Opel Omega Forum • Zobacz wątek - Opel Omega A C24NE\nRe: Opel Omega A C24NE\nprzez Famul 6 lut 2013, o 23:44\nnarazie musze jezdzic tak do wiosny. Wtedy zobacze moze zrobi sie i remont wszystko bedzie zalezalo od $\nTwoja Omega: Omega A 2.4i 92r\nprzez Dave125 8 mar 2013, o 12:29\nNajłatwiej i najtaniej wrzucić c30ne , dobrze znosi gaz i nie ma co się psuć .\nJak chcesz to załatwię Ci komplet c30ne do swapa za Twoje 2.4 .\nJakimiś V-kami z B czy wiertarkami typu 16v ecotec nawet sobie głowy nie zawracaj bo w Omedze A\nto nie ma racji bytu . C30NE ma 177 KM i 240 NM , i naprawdę już sobie radzi z budą A i poczujesz sporą różnicę.\nMiałem senata B z tym silnikiem i automatem w full opcji i nawet w komplet osób radził sobie dobrze.\nprzez Famul 23 maja 2013, o 10:08\nw sobote wracając z pracy wyskoczyła mi sarna żeby w nią nie uderzyć odbiłem prosto w rów i słupek\npo wyciągnięciu omegi z rowu pojechałem do domu i zabrałem się za demontaż\ni wymianę blacharki\nOmega zakonserwowana i założone błotniki\nZostało mi jeszcze kupić zderzak, lampy, halogeny, kierunkowskazy i drzwi a później do malowania\nprzez turbox20 23 maja 2013, o 10:53\njak cos to zdezak posiadam ale bez listew hrom halogeny w kawałkach:/ moze bys cos z nich poskładal, lampki chyba tez i kierunek chyba tylko prawy:/ jak cos to cena bedzie z głowa:D\nprzez grzes80808 23 maja 2013, o 11:29\nFamul napisał(a): w sobote wracając z pracy wyskoczyła mi sarna żeby w nią nie uderzyć odbiłem prosto w rów i słupek\nja bez zastanowienia sie walil bym po sarnie mniejsze szkody\nprzez turbox20 23 maja 2013, o 11:34\nGrzesiek walnołes kiedys w sarne?? szkody moga byc o wiele wieksze:D maska, szyba, dach i oczywiscie to co tu widac:D wiadomo ze nie raz sie trafi ze tylko zaslepka wypadnie i mysle ze to raczej odruch ktory powinien posiadac kazdy kierowca przeciez równie dobrze mógł wybiec na ulice jakis Homo Sapiens\nprzez grzes80808 23 maja 2013, o 11:44\nturbox20 napisał(a): Grzesiek walnołes kiedys w sarne??\na no walnelem i to dwa razy, a raz chcialem na sile uniknac trafienia sarny tez uciekajac na pobocze niedosc ze przedachowalem to jeszcze kolega co siedzial z boku ręke w dwoch miejscach mial polamana.\nod tego czasu dla takich drodnych zyjatek jak sarna, lis, zajac itp co najwyzej staram sie schamowac ile sie da ale ni chu... nie bede po rowach jezdzil. Ostatnia sarna jaka trafilem byla jakies dwa i pol roku temu przy okolo 120 na A4 pod wroclawiem jechalem mondziakiem\nszkody: zderzak w kawalkach maly wgniot ma masc, przednia szyba i urwana wycieraczka\nmysle ze mniejsze od spowodowania karambolu\na wogole odnoszac do wypadku famula\nwazne ze ledy przetrwaly\nprzez turbox20 23 maja 2013, o 13:12\nprzez Famul 23 maja 2013, o 20:27\nwiększość rzeczy już mam tylko muszę odebrać. Z tym że celowałem w rów to był odruch bo kiedyś jeszcze fiatem 125p jak strzeliłem sarnę to mi pół przodu rozwaliła i do środka wpadła a auto musiałem złomować. Tak więc wybrałem "mniejsze" zło.\nA co do ledów są ale nie długo zostaną bo jeden już nie działa\nprzez Maro 23 maja 2013, o 20:55\nMiałem właśnie napisać\nprzez jaggi 23 maja 2013, o 21:32\nchuj w ledy babuni szkoda\nprzez Famul 24 maja 2013, o 15:10\nszkoda ale już prawie złożyłem jeszcze drzwi i do malowania\nprzez Famul 23 cze 2013, o 19:36\nomega wraca do seri\nalu na aucie\nprzez grzes80808 23 cze 2013, o 21:06\nFamul napisał(a): omega wraca do seri\ntylko tych ledów mialo juz nie byc\nprzez Famul 23 cze 2013, o 21:19\nwiem wiem czekam na kompletny zderzak i wtedy out


Piotr Przybecki: Mamy dobry materiał do analizy (video) | Związek Piłki Ręcznej w Polsce\nStrona główna | Seniorzy | Piotr Przybecki: Mamy dobry materiał do analizy (video)\nPiotr Przybecki: Mamy dobry materiał do analizy (video)\n– Widoczne było zmęczenie ostatnimi treningami – powiedział po spotkaniu z Bahrajnem trener Piotr Przybecki. W finale turnieju Polacy spotkają się z Białorusią. – Nikogo nie trzeba motywować do walki. To rywal z wysokiej półki, jednak po spotkaniu z Japonią widać było, że również są zmęczeni.\n– Do poprawy jest wiele aspektów, szczególnie skuteczność. Po obciążeniach z ostatnich dni nie spodziewałem się jednak, że zaprezentujemy się na bardzo dobrym poziomie. Turniej w Gdańsku jest po to, żeby wypróbować różne ustawienia.\nTrener Piotr Przybecki zwraca jednak uwagę na pracę, którą należy wykonać. – Trzeba poprawić wiele elementów i pojawiła się też nerwowość. Lepiej można było wyprowadzić kontrataki, ale widoczne było zmęczenie ostatnimi treningami. Musimy też częściej współpracować z obrotowym, jednak w pierwszej połowie uniemożliwiała nam to aktywna i wysoka obrona Bahrajnu. Mamy dobry materiał do analizy.\nSpotkaniem z Bahrajnem w barwach reprezentacji Polski zadebiutował Stanisław Makowiejew. – Nie jest łatwo wyjść po raz pierwszy i od razu kierować grą reprezentacji, dlatego trudno ocenić jego postawę. Jutro na pewno dokonamy zmiany na pozycji bramkarza.\nW finale Polacy spotkają się z Białorusią. – Nikogo nie trzeba motywować do walki. Każde spotkanie jest ważne. Białoruś jest zespołem, który od dłuższego czasu gra na dobrym poziomie. To rywal z wysokiej półki, jednak po spotkaniu z Japonią widać było, że również są zmęczeni.\nWstecz: Arkadiusz Moryto: Nie zawiodła obrona\nDalej: Adam Morawski: Defensywa kluczem do sukcesu


To dziwne ale powtarzalne zjawisko zostało nazwane "mądrością tłumu". Można je wyjaśnić w ten sposób, że każda z pytanych osób ma "zaszumione" postrzeganie ilości na swój własny sposób. U jednych te szumy przyjmują postać zawyżania wyniku, u innych zaniżania. Wyciągając średnią z podanych przez ludzi wartości znosimy te szumy.\nDziś w analogiczny sposób spróbujemy zapytać się o kondycję europejskiej gospodarki. W praktyce wygląda to tak, że sprawdziłem dla niemal każdego europejskiego kraju czy obecnie jego dynamika PKB jest większa czy mniejsza niż rok wcześniej. Np. dla Polski wygląda to tak:\nobecny odczyt wzrostu PKB to 2,5%.\nrok temu ta sama wartość wynosiła 3,4%.\nOznacza to, że dynamika naszego PKB spadła.\nDla przykładu krajem, który bardzo mocno zwiększył dynamikę PKB w ostatnim roku jest Ukraina:\nZ kolei kraje, który stracił bardzo dużo z dynamiki PKB jest np. Turcja:\nW ten sposób każdy z europejskich krajów oddaje głos na plus (jeśli dynamika wzrosła) lub na minus (jeśli spadła). Idea takiego głosowania polega na tym, że zarówno dobrobyt jak i problemy przepływają pomiędzy krajami. Jeśli nasi sąsiedzi mają problemy gospodarcze to będą składać u nas mniej zamówień przez co nasza kondycja też się pogorszy itp.\nJednocześnie głos każdego kraju jest dokładnie tak samo ważny, więc bardziej wpływowe kraje Europy nie będą w stanie zniekształcić wyniku tak jak duże spółki czasem zniekształcają obraz WIGu.\nOkazało się, że w obecnym momencie 43% europejskich krajów zwiększa dynamikę swojego PKB, aby mieć punkt odniesienia sprawdziłem jak wyglądał ten odsetek na przestrzeni ostatnich 20 lat. Oto wykres:\nWyraźnie widoczna cykliczność jest zwykle znakiem rozpoznawczym dobrych wskaźników. Porównałem daty wystąpienia cyklicznych dołków na naszym wskaźniku z wykresem giełdy:\nOkazało się, że każda z ostatnich 5 cyklicznych hoss pojawiała się po wystąpieniu dołka na naszym wskaźniku. Inaczej mówiąc akcje najlepiej było kupować, gdy % krajów w Europie zwiększających dynamikę PKB był niższy niż 30% i tworzył dołek. Oczywiście czasem do zweryfikowania czy to już moment dołka trzeba było trochę poczekać, ale przewaga nad rynkiem wciąż pozostawała ogromna.\nZobaczmy czy odwrotny sygnał pozwalał przewidzieć spadki:\nTu dokładność jest nieco mniejsza ale wciąż ogromna.\nW 4 przypadkach sygnał szczytu na wskaźniku powyżej poziomu 70% przełożył się na bessę na giełdzie.\nW 1 przypadku (z lata 2006 r.) hossa napędzana ulicą trwałą jeszcze cały rok zanim przyszła super-bessa.\nW 1 (najnowszym) przypadku z 2014 r. giełda przeszła w coś co można by nazwać bardzo płaską bessą, ale bardziej płaską niż bessą.\nOznacza to, że sygnał odwrotny także ma wartość prognostyczną. Gdy ponad 70% gospodarek zwiększa dynamikę PKB warto zmniejszyć zaangażowanie w akcje, gdyż ryzyko bessy wzrasta.\nAktualnie wskaźnik ma wartość ok. 43% i jest od nieco ponad 2 lat w trendzie spadkowym. Najbliższy sygnał jaki padnie, będzie najprawdopodobniej sygnałem nadejścia hossy. Pojawi się on gdy wskaźnik spadnie poniżej 30% i utworzy dołek. Kiedy to nastąpi? Ciężko powiedzieć. W najszybszym scenariuszu, już w kolejnym kwartale (dane za 4Q 2016 r.) wartość wskaźnika mogłaby spaść poniżej 30%. W historii wskaźnik już nieraz zmieniał swoją wartość o ponad 20p.p. w jednym kwartale. W wolniejszej wersji, wskaźnik może utrzymać obecne tempo spadku i do strefy, w której możliwe będzie utworzenie dołka, będzie spadał jeszcze przez kilka kwartałów.\nOznacza to, że najwcześniej hossa mogłaby się zacząć za kilka miesięcy, a najpóźniej za kilka kwartałów. Oczywiście są to dość luźne widełki i najważniejsza w dalszej prognozie będzie wartość wskaźnika za 4Q 2016 r.


O firmie - multus.com.pl\nCel określony jest jasno — NIEUSTANNY ROZWÓJ.\nTen cel przyświeca nam od momentu powstania Multusa i jest skutecznie realizowany przez właścicieli firmy.\nPo osiągnięciu jednego celu obierany jest następny. Po to, żeby być sprzedawcą i usługodawcą na najwyższym poziomie.\nJednym z celów jest stworzenie centrum bankietowo - konferencyjnego, w którym będzie wyeksponowana zabytkowa wieża, znajdująca się na terenie nieruchomości firmy.\nMisją właścicieli firmy Multus jest wspieranie rodzinnego Zabrza oraz Śląska poprzez różne aktywności. Głównym kierunkiem misji jest promowanie lokalnych społeczności poprzez:\nwspieranie Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi\nsponsoring zawodników Runmageddonu\nsponsoring Górnika Zabrze\nsponsorowanie Mistrzostw Strongman w 2010 roku\nKolejny kierunek to wydobywanie architektonicznego piękna zapomnianych i zaniedbanych obiektów. Tak właśnie było z pięknym, zabytkowym budynkiem z 1914 przy ul. Pułaskiego 17. Popadał w ruinę przez 11 lat, po upadku Zakładów Mięsnych.\nDlatego w 2012 roku budynek został wykupiony przez firmę Multus, przeszedł gruntowny remont mający na celu odtworzenie pierwotnego wyglądu budynku oraz przystosowanie go do nowej funkcji. Efekt zawdzięczamy odnalezieniu historycznej dokumentacji fotograficznej.\nBudynek składa się z pięciu kondygnacji o zróżnicowanych powierzchniach, w przedziale 220-260 m2 każda. W przyszłości planowane jest stworzenie nowoczesnego centrum konferencyjno - bankietowego z zaadoptowaną na restaurację zabytkową wieżą.\nPowstanie Multus – założenie firmy przez Annę i Arkadiusza Patyk. Od początku naszego istnienia jesteśmy w Zabrzu, gdzie zaczynaliśmy od sprzedaży dywanów. Niemniej jednak ze względu na szybki rozwój musieliśmy poszerzyć horyzonty o nowe rodzaje działalności.\nZakup terenów – po byłych Zakładach Mięsnych w centrum Zabrza. Został wytyczony nowy odłam firmy. Zajmuje się on zarządzaniem nieruchomościami i stworzyły go niezależne, wyspecjalizowane grupy zajmujące się: realizacją inwestycji kubaturowych, remontem i utrzymaniem obiektów, najmem, obsługą porządkową. Aktualnie obsługa nieruchomości obejmuje około 50 firm.\nStara dyrekcja – budynek przeszedł gruntowy remont, mający na celu odtworzenie pierwotnego wyglądu budynku oraz przystosowanie go do nowej funkcji, co stało się możliwe dzięki odnalezieniu historycznej dokumentacji fotograficznej.\nNowa dyrekcja – drugi (po renowacji Starej Dyrekcji) z etapów rewitalizacji terenu po byłych Zakładach Mięsnych „Maćko” w Zabrzu.\nOtwarcie ReShape– najnowocześniejszego na Śląsku kompleksu siłowni, fitness, SPA i centrum zdrowia.


