Zamość - fotografia ślubna - fotograf ślubny Afganistan Kandydat się wycofał wybory odwołane\nCo najmniej 300 osób zginęło w wyniku silnego trzęsienia ziemi, do którego doszło w środę rano w prowincji Qinghai w północno-zachodnich Chinach na Wyżynie Tybetańskiej. Rannych zostało ponad 8 tys. ludzi - informują miejscowe media. Kanadyjska firma Lane Energy jako pierwsza w Polsce wykona w ciągu kilku najbliższych dni odwiert w poszukiwaniu gazu z łupków. Szukać będzie w Łebieniu pod Lęborkiem - donosi "Rzeczpospolita". Zamiast siedzieć w barach tapas i sączyć wino 35 tysięcy mieszkańców Barcelony pojawiło się w piątkowe popołudnie na stadionie Camp Nou. Powód? Nie mecz "Blaugrany", a uroczyste powitanie nowego nabytku - króla strzelców Euro 2008 Davida Villi, który kosztował klub 40 mln euro. Piłkarz w nowym sezonie będzie nosił numer "siedem". "Zabrał" go rezerwowemu Jeffrenowi.\n- To dobre nominacje - ocenia Stanisław Wziątek, przewodniczący sejmowej komisji obrony. Były dowódca wojsk lądowych gen. Waldemar Skrzypczak jest innego zdania: - Wybrano ludzi bez autorytetu w wojsku, nieznanych i niewystarczająco doświadczonych. Samochód, maszyny i budowlane baraki uszkodził dźwig, który przewrócił się budowie Galerii Kaskada w Szczecinie. Wypadek wyglądał dość groźnie, ale obyło się bez ofiar. Zbliżający się do meksykańskiego wybrzeża Pacyfiku huragan Jimena został już zaklasyfikowany do czwartej kategorii w pięciostopniowej skali Saffira-Simpsona i będzie nadal przybierał na sile - ogłosiło dziś amerykańskie Krajowe Centrum Huraganów.\n12 osób zostało rannych w wyniku zderzenia w środę wieczorem autobusu PKS z tramwajem u zbiegu ulic Kilińskiego i Jaracza w centrum Łodzi. Ruch w miejscu wypadku został już przywrócony - poinformował Radosław Gwis z łódzkie policji. Zarzut kierowania zorganizowaną grupą przestępczą usłyszał były dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Katowicach Piotr W. Mężczyzna został zatrzymany w czwartek w śledztwie nadzorowanym przez Prokuraturę Apelacyjną w Krakowie. Był jedną z osób odpowiedzialnych za wydawanie fałszywych prawo jazdy. Dokument kosztował od 3 do 4 tys. złotych, i by go otrzymać zdający nawet nie musiał pojawić się na egzaminie. W sprawie zatrzymano już 33 osoby.\nDramatyczna sytuacja, zapaść - tymi słowami prezesi TVP i Polskiego Radia opisywali posłom z sejmowej komisji kultury sytuację mediów publicznych. Wielkie szczęście w rodzinie sióstr Minogue. Dannii - młodsza siostra słynnej piosenkarki Kylie Minogue - spodziewa się dziecka. Jurorka brytyjskiego programu "X Factor" ogłosiła wspaniałe wieści na Twitterze. - Woo hoo zostanę mamą! - napisała piosenkarka. "Wall Street Journal" skrytykował administrację prezydenta Baracka Obamy za nadmierne - zdaniem dziennika - koncesje w rokowaniach z Rosją w sprawie ograniczenia broni nuklearnej.\nMożna protestować, a czasami trzeba, ale nie pod prywatnym mieszkaniem - powiedział prezydent Lech Kaczyński, pytany przez dziennikarzy o pikietę NSZZ "Solidarność" ze Stoczni Gdańskiej pod sopockim domem premiera Donalda Tuska. - Logika tych wyborów prezydenckich jest oczywista: muszą się rozegrać między Komorowskim a Kaczyńskim - powiedział Włodzimierz Cimoszewicz w wywiadzie dla "Polska The Times". W szkołach wyższych regionu leszczyńskiego trwa właśnie rekrutacja uzupełniająca. Wolne miejsca są jeszcze praktycznie na wszystkich kierunkach.\nhttps://www.securemail.co.pl | https://www.estrony.co.pl | http://www.murderdolls-gaming.de


Dacia Sandero opinie, oceny, testy, samochody, dane techniczne\nDacia Sandero to kompaktowy samochód marki Dacia, którego pierwsza generacja zadebiutowała pod tą marką podczas Salonu Motoryzacyjnego w Genewie w marcu 2008 roku, a trzy miesiące później trafiła już do sprzedaży.\nModel jest jednocześnie pierwszym z Grupy Renault, który został zaprojektowany we współpracy z regionalnymi centrami inżynieryjnymi z siedzibą w Brazylii i Rumunii. Również jako pierwszy model francuskiego producenta zadebiutował poza Europą (jako Renault Sandero). W wersji z większym prześwitem model Sandero jest również dostępny pod obiema markami pod dodatkową nazwą Sandero StepWay. W Europie model Sandero był napędzany tymi samymi silnikami co Dacia Logan.\nDrugą generację Sanderozaprezentowano na Paris Motor Show pod koniec września 2012 roku i od listopada tego samego roku była już dostępna w sprzedaży w Europie. Oprócz pięciodrzwiowego hatchbacka ponownie oferowana jest wersja Sandero StepWay, która oferuje większy prześwit. W maju 2013 roku Dacia Sandero drugiej generacji uzyskała czterogwiazdkową ogólną ocenę przyznaną przez EuroNCAP. Jest to jedna gwiazdka więcej niż model pierwszej generacji.\nW lipcu 2019 roku producent zapowiedział lifting Sandero, który ma zostać wprowadzony w następnym roku modelowym, ale dotyczy on tylko modelu ze znaczkiem Renault, produkowanego w Brazylii.\nDacia Sandero (Hatchback) 1,0 SCe (65 KM) M5 w cenie od 41 900 PLN - sprawdź!\nDacia Sandero Stepway (Hatchback) 1,0 TCe (90 KM) M6 w cenie od 55 400 PLN - sprawdź!\nDacia Sandero - Fotogalerie\nOstatnie 17 wiadomości związane z Dacia Sandero:\nTrzecia generacja Dacii Sandero, Sandero Stepway oraz Logan w wersji Sedan redefiniuje pojęcie nowoczesnego samochodu. Nowe Sandero i Sandero Stepway można już zamawiać...\nTo już trzecia całkowicie odnowiona edycja bestsellerowych modeli marki Dacia z nową stylistyką, nową platformą i nowym...\nW odpowiedzi na obecne oczekiwania klientów Dacia na nowo definiuje pojęcie tego, co niezbędne w samochodzie i prezentuje trzecią generację popularnych modeli tej...\nDacia wprowadziła ofertę nowych jednostek dwupaliwowych, zasilanych benzyną i LPG na Dusterze, Sandero, Sandero Stepway, Loganie i Loganie MCV. ...\nDacia przedstawiła nową jednostkę dwupaliwową, zasilaną benzyną i LPG. Jest to silnik TCe 100 LPG. Po raz pierwszy został zaprezentowany na targach samochodowych w...\nDacia Sandero w Maroku\nDacia - archiwum artykułów


Один мир, OneKyokushin.pl » Сэнсэй Яцек Lamot – Интервью с судейство в PAC\nСэнсэй Яцек Lamot – Интервью с судейство в PAC\nДобавленный: 30 Январь, 2013\nCzęsto jest tak, że nie wiem, co mam powiedzieć zawodnikom, którzy otrzymawszy zaledwie lekkie, niegroźne kopnięcie w głowę przegrywają walkę! Kopnięcie to nie spowodowało jakiejkolwiek szkody , a przeciwnik dostaje za nie waza ri w walce full-contactowej! W boksie po mocnym ciosie liczy się zawodnika – jeśli się zachwiał lub upadł – из 10 sekund i jeżeli nadal jest on zamroczony, to ogłasza się nokaut lub techniczny nokaut. Walka full contactowa rządzi się więc swoimi twardymi regułami. To gra dla prawdziwych twardzieli. Takie też jest właśnie karate kyokushin i nie wiem, czemu zapomina o tym Polski Związek Karate? Albo nie chce przyjąć tego do wiadomości?\nDlaczego wygrywają zawodnicy , którzy leżą na macie, a nie Ci którzy prawidłowo ich znokautowali? Dlaczego, gdy tylko na macie pojawi się trochę krwi, to zawodnik, który prawidłowo znokautował przeciwnika zostaje na ogół zdyskwalifikowany? Jeśli nie chcecie się bawić w full contact, powiedzcie to sobie szczerze i zostawcie to ludziom, którzy dobrze się z tym czują i będą w stanie organizować zawody na zasadach, które obowiązują na Litwie, w Holandii itd., gdzie dozwolone są nokautujące kopnięcia. Jeżeli nadal będziemy pod pantoflem kogoś, kto w panicznej obawie przed jakimś wydumanym nieszczęściem na krajowych zawodach, wprowadza swoje własne „lekkokontaktowe” regulaminy, to nigdy nie nauczymy naszych zawodników twardości i będziemy mogli zapomnieć o sukcesach na arenie międzynarodowej. Полный – w przeciwieństwie do naszego kraju – nie punktuje się „klepaczy” w głowę i nie dyskwalifikuje się nikogo za znokautowanie rywala!


Oprogramowanie do firmy produkcyjno-handlowej - Strona 3 - Forum Dyskusyjne - młodzieżowe, ogólnotematyczne / wielotematyczne\nZacznijmy od tego, że komputery muszą mieć jakiś system startowy, mam na myśli na przykład te działające w biurze, a potem na nim możemy opierać nowe technologie i aplikacje. Przykładem takiego systemu niech będą te https://www.ceneo.pl/Systemy_operacyjne produkty, które różnią się specyfikacją, ale i głównie sposobem rozwiązywania podstawowych zadań.\nTak naprawdę dobre oprogramowanie to podstawa w każdej branży. Przy czym w firmie nie może też zabraknąć dobrej klasy sprzętu komputerowego. Sama śmiało postawiłabym na takie komputery poleasingowe dell, jak chociażby te z https://at-outlet.pl/komputery/0,dell . Ceny w tym przypadku są niezwykle atrakcyjne, a dodatkowo nabywamy świetny sprzęt, z którego można będzie korzystać przez długie lata.\nA tutaj https://corobotics.pl/ już zaglądaliście? Jest tam naprawdę ciekawa propozycja dla firm produkcyjnych. Robotyzacja jest prosta i przede wszystkim praktyczna. Pozwala zaoszczędzić sporo czasu i naprawdę ogrom pieniędzy. Trzeba tylko wybrać rozwiązania dopasowane do konkretnych potrzeb i oczekiwań. Dobre jest to, że robot pozwala z wysoką precyzją pracować przez 24 godziny, 7 dni w tygodniu.\n(10-08-2019 14:21)Gretta napisał(a): Tu głównie stawia się na systemy ERP.\nSystemy ERP stają się obecnie co raz bardziej popularne i chętnie wdrażane są przez wiele firm. Główną ich funkcją jest wspieranie zarządzania firmą https://www.connecto.pl/system-erp-do-za...nia-firma/. Z reguły narzędzia te są bardzo rozbudowane i wspomagają zarządzanie poszczególnymi działami firmowymi np. odpowiedzialnymi za dystrybucję, sprzedaż lub też księgowość.\nMyślę, że również wam się przydadzą usługi w zakresie logistyki. A cały szereg dobry opcji możecie znaleźć na stronie https://ejko.com.pl/ . Możecie zlecić im pakowanie towaru, czy etykietowanie. Możecie skorzystać z ich wolnego zaplecza magazynu i tam przechowywać swój towar. Tak samo możecie skorzystać z ich transportu i rozwieść swoje produkty nawet zagranicę. Także wydaje mi się, że warto pamiętać o takiej firmie jak ta.\nOpcji jest tu całkiem sporo, zapoznajcie się z różnymi firmami, które oferują ciekawe rozwiązania z działu IT dla firm. Ja tak trafiłam na firmę http://retcon.pl Tu może też coś ciekawego do was przygotują.\noprogramowanie do firmy maminka 11 2,888 02-08-2019 14:23\nKopiarki do firmy z Radomia Lukrecja 0 234 04-03-2019 10:02


Biologia 8. Szkoła podstawowa. Zeszyt ćwiczeń - Podręcznik | Księgarnia internetowa Poczytaj.pl\nKlasy 4-8. Szkoła podstawowa 933\nklasa 4 130\nklasa 8 207\nAtrakcyjna grafika i teksty źródłowe - zadania zawierają rysunki, tabele i teksty źródłowe dzięki czemu uczeń ma możliwość wytrenować umiejętność wykorzystania i interpretacji różnorodnych źródeł informacji.\nZadania do lekcji powtórzeniowych - umożliwiają systematyczne powtarzanie większych partii materiału oraz wspomagają przygotowanie do sprawdzianów.\nRóżnorodne typy zadań - w zeszycie znajduje się ponad 150 różnorodnych zadań zarówno zamkniętych jak i otwartych wymagających od uczniów większej kreatywności. Dzięki temu uczniowie nie popadają w rutynę i nie nudzą się w pracy z zeszytem.\nRóżnorodność biologiczna - przejawy, użytkowanie i ochrona\nPodręcznik „Biologia 8. Szkoła podstawowa. Zeszyt ćwiczeń” - oprawa miękka - Wydawca: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, WSiP. Cena 8.75 zł. Zapraszamy na zakupy! Zapewniamy szybką realizację zamówienia.


