The Zolom’s Age – PartII: Zagadka Drowa | The Zolom's Age by Eo Nagisa\nThe Zolom’s Age – PartII: Zagadka Drowa\nZimno. Mróz. Chłód. Wszystkie te słowa nie oddawały tego, co teraz czułem. Leżałem na czymś twardym, przeraźliwie zimnym, przypominającym w dotyku skałę. Moje kończyny były bardzo obolałe, miałem ochotę krzyczeć wniebogłosy, jeśli to by mi w czymkolwiek pomogło. Razy zadane przez Mistrza i Hayato wydawały się leciutką pieszczoną w porównaniu z tym nowym rodzajem bólu. Jeszcze nigdy nie czułem się tak, jak teraz. Próbowałem przypomnieć sobie ostatnie chwile, w których brałem udział i widziałem we wspomnieniach jedynie sylwetkę Księcia Sory, jego wredny uśmiech, a później gniew Lidera. Moim ciałem targnął dreszcz i chwilę później odkryłem, że jednak żyję. Shun widocznie nie dokończył sobie zabawy, chociaż zdawało mi się, iż już nic gorszego przytrafić mi się nie mogło. Zastanawiałem się, w jaki sposób Mistrz pobił mnie w tak nadzwyczajny sposób, że zamiast ran czułem wyłącznie lodowato zimne ręce i nogi. Poruszyłem się i w tej samej chwili usłyszałem szczękanie łańcuchów, co oczywiście przypomniało moim kończynom jak bardzo były zdrętwiałe. Coraz mniej mi się to podobało. Wyraźnie czułem, jak lekki wietrzyk smagał mnie po odsłoniętym ciele i wówczas zdałem sobie sprawę, że leżałem na jakimś głazie zupełnie nagi. Wzdrygnąłem się, gdy czyjaś zimna, śliska dłoń dotknęła mojej klatki piersiowej i zaczęła rysować na niej jakieś dziwne symbole. Uchyliłem powieki, ale jedynym, co udało mi się zobaczyć była ciemność. Zacząłem się szarpać, starając się uciec od nieznajomego dotyku i jednocześnie chcąc zrzucić opaskę z oczu. Bez wzroku czułem się kompletnie bezbronny i prawie wrzasnąłem, gdy czyjeś palce zacisnęły się na moim ramieniu.\n– Och, a więc nasza *gwiazda* już się obudziła… – usłyszałem bardzo znajomy, kpiący głos.\n– Gdzie ja jestem?! – rzucałem głową na boki, uciekając od ręki.- Mistrzu, co to wszystko ma znaczyć?! Dlaczego jestem przykuty do jakiegoś zimnego kamienia?! Dlaczego mam zawiązane oczy?!\n– Żebyś się nie bał – odpowiedział gładko. – Teraz moja kolej na pytania: co ty zrobiłeś w dzień przyjazdu Księcia Sory?\n– Kłóciłem się z nim! Odwiążcie mnie!\nNagły zimny podmuch i Mistrz zerwał z moich oczu opaskę. Poczułem jak opada mi szczęka, co w obecnej sytuacji było wręcz irracjonalnym zachowaniem zważywszy na to, że cały czas trząsłem się ze strachu. Takiego widoku nie spodziewałem się jednak zastać: gładka i urodziwa twarz Shuna była umazana we krwi, a gdzieniegdzie znajdowały się niewielkie rany, jakby Lider postanowił ich nie opatrywać, gdyż zaabsorbowało go coś innego. Podejrzewałem, że tak przejął się moją pobudką, iż postanowił odłożyć swoje sprawy na później. Spojrzenie Mistrza było inne, niż zazwyczaj, nie wierzyłem, że nachyla się nade mną człowiek, który przecież tak bardzo lubił mnie gnębić. To było dla mnie niepojęte, w jaki sposób w tych jasnobłękitnych oczach mogła kryć się nadzieja i wyczekiwanie, a nie zwyczajna drwina. Z pewnością nie wyglądałem zbyt inteligentnie, ale zastanawiało mnie, jaką minę miałby mężczyzna, gdyby zobaczył się teraz w lustrze. Nie znałem go od tej *lepszej* strony, nie wierzyłem, że w ogóle mógł ją posiadać. Był silny, dumny, wzbudzał szacunek i roztaczał wokół siebie potężną aurę, przez którą miało się pewność, iż nie ważne, co by się zrobiło, zawsze będzie się od niego gorszym.\nOdwróciłem wzrok nie mogąc znieść tego innego spojrzenia i korzystając z okazji rozejrzałem się przelotnie. Leżałem zupełnie nagi na ołtarzu w kamiennym pomieszczeniu bez okien, gdzie jedynym źródłem światła było kilkanaście świec, w jakiś dziwny sposób przymocowanych do ścian. Otaczało mnie pięciu ubranych w szkarłatne szaty mężczyzn, którzy mieli ręce złożone, jak do modlitwy. Kolejnych trzech smarowało moje ciało jakąś dziwną, śliską i przede wszystkim zimną substancją. Poczułem się okropnie zażenowany będąc przykuty łańcuchami do wielkiego głazu, nie pomijając tego, że zostałem pozbawiony nawet tej najmniejszej części ubrania, jaką była bielizna. Na moją twarz wstąpił szkarłatny rumieniec. Usiłowałem jakoś złączyć nogi, ale mocne łańcuchy wybitnie mi to uniemożliwiały. Jeszcze raz spojrzałem na twarz Lidera. Uśmiechnął się lekko, prawdopodobnie widząc moje zmieszanie. Właśnie otwierałem usta, aby dokończyć rozmowę z Mistrzem, ale wydarł się z nich tylko gardłowy jęk, co było spowodowane przez kolejną zimną dłoń rysującą skomplikowane wzory na moich nogach.\n– Nie bój się… Wszystko, co delikatne w tej ceremonii już się dla ciebie skończyło… Na szczęście… – powiedział sennym i znudzonym głosem Shun, uśmiechając się sadystycznie.\n– Jakiej *ceremonii*?! – warknąłem, usiłując się trochę unieść. – Nie przypominam sobie, abym wyrażał zgodę na bycie główną atrakcją jakiegoś chorego obrzędu!\n– Ale chyba lepsze to niż śmierć, co? – Lider uniósł brwi i nachylił się nade mną. – Ten rytuał służy wypędzeniu z twojego ciała demona imieniem… Jak mu tam było… Ach tak! Demona imieniem Faust.\n– Jakiego znowu demona?! – wrzasnąłem, a do tonu mojego głosu wdarła się histeria. – Nie ma żadnego demona! Pobiłeś mnie i straciłem przytomność! Nie uwierzę w żadne twoje kity, jasne?!\n– Jeżeli sądzisz, że… – po minie Shuna wywnioskowałem, że naprawdę się wkurzył. Nie zdążył się jednak wysłowić, gdyż wpadł mu w słowo jeden z modlących się kapłanów.\n– Panie… Musimy przerwać ceremonię…\n– Co?! – w głosie Lidera dało się słyszeć wyraźny zawód. – A to, czemu?!\n– Demon nie chce odejść, a jeśli go rozgniewamy nie będzie za wesoło, ani dla chłopaka, ani dla całego Niflheim. Dobrze widziałeś Panie, co się stało z najsilniejszą drużyną Łowców, jaką dysponowała Akademia.\n– To, co w takim razie sugerujesz?! – patrzyłem to na jednego, to na drugiego. Bawiła mnie ta sytuacja, a moje zażenowanie przeszło, jak ręką odjął. – Chcesz, żebym wypuścił tego smarkacza?! Nie zdajesz sobie sprawy z niebezpieczeństw, jakie mogą czyhać na pozostałych uczniów Akademii?!\n– Nigdy nie będziemy mieć, co do tego pewności, ale może lepiej by było, gdyby chłopiec porozmawiał z demonem, to ułatwiłoby nam sprawę.\n– *Porozmawiał*?! – Shun już nie ukrywał swojej złości. Cieszyłem się, że nie wrzeszczał na mnie. Kilku kapłanów wycofało się w głąb pomieszczania pozostawiając swojego kolegę na pastwę losu. Nie wiedziałem wprawdzie, czemu miała służyć prowadzona rozmowa, ale wyraźnie czułem jak mój żołądek się skręca, a to nigdy nie wróżyło dobrze. – Ten gówniarz nie potrafi dobrze napiąć cięciwy łuku i mam mu pozwolić na rozmowę z demonem, który wybił w pień moich najlepszych żołnierzy?!\n– Nie moja wina, że wszystkie te struny są przeciwko mnie! – odezwałem się szybko. – Poza tym to wszystko twoja wina! Nie masz prawa tak się na mnie gapić podczas zajęć!\n– W tym mieście ja jestem prawem i mogę robić, co chcę, kiedy chcę i z kim chcę, a żaden rozwydrzony dzieciak nie będzie się do tego wtrącał!\nTaka kłótnia mogła się ciągnąć godzinami. Pierwszy raz od dwóch miesięcy czułem się bezpieczny w towarzystwie Lidera. Byłbym skończonym kretynem, gdybym nie zauważył zmiany, jaka w nim nastąpiła. Nawet nie próbował mi grozić, nie podnosił na mnie ręki, co w obecnej sytuacji nawet nie sprawiłoby mu trudności. Pomyślałem sobie, że może wpływało na to towarzystwo kapłanów, jednak zmieniłem zdanie widząc, jak większość z nich trzęsie się za każdym razem, gdy Lider podnosił głos. Przez chwilę czułem się bezkarny, ale wiedziałem, że nie należało przesadzać. Miałem bardzo wyraźny obraz tego, co mógłby zrobić ze mną Shun, gdyby sprawa zagadkowego *demona* wreszcie się wyjaśniła.\nW końcu, kiedy skończyły się nam przekleństwa i zaczęliśmy się wyzywać od wombatów, ocelotów oraz innych mniej szlachetnych zwierząt, kapłan przerwał nam tę jakże ciekawą wymianę zdań. Obaj popatrzyliśmy na niego wilkiem, ale nie odezwaliśmy się więcej do siebie. Poczułem się jakoś dziwnie odprężony mogąc pokłócić się z kimś tak ważnym, jak Lider. Chwilę później stałem już na własnych, zdrętwiałych nogach. Tunika, jaką podarowali mi wielkoduszni kapłani była na mnie ciut przydługa, ale to może nawet lepiej – gdy w pobliżu znajdował się przyczajony Shun, lepiej nie pokazywać, co poniektórych części ciała. Z trudem mogłem powstrzymać śmiech, widząc strojącego fochy Mistrza. Najwyraźniej popsułem mu dobrą zabawę i już nie zamknie mnie w karcerze za impertynencje, jak najwyraźniej planował.\nWszyscy uczniowie omijali nas szerokim łukiem, gdy tylko znaleźliśmy się w zasięgu ich wzroku. Mordercze spojrzenie Lidera z pewnością przyćmiewało mój rzekomy popis, jaki dałem na boisku. Do tego wlokło się za nami paru kapłanów, którzy *musieli* uczestniczyć w mojej rozmowie z demonem. Wszystko jak w bajce i z górki szkoda tylko, że Shun nie podzielał mojego optymistycznego nastawienia. Wiedziałem, iż był zirytowany, każdy wręcz uskakiwał mu z drogi, lecz nie byłem do końca pewny, co wpłynęło na pogorszenie się jego samopoczucia. Kłócąc się z Mistrzem zacząłem dostrzegać jego *ludzkie* cechy, nie był już tą nadnaturalną istotą, chociaż istotnie nadal sprawiał takie wrażenie. Wciąż był niebezpieczny, dumny i do tego zły. Takich ludzi nie denerwowały jakieś drobnostki, widocznie Shun musiał coś bardzo przeżyć, skoro tak otwarcie się złościł niemal bez powodu. Nauczyciele zostali już poinformowani o nieudanej ceremonii i naszych dalszych celach, jednak duże grupy profesorów – niby to przypadkowo – zawsze kręciły się w pobliżu. W drodze do podziemi – Bóg jeden wiedział, po co mnie tam ciągnęli – kilka razy spotkaliśmy Hayato, który był tym wszystkim najbardziej zafascynowany. To całe uwielbienie, jakie można było dostrzec w jego oczach skierowane było oczywiście do Mistrza. Nie on jeden tak go cenił, w Akademii prawie każdy uczeń chciałby postawić swojemu Liderowi pomnik, gdyby tylko nadarzyła się jakaś okazja. Prawda, białowłosy stanowił idealny wzór dla każdego nastolatka, ale żeby aż tak go wielbić? Zapomniałem chyba wspomnieć, że Shun był najsławniejszą postacią *po tej stronie życia*, jak często mówił jego fanatyk, a mój przyjaciel Nizar. Być może opowiadał mi, dlaczego mężczyźnie należało się uwielbienie, ale zwykle z jego wywodów udawało mi się pochwycić tylko trzy słowa: „Słuchasz ty mnie?!”\nZeszliśmy w końcu pod pokład… to znaczy do piwnicy… znaczy się podziemia. Korytarze nie różniły się zbytnio od tych w Akademii, jedyną nowość stanowił brak okien, co było chyba normalną rzeczą, jak na lochy. Rozglądałem się dookoła z zainteresowaniem, podczas gdy Mistrz, co raz podstawiał mi nogę zwalając później winę na jakiś odstający kamień. A może to kamienie zmówiły się przeciwko mnie?\n– To tutaj – Lider wepchnął mnie do jakiegoś pomieszczenia, w którymś z kolei korytarzu.\nNie ukrywałem, że poczułem się trochę zawiedziony wchodząc do środka. Komnata była dość duża i przestronna, ale o wystroju nie dało się powiedzieć dobrego słowa. Wszystkie ściany zajęte przez postrzępione i stare gobeliny, na suficie zakurzony, pokryty pajęczynami żyrandol, kilka świeczników ustawionych po rogach i rzędy ław przed ogromnym lustrem. Senne „wow” wyrwało mi się z ust. Znaczy koniecznie musiało się wyrwać, bo gdybym ziewnął, jak zamierzałem, Mistrz mógłby pomyśleć, że obrażam jego majestat *wyrażając* taką haniebną opinię w jego Akademii. Rozejrzałem się jeszcze raz, trochę uważniej niż ostatnio, lecz jedyną nowością, jaką dostrzegłem był mały pajączek spuszczający się po nici i ginący po chwili w jakiejś szczelinie w podłodze. Wmówiłem sobie, iż znalazłem się w jakiejś opuszczonej kaplicy, aby trochę ubarwić zupełnie nudną komnatę. Lider brutalnie pchnął mnie w stronę ław i mało brakowało, żebym się przewrócił. Rzuciłem mu wściekłe spojrzenie, po czym podszedłem do tej stojącej dokładnie naprzeciw lustra i skrzyżowałem ręce na piersi.\n– Co dalej? – zapytałem, uśmiechając się drwiąco. – Mam usiąść i podziwiać swoją urodę, czekając aż wpadnę w samouwielbienie?