Biegli w wyrokowaniu - GazetaPrawna.pl\n31 lipca 2015, 00:00\nJacek Skała przewodniczący Związku Zawodowego Prokuratorów i Pracowników Prokuratury RP / Dziennik Gazeta Prawna\nDiametralnie odmienne stanowisko ten sam biegły zajął jednak w opinii uzupełniającej z sierpnia 2012 r., kiedy to uznał, że w badanym okresie spółka poniosła koszty związane z budową w kwocie 3 mln zł i były one jak najbardziej uzasadnione. Ekspert dodał też, że nie były to nakłady na dalszą realizację przedmiotowej inwestycji, gdyż w tym czasie spółka ponosiła jedynie koszty związane z utrzymaniem dotychczasowego stanu budowanego zakładu.\nUzasadniając tak radykalną zmianę swojego stanowiska, biegły wyjaśniał, że odmienne wartości przyjęte w obu opiniach wynikają z wykorzystanej metody wyceny: pierwsza została sporządzona przy zastosowaniu metody dochodowej, uwzględniającej prognozowane zyski z inwestycji, natomiast druga została wykonana na potrzeby likwidacji spółki, a więc opierała się na metodzie likwidacyjnej.\nNie ulega wątpliwości, że biegły wydał w tej samej sprawie dwie różne opinie, a zawartych w nich ostatecznych wniosków nie dało się ze sobą pogodzić. Sprzeczność była więc oczywista.\n– Tego rodzaju sytuacje zdarzają się stosunkowo rzadko, aczkolwiek mają miejsce. Wynika to najczęściej z błędnie przyjętych metodologii badań i analiz, które leżą u źródła wydawanych opinii. Dużo częściej dochodzi natomiast do pewnych zmian w treści opinii w wyniku przesłuchania biegłego wezwanego na rozprawę. Wówczas dużą rolą sądu jest doprowadzenie do sytuacji, w której finalnym produktem będzie opinia spełniająca normy art. 201 kodeksu postępowania karnego – zauważa sędzia Rafał Puchalski z Sądu Rejonowego w Jarosławiu.\n– Dwie opinie nie powinny być ze sobą całkowicie sprzeczne. Ponieważ to się jednak zdarza, z jednej strony sądy powinny skuteczniej dyscyplinować biegłych, z drugiej zaś – być może częściej, niż się to robi obecnie, należy zasięgać opinii instytutów badawczo-rozwojowych – sugeruje radca prawny Jacek Świeca.\nBłędy i wypaczenia w sztuce\nZ perspektywy prawników ekspertyzy wykonywane przez biegłych zbyt często mają tę wadę, że są wyrywkowe i niekompletne.\n– Opinia jest niepełna przede wszystkim wtedy, gdy nie zawiera odpowiedzi na wszystkie pytania postawione w postanowieniu o dopuszczeniu tego dowodu. W takim przypadku obowiązkiem sądu jest jej uzupełnienie, na przykład w formie wezwania biegłego na rozprawę lub zlecenie opinii uzupełniającej – dodaje sędzia Puchalski.\n– Największe problemy z opiniami, jakie miałem w swojej karierze, to ich powierzchowność, zaniechania w zakresie stanu faktycznego oraz tendencja do dokonywania bezpiecznych, asekuranckich uogólnień. Biegły, który jest leniwy, mało zmotywowany niskim wynagrodzeniem otrzymywanym za sporządzaną opinię, często wykona tylko minimum czynności niezbędnych do wnikliwego rozstrzygnięcia określonej wątpliwości. Co więcej, moim zdaniem biegły mający całkowicie wolną rękę w kwestii metodyki pracy i zakresu analizy, na podstawie samych akt sprawy może zejść na manowce. Przeważnie nie ma on bowiem narzędzi, żeby oceniać wiarygodność dowodów i ustalać samodzielnie stan faktyczny – zapewnia radca prawny Michał Paprocki.\nI nie jest w swojej surowej ocenie odosobniony. – O ile biegli często dokonują niezwykle szczegółowych analiz, o tyle wnioski, do jakich dochodzą, są czasami bardzo niejednoznaczne. Powoduje to konieczność powoływania kolejnych biegłych lub sporządzania opinii uzupełniających. Prawo do powołania kolejnego biegłego nie może być oczywiście ograniczane, chyba że taka czynność zmierza wyłącznie do przewlekania postępowania – przekonuje mec. Jacek Świeca.\nŚrodowiska prawnicze skarżą się też, że do przygotowywania opinii wyznaczane bywają osoby, które jedynie deklarują, że mają wiadomości specjalne w danej dziedzinie. Efektem tego są często opinie oparte na z góry postawionych tezach i zawierające zupełnie przypadkowe wnioski. – Zdarzają się biegli, którzy w atmosferze improwizacji przedstawiają tylko ogólne tezy na temat jakiegoś zagadnienia i w ogóle nie konfrontują ich ze stanem faktycznym, choć może on okazać się szczególnym przypadkiem lub wyjątkiem od zasady. Spotkałem się też z sytuacją, że przedłożona opinia stanowiła listę tez wyszukanych w przeglądarce internetowej – przyznaje mec. Paprocki. Jednocześnie zastrzega, że słaba, nieprzydatna opinia jest często efektem zaniechań stron, które w sposób nieprzemyślany i nieprzygotowany formułują wnioski dowodowe.\nZ obserwacji prawników wynika, że zdecydowanie największym i coraz bardziej notorycznym problemem jest wchodzenie biegłego w rolę sądu i dokonywanie przez niego oceny całości materiału dowodowego. Potwierdza to adwokat Michał Szpakowski. – Sędziowie preferują taki stan rzeczy, bo zdejmuje to z nich odium wyrokowania. Zresztą już same pytania zadawane do opinii w pewnym sensie prowokują biegłych do wydawania ocen prawnych. Dla przykładu, najpopularniejszym pytaniem z zakresu medycyny sądowej jest „czy oskarżony spowodował u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia określony w art. 157 par. 1 kodeksu karnego?”. A przecież ocena tego rodzaju jest zarezerwowana dla sędziego! Biegły powinien wypowiedzieć się jedynie o tym, jakie obrażenia stwierdzono u pokrzywdzonego i czy powodują one dysfunkcję części ciała, która trwa powyżej siedmiu dni. Opinia ze swojej istoty powinna dostarczać wiadomości specjalnych i wyjaśniać sędziemu, będącemu siłą rzeczy prawnikiem, a nie specjalistą z zakresu inżynierii lądowej czy innej specjalistycznej dziedziny nauki, fakty i mechanizmy dotyczące zjawisk, które stanowią przedmiot ustaleń w procesie. To sędzia samodzielnie rozstrzyga, czy oskarżony w ogóle coś zrobił i czy obrażenia opisane przez biegłego kwalifikują się jako tzw. „średni uszczerbek” określony w art. 157 par. 1 kodeksu karnego – tłumaczy mec. Szpakowski.\nW teorii opinia biegłego, tak jak każdy inny dowód w procesie, podlega swobodnej ocenie sądu. Jeśli zatem nie przekonuje ona sędziego, jest sprzeczna z drugą opinią albo jest opinią niepełną, powinno to zostać odzwierciedlone w ocenie dowodu przedstawionej w uzasadnieniu wyroku.\n– W praktyce opinia biegłego powołanego przez sąd zwykle okazuje się najbardziej wiarygodnym dowodem dla sędziego. Takie aprioryczne przekonanie o jej trafności potrafi być zgubne właśnie wtedy, gdy nie wyjaśnia ona dokładnie, dlaczego biegły doszedł do takiego, a nie innego wniosku. To jednak strona ma za zadanie przekonać sąd, że opinia jest zbyt skrótowa, niejasna, nieprawidłowa lub – w przypadku dwóch sprzecznych opinii – że korzystniejsza dla strony opinia jest prawidłowa – zwraca uwagę mec. Szpakowski. Jak sam przyznaje, w wielu przypadkach konieczne okazuje się zasięgnięcie rady kolejnego specjalisty, która następnie przedstawiana jest albo jako oddzielna opinia prywatna, albo jako stanowisko procesowe. – Problem w tym, że sędziowie czasem dyskredytują opinię dostarczoną przez stronę. Nawet w znowelizowanej procedurze karnej, gdzie mówi się o tym, że opinie prywatne będą mogły przeważyć szalę procesu, sąd będzie miał prawo zakwalifikować taką opinię jako materiał dowodowy, ale nie będzie do tego zmuszony – dodaje mec. Szpakowski.\nKolejnym polem do narzekań jest nieterminowe sporządzanie opinii przez biegłych. Powodów do frustracji dostarczają zwłaszcza sytuacje, kiedy na ekspertyzę dotyczącą nieskomplikowanej materii trzeba czekać miesiącami. To z kolei bezpośrednio przekłada się na wydłużenie czasu trwania procesu w danej sprawie, zaś pośrednio – na rosnącą skalę przewlekłości postępowań w polskich sądach.\n– To oczywiste, że przeciągające się oczekiwanie na opinię biegłego nie służy sprawie ani wizerunkowi wymiaru sprawiedliwości. Dostrzegam dwie przyczyny obecnego stanu rzeczy. Jedna to przekraczanie terminów przez samych biegłych oraz brak reakcji ze strony sądu. Natomiast druga to brak umiejętności odpowiedniego zaplanowania czynności związanych ze sporządzaniem opinii – wylicza mec. Szpakowski.\nDla przykładu podaje, że w sprawie oszacowania wartości nieruchomości gruntowej czeka się z postanowieniem o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego do pierwszej rozprawy, a jeśli ta przypada na okres zimowy, kiedy na nieruchomości leży śnieg i nie można dokonać oględzin, opinia sporządzona zostanie w kwietniu.\n– Z jednej strony trzeba brać pod uwagę, że rzetelna analiza sprawy oraz sporządzenie fachowej opinii musi trwać. Aby taki dowód był prawidłowo przeprowadzony i mógł okazać się kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy, biegły musi rzeczywiście być specjalistą w danej dziedzinie, wiedzieć, na jakie pytania ma odpowiedzieć, co powinien przeanalizować oraz umieć przedstawić przygotowany materiał. Nie może być w tym żadnego przypadku i samowoli – sugeruje mec. Paprocki.\nW ocenie prawników problem z opiniami biegłych wymaga głębszej analizy i współpracy środowisk eksperckich, akademickich i samych praktyków.\n– Przede wszystkim musi nastąpić zmiana myślenia sędziów i stron postępowania o dowodzie z opinii biegłego. Nie może ona zastępować subsumpcji, a sam biegły – sędziego. Trzeba się też zastanowić, czy nie warto dopuścić w szerszym zakresie opinii prywatnych, a także bardziej zwracać uwagę na terminowość sporządzania opinii. Muszę przy tym zaznaczyć, że trudno winić wyłącznie biegłych za istniejący stan rzeczy. Opinie sporządzane dla sądu są dla niego uciążliwe i całkowicie nieatrakcyjne pod względem finansowym – podkreśla mec. Szpakowski.\n– Na pewno warto by doprecyzować procedurę w zakresie przygotowywania tego rodzaju dowodu. Ponadto sąd powinien aktywniej czuwać nad jego rzetelnością. Nie można dopuszczać do sytuacji, że opinia sporządzona w sposób niepełny, niekompletny i z błędami merytorycznymi w takim kształcie trafia do akt – przekonuje mec. Paprocki. I jako wzorową postawę przywołuje postać sędziego Krzysztofa Petryny. Rozpoznając sprawę oskarżenia prezesa PZU Życie, uważnie zweryfikował on wyliczenia biegłej, jej kompetencje oraz podstawy wysnutych przez nią wniosków. Efektem tego było całkowite obnażenie niekompetencji „ekspertki”.\n– Ważne jest, aby lista biegłych odzwierciedlała rzeczywiste i potwierdzone kompetencje. Może warto byłoby stworzyć jedną ogólnokrajową listę biegłych? Ten postulat często pada w moim środowisku. Warto też zastanowić się nad podwyższeniem stawek biegłych, gdyż myślę, że przyczyniłoby się to do wzrostu liczby zainteresowanych oraz konkurencji w zawodzie – proponuje mec. Paprocki.\nPotrzebna jest jedna ogólnopolska lista biegłych\nEwa Maria Radlińska: Wiemy, jak wyglądają procesy dziś, patrząc pod kątem opinii biegłych. Ale może będzie lepiej, jak w końcu powstanie słynna już ustawa o biegłych sądowych?\nJacek Skała prokurator, przewodniczący Związku Zawodowego Prokuratorów i Pracowników Prokuratury RP: Przygotowując jej projekt, resort sprawiedliwości zrealizował postulat środowisk prawniczych, lecz głównie w sferze formalnej. Projekt pozostawia bowiem wiele do życzenia i już spotkał się z licznymi negatywnymi opiniami.\nEMR: No to co mu dolega?\nJS: Jego grzechem pierworodnym jest niezrozumienie pojęcia „biegły sądowy”. Przepisy obowiązujących w Polsce procedur sądowych nie pozostawiają wątpliwości, że na biegłego można powołać każdą osobę, o której wiadomo, że ma potrzebne wiadomości specjalne. Tymczasem projektodawcy zawęzili pojęcie biegłego do osoby wpisanej na listę biegłych. To poważny błąd terminologiczny. Wiadomo przecież, że biegłym zostaje osoba, którą powoła organ procesowy. Rażącym błędem rzeczowym jest rozciągnięcie pojęcia biegłego na instytucję specjalistyczną. Jest ona zespołem biegłych, a to niesie za sobą konsekwencje w zakresie wewnętrznej organizacji, rozkładu odpowiedzialności itd. Różnica ta jest analogiczna do różnicy między osobą fizyczną a prawną. Część z tych wątpliwości znikłaby po wprowadzeniu krótkiej i oczywistej regulacji stanowiącej, że przepisy dotyczące biegłych stosuje się odpowiednio do instytucji specjalistycznych.\nEMR: Mówi pan o liście biegłych. Ile ich powinno być?\nJS: Lista biegłych powinna być jedna, ogólnopolska, bo tylko taka będzie stanowić istotną pomoc dla sądu poszukującego biegłego. Błędem jest zatem odstąpienie od tego pomysłu na rzecz list okręgowych. Już obecnie niejednokrotnie trzeba się zwracać do prezesów ościennych sądów okręgowych o nadesłanie prowadzonych przez nich list, gdy na liście prezesa macierzystego sądu okręgowego nie ma potrzebnego biegłego. Lista ogólnopolska wykluczałaby tego rodzaju sytuacje, a jej utworzenie i prowadzenie jako komputerowej bazy danych nie jest żadnym problemem.\nI w końcu kwestia najistotniejsza. Absolutnie niedopuszczalne jest narzucanie sądowi czy prokuratorowi przy wyborze biegłego pierwszeństwa osoby wpisanej na listę. Nakaz taki rażąco ingeruje w samodzielność jurysdykcyjną sądu i niezależność prokuratora, których jednym z aspektów jest swoboda prowadzenia postępowania dowodowego, w tym również doboru biegłych.\nEMR: : Brzmi niebezpiecznie...\nJS: Związanie sądu takim nakazem otwiera władzy wykonawczej możliwość nacisku na sąd. A przez to z kolei pośrednio może prowadzić do przyjęcia dowodu określonej treści. Nakaz taki nie ma zresztą merytorycznego uzasadnienia. Weryfikacja kwalifikacji teoretycznych przed prezesem sądu okręgowego jest czysto formalna i ma się nijak do rzeczywistej umiejętności sporządzania opinii i wykonywania czynności specjalistycznych.\nEMR: W takim razie jakie są propozycje prokuratorów w zakresie uzdrowienia sytuacji?\nJS: Jeśli chodzi o postulaty de lege ferenda, to jako godny rozważenia wydaje się pomysł powołania centralnego instytutu biegłych różnych specjalności. Pomysł ten sformułował prokurator generalny w odniesieniu do biegłych z zakresu ekonomii. Warto się zastanowić, czy nie powinien objąć także biegłych innych specjalności. Niewykluczone, że instytut ten stałby się lekarstwem na deficyt jakości i liczby biegłych. Wszystko to jednak okaże się niepotrzebne, jeśli państwo nie poszuka więcej środków na opiniowanie. A musi to zrobić, bo na salę sądową już od 1 lipca wkroczył dowód z opinii prywatnej.\nEMR: No tak. Wszystko rozbija się o kasę...\nJS: Chciałbym zatrudnić zespół fachowców, którzy porzucą inne zajęcia, aby wydać opinię w dwa tygodnie. Musi się to im opłacać. Kilka miesięcy temu miałem okazję uczestniczyć w popularnym programie telewizyjnym na temat niegospodarności w jednej z warszawskich spółdzielni mieszkaniowych. Wielu mieszkańców oburzało się, że prokuratura przez trzy miesiące gromadzi dowody. Powiedziałem im, że schody zaczną się dopiero wówczas, gdy powołamy biegłego, który będzie prowadził badania długimi miesiącami. To jest realny problem, którego bez woli i świadomości zarządzających wymiarem sprawiedliwości nie rozwiążemy. Szybkie i fachowe opiniowanie jest możliwe, ale tylko w całkowicie innej rzeczywistości ekonomicznej. Bez tego wąskie gardło, którym w procesie karnym jest opiniowanie biegłych, nadal będzie się odsuwać w czasie.\nBiegli TDNDGP import\nBiegli są kolejnym oszukańczym elementem naszego wymiaru "sprawiedliwości " . Ich potwierdzenie nieprawdy , stronniczość są zupełnie bezkarne ! Kolejna zbrodnia sądowa !\nNajwiększa tragedia jest z biegłymi psychologami-terapeutami z profeministycznych organów antyprzemocowych takich jak RODK, FDN, TKOPD, TCIKiWOP, Centrum Praw Kobiet, Stop przemocy, Stop pedofilii itp. oszołomy. W/w farbowane lisy z cyniczną hipokryzją i dulszczyzną umysłową i mentalnościową sieją szaleństwo i histerię tzw złego dotyku, tzw pedofilii, tzw przemocy domowej, tzw gwałtu itp ideologicznych psychobełkotów z psychoanalizy, psychoterapii, gender, feminizmu. Polski Wymiar Sprawiedliwości unika jak diabeł święconej wody wybitnych o światowej renomie ekspertów demaskujących zbrodnie sądowe Sexual Allegations in Divorce jakie kreują w/w farbowane lisy z organów antyprzemocowych by wrobić kozłów ofiarnych w rzeczy które nigdy się nie zdarzyły. Do tego przedmiotowo i instrumentalnie wykorzystują ( indoktrynacja, pranie mózgów)dzieci zmuszając je do składania fałszywych zeznań przeciwko niewinnym oskarżonym.W Polsce jest wiele niesłusznych wyroków sądowych podobnych do Outreau (Francja), Wormser (Niemcy), Leicester (Anglia), Casa Pia (Portugalia), Christchurch (Nowa Zelandia),McMartin Preschool, Kelly Michaels, Wenatchee, Little Rascals( wszystkie z USA).