Ciemno, prawie noc – Kinoblog\nradzimir123\tkino\t 23 września 2019 2 Minutes\nWałbrzych. Miast pełen brudu, kopalni oraz szarzyzny. I to właśnie tutaj przybywa dziennikarka Alicja Tabor, która kiedyś tu mieszkała. Próbuje napisać o sprawie zaginięcia trójki dzieci, mimo starań policji. Ale kobieta jeszcze próbuje rozgryźć pewną tajemnicę z przeszłości, co może mieć istotny wpływ.\nBorys Lankosz po latach przerwy wraca z kolejną adaptacją literacką. Tym razem wziął na warsztat powieść Joanny Bator, której – niestety, albo na szczęście nie czytałem. Niby mamy tutaj coś w rodzaju dochodzenia, gdzie nasza bohaterka prowadzi rozmowy. Czy to z matką jednej z zaginionych dzieci, ciotką drugiego czy dyrektorem z domu dziecka „Aniołek”. I do tego jeszcze mamy przebitki z przeszłości, odkrywania tajemnic z życia samej Alicji (a dokładniej zniknięcia jej siostry) oraz wiele innych zagadek. I muszę przyznać, że atmosfera oraz klimat tajemnicy naprawdę wciąga. Poczucie obcości potęgują znakomite zdjęcia Marcina Koszałki (zarówno te nocne, jak i przyrody) oraz świdrująca uszy muzyka. Ale dla mnie największym problemem jest tutaj scenariusz, który całe to śledztwo spycha absolutnie na daleki, BARDZO daleki plan. Twórcy przypominają sobie o tym w ostatnich 30 minutach, gdzie znikąd pojawia się pewien trop. Do tego jeszcze przeskakujemy z postaci na postać, z wątku na wątek, już do niego nie wracając.\nBo im dalej w las, tym więcej patologii, brudu i degrengolady zobaczycie. Gwałty, zabijanie zwierząt, pedofilia, pornografia dziecięca, handel dziećmi, kazirodztwo, Kotojady, morderstwo – chyba niczego więcej nie pominąłem. Problem jednak w tym, że im bardziej oddalamy się od śledztwa oraz niby bliżej poznajemy tło, tym bardziej miałem to kompletnie w dupie. Nawet w najbardziej dramatycznych momentach, co jest kompletnie zaskakujące. Samo szokowanie brutalnością, podłością i okrucieństwem świata, gdzie słońce już dawno opuściło to miejsce jest bardzo nieskuteczną strategią. Zamiast współczucia jest nuda, śmiech, obojętność (niepotrzebne skreślić).\nReżyser jest jednak na tyle sprytny, że zaprosił iście gwiazdorską obsadę i częściowo próbuje ratować ten bajzel. Ale te duże nazwiska w większości pojawiają się na kilka, kilkanaście minut. Podobać może się wycofana Magdalena Cielecka w roli Alicji Tabor, tylko że nie bardzo byłem w stanie wejść w jej skórę. Niewiele się o niej dowiadujemy, albo inaczej: ta historia jest strasznie poszatkowana. Poza nią najbardziej wybija się z tego grona Piotr Fronczewski (dyrektor domu dziecka) oraz bardzo pogubiona Roma Gąsiorowska (Mizera).\nOglądając „Ciemno, prawie noc” cały czas miałem skojarzenia z „Ostrymi przedmiotami”, tylko że Lankoszowi ktoś bardzo stępił pazury. Zamiast emocji oraz tajemnicy, pojawia się przerost formy nad treścią, a kolejne dokręcanie patologicznej śruby po prostu irytuje. Nie spodziewałem się takiego rozczarowania.\nPrevious Post Czarny kryształ: Czas buntu – seria 1\nNext Post Creed II


Elastyczny czas pracy to współczesne niewolnictwo. Popieramy trzy centrale związkowe | FMS | Federacja Młodych Socjaldemokratów\nHome / Kraj / Naszym zdaniem / Rynek pracy / Elastyczny czas pracy to współczesne niewolnictwo. Popieramy trzy centrale związkowe\nElastyczny czas pracy to współczesne niewolnictwo. Popieramy trzy centrale związkowe\nKraj , Naszym zdaniem , Rynek pracy Edit\nJako Federacja Młodych Socjaldemokratów popieramy trzy centrale związkowe NSZZ „Solidarność”, Forum ZZ i OPZZ w sprawie rozpoczęcia przez rząd premier Ewy Kopacz natychmiastowych negocjacji ze związkami w obszarach postulatów dotyczących elastycznego czasu pracy i patologii w agencjach pracy.\nElastyczny czas pracy to współczesne niewolnictwo. Niezależnie od rodzaju wykonywanej pracy i wielkości rodziny, pracownik we wskazanych okolicznościach nie może odmówić nadgodzin, nawet jeśli sięgają one 12- 16 godzin na dobę. Ponadto wydłużenie okresu rozliczeniowego powoduje ograniczenie wydatków pracodawcy związanych z wynagrodzeniem pracowników za pracę w godzinach nadliczbowych, ponieważ pracodawca, zamiast dodatkowego wynagrodzenia za taką pracę, może udzielić pracownikowi czasu wolnego do końca okresu rozliczeniowego.\nAgencje Pracy firmują się nieprzestrzeganiem przepisów w zakresie wypłaty wynagrodzeń lub innych świadczeń ze stosunku pracy. Rutyną agencji jest korygowanie czasu pracy i tak pracownik co prawda pracuje 40 godzin tygodniowo, ale wyrabia je przez 2 dni. Częstą praktyką jest stosowanie zapisu, na mocy którego pracownik godzi się na wypłatę wynagrodzenia dopiero po przepracowaniu określonej liczby godzin. Agencje wykorzystują ten punkt umowy i delegują pracowników do mniejszej ilości prac, po czym nie wypłacają pieniędzy.\nProblemy te dotyczą już nie tylko młodych ludzi, ale również 50+, dla których praca w agencji pracy to jedyne źródło dochodów.\nFederacja Młodych Socjaldemokratów nawołuje do rozpoczęcia dialogu społecznego, który jest w stanie zmniejszyć prawdopodobieństwo ostrych starć i niepokojów społecznych, a jednocześnie będzie początkiem zmian na lepsze.\nRównocześnie, Rada Krajowa Federacji Młodych Socjaldemokratów wzywa Zarząd Główny FMS do podjęcia rozmów i wypracowania wspólnego stanowiska oraz nawiązanie możliwie daleko idącej współpracy z przedstawicielami Komisji Młodych głównych central związkowych w Polsce.\nFederacji Młodych Socjaldemokratów