\n– Masz usiąść i rozmawiać z demonem!… – warknął Shun. Jak to dobrze, że byłem mu jednak do czegoś potrzebny, mogłem przynajmniej teoretycznie czuć się bezpieczny. – Masz szczęście, że jesteś mi jeszcze potrzebny… – Cholera, zawsze muszę wykrakać…\nNaburmuszyłem się i z ociąganiem wykonałem polecenie. W starych, drewnianych ławach po lewej usiedli kapłani, co usłyszałem bardzo wyraźnie po nieprzyjemnym skrzypieniu mebli. Lider zajął miejsce po mojej prawej stronie i udało mi się zauważyć, że lekko dygotał; widocznie nie mógł znieść myśli, iż teraz ja byłem tu najważniejszy. Zerknąłem na duchownych: patrzyli na mnie z wyczekiwaniem, a ich oczy przypominały wielkością talerze obiadowe. W tych zwykle małych, paciorkowatych ślepkach dostrzegłem uwielbienie… Mistrz pewnie o to się tak pieklił! Teraz prócz medium byłem również guru kapłanów. Poczułem się dużo lepiej z tą myślą.\n– Przestań się tak głupio szczerzyć, tylko nawiąż kontakt z demonem! – krzyknął Lider.\n– Ciekawe, w jaki sposób?! – warknąłem, odwracając głowę w jego stronę.\n– Patrz na lustro, idioto!\n– No patrzę i…\nPoczułem jak z wrażenia opadła mi szczęka. Dokładnie przed sobą w miejscu gdzie powinno być moje lustrzane odbicie, zauważyłem zupełnie obcego mi mężczyznę. Nigdy nie widziałem tak wielkiego faceta. Zwierciadło mogło mieć około czterech metrów wysokości, a wzrost nieznajomego przekraczał ponad połowę. Jego cera była biała niczym najczystszy śnieg, gładka i sprawiająca wrażenie niezwykle delikatnej i miękkiej w dotyku. Pasma czarnych, jak heban włosów były oplecione wokół ogromnych, błoniastych i ostrych skrzydeł. Nawet nie próbowałem sobie wyobrazić, jaka byłaby ich rozpiętość. Zamurowało mnie, pierwszy raz w życiu przyszło mi oglądać tak zdumiewające zjawisko. Jak dotąd jedynym fascynującym mnie tematem były Zmory i mroczne elfy, nawet nie dopuszczałem do siebie myśli o rzekomym istnieniu demona. Nie potrafiłem zatrzymać wzroku, chciałem go obejrzeć szybko z każdej strony najlepiej kilkanaście razy. Mężczyzna zmrużył swoje srebrne, świecące oczy z cienką, pionową źrenicą i wykrzywił wąskie, bladoróżowe wargi w leciutkim uśmiechu. Uniósł białą dłoń i wyciągnął ją w moją stronę, pochylając się odrobinę do przodu. Byłem oczarowany. Długie, szczupłe palce demona zakończone były czarnymi pazurami, które sprawiały wrażenie niezwykle ostrych, co obudziło we mnie pewną obawę. Ta jednak bardzo szybko zniknęła, gdy nieznajomy ukłonił się szarmancko i odwrócił do mnie bokiem, abym mógł go sobie lepiej obejrzeć. Aż jęknąłem z zachwytu widząc, jak wspaniałe są jego włosy, z pewnością dużo dłuższe od swojego właściciela. Zazwyczaj nie tolerowałem rozpuszczonych, ale w tej chwili nawet o tym nie myślałem. Jakaś dziwna siła pchała mnie w kierunku mężczyzny i gdybym nie zaciskał palców na brzegu siedzenia z pewnością przykleiłbym się do zwierciadła. Mógłbym przez wieczność podziwiać jego regularne rysy szczupłej twarzy, białą skórę i kontrastujące z nią włosy. Nieznajomy miał na sobie czarną szatę odkrywającą ramiona z bardzo szerokimi rękawami ozdobioną licznymi klamrami i zapięciami. Strój bynajmniej nie krepował ruchów, od pasa w dół wydawał się wręcz zdumiewająco lekki i zwiewny. Wtem zauważyłem, jak wąskie usta demona układają się w nieco kpiący uśmieszek. Z pewnością nie wyglądałem zbyt mądrze gapiąc się na niego w tak otwarty sposób, ale zwyczajnie nie potrafiłem się powstrzymać. Mężczyzna był idealny w każdym calu. Nagle zdałem sobie sprawę, że Shun i kapłani wciąż mi się przyglądają. Raz patrzyli na mnie, a raz na lustro. Czy oni go nie widzieli?!\n– Nie… – wymruczał demon cichym, zmysłowym głosem, na którego dźwięk aż zadrżałem.\n– Co?… – wykrztusiłem nie będąc pewnym, czy istota przypadkiem nie czytała w moich myślach.\n– Rozmawiasz z nim? – zagadnął jeden z kapłanów, nieudolnie kryjący swoje zaciekawienie. Zawsze mi się wydawało, że tacy ludzie powinni trzymać emocje na wodzy.\n– Tak myślę… – odpowiedziałem w momencie, gdy demon zaszczycił go niezbyt przyjaznym spojrzeniem. Był jeszcze straszniejszy niż Shun w skrajnych chwilach wpadania w szał.\n– No to pytaj go, pytaj! Najpierw coś prostego – uniósł jeden palec w pouczającym geście. – Nie możemy go przecież przestraszyć…\nNa te słowa mało nie parsknąłem śmiechem. Kapłan najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy, że demon go doskonale słyszał i rozumiał. Nie miałem wystarczająco dużo odwagi, by uświadomić mężczyznę, w jaki sposób spojrzała na niego ta mistyczna istota.\n– A więc dobrze… – wziąłem głęboki oddech. Demon spojrzał na mnie z wyraźnym zaciekawieniem. – Jak się nazywasz?\n– Me imię brzmi…\nFaust. W momencie, gdy z jego ust wyszło właśnie to słowo byłem niemal pewny, że obrazy pojawiające się w mojej głowie to nie sny, ale prawdziwe wspomnienia. Mistrz nie mógł się dowiedzieć o moim powrocie pamięci, gdyż wtedy wyszedłbym na skończonego idiotę poza tym nie miałem najmniejszego zamiaru go przepraszać. Przyznawanie komuś racji było jedną z wielu rzeczy, których nie lubiłem. Niezwykle jasne, srebrne oczy demona chyba mnie zahipnotyzowały, wprost nie mogłem oderwać od nich wzroku. Odnosiłem wrażenie, że to, co mi powiedział nie było do końca prawdą. Przede wszystkim fakt, że był *dobrym demonem*. Gdyby mogli go zobaczyć kapłani pewnie potwierdziliby moje przypuszczenia. Jak istota wyglądająca tak pięknie, a jednocześnie przerażająco mogła przykładowo pomagać i wspierać słabszych? I jeszcze to spojrzenie… Ani przez chwilę nie odrywał ode mnie pożądliwego wzroku, a ja rumieniłem się jak ostatni dureń i odwracałem głowę. Zupełnie jak panienka!\nTestament, nie myśl już o tym!\nPrzetarłem grzbietem dłoni spocone czoło. Musiałem bardzo szybko biec, aby uciec od kapłanów mających coraz większe i śmielsze wymagania dotyczące mojej konwersacji z demonem. Myślałem, że takie osoby nie są zboczone, aż do tego stopnia! Pytać demona ile trwa jego orgazm, doprawdy… Przez bite trzy godziny siedziałem przed lustrem i zadawałem podobne idiotyczne pytania znudzonemu Faustowi. Cóż, Mistrz – wzór do naśladowania – usnął już po czterdziestu pięciu minutach rozmowy.\nWpadłem do swojej komnaty jak burza, zatrzaskując z wielkim hukiem drzwi. Tak dla pewności zamknąłem je jeszcze na klucz. Nikt nie wiedział, do czego byli zdolni porąbani kapłani, wolałem mieć pewność, że nie wparują mi do pokoju. Położyłem klucz na biurku i otworzyłem na oścież drewniane okiennice. Oparłem dłonie o blat i wychyliłem się, unosząc głowę w stronę granatowego, nocnego nieba. Cudownie zimny wietrzyk zmierzwił lekko moje włosy. Jęknąłem cicho.\n– Wiesz, jęczysz bardzo podniecająco… – usłyszałem znajome mruczenie.\nOdwróciłem się gwałtownie. W swoim własnym lustrze na ścianie ujrzałem postać Fausta. Taksował mnie dziwnym wzrokiem i uśmiechał się lekko, ale pewnie nieświadomie. W końcu z powrotem spojrzał na moją twarz. Bardzo nie podobało mi się to, co zobaczyłem w jego oczach. Aż musiałem usiąść na łóżku.\n– I co w związku z tym? – zapytałem, znów odwracając głowę w stronę okna.\n– Jesteś chyba jeszcze za młody na współżycie, ale ciekaw jestem, jakie dźwięki wydajesz, gdy się dotykasz…\nGwałtownie zerwałem się z miejsca i dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że nie wiedziałem, czemu to miało właściwie służyć. Czułem jak piekły mnie policzki, a usta otwierały się i zamykały, nie mogąc jednak wydobyć z siebie najmniejszego dźwięku. Jak ten zboczony demon śmiał coś takiego wyrazić na głos?! Czy wszystkie podobne istoty, nie miały żadnych oporów i jakiegoś poczucia przyzwoitości?! Spojrzałem wściekle na Fausta, który wciąż mnie oceniał.\n– Twoje ciało jest piękne… – powiedział cicho. – Pokaż mi się… Muszę dokładnie cię obejrzeć i sprawdzić… Od tej przyjemniejszej strony też… – uśmiechnął się i popatrzył mi w oczy.\n– Chciałbyś!… – prychnąłem, wchodząc pod kołdrę. Założyłem, że spanie w ubraniu będzie lepszym wyjściem, niż rozbieranie się przed zupełnie obcymi oczami.\n– Jeszcze będziesz mnie o to błagał – zawarczał. – Może jednak okazać się to niepotrzebne. Zawsze dostaję to, czego chcę.\n– Taa, próbuj szczęścia.\nZanim nakryłem się kołdrą, dokładnie zasunąłem kotary. Cały czułem mrowienie na karku, co znaczyło, że Faust istotnie ciągle był w lustrze i mi się przyglądał. Zdawało mi się, iż robił to bez przerwy, ale w końcu udało mi się zasnąć i pozbyć natrętnych myśli.\nNie sądziłem, iż ów *dobry demon* stanie się tak cholernie złośliwy! Przez następne kilka dni nie mogłem normalnie funkcjonować. Kiedy z kimś gadałem demon prawił długie i cyniczne wywody dotyczące mojego rozmówcy, przez co nie mogłem się skupić na pogawędce i najzwyczajniej w świecie się błaźniłem. Na szczęście każdy uczeń i nauczyciel Akademii został poinformowany o *pasożycie* pospolicie zwanym Faustem, który tymczasowo postanowił mi towarzyszyć. Miałem nadzieję, że naprawdę szybko się tym znudzi, ale dni mijały i mijały, a demon wciąż pozostawał na swoim miejscu. Gdyby nie powiadomienie o przesiadującej w moim ciele istocie, zapewne wzięto by mnie za wariata. Prawda była taka, że nie potrafiłem w myślach wrzeszczeć na demona, toteż czasami zdarzało się, iż przerywałem ciszę w klasie głośnym zdaniem: „Wal się na ryj, nie będę cię już słuchał!”. Profesorowie byli bardzo zbici z tropu, nie wiedzieli, czy mnie ukarać za przerwanie lekcji, czy może zrozumieć moje gwałtowne wybuchy. Nikomu nie życzyłbym *kompana*, jakim był Faust. Musiał sobie wziąć za punkt honoru zniszczenie mi życia w szkole, co na pewnym etapie bardzo mu się udawało. Hayato, który był jednym z najlepiej poinformowanych osób w szkole często kazał robić mi dodatkowe ćwiczenia zakładając, że te wszystkie przekleństwa wyrażane są pod jego adresem. Dobrze wiedziałem, iż lubił robić mi na złość, a więcej pompek, czy okrążeń wokół boiska w moim wykonaniu kochał oglądać. To samo dotyczyło demona. Bardziej od sadystycznego śmiechu Mistrza nienawidziłem tylko mrożącego krew w żyłach chichotu Fausta. Często również słyszałem w swojej głowie jego drwiący głos, mówiący jedynie „Zemsta jest słodka…”. Dla niego z pewnością była. Najczęściej zawracał mi głowę podczas treningów, którymi kierowali szóstoklasiści, a ci zazwyczaj za mną nie przepadali i wykorzystywali każdą chwilę mojej dekoncentracji, by mi jakoś dokopać. Moja irytacja na demona rosła i rosła, ale prawdę mówiąc nie miałem pojęcia, jak go z siebie wypędzić. Kiedy w końcu przestałem się krępować obecności kolegów podczas wspólnych pryszniców nadchodził Faust i jego cichy, mruczący głos prawiący uwagi dotyczące mojego wyglądu. Chłopcy o nim wiedzieli, ale doskonale zdawałem sobie sprawę z ich uśmiechów, które pojawiały się, jak tylko starałem się w jakiś sposób zasłonić słysząc w głowie słowa mężczyzny. Tego najbardziej nie potrafiłem wybaczyć demonowi, przez niego zachowywałem się, jak ostatni głupek na oczach całego roku. Bolał mnie fakt, że nie mogłem nic na to poradzić.