Podpalam Świątynię. Wszystko, co musi się jeszcze wydarzyć – Szymon Żyśko Blog\n12 maja 2018 / 6 komentarzy\n3850 gram i 54 centymetry. Tak było chwilę po urodzeniu i mam czasami wrażenie, że to jeden z najbliższych prawdy opisów mnie. Później zaczął się proces zmian zwany życiem i nic już nie było tak jasne, jak wtedy.\nDzisiaj mówiąc o sobie, bardziej wyjawiam innym to, co mi się wydaje niż to, co naprawdę ma miejsce. Przez dwadzieścia kilka lat wzrastałem nie tylko zewnętrznie, ale też wewnętrznie. Mój wszechświat się rozrastał, a ja poprzez kolejne doświadczenia i uczenie się nie tyle nowych słów, co całych myśli, kolonizowałem niepoznane obszary siebie. Wielokrotnie dotarłem do własnych granic. W ostatnich dniach staję jednak przed lustrem i widzę człowieka, ale nie wiem, kim on naprawdę jest. Widzę twarz znajomą, ale zupełnie niepoznaną.\nPosiadamy trzy zasadnicze kierunki rozwoju. Określają je konkretne relacje: z Bogiem, z drugim człowiekiem i z sobą samym. Rzeczywistość ducha jest trójwymiarowa. Najbardziej doskwiera mi brak ostatniego elementu tej triady. Nawiązywanie relacji z sobą samym bywa dla mnie najtrudniejsze. Jakiś czas temu udało mi się szeroko otworzyć drzwi zamknięte od lat. W spojrzeniu głodnym sensu pojawił się blask. Każdy dzień to jednak różne przeciwne siły działające na zmęczone ciało. Bywa, że wieczorem ostatkiem własnych sił wkładam piętę między drzwi, które próbują się zatrzasnąć z powrotem. To walka o to, by mieć serce szeroko otwarte na świat. Może i jestem Świątynią Ducha Bożego, ale dopiero niedawno pozwoliłem, aby została ona zamieszkana.\nNie zadaję pytania, czy lubię siebie. Bardziej fundamentalne jest dla mnie pytanie, czy wiem kogo lubię? Czy znam siebie na tyle, by znaleźć słowo, którym opiszę się w całości? Jestem Szymon. Dziennikarz. Mężczyzna. Syn. Brat. Jestem arogancki. Leniwy. Wrażliwy. Spontaniczny. Lekkomyślny. Zdolny. Wdzięczny. Zagubiony. Uważny. Przyjazny. Samotny. To wszystko słowa, które opisują jedynie skrawek rzeczywistości. Żadne z nich, choćby nawet wypowiedziane z największą wiarą, nie jest odpowiedzią na pytanie: „kim jestem?”. Nic, co robię nie jest mną ani większe ode mnie. Chciałbym przestać się za tym ukrywać.\nJeśli się modlę, to najczęściej o jedność. Widzę pokruszony świat i to mój największy ból. W praktyce częściej jednak przykładam rękę do młota niż jestem spoiwem. Żeby zawalczyć o jedność trzeba jej najpierw doświadczyć w sobie. Moje okruchy życia i historii zamiata wiatr z miejsca na miejsce. Są bezpańskie i niekochane. Bo jak do cholery pokochać to, co zranione i pełne wstydu? Jeśli więc jeszcze kiedyś będę się modlił o jedność, zacznę od pojednania ze sobą samym. Ale nie ma dla mnie w tej chwili trudniejszej rzeczy.\nRoman Brandstaetter powtarzał często, że „Żyd, który traci pamięć, przestaje być Żydem”. Mam w sobie bunt wobec tych słów, bo wiele mówią o mnie. Z jednej strony widzę niezniszczalne przymierze zawarte z Bogiem, a z drugiej postępującą amnezję, która sprawia, że przestaję być w ogóle stroną tego przymierza. Może właśnie pamięć jest kluczem do rozumienia człowieka? Poznając siebie coraz bardziej, coraz mniej wiem, kim naprawdę jestem. Próbując znaleźć na to odpowiedź, trafiam na luki w pamięci. Pytam, co było w tym miejscu? Tak, jakbym doświadczał duchowej demencji.\nO pewnych doświadczeniach i życiowych wyborach tak bardzo chcemy zapomnieć, że przez przypadek tracimy ważną część swojej historii. Nie da się wyrwać pojedynczego wspomnienia bez dróg, które prowadzą do niego latami. Gdy dzisiaj tam zaglądam, czasem ten film urywa się dzień przed wymazanym z bazy danych rekordem, a czasem już dwanaście lat wcześniej. Czy da się przywrócić system? Do głowy przychodzi mi, póki co jedynie – „módl się”. Bo trzeba czasu i Kogoś z szerszą perspektywą, żeby poukładać zawalone stosy wspomnień i odkryć brakujące w nich elementy.\nPalące zranienia próbujemy zaleczyć na wszystkie możliwe sposoby. Najwyżej cenione jest zapomnienie, ale czy jest to najlepsze lekarstwo? Cena za to pozorne uwolnienie jest bardzo wysoka. Nie potrafię dziś odpowiadać na najprostsze pytania, mam w głowie pustkę. „Jaką muzykę lubisz?”. Nie wiem. Bo nie pamiętam już czym się karmiłem kiedyś, bo nie mam stylu, bo nie mogę powiedzieć, że jestem czemuś wierny i do czegoś dorastałem, albo z czegoś wyszedłem. „A historie z dzieciństwa?”. Pamiętam nieliczne. Nie posiadam żadnych spektakularnych. „No to może chociaż marzenia?”. Nie umiem powiedzieć, a może wcale ich już nie mam? Zapomniałem tych dróg. Usuwając jakieś ciernie z pamięci wyciąłem również to, co istotne. Człowiek bez pamięci jest jak dziecko wyrwane ze snu. Czuję, jakbym urodził się w tej chwili, bez żadnych powiązań i historii. Towarzyszą mi każdego dnia jedynie przebłyski przeszłości, blednące z każdym dniem klisze.\nDlaczego pamięć jest tak ważna dla Brandstaettera? Bo przymierze to pamięć o Bożych cudach i historie Jego działania. Na Nim Żydzi budowali swoją tożsamość. Nosili tę opowieść głęboko w sobie, nawet jeżeli były to też historie ich zdrady i niewierności. Moje życie to historia jednej wielkiej niewierności. To opowieść o Nim i o mnie, ale wciąż nie o nas.\nNie wiedziałbym nic o sobie, gdybym odważnie nie wszedł w życie. Każda moja reakcja i relacja pokazała mi we mnie coś nowego. Czy wiedziałbym, że jestem odważny, gdybym nie stanął w czyjejś obronie? Czy mógłbym mówić o swoich talentach, gdybym nie odważył się kiedyś na spontaniczność i kreatywność? Skąd wiedziałbym, że łzy tak samo oznaczają smutek i szczęście, gdybym kogoś w życiu nie stracił i czegoś nie zyskał? Nie buduję mitu predestynacji, ale skoro już mam takie przeżycia, to chcę widzieć w tym sens. Wiem tylko, że pełnię prawdy o sobie można poznać jedynie w zderzeniu z rzeczywistością, jakakolwiek by ona nie była. Jednakowo naznaczona dobrem i złem, które czynię.\nJakkolwiek banalnie to brzmi, moja burzliwa historia jest częścią mnie. Nie dziękuję za ból, bo ze mnie akurat uczynił bezbronne dziecko. Nie umiem jednak oprzeć się pokusie myślenia, że te doświadczenia są lustrem, w którym się sobie przyjrzałem z bliska. Nie chcę ich też przeceniać, bo w każdej z moich niechlubnych historii złożyłem ofiarę z drugiego człowieka. A to zwykłe draństwo. Pewien bliski mi staruszek mawiał, że jedyne co naprawdę należy do mnie, to moje upokorzenia. Miał rację. Dobrze jest zapłakać nad swoimi ranami, bo sól oczyszcza. Ale nie warto się z nimi cackać, trzeba pozwolić im odejść, zaschnąć, zasklepić się, a blizn nie ukrywać. Dziś odbieram sobie prawo do bycia legendą. Pokora? Bynajmniej.\nJeden facet, którego szalenie cenię, uzmysłowił mi, że moja historia jest potrzebna nie tylko mi. Bo Kościół to wspólnota ludzi świadomych nie tylko dlaczego w nim są, ale też „dlaczego ich nie było”. Zrobił to w chwili, gdy myślałem, że nie potrafię nic dać, bo to, co posiadam jest jedynie owocem mojej niewierności. „Kiedy prostota łączy się głęboko z dobrocią serca, przestrzeń nadziei wokół siebie może tworzyć nawet ktoś, kto posiada bardzo niewiele” – dodałby do tego zapewne br. Roger.\nNie lubię pytań „co bym zrobił, gdyby…”, bo nie wiem. Chcę myśleć o sobie jak najlepiej, a każdy dzień pokazuje mi brutalnie, że mój mit samego siebie ma się świetnie. Odkrywanie swojej grzeszności jest szalenie trudnym etapem na drodze. Zacząłem dostrzegać światło, którym sam nie potrafię jaśnieć. Blask zmian dokonujących się w innych rzuca nowe światło na moje mroki. Jeśli się przerazisz tym widokiem, już przepadłeś. Oczyszczanie ducha jednym kojarzy się z jubilerskim kunsztem i przetapianiem złota; inni porównują je do chirurgicznej precyzji i operacji na bijącym sercu; a ja widzę siebie stojącego w progu z pochodnią. Trzeba podpalić Świątynię. W jej centrum stoi bowiem ołtarz postawiony samemu sobie. Kto jest ogniem? Jest nim Duch. „Nie potrafimy bez Ducha Świętego rozwalić ołtarza, na którym czcimy samych siebie” – mówi do mnie abp Grzegorz Ryś.\n„Niektórym ludziom przekonanym, że „przegrali życie” można powiedzieć, że w sercu Boga nic nie jest stracone (…) To oni mówią o ogniu, rozpalonym z martwego drewna ich przeszłości. I dla tych, których dotknęło cierpienie i krzyż Chrystusa, nadejdzie dzień, gdy zapłoną ogniem podsycanym całą przeszłością ich życia. Zrozumieją, że w Bogu nic nie jest stracone. Chrystus nie przychodzi unicestwić człowieka z krwi i kości, nie niszczy tego, co w nas jest. Nie przyszedł znieść, ale wypełnić. Kiedy gęstnieje mrok, Jego miłość jest ogniem. W każdym mężczyźnie, w każdej kobiecie niepowodzenia, upokorzenia, wyrzuty sumienia otwierają ranę. Staje się to być może w chwili, kiedy potrzebujemy wielkiego zrozumienia, a nikogo przy nas nie ma. Jeśli będziemy się nad tą raną użalali, stanie się udręką i zacznie niszczyć nas samych i innych ludzi, często tych najbliższych. Przemieniona przez Chrystusa stanie się miejscem siły, twórczym źródłem, z którego wytrysną komunia, przyjaźń i zrozumienie”. [br. Roger]\nW pamięci ukryte są klucze niezbędne nam do definiowania samych siebie. Wiele z tych kluczy pogubiłem. O ile dla mnie jest to trudność nie do przeskoczenia, patrząc każdego dnia w lustro, o tyle dla Boga nie ma to większego znaczenia. Z Jego perspektywy moja tożsamość jest osadzona na czymś innym, a tego pierwiastka nie można zgubić, nie można sprzedać, nie da się go nikogo pozbawić. „Na obraz i podobieństwo”. Choćbym zapomniał o sobie, On będzie o mnie pamiętał. I prawdopodobnie tylko Bóg może odpowiedzieć mi na pytanie: „kim jestem?”. On zna słowo, którym może mnie opisać w całości, uwzględniając moje pochodzenie, historię i złożoność. Nie sprawia to wcale, że czuję się spokojniejszy. Z niecierpliwością czekam, aż nada mi to imię, które wyrył na swoich dłoniach.\nStoję teraz w progu Świątyni i zbieram się na odwagę, by rzucić pochodnię w ten przerażający mrok.\n12 maja 2018 at 19:29 Odpowiedz\nNo jak nic, zapraszam na Lednicę! Dokładnie o tym mówimy w tym roku.\n12 maja 2018 at 21:08 Odpowiedz\n12 maja 2018 at 21:35 Odpowiedz\n12 maja 2018 at 22:58 Odpowiedz\nMyślę sobie, że pierwszą i najważniejszą prawdą o nas, jest to, co On sam o nas mówi. Że naszą tożsamością, jest to, kim jesteśmy dla Niego 🙂 Mk 1,11 🙂\n14 maja 2018 at 17:05 Odpowiedz\nWow, wbiło mnie w fotel. Bardzo dobry i poruszający tekst. Powinni go przeczytać wszyscy, bo przypuszczam, że większość społeczeństwa zadaje sobie to pytanie: „kim jestem”? Wielu ludzi szuka Boga, ale twierdzą , że nie mogą go odnaleźć. Widocznie za słabo Go chcą poznać. Jednak niczego nie uda nam się osiągnąć bez działania Ducha Świętego, trzeba otworzyć swoje serce i pozwolić na oczyszczenie, uwolnienie i uzdrowienie naszego wnętrza.\nMi się to zaczyna udawać. Od jakiegoś czasu, gdy cudem przeżyłam 4 poważne operacje, zaczęłam bardziej otwierać się na Boga i działanie właśnie Ducha Św. Pomogły mi w tym msze z modlitwą wstawienniczą o uzdrowienie i uwolnienie ciała i duszy. Myślę, że nie jesteśmy w stanie objąć naszym umysłem całej tajemnicy istnienia. To wszystko wie Bóg, więc trzeba mu zawierzyć i zaufać by nas prowadził, by nam pomógł wypełniać Jego Boży plan względem nas.\n14 września 2018 at 21:52 Odpowiedz\nMocne . Talent . W wielu miejscach widzę swoje wnętrze. Czytając odczułam nagłe olśnienie I zrozumienie. Dziękuję


