Mieszkanie na sprzedaż - Bielsko-Biała - Dolne Przedmieście - PAH-MS-416 - 74.12m² - NIERUCHOMOŚCI PACH\n4 843,50 zł/m2 cena: 359 000 zł\nDUŻE MIESZKANIE BLISKO CENTRUM Z MIEJSCEM POSTOJOWYM, Z NISKIM CZYNSZEM\nNa sprzedaż komfortowe i przestronne mieszkanie 3 pokojowe w Bielsku- Białej, dzielnica Żywieckie Przedmieście.\nMieszkanie o powierzchni użytkowej 74,12 mkw. znajduje się w wyremontowanej kamienicy na 2 piętrze.\n* blisko ścisłego Centrum, na Górnym Przedmieściu;\n* miejsce postojowe;\n* po remoncie, bez wkładu finansowego;\n* mieszkanie rozkładowe;\n* niski czynsz 130 zł / m-c;\n* kuchnia w zabudowie wraz ze sprzętem AGD;\n* ogrzewanie własne - piecem gazowym dwufunkcyjnym;\n* blisko przystanek autobusowy;\n* blisko infrastruktury handlowo-usługowej.\nROZKŁAD: lokal składa się z 3 nieprzechodnich pokoi, w tym jeden z balkonem, kuchni, dużej łazienki z wc oraz przedpokoju.\nPokój nr 1 -20,81 mkw,\nPokój nr 2 - 20,13 mkw,\nPokój nr 3 - 11,92 mkw,\nKuchnia - 7,41 mkw,\nŁazienka - 5,49 mkw,\nPrzedpokój - 5,66 mkw.\nSTANDARD: zarówno mieszkanie jak i kamienica w której się ono znajduje jest po kapitalnym remoncie przeprowadzonym w latach 2005/2006. Wymienione wszystkie instalacje, okna PCV. Klatka schodowa czysta i przestronna. W mieszkaniu na podłogach w pokojach panele, w przedpokoju, kuchni i łazience płytki. Na ścianach gładź gipsowa malowana na biało. W kuchni meble w zabudowie wraz ze sprzętem AGD (poza lodówką), w sypialni duża szafa w zabudowie. Ogrzewanie - piec gazowy II funkcyjny. Mieszkanie nie wymaga większych nakładów finansowych.\nOPŁATY: utrzymanie części wspólnych + fundusz remontowy 130zł/mc. Dodatkowo płatne prąd, gaz i ogrzewanie według zużycia.\nLOKALIZACJA: przedsionek Centrum miasta, do Rynku około 10min pieszo. Około 200m przystanek autobusowy, 600m Centrum Handlowe Gemini, liczne mniejsze sklepy, przychodnia. W niedalekiej odległości Park Mickiewicza, ścieżki rowerowe.\nOferta skierowana jest do Klientów , którzy cenią sobie mieszkanie w Centrum miasta, lecz w cichej okolicy, którzy chcą nabyć mieszkanie bez dodatkowych remontów i modernizacji.


15-latek z Homer Glen zaatakowany przez rekina - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona głównaChicago15-latek z Homer Glen zaatakowany przez rekina\n15-latek z Homer Glen zaatakowany przez rekina\n15-letni Johnny Stoch z podchicagowskiego Homer Glen już powrócił do rodzinnego domu z wakacji, które omal nie skończyły się tragedią. Podczas nurkowania na Bahamach chłopiec został zaatakowany przez rekina.\nDrapieżnik chwycił nastolatka za kończynę, odgryzając dużą część łydki. Chłopak nie spanikował. Po otrzymaniu kilku celnych ciosów w nos napastnik odpuścił i odpłynął.\nRana w łydce chłopca okazała się głęboka i groźna, ale kość nie była na szczęście uszkodzona. Johnny Stoch przeszedł operację rekonstrukcyjną i zamierza normalnie rozpocząć naukę w nowym rok szkolnym. (ao)\nPoprzedni artykułNożownik z Buffalo Grove oskarżony o usiłowanie zabójstwa\nNastępny artykułRio: mocny akcent lekkoatletów, Myszka w finale, niespodzianka w badmintonie


LubuskieKultura | WIELKA GALA MAZOWSZE w CRS!\nLubuskieKultura > Wydarzenia > balet, chór, Gala Mazowsze, Hala CRS, koncert, orkiestra, Tadeusz Sygietyński, Zespół Ludowy Pieśni i Tańca “Mazowsze”, zielona góra > WIELKA GALA MAZOWSZE w CRS!\nWIELKA GALA MAZOWSZE w CRS!\nbalet, chór, Gala Mazowsze, Hala CRS, koncert, orkiestra, Tadeusz Sygietyński, Zespół Ludowy Pieśni i Tańca “Mazowsze”, zielona góra\n„Mazowsze” należy do największych na świecie zespołów artystycznych, sięgających do bogactwa narodowych tańców, piosenek, przyśpiewek i obyczajów. Nazwa zespołu wywodzi się od centralnego regionu Polski – Mazowsza, jednak repertuar “Mazowsza” szybko rozszerzył się o folklor innych regionów. Dziś w dorobku zespołu znajdują się opracowania sceniczne 42 z nich.\nOficjalnie “Mazowsze” powołał do życia dekret Ministerstwa Kultury i Sztuki 8 listopada 1948 roku, polecający Tadeuszowi Sygietyńskiemu zorganizowanie zespołu ludowego, którego zadaniem miała być troska o tradycyjny repertuar ludowy, oparty na pieśniach, przyśpiewkach i tańcach wsi mazowieckiej i regionalnej tradycji artystycznej. Jednak idea zespołu powstała na długo przed tym.\nZimińska porzuciła karierę aktorki i zajęła się sprawami organizacyjnymi. Sygietyński komponował w oparciu o oryginalne ludowe pieśni. Przetrząsali wiejskie chaty. Zimińska w poszukiwaniu „babcinych” strojów, Sygietyński w poszukiwaniu uzdolnionej młodzieży. Na siedzibę zespołu wybrano podwarszawską posiadłość z początku XX wieku, nazwaną na cześć żony pierwszego właściciela – Karolinem.\nRok 1955 okrył żałobą „Mazowsze” i zachwiał plany na przyszłość Zespołu. Zmarł Tadeusz Sygietyński. Rysowały się najczarniejsze scenariusze. Rozważano nawet rozwiązanie Zespołu. „Gdyby nie Mira, nie byłoby Sygietyńskiego, ani „Mazowsza” – napisał kiedyś Marian Hemar, poeta i przyjaciel Zespołu. To nazywana przez wszystkich „Pani Mira” uczyniła „Mazowsze” takim, jakim jest dziś. Poświęcała mu bez reszty swój talent, doświadczenie i życie aż do 1997 roku. To dzięki niej na przestrzeni lat rozszerzono program artystyczny, opracowano nie zbadane wcześniej pieśni religijne, patriotyczne i inne. To dzięki niej „Mazowsze” zdobyło światową sławę. Ale do sukcesu „Mazowsza” przyczynił się także talent wokalny Stanisława Jopka (okrzykniętego Pierwszym Furmanem Rzeczypospolitej z powodu interpretacji piosenki „Furman”) oraz choreograficzne wizje dawnego solisty baletu – Witolda Zapały. Dziś „Mazowsze” zachwyca młodością, wigorem, profesjonalizmem i kolorem. W repertuarze Zespołu znajdują się opracowania folkloru z 42. regionów Polski. Podczas jednego koncertu podziwiać można około 20. z nich. Kostiumy różnią się nie tylko pochodzeniem, ale też bogactwem zdobień i materiałami, z których są wykonane. Nawet ważący 14 kg kostium łowicki potrafi zawirować w tańcu niczym lekki tiul. Niepowtarzalność artystyczna zespołu to synteza jego własnych przymiotów oraz wartości nagromadzonych przez wieki w kulturze narodowej, u których podstaw leży prosta sztuka ludowa w uszlachetnionej, wysublimowanej formie, nie pozbawiona przy tym prawdy, szczerości i prostoty pierwowzorów. Do tych samych źródeł sięgali najwięksi polscy artyści, jak Fryderyk Chopin, Karol Szymanowski podkreślając istotę narodowej tożsamości.\nStyl “mazowszański” to ciepło delikatnej stylizacji, uwypuklającej urodę autentyku, zarówno w odniesieniu do muzyki, jak i do choreografii czy kostiumu. Folklor prezentowany przez zespół na scenie staje się sztuką o największej wartości, sztuką o wielkim ładunku emocjonalnym.\nPierwsze sukcesy zagraniczne uświadomiły potrzeby i oczekiwania publiczności. Słowo “Mazowsze” stało się hasłem wywoławczym, utożsamianym z nieznanym dla cudzoziemców krajem i kulturą, zaś dla Polonii stało się synonimem patriotyzmu i ojczyzny.\nKoncert solistów, chóru, baletu i orkiestry MAZOWSZA odbędzie się 29.10.2017 r. o godzinie 18:00 w Hali Widowiskowo-Sportowej w Zielonej Górze, ul. Sulechowska 41.\nPodczas koncertu zobaczyć będzie można najbardziej atrakcyjny repertuar zespołu!\nPaństwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca “Mazowsze” im. Tadeusza Sygietyńskiego.\nVI Festiwal Muzyki Chóralnej w Sławie\nDzień Otwarty Biblioteki\n© 2018 Copyright eKultura / Powered by NetPC


lublin.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji lubelskiej → Życie na medal\nDla Tadeusz Bonieckiego liczy się przede wszystkim człowiek.\nNa odznaczenie, który otrzymał od specjalnej kapituły patrzy ciągle z niedowierzaniem. Ale chyba nikt w Chełmie nie dziwi się, że Tadeusz Boniecki został Chełmianinem Roku 2013.\nW Chełmie zna chyba wszystkich, a nawet jeśli nie, to na pewno jego znają wszyscy. Od lat swój wolny czas poświęca pracy z ludźmi i dla ludzi. Tadeusz Boniecki jest wszędzie tam, gdzie\ndzieje się coś ważnego, co wymaga poświęcenia i zaangażowania. Od lat kieruje chełmskim oddziałem Civitas Christiana, z którym organizuje co roku Dni Kultury Chrześcijańskiej, od pięciu lat prowadzi również Stowarzyszenie Hospicjum Domowe im. ks. Kazimierza Malinowskiego.\nPodkreśla, że jego powołaniem i największą radością jest pomoc innym ludziom, więc też nikogo pewnie nie zdziwiło, że tegoroczna nagroda, którą co roku przyznaje kapituła pod przewodnictwem Prezydenta Miasta Chełm, przypadła właśnie Bonieckiemu. – Kompletnie nie spodziewałem się tej nagrody – mówi lekko zażenowany. – Takich chełmian jak ja jest naprawdę wielu i myślę, że to w ich imieniu odebrałem tę nagrodę – dodaje. Tadeusz Boniecki podkreśla, że swą działalność prowadzi we współpracy z wieloma innymi ludźmi, którzy podobnie jak i on chcą naprawdę, żyć tym, co mówi Ewangelia.\nChełmianin Roku marzy, by hospicjum, któremu przewodzi, z czasem rozszerzyło swą działalność także na hospicjum stacjonarne, bo jak mówi, jest taka potrzeba. Chciałby również wspierać matki samotnie wychowujące dzieci, a oprócz tego pokazywać młodym ludziom, że w trudach podróży można odnaleźć Pana Boga i sens życia. – Po cichu planuje w Chełmie zorganizować ogólnopolskie spotkania podróżników. – Ci, którzy do nas przyjeżdżają na DKCh, mają naprawdę na naszą młodzież niezwykle dobry wpływ – zapewnia.\nWięcej o Tadeuszu Bonieckim w 25 numerze GN.


Body Jewelry Gauge Chart | Piercing Pagoda | Natuurondernemer\nEar Gauge Sizing Choosing the Right Size\nBiżuteria dla ciała to świetny sposób, aby pokazać swój styl i dodać trochę polotu do swojego wyglądu. Ale wiedząc jaki rozmiar biżuterii do ciała wybrać może być trudne. Poniżej, zamierzamy przejść przez gauge sizing i jaki rozmiar może być dla Ciebie najlepszy.\nBody Jewelry Gauge Basics\nZanim przejdziemy do zaleceń dotyczących rozmiaru, najpierw obejrzyjmy kilka podstaw gauge. Gauge (G) odnosi się do grubości biżuterii ciała. Odnosi się również do wielkości otworu w ciele. Długość (L) odnosi się do długości trzonu projektu. Dla przechwytywania pierścienie koraliki i okrągłe sztangi (zwane również podkowy), długość odnosi się do średnicy wewnętrznej.\nJedną rzeczą, którą można zauważyć o ciała biżuterii taksonomii pomiarowej jest nieparzysta numeracja. Możesz zapytać siebie: „Dlaczego mniejsza liczba oznacza większy rozmiar gauge?”.\nWiemy, że może to być mylące, zwłaszcza jeśli jest to Twój pierwszy piercing. Powód sprzecznej z intuicją numeracji ma związek z systemem American Wire Gauge (AWG).\nTen system rozmiarów pochodzi z 1857 roku i służy do określania rozmiarów przewodów elektrycznych. Podczas gdy numeracja wydaje się dziwna dla kolczyków i innych przekłuć ciała, ma ona sens dla przewodów. Cieńsze druty elektryczne mają większą odporność na prąd elektryczny. Grubsze druty mają mniejszy. Więc cienki drut, który jest wielkości 20 gauge miał więcej oporu niż cieńszy drut wielkości 16 gauge.\nJak kolczyki i inne ciała biżuteria stała się popularna, wielu jubilerów dostosowane do American Wire Gauge jako ich system wielkości. Kluczową rzeczą do zapamiętania jest to, że mniejszy numer gauge odnosi się do grubszego kolczyka. Tak więc, kolczyk, który ma 16 gauge jest grubszy niż kolczyk, który ma 20 gauge.\nJaki rozmiar ma kolczyk do ucha lub nosa?\nW Pagodzie, przekłuwanie uszu odbywa się przy użyciu kolczyków o rozmiarze 20. Są to jedne z najmniejszych rozmiarów i są przeznaczone do tworzenia małych otworów wielkości standardowych kolczyków. Jest to wskaźnik powszechnie stosowane do przekłuwania nosa, jak również.\nWiększe wskaźniki, zwykle 14-18, są używane do innych obszarów, takich jak pępek, warga, język i brwi. Stretchers mogą być używane do powiększenia piercing w uchu lub języku stopniowo i z niewielkim dyskomfortem. Stretchery są świetne do tworzenia otworów dla większych rozmiarów.\nWięc, jaki dokładnie rozmiar jest odpowiedni dla Twojego kolczyka? Aby odpowiedzieć na to pytanie, przejdźmy do typowych obszarów przekłuwania uszu.\nNasi specjaliści mogą pomóc w wyborze idealnego rozmiaru, ale poniżej znajdują się najczęściej używane przez nas rozmiary w zależności od obszaru. Uwaga: większość kolczyków znajduje się w płatku ucha na dole lub na chrząstce.\nW przypadku płatka ucha, zalecany rozmiar to zazwyczaj 20. Jeśli chodzi o chrząstkę, zależy to od tego, w którym miejscu chrząstki przekłuwasz ucho.\nSzczyt Forward Helix to górna, przednia część chrząstki, blisko miejsca, gdzie ucho łączy się z głową. Najczęstszymi rozmiarami dla tego miejsca są 16g, 18g i 19g.\nNastępny w stosunku do przedniej części małżowiny usznej jest małżowina uszna lub zewnętrzny brzeg ucha, który rozciąga się w pobliżu płatka usznego. Typowe rozmiary kolczyków dla tej części ucha to 16g, 18g, 19g i 20g.\nWewnątrz Spirali znajduje się Spirala Przeciwna. Nazywany jest on czasem „przytulnym”, ponieważ przylega ściśle do spirali. Rozmiary dla tego obszaru to 16g, 18g i 19g.\nPod przednim Helixem znajduje się Rook. Rook oddziela wewnętrzną i zewnętrzną część chrząstki. Najczęstszym rozmiarem noszonym w tym miejscu jest 16g.\nNastępnie do rogu znajduje się koncha. Nazywana jest konchą, ponieważ jej kształt przypomina muszlę konchy. Noszone tutaj rozmiary to 16g i 19g.\nPoza Konchą znajduje się Daith, siedzący tuż pod Rookiem. Rozmiar biżuterii noszonej tutaj to 16g. Pod Daith i powyżej płata jest Tragus. Gauges noszone tutaj są 16g i 19g.\nWszystkie te piercings mają wiele stylów biżuterii do wyboru. Aby dowiedzieć się więcej o biżuterii do ciała, sprawdź nasz przewodnik po biżuterii do ciała.\nUzyskaj odpowiedni przekrój ucha w Piercing Pagoda\nPiercing Pagoda ma wiele przekrojów kolczyków i stylów do wyboru. Sprawdź nas online lub w sklepie, aby zobaczyć całą biżuterię, którą mamy do zaoferowania.\nObrazy mają charakter orientacyjny, prosimy sprawdzić wymiary metryczne (w milimetrach) w rzeczywistych rozmiarach.\nDowiedz się więcej o biżuterii do ciała\nSłowniczek biżuterii do ciała\nBiżuteria do ciała wspólne przekłucia\nPrevious articleAlvin Ailey American Dance TheaterNext article Jak zrozumieć Romeo i Julię: Death Scene Analysis


