\tJan Tyszkiewicz Polska i Litwa Jagiellonów na - igrushkimsk.ru\nJan Tyszkiewicz Polska i Litwa Jagiellonów na przełomie XV i XVI stulecia\nJan Tyszkiewicz Pogańska Polska\nKrzysztof Pogorzelski Mega hit na maturę. Historia 4. Polska Jagiellonów. Od 1370 do 1586 roku\nKrzysztof Baczkowski Polska i jej sąsiedzi za Jagiellonów\nLeon Mitkiewicz Litwa i Polska. Stosunki wzajemne do roku 1939\nPaweł Jasienica Polska Jagiellonów\nWnikliwy obraz Polski za czasów Dynastii Jagiellonów jest tematem książki Pawła Jasienicy. Niespełna dwieście lat (1386-1572) opisanych przez autora obejmuje czas wojen, konfliktów wewnętrznych, ale i szybkiego rozwoju nauki, triumfu kultury. Tę barwną rozprawę naukowca postrzega się jak fascynującą opowieść o państwie wielu narodów, wiar i kultur. Czyta Zbigniew Wróbel.\nPaweł Jasienica, właśc. Leon Lech Bejnar (1909-1970) – historyk, publicysta, eseista, twórca znanej syntezy dziejów Polski przedrozbiorowej („Polska Piastów”, „Polska Jagiellonów”, „Polska Obojga Narodów”). Oficer Armii Krajowej, po wojnie represjonowany. Wiceprzewodniczący polskiego PEN Clubu. W 1964 podpisał „List 34”. Jego wystąpienie w obronie grupy studentów w 1968 roku doprowadziło do zakazu publikacji jego prac.\nJan Kochańczyk Polska-Rosja: wojna i pokój. Tom 1.\nJan Kochańczyk Polska-Rosja: wojna i pokój. Tom 2.\nPaweł Jasienica Polska Piastów\nTematem pierwszej części cyklu Pawła Jasienicy jest Polska za panowania Dynastii Piastów. Ta barwna i wnikliwa rozprawa, to przede wszystkim „swobodne literackie opowiadanie”, które postrzega się jako fascynującą gawędę o państwie wielu narodów, wiar i kultur. Paweł Jasienica, właśc. Leon Lech Bejnar (1909-1970) – historyk, publicysta, eseista, twórca znanej syntezy dziejów Polski przedrozbiorowej („Polska Piastów”, „Polska Jagiellonów”, „Polska Obojga Narodów”). Oficer Armii Krajowej, po wojnie represjonowany. Wiceprzewodniczący polskiego PEN Clubu. W 1964 podpisał „List 34”. Jego wystąpienie w obronie grupy studentów w 1968 roku doprowadziło do zakazu publikacji jego prac.\nJan Głuchowski Na saksy i do Bułgarii\nTomasz Stańczyk Ostatnie lata polskiego Wilna\nBarwny życiorys legendarnego miasta. Foto-plastikon historyczny, ciekawostki i nieznane szczegóły wielkich wydarzeń. Obrazy zapadające w pamięć. Galeria pomnikowych postaci, które ożywają pod drapieżnym piórem tandemu Koper-Stańczyk. Czy Polska może istnieć bez Wilna? Ostatnie siedemdziesiąt lat udowadnia, że jest to możliwe, ale polska dusza mocno straciła na tej separacji. Jak magię miasta, porównywanego do Paryża i Jerozolimy, jedną ze stolic polskiej przedwojennej kultury i elegancji przełożyć na język zrozumiały dla współczesnego pokolenia? Wehikuł czasu prowadzony wprawną ręką znanych popularyzatorów historii; Sławomira Kopra i Tomasza Stańczyka zaprasza na pokład. 1. Młodość Piłsudskiego w Wilnie 2. «Bunt» na rozkaz generała Żeligowskiego i Litwa Środkowa. Lata 1920-1922 3. Wileńskie nekropolie i wileńska mafia przestępcza (największa w II RP) 4. Stanisław Cat Mackiewicz i ogólnopolski sukces prowincjonalnego «Słowa» 5. Teatr Reduta w Wilnie i Juliusz Osterwa 6. Wileńscy literaci i grupa poetycka „Żagary” 7. Siostra Faustyna, święta i inne wileńskie mistyczki 8. Ponary – «ludzka rzeźnia», masowe rozstrzeliwania Żydów i Polaków 9. Operacja Ostra Brama 1944 r. , więzienie na Łukiszkach i represje wobec AK-owców 10. Exodus Polaków z Wilna Sarmacka gawęda historyczna o kresowej stolicy i reporterskie śledztwo w jednym. Imponujący zestaw zdjęć i ilustracji. Plotki i skandale. Polskie Wilno powraca triumfalnie na kartach książki Sławomira Kopra i Tomasza Stańczyka\nArkadiusz Letkiewicz Polska policja w systemie organów państwa – ewolucja i implikacje na przyszłość\nJan Kochanowski Proza polska\nJan Pokrywka Na zdrowie! Jak osiągnąć harmonię ciała, ducha i umysłu. Wydanie II rozszerzone\nks. Jan Twardowski Matka dla wszystkich. Rozważania na uroczystości, święta i wspomnienia Najświętszej Maryi Panny\nJan Karłowicz Podania i bajki ludowe zebrane na Litwie\nMaciej Zięba OP Pontyfikat na czasy zamętu. Jan Paweł II wobec wyzwań Kościoła i świata\nJan Perdenia Hetman Piotr Doroszenko a Polska\nJan Józef Szczepański Polska Jesień\nigrushkimsk.ru — Каталог цен и описаний на компьютерную и бытовую технику, товары для офис и дома, электронику, товаров для сада и дачи. Мы занимаемся поиском лучших цен в интернет магазинах по всей России, знаем где купить Jan Tyszkiewicz Polska i Litwa Jagiellonów na по оптимальной цене в онлайн-магазинах. На нашем сайте igrushkimsk.ru предоставлена вся необходимая информация для правильной покупки Jan Tyszkiewicz Polska i Litwa Jagiellonów na — фотографии товаров, отзывы пользователей, поиск по модели и производителю, наименованию или модели, инструкции по эксплуатации, а так же экспертные обзоры, сайты предлагающие покупу онлайн с доставкой заказа в ваш город.


Opublikowano na www.um.torun.pl (http://www.um.torun.pl)\nStrona główna > Rada Miasta Torunia > Przewodniczący RMT\nW Radzie Miasta Torunia zasiada po raz pierwszy. Wybrany z okręgu nr 3: Starówka, Chełmińskie, Wrzosy. Kandydował z listy KWW Michała Zaleskiego "Czas Gospodarzy". Zdobył 1007 głosów.\nZamierza zajmować się budową linii tramwajowej na osiedle JAR, rozwojem starówki i zwiększaniem udziału mieszkańców w decydowaniu o sprawach miasta.


niemechaniczna pomarańcza: 2013\nPORTRET DAMY (The Portrait of a Lady), reż. Jane Campion, USA-GB 1996\nGdyby ten film był kobietą, byłby wcieloną doskonałością od opuszków palców u nóg po cebulki włosowe na czubku głowy. Wszystko tu jest celowe i celne (co nie zawsze bywa jednoznaczne), wychodząc od nieniewolniczej wierności znakomitemu pierwowzorowi literackiemu i opierając się na wyśmienitej obsadzie. Kibicujemy Isabel Archer nawet nie zgadzając się z jej wyborami, bo jest bohaterką pełnokrwistą i cholernie wiarygodną psychologicznie, jak zwykle u Jane Campion zresztą.\nPS Czytając starego dobrego Jamesa, znaleźliśmy kilka idealnych dla siebie epitafiów:\nW jej duszy szczęście wolności i ból istoty wykluczonej z gromady łączyły się ze sobą nierozerwalnie.\nFama osoby niezwykle oczytanej otaczała ją niby obłok spowijający boginię w poemacie epickim.\nMiała wiele różnych teorii i niezwykle żywą wyobraźnię.\nIlekroć na sercu ciążyła jej troska, umiała za pomocą mądrze dobranej książki zapomnieć o tym.\nLos obdarzył ją bystrzejszym umysłem niż większość ludzi, wśród których przypadło jej się obracać; ogarniała zawsze widnokręgi rzeczywistości i starała się zdobywać wiedzę o rzeczach mało znanych.\nFRANCES HA, reż. Noah Baumbach, USA 2012\nDlaczego tak łatwo przychodzi nam uwielbienie dla Grety Gerwig? Bo podobnie jak naszemu ulubionemu allenowskiemu alter ego - znerwicowanemu nowojorskiemu intelektualiście - życie wymyka się jej bohaterce (którą wymyśliła i fantastycznie zagrała) z rąk. Nawet gdy już dociera do Paryża, nie podzieli losów Sabriny, oj nie. Pecha ma jak stąd do wieczności, jej tragedie są komiczne a przypadki zabawne wcale nie takie wesołe, co czyni ją postacią z kości i krwi, naszych kości i krwi. Życie jest zbyt poważne, żeby jeszcze o nim poważnie mówić - pisał nieodżałowany Oscar Wilde, mając w całej rozciągłości rację. A co zgubione, musi się w końcu odnaleźć.\nŻYCIE ADELI - ROZDZIAŁ 1 I 2 (La Vie d'Adèle - chapitre 1&2 / Blue is the Warmest Color), reż. Abdellatif Kechiche, FRA 2013\nPrzez trzy godziny projekcji (dystrybutorzy kokietują jak w supermarketach, że 2:59, że 2:57) Adela nawet przez sekundę nie przybiera inteligentnego wyrazu twarzy, w zamian zaś smarka, płacze, jęczy, obślinia (się oraz podmioty odrębne) i rzęzi w dowolnych konfiguracjach. Jej nijakie losy nie obchodzą nas kompletnie, nawet osławione sceny erotyczne (że nigdy jeszcze w kinie seks lesbijski nie został pokazany z taką otwartością, że do tej pory tak odważnego obyczajowo filmu nie nagrodzono Złotą Palmą, że tra-ta-ta, że brekekeks) stają się po trzech minutach własną parodią. Przypomina nam się - z zupełnie innej beczki - absurdalnie wielki statek kosmiczny z ujęcia otwierającego Kosmiczne jaja Mela Brooksa, który się ciągnie i ciągnie, i ciągnie... Właściwie pozostaje tylko być wdzięcznym, że darowano nam rozdziały 3 i 4.\nPS Młodzież francuska, jak się okazuje, czyta lektury szkolne z zainteresowaniem, jest wdzięczna nauczycielom za objaśnienia i ochoczo dyskutuje o książkach także w czasie pozalekcyjnym tudzież chadza na demonstracje przeciwko obcinaniu finansów na edukację. Polonistom zalecamy zaopatrzenie się na czas seansu w większą ilość chusteczek.\nAutor: Bogumiła Michalska o 14:19 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Abdellatif Kechiche, Frances Ha, Greta Gerwig, Isabel Archer, Jane Campion, La Vie d'Adèle, Nicole Kidman, Portret damy, The Portrait of a Lady, Życie Adeli\nByła sobie nauczycielka\nAGORA, reż. Alejandro Amenábar, ESP 2009\nKiedyś kręcono panoramiczne superprodukcje o okrutnych prześladowaniach chrześcijan - dziś o okrutnych prześladowaniach przez chrześcijan. Wszystkie one opowiadają raczej o powierzchownej wyobraźni swoich twórców i odbiorców. Skoro jednak autor odkrywczego „Otwórz oczy” odwołuje się do nieznośnych stereotypów, musi to robić w określonym celu: fanatyków nowej religii grają Arabowie - żeby świat zachodni, ku którego rozrywce usiłowano odgrzać historię Hypatii, nie miał najmniejszych wątpliwości, kto tu jest naprawdę wredny.\nPS Historia mówi, że aleksandryjscy chrześcijanie około 415 roku dokonali samosądu na matematyczce i filozofce ze szkoły neoplatońskiej o imieniu Hypatia, cieszącej się powszechnym szacunkiem u przedstawicieli wszystkich istniejących wówczas wyznań. Dopiero wiek upłynął od Edyktu Mediolańskiego, którym Konstantyn Wielki po niemal trzystu latach zakończył prześladowania i przyznał chrześcijanom prawo do praktyk religijnych na terenach cesarstwa. I pomyśleć, że chrześcijaństwo startowało jako pierwsza religia, która z pogardzanych kobiet i niewolników czyniła ludzi...