Niezwykłe historie lotto – wygrali, a nie powinni! - Rozrywka - seriale, plotki, hity internetu, programy tv - Dziennik.pl - Dziennik.pl\nNiezwykłe historie lotto – wygrali, a nie powinni! / Inne\nChociaż każda wygrana na loterii wiąże się z ogromnymi emocjami, to do historii zapisało się kilka naprawdę niesamowitych historii lotto. Przedstawiona poniżej trójka zwycięzców do tej pory cieszy się z ogromnej fortuny, której wygrać nie powinna.\nMężczyzna o siedmiu życiach\nJak wiele pecha można mieć w życiu? Okazuje się, że niektórzy mają go bardzo wiele! Nauczyciel muzyki z Chorwacji jest doskonałym przykładem na to, że niektórym przydarzają się naprawdę niesamowite przygody, jedna za drugą! Frane Selak w nieodgadniony sposób przeżył siedem nieszczęść, z których wyszedł bez szwanku jak przysłowiowy kot, który zawsze spada na cztery łapy. Fran został wywiany z samolotu, doświadczył katastrofy kolejowej, przeżył wypadek autobusu, który wpadł do rzeki, dwukrotnie uciekł z palącego się samochodu oraz nie połamał sobie nawet jednej kości, gdy jego samochód spadł z ogromnego klifu! To wszystko wydaje się bardzo nieprawdopodobne, jednakże zdarzyło się na prawdę! Los w końcu ulitował się nad biedakiem i przygotował mu ogromną niespodziankę – Frane wygrał w 2003 r. okrągły milion dolarów w chorwackiej loterii!\nAmerykanin, który dwukrotnie wygrał kumulację Mega Millions\nChociaż bycie zapominalskim i roztrzepanym zazwyczaj kończy się ciągiem niepowodzeń, to w przypadku fana lotto z ameryki, ta reguła całkowicie się nie sprawdziła. W 2003 r. Stephen Cook zakupił kupon na losowanie Mega Millions, o którym później zapomniał. Następnego dnia, kupił on kolejny kupon na te same losowanie, z dokładnie takimi samymi numerami lotto. Ku jego zaskoczeniu wytypowane liczby okazały się zwycięskie – Stephen wygrał kumulację, która w tamtym momencie wynosiła 13,3 mln USD. Oszołomiony pieniędzmi prawie zapomniał, że posiada drugi identyczny kupon i należy mu się kolejne 13,3 mln USD! Mało brakowało, a te pieniądze całkowicie by przepadły.\nBrak manier, a wygrana 590,5 mln USD\nOkazuje się, że brak manier nie zawsze przynosi nam wstyd i dezaprobatę otoczenia! Emerytka Gloria McKenzie z Florydy postanowiła wepchnąć się do kolejki w kolekturze. Bardzo spieszyło jej się, aby zdobyć kupon na nadchodzące losowanie amerykańskiej loterii Powerball, więc młoda kobieta, która prawie kupiła już swój kupon, ulitowała się nad starszą Panią i wpuściła ją do kolejki. Nie mogła przewidzieć, że ten akt uprzejmości będzie warty prawie 600 milionów dolarów! Gloria McKenzie kupiła jeden kupon korzystając z opcji „Chybił Trafił”. Jak okazało się później na kuponie znajdowały się wszystkie wylosowane podczas następnego losowania Powerball liczby, które uczyniły kobietę milionerką z dnia na dzień! Nikt nie przypuszczał, że ustąpienie komuś miejsca w kolejce może mieć taką wartość.\nChciałbyś dołączyć do grona zwycięzców?\nChociaż te nieprawdopodobne historie lotto nie przydarzają się każdego dnia, to prawie codziennie gdzieś na świecie wyłaniany jest nowy milioner. Nie wszyscy zwycięzcy lotto uciekają z płonących samochodów, zapominają o swoich kuponach bądź wpychają się w kolejkę – niektórzy z nich po prostu typują swoje szczęśliwe liczby i kupują kupon w kolekturze bądź przez Internet. Okazja na wielką wygraną czai się za rogiem, ponieważ największa europejska loteria EuroMillions organizuje Super Losowanie, w którym do wygrania jest aż 130 milionów euro, czyli około 560 milionów złotych! Kupony na te losowanie zdobyć można na dwa sposoby: podróżując do Hiszpanii, Francji bądź Wielkiej Brytanii, gdzie sprzedawane są one w kolekturze, bądź kupując je online na platformie theLotter. Warto złapać tę okazję, ponieważ nie pojawi się ona ponownie prędko. Największa w Europie loteria EuroMillions organizuje bowiem Super Losowania jedynie kilka razy do roku.\nNajbardziej mi sie podoba jak 90-letni dziadek wygrywa w lotto 10 milionow dolarow i sie go pytaja jakie ma teraz plany....\nLos w końcu ulitował się nad biedakiem?! Chyba nad niewiarygodnym szczęściarzem. Normalny człowiek umarłby już siedem razy, a facet jeszcze wygrał na loterii.\nczy ktoś zna milionera w Polsce?U nas wygląda ,że pieniądze są dla kogos zbierane-kumulacje- i wygrywane przez tego kogoś!Przy tak ogromnych sumach nie powinno byc tajemnic- wkońcu to sa pieniądze wszystkich obywateli grających w ta gre! jak wygrywasz dużo masz sie ujawniac -najwyżej póżniej zwiejesz za granicę- ale ludzie musza wiedziec dokąd udaj a sie ich pieniądze!a tak wygląda ,ze są bezczelnie wyprowadzane!


Rynek nieruchomości w dzisiejszych czasach jest bardzo duży. Zarządzanie nieruchomościami Najczęściej jednak zwracamy na niego uwagę, biorąc pod uwagę większe miejscowości ponieważ to właśnie tam znajduje się największa liczba ogłoszeń i dostępnych nieruchomości. Jednak warto zwrócić uwagę również na rynek nieruchomości w mniejszych miejscowościach, ponieważ to właśnie tam jego ruch jest najmniejszy. Rynek nieruchomości w mniejszych miejscowościach bardzo często dotyczy każdego rodzaju nieruchomości. Zarządzanie nieruchomościami Znajdziemy tam mieszkania, domy, lokale usługowe zarówno na sprzedaż jak i na wynajem. Warto jednak zainteresować się takimi lokalizacjami, ponieważ to właśnie tam ceny są znacznie niższe niż w dużych miejscowościach. Dzięki temu rynek nieruchomości może się upłynnić a ruch znacznie zwiększyć. Zarządzanie nieruchomościami Warto sprawdzać oferty nieruchomości w Internecie, aby przekonać się o tym, jakie oferty można znaleźć w mniejszych miastach.\nOpublikowano w Nieruchomości Tags: kamień naturalny wrocław, wycinka drzew Łódź\n« Domy wielorodzinne


Jeśli posiadamy mieszkanie w tak zwanym bloku, a więc budynku wielorodzinnym wybudowanym w okresie powojennym, raczej nie będziemy mieli możliwości posiadania takiego klasycznego kominka, gdzie wesoło będzie nam buzował ogień – jest to do uzyskania w domach jednorodzinnych, jak też i w starych, przedwojennych kamienicach, gdzie ogrzewanie opierało się na istnieniu tam pieców kaflowych, a więc takie budynki mają odpowiednie przewody kominowe. Wówczas można pokusić się nie tyko o wykonanie kominka w salonie, ale też i o wykorzystanie tego kominka jako elementu systemu grzewczego danego domu czy mieszkania. Koszt takiej instalacji jest nawet nieco niższy niż koszt wykonania klasycznego ogrzewania centralnego tak zwanego lokalnego, gdzie w jednym miejscu znajduje się piec grzewczy na paliwa stałe, a w poszczególnych pomieszczeniach lokalizujemy tradycyjne grzejniki zasilane ciepłą wodą. Wystarczy od kominka (a właściwie wkładu kominkowego, jest to o wiele bardziej ekonomiczne) poprowadzić do wszystkich pozostałych pomieszczeń kanały, którymi ciepłe powietrze, ogrzane kominkiem, będzie rozprowadzane przy pomocy specjalnej dmuchawy do reszty pomieszczeń w danym lokalu mieszkalnym. Takie ogrzewanie jest dość wydajne, w domu jest możliwość popatrzenia na prawdziwy ogień, nie ma problemów związanych z zapowietrzaniem się grzejników lub z gromadzeniem się w nich kamienia kotłowego.


Przesyłam link do ciekawej oferty: http://4sciany-nieruchomosci.pl/lokal-wynajem-15m2-1200pln-srodmiescie-warszawa-mazowieckie,2558/3098/OLW\nBiuro o powierzchni 15m kw. w kamienicy w samym centrum Warszawy.\n- wszystkie opłaty eksploatacyjne\n- ochronę całodobową\n- super szybki internet LTE.\n- meble biurowe - biurko, krzesła.\nBudynek znajduje się 100m od stacji metra Nowy Świat, 100m od nowego klubu fitness McFit, 100 od skrzyżowania Świętokrzyska z Nowym Światem. Do Wisłostrady 1000 m, do Uniwersytetu Warszawskiego 300m, do punktu Poczty Polskiej 100m.\nKaucja jednomiesięczna, umowa na czas nieokreślony z jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia.


ŁASKAWCA ALEKSANDER KWAŚNIEWSKI chciałby na odchodne ukrócić męki Ryszarda Kalisza skazanego w wyniku zbrodni sądowej na 8 tysięcy złotych polskich grzywny. To nie żadna kumoterka czy inne takie. Prezydent czyni to z dobrego serca, bo panowie się osobiście bardzo słabo znają, a już na pewno nigdy się z bliska nie widzieli. Brzuch im przeszkadzał.\nTO BYŁY GŁUPIE ŻARTY, a teraz serio. Są takie chwile w życiu krotochwilnego komentatora, że słów mu brak. Tak właśnie zrobiło nam się na wieść o tym, że Kwaśniewskiemu zamarzyło się również wyratować od więziennej celi swego wieloletniego kompana Zbigniewa Sobotkę. Wydawało nam się, że kto jak kto, ale Kwaśniewski już dawno przekroczył wszelkie granice bezczelności czy hucpy, a tu proszę. Ciekawe, jak to nam wytłumaczą Adam Michnik i Janina Paradowska?\nNA RAZIE DO POPIERANIA SOBOTKI zabrali się koledzy z SLD. Stękał w jego obronie Szmajdziński, sapał Kalisz, a peany wznosił Michał Tober. "Żywię wielką sympatię, wielki szacunek i wielkie zaufanie do kwalifikacji moralnych Zbyszka Sobotki" - piał z zachwytu. Młody to człowiek, ale z zadziwiającym talentem do autokompromitacji: jak nie najgorszy rzecznik najgorszego rządu, to piewca etycznej wielkości Sobotki. W latach 50. pisałby sonety na cześć Miczurina.\nW TYM SAMYM CZASIE SLD zgłosił projekt, by niektórych przestępców nie wsadzać do więzień, ale ich elektronicznie obrączkować. A tych, którzy należeli do SLD, w ambasadory posłać.\nSOBOTKA ZNA PRAWDZIWEGO SPRAWCĘ przecieku starachowickiego, niejakiego ministra na Ja. - to jedna z krążących odpowiedzi na nurtujące wszystkich komentatorów pytanie: "co takiego musi wiedzieć Sobotka, że Aleksander Kwaśniewski zdecydował się na odchodne zszargać sobie reputację?". Hm, pozwolimy sobie zauważyć, że to idiotycznie postawione pytanie. Bo co tu było szargać?\nECH, CI BURŻUJE! Janusz Palikot (PO) powala boską fryzurą, a Piotr Misztal (Samoobrona) krzepą. To znaczy chciał powalić, w pojedynku na ręce, ale poległ. Rzecz odbyła się w łódzkiej dyskotece, nad ranem, gdzie pan poseł, w niezłym nastroju, widać już po jednym immunitecie na każdą nóżkę, awanturował się z ochroniarzami, a policjantów zwalniał z pracy po telefonie do Ludwika. Panie pośle, a Cif też odbiera pańskie telefony?\nALE TO WCALE NIE BYŁO TAK, jak państwo myślą. Misztal wcale tam nie bibkował, tylko wizytował lokal podczas interwencji poselskiej. Naród mu się bowiem skarżył i poseł postanowił rzecz sprawdzić osobiście. Podobno jest też mnóstwo skarg na agencje towarzyskie. Misztal zapewne się nie uchyli.\nHUCZNIE ZAPOWIADANO POWOŁANIE gabinetu cieni PO. Teraz tłumaczą się, że cieniami mają być platformerscy szefowie lub wiceszefowie komisji, czyli takie tuzy jak Kopacz, Szumilas czy Grabarczyk. Wychodzi więc na to, że powołują nie tyle gabinet cieni, ile gabinet cieniasów.\nŻYCIE WEWNĘTRZNE PO CAŁKIEM DOBRZE ilustruje poniższa historyjka. Otóż podszedł do nas pewien poseł PO (frakcja Tuska) i rzucił nienawistnym tonem: "A wy co? Ciągle na usługach Rokity?". Panie pośle, meldujemy posłusznie, że Rokita jest znanym centusiem, więc przeszliśmy na żołd Leppera. Mamy nadzieję, że to pana uspokoi.\nWYSZŁO NA TO, ŻE JEDYNYM politykiem, który nie wie o istnieniu Dody Elektrody, jest Izabela Jaruga-Nowacka, nomen omen mongolistka. Przynajmniej jednej gazecie na "Fa" tak wyszło. Doda talentów ma wiele, a nam znana jest od czasów wywiadu zatytułowanego "Nie jestem zwykłą dziwką. Jestem Doda Elektroda!". Zawstydzona własnym nieuctwem Jaruga-Nowacka postanowiła jakoś wynagrodzić Dodzie ten despekt i od stycznia ma się nazywać Izabela Elektroda-Nowacka.\nFot. K. Mikuła (M. Tober); M. Stelmach (Rokita)


KURS PODSTAWOWY MANICURE HYBRYDOWEGO\nManicure kombinowany – to odepchnięcie, wycięcie oraz wyfrezowanie skórek wokół wału paznokci. Metoda ta wymaga ukończenia profesjonalnego szkolenia. Ważne jest by pod okiem doświadczonej osoby nauczyć się każdego etapu, ponieważ pracujemy z ostrymi narzędziami oraz frezarką przy wale paznokciowym, który możemy zranić. Wszystkie narzędzia używane w manicure powinny być wysterylizowane.\nCzas trwania: 8h (teoria ok. 2h + praktyka ok. 6h)\n1. Omówienie teorii (budowa aparatu paznokciowego, choroby, dezynfekcja i sterylizacja, potrzebne produkty)\n4. Podstawy frezarki\n5. Prawidłowe przygotowanie płytki do aplikacji produktów hybrydowych\n6. Wykończenie kolorem\n* kursantka pracuje na modelce


Misiołek Katarzyna - Książki | Dobreksiazki.pl\nA mówią, ze macierzyństwo jest takie cudowne... Weronika wpadła w panikę, kiedy dowiedziała się o kolejnej ciąży. Miała już czteroletnie bliźniaczki, a na bliskich nigdy nie mogła liczyć. Poza tym nie siedziała bezczynnie w domu – prowadziła popularny blog o macierzyństwie, organizowała sesje zdjęciowe, żyła w biegu. Nie planowała trzeciego dziecka. Po narodzinach synka uwierzyła, że da sobie radę. Ale mały całymi nocami płakał, bliźniaczki były o niego zazdrosne, a mąż przesiadywał do późna w firmie. Kobieta zapadała się w otchłań beznadziei. Towarzyszył jej ciągły, rozdzierający płacz dziecka. Słyszała o depresji poporodowej, ale nie sądziła, że przydarzy się właśnie jej. Tamtej nocy marzyła tylko, żeby synek chociaż na chwilę ucichł. Naprawdę nie chciała go skrzywdzić, nie była wtedy sobą… A może jednak?