Eddie Money: przed śmiercią odnowił przysięgę małżeńską. Planował to od lat - WP Gwiazdy\neddie moneylaurie harris\nEddie Money: przed śmiercią odnowił przysięgę małżeńską. Planował to od lat\nEddie Money i Laurie Harris pobrali się na plaży w Meksyku, ale od lat marzyli o tradycyjnej ceremonii. Decyzję o odnowie przysięgi małżeńskiej przyspieszyła diagnoza muzyka, który zmarł 13 września.\nLaurie Money przeżył z Laurie 30 lat małżeństwa (Getty Images)\nEddie Money był cenionym wokalistą, autorem tekstów i multiinstrumentalistą. "Baby Hold On", "Two Tickets to Paradise", "I Wanna Go Back" czy "Walk on Water" to kilka z wielu przebojów, które nagrywał od połowy lat 70. U swego boku miał wierną żonę, Laurie Harris, z którą ożenił się w 1989 r. i miał piątkę dzieci. Para wzięła pośpieszny ślub w Meksyku i dopiero kilka miesięcy przed śmiercią Moneya udało im się odnowić przysięgę małżeńską.\nObejrzyj: Barbara Kurdej-Szatan: "Ciągle jestem tą Baśką, która wychowała się w Opolu"\nJak podaje TMZ, Eddie Money i Laurie Harris po raz drugi powiedzieli sobie "tak" w lutym 2019 r. Ceremonia była trzymana w tajemnicy i tylko nieliczni zostali zaproszeni. Żona zmarłego muzyka zdecydowała jednak, że nagranie z tego wydarzenia zostanie wyemitowane w reality show "Real Money".\nPrzypomnijmy, że Eddie Money zmarł w piątek, 13 września. 70-latek cierpiał na raka przełyku. Chorobę zdiagnozowano u niego w zeszłym roku w trakcie nagrywania drugiego sezonu jego reality show "Real Money".\nLaurie Money przeżył z Laurie 30 lat małżeństwa\nO odnowieniu przysięgi małżeńskiej myślał od dawna, ale dopiero diagnoza zmotywowała go do działania. Parze udało się to zrobić niemalże w ostatniej chwili, bo wkrótce po ceremonii Money trafił do szpitala, gdzie poddał się operacji zastawki serca. Niestety późniejsze komplikacje doprowadziły do jego zgonu.


Płatki róży w cukrze 320g Polska Róża - - Żywność - Internetowy sklep zielarski - Zielarnia24.pl\nJesteś w: Zielarnia24 » Żywność » Płatki róży w cukrze 320g Polska Róża\nIndeks/kod produktu: 5902768174069\nOpis produktu Płatki róży w cukrze 320g Polska Róża\nPłatki róży w cukrze maja długą tradycję . W Galicji , świeże surowe płatki utarte z cukrem były szeroko stosowane jako nadzienie do ciastek, pączków , rogalików oraz aromatyzowanych ciast, takich jak : śliwkowce, jabłeczniki. Także dziś polecamy nasz wyrób tym wszystkim, którzy realizują swoja pasje kulinarną piekąc ciasta. Płatki róży w cukrze dodadzą ciastu wyrazistości podnosząc jego walory aromatyczne, będąc gwarancją niepowtarzalności, a ich smak na długo pozostanie w pamięci.\nSkład : cukier, płatki róży fałdzistolistnej ( 30 % ), kwas cytrynowy ( regulator kwasowości )\nOpakowanie : słoik okrągły 320 g


Mercedes skraca czas bez wartości dodanej dzięki MasterMover SM100 +\nMercedes Zyskuje Czas Dzięki Uszczupleniu Produkcji\nSkrócenie czasu jest podstawą podejścia uszczuplającego, o którym powszechnie uznaje się, że zrewolucjonizowało przemysł motoryzacyjny. Rozwiązania firmy MasterMover, które zostały zaprojektowane w celu poprawy bezpieczeństwa i wydajności, czynią nas idealnym partnerem do wdrażania procesów uszczuplania, umożliwiając producentom zyskać czas i wyeliminować odpady.\nFirma Mercedes Benz w Dżakarcie skontaktowała się niedawno z naszym zespołem, aby dowiedzieć się, w jaki sposób możemy usprawnić ruch nadwozia w bieli o masie około 1200 kg wzdłuż linii produkcyjnej. Wcześniej ładunki były pchane i ciągnięte przez grupę pracowników. Nie tylko stanowiło to oczywiste zagrożenie dla bezpieczeństwa, ale był to proces nieefektywny i czasochłonny.\nByła to żmudna i wyczerpująca praca, podczas której pracownicy musieli opuszczać narzędzia, aby manewrować ładunkiem wokół przeszkód na podłodze fabryki.\nObecnie, MasterMover SmartMover SM100+ + jest używany do usprawnienia produkcji nadwozia w kolorze białym, umożliwiając jednemu operatorowi wykonanie tego, co wcześniej było zadaniem trzyosobowym. Teraz jest to łatwa, szybka i bezpieczna operacja.\nRenee Ooi z MasterMover jest regionalnym kierownikiem sprzedaży w Azji.Mówi: “Korzystanie z holownika pozwoliło pracownikom na podjęcie bardziej produktywnych czynności, skrócenie czasu i ograniczenie ilości odpadów”.\nDzięki współpracy z takimi klientami jak Bentley, Toyota, Nissan i Jaguar Land Rover, firma MasterMover dogłębnie poznała wyzwania stojące przed sektorem motoryzacyjnym. Nasza gama holowników elektrycznych zwiększa bezpieczeństwo i wydajność dzięki możliwościom przemieszczania od 50 kg do 30000 kg i więcej.\nOpublikowany : 17/07/2020\nMałe ciągniki – elektryczne ciągniki do ładunków o masie do 2000 kg


twister – Ekskluzywne produkty. Dla Vipa – świat luksusu\nAuthor Archives: twister\nWyposażenie współczesnych mieszkań może mocno zaskakiwać, zwłaszcza jeśli jego poszczególne elementy niekoniecznie kojarzą się nam z wnętrzami o funkcji mieszkalnej. Doskonałym przykładem takiego nietuzinkowego wyposażenia mieszkań mogą być hokery barowe, czyli niezwykle charakterystyczny rodzaj wysokich krzeseł, które na co dzień spotyka się w pubach, barach, a niekiedy również w restauracjach czy nowocześnie urządzonych kawiarniach. Czy… Read More »\nCategory: Meble i dekoracje Tagi: hokery barowe, krzesła barowe\nNa polskim rynku kosmetycznym jest wiele firm produkujących szampony, ale szampon Kemon na ich tle się wyróżnia. Jest to jedna z niewielu firm branży kosmetycznej, która dba nie tylko o swoich klientów, ale także o środowisko naturalne. Posiadają wiele certyfikatów to potwierdzających, co bez problemu można sprawdzić. Ponadto wyspecjalizowali się w kosmetykach do włosów, dzięki… Read More »\nCategory: Kosmetyki, uroda Tagi: kosmetyki do włosów, pielęgnacja włosów\nKawa to napój, który od lat króluje w każdym domu, niemal w każdym kraju. Z parzenia tworzone są niemal specjalne rytuały, które celebrowane są z pokolenia na pokolenie. Kofeina, którą zawierają ziarna kawy ma doskonałe funkcje pobudzające organizm. Nic więc dziwnego, że ludzie pokochali ten napój od zarania dziejów. Wprawdzie w dzisiejszych czasach znaczna większość… Read More »\nW niektórych przypadkach musisz samodzielnie postarać się o zorganizowanie transportu lodówki. Zakup nowej nie zawsze jest połączony z transportem realizowanym przez sklep, a tym bardziej problematyczny może być wywóz starej lodówki. Lodówka jest dość delikatnym sprzętem i tego typu ładunki trzeba transportować bardzo ostrożnie. Zanim wyślesz lodówkę w podróż, należy ją opróżnić i wyjąć szuflady… Read More »\nCategory: Sprzęt domowy Tagi: przewozy ponadgabarytowe, transport lodówki\nPosiadasz sklep internetowy, ale nie jesteś z niego zadowolony? A może planujesz stworzenie sklepu internetowego, ale nie wiesz jak by mógł wyglądać? Nie masz koncepcji na niego? Nie jesteś sam z tym problemem, jest tak powszechny jak same biznesy e-commerce. Każdy przed startem staje przed takim dylematem. Ponieważ wygląd twojego sklepu online ma wpływ na… Read More »\nStare drewno nie musi trafić na śmieci. Nie brakuje propozycji, jak je wykorzystać. Zarówno to, które mamy gdzieś w swoich domach, jak i to świeżo kupione. O ile wybrane elementy drewniane nie są uszkodzone w taki sposób, że faktycznie do niczego już się nie nadają, z powodzeniem można im nadać drugie życie. W jaki sposób?… Read More »\nWodniak jądra to schorzenie występujące częściej u mężczyzn, które polega na nieprawidłowym gromadzeniu się płynu w worku mosznowym. Występują jednostronnie lub obustronnie. Są to bezbolesne, miękkie obrzęki pojawiające się najczęściej w momencie urodzenia (wrodzone) lub mogą rozwinąć się później. Te, które nie są wrodzone lub te, które występują w dorosłym życiu, mogą wymagać korekty chirurgicznej.… Read More »\nCategory: Sport i zdrowie Tagi: leczenie wodniaków, wodniak jądra


Jak działa profesjonalna drukarnia internetowa? | Blog o stronach\nMarketing odgrywa ogromną rolę w funkcjonowaniu każdego przedsiębiorstwa. Bez dobrej promocji wasza firma nie będzie wstanie długo utrzymać się na rynku, gdyż użytkownicy nie będą zwyczajnie znali waszych towarów. To nie rolą konsumenta jest poznanie wszystkich producentów dostępnych na rynku, niemniej jednak właśnie to firma musi wyszukać konsumenta i sprawdzić, ażeby był on interesujący się nabyciem konkretnych towarów.\nNie jest to proste, ale na szczęście możliwe do spełnienia. Na początku warto rozpocząć swoją przygodę od inwestowania swoich środków finansowych w tanie i powszechnie dostępne triki reklamowe, czyli plakaty oraz dodatkowo ulotki.\nWszystkie te materiały po realnie niskich kosztach wydrukuje dla was drukarnia internetowa Poznań. Na stronie internetowej drukarni znajdziecie dokładny cennik wszystkich świadczonych usług, więc od razu możecie obliczyć kosztorys utworzenia dokładnie określonej ilości ulotek, katalogów albo innych towarów marketingowych. Tania drukarnia internetowa pousiłuje w jak najszybszym terminie wytworzyć wasze zlecenie. Najczęściej materiały są gotowe już następnego dnia, jednakże przy dużych zamówieniach mogą pojawić się bezsporne opóźnienia. Drukarnia online posiada jeden z najbardziej atrakcyjnych cenników w waszym mieście, więc zdecydowanie nie musicie szukać innego miejsca, gdyż z całą pewnością nie uda wam się zaoszczędzić nawet kilku złotych. Skoro firma podaje na swojej stronie internetowej dokładny cennik to proponowane przez nich usługi nie mogą być drogie, skoro są ich atutem promocyjnym.\nŹródło informacji: katalogi szyte Ponzań.


Uwolnij się od stresu w SPA - Zadbaj o Siebie\nengin akyurt z Unsplash\nWiadomo, każdy potrzebuje chwili relaksu i wytchnienia. Aby rozwiązać swój problem ze stresem, wybierz się do spa! Sprawdź, jak pomogą ci specjaliści.\nStres twój wróg – czy przyjaciel? Stres to pojęcie bardzo rozległe. Nasz organizm tak reaguje na przeszkody, przeciążenie, nowe, nieznane sytuacje życiowe czy silne przeżycia. Jest także mobilizacją dla naszego organizmu, aby radzić sobie w określonych sytuacjach.\nStres może mieć aspekt pozytywny. Może mobilizować, zwiększać energię, a także pomóc w pokonywaniu przeszkód. Natomiast długotrwały może mieć przeciwne skutki. Może spowodować apatię, senność, niezdolność fizyczną czy też wewnętrzny niepokój.\nPojęciem stresu określa się wszystkie bodźce, które zmieniają stopień gotowości człowieka do działania. Stres może być wywołany różnymi czynnikami.\nKażdy zasługuje na relaks\nW dzisiejszych „zabieganych” czasach ogromną potrzebą jest relaks. Uważa się, że większość schorzeń wywodzi się właśnie z ciągłego stresu.\nPrzeżycia stresowe są traktowane przez naukę jako przyczynę do powstawania chorób psychosomatycznych, do których zaliczamy choroby układu krążenia, przewodu pokarmowego, depresje, nowotwory i zaburzenia psychiczne.\nNiestety, nie da się żyć bez stresu. Efekt? Stworzono takie miejsca, jak spa, by móc uwolnić się od stresu. Z myślą o przepracowanym społeczeństwie powstały różne relaksujące zabiegi, masaże czy zabiegi kosmetyczne, odprężające ciało.\nTAGI: gdzie do spa? relaks masaże odpoczynek odpoczynek w spa ośrodki spa plusy i minusy stresu relaks spa spa stres uwolnij się od stresu w spa zabiegi kosmetyczne zabiegi relaksujące zabiegi spa\n« Pierwszy raz w SPA\nSPA kontra stres »\n10 uniwersalnych pomysłów na prezent świąteczny dla bliskich