\nW drugiej połowie listopada zaczęły się pierwsze szturmy drowów na Niflheim nigdy jednak żaden z nich nie ośmielił się podejść bliżej Akademii. Ginęli głównie chłopcy w wieku od czternastu lat wzwyż i z tego powodu Lider stał się jeszcze bardziej groźny niż zwykle. Miasto traciło przyszłych żołnierzy, a w czasie wojny wszelkie *ubytki* tylko zagrażały siłom szkoły. Przez tamten niewinny incydent, kiedy to obraziłem Księcia Sorę obrywało mi się najwięcej. Nie chciałem przyjmować całej winy na siebie, gdyby ktoś uprzedził mnie, czym grozi znieważenie mrocznego elfa trzymałbym gębę na kłódkę. Koledzy z klasy nie byli zdania Mistrza i zawsze stali po mojej stronie, tak samo jak kilku nauczycieli. Wszystko jednak zmieniło się, gdy z centrum miasta przybyła depesza zaadresowana do Nizara. W liście została zawarta wiadomość, że jego dwaj młodsi bracia zostali schwytani i w okrutny sposób zamordowani, czego sprawcami były drowy. Spojrzenie, jakim zaszczycił mnie wtedy blondyn mogło przepalać ściany. Zależało mi na utrzymaniu przyjaźni z chłopakiem, naprawdę czułem się winny za tą straszną zbrodnię, ale Nizar nie chciał słuchać żadnych wyjaśnień. Wraz z nim odwróciła się ode mnie większa część szkoły. Byłem zdruzgotany. Oskarżano mnie o śmierć dwóch osób, a niektórzy nawet wytykali inne szkody, które wyrządziły elfy. Podpalanie pól uprawnych, zabijanie zwierząt rolnych, czy wreszcie niszczenie kopalń, z których Akademia czerpała surowce niezbędne do produkcji broni. Miałem ochotę schować się w jakimś ciemnym kącie i zacząć płakać, lecz wybitnie utrudniała mi to obecność Fausta. Chciałem nawet pogadać z Nizarem, gdy ten już ochłonął, lecz on w ogóle mnie do siebie nie dopuszczał. Mój były przyjaciel należał do jednych z najlepszych uczniów był też bardzo lubiany przez pozostałych kadetów i nauczycieli. Przestał się do mnie odzywać, a właściwie to ciągle milczał nawet nie próbując nawiązać chociażby kłótni. Mówił tylko, kiedy zrobiłem coś nie tak, bądź otrzymałem jakąś karę, a były to w szczególności jakieś niezbyt miłe docinki. Teraz jedyną osobą, z którą mogłem – choć niechętnie – dialogować był Faust. Przez to wszystko, co zdarzyło się w listopadzie nasze stosunki oziębiły się, stały się wręcz wrogie. Ja oskarżałem go o wszystkie niepowodzenia, a on w zamian drażnił i uprzykrzał mi życie jeszcze bardziej. Moja kwestia w rozmowie z nim ograniczała się tylko do wrzasków, albo uciszania go. Nie sposób było nie zauważyć, że demon coraz bardziej się irytował z tego powodu, lecz nie obchodziło mnie to. Bo w sumie, co mógłby mi zrobić ktoś, kto siedział niewiadomo gdzie? Wszystko to może dałoby się ostatecznie jakoś znieść, ale w takich chwilach zawsze pojawiał się mój Jaśnie Kat, który potrafił mnie zdołować do tego stopnia, że wpadałem w histerię i lądowałem w szkolnym szpitalu. Nawet Faust stał po jego stronie, co jeszcze bardziej mnie pogrążało. Nocami, gdy nie mogłem zasnąć zastanawiałem się, w jakim celu opętał mnie demon. Nie miałem najmniejszego zamiaru go o to pytać nie w czasie, gdy obaj mieliśmy nieukrywaną ochotę rozszarpać się na strzępy. Chociaż pewnego późnego wieczoru demon zrobił to, czego obawiałem się najbardziej…\n– …a później z dziką rozkoszą, bez opamiętania, skakałbym wokół twojego skalpu mierzące prawie trzy metry, niczym prawdziwy Indianin. Mało ambitne zajęcie, ale daje radochę…\nSiedziałem na swoim łóżku i prawie, jak co wieczór kłóciłem się i wyzywałem z Faustem. Ten znowu stał się moim odbiciem i patrzył na mnie z politowaniem. Gdy jednak zakończyłem swój wywód zamrugał, po czym przymrużył swoje oczy, uśmiechając się tajemniczo.\n– Skoro już mówimy o dzikiej rozkoszy… – wyszeptał. Czułem, że nadeszła nieuchronna chwila, gdy zaczynał prawić jakieś dwuznaczności. Nienawidziłem tego, nigdy nie potrafiłem się odpowiednio szybko wysłowić i zastosować kontrę. – Nie sądzisz, że długo trzymałem swoje pożądanie na wodzy?…\n– Co proszę? – zdziwiłem się. Już od kilkunastu dni nie rumieniłem się na wspomniane wyżej stwierdzenie. Gdybym mógł przyznałbym sobie za to medal. – Nie zmieniaj tematu, ty niewyżyty, zbereźny i nieprzyzwoity demonie!\n– Nie zmieniaj tematu ty niewyżyty, zbereźny i nieprzyzwoity demonie! – zapiszczał Faust, przedrzeźniając mnie. Bardzo tego nie lubiłem.\n– Nie obchodzą mnie twoje potrzeby i tutaj jesteś skazany na moją łaskę! – warknąłem, wskazując na niego palcem. Osoby trzecie mogłyby pomyśleć, że kłóciłem się z własnym odbiciem.\n– Na *twoją łaskę*? – prychnął, po czym wybuchł śmiechem.\nZmarszczyłem brwi i ze zdziwieniem przyglądałem się chichoczącemu demonowi. Pierwszy raz widziałem żeby się tak zachował. Musiało go coś bardzo rozweselić, ale nie przypominałem sobie, abym powiedział coś zabawnego. Faust nie przejmował się nawet tym, że specjalnie zsunąłem się nieco z łóżka i zacząłem tupać jedną nogą ze zdenerwowania. Po jakimś czasie mężczyzna już wykazywał pierwsze symptomy uspokajanie się. Przyłożył sobie lewą rękę do ust, a prawą uniósł ku górze, aby dać mi sygnał, że atak jego śmiechu właśnie dobiega końca. Po chwili otworzył gwałtownie oczy i spojrzał na mnie drapieżnie. Przeszył mnie lodowaty dreszcz, musiałem się nie lada wysilić, żeby się nie wzdrygnąć.\n– Jesteś naprawdę naiwnym dzieckiem, Testament…- wyszeptał.\n– Co? – zdziwiłem się, co było raczej na miejscu.\n– Czy ty naprawdę sądziłeś, iż będę ci posłuszny? Tobie? – prychną i zmierzył mnie pogardliwym wzrokiem. – Dziecku?\n– Nadal nie rozumiem, co masz na myśli!… – syknąłem.\n– A więc powiem wprost: dzisiaj mam zamiar dokładnie *zbadać* twoje ciało i tym samym udowodnić ci, kto tutaj ma kontrolę nad sytuacją.\n– Taak?! A niby, w jaki sposób?! – próbowałem utrzymać rezon, ale byłem przerażony jak diabli. – Nie możesz wyjść z mojego ciała bez mojej zgody!\n– Nie muszę. Jeżeli już raz opętałem twoje całe ciało sądzisz, że nie będę mógł zrobić tego z jakąś jego częścią? – spojrzał leniwie na moją lewą rękę. – Hm?\nZrobiłem to samo i aż wytrzeszczyłem oczy ze strachu. Mówił prawdę. Pod moimi paznokciami pojawiła się krew, czułem też jak pulsują moje palce. Działo się tak samo wtedy, gdy demon ze mnie wychodził. Tym razem jednak tylko lewa ręka była poddana opętaniu. Rozejrzałem się gwałtownie po pokoju poszukując czegoś, co miało jakiekolwiek szanse to powstrzymać. Mój wzrok padł na miskę z wodą stojącą na stoliku pod lustrem. Doskoczyłem do niej jednym susem i zacząłem obmywać sobie krew z lewej dłoni. Faust przyglądał się temu wszystkiemu szeroko się uśmiechając. Chciałem rzucić pod jego adresem jakieś wyzwisko, ale tylko cichy syk bólu wydarł się z mojego gardła, przez co spojrzałem z lękiem w oczach na dół. Na miejscu paznokci dostrzegłem długie, czarne pazury takie same, jakie zauważyłem u Fausta. Moja ręka po chwili wynurzyła się z wody, a ja nie mogłem nic na to poradzić. Mój umysł zaczął przyswajać sobie informacje, że straciłem nad nią kontrolę, ale ja nie chciałem w to uwierzyć. Palce zaczęły się na zmianę rozluźniać i zaciskać, a później zbliżyły się do mojej twarzy. Usiłowałem je odepchnąć drugą ręką, ale bez większego skutku. Delikatna, chłodna dłoń dotknęła mojego policzka, po czym wsunęła palec wskazujący w moje lekko rozchylone usta. Zacisnąłem szczękę gwałtownie, ale poczułem tylko tępy ból. Krzyknąłem głośno, ale nie byłem w stanie przyciągnąć zranionej ręki do piersi. No tak, nie miałem nad nią kontroli, ale wyczuwałem każdy impuls.\n– Połóż się na łóżku – rozkazał demon chłodnym głosem. – A może wolisz, abym zrobił to, gdy stoisz, co?\n– Przestań, bydlaku! – wrzasnąłem i chwyciłem się za lewy nadgarstek, niestety opętana ręka była znacznie silniejsza. – Słyszysz?! Masz natychmiast przestać!\n– A więc jednak na stojąco… – zignorował moje krzyki. – Jeżeli tak chcesz… Ach i pamiętaj, żeby za bardzo mnie nie wyzywać, szczególnie od zwierząt. Wtedy mogę mieć mylne wyobrażenie o tym, co myślisz w takich chwilach… – uśmiechnął się sadystycznie. – Poczułbym się urażony, gdybyś zamiast mojego imienia używał nazwy innego stworzenia, na przykład *świni*.\nUsłyszałem jego okrutny chichot, a chwilę później lewa ręka wyrwała się z mojego uścisku, zjechała w dół i zacisnęła boleśnie na moim kroczu. Jęknąłem cicho i spłonąłem rumieńcem. Czułem się okropnie. Nie dość, że tego nie chciałem, to jeszcze odczuwałem pewnego rodzaju podniecenie. Wszystkie próby odepchnięcia opętanej ręki spełzły na niczym, a w oczach stanęły mi łzy upokorzenia, gdy moje własne palce poczęły rozpinać mi bezrękawnik. Usiadłem na łóżku, próbując przygnieść lewą dłoń do materaca, ale ta sprostała temu utrudnieniu.\n– Przestań! – krzyknąłem, walcząc z wypływającymi z oczu łzami.\n– Co mam przestać? – drażnił się Faust z jakąś dziwną radością w głosie. – To przecież twoja ręka, poza tym już ci mówiłem jak bardzo chciałbym usłyszeć twoje jęki….\n– Nie chcę tego! – wrzasnąłem w momencie, gdy palce uzbrojone w długie szpony zaczęły pieścić jeden z moich sutków. – Słyszysz?!\n– Więc czemu to robisz? – zaśmiał się demon. – Twoja śliczna rączka jest pod moją kontrolą, a ty będziesz się dotykał dla mnie… Dam ci wolny wybór: gdzie chciałbyś najpierw?\n– Nie będę się nigdzie dotykał! – spojrzałem panicznie na dłoń, która zmieniła tor i znalazła się na moich plecach. Później zaczęła schodzić coraz niżej. – Puść mnie psycholu!\n– A czy ja cię trzymam?\nFaust zaśmiał się głośno i przerażająco. Stawiałem opór tak długo jak mogłem, ale najwyraźniej moja własna ręka była również *upoważniona* do robienia krzywdy swojemu właścicielowi. Z całej siły zacisnąłem prawą dłoń na lewym przegubie, gdy opętana kończyna zaczęła gładzić delikatnie moje pośladki. Faust naprawdę się przez to zdenerwował i wtedy lewa ręka odepchnęła prawą, po czym zacisnęła boleśnie palce na *posłusznym mi* nadgarstku. Krzyknąłem głośno, gdy poczułem i usłyszałem chrzęst łamanych kości. Przycisnąłem okaleczoną rękę do piersi i zaszlochałem cicho. Nie chciałem tak szybko się poddawać wiedziałem, że mógłbym wygrać to stracie, ale tępy ból tak bardzo zajął moją uwagę, że przestałem się interesować wszystkim wokół. Demon uśmiechnął się i wrócił do dalszego oglądania poczynań opętanej kończyny. Dłoń uzbrojona w szpony zaczęła delikatnie gładzić moją klatkę piersiową i wówczas podniecenie zostało przyćmione przez mdłości.\n– Proszę… Przestań… – spróbowałem ostatni raz, roniąc coraz gęstsze łzy.\n– Chyba sobie żartujesz, malutki. Po tak długim czasie nie odpuszczę sobie tej przyjemności.\nDostrzegłem podniecenie w oczach demona. Niewątpliwie podobał mu się ten widok. Odwróciłem wzrok od lustra i skupiłem go na jednej z kolumienek łóżka. Czułem się potwornie upokorzony, tysiąckrotnie wolałem, żeby przeleciał mnie Lider. On przynajmniej zrobiłby, co ma zrobić i dałby mi święty spokój, nie prawiłby żadnych nędznych komplementów, które jedynie pogarszały moje samopoczucie. Lewa ręka powoli zaczynała rozpinać mój rozporek. Jęknąłem cicho, przełykając łzy. Przyjemne i jednocześnie okropne ciepło rozlało się po całym moim ciele, gdy chłodna dłoń zacisnęła się na moim członku. Z trudem powstrzymałem odruch wypchnięcia bioder do przodu. Zacisnąłem mocno zęby, aby nie jęknąć po raz kolejny i spojrzałem wrogo na demona. Z całych sił próbowałem zapanować nad podnieceniem, gdy lewa dłoń onanizowała moją męskość. Mój oddech stał się szybki i chrapliwy, poruszałem głową na wszystkie możliwe strony, aby przestać myśleć o tym, co się aktualnie działo. Faust i opętana przez niego ręka najwyraźniej nie byli tego samego zdania. Dłoń zaczęła wykonywać coraz szybsze i gwałtowniejsze ruchy, a ja czułem się inaczej, niż wtedy, gdy sam to robiłem… Kończyna należała do Fausta i miałem jasną świadomość, że to on mnie dotykał, a wrażenie to stawało się jeszcze wyraźniejsze, gdy czułem bijący od dłoni chłód. Właśnie tak to sobie wyobrażałem, gdybym kiedykolwiek miał możliwość dotknięcia go. Zimniejszy, niż lód o skórze delikatnej, niczym atłas.\nKrzyknąłem z całych sił w płucach wyginając się w łuk w momencie, gdy przeżywałem najbardziej upokarzający orgazm w życiu. Opadłem na poduszki ciężko dysząc i dławiąc się łzami. Ciągle czułem palce zaciskające się na mojej męskości, ale nawet się tym nie przejmowałem. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że leżałem dokładnie naprzeciw lustra z szeroko rozchylonymi nogami, pomiędzy którymi widziałem uśmiechającego się Fausta. Usłyszałem ciche mruczenie demona i wywnioskowałem, że musiał być bardzo zadowolony, ale jego ręka najwidoczniej jeszcze nie skończyła swoich zabaw. Teraz leniwymi ruchami rozsmarowywała nasienie po całym moim brzuchu. Później poczułem jak wkłada jeden ze swoich pokrytych białą substancją palców do moich ust. Faust chciał, abym sam tego posmakował; on na szczęście nie miał sposobności. Zacisnąłem zęby milimetr przed końcem czarnego pazura i odwróciłem głowę. Najpierw Hayato, Mistrz, Nizar, a teraz on. Stanowczo już za dużo przeżyłem upokorzenia mieszkając w Akademii.