Co na śniadanie? Domowa granola!\nCo na śniadanie? Domowa granola!\nChcesz znaleźć łatwy sposób na poprawę swojej energii i zdrowia? Nie ma nic prostszego: jedz śniadanie każdego dnia!\nMama zawsze powtarzała, żeby jeść śniadanie. Miała rację! Śniadanie to świetny sposób na początek dnia, ponieważ „rozrusza” nasz metabolizm już od samego rana. Śniadanie poprawia naszą koncentrację i wydajność. Pomaga nam zwiększyć siłę i wytrzymałość, dzięki czemu możemy angażować się w aktywność fizyczną.\nWszyscy z nas pamiętają o tym, ale w chaosie codziennego poranka zapominamy o zjedzeniu choćby kanapki albo po prostu nie mamy na to czasu. Tak było również ze mną. Nigdy nie miałam czasu zjeść śniadania, zazwyczaj jadłam jakąś bułkę na zajęciach, często w biegu. Tak wyglądał mój poranny posiłek.\nOd jakiegoś czasu udało mi się wygospodarować czas na śniadanie :) Ulubionym posiłkiem na tę porę dnia jest dla mnie musli. Do tej pory jadłam tylko sklepowe, unikałam tych z dużą ilością kandyzowanych owoców. Ale niedawno dostałam fantastyczny przepis od znajomej, którym chciałam się z Wami podzielić. Robiąc samemu musli, można je w stu procentach dostosować do naszego smaku.\n- 6 szklanek płatków (ja dałam 3 szkl. owsianych i 3 szkl. żytnich)\n- 1 1/2 szklanki orzechów i migdałów (łącznie)\n- 1 szklanka suszonych owoców (rodzynki, morele…)\n- 1/2 szklanki ziaren lnu lub sezamu, owsa, słonecznika\n- 1/2 – 3/4 szklanki miodu (użyłam takiego prosto z własnej pasieki:) )\n- 1/2 szklanki oleju (ja dałam niepełne pół szklanki)\nPłatki + orzechy + cynamon + sól wymieszać. Olej rozgrzać na patelni, dodać miód, mieszankę płatków, orzechów i przypraw, połączyć składniki razem, dobrze wymieszać i chwilkę podgrzać. Tak przygotowane płatki podzielić na dwie części. Jedną część wysypać na blachę i zrumienić w piekarniku nagrzanym do 170′C przez około 5-8 minut, co jakiś czas mieszając i uważając, żeby się nie przypaliło.\nPo ostygnięciu wymieszać z drugą częścią płatków, dodać suszone owoce, ziarna i co kto lubi:) Ja dodałam żurawinkę. Przesypać do szczelnego pojemnika.\nW 100g domowego musli mamy 396 kcal, w tym: białka 9 g, tłuszczu 14 g, węglowodanów 65 g.\nDobre na śniadanie, dobre do podjadania ;)\nSmakowity przepis na domową granolę przygotowała dla Was Ania, właścicielka bloga o zdrowym stylu życia My Fitnessland.\nMy Fitnessland – Ania, 23 lata, studentka. Od zawsze lubiąca aktywny tryb życia. Czasem bardziej, czasem mniej regularnie. Przepis na życie? Szczypta radości, dwie łyżki uśmiechu, łyżka dobrej zabawy. Do tego dwie szklanki dobrego humoru, pomieszać wszystko z kilogramem endorfin i gotowe!\ndomowe musli (1)\nJajko – idealne śniadanie jesienią i zimą ››


Rozwód z powodu przyzwyczajenia – Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nStrona główna / Informacje / Rozwód z powodu przyzwyczajenia\nRozwód z powodu przyzwyczajenia\nOBORNIKI. Nie ma bodaj lepszych miejsc na otarcie się o samo życie i płatane przez nie figle, jak mroczne i pełne tajemnic sądowe korytarze. Krążąc po nich w poszukiwaniu wartych opowiedzenia hidtorii spotkaliśmy niedawno w jednym z sądów oborniczanina Antoniego Ś. Był tam umówiony z dalekim kuzynem, adwokatem, który ma go wspierać radą i sercem podczas sprawy rozwodowej.\n– Dlaczego pan się rozwodzi panie Antoni? – zapytaliśmy nieco zdumieni, statecznego i wręcz nobliwego, zdawać by się mogło, pięćdziesięciolatka. – To nie ja się rozwodzę. To żona rozwodzi się ze mną – wyjaśnił jakby nieco zawstydzony, a może tylko zamyślony pan Antoni. Tego dokładnie nie wiemy, bo mrok korytarza starego sądu nie pozwalał nam dobrze dostrzec jego twarzy.\nMężczyzna usiadł i początkowo wolno i z pewnym onieśmieleniem, a potem już coraz chętniej zaczął nam opowiadać o tym jak potraktowało go życie.\n– Małżeństwo rozpadło mi się z powodu przyzwyczajenia, powiedział do nas patrząc w zadumie gdzieś w pustkę za nami. – Jak to z przyzwyczajenia?\nNim minął kwadrans pan Antoni, niczym pęknięta tama, wyrzucał z siebie to wszystko, czym mógł się podzielić tylko z nieznajomymi. Zapewniliśmy go, że opiszemy jego przypadek, jako przestrogę, zmieniając imiona, adresy oraz inne dane tak skutecznie, aby uniemożliwić identyfikację głównych bohaterów tej tragikomedii.\nFaktem jest jednak to, że Antoni Ś., pomimo dobiegającej pięćdziesiątki, był mężczyzną wysokim i szczupłym, choć dość postawnym, o wciąż jeszcze przystojnych rysach twarzy. Mógł w pewnym przybliżeniu przypominać nieco popularnego niegdyś aktora. Tak przynajmniej stwierdziła jego sąsiadka, Longina Dź. Po raz pierwszy porównała go z tym aktorem podczas przypadkowego spotkania przy osiedlowym śmietniku. Wpadli tam na siebie z wiaderkami i to w sensie dosłownym. Ani przez moment nie przypuszczali wówczas, jaką rolę w ich życiu odegra ów śmietnik.\nAntoni Ś. Mieszkał na jednym z obornickich osiedli. Pracował od wielu lat w pewnej firmie z branży budowlanej, zajmując się tam kompletowaniem dokumentacji i wykonując drobne zlecenia szefów. O swojej pracy sam powiedział – nie była fascynująca, ale pewne i dało się z niej wyżyć. Jego małżonka prowadziła drobną działalność gospodarcza, córka dawno już wyszła za mąż i wyjechała do innego miasta. Po pracy Antoni Ś., oglądał telewizję, pił raczej umiarkowanie, lubił wycieczki piesze lub rowerowe oraz książki historyczne. W taki też właśnie sposób przedstawił się uśmiechniętej sąsiadce podczas wieczornego spotkania przy śmietniku.\nPani Longina wyszła wówczas pod osłoną zapadającego mroku w samym tylko szlafroczku na nocnej koszuli, licząc na to, że nikogo nie spotka. Tymczasem nie tylko spotkała Antoniego, ale jeszcze niechcący uderzyła go wiaderkiem. Pałąk za który je niosła wyhaczył się i jakaś poobiadowa resztka ubrudziła Antoniemu spodnie. Pani Lonia przepraszała go za to i schylona starała się te spodnie oczyścić chusteczką. On się bronił, twierdząc że to drobiazg. Jednak nie mógł oderwać wzroku od jej rozchylonego szlafroczka odsłaniającego całkiem kształtny dekolt nie znanej dotąd z tej strony sąsiadki.\n– Są gusty i guściki, tak jak są biusty i biuściki – zażartował rozluźniany coraz bardziej pan Antoni – a ja wtedy chyba zagustowałem w mojej Loni. Ostatecznie pani Longina umówiła się z sąsiadem, że przy okazji wypiją razem kawę i ona dowie się, czy aby nie zostały na spodniach jakieś plamy.\nLongina Dź. pracowała w oświacie i była samotną panną, o bardzo ciepłej powierzchowności i nie mniej miłych kształtach. Nie to, że żyła całkiem sama, bo miała rodzinę oraz wiele przyjaciółek oraz kolegów. Jednak nie wyszła nigdy za mąż, czasami tego żałując. Tośkowi – bo tak spieszczała imię Antoni – opowiadała, że miała kiedyś spore powodzenie, jednak nie mogła się zdecydować. Koleżanki poodbierały jej jednego absztyfikanta po drugim i nim się obejrzała stuknęła jej czterdziestka. Koleżanki miały już rodziny, a ona dzielnie trwała solo.\nPoczątkowo nie zwróciła uwagi na incydent przy śmietniku. Jednak niemal codziennie zaczęła teraz spotykać na swej drodze Antoniego. Mijał ją z uśmiechem, czasem przystanęli, aby pogadać o czymś obojętnym. W końcu ona zaprosiła go do siebie na obiecaną kawę.\nByło miło. Rozmawiali o książkach, filmach i telewizji. Innym razem on naprawił jej w domu gniazdko elektryczne i jakieś urządzenie, bo z zawodu był elektrykiem.\nOdwiedziny u sąsiadki ukrywał przed żoną. Wychodził niby na spacer, obchodził blok od tyłu, przemykając pod balkonami, szybko wchodził do sąsiedniej klatki schodowej, licząc na to, że nie zauważy go żona.\nMijał czas. Sąsiedzkie spotkania niemal niedostrzegalnie przerodziły się w romans. Godzinka lub dwie u Loni były dla Antoniego wczasami na Riwierze. Nadawały sens jego nudnemu życiu, stawały się coraz bardziej ważną częścią bytu Antoniego, który przestał już liczyć na wygraną w totka, awans w pracy, czy dawne zainteresowanie u małżonki.\nRównież pani Longina zaczęła tęsknić za Antonim, czekając niecierpliwie na jego kolejne wizyty. Chociaż już dawno postanowiła nie wiązać się z nikim na stałe, to jednak myśl o życiu bez Tośka u boku, stawała się jej coraz bardziej przykra. Nie zależało jej przy tym bynajmniej wcale na tym, aby odszedł od żony. Zaczęła czuć się w pewnym sensie mężatką, będąc jednocześnie w pełni niezależną.\nBrakowało jej tylko jednego. Chciała spędzić z Antonim parę dni, tak aby z nim zasypiać, a rankiem się obok niego budzić. O wspólnym wyjeździe nie mogło być mowy, choć Longina bardzo go na to namawiała. – Co ja powiem w domu? – pytał. Parę godzin, to jeszcze jakoś wytłumaczę, ale parę dni?\nJednak wiadomo, że jak kobieta coś sobie postanowi, to już prawie jak wyrok. Pani Longina zgodziła się na to, że na razie nie wyjadą, ale z choć kilku dni razem zrezygnować nie chciała. Antoni zaczął więc kombinować. Podczas obiadu rzucił żonie od niechcenia, że będzie musiał wyjechać na Śląsk, bo są tam jakieś dokumenty do skompletowania. Nie patrząc na żonę dodał, że mu się nie chce, gdyż będzie trzeba odwiedzić wiele instytucji i spać gdzieś po hotelach, a tak w ogóle to on wolałby zostać z nią w domu.\nPo paru dniach żona sama zapytała o ten wyjazd, a Antoni znów z udawaną niechęcią odparł, że musi wyjechać za trzy dni. Już sprawdził, że wyjdzie z Obornik tym o 16:40 do Gliwic, aby tam dotrzeć na 22:40. W hoteliku będzie około 23, to się zdąży wyspać. – Nie mogą cię zwolnić z pracy prędzej tak, byś jechał wcześniejszym pociągiem i nie tłukł się nocą po obcym mieście? – zapytała go z troską małżonka. Na to także Antoni był przygotowany wyjaśniając, że ten 22:40 jest jedynym połączeniem bez przesiadek.\nGdy nadszedł dzień pseudodelegacji, rosło podniecenie w każdym z mieszkań. Pani Leokadia nakupiła delikatesów. Sprawiła sobie „coś do spania”, nowego, cienkiego i leciutkiego. Antoni walczył ze stłamszonym sumieniem, miotając się pomiędzy ewidentną zdradą kobiety, z którą przeżyli razem prawie 30 lat a chęcią spędzenia kilku upojnych dni z cieplutką Lonią.\nNic nie przeczuwająca małżonka Antoniego wyprała i wyprasowała mu najlepszą piżamę i kupiła mężowi pasiasty szlafrok, aby wyglądał porządnie tam w świecie. Potem uszykowała mu kanapki twierdząc, że w tych pociągach to nie wiadomo czym karmią i dołożyła termos z herbatą, bo po kawie nie zaśnie.\nAntoni o żadnym śnie wcale nie myślał. Cmoknął żonkę w policzek, wziął w garść nieco wysłużony już neseserek i wyszedł z domu. Tym razem ruszył w kierunku dworca, a odwróciwszy się pomachał jej jeszcze na pożegnanie. Gdy skrył się już za blokami, obiegł je truchtem i starym sposobem wbiegł do pierwszej klatki z końca bloku, gdzie już czekała go Leokadia.\nTym razem nie musieli się spieszyć. To nie była godzinka na pospieszny sex i odrobinę czułości przed zbliżającą się kolacją z żoną. Mieli wreszcie czas tylko dla siebie. Rozmawiali, planowali. Nakryli wspólnie stół i siedli niespiesznie do wczesnej kolacji. Potem obejrzeli jakiś film w telewizji i posprzątali razem ze stołu. Lonia pomyła naczynia a Tosiek obejrzał wiadomości.\nLeokadia była zachwycona. Miała wreszcie „swego mężczyznę”. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić młodszym czytelnikom, że kobieta nigdy nie będzie całkowicie pewna swej zdobyczy i w pełni nie zatriumfuje nad nią, dopóki nie zagoni chłopa do wyrzucenia śmieci. Dochodziła niemal północ, gdy tresowany przez 30-letnie pożycie Tosiek złapał karnie za wiaderko od którego się wszystko zaczęło i ruszył chyłkiem do śmietnika. Wysypał śmieci i również chyłkiem wrócił do domu. Nacisnął klamkę, nie ustąpiła. Krótko zadzwonił i w drzwiach stanęła… jego ślubna małżonka.\n– Nie potrafię panu opisać jak bardzo byłem tym zaskoczony. Jednak jeszcze bardziej ode mnie zaskoczona była żona. Dochodziła północ. Ja zamiast spać w Gliwicach, stałem na progu w piżamie, laczkach i swym nowym szlafroku na dodatek z wiaderkiem na śmieci w dłoni. Pierwsza z osłupienia wyszła połowica pana Antoniego i zapytała – co to za wiaderko, jakby to właśnie było w tym wszystkim najważniejsze.\nJak sobie łatwo wyobrazić, w takiej sytuacji trudno mu było powiedzieć coś innego niż prawdę. Ta prawda zaprowadził pana Antoniego do sądu, gdzie liczył na spotkanie z dalekim kuzynem adwokatem. Chciał się poradzić w sprawie mieszkania, podziału majątku i tych wszystkich przykrych zawiłości, które powstają, gdy się ludzie rozwodzą. A pomyśleć tylko, że mogłoby do tego może i nigdy nie dojść, gdyby nie przyzwyczajenie. Bo jeżeli przez ponad ćwierć wieku po wyrzuceniu śmieci Antoni wracał zawsze do swego mieszkania, to tego fatalnego dnia zrobił to zupełnie odruchowo.


