Odwróć tabelę i Wielkopolska na czele\n18.10.2010 Michał Gniatkowski\nLech – miejsce 14, Warta – 13, Jarota -12, Nielba – 14, Tur – 15, Polonia NT – 18. Coś mi intuicja podpowiada, że chyba najlepsi statystycy mieliby problem, żeby doszukać się, w którym to roku było tak, że w trzech najwyższych klasach rozgrywkowych żadna drużyna z Wielkopolski nie mieści się w górnej połówce tabeli. Co więcej – żadna z nich nie łapie się nawet do pierwszej 10-tki. Taką sytuację mamy póki co tej jesieni.\nKonia z rzędem temu, który by przewidział, że Mistrz Polski po 9 kolejkach będzie na 14-stym miejscu, albo, że dzielnie radzące sobie w II lidze Jarota i Nielba – dwa ambitne kluby, tym razem będą musiały raczej oglądać się za siebie.\nOczywiście ile klubów, tyle przyczyn gorszych wyników. Inne problemy ma Lech, inne Warta, a jeszcze inne II-ligowy debiutant czyli Polonia Nowy Tomyśl. Z tego powodu nie ma sensu szukanie jakiejś recepty wyjścia z kryzysu, która by pasowały do każdego tych klubów. Dla tych, którzy jednak sympatyzują z całym naszym lokalnym futbolem taka sytuacja jest jednak niepokojąca.\nJuż wielokrotnie na swoim blogu pokazywałem symptomy kryzysu w wielkopolskiej piłce. Czy moje bicie w dzwoń jest gdzieś słyszalne…? Mam co do tego duże wątpliwości (…ale w dzwon będę bił i tak).


[TYLKO U NAS] Dr J. Szarek: Sowieci wiedzieli, że chcąc narzucić władzę komunistyczną w Polsce, muszą zniszczyć wszystkich tych, którzy w czasie II wojny światowej walczyli z Niemcami - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / [TYLKO U NAS] Dr J. Szarek: Sowieci wiedzieli, że chcąc narzucić władzę komu...\n28 lutego 2020 19:57 /w Informacje, Polecamy, Polska\nSowieci dobrze wiedzieli, że chcąc narzucić władzę komunistyczną w Polsce, muszą zniszczyć wszystkich tych, którzy w czasie II wojny światowej walczyli z Niemcami, tworzyli strukturę oporu – zaznaczył w piątkowym wydaniu „Aktualności dnia” na antenie Radia Maryja dr Jarosław Szarek, prezes Instytutu Pamięci Narodowej.\nNarodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” zbliża się wielkimi krokami. Choć centralne obchody zaplanowane są na niedzielę (1 marca) w Warszawie, to już teraz trwa wiele lokalnych uroczystości.\nW piątek natomiast Instytut Pamięci Narodowej otworzył na warszawskiej Pradze Izbę Pamięci poświęconą ofiarom zbrodni komunistycznych [zobacz więcej]. W budynku przy ul. Strzeleckiej 8 w okresie stalinowskim więziono, brutalnie przesłuchiwano i mordowano żołnierzy podziemia antykomunistycznego.\n– Strzelecka 8 jest tym miejscem, gdzie swoją kwaterę miało NKWD. Tam dowodził generał Armii Czerwonej Iwan Sierow, który doprowadził do aresztowania i wywiezienia do Moskwy 16 przywódców Polskiego Państwa Podziemnego. Później to miejsce przejął Urząd Bezpieczeństwa. W piwnicach zachowały się setki napisów z imionami i nazwiskami osób tam przetrzymywanych. IPN zachował celę z tymi napisami – powiedział dr Jarosław Szarek.\n– Jednym z najbardziej wstrząsających napisów jest „śmierć naszym wybawieniem”. To obrazuje, przez co ci ludzie tam przechodzili i jak wyglądało instalowanie się władzy komunistycznej po 1944 roku. […] W tych malutkich celach przetrzymywano wówczas kilkanaście osób na podłodze z maleńkimi oknami, czy w nieogrzewanych pomieszczeniach. Dochodziły do nich krzyki, wycia tych, którzy byli przetrzymywani wyżej – na piętrach kamienicy. Wiele osób w tym miejscu zakatowano – zaznaczył prezes IPN.\nJak zauważył gość Radia Maryja, koniec II wojny światowej odzwierciedlał dwie równoległe w Polsce rzeczywistości.\n– Z jednej strony chęć urządzenia się po wojnie, odbudowywania swoich domów, a jednocześnie bezwzględny terror dla przedstawicieli Polskiego Państwa Podziemnego, żołnierzy Armii Krajowej czy Narodowych Sił Zbrojnych – tych, którzy przez pięć lat walczyli z okupacją niemiecką. Każdego dnia ryzykowali życiem i po 1944 roku byli oni prześladowani, tym razem przez aparat bezpieczeństwa ZSRR. Sowieci wiedzieli bowiem, że chcąc narzucić władzę komunistyczną w Polsce, muszą zniszczyć wszystkich tych, którzy w czasie wojny walczyli z Niemcami, tworzyli strukturę oporu – dodał rozmówca.\nPKP PLK przygotowały wytyczne dot. postępowania w sytuacji zagrożenia ko... [TYLKO U NAS] J. Wiśniewska: Widzimy wielką promocję cywilizacji śmierci....


Ustawa offshore. Oczekiwania branży a plany ustawodawcy. Przegląd legislacyjny WEI | WEI\nWe wtorek 28 lipca odbył się Przegląd legislacyjny w ramach cyklu regularnych spotkań organizowanych przez Warsaw Enterprise Institute. Spotkania mają formę panelu dyskusyjnego, w którym udział biorą przedstawiciele administracji, biznesu i organizacji pozarządowych. Tym razem zaproszeni eksperci dyskutowali wokół projektu ustawy o wsparciu morskiej energetyki wiatrowej (offshore).\nZbigniew Gryglas – Podsekretarz stanu w Ministerstwie Aktywów Państwowych, Pełnomocnik ds. morskiej energetyki wiatrowej\nNatalia Ścięgosz – Główny specjalista w Wydziale Morskiej Energetyki Wiatrowej, Departament Odnawialnych Źródeł Energii, Ministerstwo Klimatu\nRafał Hajduk – Partner, Domański Zakrzewski Palinka (DZP)\nMaciej Stryjecki – Head of Offshore Wind Development POLENERGIA S.A.\nAgata Staniewska – Manager, Market Development Poland Ørsted\nBartłomiej Sawicki – Zastępca redaktora naczelnego BiznesAlert.pl\nJakub Wiech – Zastępca redaktora naczelnego Energetyka24.com\nDyskusję otworzył Mateusz Gilewski, dyrektor WEI: Myślę, że można to głośno powiedzieć, że w Polsce na dobre rozpoczyna się rewolucja, a już na pewno realna transformacja energetyczna. Globalnych megatrendów nie da się oszukać. Czekają nas ważne polityczne decyzje, spore zmiany. Ale także szanse rozwojowe dla polskiej gospodarki. Jednym z najważniejszych projektów jest rozwój morskiej energetyki wiatrowej na Morzu Bałtyckim. To także jeden z projektów strategicznych projektu „Polityki energetycznej Polski do 2040 roku”.\nProjekt ustawy został pierwotnie opublikowany 15 stycznia i przekazany do miesięcznych konsultacji publicznych, uzgodnień międzyresortowych i opiniowania. Projekt został pozytywnie przyjęty przez branżę i inwestorów, którzy planują realizację morskich farm wiatrowych na Morzu Bałtyckim. 1 lipca został podpisany list intencyjny zainspirowany brytyjskim “Sector Deal”, między przedstawicielami Rządu RP a przedsiębiorcami z branży morskiej energetyki wiatrowej. Pojawiły się nawet głosy, że to swego rodzaju ewenement jeśli chodzi o współpracę rządu z sektorem prywatnym i państwowym.\nPełnomocnik rządu ds. OZE, wiceminister klimatu Ireneusz Zyska informował, że potencjał polskiej energetyki wiatrowej na morzu do 2030 r. to 5,9 GW, a do 2035 r. 8-10 GW. Resort Klimatu założył podniesienie łącznej mocy, dla której zostanie udzielone wsparcie do 5,9 GW z wcześniej zakładanych 4,6 GW, które zapisano w Polityce Energetycznej Polski do 2040 roku (w ramach tzw. I fazy systemu wsparcia).\nKluczowe pytania, jakie należy zadać, dotyczą przede wszystkim oczekiwań branży i inwestorów co do ostatecznego kształtu ustawy oraz tego, jakie warunki muszą zostać spełnione, aby polskie firmy i gospodarka mogły na rozwoju energetyki offshore skorzystać?\nZbigniew Gryglas: Czeka nas transformacja energetyczna, niezależnie nawet od tego, co się globalnie dzieje, my w Polsce musimy ją przeprowadzić. Musimy i chcemy ją przeprowadzić dla dobra naszej gospodarki, dla dobra naszych obywateli. Parę lat temu, gdy zaczynała się nasza przygoda z morską energetyką wiatrową, myśleliśmy sobie, że potrzebujemy takiej konstytucji, takiego aktu prawnego, który będzie regulował całość zagadnień dotyczących tego nowego sektora gospodarki i udało nam się przekonań decydentów, polityków do tego, żeby tak się właśnie stało. Ten projekt, który został przygotowany jeszcze w Ministerstwie Energii, później w Ministerstwie Aktywów Państwowych, następnie przekazany do Ministerstwa Klimatu, jest taką konstytucją i zawiera bardzo wiele regulacji dotyczących samego procesu budowy systemów wsparcia, ale też i regulacji które wiążą się z zaangażowaniem jak największej części naszego rodzimego przemysłu w ten proces budowy morskich farm wiatrowych. Wszystkie te główne elementy w naszej ustawie znajdujemy. Odebraliśmy dużo uwag, wniosków do tej ustawy – dominują tam głosy umiarkowanego zadowolenia z tej regulacji. Ustawa próbuje godzić wszystkie interesy, które, nie ma co oczywiście ukrywać, nie są zawsze zgodne, a czasem bywają lekko sprzeczne. Myślę, że czeka nas jeszcze spora dyskusja, jeszcze będą pomysły, żeby niektóre przepisy zmieniać. Dzisiaj etap realizacji to przede wszystkim kwestia infrastruktury, warunków logistycznych które będą służyły budowie, jak terminal offshorowy, który musimy zacząć przygotowywać. Kolejne kroki też już widzimy na horyzoncie, jak kwestia organizacji mniejszych portów serwisowych, eksploatacyjnych, kwestia organizacji floty. Wierzę, że osiągniemy też kolejne etapy i zakończymy ten projekt z sukcesem, czyli dużym udziałem polskiego przemysłu w procesie budowy i później eksploatacji morskich farm wiatrowych.