Ogłoszenia pracy - Page 3 - Dentysta.eu - Marcin Krufczyk\nSzukam pracy (853)\n3245 rezultat(y) - wyświetlane 21 - 30\nSierpień 31, 2018 30 0\nNawiążemy współpracę z ortodontaą\nNawiążę współpracę z chiurgiem stomatologiem\nSierpień 31, 2018 36 0\nZapraszamy do współpracy lekarza chirurga stomatologa\nSierpień 31, 2018 34 0\nZatrudnimy Technika Ortodontycznego do pracy na pełen etat w laboratorium dentystycznym w zachodniej części Irlandii. Wymagamy komunikatywnego j. angielskiego oraz 2 lat doświadczenia pracy w zawodzie. Rejestracje oraz certyfikaty językowe nie są konieczne. Oferujemy atrakcyjne wynagrodzenie zależne od umiejętności i doświadczenia. Zapraszam do aplikowania...\nZatrudnię lekarza stomatologa w Tłuszczu (woj. Mazowieckie). NFZ + prywatnie\nSierpień 31, 2018 39 0\nZatrudnię lekarza stomatologa w Tłuszczu (woj. Mazowieckie). Gabinet w pełni wyposażony. Praca na NFZ + prywatnie\nNawiążę współpracę z lekarzem stomatologiem Puławy\nSierpień 30, 2018 33 0\nGabinet stomatologiczny nawiąże współpracę z lekarzem stomatologiem. Miejsce pracy w Puławach. Gabinet posiada nowoczesny sprzęt i wykwalifikowany personel. Pacjenci prywatni oraz na NFZ.\nZatrudnię lekarza stomatologa Żelechów atrakcyjne warunki pracy\nSierpień 30, 2018 26 0\nCENTRUM STOMATOLOGII DENTAL-MED nawiąże współpracę z lekarzem stomatologiem. Miejsce pracy w Żelechów ( 20 min samochodem od Garwolina ). Gabinet posiada nowoczesny sprzęt i wykwalifikowany personel. Na wyposażeniu m.in. komputerowe znieczulenie, podtlenek azotu, radiowizjografia, materiały wysokiej jakości. Oferujemy elastyczne...\nSierpień 30, 2018 29 0\nCENTRUM STOMATOLOGII DENTAL-MED nawiąże współpracę z lekarzem stomatologiem. Miejsce pracy w Puławach ( 30 min samochodem od Lublina ). Gabinet posiada nowoczesny sprzęt i wykwalifikowany personel. Na wyposażeniu m.in. komputerowe znieczulenie, podtlenek azotu, radiowizjografia, materiały wysokiej jakości. Oferujemy elastyczne...\nNZOZ w Zamościu zatrudni lekarza dentystę po stażu/na staż; NFZ + priv\nSierpień 30, 2018 22 0\nNZOZ w Zamościu zatrudni lekarza dentystę po stażu. Praca na umowę z NFZ i prywatnie. Przyjmie również lekarza dentystę na staż. W perespektywie możliwość specjalizacji z protetyki i pedodoncji. Zapewnione zakwaterowanie w 2 pokojowym mieszkaniu w bloku. tel. 696487438\nSierpień 30, 2018 51 1\nYou will work at a private dental clinic in Denmark with stable surroundings, attractive working conditions, possibilities for professional development, a better work-life balance and a future life and career in one of Europe’s top welfare states, in Scandinavia. Apply now...\nSierpień 30, 2018 43 0\nPrywatna przychodnia stomatologiczna w Lublińcu poszukuje lekarza stomatologa na pełen etat. Osoby zainteresowane prosimy o wysyłanie CV na adres stomatolog.lubliniec@onet.pl


2 marca 2012, 14:30\nNatłok wydarzeń spowodował, że nie napisałem nic o jubileuszu 40-lecia tarnogórskiej szkoły podstawowej nr 9. W wielu takich imprezach zdarza mi się uczestniczyć, ale tym razem sytuacja była wyjątkowa, bo “Dziewiątka” to moja szkoła. Zaglądam do niej co jakiś czas i zawsze jest to spore wzruszenie. Tak też było w piątek. Cieszyłem się, że w szkolnej kronice udało mi się odnaleźć siebie dwukrotnie na zdjęciach, a szczególnie ze spotkania dawnych nauczycieli.\nKiedy dzień przed jubileuszem asystentka powiedziała do mnie: “To już ponad trzydzieści lat temu zaczął pan chodzić do dziewiątki” pomyślałem, że sobie ze mnie żartuje. Cóż, czas jednak biegnie. Z tym większym zdumieniem stwierdzam, że niektórych osób (np. pierwszej dyrektorki szkoły pani Teresy Wójcik) czas chyba się nie ima. Pani dyrektor wygląda tak samo, jak przed laty i nadal jest równie żywotna.\nW TOK FM o przepisach dot. rowerzystów\n27 lutego 2012, 17:21\nWeekend spędzałem z córką w Warszawie. Poza wcześniej zaplanowanymi zajęciami doszło jedno nieoczekiwane - wizyta w radio TOK FM. Zostałem zaproszony do audycji “Skołowani” na rozmowę o pracach Parlamentarnej Grupy Rowerowej, m.in. nt. dostosowywania polskich przepisów ruchu drogowego do konwencji wiedeńskiej.\nNie było wyboru - córkę zabrałem ze sobą. Na antenie rozmawialiśmy ok. pół godziny, pociecha oczywiście do studia ze mną nie weszła, jakaś pani obiecała się nią zaopiekować, a w razie potrzeby pokazać tatusia przez szybę.\nKiedy wyszedłem po programie, okazało się, że wszyscy w redakcji Igę już znają - obleciała wszystkie pokoje, pogadała sobie z ludźmi, gdzieniegdzie coś rysowała. Powiedziała, że może ze mną częściej chodzić do radia.\nU ministra Arłukowicza\n22 lutego 2012, 00:59\nW ub. piątek po sejmowych głosowaniach śląscy posłowie Platformy spotkali się z ministrem zdrowia Bartoszem Arłukowiczem. Minister zaprosił nas aby zapytać o problemy wynikłe po ostatnim kontraktowaniu usług medycznych przez NFZ (posłowie z aglomeracji sporo mówili o problematycznych rozstrzygnięciach okulistyki). To już drugie kontraktowanie, które z założenia ma być (i jest) w pełni obiektywne, ale aby tak się stało musi się opierać na złożonych ofertach, których NFZ wszystkich nie jest w stanie zweryfikować przed podpisaniem umów (jest przecież tysiące placówek).\nKorzystając z okazji podnieśliśmy także kwestię rozdzielenia rezerwy NFZ za ub. rok (choć dotyczy to niewielkiego procenta budżetu NFZ wydaje się nam, że podział ten powinien być korzystniejszy dla woj. śląskiego) oraz ponad 50 mln zł, które śląski oddział powinien otrzymać z tytułu wyrównania wynikającego z migracji ludności za rok 2009 (spodziewamy się wypłaty tego do kwietnia br.)\nPoruszona została także kwestia kart chipowych, którymi posługujemy się na co dzień. Kilka razy czytałem w gazetach, że przestaną być honorowane, że nie można już przy ich pomocy drukować recept, a z drugiej strony widzę, że recepty są drukowane, a wiceminister na moją interpelację odpowiedział, że nie ma i nie będzie problemu z ich użytkowaniem (posłałem tę interpelację mailem dziennikarce, która pisze często na ten temat w katowickiej gazecie, ale póki co nie skorzystała).\nMinister Arłukowicz także zapewnił nas, że z kart chipowych nadal będziemy mogli korzystać.\n20 lutego 2012, 10:36\nLubię zimę, nawet bardzo. Ale w tym roku miałem kryzys, kiedy któregoś ranka trzeba było rozpocząć podróż do Warszawy, a termometr wskazywał minus 20 stopni. Pierwszy etap podróży odbywał się moim baaardzo wysłużonym fiatem, który parkuje na dworze i sympatycznie zaskoczyło mnie to, że silnik odpalił bez problemu.\nTegoroczne srogie mrozy skłoniły nas do pomocy kotu, który przychodził czasem na nasze podwórko. Bardzo mu się spodobała możliwość nocowania w domu i całkiem się już zadomowił. Ciekawe, jak przyjmie perspektywę wiosennej eksmisji do budy, którą dla niego kupiliśmy?\nA z zimy najbardziej cieszą się oczywiście dzieci.\n16 lutego 2012, 19:10\nWe wtorek żona miała egzamin na studiach podyplomowych, więc ja odbierałem dzieci z przedszkola i dłużej zajmowałem się nimi w domu. Były to 14 lutego, więc obie z przedszkoli (chodzą do różnych) przywiozły zrobione przez siebie walentynki.\nAkurat nie mam nic przeciw ekspansji na nasz grunt tego sympatycznego święta.\nW domu starsza córka (4,5 roku) kilka razy dopytywała: “A ty co masz dla swoich dzieci na Walentynki?” Kilka razy próbowałem się wykręcić, ale w końcu rezolutna mądrala przyparła mnie do muru: “Powinieneś coś mieć dla swoich dzieci. Musisz się zastanowić co one lubią, a potem coś dla nich zrobić”. Ponieważ nie od razu załapałem o co chodzi, wyjaśniła, że ona przecież lubi koniki i jednorożce, więc mam takiego wyciąć, nakleić na inną kartkę i w ten sposób zrobić jej (a także młodszej siostrze) walentynkę! W ten sposób bodaj drugi raz w życiu robiłem samodzielnie walentynki (pierwszy raz zdarzyło mi się to dawno temu na “językowym” (angielskim) zimowisku, kiedy Walentynki jeszcze chyba w Polsce nie funkcjonowały).\nDecyzje sądu koleżeńskiego PO\n14 lutego 2012, 18:25\nWczoraj kilka godzin spędziłem w średnio przyjemny sposób - na posiedzeniu regionalnego sądu koleżeńskiego PO w Katowicach, który rozpatrywał wnioski o wykluczenie z Platformy Obywatelskiej Artura Maligłówki, Józefa Korpaka i Tomasza Nawrata.\nW świetle ich zachowania trudno było przewidzieć inny werdykt - cała trójka została wykluczona z PO.\nPrzebiegu posiedzenia sądu relacjonować nie będę, ale napiszę, że wszystkich obecnych zdumiała arogancja Tomasza Nawrata.\nPlotki z miasta i powiatu\n30 stycznia 2012, 18:33\nW ostatnich tygodniach mam dużo zajęć warszawskich, ale sytuację w powiecie oczywiście obserwuję.\nWygląda na to, że stan, w którym opozycja ma 13 głosów, a po stronie Zarządu Powiatu jest ich 12, utrwalił się dość mocno.\nCo prawda co chwila dochodzą informacje (szybko okazuje się, że nieprawdziwe) o toczących się rozmowach, przeciąganiu pojedynczych radnych na drugą stronę, ale wydaje się, że jedynie szersze porozumienie może doprowadzić do stworzenia stabilnej większości, dzięki której władze powiatu będą mogły normalnie pracować (czego przecież oczekują mieszkańcy).\nPóki co w okolicach starostwa królują jednak plotki.\nNews z ostatnich tygodni - Józef Korpak ma zostać Prezesem MTBS-u (czy w ramach nagrody od burmistrza Tarnowskich Gór za rozbicie koalicji w powiecie? ).\nJak wiadomo choćby czytelnikom tego bloga, entuzjastą wszystkich decyzji burmistrza Arkadiusza Czecha nie jestem, ale tę pogłoskę oceniam jako całkowicie absurdalną i w nią nie wierzę.