Klapki SERGIO BARDI - SB-27-07-000295 712 - Żółte klapki damskie Sergio Bardi, bez wzorów, z materiału, bez obcasa, bez zapięcia. W wyprzedaży za 169.00 zł. - Klapki damskie - Obuwie damskie - Buty - Sklep Radio ZET\nKlapki SERGIO BARDI – SB-27-07-000295 712\nUniwersalna propozycja marki Sergio Bardi. Cholewka dopasowuje się do stopy skóra naturalna – nabłyszczana, licowa. Wkładka to skóra. Materiał podeszwy to wysokogatunkowe tworzywo. Fason podkreślają detale: skóra naturalna. Kobiece i przyjazne dla stopy, będą bazą dla całego stroju.\nklapki damskie ze sklepu eobuwie.pl klapki damskie bez obcasa klapki damskie sergio bardi buty sergio bardi klapki damskie bez zapięcia buty eobuwie.pl żółte klapki damskie\nKlapki SERGIO BARDI - SB-33-07-000178 111\nKlapki SERGIO BARDI - SB-08-07-000284 103


To koniec Citroëna C4 Cactus - Wokół Motoryzacji\nTo koniec Citroëna C4 Cactus\nBy Karol Filipiak / 24 czerwca 2019\nKoniec śmiesznego C4 Cactus zwiastuje zmiany w polityce marki i pokazuje, że od crossoverów powoli producenci odchodzą. Czyżby nowa moda?\nCitroën C4 Cactus zasłynął na rynku dzięki swojemu ekstrawaganckiemu wyglądowi z charakterystycznymi “poduszkami” dookoła samochodu. Zasłynął Airbump’ami i na tym się skończyło, bo wraz z faceliftingiem w 2017 roku zredukowano ich liczbę, a samochód stracił swój dotychczasowy styl. Nie mniej jednak to dosyć udana konstrukcja, a silniki choć 3-cylindrowe spisywały się bardzo dobrze. C4 Cactus skutecznie bronił się przed konkurencją, aż do czasu ogłoszenia zmian przez szefostwo z góry.\nXavier Peugeot w wywiadzie dla magazynu Top Gear przyznał, że następca modelu C4 jest już prawie gotowy, a biorąc pod uwagę fakt, że dwa lata temu był facelifting to w przeciągu najbliższych dwóch lat powinniśmy zobaczyć następną generację. Ale nie do końca tak będzie, bo C4 Cactus umiera, a seria C4 idzie w inną stronę. Zarząd Citroëna stwierdził, że C4 będzie samochodem kompaktowym i porzuci wygląd crossovera. A co z Cactusem?\nObecny model zakończy swoją produkcję w 2020 roku, a nazwa Cactus zniknie z portfolio na jakiś czas. Niewiadomo konkretnie na ile, ale podobno ma wrócić wraz z jakimś całkowicie nowym modelem. Najprawdopodobniej będzie to nowa hybrydowa konstrukcja zaczerpnięta z Peugeota i wykorzystana w jakimś małym, zwinnym modelu.\nPremiera nowego C4 to przełom 2020/2021 i zbiegnie się to raczej z powolnym wkraczaniem koncernu PSA do Ameryki, bo już w 2023 roku ma działać prężna flota dealerów. Niewątpliwie Citroën pokłada nadzieje w układach hybrydowych, bo w planach jest nawet całkowicie elektryczna konstrukcja do miasta. Szkoda, że Cactus ze swoimi “poduszkami” odchodzi w niepamięć, ale może to i lepiej dla rozwoju marki?\nFoto. materiały prasowe Citroën\nLancia Delta Integrale w całości wykonana z klocków LEGO!\nBy Hubert Grabowski / 29 października 2020\nGrand Prix Francji [PODSUMOWANIE]


Jak wybrać instruktora? - Na koniu - blog\nZapewne część z Was – niezależnie od tego, czy dopiero zaczynacie, czy już długo jeździcie – zastanawia się jak wybrać instruktora. Bo umiejętności doskonali się całe życie jeśli chce się dobrze jeździć. Dobra jazda to nie jest nie spadanie z konia i szarpanie konia na wodzach tylko umiejętność dobrej współpracy z nim i to głównie przez dosiad i łydki.\nCzym się kierować i co powinno być priorytetem przy wyborze swojego własnego trenera czy też nauczyciela dla dziecka?Czy i kiedy zmienić instruktora na innego? Tutaj jest trochę tak jak z wyborem samochodu czy mieszkania: na początku należy sobie postawić pytanie, co jest głównym naszym celem. I też jak z wyborem lekarza czy mechanika: co jest dla nas najważniejsze.\nNajpierw musimy się zastanowić, co jest naszym priorytetem – czy to, żeby było blisko (bo np. nie mamy samochodu), aby było tanio (przy czym tutaj można się mocno zdziwić, ale o tym za chwilę), czy też to, aby skutecznie i to w skończonym czasie nauczyć się dobrze jeździć konno. Tutaj musimy pamiętać o tym, co jest wspólne dla specjalistów w każdej dziedzinie: zwykle choć godzina ich pracy kosztuje więcej niż tych mniej doświadczonych, to efekt końcowy osiągają najczęściej w dużo krótszym czasie i w ostatecznym rozrachunku za osiągnięcie naszego celu zapłacimy mniej.\nCzym charakteryzuje się dobry instruktor?\nPrzede wszystkim dobrze traktuje konie (nie szarpie, nie krzyczy itp.) oraz jeźdźców. Co to oznacza w praktyce? Dopasowuje tempo i kierunek nauki do osoby uczonej (nie każdy musi skakać czy galopować w terenie); tłumaczy wszystko dokładnie (a nie przewraca oczami, gdy ktoś dopytuje, bo czegoś nie rozumie).\nPonadto skupia się na podopiecznym (nie na paleniu papierosa, rozmowie z osobami obok czy przewijaniu stron na telefonie). Poza tym tutaj sprawdza się doskonale „po owocach ich poznacie”. Jeżeli masz dobrego instruktora, to widzisz postępy w swoich umiejętnościach1, a do tego bolą Cię po treningu raczej mięśnie a nie wszystkie stawy, kręgosłup i śródstopie.\nCo jest ważne w pracy z instruktorem? Przede wszystkim zaufanie do niego. Jeśli czujesz się niepewnie i masz wrażenie, że ta osoba nie wie do końca co robi lub boisz się co za chwilę zrobi koń, tracisz coraz bardziej równowagę, a z każdą jazdą jest gorzej, to znaczy, że musisz poszukać innego nauczyciela. Nawet jeśli ten jest super miły i ma ogromne osiągnięcia jako zawodnik. Dlaczego? Żeby się nauczyć czegoś, to trzeba założyć, że:\nnauczyciel wie lepiej niż Ty (jeśli uważasz, że się nie zna, to go zmień),\nnauczyciel wie, co robi i możesz mu w pełni zaufać.\nInstruktorzy (ci z sercem i prawdziwi fachowcy) przez lata doświadczeń naprawdę dobrze potrafią ocenić, czy dana rzecz jest na Twoje możliwości i czy z danym koniem dasz radę współpracować. Albo możesz zaufać, albo zmień – inaczej szkoda konia (on się też wtedy dużo bardziej męczy i stresuje), pieniędzy i oszukiwania siebie, że coś z tego będzie w jakimś skończonym czasie.\n1 oczywiście pod warunkiem, że stosujesz się do poleceń i wkładasz w to maksimum zaangażowania, a nie „wszystko wiesz lepiej” albo robisz „aby było”\nzdjęcie: FreeImages.com/Irina Shreiner\nKoń mnie zrzucił, czyli o wypadkach słów kilka >>


Piotr Wesołowicz 07.09.2015 19:29\nJeśli Holendrzy nie zakwalifikują się do Euro 2016, będą siódmym brązowym medalistą mundialu z Europy, który odpadł w eliminacjach do kolejnego turnieju rangi mistrzowskiej - przypomina ?The Telegraph?.\nWcześniej ta sztuka nie udała się Polakom, którzy po medalu zdobytym w Hiszpanii odpadli w kwalifikacjach do Euro 1984, Francji, która nie zagrała w mistrzostwach Starego Kontynentu cztery lata później, a także Włochom (1992), Szwecji (1996), Chorwacji (2000) oraz Turcji (2004).\nZawodnicy Danny'ego Blinda są na najlepszej drodze, by do niechlubnego grona dołączyć. Kadra Holandii pogrążona jest w kryzysie. Ostatnia porażka z Turcją (0:3) zepchnęła ją na czwarte miejsce w grupie A. Niedzielna przegrana była dla "Oranje" czwartą w całych kwalifikacjach. Tymczasem poprzednie eliminacje do mundialu zespół Luisa van Gaala skończył z dziewięcioma zwycięstwami i remisem.\nCzy to klątwa brązowego medalu? - zastanawia się "The Telegraph". Zaprzeczają jej Niemcy, którzy byli trzeci na mistrzostwach świata w 2006 i 2010, ale kolejne eliminacje przebrnęli bez kłopotu. Nasi zachodni sąsiedzi są jednak wyjątkiem, kwalifikowali się bowiem do wszystkich mistrzostw Europy od 1972 roku i są liderami turnieju w tabeli wszech czasów.\nW kolejnej serii spotkań eliminacji do Euro 2016 Holendrzy zagrają 10 października na wyjeździe z Kazachstanem.


żarówki, MITSUBISHI SPACE RUNNER - Motochemia\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników MITSUBISHI SPACE RUNNER dla których mamy w ofercie dedykowane żarówki.\nżarówki wg rocznika MITSUBISHI SPACE RUNNER:\nPo co szukać żarówki dedykowane dla MITSUBISHI SPACE RUNNER?\nMITSUBISHI SPACE RUNNER to świetne samochody, do których pasują określone żarówki. Jeżeli masz MITSUBISHI SPACE RUNNER z rocznika 1999 - 2002 (N6_W) lub 1991 - 1999 (N1_W, N2_W) to musisz wiedzieć, że odpowiednio dobrane żarówki wspomagają bezpieczną eksploatację pojazdu. Pamiętać trzeba, że MITSUBISHI SPACE RUNNER z rocznika 1999 - 2002 (N6_W) i 1991 - 1999 (N1_W, N2_W) mogą różnić się typami silników. Warto wówczas skorzystać z powyższej tabeli i wybrać rocznik (np. 1999 - 2002 (N6_W)) a następnie doprecyzować model swojego auta. Aktualnie w sklepie mamy 3 produktów typu żarówki, które pasują do MITSUBISHI SPACE RUNNER. Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe żarówki do MITSUBISHI SPACE RUNNER


jak rozkwitnąć - i-D\n15 Styczeń 2018, 3:23pm\nWschodząca gwiazda brytyjskiej mody zdradza jak zachować klasę nawet w trudnych czasach...\nHalpern tworzy modę przez duże „M", od cekinów do dzwonów — po swojemu interpretuje styl Nowego Jorku lat 70. Dokładnie tego potrzebowaliśmy i dzięki temu na Fashion Awards zgarnął statuetkę dla młodego, brytyjskiego projektanta. „To reakcja na obecny stan rzeczy", Michael Halpern wyjaśnił za kulisami po pokazie na wiosnę/lato 18, który był pełen kreacji godnych Studia 54. Postanowiliśmy wrócić do London Palladium na kolejną szansę, by wytańczyć smutki z Halpernem dzięki krótkiemu filmikowi Tima Gutta i Shony Heath.\n„Jeśli zmrużycie oczy patrząc na ubrania Michaela, zaczną błyszczeć i strzelać laserami prosto w wasze oczy", Heath wyjaśniła nam w mailu. „W dziwny sposób staniecie się świadomi istnienia swoich rzęs. Razem z Timem chcieliśmy uchwycić to uczucie trzepotania i rozmazanego obrazu". Aymeline Valade idealnie nadawała się do roli w tym filmie, ponieważ kiedyś zadebiutowała w Londynie otwierając pokaz Halpern. Isamaya Ffrench zajęła się makijażem, Sam McKnight włosami, a Patti Wilson stylizacją w stylu disco. Heath, Gutt i ekipa Halpern stworzyli wyjątkowe doznanie. „Tylko za kulisami pokazu Halpern praca jest tak świetną zabawą, jak się wydaje na pierwszy rzut oka", wyjaśnia Heath. „Każdy zostawia ego za drzwiami, jest wyluzowany i zmotywowany. Michael ma bardzo przyjazną duszę i pozytywną aurę, która jest zaraźliwa!". Faktycznie.\nHalpern wykańczając kolekcję na jesień/zimę 18 zdradził nam, jak nie tylko przetrwać w tych trudnych czasach, ale wręcz w nich rozkwitnąć.\nTylko spokojnie. „Codziennie dzieje się wiele naprawdę szalonych rzeczy. Nie traćcie głowy. Oglądajcie tyle samo słodkich filmików ze szczeniaczkami, co wiadomości. I nie zajadajcie stresu, to zawsze źle się kończy".\nWychodźcie na miasto, ale nie za dużo. „Uwielbiam spędzać czas na mieście, ale ma to swoje granice. Wieczór ze znajomymi albo nawet przypadkowymi ludźmi może oderwać was od czarnych myśli, ale nie pozwólcie, by to stało się waszym nawykiem.\nBardzo dużo pracuję, więc nie mam czasu na kaca".\nSpędzajcie czas ze zwierzętami. „Mam psa, który wygląda jak krzyżówka nietoperza, świni, gremlina i ewoka. Nazywa się Rupert Alberto Machiavelli (nie doszukujcie się tu ukrytego znaczenia, imię jak imię). Spędzajcie dużo czasu ze swoim psem, a jeśli go nie macie, cudzy pies też się nada. Kiedyś wyprowadzałem psy w Nowym Jorku za pieniądze, co było świetne z wielu powodów. Mogłem spędzać czas ze zwierzętami i ciągle ktoś mnie podrywał".\nOderwijcie się na chwilę od mody. „Można praktycznie każdą noc spędzać na modowej imprezie, ale to nie moje życie. Potrzeba chodzenia na każdy event może być przytłaczająca. Nie róbcie tego. Starannie je wybierajcie i spędzajcie czas z bliskimi. Wielu moich przyjaciół nie ma nic wspólnego z branżą mody. Gdy się czymś cieszę, przeważnie się uśmiechają i udają, że wiedzą, o czym mówię, albo po prostu mówią szczerze, że ich to nie obchodzi. To bardzo odświeżające".\nOrganizujcie imprezy. „Uwielbiam urządzać domówki. Głównie dlatego, że mogę iść na świetną imprezę bez wychodzenia z domu. Uwielbiam też się z nich szybko wymykać, więc jeśli się znudzę, mogę po prostu iść spać, nawet jeśli ludzie wciąż się bawią — nie muszę nigdzie jechać. Do tego nie cierpię imprez bez odpowiedniego jedzenia. Nikt nie chce jeść wypasionego sera pleśniowego, gdy pije tequilę. Skołujcie hot dogi albo hamburgery".