\nNatalia Ścięgosz: Celem podstawowym, jaki mamy wszyscy, jest przygotowanie optymalnego otoczenia regulacyjnego, które uwzględnia stanowiska zarówno inwestorów, przemysłu jak i odbiorców końcowych. Obecnie zakończyliśmy etap uzgodnień międzyresortowych i opiniowania. Uwagi uzupełniające zgłoszone przez resorty niedługo będą zamieszczone na stronie Rządowego Centrum Legislacji i będą państwo mogli się z nimi zapoznać. Chciałam podkreślić, że cały czas są prowadzone intensywne i zaawansowane rozmowy z Komisją Europejską, z Dyrekcją Generalną ds. Konkurencji, w zakresie notyfikacji systemu wsparcia. Udało się wypracować ustalenie, że moc zainstalowana objęta wsparciem w pierwszej fazie, wzrośnie z 4,6 GW do 5,9 GW – to zasługa rozmów z Komisją i uwag zgłaszanych w trakcie uzgodnień. Gdy ustawa była w Ministerstwie Aktywów Państwowych, wpłynęło do nas kilkaset uwag zarówno w procesie uzgodnień i opiniowania, jak i na etapie konsultacji publicznych, w dużej mierze od sektora. Na tym etapie można powiedzieć ze ustawa jest dobrze przyjęta i etap konsultacji nie był potrzebny, co dodatkowo przyspiesza pracę nad ustawą. Kolejnym krokiem będzie przekazanie kompletu dokumentacji na Stały Komitet Rady Ministrów i komisje prawniczą, by trafiła do parlamentu jesienią, bowiem ustawa musi wejść w życie przed końcem roku. Dodam, że w pracach nad zaktualizowanym projektem skupiliśmy się na rozdziale dot. łańcuchu dostaw i usług, certyfikacji, bezpieczeństwie morskim, przyłączania morskich farm do sieci. Prowadziliśmy rozmowy z operatorem sieci przesyłowych PSE. To są najważniejsze informacje i chcę podkreślić, że mimo pandemii i zmian resortowych, prace trwają bardzo intensywnie. Niebawem dopracowany projekt trafi do sejmu.\nAgata Staniewska: Z naszej perspektywy przygotowany projekt ustawy offshorowej jest kompleksowy i w dużej mierze wychodzi naprzeciw naszym oczekiwaniom. Przygotowane rozwiązania i mechanizmy oparte są m.in. na doświadczeniach innych rynków, dzięki czemu przyczynią się do efektywnego kosztowo rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w Polsce , bo unikniemy błędów i potknięć popełnionych w innych krajach. To co obecnie jest kluczowe dla powodzenia projektów offshorowych to jak najszybsze uchwalenie ustawy. Z uwagi na zaproponowany w projekcie system wsparcia, inwestorzy będą musieli złożyć aplikacje o wsparcie do końca marca 2021 roku. W związku z czym, musimy jak najszybciej wiedzieć na czym stoimy, abyśmy mogli przygotować się do złożenia wniosków. Jeżeli prace nad ustawą się przedłużą, to istnieje ryzyko, że projekty przewidziane do I fazy, czyli prawie 6 GW mocy, stracą możliwość uzyskania wsparcia w ramach decyzji bezpośrednich. Oznacza to, że trzeba będzie przemodelować ustawę i wprowadzić system aukcyjny, a co za tym idzie, na nowo dyskutować system wsparcia. W rezultacie projekty, które już dziś mogą aplikować o wsparcie zostałyby wstrzymane na kilkanaście miesięcy. Przy rozmachu tych inwestycji, to wiąże się z bardzo dużymi kosztami. Stąd też uważamy, że na dzień dzisiejszy kwestią kluczową jest przyspieszenie prac, pełna mobilizacja po stronie rządu, żeby projekt został przyjęty wczesną jesienią 2020 roku.\nMaciej Stryjecki: Pan Minister powiedział ciekawą rzecz: że zaczęliśmy płynąć z prądem rzeki. To bardzo dobry kierunek, bo w Polsce wszystkie rzeki płyną do Bałtyku – może my też szybko do tego morza dopłyniemy i postawimy tam przygotowywane od lat wiatraki. Jeśli chodzi o szczęśliwość po stronie inwestorów, mogę powiedzieć że jest ona na tym etapie bardzo duża. Po pierwsze, będąc osobiście zaangażowany w promocję morskiej energetyki wiatrowej i próbę tworzenia uwarunkowań prawnych dla tego sektora od 12 lat, ja i moi koledzy nie wierzyliśmy, że da się stworzyć kompleksową ustawę, która ureguluje kompletnie i dobrze rozwój projektów polskich farm wiatrowych i otoczenie tej branży. Mało tego – nikt chyba nie przewidywał, że obok tej ustawy uda się wspólnie z rządem i szeroką reprezentacją branży zacząć bardzo poważnie rozmawiać o czymś takim jak umowa sector deal. Nasze dobre samopoczucie burzy nieco jednak harmonogram wdrażania ustawy. Nasze projekty są najbardziej zaawansowane w tej stawce i kiedy dziś patrzymy na wyzwania związane z ich rozwojem i to dla nas największym wyzwaniem jest termin wejścia w życie tej ustawy. Ilość uwag i dyskusja pokazują, że wciąż jest mnóstwo tematów, które różne środowiska chciałyby uporządkować w tej „konstytucji”. Natomiast jeśli będziemy próbować rozwiązać wszystkie problemy, które się rysują, już na tym etapie to nigdy nie przejdziemy do etapu faktycznej realizacji projektów. A kiedy zaczniemy wdrażać te rozwiązania, to i tak okaże się, że pewne rzeczy nie działają tak, jak sobie wyobrażaliśmy albo że czegoś nie przewidzieliśmy – wówczas będzie presja wprowadzenia zmian do ustawy. Tak więc, z mojej strony apel: sprawmy aby ustawa jak najszybciej weszła w życie w obecnym kształcie i w razie czego nowelizuje ją, ale projekty niech już zaczną być realizowane.\nJerzy Czuczman: Jednostki instalacyjne, to trwający 40 miesięcy proces budowy – to 3,5 roku. Czyli jeśli decyzje będą pod koniec tego roku, to mówimy o roku 2024. Była mowa o optymizmie – w naszej branży mamy slogan, że Polskie Forum Technologii Morskich skupia podmioty, które wyzwania XXI wieku traktują jako nowe możliwości rozwoju. Nie tylko mamy optymizm, ale udowodniliśmy na konkretach, które się zdarzyły. Spotykacie się Państwo z informacjami w mediach dot. przemysłu stoczniowego i te informacje niestety są mocno zakłócone i rozmijają się z prawdą. Dochody polskiego przemysłu stoczniowego generują w 90% firmy prywatne. Dane z 2018 r., najnowsze dostępne to najwyższe przychody w ogóle w historii przemysłu, najwyższe zatrudnienie w całym XXI wieku i dynamiczny wzrost liczby firm, które działają na rynku; w latach 2015-2018 o ponad 70% wzrosła liczba firm. Nie mówię o tych 10%, które należą do skarbu państwa i ciągle mówi się o nich w mediach. 90% to przemysł prywatny i tak dobrze jak pokazują dane roku 2018 , to nie było. Weszliśmy w łańcuch dostaw globalnych, ale produkujemy dużo mniej gotowych statków – to inny element. Jesteśmy dobrzy w łańcuchu dostaw również dla morskiej energetyki wiatrowej, bo tylko Polska zrobiła jednostki instalacyjne. A jeśli mówimy o farmach na Bałtyku, to mówimy o farmach rzędu 1 wiatrak przynajmniej o mocy 10 MW. Jest na świecie na razie tylko jedna jednostka, która potrafi takie wiatraki stawiać na morzu, jest ona w Korei. Jeżeli powiemy że dzienne zatrudnienie takiego statku jest w granicach 400 tysięcy dolarów, musiałby płynąć do Europy ok. 7 tyg., to łatwo policzyć: 20 milionów, a jeszcze musi popłynąć z powrotem. Ale on ma tam zatrudnienie więc po co ma płynąc na Bałtyk? Więc musimy taki statek zbudować tutaj u nas. W tej chwili są 2-3 takie statki budowane przez stocznie koreańskie na potrzeby Dalekiego Wschodu. Jeśli chcemy budować farmy takie jak 10 MW na 1 wiatrak, to musimy zbudować przynajmniej 1 taką dużą jednostkę do budowy fundamentów, oraz podobną do instalacji wież wiatrowych. Oprócz tego w zależności od sposobu obsługi będą to jednostki większe czy mniejsze obsługujące takie farmy wiatrowe, to mówi się o 5-6 większych lub nawet o 20 mniejszych statkach serwisowych– bo to zależy jaką formułę wybierze inwestor, ja patrzę tylko od strony technicznej. Mówimy o pieniądzach rzędu miliarda euro, jeśli chcemy taki program uruchomić. Warto byłoby pomyśleć o kimś takim jak narodowy operator offshore, który zleciłby budowę statków instalacyjnych i serwisowych w kontakcie z inwestorem. Te 90% przemysłu, to firmy które umieją się dostosowywać do zmieniających się warunków rynkowych, co jest największą przewagą konkurencyjną firm polskiego przemysłu stoczniowego. Ze względu na kryzys wywołany koronawirusem to jest właśnie ten moment, kiedy należałoby wejść w nowe rozwiązania i morska energetyka wiatrowa doskonale się w to wpisuje.\nJakub Wiech: Morska energetyka wiatrowa to bardzo istotny element polskiej transformacji energetycznej, tej zapisanej w dokumencie programowym „Polityka energetyczna Polski do 2040 roku”. Realizując przedsięwzięcia w zakresie farm wiatrowych offshore mamy szansę stworzyć praktycznie od zera nową gałąź przemysłu oraz pobudzić rozwój gospodarczy Wybrzeża – tam powstaną bardzo duże inwestycje, m.in. w porty , tamtejsze stocznie będą miały całkiem sporo pracy związanej z przygotowaniem jednostek, które budować będą farmy wiatrowe oraz serwisować czy z czasem demontować.\nTo o czym dzisiaj rozmawiamy, czyli segment offshore, prace legislacyjne związane z wdrożeniem tego segmentu, to jest jednak ułamek polskiej transformacji energetycznej. Bardzo ważny, ale jednak ułamek i trochę mam obawy, czy my nie pozwalamy tej transformacji, którą ma projektować „Polityka energetyczna Polski do 2040 roku” znowu się tak rozjechać na „wyspy”, tzn. że będziemy robić to, co było moim zdaniem dużym cieniem naszej transformacji przez ostatnie 30 lat, a mianowicie wybieramy sobie pewien obszar i tam postępują bardzo zaawansowanie prace, natomiast reszta leży odłogiem. Offshore ma być pewnym elementem, który musi być zsynchronizowany z resztą działań na rzecz transformacji energetycznej Polski do 2040 roku. Pytanie, czy jeżeli pozwolimy na to żeby w tym właśnie segmencie oraz na przykład w fotowoltaice – która także rozwija się świetnie – następował taki przyrost mocy, to nie będziemy mieli problemu, gdyż w takich obszarach jak na przykład energetyka jądrowa progresu specjalnie nie widać.\nBartłomiej Sawicki: Podczas ostatnich kongresów dyskutowano m.in. o roli portów morskich. Budowa portu instalacyjnego to koszty idące w miliardy. Pytanie kto i kiedy sfinansuje taki port instalacyjny by mógł on powstać. Moja druga wątpliwość odnosi się już bezpośrednio do ustawy o morskiej energetyce wiatrowej w kontekście dialogu z dostawcami lokalnymi. Zgodnie z treścią projektu, firmy miały obowiązek prowadzenia dialogu z dostawcami dla budowy morskich farm wiatrowych. Firmy proponowały zastąpienia słowa obligatoryjnymi rozmowami na możliwością. Trzecia kwestia, której moim zdaniem brakuje w tej dyskusji – w kontekście offshore – to produkcja zielonego wodoru z morskich farm wiatrowych. My mówimy teraz o rozwoju offshore, podczas gdy na przykład Niemcy są już kilka kroków do przodu przed nami i mówią o rozwoju produkcji zielonego wodoru z morskich farm wiatrowych. Czwarta fundamentalna sprawa to plan zagospodarowania obszarów morskich. Bez tego nie ruszymy z aukcjami jeśli chodzi o nowe koncesje. Pytanie kiedy ten plan będzie przygotowany.