Na dobre i na złe. Wiktoria rozstanie się z Adamem i wyjedzie do Hiszpanii - SE.pl\nSuperSeriale newsy Na dobre i na złe. Wiktoria rozstanie się z Adamem i wyjedzie do Hiszpanii\n28.09.2016, godz. 07:37\nNa dobre i na złe, odcinek 645, Wiktoria (Katarzyna Dąbrowska), Blanka (Pola Gonciarz) foto: ARTRAMA/www.nadobre.pl\nWłaśnie dlatego w 645 odcinku "Na dobre i na złe" postanowi wyjechać na krótkie wakacje na Wyspy Kanaryjskie. Tak, aby wymazać z pamięci wszystkie wstrząsające wspomnienia. Nie weźmie ze sobą Adama Krajewskiego, a to może oznaczać tylko jedno - w związku lekarzy znów coś zaczyna nie grać. Blanka (Pola Gonciarz) odprowadzi Wiki na lotnisko i będzie w szoku. - Czegoś tu nie rozumiem - moja matka, pracoholiczka rzuca pracę i wyjeżdża do Las Palmas!\nDoktor Consalida od razu wyjaśni córce dlaczego zdecydowała się na samotną podróż. - To jest chyba normalne. Każdy potrzebuje się czasem zresetować, odpocząć... Nastolatka zdziwi się jednak, że z Wiktorii nie towarzyszy jej ukochany. - Ale sama? Bez Adama?\nPatrz: Na dobre i na złe. Ola w ciąży zemdleje w szpitalu. Straci dziecko Jana?\nPlany Wiki ulegną zmianie, bo na pokładzie samolotu, jeszcze przed startem maszyny, dojdzie do tragedii. Samolot na Wyspy Kanaryjskie jednak nie odleci, bo pilot Grzegorz (Arkadiusz Brykalski) będzie miał problemy z sercem. A lekarka od razu spróbuje choremu pomóci przypadkiem wpadnie na lotnisku na Piotra Gawryłę (Marek Bukowski)! Przyjaciel wyzna, że wrócił do Polski, by zacząć nową pracę – w nowoczesnej klinice transplantologii w Otwocku.\nWiktoria i Piotr połączą siły, by ratować pilota, u którego dojdzie do zatrzymania akcji serca. Konieczna będzie reanimacja. Po przewiezieniu do kliniki w Otwocku okaże się, że Grzegorz wymaga przeszczepu serca. Powikłania po grypie spowodowały u niego zapalenie mięśnia sercowego, a z to kolei będzie oznaczało, że pacjent nie przeżyje jeśli szybko nie dostanie nowego serca.\nDoktor Gawryło zabierze Wiktorię na wycieczkę po nowoczesnych oddziałach w klinice i od razu zaproponuje byłej kochance pracę. - Jak wylądowałeś w tym chirurgicznym raju? - zdziwi się Wiki na widok nowoczesnego sprzętu, o którym w Leśnej Górze można tylko pomarzyć. - Złożono mi propozycję. Akurat miałem taką sytuację, że nie było co się zastanawiać. Buduję zespół. Może się zdarzy, że popracujemy znowu razem? - powie Piotr.\ntagi: ADAM KRAJEWSKI Na dobre i na złe Na dobre i na złe 645 NA DOBRE I NA ZŁE ADAM NA DOBRE I NA ZŁE NOWE ODCINKI Na dobre i na złe odcinek 645 NA DOBRE I NA ZŁE PIOTR NA DOBRE I NA ZŁE WIKTORIA NA DOBRE I NA ZŁE WIKTORIA I ADAM Wiktoria Consalida