ua-polska - galeria - obraz UA-#WN-1440-PIC-227\nPrzykłady map aktywacji na pojedynczych płaszczyznach MRI. Dwa nośniki allelu .3 APOE (Panel A) miały mniej i obszerniejsze obszary statystycznie znaczącej aktywacji (oznaczone na czerwono) niż dwa nosiciele allelu .4 APOE (Panel B). Białe linie wskazują przykłady regionów zainteresowania używane do analizy danych w obrębie tematów. Tabela 2. ...\nChłopcy z krwią w kale, ciężkie odwodnienie (niezdolność do picia z powodu senności) lub jakiekolwiek poważne współistniejące choroby zostały wyłączone z badania. Badaliśmy tylko chłopców, aby zminimalizować zanieczyszczenie stolca moczem. Na linii podstawowej historię dziecka uzyskano od rodzica i przeprowadzono pełne badanie przedmiot...\nRidker i in. dostarczył artykuł stymulujący na temat markerów stanu zapalnego i chorób sercowo-naczyniowych u kobiet (wydanie z 23 marca) .1 Nic dziwnego, że popularna prasa wzięła udział w tym artykule i przedstawiła wyniki swoich badań. Nie jest jasne, czy Ridker i in. chciał, żeby tak się stało. Odkrycia dokonano wyłącznie w kategoriach ...\nKażdą probówkę następnie mieszano przez wirowanie i odwirowanie w celu doprowadzenia oleju mineralnego na powierzchnię. Podwielokrotności 100 ul doprowadzono do aparatu szczelinowego Schleicher i Schuell Minifold II (Keene, NH) (ostrożnie, aby uniknąć dostarczenia oleju mineralnego do studzienki) i przesączono pod próżnią zgodnie z instrukcjam...\n331#opalescencja , #mięsak kaposiego , #niewydolność jelit , #kardiogenny obrzęk płuc , #floxal krople , #ginekolog mosina , #badania ginekologiczne rodzaje , #sole amonowe , #nitkowiec ludzki , #zhemolizowana krew ,


Astrologia - Katalog polskich firm - chuN.pl\nStrona WWW: www.grazynakrygier.pl Skontaktuj się z właścicielem tego wpisu\nLink nie działa/spam ? Dodano: 17 05 2012 Wyświetleń: 197\nWłaścicielem poniższej strony online jest wróżka Grażyna Krygier, która od 20 lat prowadzi salon tarota. W ciągu wieloletniej działalności zdobyła przychylność sporej grupy klientów. Pomaga im znaleźć sens życia, a także podjąć ważne decyzje. Niezwykle urozmaicona paleta usług zawiera między innymi sesje osobiste, horoskop natalny, a ponadto portret numerologiczny. Szczególnie godna polecenia jest astrokartografia, czyli mapa, która ukazuje fundamentalne dla danej osoby miejsca na świecie. Gorąco zapraszamy na astrologiczną wizytę.\nwróżka, tarot, przepowiadanie przyszłości, astrologia, astrokartografia, horoskop natalny, salon tarota, wróżenie\nObrazki Pozycjonowanie kurs Szablony allegro Pozycjonowanie i optymalizacja, stron internetowych Alarmy Energia odnawialna Przeczucie Photodreaming | Fotografia ślubna Kraków Grafika warsztatowa Pozycjonowanie Karpacz, usługi internetowe Jelenia Góra


Alcomex uruchamia nowy sklep internetowy w Hiszpanii!\nAlcomexBlogAlcomex uruchamia nowy sklep internetowy w Hiszpanii!\nAlcomex ma zaszczyt ogłosić, iż uruchomiliśmy nową stronę i sklep internetowy. Oprócz dziewięciu istniejących stron internetowych (w tym Alcomexsprings.com, Alcomex.nl, Alcomex.fr i Alcomex.de), teraz przyszła kolej na naszych hiszpańskojęzycznych klientów. W tym tygodniu uruchomiliśmy zarówno stronę internetową, jak i sklep internetowy w Hiszpanii. Można je znaleźć na stronach Alcomexmuelles.es i tienda.alcomexmuelles.es.\nPosiadając już dziewięć stron internetowych i pięć sklepów internetowych, Alcomex pracuje nad e-handlem w Europie. Aby jeszcze lepiej służyć naszym hiszpańskojęzycznym klientom, zdecydowaliśmy się uruchomić hiszpańską stronę internetową i sklep internetowy. Dzięki temu wszyscy hiszpańskojęzyczni klienci mogą zamawiać sprężyny online bezpośrednio w swoim języku, dokonywać powtórnych zakupów i łatwo znajdować historię swoich zamówień. To kolejny duży krok w naszym umiędzynarodowieniu, z którego jesteśmy bardzo dumni. Aby dotrzeć do jeszcze większej liczby osób, w najbliższych miesiącach będziemy kontynuować naszą międzynarodową ekspansję, otwierając nowe sklepy internetowe w innych krajach Europy.\nHiszpańska strona internetowa i sklep internetowy\nStrona internetowa będzie wykorzystywana głównie do informowania naszych hiszpańskojęzycznych klientów o firmie Alcomex i umożliwi składanie indywidualnych zamówień za pośrednictwem tej cyfrowej drogi. W naszym sklepie internetowym oferujemy ponad 4000 produktów bezpośrednio z magazynu. Optymalna łatwość obsługi jest kluczowa dla naszych(przyszłych) klientów w Hiszpanii.\nO firmie Alcomex\nAlcomex jest specjalistą w dziedzinie badań i rozwoju, produkcji, dystrybucji i sprzedaży szerokiej gamy sprężyn w całej Europie. Dzięki ponad 30-letniej wiedzy technicznej, rozbudowanemu parkowi maszynowemu hi-tech, doskonałej obsłudze zorientowanej na klienta oraz jakości i konkurencyjnym cenom, możemy doradzić Państwu w wyborze najlepszych sprężyn do Państwa zastosowań.


Odkryj największe tajniki swojego auta - klub inwersja\nStart » Biznes Online » Elektronika, RTV, AGD » Odkryj największe tajniki swojego auta\nPrzemysł samochodowy przebył bardzo długą drogę, odkąd do użytku trafił pierwszy, seryjnie produkowany samochód. Nowoczesne technologie otaczają nas dziś z każdej strony. Nie ominęło to również przemysłu zajmującego się produkcją samochodów. Chciałbyś dowiedzieć się, jakie parametry posiada twój samochód? Koniecznie odwiedź nasz sklep. Interfejsy (Warszawa) w nim dostępne pozwolą ci poznać wiele parametrów serwisowych, których nie znajdziesz na swojej desce rozdzielczej lub w komputerze pokładowym. Dlatego właśnie tak wielu wielbicieli motoryzacji, jak również zawodowych mechaników decyduje się sprawdzić, jakie urządzenia oferuje nasz sklep. Interfejsy (Warszawa) sprzedawane w naszym sklepie posiadają wszelkie certyfikaty, będące dowodem na to, że zostały wyprodukowane z ogromną starannością, a ich wskazania są bezbłędne. Możesz wybrać u nas interfejsy diagnostyczne umiejące współpracować z wybraną marką samochodów lub takie, które doskonale poradzą sobie z wieloma markami. Wybór należy do ciebie.


Najlepsze książki obrazkowe świata\nKsiążka obrazkowa od dawna budzi zachwyt i jest powszechnie doceniana w świecie, także w Europie od kilkunastu lat przeżywa renesans. Wydaje się wiele nowych tytułów przeznaczonych dla dzieci, młodzieży i dorosłych czytelników.\nOd trzech lat bibliotekarze z kilkudziesięciu krajów świata opracowują listę, polecanych przez siebie, najlepszych książek obrazkowych. Do projektu The World through Picture Book, administrowanego przez Sekcję Bibliotek Dziecięcych IFLA, dołączyła w tym roku Polska.\nWśród książek, wchodzących w skład polskiej kolekcji są piękne publikacje nagrodzone w konkursie „Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY”, a także laureaci innych nagród.\nOto pełna lista polecanych polskich tytułów:\nJan Bajtlik, Auto, Dwie Siostry\nIwona Chmielewska, Cztery zwykłe miski, Format\nMaria Ekier, Kocur mruży ślepia złote, Hokus Pokus\nMarta Ignerska, Alfabet, Znak\nAleksandra i Daniel Mizielińscy, Miasteczko Mamoko, Dwie siostry\nJoanna Olech/Egdar Bąk, Kto ty jesteś?, Wytwórnia\nPaweł Pawlak, Czarostatki i parodzieje, Tatarak\nJanusz Stanny, O malarzu rudym jak cegła, Wytwórnia\nJózef Wilkoń, Psie życie, Hokus Pokus\nAleksandra Woldańska-Plocińska, Pierwsze urodziny Prosiaczka, Czerwony Konik


Instrumenty młodego lutnika z Jejkowic zachwycają światowych muzyków [FOTOKAST] - plus.dziennikzachodni.pl\nInstrumenty młodego lutnika z Jejkowic zachwycają światowych muzyków [FOTOKAST]\n- Od dziecka miałem smykałkę z jednej strony do muzyki, z drugiej do pracy z drewnem – mówi Jacek Siwica z Jejkowic, który pracuje w rzadkim zawodzie lutnika. W ciągu kilku lat pracy stworzył już ok. 30 instrumentów dla muzyków z Polski, Niemiec, Norwegii, a obecnie tworzy wiolonczelę dla włoskiego artysty i rozpoczyna pracę nad instrumentem do Korei Południowej.\nTym co najbardziej zaskakuje jest rozmiar pracowni młodego lutnika. To niewielki pokój ze stołem warsztatowym, regałami i wiszącymi na sznurku skrzypcami. Jedne są bez strun, inne mają zdarty kolor, a na kolejnych jakiś młodociany skrzypek wyrył nożem swój pseudonim „. Uwagę zwracają też liczne nietypowe narzędzia i części wiolonczeli, które wyglądają nieco groteskowo, jak korpusy pozbawione kończyn. Jacek Siwica jest lutnikiem, więc zajmuje się tworzeniem i renowacją instrumentów – głównie smyczkowych. Jak mówi, wkrótce będzie musiał powiększyć pracownię o kolejne pomieszczenia, bo instrumentów przybywa.\nJak zaczęła się jego przygoda? – Muzyka była mi zawsze bliska. Jako dziecko uczyłem się grać na akordeonie, później na gitarze. Mój brat grał na skrzypcach, siostra na pianinie, więc w naszej rodzinie zawsze była muzykalność. Moją pasją było także zamiłowanie do drewna, a konkretnie modelarstwo lotnicze. To nauczyło mnie precyzji, a takie majsterkowanie zawsze było mi bliskie. Zrobiłem kiedyś miniaturkę jednej gitary, potem drugiej. Mój nauczyciel gitary zapytał mnie kiedyś, czy nie chciałbym zostać lutnikiem? To pytanie mnie poruszyło i nie dawało mi spokoju. Zainteresowałem się tym tematem i to była pierwsza myśl, która kierunkowała mnie prosto do Liceum Plastycznego w Zakopanem – mówi młody lutnik z Jejkowic. W Zakopanem Jacek Siwica uczęszczał do klasy o kierunku lutniczym. Wtedy też zyskał pewność, że lutnictwo to jego przyszłość. – Zdałem sobie sprawę z tego, że to moje powołanie i będzie to moją pasją na całe życie. Od tego czasu zrobiłem już ponad 30 instrumentów, głównie smyczkowych jak skrzypce i wiolonczele, ale też wykonałem zamówienie na monochord 10-strunowy, violę da gamba (instrument barokowy przypominający wiolonczelę – przyp.red.), skrzypce barokowe. Po liceum poszedł na studia lutnicze, gdzie doskonalił warsztat pracy, poszerzał wiedzę o instrumentach oraz uczył się gry na skrzypcach.\nWśród instrumentów z jejkowickiej pracowni nie zabrakło nietypowych realizacji. – Wykonałem kiedyś pięciostrunową wiolonczelę, choć normalnie wiolonczela ma cztery struny. Był to instrument barokowy, więc miał struny jelitowe, dużo więcej zdobień. Obecnie tworzę podobną wiolonczelę, ale będzie to instrument współczesny, ale też 5-strunowy na zamówienie dla włoskiego artysty. Będzie to instrument przeznaczony do muzyki jazzowej, co jest ciekawostką – mówi lutnik. Dzisiaj na Śląsku profesjonalnych lutników można policzyć na palcach dwóch rąk, pracują m.in. w Katowicach, Żywcu i Bielsku-Białej. Oprócz tego jest również kilku lutników-amatorów.\nInstrumenty Jacka Siwicy oprócz naszego kraju można usłyszeć m.in. w Norwegii, Niemczech, a wkrótce również w Korei Południowej, bo młody lutnik realizuje obecnie zamówienie na barokowy instrument dla muzyka z Azji. W Polsce wielu znajomych ze szkoły i studiów Jacka gra obecnie w znanych i cenionych orkiestrach, dzięki czemu lutnik może zbierać uwagi i weryfikować wady i zalety instrumentów.\nOczywiście skrzypiec czy altówki nie można wykonywać z pierwszej lepszej deski. – Skrzypce np. najczęściej robi się z jawora i świerku, natomiast czarne podstrunnice robi się z drewna hebanowego. Obróbka drewna na instrument to długa i żmudna praca, przy której należy korzystać z wielu narzędzi, od strugów do drewna po papier ścierny. Praca dzieli się na wiele etapów, a każdy z nich ma znaczący wpływ na to, jakie będzie ostateczne brzmienie. Smyczki natomiast oprócz drewna od wieków wykonuje się z włosia pochodzącego z... końskiego ogona. Jak zapewnia lutnik z Jejkowic najważniejszym elementem każdego instrumentu smyczkowego jest mały kołek, nieco przypominający patyczek zapałki. – To dusza, bez której instrument smyczkowy nie zagra. Wykonuje się ją ze świerku, które musi mieć co najmniej 50 lat! To nie takie łatwe, by pozyskać tak stare kawałki świerku, dlatego często jest tak, że lutnicy kupują drewno jako odpad po remoncie drewnianych domów. Duszę wkłada się do skrzypiec czy wiolonczeli na samym końcu. Wkłada, a nie klei. Do tego celu służy specjalne narzędzie – duszostawiacz. Duszę ustawia się między płytami instrumentu, by je rozpierała i przenosiła drgania.\nGłównym testerem nowych instrumentów Jacka jest jego żona Joanna, która uczyła się gry na skrzypcach w szkole muzycznej. Siwicowie od roku spełniają się także jako młodzi rodzice, bo w marcu na świat przyszedł mały Jaś. Rezolutny maluch uwielbia przebywać z tatą w jego pracowni i dotykać świeżo oszlifowanego drewna. Być może gdy podrośnie zarazi się twórczą pasją ojca.\nJakie są ceny nowych skrzypiec? – Skrzypce dla dzieci do nauki gry to koszt rzędu 1,5 tys. złotych. Im człowiek starszy, tym również większy musi mieć instrument, dlatego skrzypce dla dorosłych to już cena minimum 7 tys. zł – wylicza Jacek Siwica. Oczywiście im lepszy instrument, tym jego cena rośnie, a ciężko mówić o górnej granicy, bo znane są przypadki aukcji, na których historyczne instrumenty smyczkowe (np. Antonio Stradivariego) sprzedawane były po zawrotnych kwotach, np. za 45 mln dolarów, jak altówka w 2014 roku.