Snakebite MTB Adventures (Moraira, Hiszpania) - opinie\nAtrakcje w pobliżu obiektu Snakebite MTB Adventures\nSnakebite MTB Adventures opinie, Moraira\nNr 1 wśród 10 Wypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Moraira\nWypożyczalnie sprzętu, Wycieczki na własną rękę i wypożyczalnie, Wycieczki rowerowe, Więcej\n138recenzji0pytań z odpowiedziami\nUżytkownik Alan M napisał recenzję mar 2020\nNajlepsze wrażenia z jazdy na rowerze\nJako roadie bardzo się ucieszyłem, mogąc spróbować czegoś innego, a Mike sprawił, że zmiana była tak dostępna, naprawdę zadbał o każdy poziom i zapewnia niesamowite malownicze wycieczki z doskonałymi rowerami. Zrobiłem kilka tras z Mike'iem i poznałem nowych przyjaciół, wrócę później w tym roku, a trasy Mikes są czymś, na co czekamy, jest tak różnorodny teren i możliwości, całkowicie polecam Snakebite każdemu, kto ma pasja do 2 kół…\nUżytkownik Old Bean napisał recenzję mar 2020\nEkspert i cierpliwa jazda MTB w fantastycznym otoczeniu\nZafundowałem sobie 3 sesje MTB z właścicielem Mike'a. Był fantastycznie cierpliwy dla tego 80-letniego entuzjasty MTB. Wybrał dla mnie odpowiednie szlaki i pokazał mi obszary, których niekoniecznie trzeba zobaczyć. Opowiedział mi o bardzo trudnych szlakach, które były poza moją ligą. Całkowicie się dobrze bawiłem i mogę całkowicie polecić Snakebite MTB na wszystkich poziomach MTB rs…\nUżytkownik _NF_01_ napisał recenzję lut 2020\n2 dni prywatnego przewodnika\nFantastyczna para dni prowadziła MTB z Mikiem. Świetne trasy, świetne rowery i świetne prowadzenie. Zdecydowanie polecam tym, którzy chcą doświadczyć MTB na Costa Blanca.\nUżytkownik Sergio napisał recenzję lis 2019\nJazda z Mikiem była prawdziwą przyjemnością. Zrobiliśmy kilka starannie wybranych przejażdżek po Alicante. Mogę zdecydowanie polecić każdemu wypróbowanie, nie tylko ze względu na doskonałą obsługę, ale także dlatego, że odkrywasz region w inny sposób. Z pewnością wrócimy do Snakebite, jeśli będziemy mieli szczęście być znowu w regionie! Wszystkiego najlepszego, Sergio i Valeria…\nUżytkownik Jödi napisał recenzję wrz 2019\nMTB w Calpe / Benissa\nMike był naszym przewodnikiem przez około 3 godziny. . a my (ja, mój bliźniak i jego syn) świetnie się bawiliśmy na rowerze z Mikiem. Odwiedzaliśmy Calpe już wiele razy, ale te szlaki były dla nas nowe. Bardzo nam się podobało i mieliśmy świetną różnorodność w górę i w dół. bardzo godne polecenia! dobre trasy, ładny widok, dobry przewodnik, dobra nagroda…


Vampyr - zapowiedź nowej gry od studia DONTNOD\nWampiryzm to niezwykle popularny motyw w szeroko pojętej popkulturze. Dość powiedzieć, iż przez ostatnie lata byliśmy wręcz bombardowani nowymi dziełami z postaciami lubującymi się w wysysaniu krwi z poczciwych obywateli. I choć w każdym gatunku można znaleźć bardziej lub mniej udane tytuły, to w branży growej zdecydowanie brakuje udanej historii z wampirem w roli głównej.\nImpas może jednak zostać przełamany przez najnowszą produkcję studia DONTNOD, które wzięło na tapetę powojenny Londyn. W Vampyrze wcielimy się w postać Jonathana E. Reida – znanego chirurga, który wraca do stolicy z frontu. Jonathanowi nie dane jest jednak prowadzenie spokojnego życia – zostaje on ukąszony przez tajemniczego nieznajomego, który przekazuje mu brzemię wampiryzmu.\nHistoria na pozór wydaje się być banalna. Tym, co ma wyróżnić Vampyra jest mechanika rozgrywki, a ta ma oferować graczowi naprawdę wiele możliwości. Wydaje się jednak, iż ciężar działania będzie opierać się głównie o wewnętrzną walkę bohatera pomiędzy ratowaniem nieszczęsnych Londyńczyków, a zaspokojeniem palącej żądzy krwi. Co wybierze Reid? To decyzja każdego z nas, bowiem twórcy umożliwiają graczom prowadzenie rozgrywki na różne sposoby. Gra posiada 4 zakończenia, przy czym jedno dostępne jest jedynie dla graczy, którzy podczas całej rozgrywki nie pozbawiły życia ani jednej osoby.\nCo ciekawe, produkcja uniemożliwi ręczne zapisywanie postępów. Wszystkie save’y mają działać w sposób automatyczny. Powód takiej decyzji jest banalny – celem jest racjonalność w podejmowaniu wyborów oraz poniesienie konsekwencji za dane decyzje.\nPierwotna premiera gry zaplanowana została na listopad ubiegłego roku, jednak twórcy zdecydowali się na przeniesienie daty wypuszczenia Vampyra. W związku z tym, zadebiutuje na wszystkich platformach 5 czerwca. W końcu długie, czerwcowe wieczory zdecydowanie lepiej nadają się na spożywanie wytwornych trunków.


Przed Urzędem Miasta na Szkolnej stanie namiot - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nA.Wolski Wtorek, 27 października 202043 10910\n~` (Gość)27.10.2020 11:44\nŚwietne tempo uzyskania decyzji i pozwoleń jak na obiekt trwale związany z gruntem w miejscu publicznym i raczej nie służący walce z covidem\n~gość_rcc (Gość)27.10.2020 12:02\nNa bugaju biorą sandacze\n~mom (Gość)28.10.2020 03:45\nMagistrat zapomina o parkingach dla petentów ........... a wystarczy kilku uregulowań zasad korzystania na już obecnych. Obecnie, są to miejsca parkingowe dla urzędników bo petent się nie liczy.\nMagistracie bież przykład z marketów a pobrane kwity będą świadczyć o udolności personelu.\n~gość_ja (Gość)27.10.2020 17:53\nA jaka jest różnica czy petent bedzie czekał w namiocie czy poczekałby na sali obsługi?\nPrzecież jak ma zasiać tym waszym wirusem to i tak to zrobi.\n~gość_gosiu (Gość)27.10.2020 19:21\nW Urzędzie szaleje wirus, ludzie na zwolnieniach albo urlopach, także luz.\n~gość_wwa (Gość)27.10.2020 17:52\nPrezydent dba o ludzi a wy tylko wyśmienicie i z niczego niezadowoleni Inne miasta tez postawiły namioty i ludzie chwala\n~xl (Gość)27.10.2020 14:59\nTo chyba z tych pieniędzy co na nauczycielach zaoszczędzili?\n~1 (Gość)27.10.2020 15:38\nPrzydałoby się jeszcze piwko i coś na zakąskę ... :)\n~gość_brak słów (Gość)27.10.2020 14:17\nBardzo fajnie ze ktoś pomyślał o klientacj tylko czy nie lepiej wydać tą kasę na coś innego\n~Max (Gość)27.10.2020 14:07\nMoże jeszcze,żeby umilić oczekiwanie na przyjęcie to Fakiry zagrają?


Jak skanować do PDF? - ABBYY FineReader\nABBYY FineReader » Jak skanować do PDF?\nW wielu firmach czy urzędach każdego dnia setki dokumentów przechodzą przez ręce dziesiątek osób. Składowanie papierowych akt zajmuje miejsce, a znalezienie w nich niezbędnych informacji jest czasochłonnym zadaniem. Digitalizacja to doskonały sposób na oszczędzenie tych zasobów oraz znaczne usprawnienie wewnętrznej komunikacji. Przy użyciu nowoczesnej technologii można wykonać skanowanie do PDF, dzięki czemu fizyczny obieg dokumentów zostaje zredukowany do minimum. Skonwertowane pliki można następnie edytować, komentować, przeszukiwać i wysyłać do innych użytkowników. Jak zeskanować dokument do PDF?\nŁatwe skanowanie do PDF\nDzięki naszemu programowi można w prosty sposób zmienić skan dokumentu w PDF. Do tego celu nadadzą się zarówno obrazy pochodzące ze skanera, jak i cyfrowego aparatu fotograficznego. Jak zeskanować dokument do PDF przy pomocy FineReader?\nNa początku należy otworzyć program ABBYY FineReader i wybrać opcję „Skanuj”, a następnie „Skanuj do PDF”. Jak zeskanować dokumenty do jednego pliku PDF? Wystarczy, że w trakcie wybierania plików do konwersji wybierzesz opcję „Połącz wszystkie pliki w jeden dokument”.\nDrugim krokiem jest określenie parametrów skanowania takich jak jasność i rozdzielczość. Zalecane skanowanie powinno odbywać się w rozdzielczości 300 dpi. Zbyt wysoka rozdzielczość spowolni proces skanowania, a zbyt niska spowoduje słabej jakości efekt rozpoznawania treści.\nNa dalszym etapie można podejrzeć skanowany dokument i jeśli jakość nie jest zadowalająca, wprowadzić korektę parametrów skanowania.\nKolejnym krokiem jest ustalenie parametrów konwersji, które określają końcowy wygląd oraz właściwości dokumentu.\nJakość obrazu jest jedną z najważniejszych opcji decydujących o wyglądzie gotowego pliku. Można wybrać jakość wysoką, zbalansowaną oraz kompaktową, a także samodzielnie zdefiniować ustawienia niestandardowe. Im wyższa jakość obrazu, tym większy będzie rozmiar wyjściowego pliku PDF.\nZastosowanie kompresji MRC (Mixed Raster Content) umożliwia kompresję obrazu bez zauważalnej utraty jego jakości.\nMożna również utworzyć dokument zgodny z formatem PDF/A, automatycznie rozpocząć przetwarzanie OCR lub samodzielnie określić język OCR dokumentu.\nPo określeniu parametrów konwersji wystarczy kliknąć „Skanuj do PDF”, a pasek na ekranie wskaże aktualny postęp.\nTeraz można zakończyć skanowanie lub skanować ponownie kolejne strony przy użyciu ustalonych wcześniej parametrów.\nJak edytować zeskanowany dokument PDF? Kiedy program zakończy pracę, gotowy dokument zostanie przekonwertowany do formatu PDF i otwarty w edytorze OCR. Taki plik można zapisać w innym formacie, edytować, komentować i wysłać innym użytkownikom.\nCo więcej, nasze oprogramowanie umożliwia dopasowanie dokumentu do własnych potrzeb – usuwanie nieistotnych informacji, zmiana kolejności akapitów, czy dodawanie numerów stron i nowych nagłówków. Można również wykonać skanowanie do wielostronicowego PDF.\nSkan do PDF z narzędziem ABBYY FineReader\nSkanowanie do PDF jest obecnie popularną techniką digitalizacji dokumentów. Jednak większość ogólnodostępnych programów oferuje niezadowalający efekt. Czytelność i możliwości dalszego wykorzystania tak skonwertowanego pliku są mocno ograniczone. Skutecznym rozwiązaniem tych problemów jest FineReader – zaawansowane oprogramowanie wykorzystujące technologię opartą na działaniu sztucznej inteligencji.\nJedną z największych zalet naszego programu jest pełna kontrola nad jakością uzyskiwanego pliku. Ustalenie parametrów skanowania oraz konwersji pozwala na samodzielne nadanie pożądanych ustawień. W ten sposób możliwe jest otrzymanie przydatnego, łatwego w obsłudze i gotowego do dalszej edycji dokumentu. Konwersja pisma ręcznego czy skanowanie książki do PDF nigdy dotąd nie było tak proste! FineReader od ABBYY to nowoczesne oprogramowanie pozwalające tworzyć cyfrowe dokumenty w różnych formatach. Przygotuj się na prawdziwą rewolucję w swojej firmie!