Częstochowa. System dynamicznej informacji pasażerskiej w fazie testów - Transport Publiczny\nCzęstochowa. System dynamicznej informacji pasażerskiej w fazie testów\nMPK Częstochowa, MZDiT Częstochowa, przystanek, System Dynamicznej Informacji Pasażerskiej, system informacji pasażerskiej, Tablice\nNa wszystkich przystankach komunikacyjnych w Częstochowie objętych systemem pojawiły się słupy Systemu Dynamicznej Informacji Pasażerskiej, a na większości z nich zawisły tablice, które w grudniu wyemitowały pierwsze informacje – póki co czysto teoretyczne.\nCzęstochowa zadość czyniąc współczesnym standardom cywilizacyjnym w komunikacji miejskiej, rękami organizatora – Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu – buduje system dynamicznej informacji pasażerskiej umożliwiający prezentację rzeczywistych godzin odjazdów środków transportu zbiorowego. W przedłużającym się przetargu wyłoniono ostatecznie R&G Plus sp. z o.o. z Mielca, który za inwestycję zainkasuje nieco ponad 3,6 mln zł. Wyłoniony na przełomie października i listopada 2018 r. wykonawca miał zrealizować zadanie w ciągu 12 miesięcy od zawarcia umowy. Jeśli przyjąć grudzień, to czas ten upłynął pod koniec 2019 roku.\nW grudniu na postawionych wcześniej słupach zawisły tablice z ekranami opartymi o pomarańczowe diody elektroluminescencyjne (LED), a niedługo potem zabłysły. Prezentowana na nich treść będzie w standardowym formacie, czyli w najwyższym, przestrzennie wyodrębnionym wierszu nazwa przystanku, zaś na dolnym ekranie w sześciu wierszach kolejne odjazdy autobusów i tramwajów w porządku: numer linii, kierunek, godzina odjazdu. Początkowo informacje były nieczytelne, bowiem za numerem linii albo nie było spacji, albo występowała pojedynczo, co sprawiało, że tekst zlewał się. Jako jednak, że to etap konfiguracyjny, to ten błąd estetyczny z biegiem czasu usunięto.\nKonfiguracja systemu dała się jednak we znaki podróżnym w nieco innym aspekcie. Treści prezentowane na ledwo co uruchomionych tablicach wprowadzają nieco zamieszania, bo informacje wyświetlane na ekranach, póki co, powielają papierowy rozkład jazdy. Często więc pojawiała się konsternacja, kiedy pokazana na tablicy informacja o autobusie znikała, mimo że na przystanku go nie było, a przyjeżdżał dopiero po kilku minutach z powodu licznych opóźnień (w Częstochowie nie ma preferencji w ruchu dla komunikacji miejskiej).\nKomunikaty od służb\nZ sytuacji MZDiT tłumaczył się na łamach lokalnych dzienników, ale była ona okazją do sprawdzenia kolejnej funkcjonalności systemu, czyli prezentowania komunikatów. Te poza samym organizatorem komunikacji miejskiej będą mogły nadawać także służby porządku i bezpieczeństwa, czyli m.in. Straż Miejska i Miejsko-Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego. Tym samym zamiast szóstego wiersza z godziną odjazdu kolejnego środka, pojawił się przewijany tekst z informacją o tym, że odbywa się test systemu i godziny prezentowane na ekranie mogą się różnić od faktycznego czasu odjazdu. W okresie świątecznym dodatkowo informowano o funkcjonowaniu komunikacji miejskiej w tym czasie.\nUważny obserwator będzie w stanie stwierdzić odbywającą się nadal kalibrację choćby po tym, że na tablicach przestała być prezentowana surowa litania przystankowego rozkładu jazdy, tylko zakres informacji ograniczono do najbliższej godziny. Wcześniej bywało, że już przed godziną 23:00 na niektórych przystankach wyświetlano odjazdy przewidziane po godzinie 4:00 dnia następnego.\nRzeczywistość dla każdego\nSystem dynamicznej informacji pasażerskiej jest elementem infrastruktury przystankowej, co oznacza, że tak jak same przystanki, będzie on dostępny dla każdego przewoźnika, o czym warto pamiętać, bo z centrum miasta promieniście rozchodzą się trasy komercyjnych przewozów regionalnych oraz komunikacji gminnej sąsiednich Rędzin, Konopisk i Blachowni. Aby jednak system mógł w pełni współpracować, autobusy operatorów i przewoźników powinny zostać wyposażone w odpowiedni osprzęt umożliwiający ustalanie pozycji pojazdu w terenie oraz przesyłanie tej informacji do centrali systemu. Ten z kolei – logicznie zakładając – powinien być w stanie zidentyfikować pojazd i skojarzyć go z rozkładem jazdy. Rozkład więc musiałby być udostępniany operatorowi systemu. Oznacza to sporo nakładów finansowych i pracy, więc w polskich realiach efekt łatwo przewidzieć.\nOczywiście to domysły autora niniejszego tekstu. Na początku grudnia skierowaliśmy zapytanie do wykonawcy – R&G Plus – o sprecyzowanie tego, w jaki sprzęt powinny być wyposażone autobusy. Do dziś nie dostaliśmy odpowiedzi.\nW przypadku operatora macierzystej komunikacji miejskiej nie ma problemu, bo już obecnie tramwaje i autobusy są na bieżąco monitorowane w terenie, a informacje analogiczne dla systemu z przystanków są prezentowane w Internecie w aplikacji liveMPK, za pośrednictwem której pasażer może sprawdzić gdzie jest jego autobus, jaki to autobus i w jakie urządzenia jest wyposażony, a nawet z jaką prędkością porusza się w danej chwili.\nPo świątecznym zastoju wykonanie infrastruktury na przystankach dobiegnie końca i system zacznie pracować w trybie na żywo.\njd/inf. pras. 03 stycznia 2020\nDominik Wójcik 25 września 2019\nPoznań kupuje 19 tablic informacji pasażerskiej na przystanki


Artykuł: Mileńskie pasieki - Milno na Podolu\nMilno leży w krainie miodem płynącej. Tereny porośnięte roślinami miododajnymi. Jary porośnięte dzikimi krzewami, w gajach drzewa owocowe , zioła a lasy liściaste / lipy, klony, dęby/. Na polach siano, dużo gryki , lnu i koniczyny. Duża ilość pastwisk porośniętych różnorodnymi kwiatami i ziołami. To sprzyjało rozwojowi pszczelarstwa na tych terenach.\nDawniej ludzie uważali, że pszczoły to stworzenia Boże. Mówi się, że pszczoły to jedyne zwierzęta , które umierają a nie zdychają, przelatując koło Kościoła i Przenajświętrzego Sakramentu schylają łebki a jeśli do ula włoży się opłatek natychmiast lepią z wosku kielich. Wytwarzają wosk ,który służy do wyrobu świec kościelnych. Dawniej pasieki zakładali księża przy klasztorach.\nPasieczyska dworskie w Milnie w 1814 r\nDo dworu mileńskiego należały cztery pasieczyska\n1-\tPasieczysko na Halawie\n2-\tPasieczysko w Głuchym Gaju\n3-\tPasieczysko na Czarnego zwane nad Podliskami w Krzakach\n4-\tPasieczysko w Lipniku czyli w Lasku Drańcza.\nPasieczyska te znajdowały się z dala od zabudowań. Były one grodzone gęsto chrustem na dość znaczną wysokość. Niektóre nad płotem miały daszek snopkami poszyty, inne z wierzchu tarniną wyłożone. Na terenie pasieczyska znajdowała się szopa a w niej stebnik w ziemi kopany do zimowania pszczół. Była tam też chata dla Pasiecznika.\nWykaz pasieczników/ pszczelarzy\n1841-1843 Szeliga Michał, w roku 1842zapisany jako pasiecznik z Halawy\n1842-1844 Byk Franek/ Byczek Franek\n1843-1845 Serszoń Oleksa/Szerszun Oleksa w r. 1843 zapisany jako pasiecznik z Halawy\nPasieki w Bukowinie.\nPrzed I wojną pasieki sytuowano na skraju lasów i w zagajnikach. Do końca utrzymała się taka Zaleskiego Andrzeja /Pitrzyniec/ 142, w lesie Pawłowskiego i Czapli Jana/ Czwórak/ 113 w zagajniku tuż za jego ogrodem i łąką w pobliżu Parcelacji. Na działce przy pasiece Pitrzyńca , krótko przed II wojną , założyła gospodarstwo jego córka Ludwika Myszka 166. Po pozostałych tylko nazwy pozostały.\n- Pasieka Pawłowskiego- skraj lasu o tej nazwie\n-Pasieka Krzomciowa- zagajnik na Drańczy\n-Pasieka Krzomciowa- zagajnik koło cmentarza\n- Pasieka Sirantowa 66- zagajnik koło Okopu\nNie wiem do których Krzomciów one należały, bo wszystkich Krąpców tak nazywano. Natomiast pasiekę Pawłowskiego mógł tam założyć właściciel lasu , lub jeden z Pawłowskich 79-81/ stare numery 157-158/ . To drugie jest bardziej prawdopodobne. Po I wojnie pasieki lokowano w małych sadach koło domu. W lesie miał pasiekę Letki Paweł / Wójtuła/ 171, ale obok swojego gospodarstwa. A oto pasieki końcowego okresu\n-162 Baran Mikołaj / Baran/ , Paświsko koło domu 50-60 pni\n- 13 Botiuk Mikołaj / Botiuk/ w Okopie do 10 pni\n- 113 Czapla Jan / Czwórak/ w zagajniku za ogrodem 50-60 pni\n- 69 Hawryszczak Józef/ Kudyndów/ koło domu 25-30 pni\n- 171 Letki Paweł / Wójtuła/ w lesie koło domu 50-60 pni\n-161 Letki Józef /Botiuk/ w Okopie koło domu do 10 pni\n-72 Letki Piotr / Szeligów/ koło domu r11;początek 5-6 pni\n-76 Maliszewski Antoni / Zachnibida/ koło domu 50-70 pni\n-165 Szeliga Jan / Szeliga/ w Okopie koło domu 50-60 pni\n-142 Zaleski Andrzej/ Pitrzyniec/ w lesie 166 do 100 pni\n-150 Zaleski Szczepan/ Pitrzyńców/ Paświsko koło domu 50-60 pni\nPietrzyniec wychodził z domu rano , wracał wieczorem. Przez cały dzień przebywał w leśnej pasiece. Stanowiła ona główne źródło utrzymania jego rodziny. Wspierało je małe gospodarstwo. Zdarzało się, gdy w kiepskich latach nie było pożytku, że sprzedawał kawałek pola by zakupić większą ilość cukru i ratować pszczoły. Pasieką zajmował się z pasją i oddaniem. Kojący brzęk pszczół i zapach miodu , były mu potrzebne do życia niemal tak, jak powietrze. Żył też tym po przesiedleniu w Pacholętach. Podeszły wiek nie pozwolił mu już na rozmach, ale około 10 uli trzymał. Udzielał też rad i pomagał innym pszczelarzom.\nPasieki na Kamionce\n-Bieniaszewski Antoni / Kubuni / K-118 miał dużą pasiekę na Huku koło Kamiennej Góry\n-Romanów Iwan /Todorki/ K-122 miał dużą pasiekę w gaju pod Pasieczyną koło Kamiennej Góry\n-Mazur Jan /Mazury K-120 miał dużą pasiekę na swoim Pastewniku przed rzeką Huk. Pasieka otoczona płotem z trzciny na wys.2 m.\n-Ozierański Michał/ Kuleśnik/ K-157 miał pasiekę w Sośninie koło lasu Zakrzewskiej\n-Gaździcki Marcin K-151-miał pasiekę za Kopanią pod Mielnikową.\n-Krąpiec / Kaziury/-za Gościńcem była rKaziurowa pasiekar1;\n-Baran Franciszek / Piki/ K-23 miał pasiekę w Pikowym Gaju 10 pni\n- Marcijasz Łukasz miał pasiekę obok pasieki Franciszka Barana w Pikowym Gaju też 10 pni.