Rozszerzenie pliku .IBA - Jak otworzyć plik IBA? File Extension IBA - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem IBA. Jeżeli chcesz otworzyć plik IBA, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku IBA\nCo to jest plik IBA?\nKsiążka cyfrowa stworzona przez firmę iBooks Author, program służący do tworzenia iBooków dla Apple iPad. Zapisuje rozdziały, sekcje i strony książki oraz informacje o układzie strony. Również zapisuje tytuł książki, wprowadzenie mediów, spis treści i słowniczek. Używany do podręczników, książek obrazowych, książek multimedialnych i wielu innych typów książek cyfrowych.\nDokumenty autora iBook można eksportować do formatu .IBOOKS do bezpośredniego przesłania do iPada (za pośrednictwem oprogramowania iTunes) lub do udostępniania innym. Pliki IBA mogą być eksportowane do plików .PDF lub .TXT (zwykłych) do odczytywania na komputerze lokalnym lub innym urządzeniu.\nPliki IBA są zapisywane w formacie skompresowanym .ZIP. Dlatego można je otworzyć ręcznie przy użyciu dowolnego programu rozpakowywania Zip, aby zobaczyć zawartość książki.\nAby sprzedać książkę w serwisie iBookstore firmy Apple, można opublikować plik IBA w formacie .ITMSP (pakiet iTunes Store), wybierając Plik i rarr. Publikuj .... Następnie prześlij pakiet do serwisu iBookstore Apple do sprawdzenia, używając oprogramowania iTunes Producer, który jest przeznaczony do pobrania z programem dostawcy treści z iTunes Connect (iTC).\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku IBA jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi IBA z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem IBA którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik IBA\nInne problemy z plikiem IBA\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem IBA nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami IBA:\nplik IBA którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku IBA z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik IBA nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić\nMożliwe konwersje pliku IBA


Śmierć pięciu górników w kopalni Mysłowice-Wesoła. Dwie kolejne osoby zatrzymane - Polsat News\nŚmierć pięciu górników w kopalni Mysłowice-Wesoła. Dwie kolejne osoby zatrzymane\n09.10.2019, 12:13 Polska\nDwie kolejne osoby zostały zatrzymane w związku z katastrofą w kopalni Mysłowice-Wesoła, w efekcie której w październiku 2014 r. pięciu górników poniosło śmierć, a wielu zostało rannych. Wcześniej zarzuty sprowadzenia katastrofy usłyszeli czterej przedstawiciele ówczesnego wyższego dozoru kopalni.\n"Zatrzymanym osobom prokurator ogłosił zarzuty popełnienia przestępstw sprowadzenia niebezpieczeństwa zdarzenia zagrażającego życiu lub zdrowiu wielu osób. Grozi za nie kara do 8 lat pozbawienia wolności" - poinformował w środę dział prasowy Prokuratury Krajowej.\nGórnicy pracowali w warunkach występowania pożaru endogenicznego\nChodzi o nieprawidłowości, jakich - według śledczych - dopuszczono się w związku z prowadzeniem wydobycia węgla w rejonie ściany wydobywczej 560 w dniu katastrofy i dzień wcześniej.\n- Ustalenia śledztwa wskazują, iż bezzasadnie nie podjęto decyzji o ogłoszeniu akcji przeciwpożarowej, jak również o wstrzymaniu robót wydobywczych w rejonie ściany - podała prokuratura.\nTym samym, górnicy pracowali w warunkach występowania pożaru endogenicznego (to naturalne zjawisko w górnictwie, wynikające np. z samozagrzania węgla - red.), którego ognisko znajdowało się w bezpośredniej bliskości zbiornika z mieszaniną powietrzno–metanową o stężeniu wybuchowym.\n- Przez to sprowadzono niebezpieczeństwo zdarzenia zagrażającego życia i zdrowia wielu górników - oceniają śledczy.\nWobec podejrzanych prokurator zastosował środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego oraz zakazu pełnienia funkcji kierowniczych w kopalni.\nKatastrofa 665 metrów pod ziemią\nPierwsze zatrzymania w tej sprawie miały miejsce w połowie września. Czterej podejrzani usłyszeli wówczas zarzuty umyślnego sprowadzenia zdarzenia zagrażającego życiu i zdrowiu ludzi, w następstwie czego pięć osób poniosło śmierć, a wiele osób zostało rannych. Kolejne zarzuty dotyczą spowodowania strat materialnych wynoszących blisko 170 mln zł.\nDo katastrofy doszło 6 października 2014 r. Po godz. 20. w kopalni węgla kamiennego Mysłowice-Wesoła, 665 metrów pod ziemią zapalił się metan. Jeden z górników zginął na miejscu, czterech w wyniku odniesionych obrażeń zmarło w szpitalach, a 26 zostało rannych, w tym 18 ciężko.\nBezpośrednio po zdarzeniu, śledczy m.in. przeprowadzili oględziny, wykonali kopie binarne systemów kopalnianych, zabezpieczyli niezbędną dokumentację i urządzenia pomiarowe. Przez blisko pięć lat prowadzenia sprawy przesłuchali ponad 200 osób. Na bieżąco współpracowali przy tym z Wyższym Urzędem Górniczym, uczestnicząc w pracach powołanej przez tę instytucję komisji, analizowali zabezpieczoną dokumentację, pierwsze sprawozdania oraz opinie biegłych.\nPrzyczyną wypadku było zapalenie się metanu\nWedług informacji policji i prokuratury, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy obejmuje kilkanaście tomów akt. Uzyskano m.in. dwie opinie biegłych z zakresu górnictwa i geologii; drugą z nich prokurator otrzymał w maju 2019 r. Potwierdziła ona, podobnie jak sprawozdanie Wyższego Urzędu Górniczego, że przyczyną wypadku zbiorowego było zapalenie się metanu. Wykazano szereg nieprawidłowości i zaniedbań po stronie kierownictwa. Prace prowadzone były niezgodnie ze sztuką górniczą, co spowodowało nagromadzenie się metanu i bezpośrednio doprowadziło do tragedii.\nProkuratorskie śledztwo wykazało, że w kopalni ignorowano objawy pożaru endogenicznego, zaniżano wskaźniki mierników stężeń tlenku węgla, nie ogłoszono akcji przeciwpożarowej. Śledczy oceniają, że ówczesna sytuacja na kopalni, w tym występujące wysokie zagrożenie wybuchu metanem, uzasadniała konieczność wstrzymania robót wydobywczych w rejonie ściany 560. Pomimo tego, prowadzono wydobycie w bezpośrednim sąsiedztwie ogniska pożaru endogenicznego. Doprowadziło to ostatecznie do wybuchu metanu.\nZgodnie z art. 163 Kodeksu karnego, kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, następstwem którego jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.\nGÓRNICYKOPALNIA MYSŁOWICE WESOŁAPOLSKAPOŻARPOŻAR ENDOGENICZNYPROKURATURA\nCzytaj więcej: Wstrząs w kopalni Mysłowice-Wesoła. Pięciu górników poszkodowanych, czterech z nich opuściło już szpitale


Alergie - Strona 3 - Forum Młodzieżowe, wygadani z klasą\nPost autor: kazik87 » 2017-05-28, 22:47\nW takich wypadkach najlepiej stosować odpowiednie leki antyshitaminowe. W moim przypadku świetnie sprawdza się allegra, którą znam od kolegi. Tutaj o niej więcej przczytacia: http://www.alergia-allegra.pl/preparat_ ... inowy.html . Jest tania i można ją znaleźć w prawie każdej aptece.\nRejestracja: 2016-07-28, 16:29\nPost autor: lema » 2017-07-08, 17:10\nJa już kolejne opakowanie hitaxy fast mam zakupione, przydaje się. Ciągle sporo rzeczy pyli, nie mam cierpliwości do inhalacji, zreszta one działają na mnie na krótko, więcej zabawy niż efektu.\nPost autor: ladyaga » 2017-07-11, 13:38\nAlergię najlepiej leczyć z alergologiem. Te środki z apteki nic nie dają.\nRejestracja: 2015-02-24, 12:09\nPost autor: awokado » 2017-07-14, 14:08\nNiestety, ale na pylki roślin, ot bardzo uciążliwe\nPost autor: liliawodna » 2019-11-29, 08:25\nJa mam na roztocza, mega uciazliwe\nPost autor: Tantanka » 2019-12-04, 14:18\nLiliawodna a robisz cos w tym celu by poprawic sobie jakosc zycia? Pytam bo moj maz tez ma na roztocza i kurz wiec o porzadek dbam prawie do przesady no i mamy oczyszczacz powietrza Coway ktory oczyszcza to czego ja nie widze golym okiem\nPost autor: malra » 2020-04-03, 15:40\nMoim zdaniem najlepiej zacząć od sprawdzenia na co jesteśmy uczuleni. Ja właśnie ostatnio miałam wykonywane testy na alergię metodą molekularną Alex, które są wykonywane z niewielkiej ilości krwi. Dzięki nim poznałam reakcję mego organizmu na ponad 290 alergenów, a w tym tez reakcji krzyżowych. Teraz już wiem co unikać, a mój alergolog zaproponował inną dawkowanie leków po których nie jestem już taka zmęczona.\nPost autor: pomidor6 » 2020-06-28, 11:13\nNajlepiej przy alergiach oczyszczacz sobie kupić, ja mam ten oczyszczacz od stadler form, kupiłam sobie biały bo pasuje do mebli w salonie ekspertką w temacie nie jestem, ale tak od strony użytkowej mogę powiedzieć że jest fajny, bardzo cichy - bałam się, że będę jakieś brzęczenie słyszeć czy coś w tym stylu, ale nie a jeśli chodzi o samo oczyszczanie to działa bez zarzutów, czuć różnicę w jakości powietrza tak po kilku-kilkunastu minutach od włączenia i jest ona naprawdę duża.