23 maja wspólnie z klasą IIa wybraliśmy się na wycieczkę do Oceanarium ,,Oceanika” w Chrustach. To największy obiekt Kompleksu Świętokrzyska Polana, czyli zespół wielkoformatowych akwariów z setkami gatunków ryb i wodnych stworzeń z wód rzek,...\nczytaj dalej na temat: W oceanarium\n26 kwietnia nasza klasa wspólnie z klasą 2a wybrała się na wycieczkę do Nadleśnictwa w Skarżysku Kamiennej. Na miejscu spotkaliśmy się z panią leśnik, która oprowadziła nas po „ścieżce edukacyjnej”. Pani leśnik opowiedziała nam o zwierzętach, drzewach i o...\nczytaj dalej na temat: Wycieczka do Nadleśnictwa\n2 marca nasza klasa uczestniczyła w warsztatach mydlarskich, podczas których wykonywane były mydełka glicerynowe. Dzieci same wybierały kształt oraz kolor mydełka co przysporzyło wielu emocji. Uczniowie poznali także historię powstania mydła oraz wzięli udział w zabawie w...\n8 grudnia wybraliśmy się na wycieczkę do Kielc, do Teatru Lalki i Aktora „Kubuś”. Obejrzeliśmy tam przedstawienie pt. „W butach. Kot w butach”. Spektakl na motywach baśni Charlesa Perraulta był wspaniałą okazją do wielu przeżyć i...\nBal karnawałowy w naszej szkole przysporzył wielu emocji i radości. Na pięknie udekorowanej sali pojawiły się kolorowe postaci. Dzieci wystąpiły w niezwykle pomysłowych i zabawnych strojach, gdyż były przebrane za bohaterów znanych bajek. Wszyscy bawili się...\nGdy 6 grudnia przyszliśmy rano do szkoły, pod choinką w naszej klasie leżało mnóstwo prezentów. Na parapecie, gdzie zostawiliśmy dla Świętego Mikołaja ciasteczka i mleko, zostały tylko okruszki... Miły gość przybył do nas nocą i zostawił podarunki. Mieliśmy wiele...\nczytaj dalej na temat: 6 grudnia 2017 Mikołajki


WATERPIK JT-100E standardowa dysza (końcówka) do irygatora - 1 szt. - prestom.pl - Nowe oblicze higieny jamy ustnej\nKońcówki do irygatorów>WATERPIK>WATERPIK JT-100E standardowa dysza (końcówka) do irygatora - 1 szt.\nPrzedstawiamy Państwu końcówkę do irygatora\nSTANDARDOWA końcówka do irygacji\nilość: 1 końcówka\nClassic Jet Tip to klasyczna końcówka do codziennych irygacji. Czyści głęboko między zębami i poniżej linii dziąseł, skutecznie usuwając bakterie oraz resztki pokarmowe z trudno dostępnych miejsc. Delikatnie masując dziąsła wzmacnia je i nadaje im zdrowy wygląd. Klinicznie udowodniono, że usuwa osady dwa razy bardziej skuteczne niż czyszczenie samą nicią.\nDodając do koszyka ten produkt, kupujesz 1 końcówkę - opakowanie zawiera dwie sztuki, dlatego zostaje przecięte na pół jak pokazano na rysunku obok.\nKońcówka pasuje do modeli:\nStandardowe końcówki do irygatora wg zaleceń producenta powinny być wymieniane co ok. 6 miesiący.


Analiza techniczna: Łukasz Nowacki - Forex Club\nForex Club » Eventer » Polski » Analiza techniczna: Łukasz Nowacki\nAnaliza techniczna: Łukasz Nowacki-2021-03-01\nW trakcie spotkania omówione zostaną podstawowe założenia analizy technicznej. Czynniki psychologiczne stojące za jej założeniami. Poznamy także podstawowe formacje cenowe oraz formacje świec japońskich.\nformacje świec japońskich\nCo czeka nas w 2021 roku? Inwestycje i geopolityka: dr Przemysław Kwiecień vs dr Jacek Bar...\nStrategia w oparciu o strefy popytu i podaży – czyli trading po pracy: Dariusz Dargo...


W ramach konkursu uczniowie szkół ponadgimnazjalnych z terenu województwa podkarpackiego nadesłali 42 prace pisemne o tematyce podatkowej. Spośród autorów nadesłanych prac, do kolejnego etapu zakwalifikowano 18 najlepszych uczniów.\nW piątek finalistów konkursu powitał doradca podatkowy z Zarządu Oddziału Podkarpackiego Krajowej Izby Doradców Podatkowych, podkreślając jednocześnie wysoki poziom nadesłanych prac konkursowych i dużą wiedzę uczniów. Wśród wyróżnionych znalazły się trzy uczennice z technikum ekonomicznego Aleksandra Gołąbek, Wiktoria Błasiak i Karolina Siwiec, które napisały prace konkursowe pod kierunkiem p. Bogusławy Serwan – Partyńskiej.\nTematem przewodnim tegorocznej edycji konkursu był podatek dochodowy od osób fizycznych. Uczennice rozwiązywały test składający się z 20 pytań. Jak podkreślili organizatorzy test był trudny i obejmował zagadnienia, z którymi zmagają się kandydaci na doradców podatkowych. Nasze ekonomistki wykazały się dużą znajomością zagadnień podatkowych uzyskując status finalistek konkursu.


Od lipca pobyt opiekuna przy dziecku lub osobie niepełnosprawnej jest bezpłatny - Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych\nTurnus może być zorganizowany w formie stacjonarnej lub niestacjonarnej. Wnioski o dofinansowanie składa się w Powiatowych Centrach Pomocy Rodzinie, które rozpatrują je w terminie 30 dni. Przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu osobie niepełnosprawnej dofinansowania brane są pod uwagę m.in. stopień i rodzaj niepełnosprawności wnioskodawcy, kryterium dochodowe osoby niepełnosprawnej ubiegającej się o dofinansowanie. Ponadto osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie m.in. pod warunkiem, że została skierowana na turnus rehabilitacyjny na wniosek lekarza, pod którego opieką się znajduje, a w roku, w którym ubiega się o dofinansowanie, nie uzyskała na ten cel dofinansowania ze środków PFRON-u.\ni niepracujące bez względu na stopień niepełnosprawności. Uzyskanie dofinansowania w danym roku nie wyklucza uzyskania dofinansowania w roku następnym – dodaje Marlena Maląg.