\n- Poszwa z Krasowiczyny miał pasiekę w Głuchym Gaju\n-Dec Piotr /Czumaki/ K-43 też miał pasiekę\nPasiecznicy mięli zajęcie przez cały rok. Zimą przygotowywali i budowali nowe ule. Wiosną przeglądali ule czy pszczołom nie jest za zimno czy gorąco. Dokarmiali słabe roje i pilnowali ich a w lipcu zaczynali pobieranie miodu. Następnie po miodobraniu łączyli słabe roje i przygotowywali na zimę. Ponieważ tam zimy były mroźne pszczoły z ulami umieszczano w stebnikach.\nStebnik to budynek przeznaczony do zimowania pszczół. Zagłębiony do połowy w ziemi, ściany drewniane, wystają ponad poziom gruntu, obsypane ziemią. Pokryty snopkami słomy. Stebnik miał małe okienko aby było widać wewnątrz podczas kręcenia miodu z ramek.\nPo miodobraniu zawsze do Milna przyjeżdżał z Załoziec Żyd Habrumcio ,który skupował miód.\nMiód gromadzono w drewnianych beczkach zamykanych na klucz lub w beczkach metalowych o wysokości około 1.20 m. Beczki przechowywano najczęściej w piwnicach.\nDokarmianie pszczół było dość kosztowne ponieważ cukier był drogi. Pszczelarze mogli kupować cukier tańszy, zmieszany z otrębami. Przeznaczony dla pszczół. Cukier taki pszczelarz gotował, przecedzał przez płótno i podawał pszczołom.\nPszczoły zapylały drzewa owocowe i krzewy.\nProdukowały miód, który służył jako lekarstwo przy przeziębieniach, bólach gardła i płuc a urobiony z mąką żytnią był dobrym plastrem na wrzody.\nMiód wykorzystywały znachorki do produkcji mikstur. Miodem słodzono mleko, herbatę i używano do wypieków ciast.\nBardzo ważny był wosk pszczeli do produkcji świec. Pasiecznicy mileńscy corocznie ofiarowywali świece do Kościoła np. rodz. Mazurów. Sami produkowali świece. Knot owijali woskiem a następnie maczali w wosku ten knot tyle razy aż powstała świeca. Świecami oświetlano Kościół cały rok gdyż nie było w Milnie prądu.\nPasieki były nieodłączną częścią mileńskiego krajobrazu.\nOpracowała Maria Zaleska . Spis pasiek Bukowiny Adolf Głowacki.\nDodane przez maria dnia listopad 10 2014 19:55:32 0 Komentarzy ˇ 3840 Czytań\n13714633 Unikalnych wizyt


Sposób doręczania dokumentów elektronicznych do Urzędu Miasta Częstochowy\nZgodnie z art. 63 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168) złożenie podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) może nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W związku z powyższym w Urzędzie Miasta Częstochowy uruchomione zostały elektroniczne skrzynki podawcze na platformach SEKAP i ePUAP.\nELEKTRONICZNA SKRZYNKA PODAWCZA - SEKAP\nPoniżej zamieszczamy link z instrukcją zakładania konta na platformie SEKAP:\nZAKŁADANIE KONTA UŻYTKOWNIKA SEKAP\nPoniżej zamieszczamy linki z instrukcją dot.: zakładania konta na platformie ePUAP, wnioskowania o założenie profilu zaufanego oraz podpisywania dokumentu profilem zaufanym\nZakładanie konta użytkownika epuap\nWnioskowanie przez użytkownika o założenie profilu zaufanego\nPodpisywanie dokumentu profilem zaufanym\nWykaz punktów potwierdzających profile zaufane na terenie Miasta Częstochowy\nZgodnie z Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznychUrząd Miasta Częstochowy akceptuje formaty elektroniczne wymienione w niniejszym Rozporządzeniu (t.j. Dz.U. 2015 poz. 971).\nMaksymalny rozmiar dokumentu elektronicznego wraz z załącznikami, możliwy do doręczenia za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej to 5 MB.


Ofensywa Zimowa - Towarzyski Turniej Counter Strike 1.6 (3/3) - zawiadomienie\nOkazuje się, że Counter Strike 1.6 żyje! Kypr, Pasio i Kruq organizują 2-3 lutego 2013 Zimowe LAN Party Counter Strike 1.6 (3/3). Czy znajdą się chętni na tą imprezę? Otwieramy zapisy.\n* strona informacyjna turnieju. * zapisy, lista s ...[wiecej]\nV Mistrzostwa Kielc w Grach Komputerowych - League of Legends 3/3 (gim) - zawiadomienie o turnieju\nW tym roku Mistrzostwa Kielc będą niezwykle skromne. Brak sponsorów = brak nagród. Wracamy więc do idei olimpijskich - walczymy o wieniec wawrzynu, czyli tak, jak sportowcy w starożytnej Grecji. Tak naprawdę jednak wawrzynu, czyli liści la ...[wiecej]\nZakończył się Turniej Noworoczny Counter Strike 1.6 3/3 (gim)\nZakończył się Turniej Noworoczny. Zgłosiło się 7 trzyosobowych drużyn, w tym dwie ekipy złożone ze stałych bywalców Świetlicy. Wygrała - nie bez trudności - ekipa 1) BHBD w składzie: Mikołaj 'Gomuła' Dziedziul (Kielce), Wojtek ...[wiecej]\nIV Mistrzostwa Kielc w Grach Komputerowych, Kielce 2012 LoL 5/5\nIV Mistrzostwa Kielc w Grach Komputerowych, Kielce 2012 LoL 5/5 ...[wiecej]\nLeague of Legends, 2012-02-19\nTurniej Noworoczny, Kielce 2012, Liga Legend (3/3)\nTurniej Noworoczny, Kielce 2012, Liga Legend (3/3), wygrywają Rodacy w składzie: Michał 'koperson' Koperek (Skarżysko-Kamienna), Kacper 'zachar' Zachara (Skarżysko-Kamienna). Drugie miejsce Lubię Placki, trzecie Unstopable, czwarte Tck Team L ...[wiecej]\nLeague of Legends, 2012-01-07\nMistrzostwa Kielc w Grach Komputerowych, 2009\nW czasie ferii zimowych odbyły się pierwsze Mistrzostwa Kielc w grach komputerowych. Organizatorzy chcieli uzyskać wynik sportowy. Z tego powodu utworzono kategorie wiekowe. Uprawnieni do startu są wszyscy uczniowie SP i GIM. W turnieju indywid ...[wiecej]


Wrzesień | 2017 | immune to faDS\nPosted on 29/09/2017 by dees\nW 2017 Nebulę zdobyło to samo opowiadanie co Hugo, Amal El-Mohtar „Seasons of Glass and Iron”.\nAlyssa Wong ”A Fist of Permutations in Lightning and Wildflowers”. W połowie chciałam przestać, kontynuowanie wymagało sporego samozaparcia. Pierwszoosobowa narratorka obwinia się za śmierć siostry, powraca w czasie raz po raz próbując zrobić coś inaczej, ale nic się zmienić nie da, nawet jeśli rozdziera niebo, powoduje pożar, niszczy świat, i takie tam malownicze przeżycia poetycznie uzewnętrznione na wielką skalę. Nawet ładne, ale jestem na to zbyt racjonalna, za dorosła – albo po prostu dorosła. Poza tym Atkinson zrobiła to lepiej.\nCarrie Vaughn ”That Game We Played During the War”. Calla jest być może pierwszą obywatelką Enith, która idzie przez plac w Gaant nie będąc więźniem, bo właśnie skończyła się wojna. Gaantowie są telepatami, Enithczycy nie. Mamy bardzo praktyczny opis organizacji społeczeństwa telepatów, na przykład w szpitalu nie ma dzwonków do wzywania pielęgniarek. Jak również „they did not have any games at all that required strategy or bluffing. There was no point.” Lecz Calla spotyka swojego byłego pacjenta i grają w szachy. Bardzo piękne opowiadanie.\nSam J. Miller ”Things With Beards”. To jest ciąg dalszy nominowanego w 2011 opowiadania Wattsa „The Things„. Gapiłam się na to nie mogąc uwierzyć, że ktoś w ogóle wpadł na tak szaleńczy pomysł. Mocną stroną tekstu Wattsa jest pierwszoosobowa narracja, czego Miller nie podjął, chcąc pokazać jak to wyglądało z zewnątrz (tylko kogo to właściwie obchodzi). Wyszedł bladawy horror z walką rasową w tle i z przesłaniem, że wszyscy nosimy w sobie potwory, aha. Watts osobiście napisał pod tym komentarz, że trafił na to przez przypadek, i że „seriously fucking brilliant” (ale co niby miał napisać, nic innego mu nie wypadało).\nPosted on 27/09/2017 by dees\nBardzo piękna opowieść o królach i królewnach, bratobójstwie, szaleństwie, okrucieństwie, miłości, i jednej karlicy. Tym piękniejsza, że to prawda. Brzezińska opowiada o faktach, tylko czasem fantazjując tam, gdzie ich zabrakło, ale zgodnie z wszelkim prawdopodobieństwem i wiedzą historyczną. Co chwila podkreśla, że nie wiadomo, że być może tak to wyglądało, ale nie wiemy. To nie jest powieść. Większa część książki to rzeczowa relacja o tym jak wyglądało życie w XVI wieku, głównie – choć nie tylko – na dworach królewskich, ale to wszystko jest napisane pasjonująco. Brzezińska swobodnie skacze po epoce (dokładna i zwięzła chronologia jest na końcu książki), odmalowując barwny fresk, o leczeniu i tańcach, wykształceniu i małżeństwach, polityce, wojnach. I miłości, oczywiście. Dużo bym dała, żeby na własne oczy móc zobaczyć Barbarę Radziwiłłównę.\nPosted on 25/09/2017 by dees\nOpowiadania Kena Liu („La menagerie de papier”)\nPosted on 22/09/2017 by dees\nW bibliotece napadł na mnie tom opowiadań Kena Liu. To autor „Papierowej menażerii” i „Mono no aware”, które dlaczegoś zdobyły Hugo („Menażeria” w dodatku Nebulę i WFA, o dziwo), czego kompletnie nie rozumiem, bo może i są dość ładne, ale potwornie przewidywalne i naiwne do bólu zębów. Trzymałam więc ten tom w dłoniach ważąc za i przeciw. Wygrały argumenty, że po dwóch opowiadaniach trudno jednak osądzić pisarza (ja też jestem naiwna, wiadomo), w końcu on nie ma wpływu na to, że akurat te się ludzkości podobały najbardziej, że przecież nie zapłacę za czytanie jego twórczości (mnóstwo jego rzeczy można wprawdzie przeczytać w sieci, ale dobrze by mi zrobiło poczytanie dla odmiany po francusku), i że zawsze mogę po jednym czy dwóch tekstach rzucić. Może nie książką w ścianę, bo biblioteczna, ale przynajmniej dalszą lekturę.\nW przedmowie, okrutnie się wdzięcząc do czytelnika, autor beztrosko powiada, że nie przejmuje się żadnych podziałem gatunkowym, pisze co mu ślina na język przyniesie i co mu w duszy gra. Już po tym wiedziałam, że się z Kenem Liu nie dogadamy, nie mój rodzaj człowieka. Po pierwsze jest to gadanie typu „ja tam się znakami przy drodze nie przejmuję, po prostu wsiadam i jadę, jak mam wenę, ważny jest wiatr we włosach, a nie czerwone światło!”. Po drugie i ważniejsze: w fantastyce akurat najistotniejsza jest doskonała znajomość konwencji. Fantastyka z założenia zajmuje się tym, co poza aktualną nauką, moralnością, świadomością, zbiorową nieświadomością i wyobraźnią. Żeby móc się tym uczciwie zajmować, trzeba to znać, bo inaczej jest się jak szesnastolatek przekonany, że właśnie osobiście wynalazł seks. Wszyscy to przechodziliśmy, ale żeby się tym w przedmowie chwalić na serio mając już lat nieco więcej niż naście, to jednak nie.