Uśmiechajcie się, to często może być początek fantastycznej relacji.\nPo drugie otwartość na świat i ludzi\nJasne, że nie każdy z nas jest ekstrawertykiem, który od razu przy pierwszym kontakcie opowiada o sobie, o tym, co robi, kim jest i czego oczekuje od życia. Chodzi jednak o pewien rodzaj subtelności w zainteresowaniu się drugim człowiekiem. Czasami jest to umiejętność słuchania, czasami mówienia. Chęć obcowania z kimś zawsze jest wyczuwalna, także w sytuacjach damsko-męskich. Dajemy sygnał: „Skoro się spotkaliśmy, chcę cię poznać i chcę byś ty poznał trochę mnie”. I wcale nie musi chodzić od razu o romans czy związek na lata.\nPo trzecie pasja\nKocham ludzi z pasją. Jeśli ktoś ją ma, zawsze skradnie moje serce. Obojętnie czy jest to wspinaczka czy żeglarstwo czy szydełkowanie. Nie ma znaczenia. Pasja mówi wiele o człowieku, o tym, że wie, czego chce, dokąd zmierza, że ma marzenia, że je realizuje, że jest głodny życia i trudno się z nim nudzić. Mężczyźni też kochają kobiety z pasją, z błyskiem w oku, kiedy zaczynają mówić o czymś, co uwielbiają robić. Są ciekawi takich kobiet, czasami im imponują, a czasami pasja okazuje się być wspólna dla obojga. Wtedy mogą przegadać całą noc.\nPo czwarte pewność siebie\nTo nieprawda, że mężczyźni czują się dobrze przy tak zwanych „szarych myszkach”, przy których mogą się puszyć i prezentować swoją męskość. Tak naprawdę większość z nich lubi znaleźć w kobiecie partnera do rozmowy, który nie będzie jedynie biernym słuchaczem i potakiwaczem. Wbrew pozorom faceci lubią, gdy mamy własne zdanie, swoje opinie, kiedy nie zawsze się z nimi zgadzamy i mówimy o tym otwarcie. Rzadziej zainteresuje ich kobieta, która mówi: „Nie wiem” niż ta, która tupnie nogą i będzie bronić swojego zdania.\nPo piąte poczucie humoru i dystans do siebie\nNie chodzi o sypanie dowcipami z rękawa, w końcu nie każdy z nas ma zdolność ich zapamiętywania. Ale o odnajdywanie się w sytuacjach, które nas zwyczajnie bawią. O złapanie żartu, który nie został wprost wypowiedziany. O znajdywanie niuansów w rozmowie, które od razu wywołują uśmiech. Wraz z poczuciem humoru idzie także dystans do siebie. Umiejętność śmiania się ze swoich niedoskonałości, wpadek i błędów. I nie obrażania się, kiedy ktoś sobie na nie pozwala, oczywiście w sposób uprzejmy, a nie chamski, nie chcąc nas zranić.\nPo szóste kolory\nI skoro bardziej niż szara myszka, mężczyźni skupiają uwagę na kobietach pewnych siebie, to te są jak kolorowe ptaki. Wcale nie musimy się wciskać w czerwoną sukienkę, która więcej odkrywa niż zakrywa. Wręcz przeciwnie – skoro pierwsze wrażenie ma znaczenie, warto postawić na coś nieoczywistego, coś z efektem WOW, co pozwala się domyślać, co kryje się pod ubraniem, bo nie wszystko jest „wystawione” na pierwszy rzut oka. Znacie ubrania marki Vippi Design? Nie ma nic bardziej kolorowego i zjawiskowego, a jednocześnie niezwykle kobiecego. Jeśli jesteście kobietami, które lubią się uśmiechać, poznawać ludzi, macie dystans do siebie i… bez oporu mówicie o tym, że cieszy was zainteresowanie mężczyzn waszą osobą, zajrzyjcie koniecznie do Vippi Design i znajdźcie coś dla siebie.\nI jak? Czy teraz wierzycie, że każda z nas jest w stanie przyciągnąć uwagę mężczyzn? Spróbujcie.\nArtykuł powstał przy współpracy z marką Vippi Design


W ostatnią niedzielę lutego grupa uczniów naszej szkoły (Krzysztof Łęczycki, Maja Krawczyk, Kasia Andrzejewska, Patryk Palka, Artur Mendera) odwiedziła Warszawską Szkołę Filmową. Uczniowie uczestniczyli w całodniowych warsztatach filmowych. Ich zadanie polegało na zrobieniu, pod okiem fachowców, filmu złożonego z 20 różnych ujęć i ścieżki dźwiękowej (bez użycia wypowiedzi dialogowej).\n-”To było dla nas wyzwanie. Musieliśmy stworzyć coś spójnego i logicznego w jeden dzień wspólnie z osobami z innej szkoły, których nie znaliśmy. Dla mnie było to świetne doświadczenie, które przyda mi się nie tylko w filmowaniu, ale i w fotografii” – podsumowuje Kasia, jedna z uczestników warsztatów.


"Ordo Iuris" i MEN ostrzegają nauczycieli: Nie wpuszczajcie do szkół organizacji, które uczą o prawach człowieka\nfot. Tomasz Stępień / Agencja Gazeta\nMEN spodobała się pełna manipulacji publikacja "Ordo Iuris", która ocenia obecność organizacji pozarządowych w polskich szkołach. Kontroli poddano jednak tylko te organizacje, które uczą o prawach człowieka, edukacji seksualnej i różnorodności. O ONR nie wspomniano. "To sygnał dla dyrektorów i straszak", ocenia Dorota Łoboda\nPod koniec lutego 2018 roku prawniczy think tank Instytut na Rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris opublikował – jak sam twierdzi – wyniki monitoringu obecności organizacji pozarządowych w szkołach. Na cenzurowanym znalazło się 25 organizacji, które organizują w szkołach zajęcia antydyskryminacyjne, z edukacji seksualnej lub szeroko – przybliżające prawa człowieka. Wśród nich znalazły się Fundacja im. Jana Karskiego, Amnesty International czy Grupa Edukatorów Seksualnych „PONTON”.\nAnaliza na prawie 40 stron, przygotowana przez „Ordo Iuris” nie ma nic wspólnego z rzetelnym raportem oceniającym współpracę organizacji pozarządowych ze szkołami. Mimo to, jak ujawniła „Gazeta Wyborcza”, publikacja zyskała uznanie Ministerstwa Edukacji Narodowej. Do spotkania przedstawicieli „Ordo Iuris” z wiceminister Marzeną Machałek i trójką dyrektorów pracujących w ministerstwie doszło 2 marca 2018 roku. Rzeczniczka MEN, Anna Ostrowska wprost przyznaje, że MEN za pośrednictwem kuratoriów\n„przypomni dyrektorom szkół o konieczności uzyskania pozytywnej opinii rodziców dotyczącej działalności organizacji czy instytucji w szkole”.\n„To nic innego jak straszak” – mówi OKO.press Dorota Łoboda – „Oczywiście w dokumencie nie ma informacji, że wymienionych organizacji nie można zapraszać do szkoły. Jeśli jednak minister Machałek spotyka się w sprawie raportu z jego autorami, a informacja o spotkaniu obiega media, to sygnał jest bardzo czytelny – MEN traktuje raport poważnie i zgadza się z płynącymi z niego wnioskami. Nie mam wątpliwości, że dyrekcje szkół niechętnie będą zapraszały NGO’sy, które taką edukację prowadzą. Zwłaszcza, że w raporcie Ordo Iuris nazywa je »podejrzanymi« i sugeruje, że »mogą prowadzić działalność mogącą negatywnie odbić się na rozwoju dzieci«. Piętnowanie organizacji, które prowadzą edukację seksualną na terenie szkół uważam za kolejny krok Instytutu (niestety przy wsparciu MEN) w ograniczaniu naszym dzieciom dostępu do rzetelnej wiedzy na temat ludzkiej seksualności”.\nPrzeczytaj więcej o rozporządzeniu z lipca 2017 r.\nAktywne wspieranie akceptacji dla inności i różnorodności nie zdążyło zagrzać sobie miejsca w polskiej szkole. Zadanie „prowadzenia działań antydyskryminacyjnych obejmujących całą społeczność szkoły lub placówki” zostało wprowadzone do dokumentu przez minister edukacji Joannę Kluzik-Rostkowską dopiero w roku szkolnym 2013/2014. Wtedy wprowadzenie do szkół obowiązkowej edukacji walczącej z uprzedzeniami i stereotypami związanymi z płcią, orientacją seksualną, wiekiem, niepełnosprawnością, pochodzeniem oraz wyznaniem było uzasadnione dążeniem do szkoły „bezpiecznej i otwartej”, a także „budowaniem postaw zgodnych z wartościami i normami państwa demokratycznego”.