\nPPS Rachel Weisz jest piękna. Ale to za mało.\nAutor: Bogumiła Michalska o 16:34 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Agora, Alejandro Amenábar, Aleksandria, filozofia neoplatońska, Hypatia, Rachel Weisz, wczesne chrześcijanstwo\nGDYBY PARADŻANOW BYŁ GREKIEM\nMeteora (Μετέωρα), reż. Spiros Stathoulopoulos, GRE-GER-FRA 2012\nDo Teodora prowadzi niezliczona ilość stopni, do Uranii nie ma żadnej ścieżki poza napowietrzną. Spotykają się pośrodku pejzażu nie zmienionego od siedmiuset nieomal lat. Można zejść w doliny, ale tam już trudniej odnaleźć harmonię świata.\nStathoulopoulos pisze film jak ikonę i wbrew tekstom promocyjnym nie stawia bohaterów przed wyborem między wiarą a miłością - do Boga, który ma nieskończoną ilość aspektów, wiedzie nieskończona ilość dróg.\nAutor: Bogumiła Michalska o 18:29 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Meteora, pisanie ikon, Spiros Stathoulopoulos, Teodor, Urania\nAuteuil i Pagnol\nJEAN DE FLORETTE & MANON ZE ŹRÓDEŁ (Manon des sources), reż. Claude Berri, FRA 1986\nClaude Berri i Gerard Brach ponownie adaptują i koncertowo obsadzają opowieść Marcela Pagnola o wytrwałym Jeanie, haniebnie oszukanym przez mieszkańców wsi, w której się osiedlił z rodziną, oraz o cierpliwej zemście jego córki. W wytrawionym słońcem pejzażu, wśród ogłuszającego śpiewu cykad rozgrywa się historia na miarę tragedii antycznej, chrzęszczą wysuszone trawy, a upał i brak wody (kluczowy dla intrygi) dają się nieomal fizycznie doświadczać widzowi. Pojedynek między Yvesem Montandem a Gérardem Depardieu, rozgrywany po części za pośrednictwem Daniela Auteuila, ostatecznie wygrywa wielkooka Emmanuelle Béart, a filmuje ich Bruno Nuytten.\nDylogia zdobyła w latach '86-'89 w sumie 14 nagród, w tym BAFTA i Césara dla Auteuila w najlepszej roli męskiej oraz Césara dla Béart za najlepszą drugoplanową rolę żeńską. I, jak wciąż można się przekonać naocznie, zasłużenie.\nCÓRKA STUDNIARZA (La fille du puisatier), reż. Daniel Auteuil, FRA 2011\nPo latach Auteuil powraca do twórczości Pagnola, debiutując jako scenarzysta i reżyser - a przy tym reżyserując samego siebie - w historii owdowiałego studniarza Pascala, jego sześciu córek i romansu najstarszej z nich. Poniekąd podąża śladem samego Pagnola, który pierwszą wersję Córki studniarza osobiście napisał i zrealizował w 1940. Opowieść jest prosta, klarowna, pełna zrozumienia dla ludzkich słabości oraz wiary w to, że wszystko ostatecznie zmierza do harmonii, choćby wybuchały wojny a samolubne matki nie przekazywały listów od synów. Robota filmowa perfekcyjna, rozkosz odbiorcza przeogromna. Dzieło z klasą, której można pozazdrościć. I cholernie krzepiące.\nPS Obecnie Auteuil znów jako scenarzysta, reżyser i aktor w jednym, pracuje nad kolejną adaptacją Pagnola (który i te swe dzieła zdążył zekranizować) - premiera dwóch pierwszych części TRYLOGII MARSYLSKIEJ już na jesieni! Nie wiemy, czy w Polsce...\nPPS Przygarść plakatów i okładek do dylogii:\nAutor: Bogumiła Michalska o 14:53 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Bruno Nuytten, Claude Berri, CÓRKA STUDNIARZA, Daniel Auteuil, JEAN DE FLORETTE, La fille du puisatier, Manon des sources, MANON ZE ŹRÓDEŁ, Marcel Pagnol\nIdiotyzm z interesującą wkładką\nOŚWIADCZYNY PO IRLANDZKU (Leap Year), reż. Anand Tucker, IRL-USA 2010\nIdiotka z Bostonu, dekoratorka wnętrz na sprzedaż, jedzie do Dublina oświadczyć się swojemu chłopakowi-kardiologowi, któremu ani to w głowie. Jak na idiotkę dość sprawnie radzi sobie z pokonywaniem piętrzących się po drodze trudności, wykorzystując w tym celu właściciela podupadającego prowincjonalnego pubu. Współczujemy biedakowi od pierwszych kadrów, bo z góry wiadomo, że to się musi skończyć ślubem - widać chłopina lubi, jak mu dziewczyna wymiotuje na buty.\nPS Czy tak zaawansowaną nieumiejętność chodzenia na wysokich obcasach, jaką prezentuje Amy Adams, można wyćwiczyć, czy trzeba się z nią urodzić?\nPPS Matthew Goode, łączący w sobie wdzięk Jeremy'ego Ironsa i Aidana Quinna, naprawdę godzien jest ról na miarę Powrotu do Brideshead, zamiast marnować się w tak taniej konfekcji.\nPPPS Uwaga, nie mylić z meksykańskim Año bisiesto Michaela Rowe'a z tegoż samego roku!\nAutor: Bogumiła Michalska o 13:54 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: idiotka, Leap Year, Matthew Goode, Oświadczyny po irlandzku\nWSZETECZNY UROK OPOWIEŚCI\nU NIEJ W DOMU (Dans la maison), reż. François Ozon, FRA 2012\n...każdy dziedziniec, tłumiąc hałas swoim oddaleniem, pozwalając oglądać milczące gesty w prostokącie umieszczonym pod szkłem zamkniętego okna, tworzy dla sąsiada wystawę stu zawieszonych obok siebie holenderskich obrazów - pisał Proust w Stronie Guermantes, antycypując nieomal zakończenie najnowszego filmu Ozona. Zanim jednak my, prawdziwie cierpiący na głód opowieści, odnajdziemy wraz z Fabricem Luchinim ukojenie, damy się razem z nim uwieść pięknemu i amoralnemu (jak to we francuskiej literaturze i filmie bywa od lat), a zarazem przewrotnie niewinnemu młodzieńcowi z pisarskim zacięciem, godnemu naśladowcy Flauberta. Zaniedbamy wraz z jego profesorem żonę, zafascynujemy się matką kolegi i bez względu na etyczne reperkusje będziemy domagać się odpowiedzi na podstawowe pytanie napędzające naszą fantazję: co dalej?\nZdarzają się czasem dzieła kompletne. Najczęściej Francuzom.\nAutor: Bogumiła Michalska o 15:14 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Dans la maison, Emmanuelle Seigner, Ernst Umhauer, Fabrice Luchini, François Ozon, głód opowieści, Gustave Flaubert, Kristin Scott Thomas, Marcel Proust, U niej w domu\nPRZELOTNI KOCHANKOWIE (Los Amantes pasajeros), reż. Pedro Almodovar. ESP 2013\nGdzieś w La Manchy na zapomnianym strychu kurzyła się obtłuczona walizka... W walizce zwijały się ze starości pożółkłe kartki maszynopisów - to scenariusze młodego Pedra z czasów La Movidy, a wśród nich podobnie jak pozostałe obsceniczna historia pewnego lotu z Madrytu do Ciudad Mexico, który właściwie nie doszedł do skutku. I jakby nie było dojrzałego etapu twórczości, Almodovar znów kręci beztroski, bezczelny, obrazoburczy (niegdyś może), odważny obyczajowo (trzydzieści lat temu) film, na którego planie wszyscy krewni i znajomi bawili się świetnie. Z zaskakującym morałem: cnota najpobożniejszego z bohaterów zostaje nagrodzona - i to dostaniem się do siódmego nieba po twardym lądowaniu.\nPS Krystyna Janda twierdzi, że to film "żenujący". Poniekąd. I taki chyba miał być.\nAutor: Bogumiła Michalska o 12:49 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: błogosławieni czystego serca, cnota nagrodzona, Los Amantes pasajeros, Pedro Almodovar, Przelotni kochankowie\nTa seksowna pomoc humanitarna...\nBEZ GRANIC (Beyond Borders), reż. Martin Campbell, GER-USA 2003\nŻeby się raz podłożyć Clive'owi Owenowi, Angelina Jolie - po przeputaniu kapitału zakładowego swego małżeństwa w chwilę po ślubie - przez dekadę pracując dla organizacji humanitarnych będzie dożywiać Trzeci Świat. To się dopiero nazywa sublimacja popędu.\nNiestety - żądza nie miłość, czeczeńskich/rosyjskich min nie zwycięży.\nPS Swoją drogą: aktywista Lekarzy bez Granic jako obiekt fantazji seksualnych - jak to świadczy o naszych czasach?\nAutor: Bogumiła Michalska o 17:32 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Angelina Jolie, Beyond Borders, Bez granic, Clive Owen, fantazje seksualne, Lekarze bez Granic, pomoc humanitarna, Trzeci Świat\nPryzmy okrwawionej rzodkwi na tle zachodu słońca\nKTO NIGDY NIE ŻYŁ, reż. Andrzej Seweryn, POL 2006\nŻebrowski w jednym z wywiadów zadeklarował, że u Seweryna mógłby zagrać nawet klamkę - no i wykrakał.\nJedyny pożytek, że zrzucił na potrzeby filmu szesnaście kilo, nie dorabiając się przy tym rozstępów, co możemy sprawdzić naocznie dzięki scenie pod prysznicem.\nAutor: Bogumiła Michalska o 13:37 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Andrzej Seweryn, klamka, Kto nigdy nie żył, Michał Żebrowski, rozstępy\nHongkong w Buenos\nMEDIANERAS, reż. Gustavo Taretto, ARG-ESP-GER 2011\nTo mógłby być Wong Kar Wai (alias Kar-Wai, alias Kar-wai) z lat dziewięćdziesiątych, a jest Gustavo Taretto z początku lat nastych kolejnego stulecia.\nMłodzi, z fobiami, z obsesjami, wyobcowani na własne życzenie, zamknięci w mieszkaniach-szufladach, mijający się we wspólnej, ale jednak osobnej przestrzeni. Ich ciasno upakowane Buenos bez tango-barów nijak nie jest boskie, ale mimo wszystko pełne melancholijnego wdzięku - o ile w erze cyfrowej jest jeszcze miejsce na melancholię i wdzięk. Obydwoje płaczą na Manhattanie, więc jest nadzieja, że kiedyś w końcu na siebie trafią.\nPS Plakat francuski czy amerykański wolimy?\nAutor: Bogumiła Michalska o 15:47 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: architektura wielkiego miasta, Buenos Aires, Gustavo Taretto, Javier Drolas, Manhattan, Medianeras, Pilar López de Ayala, Sidewalls\nAdrien Brody jakiego lubimy\nOBŁĘD (The Jacket), reż. John Maybury, GER-USA 2005\nPonieważ historia rozgrywa się w głowie weterana z mózgiem uszkodzonym podczas pierwszej wojny w Zatoce, nie możemy być pewni, czy wola życia i siła miłości naprawdę zwyciężają czas i przestrzeń. Ale wierzyć nam wolno.