\nPierwsze opowiadanie, „Reborn” jest całkiem przyzwoite, tylko że jest „Zakochanym bez pamięci” plus Obcy. Przylecieli i postanowili złym ludziom wymazywać złe kawałki osobowości czyniąc ich w ten sposób dobrymi ludźmi. Ken Liu rozgrywa to dość ładnie, i dość przewidywalnie łącznie z opisem seksu międzygatunkowego z sześcioramienną istotą, z czego może dałoby się coś więcej wyciągnąć, ale to nie w tym opowiadaniu. Reszta wiadomo: czy jesteśmy aby sumą naszych wspomnień, czy jednak nie.\nMiniatura „Before and after” czyli jak Ken Liu potrafi napisać przegadane jednozdaniowe opowiadanie w trzech akapitach.\n„The Algorithms for Love” pani zrobiła lalkę AI. A potem ją ulepszyła. Pani ma aktualnie ciężką depresję i wspomina, oraz przewiduje co kto powie. Byłam przekonana, że znam puentę, ale Liu postanowił mnie przechytrzyć, chociaż tyle. Poza tym czytał Chianga, co w zasadzie mu się chwali, natomiast osoba o IQ wystarczającym, żeby Chianga przeczytać, powinna mieć go też tyle, żeby już nie pisać. Jestem złośliwa; to byłoby niezłe opowiadanie, gdyby coś wyraźnego zrobić z puentą. A może problem polega na wymieszaniu testu Turinga z determinizmem. Mam wrażenie, że Liu sam nie bardzo wiedział, o co mu chodzi.\nMiniatura „Nova Verba Mundus Novus„, jestem przekonana, że gdzieś już czytałam ten początek, ale nie wiem gdzie. Pomysłowe. I krótkie.\n„The Perfect Match” Bohater ma asystentkę posługującą się danymi zbieranymi przez Googla, przemianowanego tu na Centillion, asystentka podpowiada mu co jeść i co mówić na randce. Ma też paranoiczną sąsiadkę, która uważa zbieranie danych za ZŁO. Dalej przewidywalnie do końca, ale przyjemnie się czytało. Oraz mam wrażenie, że autor czytał „Press Enter” Varleya.\n„Ask Emily„, wracamy do tematu wymazywania wspomnień, to opowiadanie jest częścią całej antologii o tej tematyce. Jest krótkie, zabawne i niegłupie.\n„Arc” całe życie pierwszej pani, która stała się nieśmiertelna. Ma w sobie coś. Udało mu się pozostać przekonującym do końca.\n„The MSG Golem„: początek mnie mile zaskoczył. „Nazajutrz po opuszczeniu Ziemi przez statek kosmiczny, Bóg przemówił do Rebeki„. – Ken, czy mógłbyś tego nie zepsuć? – suplikowałam. Udało się, jest to przezabawna igraszka. Aż się zdziwiłam, że tak umie.\n„The plague„: Eloje i Morlokowie w nowej odsłonie. No dobrze, nie całkiem: po katastrofie ekologicznej mamy ludzi żyjących pod kopułami, i nowy gatunek, który się przystosował do skażenia. Następuje kontakt między przedstawicielami gatunków.\n„Single-Bit Error„: Ken, chłopaku, a ty znowu Chianga czytałeś, i nie mogłeś się powstrzymać? Niestety tutaj zabrał się za jedno z najlepszych opowiadań Chianga „Piekło to nieobecność Boga”, walące prosto w żołądek. Ja wiem, że jak spadać, to z wysokiego konia, ale tu Liu postanowił spaść z olifanta. Poza tym chyba czytał też Wattsa o tym, że wizje religijne są wynikiem uszkodzenia jednego miejsca w mózgu, tylko uprościł to do jednego bita. Nie przekonał mnie. Siebie chyba też nie.\n„The Bookmaking Habits of Select Species„: A to Borgesowskie i śliczne, o książkach pisanych przez inne istoty rozumne. Tak trzymać!\n„The Journal„: Bardzo dobre, bardzo proste, pani znajduje dziennik intymny swojego męża, wyobraża sobie, co też tam może być i ze stresu traci zdolność czytania. Trochę przewidywalne.\n„The Oracle”: ludzie mają wizję zwrotnego punktu w swoim życiu, te wizje zawsze się sprawdzają, więc kiedy szesnastolatek odkrywa, że zostanie skazany na karę śmierci za morderstwo, wszyscy go traktują jakby to już się stało. Znowu o determinizmie, ale nie do końca. Mimo zwyczajowego przegadania ma dobrą końcówkę.\n„The Ligatrix„: Chiński kryminał, dziejący się w państewku na granicy Chin i Korei, w jakimś pewnie XIX wieku, jest morderstwo i dochodzenie, śliczność! Niech on tego więcej napisze zamiast Chianga udawać, proszę. Po czym mózgownica mi zazgrzytała, zatrzeszczała, i rzekła „Zagadki sędziego Di…”.\n„The People of Pele”: ludzie lecą lata świetlne i lądują na obcej planecie, takie trochę początki Ekumeny, w innym ujęciu. Kolejny raz trochę mu zabrakło wyrazu.\n„The Shape of Thought”: ludzie na Pele rozbudowali cywilizację i polecieli dalej, przylecieli na Kalanthi, gdzie są istoty rozumne, z którymi nie idzie się dogadać mimo wysiłków lingwistki, więc dogadają się dzieci. Zenna Henderson to napisała lata temu, tylko zwięźlej, i zdaje się, że siedmionogowy też tu nieco wpłynął na pomysły Liu. Jak zwykle za dużo słów, ale wychodzi to całkiem ładnie.\n„The Waves”: 300 osób wyleciało z Ziemi w podróż obliczoną na 400 lat. Ledwie wyleciawszy dowiadują się, że wynaleziono nieśmiertelność. Mogą też sobie ją zrobić, tylko jest problem, zasoby statku są obliczone na konkretną liczbę pasażerów. Dziecko nie może dorosnąć, dopóki jakiś dorosły nie zdecyduje się umrzeć. Wydumane, najwyraźniej Ken Liu nie zna dziesięciolatków, które jedzą więcej od niego. Dalej jednakowoż się rozpędza i leci „Accelerandem” Strossa. No tak, Strossa przecież nie mógł pominąć wśród swoich lektur.\nSzkoda, że w tym zbiorze nie znalazła się „Cassandra„, jedno z lepszych opowiadań Liu, znowu o przewidywaniu przestępczej przyszłości, ale tu plus Superman. Wyjątkowo mało przegadane. A podsumowując, to niezły, sprawny i oczytany autor, który wykorzystuje oryginalne pomysły na swój, nieco melodramatyczny, sposób. W końcu zawsze tak było, że epigoni znajdowali większe uznanie, niż ich mistrzowie.\nHugo dla opowiadań\nPosted on 20/09/2017 by dees\nKontynuacja notki o nagrodach Hugo dla opowiadań.\n2005: Mike Resnick „Travels with My Cats”. 11-letni chłopiec przypadkowo kupuje książkę, i od pierwszej strony uśmiechałam się do ekranu, bo Resnick zdecydowanie wie, jak opisać nagłą i absurdalną miłość do książki, zwłaszcza kiedy ma się 11 lat. Potem narrator ma 40 lat, puste życie, i nagle pragnie odnaleźć książkę swojego dzieciństwa. Dalej przewidywalnie, ale lubię zakończenie. Nominowane wtedy było „The Best Christmas Ever” Jamesa Patricka Kelly’ego, nawiązujące do klasycznego „Kto zastąpi człowieka” Aldissa, ładnie pomyślane i rozegrane, ale z bardzo niewyraźną puentą. Nie mam pewności, które z tych dwóch bardziej zasługiwało na nagrodę, choć chyba jednak Kelly.\n2004: Neil Gaiman „Studium w szmaragdzie„. Alternatywna wersja „Studium w szkarłacie”, osadzona w uniwersum Lovecrafta, ale w nieoczywisty sposób, mianowicie rodzina królewska to zielonokrwiści Przedwieczni spoza czasoprzestrzeni. To trzeba było Gaimana, żeby to wymyślić. Sam ten pomysł wystarczyłby, ale tu są jeszcze ze dwa twisty, całość zostawia czytelnika z poczuciem miłego rozbawienia i głębokiej satysfakcji.\n2003: Geoffrey A. Landis „Falling Onto Mars„: właściwie czemu nie miałoby się rozgrywać w czasach kolonizacji Ameryki, na przykład? Jeśli już koniecznie gdzieś się musi rozgrywać?\n2002: Michael Swanwick „The Dog Said Bow-Wow„. Szalona wizja atechnologicznej przyszłości, stylizowanej na jakiś osiemnasty wiek, z królowymi, hrabinami, diamentowymi naszyjnikami, i modemem, z którego wyłazi demon. I z odpowiednią stylistyką wypowiedzi. Jakby jeszcze puentę miało lepszą… Druga część tego opowiadania, „The Little Cat Laughed to See Such Sport” nominowana była rok później, bohaterowie są tam w Paryżu i odnajdują wieżę Eiffla. Znaczy, usiłują o tym przekonać pewną kobietę-kot. W 2002 roku nominowane były przepiękne „Kości ziemi” Le Guin, i naprawdę niezrozumiały jest dla mnie wybór między tą wyważoną, dojrzałą opowieścią a sowizdrzalską zabawką Swanwicka.\n2001: David Langford „Different Kinds of Darkness„. Niezłe, przykuwające uwagę od pierwszej linijki, dobrze poprowadzone. Robi jeszcze większe wrażenie, kiedy sobie uświadomić, że napisane zostało przed WTC. A jest o terrorystach. Szkoda, że rozwinięcie i końcówka boleśnie przewidywalne.\n2000: Michael Swanwick „Scherzo with Tyrannosaur”. I co ja mam napisać. Owszem, ładnie się zaczyna. Przyjęcie z dinozaurami w epoce kredy, podróż w czasie używana w celach rozrywkowych, na początku sama przyjemność. Tylko że „All You Zombies” Heinleina było napisane w 1958 roku. Swanwick myślał, że po czterdziestu latach nikt go nie pamięta i że spokojnie można je przepisać? W każdym razie rozwinął pomysł w powieść „Bones of Earth”, którą może nawet kiedyś ewentualnie przeczytam.\nNominowane było również inne opowiadanie Swanwicka, „Ancient Engines„, o nieśmiertelności maszyn, niegłupie, przemyślane i dające do myślenia, szkoda tylko, że w połowie doskonale wiedziałam, dokąd autor zmierza.\nW ogóle w ciągu pięciu lat 1999-2003 nominowanych było dziewięć (!) opowiadań Swanwicka, trzy z nich wygrały, co go czyni chyba absolutnym rekordzistą.\n1999: oczywiście Michael Swanwick „The Very Pulse of the Machine„. Io, księżyc Jowisza, kobieta ciągnie ciało drugiej kobiety, bardzo martwej, lecz jednak gadającej. Świetne otwarcie. Do lądownika jest 45 mil, wśród siarki. Widzieliśmy tę scenerię dwanaście milionów razy (na przykład w opowiadaniu Landisa „A Walk In The Sun„, Hugo 1992, podobieństwa zapewne nieprzypadkowe), nadal działa. Pytanie, co autor z tym zrobi dalej, i tu Swanwick nie zawodzi. Trzyma w napięciu do końca.\nNominowane były dwa inne opowiadania Swanwicka: „Radiant Doors„, które jest POTWORNE. Jest tak przerażające, że przez chwilę chciałam przestać czytać. Ma więc potencjał być dobre, tylko niestety akcja jest straszliwie przekombinowana, i człowiek zamiast dać się ostatecznie przygnieść koszmarną mrocznością i wizją zastanawia się, PO CO tak, i cały wysiłek autora na nic. Natomiast „Wild Minds” („Surowe umysły” w Krokach w nieznane 2007) jest doskonałe. Wizja ludzi ze zoptymalizowanymi mózgami, ze zdolnością do błyskawicznego uczenia się, za to pozbawionych uczuć – ale rozegrane w nieoczywisty sposób, zmuszające do zastanowienia, zostające w człowieku. Wolałabym widzieć właśnie to nagrodzone, choć przyznaję, że wybór był trudny. Zaskoczyło mnie, że do Nebuli nominowane były dwa pozostałe, a akurat „Wild Minds” nie.\nW 1999 nominowane też było „Maneki Neko” Sterlinga, do którego odwołuje się nagrodzone w 2016 „Cat Pictures Please” Naomi Kritzer.