\n– No dalej, weź… – wyszeptał demon. Nie obdarowałem go nawet spojrzeniem. – To ci wyjdzie na dobre, a przy okazji zwilżysz sobie palce bo to, co planuję będzie jednak trochę bolało.\n– Pieprzony, zboczony demon… – wycedziłem przez zaciśnięte zęby.\n– Ja jestem zboczony? Przecież to twoja ręka doprowadziła cię do orgazmu.\n– Za… mmm!…\nFaust nie dał mi dokończyć, bo jego palce już wsunęły się do moich ust, a język znalazł się niespodziewanie pomiędzy środkowym i wskazującym. Zaciśnięcie zębów mogłoby je uszkodzić, a skręcony nadgarstek prawej ręki nie wystarczał mi do odpowiedniej obrony. Mimo, że reszta ciała znajdowała się pod moją kontrolą czułem się strasznie bezbronny. Demon patrzył na mnie ze swojego miejsca z wielkim zainteresowaniem i nadal goszczącym mu na wargach drwiącym uśmieszkiem. Okropnie bałem się tego, co mógł ze mną zrobić. Nie był zbyt delikatny zwilżając w moich ustach palce, prawie się nimi udławiłem, a na dodatek ostre pazury podrażniły moje podniebienie do tego stopnia, iż poczułem dobrze mi znany metaliczny smak krwi. Faust wycofał nieco dłoń, ale po chwili jego ręka znalazła się przy moich biodrach. Wytrzeszczyłem oczy i obróciłem głowę chcąc zobaczyć, co zamierzały robić dalej jego szpony. Były stanowczo za blisko miejsca, w którym plecy kończą swą szlachetną nazwę.\n– Coraz bliżej mojej ulubionej części *zabawy* – wymruczał, a jego palec wskazujący zaczął gładzić rowek pomiędzy moimi pośladkami.\n– Masz pazury! – mój głos zmienił się w przerażony pisk.\n– To chyba dobrze. Lubię nieco *pikanterii* w tych sprawach.\n– Ale ja nie! – krzyknąłem, usiłując zobaczyć, co w rozumowaniu Fausta oznaczało słowo *pikanteria*, chociaż dobrze wiedziałem, że tak naprawdę nie chciałem się tego dowiedzieć na własnej skórze.\nWierciłem się nieustannie próbując jakoś powstrzymać nachalną rękę, jednak nie przyniosło to żadnego rezultatu. Usiłując nie urażać sobie skręconego nadgarstka, chwyciłem w dłoń opętaną przez Fausta kończynę i odsuną ją trochę od *strategicznego* miejsca. Demon wydał z siebie bliżej nieokreślony dźwięk i wykręcił mi ramię. Kolejny raz krzyknąłem z bólu, a krew tętniąca mi w uszach zagłuszyła warczenie niezadowolonego i rozgniewanego mężczyzny, ale niestety nie zdołała przyćmić wszystkiego. Ostatnie słowa, jakie usłyszałem brzmiały: „za karę będzie bolało…” i później nastąpił mój najgłośniejszy wrzask, gdy jeden z palców znalazł się wewnątrz. Poczułem jak ostry pazur podrażniał mnie i ranił od środka. Zapłakanymi oczami spojrzałem na Fausta, lecz ten tylko uśmiechał się szeroko i nie spuszczał ze mnie wzroku. Chciałem coś powiedzieć, zaprotestować, ale do tego pierwszego dołączył kolejny palec i znów krzyknąłem w niebogłosy. Rzucałem się wściekle na łóżku i przez impuls spowodowany bólem napinałem wszystkie mięśnie. Moja klatka piersiowa poruszała się szybko i niemiarowo, miałem wrażenie, że zaraz wyskoczy z niej serce. Z każdą chwilą roniłem coraz gęstsze łzy. Nigdy nawet przez myśl, by mi nie przeszło, że kiedyś będzie mnie gwałcić moja własna ręka, robiąc mi do tego taką krzywdę. Obrzydzenie, jakie w tamtej chwili poczułem do siebie samego było nieporównywalne do wszystkiego, co kiedykolwiek przeżyłem. Z czasem udało mi się zapanować nad oddechem, który zsynchronizowałem z wsuwającymi się i wysuwającymi palcami. Bardziej przypominało to ciche jęki, a po jakimś czasie nawet w pewnym stopniu przyjemne, dzięki czemu zdecydowałem się zamknąć oczy, by doczekać do końca nie musząc jednocześnie patrzeć na Fausta. Ból w dolnej partii ciała zaczął już ustępować, a mój organizm chyba przyzwyczaił się do obcego *penetratora*. Rozluźniłem się trochę, ale nadal nie mogłem zapomnieć o ranach zadanych przez pazury demona, które co raz dawały o sobie znać dosyć silnym pieczeniem.\n– Tyle wystarczy… – wyszeptał zmysłowo. Syknąłem cicho, gdy jego palce wycofały się. – Ale prawdziwa zabawa dopiero przed nami.\n– Nie będzie żadnej zabawy… – odwaga zaczęła mi wracać, gdy poczułem kontrolę nad lewą ręką.\n– Bez kpin. Tak źle to chyba nie było, co?\n– Zrobiłeś mi krzywdę, draniu… – dygotałem ze złości, zaciskając mocno sprawną dłoń w pięść. – Nie wybaczę ci tego!… Odejdź!… – warczałem.\nFaust zamrugał, jakby nie rozumiejąc sensu moich słów. Wprawdzie ja też nie sądziłem, że mogło mi to coś pomóc, ale nie potrafiłem powstrzymać słów cisnących mi się na język.\n– Jesteś zmęczony… – głos demona był cichy, przypominał delikatne wibrowanie. – Śpij.\n– Nie, póki nie powiem, co mam do powiedzenia… – usiadłem na łóżku i aż skrzywiłem się z bólu, co z pewnością nie wywarło na mężczyźnie zbyt dużego wrażenia biorąc pod uwagę powagę ostatniego wypowiedzianego przeze mnie zdania. – Myślałem, że skoro jesteś dobrym demonem, będziemy się jakoś rozumieć!…\n– O to możesz mieć pretensje tylko do siebie. Jak dotąd mnie nie słuchałeś tak mniemam, że od tej pory już nie powtórzysz tego błędu.\n– Bo, co?! – krzyknąłem w końcu. – Na co mi ktoś taki jak ty?! Nie będę więcej robił z siebie idioty, kłócąc się sam ze sobą. Teraz poznasz moje pieprzone zdanie: nie chcę cię już więcej oglądać, wynoś się stąd!\n– Odejdź! Zniknij z mojego życia raz na zawsze! Nie jesteś mi potrzebny!\nMoja pewność i siła w głosie zaskoczyła nawet mnie samego o demonie już nie wspominając. Nie wierzyłem do końca, iż mężczyzna mógłby posłuchać mojego polecenia. Kilka tygodni temu założyłem, że skoro *wychodził ze mnie* tylko za moją zgodą, to być może opuściłby moje ciało, gdybym mu rozkazał. Nawet nie miałem zamiaru wprowadzać tego pomysłu w życie, ale czułem się wystarczająco mocno skrzywdzony przez demona, że było mi już wszystko jedno. Zastanawiałem się, dlaczego nie powiedziałem mu tego wcześniej. Co mnie powstrzymywało? Nikła szansa, że jednak się zmieni? Że zostaniemy przyjaciółmi? Partnerami? Tak naprawdę sam w to nie wierzyłem. Moje pełne złości spojrzenie przez cały czas było utkwione w jasnych, srebrnych oczach Fausta. Ten patrzył na mnie z jakimś dziwnym smutkiem, ale teraz w ogóle nie interesowały mnie jego uczucia. Nie powiedziałem przecież nic strasznego, chociaż w głębi serca czułem dumę, że po raz pierwszy mężczyzna poczuł się zraniony.\nDemon wyprostował się i uśmiechną blado.\n– Jesteś tego pewny?… – zapytał cicho. W jego oczach nie było już tego samego drwiącego błysku, co mnie odrobinę zaniepokoiło. Ten wyraz twarzy w ogóle do niego nie pasował. – Jeżeli odejdę wyjdzie to tylko na twoją niekorzyść.\n– Jak dotąd zadawanie się z tobą przynosiło mi same kłopoty! – wrzasnąłem, a wzrok demona cały czas był utkwiony we mnie. – Przez ciebie straciłem przyjaciół, poparcie wśród nauczycieli i przede wszystkim szacunek! Przez ciebie traktują mnie, jak wariata!\n– Sam do tego doprowadziłeś, ale może kiedyś się zjawię, gdy desperacko będziesz szukał mojej pomocy…\nSpojrzał na mnie w taki sposób, że moje serce zamarło na krótką chwilę. Potem usłyszałem już tylko głośny trzask i ogromny podmuch wiatru sprowadził mnie z powrotem do pozycji leżącej, a komnata rozjaśniła się przez światło niewiadomego pochodzenia. Zakryłem oczy zdrową ręką nie mogąc się zdecydować, czy zostać na miejscu, czy może jednak uciekać. Zbyt długo zwlekałem z podjęciem właściwego wyboru i nim się spostrzegłem znów zaległa ta sama, głucha cisza. Uchyliłem powoli jedną powiekę i zacząłem przyglądać się własnej dłoni. Trochę potrwało zanim mój wzrok przyzwyczaił się znów do całkowitej ciemności, gdyż wszystkie pochodnie w komnacie pogasły za sprawą silnego powiewu wiatru. Przetarłem oczy wierzchem ręki, ale niestety za późno zorientowałem się, że wykonałem tę czynność okaleczoną kończyną. Zakląłem cicho pod nosem i rozejrzałem się po pokoju. Wszystko znajdowało się na swoim dawnym miejscu, a jedyną rzeczą, jaka ucierpiała było lustro. Nie wiedziałem jeszcze, jakiej użyć wymówki do wytłumaczenia całego zajścia i nawet nie miałem siły, by się nad tym zastanawiać. Chciałem się wykąpać, zmienić pościel i położyć się spać. W obecnej chwili moje pragnienia ograniczały się tylko do tych trzech punktów.\nGodzinę później po względnym opatrzeniu ran i dokładnej kąpieli, gdy zdejmowałem poszewkę z kołdry natrafiłem na coś dziwnego. Ów podejrzanym przedmiotem okazało się być niewielkie lusterko, trochę mniejsze od dłoni w złotej, ozdobionej kwiatami oprawie. Pewnie prezent pożegnalny od Fausta – pomyślałem – może sprzedam, gdy będę w sobotę na bazarze…\nWrzuciłem szkiełko do szuflady nie zwracając uwagi, czy się rozbiło i powróciłem do wcześniej przerwanego zajęcia.\nWraz z końcem listopada wiedziałem, że demon opuścił moje ciało, ale nie byłem pewien, czy zrobił to raz na zawsze. Teraz przynajmniej nie zarywałem nocy tak jak uprzednio i poprawił się mój nastrój, co oczywiście udzieliło się też pozostałym. Nizar nadal się do mnie nie odzywał, ale raz zdarzyło się, że nawet zapytał mnie, która była godzina, chociaż zegar znajdował się na ścianie naprzeciw nas. Z każdym dniem utwierdzałem się w przekonaniu, że życie bez demona było dużo łatwiejsze, mimo że nadal gnębiły mnie nieprzyjemne wspomnienia. Odczuwałem potrzebę zwierzenia się komuś, ale wybranie Nizara na potencjalnego słuchacza i pocieszyciela mogło okazać się śmiertelnym błędem. Na pewno nie przestał się na mnie wściekać i niewątpliwie było jeszcze za wcześnie na tak poważną rozmowę. Pozostało mi, więc cierpliwie czekać dalej.\nW związku z w miarę spokojnymi dniami i nocami, poprawiłem się znacznie w nauce teorii, przez co profesorowie piali nade mną przy każdej możliwej okazji i chwalili się mieszkańcom miasta z tak wybitnego ucznia, za którego mnie uważali. To było niesamowite uczucie. Każdy mieszkaniec Akademii wiedział, że rozpętałem wojnę z elfami, a mimo to moje dobre strony nie pozostały niezauważane. Czułem, że gdybym popracował trochę nad kondycją i niewyparzonym językiem nawet Mistrz byłby gotów wybaczyć mi tamtą kłótnię z Księciem. Nie rozpracowałem do końca systemu, według którego postępowali nauczyciele i uczniowie, ale z pewnością byłem na dobrej drodze.\nPrawie, co wieczór myślałem nad *korzyściami z posiadania Fausta*. Jedynym zauważalnym znakiem było mniejsze skrępowanie przy przyglądającemu mi się Liderowi podczas comiesięcznych zawodów sprawnościowych. Niestety nawet po odejściu demona niektóre rzeczy, tudzież osoby pozostały niezmienne. Doskonałym tego przykładem był chociażby sam Mistrz lub Hayato. Nie miałem siły zabiegać o ich sympatię, stanowczo za dużo krwi mi napsuli, bym tak szybko o tym zapomniał. Nawet nie słysząc moich bluzgów, czarnowłosy chłopak potrafił mnie karać, co było jak zawsze niesłuszne. Shun natomiast nie omieszkał mi wypomnieć, że wojna toczyła się przeze mnie i że powinienem ciężej pracować, bo planował wysłać mnie na front. Zawsze puszczałem to mimo uszu, ale zdarzało się, że jego zagrywki były nieco bardziej przekonujące. Nie zrezygnował ze mnie, wydawało mi się nawet, że od naszego pierwszego spotkania stał się jeszcze bardziej zaborczy. Ja osobiście czułbym się nieco dziwnie molestując chłopaka, w które ciele siedział demon. Nikomu nie przyznałem się do mojego wielkiego zwycięstwa nad Faustem i wolałem, aby pozostało to tajemnicą do końca. Niektórym naprawdę to imponowało.\nZima w Niflheim zaczynała się dużo później niż byłem przyzwyczajony. W pierwszej połowie grudnia było jeszcze ciepło na tyle, że nie marzło się śpiąc przy otwartym oknie, chociaż wszystko zależało od Północnych Wiatrów. Zupełnie inaczej stała sprawa z opadami śniegu. Nikt nie mógł przewidzieć, w której części miesiąca się pojawi i jakie będą jego ilości, ale na szczęście zawsze uprzedzał go upał pojawiający się mniej więcej na trzy dni przed nim. Było to całkiem pożyteczne, bo każdy mógł się opalić zimą, jeśli nie zdążył, albo nie miał sposobności zrobić tego latem.\n– …kolejnym przykładem może być… Testament! Notuj i nie gap się tak w okno!