\nMinister Anna Zalewska ma inny pomysł na „dobrą szkołę”. W uzasadnieniu zmian w rozporządzeniu czytamy, że „istotne jest kształtowanie postaw patriotycznych, obywatelskich, poczucia tożsamości, świadomości narodowej i kulturowej”.\nJako swój sukces prawniczy think tank ogłosił także lutowe zmiany w podstawie programowej do Wychowania do Życia w Rodzinie dla szkół ponadpodstawowych. Ordo Iuris w trybie konsultacji publicznych postulowało m.in. dowartościowanie „roli małżeństwa, jako związku kobiety i mężczyzny, będącego podstawą życia rodzinnego”. To jedne z nielicznych uwag strony społecznej, do których przychylił się MEN.\nWszystkie manipulacje „Ordo Iuris”\nPrawną analizę „Ordo Iuris” rozpoczyna od zacytowania ogólnej zasady wyrażonej w ustawie zasadniczej, która – zgodnie z art. 48 – głosi, że rodzicom przysługuje prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Dalej „Ordo Iuris” jest znacznie bardziej selektywne. Jako przepisy szczegółowe podaje ustawę oświatową, która uprawnia do „nauki religii na życzenie”. O lekcjach etyki – nie wspomina. Mówi też o możliwości rezygnacji z zajęć edukacji seksualnej, a także\nkonieczności uzyskania zgody rady rodziców w przypadku organizowania obowiązkowych zajęć dodatkowych.\nTen przepis (art. 56 ustawy prawo oświatowe) jest kluczowy, lecz traktowany – zarówno przez MEN jak i autorów raportu – wybiórczo. „Kontroli” poddane zostały bowiem tylko organizacje ideologicznie obce „Ordo Iuris” i polityce PiS. Dlaczego Instytut nie przyjrzał się obecności w szkołach organizacji faszyzujących takich jak Młodzież Wszechpolska czy ONR? Albo agitacji politycznej czy prowadzeniu polityki historycznej gloryfikującą zbrodniarzy zaliczanych przez prawicę do „Żołnierzy Wyklętych”?\nPrzykładów jest wiele. Jeden z nich OKO.press. opisało w marcu 2018. Poseł PiS Robert Warwas zorganizował w Strzemieszycach Wielkich konkurs o żołnierzach wyklętych dla szkół podstawowych. Na gali rozdania nagród przemawiał obok wielkiego banera z logo partii i swym nazwiskiem, w obecności kilku polityków PiS. Więcej przeczytasz tutaj:\nProblemem jest też rola, którą pełni „Ordo Iuris”. Zgodnie z prawem oświatowym organami kontrolnymi nad pracą szkół są: Ministerstwo Edukacji Narodowej, a także – w imieniu Ministra Edukacji – Kuratoria Oświaty. Funkcję kontrolną sprawować może też Rada Rodziców. Zgodnie z art. 80 ust.3 prawa oświatowego może ona „występować do organu sprawującego nadzór pedagogiczny nad szkołą lub placówką z wnioskami o zbadanie i dokonanie oceny działalności szkoły lub placówki, jej dyrektora lub innego nauczyciela zatrudnionego w szkole lub placówce; wnioski te mają dla organu charakter wiążący”.\nNa tej liście nie ma organizacji pozarządowych, które na zlecenie ministerstwa lub samodzielnie przeprowadzają kontrolę działalności dyrektorów czy nauczycieli. Ten niebezpieczny „outsourcing”, który kwitnie w lukach prawnych, możemy obserwować nie tylko w MEN. Na podobnych zasadach działa współpraca „Ordo Iuris” i Prokuratury Krajowej. W listopadzie 2017 roku prawnicy antyaborcyjnego think tanku przygotowali wytyczne dla prokuratorów krajowych w sprawie ścigania przestępstwa pomocnictwa i nakładania do aborcji (art. 152 par 2. kodeksu karnego).\nEdukacja, NGO, Anna Zalewska, Ministerstwo Edukacji Narodowej,


Nowy terminal w Porcie Darłowo otwarty! - relacja z pierwszego w sezonie rejsu do Nexo\n30.04.2015 13:10 Źródło: własne\nStrona główna Porty Morskie, Logistyka Morska, Transport Morski Nowy terminal w Porcie Darłowo otwarty! - relacja z pierwszego w sezonie rejsu do Nexo\nW dniu 27.04.2014r. w darłowskim porcie odbyła się uroczystość otwarcia terminala pasażerskiego wraz z całorocznym Biurem Obsługi Turystycznej w Darłówku.\nInwestycja została zrealizowana w ramach założeń projektu Interface Plus. Jej beneficjentem jest Miasto Darłowo. Jednocześnie zainaugurowano sezon bezpośrednich międzynarodowych połączeń Darłowa z duńską wyspą Bornholm.\nW dniu 28 kwietnia odbył się pierwszy w tym sezonie rejs z Darłowa do Nexo na pokładzie katamaranu JANTAR Kołobrzeskiej Żeglugi Pasażerskiej wioząc około 250 pasażerów zainteresowanych poznaniem walorów "Majorki Północy".\nW Nexo na przybyłych turystów, dziennikarzy i ludzi biznesu czekały autokary z polskimi przewodnikami, które obwiozły ich po urokliwych zakątkach Bornholmu pełnego atrakcji. Poznano klify, porty rybackie i jachtowe mariny. Bornholm oferuje czyste środowisko naturalne, znakomitą infrastrukturę turystyczną oraz urozmaicone formy odpoczynku i rozrywki. Bornholm i jego ponad 200 km ścieżek rowerowych jest rajem dla rowerzystów. Żeglarstwo, wędkowanie i rejsy do pobliskich wysepek Christianso lub do Szwecji cieszą się wielkim powodzeniem turystów. Kąpiele słoneczne i morskie możliwe są na wielu mniejszych i większych plażach i kąpieliskach, z których największą i najlepszą jest ciąg piaszczystej plaży od Balka do Duodde, uważanej za najlepszą plażę nad Bałtykiem. Znajdujący się tam piasek jest tak drobny, że w dawnych czasach używano go w zegarach-klepsydrach, a samo wejście do wody jest bardzo łagodne i przyjazne dzieciom. Wielką atrakcją dla dzieci większych i tych bardziej dorosłych jest olbrzymi park zabaw i wypoczynku Joboland z dużym aquaparkiem, restauracją i koncertami muzycznymi. Cieszy się on zrozumiałą popularnością. Przez całe lato na Bornholmie odbywają się również koncerty muzyki poważnej, jazzowej i rockowej oraz festyny i pchle targi. Do odwiedzin zapraszają też liczne bornholmskie muzea, galerie, dwunastowieczne kościoły rotundowe warsztaty mieszkających na wyspie wielu artystów i twórców rzemiosła artystycznego oraz nowo otwarty kompleks Natur Bornholm, prezentujący historię i bogactwo przyrody Bornholmu. W czasie zwiedzania „Perły Bałtyku" towarzyszyła podróżnym znakomita słoneczna pogoda. Zadowoleni i pełni wrażeń uczestnicy rejsu cało i zdrowo wrócili do Darłowa tym samym katamaranem Kołobrzeskiej Żeglugi Pasażerskiej. Następne rejsy z Darłowa już wkrótce.\nGłównym celem projektu INTERFACE jest rozwijanie transgranicznego ruchu turystycznego pasażerów niezmotoryzowanych jako wygodną, tanią i przyjazną środowisku alternatywę podróżowania w Obszarze Południowego Bałtyku. Atrakcyjne połączenia transportowe, które są łatwo dostępne dla każdego są głównym warunkiem wstępnym dla bardziej bezpośrednich kontaktów międzyludzkich i lepszej integracji regionalnej. Liderem projektu jest Przedsiębiorstwo Transportu Publicznego Warnow z hanzeatyckiego miasta (Rostock) w Niemczech. Partnerami projektu są: Port Rostock, Miasto Guldborgund w Danii; Port Nexo w Danii; Miasta Ustka i Darłowo oraz Przedsiębiorstwo Transportowe - Movia Traffic Cooperation - w Danii.