pinio horror show: października 2008\nSpirala zła to kolejny z niezależnych horrorów, które ukazują się dzięki Carismie. Jest to niezła opowieść o duchach, nieco naiwna, ale ma swój klimat.\nTwórcy filmu (tu zwiastun) w akcję zaprzęgnęli Thomasa Edisona. Znany wynalazca miał przed swoją śmiercią w 1931 roku odkryć urządzenie pozwalające na rozmawianie ze zmarłymi. Wiele lat później młoda kobieta postanawia odbudować maszynę, zdobywa jej projekt, zbiera grupę znajomych i wyjeżdzają wspólnie do opuszczonego domu. Urządzenie skonstruować się udaje łatwo, duchy jednak nie okazują się przyjaźnie nastawione, a sam dom - jak się wyjaśnia - w przeszłości był miejscem ponurej zbrodni... Kto wygra? Duchy? Czy może ludzie? Przekonajcie się sami 8-)\n"The Brink" USA 2006\nscenariusz: John Bowker, Benjamic Cooper\nobsada: Rachel Balzer, Heather Chase, Jeff Ryan, Jason Flowers, Catherine Barlow\nAutor: Dominik Panek o 17:39\nZnamy już najlepszy film tegorocznego festiwalu Horroru. Wybrało go jury w składzie: przewodniczący Andrzej Kołodyński (Kino), Krzysztof Michałowski (Filmweb), Robert Ziębiński (Newsweek), Jakub Demiańczuk (Dziennik) i Piotr Mańkowski (Horrorfestiwal).\nGłówną nagrodę festiwalu, Złotą Czaszkę przyznano filmowi Utkwiony (Stuck). W uzasadnieniu jury napisał, że pozostawia on, niezależnie od swojej realistycznej konwencji, niepokój o metafizycznym wymiarze. Według jury “Stuck” jest filmem bardzo dobrze napisanym, zwraca uwagę wysokim poziomem artystycznym. Jury wyróżniło też film “Cronocrimenes” za precyzyjną konstrukcję fabularną oraz “Mulberry Street” za efektywne użycie niewielkich środków finansowych.\nSzkoda, że organizatorzy nie zdecydowali się na zorganizowanie wyborów najlepszego filmu zdaniem publiczności.\nPrzypominam o konkursie na temat filmu Nocny pociąg z mięsem, którego premiera już w piatek!\nAutor: Dominik Panek o 16:11\nEtykiety: Cronocrimenes, Festiwal Horroru, Mulberry Street, Stuck, Utkwiony, Złota Czaszka\nCzwarty dzień był wyjątkowo udany. Dwa bardzo dobre filmy – The Mulberry Street i Utkwiony.\nWybrać się samotnie w sobotni wieczór (pierwszy seans o godz. 22.00) wyjątkowo mi się nie chciało. Ale zmobilizowałem się i poszedłem. I nie żałuję. Pierwszy film, mimo że zrobiony niewielkim nakładem finansowym robił duże wrażenie. Opowiada o Nowym Jorku, który atakują szczury. Ale nie szczury są tutaj bohaterami, a ludzie przez nie zarażeni. Stają się potwornymi stworami, które atakują innych ludzi. Oczywiste jest nawiązanie do filmów o Zombie. Film opowiada o lokatorach jednej z kamienic, którzy muszą stawić czoła niebezpieczeństwu. Czy im się uda? Warto żebyście się przekonali sami. Co prawda filmu nie ma jeszcze w kinach, ale mam nadzieję, że zostanie wydany przez Carismę na dvd, tak jak niemal wszystkie filmy ubiegłorocznego festiwalu. Jim Mickle tym filmem debiutuje i miejmy nadzieję, że zrobi jeszcze wiele bardzo dobrych filmów.\nEtykiety: Antone Pagan, Bo Corre, Bunthivy Nou, Festiwal Horroru, John Strysik, Kim Blair, Mena Suvari, Nick Damici, Re-Animator, Stephen Rea, Stuart Gordon, Stuck, The Mulberry Street, Utkwiony, Wayne Robson\nHorror Festiwal – dzień drugi. Matka Płaczących wypruwa flaki z fanów horroru\nDrugi dzień trwającego właśnie Festiwalu Horroru okazał się cudownym fajerwerkiem sztuki grozy. W porównaniu do naszych odczuć z poprzedniego wieczoru, było to prawdziwe katharsis.\nPrzyznaję – miałam obiekcje – dwa filmy Dario Argento w jednym secie – to ryzykowne posunięcie. Włoski reżyser jest postacią kultową, ale jak to bywa z „kultem” specyficzną i ezoteryczną. Albo się go kocha, albo odrzuca. Stąd nasze obawy – czy bardziej nie zaprawieni w bojach horrorowych widzowie strawią infernalnego Dario w dość dużej dawce. I piekło znów zaskoczyło :-)\nPierwszy film Suspiria z 1977 to jedno z najsłynniejszych dzieł Argento, film pokazano poza konkursem, a powodem było swoiste wprowadzenie do... Matki Płaczących (The Third Mother) najnowszego filmu reżysera z 2007 roku. Trzydzieści lat po Suspirii Argento postanawia rzucić więcej światła na tajemniczy motyw zbrodniczych wiedźm.\nMatka powala. To prawdziwa uczta dla zwolenników Argento i fanów horrorów, które łączą w sobie wielość wątków charakterystycznych dla tego gatunku. Okultyzm, duchy, wiedźmy, alienacja jednostki, sadyzm i zatracenie, a wszystko z prowokującym erotyzmem w tle.\nAkcja filmu rozgrywa się w przepięknych plenerach rzymskiej metropolii. Bohaterką jest młoda konserwator (Asia Argento), która w pozornie przypadkowy sposób wpada w wir intrygi z krwawą wiedźmą w tle. Trup ściele się gęsto, wyrafinowane tortury mieszają się z narastającym chaosem szaleństwa. Stylowe zdjęcia krypt, grobów i opactw są ukłonem w kierunku gotyckiego stylu horrorów. Fabuła to konstrukcja, która spodoba się zwolennikom horrorowego postmodernizmu. Argento miksuje wątki, wprowadza styl komiksowy, składa ukłon popkulturze (kostiumy i muzyka). To nie jest dzieło dla poszukujących głębi intelektualnych rozterek, to film jak numery zespołu Misfits – groteskowo, kolorowo i z okrutnym przytupem – genialnie.\nCo do elementów gore - ha, co ja tu będę pisać – jest trochę smaczków, jest niezła kolacja z obowiązkowymi flakami w menu.\nArgento zrobił film z rozmachem (z dużym budżetem), zdjęcia i reżyseria są naprawdę na dużym poziomie, estetyka powala. Świetny jest montaż, kostiumy i muzyka – a przewodni numer zagrany przez włoski band Daemonia – pasuje do tego filmu jak ulał:-). I zwróćcie uwagę na ostatnią scenę The Third Mother – kiedy para bohaterów – wybucha śmiechem.\nJednym słowem Matka daje radę – a przy tym jak wygląda – oby więcej takich matek.\nEtykiety: Asia Argento, Dario Argento, Deamonia, Festiwal Horroru, Matka płaczących, Misfits, Suspiria, The Third Mother\nDokładnie w Helloween premiera "Nocnego pociągu z mięsem" na podstawie Cliva Bekera. Z tej okazji wspólnie z dystybutorem - firmą Vision ogłaszamy konkurs.\nDo wygrania jest kilka koszulek i filmów. Pytanie jest proste. W jakim tomiku opowiadań ukazała się ta nowela? Odpowiedzi (na adres dominikpanek@prw.pl) możecie przesyłać do dnia premiery filmu. A zapowiada się on bardzo ciekawie. Tutaj możecie zobaczyć zwiastun. Zapowiada on naprawdę dobry film!\nAutor: Dominik Panek o 20:47\nEtykiety: Cliv Baker, Helloween, Nocny pociąg z mięsem, Vision\nNa Johna Carpentera można zawsze liczyć. Jego "Obrońcy życia" z cyklu Mistrzowie Horroru to naprawdę dobry film (tu zwiastun). O ile oczywiście potraktować go z przymrużeniem oka.\nLekarze z kliniki aborcyjnej omal nie przejeżdżają młodej kobiety. Okazuje się, że jest ona w ciąży. 15 latka, której ojciec (świetny Ron Perlman) jest radykalnym przeciwnikiem przerywania ciąży, tłumaczy, że ojcem dziecka jest Evill, który wyszedł z podziemi! Ciekawe, nieprawdaż? Lekarze nie chcą wypuścić dziewczynki, jej ojciec i bracia dostają się z bronią na teren kliniki, a po dziecko zgłasza się ojciec... Kto nim jest? Czy rzeczywiście Zły? To zobaczycie już sami 8-)\nPro-Life USA 2006\nobsada: Ron Perlman, Emannuelle Vaugiere, Mark Feurstein, Caitlin Wachs\nTutaj czytaj drugi odcinek opowiadania Pat "Zmora".\nEtykiety: aborcja, Caitlin Wachs, Drew Mcweeny, Emannuelle Vaugiere, Evill, John Carpenter, Mark Feurstein, Mistrzowie Horroru, Obrońcy życia, Pat, Pro-Life, Ron Perlman, Scott Swan, Zmora\nPragnienie ciszy to naprawdę bardzo dobry, nastrojowy film (tu zwiastun) z serii Mistrzowie Horroru. Ostatnio coś miałem dość krawawych jatek i film Brada Andersona był świetnym antidotum.\nBrad Anderson to twórca m.in. Sesji 9, Mechanika czy Frankenstein's Planet of Monsters! Z tych filmów chyba tylko Mechanik jest bliżej znany. Dlatego zdziwiło mnie, że wybrano tego reżysera do kultowej już serii. Ale spisał się znakomicie. Lary Pearce (świetna rola Chrisa Bauera znanego nam z filmów Bez twarzy, Osiem milimetrów, Adwokat diabła) gra pracownika call center. Od choroby syna jednak coraz lepiej słyszy. Każdy odgłos świdruje jego umysł doprowadzając do obłędu. Tymczasem żona (Laura Margonis znana nam z Nieznajomych) po śmierci syna chce mieć nowe dziecko...\nSounds Like USA 2006\nscenariusz: Brad Anderson, Mike O'Driscoll\nobsada: Chris Bauer, Laura Margolis, Richard Kahan, Michael Daingerfield\nEtykiety: Adwokat diabła, Bez twarzy, Brad Anderson, Chris Bauer, Laura Margolis, Mechanik, Michael Daingerfield, Mike O'Driscoll, Mistrzowie Horroru, Pragnienie ciszy, Richard Kahan, Sesja 9, Sounds like\nOd razu powiem jasno. Nowa książka Deana Koontza "Mąż" to nie horror. Nie znaczy to jednak, że jest słaba. Jest bardzo dobra, ale przypomina mi scenariusz filmu sensacyjnego.\nTakie książki połyka się w jeden dzień. Podobnie jak poprzednia powieść tego autora, którą recenzowałem - "Ocalona". Ale też szybko się takie książki zapomina. Jets to opowieść o pewnym amerykańskim ogrodniku, którego żona zostaje porwana. Porywacze żądają 2 milionów dolarów okupu. Czy mężczyźnie uda się zdobyć tak gigantyczne dla niego pieniądze?\nEtykiety: Albatros, Dean Koontz, Mąż, Ocalona, Pat, Zmora\nMultikino ujawniło ceny biletów i karnetów na tegoroczny Festiwal Horrorów. Nie są zbyt wysokie na szczęście. Oto one:\n• bilet zwykły: 20 zł\n• bilet dla Multikinomaniaka i Silverclubowicza: 17 zł\n• karnet: 59 zł\n• karnet dla Multikinomaniaka i Silverclubowicza: 49 zł\nInformacja: - bilet i bilet Multikinomaniaka obowiązuje na jeden dzień, wyłącznie na dwa filmy- w piątek (24.10) na seanse o 23:00 obowiązuje osobny bilet lub bilet Multikinomaniaka- karnet i karnet Multikinomaniaka obowiązuje na wszystkie dni i wszystkie filmy\nTutaj możecie poczytać o filmach, które będzie można obejrzeć na tym festiwalu.\nEtykiety: Festiwal Horrorów, Multikino\nNa rynek trafia kolejny zbiór 12 opowieści grozy. Autorem "Demonów" jest 26 letni Łukasz Śmigiel z Uniwersytetu Wrocławskiego.\nJak mówi sam pisarz Gazecie Wrocławskiej - inspirowała go twórczość Neila Gaimana, Stephena Kinga i Petera Strauba. Wydawca tak reklamuje tę książkę:\n„Demony” to dwanaście opowiadań z dreszczykiem. Wszystkie opowiadają o ludziach targanych namiętnościami. Nikt tu nie jest bez winy. Czyste zło, zawiść, zazdrość, pożądanie, okrucieństwo i zachłanność – po jednym demonie na każdą historię, jedna mroczna opowieść na każdy miesiąc w roku...Wszystko to zebrane w kilkunastu opowieściach grozy, opisanych filmowo i plastycznie. Jak dwanaście nowych odcinków klasycznej „Strefy Mroku”. Zamiast włączać telewizor, usiądź wygodnie i otwórz książkę. Jest w niej zamknięte dwanaście demonów, a każdy z nich ma do opowiedzenia jedną historię...\nZajawkę książki można zobaczyć na youtubie. Tutaj możecie poczytać fragment jednego z opowiadań.\nŁukasz Śmigiel ujawnia, że pisze teraz horror "Cmentarzysko", którego akcję umiejscowił we Wrocławiu.\nEtykiety: Cmentarzysko, Demony, Gazeta Wrocławska, Łukasz Śmigiel, Neil Gaiman, Peter Straub, Stephen King, Strefa Mroku, Uniwersytet Wrocławski, Wrocław, youtube\nMasakra w Chicago czyli o tym jak rodzi się potwór\nMasakra w Chicago to nie horror. Chociaz opowiada historię, która jest straszniejsza od wielu horrorów.\nFilm (tu zwiastun) opowiada o Richardzie Specku (Corin Nemec), który zamordował osiem studentek szkoły pielęgniarskiej. Zbrodnie były wyjątkowo okrutne. Nic więc dziwnego, że policja za wszelką cenę chciała zatrzymać sprawcę. Chociaż nie do końca tak było. Szef policji w Chicago (znany miłośnikom horrorów Tony Todd - Candyman, Twierdza, Oszukać przeznaczenie) nakazuje detektywowi prowadzącemu śledztwo zatrzymanie mordercy w trzy dni. Później odbiera mu ludzi. Zabójcę udaje się zatrzymać dzięki spostrzegawczości lekarza jednego ze szpitali, który w niedoszłym samobójcy rozpoznaje mordercę. Ten film nie jest horrorem, chociaż wyszedł w cyklu Kino Grozy Carismy. Tym bardziej jest jednak straszny, bo oparty na faktach...\nChicago massacre: Richard Speck USA 2007\nreżyseria i scenariusz: Michael Feifer\nobsada: Corin Nemec, Tony Todd, Andrew Divoff, Debbie Rechon, Joanne Chew, Cherish Lee\nczytaj pierwszą część opowiadania "Zmora".\nEtykiety: Andrew Divoff, Candyman, Cheris Lee, Chicago massacre, Corin Nemec, Debbie Rechon, Joanne Chew, Masakra w Chicago, Michael Feifer, Oszukać przeznaczenie, Richard Speck, Tony Todd, Twierdza, Zmora\nMamy nowego lidera. We wrześniu najchętniej czytaliście recenzję filmu "Anonimowi pożeracze ciał" - pierwszy film z nowego cyklu Carismy (horrory twórców niezależnych).\nPozostałe miejsca już bez sensacji. Drugie dla "Chorej dziewczyny", trzecie Narkotycznego tańca umarłych, czwarte "Koszmaru w domu wiedźmy" i piąte dla Kobiety Jelenia.\nStracił więc miejsce w czołówce artykuł o serialu "Klatka B". A ja szczególnie polecam przygotowane na październik przez Pat opowiadanie "Zmora".\nEtykiety: Anonimowi Pożeracze Ciał, Carisma, Chora dziewczyna, Klatka B, Kobieta Jeleń, Koszmar w domu wiedźmy, Narkotyczny Taniec Umarłych, Pat, Zmora\nTak jak już pisałem Czachopismo upadło (niestety odpowiedzi na pytanie o zwrot pieniędzy z prenumeraty nie dostałem), a jego tradycje przejmuje nowy portal Grabarz (pisałem o nim więcej tutaj).\nMożecie już ściągać pierwszy, darmowy numer. Mnie się niestety to nie powiodło, ale życzę powodzenia.\nEtykiety: Czachopismo, Grabarz, Zmora\nMultikino opublikowało dokładny rozkład jazdy Festiwalu Horrorów. Tym razem nie będzie maratonów, organizatorzy w niemal wszystkie dni zaplanowali dwa filmy. Impreza potrwa też dłużej pięć dni.\n• 19:00 Pop Skull\n• 21:00 Zbrodnie czasu (Time Crimes)\n• 19:00 Suspiria (pokaz pozakonkursowy)\n• 21:00 Matka płaczących (Mother of Tears)\n• 19:00 The Feeding\n• 21:00 Jack Brooks Monster Slayer\n• 19:00 Czarodziej gore (Wizard of Gore)\n• 21:00 Piła V\n• 23:00 "The Best Of Horrorfestiwal.pl 2008" (2 filmy)\n• 22:00 Mulberry Street\n• 24:00 Utkwiony (Stuck)\nAutor: Dominik Panek o 19:17\nEtykiety: Czarodzieje gore, Festiwal Horrorów, Jack Brooks Monster Slayer, Matka płaczących, Mulberry Street, Piła V, Pop Skull, Suspiria, The Feeding, Utkwiony, Zbrodnie czasu, Zmora\nTen film Ian (poczytaj jego recenzję) zachwalał mi od ponad tygodnia. Jest niezmiernie krytyczny więc szykowałem się na coś naprawdę niesamowitego. I rzeczywiście Nieznajomi naprawdę przerażają!\nJuż sam zwiastun (tutaj) robi niesamowite wrażenie. A film naprawdę przeraża i (co rzadko mi się zdarza, że piszę) po prostu fizycznie męczy. Młodzi ludzie jadą do domu po tym jak kobieta odrzuca zaręczyny swojego partnera. Atmosfera już jest nienajlepsza. A później już tylko jest coraz gorzej i gorzej. Dodatkowe wrażenie robi to, że z początkowych napisów wynika, że film oparty jest na faktach. Od samego początku wiemy, że ten film musi się skończyć źle, bardzo źle! Ale drzemała we mnie przez chwilę jakaś nadzieja, że napastnicy ograniczą się tylko do dręczenia psychicznego, straszenia. Że nie chcą zabijać! Ale też zdawałem sobie sprawę, że to naiwne nadzieje. Najbardziej przerażające jest to, że tu nie ma nic nadprzyrodzonego, że pomyslimy sobie - bajka! Tak naprawdę taka historia może się wydarzyć, może spotkać każdego z nas. Bezmyślna, okrutna, bez motywów zbrodnia. Kiedy główna bohaterka pyta swoich oprawców - dlaczego ich wybrali , pada odpowiedź - bo byliście w domu! A w jednej z ostatnich scen jeden z zabójców rzuca do swoich wspólników - następnym razem będzie łatwiej...\nPierwszy raz od dawna w kinie nikt nie gadał, wszyscy siedzieli w ciszy, nawet jak pojawiły się końcowe napisy... Ten film naprawdę robi niesamowite wrażenie.\nscenariusz i reżyseria: Bryan Bertino\nobsada: Liv Tyler, Scott Speedman, Gemma Ward, Glenn Howerton, Kip Weeks, Laura Margolis\nEtykiety: Bryan Bertino, Gemma Ward, Glenn Howerton, Ian, Kip Weeks, Laura Margolis, Liv Tyler, Nieznajomi, Scott Speedman, The Strangers


Oliwkowa farma - Carol Drinkwater | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Wydawnictwo Literackie Cykl: Oliwkowa farma (tom 1) literatura piękna\nOliwkowa farma (tom 1)\nfarma oliwki Prowansja\n28 opinii 187 ocen 0 dyskusji\nDobra, relaksująca powieść.\nDrugie podejście do Oliwkowej farmy...\nI tym razem udane... Bardzo fajna książka, chociaż może bardziej na wakacje. Ale nie ma sprawy - jest jeszcze 5 tomów.\nBardzo dobra lektura,,wspaniałe opisy marzeń które realizuje autorka pomimo przeciwności. Wspaniały opis prowansji, trochę historii Francji i opis zapachów.Pozazdrościć takiej pasji,, już czytam inne części.Źródło wielu informacji dot.życia w tym regionie, fantastyczny przewodnik po świecie oliwek,,,\nZ ogromnym zaciekawieniem sięgnełam po tę książkę, ale zawiodłam się. Zabyt długie opisy przyrody i inne zniechęciły mnie do dalszego czytania tej książki. Dialogi w długi odstępie czasu nie zmotywowały mnie do kolejnej strony. Po pozytywnych opiniach liczyłam na świetną sagę, ale tak się nie stało. Cóż innym się podoba,a innym nie, każdy ma swój styl,swoje oczekiwania. Po kolejną część raczej nie sięgnę. Niestety :(\nZ ogromnym zaciekawieniem sięgnełam po tę książkę, ale zawiodłam się. Zabyt długie opisy przyrody i inne zniechęciły mnie do dalszego czytania tej książki. Dialogi w długi odstępie czasu nie zmotywowały mnie do kolejnej strony. Po pozytywnych opiniach liczyłam na świetną sagę, ale tak się nie stało. Cóż innym się podoba,a innym nie, każdy ma swój styl,swoje oczekiwania. Po...\nLektura lekka, przyjemna, pełna słońca. Może trochę mało dynamiczna, ale polecam na jesienną słotę.\nSięgnęłam po tę książkę z lekkim wahaniem. Gdy przyniosłam ją do domu z biblioteki, musiała poleżeć na półce i nabrać mocy prawnej. Zaczęłam czytać przekonana, że dołączy do tych kilku książek, których lekturę skończyłam na pierwszej stronie. A jednak...\nCarol Drinkwater zaprowadziła mnie na południe Francji, spakowała moje walizki i pozowoliła cieszyć się radościami i przeżywać niepowodzenia. Ogrzewałam swoją twarz ciepłymi promieniami słońca, chłonęłam barwy i zapachy... Spełniałam marzenia...\nCarol Drinkwater zaprowadziła mnie na południe Francji, spakowała moje walizki i pozowoliła cieszyć się radościami i...\nUwaga, opowieść masowego rażenia! Niby niepozorna historia o tym jak wyjechałam do Prowansji, kupiłam dom i żyłam długo i szczęśliwe? Nic z tych rzeczy, książka wbija w fotel na długo, do końca, do ostatniej strony. Zaczynasz żyć na oliwkowej farmie, oddychasz ciepłym nadmorskim powietrzem, poznajesz Francuzów, poznajesz francuski, uczysz się pielęgnować drzewka oliwne, ale nic nie jest proste, życie niesie jedną niespodziankę po drugiej. Burze, wichury, włamania to wszystko jest do pokonania, jeżeli masz się na kim oprzeć, na kimś kto cię kocha. Zanim się obejrzysz zjadasz sałatkę z oliwek, dolewasz olej z oliwek :-) Smacznego czytania.\nUwaga, opowieść masowego rażenia! Niby niepozorna historia o tym jak wyjechałam do Prowansji, kupiłam dom i żyłam długo i szczęśliwe? Nic z tych rzeczy, książka wbija w fotel na długo, do końca, do ostatniej strony. Zaczynasz żyć na oliwkowej farmie, oddychasz ciepłym nadmorskim powietrzem, poznajesz Francuzów, poznajesz francuski, uczysz się pielęgnować drzewka oliwne, ale...\nIdealnie utrzymane drzewko oliwkowe to takie, przez które zdoła przefrunąć jaskółka, skrzydłami nie dotykając gałęzi.\nRamię w ramię chodzimy po terasach, nasze trzy psy wiernie nam towarzyszą, łącznie z tym komicznym gończym, reagującym na imię Basset. Szukamy pierwszych młodych pędów tulipanów, gdy nagle z radia na balkonie otoczonym balustradą płynie "Będę z Tobą, gdy zakwitną jabłonie" - i przypominam sobie, że miłość jest ponadczasowa, nigdy nie umiera. Jest jak wiatr, który wszędzie pozostawia swoje ślady.\nRamię w ramię chodzimy po terasach, nasze trzy psy wiernie nam towarzyszą, łącznie z tym komicznym gończym, reagującym na imię Basset. Szuka...