\nOdwróciłem głowę w stronę głosu. Nauczyciel Logiki, profesor Takeda, chyba znów dyktował jakąś, jak zwykle obszerną notatkę. Przeprosiłem i uśmiechnąłem się słodko do nauczyciela, a ten jedynie odetchnął głośno i zajrzał do książki w poszukiwaniu fragmentu, na którym skończył. Był kolejnym młodym wykładowcą, który miał do mnie słabość. Jemu akurat zaimponowałem najszybszym rozwiązaniem zadania, z którym nawet mój ex-przyjaciel nie potrafił sobie poradzić. Niech tylko ktokolwiek spróbuje mi powiedzieć, że strzelanie na „chybił-trafił” nie przynosiło rezultatu! Na moją prośbę profesor zaczął czytać notatkę od początku, co wyraźnie uradowało niektórych uczniów, w tym Nizara. Jak widać nie tylko ja jeden odpłynąłem na wyjątkowo nudnej, ale za to nadzwyczaj łatwej lekcji.\nGdy w mniej więcej tym samym czasie każdy dostawił kropkę do ostatniego zanotowanego słowa nauczyciela, rozległ się głośny dzwon obwieszczający koniec zajęć. Dla mojej klasy był to najwspanialszy dźwięk pod słońcem, gdyż w tym dniu końca dobiegła nasza ostatnia lekcja. Wybiegłem z sali jako pierwszy, aby jak najwcześniej znaleźć się na obiedzie w Głównej Nawie. Nie potrafiłem przeboleć, że przez wczorajsze pisanie wypracowania z historii zaspałem na pierwszą lekcję nie zdążyłem zjeść śniadania, a później jeszcze profesor Zato kazał mi zostać na długiej przerwie, żebym mu pomógł przygotować tablicę z jakimiś wynikami IV klas, przez co ominął mnie lunch. Teraz już byłem pewny, że żadna siła nie była w stanie mnie powstrzymać od zatopienia zębów w ciepłych i pysznych potrawach. W Akademii gotowali obłędnie.\nDo Głównej Nawy wpadłem jak burza. Mistrz, który nie przywykł do tak głośnego wtargnięcia, aż upuścił napełniony winem kielich, który właśnie brał do ust. Spojrzał na mnie z nieukrywaną wściekłością i dopiero po chwili zauważyłem, że poplamił sobie swoją białą szatę, ale… Ach tak! Miał w niej jechać na jakieś ważne spotkanie mające na celu omówienie warunków pokoju z drowami. Profesor Zato siedzący kilka miejsc od niego właśnie dławił się jedzeniem widząc kipiącego ze złości Lidera. Przeprosiłem cicho, zasalutowałem od niechcenia i w takim samym tempie, w jakim tu przybyłem skierowałem się do właściwego stołu. Kątem oka zauważyłem, jak Shun odłożył widelec i wyszedł z sali tylnym wyjściem. Chyba zepsułem mu dzień… Nareszcie jakaś miła odmiana.\nW czasie, gdy kończyłem jeść drugą porcję jakiegoś pieczonego mięsa, do Nawy weszła moja klasa. Starałem się nie okazywać zainteresowania, ale było mi naprawdę przykro, gdy koledzy wciąż mnie ignorowali. Tym razem jednak stało się coś niesamowitego: chłopcy popatrzyli po sobie porozumiewawczo i ze śmiechem na ustach usiedli w pobliżu mnie. Byłem strasznie skołowany i nie zareagowałem na pierwsze rzucone w moją stronę pytanie.\n– Niektóre rzeczy nigdy się nie zmienią! – zaśmiał się Nizar, nakładając sobie na talerz sałatkę. Był wegetarianinem. – Nic chyba nie zakłóci twojego apetytu!\n– Cały dzień nic nie jadłem, mam prawo to nadrobić! – odpowiedziałem i z trudem przełknąłem sporą ilość jeszcze dobrze nieprzegryzionego jedzenia. – A czy stało się coś szczególnego?\n– Nie słyszałeś? – blondyn spojrzał na mnie ze zdziwieniem zapominając, że widelec był już w połowie drogi do jego ust. – Mistrz zwołuje jutro rano apel dla całej Akademii i to chyba nie będzie nic niegodnego uwagi…\n– Cokolwiek by to nie było, z pewnością będzie dotyczyć mnie… – mruknąłem, wycierając sobie serwetką usta. – Przyzwyczaiłem się. Na razie.\nMachnąłem im ręką na pożegnanie i ruszyłem w stronę wyjścia. Miło było zamienić, chociaż te kilka słów z Nizarem, teraz przynajmniej nie wcinał mi się Faust, którego nie było już miesiąc. Całe trzydzieści dni spokoju… Aż dziwne, że przez ten czas nikt nie zdawał sobie sprawy, iż jego już nie było. Sam Lider prawdopodobnie niczego nie podejrzewał, a co już mówić o kadetach i nauczycielach.\nWszedłem do swojego pokoju, usiadłem na łóżku i spojrzałem na biurko, na którego brzegu leżało małe lusterko. Nie sprzedałem go, jak wcześniej zamierzałem, ale jego właściwości wciąż pozostały nieodgadnione. Nie licząc oczywiście przeglądania się w nim i czyszczenia smug… Raczej nie byłem aż tak bardzo sentymentalny, by docenić wartość owej pamiątki, ale zachowałem szkiełko tylko, dlatego, że Faust zniszczył mi zwierciadło wiszące na ścianie. Oczywiście nowego Akademia nie chciała mi zafundować za darmo.\nOpadłem na poduszki, krzyżując ręce za głową. Nawet po tych kilku miesiącach mieszkania tutaj, jakoś nie przyjmowałem do wiadomości, że nie będę mógł wrócić do domu. Nie żebym tęsknił, nie po to przecież uciekałem, ale z pewnością nie pasowałem do otoczenia. Mieszkańcy miasta wciąż wytykali mnie palcami, gdy zauważyli jak wyrażałem swój zachwyt nad jakąś wystawą sklepową. Nie wiedziałem, co było gorsze: wyśmiewanie się z powodu mojego nieprzystosowania, czy może wielkie zdziwienie, gdy ludzie dostrzegali niebieską barwę moich tęczówek. To stanowiło kolejną niewiadomą, nie potrafiłem dojść, w jaki sposób tutejsi ludzie mogli mieć oczy we wszystkich kolorach tęczy i dlaczego pożałowano im akurat tego jednego? Coraz częściej przyłapywałem się na podobnych rozmyślaniach. Jak nie dom, to Faust, a w skrajnych przypadkach jeszcze Lider… Chyba dziwaczałem na starość.\nJuż za chwilę, już za momencik chwycę to, czego tak długo szukałem… Nieważne, że nie wiedziałem, co to jest, ale na pewno było to piękne i oczywiście wartościowe. Już wyciągałem rękę, aby zacisnąć to coś w dłoni, gdy nagle…\nZamrugałem oczami i rozejrzałem się zdezorientowany. Poczułem gorąco na lewym policzku, a po chwili ujrzałem pochylającą się nade mną osobę. Blady chłopak o czarnych włosach i prawie białych tęczówkach ubrany był trochę inaczej niż zwykle. Przede wszystkim jego bezrękawnik był o wiele dłuższy i teraz wyglądał jak płaszcz przyozdobiony tu i ówdzie metalowymi sprzączkami. Instynktownie odwróciłem zaspane spojrzenie w stronę okna. Jeżeli nie posiadało się zegarka trzeba było zdać się na inne sposoby odgadywania godziny. Niebo miało kolor ciemnego granatu, a księżyc wisiał wysoko, rzucając na posadzkę upiorną poświatę. Wszystko wskazuje no to, iż pora była wyjątkowo późna, a ja zostałem brutalnie obudzony przez cios od Hayato. Mógłbym właśnie za to się na niego wściekać, ale istniała sprawa, której nie mogłem ot tak wybaczyć.\n– Ty niezrównoważony psychicznie, sadysto! – krzyknąłem ile sił w płucach na zadowolonego z siebie chłopaka. – Z samego rana będziesz mi kazał robić dodatkowe zadania prócz tych standardowych ćwiczeń i jeszcze przyłazisz budzić mnie w środku nocy?! Mój młody organizm potrzebuje snu, więc apeluję abyś w tej chwili opuścił moją komnatę! Z czego się cieszysz?! – oburzyłem się, widząc szeroki uśmiech na twarzy Hayato. – Czy wyraziłem się nie dość jasno?!\n– Zabawny jesteś, gdy się wściekasz… – zaśmiał się i pierwszy raz zobaczyłem coś na wzór sympatii w jego oczach. Nie… Musiało mi się wydawać. – Poza tym noc jeszcze piękna i młoda, a my wyruszamy na łowy.\n– Jakie znowu *łowy*?! Jacy *my*?!\n– Nadszedł czas, abyście udowodnili, kto tak naprawdę ma zaszczyt nazywać się prawdziwym żołnierzem Akademii…\nShun chodził w tę i z powrotem wygłaszając swoje przemówienie. Staliśmy na obszernym dziedzińcu i wyglądało na to, że prócz patrolujących mury strażników, tylko my nie spaliśmy. Podejrzewałem, że Lider miał do nas jakąś ważną i tajną sprawę, skoro nie wprowadził nas wcześniej w szczegóły. Sześćdziesięciu młodych mężczyzn słuchało go z zapartym tchem, podczas gdy jedno dziecko było naprawdę przerażone. Cóż, tym ostatnim byłem akurat ja. Mistrz wpadł na wspaniałomyślny pomysł i postanowił powstrzymać drowy ich własną bronią, to jest łukami. Stałem tak pośród wyższych, starszych i silniejszych kadetów klas VI i VII „c”, dygocąc z zimna. Hayato nie pozwolił mi nałożyć na normalny mundur nic cieplejszego, a o tej porze roku Północne Wiatry dawały się we znaki. Żałowałem, że nie miałem przy sobie nikogo, kto cierpliwie wysłuchiwałby moich narzekań.\n– Należycie do ostatnich i zapewne najlepszych klas, jakie posiada ta Akademia. W końcu jednak nadeszła pora, abyście wzięli na swoje barki ochronę Niflheim. Gdyby nie pewien idiota, przez którego cała wojna się toczy – spojrzał na mnie z drwiącym uśmieszkiem na ustach. Naburmuszyłem się. – spalibyście teraz smacznie w swoich łóżkach i latali lekko w swych snach. Dzisiaj jednak dostałem wiadomość, iż pajęcze elfy zaatakują nocą nasze miasto. Dokładnej godziny nie udało mi się dowiedzieć, ale mieszkańcy zostali już poinformowani, dlatego jeśli spotkacie kogokolwiek na ulicy macie go definitywnie wykończyć, zrozumiano? Nawet, jeśli osoba ta będzie bezdomna, to nie ma znaczenia. Każdy z was, kto się sprzeciwi i nie wykona zadania jak należy lub też ucieknie zostanie wydalony z Akademii, bądź oddany pod opiekę drowów… – jego wzrok znów zatrzymał się na mnie. Zupełnie, jakby czytał w moich myślach, które mnie bardzo uradowały, a jemu się nie spodobały. – A teraz na konie! Podzielicie się na grupy według własnego uznania. Powodzenia.\nZasalutowaliśmy, a później na wariata popędziliśmy w stronę stajni, aby zająć sobie najlepsze wierzchowce. Było z czego wybierać, toteż stosunkowo szybko wyprowadziliśmy konie z boksów i na szczęście obeszło się bez kłótni. Już po piętnastu minutach galopowaliśmy w stronę centrum miasta. Miałem mały problem z osiodłaniem swojej klaczy, ale z pomocą przyszedł mi jakiś szóstoklasista, który prędko oporządził swojego rumaka. Nie byłem zbyt dobry w tego typu zajęciach, wszyscy od razu założyli, że wiedziałem, jak *obsługuje się* takie zwierzęta. Nie chciałem wyprowadzać stajennego z błędu, bardzo lubiłem naukę konnej jazdy i nie chciałem marnować czasu na bawienie się w siodłanie i tym podobne rzeczy. Żałowałem, że nie mogłem całkowicie poświęcić się tej frajdzie, bądź co bądź wysłano mnie na *misję*. Jeżeli była taka okazja Mistrz naprawdę potrafił się mścić. Zastanawiałem się tylko, czy wysłanie mnie na front było karą za wojnę, czy dzisiejsze wparowanie do Nawy… W każdym bądź razie należały mu się gratulację za pierwszorzędny pomysł! Ciekawe, czy Hayato już je złożył…\nCoś nieustannie uwierało mnie w biodro i przypomniałem sobie, że było to małe lusterko, które odruchowo schowałem do kieszeni. Chyba niepotrzebnie brałem je ze sobą, ale kiedy chodziło o odgrywanie zwycięskich póz trzeba było wyglądać pięknie. Podejrzewałem, że starcie z drowami mogło być trudne, ale przy łucie szczęścia pewnie udałoby mi się wymigać od walki, nie musiałem przecież należeć do żadnej drużyny. I tak prócz Hayato i tego drugiego szóstoklasisty nikt nie zdawał sobie sprawy z mojej obecności. Młodzi mężczyźni byli za bardzo podekscytowani swoim ważnym zadaniem, żeby poświęcić mi, chociaż chwilę. Jadąc na swojej ulubionej siwej klaczy usiłowałem trzymać się trochę z tyłu. Nie mogłem przecież pozwolić, żeby ktoś wpakował mnie do swojej grupy, bo wtedy mój misterny plan by nie wypali. Znacznie łatwiej było zwiać do Akademii, jeśli nie miało się nad sobą nikogo, kto w akcie skrajnej złośliwości chciałby na mnie donieść.\nPo jakimś czasie dotarliśmy wreszcie do Niflheim. Aż trudno było mi uwierzyć, że to głośne i radosne miasto mogło być takie ciche i spokojne nocą. A może to przez rzekomy atak drowów mieszkańcy bali się wychodzić ze swoich domów? Kilku chłopaków już miało przygotowane łuki, a dowodził im Hayato.\n– Rozdzielamy się. – szepnął, ale każdy go usłyszał. Zaczynałem czuć przypływ adrenaliny i bardzo mi się to spodobało. – Ja i pierwsze cztery numery z klasy VI pojedziemy sprawdzić rynek, a pozostali mogą w tym czasie rozejrzeć się między tymi najciemniejszymi uliczkami.\n– W takim razie my – odezwał się jakiś chłopak z VII klasy. – zajmujemy plac.\n– A ty – Hayato zwrócił się do mnie. – Ty sprawdzisz nabrzeże. Drowy nie przepadają za wodą, więc tam powinieneś być bezpieczny i postaraj się być jak najdalej od nas… Walki będą się toczyły zapewne w centralnych częściach miasta, czyli na rynku i placach. Rozumiesz?\n– To mam nie walczyć? – zdziwiłem się i z trudem powstrzymałem się, aby nie skakać z radości.