Komunikat MPiPS: podwyżka świadczeń dla opiekunów niepełnosprawnych dzieci - Prawo\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia • • 23 marca 2014 11:09\nWsparcie finansowe dla opiekunów niepełnosprawnych dzieci wzrośnie od 1 maja z obecnych 820 zł do 1000 zł netto. Od 1 stycznia 2015 r. będzie to już 1200 zł, a od 1 stycznia 2016 r. - 1300 zł - taką propozycję przedstawił premier Donald Tusk i minister pracy i polityki społecznej Władysław Kosiniak-Kamysz - poinformowało w niedzielnym (23 marca) komunikacie MPiPS.\nMinisterstwo Pracy i Polityki Społecznej w ciągu najbliższych kilkudziesięciu godzin przygotuje projekt ustawy podnoszącej świadczenia pielęgnacyjne dla opiekunów niepełnosprawnych dzieci.\nW poniedziałek złożony zostanie wniosek o zwołanie specjalnego posiedzenia sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Na wtorkowym posiedzeniu Rada Ministrów podejmie decyzję o przesunięciu środków na ten cel. W środę projektem ustawy podnoszącej świadczenia pielęgnacyjne zajmie się sejmowa komisja, co będzie gwarantowało szybkie wprowadzenie zmian na ścieżkę legislacyjną i wejście ich w życie.\nPozwoli to podnieść świadczenia pielęgnacyjne od 1 maja 2014 r., najpierw do wysokości 800 zł miesięcznie, co razem z programem rządowym daje 1000 zł netto miesięcznego wsparcia dla opiekunów niepełnosprawnych dzieci. Od 1 stycznia 2015 r. świadczenia zostaną podniesione do 1200 zł netto, a od 1 stycznia 2016 r. do 1300 zł netto miesięcznie. Wszystkie kwoty zostaną zapisane w ustawie.\nKwoty świadczeń netto: 1 maja 2014 r. - 1000 zł (800 zł świadczenia + 200 zł z rządowego programu) 1 stycznia 2015 r. - 1200 zł świadczenia pielęgnacyjnego 1 stycznia 2016 r. - 1300 zł świadczenia pielęgnacyjnego.


"Torba" do szpitala ~ Właśnie teraz!!!\nLux 9/21/2014 10:37 PM\nPiekna wyprawka!! ale zaskoczylam sie, ze dla Laury musisz tyle wziac?? :O U nas tzn. w Niemcowie- nic!! Wszystko daje szpital, tylko na wyjscie do domu ciuszki, no ewentualnie smoczek jesli by byla taka potrzeba -przy czym firmy zabijaja sie o matki i krotko po porodzie dostaje sie w szpitalu paczki, paczuszki z probkami od kosmetykow poczawszy przez lekture, kosmetyki i probki jedzenia. A takie pakowanie przypomina mi troche czasy gdy rodzilam Mloda w Pl ale kiedy to bylo....ponad 20 lat temu :)\nlahana 9/23/2014 11:40 AM\nNa liście szpitalnej było nawet więcej pozycji heheh :) Ubranka muszę mieć swoje, ale to akurat mi odpowiada, bo sama nie lubię cudzych używanych więc dla swojego dziecka też bym takich nie chciała. Nie mam pojęcia czy tutaj po porodzie dają pakiet próbkowy. Z racji, że nie ma tu szkoły rodzenia, a wizyty u lekarza są króciutkie właściwie nie ma się kogo zapytać. Przekonam się po porodzie :) Ale wiesz, wydaje mi się, że moja lista nie różni się bardzo od tych wymaganych przez większość polskich szpitali.\nEwelina Malina 9/22/2014 8:47 AM\nNoo chyba niczego Wam nie zabraknie;)\nSwetry dla dziecka? Kamizelki? A po cóż to na porodówce w Turcji? Klimat tam inny mają niż w całym regionie?;D\nCieszę się, że majtki pasują haha! Mam nadzieję, że kosmetyki również się sprawdzą;)\nTrzymam dalej kciuki;)\nlahana 9/23/2014 11:42 AM\nOni mają schizę, że dziecko przez cały czas marznie. I w głowie im się nie mieści, że ono odczuwa przecież wszystko tak samo jak my. Kamizelki to tu lek na wszystko, będę musiała o tym napisać, bo to niemal ciekawostka kulturowa :)\nEwiczka 9/22/2014 10:20 AM\nPieknie sie spakowalas, moglabym do Ciebie chodzic na kurs pakowania walizki :)\nWe Wloszech dla dziecka w szpitalu prosza jedynie o ubranka (4 komplety, po dwa na dzien).\nGdy wyladowalam w szpitalu wyprawka dla syna byla jeszcze daleko w czarnej d.... podobnie z reszta jak i moje szpitalne ''kreacje''. Koszule kupila mi kuzynka meza dzien przed porodem, ale i tak rodzilam w Tshircie. Jadac na porodwoke nie mialam totalnie nic - i znow poratowala nas kuzynka meza i juz bezposrednio na porodowke dostarczyla nam majtki siatkowe i wkladki poporodowe.\nDla syna brak ciuchow to nie byl problem bo i tak dlugo lezal w samym pampersie - grzal sie w 37 inkubatorowych stopniach.\nJako ciekawostke dodam, iz we Wloszech niczym sie nie smaruje pepka. Zakladaja dziecku elastyczna opaske - opatrunek i czeka sie az kikut sam uschnie i odpadnie :)\np.s.Body kopertowe - moim zdaniem bardzo wygodne jak i pajacyki zapinane na przodzie. Stef wyszedl ze szpitala w polowie lipca i latem wozilismy go glownie w takich bodziakach.\nTo juz niedlugo, czuje wielkie emocje :)\nlahana 9/23/2014 11:44 AM\nHeheh, dzięki, lata praktyki ciągłego pakowania się tutaj przydały ;)\nByłaś bardzo dzielna, że nie spanikowałaś brakiem przygotowania, ale wiadomo, w takiej chwili nie to jest najważniejsze. Tutaj nawet nie wiem jakie są zwyczaje pępkowe, ja zamierzam tylko psikać octeniseptem, nic więcej.\nOj tak, wielkie emocje i wyczekiwanie.\nserduszko 9/22/2014 2:36 PM\nJa również spakowałam siebie, Laurę i męża do jednej walizki na kółkach. Zmieściliśmy się i nawet wody mineralne, biszkopty i landrynki. Tak zalecała położna i podobno po kryjomu czekoladę pod język:)\nJa szlafrok jednak biorę bo chyba będę się wstydzić przechadzać po korytarzu w samej piżamie, tym bardziej, że nie mam biustonosza do karmienia i nie wiem czy kupię bo u mnie w mieście jest biedna z czymś takim.\nFaktycznie dużo rzeczy dla małej. śliniaki, sweterki? ludzie święci. tam w tym upale takie rzeczy?\nlahana 9/23/2014 11:46 AM\nMoje koszule są dość zabudowane i mam zestaw staników więc przypuszczam, że i tak nie zakładałabym szlafroka. Poza tym u nas wciąż gorąco więc od razu chyba zalałabym się potem :-S Tutaj dzieci od razu zostają przy mamie, to może nawet uda mi się nie wyjść z pokoju :-P\nNo nie? Też nie jestem w stanie tego zrozumieć :)\njustyna 9/22/2014 7:05 PM\nNozyczki to raczej zbędne bo noworodkom nie można obciąć paznokci. Poorostu są one tak jakby przyklejone do skory, to bardziej taka błonka która z czasem się oddziela i wtedy można ciąć\nlahana 9/23/2014 11:47 AM\nDziękuję za cenną radę, dobrze wiedzieć.\nEwelina Malina 9/23/2014 2:11 PM\nJa tam nie wiem, ale Hania miała od razu długie paznokcie i nie były wcale przyklejone. Chociaż były mięciutkie i te pierwsze tak jakby same się oderwały, a potem obcinanie co 2 dni, bo tak szybko rosną;)\nlahana 9/23/2014 10:58 PM\nCzyli suma sumarum nożyczki mogę sobie podarować, bo w pierwszych dobach życia się pewnie nie przydadzą. Tak podejrzewałam, że będą za miękkie by obciąć, ale wciąż czuję jakąś wewnętrzną niechęć do niedrapkow\nEwelina Malina 9/24/2014 1:54 PM\nW pierwszych dobach nie będą potrzebne. My też nie używamy niedrapków, jakieś to takie dla mnie... nie dość, że dziecko takie bezbronne to jeszcze mu rączki krępować;)\nKasia 9/22/2014 7:25 PM\nSporo tego, ale jak sobie przypomnę moje pakowanie to też było tego dużo, a później niektóre rzeczy wcale się nie przydały, ale lepiej nosić niż się prosić :)\nlahana 9/23/2014 11:48 AM\nNo właśnie - ja nie lubię się prosić. Oby nie było takiej potrzeby.