Maraton Zdrowia | Support poszukiwany!\nJak zostać Cieniem\nDobry support potrafi wszystko\n” Uwaga! Ekipa startująca w ponad 200 km biegu poszukuje supportu. Mile widziany własny samochód wysokiej klasy ( musi sobie poradzić na górskich drogach), termosy do przewożenia żywności, adaptacja do trudnych warunków atmosferycznych, zdolność czuwania bez snu przez kilka dni oraz odporność na stres. CV wraz ze zdjęciem prosimy wysyłać na priv”\nOtworzyłam oczy i ucieszyłam się, że powyższe ogłoszenie było tylko snem.\nSen – widmo prześladował mnie przez całą podróż do Andory. Nie zdziwię się, kiedy niebawem takie teksty ukażą się na portalach społecznościowych. Każdy ultras dobrze wie, że sukces startowy szczególnie bardzo długich, nawet kilkudniowych biegów, zależy w dużej mierze od ekipy wspomagająco-dopingującej. Nie każdy jednak zdaje sobie sprawę, jak trudne jest to zadanie. Najczęściej mieszkanie lub pokój zamienia się wtedy jednocześnie w centrum dowodzenia, a organizacja supportu wymaga niezłej logistyki. Osoba supportująca musi prowadzić samochód jak zawodowy kierowca wyścigów górskich, gotować na poziomie Master Chef, znać się na mapach i nawigacji, być psychoterapeutą i bez chemicznych wspomagaczy aktywnie działać przez kilka dni i nocy. Jednym słowem musi być cieniem zawodnika podążając za nim, jeśli nie fizycznie to mentalnie, od początku do końca wyścigu. Nie ukrywam, że jest to zadanie nie mniej stresujące, niż sam start w zawodach. Oglądając przez okno piękne góry, planowałam pierwsze kroki do zorganizowania najlepszego na świecie supportu dla ekipy Beer runners.\nJarek zaparkował samochód i z uśmiechem spojrzał na Pireneje. W odróżnieniu od Elka doskonale wiedział, czego się po nich spodziewać. Dwukrotnie ukończył Ronda dels Cims ( 170 km 13.500 m D+) w ramach Andorra Ultra Trail. Nie bał się wyzwania, choć z dużą rozwagą pochodził do wyścigu. Mieli się zmierzyć z górami podczas tegorocznej Euforii (233 km, 20.000m D+). W biegu startuje się parami i lepszego partnera niż Elek trudno było by znaleźć. Mieli za sobą ubiegłoroczny PTL (Petite Trotte à Léon) o dystansie 300 km w Alpach w ramach UTMB ( festiwal biegów górskich wokół masywu Mont- Blanc). Czuli się dobrze w swoim towarzystwie. Każdy do Euforii biegał według swojego planu, robiąc akcenty na treningi po górach. Oboje mieszkają w Opolu. Każdy górski trening wymagał więc wyjazdu. Przygotowanie się do zawodów było zadaniem dość trudnym, ponieważ w Polsce nie ma gór o tak wysokim stopniu trudności, jesli chodzi o teren i przewyższenia, jak w Pirenejach. Tym bardziej, że trasa Euforii to żadne ścieżki biegowe i szlaki turystyczne. To bezdroża, wspinaczka, balansowanie na grani, niebezpieczne odcinki po skałach. Trasa nie jest oznaczona. Trzeba poruszać się zgodnie z trackiem, umieszczonym na stronie biegu. Zawodnicy otrzymują nadajniki gps, dzięki którym można śledzić ich wędrówkę po górach. Podczas tegorocznej edycji na 233 kilometrowej trasie były tylko cztery punkty z jedzeniem i piciem od organizatora. Resztę trzeba było nieść ze sobą lub liczyć na niezawodny support. Pomoc supportu była dozwolona na punktach kontrolnych. Jarek nigdy nie miał wygórowanych wymagań co do posiłków. Wiedział jednak, że takiego dystansu nie robi się na żelach. Trzeba jeść pełnowartościowe posiłki i dobrze się nawadniać. Jeśli chodzi o napoje orzeźwiające, to chłopaki szczególnie cenią sobie smak dobrego piwa. Wiadomo, że w niewielkich ilościach sprawdza się doskonale w roli izotonika. Stąd też nazwa teamu.\nBeer support team.\nPo zameldowaniu się w apartamencie przyszedł czas na zakupy. Największe markety i przystępne ceny są w stolicy Andory. Ponieważ całe państewko nie jest duże, warto wybrać się raz czy dwa na duże zakupy i mieć z tym spokój do końca pobytu. Andora – stolica księstwa Andory powitała nas upalnym powietrzem i tłumem turystów. Jeśli w górach można odpocząć od ludzi i czasem przez kilka dni nikogo nie spotkać na trasie, to tutaj, w centrum miasta było dokładnie odwrotnie. Kolorowe sklepy z wielkim asortymentem bezcłowych towarów zachęcały do zakupu. Aby oszczędzić czas na bezmyślne łażenie między regałami, już wcześniej zapobiegawczo zrobiliśmy listę. Nasz supportteam w składzie: ja, Kasia i Waldek sprawnie krążył więc sklepowymi alejkami wkładając kolejne produkty do kosza. Jarek, wcześniej umówiony z Elkiem, poszedł mu na spotkanie.\nDwukrotnie korzystając z linii lotniczych podczas podróży do Andory, my tym razem postanowiliśmy jechać samochodem. Podróż z noclegiem po drodze we Francji minęła nam bardzo dobrze. Zaletą było posiadanie własnego środka transportu na miejscu, gdzie bez auta support nie miałby sensu. Elek ze swoją dziewczyną Kingą wybrali opcję lotniczą do Barcelony i stamtąd autobusem do Andory. Po jednej nocy w stolicznym hotelu zamierzali jechać dalej do Ordino, gdzie mieściła się strefa startu-mety i rozbić namiot na campingu.\nPo powrocie z zakupów omówiliśmy wszystkie szczegóły ewentualnego dojazdu do naszego biegowego teamu. Jarek pokazał nam strategiczne punkty i określił orientacyjny czas dotarcia do nich. Start Euforii był w środę rano. My mogliśmy za nimi jździć do piątku, gdyż w sobotę startowaliśmy w maratonie. Ostatecznie po wspólnym treningu, podczas którego Elek zgubił telefon i minęło sporo czasu, zanim odzyskał zgubę, zrobiło się późno. Zapadła decyzja, aby na tę jedną noc zostali u nas. A nazajutrz mieliśmy wyruszyć wszyscy do Ordino na odprawę Euforii i po odbiór pakietów startowych.\nZe względu na to, że było nas sześcioro, Kinga pojechała autobusem. Reszta wpakowała się do samochodu i pędzliśmy do Ordino, które z cichego miałego miasteczka na kilka dni zamieniło się w centrum dla biegaczy. Rozważając opcję noclegu celowo odrzuciliśmy Ordino, mimo wygodnej strefy startu i mety. Wybór miejsca pobytu, tak jak podczas poprzedniej wyprawy do Andory padł na Soldeu. Mekka narciarzy w sezonie zimowym, położona na ponad 1700 metrów nad poziomem morza, gwarantowała spokój i ciszę w letnie dni. Zalętą tego miejsca były też ciekawe dolinki w okolicy, doskonałe na wycieczki biegowe.\nJarek wysiadł w Ordino przy strefie startu i poszedł na odprawę Euforii w języku hiszpańskim i angielskim. Elka miałam zawieźć na camping i potem na kolejną odprawę. Tym razem po francusku. Odprawa była konieczna do odebrania pakietu startowego. Po skończonej odprawie każdy zawodnik dostawał opaskę, z którą potem mógł udać się po pakiet.\nW recepcji campingu Elek otrzymał informację, że bez uprzedniej rezerwacji mogą tam zostać tylko na jedną noc. Stres przedstartowy połączył się ze stresem o brak noclegu dla Kingi. Ostatecznie stwierdiliśmy, że nie ma co się martwić na zapas, tylko skupić się na starcie, do którego dzieliła ich tylko jedna noc, a trzeba było jeszcze spakować plecaki. Postanowiliśmy pomóc Elkowi w rozbiciu namiotu i wspólnie poczekać na Kingę. Upał nie oszczędzał. Kątem oka zazdrośnie obserwując ludzi, pływających w położonym na terenie campingu basenie, szliśmy jak na skazanie, obładowani rzeczami naszych przyjaciół. Każdy niósł jakiś pakunek lub plecak. Do tego torby z zakupami i prowiantem na kilka dni. Na dużej polanie rozejrzeliśmy się, szukając najlepszego miejsca pod namiot. Polana była prawie pusta, więc tym bardziej nie rozumieliśmy odmownej decyzji recepcjonistki co do dłuższego pobytu dwóch osób. Mieli mały namiot, który nie zajmował wiele miejsca. Poza tym żadnego środka transportu.\nPo wejściu na dużą polanę, zwróciliśmy uwagę na dużą grupę dorosłych z dziećmi, która siedziała przy stolikach nieopodal rozbitych przez nich namiotów. Nie spuszczali z nas wzroku. Mówili coś do siebie po francusku. Po wybraniu odpowiedniego miejsca zaczęliśmy rozbijać namiot. Malutki namiocik stał już po kilku minutach. Francuska grupa patrzyła na nas z rosnącym zainteresowaniem. Niewątpliwie interesował ich fakt, jak dwie kobiety i dwoje mężczyzn zmieszczą się w tak małym namiocie. Poza tym zostawała jeszcze niezła kupka rzeczy na trawie łącznie z zakupami. Ktoś przypadkiem się o nie potknął i po trawie potoczyły się brzoskwinie, pomidory i słoik z sosem. Wyglądaliśmy jak w centrum apokalipsy. Francuska grupa miała ubaw lepszy, niż oglądając kino akcji. W międzyczasie dotarła Kinga, więc piąta osoba do wspólnego noclegu nie mieściła się w ich wyobraźni. Niektórzy nawet wstali z krzesełek, żeby lepiej nas widzieć. Niestety zakończenie przybrało szybki obrót i najwyraźniej zawiodło ich oczekiwania. Czas naglił, więc Elek wrzucił wszystko jak leci do namiotu i pojechaliśmy na odprawę.\ngodzin Po odebraniu pakietów szybko wróciliśmy do mieszkania, aby załapać się na kilka błogiego snu. Dosłownie padaliśmy z nóg.\nW środę 4 lipca dokładnie o 7.00 ruszyli na trasę zawodnicy tegorocznej Euforii, a w ich składzie nasz team Beer runners. Całą naszą supportującą ekipą łącznie z Kingą, której szczęsliwie udało się załatwić dłuższy pobyt na campingu, pożegnaliśmy głośno Jarka i Elka. Pierwszego dnia trasa prowadziła między innymi przy schronisku Sorteny. Mieścił się tam punkt odżywczy dla maratonu, który już raz mieliśmy z Waldkiem okazję zaliczyć, wiec teren był nam dobrze znany. Postanowiliśmy więc podjechać na miejsce i zrobić sobie mały trening częściowo trasą maratonu, a w drodze powrotnej zatrzymać się przy schronisku i pokibicować zawodnikom. Trasa biegu co roku prowadzi ścieżkami rezerwatu przyrody\nParc natural de la vall de Sorteny. Rośnie tutaj ponad siedemset gatunków kwiatów.\nRanek był ciepły, co zapowiadało upał w ciągu dnia. Nie była to wymarzona aura dla biegaczy. Wspinając się wąską ścieżką pod górę, podziwiałam znajome krajobrazy, dywan kwiatów przeplatany czystym strumieniem. Po kilku kilometrach wybiegliśmy na dużą łąkę. Od razu zauważyliśmy grupę osób, siedzących na kamieniach. Ubrani na biegowo z bidonami w ręku najwyraźniej na kogoś czekali. Czerwone chorągiewki na ścieżce utwierdziły nas w przekonaniu, że tędy prowadzi trasa Euforii. Organizatorzy w ostatniej chwili zmienili przebieg trasy, zamieniając bardzo niebezpieczny odcinek z osuwającymi się kamieniami na ten bardziej bezpieczny. Został oznakowany dla pewności, gdyby ktoś nie miał aktualnych zmian na tracku. Za chwilę pojawili się pierwsi zawodnicy. Ekipa na kamieniu szybko się podniosła.\n” Los primeros?”1 – zapytałam. ” Si”2– usłyszałam w odpowiedzi. Uśmiechnięci zawodnicy szybko się napili i zaczęli podchodzić na szczyt. My natomiast znaleźliśmy odpowiedni do obserwacji trasy głaz i siędząc na nim wypatrywaliśmy naszych chłopaków. Wiedzieli, że będziemy przy schronisku, natomiast w tym miejscu zupełnie się nas nie spodziewali. Po paru godzinach oczekiwania zaczął nam doskwierać głód. Zatęskniliśmy za kanapkami, które zostały w samochodzie. Nie zakładając długiego treningu, wzięliśmy tylko wodę. Nareszcie zobaczyliśmy znajome twarze. Jakież było zdziwienie chłopaków, gdy na jednym z głazów ujrzeli nie kogo innego, tylko swój własny support. “Tu was jeszcze nie było?!”- krzyczeli z uśmiechem. Zauważyłam, jak szybko zmęczone twarze dostają energii na sam kontakt z osobami bliskimi. Nie trzeba było mieć nic. Wystarczyło tylko być. Pamiątkowe zdjęcie i już napierali do przodu. Mieliśmy co najmniej trzy godziny, aż dotrą do Sorteny. Głodni zbiegaliśmy do auta ile sił w nogach. Niestety nie mieliśmy zbyt dużych zapasów żywnościowych. Kilka kanapek zakupionych w piekarni w Ordino tuż po starcie Euforii i parę bananów. Zjadłam niewiele, gdyż nie wiedziałam, jak długo przyjdzie nam czekać. Wolałam zostawić zapas na potem. Góry są nieprzewidywalne. Poza tym temperatura rosła z każdą minutą. Upał doskwierał każdemu, a co dopiero zmęczonym zawodnikom.\nPrzy schronisku było gwarno. Ekipy supportujące zrobiły sobie mini bazy na kamieniach trzymając w pogotowiu napoje, owoce i przekąski. Najgorsze jest zawsze czekanie. Długie godziny wpatrywania się pod górę, obserwując zbiegających ze szczytu zawodników. Kiedy nie zna się trasy i i nie ma kontaktu z zawodnikami, oczekiwanie jest jeszcze bardziej dokuczliwe. Oparłam plecak z wodą i kanapkami o ściane schroniska, dbając, by był w cieniu, i usiadłam na kamieniu. Po jakimś czasie zesztywniałe mięsnie zaczęły upominać się o ruch. Rozpoznawaliśmy twarze zbiegających zawodników, szacując, jak daleko nasi byli za nimi na poprzednim odcinku. Czuliśmy zmęczenie, mimo, że nasz poranny trening liczył zaledwie 12 km. Czekanie w pełnym słońcu wykończyło nas nie mniej, niż tych co biegli od rana.\nNareszcie pojawił się Beer runners team. Nie wyglądali najlepiej. Elek miał problem z przyswajaniem pokarmów i gdyby nie Kinga, która dotarła inną trasą i z drugiej strony góry poratowała go bananem, było by nieciekawie. Jarek uśmiechał się, chcąc pokazać, że nie jest tak źle, ale nie dało się ukryć, że oboje przeżywali kryzys. Wygłodniali zagryzali kanapaki popijając kupionym przez nas w schronisku zimnym piwem. W duchu cieszyłam się, że nie zjadłam tych kanapek. Oni dotrą do pierwszego punktu dopiero wieczorem, więc potrzebowali energii. Zapas słodkich przekąsek w plecaku Jarka był prawie nietknięty. Nie wchodzil mu cukier. Na dodatek położyła ich wysokość. Oboje nie mieli odpowiedniej aklimatyzacji. “Jutro będzie lepszy dzień”- powiedziałam im na pożegnanie. Zbiegając do auta, widzieliśmy ich jeszcze przez moment na grzbiecie. Pomachali nam szybko i zniknęli na podejściu.\nJarek otarł pot z czoła i spojrzał pod górę. Niekończące się podejście dawało się we znaki. Wysokość dokuczała coraz bardziej. Uważał, że przygotowali się do tej wyprawy na tyle dobrze, na ile pozwalały warunki w Polsce. Przede wszystkim wypady na Kopę Biskupią dały dużo. Treningi 3x Kopa wzmocniły mięśnie na tyle, że o to się nie martwił. Wybiegane kilometry mieli za sobą i on i Elek. Jedyne, czego zabrakło, to wypadu w wyższe góry. Niestety, pracując na co dzień, cieżko wykroić czas na takie wyjazdy. O przygotowanie mentalne się nie martwił. Mieli z Elkiem wspólne starty. Oboje byli zdeterminowani, uparci i wytrwali by ukończyć ten wyścig. Kątem oka spoglądał na Elka. Najwyraźniej coś było nie tak, ponieważ nie tolerował dobrze jedzenia. Upał wykańczał każdego. Dużo pozytywnej energii dostali od swojego supportu, czekającego na nich w miejscu, gdzie zupełnie się tego nie spodziewali. Resztkami tej energii pokonywali teraz kolejny odcinek. Ustalając strategię przed startem, nie planowali spać pierwszej nocy. Chcieli jak najszybciej mieć za sobą najwyższy szczyt Andory Pic de Coma Pedrosa ( 2942 m n.p.m.). Teraz oboje czuli, że będą musieli zweryfikować plany i odpocząć nieco dłużej na pierwszym punkcie odzywczym Coma d’Arcalís po 50 km.\nGłodni, zmęczeni i spaleni słońcem dotarliśmy wieczorem do apartamentu. Sącząc zimne piwo nikt nie miał siły nawet by odgrzać przygotowany w poprzednim dniu obiad. “Jak tak dalej pójdzie, to cieńko widzę nasz maraton”- pomyślałam. Wreszcie Kasia zlitowała się nad nami i zaczęła krzątać się przy piecu odgrzewając posiłek. My z Waldkiem zajęliśmy strategiczny punkt przy laptopie śledząc naszych dzielnych zawodników. Dotarli do pierwszej bazy w Coma d’Arcalís (50 km) i się tam zatrzymali. Wiedzieliśmy, że będą spać parę godzin. Na chwilę obecną było to najbardziej rozsądne posunięcie.\nNastępnego dnia mieliśmy w planie dowieźć im posiłek na kolejny ustalony punkt. Jarek przed startem omawiał szczegóły z Waldkiem. Pamiętałam dobrze wymienioną kilkakrotnie nazwę schroniska Coll de la Botella. Schronisko było nam z Waldkiem znane, gdyż tamtędy przebiega trasa Celestrail, którą pokonaliśmy trzy lata wstecz.\nŚledzenie naszych śpiących zawodników nie miało sensu, więc po kolacji mieliśmy zamiar sami porządnie się wyspać. Nagle przyszła wiadomość od znajomych z Opola. Sympatyczne małżeństwo w składzie Gosi i Rafała własnie dotarło do La Massana. Mieli startować w maratonie. Byli po raz pierwszy w Andorze, więc zapytali o nasze plany na kolejny dzień. Powiedzieliśmy, że supportujemy chłopaków i jedziemy na trasę biegu. Ponieważ mieliśmy dwa wolne miejsca, wyrazili chęć zabrać się z nami.