Diabli nadali - Olga Rudnicka - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nDiabli nadali ebook i audiobook\nCzas: 15 godz. 49 min\nKsiążka przyjemna, ale lektor ma tak zmanierowany głos, że trudno to wytrzymać, przepraszam, ale naprawdę\nsuper się czyta, nareszcie bez przesadnych wulgaryzmów, i takiego zakończenia trudno się domyślić. Brawo! Agata Christie i Joanna Chmielewska w jednym.\nJak zawsze dobrze się czytało ibawiło. Super!!!\nSuper książka. Lekka oj przyjemna. Polecam gorąco\nWciągająca akcja, , zabawne komentarze, miło spędzony czas.\nCopyright © Olga Rudnicka, 2015\n© East News; Pink Clouds\nJulia raz po raz spoglądała niespokojnie we wsteczne lusterko. Od kilkunastu kilometrów jechał za nimi czarny samochód terenowy nieznanej jej marki. Przez ciemne szyby nie było widać kierowcy ani pasażerów. Złe przeczucia nie opuszczały jej od tygodnia. Od chwili, w której zrobiła te feralne zdjęcia. Z zawodowego punktu widzenia miała powody do radości, dziennikarski nos mówił jej, że trafiła na coś grubego. Natomiast prywatnie bała się od momentu, gdy rozpoznała drugiego z mężczyzn uwiecznionych na zdjęciu. To było coś więcej niż pospolita łapówka. Musiała rozpracować tę sprawę, zdobyć więcej materiału, ale czuła, że pierwsza strona gazety, dla której pracowała, będzie należała do niej.\nZnów spojrzała w lusterko. Samochód wciąż jechał za nimi. Zimny dreszcz przebiegł jej po plecach.\n– Wszystko w porządku? – Mężczyzna, z którym jechała, zauważył oznaki zaniepokojenia na jej twarzy. Julia była spięta i dziwnie milcząca.\n– Tak, kochany. – Uśmiechnęła się z wysiłkiem. – Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć Zosię. Nie widziałam jej od dwóch tygodni. Kiepska ze mnie matka.\nUfała swemu narzeczonemu jak nikomu przedtem, ale dziennikarskie nawyki brały górę. Zazwyczaj tylko naczelny wiedział, nad czym ona pracuje, bo musiał zatwierdzić temat. Tym razem jednak było inaczej. Nie zdążyła z nim porozmawiać przed urlopem, a z jego zastępcą nie zamierzała.\n– Nawet tak nie żartuj. Jesteś wspaniała. – Ucałował wnętrze jej dłoni, nie bacząc na to, że Julia siedzi za kierownicą jadącego samochodu.\n– Tylko ty tak myślisz. – Tym razem uśmiechnęła się ciepło i szczerze.\nPo nieudanym związku z ojcem Zosi nie sądziła, że trafi jej się przystojny, błyskotliwy, wrażliwy mężczyzna, który pokocha ją taką, jaka jest, a także jej dziecko. Nie oceniał jej, nie potępiał. Szanował to, co robiła, a fakt, że Zosię wychowywała Hania, przyrodnia siostra Julii, przyjmował ze zrozumieniem.\nJulia kochała córeczkę, ale kochała też swoją pracę. Musiała być dyspozycyjna, a przy małym dziecku okazało się to trudne. Siostra nie mogła mieć własnych dzieci, dlatego Julia z radością przyjęła jej propozycję pomocy przy zajmowaniu się małą. Czasami dopadały ją wyrzuty sumienia, że nie jest taką matką, jaką powinna być, ale Zosia była szczęśliwa, a to najważniejsze. Hania dawała jej stabilizację i poczucie bezpieczeństwa, którego nie potrafiła dać jej ona, matka. A co do ojca Zosi, to uciekł z podkulonym ogonem na wieść o ciąży. I tyle go widziała.\n– Kocham cię – powiedział jej narzeczony, nie mogąc powstrzymać fali czułości, która go ogarniała, gdy patrzył na Julię.\n– Ja też cię kocham – odrzekła ciepło.\nSkręciła z głównej drogi w boczną, która prowadziła do małego miasteczka pod Poznaniem, gdzie mieszkała jej siostra. Czarne auto skręciło także. Julia raz po raz zerkała we wsteczne lusterko. Samochód zaczął się zbliżać. Może kierowca zamierza ją wyprzedzić? – pomyślała, ale zimny dreszcz znów zaczął pełznąć po jej kręgosłupie. Nieoczekiwanie dla samej siebie powiedziała:\n– Gdyby coś mi się stało, zaopiekuj się Zosią i Hanią.\n– Co? – Oderwał wzrok od drzew i spojrzał na nią zaskoczony.\n– Obiecaj mi – zażądała.\n– Obiecaj! – Podniosła głos, widząc jak czarny samochód przyspiesza, ale sądząc po tym, jak blisko podjechał, nie zamierzał wyprzedzać. Wcisnęła pedał gazu i odskoczyła o kilka metrów do przodu, ale auto znów znalazło się tuż za nią.\n– Co ty wyprawiasz?! – zdenerwował się jej towarzysz, gdy gwałtowne przyspieszenie wcisnęło go w fotel. Jeszcze nie zauważył zagrażającego im pojazdu.\n– Dobrze, obiecuję, ale…\nPolicja przyjechała tuż po karetce pogotowia, która pierwsza znalazła się na miejscu wypadku. Czerwony opel wpadł do rowu, cały przód był zgnieciony. Sądząc po śladach, samochód uderzył w drzewo. Na poboczu leżała młoda kobieta. Miała zamknięte oczy, na jasnych włosach były plamy ciemnej krwi. Ratownicy jeszcze się przy niej kręcili, ale dla policjantów było jasne, że ta kobieta nie żyje.\n– Mężczyzna jeszcze oddycha! Zabieramy go! – krzyknął kierowca drugiej karetki, która właśnie ich mijała.\nW drodze do firmy Monika złamała wszelkie możliwe przepisy kodeksu drogowego, choć nie miała prawa jazdy. Zważywszy na to, co zrobiła, może to i lepiej. Prawie spóźniła się na tramwaj. Zdążyła tylko dzięki temu, że przebiegła ulicę na przełaj, rzecz jasna w niedozwolonym miejscu, i w ostatniej chwili wcisnęła się do środka. Tramwaj miał kilka minut opóźnienia, co jeszcze nie stanowiło powodu do paniki, ale to, że wewnątrz panował taki tłok, iż nie zdążyła wysiąść na właściwym przystanku, nim drzwi się zamknęły, już tak. Na szczęście kolejny przystanek nie znajdował się na drugim końcu miasta, tylko sto metrów dalej, tuż za skrzyżowaniem.\nProblem polegał na tym, że musiała przejść przez owo skrzyżowanie. Światła działały opieszale i w końcu przebiegła jezdnię na czerwonym, korzystając z tego, że sznur samochodów poruszał się w żółwim tempie. Kluczyła między pojazdami, modląc się o zbawienie, na wypadek gdyby gwałtownie ruszyły, nie zważając na jej obecność na jezdni. Cały czas rozglądała się wokoło, czy nie widać gdzieś radiowozu, bo obecność policji zakończyłaby jej karierę, nim ta się zaczęła.\nSzczęście jej dopisało; roztrzęsiona, zgrzana, ledwie pamiętając, jak się nazywa, minutę przed czasem wpadła do kadr. Jej stan zdawał się nikomu nie przeszkadzać. Podpisała, co trzeba, tam, gdzie trzeba. Nikt jej o nic nie pytał ani nie chciał niczego wiedzieć. Pewnie wystarczyło im jej CV, a choć nie było tam wiele informacji, więcej nie chcieli. W końcu to tylko staż. Pewnie będę podlewać kwiaty i kserować dokumenty, pomyślała, jadąc zgodnie z otrzymanymi wskazówkami na piąte piętro.\nKilka minut później stała przy mahoniowym biurku w pustym sekretariacie. Na biurku stała paproć. Kolor oliwkowy, gatunek nieznany. Teoretycznie. Bo praktycznie Monika miała jakieś podejrzenia. Z pewnością jeszcze kilka tygodni temu była to najpospolitsza paproć z gatunku nefrolepis, obecnie z braku wody stała się nefrolepis badylis. Wprawdzie to drugie określenie właśnie zostało przez nią wymyślone, ale znakomicie oddawało sedno sprawy. Część listków czy też tego czegoś, co ma paproć na zwisających łodygach, leżała na blacie i grubej, beżowej wykładzinie, a kiedy trąciła gałązki palcem, jeszcze kilka dołączyło do tamtych.\n– Kim jesteś i co tu robisz? – Głos zabrzmiał piskliwie i jadowicie.\nMonika odwróciła się przestraszona. Stała za nią kobieta. Jeśli to była kobieta. Co do tego też można by mieć wątpliwości, ale przekonała ją czerwona garsonka, której spódnica kończyła się jakieś dwadzieścia centymetrów nad kościstymi kolanami. Monika pochodziła z małego miasteczka, nawet niebędącego miastem, tylko osadą i wielu rzeczy na oczy nie widziała. Niemniej założyła, że mężczyzna nie włożyłby takiej garsonki. Tej kobiecie też nie było w niej do twarzy, ale chyba jej to nie przeszkadzało.\n– Głucha jesteś? – Magdalena Wikcińska, zwana przez współpracowników Zdzirą, i to przez duże Z, bo była zdzirą w każdym znaczeniu tego słowa, podeszła bliżej, spoglądając z niechęcią na młodą dziewczynę w sekretariacie.\n– Nie, proszę pani – wykrztusiła w końcu Monika.\n– Nie, proszę pani – przedrzeźniała ją kobieta. – To co tu robisz?\n– Ja w sprawie pracy, proszę pani, to znaczy stażu… – jąkała się speszona wrogością, jaką emanowała kobieta w czerwonej garsonce. Przypominała trochę wilka z Czerwonego Kapturka, z tą tylko różnicą, że przebranego nie za babcię, tylko właśnie za Kapturka. Zamiast koszyczka miała plik dokumentów, który trzymała przed sobą jak pancerz, i nosiła absurdalnie wysokie szpilki, rzecz jasna, czerwone. Jasne, krótkie włosy sterczały jak kolce jeżozwierza. Tuż przy skórze widoczne były ciemne odrosty. Wizerunku dopełniały krwiste paznokcie, krwiste usta i posklejane tuszem czarne rzęsy.\n– Z urzędu pracy? – Tamta wykrzywiła pogardliwie usta, a gdy dziewczyna cicho potwierdziła, dodała z ironią: – Cudownie. Kolejna sierota, która sama nie potrafi znaleźć sobie pracy. Coś mi się wydaje, że nie zagrzejesz tu miejsca.\nMinęła ją i bez pukania przeszła przez drzwi prowadzące nie wiadomo dokąd, a jeśli tabliczka umieszczona na drzwiach głosiła prawdę, powinien za nimi przebywać dyrektor ds. promocji, niejaki Dagmar Różyk, do którego Monika miała się zgłosić.\nTa straszna kobieta z pewnością nie była Dagmarem Różykiem, najwyżej mogła być Dagmarą Różyk. Na tabliczce mogło brakować literki na końcu imienia, niemniej Monika uznała, że w tak dużej firmie nie powinno być nieścisłości dotyczących danych osobowych pracowników, i to w dodatku tych z wyższej półki. Takich jak ona jest pewnie na pęczki, ale dyrektorów z pewnością mają tu na sztuki.\nTeraz pojawił się więc kolejny problem. Musiała wejść do gabinetu, do którego weszła ta straszna kobieta z wyłupiastymi oczami, wychudzoną twarzą, haczykowatym nosem i ciałem, które mogło służyć studentowi medycyny do nauki anatomii, przynajmniej jeśli chodzi o kościec, bo chyba nic więcej ta kobieta nie posiadała. Gdyby nie to, że twarz miała z przodu, Monika musiałaby się domyślać, które guzki na torsie oznaczają piersi, a które łopatki. Nigdy nie była złośliwa, ale teraz najwyraźniej coś się zmieniło. To na pewno wpływ miasta, uznała.\n– Jednak chyba to nerwy – szepnęła do siebie, gdy uzmysłowiła sobie, że jest tu zbyt krótko, by miasto mogło tak wpłynąć na jej psychikę. Nie powinna myśleć w ten sposób o tej biednej kobiecie. Na pewno jest nieszczęśliwa, a kpienie z nieszczęścia innych to grzech. Tylko co teraz? Wejść, czy nie wejść do gabinetu Różyka? Na szczęście kolejny głos, tym razem całkiem miły, a nie zgrzytliwy i ostry, wybawił ją z kłopotu.\n– Monika Kapuśnik? – zapytała inna kobieta, która pojawiła się znikąd.\nTo naprawdę musi być bardzo gruba wykładzina, pomyślała Monika, a głośno powiedziała:\n– Renata Kaczmarek-Popowska – z uśmiechem przedstawiła się nieznajoma. Obejrzała stojącą w sekretariacie dziewczynę od stóp do głów i wydawszy z siebie jakiś nieokreślony dźwięk, przypominający cmoknięcie, zapytała: – Ile masz lat, dziecko?\n– Dwadzieścia jeden, proszę pani – odrzekła grzecznie Monika.\n– Nie mów do mnie „proszę pani”. Renia jestem. – Wyciągnęła rękę i uścisnęła serdecznie dłoń dziewczyny, która bąknęła niepewnie:\n– To chyba nie wypada…\n– Tu wszyscy jesteśmy po imieniu. To znaczy my, pracownicy średniego szczebla. Tamci – wskazała brodą drzwi, za którymi zniknęła kobieta w czerwonej garsonce – kochają się w dyrektorowaniu i prezesowaniu. Podejrzewam, że podniecają się za każdym razem, gdy słyszą swoje służbowe tytuły.\n– Proszę? – Monika mrugała szybko powiekami, jakby chcąc zmusić swój wzrok, by natychmiast powrócił do rzeczywistego świata.\n– Ta idiotka wysłała cię na pożarcie do jaskini smoka, na szczęście Marta, ta z recepcji – dodała, widząc, że dziewczyna nie wie, o kim mowa – zorientowała się w porę i dała cynk na górę. Ci z kadr żyją tylko w swoich teczkach i nie znają świata ani ludzi pracujących w tej firmie. Najpierw instrukcja obsługi, dopiero potem możesz poznać swojego dyrektora. – Słowa wylatywały z ust Reni z prędkością karabinu maszynowego.\n– Instrukcja obsługi? – powtórzyła oszołomiona jej sposobem bycia Monika.\nNiewysoka, okrągła (tam, gdzie trzeba) kobieta, ubrana w elegancką wiśniową garsonkę, której spódnica kończyła się dokładnie w połowie kolana, z ciemnymi oczami i czarnymi włosami układającymi się w fale wokół głowy, uśmiechała się serdecznie, ani przez chwilę nie przestając mówić. Była miłą odmianą po paniach z kadr, które miały ją gdzieś, i po Czerwonym Kapturku w nieokreślonym wieku, mającym ją za nic.\n– Biedne dziecko – zlitowała się w końcu, widząc, że dziewczyna najwyraźniej jest przerażona. – Chodź, usiądziemy sobie, pogadamy. Uspokoisz się, a ja ci wszystko wytłumaczę. Sprawiasz miłe wrażenie i szkoda cię tu, ale każdy od czegoś zaczynał. Jak poradzisz sobie ze Zdzirą i naszym Diabłem, to dasz sobie radę wszędzie. Na początek zapamiętaj jedno. Trzymaj kolana razem, a nie będziesz płakać – mówiła, idąc przed siebie, a Monika podążała za nią jak cielę prowadzone na rzeź. – No, chyba, że masz duszę nosorożca, to możesz wiele skorzystać, ale nie wyglądasz mi na taką.\nMonika nie wiedziała, o co chodzi, skupiła się więc na obserwacji otoczenia. W końcu ma tu pracować, więc dobrze byłoby wiedzieć, gdzie co jest. Nie wiedziała, jak określić biurowiec, do którego została wysłana. Wyglądał jak walec. Biura na piątym piętrze, gdzie trafiła, znajdowały się od strony zewnętrznej; od strony wewnętrznej dokoła czegoś, co wyglądało jak ogromna kolumna, stały biurka, a poszczególne części, działy, sama nie wiedziała, co to właściwie jest, rozdzielone były ściankami ze szkła, z drzwiami prowadzącymi dalej i dalej aż do końca świata. Pomiędzy sekretariatami mieściły się windy, dzięki czemu delikwent, który miał tu coś załatwić, nie musiał krążyć po korytarzu w poszukiwaniu właściwego biura lub biurka, tylko mógł wsiąść i wysiąść w tym miejscu owego architektonicznego paskudztwa, które było mu potrzebne. Albo krążył w kółko, jeśli wsiadł do niewłaściwej windy.\nNa szczęście złoty grawerunek na szklanych drzwiach informował zbłąkanego wędrowca, któż tu urzęduje i w jakich godzinach, a strzegące szefów sekretarki dodatkowo udzielały niezbędnych informacji.\n– Wejdź, dziecko. – Renia pchnęła drzwi znajdujące się za trzecim stanowiskiem sekretarskim, które naliczyła Monika, łącznie z tym należącym do nefrolepis badylis.\nPomieszczenie było czymś pośrednim między kuchnią a magazynem. Na blatach znajdujących się pod ścianą z lewej strony znajdowała się kuchenka mikrofalowa, obok czajnik bezprzewodowy, dwupalnikowa kuchenka na prąd i ekspres do kawy; w jedną z szafek wbudowany był zlew. Pośrodku stał okrągły stół i kilka plastikowych krzeseł. Dalej na prawo były regały, na których leżały paczki papieru ksero, materiały biurowe, środki czystości, papier toaletowy, a pod samą ścianą tuż przy wejściu stało ogromne ksero i coś, co wyglądało jak niszczarka dokumentów, oraz kilka czarnych worków, w których mogło być cokolwiek.\n– Skarbie, sytuacja wygląda tak – podjęła swoją opowieść Renia. – Twoja poprzedniczka zakochała się w swoim szefie, rzecz jasna nieszczęśliwie i trochę jej odbiło, kiedy… no, kiedy się okazało, że była tylko panienką na jedną noc, a biedaczka myślała, że to na zawsze. Drobne załamanie nerwowe – wyjaśniła, wyciągając z jednej z szafek czerwone kubki i sypiąc do nich kawę rozpuszczalną. – Stąd moja uwaga o kolanach. Ucz się na cudzych błędach i pracuj głową, a nie tyłkiem, kolanami też podłogi pod biurkiem nie wycieraj, bo nic dobrego ci to nie przyniesie.\n– Ależ proszę pani... Reniu – poprawiła się Monika, gwałtownie czerwieniejąc, gdy zrozumiała, o czym mowa. – Ja nigdy…\n– No, no, no, nie zaklinaj się tak, bo jeszcze naszego Diabła nie widziałaś. – Renia zachichotała. – Ale teraz poważnie. Zazwyczaj dziewczyny przysyłane na staż potrzebne są do sprzątania, kserowania, podawania kawy, biegania z dokumentami i masy innych rzeczy, których nam, sekretarkom, nie chce się robić. Ty masz szczęście albo pecha, czas pokaże, bo załapiesz się jako sekretarka. Chyba nawet wiem, dlaczego właśnie ciebie wybrali – przyznała z westchnieniem, przyglądając się z uwagą młodej dziewczynie.\nŁadna blondynka, choć raczej pospolita niż piękna. Drobna twarz, niebieskie oczy, górna warga trochę bardziej wypukła od dolnej, co na ogół wygląda seksownie, ale nie u tego małego, przepłoszonego króliczka. Szary kostium był o rozmiar za duży. A może taki miał być? Tego Renia nie była pewna, bo nie każdy lubi dopasowane rzeczy. I wyglądała na miłą, mimo tego przelęknionego spojrzenia, co, niestety, nie wróżyło jej dobrze. Miłe dziewczyny w tym korporacyjnym świecie przepadają z kretesem. Widocznie te idiotki z kadr uznały, że Diabeł sierotki Marysi nie ruszy.\n– Okej. Sytuacja wygląda tak. Twój przydział do sekretariatu jest tymczasowy, chyba że się utrzymasz. – Tu Renia postanowiła nie wyrażać na głos swoich wątpliwości. – Zanim wejdziesz do Diabła, powinnaś wiedzieć kilka rzeczy. Większość kobiet na jego widok nie potrafi utrzymać rąk przy sobie, ale to on jest niezastąpiony, a nie one, więc firma prędzej pozbędzie się kolejnej sekretarki niż swojego ukochanego dyrektora kreatywnego. A zdaniem niektórych pań jest bardzo kreatywny – dodała kąśliwie. – Sama bym się chętnie przekonała, ale jestem mężatką, do tego po czterdziestce, a z tego, co wiem, to Diabeł w starszych paniach nie gustuje. Chociaż, kto go tam wie? – Machnęła ręką. – Ale wracając do tematu, nie daj się zwariować. Jakby robił do ciebie słodkie oczy, udawaj, że nie wiesz, o co chodzi… Albo nie, lepiej nie udawaj – zreflektowała się szybko. – Jeszcze poczuje się jak Wilhelm Zdobywca i zacznie polować na króliczka. To może być dla faceta miła odmiana po tych wszystkich babach, co mu się do wyra pchają. Daj mu do zrozumienia, że masz narzeczonego, jesteś lesbijką, kosmitką i nie sypiasz z ludźmi, nieważne. Jak trochę się opancerzysz, to rób, co chcesz, a na razie posłuchaj starszej koleżanki, która dobrze ci radzi.\nMonika nie sądziła, że to możliwe, ale zarumieniła się jeszcze bardziej. Ta kobieta była szalona!\n– Co do Zdziry… To ta wywłoka w czerwonym. Wiesz, o kim mówię. – Rzuciła jej porozumiewawcze spojrzenie. – Zauważyłam ją, jak wchodziła do gabinetu Diabła, co znaczy, że musiała wpaść na ciebie. A Zdzira nie byłaby sobą, gdyby nie zachowała się jak Zdzira. – Znów spojrzała na nią porozumiewawczo.\nMonika tak do końca nie wiedziała, o co chodzi, ale zachowanie tamtej kobiety istotnie nie było miłe. Renia tymczasem kontynuowała:\n– Zdzira to Magda Wikcińska, zastępca naszego Diabła. Zawsze chodzi w czerwonym i jest zdzirą pospolitą, żaden gatunek na wyginięciu tylko zwykła szmata, która próbuje się wepchnąć Diabłu do wyra, więc jest nie do zniesienia. Każda kobieta to dla niej konkurencja, toteż nienawidzi nas wszystkich, łącznie z panią Małgosią, która sprząta tu od niepamiętnych czasów, a jest dobrze po sześćdziesiątce, ma ze trzydzieści kilo nadwagi, sztuczne zęby i cierpi na łysienie plackowate. Pogięta babka i tyle. Zdzira, nie pani Małgosia. Pani Małgosia jest w porządku. – Renia zerknęła na zegarek. – Dobra, wiesz, co trzeba, żeby przetrwać kilka najbliższych minut, potem przyjdź do mnie, powiem ci, co należy do twoich obowiązków, i przedstawię cię reszcie. Okej?\nMonika pokiwała głową na znak potwierdzenia. Starsza kobieta uścisnęła ją pokrzepiająco i wypchnęła na korytarz.\n– W lewo. – Wskazała jej jeszcze palcem właściwy kierunek i na powrót zniknęła w służbowej kanciapie.\nDopiero przed drzwiami prowadzącymi do gabinetu mężczyzny nazywanego przez Renię Diabłem Monice przypomniało się, że nie dostała tej kawy, na którą zaprosiła ją tamta, ale chyba było za późno na powrót. Należało się zmierzyć z przeznaczeniem. Może rozmowa nie będzie trwała zbyt długo i dostanę kawę, jak stąd wyjdę, pomyślała z nadzieją, choć trudno ukryć, że odrobina kofeinowego wsparcia byłaby mile widziana przed, a nie po.\nTatko jednak nie raz powtarzał, że z życiem trzeba brać się za bary, z bykiem za rogi, a z diabłem za widły, przeżegnała się więc szybko, poprosiła anioła stróża o ochronę, zapukała energicznie i słysząc krótkie: „Proszę”, weszła do środka. I na tym energia dziewczyny się skończyła, a anioł stróż padł na kolana, bo z pewnością, podobnie jak ona, był rodzaju żeńskiego.\nWprawdzie tatko ostrzegał ją, że jak kobieta sama się nie uszanuje, to mężczyzna tym bardziej nie będzie jej szanował, ale miał na myśli zwyczajnych mężczyzn, z pośledniego, ludzkiego gatunku, ale tego rodzaju osobnika, pochodzącego z najgłębszych czeluści piekieł, z sennych marzeń kobiet, nie przewidział. Patrząc na niego, wiedziała, co szatan robił siódmego dnia, gdy Bóg odpoczywał.\nPrzeszywające błękitne oczy omiotły ją spojrzeniem, o jakim dotychczas tylko czytała w harlequinach. Nagle zrozumiała te wszystkie bohaterki, nad których głupotą nie raz i nie dwa się litowała, gdy omdlewały w ramionach tego jednego jedynego, ślepe na całą resztę gatunku. Błękit oczu siedzącego za biurkiem mężczyzny zdawał się płonąć. Monika przysięgłaby, że widzi skrzące się w nich ogniki. Miał czarne włosy, modnie ostrzyżone, ale nie tak zwyczajnie czarne, jak zwykle u brunetów. Ta czerń była głęboka, niesamowita, a kiedy się poruszył, z całą pewnością widziała tam poświatę błękitu. Do tej pory znała ten kolor tylko z reklam, w których czarna farba do włosów była tak intensywna, że w promieniach słońca pasemka połyskiwały na niebiesko.\n– Witam panią. – Dagmar po krótkiej analizie doszedł do wniosku, że dziewczyna się nie odezwie. Wyglądała jak przestraszony królik, w każdej chwili gotów do ucieczki.\n– Dzień dobry – odpowiedziała, z trudem poruszając wyschniętymi ustami. Ten głęboki baryton, który wywołał drżenie w dolnych partiach jej ciała, i nie chodziło o kolana – to było po prostu niesprawiedliwe. Dobry Boże, gdzieś Ty mnie zaprowadził, pomyślała spanikowana.\nJej przyszły szef wstał zza biurka, a przestrzeń w gabinecie drastycznie się zmniejszyła, pozbawiając ją tchu. Marynarka leżała na poręczy fotela, niebieska koszula podkreślała błękit oczu, czerń włosów, śniadą cerę mężczyzny. Do tego pełne usta, cudowne kości policzkowe i te szerokie ramiona… W tej sytuacji Monika mogła zrobić tylko jedno.\n– Mam narzeczonego, jestem praktykującą katoliczką i nie uznaję seksu przedmałżeńskiego. Być może jestem też lesbijką, ale to okaże się dopiero po ślubie! – oświadczyła zdecydowanie, po czym oparła się o drzwi, bo znów zabrakło jej tchu i wydawało jej się, że cała płonie.\nRóżyk ani drgnął. Przyglądał się przez chwilę kandydatce na sekretarkę, aż dotarło do niego, że ktoś już coś dużo za dużo nachlapał jęzorem. Ale może to i dobrze. W końcu potrzebował sekretarki. Kochanek miał na pęczki, a jak się okazało, łączenie życia prywatnego z zawodowym nie wychodzi nikomu na dobre. Przynajmniej jego poprzedniej sekretarce nie wyszło. Ten wystraszony króliczek nie wzbudzał w nim szaleńczego pożądania, a sądząc po tym, jak dziewczyna na niego spoglądała, była przerażona.\n– Rozumiem – odpowiedział wolno. – Ale ja tylko chciałem zapytać, czy pani zna angielski? Mamy trochę korespondencji do nadrobienia i bardzo by mi to pomogło.\n– He? – wyjąkała zdumiona Monika, gdy mężczyzna stanął tuż przed nią i podał jej plik kartek, których wcześniej, zaabsorbowana jego niecodzienną urodą, nie zauważyła.\n– Da pani radę? – zapytał podejrzliwie, widząc nieprzytomne spojrzenie stażystki, o której przyjściu poinformowały go kadry i Magda, określając dziewczynę mianem wypłosza z bezrobocia, który czeka za drzwiami.\n– Ehe – przytaknęła niepewnie. Angielskiego uczyła się przez kilka lat, już od gimnazjum, jednak w tej chwili nie pamiętała kompletnie nic. Nawet tego, jak się nazywa.\n– Na marginesach zapisałem odpowiedzi, musi je pani tylko ładnie ubrać w słowa. Głównie odmowne, ale bardzo uprzejme. Rozumie pani, co trzeba zrobić? – upewnił się jeszcze.\nKilka minut później nadal była w tym dziwnym stanie oszołomienia, tyle tylko, że siedziała w sekretariacie. Za nic nie mogła sobie przypomnieć, jak to się stało, że jeszcze przed chwilą znajdowała się tam, a teraz jest tu. Gdy Renia, której nadejścia nie zauważyła, zapytała:\n– I jak poszło? – spojrzała na nią szklistym wzrokiem i odpowiedziała:\n– Jestem w Piekle.\nRozmowa z Renią niewiele dała. Wprawdzie Monika poznała zakres swoich obowiązków, ale na tym temat się zakończył, gdyż obowiązki musiała wykonać sama. Wiedziała jak się nazywa firma. Pamiętała własne nazwisko. Znała nazwisko szefa. Umiała odebrać telefon. Wprawdzie głos jej drżał niebezpiecznie, niemniej tyle dała radę zrobić. Resztę jej obowiązków jako sekretarki Renia skwitowała krótko:\n– Pan każe, sługa musi.\nZaraz po tym, gdy wlała w siebie dwie filiżanki herbaty lipowej z miodem i zaniosła Diabłu kawę, którą ten skwitował krótkim „może być”, Monika doszła do wniosku, że albo nauczy się pływać, albo utonie. To była jedyna alternatywa. Toteż zamknęła oczy, wykonała kilka ćwiczeń oddechowych, które podpatrzyła w telewizji u osób ćwiczących jogę, położyła dłonie na klawiaturze służbowego laptopa, do którego hasło znalazła w szufladzie na karteczce samoprzylepnej i otworzyła pierwszy z brzegu dokument, żeby skopiować nagłówek firmy, a potem zabrała się do pracy.\nAngielski lubiła, uczyła się go po ukończeniu szkoły nawet sama z siebie, szlifując gramatykę i wbijając sobie do głowy kolejne słówka. Wprawdzie wymowa mogła kuleć, bo nie miała z kim ćwiczyć, lecz pisanie szło jej nieźle. Toteż dwie godziny później stanęła przed drzwiami gabinetu szefa, wykonała kilka ćwiczeń oddechowych podpatrzonych w telewizji u kobiet w ciąży, gdy przygotowywano je do porodu, zapukała i weszła, nie czekając na odpowiedź. Co było błędem.\nSzef nie był sam.\nTrudno było określić, któż z nim był, bo jedyne, co zobaczyła, to podrygujące rytmicznie nogi – prawdopodobnie damskie – wystające zza pleców Diabła, który stał tyłem do drzwi i nawet nie odwrócił głowy, by spojrzeć, kto wchodzi. Mimo braku doświadczenia dobiegające jęki świadczyły jednoznacznie o czynności wykonywanej przez parę. Z wrażenia, przerażenia, szoku czy też innego uczucia, które ją ogarnęło, a którego nie potrafiła tak do końca zidentyfikować, upuściła plik dokumentów na dywan, pisnęła przerażona i uciekła czym prędzej, zatrzaskując za sobą drzwi. Chwilę później dopadła Reni jak zbawienia i nie zważając, że ta rozmawia z jakimś mężczyzną, chwyciła ją za rękę i pociągnęła do służbowej kanciapy.\n– Co się stało? Nie mów, że już się do ciebie dobierał. Nawet jak na niego to byłby rekord. Pracujesz dla niego… – Kobieta spojrzała na zegarek – od trzech godzin?\n– Dwóch i pół – wysapała Monika. – To już koniec!\n– Ostrzegałam cię. – Renia pokiwała głową na poły współczująco, na poły z irytacją, że młoda dziewczyna tak szybko wpadła w sidła Diabła.\n– Co? Nie! – krzyknęła Monika, gdy zrozumiała znaczenie jej miny. – To nie o mnie chodzi! Ja nic nie zrobiłam! To znaczy zrobiłam, ale nie to! Ale i tak mnie wyrzuci! Powinien zamykać drzwi do gabinetu… A może to ja powinnam poczekać, aż powie proszę, a nie tylko pukać i od razu wchodzić? Zapukałam? Może nie zapukałam? Może mnie nie zauważył? Był raczej zajęty. Dość zajęty. O mój Boże, zostawiłam tam dokumenty! Na dywanie! – Monika zawróciła i wypadła z kuchni jak burza, ani na sekundę nie przestając mówić: – Muszę wrócić i je pozbierać! – Zatrzymała się i jęknęła głucho. – Nie, nie mogę. Nie mogę tam wejść. Już nigdy tam nie wejdę. Nigdy. – Wróciła do pomieszczenia służbowego, gdzie zostawiła Renię i zapytała z rozpaczą: – O Boże, co mam teraz zrobić? Co robić? No co robić?\nRenia potrząsnęła rozgorączkowaną dziewczyną. Miała do czynienia z histeryczkami, jednak tamte na ogół łkały rozdzierająco, a nie gadały bez ładu i składu. Ta spojrzała na nią zdezorientowana, ale przynajmniej umilkła.\n– Już, już – starała się ją uspokoić starsza kobieta. – Cokolwiek się wydarzyło, na pewno nie będzie tak źle. Po prostu powiedz mi, co się stało. Coś wymyślimy.\n– No więc… – zaczęła Monika. – No więc, chodzi o to, że… Weszłam do gabinetu, rzuciłam dokumenty na dywan i uciekłam – streściła pokrótce wydarzenia, które doprowadziły ją na skraj rozstroju nerwowego.\n– Aha. – Renia nie ukrywała, że jest zdezorientowana. – Mówiłam, żebyś trzymała się od niego z daleka, ale nie wpadaj w przesadę. Dokumenty kładziemy na biurku. Nie martw się, na pewno cię za to nie wyrzuci, choć nie ukrywam, że pierwszy raz słyszę o czymś takim.\n– O Boże – jęknęła Monika.\n– Wróć i przeproś. Usprawiedliw się sprawami kobiecymi. To zawsze działa. Faceci nigdy nie chcą o tym słuchać a tym bardziej wiedzieć, o co chodzi, więc będziesz miała z głowy. Następnym razem podejdź jednak do biurka – poradziła jej rozbawiona.\n– Nie mogłam podejść do biurka, bo było używane przez pana dyrektora.\n– To oczywiste. W końcu to jego biurko – zauważyła całkiem rozsądnie w swoim mniemaniu Renia.\n– Wiem, że to jego biurko! – zdenerwowała się Monika. – Przecież mówię, że było zajęte!\n– Jeszcze raz od początku, bo nic już nie rozumiem. – Teraz Renia się zirytowała.\n– Pukam, wchodzę, widzę plecy szefa i wystające zza niego kobiece nogi. Były w szpilkach. Czarnych z czerwonym spodem! – uściśliła jakby miało to znaczenie.\n– A! – Renia miała ochotę klepnąć się w głowę. Że też od razu nie załapała, w czym rzecz. – Sprowadził sobie panienkę! Trzeba było od razu mówić! I przyłapałaś ich w trakcie?\n– No chyba! – Monika z rozpaczą przewróciła oczami. – I co mam teraz zrobić? Uciekłam tak szybko, że chyba mnie nie zauważył, ale wypadły mi dokumenty, więc będzie wiedział, że tam byłam!\n– Wielkie mi co! – Jej mentorka zbagatelizowała sprawę. – Myślałam, że stało się coś strasznego. Wracaj do pracy i nie myśl o tym więcej. A na przyszłość używaj interkomu. Jak nie odbierze, znaczy, zajęty. Nie przeszkadzać.\n– Ale jak on tak może? Kodeks pracy na to pozwala?\n– Kodeks pewnie nie, ale to nasza gwiazda. Nie ma tygodnia, żeby ktoś nie chciał go podkupić, więc przymykają oko na wszystko, co nie stanowi przestępstwa. Jak panienka przyszła dobrowolnie i jest pełnoletnia, to nie ma problemu. Zrób sobie herbatki z meliską i biegnij do pracy. A teraz, kochana, wracam do siebie, zanim przedstawiciel handlowy zapuści korzenie albo pójdzie bez zamówienia. Zostaniemy bez zapasu kawy i herbaty, a tego byśmy nie chciały, prawda? – Gdy Monika cicho przytaknęła, Renia poklepała ją pocieszająco po ramieniu i dodała: – Będzie dobrze. – A potem znikła, zostawiając ją samą.\nDziewczyna stała jeszcze przez chwilę, po czym, zmęczona nagłym wybuchem emocji, powłócząc nogami, wróciła do sekretariatu. Opadła bezsilnie na krzesło i zastanawiała się przez chwilę, buntowniczo, czy naprawdę chce tu pracować. Nie miała pojęcia, czy tamta kobieta jeszcze jest w gabinecie Diabła, czy nie i nie zamierzała tego sprawdzać. Jak będzie czegoś chciał, to sam ją zawoła. Albo wręczy wypowiedzenie. Cokolwiek się wydarzy, ona z pewnością wkrótce się o tym dowie.\nAle skoro jeszcze tu jest, postanowiła przejrzeć dokładnie zawartość biurka. Uporządkowała porozrzucane spinacze, przyniosła z magazynku w pomieszczeniu służbowym zapas zszywek, nowy dziurkacz i papier do drukarki. Przetarła szuflady i jedną zostawiła pustą, na wypadek, gdyby Różyk jednak jej nie wyrzucił i miałaby szansę na przyniesienie własnych rzeczy. A jak się okaże, że jest to zarazem pierwszy i ostatni dzień jej pracy tutaj, to przynajmniej zaliczy dobry uczynek i zostawi porządek swojej następczyni. Zabrała z biurka podeschniętą paproć, by z nią również zrobić porządek, choć uznała, że roślina kwalifikuje się najwyżej na śmietnik. Podumała nad nią chwilę, wzięła nożyczki i poszła do łazienki. Obcięła paprotkę kilka centymetrów nad ziemią, w nadziei, że korzenie są w porządku, podlała obficie i wróciła na miejsce. Postawiła doniczkę na szafce z lewej strony, tuż obok drukarki, i spojrzała na zegar. Wpół do czwartej. Musi znaleźć sobie jeszcze coś do roboty na najbliższe półtorej godziny. Zaczęła nerwowo ssać kciuk, co jeszcze niekiedy jej się zdarzało, zamiast obgryzania paznokci i skórek, co było jeszcze obrzydliwsze. W tej samej chwili drzwi gabinetu otworzyły się bezszelestnie i stanął w nich Diabeł.\nZaskoczona Monika nie zdążyła wyjąć palca z ust. Spojrzała tylko na szefa ogromnymi, przestraszonymi oczami, gdy stanął naprzeciwko niej i powiedział:\n– Pani Ewo, proszę to jeszcze dziś przygotować do wysyłki i zostawić w recepcji. – Położył na biurku plik porzuconych przez nią dokumentów.\n– Dobze, plose pana – wysepleniła.\n– Wychodzę. Dziś już nie wracam do biura. Pani zostaje, odbiera telefony i zapisuje wiadomości.\n– Dobze, plose pana.\nRóżyk jeszcze przez chwilę przyglądał się dziewczynie, po czym skrzywił się lekko i odchodząc, rzucił na pożegnanie:\n– Do widzenia, pani Ewo.\n– Do widzenia, plose pana. – Wyjęła kciuk z ust i gdy za Diabłem zamykały się drzwi windy, zawołała: – Ale ja nie jestem Ewa, tylko Monika! – czego on już prawdopodobnie nie usłyszał. Może i lepiej, pomyślała Monika. Jeśli każe zwolnić jakąś Ewę, to kadry może się nie połapią, że chodzi o nią.\n– O rany! – sapnęła, gdy po chwili sobie uświadomiła, że Diabeł w żaden sposób nie skomentował ani jej niezapowiedzianego wejścia do gabinetu, ani porzucenia dokumentów na dywanie. W dodatku wszystko zaakceptował bez poprawek. Zadzwonił telefon.\n– Sekretariat, słucham – odezwała się, jak nauczyła ją Renia. W ten sposób, jak tamta jej wyjaśniła, zawsze można udawać, że delikwent nie dodzwonił się tam, gdzie chciał. A to może być czasem pomocne, o czym jeszcze się przekona.\n– Pani Ewo, punkt ósma pięćdziesiąt pięć kawa ma stać na moim biurku – poinformował ją głęboki baryton, który wprawdzie się nie przedstawił, ale niewątpliwie należał do Diabła.\n– Ale ja zaczynam pracę dopiero o dziewiątej i…\n– Jak przyjdę o dziewiątej, będzie w sam raz, pani Ewo – zignorował jej słowa.\n– Oczywiście, panie dyrektorze – potwierdziła skwapliwie, czując, że nie ma innego wyjścia. – Ale ja jestem… – Głuchy sygnał w słuchawce świadczył o przerwaniu połączenia.\n– Monika. Jestem Monika – powiedziała sama do siebie. Po czym już w lepszym nastroju uśmiechnęła się dziarsko i wyjęła z jednej z szuflad firmowe koperty, by nadrukować na nich adresy. Może nie będzie tak źle. Korona jej z głowy nie spadnie, jeśli będzie w pracy kilka minut przed czasem. I tak nie lubiła się spóźniać.