Aleksandra Ziolkowska-Boehm: września 2015\nVisa Waiver Program for Poland - John Carney, Member of Congress, House of Representatives, Washington, DC\nThank you for contacting me regarding travel visa regulations. I appreciate knowing your thoughts and input on this important issue.\nAs you may know, the Visa Waiver Program allows citizens of other countries to stay in the United States for 90 days before they are required to obtain a visa. This program is available to individuals wishing to stay for business and leisure, and currently covers individuals from 38 countries.\nOn March 17, 2015 Congressman Joseph Heck (R-NV) introduced H.R. 1401, the Jobs Originated through Launching Travel Act (JOLT). This legislation aims to strengthen and expand the Visa Waiver Program, facilitating travel and adding security measures. H.R. 1401 would tighten passport requirements, direct the Department of Homeland Security to better integrate information for vetting of applicants, and make numerous voluntary security measures mandatory. As you mentioned, this bill would also add Poland to the countries able to participate in the Visa Waiver Program.\nH.R. 1401 has been referred to the Committee on Judiciary, Subcommittee on Immigration and Border Security. While I do not serve upon this committee, I think you'll be happy to know that I cosponsored this legislation last Congress, and I will continue to monitor it closely this year. Additionally, should this bill come before the House of Representatives for a vote, I will be sure to keep your thoughts in mind.\nThank you again for contacting me and sharing your concerns on this important issue. Please feel free to contact my office again if we can assist you in any way.\nAutor: Aleksandra Ziolkowska-Boehm o 08:22 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Ziółkowska-Boehm, John Carney, Visa Waiver Program for Poland\nSpotkanie w Bibliotece Publicznej w Czestochowie 21 maja 2015\n21 maja, czwartek, godz 18:00\nBiblioteka Publiczna im. W.Biegańskiego, Aleja Najsw. Marii Panny 22, Czestochowa.\nDyrektor Biblioteki: Beata Grzanka\nProwadząca spotkanie : Ilona Kowalska\nod lewej: Dyrektor Biblioteki Beata Grzanka, Ilona Kowalska, Aleksandra Ziółkowska-Boehm\nstoja od lewej: Aleksandra Ziółkowska-Boehm, Ilona Kowalska, Beata Grzanka, Janusz Pawlikowski\nod lewej:Aleksandra Ziółkowska-Boehm, Ilona Kowalska, dyrektor Biblioteki Beata Grzanka\nAleksandra Ziółkowska-Boehm, Jadwiga Jasińska, Hanna Baczyżmalska\nod lewej: Hanna Baczyzmalska, Jadwiga Jasińska, Aleksandra Ziółkowska-Boehm\nod lewej Hanna Baczyżmalska, Jadwiga Jasińska\nod lewej: NN, Natalia Baczyzmalska, Łukasz Ksyta\nRadek Kowalski i Aleksandra Ziółkowska-Boehm\nŁukasz Ksyta i Aleksandra Ziółkowska-Boehm\nW srodku: Hanna Baczyzmalska\nod lewej: Hanna Baczyzmalska , Jadwiga Jasińska\nAutor: Aleksandra Ziolkowska-Boehm o 06:22 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Ziółkowska-Boehm, Beata Grzanka, Biblioteka Publiczna im. W.Bieganskiego w Czestochowie, Ilona Kowalska\nWokół angielskojęzycznych książek Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm, wywiad Joanna Sokołowska-Gwizdka,\nwydawca: Zwiazek Pisarzy Polskich na Obczyznie,\nczerwiec 2015. str. 75-81\nWokół angielskojęzycznych książek\nJoanna Sokołowska-Gwizdka: Pani książki są już od dawna dostępne w anglojęzycznym świecie. Zaczęło się od Kanady. Proszę przypomnieć historię zwiazaną z opublikowaniem Pani pierwszej książki po angielsku.\nAleksandra Ziółkowska-Boehm: W 1981 roku przyjechałam do Toronto na roczne stypendium Kanadyjsko Polskiego Instytutu Badawczego i Fundacji Reymonta. Niebawem zaczęłam pracę przy książce poświęconej pierwszemu w historii senatorowi polskiego pochodzenia, który zasiadł w senacie kanadyjskim. Wcześniej został pierwszym ministrem wielokulturowości, którą premier Trudeau ogłosił w 1971 roku jako politykę rządu. Był człowiekiem dużej kultury i wielkich zasług także na rzecz Polonii i Polski. Przyczynił się (jako lekarz) do wprowadzenia udoskonalenia w szpitalu w Zakopanem specjalistycznych operacji kręgosłupa przeprowadzanych u dzieci dotkniętych skoliozą. Miał wielkie zasługi dla katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.\nSenator Haidasz czynnie się włączył w książkę na swój temat, użyczył mi materiałów, czasu i pełnego poparcia.\nJ.S-G: W Kanadzie zastał Panią stan wojenny i czy wtedy przedłużyła Pani pobyt o kolejne półtora roku?\nA.Z-B: Tak właśnie zrobiłam. W tym czasie Ministerstwo Kultury Ontario (Ontario Ministry of Citizenship and Culture) ogłosiło konkurs na książkę o emigrantach. Wysłałam 30 stron tekstu n.t. polskich emigrantów i konspekt, przywołałam znane nazwiska, np. dziennikarza radiowo-telewizyjnego Petera Gzowskiego, byłego polskiego konsula Tadeusza Brzezińskiego, Jesse Flisa - wieloletniego członka Parlamentu Kanady i wielu innych. Pisałam, że chcę pokazać emigrantów, którzy dużo osiągnęli, jak i tych, którzy z różnych przyczyn nie są zadowoleni. Aby powstała pełna mozaika i obraz prawdziwy.\nJ.S-G: Okazało się, że konkurs wygrały trzy osoby: Japończyk, Ukrainiec i Pani.\nA.Z-B: Ucieszyłam się, ale niebawem powiedziano mi, iż nie mogę otrzymać tego stypendium, bo nie jestem ... Kanadyjką. W czasie rozmowy rozżalona mówiłam o swoim wielkim entuzjaźmie do tego projektu, że stanie się swoista niesprawiedliwość, gdyby mi to stypendium cofnięto. Poskutkowało, bo powiedziano mi, że chcą je zatrzymać dla mnie, ale muszę znaleźć stowarzyszenie lub organizację, która podpisze zobowiązanie, w przypadku, gdybym nie napisała książki i wróciła do Polski, to stypendium zostanie zwrócone. Okazało się, iż Polonia odpowiedziała serdecznie, bardzo ładnie zareagowało Stowarzyszenie Polskich Kombatantów w Kanadzie, które takich gwarancji udzieliło.\nDostałam roczne stypendium, osobne fundusze na podróże, i zabrałam się z radością do pracy. Książka dostała także od Ontaryjskiego Ministerstwa Kultury stypendium na tłumaczenie i ukazała się w Toronto w 1984 roku się p.t. Dreams and Reality. Polish Canadian Identities. Później ukazała się w języku polskim Polsce pod tytułem Kanada, Kanada....\nJ.S-G: Potem były kolejne anglojęzyczne, kanadyjskie wątki, poświęcone Senatorowi Haidaszowi i polskiej grupie etnicznej w Kanadzie.\nA.Z-B: Książkę Senator Haidasz w 1983 roku wydała mi Polonia w Kanadzie (wydawca: Century Publishing Company Ltd). Sześć lat później ukazała się w Polsce pt. Kanadyjski Senator. W 2014 roku, pięć lat po śmierci senatora Haidasza, uzupełnioną przeze mnie o blisko 30 stron książkę, wydał Polish Institute of Arts and Sciences w Montrealu pt. Senator Stanley Haidasz A Statesman for All Canadians. Na tylnej okładce napisali opinie: Zbigniew Brzeziński, Jesse Flis, premier Kanady Stephen Harper, szef parti liberalnej Michael Ignatieff i senator Art Eggleton. Cieszę się, że publikacja ta starannie wydana trafi do blibliotek i zostanie ślad po tej szlachetnej postaci, jaką był senator Haidasz. Swoją polskość nosił z dumą jak sztandar.\nW 2004 roku ukazał się wydany przez Kanadyjsko Polski Instytut Badawczy w Toronto (Canadian Polish Research Institute) mój zbiór wywiadów z Kanadyjczykami i Amerykanami polskiego pochodzenia zatytułowany The Roots Are Polish. Wśród rozmowców byli m.in. generał Donald Kutyna, profesor Andrew Schally, Zbigniew Brzeziński, Jan Nowak Jeziorański, Marek Jaroszewicz, Zdzisław Przygoda, Charles S. Kraszewski, Czesław Miłosz, Isaak B.Singer...Wstęp do książki napisał generał kanadyjski Bruce J. Legge. Napisał m.in., że „Ziolkowska’Boehm’s remarkable book sparkles with being Polish”\nJ.S-G: Spokrewniony z Panią rzeźbiarz Korczak Ziółkowski zasłynął budową monumentalnego pomnika indiańskiego wojownika Crazy Horse’a w Południowej Dakocie. Pani już po śmierci stryja spędziła w rezerwacie Pine Ridge kilka miesięcy, poznając Indian i ich problemy. Dlaczego książka „indiańska” ukazała sie najpierw po polsku?\nA.Z-B: Korczak Ziółkowski, rzeźbiarz, został poproszony przez wodza Siuksów Standing Bear o utrwalenie w Czarnych Wzgórzach Południowej Dakoty postaci słynnego Indianina Crazy Horse. Standing Bear powiedział, że Indianie „też mają swoich bohaterów”. (Wcześniej Korczak brał udział w rzeźbieniu głów amerykańskich prezydentów w Mount Rushmore, którymi pracami kierował Gutzon Borglum).\nKiedy Amerykanie w ramach stypendium Fulbrighta w 1985 roku wysłali mnie do Południowej Dakoty i zobaczyłam pierwszy raz ośrodek Crazy Horse Memorial, pomyślałam, że skoro mój stryj podjął się takiej wielkiej sprawy, jak rzeźby w skałach wodza Indian, to może ja ...napiszę o Indianach. Pomysł był trudny, ale starannie się do niego przygotowywałam. Zaprenumerowałam dwa pisma indiańskie – „Indian Country Today” i „Lakota Times”, nawiązałam kontakty z Indianami. Książkę pisałam z dużymi przerwami 10 lat. Zaczęłam drukować swoje teksty poświęcone amerykańskim Indianom w pismach „Odra”, „Polityka”, „Ameryka”, „Borussia”, „Przegląd Powszechny”, „Arkusz”, „Nowy Dziennik/Przegląd Polski”.\nW Polsce, gdzie ukazują się moje książki od 1975 roku (Wydawnictwo Literackie wydało moją pierwszą Blisko Wańkowicza), w 2007 roku indiańską zatytułowaną Otwarta rana Ameryki bardzo pięknie wydało wydawnictwo Debit.\nJ.S-G: Jaki oddźwięk był po ukazaniu się Pani książki dotyczącej problemów Indian wśród samych Indian?\nA.Z-B: Kiedy znajomi Indianie dowiedzieli się, że książka jest wydana po polsku, dość szybko zarekomendowali jej amerykańskie wydanie. We wstępie wydawca i ja dziękujemy Apaczom, którzy ją sponsorowali.To była moja pierwsza książka w języku angielskim wydana w Stanach Zjednoczonych. Ukazała się w 2009 roku pt. Open Wounds A Native American Heritage. Książkę zaopiniowało wielu Indian (m.in. znany Apacz Homer Flute), recenzowały ją pisma indiańskie, zakupiły biblioteki.\nJ.S-G: Wydawnictwo uniwersyteckie, Purdue University Press, wydało Pani piękną książkę o bezinteresownej przyjaźni - Podróże z moją kotką (angielski tytuł: On the Road With Suzy From Cat to Companion, 2010). Czy dostaje Pani listy, w których czytelnicy opisują historie związane z ich pupilami?\nA.Z-B: Dostaję takie właśnie listy, jak i pytające, czy się znalazł drugi kot, o którego zaginięciu napisałam na samym końcu. Dzięki także tej książce poznałam wiele interesujących osób, bowiem koty ... zjednują przyjaciół. Rozmawiamy chwaląc się nimi (nie wypada tak robić np. mówiąc o własnym dziecku) i mówiąc, jakie są wspaniałe. Kochający koty to swoisty klub ludzi z otwartym dużym sercem.\nDoceniam, że tę książkę wydało wydawnictwo uniwersyteckie, które wydaje piękne książki o zwierzętach. To wydawnictwo jakby mi ją noblitowało. Ma ona kolejne dodruki i miewa się dobrze.\nJ.S-G: Bardzo ważną dla nas Polaków sprawą jest przedstawienie polskiej historii amerykańskiemu odbiorcy, szczególnie tej dotyczącej okresu II wojny światowej. Do tej pory ukazały się trzy Pani książki w tlumaczeniu angielskim: Kaja od Radosława czyli historia Hubalowego krzyża (Muza 2006, 2014), Lepszy dzień nie przyszedł już (Iskry 2012), oraz historia jednego z Hubalczyków, Romana Rodziewicza. Skąd ten wybór?\nA.Z-B: Po wydaniu dwóch książek, o tematyce indiańskiej i kociej, bardzo chciałam, by ukazały się moje reportaże historyczne pokazujące losy Polaków, których wojna wyrzuciła z domów, z ziem ojczystych, zabrała ich bliskich, złamała im życie. (Książki te w Polsce wydają mi wydawnictwa: Iskry, PIW i Muza). Piszę o pokoleniu, które po wojnie zostało na Zachodzie nie chcąc wracać do komunistycznej Polski, czy nie mając gdzie wracać, bo Kresy zostały zabrane. Pisałam, co się działo z byłymi żołnierzami spod Monte Cassino, z bohaterami od Hubala (tak powstała książka: Polish Hero Roman Rodziewicz Fate of a Hubal Soldier in Auschwitz, Buchenwald, and Postwar England, 2013). Smutne, piękne, daramatyczne, bolesne – nasze polskie losy. Pokazuję wysyłki na Syberię, pobyty w obozach koncentracyjnych, przesłuchaniach na Pawiaku. Piszę o dzieciach, które straciły ojców w Katyniu. Pokazuję losy polskich Ormian, rzeź wołyńską. Wśród wielu sylwetek jest piękna postać Wandy Ossowskiej, piszę też o Żydówce Idzie Grinspan, która 50 lat poszukiwała Wandę - polską pielęgniarkę z Neustadt-Glewe, która uratowała jej życie. Ida dotarła wreszcie do szpitala, kiedy Wanda Ossowska straciła już przytomność i niebawem zmarła. Ida Grinspan w 2002 roku napisała z dziennikarzem francuskim Bertrand Poirot-Delpech książkę o swoich staraniach, by Wandę odnaleźć: Je n’as pas pleure (I didn’t Cry). Moja książka ukazała się p.t. The Polish Experience Through World War II: A Better Day Has Not Come (dwa wydania: 2013, 2015)\nJ.S-G: Czego ważnego o Polsce i jej historii dowiadują się Amerykanie z tych książek?\nA.Z-B: Wydawca napisał mi, że bardzo ceni, że piszę w powściągliwy, serdeczny sposób o dramatycznych losach ludzi, bez komentarzy, bez pouczania. Każdy może się utożsamić z cierpieniami, które pokazuję przedstawiając losy swoich wybranych bohaterów, czytelnik wychwytuje najpiękniej i otwartym sercem całą tragedię, że reaguje emocjonalnie.\nA ja się cieszę, że pokazuję, że Polacy-chrześcijanie byli w Auschwitz, że ratowano Żydów w ekstremalnych trudnych warunkach, pokazuję losy syberyjskich sierot... I że angielskojęzyczny czytelnik przyswoi sobie te tematy bez sięgania po historyczne rozprawy.\nJ.S-G: Pani historyczne książki oraz książka o Melchiorze Wańkowiczu ukazały się w wydawnictwie Lexington Books. Jak doszło do współpracy z tym wydawnictwem?\nA.Z-B: Po wydaniu książki indiańskiej i kociej – nastąpił niełatwy okres. Ponad dwa lata szukałam wydawcy na tłumaczenie książki Kaja od Radosława czyli historia Hubalowego Krzyża. Po roku jeden z nowojorskich wydawców przeczytał kawałek, poprosił o drugi – odpisał, że mu się sposób pokazania podoba i chce podpisać umowę, ale jeszcze chciałby mnie spytać – czy na pewno jest to książka o Powstaniu w Gettcie?..Nie, to jest o Powstaniu Warszawskim w 1944 roku...napisałam. - To nie będziemy mieli czytelnika, odpisał i wycofał się.\nJakoś nie załamałam się, bardzo chciałam, żeby książka wyszła w amerykańskim wydawnictwie, by dotarła do bibliotek i innych instytucji, co amerykański wydawca zapewnia. Chodziłam do księgarń Barnes and Noble, oglądałam dział książek historycznych, patrzyłam, kto wydaje książki o drugiej wojnie światowej, spisywałam wydawców i w internecie znajdywałam kontakt. Wysyłałam kolejne listy, na które dostawałam odpowiedź, że ich temat nie interesuje.\nI tak – po ponad dwóch latach – pozytywnie odpowiedziało wydawnictwo Lexington Books, które wydaje książki popularnonaukowe. Ukazała się pod tytułem: Kaia Heroine of the 1944 Warsaw Rising (dwa wydania: 2012, 2014). Wydano mi w sumie już cztery książki poświęcone tematyce historycznej, bez żadnego sponsora, w sztywnej okładce, z fotografiami. Dwie mają drugie wydania (w miękkiej okładce).\nJ.S-G: Czy komentowano Pani książki historyczne?\nA.Z-B: Pisał o nich przytaczany na tylnych okładkach, znany na obu półkulach, Zbigniew Brzeziński, a także historycy i autorzy amerykańscy: Neal Pease, Stanley Cloud i Lynne Olson (autorzy tłumaczonej w Polsce książki Sprawa honoru. Dywizjon 303 Kosciuszkowski), Stanley Weintraub, Bruce E. Johansen, John R.Alley, Matt DeLaMater (autor książek o Napoleonie), Terrence O’Keeffe, Karl Maramorosch, Brytyjczyk Christoph Mick; polskiego pochodzenia historycy, jak Piotr S. Wandycz i Anna M. Cienciała, autorzy: Ewa Thompson, Jerzy R. Krzyżanowski, Charles S. Kraszewski (także tłumacz i poeta), Irene Tomaszewski, Leszek Adamczyk, Florence W. Clowes.\nJ.S-G: Ma Pani kontakt z amerykańskimi czytelnikami?\nA.Z-B: Mam amerykańskich czytelników, nieraz proszą mnie o opinię, sugestie, rekomendacje. Np. na tylnej okładce Rising Hope autorka Marie Sontag umieściła moją wypowiedź. Mam też spotkania w księgarniach, pojawia się wtedy lokalna TV i pokazuje potem „migawkę”.\nJ.S-G: Jak przystosowuje Pani swoje książki na tutejszy rynek?\nA.Z-B: Nie wprowadzam znaczących zmian, ale czasami muszę dodać kilka zdań. Wyłapuje mi takie fragmenty mój mąż nie mówiący po polsku. Wskazuje, żebym coś uzupełniła, bo nie rozumie „przeskoku myślowego”, zrozumiałego dla nas, Polaków.\nJ.S-G: Pani mąż, Norman Boehm stał już polskim patriotą.\nA.Z-B: Norman nieźle już zna najnowszą historię Polski. Kilka razy wysyłał listy prostujące różne sprawy, te listy zwykle drukują. Także przed laty włączył się w akcję mobilizacji senatorów amerykańskich, kiedy ważyła się sprawa przyjęcia Polski do NATO. Jest wiele razy cytowany (jest także podany jego biogram) w książce Jana Nowaka Jeziorańskiego Polska droga do NATO (Wrocław 2006).\nJ.S-G: Jak Pani przekonała wydawcę, aby książka o Melchiorze Wańkowiczu ukazała się na rynku amerykańskim?\nA.Z-B: Kolejno postanowiłam zaproponować książkę – tym razem o Melchiorze Wańkowiczu. Wydawca długo się zastanawiał, czy ją wydać. Pisał mi, że nikt tego pisarza nie zna. Tłumaczyłam, że jest taką postacią w literaturze polskiej, jaką był Hemingway w Stanach - ze względu na osobowość, tematykę swoich książek, popularność czytelników. Wreszcie, po różnych ustaleniach dotyczących treści, wydawca zgodził się.\nJ.S-G: Czym jest dla Pani wydanie książki o Pani mentorze?\nA.Z-B: W książce Melchior Wańkowicz A Poland's Master of the Written Word (2013) jako przykład stylu pisarza przytoczyłam pierwsze 20 stron jego Bitwy o Monte Cassino. Napisałam o polskim reportażu, o procesie 1964 roku – pierwszym procesie intelektualisty w Europie Wschodniej. W czasie procesu protesty składał amerykański PEN Club (Wańkowicz miał paszport amerykański), zabierał głos sentor Robert Kennedy. Na bieżąco pisała o procesie zarówno prasa amerykańska jak i całego świata. Na końcu książki napisałam kilka osobistych wspomnień, anegdoty. Wydaje mi się, że spłaciłam tą książką szczególny dług, kiedy pisarz zawierzył młodziutkiej osobie zapisując jej swoje archiwa. Wyjeżdżał ze Stanów wracając do Polski w 1958 roku krytykowany przez Polonię, że „jedzie do komunistów”. Teraz pisarz wrócił do amerykańskich bibliotek.\nJ.S-G: Książką, którą napisała Pani najpierw po angielsku, a potem przetłumaczyła na język polski jest historia Ingrid Bergman, aktorki spokrewnionej z Pani mężem Normanem Boehmem.\nA.Z-B: Odkładałam pisanie książki o Ingrid Bergman (której ojciec Justus, i babcia Normana Blenda, byli rodzeństwem) dobrze ponad 20 lat. Miałam do dyspozycji listy Ingrid pisane do jej cioci Blendy, do syna Blendy, i wnuka (czyli Normana). Miałam ładne opowieści mojego męża, który swoją kuzynkę szczerze podziwiał, lubił i cenił. Spotykali się w Rzymie, w Deauville, w Londynie. Odkładałam pisanie, ważniejsze jakby były tematy polskie, aż wreszcie przeraziłam się, że coraz mniej ludzi pamięta te niezwykłą aktorkę, i powinnam nie zwlekać.\nJ.S-G: Agentka sugerowała wprowadzenie zmian i dopisanie nieprawdy, aby książka się lepiej sprzedawała. Czy myślenie rzetelnego dokumentalisty tak bardzo różni się od myślenia osób związanych z rynkiem książki w Ameryce, że nie było możliwości porozumienia?\nA. Z-B: Kiedy miałam tę niedużą książkę gotową, poszukałam agentkę. Zapoznała się z tekstem i dość szybko podpisałyśmy umowę. Niebawem napisała do mnie, że tekst jej się bardzo podoba od początku, ale ...jest mało sensacyjny. Odpowiedziałam, że to jest książka w założeniu spokojna, wyciszona, oparta o wspomnienia rodzinne. Nie pretenduje do wielkiej biografii (dużą kolekcję książek o Ingrid Bergman mam w domu). Swoisty urok tego tekstu jest w cytowanych listach, w których m.in. pisała, co myślała o Włoszech, Szwecji, Stanach Zjednoczonych.\n- Może np. dopisz, że się Norman podkochiwał w swojej kuzynce.., zaproponowała moja agentka. - Ależ ja tego nie napiszę, nie mogę tego napisać, odpisałam. - Nie martw się, moja edytorka ci to dopisze, odpowiedziała.\nPrzeraziłam się, szybko zrozumiałam, właściwie dyskutować było trudno... kolejne sześć miesięcy trwało wycofywanie się z tej umowy. Napisałam o wszystkim do mojego wydawcy książek historycznych, który odpisał, że oni nie mogą jej wydać, bo wydają książki popularnonaukowe, ale pomogą mi znaleźć wydawcę. I tak się stało. Ukazała się pod tytułem Ingrid Bergman and Her American Relatives (2013), wkrótce potem w Polsce pt. Ingrid Bergman prywatnie (pięknie wydana przez wyd. Proszyński i S-ka).\nJ.S-G: W tym roku ukazała się w języku angielskim Pani autobiografia Ulica Żólwiego Strumienia, zatytułowana Love for Family, Friends, and Books (2015), którą pisała Pani mieszkając z mężem w Dallas w Teksasie. Ludzka pamięć zmienia się w zależności od tego ile razy przypominamy sobie wydarzenia i z którego punktu na nie patrzymy. Czy ukazanie się tej książki po wielu latach od polskiego wydania, spowodowało powrót do osób i historii z Pani życia? Czy gdyby Pani teraz pisała autobiografię, widziała by Pani pewne wydarzenia inaczej?\nA.Z-B: Dobrze, że tę książkę napisałam mając 40 lat, że nie czekałam aż się całkiem zestarzeję. Książka jest z założenia serdeczna, o czym we wstępie piszę. Pamięć jest ulotna, inne sprawy i inaczej pamiętamy po czasie. Może po latach pamięć jest bardziej „ranliwa”?..W tłumaczeniu zabrałam kilka fragmentow, dodałam inne, np. o roli Jana Pawła w Polsce, o zmianach, które następowały.\nAmerykańskie wydanie na tylnej okładce jest zarekomendowane przez autorkę wielu książek Audrey Ronning Topping, profesora Bruce Johansena. Jesse Flis napisał, ...że moje pisanie motywuje wielu Kanadyjczyków by na nowo odkryć swoje polskie korzenie (The autor’s writings have motivated many Canadian citizens to rediscover their Polish roots). Ładnie, prawda?\nAutor: Aleksandra Ziolkowska-Boehm o 06:10 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Ziółkowska-Boehm, Joanna Sokołowska-Gwizdka, tłumaczenia książek Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm\nMarcin Lutomierski DAR OPOWIADANIA, PAMIĘTNIK LITERACKI, Londyn\ngrudzien 2014. str. 133-135\n(Rec.: Aleksandra Ziółkowska-Boehm, Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowieści,\nWarszawa, Iskry, 2014, ss. 516)\nLektura najnowszej książki Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm przenosi czytelników w świat kluczowych polskich problemów pierwszej połowy XX wieku i ich konsekwencji (także w czasach współczesnych). Za sprawą Drugiej bitwy o Monte Cassino i innych opowieści jesteśmy w centrum wojennych i powojennych wydarzeń, które odcisnęły nieusuwalne ślady na biografiach bohaterów omawianego tomu. Są nimi nie tylko rozmówcy pisarki – Janusz Brochwicz Lewiński „Gryf”, Wiesław i Halina Chrzanowscy, Krystyna i Marek Jaroszewiczowie, Zofia Korbońska, Maria Kowal, Beata Chomicz z Dunin-Marcinkiewiczów, Rudolf S. Falkowski, Janusz Krasicki, Zdzisław Starostecki – ale i szereg postaci pojawiających się w opowieściach: członkowie rodzin, przyjaciele i znajomi, żołnierze, politycy i inne bardziej lub mniej znane osoby.\nCzytając obszerny tom relacji, poruszamy się w kręgu takich zagadnień, jak m.in.: obyczajowość inteligencji w okresie międzywojnia, wybuch II wojny światowej, życie pod okupacją niemiecką i sowiecką, Powstanie Warszawskie, emigracja i jej problemy. Aleksandra Ziółkowska-Boehm kolejny raz dowodzi znakomitej orientacji w tej tematyce. Ma również niezwykłe wyczucie w sposobie ukazywania istotnych problemów. Razem ze swoimi rozmówcami próbuje zrozumieć trudny wiek XX, odwołując się do konkretnych przykładów ludzkich zachowań, do biografii ludzi naznaczonych piętnem wojny. Taka perspektywa opowiadania historii posiada kilka walorów. Sprawia, że popularne w literaturze tematy widzimy tu w nowym blasku. Dobrze znane wydarzenia historyczne oglądamy przez pryzmat nieznanych epizodów, które ożywiają spetryfikowane przez tradycję obrazy. „Nigdy o tym nie opowiadałam wcześniej, dopiero mówię pani...” – przyznaje Halina Chrzanowska (s. 49). Dzięki pisarce i jej bohaterom historie sprzed 70–80 lat powracają, wywołując refleksje i wzruszenia – zarówno wśród czytelników, jak i samych rozmówców, o czym przekonuje chociażby następujący fragment:\n„Pani Aleksandro – wspomina Beata Chomicz z Dunin-Marcinkiewiczów – były też wydarzenia, których wspomnienie do dziś mnie głęboko wzrusza i ściska gardło… Takim przeżyciem była pasterka 1943 roku w wiosce Kaszubińce pod Grodnem, niedaleko miasteczka Skidel. Wśród ciemnej nocy okupacyjnej za progiem została czyhająca śmierć, a wnętrze kościółka niczym oaza w mroku, przepełnione ludźmi, jarzyło się światłami świec i promieniało ciepłem gwiazdy betlejemskiej. […] Boże! Ta melodia, od lat grająca tylko w sercach, przeszyła wszystkich iskrami. Melodia najdroższa – nasz hymn, Mazurek Dąbrowskiego. Słowa nieważne, pewnie były autorstwa domorosłego wierszoklety. Zapamiętałam tylko refren: »Marsz, marsz pasterze, rzućcie swoje trzody. / do Betlejem śpieszcie, dzieciątko ucieszcie«” (s. 234).\nWarto zaznaczyć, że w książce pojawiają się również elementy humorystycznie – drobne epizody czy stwierdzenia, na przykład konstatacja znajomej Angielki, Jean Uniechowskiej, odnośnie do Polaków: „Nauczyłam się, że kiedy Polakom jest dobrze, to psy na sobie wieszają, a jak im jest niedobrze, talerz zupy przynoszą…” (s. 75).\nMimo że zgromadzone w książce opowieści często dotyczą spornych problemów i drażliwych kwestii, są przedstawione w duchu empatii i wyrozumiałości, co szczególnie jest widoczne w opowieści Czołgi na Widmie, czyli druga bitwa o Monte Cassino. Ze wszystkimi rozmówcami łączy autorkę serdeczna więź, o czym sama wspomina w jednym z rozdziałów: „Do swoich książek sama wybieram bohaterów, o których piszę. Dotąd mnie nie zawiedli, jestem im oddana i stają się jakby moja rodziną, szanuję ich i cenię” (s. 293–294). Autorka do tego stopnia przeżywa losy swoich bohaterów, że czytelnik często może odnosić wrażenie, że pisarka współuczestniczy w opisywanych wydarzeniach.\nAleksandra Ziółkowska-Boehm wygrała wyścig z czasem i zdążyła ocalić relacje „ostatnich Mohikanów” emigracji wojennej. Chociaż nie wszyscy bohaterowie Drugiej bitwy o Monte Cassino… są emigrantami, ale niewątpliwie to właśnie emigracja jest zbiorowym bohaterem książki. Przez pryzmat indywidualnych losów poznajemy jej złożoną genezę, zmagania, troski i sukcesy, a także relacje z krajem. Najbardziej zajmujące są wypowiedzi o teraźniejszych odczuciach:\n„Co kocham, za czym tęsknię? – wyznaje Krystyna z Brzezickich Jaroszewicz. Za polską muzyką, za Alejami Ujazdowskimi, Łazienkami, wspomnieniami, przeżyciami, które minęły, niesłychaną gościnnością ludzi… Gdy przyjeżdżam do Polski, wiem, że nabieram soków w korzenie, że musi mi to potem wystarczyć na długo. Lubię być z przyjaciółmi z dawnych lat. Ale też unikam wielu tematów.\nTak mnie boli, kiedy mówią: – Bo ty nic nie rozumiesz. – Albo: Wy nic nie rozumiecie” (s. 83).\nNajbardziej przejmująca i najciekawsza wydaje mi się opowieść o Rudolfie S. Falkowskim, pilocie i pisarzu na stałe osiadłym w Kanadzie. To opowieść niemalże baśniowa, o człowieku, który „był ponoć całe życie samotny, a o miłości pięknie pisał (s. 249). Ten późniejszy pilot, latający m.in. w legendarnym dywizjonie 303, marzył również o pisaniu literatury. „Miał ledwie dziesięć lat, kiedy zaczął prowadzić dziennik i pisał go przez kolejne dwadzieścia lat. Później zaczął tworzyć powieści. Pisanie stało się jego życiową pasją. Pisał dla siebie, ale marzył, »że ktoś to przeczyta«. Długie godziny po pracy i w każdy wolny dzień spędzał nad kartką papieru. Pierwszą swoją wydrukowaną książkę zobaczył, gdy miał lat osiemdziesiąt osiem”. Pięknie naszkicowana biografia Falkowskiego jest opowieścią o pasji, heroizmie i spełnieniu. To również swego rodzaju impuls i nadzieja dla badaczy polskiej literatury emigracyjnej, którzy poszukują zapomnianych talentów pisarskich, rozproszonych po różnych kontynentach.\nAutorka Drugiej bitwy o Monte Cassino… posługuje się interesującym i sprawdzonym w poprzednich książkach gatunkiem ‘opowieści’. Należy zaznaczyć, że choć nie ma jednoznacznej definicji tego sposobu opowiadania (rzecz wymagałby kiedyś osobnego omówienia), to śmiało można stwierdzić, że opowieści Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm łączą w sobie elementy reportażu, wywiadu/rozmowy, opowiadania, listu, pamiętnika i dawnej szlacheckiej sylwy. Dominują tu jednak zapisy (autoryzowane, jak podkreśla autorka) rozmów – przeredagowanych w taki sposób, że sprawiają wrażenie wspomnień – a także listy. Warto zauważyć, że choć pisarka wybrała tak synkretyczny gatunek literacki, to jako autorka jest ona stale obecna: we wstępach, wtrąceniach, dygresjach, jak również wypowiedziach rozmówców.\nRecenzowany tom pozostawia tylko jeden niedosyt: wiedzy o powstawaniu samej książki – wyborze bohaterów i tematów, wyjazdach, spotkaniach, rozmowach, listach, telefonach, spisywaniu nagranych rozmów, redagowaniu tekstu (m.in. skracanie, nadawanie tytułów i śródtytułów wspomnień). Oczywiście, informacje są w książce obecne, ale tak bardzo rozproszone i skrótowe, że przez to mało czytelne. Pewne fakty dotyczące warsztatu pisarskiego autorki literatury dokumentarnej można by tutaj rozwinąć. Zgromadzone na końcu tomu (czy słusznie?) przypisy wszystkiego nie objaśniają. Przydałby się wstęp (lub posłowie) chociażby taki, jaki autorka zamieściła w Otwartej ranie Ameryki. Kto wie, czy osobny tekst o warsztatowej stronie publikacji nie byłby równie interesujący jak tworzące ją opowieści.\nMimo że w książce pisarka nie pojawia się na pierwszym planie, wiemy, że to ona jest narratorem, który jednocześnie inspiruje rozmówców. Pozostaje przy tym niezwykle subtelna: w bardzo dyskretny i zarazem umiejętny sposób buduje atmosferę rozmowy. Aleksandra Ziółkowska-Boehm posiada również niezwykły dar opowiadania nie tylko polskich, ale – przede wszystkim – ludzkich historii, dlatego i autorce, i jej czytelnikom życzę kolejnych książek z pasjonującymi opowieściami.\nAutor: Aleksandra Ziolkowska-Boehm o 07:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: Aleksandra Ziółkowska-Boehm, Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowiesci, Iskry, Marcin Lutomierski, Pamiętnik Literacki\nVisa Waiver Program for Poland - John Carney, Memb...\nSpotkanie w Bibliotece Publicznej w Czestochowie 2...\nWokół angielskojęzycznych książek Aleksandry Ziółk...\nMarcin Lutomierski DAR OPOWIADANIA, PAMIĘTNIK LITE...