\n– Walczysz, jeżeli zobaczysz kogoś pałętającego się po ulicach, bądź jakiegoś drowa. Gdyby zaatakowała cię, w co raczej wątpię, jakaś większa grupa uciekaj na nabrzeże. To chyba tyle. W drogę.\nChłopcy podzielili się na zespoły i każdy wybrał inną uliczkę do patrolowania. Stałem tak przez chwilę na wyłożonej okrągłymi kamieniami drodze, ale w końcu wziąłem głęboki oddech i ruszyłem przed siebie w stronę drugiego końca miasta i nabrzeża. Nienawidziłem takich pór jak ta. Było bardzo ciemno, wiał zimny wiatr, ale ogólnie noc mogła zaliczać się do tych cieplejszych. Zawsze miałem wrażenie, że stanie się coś złego przynajmniej dla mnie. Na szczęście księżyc oświetlał sporą część ulic, a to było bardzo pożyteczne, gdyż mieszkańcy zrezygnowali z zapalania tutejszych latarń. W żadnym oknie nie dostrzegłem nawet najmniejszego ruchu, czy choćby nikłego promienia światła. Poniekąd utrudniały to drewniane okiennice, ale nawet przez małe szpary nie dało się nic zobaczyć. Aż się wzdrygnąłem, gdy mój koń parskną dosyć głośno. Przez tę cholerną, przerażającą ciszę mogłem jedynie słyszeć miarowe kroki klaczy, a poza tym nic więcej. Może jednak byłoby lepiej, gdybym dołączył do jakiejś drużyny? Lubiłem samotność, ale tylko w chwilach, w których nie groziło mi zostanie tarczą dla strzał drowów lub kogokolwiek innego. Kilkakrotnie bardzo poważnie zastanawiałem się nad ewentualną ucieczką, ale wiedziałem, że wówczas nie miałbym, czego szukać w Akademii. Lider wyglądał na bezwzględnego człowieka, z pewnością nie miałby skrupułów w powolnym odcinaniu mi głowy.\nDotarłem w końcu do jakiegoś rozdroża po zachodniej stronie miasta. Jedna droga prowadziła w stronę lasu, za którym było nabrzeże, a druga na wysoki, zamglony pagórek. Małe ogniki, które tam dostrzegłem wskazywały, że były to prowizoryczne znicze i świeczki. Większa część drzew była uschnięta, albo w naturalny sposób ogołocona z liści, co nadawało cmentarzowi jeszcze bardziej przerażający wygląd. Czułem, jak włosy na karku zaczynają mi się jeżyć, a słuch uparcie próbował zarejestrować jakieś podejrzane dźwięki. Miałem wrażenie, jakbym grał główną rolę w jakimś tanim horrorze i wcale nie było mi dobrze z tą myślą. Poklepałem klacz po szyi i zawróciłem w kierunku lasu. Kątem oka zauważyłem jakiś ruch, jakąś postać, przebiegającą między drewnianymi, krzywo powbijanymi w ziemię palikami. Doznanie było zdumiewające, poczułem nagle jakby zesztywniały mi wszystkie mięśnie i miałem wrażenie, że zaraz spadnę z siodła. Po plecach przebiegł mi lodowaty dreszcz, gdy odwracałem powoli głowę, jednak niczego nie udało mi się dostrzec. Starałem się uspokoić szybko bijące serce rozmyślaniami, że to normalne, iż w takich miejscach wyobraźnia płata figle i że naprawdę nie było się, czym przejmować. Sam chciałem w to wierzyć, jednak nie potrafiłem powstrzymać ukradkowych spojrzeń rzucanych w stronę starego cmentarza. Miałem cichą nadzieję, że jednak sobie coś uroiłem, ale klacz również zachowywała się niespokojnie. Denerwowała się i rzucała łbem na boki nie chcąc mnie słuchać. Przemawiałem do niej cicho i łagodnie gładząc ją po szyi, a po moich zabiegach jakby się odrobinę uspokoiła. Nie trwało to jednak długo; po przejściu zaledwie kilku kroków znów zaczęła parskać i machać grzywą, Tym razem nie pozwoliłem, by czuła się osamotniona w swoim zdenerwowaniu i również rozejrzałem się ze strachem. Bądź, co bądź miałem pod ręką wyczulone na takie rzeczy zwierzę, nie mogłem ot tak zignorować jej dziwnego zachowania. Szczególnie, że wiatr ustał już jakiś czas temu, a znicze nie przewracały się tak dla swojego widzimisię. Obróciłem konia jeszcze raz i oto nastała moja chwila prawdy: iść na nawiedzony cmentarz, czy spieprzać ile sił na nabrzeże nie oglądając się za siebie?\n– Nie jestem żadnym rąbniętym idiotą z horrorów, aby pchać się tam i sprawdzać, co lub, kto wywołał ten hałas… – jęknąłem do siebie.\nZawróciłem konia i popędziłem go w stronę lasu. W pewnym momencie usłyszałem podejrzane świsty i jak na komendę klacz stanęła dęba mało mnie przy tym nie zrzucając z siodła, aby uchronić się od strzał, które wbiły się w ziemię tuż pod jej tylnymi nogami. Wytrzeszczyłem oczy ze strachu i popatrzyłem z lękiem w stronę cmentarza. Głośny, radosny, męski śmiech i tętent kopyt kilkunastu koni potwierdził moje najgorsze przypuszczenia. Drowy…\n– JEDŹ! JEDŹ!\nUderzyłem konia z całych sił piętami, ale to z pewnością nie było potrzebne. Klacz jakby doskonale zdawała sobie sprawę z niebezpieczeństwa i pogalopowała w stronę mrocznego lasu. Nie tak wyobrażałem sobie naszą ucieczkę myślałem raczej, żeby pojechać na rynek, aby zawiadomić o wszystkim innych kadetów, ale ucieczka na nabrzeże wydawała się całkiem kusząca. Krew szumiała mi w uszach, gdy zaciskałem palce na strzemionach i pochylałem się do przodu. Miałem nieodparte wrażenie, że zaraz coś wbije mi się w plecy, że spadnę z klaczy i zginę pod jej kopytami, dlatego jeszcze mocniej przycisnąłem nogi do boków konia, aby wykluczyć, chociaż tę możliwość. Słyszałem jak pajęcze elfy krzyczały coś w tym swoim języku, ale najgorsze było to, że zbliżali się z każdą chwilą, a ja swoją klacz wymęczyłem już, gdy zbliżaliśmy się do centrum miasta. Jęczałem jej cicho do ucha, aby się pospieszyła usilnie walcząc z chęcią złączenia rąk do modlitwy. Jeżeli Mistrz wkurzył się na to, jak nazwałem Księcia Sorę to ciekawe, co zrobiłyby ze mną drowy, gdyby już mnie złapały. Nie miałem ochoty doświadczać ich zemsty, wiedziałem jak bardzo istoty te pogardzały ludźmi, a możliwość znęcania się nad jednym z nich z pewnością bardzo by je uradowała. Odwracałem głowę, co chwilę, aby upewnić się, jak bardzo elfy były w tyle. Tak pochłonęło mnie to zajęcie, że nawet nie usłyszałem krzyku triumfu wydany przez jakiegoś drowa gdzieś przede mną. Spojrzałem w przód i w tej samej chwili klacz znowu się wspięła. Strzemiona wyślizgnęły mi się z rąk i runąłem do tyłu wypadając z siodła. Klacz padła tuż obok mnie mało mnie przy tym nie miażdżąc i wtedy dostrzegłem kilkanaście strzał sterczących z jej szyi. W oczach stanęły mi łzy, gdy zdałem sobie sprawę, że gdyby koń się nie wspiął wszystko to znalazłyby się w mojej klatce piersiowej. Podczołgałem się do niej i zacząłem gładzić ją po chrapach, usiłując powstrzymać płacz. Patrzyła na mnie mętnym wzrokiem, po czym zamknęła oczy, a z jej nozdrzy wydobyła się ostatnia cząstka powietrza zamieniona w ciepłą parę. Zacisnąłem mocno zęby, aby powstrzymać szloch. Drowy, które zaatakowały mnie na rozdrożu dołączyły już wkrótce. Wszyscy byli zadowoleni i rozmawiali ze sobą radośnie, co jakiś czas wytykając mnie palcami. W pewnym momencie, poczułem jak ktoś chwyta mnie z tyłu za kark i odruchowo odrzuciłem głowę do tyłu próbując opanować tik podkulenia rąk. Pajęcze elfy zaśmiały się głośno, rozbawieni moim zachowaniem.\n– Widzicie tego człowieka? – usłyszałem głos drowa, który mnie trzymał. – Widzicie tą żałosną, ludzką istotę, która nie potrafiła się nawet sama obronić i wykorzystała do tego swojego konia? Ten oto chłopiec obraził naszego pana… Jak myślicie, co możemy z nim zrobić?\n– Tu i teraz prócz wyroku śmierci? – zapytał dwuznacznie inny elf. Wszyscy ryknęli śmiechem.\nTen, który mnie trzymał pchnął mnie do przodu tak, że opadłem na kolana. Gdyby nie to, że im nie wypadało drowy pewnie pokładałyby się na ziemi ze śmiechu. Ignorując ból w kończynach dźwignąłem się na nogi. Przeszedłem kilka chwiejnych kroków, po czym znów upadłem. Podszedł do mnie pajęczy elf, w długich, sięgających pasa białych włosach związanych w wysoki kucyk, uklęknął przede mną, chwycił mnie za podbródek i uniósł go do góry, aby móc mi się bliżej przyjrzeć.\n– Ciekawe, ile by za ciebie dali na rynku niewolników… Masz ochotę zostać dziwką jakiegoś dziada? – zapytał uśmiechając się wrednie.\n– Wal się na ryj, robalu!\nWidocznie upadek z konia w żaden sposób nie wpłynął na mój język, co by było bardzo przydatne. Drow zamachnął się i uderzył mnie w twarz. Miałem wrażenie, że swoim ciosem chciał urwać mi głowę, co na szczęście mu się nie udało. Spojrzałem zapłakanymi oczami na elfa kipiącego ze złości. Po chwili zbliżył się do mnie jeszcze jakiś, więc odruchowo skuliłem się i zakryłem się rękami. Cios nie nastąpił, ale zamiast niego usłyszałem zupełnie mi nowy głos.\n– Zabierzemy go do Miasta. Jeżeli nie zeżrą go pająki postawimy go przed obliczem Księcia Sory. Sformować się w szyk i w drogę.\nCzyjaś dłoń znów boleśnie zacisnęła się na moim karku i tym razem nie mogłem już powstrzymać instynktowego podkulenia rąk. Pajęcze elfy znów zaśmiały się radośnie dosiadając swoich wierzchowców. Zostałem brutalnie usadzony na jakimś czarnym wałachu razem z drowem, którego wcześniej obraziłem. Starałem się tym nie przejmować, ale trochę trudno było podróżować z gębą na kłódkę, gdy ktoś nieustannie jeździł ci ręką po kroczu. Napiąłem wszystkie mięśnie i wytężyłem umysł. A nóż, może wpadnie mi do głowy jakiś pomysł. Coś, co od razu rzuciło mi się w oczy była droga, którą jechaliśmy. Rozejrzałem się dookoła, aby się upewnić i rzeczywiście: kłusowaliśmy w stronę nabrzeża. Dziwne, cały czas sądziłem, że pajęcze elfy nienawidziły wody, więc czemu zdecydowały się jechać właśnie tam? Przestałem zwracać uwagę na denerwującą mnie rękę elfa i zamyśliłem się. Gdyby szczęście mi dopisało z pewnością udałoby mi się uciec bez wizyty w Podziemnym Mieście. Wystarczyło wybrać odpowiedni moment, dobrze otumanić elfa i droga ku wolności stałaby otworem. Coraz szybciej zaczynaliśmy się zbliżać do rozdroża, niewątpliwe skręcimy w tę ścieżkę po prawej, która prowadziła w głąb puszczy.\nOdetchnąłem głośno starając się, żeby nie usłyszał mnie drow. Dobrze, że jechaliśmy tuż przed tylną strażą, a nie w centrum szyku, gdyż wtedy miałbym spore trudności z wprowadzeniem w życie mojego pomysłu. Im mniej osób nas widziało – tym lepiej. Nawet gdyby nie wyszło tak wspaniale, jak sobie obmyśliłem przynajmniej nie zbłaźniłbym się przed większą publiką. Poczułem jak na moje policzki zaczynają wpełzać szkarłatne rumieńce na myśl o tym, co chciałem teraz zrobić. Niestety nie widziałem innego sposobu, aby zwrócić na siebie uwagę pięknego elfa, z którym jechałem. Miałem tylko nadzieję, że drow swoich *zwierzęcych instynktów* nie zostawił w innej szacie.\nKiedy konie zaczęły stępować, a drowy w końcu przestały się śpieszyć chwyciłem mocniej łęk siodła, uniosłem biodra trochę wyżej i oparłem głowę na ramieniu pajęczego elfa. Ten zamrugał oczami ze zdziwienia, a ja uchyliłem jedną powiekę, uśmiechnąłem się do niego zalotnie i zwilżyłem językiem wargi. Drow zbliżył nos do mojej szyi i odetchnął cicho. Przechyliłem głowę robiąc mu tym samym lepszy dostęp i jak wcześniej złożyłem – nie zrezygnował z zaproszenia. Całował jednak moją szyję i obojczyk z lekkim ociąganiem, jakby zmuszał go do tego wyłącznie instynkt. Chyba dalej był na mnie obrażony… Czułem się trochę dziwnie, że dotykał mnie facet, ale jego delikatna, gładka skóra pozwalała mi wyobrazić sobie, iż jest innej płci, ale to z kolei nie wpływało na mnie tak dobrze, jakbym chciał. Przestraszyłem się odrobinę tego dziwnego uczucia, lecz nie chciałem marnować cennego czasu na takie rozmyślania.\n– Przepraszam… – wymruczałem. Drow zaprzestał pieszczot. To magiczne słowo chyba zawsze skutkowało. – Przepraszam, że nazwałem cię owadem… Poniosło mnie… Wybaczysz komuś, kto tak ładnie prosi?… – spojrzałem na niego spod przymrużonych powiek. Dobrze, że mężczyzna był przystojny, bo inaczej nigdy nie odważyłbym się tak poniżyć.\n– Jesteś inny niż ludzie, których dotąd spotkałem… – uśmiechnął się i zaczął lizać moją szyję. Z trudem udało mi się powstrzymać wzdrygnięcie się, gdyż niespodziewanie pod tym dotykiem przypomniał mi się Mistrz.\n– Czy to komplement?