\nAndora jest krajem nie należącym do UE, dlatego taryfa opłat telefonicznych jest tutaj inna. Wysokie opłaty wykluczały długie rozmowy. Komunikacja między nami odbywała się głównie za pomocą wi–fi, które nie wszędzie miało dobry zasięg. Określiliśmy więc z Gosią i Rafałem godzinę spotkania w Ordino, w celu zabrania ich z nami na punkt. Gorzej było z miejscem, gdyż oni nigdy nie byli w dobrze znanym nam miasteczku. Wpadliśmy na pomysł, że najbardziej charkterystyczne miejscie w Ordino to rondo tuż przy wjeździe od La Massana. Ronda w Andorze są na porządku dziennym, ale to było charakterystyczne, ponieważ stała na nim rzeźba. Niestety nie umieliśmy sobie przypomnieć, jakie przedstawiała zwierzątko. Zmęczeni, senni i słabo myślący po całym ciężkim dniu, w końcu jednogłośnie stwierdziliśmy, że to miś. Gosia z Rafałem mieli spokojnie czekać na nas przy rondzie z misiem. Nie pamiętam, kiedy zasnęłam tego wieczora. Śniły mi się niedźwiedzie różnej maści harcujące w górach i zaczepiające biegaczy.\nRondo Teddy Bear.\nNastępnego dnia obudziłam się wcześnie. Najpierw sprawdziłam, gdzie są Beerrunnersi. Upewniwszy się, że idą do przodu, zabrałam się za gotowanie. Za jakiś czas pakowałam już do torby gulasz warzywny z cieciorką (https://maratonzdrowia.pl/gulasz-warzywny-z-cieciorka/), placuszki z gruszką (https://maratonzdrowia.pl/sniadanie-ultrasa-placuszki-z-owocami/), kotleciki mielone ( tradycyjne, ale bez panierki), ziemniaki gotowane w mundurkach, pomidory, wodę kokosową ( o zaletach wody przeczytasz tutaj https://maratonzdrowia.pl/wygrac-z-upalem-najlepszy-izotonik/ , sok pomarańczowy, schłodzone puszki z piwem niskoprocentowym i bezalkoholowym. Poza tym pokrojone w kawałki owoce: arbuz, melon i banany.\nCały prowiant zapakowaliśmy do auta i w dobrych nastrojach ruszyliśmy do Ordino. Odkąd Jarek z Elkiem byli na trasie, mi przypadła rola kierowcy. Waldek przeglądał mapy w telefonie, aby dokładnie poprowadzić nas do z Ordino do Coll de la Botella. Wjeżdżając do Ordino wprost na umówione rondo wszyscy w jeden głos zaklęliśmy: ” O kur…czątko przecież to jest krowa!”. Oczywiście Gosi z Rafałem przy nim nie było, czego należało się spodziewać. Szukając miejsca na parkingu, głośno stwierdziłam, że znając Gośkę, zaraz zacznie zaczepiać mieszkańców, pytając gdzie w pobliżu jest rondo z misiem. O ile mnie pamięć nie myli, najbliższe było w La Cortinada – miejscowoći tuż za Ordino. Mieszkaliśmy tam podczas naszej pierwszej wizyty w Andorze. Obawiając się, że trzeba będzie szukać naszą zgubę objeżdżając wszystkie okoliczne ronda, poszliśmy w kierunku strefy startu, w nadziei, że gdzieś tam czekają jednak na nas. Donośny głos Rafała nie można było pomylić z żadnym innym. Obudził by nawet pacjenta w śpiączce. ” Bareja!”- krzyczał zauważywszy, że idziemy w ich stronę.” Istny Bareja! Żeby pomylić krowę z misiem! To ile wy musieliście wczoraj wypić!” Gosia zobaczywszy nas odetchnęła z ulgą. Tak jak przypuszczaliśmy, niestrudzenie pytała kolejne osoby w różnych znanych jej językach o lokalizację ronda z misiem. Dla ułatwienia po prostu rondo Teddy Bear. Zdziwieni przechodnie omijali ją szerokim łukiem, nie przypominjąc sobie istnienia w Ordino owego ronda. W końcu ruszyliśmy w dalszą podróż, skazani na głośne rozważania Rafała, dotyczące braku spostrzegawczości i zdolności zapamiętywania u niektórych osób. Na szczęście przenikliwie domyślił się, że chodziło o to nieszczęsne rondo z krową. Inaczej zasuwali by do la Cortinada, a my za nimi. Swoja drogą rzeczywiście musieliśmy mieć chwilowe zaćmienie umysłu, żeby po tylu wizytach w Ordino nie pamiętać o szczegółach wyeksponowanych tam rzeźb.\nPiknik pod wiszącą skałą.\nDojeżdżając do schroniska zauważyliśmy czekające w pełnej gotowości ekipy supportujące biegaczy. Zaparkowałam samochód i spojrzałam na zegarek. Według moich obliczeń mieliśmy jeszcze sporo czasu. Przy schronisku była ekipa telewizyjna. Nasz znajomy zawodnik z Polski udzielał właśnie wywiadu. Poczekaliśmy aż skończy, by dowiedzieć się, że kontynuuje bieg z inną ekipą, gdzyż jego partner rozchorował się i zszedł z trasy. Po chwili udało mi się złapać wi–fi i zobaczyłam, gdzie są nasi beerrunnersi. Żeby oszczędzić sobie nudne czekanie, postanowiliśmy pójść im na przeciw zgodnie z oznakowaniem. Co prawda, podejrzewałam, że oznakowanie dotyczy raczej Celestrail, który dopiero miał wystartować, ale widząc, że również zawodnicy Euforii podchodzą tą trasą, wnioskowaliśmy, że akurat ten mały odcinek był wspólny. Tym bardziej, że biegli od Portella Sanfons – szczytu, z którego zbiegaliśmy z Waldkiem podczas Celestrail. Wspomnienia pięknego biegu wróciły na chwilę, i łezka mi się w oku zakręciła z żalu, że to nie ja jestem po drugiej strony góry. A więc zwarci i gotowi, pełni optymizmu schodziliśmy zgodnie z trasą, głośno dopingując napotkanych zawodników. Wyglądali na mega zmęczonych. Doszliśmy do drogi, od której zaczynało się dość długie podejście w kierunku Portella Sanfons. Oznajmiłam, że dalej nie idę, chcąc być w gotowości, gdyby trzeba było biec po coś do auta. Waldek zdecydowany powitać chłopaków, ruszył do przodu. Reszta zawróciła i zaczęła się wspinać w stronę schroniska. Po chwili jednak Rafał stwierdził, że nie będzie czekał z nami przy schronisku, tylko pójdzie za Waldkiem. I tak Waldek i Rafał, każdy osobno, wspinali się w stronę Portella Sanfons, a ja z Kasią i Gosią dokładnie odwrotnie do Coll de la Botella. Po chwili dostałam sms od Jarka, że zbliżają się do nas. Chcąc zrobić im niespodziankę, przygotowałyśmy piknik. Na rozłożonym kocu znalazł się przygotowany wcześniej prowiant. Pozostało tylko czekać. Po jakimś czasie Gosia opuściła strefę pikniku idąc w stronę oznakowanej trasy. Może chciała lepiej widzieć nadchodzących z dołu zawodników, a może po prostu się przejść. Usłyszałam dzwoniący w kieszeni telefon. Zaniepokojona odebrałam połączenie. Jarek mocno zdenerwowany pytał, gdzie jesteśmy, skoro nie ma nas na przełęczy. Zamurowało mnie. Spokojnie zaczęłam tłumaczyć, że czekamy przy Coll de la Botella, tak, jak wcześniej się umówiliśmy. Stwierdził, że musieliśmy się nie zrozumieć, ponieważ w tej chwili liczyli na naszą pomoc na przełęczy, a do schroniska mają jeszcze parę godzin marszu i jeden szczyt po drodze. Nie wiedziałam, co mam zrobić. Nagle usłyszałam w słuchawce Waldka. Prosił, abym jak najszybciej wsiadła do auta i jechała pod górę, aż droga się skończy. Modląc się, by zaczekali, zwinęłam szybko koc i powiedziałam Kasi, że musimy natychmiast ruszać. Pobiegłam włożyć wszystko do auta, a Kasia rozglądała się za Gosią. Niestety nigdzie nie było jej widać. ” Dobra, zadzwonimy zaraz do niej”- odparłam ruszając z piskiem opon. Wąska, kręta droga ostro wiła się w górę. Widok połamanych barierek mroził krew w żyłach. Starając się nie patrzeć na otaczającą nas przestrzeń bezkresu gór, zasuwałam czym prędzej pod górę, w międzyczasie podając Kasi telefon, by dzwoniła do Gosi. Kasia nie wiedząc, czy nie powinna w tej chwili bardziej modlić się o życie i odmawiać zdrowaśki, trzęsącymi się rękoma próbowała wybrać numer. “Bez okularów nic nie widzę”- stwierdziła drżącym głosem i odłożyła telefon. Wjechałam na przełęcz niczym rakieta i widząc Jarka, Elka i Waldka zatrzymałam samochód. Zdeterminowani opowiedzieli, jak przeżyli załamanie, kiedy nie zobaczyli na parkingu naszego czerwonego samochodu. Głodni i zmarznięci liczyli na ciepły posiłek, wiedząc że specjalnie dla nich przywieziemy wałówkę. Nie wdając się w dyskusję, zawinęłyśmy ich w koce, i szczęsliwi, przeżuwając ciepły obiadek, opowiadali o ślicznych widokach na trasie.\nTymczasem Rafał podchodząc pod górę wpadł na znakomity pomysł, by schować się w krzakach i wystraszyć zbiegających chłopaków wyskakując nagle z dzikim niedźwiedzim wrzaskiem. Jarek z Elkiem zupełnie nie spodziewali się jego obecności, wiec zaskoczenie byłoby imponujące. Kiedy siedzenie w krzakach zaczęło być nudne, a oczekiwany team nie nadbiegał, postanowił jednak wejść na górę i zobaczyć co tam się dzieje. Zaraz po tym, jak dotarł na przełęcz, dostrzegł sprawców zamieszania. Zajadali ze smakiem, a ekipa supportująca uzupełniała im zapas płynów w bidonach. Zadowolony, że wywołał jednak małe zamieszanie, po chwili nieśmiało zapytał: “A gdzie jest Gosia?”\n– ” Poszła w krzaki”- odpowiedziałyśmy jednogłośnie z Kasią.\nZaskoczony rozejrzał się dokładnie po okolicznych łysych szczytach poszukując choćby niewielkiej roślinności w pobliżu. Po chwili wiedział już o co chodzi. Nakarmiony team tymczasem pakował sobie część zapasów żywnościowych do plecaków i uzupełniał płyny. Sporo jednak zostało. Jarek nieśmiało zapytał, czy nie chiało by nam się tego zawieźć na punkt do Marginedy.\nWiedziałam, że Jarek tym razem wyjątkowo źle przyswajał jedzenie na punktach organizatora. Na każdym zresztą było to samo- bulion, tuńczyk, kukurydza, sałata, pieczywo, owoce, bakalie i ciastka. On wolał konkretny obiad na ciepło. Z powodu naszego startu w maratonie nie byliśmy w stanie pomóc chłopakom w kolejnym dniu, mimo, że ich trasa prowadziła nieopodał naszego apartamentu. Dlatego bez wahania postanowiłam jechać do Marginedy. Ruszyłam zdecydowanie z parkingu i skupiłam się na krętej drodze wijącej się tym razem ostro na dół. Waldek, który nie poznał jeszcze uroków tej trasy nagle zaczął reagować nerwowo. Trzymając się kurczowo uchwytu na drwich nagle zaczął krzyczeć ” Na lewo!”. Zdezorientowana nie wiedziałam o co mu chodzi. Ta droga nie miała innych możliwości niż tylko pod górę lub na dół. Po chwili zrozumiałam,że sugrował mi, żebym trzymała się lewej strony, gdyż po prawej właśnie była przepaść i połamane barierki. Starając się panować nad emocjami, powiedziałam, że nie mogę jechać lewą stroną jezdni. Waldek jednak sprawdzając czy ma dobrze zapięty pas jeszcze kilka razy głośno krzyknął. Kasia nie odzywała się wcale. A Rafał korzystając z chwilowej ciszy między okrzykami kolegi cicho zapytał : ” Ale po Gosię pojedziemy, co?”\nOczami wyobraźni widziałam już Gośkę zbiegającą do La Massana. Na szczęście zaczekała na nas . Wsiadając do samochodu wrzasnęła wściekła: “Co to ma być!?”\nKiedy po wyjściu z krzaków zobaczyła, że po pikniku nie zostało śladu, poszła do samochodu. Samochód również zniknął jak za sprawą czarodziejskiej różdżki. Przeżyła szok. Nie wiedząc, co się stało, wyobrażała sobie najgorsze. Zapewnie Elek zemdlał i dziewczyny ruszyły na pomoc. Przerabiając w głowie wszystkie dramatyczne scenariusze, nie wiedziała co ma robić. Postanowiła zaczekać.\nTeraz siedziała na tylnym siedzeniu jak chmura gradowa nie dając się ugłaskać nawet Rafałowi.\nPo chwili na szczęście wszyscy odetchnęli z ulgą ciesząc się, że nikomu się nic nie stało, i tak naprawdę będzie co wspominać. Każdy opowiadał po kolei swoją wersję wydarzeń, a ja dławiąc się śmiechem nie umiałam się skupić na jeździe.\nPunkt odżywczy w Marginedzie mieścił się w budynku szkoły. Zaskoczył mnie niesamowity porządek i cisza. Przy wejściu na stole piętrzyły się nadajniki gps, które na punktach były zabierane zawodnikom do ładowania, aby przed wyjściem ponownie znaleźć się na ręce każdego biegacza. Były tak zakładane przez obsługę, że nie dało się samemu ich ściągnąć bez uszkodzenia paska. Było to pewne zabezpieczenie organizatorów przed ewentualnym oszustwem na trasie. Wolontariusze bez problemu pozwolili mi zostawić rzeczy dla Jarka. Szybko pomogli znaleźć właściwą torbę i po chwili wylądował w niej zapas jedzenia i schłodzone piwo. Ostatnia paczka od supportu. Potem muszą sobie radzić sami.\nWieczór jak niekończąca się historia powitał nas faktem, że wożąc jedzenie naszym bohaterom, sami nic nie jedliśmy. Na szczęście było jeszcze coś w lodówce. Pochłaniając kolację, każdy skupiał się już tylko na trasie maratonu, który czekał na nas następnego dnia.\nNigdy nie mów “hop”..\nJarek otworzył oczy i przez krótką chwilę delektował się ciszą. Kiedy dotarli do Marginedy pokonując trudny, karkołomny wręcz zbieg po bezdrożach, największą radość sprawiła im puszka zimnego piwa, zostawiona przez supportteam. Była dobrze zabezpieczona między lodowymi wkładami w specjalnym worku. Dzięki temu napój nie zdążył się nagrzać. Parę łyków orzeźwiło na chwilę, ale wiedzieli oboje, że muszą odpoczać. Dlatego po zjedzeniu posiłku i kąpieli udali się do sali z łóżkami, gdzie spali już zmęczeni zawodnicy. Cztery godziny snu były zbawieniem. Teraz zbierali się szybko w dalszą drogę.\nWschód słońca na Pic Negre ( 2645 m) pozwolił zapomnieć na chwilę o coraz bardziej dokuczającym zmęczniu, bólu i braku snu. Widoki wynagradzały każdy wysiłek.\nW Pas de la Casa mieścił się trzeci punkt odżywczy dla zawodników. Beer runners team skierował najpierw swoje kroki do sklepiku przy drodze. Zaopatrzeni w dwie litrowe butelki chmielowego napoju Jarek z Elkiem z radością wkroczyli na punkt. Trudno opisać miny zarówno wolontariuszy, jak i innych biegaczy, kiedy zobaczyli dwóch roześmianych zawodników, którzy po 140 kilometrach zachowywali się tak, jakby dopiero zaczynali wyścig.\nKiedy dobrze nawodnieni wyruszyli na trasę, wiedzieli, że od tej chwili muszą liczyć tylko na siebie. Ekipa supportująca biegła maraton, zdobywając między innymi Casamanya ( 2740), – szczyt, który czekał na nich pod koniec wyścigu.\nW Ransol po 173 kilometrach morderczego biegu postanowili wejść do knajpy na obiad. Ciepły posiłek i kufel piwa dodały im sił do dalszej wędrówki. Niestety pogoda zaczynała się psuć. Burza z gradem dorwała naszych bohaterów niedaleko Solanelles -ostatniego punktu żywieniowego. Nie ma to jak znaleźć się w epicentrum nawałnicy na wysokości ponad 2500 m n.p.m. Grad wielkości fasoli bombardował z niezwykłą siłą. Trzymając plecaki nad głowami biegli ile sił w nogach w stronę znajdującej się nieopodal stacji narciarskiej. Nie byli sami w starciu z aurą. Do stacji pędziło też stado owiec wraz z popędzającym zwierzęta psem pasterskim. Pies zagonił owce pod kopułę stacji, po czym wcisnął się w centralnie w środek stada szukając ciepła. Gdy nawałnica odpuściła, zmarznięci beerrunnersi ruszyli do Solanelles.\nNiestety w schronisku czekała ich niemiła niespodzianka. Organizatorzy ze względu na pogodę wstrzymali wyścig. Wiadomo już było, że zawodników Ronda dels Cims zwożą z gór. Natomiast co do kontynuacji Euforii, decyzja miała dopiero nadejść.\nPierwsze emocje po uzyskaniu informacji, że to może być koniec, były złość i rozgoryczenie. Zostało im 50 km do mety i mieli odpuścić ? Od początku nie walczyli o wynik. Powoli, ale skutecznie robili swoje. I teraz, kiedy zostało całkiem niewiele, miała się skończyć przygoda z Euforią. Elek wysłał informacyjny sms do ekipy supportującej. Ekipa też nie kryła rozgoryczenia. Zawodnicy Euforii mieli wyjątkowo bogate wyposażenie obowiązkowe. Posiadali odzież termiczną, kurtki i spodnie przeciwdeszczowe, rekawice i czapki, a nawet raki. Byli gotowi iść dalej. Negatywne emocje opanowały wszystkich zawodników znajdujących się w schronisku. W różnych językach próbowali przekonać organizatora, by dał znak powrotu na trasę. Ostatecznie poźnym wieczorem dostali zgodę na kontynuację biegu. Wyruszyli natychmiast.\nNie wiadomo, czy chwila grozy tak zadziałała, czy wymuszony odpoczynek, ale mieli niesamowite pokłady energii. Biegli jak na skrzydłach. Byli tak zdeterminowani ukończyc ten bieg, że w schronisku po cichu postanowili zrobić to na własną odpowiedzialność, gdyby ostatecznie przerwano zawody. Na szczęście nadal mieli na sobie numery startowe i szybko zaliczali kolejne kilometry. Casamanya poszła jak z płatka. Zdążyli przed kolejną ulewą. Natomiast ekipy po nich miały zmienioną trasę. Omijali szczyt. Zbiegając z Planes de Sornàs, Jarek zadzwonił do ekipy supportującej, która czekała już w Ordino. Tylko trzy kilometry dzieliły ich od upragnionej mety. Nogi niosły jakby dopiero wystartowali. Nie czuli zmęczenia, bólu, senności. Niosła ich euforia. Radość i satysfakcja, a jednocześnie szczeście, że zrobili to, o czym marzyli. Pokonali góry i niepogodę, by jako pierwszy polski team przekroczyć metę pokonując 233 km w Pirenejach. Biegli od środy do niedzieli, wiele godzin skazani na góry i siebie. Kolejna przygoda dobiegła końca. Pijąc piwo na mecie wiedzieli już, że z utęsknieniem będą czekać na kolejną.\n Los primeros- pierwsi\nKsiążka: Sięgając za horyzont. Z pamiętnika ultraski\n© 2015-2018 Maraton Zdrowia