\n1998: Mike Resnick „The 43 Antarean Dynasties„, tytuł w połączeniu z nazwiskiem autora spowodował u mnie reakcję „błagam, nie każcie mi tego czytać!!” Ale skoro nikt mi nie kazał, tylko sama chciałam, przeczytałam. Znudzeni turyści na Antares III zwiedzają the Temple of the Honored Sun, narratorem jest miejscowy przewodnik oprowadzający ich po cudach stworzonych przez 43 dynastie władców, dawno obrócone w proch. Wspaniałości zostały rozgrabione przez ludzkich i nie tylko najeźdźców, turyści też nie szanują pozostałości, opowieści o dumie i potędze przewodnik zachowuje dla siebie, a o co właściwie chodziło Resnickowi, wie tylko on. Równie dobrze mogliby to być amerykańscy turyści na przykład w Grecji.\nNominowane było „Itsy Bitsy Spider” Jamesa Patricka Kelly’ego, w którym córka po latach odwiedza bardzo starego ojca. Opiekuje się nim bot zrobiony na podobieństwo jej samej, kiedy miała 4 lata. Jej dawno rozwiedziona matka zostawiła ojcu większość swojego majątku.\nZdumiała mnie natomiast nominacja dla „Standing Room Only” Karen Joy Fowler, które jest relacją w stylu Henry’ego Jamesa z dnia 14 lipca 1865 oczami nastolatki zakochanej w aktorze Johnie Wilkesie Boothu (który tego dnia zamordował Abrahama Lincolna, czego się z opowiadania nie dowiemy). Jest świetne, tylko skąd się wzięło na liście nominowanych i w ogóle w Asimov’s Science Fiction, nie pojmuję. Nie ma w nim ani słowa jakkolwiek fantastycznego, chyba to, że w rzeczywistości Anna w 1865 miała lat 22, nie 17.\n1997: Connie Willis „The Soul Selects Her Own Society: Invasion and Repulsion: A Chronological Reinterpretation of Two of Emily Dickinson’s Poems: A Wellsian Perspective”. które sama wybrała do zbioru najzabawniejszych opowiadań sławnych autorów sf, które znajduje się w co najmniej dwóch jej zbiorach „best of”, i które jest, no cóż, przekomiczne. To praca studenta udowadniająca w bezczelny i błyskotliwy sposób, że autorką dwóch odnalezionych ostatnio wierszy jest niewątpliwie Emily Dickinson, i że napisała je wprawdzie pośmiertnie, ale za to przegoniła nimi Marsjan, tych z „Wojny światów”. Jest to zupełnie co innego niż klasyczna fantastyka, nawet w specyficznym dorobku Willis nietypowe (oczywiście pokrewne apokryficznym recenzjom Lema z nieistniejących książek), i bardzo mnie cieszy, że zostało docenione. Chociaż nominowane było znakomite „The Dead” Swanwicka („Umarli” w Krokach w nieznane 2013), oparte na obłędnym pomyśle (zombie wykorzystywani w przemyśle oraz usługach) i doskonale wykonane, trochę Silverbergowe w duchu. Trudno chyba znaleźć opowiadania, między którymi byłaby większa przepaść.\n1996: Maureen F. McHugh „The Lincoln Train” to zabawne, że dwa lata później nominowane było opowiadanie Fowler o dniu zabójstwa Lincolna. Tymczasem to jest poniekąd historia alternatywna: Lincoln nie został zamordowany, zapadł w śpiączkę. Ale to jest tylko w dalekim tle, na pierwszym planie mamy historię wygnania donikąd, głęboko przygnębiającą, smutną, bardzo plastycznie opisaną. I z wieloznacznym zakończeniem. Bardzo dobre, bardzo mało fantastyczne.\n1995: Joe Haldeman „None So Blind” o genialnym trzynastolatku, jego zakochaniu w niewidomej skrzypaczce, funkcjonowaniu mózgu (jak było to rozumiane w roku 1994) i co z tego wynikło. Przewrotne zakończenie.\nPosted on 18/09/2017 by dees\nW ramach Europejskich Dni Dziedzictwa wybór atrakcji w Paryżu i okolicach jest ogromny. W ubiegłym roku francuska koleżanka powiedziała, że była w ambasadzie polskiej, podobno przepięknej, planowałam więc wizytę w tym roku – i nic z tego, akurat jej nie otworzyli. Trudno, może będzie jeszcze okazja. Udało mi się natomiast załapać na wizytę w Pałacu Elizejskim, kupionym przez Ludwika XV dla markizy de Pompadour, gdzie od czasów de Gaulle’a mieszka i urzęduje prezydent państwa. Jest to miejsce rokrocznie budzące ogromne zainteresowanie, niektórzy stoją w kolejce podobno 6 godzin.\nPotem mogliśmy już wejść do środka. Na parterze mój zachwyt wzbudził zwłaszcza gabinet niebieski (miała tam biuro Cécilia Sarkozy) i Salon Ambasadorów, gdzie co środa odbywają się zebrania Rady Ministrów. Na piętrze w westybulu wiszą portrety de Gaulle’a, Pompidou i Mitteranda. Dalej jest oszałamiający salon złoty, który na początku był wielkim salonem madame de Pompadour, a później prezydenci zrobili tam swoje biuro, aż do czasów Macrona, który przeniósł je obok, do salonu zielonego, gdzie w 2008 prezydent Sarkozy poślubił Carlę Bruni. Następnie schodzimy do dawnego ogrodu zimowego pod szklaną kopułą, obecnie jest przedłużeniem sali bankietowej znajdującej się obok, ogromnej, z przepięknym sufitem kasetonowym (obrazy na nim pochodzą z 1896 roku). Z okazji Dni Dziedzictwa wystawiono tam Legię Honorową oraz prezenty podarowane prezydentom przez różne głowy państw. Były też rozmaicie ładnie ponakrywane stoły i wystawy sztućców. Kiedy przechodziłam, akurat szef sali pokazywał szczypce do szparagów.\nPosted on 15/09/2017 by dees\n2017: Amal El-Mohtar „Seasons of Glass and Iron„, Nebulę też dostała. Co to w ogóle jest?! Jedna panna siedzi na szklanej górze, druga panna łazi w żelaznych butach, spotykają się i mówią sobie wzajemnie „ależ nie zrobiłaś nic złego” (nie przesadzam ani odrobiny). Terapeutyczna bajka, niech będzie. Opowiastka napisana dla siebie i dla przyjaciółki, niech będzie. JAKIE HUGO I JAKA NEBULA, pytam dramatycznie?!?! W dodatku wygrało Hugo z Jemisin „The City Born Great„, które jest lekko licząc jakieś 720 razy lepsze, chociaż obiektywnie też niekoniecznie powalające.\n2016: Naomi Kritzer „Cat Pictures Please„, zabawne i powołujące się na rozkoszne „Maneki Neko” Bruce’a Sterlinga z 1998 (niech ktoś napisze tę aplikację). Ale jakie Hugo?\n2014: John Chu „The Water That Falls On You From Nowhere„, ładny, poetyczny pomysł, potem straszliwie przegadane opowiadanie dla nastolatków o coming oucie wobec rodziny. Jakie niby Hugo?!\n2013: Ken Liu „Mono no Aware„, przeraźliwie duszoszczypatielnaja historia o zagładzie świata z punktu widzenia Japończyka, który ją przeżył trafiając w wieku pięciu lat na statek kosmiczny, a dwadzieścia lat później naucza na nim dzieci. Dużo o odwadze, bohaterstwie, poświęceniu i haiku. Oryginalności jak na lekarstwo, naiwności za to porcja, jakiej nawet pięciolatek by się wstydził.\n2012: Ken Liu „The Paper Menagerie„. Imigrant wspomina swoją matkę, która robiła mu papierowe zwierzątka, i której bardzo nie doceniał w nastolęctwie, lecz dorósł. Opowiadanie dostało Hugo, Nebulę i WFA, czytałam je już parę lat temu, i nadal nie ogarniam jakie Hugo, jaka Nebula?! To nawet nie jest złe opowiadanie jako takie, chociaż doprawdy mało oryginalny wyciskacz łez, ale gdzie mu do nagród za fantastykę?\n2011: Mary Robinette Kowal „For Want of a Nail” (ujmuje mnie zestawienie tytułu z nazwiskiem). Zaczyna się fajnie i ciekawie. Po czym okazuje się, że AI na wielopokoleniowym statku kosmicznym straciła dostęp do całej swojej pamięci z powodu upuszczenia oraz jednego kabelka o nieznanej wtyczce. AHA. Prawie przestałam czytać dalej, ale jednak kontynuowałam, i słusznie, bo jest nieźle napisane, i robi się dość ciekawie, acz puenta jest tu nienadzwyczajna. Jako zapchajdziura w jakimś zbiorku opowiadań może być. Jako laureat Hugo natomiast… nie skomentuję, zwłaszcza że konkurentem w tym roku były nieporównywalnie lepsze „The Things” Wattsa („Rzeczy” w Krokach w nieznane 2010), a drugim zdobywca Nebuli „Ponies” Kij Johnson („Kucyki), które już czytałam, i które też jest zdumiewająco dobre przy całej swojej zwodniczej prostocie.\n2010: Will McIntosh „Bridesicle„, u nas jako „Mrożona panna młoda” w „Krokach w nieznane 2010”. Zdaje się, że niekoniecznie mi się wtedy podobało, a jest całkiem dobre, lekko makabryczne, ze świetnym pomysłem. Ludzi pośmiertnie się ożywia, ale to sporo kosztuje, robią to więc mężczyźni, którzy wśród zmarłych chcą znaleźć kobietę swego życia. Najoryginalniejsze z wyżej wymienionych, i przynajmniej trochę w stronę sf.\nKonkurentem było „Spar” Kij Johnson, które otrzymało Nebulę, i które jest bardzo dobre, obrzydliwie fizjologiczne (ale wolę odrazę połączoną z fascynacją niż tęczowy rzyg z nadmiaru mli-mli), eksplorujące limity człowieczeństwa w zwięzły, zaskakujący sposób. Do tego Hugo i tej Nebuli było również nominowane „Non-Zero Probabilities” N.K. Jemisin: w Nowym Jorku jakaś siła zaburza prawdopodobieństwo, przy czym działają ludowe sposoby chronienia się przed urokiem, kolejny tekst z modnego rodzaju „w naszej znanej codzienności nagle pojawia się element magiczny”. Trochę za bardzo przypominało mi klasyczne „Jądro krystalizacji” Stephena Barra, choć zupełnie inaczej rozegrane.\n2009: Ted Chiang „Exhalation„. To jest Chiang, klasa sama dla siebie, czytałam to w jego zbiorze, i tu nie mam niczego krytycznego do napisania. Jest doskonałe, zaskakująco oryginalne, zostaje w czytelniku.\n2008: Elizabeth Bear „Tideline„. Zniszczona maszyna wojenna u schyłku życia spotyka na plaży chłopca. Ładne, melancholijne, nastrojowe, przegadane, mli-mli, i okropnie przewidywalne.\n2007: Tim Pratt „Impossible Dreams„. Zatwardziały filmowy fan trafia na wypożyczalnię dvd z równoległego wszechświata, ziew – ale ładnie napisane. Nie może wypożyczyć tych filmów, bo pieniądze i formaty dvd są inne. Wyliczanka filmów, które mogły powstać w innej rzeczywistości, dość nużąca, ale zastrzeliło mnie „And Return of the Jedi, I know a lot of people hate it, but it’s one of the best movies David Lynch ever directed”. Dalej bardzo przewidywalnie. Sympatyczne.\nNominowane było chyba lepsze „How to Talk to Girls at Parties” Gaimana, gdzie dwóch nastolatków jakoś w latach sześćdziesiątych trafia na imprezę, na której upragnione dziewczyny okazują się być zupełnie nie tym, kogo chłopcy się spodziewali.\n2006: David D. Levine „Tk’tk’tk” Sprzedawca z Ziemi znajduje się na bardzo odległej i egzotycznej planecie, gdzie usiłuje sprzedawać, co nie bardzo mu wychodzi, ale spotyka ezoteryczną knajpę, tam go uczą, co jest najważniejsze w życiu. Przyjemne, spokojnie mogłoby być napisane w 1946… no dobrze, Sheckley w 1964, zawsze lubiłam tę stylistykę.