Agnieszka Cegielska – magda about town\nCategory: Agnieszka Cegielska\nKrólowa Dziecięcych Serc\nWczoraj Agnieszka Cegielska odebrała swoją drugą Gwiazdę Dobroczynności. Dziękując za nią powiedziała, że zdobyła ją nie dzięki fanom, ale fanatykom. To prawda, Agnieszka ma elektorat godny pozazdroszczenia przez niejednego polityka… Część z tego elektoratu siedziała wczoraj przy stoliku nr 12 w warszawskim hotelu Sofitel Victoria, gdzie odbyła się uroczystość wręczenia nagród. I kiedy Agnieszka przepięknie dziękowała ze sceny wszystkim, którzy ją wpierali, przy naszym stoliku wiwaty radości mieszały się ze łzami wzruszenia. Już przestałam liczyć na to, że kiedykolwiek powstrzymam łzy w momentach, kiedy Agnieszka opowiada o swoich fundacyjnych dzieciach. Byłam z wizytą w malborskiej fundacji, którą opiekuje się Agnieszka, widziałam dzieci, którymi opiekuje się fundacja i panie, które opiekują się dziećmi. Wiem, jak duży jest ogrom ich potrzeb. I wiem, jak pozytywna energia Agnieszki pomaga przenosić góry, likwidować przeszkody i jak zaraża kolejne szeregi fanatyków. To dla mnie zaszczyt pracować z taką osobą i wielka radość, że duża część naszej współpracy dotyczy właśnie działalności charytatywnej. Cieszę się bardzo, że Agnieszka ma zdrowe podejście do tego tematu i głośno mówi o tym, że odcina kupony od swojej popularności, by bezinteresownie pomagać tym, którzy tej pomocy potrzebują. Cieszę się, że dzięki takim osobom, jak Aga, publiczna dyskusja o dobroczynności zaczyna angażować coraz więcej osób.\nPlebiscyt Gwiazdy Dobroczynności, organizowany przez Akademię Rozwoju Filantropii w Polsce oraz dwutygodnik SHOW to największa kampania medialna i jedyny w Polsce plebiscyt publiczności promujący działania dobroczynne gwiazd.\nCały dochód z konkursu przekazywany jest na Fundusz Gwiazd Dobroczynności, który wspiera działalność społeczną osób publicznych. Laureaci Konkursu otrzymują czeki pieniężne, które mogą przeznaczyć na wybrane przez siebie organizacje społeczne.\nDzięki głosom internautów, Agnieszka ponownie zwyciężyła w kategorii „Darczyńca organizacji społecznej” – za czteroletnią współpracę z Fundacją „Szkoła Otwartych Serc” z jej rodzinnego Malborka. W ciągu tych lat zorganizowała wiele zbiórek odzieży dla podopiecznych fundacji, otoczyła specjalną opieką rodziny wielodzietne – dzieci z tych rodzin otrzymują ubrania, zabawki, gry dydaktyczne. Od lat pomaga w promocji działań fundacji, zdobywaniu pieniędzy na zakup sprzętu rehabilitacyjnego dla dzieci niepełnosprawnych ruchowo z przedszkola “Biedroneczki”. Malborskie dzieci objęte opieką fundacji nadały Agnieszce tytuł Królowej Dziecięcych Serc.\nGwiazda ze swoją Gwiazdą, w przepięknej sukni uszytej specjalnie na uroczystość rozdania nagród przez duet Bohoboco. We włosach Agnieszka ma tiarę Swarovski. I rzeczywiście wygląda jak Królowa Serc.\nFotorelację z V balu Gwiazdy Dobroczynności znajdziecie tutaj. Wszystkie zdjęcia powyżej – fot. Kuczyk.\nPosted on 09/02/2014 12/02/2014 Categories Agnieszka Cegielska, BOHOBOCO, charity, Gwiazdy DobroczynnościLeave a comment\nPosted on 02/06/2013 Categories Agnieszka Cegielska, fashion, In Style, Louis VuittonLeave a comment\nBOHOBOCO? Bo lubię!\nMinimalizm, szlachetność i klasa – tymi trzema słowami mogłabym określić styl Bohoboco. Śledzę tę markę od samego początku, kiedy pojawiła się na modowej orbicie, ale na pokazie byłam po raz pierwszy. Odkryłam ją kilka lat temu, kiedy jeszcze nie było stacjonarnego butiku, a o samej marce mało kto słyszał. Na jednym z modowych ‘pop-ups’ kupiłam sukienkę od samych projektantów.\nZaprezentowana w ubiegłym tygodniu kolekcja SS 2013 zachwyciła publiczność. Jest przepiękna. Stojący za marką artystyczny duet porusza się w – rozpoznawalnej już – stonowanej stylistyce, choć tym razem przyprawił ją szczyptą różowego pieprzu. Fasony proste, ale z twistem. Przemyślana konstrukcja. Niewymuszona elegancja. Po prostu chce się mieć te rzeczy…\nMichał Gilbert Lach i Kamil Owczarek – projektanci Bohoboco w finale pokazu\nOglądanie tego pokazu było po prostu przyjemnością. Był przemyślany w każdym szczególe – od choreografii, aż po energetyczną muzykę. Kolekcja jest nadzwyczaj spójna, nie ma w niej niepotrzebnych eksperymentów. Rasowy look prezentowanych rzeczy podpowiadał, że została uszyta ze szlachetnych tkanin – w jednym z wywiadów projektanci wymienili włoską wełnę, nowoczesny lejący jedwab, podwójnie tkaną organzę.\nNa pokazie pojawiło się sporo znanych twarzy, a wśród nich Marta Żmuda Trzebiatowska, ambasadorka perfum Bohoboco oraz Agnieszka Cegielska, która niedawno odkryła projekty Bohoboco i coraz chętniej po nie sięga.\nAgnieszka Cegielska i Tamara Arciuch – w kreacjach Bohoboco i biżuterii Swarovski\nNie mogę nie wspomnieć o niezwykle trafnym partnerstwie projektantów z marką Swarovski. Nieczęsto się zdarza, że mariaż dwóch marek jest tak udany. W przypadku Bohoboco i Swarovski mamy doczynienia z małżeństwem doskonałym. Na rozwód się raczej nie zanosi.\nSwarovski jest głównym partnerem pokazów Bohoboco\nKolekcję Bohoboco SS 2013 można w całości podziwiać na facebooku. Polecam!\nPosted on 30/01/2013 Categories Agnieszka Cegielska, BOHOBOCO, fashion, Tamara ArciuchLeave a comment