\nSzczypta o Mnie 9/22/2014 8:40 PM\nJa pamiętam torba spakowana, była, a i tak w rzeczywistości małżowinka moja mi rzeczy donosiła bo tego i tamtego zapomniałam :)\nlahana 9/23/2014 11:49 AM\nU nas tata może być przez cały czas przy mamie i dziecku, łącznie z nocami więc H. pewnie do domu wróci już z nami dlatego wolałabym mu nie fundować takich wycieczek, ale jak będzie trzeba to trudno - pojedzie ;)\nAgata 9/22/2014 9:38 PM\nOjej, duzo tego wszystkiego! :)\nA aparat fotograficzny? ;)\nTutaj w szpitalu wszystko daja, wiec mialam tylko wlasne kosmetyki, telefon, aparat, ladowarki i tym podobne. ;) A, szlafrok tez wzielam. Tutaj daja takie okropne koszule nocne, ktore rozchlestuja sie bez powodu. Szlafrok przydal mi sie szczegolnie, kiedy musialam odwozic Nika na naswietlania przy zoltaczce. Troche bym sie krepowala paradowac przez oddzial "polnaga", zreszta Amerykanie preferuja znacznie nizsze temperatury i jak wychodzilam z mojego pokoju to natychmiast zaczynalam sie trzasc. :)\nDla dziecka potrzebowalam tylko ubranko na wyjscie (M. dowiozl juz w dniu wypisu, razem z fotelikiem), reszte daja, nawet smoczek w razie potrzeby. :) Podobnie jak pisze Ewiczka, tutaj pepka niczym sie nie smaruje. Zaleca sie utrzymanie go w suchosci, nie zanurzanie podczas kapieli i czekanie az sam odpadnie. A u obu moich dzieci odpadl bardzo szybko, bo po tygodniu - poltorej.\nKurcze, juz tak blisko! Zaczynam sie stresowac, jakbym to JA miala rodzic! ;)\nlahana 9/23/2014 11:54 AM\nAparat, wiadomo, jest już przygotowany :)\nHehhe, czyżbyś miała na myśli takie koszule jak w amerykańskich filmach? Od razu mi przychodzi do głowy "Lepiej późno niż później" (sic! co za beznadziejne tłumaczenie! W życiu bym się nie połapała, że chodzi o ten film. Mam na myśli Something's Gotta Give) i gołe poślady Nicholsona :D Jeśli tak to w pełni rozumiem i popieram pomysł z szlafrokiem :D :D :D\nHehe, dzięki. Tak blisko a wciąż tak daleko - urok ostatnich dni...\nAgata 9/23/2014 7:49 PM\nDokladnie takie Kasia! ;) Pozniej do karmienia nakladalam je juz "normalnie", wiazaniami z przodu (chociaz te sznureczki i tak ciagle sie odwiazywaly),ale do porodu kaza je ubrac zapieciami do tylu! Jak wiec chodzilam po korytarzu zeby rozruszac akcje, to mialabym okazje wygladac jak Pan Nicholson (polskie tlumaczenie tytulu filmu rzeczywiscie ni w gruche, ni w pietruche :p). Dobrze, ze uprzejme polozne nakladaly mi druga taka koszulke juz zapieciami do przodu. :)\nlahana 9/23/2014 10:55 PM\nO cholerka... To ja bym chyba założyla nawet i z dwa szlafroki na taką koszule :D swoją drogą, czy Amerykanie mają jakiś fetysz zwiazany z swieceniem gołym tyłkiem? Czym się kierował projektant tego "modelu"??? :D\nJa i moje urwisy 9/22/2014 10:30 PM\nSporo tego dla dzidziusia :)\nTo teraz tylko zostaje odliczanie\nlahana 9/23/2014 11:55 AM\nTylko nie wiadomo od jakiej liczby zacząć odliczanie :-] strasznie mi się już ten czas dłuży...\nMałgorzata Poznańska 9/23/2014 5:32 PM\nJa małego przewijałam na podkładach, które kupiłam dla siebie na łóżko ;) teraz stosuję je również w domu.\nSzlafrok faktycznie się raczej nie sprawdzi, ja miałam i leżał nieużywany.\nSmoczka nie miałam choć teściowa mi przywiozła, ale nie było konieczności używania. Noworodki mają to do siebie, że jedzą i śpią.... jedzą i śpią... nie trzeba ich usypiać, raczej prędzej trzeba je wybudzać do karmienia ;)\nU nas w szpitalu pielęgnacją pępka zajmowały się położne. Żadnych kosmetyków do pielęgnacji nie potrzebowałam.\nlahana 9/23/2014 10:48 PM\nU nas tak naprawdę nie wiem jak będzie wyglądała pielęgnacja dziecka po porodzie w szpitalu. Czy w ogóle kąpią, czy pielegnuja pępek czy też wszystko będzie na mojej głowie.. Ale przezorny zawsze ubezpieczony więc wolę być przygotowana na wszelkie ewentualnosci\neve label 9/23/2014 10:10 PM\na krem na sutki i krem do pupy dla maluszka?\nlahana 9/23/2014 10:46 PM\nHehe, dzięki :) maltan to właśnie krem na sutki, a do pupy biorę linomag\nKornelia K. 9/24/2014 11:32 AM\nAle lista... myślę, że wszystko tam ogarnęłaś ;D Tylko zawsze zastanawia mnie jedna rzecz .. koszula do karmienia i koszula do porodu ;> Jakieś inne wymagane czy po prostu 2 do karmienia a jedna zwykła koszula ;>\na ja powinnam się dowiedzieć czy w szpitalu u nas maja coś .. czy wszystko muszę brać dla maluszka;)\nEwelina Malina 9/24/2014 4:24 PM\nWiesz, do porodu nie warto brać nowej koszuli, bo szkoda, żeby się pobrudziła i dlatego większość mam rozróżnia koszule do karmienia i porodu;) Ja nie brałam jakiejś specjalnej do porodu, rodziłam w szpitalnej, którą położna założyła mi, gdy odeszły mi wody - mi tam wtedy było już wszystko jedno;)\nlahana 9/24/2014 4:29 PM\nU nas chyba jakąś koszulę dają, ale w razie czego zapakowałam sobie swoją, która tak naprawdę jest krótką luźną sukienką, której z pewnością nie będę nosiła po porodzie. To taki jakby dłuższy t-shirt, mam nadzieję, że się sprawdzi. Liczę po cichu na to, że po porodzie będę w stanie wziąć szybki prysznic i przebrać się w czystą koszulę typowo do karmienia, bo w tej sukience to nie będzie mi zbyt łatwo wyciągnąć cycki :-]


Pomieszkałam przez tydzień w moim domu. Jak zwykle plany miałam, że ho, ho! A skończyło się na jednej książce, i nawet drutów do reki nie wzięłam. W domu też prawie nic nie zrobiłam. Jak już robili, to inni. Dzięki nim, bardzo powoli, ale odhaczane są kolejne pozycje, z listy rzeczy do zrobienia.\nMiałam też przenieść blog, ale na to też nie znalazłam w tym tygodniu czasu. Może w następnym tygodniu?\n00:46, ninga , Przeczytałam\n22:45, ninga , Przeczytałam\nPrzede wszystkim lampy dzielą się na:\nPrawdziwe lampy, które składają się z obudowy i z wymienialnej żarówki. Grupę można dalej dzielić na podgrupy (żarówki, oprawki itp.), ale z punktu widzenia użytkownika najważniejszy jest podział na lampy, w których producent przewidział możliwość włożenia mocnej żarówki, i na takie, w których max moc żarówki jest z góry określona i zazwyczaj nie jest ona zbyt wysoka.\nŚwiecące przedmioty, z wymienialnym źródłem światła, przy czym ta "wymienialność" jest mocno umowna. Kupując tego typu lampki należy mieć na uwadze, że szansa na kupienie żarówki ledowej pasującą do kilkuletniej "lampki" jest bliska zeru.