forum.poszukiwania.pl • Wyświetl temat - II Turniej Rycerski o Pierścień Księżnej Jadwigi Śląskiej\nautor: kruku » pt wrz 02, 2011 19:50\nII Turniej Rycerski o Pierścień Księżnej Jadwigi Śląskiej odbędzie się w sobotę w Krośnie Odrzańskim (Lubuskie). W programie plenerowej imprezy znalazły się m.in. walki rycerskie, turniej łuczniczy i zabawy plebejskie.\nJak zapowiadają organizatorzy, zaplanowana jest także inscenizacja zdobywania zamku.\nNa turniej przybędzie do Krosna osiem bractw rycerskich z województwa lubuskiego i ościennych regionów. Łącznie na zamku stawi się ponad 70 rycerzy wraz ze swoją świtą, by stanąć w szranki w turnieju i stoczyć bitwę o zamek.\n„Klimat turnieju będzie iście średniowieczny, nawet my, jako organizatorzy, oraz cała obsługa będziemy odziani w stroje z tamtej epoki. Do tego po raz pierwszy nasi goście będą mogli zwiedzić zamkowy ogród i szańce” - powiedziała PAP Paulina Downar z Centrum Artystyczno-Kulturalnego Zamek w Krośnie Odrzańskim.\nPodczas imprezy będzie można odwiedzić wioskę rycerską, zjeść w karczmie, a także zrobić zakupy na jarmarku kasztelańskim. Będzie także sposobność, by naocznie przekonać się, jak przed wiekami pracowali rzemieślnicy - garncarz, wikliniarz, szklarz, stolarz i kowal.\nTurniej rycerski na zamku w Krośnie Odrzańskim zaplanowano na popołudnie.\nOrganizatorem imprezy jest Centrum Artystyczno-Kulturalne Zamek, sponsorem - jest jedna z fundacji.\n„Organizując ten turniej chcemy nawiązać do bogatej historii naszego miasta. W tym roku impreza będzie dużo bardziej atrakcyjna niż przed rokiem. W programie znalazło się wiele nowych propozycji, co gwarantuje wspaniałą zabawę do późnej nocy” - zapewniła Downar.\nKrosno Odrzańskie to malowniczo położone miasto. Jego lewobrzeżna część znajduje się na na płaskim terenie, prawobrzeżna rozciąga się na wzgórzach pradoliny Odry. Do miasta można dojechać drogami krajowymi nr 29 i 32.