\nA kto się nie oprze skojarzeniom z amerykańską wersją Solaris, ten się nie oprze słusznie - producentami są Steven Soderbergh i George Clooney. Ci sami, którzy apokryfem z Dylana Thomasa unieważnili lemowskie: Odwieczna wiara zakochanych i poetów w potęgę miłości, która jest trwalsza niż śmierć, owo ścigające nas przez wieki "finis vitae sed non amoris" jest kłamstwem. Lecz nie zapominajmy o ostatnim zdaniu Krisa Kelvina, które mogłoby być i ostatnim zdaniem Jacka Starka: ...trwając w niewzruszonej wierze, że nie minął czas okrutnych cudów.\nPS Pyszna prócz Brody'ego obsada: Keira Knightley, Jeniffer Jason Leigh, Kris Kristofferson i Daniel Craig na dokładkę. Tudzież Brian Eno jako kompozytor - czego chcieć więcej?\nBRZUCHOMÓWCA (Dummy), reż. Greg Pritkin, USA 2002\nJuż lepiej, zamiast być gryzipiórkiem z przedmieścia stłamszonym przez toksyczną rodzinę, dać się - zgodnie z filmową tradycją, a trochę jej wbrew - opętać drewnianej lalce, dzięki której nieśmiały brzuchomówca w ogóle komunikuje się ze światem. Miłość zaś może spaść na nas i w biurze pośrednictwa pracy. W pakiecie jeszcze Milla Jovovich przekwalifikowująca mroczną garażową kapelę na potrzeby żydowskiego wesela.\nTRUDNA MIŁOŚĆ (Love the Hard Way), reż. Peter Sehr, GER-USA 2001\nInni trzymają w wynajętych kontenerach stare meble, a on urządził tam gabinet przyszłego pisarza (w King Kongu będzie jako scenarzysta pracował w małpiej klatce), a w wolnych chwilach dorabia jako złodziej. Takie życie na krawędzi wydaje się niesłychanie pociągające pewnej studentce, studentka zaś wydaje się niesłychanie pociągająca jemu. Proste to to uczucie nie będzie, zwłaszcza że Pam Grier jako śledcza na tropie szajki nie odpuszcza, dziewczyna przejawia skłonności autodestrukcyjne i samoofiarnicze, a chłopak jak ognia boi się obnażenia przez miłość.\nEtykiety: Adrien Brody, Brzuchomówca, Dummy, Love the Hard Way, Obłęd, The Jacket, Trudna miłość\nIm większa małpa, tym gorszy film\nKING KONG, reż. Peter Jackson, USA-GER-NZL 2005\nMerianovi C. Cooperowi i Ernestowi B. Schoedsackowi wystarczyło w 1933 sto minut.\nJohn Guillermin potrzebował czterdzieści trzy lata później o trzydzieści cztery minuty więcej - ale też i zamienił świat show-businessu w czasie Wielkiego Kryzysu na świat poszukiwaczy złóż ropy pomiędzy pierwszym i drugim kryzysem naftowym, a Empire State Building na World Trade Center.\nPeter Jackson wracając do korzeni zużywa trzy godziny (i osiem minut) - ale cóż się dziwić komuś, u kogo Frodo wlókł się do Góry Przeznaczenia tempem ślimaczym, nie zważając, że Aragorn może zginąć w każdej chwili, pozostawiając Arwenę w wiecznej żałobie? Dzięki błogosławieństwu kina domowego możemy jednak przewinąć dwie godziny zbędnych pościgów, walk, ucieczek, sztormów, czarnych jak noc kanibali, cwałujących dinozaurów, morderczych jaszczurów, nietoperzy-wampirów oraz gigantycznych stawonogów... Zostanie opowieść o cynizmie przemysłu filmowego, mężniejącym dramaturgu i artystce estradowej, co swój honor ma (ma też, w odróżnieniu od poprzedniczek, i swój rozum). Ale o tym opowiedziano nam w kinie już kilka razy o niebo lepiej.\nPS Pisaliśmy ostatnio, że Opór jest najsłabszym filmem w dorobku Jamiego Bella. Nie znaliśmy wtedy jeszcze King Konga - obrazu wyłącznie dla miłośników profilu Adriena Brody'ego.\nPPS Chłopiec okrętowy czyta Jądro ciemności - żeby widownia nie miała wątpliwości, z jak poważnym dziełem ma do czynienia. Widownia jednak wątpliwości uparcie żywi, pewnie właśnie przez kompetencje odbiorcze, które pozwalają jej rozpoznać literacką aluzję.\nAutor: Bogumiła Michalska o 14:28 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: 1933, 1976, 2005, Adrien Brody, Jamie Bell, Jądro ciemności, King Kong, Peter Jackson\nBłogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga og...


Przepis na "Tuorta da Nusch" szwajcarski tort orzechowy z Gryzonii - MniamMniam.com\n"Tuorta da Nusch" szwajcarski tort orzechowy z Gryzonii\nSZWAJCARSKA CIASTA KRUCHE I PÓŁKRUCHE CIASTA I CIASTKA KUCHNIE NARODOWE\nTaki tort orzechowy jest robiony głównie w szwajcarskiej Gryzonii (Graubünden), chociaż jego namiastki produkowane w "fabrykach żywności" można kupić w całym kraju . Jest to typowa pamiątka kupowana podczas wycieczek po Szwajcarii. Jak podają niektórzy przywędrował ten specjał do górzystej części Szwajcarii z południa gdzie zawsze były masowo uprawiane orzechy włoskie.\nSkładniki na "tuorta da nusch" szwajcarski tort orzechowy z gryzonii\n250g pokruszonych orzechów włoskich\nPrzygotowanie dania "tuorta da nusch" szwajcarski tort orzechowy z gryzonii\nMąkę i cukier wymieszać w misce, dodać drobno pokrojone zimne masło, jajko i sol. Szybko zagnieść cisto (nie wyrabiać długo, tylko do połączenia się składników). Ciasto zawinąć w folię i włożyć na 30minut do lodówki.\nCukier rozpuścić na patelni ciągle mieszając. Jak zacznie się rumienić dodać orzechy i smażyć jeszcze około 2-3 minut.\nWlać śmietankę, rozprowadzić, jak się cukier rozpuści dodać miód.\n2/3 ciast rozwałkować dość cienko (jeśli to konieczne to podsypać lekko mąką). Ciastem wyłożyć wysmarowana masłem okrągłą blachę (około 26cm średnicy i 2cm wysokości)wyciągając brzegi około 1 cm ponad brzeg blachy. Na cieście rozprowadzić nadzienie i lekko wyrównać nożem.Wystające brzegi ciasta zawinąć na nadzienie i lekko posmarować wodą.Pozostałe ciasto rozwałkować na wielkość blachy, przykryć ciasto.\nBrzeg docisnąć widelcem. Wierz ciasta nakłuć wielokrotnie widelcem.\nEwentualnie udekorować resztkami ciasta.\nPiec w nagrzanym piekarniku (180°C) przez około 50-60 minut.


Ramka na zdjęcia EMY 50 x 70 cm biała INSPIRE - porównaj zanim kupisz\nnieszablonowa ramka na zdjęcia EMY marki INSPIRE w rozmiarze 50 x 70 cm jest bardzo stylowa. Listwa ramki ma niebanalny kształt – połączenie wypukłości z wklęsłością daje efekt 3D, który nadaje jej niepowtarzalny charakter.\nBiała ramka na zdjęcia jest wytwarzana z tworzywa nienaturalnego i jest bardzo trwała i wytrzymała na uszkodzenia. Z przodu ramki jest szkło, które dobrze przytrzymuje fotografię czy obrazek. Artykuł można zawiesić na ścianie bądź postawić na półce czy komodzie.\nw sytuacji pokaźniejszych rozmiarów, ramkę można również oprzeć o ścianę, co daje fajny efekt. Warto szukać niestandardowych rozwiązań i bawić się dekoracją. Dziś oprawiamy już nie tylko zdjęcia czy obrazki,w dodatku zasuszone kwiaty i liście, kawałki tapety, tkanin.\nMamy dowolność i to my decydujemy, jak zaaranżujemy swoją przestrzeń. Nasza ramka na zdjęcia EMY niezwykle dobrze będzie wyglądała w tradycyjnych wnętrzach, ze względu na swój zarys. Do ramki załączone jest też passe-partout.


Leczenie operacyjne zmierza do doszczętnego usunięcia ogniska gruźliczego, podobnie jak nowotworu złośliwego nie należy operować w kresie ostrym, jak również wtedy, gdy w zamkniętej postaci gruźlicy kostno-stawowej zachodzi wątpliwość, czy można usunąć doszczętnie ognisko; otwarcie ogniska bez usunięcia go w całości grozi zakażeniem wtórnym. Zamknięta gruźlica to wyleczenie, otwarta - to śmierć. Z zabiegów operacyjnych stosowanych w gruźlicy kostno-stawowej w grę wchodzi: a) Wydłutowanie i wyłyżeczkowanie ograniczonych ognisk pozastawowych; jeżeli o...\nWskaźnik socjalnej, wydolności słuchowej może nam określić, że choremu z małą zdolnością rozróżniania nie pomoże porozumiewanie się za pomocą krzyku, jak to zwykle się dzieje w środowisku hałaśliwym. Wskaźnik ten wynosi normalnie 98 - 99. Przy wskaźniku około 70 pojawiają się trudności socjalnego obcowania, przy wskaźniku 35 są już one tak duże, że obcowanie to jest niemożliwe. Badanie słuchu za pomocą tonów czystych uległo w ostatnich dziesiątkach lat znacznej ewolucji w związku z szybkim rozwojem elektroakustyki. Zasady badania klinicznego słuchu pozosta...\nŚredni wiek zgonu u osób poddanych zarówno autopsji, jak i oznaczeniu genotypów apolipoproteiny E był podobny jak w przypadku całej grupy wszystkich pacjentów, którzy zmarli (88,3 lat w porównaniu z 89,0 lat), podobnie jak częstość klinicznie zdiagnozowanej choroby Alzheimera (39 procent vs. 36 procent). Jednak było więcej kobiet (87 procent vs. 78 procent) i osób z demencją (65 procent vs. 53 procent) w grupie, która przeszła autopsję. Średni czas od badania klinicznego do śmierci wynosił 362 dni (zakres od 19 do 859). W momencie badania klinicznego 52 z 92 os...\nZe środków stasowanych w leczeniu spraw gruźliczych następujące wchodzą w grę w gruźlicy kostno-stawowej: 1) leczenie helioklimatyczne, 2) zabiegi ortopedyczne, 3} naświetlanie promieniami Roentgena,. 4) leczenie farmakologiczne, 5) leczenie operacyjne. Żadna z tych metod nie jest ani wyłączna, ani swoista, a najlepsze wyniki daje połączenie kilku sposobów leczenia. W okresie czynnym na pierwszy plan wysuwa się leczenie ogólne, a leczenie miejscowe ogranicza się wówczas do unieruchomienia i odciążenia ogniska miejscowego; w tym okresie należy zaniechać wszelkich zabiegów...\nNajnowsze zdjęcia w galerii mleko a dieta :\nhttp://www.budownictwodzis.com.pl 751# , #kina gdynia gemini , #ujędrnianie ud , #ile kalorii mają frytki z piekarnika , #chirurgia plastyczna warszawa ranking , #kołatanie serca a tarczyca , #biała sukienka na studniówkę , #ból kolana jaki lekarz , #obiad przy biegunce , #śmierdzące gazy u niemowlaka karmionego sztucznie ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - mleko a dieta