Siedzę z herbatą zaparzoną poprzedniego wieczora i patrzę przez okno na niebo, które robi się powolutku coraz bardziej różowe od wschodzącego słońca. Nie liczę już ile godzin udało mi się przespać w nocy, przymykam oczy na porozrzucane dookoła rzeczy i pranie, które kolejny dzień suszy się na suszarce, ignoruję migające powiadomienia i maile czekające na swoje pięć minut w skrzynce odbiorczej. Tak bardzo chcę skończyć ten tekst, który od kilku dni piszę na raty w przerwach między tuleniem, karmieniem, usypianiem, spacerami i przebieraniem. Jest kwiecień, jest wiosna, jest pięknie – a ja w tym kwietniowym tu i teraz chcę zatrzymać kilka chwil i wspomnień z naszych pierwszych tygodni we trójkę!\nSŁUCHAM nałogowo, co rano (chociaż rano to ostatnio bardzo względna pora dnia, która rozciąga się pomiędzy 5, a 9 i jest dyktowana tym kiedy Kajtek zdecyduje się usnąć z tatą jednocześnie dając mi dwie godzinki “wolnego”) zaczynam dzień od SIA i ALIVE – ta piosenka daje mi takiego kopa i powera do działania, że hej! Do tego słowa, tak bardzo adekwatne w obecnej sytuacji 🙂\nJeśli znacie inne takie energetyczne kawałki na dobry poranek podrzućcie je tutaj – kompletuję sobie playlistę na poranny rozruch, może też skorzystacie?\nDzień kończymy z kolei z gitarową playlistą wygrzebaną na Youtubie – 3 godziny spokojnej, instrumentalnej muzyki czasem dają radę i wystarczają na wieczorne usypianie Kajtka. Chociaż prawdę mówiąc nie wiem kogo usypiają bardziej – mnie, czy jego.\nJa wiem, że Wielkanoc i Święta, ale chciałam się tylko pochwalić, że właśnie zrobiłam ostatnie Kajtkowe pranie, a od wczoraj oficjalnie jestem na urlopie "macierzyńskim" który sama sobie wymyśliłam (bo żaden szef mi takiego nie da haha)😂😁😆 Co to znaczy? Ameba może przejąć stery, a ja mam 100% pozwolenia na realizowanie planu minimum o którym więcej poczytacie w nowym wpisie na blogu (zostawiam link w bio!)😸🤞Cieszę się jak głupia bo pracowałam na ten święty spokój przez ostatnie kilka miesięcy i czuję, że to idealna pora aby powiedzieć na moment STOP!💃👯♀🤰\nA post shared by Kasia Mistacoglu | worqshop.pl (@worqshop) on Apr 2, 2018 at 10:33am PDT\nCZUJĘ SIĘ zmęczona, pogubiona, bezradna, przytłoczona, wyprana z energii i często mocno zdezorientowana, a JEDNOCZEŚNIE niesamowicie szczęśliwa, zakochana po uszy w moich facetach i pełna spokoju, który pomaga mi się szybko pozbierać w słabszych momentach. Taki misz masz uczuć – wiecie, mówią, że kilka tygodni po porodzie to najzupełniej normalna sprawa. Jestem przyzwyczajona do realizowania, odhaczania, działania i twardego stąpania po ziemi, a w naszej nowej sytuacji momentami po prostu nie wiem CO ROBIĆ i jak się ogarnąć, stąd pewnie ta mieszanka wybuchowych uczuć na co dzień. Z drugiej strony, codziennie uczę się, że nie ma co z tym walczyć, wolę popłynąć i skupić się na chwili, która trwa.\nCHCIAŁABYM żeby ktoś dał mi pewność, że to co robimy, robimy po prostu wystarczająco dobrze. Że jakimś głupim ruchem, złą decyzją, niedobrze dobranym ubrankiem na spacer czy innym kiepskim wyborem dokonanym w słabszym momencie nie “popsuję” swojego dziecka. Czasami chciałabym żeby noworodki przychodziły na świat z konkretną instrukcją obsługi, bez tych wszystkich “to zależy”, albo chociaż z wyłącznikiem, który pozwoliłby mi na godzinę lub dwie poczuć się jak “normalna” ja. Takie pobożne życzenia mamy dwutygodniowego Maluszka.\nWstawać śpiochy, taki piękny dzień przed nami! Jakie plany na niedzielę, korzystacie że słońca czy odsypiacie miniony tydzień?😂 Kajtek nadrabia nockę z tatą, a ja zamierzam wykorzystać te poranną godzinkę lub dwie dla siebie 😎🤗zobaczymy co się uda zrobić, plan jest tak zwyczajnie prosty-chlebek bananowy, prysznic i chwila pisania tekstu na bloga✌🙏 ale wiecie jak to z planami teraz bywa 🤣🐘\nA post shared by Kasia Mistacoglu | worqshop.pl (@worqshop) on Apr 21, 2018 at 10:10pm PDT\nJESTEM WDZIĘCZNA ZA naszego Kajtka – za to, że po trochę przedłużonym pobycie w szpitalu oboje wróciliśmy do domu gdzie możemy na spokojnie i powolutku się poznawać.\nZa Faba, który jest zaangażowany w kajtkowanie w 100% – mówienie, że pomaga lub wspiera byłoby kompletnym niedocenieniem tego co robi. Nie, my działamy tutaj razem, po równo, pół na pół. I czasem śmieję się, że gdyby ten mój mąż miał cycki do karmienia to byłby lepszą mamą ode mnie 🙂\nJestem wdzięczna za tę piękną wiosenną pogodę, za kwitnące drzewa i słońce, które codziennie rano zagląda do naszego mieszkania. To słońce w ogóle ma magiczną moc i świetnie rozjaśnia czas nawet po najsłabiej przespanej nocy.\nNo i za Was też jestem wdzięczna – za to, że zaglądacie na bloga, za to, że zostawiacie ciepłe słowa pełne wsparcia i zrozumienia na Instagramie i jesteście tutaj nawet wtedy kiedy nie ma mnie. Za to, że dzięki wam moja praca została po raz kolejny z rzędu wyróżniona miejscem w złotej dziesiątce w Share Week’u – nie spodziewałam się tego w ogóle! I tak bardzo dziękuję!\nA za dziewczyny, które poświęciły swój czas i energię aby podzielić się wiedzą i inspiracjami w postach gościnnych, które od kilku tygodni się tutaj pojawiają to już w ogóle jestem wdzięczna jak bum cyk cyk! To głównie dzięki nim na blogu nadal dzieje się coś inspirującego i kreatywnego! Jeśli jeszcze nie czytaliście tych tekstów na serio warto je nadrobić!\n→ Iza, o tym, jak dokumentować wspomnienia w formie video,\n→ Klaudia, o celebrowaniu zwykłych chwil i romantyczności na co dzień,\n→ Monika, o szydełkowaniu i o tym jak krok po kroku zrobić uroczą zabawkę DIY,\n→ Danusia i Ania o tym jak kreatywnie się uczyć tworząc wizualne notatki i mapy myśli,\nTo był naprawdę dobry dzień!☀ Kajtek skończył dzisiaj tydzień, zaliczyliśmy pierwszy spacer, a wiosna która rozszalała się dookoła podczas naszego pobytu w szpitalu jest taka piękna, że aż chce się chcieć!🌳🌿💐 Życie z takim Maluszkiem jest zupełnie inne niż sobie wyobrażałam, momentami jest ciężko, często łapią mnie wątpliwości, a zmęczenie jeszcze częściej daje o sobie znać, ale Kajtkowe miny i takie dni jak dzisiaj wszystko to rekompensują z nawiązką!i😍😊\nA post shared by Kasia Mistacoglu | worqshop.pl (@worqshop) on Apr 18, 2018 at 11:56am PDT\nPRACUJĘ NAD oswajaniem naszej nowej codzienności. Budowaniem w sobie pokładów cierpliwości i spokoju. Otwieraniem się na to, co nowe. Umiejętnością proszenia o pomoc. Przymykaniem oczu na bałagan dookoła i śniadanie zjadane o 11. Pokonaniem lęku przed samodzielną wyprawą z wózkiem tramwajem. I całą masą innych drobiazgów, których muszę się jeszcze nauczyć jako świeżo upieczona mama.\nCIESZĘ SIĘ codziennością z Kajtkiem. Nie oszukujmy się, tej codzienności daleko do Instagramowych obrazków- ale i tak jest pięknie. Nawet gdy padam na nos ze zmęczenia albo mam ochotę rwać sobie włosy z głowy bo nie mam pojęcia o co może naszemu Kajtkowi chodzić, to szukam w tym wszystkim pozytywów i powtarzam sobie, że żadna z tych chwil się już nie powtórzy, a nasz Maluszek lada moment urośnie i te momenty gdy przypomina małego koalę i najlepiej jest mu u mamy na rękach już nie wrócą.\nPopołudniowa kawka zaliczona?☕ Mi po dzisiejszej nocy bardzo by się przydała, ale zamiast tego idziemy ładować baterie na spacerze!☀🌳😎A wczoraj zaliczyliśmy pierwszy wypad na kawę z Kajtkiem – powolutku, pomalutku oswajamy te pierwsze razy, staramy się małymi krokami wychodzić ze strefy komfortu i próbować nowych rzeczy, a każdy mały sukces dodaje poweru i energii✌😊💛\nA post shared by Kasia Mistacoglu | worqshop.pl (@worqshop) on Apr 25, 2018 at 6:19am PDT\nUCZĘ SIĘ obsługi noworodka czyli codziennie czegoś nowego. To niesamowite jak jednego dnia przybijamy sobie z Fabem piątkę, bo wszystko poszło gładko i mamy takie poczucie, że rozgryźliśmy system i wiemy co i jak, tylko po to aby dzień później te wszystkie “sztuczki” okazały się nieskuteczne i poszły w odstawkę. Przerobiliśmy już lekcje pod tytułem karmienie (chociaż to temat na osobną historię!), obecnie na celowniku mamy bóle brzuszka, usypianie i niechęć do kąpieli. A za rogiem pewnie już czekają kolejne przygody..\nCZYTAM zdecydowanie za dużo wygooglanych porad! Ktoś powinien założyć mi bana na internetowe wyszukiwarki, bo im więcej się naczytam tym bardziej się w tym wszystkim gubię. Obiecałam sobie, że teraz w czasie karmienia wracam do książek, a telefon idzie w odstawkę!\nPrzed samym porodem wpadła mi w ręce bardzo fajna, trzytomowa seria Rozdroża autorstwa Sabiny Waszut i teraz z przyjemnością do niej wracam. To takie zwykłe, “babskie” powieści o codzienności i dorastaniu w czasach wojny i zaraz po niej – czyta się szybko i przyjemnie, a przy okazji kontekst historyczny pomaga naprawdę docenić to spokojne życie, które mamy!\nOGLĄDAM zamiast napisać co (bo tak naprawdę cały czas to samo!), napiszę jak – na raty! 😀 Odkąd Kajtek jest z nami jeszcze bardziej doceniamy Netflixa, który pozwala nam przerwać i zacząć oglądanie ulubionego serialu w tym samym miejscu. Funkcja bardzo przydatna z noworodkiem w domu!\nCZEKAM NA nic już nie czekam. Jestem tu i teraz i bardzo mi z tym dobrze.\nNo to jestem w całej okazałości 💛 11.04.2018 czyli co do dnia zgodnie z planem – mama i tata się cieszą, że to znak, że da się im coś zaplanować 🤣 na razie stwarzam pozory, ale niech ta mina niewiniątka Was nie zmyli – wkraczam do akcji 😄😂😂\nA post shared by Kasia Mistacoglu | worqshop.pl (@worqshop) on Apr 12, 2018 at 9:11am PDT\nJak mija wasz kwiecień? Czy również pędzi jak szalony? Macie czas zatrzymać się i nacieszyć wiosną? Mam nadzieję, że tak! Trzymam kciuki, aby majówka była dla was wspaniała, aby pogoda dopisała, grille i wyjazdy się udały, a nastroje zawsze dopisywały – no właśnie, powiedzcie jakie macie majówkowe plany! A może mamy podpowiedzą co fajnego można zrobić w majówkę z kilkutygodniowym niemowlakiem? Jestem otwarta na fajne pomysły!\nDla nas ta wiosna jest zupełnie nowa, bejbikowa w 100%, cieszę się, że mogę cieszyć się chwilą wytchnienia i moim “urlopem macierzyńskim”, ale tak jak pisałam tutaj – mocno tęsknię też za dawną sobą działającą na pełnych obrotach!\nKREATYWNE SPOSOBY NA NAUKĘ Malujemy literki czyli brush lettering od podstaw


FAJNE ŁÓŻKO Z MATERACEM - SPRZEDAM\nSprzedam łóżko z materacem, bardzo wygodne, stan idealny. Specjalnie dopasowany duży materac, na pewnych, solidnych wręgach. Pod łóżkiem pojemna szuflada na pościel. Robione na zamówienie przez renomowany zakład stolarski.\nszerokość: 205 cm, z wystającymi elementami - 221 cm;\ngłębokość: 101 cm;\nwysokość: 81, 5 cm;\nmaterac 90 cm x 200 cm.\nOdbiór osobisty w Kołobrzegu\nProszę zapewnić osobę do rozkręcenia i wyniesienia\nTelefon 533 011 158


Wielka Brytania odrzuca twardy brexit. Jest reakcja Brukseli | Biznes na Next.Gazeta.pl\nWielka Brytania odrzuca twardy brexit. Jest reakcja Brukseli\nWielka Brytania odrzuca twardy brexit. Jest reakcja Brukseli. "Są dwa sposoby, aby opuścić UE"\nDaniel Maikowski 13.03.2019 21:17\nBrytyjski parlament przyjął wniosek, który ma zablokować twardy brexit. Zdaniem Komisji Europejskiej dzisiejsze głosowanie niewiele zmienia.\nKomisja Europejska zareagowała na głosowanie w brytyjskim parlamencie w sprawie zablokowania twardego brexitu, czyli wyjścia z UE bez umowy. Przypomnijmy, że w środę wieczorem posłowie przyjęli wniosek w tej sprawie.\nWniosek ten ma charakter deklaratywny, a nie prawnie wiążący. Parlament nie jest więc zobowiązany, aby się do niego stosować. To jedynie kwestia politycznej kultury.\nPotwierdziła to premier Theresa May, która podczas wystąpienia po zakończeniu głosowania przypomniała, że Wielka Brytania jest wciąż prawnie zobowiązana do opuszczenia UE bez umowy 29 marca, o ile wcześniej nie wynegocjuje umowy.\nKE: Jesteśmy gotowi, aby podpisać umowę\nZłudzeń w tej sprawie nie ma też Bruksela. W swoim oświadczeniu Komisja Europejska potwierdza, że istnieją tylko dwa sposoby na opuszczenie wspólnoty: z umową, albo bez umowy. "UE jest przygotowana na obydwa scenariusze" - czytamy.\nNie wystarczy zagłosować przeciwko twardemu brexitowi, aby odrzucić ten scenariusz. Musicie również zaakceptować porozumienie. Uzgodniliśmy porozumienie z premier Theresą May i wciąż jesteśmy gotowi je podpisać - zaznacza Komisja Europejska.\nCo dalej? W środę wieczorem Theresa May zaproponowała krótkie przesunięcie w czasie terminu brexitu, o ile w najbliższym czasie parlament zdecyduje się przyjąć jej umowę. Jeśli posłowie nie przyjmą umowy, to możliwe jest też dalsze odłożenie w czasie artykułu 50. Na obydwa scenariusze musiałaby się jednak zgodzić Bruksela.