Jak przyciągnąć treścią nowych odbiorców wykorzystując content marketing? - SEO-WWW.PL - Pozycjonowanie i marketing internetowy\nJakie zalety niesie ze sobą marketing treści?\nW jaki sposób zrealizować skuteczną kampanię content marketingową?\nJakie plusy niesie ze sobą content marketing?\nKiedy warto używać marketingu treści?\nJaką formę może obrać nasza kampania content marketingowa?\nGdzie publikować wartościowy content?\nContent marketing to strategia marketingowa, która polega na przyciąganiu odbiorców treścią. Content musi być wartościowy, przydatny, poprawny i aktualny. Według tej strategii internetowej, sprowadzając osoby na naszą witrynę, czy do naszej marki liczymy, że przy okazji czytania treści, użytkownicy skorzystają z naszych usług. Strategia ta jest jedną z najskuteczniejszych i najpopularniejszych. Dzieje się tak za sprawą kładzenia coraz większego nacisku Google na promowanie witryn wartościowych i coraz większych wymagań użytkowników. Publikując wartościowe treści, mamy szansę na poprawienie wizerunku firmy i przyciągnięcie do niej użytkowników.\nW celu przygotowania tematów na artykuły wykorzystaj aplikację Senuto (źródło: senuto.com)\nContent marketing możemy wykonywać w różnych formach oraz umieszczać w różnych miejscach. Jest on korzystny pod wieloma względami i możemy stosować go w różnych branżach. Strategię content marketingu możemy też wdrażać samodzielnie lub zlecać jej wykonanie agencjom marketingowym, które oferują taką usługę. Content marketing powinien być również prowadzony pod kątem wirusowego rozprzestrzeniania się w taki sposób, aby, jak najwięcej osób dowiedziało się o wartościowej treści i przekazywało ją dalej swoim znajomym, rodzinie, współpracownikom itp. Content warto też odpowiednio promować i pozycjonować, aby jak najwięcej osób szukających informacji znalazło naszą treść, skorzystało z niej i przy okazji zapoznało się z naszą marką.\nContent marketing to bardzo wiele zalet, plusów i korzyści. Jest to ogólnie jeden z najkorzystniejszych sposobów marketingu internetowego. Pierwszą korzyścią jest pozytywny wizerunek, jaki tworzymy, publikując przydatne i wartościowe treści. W przeciwieństwie do spamu czy bezużytecznych treści, klienci docenią nas za długie, rzeczowe i ciekawe materiały. Nasza marka postrzegana jest wtedy pozytywnie, a wiele osób decyduje się skorzystać z naszych usług. Nawet jeśli nie zrobią tego od razu, nasza marka zapadnie im w pamięci na długi czas.\nKolejnym plusem content marketingu jest skuteczne przyciągnie klientów do naszej marki. Niezależnie od branży czy formy biznesu, publikowanie wartościowych treści przyciąga wiele osób. Dzięki temu możemy liczyć też na sporą grupę, która przy okazji zapoznawania się z treścią, zapozna się z naszą firmą i skorzysta z naszych usług. Content marketing możemy przeprowadzać praktycznie bez ryzyka negatywnych skutków oraz w dowolnym kształcie. Przynosi on korzyści, niezależnie od tego, jak długo działamy na rynku, w jakiej branży funkcjonujemy i jak dużą jesteśmy marką. Marketing treści jest też możliwy do przeprowadzenia z małym budżetem i pozwala efektywnie wykorzystać środki na promocję.\nW celu przygotowania tematów na artykuły wykorzystaj także aplikację Semstorm (źródło: semstorm.com)\nStosując content marketing, możemy również celowo i świadomie tworzyć go w odpowiedni sposób dla danej grupy docelowej. Dzięki temu możemy trafiać jedynie do osób, które potencjalnie zostaną naszymi klientami. To niezwykle ważne, tworząc treść, gdyż całą swoją uwagę i starania wkładamy w dotarcie do odpowiedniej grupy docelowej. Treści wysokiej jakości to również niezwykle duża pomoc przy pozycjonowaniu naszej witryny. Jeśli będziemy zamieszczali na nim długie, zoptymalizowane, ciekawe i przydatne treści, Google z pewnością doceni ten fakt i będzie umieszczał naszą stronę na wysokich pozycjach w swoim rankingu. Google kładzie coraz większy nacisk na unikalne i przydatne treści oraz nagradza za ich stosowanie.\nMarketing treści warto używać, jeśli planujemy długofalowe działania marketingowe i zamierzamy pozostać w branży przez długi okres. Dzięki temu poprawimy nasz wizerunek, a treści raz umieszczone będą przyciągały klientów przez wiele lat. Taki typ marketingu jest też wskazany w sytuacji, gdy kładziemy nacisk na jakość naszych usług i chcemy oferować produkty lub usługi o wysokiej jakości. Content marketing będzie wtedy idealnie wpisywał się w naszą politykę biznesową. Marketing treści jest dobrym pomysłem, zarówno na podstawową strategię marketingową oraz uzupełnienie dotychczasowych działań. Z publikowania wartościowych treści powinny szczególnie skorzystać duże ugruntowane marki oraz te najmniejsze, które dopiero weszły na rynek.\nSwoje artykuły możesz publikować na wielu serwisach tematycznych (źródło: whitepress.pl)\nPod content marketingiem kryje się bardzo wiele różnego rodzaju treści. Są to zarówno te podstawowe — tradycyjne, jak i nowoczesne oraz oryginalne. Do najpopularniejszych należą teksty, artykuły sponsorowane, publikacje tematyczne, wpisy blogowe, e-booki, grafiki, raporty, tutoriale, case study czy poradniki. Do nieco bardziej efektownych zaliczyć możemy np. materiały video czy zdjęcia 360 stopni, które da się obracać i oglądać dane miejsce w 360 stopniach. Zdecydowanie najbardziej zaawansowanymi formami content marketingu są spacer wirtualny 360 stopni w stylu Google Street View, czy webinaria oraz relacje na żywo. Każda forma musi zostać dopasowana do odpowiedniej grupy odbiorców. Zakładając, że treści są wartościowe i przydatne, odpowiednio ubrane i zaprezentowane grupie docelowej będą gwarancją sukcesu.\nPrzykład wykorzystania infografiki w kampanii content marketingowej (źródło: whitepress.pl)\nJeśli wiemy już, w jakiej formie prezentować wartościowy i przydatny content, warto również poznać potencjalne miejsca publikacji. Każdy kanał w przypadku formy contentu, może być mniej lub bardziej korzystny w odniesieniu do grupy docelowej. Do miejsc, gdzie możemy publikować content, należy nasza witryna internetowa, profile w social mediach, portale zewnętrzne, fora internetowe czy serwis YouTube.


The Barnstormer (Orlando, Floryda) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: The Barnstormer\nAtrakcje w pobliżu obiektu The Barnstormer\nThe Barnstormer opinie, Orlando\nNr 149 wśród 422 atrakcji w lokalizacji Orlando\nCudownie dla dzieci\nTa jazda jest bardzo urocza dla dzieci. Jest to jednak bardzo krótka jazda, a gdy czas oczekiwania jest długi, czujesz się jakbyś oszukany.\nA Goofy Special\nKrótka, łagodna jazda poświęcona mojej ulubionej postaci Disneya, Goofy'emu. Zasadniczo jazda to dziecięca kolejka górska. Czas jazdy jest dość krótki.\nDobrze dla małych knesów\nBardzo krótki rollercoaster, który jest odpowiedni dla większości dzieci. Należy pamiętać, że w przeciwieństwie do znacznie trudniejszych przejażdżek, dzieci nie mogą jeździć jako para z jedną osobą dorosłą. Musiałem jechać z moim najmłodszym, a najstarszy musiał jeździć sam. Czas oczekiwania w trybie czuwania był zły,...powiedział 20 minut i zajęliśmy 45. W cieniu są małe koła, ludzie pod nimi krążyli, zamiast naciskać i „wypełniać całą dostępną przestrzeń” (standardowe wyrażenie przewodnika dla pracowników Disneya). Myślę, że to sprawiło, że ładowacz myślał, że nie ma dużego popytu, podczas gdy w rzeczywistości mieli długą linię wkurzonych klientów, którzy czekali ponad dwukrotnie dłużej. W naprawdę gorący dzień pomiń go.Więcej\nZabawne, ale bardzo krótkie!\nZrobiliśmy to w ostatniej minucie, co sprawia mi radość, ponieważ nie czekaliśmy w kolejce dłużej niż 5 minut. Rozumiem, że jazda jest szybka, ale dla kolejki górskiej vs coś takiego jak filiżanki herbaty lub Dumbo spodziewałem się, że będzie to kilka minut jazdy. To było...naprawdę 20 sekund! To było zabawne i moje 4. 5-letniemu się podobało, ale byłbym zbulwersowany, gdybym czekał na to w trybie gotowości.Więcej\ndobra mała kolejka dla dzieci\nWziąłem to z mojego 3-letniego dziecka, a on po prostu zrobił mądrą wysokość odcięcia. Podobało mu się to i naprawdę się nie bał. Powiedział, że znowu jedzie. Musieliśmy czekać w kolejce 30 - 45 minut jako fyi.\nMój syn ma 4 lata i świetnie się bawił podczas tej jazdy. To był jego pierwszy rollercoaster i było idealnie. Krótki i słodki, ale wciąż miał wystarczająco dużo kropel i obrotów, by go podniecić.\nŚliczne roller coaster dla dzieci\nTo świetna mała podstawka dla dzieci, zwłaszcza jeśli jest to ich pierwszy raz na jednym. Jest dość gładki, z niewielkimi wzniesieniami i kilkoma świetnymi zwrotami akcji. Ponieważ jest trochę schowany w Fantansyland przeszłości Dumbo, linie nie są zwykle bardzo długie. Linia porusza się dość szybko,...ponieważ jazda jest krótka. Motyw w trakcie jazdy jest również uroczy, ponieważ podstawka jest naprawdę małym samolotem, który kołysze się wokół stodoły.Więcej\nJest to dla dzieci kolejką. Jechaliśmy na to do cholery. Moje nastoletnie nadal uważam, że było fajnie. Byliśmy biegały po parku się na każdego, nawet te dla dzieci.\nPodstawka dla dobrego dziecka\nMaluchy uwielbiają tę jazdę i jest to dobre wprowadzenie do kolejek górskich. To nie jest bardzo długa jazda ani zbyt szorstka. Moje młodsze wnuki uwielbiają to i mam nadzieję, że pomoże im to nie bać się, gdy są wystarczająco wysokie, aby jeździć na "prawdziwych" kolejek...górskich.Więcej\nTo była dobra kolejka górska dla dzieci, ponieważ nie trwała długo i była głupia! Jedyną wadą było wymaganie wysokości, ponieważ było trochę zbyt wysokie, aby być częścią małych dzieci w mojej opinii. Niezły gładki rollercoaster. Nie przejmuj się szybkim przejściem, kolejek nie ma po południu\n66 345 recenzji\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu The Barnstormer.