Romans Freuda i Gradivy. Rozważania o psychoanalizie - Tomasz Małyszek - 22,44 zł - PDF, mobi, ePub - porównywarka cen książek elektronicznych - SwiatCzytnikow.pl\nMonografia "Romans Freuda i Gradivy" ukazuje dorobek Sigmunda Freuda jako formę działalności literackiej, za którą twórca psychoanalizy otrzymał w 1930 roku Nagrodę im. Johanna Wolfganga Goethego. Książka zawiera charakterystykę jego tekstów poświęconych sztuce, definiuje rozumienie roli pisarza i artysty przez psychoanalizę. Autor opisuje metodologię badawczą Freuda, który zapożyczył od literatury istotną część swojego aparatu pojęciowego, pisząc tzw. romans psychoanalityczny. Rozważania na temat mitopoezji we wskazanej twórczości wykraczają poza granice literatury i nawiązują do wątków filozoficznych, estetycznych oraz autobiograficznych obecnych w dziele „ojca psychoanalizy”.\nKup teraz za 22.44 zł\nObecna najniższa cena książki to 22.44 zł\nZnaleziono 6 ofert ebooków od 22.44 zł\n(dostęp online) 22.44 zł\nE-booki podobne do "Romans Freuda i Gradivy. Rozważania o psychoanalizie"