„The Way Back Home” – recenzja spektaklu – Qlturka.pl Dziecko i kultura\n„The Way Back Home” – recenzja spektaklu\n19 lipca 2016, 5 lat ago\nNosi na sobie czerwono-biały pasiasty sweterek i czapeczkę. Ma wielkie serce oraz głowę pełną pomysłów. Niewiele mówi. Jak każdy ciekawski malec, czasem coś zbroi. Zdobył serca dzieci z całego świata. Zaskarbił sobie sympatię ich rodziców. Zyskał uwielbienie poważnych jurorów międzynarodowych konkursów. Na imię ma… Chłopiec. Jego tatą jest Oliver Jeffers. Na początku podróżowali razem. Dla towarzystwa zabierali ze sobą pingwina.\n„The Way Back Home” – spektakl na podstawie książek Olivera Jeffersa\nIrlandzki artysta i ilustrator pierwszy raz delikatną akwarelą namalował Chłopca w 2004 roku. Wtedy maluch zafascynowany gwiazdami marzył, by zaprzyjaźnić się jedną z nich. Oliver Jeffers historię opowiedział urzekającymi prostotą ilustracjami. Szerokie, pełne światła plany przeplótł zbliżeniami. Obrazki dopełnił zaledwie kilkoma krótkimi zdaniami. Pozostawił wiele miejsca dla wyobraźni, ponieważ emocje, nie sytuacje, w historii były najważniejsze. Tak powstała pierwsza książeczka. Bajka bardzo spodobała się dzieciom i rodzicom, więc chłopczyk wkrótce, we właściwym sobie stylu, przeżywał kolejne przygody. Z przyjacielem pingwinem popłynął na Biegun Południowy, a stamtąd dotarli do czytelników zamieszkujących niemal wszystkie zakątki ziemi. Mały rezolutny dzieciak doświadczył tak wiele, że wreszcie mógł opuścić stronnice książek. Nadszedł czas na przygodę z filmem. Wystąpił w animacji „Chłopiec i Pingwin. Historia odnalezionej przyjaźni”. Obecnie gra w spektaklu „The Way Back Home” („Droga do domu”), przygotowanym wspólnie przez Teater Refleksion z Danii oraz Branar Téatar z Irlandii.\nChłopiec w łódeczce przemierza otchłań sceny Wrocławskiego Teatru Lalek. Znajduje bezpieczną przystań. Zmęczony podróżą kładzie się do łóżka. Nie wytrzyma zbyt długo w bezruchu. Energia i bezlik pomysłów go rozpierają. Znajduje samolot. To będzie świetna zabawa. Ściga się z ptakami. Leci, leci, leci. Tak zatraca się w harcach, że dociera aż na księżyc. Mknąłby dalej, gdyby nie awaria pojazdu. Opuszcza pokład. Po pewnym czasie spostrzega, że nie jest sam. Oprócz niego na drugim końcu księżycowego rogalika siedzi ufoludek, któremu przydarzyła się identyczna przygoda. Chłopiec nieufnie przygląda się towarzyszowi niedoli. Gest za gestem, krok po kroku i podróżnicy zbliżają się do siebie. Zaczynają wspólnie działać. Okazuje się, że w maszynach brakuje paliwa. Chłopiec skacze ze spadochronem. Ląduje u pingwina. Figlom nie ma końca. Przez cały ten czas, tam u góry czeka ktoś, kto pomógł spaść na ziemię.\nTwórcy spektaklu całkowicie ulegli urokowi Chłopca. Rozsądnie, zamiast udoskonalać świetną bajkę i ryzykować, że przytłoczą widza jej przesadną wspaniałością, wiernie odtworzyli pierwowzór. Po mistrzowsku zamienili materię książkową na teatralną. Scenograf Mariann Aagraard nadała postaciom i przedmiotom z ilustracji trzeci wymiar, stworzyła śliczne malutkie lalki oraz rekwizyty. Przejścia z szerokich planów w zbliżenia wyczarowano za pomocą punktowego oświetlenia. Światło wydobywa też charakterystyczne dla chłopięcego świata żywe, ciepłe kolory. Chwilami spontanicznie zachwyca. Niektóre dzieci aż otworzyły usta na widok iluminacji samolotu przemierzającego czarną galaktykę. Nastrój rysunków oddaje delikatna muzyka. Reszta to już cuda dokonane przez bardzo sprawnych animatorów. Niczym w czapkach niewidkach giną w kosmicznych przestworzach. Aapo Repo i Neasa Ni Chuanaigh precyzyjnie wykonują każdy mikro ruch.\nW książce emocje postaci zostały pokazane za pomocą subtelnych zmian wyrazu twarzy. W spektaklu buzie lalek są nieruchome. Bohaterowie uczucia wyrażają gestami. Radość malca i pingwinka, droczących się o honorowe miejsce przed telewizorem, udziela się widzom. Rozczula scena, w której ciekawość bierze górę nad nieśmiałością i powoli rodzi się zaufanie. Kosmita ostrożnie łaskocze dzieciaka, a ten w reakcji dyskretnie się śmieje. Po chwili odrobinę niepewnie chwytają się za dłonie. Małych i dużych wzrusza widok spuszczonej głowy Chłopca. Artyści zrezygnowali ze słów, żeby nie zagadać emocji. Bohaterowie rozmawiają każdy w swoim języku, ale nie ludzkim. Publiczność znajduje się w położeniu ufoludka, który słyszy mowę dziecka. Jak się okazuje, jest to bardzo komfortowe doznanie, bo miły głos, uzupełniony językiem ciała, przekazuje jasne komunikaty.\nSzkoda, że Wrocław to zaledwie jeden z przystanków Chłopca w drodze do domu. Słodki malec roztacza tyle ciepła i uroku, że trudno się z nim rozstać. Nie pozostało nic innego, jak za przykładem pingwina, dać przyjacielowi to, co przyda mu się najbardziej w dalszej podróży – moc uśmiechów i oklasków. Kto wie, może to nie będzie ostatnie spotkanie?\n(Droga do domu)\nNa podstawie książki Olivera Jeffersa\nReżyseria Bjarne Sandborg (Dania), Marc Mac Lochlainn (Irlandia)\nLalki i scenografia Mariann Aagaard (Dania), assisted by Malene Laurvig (Dania)\nMuzyka i aranżacja dźwięku Henrik Andersen (Dania), Morten Meilvang Laursen (Dania)\nReżyseria świateł Morten Ladefoged (Dania)\nWarsztat/ technika Morten Meilvang Laursen (Dania), William H. Nielsen (Dania), Ciarán Kelly (Irlandia)\nAapo Repo (Finlandia), Neasa Ni Chuanaigh (Irlandia\nKoprodukcja Teater Refleksion (Dania) i Branar Téatar (Irlandia), we współpracy z Festiwalem Baboró International Arts Festival for Children\nSpektakl „The Way Back Home” gościł we Wrocławskim Teatrze Lalek podczas 4. Przeglądu Nowego Teatru dla Dzieci.\nMała Warszawska Jesień - 6. Festiwal Muzyki Współczesnej dla Dzieci


Energia solarna w motoryzacji | uniquerockfestival\nJuż w latach 80. naukowcy ze Stanów Zjednoczonych podjęli pierwsze próby skonstruowania pojazdu kołowego, który wykorzystywałby do poruszania się wyłącznie energię pozyskiwaną wprost ze słońca.\nKilka lat później udało się stworzyć prototyp – lekką maszynę, która jechała napędzana złocistymi promieniami. Rozwijała jednak bardzo niską prędkość i nie miała szans, by zaistnieć na drogach.\nPrzeszła do historii jako ciekawostka, jednakże z upływem czasu koncepcja zaczęła się rozwijać i aktualnie nie jest już mrzonką. Skoro mamy zaawansowane technicznie i pełnowartościowe pod względem użytkowym samochody działające tylko na prąd, to tylko kwestią czasu jest to, aż pojawią się auta napędzane słońcem.\nDziś produkcja paneli solarnych jest coraz powszechniejsza, ich cena regularnie spada, a zakres zastosowań energii odnawialnej jest większy niż kiedykolwiek wcześniej. Właśnie nurt ekologiczny i swoista moda na źródła odnawialne może sprawić, że już wkrótce na ulice miast zaczną wyjeżdżać samochody bazujące w swoim działaniu wyłącznie na słońcu.\nJuż teraz poważnie brana jest pod uwagę koncepcja seryjnej produkcji pojazdów elektrycznych, które można ładować w sposób konwencjonalny, czyli z sieci, a dodatkowo również poprzez panele solarne. Dzięki temu można by jeszcze bardziej ograniczyć zużycie prądu wytwarzanego w sposób sztuczny.\nTaka maszyna obejdzie się bez katalizatora, nie będzie bowiem generować spalin, a jej mechaniczne funkcje w żaden sposób nie ucierpią na alternatywnym zasilaniu.\nPrevious LPG jako zamiennik benzyny\nNext Waga sprawnych hamulców


Zobacz wątek - Odkurzanie i mycie liści roślin doniczkowych\nOdkurzanie i mycie liści roślin doniczkowych\nTytuł: Odkurzanie i mycie liści roślin doniczkowych\nNapisane: 20 lut 2010, o 12:54\nTak jak do draceny mam jeszcze cierpliwość, tak 2 stare i 2 nowe fikusy beniamina już mnie przerastają. Czym odkurzacie i myjecie swoje doniczkowe rośliny? Może coś doradzicie? Nie zaszkodzi gdyby stare liście beniamina odzyskały dawny blask.\nTytuł: Re: odkurzanie i mycie liści roślin doniczkowych\nPrysznic w łazience i jest mój beniaminek piękny. W pracy, gdzie nie było prysznica, bardzo mi tego brakowało, bo tam też miałam sporo roślinek.\nNapisane: 20 lut 2010, o 13:07\nStare beniaminy mają już kilkanaście lat, więc i liście mogą być dość leciwe. Ręczne przemywanie mokrą szmatką usuwa kurz, ale pozostaje szary nalot. Prysznic wodą ani wiosenna kąpiel w deszczu też nie zmywają starego brudu.\nNapisane: 20 lut 2010, o 13:10\nmoże nabłyszczacz Choć nie wiem czy beniaminki to zniosą, bo nigdy nie próbowałem- ale za to na fikus elastica raz na miesiąc jest spryskany i to działa.\nNapisane: 20 lut 2010, o 13:25\nNabłyszczacza nigdy nie stosowałam. Chemię ograniczam do minimum. Do liści mojego fikusa elastica nie mam zastrzeżeń, pewnie dlatego, że systematycznie przecieram mu liście mokrą szmatką. To nie problem jeśli jest ich kilkanaście. Beniaminy są po prostu starsze i zapuszczone. A jakiego nabłyszczacza używasz?\nNapisane: 20 lut 2010, o 14:13\nUżywałem firmy agrecol, ale teraz mam z BIOPON. Zraszam też liście i robie kąpiele, lecz nie daje to żadnego efektu na dłużej ( nabłyszczacz nie nadaje się do wszystkich roślin doniczkowych np. do kaktusów, paproci, sukulentów i innych, które mają mniej odporne liście).\nNapisane: 20 lut 2010, o 16:31\nNabłyszczaczy się w ogóle nie stosuje, przemyj sobie liście ręcznie (wiem wymaga całego dnia pracy) wodą z mlekiem 1:1.\nNapisane: 20 lut 2010, o 18:07\nNo wiem, że się nie stosuje (tylko w nagłych przypadkach). Z mlekiem nigdy nie słyszałem, ale spróbuję dzięki za informację\nNapisane: 20 lut 2010, o 20:19\nJa,na szczęście, mam mało roślin do takiego mycia, tylko jeden stary roicisus. Muszę go myć szmatką listek po listku, ponieważ jego poprzedników uśmierciłam myjąc pod prysznicem. Dostawały zaraz jakiejś choroby, gubiły w szybkim tempie liście i w efekcie zasychały.\nNapisane: 21 lut 2010, o 00:19\nA fiołki jak odkurzcie???mycie odpada bo wody nie lubią na listkach.Ja przecieram suchą szmatką(a raczej wzruszam ten kurz i dmucham,chucham ) Próbowałam z suszarką,zimnym powietrzem ale jakoś tak średnio przypadł mi ten sposób do gustu\nNapisane: 21 lut 2010, o 01:24\nŚrednio-sztywnym pędzelkiem takim jak dzieciom się do szkoły na plastykę kupuje.\nNapisane: 21 lut 2010, o 11:20\nJa używam takiego do pudru- też się nadaje.\nNapisane: 21 lut 2010, o 14:11\nPędzelek dobry i na kaktusy, że też o tym wcześniej nie pomyślałam. Szczególnie przy przesadzaniu dobry sposób jeśli coś między kolce wpadnie.\nNapisane: 21 lut 2010, o 14:22\nZgadza się zgadza.