„Sybiraczki i Ich Goście” – koncert | Miasto Jelenia Góra\n„Sybiraczki i Ich Goście” – koncert\n29.9.2017 | 13:00\nWystąpi zespół "Sybiraczki" i zaproszone lokalne zespoły.\nPrzewidywany czas występu dla każdego zespołu to 15 min.\nZespół został powstał 23.07.1997 roku przy Kole Związku Sybiraków w Jeleniej Górze, kierownikiem jest Maria Aleksandrowicz. Siedzibą jest Miejski Dom Kultury „Muflon”, w którym odbywają się cotygodniowe próby. Repertuar stanowią piosenki patriotyczne, wojskowe, kościelne, ludowe oraz utwory mówiące o pięknie kresów wschodnich.\nZespół bierze czynny udział we wszystkich uroczystościach sybirackich, kombatanckich i patriotycznych. Występuje w domach pogodnej starości, szpitalach i na rzecz osób niepełnosprawnych. Współpracuje ze szkołami przekazując młodemu pokoleniu takie wartości, jak patriotyzm i miłość do ojczyzny.\nKoncert „Sybiraczki i Ich Goście” jest realizowany w ramach cyklu „Scena Bliżej Nas”.


Głośniki naścienne- kino domowe z głośnikami montowanym na ścianie\nStart » Oferta » Kino domowe » Głośniki naścienne\nGłośniki naścienne do mocowania na ścianie\nGłośniki naścienne to grupa zestawów głośnikowych, która idealnie nadaje się zarówno do nowoczesnych jak i tradycyjnych wnętrz. W przypadku, gdy nie ma możliwości montażu głośników sufitowych lub w zabudowie, głośniki naścienne świetnie spełnią rolę urządzeń nagłaśniających nawet duże pomieszczenia.\nCzęsto w naszych salonach mamy do czynienia z sytuacją, w której postawienie dużych kolumn podłogowych jest niepraktyczne bądź nawet ze względu na małe dzieci, czy też zwierzęta – niemożliwe. Identycznie w przypadku montażu głośników efektowych. Postawienie nawet niewielkich kolumn podstawowych na standach za kanapą uniemożliwia często swobodną komunikację. Pozostają nam wtedy opcje – montaż głośników w ścianie lub suficie i montaż naścienny.\nW przypadku bardzo wysokich pomieszczeń montaż głośników w suficie najczęściej odpada. Dźwięk odtwarzany z głośników zmontowanych kilka metrów nad kanapą wprowadzi bardzo dużo odbić w naszym salonie, przez co jego jakość będzie nieakceptowalna. Z kolei montaż w ścianie może być problemem technicznym w przypadkach konstrukcji ścian uniemożliwiający takowy.\nZalety głośników naściennych w kinie domowym\nGłośniki montowane do ściany mają kilka niezaprzeczalnych zalet.\nmontaż w nowych i użytkowanych wnętrzach\nmożliwość precyzyjnego rozmieszczenia głośników\nnakierowanie dźwięku na słuchaczy\nniskie niebezpieczeństwo przypadkowego uszkodzenia\nNowe i użytkowane wnętrza\nW przypadku nowo budowanych, czy też wykańczanych pomieszczeń należy pamiętać o doprowadzeniu odpowiednich przewodów wewnątrz lub za ścianą, aby po zamontowaniu na ścianie nie było widać jakichkolwiek śladów okablowania.\nZ kolei jeśli dysponujemy już pomieszczeniem wykończonym, to możemy ułożyć okablowanie w delikatnym i mało rzucającym się w oko korytku wzdłuż ściany, a następnie pomalować go na kolor ściany. Rozwiązanie to nie jest optymalne pod względem estetyki, natomiast może być czasem jedynym dostępnym bądź lepszym rozwiązaniem od innych możliwych.\nPrecyzyjne rozmieszczenie głośników\nW każdym przypadku nagłośnienia, jedną z kluczowych ról odgrywa właściwe umiejscowienie głośników względem słuchaczy. Dysponując możliwością montażu głośników na ścianie często łatwiej jest precyzyjnie wyznaczyć miejsce montażu – rozstaw pomiędzy głośnikami bocznymi, wysokość ich montażu – niż gdybyśmy musieli rozstawić kolumny na podłodze.\nKanały efektowe montujemy do tylnej bądź bocznej ściany na wysokości nie powodującej problemów komunikacyjnych, czy też bezpieczeństwa samych głośników.\nSpora grupa głośników naściennych wyposażona jest w specjalne uchwyty pozwalające na pochylenie głośników i skierowanie ich w kierunku słuchaczy. Jest to niezwykle przydatna funkcja. Często znajdujemy się w sytuacji w której jedyne miejsce na instalację głośnika znajduje się powyżej linii słuchaczy. Instalując głośnik powyżej zalecanej wysokości możemy pochylić i nakierować dźwięk na miejsca odsłuchowe.\nPowyższa funkcja pozwala na znacznie lepszą kontrolę dźwięku w pomieszczeniu. Dotyczy to zarówno głośników przednich jak i efektowych.\nMontując głośniki na ścianie znacząco ograniczamy niebezpieczeństwo przypadkowego uszkodzenia głośników przez dzieci czy też nasze domowe zwierzaki. Przegryzienie przewodów głośnikowych, czy też zabawa samym głośnikiem jest niezwykle trudna w sytuacji, kiedy głośnik zamontowany jest na stałe do ściany. Nawet podczas imprezy w domu, kiedy naszych gości roznosi energia, możemy z większym spokojem oddać się zabawie i nie martwić się o porysowanie pięknej obudowy głośnika, czy też wciśnięcie dla zabawy głośnika wysokotonowego do środka obudowy.