Jaka biżuteria na jesień? Modne rozwiązania - BELLER\nJaka biżuteria na jesień? Modne rozwiązania\nJesień uważana jest za najsmutniejszą, najbardziej depresyjną porę roku. Nic dziwnego: skończyło się lato, robi się coraz zimniej, często jest ponuro, wcześniej robi się ciemno, jest deszczowo, wietrznie, niesympatycznie, jednym słowem. Ze względu na chłodniejszą aurę, ubieramy się też cieplej, otulamy się szalami i miękkimi swetrami. Na szczęście nie musimy się temu poddawać i przy odrobinie chęci możemy przełamać szaro-burość codzienności.\nMusi być wyrazista!\nBiżuterię do jesiennych stylizacji należy dobierać szczególnie uważnie. Musi ona pasować do cieplejszych ubrań, nie tylko wielkością i stylem, ale też wzorem i barwą. Najważniejsze, aby biżuteria była wyrazista, nie może być zdominowana długim rękawem czy ciepłym golfem. Duże rozmiary w ozdobach są teraz w modzie. Zatem, kolczyki powinny być długie i błyszczące, bransolety i cholery szerokie, grube łańcuchy na szyję, korale – intensywnie kolorowe. Tej jesieni warto bawić się kształtem i barwą. Królują masywne, geometryczne wzory i kształty: tradycyjne koła i owale, kwadraty, trójkąty a nawet wielokąty. Ciekawą ozdobą jesiennych stylizacji mogą być fantazyjne bransolety noszone nie tylko bezpośrednio na rękach ale także na rękawiczkach i długich rękawach.\nBoho & Etno na topie!\nMimo że skończyły się już wakacyjne przygody w egzotycznym klimacie, styl Boho & Etno wciąż jest na topie. Wszelkie naszyjniki z piórkami, chwostami, wzorowane na łapaczach snów oraz wisiorki nawiązujące do flory i fauny, będą świetnie wyglądać na jesiennym swetrze lub pod zamszową kurtką. Do płaszczy lub kurtek z naturalnych surowców, równie dobrze pasują ozdoby ze skóry. Na rzemykach można zawiesić metalowe litery, tworzące imię lub wybrane słowo, dzięki czemu bransoletka lub naszyjnik stanie się wyjątkową, spersonalizowaną ozdobą każdej modnej pani. Można też wykorzystać zawieszki z motywami zwierzęcymi lub abstrakcyjnymi, lub kolorowy kamień, który dodatkowo będzie rozświetlał szarość dnia swoją wyrazistą barwą.\nRozważ metale szlachetne\nNa bardziej eleganckie okazje warto wybrać biżuterię z metali szlachetnych połączonych z kamieniami szlachetnymi lub klasyczne, zawsze modne, perły. Piękną i kobiecą można być w każdej porze roku, niezależnie od panującej pogody. Wystarczy poświęcić chwilę na dobór odpowiedniej biżuterii, by móc błyszczeć podczas największej nawet jesiennej pluchy.\nOpublikowano 10 października 2017 29 października 2018 Autor BellerKategorie Trendy w biżuterii\nPoprzedni Poprzedni wpis: Jaką założyć biżuterię na randkę?\nNastępny Następny wpis: Czy łączyć złotą i srebrną biżuterię?


STAROPOLSKA ON-LINE - Jan z Szamotuł (Paterek) - KAZANIA O MARYI PANNIE CZYSTEJ\nJan z Szamotuł (Paterek)\nKAZANIA O MARYI PANNIE CZYSTEJ\nO NARODZENIU MARYJEJ PANNY\n[...] Chcę pisać, iż dwanaście przywilejow wzięła Maryja przy swym narodzeniu; bo <z> strony ciała czterzy a <z> strony duszy czterzy, <z> strony duszy i ciała czterzy. <Z> strony ciała czterzy: pierwy - urodność, wtory - cudność, trzeci - iż nigdy pożądana źle nie mogła być, czwarty - w jej naturze a przyrodzeniu czystość. [...]\nWtora cześć albo przywilej jest cudności, bo Panna Maryja nie telko na duszy, ale też na ciele była nacudniejsza od swego porodzenia, bo w tej Pannie była cudność i cielesna i cnotliwa, ktora stoi w cudności obyczajow a w jasności cnot. [...]\nTu by spytał, jeśli Bog mogł tę Pannę lepszą stworzyć niżli stworzył? Tu rozumiej, iż trzy rzeczy Bog nalepsze stworzył: napierwszą człowieczeństwo Krystusa, błogosławieństwo w niebie a Maryją Pannę. Tedy acz Bog mogł mocą niezwiązaną lepszą stworzyć Maryją jako kożde insze stworzenie, a wszako to nie było tak potrzebno, bo ją uczynił nalepszą, naświętszą, nadostojniejszą nad wszytko stworzenie, a to dosyć.\nCudność ciała Maryjej Panny stąd biorą. Gdy Maryja była naślachetniejsza na duszy nad stworzenie, tako miała być nadoskonalsza w ciele i nalepsza. Tego wywod jest, i<ż> naślachetniejszej duszy ma być ciało naślachetniejsze dano, ale dusza Maryjej była naślachetniejsza, przeto po ciele swego miłego Syna ciało dziwnej doskonałości a cudności. A tako się w niej spełniło pismo Judyt jedennastego kapitulum: "Nie jest taka niewiasta na ziemi w weźrzeniu, w cudności a w słodkości słow". Też to wywodzą, gdyż natura błędzić nie może, syn ma być podobien matce, a Krystus był miedzy syny ludzkimi nacudniejszy, przeto i ciało Panny było cudne, która cudność zależy w wysokości, farbie, w jakości, w członkow cudnym postawieniu. A przeto będzim baczyć o jej barwie, o jej wielkości, o cudnych członkach. I pytam, jeśli Maryja Panna była wielkiego albo małego zrostu? Na co Wojciech Wielki odpowieda, iż miała zrost słuszny, tak, iż ani barzo wielka ani mała, ale jako zależy na zrost wysoki cudny niewieści, co zrozumiej od Krystusa; bo ile zależało na Krystusa, miał ciało jako mąż nie jako obrzym ani jako karzeł, nic wyszy, jedno na ośmi dłoń wielkich, a na dziewięć mniejszych. Ale pospolicie tak wielki syn jako matka, przeto tak wysoka była Maryja jako jej miły Syn. Podług jako zależało cudnej Pannie, iż się w niej spełniło pismo Canticorum siodmego kapitulum: "O, jako cudnaś namilsza moja, zrostem twym przyrownana palmie".\nI spytał by tu, jeśli była tłusta a cielista abo sucha. Odpowieda Wojciech, iż w ciele Panny Maryjej była słuszna podobność, iż w niej nie była zbytnia tłustość ani suchość. Wywod tego: bo tłustość abo cielistość wielka pochodzi z zimna a z wilkoci, cienkość a suchość z gorącości a suchości. Gdzie się tedy w rowności zejdą ty czterzy rzeczy, tam bywa cudne ciało, jako było Maryjej.\nWtore rozumiej o jej barwie, iż troja barwa była rozumiana na ciele; pierwą bierzą z skory, wtorą z włos, trzecią z oczu. Pierwe pytanie: jakiej była barwy na skorze abo na ciele, jeśli białej albo czarnej, albo czerwonej, abo smieszanej. I kładzie Wojciech: z czerwona białej cudnej barzo, to jest biała rumiona, bo i cudna jest ta płeć i barzo czystego przyrodzenia.\nWłosy, pytam, jakie miała, i odpowiedam, iż nie owszeki miała kędzierzawych, bo takie włosy bywają w człowiece z zbytku, z zimna, a znamionują człowieka nadętego a zysku żądającego, co nie było w Pannie. Nie miała też rzadkich albo barzo miękkich, albo miąszych ani teże prawie białych, bo takie włosy znamionują człowieka tępego rozumu a trudnego ku nauce. Nie miała też lisowatych albo prawie czerwonych, co ukazuje zbytnią gorącość, a znamionują człowieka z przyrodzenia niewiernego. Były tedy jej włosy mierne, żołtoczarne, bo takie słuszają ku płci białej, rumionej; takie włosy się mienią, bo z młodu bywają żołte barzo, a potym czarne.\nRzek<ł>by mi: czemu Bog i natura włosy dała człowiekowi? Odpowiedam, iż dla okrasy, co słuszało też mieć Maryjej Pannie, a nie inaksze jeno czarne <z> żołta, bo gdy była biała rumiona na płci, słuszały jej włosy czarne. Wtore, takie jej włosy słuszały, iż takie włosy, gdy są cienkie, miękkie, znamionują dobre obyczaje a dobrej płci dobre przyrodzenie, bo czynią człowieka stałego, mocnego i ukazują mozg ciepły a suchy, ktore jest jego nalepsze przyrodzenie. A taki człowiek bywa wolen w smyślech swych a czujny, co już z pierwszego mego o żywocie Panny Maryjej pisania wiemy, iż było w Pannie Maryjej. To jeszcze zrozumiejmy z Weroniki, ktora ukazuje, iż włosy Pana Jezusa w brodzie i w głowie były czarne, tak u Maryjej.\nOczy miała czarne, bo czarne oczy, gdzie czarne włosy też, i to chędoży panny i człowieka. Też, iż od mozgu gorącego a suchego mniej wilkości idzie do oczu, a temu też rzadko bolewają abo płyną, iż mało wilkości mają, a mocne i ostre widzenie i cudność dają; tedy to słuszało Maryjej Pannie.\nJuż wypisać chcę kożdego członka słuszność, czego nie jest dziw, iż ta Panna była we wszytkich członkach przednie cudna, bo jej to słuszało z podobności, ktorą miała ku Krystusowi, tak z strony dusze, jako z strony ciała. Bo o niej było napisano Canticorum czwartego k<apitulum>: "Wszytkaś cudna, przyjaciołko moja, a makuła w tobie nie jest". Jeśli wszytka, tedy w kożdym członku. Jeszcze to możymy poznać, iż w kożdym członku była cudna z jej historyjej, jako pisze Epifanijusz, iż była Panna cudna na obliczu, barzo miernego wrostu, chędoga na wyobrażeniu, ciało jej jako mleko z rumionością, ku weźrzeniu miła.\nGłowa jej była niejako podługowata, czoło nieszerokie, ale gładkie, na czterzy grani, miernie wielkie, słuszne, pokorne, a zawsze na doł je spuszczała, taka bowim głowa a czoło ukazują człowieka opatrznego, mądrego a sromieźliwego. Oczy były cudne a jasne, na weźrzenie lubiezne, miernego weźrzenia, łaskawego, pokornego; źrzenica czarna, barzo jasna; brwi czarne, nie barzo gęste albo włosiste, ale słuszne. Nos prosty, niewielki, prosto idący, co znak jest stałości a roztropności. Jagody jej niepucołowate albo tłuste ani wyschłe, ale cudne, białe a rumione w barwie jako mleko a roża. Usta naświętsze, miłe, rozkoszne, wesołe, wszelkiej słodkości napełnione. Wargi czerwone a niejako odpieszniałe albo cieliste, tak iż nisza warga więcsza była niżli wysza, a to barzo słusznie, co znamionuje mężność a wielką stałość. Zęby jej były białe, proste, rowne a czyste. Podgarłek jej słuszny a w miarę, niejako na czterzy grani, gdzie szedł niejaki dołek przez pośrzodek. Szyja biała, jasna, nieotyła ani wyschła. Ręce gołe a słuszne, palce niejako troszkę krzywe, co ślachci barzo, długie, proste a gładkie. Wszytko ciało dziwną, Boską mądrością sprawione. Odzienie, jako sukienkę, miała z biała czerwoną, płaszczyk jakoby modry, tej barwy jako niebo jasne.\nChodzenie je<j> proste, słuszne a lekkie i miernie słuszne. Chodząc głowę skłoniwszy, jako Panna sromieźliwa, pokorna, a w kożdym nie telko uczynku, ale w pomyśleniu czysta a rządna, mężna stała; złym sroga, dobrym lubiezna, na weźrzeniu dziw wielki Boży. Głos jej milutki, głośny, słodki, wiesioły, tak iż rozlała się była łaska w uściech jej, jako napisano w psalmiech. Milczenie chowała, rzadko mowiła, aliż tego barzo była potrzeba, co jest nam nauka. Dziwnej cierpliwości, tak iż nigdy jej nie widziano rozgniewanej, nigdy się nie śmiała, prozno nie mowiła nigdy. Cudnych obyczajów była, kożdemu swą osobliwością miła, co się rzadko przygadza. Rozumu wysokiego i wielkiego, tak iż wszytkiej roboty niewieściej się robić nauczyła, też wszytki księgi prorockie mądrości, z młodu ze wnu pamiętając, umiała. Wszytkim pannam w kościele była w nabożeństwie, w pokorze przełożona, mając się za namniejszą, kożdej czyniąc poczesność, pełna będąc kożdej cnoty, wszytkich dobrych obyczajow, poczesnością słynąc, łaską. Przeto wszytcy ją czcili, miłowali i osobliwą chęcią się jej bali, tak iż się o jej cnocie chwała rozlała była jako o Sybillach.\nChcesz jeszcze rozumieć, iż Panna jest cudna, poznasz z dziwnego ukazania jej jednemu zakonnikowi, ktoremu gdy się ukazała, rzekł, iż nic wiesielszego, nic jaśniejszego, nic cudniejszego nie może być oglądano oczyma cielesnyma, jako cudną, miłą, rozkoszną, świętą, Boga pełną Matkę naszę, Pannę Maryją. [...]