Jakie studia na politechnice wybrać? - Zarabianie, praca, pieniądze\nJaki kierunek studiów na politechnice wybrać? Pytam, bo nie wiem co robić po maturze. Myślę o lotnictwie - specjalizacja silniki albo mechatronika. Czy ktoś może wie jak zarabia się po poszczególnych studiach i czy jest łatwo znaleźć po nich jakąś pracę?\nJeśli chodzi o studia na politechnice to polecam budowę maszyn albo budownictwo. Zarobków po politechnice to według mnie nie da się dokładnie określić. To przecież zależy od tego, gdzie będziesz pracować i co będziesz umiał po tych studiach. Nawet informatyk w Polsce może zarabiać pensję minimalną w jakimś mniejszym polskim mieście, jeśli nie posiada konkretnych umiejętności.\nodpowiedź przez użytkownika Andrew\nZnam osoby, które skończyły budownictwo. Więc bez uprawnień to jest tak, że po krótkiej praktyce na start masz między 4000 a 5000 złotych na miesiąc, a jak zrobisz uprawnienia to nawet do 8000 zł. Podobnie jest z informatyką, tylko że tam na początku pracy to raczej nie możesz liczyć na 2000 - 3000 zł, a dopiero później w miarę nabierania doświadczenia na więcej. Chyba, że jesteś super pasjonatem programowania i zajmowałeś się tym z sukcesami np. jeszcze w szkole średniej to nawet studia na polibudzie i papier są Ci nie potrzebne. Znam takiego jednego gościa. ;)\nJakie studia na politechnice mógłbym polecić? Do informatyki to na pewno trzeba mieć pasję, bo niewiele osób jest w stanie wytrzymać psychicznie w pracy, w której pracodawca zleca Ci napisać od podstaw cms-a czy jakiś program, gdzie masz napisać np. 2000 linijek samego kodu PHP, nie licząc javy, mysql-a itd.\nUważam, że niezłym kierunkiem jest administracja, bo możesz dostać pracę w dziale bankowym. Zaczynać nisko, a potem awansować. Czasem lepiej jest popracować przez pierwsze dwa, trzy lata na średniej krajowej czy trochę mniej, a później po awansie cieszyć się porządną wypłatą.\nodpowiedź przez użytkownika K.\nObecnie pracę po informatyce zawsze znajdziesz i kasa też będzie niemała. Budowa maszyn to też dobry kierunek na politechnice, a zarobki są spokojnie powyżej średniej krajowej. Albo idź na logistykę i transport, plus naucz się języków i bezrobotny nie będziesz.\nodpowiedź przez użytkownika Grzechu\npytanie zadane przez użytkownika Misiek 4 odpowiedzi 4,215 wizyt\npytanie zadane przez użytkownika On97 8 odpowiedzi 35,700 wizyt\npytanie zadane przez użytkownika Maciek 3 odpowiedzi 9,403 wizyt\npytanie zadane przez użytkownika Maciej 4 odpowiedzi 14,167 wizyt\npytanie zadane przez użytkownika Ania 4 odpowiedzi 5,277 wizyt


Forum mieszkańców Zagłębia Dąbrowskiego • Zobacz temat - Być kobietą - wystawa\nByć kobietą - wystawa\nNapisane: Śr, 6 września 2017, 12:20\nWystawa ukazuje Polki w szerokim kontekście kulturowym i społecznym w okresie od XIX wieku do współczesności , rolę jaką odegrały w dziejach naszego kraju, a także ich pozycję w społeczeństwie, emancypację. Prezentowane dzieła sztuki przedstawiają kobiety w różnych sceneriach, ważnych momentach historycznych i czasach kryzysu. Ekspozycja jest podzielona na kilka bloków tematycznych opowiadających o tradycyjnym pojmowaniu roli kobiety jako ozdoby salonu, matrony, strażniczki domowego ogniska, filara domu i gospodarstwa oraz jako muzę artystów, np. Wojciecha Fangora, Juliana Fałata, Jacka Malczewskiego. Pokazuje też działalność artystyczną i zawodową pań oraz ich rozterki wynikające z wyboru pomiędzy macierzyństwem a zawodowym spełnieniem. Ilustrują to prace Olgi Boznańskiej, Zofii Stryjeńskiej, Teresy Roszkowskiej. Podkreśla społeczny i zawodowy awans kobiet na przykładzie dzieł Joanny Helander, Jadwigi Maziarskiej, Janiny Kraupe. Interesujące uzupełnienie stanowią damskie ubiory z różnych epok, ilustrujące przemiany obyczajowe i społeczne.\nWernisaż odbędzie się 7 września o godz.18.00. Wystawa potrwa do 29 października 2017 roku.\nKrystyna Piasek's Zobacz profil\nDołączył(a): Wt, 20 marca 2018, 12:46\nNapisane: Wt, 20 marca 2018, 21:57\nwystawa była bardzo ciekawa - zabrałam nastoletnia córkę,\nliczyłam że jest szansa na kontynuacje w tym roku, ale jak na razie cisza , nie słychać nic


13.12.2013 Pomaganie firmom w złagodzeniu skutków restrukturyzacji\nUE przedstawia najlepsze praktyki mające na celu złagodzenie skutków restrukturyzacji i zwolnień, które dotykają pracowników i pogarszają ogólną sytuację społeczną. Restrukturyzacja przedsiębiorstw odbiła się na sytuacji ekonomicznej każdego kraju europejskiego i jest poważnym problemem w kontekście recesji gospodarczej. Od 2002 r. w Europie zarejestrowano ponad 16 tys. działań restrukturyzacyjnych, które spowodowały stratę netto ponad 2 mln miejsc pracy.\nUE dąży do odwrócenia tej tendencji poprzez opracowanie najlepszych praktyk dla przedsiębiorstw, pracowników, związków zawodowych, organizacji pracodawców oraz organów administracji publicznej.\nOpierając się na wynikach konsultacji społecznych, UE przygotowała wytyczne [164 KB] uwzględniające praktyczne doświadczenia przedsiębiorstw. Wytyczne dotyczą konkretnych obaw wszystkich zainteresowanych grup. Ich autorzy zaproponowali sposoby przygotowania się na restrukturyzację, jak również przeprowadzenia konkretnych procesów z ną związanych.\nOczekuje się, że praktyki te pomogą przedsiębiorstwom skuteczniej przewidywać zapotrzebowanie na siłę roboczą i konkretne kwalifikacje, zaś pracownikom pomogą w znalezieniu nowego zatrudnienia w przypadku likwidacji ich stanowisk. Wybrane środki dotyczą takich elementów jak:\nstrategiczne, długoterminowe monitorowanie rozwoju sytuacji na rynku\nstała analiza zapotrzebowania w zakresie stanowisk i kwalifikacji\npomoc dla pracowników w zakresie szkoleń i poszukiwania zatrudnienia, jak również doradztwo zawodowe\nzaangażowanie zewnętrznych organów – władz publicznych, wyższych uczelni, ośrodków kształcenia\npełne wykorzystanie funduszy unijnych w celu wspierania tworzenia miejsc pracy.\nOprócz udostępnienia najlepszych praktyk UE planuje również wesprzeć przedsiębiorstwa w utrzymaniu konkurencyjności w perspektywie długoterminowej. Wytyczne uwzględniają szersze społeczne i przemysłowe skutki, jakie procesy restrukturyzacyjne wywierają na miasta i regiony.\nUE wzywa rządy państw członkowskich do propagowania tych wytycznych, jak również do rozważenia zastosowania ich wobec pracowników sektora publicznego. Do 2016 r. zostanie opublikowane sprawozdanie na temat potencjalnej konieczności podjęcia dalszych działań, obejmujących ewentualnie nowych przepisów UE.