Na posterunku. Udział polskiej policji granatowej i kryminalnej w Zagładzie Żydów - Jan Grabowski - ebook - Legimi online\nNa posterunku. Udział polskiej policji granatowej i kryminalnej w Zagładzie Żydów ebook\nKiedy ksążka o udziale Żydów w zagładzie żyddów???\nFotografia na okładce: Oddział wypadowy policji granatowej i Kripo z Siedliszowic, 1943 / Instytut Pamięci Narodowej\nCopyright © by Jan Grabowski, 2020\nPolicja mundurowa odegrała smutną rolę w akcjach wysiedleńczych. Na jej głowę spada krew setek tysięcy Żydów polskich, złapanych przy jej współudziale i zapędzanych do „wagonów śmierci”.\nEmanuel Ringelblum, Stosunki polsko-żydowskie w czasie drugiej wojny światowej\nChciałbym wyrazić wdzięczność tym wszystkim, którzy w ciągu lat służyli mi pomocą i zachętą do pracy. Przede wszystkim chcę podziękować mojej Matce, która poświęciła pół wakacji na zapoznanie się z niekończącymi się opisami ludzkiego nieszczęścia. Wydawnictwu Czarne za wykazanie niezwykłej cierpliwości wobec autora – przez trzy lata zajmował się on bowiem zupełnie inną książką niż ta, którą obiecał dostarczyć. Jarkowi Kurskiemu dziękuję za to, że w pół drogi między Kamloops a Hope w Kolumbii Brytyjskiej wymyślił tytuł (za podtytuł odpowiedzialność ponoszę wyłącznie ja). Kasi, która oświadczyła, że trzeba się wreszcie wziąć do roboty i książkę skończyć, i która podzieliła się ze mną pierwszymi komentarzami. Jackowi, razem ze mną przekopującemu się przez raporty podziemia. Moim studentom, magistrantom i doktorantom jestem wdzięczny za wnikliwe pytania – nieraz zmusiły mnie one do ponownego przemyślenia zagadnień, które wcześniej byłem skłonny uznać za rozstrzygnięte. Książka ta nie miałaby obecnego kształtu, gdyby nie ogromny wkład pracy, życzliwości i benedyktyńskiej cierpliwości redaktor Magdy Budzińskiej. Uzmysłowiła mi ona, że między moją polszczyzną a polszczyzną tout court istnieje wielka przestrzeń, na której pojawiają się pułapki frazeologii, transzeje gramatyki oraz złowrogie pleonazmy, których istnienia nie byłem dotąd nawet świadom.\nPamiętam o długu wdzięczności zaciągniętym u moich przyjaciół z waszyngtońskiego United States Holocaust Memorial Museum: Jürgena Matthäusa, Elizabeth Anthony, Jacka Nowakowskiego i Teresy Pollin. Pomocą i radą służyli mi nieraz moi przyjaciele z Yad Vashem w Jerozolimie: Yehuda Bauer, Havi Dreifuss, Rob Rozett, Dan Michman, David Silberklang i Ela Linde. Osobne podziękowanie należy się archiwistom z Instytutu Pamięci Narodowej, którzy w ciągu lat sprawili, że mogłem wydajnie pracować w czytelni przy placu Krasińskich w Warszawie. Z oczywistych względów wolę nie wymieniać ich nazwisk i niniejszym składam im podziękowania zbiorowe.\nHistorykom Janowi Tomaszowi Grossowi, Jerzemu Kochanowskiemu, Łukaszowi Krzyżanowskiemu, Dariuszowi Libionce, Krzysztofowi Persakowi, Szymonowi Rudnickiemu, Annie Zapalec oraz Marcinowi Zarembie jestem wdzięczny za wnikliwe i krytyczne uwagi, które miały znaczny wpływ na ostateczny kształt tej pracy. Za wszystkie pomyłki i niedociągnięcia całą odpowiedzialność ponoszę oczywiście sam.\nNiezwykle wdzięczny jestem Social Sciences and Humanities Research Council of Canada za wieloletnie wspieranie moich badań. Nie wypada nie wspomnieć tu o koleżankach i kolegach z wydziału historii University of Ottawa, którzy udzielili mi wsparcia, zachęty i pomocy wtedy, gdy polsko-polskie wojny o pamięć dotarły i do Kanady.\nNa koniec – i bez ironii – chciałbym podziękować obrońcom mitu „Polski niewinnej” – a imię ich legion, więc wyliczać nie będę – gdyż swymi nieustannymi próbami fałszowania historii Zagłady zmobilizowali mnie do tym większego wysiłku badawczego.\nKsiążkę tę – jak wszystkie inne – dedykuję Ojcu.\nW październiku 2016 roku, ponad siedemdziesiąt lat po zakończeniu II wojny światowej, Ministerstwo Spraw Zagranicznych rozesłało do polskich placówek dyplomatycznych na świecie listę tak zwanych błędnych kodów pamięci, czyli zwrotów i sformułowań, które „fałszują rolę Polski w czasie II Wojny Światowej”. Gdyby zwroty te pojawiły się w przestrzeni publicznej – uczulał MSZ Polaków mieszkających za granicą – należy donieść o tym najbliższemu polskiemu dyplomacie, tak by ministerstwo mogło podjąć odpowiednie kroki zaradcze. „Bylibyśmy serdecznie zobowiązani i wdzięczni za informacje dotyczące wyrażeń należących do powyższych kategorii lub im pokrewnych i zniekształcających tym samym negatywnie rolę Polski w trakcie II Wojny Światowej” – czytamy w liście. Jak można założyć, wyrażenia zniekształcające pozytywnie rolę Polski nie spędzają polskim dyplomatom snu z powiek. Nie przypadkiem lista opracowana przez MSZ w dużym stopniu wiąże się z historią Zagłady. Na liście „błędnych kodów pamięci”, które w ocenie państwa polskiego należy wyeliminować z publicznego obiegu, znajdują się między innymi zwroty: „polskie ludobójstwo”, „polskie masowe mordy”, „polscy zbrodniarze wojenni”, „polskie obozy dla internowanych” oraz – rzecz nie bez znaczenia dla czytelników niniejszej książki – „polski udział w Holokauście”. Już w tym miejscu muszę ostrzec, że błędne kody pamięci pojawiać się będą bardzo często na stronach tego studium. Można wręcz powiedzieć, że książka ta jest nimi nasycona. Sapienti sat.\nW ostatnich latach uprawianie najnowszej historii Polski stało się zajęciem podwyższonego ryzyka. Szczególnie jest to widoczne w wypadku historii zatrącającej o sprawy polsko-żydowskie, a już najbardziej o stosunki polsko-żydowskie w czasie Zagłady. Zaobserwować też można wzmożenie tak zwanej polityki historycznej państwa, której ukoronowaniem stała się niechlubna „polska ustawa o Holokauście” (czyli nowelizacja ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej), po raz pierwszy od czasu zaborów wprowadzająca do polskiego prawa rozróżnienie oparte na rasie, na pochodzeniu. To właśnie w tej ustawie nadano podmiotowość karną pojęciu „naród polski”, co szło w parze z rozróżnieniem na „obywateli pochodzenia żydowskiego” oraz „obywateli II RP”. Ufundowanie poczucia obywatelskości na kategorii wspólnoty krwi stanowi zwieńczenie procesu „umacniania godności narodowej”, który trwa od lat, a który ostatnio szczególnie przybrał na sile. Nie jest dziełem przypadku, że coraz częściej słychać w Polsce odwołania do pojęcia „wspólnoty narodowej” (czyli tak zwanego Volksgemeinschaft), która definiowana jest na gruncie rasowym, etnicznym, na gruncie pochodzenia. Nie jest dziełem przypadku również to, że kara trzech lat więzienia przewidziana w „ustawie o Holokauście” dla „szkalujących dobre imię narodu” stanowi powtórkę praktyki prawnej późnych lat trzydziestych. To właśnie wtedy, w atmosferze narastającego antysemityzmu, zaczęto stosować karę trzech lat więzienia wobec ludzi „obrażających naród polski” (w oryginale: „Naród Polski”). Niedawna dekryminalizacja tego czynu w haniebnej ustawie w niczym nie zmienia faktu, że nad badaczami Zagłady zawisł karzący miecz państwa, a efekty nadal obowiązującego prawa kładą się cieniem na prowadzonych sine ira et studio badaniach historii.\nW książce Nasi litewska pisarka Rūta Vanagaitė zajęła się udziałem Litwinów w wymordowaniu żydowskich sąsiadów w czasie Zagłady. „Žydšaudys [żydobójca – J. G.] oznacza tylko ludzi, którzy pociągali za spust. Ale uważam, że powinniśmy wymyślić dodatkowe słowa, określające wszystkie inne kategorie ludzi, którzy brali udział w tym procesie – takich jak žydgaudys (łapiący Żydów) […] oraz žydvedys (eskortujący Żydów), a być może i žydvagis (kradnący żydowskie mienie)” – pisała. Po latach badań doszedłem do wniosku, że określenia użyte przez Vanagaitė: žydšaudys, žydgaudys, žydvedys i žydvagis, mogą z powodzeniem posłużyć do opisania postaw i zachowań polskich policjantów podczas wojny.\nKolejna obserwacja dotyczy skali udziału granatowej policji w działaniach skierowanych przeciwko Żydom. Jak się okazuje, Polnische Polizei (PP) stanowiła od pierwszych miesięcy okupacji jedno z podstawowych narzędzi kontroli okupanta nad ludnością żydowską. Zadaniem PP było egzekwowanie coraz liczniejszych niemieckich zarządzeń, a jest rzeczą nieobojętną, że los Żydów w dużej mierze zależał od gorliwości, z jaką funkcjonariusze podchodzili do przydzielonych im obowiązków. Mowa tu o egzekwowaniu „przepisów opaskowych”, o ograniczaniu mobilności ludności żydowskiej, o zwalczaniu szmuglu ze strony aryjskiej do głodujących gett oraz o wielu innych działaniach, które stanowiły preludium do Zagłady. Z tym wiąże się inne, choć pokrewne pytanie, które będzie powracać często na stronach tej książki: w jakim stopniu polscy policjanci ponosili odpowiedzialność za śmierć Żydów ukrywających się po aryjskiej stronie? Gdy analizuje się okoliczności wykrycia poszczególnych ofiar, widać zresztą wyraźnie, że policjanci nie działali w próżni, że w sukurs przychodzili im różnego rodzaju informatorzy, strażacy czy też wszechobecni gapie. To na tym etapie rozważań trzeba się zastanowić nad sensem często powtarzanego twierdzenia, że „żaden Żyd nie mógł przeżyć bez pomocy Polaków”. Czy rzeczywiście? Wielu Żydów poradziło sobie bez polskiej pomocy, wykazując się ogromną przedsiębiorczością i samodzielnością. Nie szukali pomocy; można wręcz powiedzieć, że szukali polskiej indyferencji, liczyli po prostu na obojętność. Możemy jednak na to samo zagadnienie spojrzeć z innej perspektywy i twierdzenie powyższe przeformułować następująco: czyż nie jest prawdą, że prawie wszyscy Żydzi, którzy uciekli z gett, zrzucili opaski i schronili się po aryjskiej stronie, zginęli przy udziale Polaków?\nGdy bada się praktykę policyjną w okresie po likwidacji gett, widać wyraźnie rosnącą rolę polskich funkcjonariuszy (oraz innych polskich ochotników) w chwytaniu ukrywających się Żydów. Bez polskiej pomocy Niemcy po prostu nie byliby w stanie sprostać temu zadaniu – i władze okupacyjne miały tego pełną świadomość. Świadczą o tym nie tylko relacje żydowskie, lecz także dokumenty i deklaracje władz okupacyjnych. Dopóki Żydzi przebywali w gettach, nosili opaski i okazywali dokumenty zaopatrzone (bądź nie) w „stempelki życia”, zadanie Niemców było stosunkowo proste. Z chwilą ucieczki na aryjską stronę ci sami Żydzi – z perspektywy okupanta – stawali się niewidzialni. Aby ich odnaleźć, trzeba było odwołać się do kodów kultury, do znajomości języka, akcentu, obyczajów, do codziennej praktyki, do doświadczenia, którego Niemcy nie mieli. Ale polscy policjanci – i ich cywilni pomocnicy – posiedli te umiejętności aż w nadmiarze. Ten temat będzie powracać w książce w wielu miejscach, lecz najdokładniej omówię go w rozdziale poświęconym Judenjagd, czyli polowaniu na Żydów.\nW literaturze dotyczącej wojny i okupacji możemy często przeczytać, że szantażowaniem i mordowaniem Żydów zajmował się skryminalizowany margines. Że ludzie krzywdzący Żydów swoimi czynami stawiali się poza nawiasem polskiej wspólnoty, innymi słowy – że przestawali być Polakami. To bardzo wygodna linia rozumowania, która pozwala pozbyć się balastu nieszczęścia, odpowiedzialności i historii przy minimalnym wysiłku umysłowym. Jest to jednak ścieżka donikąd. W kolejnych rozdziałach tej książki czytelnik pozna bohaterów mojej opowieści, ludzi cieszących się przed wojną uznaniem i szacunkiem społecznym, sprawujących ważne funkcje w życiu zbiorowym. W końcu przed wojną policjant, strażak, urzędnik państwowy to był ktoś, to był autorytet. Po wojnie wielu z tych ludzi wróciło na swoje dawne stanowiska i dalej cieszyło się dużym prestiżem. Gdy niektórzy z nich stanęli przed sądem, to w ich obronie do prokuratury, do władz partyjnych i państwowych słano nieraz petycje podpisane przez setki osób! Tymczasem podczas wojny ci sami ludzie dopuszczali się masowych, okrutnych zbrodni na Żydach. Co nam to o nich mówi? Czego dowiadujemy się o mężczyznach i kobietach występujących w ich obronie? Czy jest to komentarz pozwalający nam lepiej zrozumieć kondycję moralną polskiego społeczeństwa podczas wojny?\nTo właśnie te aspekty historii okupacji stały się jednym z najboleśniejszych odkryć, które skłoniły mnie do poświęcenia kolejnych lat pracy na badanie udziału polskiej policji w „ostatecznym rozwiązaniu kwestii żydowskiej” w Polsce. Zadanie to nie było łatwe, gdyż w sprawie tego wycinka własnej działalności polscy policjanci zachowali, co można łatwo zrozumieć, daleko idącą powściągliwość. Dokumenty posterunków PP z lat wojny są zdekompletowane, a bardziej zasobne zespoły archiwalne można zliczyć na palcach jednej ręki. Nie ulega wątpliwości, że pod koniec wojny lub też bezpośrednio po ucieczce Niemców policjanci zniszczyli znaczną część korespondencji urzędowej. Dlatego reszty materiałów trzeba szukać wśród rozproszonych dokumentów instytucji polskich i niemieckich (takich jak sądy), których kompetencje zazębiały się z kompetencjami PP. Niezwykle ważne są również materiały podziemnych władz wojskowych (AK) i cywilnych (Delegatura Rządu na Kraj). Dokumentację archiwalną w sposób istotny uzupełniają relacje świadków wydarzeń – tak Żydów, jak i Polaków. W wyniku ich badania powstaje swoisty palimpsest pamięci – kolejne warstwy opisu wydarzeń, nieraz przedzielone dziesiątkami lat.\nKsiążka ta ma jasno zakreślone pole badawcze i ogniskuje się na tych aspektach pracy polskiej policji granatowej i kryminalnej, które miały bezpośredni wpływ na losy Żydów w czasie Zagłady. Czytelnik szukający w tym studium wyczerpujących informacji o całej historii policji podczas okupacji będzie zawiedziony. Siłą rzeczy w niewielkim tylko stopniu i fragmentarycznie omówiona zostanie rola granatowej policji w akcjach podziemia niepodległościowego czy też działaniach skierowanych przeciwko polskiemu społeczeństwu (rozumianemu w kategoriach etnicznych). Nie jest jednak dziełem przypadku, że właśnie te zagadnienia zostały nieco lepiej rozpoznane w istniejącej literaturze historycznej. O konspiracyjnej akcji agenturalnej wśród funkcjonariuszy PP pisali prawie wszyscy kronikarze państwa podziemnego oraz sami członkowie ruchu oporu. W podobny sposób liczne prace dotyczące wsi polskiej pod okupacją obszernie omawiały kwestię ściągania kontyngentów oraz łapanek na roboty do Rzeszy – a tak w jednym, jak i w drugim wypadku polska policja odgrywała główną rolę.\nOpis udziału polskiej policji granatowej i kryminalnej w Zagładzie nie może się jednak obyć bez choćby pobieżnej analizy działań policji niemieckiej, której podlegali polscy funkcjonariusze. W sieci wzajemnych zależności szczególną rolę w wyniszczeniu polskich Żydów odegrały również Polska Policja Kryminalna (PPK – Polnische Kriminalpolizei) oraz, w mniejszym zakresie (zagadnienie dotąd właściwie niebadane), ochotnicza i zawodowa straż pożarna. Obie te formacje znajdą się wobec tego w polu naszego zainteresowania. Studium poświęcone policji granatowej nie może także pominąć milczeniem Jüdischer Ordnungsdienst, czyli policji żydowskiej, formacji znajdującej się pod bezpośrednim nadzorem PP.\nBadania źródłowe, które znalazły się u podstaw tej pracy, objęły zasięgiem wszystkie dystrykty Generalnej Guberni (choć w Galicji polscy funkcjonariusze działali jedynie w ramach Polskiej Policji Kryminalnej), ze szczególnym uwzględnieniem obszarów, na których obecność wspólnot żydowskich zaznaczała się w sposób bardzo wyraźny. Z tego też powodu odpowiednio mniej uwagi poświęcam terenom, skąd Żydów wysiedlono bardzo wcześnie, niekiedy już na początku 1940 roku – jak na przykład stało się w powiatach położonych na zachodzie dystryktu warszawskiego. Poza podstawą badawczą znalazły się również tereny II RP wcielone do Rzeszy (Eingegliederte Ostgebiete), na których administracja polska – wliczając w to polską policję – została całkowicie zlikwidowana i zastąpiona przez instytucje niemieckie.\nW kwestiach terminologii pozostaję wierny zasadom współczesnej pisowni w ramach powszechnie przyjętego zwyczaju. Z pewnymi jednak wyjątkami. Jeżeli chodzi o nazwy własne, to będę całkiem świadomie używał nazwy „Generalna Gubernia”, choć zdaję sobie sprawę z tego, że poprawna jest forma „Generalne Gubernatorstwo”. Tak się jednak składa, że w czasie wojny to właśnie ta pierwsza weszła do powszechnego użycia. I to właśnie o życiu – i śmierci – w Generalnej Guberni mówili i mówią świadkowie epoki. To samo dotyczy tych wszystkich, którzy trafili wówczas do Oświęcimia, a nie do Auschwitz. Z tego samego powodu znikną cudzysłowy wokół „aryjskiej strony”, a przedmiot moich badań, czyli „granatowa” policja, będzie granatową policją lub po prostu – i przemiennie – polską policją. Wychodząc naprzeciw możliwym pytaniom, czy pisząc o polskiej policji, chcę podkreślić jej autonomię i sprawczość, odpowiem krótko: to właśnie w ten sposób Polacy pod okupacją określali polskich policjantów. Niekiedy granatowych policjantów nazywano po prostu „naszymi policjantami”. Może się o tym przekonać każdy czytelnik spisanych podczas wojny dzienników Franciszka Wyszyńskiego, Edwarda Kubalskiego, Aurelii Wyleżyńskiej, Adama Chętnika czy Neli Samotyhowej. Nie chodziło wówczas o podkreślanie autonomii działań granatowej policji, lecz po prostu o odróżnienie jej od o wiele bardziej znienawidzonej i wzbudzającej powszechny strach policji niemieckiej. Na koniec dodam, że we wspomnieniach i świadectwach polskich Żydów zwrot „polska policja” stosowany jest wobec granatowych policjantów prawie zawsze. Oba terminy – „polska policja” i „policja granatowa” – występowały równolegle. W tej książce kilkakrotnie pojawi się też określenie „powstanie sierpniowe” w odniesieniu do powstania warszawskiego. Jest to o tyle uzasadnione, że w stolicy wybuchły dwa powstania, oba warszawskie, z tym że jedno wybuchło w getcie, w kwietniu 1943 roku, a drugie – piętnaście miesięcy później, po aryjskiej stronie. No i nazwa „powstanie sierpniowe” znajdowała się w powszechnym użyciu – przynajmniej przez pierwsze powojenne dekady. W uzasadnionych przypadkach, kiedy tożsamość uczestników opisywanych zdarzeń nie ma znaczenia dla dalszej narracji, zmienione zostały nazwiska.\nOsią chronologiczną niniejszej książki jest okupacja widziana przez pryzmat żydowskiej tragedii. Innymi słowy, kolejne rozdziały stanowić będą odbicie systematycznie zaciskającej się wokół Żydów pętli terroru. Podstawowe etapy tej periodyzacji nie są dla polskiego czytelnika oczywiste – dla Polaków periodyzacja okupacji wygląda zupełnie inaczej. Z mojej perspektywy najważniejsze będą jednak decyzje niemieckie, które wyznaczały najpierw kolejne fazy zniewolenia Żydów, a w końcu dały początek polityce eksterminacji. W zgodzie z tym założeniem podział chronologiczny zacznie się od wstępnych zarządzeń okupanta, które podcięły podstawy egzystencji ekonomicznej społeczności żydowskiej. Stało się to na przełomie 1939 i 1940 roku, a niezwykle ważna rola we wcieleniu tych zarządzeń w życie przypadła właśnie granatowej policji. Drugi okres zniewolenia polskich Żydów wiąże się z utworzeniem gett. Jedną z podstawowych cezur czasowych było bez wątpienia ogłoszenie III Rozporządzenia o ograniczeniach pobytu w GG, czyli wprowadzenie kary śmierci za opuszczenie getta. Tak jak poprzednio nad przestrzeganiem nowego prawa pieczę miała sprawować granatowa policja, z tym że zakres jej obowiązków znacznie się poszerzył, gdyż od późnej jesieni 1941 roku polscy funkcjonariusze przystąpili także do rozstrzeliwania Żydów złapanych poza gettami. Trzeci okres to likwidacje gett – jedna z mniej zbadanych faz żydowskiej tragedii, a szczególnie dramatyczna. Likwidacje, przeprowadzane publicznie, na oczach milionów Polaków, stanowiły pokaz niesłychanego okrucieństwa, w trakcie którego ulice polskich miast i miasteczek całkiem dosłownie, bez żadnej poetyckiej przenośni spłynęły krwią. Jak wynika z niedawno przeprowadzonych badań, w czasie akcji likwidacyjnych wymordowano od dziesięciu do dwudziestu procent deportowanych Żydów. W niektórych gettach na wschodzie Generalnej Guberni w dniach deportacji i likwidacji zginęła na miejscu prawie połowa żydowskiej ludności. Granatowa policja była ważnym elementem w niemieckiej strategii masowego mordu i polscy policjanci uczestniczyli praktycznie we wszystkich akcjach na terenie GG. Pełnili przy tym wielorakie funkcje – od uszczelniania granic gett z zewnątrz, tak by wyłapywać Żydów uciekających w trakcie likwidacji, przez wyciąganie ofiar z domów i pędzenie ich na place zbiórki, aż po przeszukiwanie opróżnionych gett i wyciąganie ukrywających się ze schronów i kryjówek. Ale zdarzały się i takie wypadki, gdy granatowi policjanci musieli przeprowadzić likwidację miejscowej wspólnoty żydowskiej głównie własnymi siłami, bez większej pomocy Niemców. Wszystkie te aspekty działań PP zostaną omówione w rozdziale poświęconym akcjom likwidacyjnym. Czwartym i ostatnim okresem periodyzacji jest trwający do końca wojny Judenjagd, czyli polowanie na ukrywających się po aryjskiej stronie Żydów.\nOprócz podziałów opartych na chronologii trzy zagadnienia tematyczne zostaną omówione oddzielnie: udział granatowej policji w eksterminacji Żydów Warszawy, wkład Polskiej Policji Kryminalnej w działania skierowane przeciwko Żydom oraz udział w Zagładzie polskich strażaków. Pierwszy temat zasługuje na oddzielne potraktowanie tak ze względu na liczbę Żydów zamkniętych w getcie warszawskim, jak i siły policyjne oddelegowane do nadzoru nad „żydowską dzielnicą zamkniętą”. Równie ważny jest problem masowych ucieczek na aryjską stronę Warszawy, które rozpoczęły się wraz z Grossaktion Warschau, czyli likwidacją getta w lipcu 1942 roku, a przybrały na sile przed wybuchem powstania w getcie i podczas walk. Drugi omawiany oddzielnie temat dotyczy Polskiej Policji Kryminalnej, której jak dotąd w literaturze historycznej nie poświęcono praktycznie ani słowa. Tymczasem PPK stała się jednym z podstawowych ogniw w łańcuchu terroru i prześladowań skierowanych przeciwko Żydom. W znacznie skromniejszym zakresie omówiony zostanie także udział strażaków w „ostatecznym rozwiązaniu”. Temat ten w zasadzie nie był dotąd poruszany przez historyków, a działania ochotniczych i zawodowych straży pożarnych niejednokrotnie stanowiły rozwinięcie, wsparcie i kontynuację działań policji.\nPełna nazwa (niemiecka)\nKommandeur der Sicherheitspolizei und desSD\nDowództwo Policji Bezpieczeństwa\nDowództwo Policji Porządkowej\nPolnische Polizei des Generalgouvernements\nPolska Policja Generalnego Gubernatorstwa\nDyrekcja Policji Kryminalnej\nRozdział IPoczątki: wrzesień 1939\nW lecie 1939 roku stan osobowy polskiej Policji Państwowej wynosił ośmiuset siedemdziesięciu oficerów i dwadzieścia osiem tysięcy szeregowych, pełniących służbę na ponad dwóch tysiącach siedmiuset posterunkach. W skład PP wchodziły również autonomiczna Policja Województwa Śląskiego oraz wyspecjalizowana policja kryminalna, czyli tak zwana Służba Śledcza. Z punktu widzenia składu narodowościowego – rzecz o niebagatelnym dla nas znaczeniu – policja była organizacją zdecydowanie jednorodną, prawie całkowicie zdominowaną przez żywioł polski. Przedstawicieli mniejszości było wśród funkcjonariuszy PP niewielu. W 1923 roku Polacy wyznania rzymskokatolickiego stanowili dziewięćdziesiąt pięć procent oficerów oraz dziewięćdziesiąt siedem procent niższych funkcjonariuszy i podoficerów. Tu i ówdzie spotkać można było grekokatolików i ewangelików. Wśród ponad tysiąca oficerów policji znalazło się w 1923 roku jedynie dwunastu przedstawicieli wyznania mojżeszowego. Jeżeli chodzi o Żydów, to właściwie jedyna droga przyjęcia do służby i dalszego awansu wiodła przez asymilację i chrzest. Nieliczni neofici przyjęci w policyjne szeregi (jak na przykład pełniący służbę w Lublinie major Józef Szeryński) często podkreślali swój dystans do Żydów oraz niechęć do społeczności, z której się wywiedli. Tę niechęć w pełni podzielali ich dowódcy – wliczając w to najwyższe szeregi policyjnej władzy. Kordian Józef Zamorski, generał brygady Wojska Polskiego i komendant główny Policji Państwowej, notował swoje przemyślenia w dzienniczku. 24 lutego 1934 roku zapisał wrażenia z pobytu w Zakopanem: „Poza tym Żydy, Żydy, Żydy. To jednak kasta czy grupa, czy rasa, której w Polsce dobrze się dzieje. Pyski różowe, wypasione, uśmiechnięte, pełne przeświadczenia o sile pieniądza – no i bezczelność. Chce się krzyczeć: »Heil Hitler«. Te ścierwa za 10 lat nas zaleją, zadławią, zejdziemy do roli żydowskich parobków”. Nie był to jedyny raz, kiedy komendant główny Policji Państwowej wyraził się tak mało pochlebnie o swoich współobywatelach, których godność i bezpieczeństwo z urzędu miał chronić. Natomiast jego przerażająca wizja Polski w 1944 roku jako kraju „zalanego i zdławionego przez Żydów”, w którym Polacy „zeszli do roli żydowskich parobków”, okazała się z gruntu nietrafna. A jakiś wymierny udział w „ostatecznym rozwiązaniu” tej kwestii mieli jego podkomendni.\nW sierpniu 1939 roku premier Felicjan Sławoj Składkowski wydał Policji Państwowej szereg rozkazów mających na celu przygotowanie kraju do nadciągającego konfliktu z Niemcami. Wydawanie poleceń policji przychodziło Sławojowi o tyle łatwo, że od 1936 roku oprócz funkcji szefa rządu piastował także stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Jeden z rozkazów Składkowskiego wydanych w przededniu wojny nakładał na funkcjonariuszy policji obowiązek skontrolowania płotów otaczających gospodarstwa i obejścia. Zadanie funkcjonariuszy było proste: należało upomnieć gospodarzy, żeby sztachety były od siebie należycie oddalone. Logika rozkazu premiera była porażająco prosta: ażurowe płoty miały gwarantować szybsze rozpraszanie się gazów bojowych, których użycia spodziewano się po nacierających Niemcach. Kalkulacja premiera była, jak wiemy, chybiona, ale tysiące policjantów miały w ostatnich dniach pokoju ręce pełne roboty, przygotowując w ten sposób siebie (oraz kraj) do wojny. W pierwszych dniach września, zgodnie z kolejnym rozkazem premiera, funkcjonariusze z większości okręgów policyjnych zaczęli wycofywać się na wschód. W chaosie działań wojennych nie był to jednak odwrót zorganizowany, co więcej, w niektórych rejonach kraju (na przykład w Warszawie i na Pomorzu) policjanci pozostali na miejscu. Jak to opisał kapral Władysław Wesołowski, którego wybuch wojny zaskoczył na posterunku w Gosławicach (powiat koniński): „Ze względu na bezorganizację posterunki policji rozwiązały się i każden z policjantów ewakuował się na wschód, w kierunku Warszawy”. Wesołowskiego (który już niebawem powrócił w rodzinne strony) spotkamy ponownie cztery lata później, tym razem na posterunku w Racławicach pod Krakowem.\nFunkcjonariusze pełniący służbę na północnym zachodzie kraju zostali odcięci od dowództwa w następstwie błyskawicznych postępów ofensywy niemieckiej, a policjanci w Warszawie pozostali na służbie w wyniku specjalnego porozumienia między komendantem stołecznej policji podpułkownikiem Marianem Kozielewskim a prezydentem miasta Stefanem Starzyńskim. 10 września 1939 roku w warunkach pogłębiającego się chaosu wydane zostało zarządzenie premiera o militaryzacji PP. Nie miało ono jednak większego znaczenia, gdyż dowództwo policji straciło już w tym czasie niemal całkowicie łączność z wycofującymi się na wschód grupami policjantów. W wielu miejscach formacje policyjne przyłączyły się do wojska i wzięły udział w walkach z Niemcami, a – po 17 września – w starciach z wojskami sowieckimi. W trakcie całej kampanii wrześniowej zginąć mogło od dwóch i pół tysiąca do trzech tysięcy policjantów, a około dziesięciu tysięcy dostało się do niewoli sowieckiej. Z tej liczby niecałe sześć tysięcy trafiło do obozu w Ostaszkowie, skąd zostali wywiezieni na śmierć wiosną 1940 roku. Część policjantów z terenów wschodnich przedostała się – w pierwszych miesiącach okupacji – na niemiecką stronę kordonu. Na terenach okupowanych przez Niemców pozostało około dziesięciu tysięcy funkcjonariuszy PP.\nPolicja niemiecka w podbitej Polsce\nW niemieckich planach ataku na Polskę siłom policyjnym przypadła ważna rola. W sierpniu 1939 roku do poszczególnych armii niemieckich dołączono dwadzieścia jeden batalionów policji, których zadaniem miało być utrzymywanie porządku na zapleczu frontu. Dowodził nimi generał Kurt Daluege, komendant Policji Porządkowej (Befehlshaber der Ordnungspolizei). Oprócz tego ponad osiem tysięcy policjantów wcielono bezpośrednio do armii, aby wzmocnić siły żandarmerii wojskowej. Od 6 września na terenie Polski rozpoczęły działalność tak zwane Grupy Operacyjne (Einsatzgruppen), których zadaniem było zaprowadzenie drogą terroru niemieckich porządków na świeżo podbitych terenach. Einsatzgruppe IIB oraz Einsatzgruppe IV – w skład której weszli członkowie Gestapo, SD (Służby Bezpieczeństwa) i Kripo (Policji Kryminalnej) – pojawiły się w Warszawie już 29 września 1939 roku. W ciągu kilku dni od kapitulacji Warszawy w mieście oraz jego okolicach rozlokowało się – poza wspomnianymi policjantami – sto dwadzieścia tysięcy żołnierzy Wehrmachtu. Natomiast 4 października 1939 roku, w ślad za Wehrmachtem i Grupami Operacyjnymi, do Warszawy przybyły ekipy berlińskiej Policji Kryminalnej, których zadaniem było przejęcie nadzoru nad polską policją. W ten sposób rozpoczął się niezwykle szybki proces podporządkowania Niemcom polskich sił porządkowych, bez których pomocy okupant nie był w stanie zapobiec narastaniu chaosu na podbitych terenach.\nW początkach listopada 1939 roku operujące w Polsce Einsatzgruppen zostały przekształcone (bądź połączyły się) w pion Dowództwa Policji Bezpieczeństwa (Kommandeur der Sicherheitspolizei und des SD – KdS) oraz Dowództwa Policji Porządkowej (Kommandeur der Ordnungspolizei – KdO). KdS dzielił się na kilka wydziałów; interesujące nas referaty Gestapo weszły do Wydziału IV, a Kripo – do Wydziału V.\nGeneralna Gubernia – nie bez racji nazwana przez Hansa Franka Nebenland des Reiches (dosłownie: „kraj przyległy do Rzeszy”) – była tworem sensu stricto policyjnym. Wzorce maszyny terroru budowanej w Niemczech od 1933 roku zostały – z pewnymi modyfikacjami – przeniesione także tutaj. W Rzeszy policję podzielono na dwa najważniejsze piony: Policję Bezpieczeństwa (Sicherheitspolizei – Sipo) oraz Policję Porządkową (Ordnungspolizei – Orpo). W ramach tej ostatniej znalazły się dwie formacje: Policja Ochronna (Schutzpolizei – Schupo), którą rozlokowano w miastach, oraz żandarmeria (Gendarmerie) pełniąca służbę głównie na terenach wiejskich i w małych miasteczkach (poniżej pięciu tysięcy mieszkańców). Taki podział obowiązywał w Rzeszy oraz na terenach wcielonych do Rzeszy po podboju Polski (Eingegliederte Ostgebiete). W samej Generalnej Guberni zachowano tę strukturę, ale wprowadzono do niej zmiany będące wynikiem adaptacji do miejscowych warunków. Adaptacja ta dotyczyła przede wszystkim sposobu „zagospodarowania” przedwojennych polskich sił policyjnych, które były niezbędne do opanowania wojennego chaosu i przywrócenia bezpieczeństwa publicznego. Niecałe pięć tysięcy niemieckich funkcjonariuszy Orpo rozlokowanych w pierwszych miesiącach okupacji w GG, pozbawionych oparcia we wrogo nastawionej ludności i nieznających języka polskiego, nie mogło sprostać nałożonym na nich zadaniom.\nOd początku okupacji było więc jasne, że własnymi siłami Niemcy nie będą w stanie kontrolować bezpieczeństwa i zapanować nad towarzyszącymi wojnie chaosem i przemocą. Przyznał to sam wyższy dowódca SS i Policji (Höherer SS- und Polizeiführer – HSSPF) w GG Friedrich-Wilhelm Krüger, który oświadczył Hansowi Frankowi, że o ile siły policji niemieckiej utrzymają porządek w miastach, o tyle na terenach wiejskich sytuacja – bez użycia polskiej policji – może się szybko pogorszyć. Dopiero w lecie 1940 roku Orpo sformowało trzynaście kompanii żandarmerii, z których oddelegowano do każdego powiatu po jednym plutonie. To właśnie tym żandarmom przypadło sprawowanie nadzoru nad wiejskimi posterunkami PP. W maju 1940 roku Hans Frank powołał do życia Sonderdienst (Służbę Specjalną) – organizację o charakterze paramilitarnym i quasi-policyjnym, w której skład weszli folksdojcze. Sonderdienst, którego liczebność na terenie GG nie przekroczyła dwóch i pół tysiąca ludzi, nie odegrał w historii terroru większej roli, lecz wypada o nim wspomnieć, gdyż wielu członków organizacji – z racji świetnej znajomości języka polskiego – zostało później bądź wcielonych do granatowej policji, bądź też oddelegowanych do współpracy z polskimi funkcjonariuszami. Nieco gorzej było w Sonderdienst ze znajomością języka niemieckiego – wielu niemieckich urzędników skarżyło się centrali, że polscy folksdojcze z oddziałów Służby Specjalnej nie potrafią sklecić najprostszego zdania w języku urzędowym GG. Podobną ocenę wystawił im Julian Piwowarski, przed wojną burmistrz Miechowa, a podczas wojny wójt pobliskiej gminy: „30 marca 1940 r. utworzono pomocniczą policję niemiecką, rekrutującą się z Niemców polskich – pisał. – Policja ta, prócz upijania się, żadnych działań policyjnych nie umiała wykonywać, tylko przy spotkaniu z Żydami – znęcać się nad nimi”.\nPocztówka wydana z okazji dnia policji niemieckiej w Generalnej Guberni, 1940\nPowstanie policji granatowej, czyli Polnische Polizei des Generalgouvernements\nDekret powołujący do życia Generalną Gubernię (z początku pełna nazwa GG to Generalne Gubernatorstwo Okupowanych Polskich Terenów) został podpisany przez Hitlera 12, a ogłoszony 24 października 1939 roku. W samym GG odpowiednie rozporządzenia wykonawcze dotyczące „odbudowy administracji”, podpisane przez Hansa Franka, ukazały się czternaście dni później. 30 października 1939 roku Krüger wydał zarządzenie wzywające wszystkich polskich policjantów do podjęcia służby w zreorganizowanej policji, a opornym funkcjonariuszom zagrożono surowymi karami. Oficjalnie i ostatecznie Polska Policja Generalnego Gubernatorstwa powstała 17 grudnia 1939 roku na mocy odpowiedniego zarządzenia gubernatora generalnego Hansa Franka. Zarządzenie Krügera przyniosło spodziewane efekty i już w styczniu 1940 roku stan osobowy PP wyniósł ponad dziesięć tysięcy ludzi, w tym tysiąc stu siedemdziesięciu trzech „kryminalnych”. Po weryfikacji i usunięciu większości wyższych oficerów nowo utworzoną policję granatową podporządkowano KdO, zachowując przy tym jej przedwojenne struktury wewnętrzne oraz opierając się na dotychczasowych funkcjonariuszach.\nOdezwa Friedricha-Wilhelma Krügera powołująca polskich policjantów do służby w granatowej policji, 30 października 1939\nŹródło: Archiwum Jerzego Kochanowskiego\nJeżeli chodzi o opinię „czynników miarodajnych”, czyli struktur formującego się Polskiego Państwa Podziemnego i rządu na emigracji, to od samego początku przyjęto założenie, że przedwojenni funkcjonariusze mogą podjąć służbę w granatowej policji, nie obawiając się oskarżenia o zdradę narodu. Miało to z jednej strony chronić dobrych i uczciwych policjantów przed represjami Niemców, z drugiej – umożliwić władzom podziemnym zdobywanie informacji na temat planów wroga w dziedzinie bezpieczeństwa. W oczach podziemia (i rządu we Francji) niezwykle ważna była ochrona życia i bytu obywateli zagrożonych przestępczością i zwykłym bandytyzmem. W myśl tego planu polscy funkcjonariusze mieli też w miarę możności chronić rodaków przed terrorem okupanta. Z tego powodu wszystkich „reaktywujących” się policjantów pouczano, że mają zawsze kierować się dobrem narodu polskiego. Natomiast piętnowano młodych ludzi, którzy już w trakcie okupacji decydowali się wstąpić na ochotnika w szeregi PP. Funkcjonariusze przedwojennej policji trafiali do nowej formacji na różne sposoby. Policjanci znajdujący się na służbie w miejscu zamieszkania załatwiali to najprościej – wypełniając odpowiedni formularz w macierzystym posterunku po uzyskaniu poparcia komendanta. Inni, których wojenne losy rzuciły daleko od domu, bądź też ci, którzy mieszkali na terenach wcielonych do Rzeszy, przechodzili przez nieco dłuższą procedurę administracyjną.\nDla przykładu spójrzmy na kapitana Józefa Wraubka, który aż do wybuchu wojny służył w policji w Krakowie. Do rodzinnego miasta powrócił z wojennej tułaczki na początku listopada 1939 roku. Jednym z jego pierwszych kroków było nawiązanie kontaktu z przedwojennymi przełożonymi: podpułkownikiem Wojciechem Staną oraz podpułkownikiem Romanem Sztabą, którzy – z polecenia Niemców – organizowali policję granatową na terenie dystryktu krakowskiego. Wraubek, pomimo początkowych wątpliwości, dał się przekonać, że służba „u Niemca” niekoniecznie musi oznaczać zdradę interesów narodowych: „Sztaba wskazał […] na fakt, że on w porozumieniu i z polecenia władz konspiracyjnych, opartego na zleceniu legalnego za granicą Rządu Polskiego, organizuje okupacyjną Policję na terenie całej Generalnej Guberni” – notował w spisanych po wojnie wspomnieniach. Policja ta, jak zapewniał Wraubka podpułkownik Sztaba – miała „służyć wyłącznie interesom społeczeństwa polskiego” i powstawać w ścisłym porozumieniu ze Służbą Zwycięstwu Polski/Związkiem Walki Zbrojnej.\nNieco inaczej wyglądał początek służby kapitana Alfonsa Pinieckiego, który do 1939 roku pełnił służbę w PP w Poznaniu. Zaraz po wejściu Niemców po Pinieckiego przyszło Gestapo i został zatrzymany jako zakładnik. Zwolniony w listopadzie 1939 roku, otrzymał propozycję „nie do odrzucenia”: albo napisze podanie o przyjęcie do granatowej policji w GG, albo zostanie wysłany do obozu koncentracyjnego. Choć trudno powiedzieć, jak silna była tak naprawdę presja niemiecka – a trzeba pamiętać, że omawiany dokument Piniecki sporządził po wojnie w celu uzyskania rehabilitacji – to nie ulega wątpliwości, że Niemcy byli zainteresowani zasileniem szeregów granatowej policji w GG funkcjonariuszami z ziem wcielonych do Rzeszy. Nie ulega też wątpliwości, że dla wielu policjantów (zwłaszcza ludzi starszych wiekiem i szarżą) wizja bezrobocia po likwidacji polskiej policji na terenach wcielonych stanowiła silną zachętę do wyjazdu. Piniecki napisał podanie o przyjęcie na służbę w GG i wraz z dużą grupą poznańskich policjantów trafił do Krakowa, gdzie z początku objął VI Komisariat na Podgórzu, a potem – jako osoba biegle władająca językiem niemieckim – został oddelegowany jako oficer łącznikowy do kontaktów z policją niemiecką.\nAlfons Piniecki przybył do Krakowa wraz z synem Henrykiem, który już niebawem miał pójść w ślady ojca i wybrać karierę policjanta. Ponad cztery lata później, pod koniec okupacji, na obu Pinieckich zwrócił uwagę wywiad AK. W dokumencie zatytułowanym „Lista oficerów i szeregowych PP wysługujących się okupantowi niemieckiemu na terenie G. G.” czytamy: „Piniecki Alfons, kpt. Pol[icji] Kraków – pluton ruchu kołowego i samochodowego przy Franciszkańskiej. Łapówkarz, szantażysta, notoryczny alkoholik. Miał w Dyr[ekcji] Pol[icji] sprawę o łapówki i wymuszenia. Jego 20 letni syn zastrzelił podczas likwidacji ghetta 8 żydów”. Aby zrozumieć dalszą drogę wyższego szarżą oficera PP oraz wybory życiowe jego syna, trzeba jednak najpierw poznać lepiej okupacyjne realia. Do obu Pinieckich wrócimy w dalszej części książki.\nKapitan Alfons Piniecki, 1947\nCzesław Zander urodził się pod Poznaniem i karierę policyjną rozpoczął u zarania niepodległości, w 1920 roku. Do wojny służył, nie wyróżniając się niczym szczególnym, na posterunku w Bydgoszczy, a we wrześniu 1939 roku wycofał się pod Warszawę wraz z paroma innymi policjantami. Niebawem dostał się do niewoli niemieckiej, w której spędził kilka miesięcy. Zwolniony, wrócił do domu, gdzie już wkrótce trafił do więzienia, podejrzewany przez Gestapo o udział w znęcaniu się nad ludnością niemiecką podczas tak zwanej krwawej niedzieli. Oczyszczony z zarzutów, Zander dostał ofertę kontynuowania kariery policyjnej w GG, gdzie Niemcy odczuwali dotkliwy brak funkcjonariuszy mówiących po niemiecku. Jesienią 1941 roku znalazł się w Tarnowie i zameldował u majora Ostrowskiego, komendanta lokalnej PP. Stamtąd po złożeniu przysięgi (o której za chwilę) i wyfasowaniu munduru Zander – awansowany tymczasem na starszego posterunkowego – trafił na posterunek w Ciężkowicach, niewielkiej miejscowości położonej w pół drogi między Tarnowem a Nowym Sączem. Ponownie spotkamy bydgoskiego policjanta rok później, w czasie polowania na Żydów, które urządzono w Ciężkowicach jesienią 1942 roku.\nCzesław Zander (z lewej), zdjęcie przedwojenne\nKapral Piotr Kulisz pełnił służbę w Łodzi i po likwidacji polskiej policji znalazł się w podobnej sytuacji jak Piniecki w Poznaniu. Już niebawem przeniósł się na teren GG i – w styczniu 1940 roku – poprosił o przydział do posterunku w Końskich. W kwestionariuszu osobowym opisał przebieg służby w PP i uzyskawszy odpowiednią rekomendację szefa posterunku w Końskich, został przyjęty w szeregi Polnische Polizei des Generalgouvernements. Z biegiem czasu kwestionariusze wzbogaciły się o nowe pytania. Od końca 1940 roku każdy kandydat na granatowego policjanta musiał w szczególności złożyć oświadczenie o pochodzeniu aryjskim. W deklaracji „czystości rasowej” czytamy: „Zgodnie z obowiązkiem zapewniam, że nie są mi znane żadne okoliczności, które uzasadniałyby, że a) moi rodzice i dziadkowie ze strony ojca i matki są pochodzenia żydowskiego, b) że moja (przyszła) żona ze strony rodziców wzgl. dziadków jest pochodzenia żydowskiego”. Natomiast tekst przysięgi składanej przez kandydatów podejmujących służbę w granatowej policji brzmiał następująco: „Zobowiązuję się moje obowiązki służbowe w posłuszeństwie wobec niemieckiej administracji, wiernie i sumiennie wypełniać. Złożoną wobec byłego polskiego państwa lub jego organów lub wobec którejkolwiek politycznej organizacji przysięgę wierności albo przysięgę służbową lub odpowiednim zobowiązaniem służbowym, nie uważam się związanym”. Tekstem wiążącym był oczywiście niemiecki oryginał, a nie kiepskie tłumaczenie na język polski. Spotkania z kiepskimi przekładami z niemieckiego na polski są zresztą rzeczą codzienną dla historyków badających niemieckie akta okupacyjne. Dobrą tego ilustracją może być przemówienie starosty krakowskiego, który w 1944 roku wygłosił coś takiego do polskich przedsiębiorców w stolicy GG: „Próbowano nawet w trzech przypadkach wpływać na mnie przez żony wybitnych mężów, w jednym przypadku opowiadano nawet, że nie trzeba oddawać sił roboczych, ponieważ pani iks przez swego męża miała rzekomo dać mi odpowiednie wskazówki. Rozchodzi się tu o przedsiębiorców, którzy już to całkowicie już to częściowo przeważnie czynni są w niemieckim interesie. Ponieważ jednak próbowano wpływać na mnie na tej krzywej drodze, odmówiłem stanowczo i byłbym nawet odpowiedział na to aresztowaniem. Nie ma u mnie wpływu przez osobiste stosunki ze szkodą rzeczowości i sprawiedliwości […] w każdym razie niech komunistyczni zamachowcy przyjmą do wiadomości: Apel do trwogi nie znajduje w niemieckim sercu żadnego echa”.\nWracając do policyjnej „przysięgi wierności” oraz do kwestii posłuszeństwa nowej władzy – niektórzy polscy policjanci posuwali swoją gorliwość wobec okupanta nieco dalej, niż było to zalecane i wskazane, czego dowodem jest pismo wystosowane do podwładnych przez komendanta PP z Miechowa. W kwietniu 1940 roku pouczył on funkcjonariuszy, że „hajlowanie”, czyli używanie hitlerowskiego pozdrowienia, jest wyłącznym przywilejem Niemców i – w wypadku polskich policjantów – jego nadużywanie będzie karane więzieniem.\n Emanuel Ringelblum, Stosunki polsko-żydowskie w czasie drugiej wojny światowej. Uwagi i spostrzeżenia, oprac. Artur Eisenbach, Warszawa 1988, s. 102.\n Pismo Beaty Wojny, ambasador RP w Meksyku, do Polonii i organizacji polonijnych, 11.10.2016, archiwum autora, pisownia oryginalna.\n Rūta Vanagaitė, Efraim Zuroff, Nasi. Podróżując z wrogiem, przeł. Krzysztof Mazurek, Warszawa 2017, s. 164.\n Józef Górski, Na przełomie dziejów, oprac. Jan Grabowski, „Zagłada Żydów. Studia i materiały” 2006, nr 2.\nDalej jest noc. Losy Żydów w wybranych powiatach okupowanej Polski, red. Barbara Engelking, Jan Grabowski, t. 1, Warszawa 2018, s. 300.\n Wyjątek stanowił dystrykt Galicja (przyłączony do GG w sierpniu 1941 roku), gdzie zamiast granatowej policji Niemcy powołali do życia Ukraińską Policję Pomocniczą (Ukrainische Hilfspolizei). Polscy funkcjonariusze pełnili tam jednak służbę w policji kryminalnej, o której będzie mowa w jednym z końcowych rozdziałów książki.\n Robert Litwiński, Korpus policji w II Rzeczpospolitej. Służba i życie prywatne, Lublin 2007, s. 99, 104; Zbigniew Siemak, Policja kryminalna II Rzeczpospolitej. Powstanie, organizacja, kadry i metody pracy, „Zagadnienia Społeczne” 2014, nr 1. 1 stycznia 1938 roku w PP służyło 730 oficerów – w tym 153 w Służbie Śledczej – oraz 27 874 szeregowych (Adam Hempel, Pogrobowcy klęski. Rzecz o policji „granatowej” w Generalnym Gubernatorstwie 1939–1945, Warszawa 1990, s. 29).\n Szerzej na ten temat patrz: Andrzej Misiuk, Policja Państwowa 1919–1939. Powstanie, organizacja, kierunki działania, Warszawa 1996, s. 288–326.\n Tamże, s. 81–82.\n Kordian Józef Zamorski, Dzienniki (1930–1938), oprac. Robert Litwiński, Marek Sioma, Warszawa 2011, s. 262. Zamorski został komendantem PP w styczniu 1935 roku.\n Archiwum Fundacji Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego „Sowiniec”, Archiwum byłej Komisji Historycznej ZBoWiD, Stanisław Ciepiela, Posterunek PP w Batowicach, 05 III, nr 1604.\nANKr, SAKr, 1014/IVK/116/50, Zeznanie Władysława Wesołowskiego, 6.04.1949, k. 10. Wykaz skrótów używanych w przypisach znajduje się w bibliografii.\nLosy policjantów polskich po 1 września 1939, red. Piotr Majer, Andrzej Misiuk, Szczytno 1996, s. 53–70.\n Jacek Dworzecki, Policja w Polsce we wrześniu 1939 roku, „Zeszyt Naukowy” 2010, nr 4.\n Na temat działań i organizacji niemieckiej policji w GG patrz: Stanisław Biernacki, Jerzy Stoch, Działania władz okupacyjnych (policji i administracji) w dystrykcie warszawskim przeciwko ruchowi oporu w latach 1939–1944 [w:] Najnowsze dzieje Polski. Materiały i studia z okresu II wojny światowej, red. Stanisław Okręcki, t. 10, Warszawa 1966, s. 47–76; Lucjan Dobroszycki, Marek Getter, Działanie urzędu komendanta policji i służby bezpieczeństwa w Radomiu w zakresie zwalczania ruchu oporu [w:] Najnowsze dzieje Polski. Materiały i studia z okresu II wojny światowej, red. Stanisław Okręcki, t. 4, Warszawa 1960, s. 23–61; Włodzimierz Borodziej, Terror i polityka. Policja niemiecka a polski ruch oporu w GG 1939–1944, Warszawa 1985.\n Edward B. Westermann, “Friend and Helper”: German Uniformed Police Operations in Poland and the General Government, „The Journal of Military History” 1994, vol. 58, no. 4.\n Stanisław Biernacki, Organizacja i metody działania policji hitlerowskiej w dystrykcie warszawskim [w:] Stan i perspektywy badań w zakresie zbrodni hitlerowskich. Materiały z konferencji naukowej w dn. 27–28 kwietnia 1970, t. 1, Warszawa 1973, s. 194. Więcej na ten temat patrz: Jochen Böhler, Klaus-Michael Mallmann, Jürgen Matthäus, Einsatzgruppen w Polsce, przeł. Ewa Ziegler-Brodnicka, Warszawa 2008.\nSoldatenführer durch Warschau, bearb. von Rudolf Meier, Warschau 1941, s. 16.\nAMSW, Amt des Gouverneurs des Distrikts Warschau, Der SS- und Polizeiführer für den Distrikt Warschau, 1939–1944, t. 155, Sprawozdanie w sprawie przejęcia policji obyczajowej, 6.09.1939, fol. 13–14.\n W pierwszych latach okupacji struktura KdS wyglądała odmiennie, lecz ostateczny kształt przybrała po reorganizacji w maju 1941 roku. Patrz: Stanisław Biernacki, Organizacja i metody działania policji hitlerowskiej w dystrykcie warszawskim, dz. cyt., s. 196.\n Peter Black, Indigenous Collaboration in the Government General. The Case of the Sonderdienst [w:] Constructing Nationalities in East Central Europe, ed. by Pieter M. Judson, Marsha L. Rozenblit, New York 2005, s. 243–266.\n Friedrich Wilhelm Siebert, Die Verwaltung im Generalgouvernement unter besonderer Berücksichtigung der Tätigkeit der Hauptabteilung Innere Velwaltung [w:] Das Generalgouvernement. Seine Verwaltung und seine Wirtschaft. Sammlung von Vorträgen der ersten wissenschaftlichen Vorträgsreihe der Verwaltungsakademie des Generagouvernements, hrsg. von Josef Bühler, Krakau 1943, s. 75–88.\nAŻIH, 301/6124, Relacja Juliana Piwowarskiego.\nErlass des Führers und Reichskanzlers über die Verwaltung der besetzten polnischen Gebiete [Dekret Führera i kanclerza Rzeszy w sprawie administrowania okupowanymi terytoriami polskimi], „Reichsgesetzblatt”, cz. I, 24.10.1939.\nErste Verordnung über den Aufbau der Verwaltung der besetzten polnischen Gebiete [Pierwsze rozporządzenie o odbudowie administracji okupowanych polskich obszarów], „Verordnungsblatt des Generalgouverneurs für die Besetzten Polnischen Gebiete” [„Dziennik rozporządzeń Generalnego Gubernatora dla okupowanych polskich terenów”], 26.10.1939.\nAufruf des Höherer SS- und Polizeiführers im Generalgouvernement für die besetzen polnishen gebiete [Odezwa wyższego dowódcy SS (Schutzstaffel) i Policji w Generalnym Gubernatorstwie dla okupowanych polskich obszarów], „Verordnungsblatt des Generalgouverneurs für die Besetzten Polnischen Gebiete”, 2.11.1939.\n Adam Hempel, Pogrobowcy klęski. Rzecz o policji „granatowej” w Generalnym Gubernatorstwie 1939–1945, dz. cyt., s. 38–39.\n Robert Litwiński, Policja granatowa w okupacyjnej Warszawie w obronie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od podległości wobec okupanta do współpracy z Polskim Państwem Podziemnym [w:] Porządek publiczny i bezpieczeństwo w okupacyjnej Warszawie, red. Robert Spałek, Warszawa 2018, s. 92.\n Józef Wraubek, Na Podhalu, maszynopis niedatowany, archiwum autora.\nAAN, Ministerstwo Sprawiedliwości, 1656, Akta osobowe byłych funkcjonariuszy Policji Państwowej, Straży Więziennej, Korpusu Ochrony Pogranicza i Straży Granicznej, 1946–1952. Akta te nie mają oddzielnych sygnatur archiwalnych, postępują w kolejności alfabetycznej.\nAIPN Kr, 075/1, t. 41, Lista oficerów i szeregowych PP wysługujących się okupantowi niemieckiemu na terenie G. G., Stan z 1.12.1944, k. 284.\nANKr, SAKr, 979/IVK/230/49, Protokół przesłuchania podejrzanego, k. 5–9.\nAIPN, GK 656/6, Teczka osobowa Piotra Kulisza, Kwestionariusz osobowy; ANKr, Komenda Policji Polskiej w Krakowie, t. 7, Akta osobowe Stanisława Banasia, Oświadczenie, k. 20.\nANKr, Komenda Policji Polskiej w Krakowie, t. 7, Akta osobowe Stanisława Banasia, Przysięga służbowa, k. 22.\nANKr, SMKr, t. 13, Przemówienie Stadthauptmanna, b.d., k. 647–651.\nANKr, PPPBrzN, t. 2, Komendant powiatowy, rozkaz do posterunków, k. 12.\nAMSW, Starostwo Powiatowe Warszawskie, 1136, List urzędnika Wydziału Finansów rządu GG Spindlera do starostów, 24.01.1941, k. 3–4.\nAMSW, II Komisariat PP, t. 11, Pismo komendanta, 16.03.1942, k. 9.\nAMSW, II Komisariat PP, t. 11, Pismo komendanta, 13.03.1942, k. 12.\nAMSW, II Komisariat PP, t. 11, Protokół odprawy kierowników placówek, 16.03.1942, k. 52, 54.\n Calel Perechodnik, Czy ja jestem mordercą?, oprac. Paweł Szapiro, Warszawa 1995, s. 53.\nANKr, PPPBrzN, t. 9, Rozkaz dzienny powiatowego komendanta PP w Miechowie do podległych mu placówek, 7.05.1943. Wyjątek uczyniono dla policjantów zabitych na służbie.\nAMSW, Starostwo Powiatowe Warszawskie, 1137, Lista płac PP z listopada 1939, k. 11–12.\n Franciszek Wyszyński, Dzienniki z lat 1941–1944, oprac. Jan Grabowski, Zbigniew Ryszard Grabowski, Warszawa 2007, s. 60.\nAIPN Kr, 075/1, t. 47, Stan policji w dystrykcie krakowskim, 20.09.1940, k. 1–3.\n Jedynym opracowaniem, w którym można znaleźć kilka stron na temat PPK, jest książka Adama Hempla Pogrobowcy klęski. Rzecz o policji „granatowej” w Generalnym Gubernatorstwie 1939–1945, dz. cyt., s. 124–137.\n Szerzej na ten temat patrz: Andrzej Misiuk, Policja Państwowa 1919–1939. Powstanie, organizacja, kierunki działania, dz. cyt., s. 288–326.\n Cyt. za: Zbigniew Siemak, Policja kryminalna II Rzeczpospolitej. Powstanie, organizacja, kadry i metody pracy, dz. cyt., s. 194.\n Andrzej Misiuk, Policja Państwowa 1919–1939. Powstanie, organizacja, kierunki działania, dz. cyt., s. 321.\n Zbigniew Siemak, Policja kryminalna II Rzeczpospolitej. Powstanie, organizacja, kadry i metody pracy, dz. cyt. W 1938 roku w Służbie Śledczej pracowało już 2815 policjantów.\nAIPN, GK 164/3754, Protokół przesłuchania Wilhelma Tewesa przez angielskie władze okupacyjne w Niemczech, 23.08.1946, k. 3–4. Inni dowódcy warszawskiego Kripo: „Kriminalrat – Strunz (Inspektion); Kriminalkommissar – van Look (Inspektion); Kriminalkommissar – Dr. Rogensack (Inspektion); Kriminalkommissar Georg Richter, Kommissariatsleiter; Kriminalkommissar Horst Corfei; Kriminalinspektor Friedrich Geisler” (tamże).\n Stanisław Biernacki, Okupant a polski ruch oporu. Władze hitlerowskie w walce z ruchem oporu w dystrykcie warszawskim 1939–1944, Warszawa 1989, s. 24–25.\n W Radomiu DPK formalnie nie powstała, działały jednak komisariaty polskiego Kripo.\n Ciekawą korespondencję między pozawarszawskimi oddziałami Kripo można znaleźć w aktach zespołu Sądu Niemieckiego (Deutsches Gericht) w Archiwum Miasta Stołecznego Warszawy. Tytułem przykładu teczki: 1207/5185; 1207/5384; 1207/5184; 1207/5151.\nDALO, Sondergericht Lemberg, t. 450, Posterunek Drohobycz–Borysław, dochodzenie w sprawie samobójczej śmierci Ajzyka Szlezingera, k. 3.