\nŚwiecące przedmioty, z niewymienialnym źródłem światła. W zamian, w opisie technicznym obiecane jest 20, czasami 25 letnie bezawaryjne świecenie takiego ledowego cudu.\nProblem w tym, że w zasadzie większość lamp na rynku to lampy ledowe, pewnie chodzi o to, by tak jak w przypadku sprzętu AGD, gdy przestana świecić, kupić nowe, a nie wymieniać żarówkę.\nOferta na rynku nie powala.\nW marketach budowlanych, wszystko na jedno kopyto. To, że w Leroy Merlin, są też krótkie serie lampek zahaczających o średnią półkę, niewiele tu zmienia.\nW sklepach internetowych jest wprawdzie zdecydowanie lepszy wybór, ale jeżeli tylko coś wyrasta ponad poziom marketu, od razu jest dużo droższe. W dodatku na zwrot często dają tylko 14 dni, a pan elektryk potrafi wydać druzgocąca opinię dopiero po upływie tego czasu.\nZ kolei sklepy naziemne, jak tylko mają trochę inny asortyment, kreują się na nastawione na wypasionego klienta "salony". W Wwie największy wybór jest chyba w Centrum Światła na Bartyckiej, ale też nie wszystkie lampki można „pomacać”, tak by po upewnieniu się, że pasują, wrócić do domu i kupić po niższej cenie.\nGeneralnie ten przydługi wstęp był, po to, by podkreślić, że nie było łatwo.\nNa wstępie opracowałam nierealny, bo bez właściwego "zgłębienia tematu" plan zakupów. Np. nie zdawałam sobie sprawy, że podstawowym pytaniem przy małych lampkach jest to, czy lampka jest na 12 V czy 230 V. Na przykład taka aluminiowa oprawka schodowa Britop kosztuje 45 zł, a wersja 230 v, którą kupiłam bo nikt mi nie powiedział, że takiej nie potrzebuję, dwa razy tyle.\nDo lampek Britop udało mi się spasować wiszący też na ścianie schodów, tyle że wyżej, aluminiowy kinkiet Philips Gainsboro (jest teraz również i w ofercie Leroy Merlin).\nJego buźka idealnie pasowała do lampek schodowych, ale już po powieszeniu okazało się, że kinkiet nie nadaje się na schody, bo gdy idzie się po schodach do góry, odsłania brzydkie elektyczne "bebeszki" i dlatego wyląduje w wiatrołapie.\nNa schody kupię kinkiet z zakrytym denkiem, optuję za tym, wolałabym coś większego, tylko nigdzie nic takiego nie mogę znaleźć.\nZaznaczyłam, że kinkiet Philips Gainsboro jest z aluminium, bo kupiłam go po odebraniu bolesnej kolejnej lekcji: nie warto patrzeć na zdjęcie, tylko na materiał z którego lampka jest wykonana. Kupiony z myślą o łazience plafon na zdjęciu wyglądał obiecująco, a po rozpakowaniu okazało się, że plastikowa srebrna otoczka jest tak brzydka, że lampa nadaje się tylko do kotłowni.\nPlafony przynajmniej zawsze można powiesić, tam gdzie były planowane, wystarczy że wystają ze ściany kable.\nZ lampkami ściennymi typu "oczka" już tak łatwo nie jest, bo mają bardzo różne wymagania. Przekonałam się o tym po tym, jak kupiłam bardzo ładne (nie tylko na zdjęciu) oczka, które - na co nie zwróciłam uwagi - mają bardzo długi, wkładany do ściany, trzpień.\nMiałam do wyboru: albo w miejscu gdzie miały być zamontowane obniżyć sufit dodając listwę, albo dać sobie spokój. Wybrałam to drugie. Na koniec dwie lampki zamontowane zostały w toalecie pod schodami, a jedna „została” bez przydziału.\nZ kolei lampki ścienne typu oczka, które mają małe trzpienie, zazwyczaj dają mało światła. Dlatego musiałam zrezygnować z trzech lampek, typu oczka, bo tak ładne by cieszyć oko swoją urodą nie były, a światła dawały symbolicznie.\nPo tych wyżej opisanych wyżej netowych porażkach zakupowych, natknęłam się w Leroy Merlin na reflektorek cudownej urody: Philips Afzelia\nChyba nie tylko mnie się spodobał: w Jankach na półce był tylko jeden, a na infolinii Leroy Merlin dowiedziałam się, że jest to towar „wyprzedażowy” i nie ma go już ujętego w zestawieniach magazynowych. Z kolei w prywatnych sklepach, pomijając to, że kosztował dużo drożej, był tylko na zamówienie ... Na szczęście dobrej duszyczce, która pomaga mi na finiszu, udało się upolować trzy reflektorki w Piasecznie i pan wykończeniowiec nie musiał czekać\nZ tym, że też nie jest tak, że lampka spełnia wszystkie wymagania: śrubka do montażu jest z boku i tym samym nie ma żadnych szans, by reflektorek obsadzić głębiej w suficie. Pocieszać się można tym, że dystans pomiędzy denkiem a sufitem jest bardzo mały. Tyle, że nic nie stało na przeszkodzie, by śrubkę do mocowania umieścić wewnątrz obudowy, obok żarówki.\nDo lampki Philips Afzelia dodałam kwadratowy plafon (też aluminiowy) i w ten sposób "odfajkowałam" kolejną łazienkę (też nie wiadomo dlaczego nie pomyśleli o białej śrubce. taka mała rzecz, a jak cieszyłaby oko).\nPonieważ plafonów łazienkowych miałam już dosyć, do kolejnej łazienki kupiłam, po upewnieniu się, że długość kabla można dowolnie regulować, sufitowe lampy-kule.\ni dwa, tak samo chromowato błyszczące, kinkiety do powieszenia nad dużym, długim lustrem.\nNa zdjęciu się najlepiej nie prezentuje, ale zapewniono mnie, że będzie pasować do łazienkowych kul.\nLampka Philips Afzelia nie ma przynajmniej pretensji do bycia lampeczką z „wyższej półki”, tak jak lampka Cleoni, która ma ten sam błąd konstrukcyjny i w dodatku dużo więcej odstaje od sufitu, odsłaniając mało estetyczną "elektrykę".\nJeszcze nie wiadomo, czy zmieniony zostanie sposób mocowania oprawki, czy dodana będzie osłonka z metalowego paska pomalowanego na ten sam kolor co lampka. A te wszystkie utrudnienia, tylko dlatego, ze lampki Cleoni są z ceramiki i można je pomalować na dowolny kolor (w moim przypadku będą pomalowane w kolorze belki na której wiszą).\nW kuchni, poza lampkami Cleoni, będą jeszcze lampki pod szafkami (12V), oświetlenie w okapie, ale zastanawiam się czy na blacie kuchennym nie postawić dodatkowej lampy, tak mi się ona podoba.\nTo jest bardzo mądra lampa jest sterowana na pilota: zimno-ciepło i jasno-ciemno i pasowałaby do trzech kupionych już przeze nie paneli ledowych, na ścianę nad jadalnią (30 x 90), do salonu (60 x 60) i w korytarzu (30 x 30).\nPanele ledowe są teraz wszędzie, w każdym sklepie. W Leroy Merlin kosztują 2/3 tego co w Ikei, w innych sklepach sporo drożej. Czym się różnią nie wiem. Kupiłam w Ikei, bo zawsze były tam dobre żarówki, podobno mają mnie przeżyć, ale aż takiego zaufania do ich długowieczności, jak zapewnia producent, nie mam.\nTak modne obecnie reflektorki zaplanowałam jedynie do oświetlenia krużganków brwinowskich. Na suficie widocznego z parteru korytarza będzie szyna z reflektorkami z Ikei.\nW sypialniach na górze odstąpiłam od technicznego oświetlenia.\nW jednej postawiłam na klasykę:\nPonieważ przy takich lamach może i łatwo o nastrój, ale czyta się gorzej, ze ściany nad łóżkiem będą dodatkowo wystawały lampki do czytania, typu snake.