Seminarium: Czy rynek Ukraiński jest szansą dla polskich firm? - Broker Eksportowy\nStrona główna / Seminarium: Czy rynek Ukraiński jest szansą dla polskich firm?\nSeminarium: Czy rynek Ukraiński jest szansą dla polskich firm?\nUkraina nie jest tak bogatym krajem jak Niemcy czy kraje skandynawskie. Jest ona wciąż nieoczywistym kierunkiem eksportu dla wielu polskich firm, który jednak warto poznać i zweryfikować czy nie jest to obszar eksportu właśnie dla Twojego biznesu? Nasze seminarium to doskonała dawka wiedzy o tym, co rynek ukraiński może zaoferować polskim przedsiębiorcom.\nGdańska Fundacja Przedsiębiorczości” serdecznie zaprasza na organizowany w ramach projektu Pomorski Broker Eksportowy bezpłatny seminarium informacyjny dotyczący podejmowania działań eksportowych przez MŚP na rynku ukraińskim.\nTERMIN: 16.11.2021 r.\n12:00-12:30 Prezentacja o rynku Ukraińskim i działaniach Zagranicznego biura handlowego w Kijowie PAIH – dr Tetiana Chuzha, ZBH Kijów (w języku polskim)\nOferta Grupy PFR dla biznesu. Główne Programy i narzędzia wsparcia dla przedsiębiorców oferowane przez PAIH SA.\nUkraina: podstawowe informacje gospodarcze. Sytuacja w czasie pandemii.\nWymiana towarowa Polski z Ukrainą. Uwarunkowania formalne w handlu z Ukrainą.\nMożliwości i doświadczenie współpracy polskiego biznesu z Ukrainą.\nDziałania ZBH Kijów w zakresie wspierania polskiego biznesu na Ukrainie.\nPrzykłady Polskich firm, które osiągnęli sukces na rynku ukraińskim.\n12:30-13:15 Zasady prawne wejścia na rynek ukraiński – kancelaria prawna (w języku angielskim) – SDM Partners, dr. Dmytro Syrota (w języku angielskim)\nStatystyki inwestycji zagranicznych w latach 2020-2021 na Ukrainie.\nPrzykłady dużych projektów inwestycyjnych (uwarunkowania\nKluczowe obszary inwestycji.\nPodstawowe informacje podatkowe (CIT, PIT, VAT, podatek\nFormy inwestycji (Sp. z o.o., wspólne przedsiębiorstwo,\nprzedstawicielstwo, dystrybutorzy lokalni).\nNowe możliwości dla inwestorów (prawo chroniące duże inwestycje, możliwości pozasądowego rozwiązania sporów).\nCiekawe usługi online dla biznesu (weryfikacja partnerów, rejestry\n13:15-14:00 Porównanie sprzedaży produktów IT w Polsce, na Ukrainie i w innych krajach – Igor Dzhebyan, założyciel And.cards (w języku angielskim)\nWydarzenie będzie prowadzone w językach polskim i angielskim.\nSeminarium odbywa się online po zalogowaniu na platformie internetowej udostępnionej przez Gdański Inkubator Przedsiębiorczości STARTER dla wszystkich zarejestrowanych.


Półbuty i trzewiki122\nPółbuty i trzewiki męskie.\nTrzewiki męskie skórzane to idealne buty na sezon wiosna – jesień. Cholewka wykonana ze skóry naturalnej, często sięga kostki. Sklep internetowy butynalata.pl oferuje duży wybór trzewików męskich i półbutów męskich. Wybierając idealne półbuty męskie, najlepszym kierować się jakością wykonania i użytymi materiałami.\nPolskie buty takich producentów jak Nagaba, Lesta, buty męskie 4F, Badura wykonane są w większości ze skór naturalnych. Zarówno trzewiki ze skóry licowej, jak i ze skóry typu welur, czy skóry nubuk potrzebują odpowiedniej pielęgnacji, ale odwdzięczają się za to trwałością. Najwyższa jakość materiałów gwarantuje, że trzewiki męskie posłużą przez długie lata.\nPółbuty męskie Nagaba mają dość klasyczny fason. Typowe trzewiki welury do kostki, jak również nad kostkę mają stałe grono wielbicieli. Półbuty JOMOS w rozmiarach do 51, to ratunek dla mężczyzn o dużych stopach.\nTrzewiki bez ocieplenia, ze skórzaną wkładką, jak również półbuty ocieplane filcem, bądź ciepłą tkaniną – każdy znajdzie buty dla siebie.\nButy trekkingowe męskie 4F OBML250 czarny membrana\n179,00 zł116,35 zł\nPółbuty sportowe męskie KangaROOS 81096 czarny\nPółbuty Nagaba 075 brąz welur


Trasa piesza Ogrodzieniec - Traseo.pl\nDodano\t15 grudnia 2010\tprzez Garmin\nLokalizacja: Polska, śląskie, Ogrodzieniec\nMakiety zamków i warowni odtworzone zostały zgodnie z prawdą historyczną, a samo wykonanie makiet poprzedziły wielomiesięczne poszukiwania i opracowywania dokumentacji historycznej. Można zobaczyć także repliki maszyn oblężniczych z okresu średniowiecza m. in. katapultę miotającą pociski, balistę – rodzaj kuszy na kołach, a także trebusz – efektowną machinę miotającą pociski, przypominającą mechaniczną procę. Dzięki tym urządzeniom wojennym będzie można poznać metody walk zbrojnych, prowadzonych w XIV, XV i XVI w.\nJeden z największych i najładniejszych zamków Jury Krakowsko-Częstochowskiej znajduje się w Podzamczu nieopodal Ogrodzieńca.\nNa zamku odbywa się obecnie wiele imprez plenerowych (turnieje rycerskie, koncerty, pikniki rodzinne itd.)\nWchodząc przez bramę po lewej stronie widzimy pozostałości stajni i wozowni. Wieża zamku przylega do skał, ma 6 kondygnacji i widać w niej strzelnice kluczowe. Mieściła się niej m. in. kaplica.\nArkadowy dziedziniec główny zamku ze wszystkich stron otoczony wysokimi kamiennymi murami z otworami okiennymi.\nKażde skrzydło zamku jest udostępnione zwiedzającym, na wyższe partie prowadzą schody, jest więc wiele do zobaczenia. Ruiny otoczone są murem obwodowym długim na 400 m, połączonym z pięknymi skałkami wapiennymi. Między skałkami dookoła zamku prowadzi ścieżka spacerowa, którą koniecznie trzeba przejść.\nDrogowskaz w okolicy zamku\nZamek ogrodzieniecki w Podzamczu 1\nZamek ogrodzieniecki w Podzamczu 2\nZamek ogrodzieniecki w Podzamczu 3\nZamek ogrodzieniecki w Podzamczu 4\npomnik JP 2\npark zamkow jurajskich.png\nPodczas wycieczki po jurze krakowsko-częstochowskiej warto zatrzymać się choć na chwilę w Ogrodzieńcu i Podzamczu.\nJeden z piękniejszych zamków na „Szlaku Orlich Gniazd”, znajduje się w Podzamczu (około 2 km od Ogrodzieńca). To średniowieczne ruiny wzniesionego w XIV-XV wieku. Zamek leży na najwyższym wzniesieniu Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej - Górze Zamkowej wznoszącej się na 515,5 m n.p.m.\nMożna się tam natknąć na różnego rodzaju atrakcje jak np.: wieczór z duchami, wakacje z duchami i pokazy rycerskie (walki i tańca dawnego).\nZdaniem niektórych badaczy zjawisk paranormalnych Zamek Ogrodzieniec jest miejscem nawiedzonym. Np. Słynny Czarny Pies z Ogrodzieńca\nW 1984 r. heavymetalowy zespół Iron Maiden nagrał na zamku wstawkę filmową, która została użyta w filmie Live After Death w części Behind The Iron Curtain. Materiał został wykorzystany przy utworze Hallowed Be Thy Name.\nOd 2008 kolejną atrakcją turystyczną, usytuowaną na północ (ok. 2 km) od ruin Zamku Ogrodzienieckiego w Podzamczu jest Gród na Górze Birów. Jest to rekonstrukcja drewnianej osady okresu wczesnego średniowiecza.\nWarto również zobaczyć „Park Zamków Jurajskich” w miniaturze a także park linowy, w którym można przeżyć niezapomniane chwile.\nW pobliżu zamku oczywiście można zjeść pyszny obiad czy delektować się dobrym deserem.\nW okolicy Ogrodzieńca są również szlaki rowerowe, które bardzo polecam. Dużo ścieżek rowerowych prowadzi przez las i zielone łąki.\nTakże ludzie kochający wspinaczkę, znajdą coś dla siebie. W okolicy samego zamku jest dużo skałek jurajskich po których śmiało można się powspinać.\nZapraszam wszystkich do tego pięknego zakątka Polski - tu każdy znajdzie coś dla siebie.\nWasza ocena: 4.2 (25 głosów)\n6 lutego 2013 AnnaK napisał:\nfantastyczne miejsce, chociaż nie udało się nam w ciągu dnia zwiedzić całości ;) bardzo fajne informacje zamieściłeś w opisie ;) moja relacja z wyprawy do Ogrodieńca tutaj: http://www.przetarte-szlaki.blogspot.com/2013/01/ogrodzieniec-lipiec-2012.html\n09.11.2019\t- Zawiercie\n17.07.2011\t- Polska, śląskie, Kromołów\ndodano 20.11.2010 przez remik\n11.09.2010\t- Polska, śląskie, Siewierz\n2013-09-11 Smolne, Stary Most\n11.09.2013\t- Smolne\n19.05.2019\t- Gdańsk\nŚwiat narysowany ołówkiem\ndodano 06.02.2021 przez max_c74\nBonerowie\tJura\tOgrodzieniec\tPark Krajobrazowy Orlich Gniazd\tPodzamcze\tZemsta\tzamek\tOgrodzieniec


Tomasz Sęk - zbiórka charytatywna | Siepomaga.pl\n59 043,00 zł ( 100% )\nWsparły 4182 osoby\nKrwotok podpajęczynkowy z pękniętego tętniaka, niedowład czterokończynowy wiotki, stan po kroniektomii z założeniem zastawki\nZakończenie: 8 Kwietnia 2018\n29 stycznia kończą się wpisy na Facebooku Tomka. Tego dnia kończy się o wiele więcej. Tomek nie wraca z pracy. W ręku jego żony dzwoni telefon, przez który dowiaduje się, że Tomka właśnie zabiera pogotowie. Wypadek? Dużo gorzej…\nWiedli życie, o jakim marzy wielu z nas. Szczęśliwi rodzice, zakochani małżonkowie, od wielu lat razem w zdrowiu i chorobie. Tomek nigdy się nie skarżył. Zdrowy mężczyzna, skupiony na rodzinie, nigdy na sobie. Człowiek z sercem na dłoni, którego każdy z nas chciałby mieć za znajomego, sąsiada… Pół roku wcześniej na działce ratował sąsiada, reanimował go do czasu przyjazdu pogotowia. Wtedy się nie udało, ten człowiek nie przeżył, ale wtedy też pierwszy raz pojawiło się w ich życiu słowo tętniak.\nTo właśnie tętniak pękł w mózgu Tomka pamiętnego dnia, kiedy nie wrócił do domu. Krwawienie podpajęczynkowe było tak silne, że aby ocalić życie, lekarze musieli natychmiast operować. Nikt nie dawał większych szans na przeżycie. Lekarze kiwali głowami. Podczas zabiegu Tomkowi usunięto duży fragment czaszki, aby zrobić miejsce na mózg, który w wyniku krwotoku zaczął puchnąć.\nRano żegnaliśmy się, kiedy wychodził do pracy, wieczorem płakałam przed drzwiami sali operacyjnej. To potworne chwile, do których teraz, patrząc na niego, nie sposób nie powracać – opowiada żona. Jeden moment przekreślił plany całej rodziny, zabrał Tomkowi życie, które tak kochał, zabrał ojca dzieciom, męża żonie. Kilka miesięcy spędził na OIOM-ie, resztę na neurologii. Nieprzespane noce, dni radości, po których przychodziły te największe smutki i łzy.\nTomek stał się kaleką, który żyje z porażeniem czterokończynowym, który nie może mówić i się poruszać. Do niedawna nikt nie wiedział, jaki jest jego stan świadomości, ile słyszy i ile z tego rozumie. Podczas pracy na cyber oku okazało się coś, co wstrząsnęło całą rodziną. Takie rzeczy każdy z nas zna z telewizji, z filmów, opowiadań. Tutaj stało się to rzeczywistością. Tomek żyje normalnym życiem, uwięziony w okaleczonym ciele! Rozumie, odpowiada, pyta, wyznaje uczucia. Powiedział, że mnie kocha, narysował serduszko, później powiedział, że się bardzo boi i tęskni za swoim dawnym życiem.\nTo straszne, że człowiek może stracić panowanie nad ciałem, zachowując jednocześnie świadomość i racjonalne myślenie. Nie chcemy sobie nawet wyobrażać, co on czuje w tej chwili, jak ciężko musi mu być, kiedy zostaje sam, przykuty do łóżka, karmiony dojelitowo, bez władzy nad kończynami. Czas mija, a życie biegnie dalej. My wracamy do obowiązków, do szkoły, pracy. Tomek zostaje przykuty do łóżka sam, ze swoimi myślami – opowiada żona.\nTomek nie jest już w śpiączce, nie jest w stanie wegetatywnym. Jest wybudzony, ale spustoszenie neurologiczne, które się dokonało, nie pozwala mu samodzielnie egzystować.\nLekarze usunęli rurkę od tracheotomii, obecnie sam oddycha.\nMa założonego PEGa, ale systematycznie ćwiczymy połykanie i idzie to Tomkowi coraz lepiej. Ćwiczymy również logopedycznie. Zaczyna poprawiać się mimika twarzy, wypowiada pierwsze litery i słowa. To cieszy wszystkich, którzy wierzyli, że to nie jest jeszcze jego koniec.\nObecnie Tomek nadal wymaga całodobowej opieki pielęgniarsko-medycznej oraz intensywnej rehabilitacji: neurologicznej, logopedycznej, psychologicznej. To wszystko niesie za sobą ogromne koszty, których rodzina nie jest w stanie udźwignąć. Tomek ma dopiero 43 lata i jego życie może nadal trwać. Zawsze udowadniał nam, że nie ma rzeczy niemożliwych, że wszystko da się osiągnąć, jeśli człowiek zaangażuje w to wszystkie siły.\nTomek dla rodziny zrobi wszystko, podniesie się z każdego upadku, dlatego tak bardzo chcemy stworzyć mu szansę. Dzisiaj tą szansą dla niego jest rehabilitacja, ciężka, systematyczna, z przerwami jedynie na sen. Mózg potrafi odbudować się w niesamowitym stopniu, ale trzeba działać, ruszać się, tworzyć nowe połączenia nerwów.\nWierzymy, że się uda, że w końcu będzie mógł nam wszystko opowiedzieć, że jeszcze stanie na nogi i wróci do tej roli, w której czuł się najlepiej – głowy rodziny. Sami nie damy rady, nie zorganizujemy opieki, jakiej potrzebuje, nie zabierzemy Tomka na turnus rehabilitacyjny. Prosimy o szansę dla niego i dla nas, bo nikt nie zasłużył na taki los, jak nasz ukochany tata i mąż – prosi żona.