Policjanci zarabiają gorzej niż kasjerki w dyskontach. Za 2,5 tysiąca złotych nie da się wyżyć - WP Wiadomości\nPolicjanci czują się upokorzeni niskimi zarobkami (Wirtualna Polska, Fot: Paweł Kuczyński)\nhandelkomenda główna policja\nW polskiej policji brakuje już ponad 5 tysięcy funkcjonariuszy. Komendy prześcigają się w pomysłach, jak ich ściągnąć. Brakuje im jednak najważniejszego argumentu: pieniędzy. - Zarobki kasjerek w dyskontach są wyższe niż uposażenia funkcjonariuszy policji - alarmują mundurowi.\nPołowa maja. Zastępca komendanta miejskiego policji w Poznaniu Adam Kachel wysyła do naczelników wydziałów i komendantów pismo. "Pomimo zapewnień z Państwa strony, w dalszym ciągu obserwuję niedopuszczalne zachowania naruszania dyscypliny służbowej reprezentowanej przez policjantów (…) dotyczących nie składania lub niewłaściwego składania meldunków oraz oddawania honorów przełożonym i starszym stopniem. Trudne do zaakceptowania jest w szczególności to, że podlegli Państwu policjanci zwyczajnie ignorują takie osoby, nie potrafią złożyć meldunku lub oddać im we właściwy sposób honory (…) Informuję także, że w przypadku ujawnienia każdego podobnego przypadku, wobec braku skuteczności innych zastosowanych przez Państwa metod dyscyplinujących, będę wnioskował o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta, a także jego przełożonych" – ostrzega Adam Kachel.\nWedług rzecznika wielkopolskiej policji Andrzeja Borowiaka, pismo nie jest niczym nadzwyczajnym. - Komendant przypomina o obowiązkach, które powinien znać każdy policjant. Policja jest formacją mundurową jak wojsko. Czy wyobraża pan sobie, że w wojsku szeregowy nie będzie salutował oficerowi? – mówi Andrzej Borowiak, cytowany przez "Gazetę Wyborczą". Takie tłumaczenia nie przekonują szeregowych policjantów. Są rozżaleni. Po pierwsze, bo "szacunek nie powinien być okazywany z urzędu". Po drugie, bo za "swoją pracę dostają niewielkie pieniądze".\nNiskie pensje szeregowych funkcjonariuszy to temat, który ciągnie się od lat. Jakiś czas temu zrobiło się o nim głośno, po kontrowersyjnej wypowiedzi Rafała Jankowskiego, przewodniczącego Zarządu Głównego NSZZ Policjantów. - W czasie, w którym tyle mówi się o bezpieczeństwie wewnętrznym, dobrze przeszkolony, wyposażony i opłacony policjant powinien być priorytetem. Zarobki kasjerek w dyskontach są wyższe niż uposażenia funkcjonariuszy policji – przekonywał Rafał Jankowski. I jako argument przedstawiał wyliczenia. - Przeciętna pensja policjanta po przeszkoleniu w Polsce to maksymalnie 2,4 tys. zł netto, a kursant w policji może liczyć najwyżej na 1939 zł na rękę – wyliczał. Dla porównania, według zapowiedzi jednej z niemieckich sieci handlowych funkcjonującej w Polsce, pracownik już na starcie dostanie 2539 zł na rękę, a po dwóch latach jego pensja wrośnie do 2888 zł na rękę.\nI faktycznie, według oficjalnych danych, kursant otrzymuje uposażenie w wysokości 1939 zł netto. To najmniejsza pensja w policji. Lepszą mają: dzielnicowy - ok 3,5 tys. zł netto, komendant powiatowy - 7,3 tys. zł i wojewódzki - 9,5 tys. zł. Statystycy wyliczyli, że średnie wynagrodzenie policjanta wynosi 4033 zł.\n- Pracuję w Policji od 10 lat zarabiając 3050 zł i do czasu, aż mi zdrowie pozwoli, chciałabym pracować w policji. Przyjęłam się do tej formacji w wieku 20 lat, poświęcając swoje życie, zdrowie, czas z rodziną i z bliskimi na rzecz obywateli – pisze policjantka.\n- Jeden policjant powiedział, że odchodzi "do łopaty" po dwóch latach służby z uposażeniem około 2500 zł, bo mu nie wystarcza, a przy łopacie na budowie będzie miał 4000 zł na dzień dobry. Jeden policjant pracuje za kilku, nie płacą im za nocki, weekendy, święta, nadgodziny.... Średnia płaca policjanta to około 3500 zł i to takiego po kilku ładnych latach służby – żali się kolejny mundurowy.\n- Średnia wypłata policjanta 4033 zł. Na ulicy policjant zarabia 3000 zł, a jego przełożony 5066 zł i wychodzi średnia – ironizuje kolejny.\n- Średnia 4000 zł super. A teraz statystyki na bok i napiszcie, ile zarabiają policjanci użerający się z ludźmi na ulicy. 2300 zł? Coś koło tego – pisze inny mundurowy.\n- Czy ci ludzie myślą, że my na pieniądzach śpimy? Zarabiam 3 018 zł netto, dostaję 198 zł za brak mieszkania, a za mieszkanie płacę 1700 zł, zwrot za bilet raz w roku dostaje 60 zł, a przejazd do domu płacę 80 zł – wylicza kolejny funkcjonariusz.\n- Policjant powinien zarabiać więcej niż pani układająca masło na półkach w supermarkecie czy magazynier. Jak ma przeżyć policjant, który ma rodzinę na utrzymaniu, a dostaje ok. 2,5 tysiąca złotych? A przecież musimy być cały czas dyspozycyjni, pracujemy w święta i w długie weekendy, kiedy wszyscy odpoczywają. Wymaga się od nas odpowiedzialności, wysokich kwalifikacji i umiejętności. Równocześnie nie gwarantuje się nam solidnych pieniędzy – mówi w rozmowie z Wirtualną Polską Rafał Jankowski, przewodniczący NSZZ Policjantów.\nJego słowa potwierdzają policyjne statystyki dotyczące obecnej sytuacji kadrowej. Według stanu na 1 kwietnia 2018 roku brakuje już 5329 funkcjonariuszy. W pierwszym kwartale odeszło 1637 policjantów, a przyjęto 623. Co gorsza, próby poszukiwań nowych funkcjonariuszy zaczynają przypominać groteskę. W ostatnim czasie, o czym informowaliśmy niedawno temu, małopolska policja prowadziła akcję naklejkową na radiowozach. Hasło "Zostań Policjantem" miało przyciągać nowych kandydatów do służby. Efekt? Na razie mizerny…\n- Naklejkami na radiowozach nie przyciągnie się nowych funkcjonariuszy. To problem, z którym boryka się polska policja. Jeśli dzisiaj kasjer w markecie dostanie większą pensję niż funkcjonariusz, który rozpoczyna służbę, to pójdzie on szukać lepiej płatnego zajęcia. To specyficzna i trudna praca, z narażeniem życia i dużą odpowiedzialnością. A także ze sporymi wymaganiami wobec kandydatów. Finansowa zachęta byłaby w tym przypadku najlepsza - mówi nam były rzecznik KGP Mariusz Sokołowski.\n- Problem z naborem młodych, chętnych ludzi do pracy w policji robi się coraz większy. Przede wszystkim wynika to z tego, że wynagrodzenie i warunki oferowane nowym funkcjonariuszom są nieatrakcyjne. Mamy obecnie rynek pracownika. Osoby zdolne i wykształcone znajdą sobie bez trudu pracę w innym miejscu. Pracę znacznie lepszą i atrakcyjniejszą. Szczególnie widać to w dużych aglomeracjach. Jest oczywiście część młodych ludzi – pasjonatów, którzy przychodzą do policji realizować swoje marzenia. Oni nie będą zrażali się warunkami i niskimi płacami. Ale niestety to niewielki odsetek. Polskiej policji potrzeba solidnych podstaw, dobrych warunków i godziwego wynagrodzenia. Wtedy na pewno chętnych byłoby więcej – uważa Adam Rapacki były zastępca Komendanta Głównego Policji, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i twórca Centralnego Biura Śledczego.\n- Jeżeli chcemy utrzymać wysokie wymagania, to policjanci powinni odpowiednio zarabiać. Zarobki muszą być konkurencyjne w stosunku do innych zawodów. Żeby poświęcić się tej pracy, policjant nie może myśleć co miesiąc, jak związać koniec z końcem. Jak pokazuje sytuacja na rynku, lepiej płatną pracę można znaleźć w innych zawodach. Najważniejsze, żebyśmy nie obniżali kryteriów przyjęć policjantów do pracy. Ja jako obywatel, chcę mieć poczucie bezpieczeństwa, dzięki temu, że policjant jest dobrze wyszkolony pod względem fizycznym, sprawnościowym i intelektualnym. Jeżeli obniżymy kryteria, to odbije się to na obywatelach – komentuje w rozmowie z Wirtualną Polską były szef policji w latach 2008 – 2012 gen. Andrzej Matejuk.\n- Policja musi wykonywać rozkazy przełożonych. U nas nie ma klauzuli sumienia. A wikłanie w polityczny charakter formacji? I jedna i druga strona angażuje policję do swojej działalności. Zarówno Władysław Frasyniuk i Bogdan Borusewicz, jak i strona rządowa – ocenia Rafał Jankowski, szef NSZZ Policjantów.\n- Wykorzystywanie nadmiernych sił policyjnych do zabezpieczania miesięcznic, manifestacji politycznych, demonstracji jest niepotrzebne i nadgorliwe. Co prawda policjant jest od wykonywania rozkazu, ale rozkazy można wykonywać w nienadgorliwy sposób. Zdarzają się też sytuacje, że policjanci chcą się przypodobać swoim przełożonym, łącznie z kierownictwem resortu. To psuje opinię o polskiej policji. Jeżeli słyszę, że ktoś krytykuje rozwiązania prawne wprowadzane przez obecną ekipę rządzącą i wszczyna się w stosunku do niego postępowanie dyscyplinarne, chce się go rozliczać, to jestem zdumiony i zaniepokojony. Czegoś takiego nie było w ostatnich dwudziestu latach. Każdy ma prawo do krytyki i do swoich poglądów. A nie do tego, że wyciągane są wobec takiej osoby konsekwencje. Nie po to walczyliśmy o demokrację, żeby obywatele, którzy maja prawo do zgromadzeń publicznych czy protestów, byli za to represjonowani. Dzisiaj niestety to zaczyna się zmieniać – ocenia gen. Adam Rapacki.