Lublin: Sebastian Trojak nie będzie już w zarządzie województwa lubelskiego. Złożył rezygnację - Lublin24.pl - Najszybszy portal w mieście\nLublin: Sebastian Trojak nie będzie już w zarządzie województwa lubelskiego. Złożył rezygnację\nOpublikowano: pon, 7 lut 2022 14:12 2022-02-07T13:12:00.000Z\nSebastian Trojak | foto JN\nWiadomości Jeden z członków zarządu województwa lubelskiego zrezygnował ze stanowiska. Chodzi o Sebastiana Trojaka. Jego następca został już wybrany.\nSebastian TrojakJarosław StawiarskiSejmik Województwa Lubelskiegozarząd Województwa LubelskiegoBartłomiej Bałaban\nSebastian Trojak (Solidarna Polska) - członek zarządu województwa lubelskiego złożył rezygnację ze swojej funkcji i tłumaczył to "powodami osobistymi". Poinformowano o tym tuż przed rozpoczęciem poniedziałkowej (7 lutego) sesji sejmiku. Wiadomość przekazał Jarosław Stawiarski - marszałek województwa lubelskiego.\nTrojak był wicemarszałkiem od 2018 roku, czyli od początku kadencji obecnego zarządu i sejmiku. Zajmował się np. sprawami rolnictwa. Zanim został samorządowcem, był policjantem służby kryminalnej w KWP w Lublinie.\nCZYTAJ TAKŻE: Lublin: podsumowano połowę kadencji Zarządu Województwa Lubelskiego. Marszałek: Ostatnie miesiące z pewnością były dla nas wielkim wyzwaniem\nZastąpi go Bartłomiej Bałaban - dziennikarz TVP3 Lublin. Wczęsniej był pracownikiem sądu i społecznikiem.


archiwum 30.01.2014 08:38\nPierś indyka z sosem cytrynowym Fot. Marcin Kielbiewski\npo 3/4 szklanki rodzynek i suszonych moreli\npo łyżeczce miodu i cukru\nodrobina szafranu lub kurkumy\nRodzynki moczymy w winie. Umytą pierś solimy, oprószamy pieprzem, skrapiamy sokiem cytrynowym i zostawiamy na parę godzin w lodówce. Następnie obsmażamy na oleju i wkładamy do naczynia do pieczenia. Dodajemy masło, opłukane morele i namoczone rodzynki. Wstawiamy przykryte naczynie do piekarnika nagrzanego do 200°C i pieczemy 40 minut, do miękkości. Pod koniec pieczenia odkrywamy, aby mięso się zrumieniło. Jeśli trzeba, w trakcie pieczenia podlewamy wodą.\nPrzygotowujemy sos: do rondelka wlewamy sok z cytryny, bulion i pół szklanki wody. Dodajemy miód, cukier, starty imbir i podgrzewamy, aż cukier się rozpuści. Doprowadzamy do wrzenia. Mąkę mieszamy z odrobiną zimnej wody i wlewamy do rondelka, mieszając, aż sos zgęstnieje. Zestawiamy z ognia, dodajemy szafran lub kurkumę i doprawiamy solą. Indyka podajemy z sosem oraz mieszankę białego i dzikiego ryżu.\nCzerwona zupa cebulowa Fot. Bogdan Biały\n100 g pieczarek lub garść suszonych grzybów\n1-2 liście jarmużu lub białej kapusty\nPrzygotowujemy wywar. Obrane warzywa kroimy na średnie kawałki. W dużym garnku rozgrzewamy oliwę, wrzucamy marchewkę, selera, pora, grzyby, jarmuż (lub kapustę). Smażymy, aż warzywa mocno się przyrumienią. Dodajemy pozostałe składniki. Doprowadzamy do wrzenia, zmniejszamy ogień i gotujemy 3 godziny. Cedzimy, wlewamy wywar do garnka i gotujemy jeszcze godzinę, tak aby pozostało 1,5 litra\nbulionu. Odlewamy 600 ml ? tyle potrzebujemy do zupy (resztę można zamrozić). W innym garnku rozgrzewamy odrobinę oliwy, podsmażamy cebule pokrojone w piórka i śliwki pokrojone w paski. Gdy zmiękną, dodajemy czosnek pokrojony w plasterki i tymianek. Smażymy chwilę. Wlewamy wywar i wodę, gotujemy 15 minut. Doprawiamy solą, pieprzem, miodem i sokiem z cytryny.\nRożki z farszem szpinakowym Fot. Arkadiusz Ścichocki / Agencja Wyborcza.pl\nRożki z farszem szpinakowym\nPrzygotowujemy farsz. Szpinak rozmrażamy i odciskamy w rękach. Posypujemy szczyptą soli. Cebulę i pory drobno siekamy, podsmażamy na oliwie, dodajemy szpinak. Smażymy, cały czas mieszając, aż cały płyn odparuje. Szpinak odstawiamy do ostygnięcia, dodajemy drobno posiekany koperek, pokrojony na małe kawałki ser oraz kaszkę kukurydzianą. Całość doprawiamy pieprzem. Gdy farsz jest już gotowy, rozmrażamy i rozwijamy ciasto. Kroimy na kwadraty. Każdy kawałek ciasta smarujemy do połowy farszem, składamy na pół i zalepiamy brzegi. Smarujemy rożki roztrzepanym żółtkiem i pieczemy przez 25 minut.\n150 ml likieru pomarańczowego\nPiekarnik nagrzewamy do 180°C. Foremkę na muffinki wykładamy papilotkami. Przygotowujemy ciasto. Mąkę, proszek do pieczenia, sodę, imbir i sól przesiewamy i odstawiamy. Oba rodzaje cukru mieszamy, po czym dodajemy masło i skórkę pomarańczową. Całość miksujemy, aż uzyskamy jednolitą, jasną masę. Dodajemy jajka, a następnie białka, gdy jajka dobrze połączą się z masą. Stopniowo dodajemy suche składniki\nna przemian z maślanką, likierem i sokiem pomarańczowym. Masę przelewamy do papilotek do 2/3 wysokości. Następnie pieczemy przez 18-20 minut ? do suchego patyczka. Po upieczeniu zostawiamy babeczki na kilka minut w foremce, następnie przekładamy je na kratkę do wystudzenia.\nSemifreddo jogurtowe Fot. Paweł Kiszkiel / AG\n50 g orzechów pistacjowych (niesolonych)\nZ cytryny ścieramy skórkę i wyciskamy sok. Jogurt mieszamy z sokiem i skórką cytrynową, dodajemy cukier puder i posiekane pistacje (kilka zostawiamy do dekoracji). Białka ubijamy na pianę ze szczyptą soli i delikatnie mieszamy z masą jogurtową. Przekładamy do szklaneczek i wkładamy do zamrażalnika na 4-5 godzin. Przed podaniem posypujemy pozostałymi pistacjami oraz odrobiną papryki.\nPieczony indyk kojarzy się ze Świętem Dziękczynienia. Podajmy zatem wino produkowane w Ameryce Północnej.\nStany Zjednoczone są jednym z ważniejszych krajów winiarskich świata, a kalifornijskie cabernet sauvignon zalicza się do światowej czołówki. Trudno także nie wspomnieć o lokalnym szczepie zinfandel, który daje potężne wina owocowe o wysokim poziomie alkoholu. Poza sławnymi winami czerwonymi istnieje\nrównież szeroki wachlarz białych. Mocne, beczkowe, maślane chardonnay oraz dojrzewające w dębowych beczkach sauvignon blanc. Znaleźć tu można również interesujące przykłady win ze szczepów viognier, a także marsanne, roussanne. I właśnie te wina, viognier marsanne roussanne, polecam szczególnie do prezentowanej potrawy. Rodzynki, suszone morele oraz dodatki w postaci miodu i cukru będą miały znaczący wpływ na charakter tego dania. Dlatego wina wyraziste, z odrobina ciała, przyjazną kwasowością i dojrzałym aromatem powinny stanowić dobraną parę z indykiem w sosie cytrynowym. Z uwagi na małą dostępność win ze wspomnianych szczepów warto posiłkować się trunkami z Francji. Styl wina z apelacji francuskich jest odmienny od amerykańskich, ale wiodący charakter aromatów zostanie zachowany.