Zasadniczy turniej - kat. A, B, C, D - rozegrany zostanie w Zespole Szkół im. Witolda Wyspiańskiego w Dobczycach w dniach 16-24 lipca i będzie on rozegrany systemem szwajcarskim na dystansie 9 rund. Turniej A przeznaczony jest dla zawodniczek i zawodników o rankingu ELO minimum 2000 lub PZSz., również minimum 2000 pkt; turniej B 1800-1999 pkt, C 1000-1799 pkt.; D dla urodzonych w 1990 r. i młodszych z dowolną kategorią szachową, jak też i bez niej. W dniach 20-21 bm. odbędzie się także turniej w kat. E - dla miłośników królewskiej gry bez żadnej kategorii szachowej.\nZbliża się XIII Międzynarodowy Festiwal Szachowy im. Józefa Dominika, który tradycyjnie rozegrany zostanie na planszach w Dobczycach i Raciechowicach. Patronem medialnym jest nasza redakcja.\nUzupełnieniem głównego turnieju jest kilka innych. 23 lipca odbędzie się w Raciechowicach turniej błyskawiczny o Puchar Wójta Gminy, jak również turniej szachów szybkich (14-15 lipca) w Dobczycach. Szachowy maraton rozpocznie się jednak 13 lipca na zamku dobczyckim, gdzie chętni wystartują w tradycyjnym turnieju "dwójek" i rodzin im. Edwarda Miki. Za wygraną w turnieju A czeka nagroda finansowa w wysokości 1800 zł i puchar burmistrza.\nW ramach imprez towarzyszących organizatorzy - LKS Elektron, UGiM i M-GOK Dobczyce, UG Raciechowice, Oddział PTTK w Dobczycach - zapraszają już teraz na widowisko "żywe szachy" (16 lipca) i symultanę na Rynku (17 lipca).\nPrawo do uczestnictwa w kolejnym "Dominiku" mają zawodnicy, którzy do 7 lipca dokonają zgłoszenia na adres: Jerzy Wątorek, ul. Piłsudskiego 2, 32-410 Dobczyce lub e-mail: antinal@wp.pl.\nPatron tego festiwalu Józef Dominik (1894-1920) urodził się w Dobczycach. W 1919 r. otrzymał on m.in. premię za najlepszą grę, ufundowaną przez naczelnika Józefa Piłsudskiego.\nWybory prezydenckie 2020: Gdzie głosować w Ostrołęce?\nSprawdź, gdzie głosować w Ostrołęce w 2 turze wyborów prezydenckich 2020. Wybory odbędą się 12.07.2020 w całej Polsce, jednak każdy uprawniony do głosowania przypisany jest do konkretnej obwodowej komisji wyborczej, która tego dnia, podczas wyborów prezydenckich, urzęduje w konkr...