##### Robić hetero facetów, takich jak seks gejowski - Jak uprawiać seks z kolegą, nie będąc gejem - VICE.\nDużo rzadziej spotyka się przyjaźnie takich jak seks gejowski z facetami Murzynki cipki zdjęcia porno, którzy wydają się na takie czysto.\nUprawiałeś seks z Robiić Skoro jesteś hetero, to jak „utrzymujesz się w pionie przy scenach z facetami? Gej nie może mieć przyjaciela hetero. Nie ma podziału, że ta zawsz robi to a ta to. W efekcie nawet gdy mówimy: miłość, inni słyszą seks. Poza tym wiele bi to tak naprawdę to zawiedzione hetero z urazem do facetów. Odkryj. Być facerów wyda ci się to dziwnym pytaniem z oczywistą odpowiedzią - seksu. W takich sytuacjach naprawdę nie wiem co robić. Wyobrażasz sobie robienie makijazu xD Skąd miałbym wiedziec jak to robić?\nWśród młodzieży, przynajmniej robić hetero facetów jak w mojej szkole, jest naprawdę w.\nJestem rozbity, nie wiem takich jak seks gejowski robić. Mieli takie przeświadczenie, że uprawiając seks z heteroseksualnym. Zaakceptuj swoje ciało takim, jakim jest i jakim się staje. Takich rzeczy nie robią ludzie mający wysokie poczucie własnej wartości i. Bi, choć plasują się w środku między homo jak dać swojemu człowiekowi najlepszą robotę hetero, są podejrzanymi intruzami.\nA takich jak seks gejowski, jeśli generalnie jest hetero, a związki z facetami interesują go ciut. Prawie każdy z moich męskich przyjaciół, zdeklarowanych hetero, traci głowę na myśl o. Co jest zatem takiego specyficznego dla gejowskiego seksu, że woła o chemiczne. Są tematy z życia gejów i lesbijek, które zawsze ich frapowały i chcieliby. Mój facet chyba jest gejem. że zobaczyłam mojego męża, jak takich jak seks gejowski seks z innym facetem.\nO czym, w pełnej seksu książce „Full Service”, barwnie pisze Scotty Bowers, któremu ZAWSZE stawał. A robimy tak dlatego, żeby wybrać mężczyzn wyłącznie hetero- i homoseksualnych.\nZdarzenia takich jak seks gejowski jak w Białymstoku raczej nas mobilizują niż odstraszają. Co sprawia, że związki homo różnią się od związków hetero? PRZECZYTAJ TAKŻE: Nie ma czegoś takiego jak orientacja seksualna. Więc dla mnie ci „męscy” geje hejtujący przegiętych, czy drag queens, to są takie nigdy nie będzie normalny facet, który lubi seks z drugim facetem.\nZOBACZ TEŻ: Paweł Rabiej: Gej takich jak seks gejowski być dobrym duży seks analny booty. Czy jest jakiś sposób, żeby jego biseksualizm przechylić bardziej w stronę hetero niż homo? Krzysztof Tomasik.\nGośćmi audycji byli: Andrzej Gryżewski, Przemysław Pilarski. Chodzi mi o to, że każdy gej, niezależnie od tego, czy uprawia seks w ilościach. Ale już wie, że podobają mu się tylko faceci i jest gotowy to zrobić z kimś swojej płci.\nPodniecenie seksualne nie ma nic wspólnego z byciem hetero czy homo. Ale facet? Czym się różni facet hetero oczekujący potomka od faceta homo.\nJedno z pytań brzmiało: Czy wzajemna masturbacja jest gejowska? Hetero to niedorajdy - takimi robić hetero facetów zaszokuje Hehero Mielcarz w robić hetero facetów Szymon. Gryzie mnie to.\nCiągle zadaję sobie pytanie, czy robi to dla seksu, czy szuka. Po co gejom seks?, wybuchła panika. Tak takich jak seks gejowski w miłości hetero jest margines klubów go go i płatnej miłości czy. To swoisty manifest: Jestem taki hetero, że mogę to robić i nie będzie to.\nMimo wszystko, zdarzają się faceci, którzy są hetero, choć na takich nie. Bogusław Pawłowski*: Ja częściej używam takich określeń jak atypowość seksualna i.\nStary Kinsey, który w połowie ubiegłego wieku robił w Ameryce. To Ty nie odpowiadasz, a nikt po wrzuceniu tu 15 takich samych. Zachowania takie nie ograniczają się zresztą do naczelnych? Niech sobie w łóżku robią co chcą, ale wara od dzieci!\nWskazówki i techniki wykonywania pracy Seksowne nagie azjatyckie porno Ogromny wielki kutas seks Szalone lesbijskie pozycje seksualne Hentai rodzinne filmy porno Freeporn xhamster\nNaukowcy wybrali zarówno rodziny, w których byli bracia hetero- i. Porozmawiajmy o tym jak, więzienie zmienia hetero w homo. Dwóch hetero w jednym łóżku, czyli kumpelski seks, to podobno nasilające się zjawisko. Lifestyle · LGBT · Wywiady · Filmy i seriale · Design · Seks i związki · Gry.\nNadal wierzę i szukam odpowiedniej oferty programowej, niestety Kościół jeszcze takiej nie przygotował. On zdradził mnie z facetem!”. Ewa nie na pojęcia, co powinna zrobić. Bo nie wiem już co robić. A może chęć seksu z facetem jest spowodowana nudą w twoim związku. Nie wiem jak on, ale ja nie rozważałem nawet takiej opcji.