\nW pokoju wnuka postawiłam na kolor i zamówiłam lampę typu Pająk (gender, genderem, ale układając kolory zrezygnowałam nie tylko z białego, czarnego, szarego ale i pomarańczowego i różowego).\nW jego pokoju są jeszcze dwa kinkiety. Jeszcze się zastanawiam, czy kupić dwie takie\nczy tylko jedną białą lampkę i taki zielony komplet (kinkiet + lampka na stół).\nA może nawet dwa kinkiety, bo ładnie się dublują.\nW swojej części, tzw. Hobbitonie, mam zamiar wykorzystać trochę swoich starych lamp w tym moje witrażowe cudeńka, na czele z tą:\nZ sufitu zwisać będzie moje jeszcze jedno "stare" Tiffany (szukałam dobrego zdjęcia, ale nie znalazłam).\nTu też będą zmiany, m.in. postanowiłam pomalować na biało bambusową lampę z Ikei.\nI zaszalałam kupując w Black Friday do swojej sypialni wielofunkcyjny kinkiecik:\nWłasna twórczość to zwisający z dachu żyrandol nad stołem w jadalni. Lampa będzie składana: trzy przydymione szklane klosze z Ikei złączone w jeden pałąk.\nktóre będą wisieć na kablach, oprawkach i zawieszkach i innych niezbędnych częściach zakupionych w Bylight.\nTo co mi się sprawdziło, to tzw. planowanie wynikowe. Nie zaplanowałam oświetlenia w kotłowni wiatrołapie, czy garderobie - uznałam, że powieszę tam "odrzuty". I tak w kotłowni wylądował paskudy plastikowy plafon, a w wiatrołapie kinkiet z brzydkim denkiem.\nDo garderoby kupię chyba reflektorki, bo nic ciekawszego nie widzę:


Ile i w jakim miejscu fotoradar zrobił najwięcej "zdjęć"? Niechlubni rekordziści 2020 roku | motovoyager\nIle i w jakim miejscu fotoradar zrobił najwięcej “zdjęć”? Niechlubni rekordziści 2020 roku\nW 2020 roku wszystkie urządzenia rejestrujące CANARD, należące do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, zarejestrowały ponad 1 300 000 naruszeń przepisów. Najwięcej z nich dotyczyło przekroczenia prędkości. Gdzie stoi “najlepiej” prosperujący fotoradar w Polsce i ile zrobił fotek?\nWedług informacji, podanych przez zastępcę Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, wszystkie fotoradary stacjonarne oraz mobilne zarejestrowały ponad 1 370 000 naruszeń. Aż 1 329 000 dotyczyło przekroczenia dozwolonej prędkości, a pozostałe uchwyciły przejazd na czerwonym świetle. Chociaż ogólna liczba wystawionych mandatów z urządzeń rejestrujących, w porównaniu do ubiegłego roku, spadła o 15,5%, to odnotowano niemalże identyczny wzrost liczby kierowców, którzy przekroczyli prędkość w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h. Takich incydentów było niespełna 8 tysięcy.\nFotoradary w Polsce rozmieszczone są w 434 lokalizacjach, które łącznie zarejestrowały 1 118 500 naruszeń przepisów ruchu drogowego. Rekordowe urządzenie do pomiaru prędkości znajduje się w Warszawie przy ulicy Grójeckiej i wykonało kierującym ponad 18 000 fotek. Z kolei odcinkowy pomiar prędkości znajduję się w 28 punktach, które zanotowały 129 000 naruszeń. Rekordowy odcinek należy do Lubina – prawie 16 000 mandatów.\nZastępca GITD przedstawił również niechlubnych rekordzistów. Poza terenem zabudowanym, w miejscowości Ligota Górna, kierujący pędził z prędkością 212 km/h na drodze z prędkością ograniczoną do 70 km/h. Z kolei w terenie zabudowanym, w Podgórskiej Woli, kierowca poruszał się z prędkością 177 km/h. Na najniższym stopniu podium znalazł się mieszkaniec Warszawy, który na ulicy Modlińskiej jechał z prędkością 181 km/h.\nPoprzedni artykułPaczkomaty InPost będą miały konkurencję – PKN Orlen postawi ich aż 2000 pod własną banderą\nNastępny artykułCodzienne zadania funkcjonariuszy drogówki wykraczają daleko poza kontrolę ruchu…


After Story ~White Rose~ Abraham Van Helsing ⋆ Otome Forever\nJak inaczej mógłby się zacząć rozdziały Van Helsinga niż od dynamicznej akcji? Zaraz pod odpaleniu scenariusza, nasz bohater pędzi, z wywalonym jęzorem, do posiadłości otrzymanej od Saint-Germain. Wiemy, że stało się coś ważnego i sprawa dotyczy Cardii. Na tyle pilnego, że łowca porzucił ważne spotkanie polityczne dotyczące przyszłych relacji wampirzo-ludzkich. Kiedy jednak wparowuje do pokoju ukochanej i spodziewamy się najgorszego… okazuje się, że twórcy mieli dla nas radosną niespodziankę. Starania Viktora wreszcie zadziałały i dziewczyna zostaje uwolniona od efektu trucizny! Trochę zdziwiło mnie, że tak ważny dramat fabularny został rozwiązany w sumie zakulisowo i to na samym wstępie, ale byłam bardzo ciekawa do czego to w sumie będzie prowadzić.\nA zaczyna się słodko, bo Van Helsing nieoczekiwanie, okazuje się bardzo czułą osobą. Bohaterowie nie muszą już unikać kontaktu fizycznego. Ledwo więc Cardia informuje partnera, że testy Viktora zakończyły się sukcesem, a ten dosłownie rzuca się na nią… wprowadzając biednego, obserwującego doktorka w zażenowanie. I chociaż dziewczyna cieszy się, że jej ukochany tak bardzo się dla niej stara (w zasadzie jest w pracy non stop), to czuje się jednak nieco nieswojo. Nagła troska i uwaga Han Helsinga wydaje się jej czymś nie do końca naturalnym. W sumie, nic dziwnego, ostatnie kilka miesięcy spędziła przecież uganiając się za Sasuke Van Helsingiem i błagając, aby jej nie odtrącał…\nPrzy okazji bawiło mnie, że dziewczyna wciąż mówi partnerowi po nazwisku. Oczywiście, znam zwyczaje Japończyków dotyczące posługiwania się imionami, ale to wciąż zabawne, jeśli myślimy o świecie, który ma być odzwierciedleniem II połowy XIX-wiecznej Europy 😉\nA skoro trucizna nie stanowi już problemu, Van Helsing postanawia trochę ukochaną porozpieszczać i zaczyna zabierać ją na randki.\nPodobało mi się, że zwrócono większą uwagę na nieprzystosowanie Cardii. Podczas spaceru próbuje zaczepić każdego możliwego kota. Chce po prostu dotykać i doświadczać różnych rzeczy, czyli czerpać z prostych przyjemności zmysłu, których do tej pory była pozbawiona. Jej towarzysz cierpliwie i z uśmiechem, obserwuje starania dziewczyny. Nawet jeśli bawi go, że to już któryś z kolei kot, który ucieka z przerażeniem, Cardia zaś dostrzega podobieństwo kociaków do ich przyjaciół.\nW trakcie zakupów okazuje, że Cardia nie ma wielu rzeczy, które mógłby nazywać własnymi. Jedyny cenny przedmiot – walizkę na pamiątki, otrzymała od Lupina, co nie do końca podoba się naszemu łowcy. Abraham ma przy tym określoną wizję tego, jak powinien wyglądać idealny wypad na miasto. Zaczyna się od przymierzania sukienek (w tym ślubnych), potem jest wspólny spacer, jedzenie, rozmowy o niczym… Na każdą rzecz mężczyzna przepuszcza ogromne ilości pieniędzy i w sumie kupuje więcej ubrań niż dziewczyna potrzebuje. W restauracji zamawia pełen serwis, aby mogli spróbować wszystkiego (nawet jeśli bohaterka nie potrzebuje jedzenia i nie wie jak zamawiać z karty). Jego zachowanie zaczyna coraz bardziej dziwić Cardię. Widzi, że ukochany się stara, ale ma wrażenie, że tak naprawdę nie jest w tym wszystkim naprawdę sobą.