Błąd w nowych dowodach osobistych z chipem - RMF 24\nCzwartek, 14 marca 2019 (16:05)\nNowe dowody osobiste /Paweł Supernak /PAP\nResort cyfryzacji twierdzi, że do gmin wysłano 702 dokumenty z błędem. Wszystkie zostały unieważnione - zapewnia Manys. W pięciu przypadkach trafiły do obywateli - dodaje.\nResort unika jednak informacji ile dokumentów wyprodukowano z błędem i unieważniono przed wysłaniem do gmin. Nie wszystkie dowody zamówione drogą elektroniczną były wadliwe. Sytuacja dotyczy niewielkiej partii dokumentów. Wszystkie osoby dostaną dokumenty zgodne z wnioskiem w ustawowym terminie - twierdzi rzecznik.


"Jeżeli chcemy budować przyszłość, to musimy pamiętać o grobach". Na Starych Powązkach kwesta na zabytki i tłumy warszawiaków - Polsat News\n01.11.2016, 12:01 Polska\nW tegorocznej 42. kweście "Ratujmy zabytki Powązek" bierze udział ok. 250 postaci ze świata kultury, w tym tradycyjnie aktorzy i aktorki, którzy już od wielu lat zbierają pieniądze na zabytki jednej z najstarszych i najpiękniejszych nekropolii w Polsce. Na warszawskiej nekropolii od rana są tłumy warszawiaków; składają kwiaty i zapalają znicze.\nKwesty na ratowanie zabytkowych polskich cmentarzy\nNa cmentarzu pochowanych jest wielu wybitnych polskich twórców: pisarzy i poetów, malarzy i muzyków, a także ludzi teatru.\n- Cmentarz na Starych Powązkach to nasze dobro narodowe, które należy pielęgnować i chronić. Każdego roku tu jestem, od pierwszej kwesty, nie pamiętam ile to już lat. Bo bycie tutaj to jednak jest obowiązek, o którym mówił Jerzy Waldorff. Pamiętam jak na jednym z naszych spotkań powiedział, że jeżeli chcemy budować przyszłość, to musimy pamiętać o grobach. To piękne słowa - mówiła aktorka Maja Komorowska, która jako jedna z pierwszych kwestarzy rozpoczęła zbiórkę pieniędzy. Potrząsając puszką i mając w zapasie drugą zachęcała przechodniów do składania datków.\nSkarbonka przed grobem Jerzego Waldorffa\nOdnawianie kolejnych zabytków\nZebrane środki przeznaczone będą na odnowienie kolejnych powązkowskich zabytków. W przyszłym roku będą to kaplice i grobowce Alei Katakumbowej. Przylegają one bezpośrednio do północnej, arkadowej ściany katakumb. Przy niej znajduje się 87 zabytków, zbudowanych najczęściej w XIX wieku z piaskowca i marmuru.\nNajwiększym obiektem jest kaplica rodziny Skiwskich, która wymaga pilnego remontu z powodu pękającej ściany. W ostatnich latach dzięki kweście udało się ocalić od zniszczenia pomniki nagrobne w Alei Zasłużonych, a także okazałą neoromańską kaplicę rodziny Leona Epsteina, zbudowaną w końcu XIX wieku.


5 nietypowych metod na podniesienie motywacji - Network Magazyn\n5 nietypowych metod na podniesienie motywacji\nprzez Patrycja Grzybowska 20 listopada 2015\nnapisany przez Patrycja Grzybowska 20 listopada 2015\nO ile stałe wzrosty wyników finansowych i liczby osób działających w systemie DS/MLM oraz coraz lepsze postrzeganie wśród społeczeństwa to bardzo dobra wiadomość dla właścicieli firm, to jednak jest to wyraźny sygnał, że zwykła premia i kilka słów pochwały już nie wystarczą, aby odpowiednio zmotywować ludzi do działania.\nCo jeszcze można zrobić? Prezentujemy 5 nietypowych, ale sprawdzonych sposobów! – Odpowiednie zmotywowanie współpracowników to gwarancja ich zaangażowania, lojalności i profesjonalizmu – mówi Adam Mistela, trener umysłu. – W obecnej sytuacji na rynku to niezwykle istotna kwestia. Szczególnie w większych miastach można zauważyć, że popyt na pracę rośnie o wiele szybciej niż podaż – podkreśla.\nTe tendencje doskonale widać w statystykach. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego, w pierwszej połowie roku bezrobocie w Polsce wyniosło ok. 10% ale resort pracy już zapowiada, że ta liczba będzie maleć. GUS podaje także, że co kwartał o kilka procent wzrasta przeciętne miesięczne wynagrodzenie. To powoduje, że ludzie mają coraz większą możliwość wyboru. W efekcie, aż 60% osób na rynku deklaruje chęć zmiany pracy. W takiej sytuacji niewielka premia/bonus czy kilka spotkań integracyjnych mogą nie wystarczyć, aby zmotywować do pracy. Co jeszcze można zrobić?\n– Pierwszym, chociaż najtrudniejszym krokiem jest krytyczne spojrzenie na swoje błędy – uważa Adam Mistela, który od wielu lat przeprowadza szkolenia motywujące w firmach. Potknięć jest jednak prawdopodobnie tyle samo co rodzajów firm, dlatego nie ma gotowych rozwiązań. Dobrym pomysłem jest szczera rozmowa z ludźmi. Dodatkowo, możesz zaprosić na nią trenera, który pomoże Ci wyciągnąć wnioski.\nO co możesz zapytać współpracowników? Przede wszystkim o organizację firmy, co im przeszkadza, co chcieliby zmienić. Uważnie słuchając, zyskasz nie tylko szacunek jako szef, ale także będziesz wiedział co poprawić.\nPo szczerej rozmowie czas na wdrożenie zmian! Jednak do przeprowadzenia rewolucji potrzebny jest zgrany zespół. O ile wraz ze wzrostem zatrudnienia w sektorze prywatnym (obecnie jest to ok. 65%) w wielu branżach normą stały się różnego rodzaju szkolenia zawodowe, to doskonalenie kompetencji społecznych nadal jest rzadkością. Warto zaskoczyć swoją ekipę i zorganizować profesjonalne warsztaty.\n– Istnieje wiele ćwiczeń, które mogą poprawić nawet najbardziej nieprzyjemną atmosferę w pracy – podkreśla Mistela. – Wiele z nich opiera się na improwizacji i metodach wykorzystywanych przez aktorów. Dzięki nim przestajemy rozważać wszystkie wyspowiadane słowa i wykonywane gesty, wychodzimy ze swojej strefy komfortu i możemy budować nowe, lepsze relacje – wyjaśnia. Nie należy jednak nikogo zmuszać do udziału w warsztatach. Osoby negatywnie nastawione będą demotywować innych.\nKolejnym sposobem na zmotywowanie ludzi jest obdarzenie ich zaufaniem i poczuciem bezpieczeństwa. Może nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale ta umiejętność jest obecnie jedną z najbardziej pożądanych cech wśród liderów! Z takim szefem każdy chciałby przecież pracować, prawda?\nAby zmotywować współpracownika należy go także doceniać. Przy każdym, nawet najmniejszym sukcesie, nie można żałować słów pochwały. Z poczuciem satysfakcji pracuje się o wiele lepiej! Ale co zrobić, gdy menedżer popełni błąd? Unikaj stwierdzeń: „Jesteś beznadziejny”, albo „Po co Cię zatrudniłem?”. Zamiast tego powiedz: „Następnym razem zrób inaczej” – wtedy człowiek sam zadba o to, aby w przyszłości nie było podobnych potknięć.\nPraca, pracą, ale co z życiem prywatnym? Wbrew pozorom to właśnie właścicielowi firmy powinno zależeć na tym, aby jego współpracownicy zachowywali równowagę pomiędzy pracą, a rodziną czy rozrywkami.\nDobrym pomysłem jest zachęcanie do aktywności fizycznej (według WHO powinno być to co najmniej 2,5 godz. tygodniowo, ale nie zaszkodzi więcej!), wykazywanie zainteresowania pasjami, wysyłanie na eskapady i wojaże. Dlaczego? Wypoczęty i szczęśliwy współpracownik będzie bardziej zmotywowany i lepiej wykona swoje zadania i plan.\n– Zaletą powyższych metod jest przede wszystkim łatwość ich realizacji – podsumowuje Adam Mistela. – Chwalić i doceniać możesz przecież zacząć już dzisiaj – radzi. Decydując się na taką rewolucję nie należy się zniechęcać, gdy coś nie wychodzi. Nawet jeżeli efekty na początku będą niewielkie. A Twój zespół z pewnością doceni Twoje starania.


Hey Taxi Dąbrowa Górnicza cena taksówki z Krotka\nDąbrowa Górnicza cena taksówki z Krotka\nDąbrowa Górnicza kalkulator cen taxi, dzięki niemu można prosto sprawdzić, ile zapłacimy za przewóz z Krotka Dąbrowa Górnicza. W mieście działa kilka korporacji taksówkarskich, które mają zróżnicowane stawki za przewóz osób. Kidy potrzebujemy zastanawiamy się, którą firmę wybrać, by nie przepłacić za przewóz taxi z Krotka Dąbrowa Górnicza. Może w tym być pomocny nasz kalkulator cen taxi. Kalkulator korzysta z aktualnej wersji map Google, która daje możliwość między innymi wyszukiwanie danego adresu, wytycza najkrótsze trasy, podaje ilość kilometrów oraz orientacyjny czas jazdy.\nWyszukiwane uliceCena kursu Taxi Krotka, Dąbrowa Górnicza do ulicy\nWyszukiwane miastaCena kursu Taxi z Dąbrowa Górnicza ul. Krotka do miast