Archiwalne: Klacz zimnokrwista Korycin • OLX.pl\nZobacz podobne ogłoszenia w kategorii Konie w Korycin.\nSprzedam Klacz zimnokrwistą. 18 miesięcy, jasna kasztanka, spokojna. Księga wstępna.\nDodane z telefonu o 11:10, 2 marca 2021\nID ogłoszenia: 658400533\nStelaż pod wanienkę tega baby. Wanienka gratis\nDodane z telefonu o\t11:10, 2 marca 2021


Raport: Polacy lubią się bać, a Halloween to dobry pretekst.\nRaport: Polacy lubią się bać, a Halloween to dobry pretekst\nDzisiaj Halloween, którego nieodłączne atrybuty to wydrążona dynia i obowiązkowy dreszczyk emocji. Często właśnie tego dnia spotykamy się ze znajomymi na wspólne oglądanie horrorów lub imprezę z przebraniami prosto z krainy grozy. Jednak jak pokazują wyniki sondy zrealizowanej przez serwis Prezentmarzeń, lubimy się bać nie tylko tego dnia. Aż 63% z ponad 3000 respondentów badania „Czy Polacy lubią się bać?” odczuwa w życiu potrzebę przeżywania ekscytującego lęku.\nEmocjonujących lub ekstremalnych wrażeń szukamy częściej, niż raz w roku. Co trzeci Polak lubi dostarczać sobie silnych doznań raz w miesiącu, z kolei 19% - częściej niż raz w miesiącu. 11% ankietowanych zadeklarowało, że lubi odczuwać silne emocje często, z kolei 6% to osoby, które lubią być pod ich wpływem bez przerwy.\nDlaczego właściwie lubimy się bać? Dla większości z nas lęk, który wiąże się z emocjonującymi przeżyciami jest przede wszystkim wyzwaniem. Lubimy pokonywać swoje granice i stawiać sobie nowe cele do realizowania. W ten sposób odpowiedziało 37% respondentów badania „Czy Polacy lubią się bać?”. Dla 29% z nich dawka zdrowego strachu wiąże się z przygodą, a co piąty Polak podejmuje takie aktywności, żeby zaspokoić swoją potrzebę odczuwania silnych bodźców. Dla 15% badanych silne emocje są sposobem na stres, ponieważ pozwalają oderwać się od codzienności i przywrócić dobre samopoczucie.\nHalloween to idealna okazja, żeby dostarczyć sobie nieco więcej emocji niż na co dzień. Zaaranżowana impreza z kostiumami jak z horroru czy wieczór z filmami grozy, to tylko niektóre z pomysłów na spędzenie coraz bardziej popularnego w Polsce Halloween. Można pójść o krok dalej i tego dnia wybrać się ze znajomymi na przykład do escape roomu urządzonego w klimacie grozy. Escape room to intrygująca i tajemnicza gra pełna zagadek, która może być ciekawym pomysłem na spędzenie Halloween ze znajomymi. Wymaga sprytu i logicznego myślenia, gdyż głównym zdaniem uczestników jest wydostanie się z pokoju w wyznaczonym czasie. Grze towarzyszą prawdziwe emocje, zwiększony poziom adrenaliny, a czasami nawet lęk – komentuje Grzegorz Rożalski z serwisu Prezentmarzeń.\nWyniki badania serwisu pokazują, że dążenie do przeżywania silnych wrażeń to wbrew stereotypom nie tylko męska domena. Wśród amatorów przeżywania ekscytującego lęku znajdują się aż 59% pań. Pozytywny strach i silne emocje to nie tylko coś, co chcemy zachować jedynie dla siebie. Okazuje się, że ekscytującymi emocjami lubimy się także dzielić z innymi. Aż 61% ankietowanych podarowałoby swoim bliskim prezent z dreszczykiem emocji i ekscytującego lęku.\nChociaż lubimy się bać nie tylko od święta, Halloween to dobry pretekst do zorganizowania tematycznego przyjęcia z dreszczykiem w gronie znajomych. Jak pokazują wyniki sondy „Czy Polacy lubią się bać?”, mamy potrzebę przeżywania kontrolowanego strachu i traktujemy ją jako sposób oderwania się od codziennej rzeczywistości. źródło:Badanie "Czy Polacy lubią się bać?" zostało zrealizowane na próbie 3143 respondentów w formie sondy online przez serwis Prezentmarzeń


Beatrycze Nowicka ‹Eres va atali!› (recenzja: Sam Sykes „Siedem czarnych mieczy”) – Esensja\ndzisiaj: 23 października 2020\nHistoria w obrazkach: „Życiopisanie” śmierci\nDzisiaj takie postaci zwykło się określać mianem kultowych. Przed laty były – legendarnymi. Niektórzy nawet za życia. Jak chociażby Edward Stachura – poeta, prozaik, pieśniarz, tłumacz, który w latach 70. XX wieku stał się ikoną kontrkultury. O nim opowiada „Wędrówką życie jest człowieka” – najnowszy biograficzny komiks autorstwa Macieja Jasińskiego (scenariusz) i Jacka Michalskiego (rysunki).\nNie będzie wielki odkryciem stwierdzenie, że western jako gatunek najlepsze lata ma już za sobą. O ile jednak w dziedzinie filmowej tego gatunku polski odbiorca był w miarę na bieżąco, tak dokonania światowego komiksu na tym polu pozostawały dla nas przez długi czas białą plamą. To się powoli zmienia, między innymi za sprawą takich pozycji jak „Cartland”.\nDo księgarni marsz: Październik 2020\nCoraz dłuższe jesienne wieczory aż proszą się o spędzenie ich nad książką. W październiku mamy szczególnie bogaty wysyp książkowych premier. Mamy zatem przygarść różnorodnych propozycji. Jesteśmy przekonani, że każdy znajdzie coś dla siebie.\nNa rubieżach rzeczywistości: Chorzy na życie\nDziś cofamy się w czasie. Zostawiamy na chwilę idee, które kotłowały się w głowie Philipa K. Dicka u progu lat siedemdziesiątych i czytamy powieść napisaną w roku 1962. Mniej więcej wtedy, gdy powstawała „Simulakra” i „Marsjański poślizg w czasie”. „Możemy cię zbudować” nie należy do najlepszych i najważniejszych powieści Dicka, a na publikację czekała aż dziesięć lat – stąd jej takie, a nie inne, miejsce w naszym cyklu.\nCiemne strony medali\nZdobycie medalu olimpijskiego gwarantuje podziw, prestiż, sławę. Czy zawsze? Tom reportaży „Olimpijki” pokazuje, że gdy jest się kobietą-sportsmenką, inna jest miara i smak sukcesu.\nWychowane przez wilki: Odc. 3. Dzieci są najważniejsze\nZgoda buduje, niezgoda rujnuje – to przysłowie świetnie pasuje do wydarzeń, które obserwujemy w trzecim odcinku. I dotyczy to zarówno grupki dzieci, którymi zajmuje się para androidów, jak i pozostałych przy życiu nielicznych mitraistów.\nPrzecieki z Locusa: Październik 2020\nW październikowych przeciekach zwracamy uwagę na dwie nowe powieści Thomasa Olde Heuvelta, autroa horroru „Hex”.\nPiękne i niebezpieczne\n‹Siedem czarnych mieczy›\nTytuł Siedem czarnych mieczy\nTytuł oryginalny Seven Blades in Black\nData wydania 1 września 2020\nAutor Sam Sykes\nPrzekład Mirosław P. Jabłoński\nCykl Śmierć imperiów\nFormat 656s. 132×202mm\nEres va atali!\n[Sam Sykes „Siedem czarnych mieczy” - recenzja]\n„Siedem czarnych mieczy” Sama Sykesa, otwierające trylogię „Śmierć imperiów” zwraca uwagę mało wyeksploatowaną konwencją, w jakiej zostało napisane, choć z drugiej strony zniechęca jakością przekładu.\nParę lat temu podczas lektury antologii „Niebezpieczne kobiety” opowiadanie Sama Sykesa zwróciło moją uwagę na tyle, bym zapałała chęcią przeczytania jakiejś jego powieści. Polscy wydawcy nie byli jednak najwyraźniej zainteresowani tym akurat autorem – aż do teraz, gdy do rąk polskiego czytelnika trafiło „Siedem czarnych mieczy”.\nO marnym tłumaczeniu słów więcej niż kilka\nZazwyczaj uwagi na temat przekładu zostawiam sobie na później, w tym przypadku jednak od nich zacznę, ponieważ w znacznym stopniu uprzykrzył mi on lekturę. Większość rozdziałów została napisana w pierwszej osobie jako opowieść głównej bohaterki i widać, że autor chciał nadać jej wypowiedzi indywidualny ton, na poły sarkastyczny, a na poły egzaltowany. Na podstawie tak kulawego tłumaczenia trudno mi niestety orzec, czy Sykes zrobił to dobrze, czy przestrzelił ze stylizacją.\nCzytając, odniosłam wrażenie, jakby tłumacz pracował nad „Siedmioma czarnymi mieczami” z doskoku, pomiędzy innymi zlecaniami albo z gromadką rozrabiających dzieci nad głową. Jak bowiem inaczej wytłumaczyć, że ze zdania na zdanie ona staje się nim, albo tam, gdzie bohaterka nawiązuje do wcześniejszych wydarzeń i obserwacji, nie zostało to zauważone i całe zdanie lub akapit zostały przełożone źle. To, że w tekście pojawiło się np. „którego dla mnie zdradził” zamiast „dla którego mnie zdradził” robi dość dużą różnicę. Pomieszane zaimki i końcówki czasowników, a także źle sformatowane dialogi sprawiały, że nieraz musiałam się zastanawiać, który bohater powiedział coś czy zrobił. Do tego dochodzą powtórzenia, czasem dziwna kolejność słów, ogólnie rzeczy, które „psują” styl. Oto garść przykładów:\n„Włosy, cesarska biel, miała nierówno obcięte” (lepiej byłoby „w kolorze cesarskiej bieli”, generalnie chodzi o to, że wielu mieszkańców cesarstwa było białowłosych)\n„Żadna ze stron nie chciała zażenowania związanego z posiadaniem takiej budowli.”\n„Wpadłabym w niezłe kłopoty, gdybym próbowała to wymienić.” (powinno być „gdyby próbował to wymienić” ponieważ bohaterka wspomina maga, z którym walczyła, a którego magia polegała na „wymienianiu” cennych dla niego przedmiotów na moc na zasadzie, im ważniejszą rzecz poświęci, tym silniejszą moc wyzwoli)\n„[Ostrza], kiedy je upuścić, wydają unikatowy dźwięk.”\n„Kiedy Liette się przechwala, głos ma wysoko nastrojony.”\n„Osobiście patrzyła w oczy i zamawiała broń, która zabiła wszystkich mężczyzn i wszystkie kobiety, jakie straciła w obrębie miejskich murów.”\n„Martwa kobieta spojrzała na mnie białymi oczami. Nie chodzi mi o to, że były wielkie, rzecz w tym, że były białe.” (może to miała być gra słów „wide – white”?)\n„To było przytulne małe pomieszczenie […]. Naprawdę leżące pośrodku pokoju zwłoki ze zmiażdżonym gardłem tylko nieznacznie psuły ten widok.”\n„Podeszła do jednego z kadawerów, wysokiego trupo-drzewa zasadzonego w ziemi.”\n„Szczęka jej opadła, z braku słów czy tchu, a ciało się trzęsło skutkiem drżenia nóg.”\n„Pocisk trafił potwora w pierś i wybuchł jasnym, ognistym kwitnieniem.”