RPK Białystok - Zostań ekspertem\nKomisja Europejska wystosowała zaproszenie dla indywidualnych naukowców oraz instytucji w celu stworzenia niezależnej bazy ekspertów, którzy mogą pomóc KE w jej pracach przy realizacji programów ramowych.\nUdział Polaków w panelach eksperckich jest nadal niewielki, a to niestety zmniejsza szanse polskich wniosków, dlatego też zachęcamy do zgłaszania się na ekspertów KE.\nKTO MOŻE ZGŁASZAĆ SIĘ NA EKSPERTA KE:\nZe względu na różnorodność wniosków, tak badawczych, jak i wspierających naukę ekspertem może zostać każda osoba działająca w sferze badawczo-rozwojowej, a także osoby zatrudnione w przemyśle;\npodstawowym wymogiem jest posiadana wiedza i doświadczenie w danej dziedzinie; oraz przyzwoita (ale nie koniecznie doskonała) znajomość języka angielskiego;\ndo udziału w ocenie KE zaprasza nie tylko profesorów ale także doktorów, w tym bardzo chętnie młodych pracowników nauki, a także przedsiębiorców i administratorów (również magistrów). Wnioski składane do KE są bardzo różne i nie wszystkie to typowe projekty badawcze;\nudział w ocenie jest sprawą indywidualną każdego zgłaszającego się eksperta, oznacza to, że nie trzeba mieć "namaszczenia" swojego pracodawcy;\nDODATKOWYM ATUTEM, KTÓRY MOŻE BYĆ BRANY POD UWAGĘ PRZEZ KE TO:\nDoświadczenie w ewaluacji różnego rodzaju projektów;\nDoświadczenie w realizacji i/ lub ocenie międzynarodowych projektów;\nZnajomość obszaru przemysłowego i połączeń pomiędzy sektorem naukowym i przemysłowym;\nEkspert powinien być dyspozycyjny ponieważ KE określa termin i czas oceny projektów;\nDoświadczenie zdobyte podczas oceny to zaoszczędzenie około 50% czasu poświęcanego na przygotowanie projektów do 7PR oraz ogromne zwiększenie szansy na odniesienie sukcesu czyli zaakceptowanie własnego projektu i otrzymanie funduszy unijnych;\nUdział w ewaluacji jest doskonałą szkołą pisania projektów ponieważ daje możliwość zapoznania się z wieloma tak dobrymi, jak i słabymi wnioskami, a także poznania wymogów KE, które nie zawsze są jasno przedstawione w dokumentach;\nOcena dokonywana jest przez międzynarodowe gremium ekspertów, co jest okazją do poznania stanowiska i podejścia do oceny osób z różnych krajów, a także nawiązania zdobyte doświadczenie można wykorzystać przy pisaniu projektów własnych i instytucji macierzystej, a także przy tworzeniu jednostek zajmujących się pisaniem wniosków w poszczególnych instytucjach;\nZa "naukę" i wykonaną pracę ekspert otrzymuje wynagrodzenie od KE: honorarium w wysokości 450 euro za każdy dzień pracy, a w przypadku oceny w Brukseli również dietę dzienną w wysokości 92 euro, dietę hotelową - 100 euro/doba oraz zwrot kosztów podróży. Przy czym ekspert musi początkowo opłacić koszty podróży, hotelu i wyżywienia z własnych środków, ponieważ KE całą należną kwotę przelewa na konto bankowe wskazane przez eksperta, w okresie do 2 miesięcy po zakończonej ocenie projektów. Ekspert także samodzielnie rezerwuje hotel (zwykle KE przesyła listę hoteli dogodnych ze względu na miejsce ewaluacji) oraz organizuje i opłaca podróż.