… – oparłem ręce na jego udach, co wywołało u niego pomruk zadowolenia. Dobrze, że nikt z moich znajomych nas nie widział…\nElf zacisną strzemiona w jednaj dłoni, podczas gdy drugą dotykał i masował moją klatkę piersiową. Przy każdej okazji chciałem udawać, że jęczę, ale było to nie potrzebne. Starając się nie myśleć o *mężczyźnie*, który mi *to* robił oddałem się rozkoszy, jaka z tego płynęła. Pojękiwałem cicho, co wprawiało drowa w jakieś dziwne drżenia. Podobne reakcje nie przestawały mnie zadziwiać nawet po tamtym pamiętnym incydencie z Shunem. Co ich wszystkich tak bardzo podniecało? Naprawdę wydawałem z siebie takie wspaniałe dźwięki, o jakich mówił demon? Prawie warknąłem, gdy ujrzałem w wyobraźni twarz Fausta i szybko otworzyłem oczy. Nie chciałem się dekoncentrować, gra miała za wysoką stawkę i każdy najmniejszy błąd mógł zniszczyć mój plan.\nZacisnąłem mocniej palce na udach elfa, gdy poczułem jego rękę na swoim kroczu. Znów to robił, jednak tym razem brałem w tym czynny udział i powoli zaczynało mi się to podobać. Wygiąłem się w łuk na tyle, na ile pozwalało mi siodło i zamruczałem rozkosznie. Przechyliłem głowę w bok, żeby zobaczyć, jaka odległość dzieliła nas od rozdroża. Drow musiał uznać to za zachętę, bo znów zaczął lizać i całować mnie po szyi oraz obojczyku. Patrzyłem, jak powoli mijaliśmy drogę na nabrzeże i skręcaliśmy w drugą ścieżkę. Byłem tak skołowany swoim odkryciem, że w pierwszej chwili nie dotarło do mnie, że się zagapiłem i później będę musiał zwrócić. Czułem, jak sytuacja powoli wymykała mi się spod kontroli, ale nie chciałem tracić zimnej krwi. Dotarło do mnie, że pieszczoty mężczyzny były zbyt leniwe i powolne, co zapewne miało na celu odwrócenie mojej uwagi od otoczenia. Zacisnąłem zęby na wewnętrznej stronie policzków powstrzymując tym samym cisnące mi się na usta przekleństwa. Moja złość nie trwała jednak długo, gdyż po chwili znów jęknąłem, kiedy poczułem jak mężczyzna zacisnął kły na mojej skórze. Miałem, co do tego wszystkiego mieszane uczucia. Podniecał mnie dotyk drowa, o czym ten zdaje się wiedział i nie chciałem niczego przerywać. Wiedziałem jednak, że gdy odjedziemy za daleko moje szanse na ucieczkę znacznie zmaleją.\n– Sądziłem, że zrobiłeś to, aby uciec… – wymruczał mężczyzna, wsuwając mi rękę pod bezrękawnik. Jakim cudem się o tym dowiedział?! Czy to było aż tak oczywiste!?\n– Chyba cię zaskoczyłem, co?… – starałem się, aby mój głos nie zdradzał za bardzo mojego zdenerwowania.\nPoczułem jego ciepłą dłoń na brzuchu i aż westchnąłem napinając mięśnie. Jęczałem cicho wiedząc, że ten dotyk mnie strasznie podniecał. Starałem się wszystko przeanalizować, jednak w obecnej sytuacji nie potrafiłem wystawić sobie obiektywnej oceny. Podobało mi się, gdy dotykał mnie mężczyzna. W tej chwili nie czułem się jakoś strasznie źle z tego powodu, chociaż później pewnie będę sobie wszystko wyrzucał.\nDłoń elfa zbliżyła się do jednego z moich sutków, a dwa palce zaczęły go delikatnie masować, a po jakimś czasie zostały zastąpione pazurami, które badały powoli jego kształt i długość. Opierałem głowę o pierś drowa wyginając się w stronę tej zniewalającej ręki, oddychając coraz głośniej. Kiedy paznokcie mężczyzny już miały zaprzestać pieszczot ich końce zetknęły się ze sobą i poczułem jakby małe wyładowanie elektryczne, które podrażniło mój sutek.\n– O bogowie! – jęknąłem z rozkoszy i otworzyłem szeroko oczy, przysuwając pierś w stronę dłoni elfa, aby dać mu do zrozumienia, by to powtórzył.\nNie sądziłem, że dotyk drowa, czyjkolwiek dotyk mógł dać aż tyle przyjemności. Po którymś z kolei razie inni wojownicy zaczęli się odwracać, a kiedy zobaczyli, kto tak rozkosznie jęczał nie odrywali już od nas wzroku. Mogło mi to nieźle pomieszać w planach, ale na szczęście mój chwilowy kochanek wpadł na wspaniały pomysł i postanowił trochę zwolnić konia stając się tym samym strażą tylną. Zdziwiłem się, kiedy jego pobratymcy przystali na propozycję mężczyzny, ale przecież nie miałem najmniejszego zamiaru się za to gniewać. Wszystko szło lepiej niż mogłem przypuszczać, teraz tylko trzeba było się zastanowić, w jaki sposób mógłbym uciec. Zepchnięcie drowa z siodła raczej odpadało, a ogłuszenie go tym bardziej. Wydawało mi się, że jedyną możliwością byłoby zmuszenie rumaka, aby się wspiął, co przy zwykłym zrządzeniu losu wcale nie było trudne. Szkoda, że musiałem przy tym zranić to piękne zwierzę, ale innego wyjścia nie było.\nUniosłem się jeszcze trochę w siodle przesuwając prawą rękę bliżej krocza elfa. Ten zamruczał cicho i przymknął oczy, muskając wargami moje ucho Wszystko zgodnie z planem. Po lewej stronie, na łęku siodła wisiał kołczan ze strzałami. Na szczęście kilka było zwróconych grotami do góry, co znacznie ułatwiło mi sprawę. Zacisnąłem palce prawej dłoni na udzie drowa, a ten jęknął cicho i rozluźnił uścisk na strzemionach. Patrzyłem na niego bez przerwy upewniając się, że nagle nie otworzy oczu, ale nic na to nie wskazywało. Powoli wyjąłem z kołczanu strzałę i jednym szybkim ruchem przeciąłem skórę na boku wierzchowca. Koń momentalnie stanął dęba, a ja uchwyciłem się mocno jego grzywy. Elf nie miał tyle samo szczęścia, co ja. Nie zdążył mocniej chwycić uprzęży i wypadł z siodła, a gdy reszta drowów obróciła się gwałtownie ja pędziłem już w stronę nabrzeża.\nNiedobrze. W momencie, gdy drow spadał na ziemię zdążył się jeszcze uchwycić łuku, który oderwał się od łęku. Teraz moją jedyną bronią były tylko strzały, którymi zresztą zbyt wiele bym nie zdziałał. Poganiałem wałacha i zmuszałem do najszybszego galopu, na jaki było go stać. Widziałem, jak mroczne elfy pędziły na swoich wierzchowcach, chciałem osiągnąć taką samą prędkość, ale po jakimś czasie koń zaczął zwalniać,. Myślałem, że tą bestię będzie jednak stać na coś więcej…\nZatrzymałem się w jakiejś gęstwinie i od razu odpędziłem od siebie czarnego rumaka. Taki wymęczony już do niczego by mi się nie przydał, a mógł sprawić jedynie same kłopoty. Zanim to jednak zrobiłem wyjąłem z kołczanu jedną strzałę i pobiegłem ile sił w nogach w stronę, która jak mi się wydawało prowadziła na plażę. Gnałem tak już dłuższy czas nawet się nie oglądając. Zapamiętałem sobie, by podziękować Liderowi i Hayato za wszystkie ciężkie treningi, dzięki którym moja kondycja była lepsza, niż kiedykolwiek. Zwolniłem dopiero, gdy ból w boku stawał się już nie do wytrzymania, a serce zaczęło boleśnie pracować. Padłem na kolana opierając się rekami o konar drzewa, oddychając szybko i głośno chcąc jak najszybciej się stąd wydostać. Nagle pośród drzew dostrzegłem jakiś ruch. Sparaliżował mnie strach i nie wydałem już z siebie najmniejszego odgłosu. Było tak przez kilka chwil do czasu, kiedy księżyc wyszedł zza chmur i oświetlił miejsce, w którym znajdowała się jakaś postać. Zamrugałem z niedowierzania i podniosłem się z klęczek, wolnym krokiem kierując się w stronę nie więcej niż trzynastoletniego chłopca szamoczącego się z czymś i klnącego pod nosem. Dzieciak spojrzał w moją stronę, gdy usłyszał jak się zbliżam. Wytrzeszczył oczy ze strachu i zaczął się cofać, coś mu to jednak uniemożliwiało. Spojrzałem w dół i zauważyłem sidła zastawione prawdopodobnie na jakieś większe stworzenia. Metalowy potrzask zacisnął się na łydce chłopca i gdyby nie to, że mały miał szczupłe nogi zapewne zmiażdżyłby mu kości! Kleszcze wyglądały na stare i zardzewiałe, ale z pewnością mogły zrobić krzywdę niejednemu zwierzęciu. Dzieciak zrobił jeszcze krok do tyłu, ale w tym samym momencie jęknął cicho i złapał się za poranioną nogę. Jasne włosy zakryły mu większą część opalonej twarzy, a pełne usta wykrzywiły się w okropnym grymasie. Nie zwracając uwagi na fakt, że ścigała mnie banda drowów podbiegłem do chłopca i ukląkłem przy nim. Jemu też przecież mogło grozić niemałe niebezpieczeństwo, gdyby pajęcze elfy go tu znalazły.\n– Pomogę ci – szepnąłem, przyglądając się bliżej ranie na jego nodze.\n– Nie powinieneś uciekać przed elfami? – zapytał ironicznie.\n– Tak się składa, że mam akurat chwilkę, aby wyciągnąć z sideł jakieś dziecko… – odpowiedziałem tym samym tonem, krzywiąc się lekko. – A teraz trzymaj – mruknąłem, podając mu strzałę, po czym znów nachyliłem się nad jego raną. – Włóż to do ust, bo nie chcę abyś zbyt głośno krzyczał…\n– Wiesz, że mógłbym cię teraz spokojnie zabić? – powiedział i poczułem, jak ostry, zimny grot zaczął wbijać mi się w kark.\n– Ale nie zrobisz tego – swojej odpowiedzi byłem nadzwyczaj pewny.\n– Bo nawet drowy nie są tak żałosne, żeby zabijać swojego wybawiciela.\nDzieciak umilknął. Najwyraźniej on też nie przepadał za tymi istotami. Umieścił strzałę między zębami, oparł ręce na moich ramionach i ze stłumionym „Jestem gotów…”, zacisnął mocno oczy. Nie zastanawiając się nad tym długo wytężyłem całą siłę, jaką wyrobiłem sobie będąc kadetem Akademii i zacząłem otwierać kleszcze. Chłopak jęczał cicho z bólu, ale znosił go mężnie i nawet się nie poruszył. Gdy na nogę chłopca padł cień jakiejś chmury przez chwilę zdawało mi się, że jego skóra ma kolor hebanu, ale po dłuższym przyjrzeniu się zakrwawionej nodze doszedłem do wniosku, iż to tylko zwykłe przywidzenie; było przecież ciemno, a nas oświetlał jedynie księżyc. Dzieciak odetchnął głośno i opadł na ziemię, kiedy już został przeze mnie uwolniony. Jego rana była głęboka i nieustannie krwawiła i zacząłem się zastanawiać, czym można było ją zatamować, ale niestety nie miałem przy sobie żadnego noża, a nie potrafiłem przerwać rękami wykonanej ze skóry odzieży. Wyjąłem z ust chłopca strzałę i odciąłem grotem poszarpaną nogawkę jego lnianych spodni. Nie za wiele, ale na jakiś czas powinno mu wystarczyć. Sam chłopiec zdawał się być lekko oszołomiony moją dobrodusznością, czego nie potrafiłem zrozumieć. Byłem przecież żołnierzem, każdy kadet Akademii składał przysięgę, by pomagać innym, więc czemu wywołało to takie zdziwienie na twarzy blondyna? Aby nie sprawić małemu dodatkowego bólu przewiązywałem mu nogę najdelikatniej jak potrafiłem, jednak temu nawet to nie pasowało, bowiem ciągle coś mruczał na temat mojej brutalności i tak dalej.\n– Gotowe – powiedziałem, ocierając czoło wierzchem dłoni. W ostatniej chwili podniosłem rękę do góry, bo już w następnej w miejscu, gdzie ją trzymałem pojawiła się strzała, a zaraz potem usłyszałem tętent kopyt. – Kurwa mać!… – zakląłem i pobiegłem w stronę nabrzeża mając nadzieję, że dzieciak zrobi to samo.\nNie zdążyłem uciec zbyt daleko. Jak na złość musiałem znaleźć się w gęstwinie, w której było rozstawionych najwięcej sideł. Potknąłem się o jakąś linkę i runąłem jak długi na ziemię, tylko dzięki łutowi szczęścia nie roztrzaskując sobie głowy. Uniosłem się na łokciach i obejrzałem się przez ramię. Wiedziałem, że moje szanse na ucieczkę znacznie zmalały, ale przynajmniej miałem możliwość dowiedzieć się, co stało się z tamtym chłopcem. Zrobiłem raptem kilkanaście kroków i nie było prawdopodobieństwa, aby dzieciak mnie wyprzedził, nie wyglądał nawet na kogoś, kto miałby zamiar ruszać się z miejsca. Zasady Akademii jasno mówiły o obowiązkach wobec obywateli, tak bardzo się tym przejmowałem, że poczułem się nagle straszliwie winny, iż nie popchnąłem blondyna do przodu, by uciekał pierwszy. Zmrużyłem powieki i wpatrzyłem się w ciemny gąszcz, lecz zaraz po chwili potrząsnąłem głową nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Miejsce, które jeszcze chwilę temu było oświetlone przez księżyc otaczały drowy, a tuż obok kleszczy nie zobaczyłem chłopca, ale samego Księcia Sorę odzianego w obszerną, białą szatę ze złotymi wykończeniami. Zupełnie nie wiedziałem skąd on się tam wziął. W dodatku udało mi się dostrzec plamę krwi na jego odzieży i byłem niemalże pewny, iż chłopiec, którego wyswobodziłem miał ranę dokładnie w tym samym miejscu. Kalkulowałem sobie wszystko w głowie nie zwracając uwagi, że wciąż leżałem na ziemi i traciłem kolejną szansę ucieczki. Spodziewałem się, iż gdzieś pod nogami elfów spoczywały zwłoki dzieciaka, ale nawet nie próbowałem szukać ich wzrokiem. Nigdy nie widziałem martwego człowieka i wolałem, aby tak pozostało, więc skupiłem wzrok na ciemnoskórych istotach. Jeden z wojowników trzymał za uzdę wałacha, którego porzuciłem jakiś czas temu. Gdybym nie biegł tak szybko mężczyźni z pewnością złapaliby mnie już po pięciu minutach pościgu, a tymczasem wszyscy stali wokół Księcia zdając mu swoje raporty ze zdarzeń, jakie całkiem niedawno miały miejsce.