\n„[Widzący bóg] dał coś swoim wyznawcom. Coś starego i potężnego (…) I coś takiego, bez czego zdecydowanie mogłam się obejść, żeby nie próbowało mnie teraz zamordować.”\n„Reszta Cesarstwa ignoruje ograniczenia śmierci, lecz Geniusze lekceważą nawet te słabe prawa.” (nie mam pojęcia, o co tu chodzi, obywatele cesarstwa nie są nieśmiertelni, a i śmierci nie nazwałabym „słabym prawem”)<.i>\n„Poprawiła okulary, oczy miała za małe, żeby wszystko obejrzeć.”\n„To pytanie o to, jak dwoje ludzi może być w sobie tak bardzo zakochanych, że wojna nie potrafi ich rozdzielić, jednak brak czegoś głębokiego nie pozwala im znaleźć wzajemnie uczuć dla siebie.”\n„Spodziewałam się uderzyć o skałę i doznać ukąszenia przez kamień.”\n„Wyciągnęła ręce […]. A z jej palców wielkimi skwierczącymi kroplami trysnęły płomienie. Zanim ich głosy stłumił śmiech ognia, wypowiadali jego imię. – Czerwona Chmura. Jego ogień srożył się wokół matek i dzieci.” (to cały czas jest o jednej postaci będącej kobietą)\n„Nogi były za małe dla mojego ciała; musiałam się oprzeć o balustradę mostu.”\n„Można ci wierzyć, że na zwykłych skrzyżowaniach robiłabyś ogromny harmider, strzelała i ogólnie utrudniała mi życie.” (nie mam pojęcia, o co tu mogło chodzić, może o przecinające się ścieżki, bo rozmawiają znajomi, którzy się spotykają ponownie)\n„Wiedziałam, że nigdy nie skulił się przed kobietą, nie obejrzawszy się za nią z nienawistnym grymasem.”\n„Ani na chwilę nie przestał na mnie patrzeć. Nie, kiedy się odwrócił. Nie, kiedy przeszedł przez pomieszczenie.” (przed oczyma duszy mojej pojawia się głowa bohatera odwracająca się o 180 stopni, co znacząco osłabia dramatyzm chwili)\n„aureola światła (…) ekspandowała”\n„Nie będzie się mówiło, że Sal (…) została źle potraktowana przez dzieci. Ale nie będzie się też mówiło, że pozwoliła im skakać sobie po głowie.” (sądząc z kontekstu zatem, w pierwszym zdaniu powinno być „że źle traktowała dzieci”)\n„Przywierałam jedynie do (…) [rewolweru]. (…) Broń w mojej dłoni, płonąca. Chłód w oddechu, antycypacyjny.”\n„Przypuszczalnie widziałaś tysiące kiepskich oper, w których zamaskowane łotry trajkoczą o jakimś mgławicowym pojęciu mocy.”\n„Uśmiech Sal był przeciągły, powolny i smutny, niczym ostatnia pęknięta struna starej harfy.”\nMój osobisty numer jeden:\n„Z mojego doświadczenia wynika, że [ludzie] nie są jak kwiaty, raczej jak rany, setki małych cięć, które kaleczą cię przez lata” – kilka stron dalej bohaterka nawiązuje do swojej wcześniejszej wypowiedzi, co po polsku wygląda tak „Ludzie są ranami. Kaleczą się, boli ich i krwawią. Niektórzy cierpią przez jakiś czas, a potem odchodzą. Niektórzy nie przestają cierpieć, dopóki ich do tego nie zmusisz.” (pewnie powinno być coś w stylu „Ludzie są ranami. Bolą i krwawią. Niektórzy czynią to przez jakiś czas, a potem znikają. Innych trzeba się pozbyć”).\nPrzechodząc do treści\nJak już wspomniałam, w większości rozdziałów Sykes oddał głos głównej bohaterce. Nie jest ona narratorem wiarygodnym. Zanim została banitką i łowczynią głów, Sal była rozmiłowaną w operach szlachcianką. Wpływa to na jej opowieść – pełną dramatyzowania i autokreacji. Białowłosej mścicielce zależy na sławie, zbudowaniu własnej legendy. Na przemian przedstawia siebie jako twardzielkę nie do zdarcia, która kolekcjonuje blizny i podnosi się po wszelkich ciosach oraz zdradzoną kochankę i cierpiącą kobietę po przejściach. Miejscami rozwlekle, choć z pewną dozą humoru, relacjonuje swoje kolejne potyczki, by niedługo później po raz kolejny informować o tym, jak to owładnęło nią lodowate przerażenie albo jakiż to straszny ból odczuwała rozmawiając z ukochaną osobą. Czyni to narrację dosyć specyficzną – uważam, że odbiór powieści w dużej mierze zależy od tego, czy czytelnikowi taka konwencja przypadnie do gustu.\nSal bywa drażniąca, ale przynajmniej zapada w pamięć1). Pozostałe postaci niestety zostały zepchnięte na plan dalszy i na razie ich portrety nie zostały rozbudowane. Jeśli chodzi o fabułę, czytelnik dostaje mniej więcej to, czego się spodziewał, znając okładkową notkę o zemście. Sykes nie starał się zbytnio uprawdopodobnić wydarzeń, nawet w rozdziałach pisanych w narracji trzecioosobowej. Jeśli przeciwnik Sal ma zginąć później, to wymknie się jej, choć mogła go trzy razy zastrzelić, jeśli zaś nadszedł jego czas, nic mu nie pomoże. Odniosłam wrażenie, że lepiej pasowałoby do obranej konwencji, gdyby akcja rozwijała się szybciej.\nSykes nie jest pierwszym autorem fantasy pomieszanej z westernem (by wspomnieć choćby cykl Stephena Kinga o rewolwerowcu Rolandzie czy „Czerwoną krainę” Abercrombiego). Niemniej jednak takie połączenie wciąż nie wydaje się wyeksploatowane i świat przedstawiony na kartach „Siedmiu czarnych mieczy” prezentuje się całkiem nieźle. Spodobał mi się wymyślony przez autora system magii z kosztami ponoszonymi przez określone klasy czarodziei. Sami magowie także stanowią gromadkę całkiem barwną. Poza mocą mieszkańcy tego uniwersum dysponują także półmagiczną technologią, co daje całkiem przyjemną mieszankę motywów.\nJeżeli o mnie chodzi, pomimo mankamentów mam ochotę sięgnąć po tom kolejny, aby zobaczyć, jak Sykes rozwinie swoją historię oraz czy wykorzysta potencjał tkwiący w świecie i bohaterach.\nPS. Swoją drogą to już trzecia (po „Księdze przodka” i „Kronikach Nibynocy”) znana mi, powstała w ostatnich latach, trylogia fantasy napisana przez mężczyznę, której główna bohaterka została obdarzona cechami stereotypowo męskimi i która jest biseksualistką. Zastanawiam się, czy to z mody oraz chęci zwiększenia szansy na jakąś nagrodę, czy też autorzy ulegają schematowi i jeśli już stworzyli postać zdeterminowaną, skorą do przemocy, i dominującą, to woleli przydać jej do pary kobietę w charakterze ukochanej pomocniczki.\nPPS. Sporo było cytatów – ale może dla odmiany taki, który mi się spodobał: „Zabawne. Ludzi zawsze pamięta się jedynie fragmentarycznie: oczy, dłonie, uśmiechy. Kiedy już spojrzysz na nich jak na całość, wyglądają nieznajomo.” Spodobał mi się też taki, w którym bohaterka stwierdza, że wiara jest rodzajem wymówki, po którą ludzie sięgają, kiedy nie chcą szukać odpowiedzi, ale teraz nie mogę go znaleźć.\n1) Choć przyznam, że jej przydomek brzmiący Kakofonia nie brzmi dość fortunnie, mnie przynajmniej kojarzył się głównie z bardem Kakofonixem. Inna sprawa, że ze wspomnianym bardem Sal ma dwie cechy wspólne – przerośnięte ego oraz to, że gdy bard nadchodzi ze swoją lirą, a Sal ze swoją spluwą, reszta postaci winna raczej się zmyć.\n12 X 2020 17:20:29\nOMG, to tłumaczenie to jakiś horror :(\n12 X 2020 19:23:54\nZ innej beczki. Czy jest jakaś solidna fantasy nie tyle "inspirowana" westernem, czy "w klimacie" westernu, tylko rozgrywająca się w XIX wieku w realiach Dzikiego Zachodu - z Indianami, bizonami, kowbojami?\nAż się prosi, żeby połączyć prawdziwy western z fantasy: traperzy, kowboje, szeryfowie, poszukiwacze złota i indiańska magia.\nMniej lub bardziej filmowe próby połączenia SF z westernem były: "Westworld", "Kowboje i obcy", "Powrót do przyszlości 3".\nA co z fantasy? "Mroczna wieża" Kinga się tu nie kwalifikuje. To bardziej postapo-urban-horror-fantasy z elementami westernu (zamiast rycerzy rewolwerowcy).\n13 X 2020 00:04:27\n@Ignite - niestety\nNie czytałam niczego takowego, zastanawiam się czy nie jest taka "Six-Gun Snow White" Valente, jeśli oczywiście ktoś ma ochotę czytać w oryginale.\nZ opisu wydawcy:\n"narrator who relates the history of our heroine’s parents—a Nevada silver baron who forced the Crow people to give up one of their most beautiful daughters, Gun That Sings, in marriage to him (...) This girl has been born into a world with no place for a half-native, half-white child."\nWynikałoby z tego, że to nie jest jakiś Neverland, ale książki nie znam.\n13 X 2020 00:06:43\nPS. Znając Valente całość pewnie jest mocno pokręcona.\nPodejrzewam, że na Zachodzie może coś takiego by się trafiło, z tego, jak czasem zaglądam na blog Fantasy Faction to widzę, że coraz więcej wydawanej jest fantasy osadzonej w rozmaitych mniej wyeksploatowanych settingach.\n13 X 2020 03:48:47\nOj, dziki zachód na zachodzie chyba nie podpada pod „mniej wyeksploatowany… ;-)\nZ czytanych przeze mnie:\nElizabeth Bear „Karen Memory” i „Stone Mad”, steampunkowy dziki zachód, poproszę tamtejszą wersję maszyny do szycia ;-)\nLila Bowen „Wake of Vultures” i trzy kolejne, pełno magii różnych nacji, podobało mi się.\nRebecca Roanhorse „Trail of Lightning” - tu nie dziki zachód tylko przyszłość, w której indiańskie terytoria oddzieliły się od katastrofy klimatycznej magiczną barierą, są starzy bogowie i inne takie, ale jakoś nie zachwyciło. Ot, książka.\nNie czytałam, ale słyszałam o:\nCharlaine Harris „An Easy Death”, pierwszy tom cyklu w alternatywnej Ameryce rozpadniętej po zabójstwie Roosvelta. No i z magią.\nLaura Anne Gilman „Silver on the Road” o dziewczynie, która zawiera pakt z diabłem władającym terenami na zachód od Mississippi i służy mu jako lewa ręka. Kojarzy mi się z historiami o pakcie z diabłem na rozdrożach, być może niesłusznie.\n13 X 2020 03:50:44\nA jak się pogugla hasła w stylu „wild west fantasy” to wyskakuje naprawdę dużo tytułów, powyżej wymieniłam te, które kojarzę na szybko.\n13 X 2020 12:08:57\nDzięki za podpowiedzi. Jak coś napisała Valente, to z pewnością jest warte uwagi. Przypomniałem sobie, że w ostatnich latach jakieś westernowe opowiadanie fantasy drukowała "Fantastyka" chyba wydanie specjalne i może to była właśnie Valente z tego uniwersum.