Pułkownik House / Colonel House (2018) - Lektor » Filmy ONLINE - FOnline.pl\nPułkownik House / Colonel House (2018) - Lektor\nPułkownik House / Colonel House (2018) - Lektor online\nFilm przybliża życie i działalność polityczną Edwarda Mandela House-a, amerykańskiego dyplomaty, który znacząco przyczynił się do przywrócenia na mapę świata Polski i innych europejskich państw. Często był określany mianem "pułkownika", choć nie posiadał żadnego stopnia wojskowego. Cieszył się opinią najbardziej zaufanego doradcy prezydenta USA, Thomasa Woodrowa Wilsona. House miał olbrzymi wpływ na strategię polityczną Stanów Zjednoczonych w okresie I wojny światowej i po jej zakończeniu.\nFilm dostępny jest do oglądnięcia na zewnętrznym serwerze w kategorii 2018 / Dokumentalny. Polski tytuł filmu to "Pułkownik House" a zagraniczny "Colonel House" który premiere miał w "2018" roku. Nasz portal automaytcznie indeksuje działające video i dodaje do naszego zbioru. Tutaj znajdziesz zawsze najnowsze nieusuniete filmy do oglądniecia zupełnie za darmo.\nPułkownik House online, Pułkownik House 2018 online, 2018 Pułkownik House online, filmy online Pułkownik House\nColonel House online, Colonel House 2018 online, filmy online 2018 Pułkownik House / Colonel House (2018) - Lektor online, lektor, napisy, dubbing, bez pobierania, 2018 / Dokumentalny online\nOnline Lektor ekino-tv ekinomaniak fili filmy vod filmy zalulaj ekino-tv.pl filmy filmy online film zalukaj cda filmy cda 2018 Dokumentalny Pułkownik House Colonel House frag\nOuija House - ENG (2018) - ENG\nMandela: Droga do wolności / Mandela: Long Walk to Freedom (2013) - Lektor\n2013 / Biograficzny / Dramat\nScooby-Doo! Wyprawa po mapę skarbów / Scooby-Doo! Adventures: The Mystery Map (2013) - Lektor\nMały pułkownik / The Little Colonel (1935) - Lektor\nDramat / Familijny / Komedia


II urodziny woj. Łódzkiego / Dark Soldier – Airsoft Game\n3 czerwca 2017 7 czerwca 2017 admin 1045 Views 0 Comments\nDate: 23 Czerwiec 2017 3:00 pm – 25 Czerwiec 2017 3:00 pm\n0 – 350 – AUTO W POBLIŻU SZTABU\n351 – 450 – AUTO LAS\n451 – 650 – SINGIEL\n650 – MAX\nMancraft, hp, tipman i inne z możliwością zmiany ciśnienia – możliwość założenia plomby\nSTRONY I STYLIZACJA\nZombie – czyli postacie polujące na ludzi. Znajdują się w laboratorium gdzie są nieśmiertelne. Poza laboratorium (200m od centrum) ilość promieniowania jest o wiele mniejsza przez co są śmiertelne.\nStylizacja: zombie, czyli faktycznie pracownicy laboratorium którzy otrzymali kilkukrotnie dawkę napromieniowania która spowodowała nieodwracalne mutacje. Na calach pracowników oraz ich ubraniach są widoczne ślady eksplozji rany i krew. poruszają sie powoli nie mogą biegać. w chwili znacznego hałasu czy oddania strzału przez wojsko/policje/cywili mogą biegać\nCywile – prości ludzie zamieszkujący państwa Enebde i Petis. Mogą poruszać się po terenie gry, mogą być uzbrojeni ale tylko część z nich ma wydane pozwolenie na posiadanie broni.\nStylizacja ubranie cywilne dopuszczony plecak, torba z Biedronki\nPolicja – grupa funkcjonariuszy pełniących również funkcję straży granicznej. Mają możliwość patrolowania terenu obu państw. Mają możliwość zatrzymania każdego poza zombie do kontroli. Możliwość przekupienia\nW razie kontroli przez policję podejrzani trafiają na komisariat. W razie stawiania oporu policja może zabić podejrzanego jeśli będzie miała ku temu podstawy lub w chwili nielegalnego przedostania się przez granice.\nStylizacja czarne spodnie i jasno niebieska koszula.\nWojsko – pozostali uczestnicy którzy wewnętrznie w danym państwie są podzielenie na 2 odrębne grupy:\n*grupa 1 – wojsko walczące na granicy obu państw,\n*grupa 2 – wojsko walczące oraz wykonujące rozkazy\nStylizacja: pkt 7 (poniżej)\nBroń „biała” – dotyczy wojska, cywili i policji we własnym zakresie tylko noże wykonane z pianki, o max. długości 30 cm (zakaz używania gumowych „kupnych” noży). Na terenie gry do znalezienia będzie niewielka ilość pałek z pianki otulinowej, które zapewni organizator.\nKAŻDA BROŃ BIAŁA PRZECHODZIĆ BĘDZIE SZCZEGÓŁOWĄ KONTROLĘ I TYLKO TAKĄ BĘDZIE MOŻNA WNIEŚĆ NA TEREN.\nTrafienie z broni palnej:\nPierwsze trafienie – rana postrzałowa: ranny oznacza się jako trafiony (czerwony kolor szmaty) Opatrywanie trwa tyle co założenie całego opatrunku, po tym ranny wraca do gry.\nDrugie trafienie po opatrzeniu – to śmierć. Gracz odczekuje 1 minutę i schodzi na RESP.\nTrafienia z broni białej:\n– 1 cios. Gracz (zombie) odczekuje 1 minutę i schodzi na RESP.\nModerowany podczas rozgrywki\nKONTAKT Z POSTACIAMI (ZOMBIE)\nKażde dotknięcie, klepnięcie, złapanie lub kontakt z Zombie to natychmiastowa śmierć. Są wrażliwe na dźwięk i ruch.\nZOMBIE SĄ NIEŚMIERTELNE (na terenie laboratorium około 200m od centrum) I NIE WOLNO DO NICH STRZELAĆ. W razie oddania strzału w kierunku zombie, bestia jest rozwścieczona, może biegać. Jest możliwość zabicia zombie przy pomocy noża lub pałki.\nSchwytanych lub rannych i zabitych Ludzi w fazie „oczekiwania” można przeszukać i odebrać im wszelkie przedmioty gry. Przeszukanie może odbyć się fizycznie lub po słownej komendzie – wybór należy do Was.\nPolicja (30 osób) – Sebastian Strojny\nZombie (30 osób) – Krystian Strojny\nCywile (40 osób): – Maksymilian Graczyk\nwojsko grupa 1 (40 osób): – Wojtek Jakubiak\nwojsko grupa 2 (40 osób): – Tymek Tymo\nCywile (40 osób): – Patryk Yogi Fijałkowski\nwojsko grupa 1 (40 osób): Krystian Madixs Sipiński\nwojsko grupa 2 (40 osób): – Jacek Grajnd\n– Marpat Wodland\n– A-TACS FG\n– Pencott Greenzone\n– Pozostałe mundury w leśnym maskowaniu\nKto się nie dostosuje, zostanie oklejony na obu ramionach taśmą w dość oczojebnym odcieniu zieleni.\n– Pantera pustynna\n– DPM Desert\n– Desert 3c\n– Desert 6c\n– Marpat desert\n– A-TACS AU\n– Jednolite kolory inne niż zielony\nKto się nie dostosuje, zostanie oklejony na obu ramionach oczojebną pomarańczowa taśmą.\n1. ochrona państwa (sztabu)\n2. Odnalezienie wszystkich części DS\n3. Odnaleźć laboratorium i przetransportować ogniwa nuklearne do bazy\n4. Wykraść z laboratorium stabilne ogniwa nuklearne z reaktora i przetransportować je do bazy\n5. Ochrona konwoju zmierzającego do wioski\n6. Obrona w czasie konstrukcji bomby jądrowej\n7. ostateczny atak na Petis\n7. ostateczny atak na Enebde\n1. obrona laboratorium\n2. atak na komisariaty policji\n3. atak na wioskę Petis\n4. atak na wioskę Enebde\n5. Ostateczny atak z bombą nuklearna na wrogie państwo\n1. Kontrola na przejściu granicznym\n2. kontrolowanie cywili oraz wojska\n3. Walka po stronie państwa które więcej zapłaci\n4. Patrolowanie terenów obu państw\n3. Pomoc w przekupieniu policji\n4. pomoc na przejściu granicznym\n7. ostateczny atak na wrogie państwo\nWięcej na: https://www.facebook.com/events/1144510982290275/\n← Pro Defense 2017 – Targi proobronne w Ostródzie\nOgólnopolski Zlot ASG W-Armia XI’17 Gołdap →\nMERC Dollars 2.5 w 4 Kwiecień 2020 18:00\nMierkura IV – Impreza Airsoft w 5 Kwiecień 2020 08:00\nRanger School Spring 2020 – Training / Szkolenie w 16 Kwiecień 2020 18:00\nOperacja Silver Wing 7 Uranus 26h w 17 Kwiecień 2020 15:00\nOperation SNAFU India – Impreza Airsoft w 17 Kwiecień 2020 18:00\nOperacja Jurij 6 Nowe Rozdanie – Impreza Airsoft w 18 Kwiecień 2020 06:00\nOperacja „ZACZEP” – Impreza Airsoft w 18 Kwiecień 2020 09:00\n8 lat później – Impreza Airsoft w 19 Kwiecień 2020 08:00\nOperacja „Escape from DAG” – Impreza Airsoft w 26 Kwiecień 2020 08:00\nMadBall Competition AirSoftChallenge by co2c – Impreza Airsoft w 26 Kwiecień 2020 10:00\nPrzez 673414, 1 tydzień temu\nPrzez DelPoko, 2 tygodnie temu\nPrzez siwyboss, 3 miesiące temu\nPrzez Alek22, 3 miesiące temu\nPrzez niebieski997, 3 miesiące temu\nPrzez NowakArtur, 6 miesięcy temu\nPrzez olostg, 6 miesięcy temu


Strażacy będą zasileni w samochody - Tygodnik Szczytno - to się czyta\nJest szansa, że jeszcze w tym roku do strażaków-ochotników z Szyman i Lipowca trafią nowe samochody gaśnicze. Na ten do Szyman gmina już ogłosiła przetarg. - Nie możemy doczekać się tego auta – zaciera ręce z radości Andrzej Gers, prezes OSP Szymany. - Będzie to nasz drugi wóz bojowy, ale naprawdę jest on nam niezbędny.\nData: Piątek, 2021-03-26 09:09:11\nŚredni wóz bojowy, który jeszcze w tym roku trafi do Szyman ma kosztować około 220 tys. zł i ma być w pełni wyposażony.\n- Staramy się sprostać oczekiwaniom naszych strażaków ochotników, bo jest to w interesie nas wszystkich – mówi wójt Sławomir Wojciechowski. - To oni często są na miejscu tragedii jako pierwsi. Im będą mieli lepszy sprzęt, tym skuteczniejsza pomoc.\nW tej chwili OSP Szymany dysponuje średnim samochodem gaśniczym scania.\n- Ma już swoje lata, ale na szczęście jest zadbany i w pełni sprawny – mówi prezes OSP Szymany druh Andrzej Gers. - Przez 10 lat, gdy go użytkujemy, tylko raz zdarzyła mu się poważna awaria. Drugi samochód, z większą beczką na wodę, jest nam potrzebny, bo zdarzeń przybywa, a poza tym w sąsiedztwie jest też lotnisko, które zabezpieczamy.\nStrażacy z Szyman nie narzekają też na brak chętnych do wstępowania w ich szeregi.\n- Mamy 14 druhów z pełnymi kwalifikacjami, którzy uczestniczą w akcjach – wylicza prezes Gers. - Ale łącznie jest nas ponad 30. Myślę, że jest to prężna i rozwijająca się jednostka.\nOSP Szymany powstała w 1896 roku, po wojennych przerwach reaktywowana została w 1946 roku. Andrzej Gres jest prezesem jednostki od 2004 roku. - Rocznie do akcji wyjeżdżamy ponad 40 razy – mówi. - Te największe, które pamiętam, to pożar stogów słomy w Lemanach i w Kołodziejowym Grądzie. Były to ponad 20-godzinne akcje.\nNowy samochód to także konieczność przebudowania garażu przy strażnicy.\n- Brama wjazdowa jest za wąska i za niska – mówi prezes Gers. - Musimy to zmienić. Mam nadzieję, że uda nam się to zrobić do czasu przyjazdu naszego nowego samochodu.\nNa nowy samochód w tym roku mogą też liczyć strażacy z OSP Lipowiec.\n- Rzeczywiście przymierzamy się do takiego zakupu – zdradza tajemniczo wójt Wojciechowski. - Prawdopodobnie będzie to całkowicie nowe auto. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.\nW ubiegłym roku gmina Szczytno swoim strażakom kupiła aż trzy samochody. Trafiły one do Olszyn, Gawrzyjałek i Trelkowa.