\n– I wtedy zobaczyliśmy go tutaj – tłumaczył drow. Rozpoznałem w nim elfa, z którym zabawiałem się na grzbiecie jego konia. Na moje policzki znów wstąpił rumieniec, kiedy przypomniałem sobie to wszystko. – Wybacz, że cię zostawimy, wasza wysokość, ale musimy ścigać jeńca. Straż przednia, ustawić się…\n– Nie! – warknął stanowczo Książę, czym mnie bardzo zdziwił.\n– Książę? – zapytał rozkojarzony wojownik.\n– Zdrowie waszego Księcia jest ważniejsze, niż jakiś dzieciak! Zraniłem sobie nogę i żaden z was się stąd nie ruszy, dopóki mi jej należycie nie opatrzycie.\nAlbo mi się wydawało, albo Książę dał mi czas na ucieczkę. Z pewnością był to tylko zbieg okoliczności, gdyż stan takiego arystokraty jak on był naprawdę ważny, co do tego nie było wątpliwości. Wstałem z ziemi i zacząłem skradać się między drzewami próbując zachować się przy tym najciszej jak tylko się dało. Czas dłużył mi się niemiłosiernie, miałem wrażenie, że w takim tempie zastanie mnie ranek, ale głosy mężczyzn ucichły stosunkowo szybko. Puściłem się biegiem przed siebie, gdy uznałem, że znajdowałem się w odpowiedniej odległości od miejsca, które okupowały elfy. Leciałem kompletnie na wyczucie pogodzony z myślą, że miałem spore szanse, aby zabłądzić, lecz wydarzyło się coś zupełnie odwrotnego. Zdawało mi się, że pędziłem godzinami, ale w końcu dostrzegłem znajomą plażę, a w oddali morze. Poczułem ogromną ulgę nie tyle z perspektywy, że w tym miejscu nie dorwą mnie drowy, ale również ze świadomości, iż znajdował się tutaj mój prywatny azyl. Czasami pojawiały się klekoczące monstra, ale te przeważnie nie oddalały się od płycizny, gdzie żerowały.\nWtem usłyszałem za sobą czyjeś głośne krzyki. No tak, przecież Księcia nie można było opatrywać przez wieki, ale i tak długo im to zajęło. Przebiegłem całą skarpę i zatrzymałem się dopiero na jej krawędzi. Już nie miałem czasu biec w stronę ścieżki, a gdyby szczęście mi dopisało nie połamałbym sobie karku skacząc z takiej wysokości. Ostatecznie może dałbym radę się przeturlać… Obróciłem się po raz ostatni, żeby zobaczyć wychodzące z lasu drowy. Księcia Sory z nimi nie było, a już myślałem, że nie odpuściłby sobie widoku mojej egzekucji. Przełknąłem głośno ślinę i już miałem skakać, gdy nagle mój jęk zdziwienia przerodził się w okrzyk strachu. Skarpa obsunęła się i runąłem w dół ze zniewalającą szybkością, a kilka mniejszych głazów, co chwila uderzała mnie w głowę, ale nie stało mi się nic poważnego. W końcu upadłem z twarzą w piasku, a jeden, czy dwa kamienie obiły się o moje nogi, raniąc je i rozdzierając moje spodnie. Starając się zignorować potworne zawroty głowy pobiegłem w stronę klifów modląc się w duchu, by nie spotkać po drodze tych trzeszczących potworów. Jak przez mgłę słyszałem krzyki i radosne wrzaski pajęczych elfów, gdy ci zjeżdżali ze zbocza i kierowali się na plażę. Znów spojrzałem przed siebie i w jednej ze skał tuż przy brzegu dostrzegłem jakąś wąską szczelinę. Przysiągłem sobie, że się nawrócę byleby tylko nie okazała się ona domem jakiegoś niebezpiecznego stworzenia, ale kiedy przecisnąłem się do środka nic na to nie wskazywało. Nie zdążyłem dobrze nacieszyć się zwycięstwem, gdy usłyszałem potężny łomot i skały pod sklepieniem prawie zwaliły mi się na głowę, zasypując wejście do niewielkiej groty. Niewielka szpara pomiędzy głazami pozwalała mi dostrzec, jak daleko były drowy, ale ich zmniejszający się dystans wcale mnie nie zadowolił. Teraz już naprawdę nie wiedziałem, co było gorsze: śmierć od strzał pajęczych elfów, czy może z głodu i wycieńczenia? Wmawiałem sobie, że pozostały nikłe szanse, iż Hayato i jego drużyna postanowią sprawdzić, co się ze mną działo i przybędą tu za jakieś dwie albo trzy godziny.\nWcisnąłem się w ścianę naprzeciwko wejścia, a niedługo później usłyszałem miarowe kroki koni trzech, czy czterech jeźdźców. Reszta zapewne towarzyszyła Księciu, bo nie wierzyłem, by zechciało mu się jechać samemu taki szmat drogi, gdziekolwiek by to nie było. Dostrzegłem w szczelinie sylwetkę jakiegoś drowa, prawdopodobnie przywódcy któregoś oddziału. Jasne oczy mężczyzny połyskiwały groźnie, a jego usta wykrzywiły się w sadystycznym uśmiechu. Przycisnąłem rękę do piersi usiłując w ten sposób, chociaż trochę złagodzić szybkie bicie serca.\n– Boisz się? – zapytał cicho elf.\n– A pewnie! – zadrwiłem. – Boję się tak samo jak ty, kiedy oglądasz własne odbicie!\nTwarz elfa oblał paskudny rumieniec, który mogłem dojrzeć, mimo iż miał bardzo ciemną skórę. Uśmiechnąłem się triumfalnie, co widocznie jeszcze bardziej rozgniewało mężczyznę. Czułem się bezpieczny w tej niewielkiej grocie, miałem dziwne przeczucie, że wojownik nie byłby w stanie zrobić mi krzywdy nawet, gdyby bardzo tego chciał.\n– Mamy go stamtąd wyciągnąć? – zapytał jeden ze stojących dalej żołnierzy.\n– Nie… – wymruczał przywódca, uśmiechając się lekko. – Nie ma takiej potrzeby. Wracamy do Miasta, z tego smarkacza i tak już nic nie będzie.\n– Ale Książę Sora powiedział, że mamy go ze sobą przyprowadzić… Co mu powiemy?\n– Prawdę – drow ostatni raz spojrzał na mnie, po czym zaczął się oddalać. Na koniec jednak krzyknął na tyle głośno, że mogłem go usłyszeć. – Powiemy, że bachor schował się w szczelinie, zawalił jedyne przejście i przyszedł po niego przypływ!\n– *Przypływ*?! – wrzasnąłem i podbiegłem do przeciwległej ściany zobaczyć, czy to rzeczywiście prawda. Nie zauważyłem nic niepokojącego.\n– Już wkrótce księżyc będzie w najwyższej pozycji, a zaraz po tym podniosą się wody. Widzisz tamtą wydmę? – wskazał palcem na wybrzeże znajdujące się jakieś dwadzieścia metrów dalej zupełnie, jakby pokazywał znajomemu piękny krajobraz. – Tutaj szczególnie zimą przypływy są groźniejsze, a tamto wybrzeże znajdzie się *całe* za chwilę pod wodą… Miłej śmierci życzę.\nObrócił konia i pogalopował w stronę swoich żołnierzy. Krzyczałem za nim, żeby mnie tak nie zostawiał, ale mnie nie słyszał, albo przynajmniej udawał, że tak było. Zacząłem chodzić w kółko po ciasnej grocie zastanawiając się, co dalej zrobić. Oblała mnie fala strachu i jeżeli wcześniej zakładałem, że Hayato przybędzie za trzy godziny z pewnością nie zdążyłby mnie uratować. Kilka razy próbowałem przesunąć głazy zasłaniające wejście, ale tylko pokaleczyłem sobie dłonie o ostre krawędzie. Nie miałem zamiaru dłużej powstrzymać paniki, gdy po raz ostatni uderzyłem pięściami w grubą, kamienną ścianę. Cofnąłem się do drugiego końca jaskini, zakrywając usta rękami. Miałem przed oczami obrazy straszliwej śmierci i żadne wspomnienie nie było w stanie ich, chociaż odrobinę przyćmić. Poczułem ogromną bezsilność i po prostu osunąłem się po jednej ze sterczących skał i zacząłem płakać. Nie miałem, przed kim tego powstrzymywać, pierwszy raz w życiu żałowałem, że nie było przy mnie nikogo, przy kim wstydziłbym się mazać.\nNagle usłyszałem znajomy dźwięk. Objąłem się ramionami i spojrzałem w stronę szczeliny, gdzie w nikłym blasku księżyca majaczyły ogromne potwory, którym trzaskały niczym niezasłonięte kości. Pojawienie się monstrów odebrało mi wszelką nadzieję na ocalenie życia; nawet gdyby udało mi się w jakiś niesamowity sposób wydostać z groty w mgnieniu oka zostałbym rozszarpany przez morskie stworzenia. Wtem poczułem, jak piasek, na którym siedziałem powoli zaczął nasiąkać wodą. Jęknąłem z przerażenia i wspiąłem się na najwyższą w jaskini skałę. Zrobiłem to niemal w ostatniej chwili, bo wraz z pierwszą falą wody do szczeliny wpełzły jakieś małe, kolorowe węże. Zagryzłem wargi, a z mojego gardła wydobył się stłumiony szloch. Następne ilości wody były coraz większe, a ja zaczynałem tracić wszelką nadzieję, że udałoby mi się ujść z życiem. Zdawało mi się, że już nikt nie byłby w stanie mnie uratować, ale wówczas doznałem olśnienia.\nMoże kiedyś się zjawię, gdy desperacko będziesz szukał mojej pomocy…\nZaraz po tym zdarzeniu znalazłem lusterko, a przecież demona mogłem obserwować jedynie w odbiciu. Wyjąłem z kieszeni szkiełko i znów w oczach stanęły mi łzy. Wraz z upadkiem ze skarpy moje zwierciadełko musiało się potłuc i nawet nie poczułem jak małe odłamki szkła boleśnie wbiły mi się w nogę, teraz jednak był to mój najmniejszy problem. Spojrzałem w dół, gdzie woda nagromadzona w jaskini sięgała mi już prawie podeszwy butów, a siedziałem przecież na niemałej wysokości. Moim ciałem znów targnęły spazmy szlochu. Ostatnia szansa przepadła. Rozejrzałem się panicznie po jaskini. To, co miałem zamiar zrobić było wybitnie głupie, ale nie chciałem zignorować nawet tego małego promienia nadziei.\n– Faust… – wyszeptałem. – Faust! FAUST! – krzyknąłem z całych sił w płucach.\nZeskoczyłem do wody, która sięgała mi powyżej pasa nie zwracając uwagi na wściekle wijące się węże pływające bez celu w tę i z powrotem po powierzchni. Przybliżyłem się do zawalonego kamieniami wejścia i zacząłem walić w nie pięściami krzycząc imię demona. Nie mogłem poddać się powątpiewaniu, chociaż nie wiedziałem, czy Faust rzeczywiście przyszedłby mi na ratunek gdziekolwiek był. Istniała duża szansa, że mężczyzna przebywał bardzo daleko, w innej krainie, ale i tak chciałem spróbować. Wrzasnąłem głośno, gdy jeden z węży uczepił się zębami mojego łokcia szarpiąc na boki łbem, jakby chciał wyrwać mi z ręki kawałek skóry. Chwyciłem go za ogon i rzuciłem na drugi koniec groty przezwyciężając niespodziewane zawroty głowy. Panika ogarniała mnie do tego stopnia, iż przestałem zauważać ból. Wrzeszczałem najgłośniej jak potrafiłem, ale po paru chwilach opuściła mnie energia. Jednym z powodów było ukąszenie przez wodnego gada, a drugim wszechogarniające zmęczenie. Ostatkiem sił podpłynąłem do skały i położyłem się na niej. Zimna woda dostała się już pod moją głowę i zaczęła zalewać prawą stronę twarzy. Szeptałem cicho imię demona będąc dziwnie przekonanym, że tylko on jeden mógł mnie ocalić. Skrzywdził mnie, ale czy mogłem mieć pretensje skoro wiele razy go prowokowałem?\nChwyciłem stłuczone lusterko w ostatniej chwili nim porwała je woda i przycisnąłem do siebie. Gorączka już ogarnęła moje ciało i jakby we śnie usłyszałem czyjś potężny krzyk. Podniosłem odruchowo głowę, ale musiałem opuścić ją z powrotem, gdyż wszystko wokół zawirowało. Niewielka fala opryskała lewą stronę mojej twarzy, a później widziałem już tylko kamienie, które odbijając się od ścian wpadały do zmąconej wody. Z trudem udało mi się spojrzeć w górę. Mógł to być sen, ale bynajmniej nie koszmar. Na tle jasnego księżyca dostrzegłem postać machającą dużymi, błoniastymi skrzydłami, aby utrzymać wysokość. Długie, hebanowe włosy powiewały pięknie na silnym wietrze.\n– Faust… – szepnąłem z bladym uśmiechem na ustach.\nZamknąłem gwałtownie oczy, gdy woda zalała mi już twarz. Zanim jednak straciłem ostatnią część nabranego wcześniej powietrza poczułem pod swoim karkiem i kolanami czyjeś ręce. Zostałem wyciągnięty na powierzchnię i odtransportowany na jakąś trawę. Moje ciało zetknęło się z przyjemnie chłodnym i lekko wilgotnym podłożem, co koiło jak balsam przy wciąż podwyższającej się temperaturze mojego ciała. Zaciskałem kurczowo palce na małym zwierciadełku chcąc je jak najdłużej zatrzymać przy sobie. Czyjaś chłodna dłoń usiłowała mi je odebrać, ale ja uparcie ściskałem lusterko jeszcze mocniej ignorując wbijające się w moją rękę szkło.\n– Faust… – majaczyłem. – On… To jego… Ja mu oddam… On przyjdzie do mnie…\n– Jestem tutaj, Testament – wyszeptał mi do ucha całkiem znajomy głos.\nZ wielką trudnością udało mi się otworzyć oczy i ogarnęła mnie ogromna radość, gdy udało mi się go dostrzec: mojego demona i wybawiciela. Wyciągnąłem dłoń i pogładziłem go po chłodnej, delikatnej twarzy, żeby mieć pewność, iż to nie sen. Nie był. Nie upuszczając lusterka objąłem go ramionami, wtulając twarz w zagłębienie jego szyi.\n← The Zolom’s Age – Part I: Książę Mroku\nThe Zolom’s Age – Part III: Pamiętnik Shuna →