\nDo pierwszego zgrzytu dochodzi nieco później. Kiedy dziewczyna obserwuje ceremonie ślubną w oddali, Van Helsing wyraźnie zakłopotany stwierdza, że powinni cieszyć się tym, co mają, a na inne planowanie przyszłości przyjdzie jeszcze czas. To chyba jeden z tekstów z pierwszej 10, których nie powinno mówić się w związku, jeśli nie chce się obrazić partnera i wyjść na niepoważną, niedojrzałą osobę… Van Helsing oblał więc podstawowy i dość banalny test dyplomacji. (Co nie najlepiej wróży relacjom wampirzo-ludzkim w przyszłości).\nKilka następnych dni w historii wygląda bardzo podobnie. Wreszcie Cardia postanawia się zwierzyć Van Helsingowi ze swoich odczuć. Ma wrażenie, że randki go zwyczajnie nudzą i chociaż jest obok, to wydaje się bardzo daleko, przez co dziewczyna czuje się samotna. Wstrząśnięty mężczyzna nie rozumie, co robił źle. Obwinia się za całą sytuację, może czuje trochę urażony, może wciąż uważa, że nie zasługuje na szczęście… w każdym razie jego reakcją jest milczące odprowadzenie ukochanej do domu, a potem unikanie jej przez kilka dni. Znowu bardzo dojrzały wybór.\nSprawę ułatwia długie zostawanie w pracy, ale kiedy szef odsyła mężczyznę na przymusowy odpoczynek, ten idzie się pobłąkać bez celu po mieście. To wtedy spotyka starych przyjaciół, Lupina i Impego, którzy widząc jak jest zdołowany postanawiają urządzić wspólny wypad. Czas, by Van Helsing zrobił coś dla siebie! – stwierdzają. Kupił nowe ubrania, doprowadził się do porządku, trochę rozerwał… Męski wieczór pomaga bohaterowi nieco oczyścić myśli. Chociaż wyobrażam sobie, że paczka mężczyzn w XIX wieku poszłaby do innego miejsca niż urocza kawiarenka, aby się rozerwać XD.\nAbraham wreszcie przyznaje, że posprzeczali się z Cardią. Chociaż to trochę za duże słowo. W każdym razie nie wie jak ją uszczęśliwić. Staje na głowie, a ona wciąż wydaje się smutna. Chłopaki najpierw przekonują go, że to nic strasznego. W końcu w związku pojawiają się konflikty, jakkolwiek nie byłby on idealny. Potem Impey ma chwilę przebłysku mądrości i po raz kolejny uwadnia jak pozytywnym i w sympatycznym bohaterem jest naprawdę. Nie chodzi o to, że Van Helsing nie troszczy się o Cardię. Problemem jest fakt, że wciąż nie myśli o sobie, a to sprawia, że dziewczyna źle się z tym czuje. Zupełnie jakby nie byli w tej relacji na takich samych prawach. Chwilę potem do grupy dołącza Dora-chan, który spuszcza na łowcę jeszcze zimny prysznic. Ma się nie użalać nad sobą, rozwiązać sprawę i przestać unikać ukochanej.\nPo pocieszeniu i kopnięciu w tyłek, Van Helsing wraca wreszcie do domu, gdzie czeka już zmartwiona Cardia. Przez te kilka dni dziewczyna zorientowała się, że mężczyzna jej unika. Zaczęła więc obgryzać przysłowiowe paznokcie i zastanawiać, co poszło nie tak. Pewnie miała traumę i bała się, że Van Helsing znowu zacznie uciekać. A wszyscy pamiętamy jak wyglądało to ostatnio. Bohaterowie przepraszają się w tym samym czasie. Van Helsing przyznaje, że był samolubny. Nie zwracał uwagi na to, czego chce Cardia, a jedynie wybierał to, co jego zdaniem miało ją uszczęśliwić. Cardia ze swojej strony dodaje, że również chce jego szczęścia, a nie tylko brać. Potem wyjaśniają sobie całe nieporozumienie i kończą rozmowę pocałunkiem na zgodę.\nHistorie wieńczy kolejna scena sprzeczki. Tym razem obrażona Cardia idzie przodem, a Van Helsing woła za nią i przeprasza. Okazuje się, że znowu go poniosło i kupił 20 sukienek. Dziewczyna tłumaczy, że ma już ulubiony strój – ten, który nosiła w trakcie ich pierwszego tańca, ale łowca woli, aby nie nosiła go publicznie, bo chce być jedyna osoba, która widziała ją w tym stroju. Okazuje się, że przyjaciele śledzili ich od posiadłości, ciekawi co będzie działo się na randce. (Seriously, guys? Znajdźcie sobie prace… XD). Dowiadujemy się również, że Van Helsing planuje ceremonie ślubną, jak tylko Saint-Germain wróci z Francji i dziękuję kolegom za pomoc w przygotowaniach. Wreszcie wszyscy ściskają sobie prawicę (Lupin zaproponował braterskie objęcie, ale został zignorowany), po czym ich ścieżki naprawdę się rozchodzą, choć i tak pozostają przyjaciółmi.\nNa koniec Van Helsing zabiera ukochaną do specjalnego, pięknego miejsca i prosi ją o rękę, ta zaś z radością przystaje na propozycję. Bohaterowie wierzą, że kiedyś stworzą zdrową, kochająca rodzinę. (Choć mnie cały czas zastanawia, czy Cardia jako konstrukt jest zdolna do posiadania potomstwa?). Z drugiej strony „rodzina”, to coś więcej niż rodzice i potomstwo. Wciąż więc uważam, że para może być w 100% szczęśliwa.\nCo myślę o tej ścieżce? Z założenia miał to być czysty fanserwis, czyli bohaterowie ciągle wpatrzeni w siebie maślanymi oczami, słodkie wymiany komplementów i obściskiwanie… w efekcie zgubiła się gdzieś fabuła. Albo gorzej, zaczęła przypominać jakiś dramat z komedii romantycznej dla nastolatków, który dało się rozwiązać jedną, 5 minutową rozmową. (Co zrobiliby ludzie dorośli). Ale dzieci zamiast tego biegają, unikają się, dumają przez kilka dni, co poszło nie tak… Innymi słowy, konflikt jest nadmuchany dość sztucznie i jedyne co go usprawiedliwia, to fakt, że Cardia ma zerowe doświadczenie w byciu z drugim człowiekiem, a Van Helsing też nie zalicza się do specjalistów.\nCode: Realize ～Bouquet of Rainbows～_20190502135147\nMiejsce w rankingu: Numer 7. Niby epilog ładnie zamknął pourywane dotąd wątki. Mimo to z piątki panów z podstawowej gry, Van Helsingowi trafiła się tym razem najsłabsza historia. A szkoda, bo dalej bardzo lubię tego bohatera. Niby twórcy chcieli nadrobić braki z poprzedniej historii. Tam było wiele dramatu, a bardzo mało romansu. Teraz dla odmiany będzie dużo randkowania, ale nie ma co liczyć na jakieś głębsze przemyślenia. Suma summarum fani Van Helsinga powinni być oczarowani. Jeśli jednak nie był waszym ulubieńcem, to niestety nie zmienicie o nim zdania po tej historii.\nImpey Barbicane Saint-Germain\n← Huedhaut – bóg konstelacji Wodnika\nAfter Story ~White Rose~ Saint-Germain →\n28 maja 2019 21 marca 2021 Hina (Otome Forever)\t0