Wysłany: Pon 12:05, 07 Sie 2006 Temat postu:\nMi bliska jest taka interpretacja rozumu, która wskazuje na jego komunikacyjny, językowy charakter (a więc Apel, Habermas, Searl).\nMógłbyś napisać nieco więcej o takiej interpretacji rozumu ?\nPonieważ jak na razie nie jestem pewien jak się ustosunkować do Twojego twierdzenia o sprzeczności Jonesa.\n"Super pewne uzasadnienie" powinienem właśnie wziaść w cudzysłów. Chodziło mi o to, że wydaje mi się, iż niektórzy poszukuję właśnie takich fundamentalnych racji dla swojego moralnego działania. Taką racją może być Bóg. I gdy potem dochodzą do wniosku, że takiej racji nie ma (Kołakowskiego pytanie: A jeśli Boga nie ma), to twierdzą, że wszelka moralność jest nic nie warta.\nTo znaczy, uważasz, że nie ma takich fundamentalnych zasad, czy, że trzeba rację o moralności wywieść z niezaprzeczalnych przesłanek ?\nJak to, bodaj, Dostojewski powiadał: "Jeśli nie ma Boga, to wszystko można".\nWysłany: Pon 12:24, 07 Sie 2006 Temat postu:\nJeżeli ja powiem do Ciebie "Pożycz mi tę książkę, oddam Ci ją jutro",\na następnego dnia powiem "Nie oddam Ci tej nigdy, bo wcale nie muszę Ci jej oddawać" to popełnię sprzeczność. Powiem mianowicie coś (nie muszę Ci jej oddawać) sprzecznego z tym, co jest faktem (obiecałem Ci oddać).\nChodziło mi o to, że dla moralności wcale nie są potrzebne takie fundamentalne zasady.\nZgoda, powiedział to jeden z bohaterów Dostojewskiego, a potem Kołakowski rowijał tę myśl.\nChodzi jednak o to, że nawet jeżeli Boga nie ma, to NIE WSZYSTKO można.\nWysłany: Pon 13:25, 07 Sie 2006 Temat postu:\nObiecałeś mi oddać książkę - to jest fakt.\nStwierdziłeś, że mi jej nie oddasz - to też jest fakt.\nFaktem jest tutaj zaistnienie danej sytuacji.\nNie widzę żadnej rozumowej sprzeczności w tym, że nie oddasz mi książki, mimo iż powiedziałeś, że ją oddasz. Ot, zwykły zwrot akcji.\nNatomiast, nadal chciałbym, byś opisał co konkretnie rozumiesz przez pojęcie "rozum".\nWysłany: Pon 13:38, 07 Sie 2006 Temat postu:\nOczywiście pisząc, że Jones nie oddając 5 dolarów popadnie w sprzeczność z własnym rozumem, dokonałem pewnego uproszczenia.\nSprzeczność miała by miejsce wtedy, gdyby Jones powiedział "Dam Ci 5 dolarów", a tak naprawdę nie miał ochoty nigdy tych 5 dolarów oddać. Mówiąc "Dam 5 dolarów" wziął na siebie pewne zobowiązanie, które powinien spełnić.\nNo i co z tego? Nadal nie ma tu nijakiej sprzeczności z rozumem. Jones po prostu nie dotrzymałby słowa, bo nigdy nie miał zamiaru tego robić. I to wszystko. W kłamstwie ani niedotrzymywaniu obietnic nie ma per se sprzeczności z rozumem. Czy wiesz, co oznacza słowo "sprzeczność"?\nJeżeli ja powiem do Ciebie "Pożycz mi tę książkę, oddam Ci ją jutro", a następnego dnia powiem "Nie oddam Ci tej nigdy, bo wcale nie muszę Ci jej oddawać" to popełnię sprzeczność.\nNie można popełnić sprzeczności taką metodą!\nPowiem mianowicie coś (nie muszę Ci jej oddawać) sprzecznego z tym, co jest faktem (obiecałem Ci oddać).\nBrr! Aż zęby cierpną od pomieszania pojęciowego i językowego, jakie uprawiasz:\nZdanie "Nie muszę oddawać książki" jest sprzeczne nie z faktem, ale ze zdaniem "muszę oddać książkę".\nNiestety, popełniasz typową ekwiwokację, utożsamiając dwa różne znaczenia słowa "sprzeczność":\n1. Ścisłe: Stosunek pomiędzy dwoma zdaniami logicznymi, zachodzący wówczas, gdy oba nie mogą być jednocześnie prawdziwe, jedno neguje drugie.\n2. Potoczne: Stosunek pomiędzy przeciwstawnymi zjawiskami, poglądami, interesami\nSprzeczność z rozumem zachodzi, kiedy ktoś uznaje za prawdziwe dwa poglądy, które są wobec siebie logicznie sprzeczne, czyli, zgodnie z zasadą wyłaczonego środka, wierzy w rzeczy wzajemnie wykluczające się, takie, które jednocześnie nie mogą być prawdziwe (znaczenie nr 1).\nNatomiast nie ma żądnej sprzeczności z rozumem w tym, że ktoś kłamie lub nie dotrzymuje obietnic, czyli mówi komuś coś innego niż potem robi (sprzeczność działania z zapowiedzią, w sensie nr 2).\nWysłany: Pon 13:42, 07 Sie 2006 Temat postu:\nNie jest zwykły zwrot akcji. Obiecując przyjąłem na siebie pewne zobowiązanie. Mówiąc, że nie oddam sprzeniewierzam się temu, co obiecałem. A jeśli na dodatek będę twierdził, że niczego nie obiecałem, to dopuszczę się kłamstwa (albowiem obiecałem) i popadam w sprzeczność z samym sobą.\nKrótko mówiąc: rozum to zdolność skutecznego posługiwania się mową.\nBardziej interesijące jest dla mnie pytanie o to, czy można racjonalnie uzasadnić jakieś normy moralne. Uważam, że można.\nWarto jednak zastanowić się, czym by miałobyć to "racjonalne uzasadnienie". Jeżeli będziemy racjonalizm pojmowali w kulawy, pozytywistyczny sposób, to dojdziemy do Humowskiej tezy, że nie można "powinien" wywieść z "jest", czyli, że sądy wartościujące są nieracjonalne.\nNie jest to jednak prawda. Jest taki tekst Johna Searle'a "Jak wywieść 'powinien' z 'jest' " (pismo Etyka, nr 16, rok 1978), w którym autor pokazuje, że rzecz się ma odwrotnie.\nRozważany jest tam przykładowy szereg twierdzeń:\n1. Jones wypowiedział słowa: "Niniejszym obiecuję ci, Smith, zapłacić 5 dolarów". (jest to zdanie opisowe)\nNie jest zwykły zwrot akcji. Obiecując przyjąłem na siebie pewne zobowiązanie. Mówiąc, że nie oddam sprzeniewierzam się temu, co obiecałem.\nNajwyraźniej nie dostrzegasz, że właśnie uzasadniasz moralność... moralnością. Argumentacja błędnokołowa.\nOstatnio zmieniony przez pipokze dnia Pon 13:47, 07 Sie 2006, w całości zmieniany 1 raz\nCzy wiesz, co oznacza słowo "sprzeczność"?\nChodzi mi o sprzeczność performatywno - propozycjonalną.\nWysłany: Pon 13:48, 07 Sie 2006 Temat postu:\nBynajmniej nie jest ona "sprzeczna z rozumem". Przy okazji, czy mógłbyś używać prostszego języka? Taka nadęta, mało zrozumiała terminologia przeszkadza, nie pomaga w dyskusji.\nOstatnio zmieniony przez pipokze dnia Pon 13:50, 07 Sie 2006, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 13:50, 07 Sie 2006 Temat postu:\nNie ma tu błędnego koła. Uzasadniam moralność performatywną teorią języka. I jest jest to uzasadnienie racjonalne.\nWysłany: Pon 13:53, 07 Sie 2006 Temat postu:\nJeżeli traktują rozum jako umiejętność posługiwania się językiem, to sprzeczność performatywno - propozycjonalna będzie sprzecznością rozumu z samym sobą.\nMusiałem wprowadzić bardziej skomplikowaną terminologię, gdyż zarzucano mi, że nie rozumiem słowa sprzeczność. Chciałem więc doprecyzować.\nUzasadniasz moralność moralnością. Twój ostatni argument streszcza sięjako: nie powinno się łamać danego słowa. To jest argument czysto etyczny. Jako uzasadnienie etyki...\nWysłany: Pon 14:05, 07 Sie 2006 Temat postu:\nNie do końca. Mój argument polega na tym, że posługując się rozumem należy prawidłowo używać języka, a więc tak, aby unikać sprzeczności o których tu mowa.\nDlaczego mam posługiwać się rozumem w taki sposób? Albowiem nie mogę (nie popadając sprzeczność) odejść od rozumu. A to już jest argument zupełnie inny.\nKwestia uzasadnienia moralności (danie odpowiedzi na pytanie: dlaczego należy postępować moralnie ?) jest w sumie dość prosta - moralności NIE da się uzasadnić.\nWszelkie możliwe uzasadnienia moralności sprowadzają ją do czegoś, czym ona nie jest, a zatem uzasadniają nie to, co ma być uzasadnione.\nPonieważ uzasadnianie moralności za pomocą racji moralnych oznaczałoby błędne koło, jedynym możliwym uzasadnieniem dla moralności mogą być racje poza-moralne. Jednakże racje poza-moralne nie mogą uzasadnić moralności: nie da się wywieść wniosku o istnieniu jakiejkolwiek powinności moralnej póki nie założy się, że istnieje jakaś inna powinność moralna.\nOczywiście, argumentacja Searle'a (przytoczona przez Tadeusza) opiera się na ekwiwokacji - Searle posługuje się pojęciem "bycia zobowiązanym" nie precyzując, że to pojęcie może występować zarówno w sensie opisowym (A jest zobowiązany = A postąpił w sposób, który na gruncie pewnych konwencji społecznych powoduje, że inni ludzie uważają, że A powinien się w określony sposób zachować) jak i normatywnym (A jest zobowiązany = A postąpił w sposób, który powoduje, że A powinien się w określony sposób zachować). To, że wypowiedzenie pewnych słów (np. obiecuję ci, że...) na gruncie pewnych konwencji społecznych rodzi u innych ludzi przekonanie, że powinienem się zachować w pewien sposób (tj. dotrzymać obietnicy) NIE oznacza, że powinienem się w ten sposób zachować.\nRównież Kant bynajmniej nie wykazał, że moralność da się "uzasadnić".\n"Wykazać", że postępowanie w sposób moralny jest koniecznym warunkiem bycia racjonalnym można tylko wtedy, gdy się uprzednio zdefiniuje racjonalność w sposób, który obejmuje kryteria moralne. Ale takie "uzasadnienie" moralności dotknięte byłoby zarzutem popadnięcia w błędne koło.\nWysłany: Pon 14:09, 07 Sie 2006 Temat postu:\n"Mój argument polega na tym, że posługując się rozumem należy prawidłowo używać języka"\nSkładajać obietnicę, której nie mając zamiaru jej dotrzymać, NIE popełniam żadnego błędu językowego.\nWysłany: Pon 14:31, 07 Sie 2006 Temat postu:\nNiech Ci będzie: nie będzie to błąd językowy, lecz niepoprawny akt mowy.\nProblem polega na tym, żeby nie patrzeć na język jako na jednowymiarowy twór. Język, a dokładniej mowa to także (a może przede wszystkim działanie). Mówiąc "obiecuję" nie tylko wypowiadam komunikat, lecz także dokonuję pewnej czynności obiecywania.\nNie widzę zadnej ekwiwokacji u Searla. Użycie pewnych słów w pewnych okolicznościach pociąga za sobą pewne konsekwencje. Oczywiście poza tym okolicznościami tych konsekwencji nie ma.\nDlatego też sądzę, że trudno jest mówić o uzasadnianiu moralności jako takiej, niezależnej od warunków historycznych i społecznych.\nNiech Ci będzie: nie będzie to błąd językowy, lecz niepoprawny akt mowy. Problem polega na tym, żeby nie patrzeć na język jako na jednowymiarowy twór. Język, a dokładniej mowa to także (a może przede wszystkim działanie). Mówiąc "obiecuję" nie tylko wypowiadam komunikat, lecz także dokonuję pewnej czynności obiecywania.\nAle co z tego? Niedotrzymanie obietnicy oceniasz jako naganne tylko dlatego, że masz już tę ocenę z góry zawartą w swoich normach moralnych. Na tym polega błednokołowość Twojego stanowiska. Przeczytaj proszę uważnie list post-nihilisty. Wyłożył Ci kawa na ławę, prosto i jasno.\nDziwne, że nie widzisz, bo post-nihilista wskazał ją bardzo wyraźnie:\nSearle posługuje się pojęciem "bycia zobowiązanym" nie precyzując, że to pojęcie może występować zarówno w sensie opisowym (A jest zobowiązany = A postąpił w sposób, który na gruncie pewnych konwencji społecznych powoduje, że inni ludzie uważają, że A powinien się w określony sposób zachować) jak i normatywnym (A jest zobowiązany = A postąpił w sposób, który powoduje, że A powinien się w określony sposób zachować). To, że wypowiedzenie pewnych słów (np. obiecuję ci, że...) na gruncie pewnych konwencji społecznych rodzi u innych ludzi przekonanie, że powinienem się zachować w pewien sposób (tj. dotrzymać obietnicy) NIE oznacza, że powinienem się w ten sposób zachować.\nRazem z Searlem niejawnie utożsamiacie oczekiwania innych z normą moralną - własną!\nZresztą, przytoczona przez Ciebie argumentacja Searle'a ma, oprócz już tutaj wymienionych, dużo poważniejszą wadę, wynikającą wprost z tego, że odnosi się wyłącznie do aktów mowy. Co to znaczy w praktyce? Ano to, że jeśli komuś ukradnę samochód, to wedle Tadeusza (i Searle'a?) będzie to moralnie obojętne, bo nic mu nie komunikowałem, nie porozumiewałem się z nim. Wystarczy nawet mniej: mąż, który nie wspomina żonie, że dostał podwyżkę, i przekazuje jej te same, co uprzednio pieniądze, także nie dopuszcza się czegoś nagannego. Bo przecież żadnym aktem mowy jej nie wprowadził w błąd!\nWysłany: Pon 16:13, 07 Sie 2006 Temat postu:\nAle co z tego? Niedotrzymanie obietnicy oceniasz jako naganne tylko dlatego, że masz już tę ocenę z góry zawartą w swoich normach moralnych. Na tym polega błednokołowość Twojego stanowiska.\nNic takiego nie powiedziałem. Tzn nigdzie nie twierdziłem, że niedotrzymanie obietnicy jest naganne. Napisałem tylko, że jeżeli ktoś obiecał oddać pieniądze, to ciąży na nim powinność oddania pieniędzy. Tylko tyle.\nPrzeczytaj proszę uważnie list post-nihilisty. Wyłożył Ci kawa na ławę, prosto i jasno. Jego argumenty pominąłeś całkowitym milczeniem, więc rozumiem, że się z przedstawionymi wnioskami zgadzasz?\nPrzeczytałem, ale sie z tym nie zgadzam. Post-nihilista napisał, , że moralność można uzasadnić tylko tym, co poza moralne. Nie wiem jak to mam rozumieć. Czy chodzi o to, że z "jest" nie może wynikać "powinien", czyli, że z sądów opisowych nie może wynikać żaden sąd wartościujący?\nOtóż nie zgadzam się z tym, gdyż nie wierzę w czyste, niewartościujące, opisowe sądy.\nZresztą, przytoczona przez Ciebie argumentacja Searle'a ma, oprócz już tutaj wymienionych, dużo poważniejszą wadę, wynikającą wprost z tego, że odnosi się wyłącznie do aktów mowy. Co to znaczy w praktyce?\nZgoda, ale też Searle rozpatruje tylko te przypadki i nie rości sobie prawa do niczego więcej. Proponuję przeczytać sam tekst, a dopiero potem zabrać się za krytykę.\nOsobiście uważam jednak, że rozważania te można rozszerzyć. Wcale nie jest potrzebny akt mowy. Przykład: wchodząc do autobusu miejskiego zobowiązujesz się do skasowania biletu. Takie normy obowiązują w społeczeństwie. Nie musisz nic wypowiadać, możesz milczeć jak grób. Jednakże jak przyjdzie kontroler, to może powiedzieć "powinieneś skasować bilet", a jeżeli biletu nie skasowałeś, to może wręczyć Ci mandat.\nWysłany: Pon 16:16, 07 Sie 2006 Temat postu:\nJedna rzecz mi umknęła:\nWydaje mi się, że normy moralne mają zawsze charakter społeczny i wiążą się ze społecznym oczekiwaniem. Ja tu niczego nie utożsamiam. Dla mnie po prostu prywatna norma moralna jest fikcją.\nWysłany: Pon 17:08, 07 Sie 2006 Temat postu:\nDlaczego wlasnie one? Kiedy im zaprzeczysz, powinenes zauwazyc przyczyne.\nA ja właśnie nie zauważyłem przyczyny. Kiedyś mi powiedziałeś, że powinienem być dobry dla innych, bo inni czują tak samo jak ja, ale wtedy nasuwa się pytanie, dlaczego powinno mnie to obchodzić, że inni czują to samo, co ja skoro ja i tak tego nie czuję?\nWysłany: Pon 17:15, 07 Sie 2006 Temat postu:\nNie jest zwykły zwrot akcji. Obiecując przyjąłem na siebie pewne zobowiązanie.\nA co będzie, gdy obiecam coś, ale nie przyjmę na siebie pewnego zobowiązania tzn. wcale nie mam zamiaru tego zrobić. Jeżeli chodzi ci o to, że samym obiecaniem przyjmuję na siebie to zobowiązanie, to jakie jest uzasadnienie tej teorii?\nMyślę, że powoływanie się na uczucia w uzasadniania sądów moralnych może być zgubne. Może prowadzić do całkiem nieporządanych konsekwencji. O ile dziecku można tłumaczyć "nie ciągnij kota za ucho, bo go to boli", to gdy to dziecko wyrośnie, to tego typu argumentacja nie będzie do niego trafiać.\nPoza tym co jeżeli ktoś będzie masochostą? Czy wtedy zasada "nie rób drugiemu co Tobie niemiłe" miałaby jakiś sens?\nWysłany: Pon 17:27, 07 Sie 2006 Temat postu:\nUzasadnienie jest taki, że każdy akt mowy składa się z dwóch warstw:\npropozycjonalnej, czyli tego co się mówi\nperformatywnej, czyli tego co się danym aktem mowy czyni.\nTe dwie warstwy akty mowy są ze sobą nierozerwalnie złączone.\nJeżeli powiesz, że obiecujesz, a nie masz zamiaru obiecywać, to Twoja wypowiedź będzie nieudana.\nNo chyba, że jesteś aktorem i wypowiadane słowa są elementem gry aktorskiej. Albo gdy żartujesz i inni wiedzą, że żartujesz. Wszystko bowiem zależy od okoliczności.\nWysłany: Pon 19:34, 07 Sie 2006 Temat postu:\nW takim razie, co to ma wspólnego, ta "powinność", z moralnością? Nic? Więc jest nie na temat.\nOczywiście, że nie może. Żeby wartościować, trzeba oprócz sądu opisowego mieć jakieś kryterium oceny, według którego ocenimy ten sąd opisowy.Z samych sądów opisowych ("jest") nie może wynikać i nie wynika żaden sąd wartościujący ("powinien").\n"Banany są żółte" - widzisz w tym sądzie jakieś wartościowanie?\nargumentacja Searle'a ma, oprócz już tutaj wymienionych, dużo poważniejszą wadę, wynikającą wprost z tego, że odnosi się wyłącznie do aktów mowy. Co to znaczy w praktyce?\nOpieram się wyłącznie na tym, co Ty przytoczyłeś. Bo z Tobą dyskutuję. Searla jakoś tu nie widzę.\nWcale nie jest potrzebny akt mowy. Przykład: wchodząc do autobusu miejskiego zobowiązujesz się do skasowania biletu. Takie normy obowiązują w społeczeństwie. Nie musisz nic wypowiadać, możesz milczeć jak grób. Jednakże jak przyjdzie kontroler, to może powiedzieć "powinieneś skasować bilet", a jeżeli biletu nie skasowałeś, to może wręczyć Ci mandat.\nAle to konduktorskie "powinieneś" wcale nie jest normą moralną!!! Popełniasz wciąż tę samą ekwiwokację, którą Ci już dzisiaj co najmniej dwukrotnie wskazywano. W obu przypadkach raczyłeś to całkowicie zignorować, pominąć milczeniem. Tym razem też tak będzie?\nWysłany: Pon 20:14, 07 Sie 2006 Temat postu:\nUważam ten skrajny pogląd za ewidentnie błędny. Gdyby było tak, jak mówisz, to normy moralne nie tylko nie zmieniałyby się, ale nawet nie mogłyby powstać.\nGdyby wszystkie jednostki ("organizmy") miałyby dokładnie takie same normy moralne ("geny") jak zbiorowość ("gatunek"), do której należą, to te normy, mimo upływu czasu i zmieniających się warunków, nie ulegałyby absolutnie żadnej zmianie. Bo teza o braku jakichkolwiek prywatnych norm moralnych oznacza to samo co: wszystkie organizmy danego gatunku mają identyczny kod genetyczny. Skoro nie ma "pomyłek przy replikacji genów" (bo nie ma prywatnej, indywidualnej moralności), to geny tego gatunku nigdy nie ulegną jakiejkolwiek zmianie. Bo niby jakim cudem?\nTymczasem nie ulega żadnej wątpliwości, że moralność się zmienia. Jak to siędzieje? Otóż moralność grup jest wypadkową prywatnych norm indywidualnych osób. Poglądy indywidualne zmieniają się, choćby ze zmianą pokoleń, którym przychodzi funkcjonować w innych okolicznościach, więc i wypadkowa staje się inna.\nWysłany: Pon 22:40, 07 Sie 2006 Temat postu:\nJakto nie? Dla mnie tym właśnie jest moralność.\nZ samych sądów opisowych ("jest") nie może wynikać i nie wynika żaden sąd wartościujący ("powinien").\nMogę tylko jeszcze raz odesłać do tekstu Searla. Jeżeli moja relacja z tego tekstu jest dla Ciebie zbyt ułomna, to zajrzyj sam do źródeł.\nW tak napisanym sądzie nie, lecz sądy nigdy nie występują w próżni. Nie można ich analizować abstrachując od okoliczności w jakich tych sąd był wydany.\nZauważ, że sąd "Gieremek jest Żydem" wydaje się być także sądem opisowym. Jeżeli się jednak weźmie pod uwagę okoliczności, np, że jest wypowiadany na łamach "Naszego Dziennika", to wtedy okazać się może, że jest to sąd bardzo mocno wartościujący.\nMoja niewiara w czyste sądy opisowe bierze się także stąd, że zdaję sobie sprawę z tego, jak mocna w języku jest jego strona performatywna. Jak to metaforycznie ujął Nietzsche: każde słowo walczy o coś, albo przeciw czemuś.\nNie milczałem, lecz odpowiadałem. Nie uważam, abym popełnił błąd ekwiwokacji. Dlaczego? O tym pisałem w kolejnym poście.\nUważam, że właśnie dzięki temu że normy moralne mają charakter społeczny mogły one powstać, a także dzięki temu mogą się zmieniać. Podobnie jak nie istnieje prywatny język, tak też nie istnieją wg mnie prywatne normy moralne.\nNie oznacza to jednak, że owe normy są takie same dla wszystkich ludzi. Podobnie jak język. Ma on charakter społeczny, co wcale nie przeszkadza temu, że istnieje wiele języków, a nawet ludzie posługujący się tym samym językiem mają niekiedy problem z porozumieniem się.\nPiszesz, że moralność grup jest wypadkową moralności indywidualnych. Sądzę, że jest odwrotnie. Moralne zasady każdego z nas są pod bardzo dużym wpływem norm społecznych, a więc społecznych oczekiwań, wartości itp.\nCzy nie jest tak, że nieporozumienie, które pomiędzy nami powstało, jest wynikiem tego, że inaczej rozumiemy "moralność" ?\nDla mnie jest ona nierozłącznie związana ze społecznymi normami, oczekiwaniami, wartościami. Tych norm jesteśmy nieustannie uczeni i to dzięki nim kształtuje się nasza moralna osobowość.