NokautElektronika.plAGDMałe AGDAGD do prac domowychMaszyny do szyciaSinger 2263\nKompaktowa i nietrudna w użyciu maszyna do szycia Simple 2263 marki Singer to poręczny sprzęt wyśmienity dla początkujących. Po prostu wybierz konieczny Ci szew i urządzenie już jest gotowe do pracy!bez problemu nawlec nitkę przy pomocy automatycznego nawlekacza nici, postępuj zgodnie z instrukcjami wydrukowanymi bezpośrednio na maszynie.\nnieelastyczny wspornik wewnętrzny utrzymuje wszystkie mechanizmy w nieprzeciętnym dostosowaniu, by zapewnić doskonałe szycie. Niezwykle wysoki podnośnik stopki dociskowej zagwarantuje prześwit konieczny do szycia wielu warstw masywnego materiału.\nPozycje igły można zmieniać dla poszczególnych zadań, w tym do wszywania zamka błyskawicznego, sznurowania i stebnowania. Ten system gwarantuje jednostajną jakość ściegu, niezależnie od rodzaju używanego materiału.\nW skład akcesoriów wchodzi nóżka, nóżka na suwak, nóżka do obszywania otworów na guziczki, nasadki z gwintem, śrubokręt, rozpruwacz, igły, bębenki, przewodnik po szwach, pokrowiec i stopkę pedału.


NY: Ile waży koń trojański i spotkanie z Andrzejem Młynarczykiem - Polish Events Bal Karnawalowy, Walentynki, Nowy Jork, NY, NJ, PA, CT, Kalendarz Wydarzenia Polonijne USA\nNY: Ile waży koń trojański i spotkanie z Andrzejem Młynarczykiem\nImpreza odbędzie się: 10-05-2017\nZapraszamy na pokaz filmu Juliusza Machulskiego. Po filmie spotkanie i rozmowa z Andrzejem Młynarczykiem. Film z angielskimi napisami. Ilość miejsc w kinie limitowana, można zamawiać bilety przez telefon: 718 389 5773.\nZosia, którą zagrała Ilona Ostrowska, jest tak szczęśliwa ze swoim drugim mężem i córką z pierwszego małżeństwa, że w sylwestrową noc na przełomie 1999 i 2000 roku nieopatrznie mówi, że żałuje, że nie poznała Kuby kilka lat wcześniej. W wyznaniu ukrywa się również życzenie, że chciałaby być młodsza. Kiedy budzi się następnego ranka, w sukni z czasów studiów, a jej mąż Darek (klasa sama w sobie - Robert Więckiewicz) paraduje w mało gustownych slipach, film przeobraża się w wycieczkę po muzeum PRL-u. Zosia musi się pozbyć wąsatego miłośnika polowań i jak najszybciej poznać swojego przyszłego męża-intelektualistę.\nPeerelowskie lata osiemdziesiąte okazały się wciąż niewyczerpanym źródłem komizmu wynikającego z absurdu nie tylko ustroju, ale i mentalności ludzi. Zosia, która wróciła do tych czasów wyposażona w doświadczenie zdobyte już w latach nowej ery, wyróżnia się na tle szarych ludzi żyjących od ograniczenia do ograniczenia, którzy jeszcze wtedy nie mogli mieć świadomości, że i ich czeka wkrótce możliwość życia w warunkach na miarę Europy Zachodniej. Bohaterka wielokrotnie zdradza ludziom ich przyszłość, rzucając to na lewo, to na prawo pewne informacje, które w efekcie mogłyby zmienić ich życie, ale nie to jest ważne. Ważne nie jest także to, że mogłaby się wzbogacić, i to nie tylko na takiej informacji, że "Ikeja będzie w Jankach". Pragmatyczne myślenie rodem z lat komunizmu, by robić interesy na czym się da, w tym filmie udziela się tylko widzowi. Dla bohaterki liczy się tylko miłość, a to, że kocha swojego drugiego męża i córkę, jest zaznaczone już od samego początku. Wycieczka w przeszłość odbywa się więc w tylko jednym celu – odnaleźć Kubę.\nSłodycz małżeńskich relacji i rodzinna sielanka przypominająca schematycznością amerykańskie filmy o rodzinach wyciętych z kolorowych katalogów nawet nie mdli, kiedy nie zapomni się, że taka jest konwencja filmów romantycznych. A ten jest wyjątkowo dobry. Syn-reżyser podtrzymuje tradycję, zgodnie z którą marka nazwiska "Machulski" łączy się z takimi określeniami, jak "zabawnie", "przyjemnie", a nawet "wow" w tonacji wykrzyknikowej.\n122 Meserole Ave. Brooklyn New York 11222\nKiedy: Czwartek, 05 października 2017, godz. 9:30pm