Saller: Postawiliśmy na parki handlowe. Jako jedyni rozwijamy się tak intensywnie - SCF News Retailnet\nSaller: Postawiliśmy na parki handlowe. Jako jedyni rozwijamy się tak intensywnie\nJako jedyni rozwijamy się tak intensywnie i równomiernie przez ostatnie lata. Przede wszystkim postawiliśmy na parki handlowe, ale w naszym portfelu znajdują się również galerie handlowe, dyskonty spożywcze oraz markety budowlane – mówi dla Retailnet Małgorzata Grdusiak, Pełnomocnik Zarządu odpowiedzialny za rozwój firmy, Saller.\nJednak kiedy 10 lat temu opowiadałam o zamiarze budowy parków handlowych w Polsce – często pytano mnie, co to za inwestycje i nie budziły one tak dużego zainteresowania jak dziś. Dziś nie budzi już wątpliwości, iż taka forma handlu bardzo spodobała się klientom. Oczywiście nadal galerie pełnią ważną rolę oferując szeroką ofertę handlową, gastronomiczną i rozrywkową.\nKlienci wybierają retail parki\n– Mamy jednak coraz mniej czasu i często na szybkie zakupy klienci wybierają retail parki. Taką tendencję obserwujemy również na innych rynkach, nie tylko w Polsce. Zauważamy również, iż także najemcy coraz bardziej doceniają tego typu inwestycje. Od ponad 30 lat działalności obserwujemy, jak zmienia się rynek, jak zmieniają się potrzeby klientów i adekwatnie dostosowujemy naszą strategię. Dzięki temu nasz rozwój jest bardzo zrównoważony, ale i intensywny. Kiedy zaczynałam pracę w firmie Saller, mieliśmy w Polsce jedynie kilka obiektów. Dziś jesteśmy właścicielami już kilkudziesięciu – dodaje Małgorzata Grdusiak.\nInwestycje Grupy Saller\nJak podkreśla Pełnomocnik Zarządu, ogólnie jako grupa, w tym roku Saller przekroczył już 1,5 mln GLA, na co składa się ponad 400 obiektów. I liczby te ciągle rosną. Jest to ogromny sukces. Co jest kluczem tego sukcesu? Proste, przejrzyste zasady działania i jasno określona strategia. Tylko w tym roku w Polsce Grupa Saller kupiła już kilkanaście obiektów. Do tego zrealizowała również własne projekty – otwarto parki w Oławie i Brzegu, a pod koniec roku zostaną otwarte parki w Dzierżoniowie oraz Legnicy, zakończy się również rozbudowa obiektu w Żorach.\nTaki szybki rozwój nie byłby możliwy, gdyby każda inwestycja musiała przejść przez kilka etapów akceptacji. Krótki proces decyzyjny daje możliwość szybkiego działania, a dziś niewiele podmiotów może sobie na to pozwolić. Josef Saller – właściciel firmy – intensywną ekspansję stawia na równi z jakością swoich inwestycji.\n– W zawiązku z tym sami zarządzamy naszymi nieruchomościami. Dzięki temu widzimy jak one funkcjonują i z jakimi problemami się borykają. Stale też udoskonalamy nasze obiekty – polepszamy widoczność, wdrażamy nowe rozwiązania, upiększamy elewacje, usprawniamy komunikację, modernizujemy i rozbudowujemy. Obserwujemy naszych klientów i staramy się jak najbardziej wyjść naprzeciw ich oczekiwaniom. A dzięki temu do nas wracają – i to jest największa nagroda za ciężką pracę – podsumowuje Małgorzata Grdusiak.\nFirma została założona przez Josefa Sallera w Bawarii w 1981 roku. Obecnie główna siedziba firmy Saller znajduje się w Weimarze–Legefeld. W trakcie prawie 40 lat obecności w sektorze nieruchomości komercyjnych grupa, oprócz Niemiec, rozwinęła swoją działalność również na terenie Polski, Czech i Słowacji.\nWszystkie projekty Grupy Saller zostaną zaprezentowane podczas jesiennej edycji Shopping Center Forum 2018 CEE Exhibition&Conference już 26-27 września 2018 r.\nPoprzedniSklepy przyszłości wykorzystają technologię geofencingu\nNastępnyWarszawskie centra Grupy Atrium w nowych odsłonach po modernizacjach\nGrupa Saller finalizuje budowy swoich obiektów i poszerza portfolio\nSCF 2019: Grupa Saller intensywnie inwestuje w nowe i istniejące obiekty\nNowy park handlowy Grupy Saller powstaje w Chojnicach\nGrupa Saller rozbudowuje obiekt w Pruszczu Gdańskim\nSaller rusza z budową nowej inwestycji w Białogardzie\nNowy obiekt w portfolio Grupy Saller


Altered Carbon serwisu Netflix zapowiada się na wizualny majstersztyk\nAltered Carbon: Netflix szykuje nowy hit sci-fi. Do sieci trafiły właśnie animacje pełne neonów\nNetflix pracuje nad adaptacją cyberpunkowej książki Altered Carbon. Do sieci trafiły właśnie grafiki, które rzekomo prezentują styl wizualny, w jakim zostanie utrzymany serial.\nAdaptacja telewizyjna powieści Altered Carbon została zapowiedziana już w zeszłym roku. Do tej pory Netflix nie chwalił się żadnymi materiałami z planu. Jak na razie poznaliśmy jedynie nazwiska aktora, który zagra w serialu główną rolę (Joel Kinnaman) oraz producentki (Laeta Kalogridis).\nO czym jest Altered Carbon?\nPowieść z 2002 roku napisana przez Richarda K. Morgana, wydana w Polsce rok później, opowiada o dystopijnej przyszłości. W świecie Altered Carbon za około 500 lat ludzkość pokonuje śmierć i sięga gwiazd. Organizacja o nazwie United Nations Protectorate łączy obywateli wielu różnych planet.\nLudzie mogą przechowywać swoją świadomość cyfrowo, przenosząc ją do nowych ciał. Oczywiście, proces jest kosztowny. Najbiedniejsi po odrodzeniu muszą od nowa przechodzić proces dorastania. W dodatku nie wszyscy decydują się na takie wskrzeszenie. Z szansy na powrót do świata żywych świadomie rezygnują katolicy.\nOsoby wierzące stają się celem morderców.\nZwyrodnialcy wykorzystują fakt, że katolik nie będzie post factum w stanie przeciwko nim zeznawać. Na początku powieści wspomniana zostaje rezolucja, na mocy której sądy miałyby dostać możliwość wskrzeszania ludzi na poczet postępowania, by sprawniej wykrywać sprawców przestępstw.\nGłównym bohaterem Altered Carbon jest Takeshi Kovacs - były członek korpusu Emisariuszy, czyli międzyplanetarnych służb specjalnych. Wciela się w rolę śledczego i bada sprawę rzekomego samobójstwa Laurensa Bancrofta.\nHaczyk polega na tym, że samobójstwo w jego wypadku nie ma żadnego sensu. Kopia zapasowa jaźni Bancrofta aktualizuje się w końcu co 24 godziny, a sam bogacz ma pod ręką kilka zapasowych powłok. Pojawia się hipoteza, że został zamordowany.\nJak może wyglądać adaptacja Altered Carbon od Netfliksa?\nPtaszki ćwierkają, że Altered Carbon będzie jednym z najdroższych, o ile nie najdroższym serialem Netfliksa w historii. W przypadku produkcji z gatunku science-fiction utrzymanej w cyberpunkowym klimacie nie powinno to dziwić. Dobre efekty specjalne swoje kosztują.\nW serwisie Reddit pojawiło się kilka plików GIF, na których rzekomo prezentowane są scenografie prosto z planu serialu. Widać na nich kilka lokacji, które pasowałyby klimatem do materiału źródłowego - a zarazem przywodzą na myśl ostatnie kinowe hity w postaci Ghost in the Shell i Blade Runner 2049.\nTrudno orzec, czy to autentyczne materiały z planu, czy też są wyłącznie radosną twórczość fanów. Patrząc na animacje, chciałoby się jednak wierzyć, że Netflix faktycznie przygotuje serial w takiej stylistyce - a jeśli to tylko fanowska twórczość, pozostaje pogratulować jej twórcy pieczołowitości i dbałości o detale.