Netia kupiła kolejną spółkę internetową - Biznes, Finanse i Prawo\nKrzysztof Gontarek 06-12-2007, 21:52\nMilion klientów usług szerokopasmowych to plan Netii, który spółka chce zrealizować w ciągu najbliższych trzech lat. Klientów zdobywa jednak nie tylko poprzez promocje, ale także dzięki przejmowaniu innych firm.\nNetia poinformowała dziś, że przez swoją spółkę zależną Internetia Sp. z o.o. nabyła spółkę Systemy Informatyczne Netis Sp. z o.o. z siedzibą w Jastrzębiu Zdrój.\nNetis jest operatorem sieci osiedlowych i świadczy usługi szerokopasmowego dostępu do internetu na terenie Jastrzębia Zdrój. Na dzień 27 listopada 2007 roku sieć Netis obsługiwała 4.447 klientów, a posiadane przez spółkę zasoby sieciowe umożliwiają łącznie obsługę 16.100 gospodarstw domowych.\nNetia zakupiła aktywa Netis za ponad 4 mln zł.\n- Przejęcie spółki Netis jest konsekwentną realizacją strategii Netii, która zakłada zdobycie miliona klientów usług szerokopasmowych w ciągu trzech lat, między innymi dzięki zakupowi lokalnych sieci osiedlowych - wyjaśnia Mirosław Godlewski, prezes zarządu Netii.\nZ usług szerokopasmowego dostępu do internetu Netii na dzień 1 grudnia br. korzystało ponad 194 tys. klientów. Jeszcze w tym roku firma zakłada, że liczba użytkowników jej usług internetowych, świadczonych z wykorzystaniem własnej sieci, infrastruktury Telekomunikacji Polskiej oraz przejętych przez spółkę sieci osiedlowych przekroczy 210 tys.\nPoprzez kuszące promocje oraz przejęcia kolejnych sieci osiedlowych Netia chce jak najszybciej zdobyć pozycję największego dostawcy usług szerokopasmowych wśród alternatywnych operatorów telekomunikacyjnych.\nsieci osiedlowe przejęcia Netis Netia internet szerokopasmowy


Środa literacka z Edytą Ślączką Poskrobko - Podlaski Senior\nHome > Kultura > Środa literacka z Edytą Ślączką Poskrobko\nśrody literackie plakat - Edyta Poskrobko\nŚroda literacka z Edytą Ślączką Poskrobko\nRedakcja Białystok, 5 miesięcy temu 2 min czytania 237\nKsiążnica Podlaska im. Łukasza Górnickiego w Białymstoku zaprasza na spotkanie z Edytą Ślączką Poskrobko, które odbędzie się 9 lutego 2022 r. o godz. 17:00 w ramach cyklu „Środy literackie”.\nśrody literackie plakat – Edyta Poskrobko\nSpotkanie połączone będzie z promocją najnowszego tomu poetki „Rozmawiałam z drzewem”, wydanego przez Książnicę Podlaską.\nDominik Sołowiej o tomie „Rozmawiałam z drzewem” Edyty Ślączki Poskrobko:\nTom, którego treść spina dwie przestrzenie: wsi i miasta, rzeczywistość bliską naturze i tę od niej oddaloną, betonową, skąpaną w światłach ulicznych latarni. Który świat jest bliższy podmiotowi lirycznemu? Zdecydowanie ten pierwszy, o czym świadczą pojawiające się w tomie: „łany zboża”, „urodzajna ziemia”, „stodoła”, „wzgórze”, „przydrożna kapliczka”, „drzewa” i „las”. Związana z nimi przestrzeń, zanurzona w cykl pór roku, przesycona historią kresowej ziemi, użyźniona pracą ludzkich rąk, współgra z emocjami człowieka wrażliwego, skupionego nie na sobie, a na otaczającej go rzeczywistości, szukającego sensu w tym, co kryje w sobie natura ‒ uniwersalna siła, przesycona sacrum, pulsująca życiem, harmonizująca, włączająca, przynosząca spokój i odkupienie.\nRozmawiałam z drzewem to tom wierszy skupiony także na przestrzeni miasta, ogołoconego z zieleni, częściej zabetonowanego niż przyjaznego żywym, czującym organizmom. Ale także tam podmiot liryczny wierszy potrafi odnaleźć siebie, próbując nadać wartość temu, co widzi, nawet jeśli jest to nieustanna walka o oddech, o czyste światło i powietrze. Bo pierwiastkiem ocalającym w tej sztucznej, pozbawionej witalności przestrzeni jest zawsze drugi człowiek i to dla niego warto zrobić wszystko, by ocalić dobro, piękno i miłość.\nEDYTA ŚLĄCZKA POSKROBKO – poetka i opowiadaczka białostocka. Stypendystka Ministra Kultury Dziedzictwa Narodowego i Sportu 2021 r. Z wykształcenia pedagog wczesnoszkolny. Debiutowała w almanachu literackim „ Epea”. Poetka i autorka książek dla dzieci, w tym: „Opowieści Magdusi”, „Opowieści z muzeum”, „Miłośnik”, „ Gwiezdnik”, „Podróż na księżyc”.\nTworzy instalacje poetyckie, współpracowała z rzeźbiarzem Dionizym Purtą oraz astrofotografem Szymonem Dykiertem i międzynarodową grupą artystów „Złota Linia” tworząc wystawy z wierszem współistniejącym w przestrzeni wystawienniczej rzeźby, malarstwa i fotografii.\nMa w dorobku monodramy: „Pieśni pragnienia” „Moi mężczyźni”, „ Monodram tramwajowy”. Jest redaktorem w sekcji poetyckiej na stronie portalu literackiego WYWROTA.\nJej wiersz „Yuzuru Kaze” został przetłumaczony na angielski, grecki, japoński, turecki i portugalski przez społeczność skupioną wokół postaci, której jest on poświęcony.\nW 2021 r. nakładem Książnicy Podlaskiej im. Łukasza Górnickiego w Białymstoku ukazał się jej tomik wierszy „Rozmawiałam z drzewem”.\nWydarzenie będzie transmitowane na fanpage’u Książnicy Podlaskiej na portalu Facebook https://www.facebook.com/ksiaznicapodlaska.\n9 lutego 2022 r., godz. 17:00\nMarii Skłodowskiej-Curie 14 A (VI piętro).\nUWAGA: Ilość miejsc ograniczona, decyduje kolejność przybycia. Wydarzenie odbywa się z zachowaniem zasad reżimu sanitarnego\nTagi\t#Edyta Ślączka Poskrobko\t#Książnica Podlaska im.Łukasza Górnickiego w Białymstoku\t#promocja książki\t#Środy literackie\nLuty w Książnicy Podlaskiej\nMoje drogi - wiersze Bernadyny Łuczaj\nTeatr Dramatyczny z wizytą w Armenii\nŚwięto książki po raz siódmy i konkurs z książką


Nazwa: Systemy ERP w logistyce, produkcji i dystrybucji\nOrganizator: Centrum Komputerowe ZETO SA\nAdres: ul. Narutowicza 136 90-146 Łódź\nOsoba kontaktowa: Jakub Gabarkiewicz\nTematyka: Informatyka, Logistyka,\nTermin rozpoczęcia: 2008-10-09\nTermin zakończenia: 2008-10-09\nTermin zgłaszania uczestnictwa: 2008-10-06\nNazwa obiektu: Centrum Komputerowe ZETO SA\nPełny adres: ul. Narutowicza 136 90-146 Łódź\nKonferencja jest kolejnym z cyklu wydarzeniem nakierowanym na rozpowszechnianie wiedzy o zintegrowanych systemach zarządzania przedsiębiorstwami klasy ERP (Enterprise Resource Planning). Nowym elementem tegorocznej edycji będą warsztaty podczas, których uczestnicy zapoznają się szczegółowo z rozwiązaniami informatycznymi w wybranych branżach. Poprzednia edycja konferencji zgromadziła około 100 menedżerów wyższej kadry zarządzającej dużych firm logistycznych, produkcyjnych i dystrybucyjnych. Podczas tegorocznych prelekcji zaprezentowane zostaną między innymi zagadnienia z zakresu wybranych aspektów planowania produkcji, obsługi magazynów wysokiego składu z wykorzystaniem czytników kodów kreskowych, zarządzania przedsiębiorstwem wielo oddziałowym, narzędzi analitycznych wspomagających podejmowanie decyzji. W ramach warsztatów w bardziej kameralnych grupach zaistnieje znakomita możliwość osobistego podpytania doświadczonych konsultantów o funkcjonalności omawianych rozwiązań. Będzie to także świetna okazja do zapoznania się ze światowej klasy rozwiązaniami. Wszyscy obecni na konferencji otrzymają certyfikat uczestnictwa.


Dębno: Gmina stawia na ekologię\nwtorek, 06 lutego 2018 23:10\nDokładnie 200 starych pieców zostanie zastąpionych nowoczesnymi kotłami na paliwo stałe oraz gaz. – W sumie samorząd na ten cel pozyskał ponad 2 miliony złotych – wylicza wójt gminy Dębno, Wiesław Kozłowski.\nMaksymalna kwota dofinansowania, jaką gmina Dębno uzyskała z Urzędu Marszałkowskiego w przypadku wymiany kotłów na piece na paliwa stałe wynosi blisko 900 tysięcy złotych, natomiast kwota dofinansowania w przypadku wymiany kotłów na piece gazowe to już ponad 1,3 miliona złotych. – Niezmiernie cieszę się, że zainteresowanie mieszkańców jest tak duże – podkreśla wójt gminy Dębno Wiesław Kozłowski. – Musimy wspólnie zadbać o poprawę jakości powietrza. Na szczęście świadomość społeczna na temat tego problemu wzrasta. Coraz rzadziej do pieca trafiają śmieci, a to już pierwszy krok w walce o czyste powietrze.\nDziałając w partnerstwie z 7 jednostkami samorządu terytorialnego: Gminą Gnojnik, Borzęcin, Czchów, Szczurowa, Szczucin, Wietrzychowice i Zakliczyn, Gmina Dębno otrzymała środki z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego, gwarantujące realizację przedsięwzięcia na szeroką skalę. Wiele wskazuje na to, że wszystkie prace uda się wykonać w tym roku. Efekt: czystsze środowisko – mniejsza emisja dwutlenku węgla do atmosfery.


starość | ineczka00\nOpublikowano 28 lipca 2014 Autor: ineczka\nPisałam kiedyś, że moja mama pracuje w pogotowiu. Jest dyspozytorem, czyli odbiera telefony i wysyła karetki na miejsce wypadków lub wezwań. Któregośdnia a w sumie nocy, bo na nocnym dyżurze, zadzwonił facet. Łamiącym się głosem poprosił o karetkę, bo jego 85-letnia mama bardzo źle się czuła. Mama moja poszła więc po zespół wyjazdowy.\n-To gdzie my jedziemy?- wszedł ,ziewając, lekarz\n-Kobieta 85 lat….-zaczyna mama\n-Ile? 85? Eeeee to piękny wiek, śpieszyć się nie musimy….-odpowiada lekarz\n-Ale jak to?Nie musicie się śpieszyć? A gdyby to była pana doktora matka, to co? Też by jej pan doktor nie pomógł?- zapytała\nLekarz popatrzył, pomyślał, po czym bez słowa się zawinął do karetki….\nA ja się zastanawiam, jakim prawem dokonał takiego osądu? Jeśli ktoś wzywa karetkę do starszej schorowanej osoby, to znaczy, że nie ma ta osoba prawa do pomocy? Chyba powinnam się obawiać, że gdy będę już starszą, pomarszczoną babunią, jakiś pan doktor odmówi przyjazdu do mnie, bo uzna, że jestem już tak stara, że powinnam umrzeć dla przyzwoitości. Swoją drogą zdegustowana jestem postawą szanownego pana doktora, który był w stanie pomyśleć w taki a nie inny sposób. Że co, że jeśli był na tyle zdrowy, żeby dożyć sędziwego wieku, to jest na tyle zdrowy, żeby przetrwać o własnych siłach? Straszne to jest….strasznym jest fakt, że lekarz, którego obowiązkiem i powołaniem jest pomoc ludziom, w tak chamski sposób odmówił niesienia tej pomocy staruszce. Straszne jest to, że gdyby moja mama nie zareagowała w taki sposób, nie wiadomo, czy szanowny pan doktor w ogóle raczyłby ruszyć tyłek na wyjazd.\nPrzetrwają najsilniejsi? Prawo dżungli dotarło do służby zdrowia?\nZaszufladkowano do kategorii O tym się pisze\t| Tagi: lekarz, pogotowie, starość, służba zdrowia\t| 44 odpowiedzi\nO sztuce robienia ludzi w balona\nOpublikowano 22 lipca 2014 Autor: ineczka\n-Dzień dobry, dzwonię z firmy …..chciałam zaprosić Panią na bezpłatne badania w domu kultury w Państwa mieście, dnia tego i tego o tej i o tej\n- Ale ja nie jestem zainteresowana, dziękuję, do widzenia- rozłączam się grzecznie.\nAle zaczynam myśleć intensywnie. Bezpłatne badania? W domu kultury?Niemożliwe! Ale spoko, i tak akurat będę wtedy w pracy, więc rzucę okiem.\nNo i przychodzę do pracy, tłumy ludzi, w większości starszych, schorowanych. Zdecydowana większość przywieziona albo przez rodziny, albo autobusami. Biedni, prości ludzie, którym ktoś wcisnął, że mogą uczestniczyć w „badaniach”, w dodatku bezpłatne. Starsi ludzie, którzy ufaj a tym, którzy do nich dzwonią i zapraszają, są mili i uprzejmi. Nie wiedzą, że za tę uprzejmość tamci biorą kasę a oni są ofiarami. Bo przyjdą, tamci ich przebadają, jeszcze wynajdą nie wiadomo, jakie choroby a na koniec upchną swoje lekarstwa albo komplet pościeli z wełny wielbłąda czy innego parzystokopytnego. A ludzie wierzą….nie zapomnę widoku staruszki, wiezionej na wózku przez syna zapewne. Kobietka zapytała, czy mogę ją pokierować na spotkanie z lekarzem….więc ja na to, że to nie żaden lekarz, że nie badania, że to ściema. Popatrzyła, pokręciła głową…ciekawe, co jej obiecali? Syn skomentował odpowiednio i odjechali. Ale ile takich naiwnych ludzi daje się nabrać na wyuczone frazesy? Żal….żal, że się ludzi starszych nabija w butelkę i wykorzystuje chorobę i słabości do własnych celów….Jak świat światem….tylko zmieniają się metody i reguły….\nZaszufladkowano do kategorii O tym się pisze\t| Tagi: badania, choroba, lekarz, oszustwo, starość\t| 30 odpowiedzi