\nSteampunk i alternatywna historia to nie jest do końca to o co mi chodzi. Raczej mam na myśli fantasy historyczną, gdzie zamiast wikingów, słowiańskich wojów albo innych rycerzy są kowboje i Indianie. Tzn. w realiach historycznego Dzikiego Zachodu pojawiają się magia i stwory z indiańskiej mitologii. W tej materii nie wygooglowałem nic ciekawego.\n13 X 2020 13:24:43\nSzukasz po prostu Deadlands: Martwe Ziemie. Tyle że to erpeg;-) Ale powieści groszowe z pierwszej edycji systemu były całkiem nieźle napisanymi opowiadaniami/przygodami.\n13 X 2020 13:35:25\nTo, czego szukasz nazywa się Weird West:\n14 X 2020 00:35:59\nNie jestem graczem, ale "Deadlands" już gdzieś mi się obiło o oczy /uszy. Mniej więcej o tego typu scenerię mi chodzi.\nWeird West. No tak, też to znalazłem w Wikipedii, ale z tego co czytam ten termin stanowi pojemny worek, do którego wrzuca się wszystko co jest na pograniczu westernu oraz horroru/SF/steampunka/parapsychologii/fantasy (niepotrzebne skreślić).\nJeśli chodzi o historie typu "magia i colt" (colt zamiast miecza), to z tym jest krucho...\nOpowiadanie Valente (bardzo dobre zresztą) było drukowane w Nowej Fantastyce - wydanie specjalne w 2018 r. Nosi tytuł "Rewolwerowa śnieżka" ("Six-Gun Snow White").Jak to u Valente nie jest to typowa przygodówka, skręca nieco w stronę realizmu magicznego.\nPRL w kryminale: Milicjant, który chciał być księdzem\n22 X 2020\n„Brat Mikołaja” to dość przewrotny kryminał Zygmunta Zeydlera-Zborowskiego, w którym tytułowy bohater pojawia się jedynie w opowieściach retrospektywnych. Choć praktycznie wszystko – od pierwszej do ostatniej strony – kręci się wokół niego. Jednocześnie też autor wskazuje na to, jak bardzo krzywdzące mogą być niesprawdzone plotki, zwłaszcza kiedy powielają je osoby uchodzące za szanowane.\nNieoczekiwane skutki walki z blokadą twórczą\n„Co powiesz na spotkanie?” to rzeczywiście zwariowana komedia romantyczna, jak czytamy na okładce. Lektura wnosi wiele pozytywnej energii i pozwala spojrzeć na życie z optymizmem.\nTo, co najsmutniejsze\n„Podróż życia sióstr Shergill” to powieść o sile i przekleństwie tradycji.\nWszyscy jesteśmy androidami\nPrzygodowa powieść science fiction – zrób to sam!\nZ kamerą wśród idiotów\nDemony i magowie albo jeźdźcy smoków z Furii\nKu pognębieniu serc\nW cieniu Hauru\nLogin i logos\nO dziewczynie która igrała z ogniem\nSęp miłości i pożądliwa kapłanka


Ol Doinyo Lengai - Góra Boga - obiezyswiat.org - podróżuj palcem po mapie\nW trakcie podróży po Tanzanii bardzo chcieliśmy się zmierzyć z jakąś górą - jako ze absolutnie nie było nas stać nas na zdobycie Kilimanjaro (1500$ od osoby) ani nawet Mt Meru (o polowe mniej) - wybór padł na Ol Doinyo Lengai - aktywny wulkan w okolicach jeziora Natron, na północy Tanzanii, tuz przy granicy Ngorongoro Conservation Area. Ol Doinyo Lengai jest swietą górą Masajów, "Gorą Boga"...\nAle cóż to była za podróż... Na pewno najgorsza w moim życiu, bo w związku z niedostatecznymi informacjami, którymi dysponowałam mocno przeliczyłam swoje możliwości wspinaczkowe... Bo właśnie wspinać, to ja się za bardzo nie umiem, i wyobrażałam sobie to bardziej jak trekking... Ale to była WSPINACZKA. Po 22 zaczyna się podejście, z początku lekkie, potem coraz ciężej… 8 godzin walki, w nocy (podejście w ciągu dnia jest niemożliwe, ze względu na upał) - góra zdawała się rosnąć coraz bardziej, każdy metr to było wyzwanie. Nie jestem w stanie opisać, jak trudne to było doświadczenie, pył wulkaniczny po kolana, pod koniec już tylko ściana, zapach siarki, soda na poranionych palcach, na dłoniach odciski od masajskiego kija który mógłby mi pomóc gdybym miała jakieś doświadczenie w tego typu podejściach. Wspinaliśmy się rozpaczliwie, na czworakach, ja ze łzami w oczach… Ale od początku...\nirolek\t 48 km\nswift\t 53 km\newiczek\t 56 km\newiczek\t 59 km\njotwu\t 59 km\nNgorongoro - II.\nbartekplk(wpisów:1908)\t 04.08.2014 16:06\njak już po to do pozazdroszczenia :)\nmigot(wpisów:305)\t 04.08.2014 16:02\nCzy do pozazdroszczenia to nie wiem, ale widoki okoliczne faktycznie bajkowe ;) Dzięki za (ponowną) wizytę :)\nbartekplk(wpisów:1908)\t 04.08.2014 15:48\nW sumie już jakiś czas temu oglądnąłem, ale zapomniałem skomentować, bo relacja prima sort, zdjęcia tez fajne. A sama przygoda i dawka adrenaliny tylko do pozazdroszczenia. Pozdrawiam\nmigot(wpisów:305)\t 23.04.2013 10:11\ncoolka - coś w tym jest;) dzięki za odwiedziny:)\ncoolka(wpisów:362)\t 04.03.2013 14:31\nDziewczyno, jestes "fajterka"!\nA ze mimo strachu i lez w oczach, jeszcze udalo sie Wam aparatem zonglowac, to juz beret z glowy:)\nmigot(wpisów:305)\t 04.03.2013 14:06\nGrace - jest coś w tych wulkanach, jakiś magnetyzm - nawet jak wymęczysz się jak nigdy, to tylko szukasz następnego;)\ngrace(wpisów:3357)\t 04.03.2013 14:04\n"z krawedzi" wulkanu - mialo byc oczywiscie;)\ngrace(wpisów:3357)\t 04.03.2013 14:01\nWow, chyba gaszcz nowosci wciagnal i mnie, bo tez tu nie dotarlam...\nWiem co przezylas, kiedys zdobywalam noca najwyzszy wulkan na Bali (ponad 3 tys.m.), cel podziwianie wschodu slonca ze krawedzi...\nPowiem tylko, ze po wyprawie - bylo 36 h snu!\nWspaniala wyprawa, gratuluje:)\nmigot(wpisów:305)\t 04.03.2013 13:46\nDziękuję, że jednak odnaleźliście wyprawę, nawet gdy trochę zniknęła w gąszczu nowości:) Pozdrawiam wszystkich odwiedzających!\nmarioli(wpisów:1031)\t 27.02.2013 23:13\nWyprawa pierwsza klasa. Bardzo ciekawa, wręcz wciągająca opowieść.\ndispar(wpisów:5393)\t 27.02.2013 22:49\nMało brakowało żebym przegapił taką fajną galerię.\nPodobało się bardzo mocno.\nZa dzielność i hart ducha niskie ukłony.\nannuus80(wpisów:1361)\t 27.02.2013 21:40\nCóż mogę więcej dodać do poprzednich komentarzy...\nmartafryka(wpisów:1619)\t 25.02.2013 13:00\npiękne fotki, fascynująca wyprawa + Twoja opowieść, dziękuję :)\nzibid(wpisów:2270)\t 22.02.2013 23:26\nzazdroszczę wypadu. Pozdrawiam\npopekpawel(wpisów:3654)\t 22.02.2013 19:02\nBrawo za ładne fotki i szczere opisy swych odczuć.\nmigot(wpisów:305)\t 22.02.2013 17:39\nW pewien sposób jestem z siebie dumna, bo nie tak wielu ludzi się tam wdrapało (tak na marginesie, po ostatnim wybuchu (ok. 2008) wulkan trochę urósł - gdyby nie to, to byłabym na szczycie;) - ale tak szczerze - to nie było rozsądne z mojej strony, bez umiejętności na pewno nie powinnam się tam pchać... Korespondowałam z ludźmi, którzy opisywali to jak trudne, ale w jakiś sposób jako ciekawą alternatywę dla Kilimanjaro... a to niższa, ale trudniejsza góra...\nAkurat na jednym z podróżniczych portali pojawił się artykuł o Ol Doinyo (szkoda, że nie było go wcześniej): http://etraveler.pl/strefa-podroznika/afryka/tanzania/spotkanie-z-bogiem-masajow,artykul.html?material_id=511fb73a16f1dae42c000000 - ale bardziej podobają mi się moje zdjęcia;)\nnola76(wpisów:6845)\t 22.02.2013 17:16\nGratuluję wyprawy i odwagi:) Ale nie wiem czy jej zazdroszczę... no dobra widoków zazdroszczę, ale całje reszty już niekoniecznie;) Ja nie wiem czy bym dała radę zejść z tej górki, pewnie też bym się popłakała;) Byłaś bardzo dzielna i teraz już wiesz na co możesz sobie pozwolić;)\nmagdalena(wpisów:3734)\t 22.02.2013 16:37\nGratuluję! Byłaś baaardzo dzielna!!!\npatryk80(wpisów:4835)\t 22.02.2013 16:00\nZnakomita relacja. Już patrząc na same zdjęcia, na których ludzie są niczym mróweczki na wielkim kopcu, przychodzi refleksja jakimi kruchymi istotatmi jesteśmy wobec natury i jej żywiołów, co dopiero być tam na miejscu. Dzięki za ukazanie nam tej boskiej góry\nmigot(wpisów:305)\t 22.02.2013 11:05\nDziekuje za wszystkie miłe słowa i komentarze, nawet nie spodziewałam sie takiego odzewu:) Żałuję, że nie mam wiecej zdjęć z tego miejsca - ale w jedną stronę było ciemno, a w drugą fotografowanie było ostatnią rzeczą o której myślałam... :) Ten opis tez trochę dlatego jest, by uzupełnić te braki... A te zdjęcia mimo swoich oczywistych momentami niedociagnięć lubię, właśnie ze względu na historię, która za nimi stoi... Poza tym nie ma na OB jeszcze galerii z tej góry-jeśli dobrze sprawdziłam, więc jako coś nowego uznałam to za warte pokazania, nawet przy relatywnie niewielu fotografiach... A jak już pokazuje, to byłoby swego rodzaju nieuczciwoscia przemilczeć fakt, że te zdjęcia z góry nie są do końca moje;)\nA co do chodzących bankomatów -to jest smutna prawda, wszędzie turysta to zarobek, ale to co tam sie dzieje... Szkoda, bo to jednak irytuje, i pozostawia taki lekki niesmak, a przecież Tanzania i Afryka w ogóle jest taka piękna i ma tyle do zaoferowania...\nPs. W wodzie chyba nic nie było złego, albo nasze organizmy już tak się oswoiły z tamtejszą florą bakteryjną, że nie rozwinęło się u nas żadne zatrucie:)\nanusia_osia(wpisów:1188)\t 22.02.2013 09:37\nWielkie uznanie. Pokonać własne słabości i jeszcze o nich pisać to wyczyn. Nie byłam z Tobą a czułam czytając jakbym była. Gratuluję, jestem pod wrażeniem.\nandred(wpisów:4780)\t 22.02.2013 09:11\nSuper wycieczka, świetna galeria, fajne zdjęcia i ciekawe opisy.\nW czasie oglądania miałem wyrzuty sumienia, że ja oglądam to siedząc w wygodnym fotelu podczas gdy Wy, widać, że naprawdę musieliście się namęczyć i jeszcze trochę ponadprogramowej kasy wydać. Ale o takie galerie tu chodzi, takie przygody i takie zdjęcia, które może nie ozdabiają wielonakładowych miesięczników czy rozkładówek, nie są poprzerabiane programami graficznymi do obróbki zdjęć ale są prawdziwe, naturalne. Oglądałem galerię i czułem się, jakbym tam był z Wami i choć się nie zmęczyłem, ani grosza nie wydałem to trochę adrenaliny mi się wydzieliło ;-)\nJestem pod wrażeniem, że umiałaś napisać nie tylko o sukcesie zdobycia góry ale także o swoich słabościach i o walce nie tylko z górą ale z sobą samą.