Home > Produkty>Orzechy>Orzechy ziemne w papryce\nWartość energetyczna: 591kcal\nTłuszcz : 46g\nProdukt zawiera gluten oraz śladowe ilości orzechów włoskich i sezamu.\nOrzechy ziemne wspierają układ nerwowy, oddechowy, mięśniowy i krwionośny. Chronią przed osteoporozą czy miażdżycą. Dbają o skórę. Zawdzięczają to cennym składnikom odżywczym. Zawierają bowiem sporo białka (ponad 25%), potasu, magnezu, selenu, fosforu, "witaminy młodości", czyli E i niacyny (witamina PP). Tej ostatniej arachidy mają najwięcej spośród wszystkich orzechów. Zawarty w orzeszkach ziemnych aminokwas arginina to cenny budulec ludzkich mięśni, znacznie podnoszący naszą zdolność do wysiłku.\nZerknij na pełną ofertę zdrowej żywności w sklepie Mixtus.


Blue Screen przy uruchamianiu Win7 - Problemy z oprogramowaniem - dobreprogramy - forum\nBlue Screen przy uruchamianiu Win7\nmademoiselledommi (Olkaidomka) 2013-07-30 08:38:14 UTC #1\nMam problem z kompem. Przy uruchamianiu dziś po przerwie nocnej tuż po ekranie logowania pojawił się BSOD. Uruchomiłam kompa w trybie awaryjnym, działał. Potem uruchomiłam normalnie znowu pojawił się blue screen. Po ponownym uruchomieniu wyskoczyło okno z komunikatem, że system odzyskał sprawność itd. i szczegóły:\nPierwszy raz mi się coś takiego zdarzyło, wcześniej komp był bezawaryjny, nawet się nie wieszał. Jestem totalnym laikiem, proszę o pomoc. Boję się, że to dysk czy coś, nie wiem czy sobie poradzę. Dodam, że mam oryginalne oprogramowanie, robię skany, czyszczę go z syfu i staram się aktualizować.\nfalcon89 (falcon89) 2013-07-30 08:58:07 UTC #2\nSprawdź za pomocą BlueScreenView co powoduje błąd (pokaż screena z programu).\nmademoiselledommi (Olkaidomka) 2013-07-30 09:09:48 UTC #3\nmrFreeze (mrFreeze) 2013-07-30 09:17:35 UTC #4\nPrzeskanuj dysk HDTune bez opcji quick scan daj tutaj screeny z zakładki Healt i Error Scan.\nfalcon89 (falcon89) 2013-07-30 09:24:01 UTC #5\nSpróbuj skorzystać z punktu przywracania systemu.\nmademoiselledommi (Olkaidomka) 2013-07-30 11:17:01 UTC #6\nZajeło ponad godzinę. W zakładce health jest pusto, a to screen z error scan. http://img7.imageshack.us/img7/3281/9u33.jpg\nNic nie aktualizowałam wczoraj, nic nie instalowałam.\n– Dodane 30.07.2013 (Wt) 14:31 –\nPrzywróciłam do poprzedniego punktu. Wszystko, wydaje się, działać poprawnie. Bardzo dziękuję za pomoc.\n– Dodane 30.07.2013 (Wt) 18:42 –\nNiestety, po przywróceniu co prawda działał, popracowałam na nim trochę i zrestartowałam. Teraz włącza się normalnie, po logowaniu jest ekran zapraszamy! i tyle. Co robić? Błagam o pomoc!\n– Dodane 30.07.2013 (Wt) 19:40 –\n– Dodane 31.07.2013 (Śr) 12:14 –\nPostanowiłam nie czekać na “pomoc” i odinstalowałam avasta po kolejnym przywróceniu systemu, normalnie z panelu sterowania. Okazało się, że moja babska intuicja mnie nie zawiodła. Komp włącza się normalnie, wszystko w porządku. Zainstalowałam eseda, po restarcie nic się nie dzieje, komp śmiga.


szybki lifting liftingujący krem do rąk z kwasem hialuronowym (51505) marki Apis, promocja 2019 - znajdz-taniej.pl\nszybki lifting liftingujący krem do rąk z kwasem hialuronowym (51505) marki Apis promocja 2019\nApis prędki LIFTING Liftingujący krem do rąk z kwasem hialuronowym dla szczególnie zniszczonej skóry rąk wymagającej energicznej regeneracji i wygładzenia. Preparat wyprodukowany z myślą o skórze dłoni wymagającej wygładzenia i głębokiej regeneracji. Bogaty w kwas hialuronowy, kolagen, elastynę, retinol i witaminę E, długotrwale nawilża, wzmacnia, przywraca rozciągliwość i sprężystość. Wzbogacony marokańskim olejkiem arganowym i masłem shea zapewnia skórze maksymalne odżywienie i ochronę przed negatywnymi czynnikami zewnętrznymi.\nz kategorii Kremy do rąk, promocja 2019\nfor men pielęgnacyjny krem do ciała i dłoni dla mężczyzn (300 ml) marki Apis\naktywnie nawilżający krem do pielęgnacji ciała i rąk Apis For Men z drogocennym olejem arganowym, słonecznikowym i masłem shea. Prędko regeneruje, wygładza i zmiękcza naskórek uniemożliwiając...\napiderm krem odbudowująco-odżywczy do rąk i paznokci po chemio i radioterapii (52745) marki Apis\nApis Home terAPIS APIDERM Krem odbudowująco-odżywczy do dłoni i paznokci po chemio- i radioterapii dedykowany dla skóry wyjątkowo suchej i szczególnie wrażliwej po zabiegach chemio- i radioterapii....\nApis royal jelly terapis oliwkowy balsam regenerujący do rąk z mleczkiem pszczelim (50945)\nApis ROYAL JELLY terAPIS Oliwkowy balsam regenerujący do rąk z mleczkiem pszczelim wskazany jest dla wymagającej regeneracji skóry rąk i paznokci. Intensywnie regeneruje skórę rąk i paznokci,...\naktywnie nawilżający krem do pielęgnacji ciała i rąk Apis For Men z drogocennym olejem arganowym, słonecznikowym i masłem shea. Szybko regeneruje, wygładza i zmiękcza naskórek zapobiegając...\nOdżywczy krem do pielęgnacji ciała i dłoni Apis Action For Men z drogocennym olejem arganowym, słonecznikowym i masłem shea. Momentalnie regeneruje, wygładza i zmiękcza naskórek zapobiegając...\nApis RASPBERRY KISS Pielęgnacyjny krem do rąk (300 ml)\nLekki krem do pielęgnacji rąk Apis Raspberry Kiss dla każdego rodzaju skóry rąk, z drogocennym olejem arganowym, słonecznikowym i masłem shea. Błyskawicznie uelastycznia, regeneruje, wygładza i...\nApis raspberry kiss pielęgnacyjny krem do rąk (50 ml)\nLekki krem do pielęgnacji dłoni Apis Raspberry Kiss dla każdego rodzaju skóry dłoni, z drogocennym olejem arganowym, słonecznikowym i masłem shea. Momentalnie uelastycznia, regeneruje, wygładza i...\nApis TOGETHER 4 EVER Nawilżający krem do rąk (300 ml)\nNawilżający krem do pielęgnacji dłoni Apis Together 4 Ever dla każdego typu skóry dłoni. Unikalna formuła kremu zawiera ekstrakty z marakui, lnu i aloesu, kwas hialuronowy i oleje - migdałowy i...\nsensual girl pielęgnacyjny krem do rąk (300 ml) marki Apis\nWygładzający krem do pielęgnacji dłoni Apis Sensual Girl z drogocennym olejem arganowym, słonecznikowym i masłem shea. Momentalnie regeneruje, wygładza i zmiękcza naskórek zapobiegając nadmiernemu...


Przepisy od serca: Tort brzoskwiniowy\nTort ten przygotowałam w ostatnią sobotę na wspólne urodziny Uli i Basi. Jedna z nich skończyła 4 lata, a druga, jej mama....nieco więcej.\nPrzepis na biszkopt, który zastosowałam akurat w tym przypadku, warto zapamiętać, ponieważ może mieć uniwersalne zastosowanie. Może być bazą do tortów, tak jak w tym przepisie, może stanowić spodnią warstwę do ciasta z galaretką i owocami, może także, jeśli przed pieczeniem wymieszamy ciasto z owocami lub bakaliami, służyć jako doskonałe ciasto samo w sobie. Jest naprawdę niezawodne.\nSkładniki do przełożenia i przyozdobienia tortu:\n1 i 1/3 szklanki mleka (do przygotowania budyniu)\n2 łyżki cukru (do przygotowania budyniu)\nBiszkopt najlepiej jest przygotować dzień wcześniej. Ubijać jajka dosypując stopniowo cukier, aż będą białe i puszyste, ok. 5-7 minut. Obie mąki i proszek do pieczenia wymieszać i przesiać, po czym stopniowo dodawać po jednej łyżce do masy jajecznej, ale już nie ubijać, a jedynie delikatnie wmieszać mąkę za pomocą widelca. Chodzi o to, by ciasto nie utraciło lekkości. Kiedy już cała mąka połączy się z masą jajeczną, dodać olej po jednej łyżce i także za pomocą widelca połączyć z ciastem.\nDno tortownicy wyłożyć papierem do pieczenia. Boków ani dna niczym nie smarować. Dzięki temu biszkopt równo wyrośnie (natłuszczone boki mogą spowodować, że nasiąknięte tłuszczem ciasto wolniej urośnie w piekarniku). Piekarnik nastawić na 175 stopni, na grzanie z góry i od dołu (nie termoobieg). Ciasto wstawić do gorącego piekarnika na 30-40 minut (przed wyjęciem sprawdzić patyczkim, czy upieczone).\nAby przygotować krem, gotujemy budyń według istrukcji na opakowaniu, ale zamiast 2 szklanek mleka bierzemy ok. 1 i 1/3 szklanki mleka, tak by budyń był bardziej gęsty. Gotowy budyń studzimy.\nKremówkę ubijamy dodając cukier puder do smaku według własnego uznania. Jeżeli tort przygotowujemy dzień przed spożyciem, lepiej jest dodać fix do śmietany, który zapewni większą trwałość bitej śmietanie. Jeżeli tort ma być zjedzony tego samego dnia, nie potrzebujemy żadnego stabilizatora.\nZ ubitej śmietany bierzemy ok. 1 szklanki i ubijając łączymy z ugotowanym budyniem. Tak powstałym kremem przełożymy tort.\nBrzoskwinie odcedzamy i wycinamy z nich kulki. Można, oczywiście, pokroić połówki brzoskwiń na plasterki. Ważne, by dobrze je odsączyć.\nBiszkopt przecinamy w poprzek na pół. Na dolnej połowie rozkładamy dżem brzoskwiniowy, a na nim krem z budyniu i bitej śmietany. Krem należy rozłożyć pozostawiając ok. 2-centymetrowy odstęp od brzegów. Przykrywamy drugą połową biszkoptu i lekko dociskamy. Krem powinien zapełnić pustą przestrzeń na brzegach.\nBoki i wierzch tortu smarujemy bitą śmietaną. Tort dekorujemy kleksami z bitej śmietany, brzoswiniami i listkami mięty.\nW sezonie można, rzecz jasna, zastąpić brzoskwinie z puszki świeżymi owocami, nie tylko brzoskwiniami, ale także truskawkami, malinami lub jagodami.\nAutor: Przepisy od serca Irena o 18:48\nEtykiety: biszkopt, tort, tort brzoskwiniowy, tort z bitą śmietaną\ngin 9 lutego 2013 21:57\nBardzo ładny Ci się udał :)\nIrena 10 lutego 2013 00:45


Rozwój człowieka ma miejsce stale.\nW duchowym rozwoju człowieka mówimy o przyśpieszeniu tego rozwoju, o wejściu na drogę jego prawidłowej realizacji. Fundamentem rozwoju człowieka jest jego rozwój duchowy. Bez duchowego rozwoju każdy dziedzina rozwoju człowieka będzie ułomną.\nTakie narzędzie jak medytacja okazuje się przydatne i w sprawach zawodowych (likwiduje stres), zdrowotnych, czy rodzinnych. Widzenie sensu życia zdecydowanie wzmacnia motywację do różnorodnej aktywności. Mądrość jest bardzo przydatna w podejmowaniu decyzji. Rozumienie swojego miejsca w świecie niewątpliwie daje poczucie swoistego komfortu psychicznego. To wszystko wynika z rozwoju duchowego człowieka.\nFundacja Homo Homini, 45-955 Opole, skr. 494 Email:\nBlog\tJezioro Turawskie: niezwykły zbiornik na Małej Panwi\nzakwaterowanie w pojedynkę\nOpinie Mogłabym dużo napisać o tym, jak jest na RD...Ale jeśli samemu się tego nie doświadczy to tak, jakby wysłuchiwać opowiadań o truskawkach, ale ich nie spróbować: nie zobaczyć, nie dotknąć, nie powąchać, nie posmakować... Najważniejsze jest to, że wartość RD poznaję od nowa i jeszcze mocniej doceniam za każdym razem, gdy LOS stawia mnie przed trudnym doświadczeniem. Dzięki RD coraz mniej boję się tego, co przyniesie mi życie, bo coraz bardziej wierzę w to, że cokolwiek to będzie, to będzie dla mnie dobre!\nMarta Zetknęłam się z wieloma ścieżkami rozwoju, ale dopiero na RD poczułam się BEZPIECZNIE i pewnie. Z perspektywy lat widzę ogromne zmiany w życiu osobistym, zawodowym i w świadomości, tj. w rozumieniu życia na Ziemi, rozumieniu siebie i innych ludzi oraz zdarzeń, które wystąpiły w moim życiu. Krótko mówiąc ŻYCIE MA SENS. Polecam wszystkim szukającym swojej drogi i sensu istnienia.\nZośka Parę lat temu natknęłam się w “Nieznanym Swiecie ” na reklamę wczasów RD prowadzonych przez pana Kornalewicza. Miałam trudną życiową sytuację i depresję. Pojechałam i wróciłam szczęśliwa, psychicznie odmieniona. Wykłady i codzienna relaksacja pozwoliły mi z dystansem spojrzeć na siebie,swoje życie i bliskich. Rozwiązałam swoje problemy i dzisiaj z optymizmem patrzę w przyszłość. Będę kontynuować dalszy rozwój wewnętrzny na wczasach Rozwoju Duchowego. Tośka\nTośka Wiele lat ćwiczyłem jogę i pomimo to czułem niedosyt, nie mogłem uzyskać równowagi wewnętrznej. Trafiłem na wczasy z rozwojem duchowym prowadzone przez pana Wiesława Kornalewicza i odnalazłem swoje miejsce na Ziemi. Teraz wiem jak doskonalić siebie, odnalazłem sens życia, bardziej rozumiem ludzi:ich radości, leki, cierpienia. Polecam wszystkim poszukującym. Marek\nMarek Od roku 2007 jeżdżę na wczasy z rozwojem duchowym i obserwuję pozytywne zmiany u siebie. Nauczyłem się aktywnie żyć, uzyskałem równowagę w obliczu pośpiechu świata i odnalazłem sens życia. Dziękuję wszystkim, którzy się do tego przyczynili.\nKazimierz Żyjemy w biegu, presja wywierana na nas jest ogromna, ilość informacji nie do przyswojenia, a na pytanie czego nam brakuje padają najczęściej odpowiedź: czasu. Trudno nam się zatrzymać i znaleźć czas dla siebie, a przecież inwestycja w siebie jest jedyną inwestycją, na której nie stracimy, a prawie na 100% zyskamy. Właśnie dlatego WARTO pojechać na wczasy RD i zainwestować w siebie. Zmienia się sposób patrzenia na świat, stosunek do ludzi, do naszych problemów…Bezcenne.\nMałgosia Wszystkie prawa zastrzeżone - HomoHominiFrater\tProjekt i wykonanie strony | 2R Studio | Facebook