\nCytując klasyków tego portalu powiem, że to zacna galeria i mocno podobająca się :-)\nskuza(wpisów:4121)\t 22.02.2013 08:56\nW ekstremalnych sytuacjach człowiek przeskakuje siebie samego,takie doświadczenie w przyszlosci się przydaje...możesz być z siebie dumna:)))\nMzungu w Afryce to chodzący bankomat,zawsze musi być pełen banknotów...tak widza nas mieszkańcy niestety:)))Respekt !!!!Pozdrawiam:)\nmocar(wpisów:2819)\t 22.02.2013 00:25\nPodziwiam tak ekstremalne wyprawy, jaką przedstawiłaś i przeżyłaś.\ninfo-kajak(wpisów:181)\t 22.02.2013 00:22\nWyprawa i foty super, ale mokre majtki po co, by nam udzieliła się adrenalina , bez przesady , bardzo proszę o więcej. Pozdrawiam\nsatan(wpisów:3314)\t 21.02.2013 23:36\nOj, Migotek, sporo intymnych przeżyć opisałaś. Czasem w górach trzeba sobie powiedzieć stop, a to często jest wiekszą sztuką niż wleźć na szczyt.\nDobra przygoda, gratuluję ;-)\nWidoczki piekne, a wysokośc też już była przezacna ;-)\nPS - czas pokazał czy ameby i E.coli były w wodzie...?\nsurykatka(wpisów:7370)\t 21.02.2013 23:12\nBardzo emocjonująca wyprawa. Widoki urzekające. Co przeżyłaś to Twoje i nawet jeśli nie były to do końca miłe przeżycia i nie udało Ci się wejść na szczyt, to teraz możesz już wspominać to co dobre i piękne, powiedzieć sobie : byłam tam , zrobiłam to, jestem w stanie znieść więcej niż mi się wydawało...\nmigot(wpisów:305)\t 21.02.2013 22:12\nswift - ale wspinasz się? Okolice piękne, a nad jeziorem Natron chyba sporo flamingów jest...? Była opcja by się tam przejść, ale gdy usłyszeliśmy, że za to trzeba by oczywiście dodatkowo zapłacić... To zrezygnowaliśmy...\nswift(wpisów:131)\t 21.02.2013 22:00\nZa 3 tygodnie tam będę. Ale Lake Natron i Góra Boga na końcu - oczywiście wyprawa przyrodnicza. Finansowo też wszystko dogadane\nafrodyta(wpisów:4276)\t 21.02.2013 21:34\nZnakomita galeria. Wyprawy tylko pozazdrościć, oczywiście w sensie pozytywnym. Gratuluję wytrzymałości i siły przetrwania. Jesteś wielka.\nmigot(wpisów:305)\t 21.02.2013 20:06\nDziękuję wszystkim za odwiedziny i komentarze:) Oj, walka to była nierówna... Tereny są piękne, i wciąż mało turystyczne - choć gdybyśmy poszli na spacer pod wulkan i wrócili bez tej wspinaczki - byłoby znacznie lepiej dla nas... A to fakt, w Afryce dzień bez niespodzianek, usterek, dopłat, ukrytych kosztów... to dzień stracony!\ntomekzl(wpisów:71)\t 21.02.2013 19:38\nniezła przygoda , warta zobaczenia świetej góry Masajów, Wasze perypetie z powrotem i ustaleniem ceny przypomniały mi o naszych, nam , zaraz po minięciu wulkanu zapalił się silnik w wysłużonym land crusierrze. Spaliła sie instalacja elektyryczna i akumualtor, pozar ugaszony..pisakiem i długa droga do domu ...\nsniezka(wpisów:3477)\t 21.02.2013 18:49\nWcale się nie dziwię Twojemu przerażeniu. Ale myślę sobie, że dzięki takim ekstremalnym sytuacjom, podczas których człowiek przekracza granice własnych możliwości, jest później w życiu trochę łatwiej. Bo wiesz, że możesz zrobić znacznie więcej, niż ci się wydaje i wyjść z tego cało.\nBędziesz miała o czym wnukom opowiadać;)\ntama(wpisów:3010)\t 21.02.2013 18:02\nNo widzisz, obsiusianie przez niemowlaka to pikuś z wejściem/zejściem po niestabilnym i mocno pochylonym podłożu. Skoro było tak ciężko, to ja Ci nie zazdroszczę ale od tamtej chwili możesz sobie powiedzieć, że mało której trudności życiowej nie pokonasz. Pozdrawiam :)\npaweller75(wpisów:7607)\t 21.02.2013 17:45\nNiesamowita wyprawa, ale faktycznie, trekking to raczej nie był. Widzę, że nie było Ci łatwo, niewiele brakło do szczytu, ale i tak zaszłaś bardzo daleko. Z takimi atakami paniki ciężko jest wygrać w danym momencie, miałem kiedyś coś podobnego i musiałem się wycofać, także rozumiem Cię bardzo dobrze. Widoki z góry fantastyczne. A z tą wodą, hm, jak oglądam Beara Gryllsa, co on tam wcina podczas swoich wypraw, to tak sobie myślę, że człowiek wiele może znieść, byle by przeżyć:)


Metan (znany także jako gaz błotny i gaz kopalniany), CH4 – organiczny związek chemiczny, najprostszy węglowodór nasycony (alkan). W temperaturze pokojowej jest bezwonnym i bezbarwnym gazem. Jest stosowany jako gaz opałowy i surowiec do syntezy wielu innych związków organicznych.Giovanni Virginio Schiaparelli (ur. 14 marca 1835 w Savigliano, zm. 4 lipca 1910 w Mediolanie) – włoski astronom, wykładowca akademicki. Senator od 1898 roku.\nOrganizm jednokomórkowy – organizm składający się z tylko jednej komórki. Podstawowe funkcje życiowe, tj. rozmnażanie, odżywianie, wydzielanie, wydalanie, oddychanie, a także transport i ruch, pełnią w tych organizmach specjalne struktury, znajdujące się wewnątrz komórki. Do organizmów jednokomórkowych należą:Kometa – małe ciało niebieskie poruszające się w układzie planetarnym, które na krótko pojawia się w pobliżu gwiazdy centralnej. Ciepło tej gwiazdy powoduje, że wokół komety powstaje koma, czyli gazowa otoczka. W przestrzeń kosmiczną jądro komety wyrzuca materię, tworzącą dwa warkocze kometarne – gazowy i pyłowy, skierowane pod różnymi kątami do kierunku ruchu komety. Gazowy warkocz komety jest zawsze zwrócony w kierunku przeciwnym do gwiazdy, co spowodowane jest oddziaływaniem wiatru słonecznego, który zawsze jest skierowany od gwiazdy. Pyłowy warkocz składa się z drobin zbyt masywnych, by wiatr słoneczny mógł znacząco zmienić kierunek ich ruchu.\nZapoznaj się również z: Ekstremofil.\nHipoteza jedynej Ziemi, Hipoteza rzadkiej Ziemi (ang. Rare Earth hypothesis) – hipoteza, według której powstanie złożonego wielokomórkowego życia wymagało skrajnie nieprawdopodobnej kombinacji zjawisk astrofizycznych i geologicznych, w związku z czym jest ono na tyle nietypowe, że kontakt między jego przejawami jest skrajnie utrudniony.Planeta Aurelia jest hipotetycznym przykładem świata, na którym mogło wyewoluować życie pozaziemskie. Aurelia „narodziła się” ze współpracy kompanii telewizyjnej Blue Wave Productions Ltd. i grupy brytyjskich oraz amerykańskich naukowców zrzeszonych w National Geographic Society. Zespół używał kombinacji teorii: ewolucji, klimatologii i astrobiologii do wyobrażenia sobie najlepszej lokalizacji życia pozaziemskiego oraz najlepszych ścieżek ewolucji, jakie mogło ono przyjąć.\nNiesporczaki (Tardigrada) – typ pospolitych, bardzo małych zwierząt bezkręgowych, zaliczanych do pierwoustych (Protostomia). Zasiedlają rozmaite siedliska, głównie środowiska wodne lub wilgotne. Znanych jest ponad 1000 gatunków niesporczaków. Długość ich ciała waha się w przedziale 0,05-1,2 mm, kształtu walcowatego, ze słabo wyodrębnioną głową i 4 parami nieczłonowanych tułowiowych odnóży, zakończonych pazurkami lub przylgami. Ciało pokryte delikatnym oskórkiem, który na grzbiecie i po bokach ciała ma często zgrubienia w postaci granulacji. Przezroczyste, bezbarwne, a jeśli są zabarwione, wynika to z koloru pokarmu, jaki spożywają. Mięśnie gładkie i poprzecznie prążkowane. Jama ciała mieszana typu miksocel. Mogą wpadać w stan kryptobiozy (anabiozy – życia utajonego). Nazwa naukowa pochodzi od określenia il Tardigrado – "wolno kroczący", nawiązującego do ich sposobu poruszania się. Niektóre gatunki niesporczaków przeżyły ekspozycję na promieniowanie kosmiczne.ExoMars – planowana wspólna Europejskiej Agencji Kosmicznej i Rosyjskiej Agencji Kosmicznej Roskosmos misja badawcza Marsa. Będzie składała się z dwóch misji obejmujących:\nPlanetologia[ | edytuj kod]\nNauka – autonomiczna część kultury służąca wyjaśnieniu funkcjonowania świata, w którym żyje człowiek. Nauka jest budowana i rozwijana wyłącznie za pomocą tzw. metody naukowej lub metod naukowych nazywanych też paradygmatami nauki poprzez działalność badawczą prowadzącą do publikowania wyników naukowych dociekań. Proces publikowania i wielokrotne powtarzanie badań w celu weryfikacji ich wyników prowadzi do powstania wiedzy naukowej. Zarówno ta wiedza jak i sposoby jej gromadzenia określane są razem jako nauka.Przestrzeń kosmiczna – przestrzeń poza obszarem ziemskiej atmosfery. Za granicę pomiędzy atmosferą a przestrzenią kosmiczną przyjmuje się umownie wysokość 100 km nad powierzchnią Ziemi, gdzie przebiega umowna linia Kármána. Ściśle wytyczonej granicy między przestrzenią powietrzną a przestrzenią kosmiczną nie ma. Fizycy przyjmują 80–100 km.\nŻycie w Układzie Słonecznym[ | edytuj kod]\nBiologia (z gr. βίος (bios) - życie i λόγος (logos) - słowo, nauka) – nauka przyrodnicza zajmująca się badaniem życia i organizmów żywych.Porosty (łac. Lichenes z gr. λειχήνα, leichena) – tradycyjna nazwa organizmów składających się z grzybów (Fungi), tworzących obligatoryjne symbiozy – głównie z prokariotycznymi cyjanobakteriami (Cyanobacteria) lub eukariotycznymi zielenicami (Chlorophyta). Jako samodzielna jednostka taksonomiczna przestała istnieć w 1981 roku w wyniku zmian, wprowadzonych przez Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej. Pojęcie to ujmowane jest obecnie w kategoriach ekologicznych (podobnie jak grzyby mykoryzowe), a nie systematycznych. Systematyka i nomenklatura porostów dotyczy ich komponentu grzybowego.\nPanspermia – hipoteza postawiona przez Svante Arrheniusa mówiąca o tym, że życie na Ziemi jest pochodzenia kosmicznego i dostało się tu przez znajdujące się w kosmosie przetrwalniki bakterii, np. za pośrednictwem meteoroidu, planetoidy lub komety.Etan (C2H6) – organiczny związek chemiczny z grupy alkanów. Występuje w przyrodzie jako jeden ze składników gazu ziemnego.


Zawsze... - wiocha.pl absurd 830104\nZawsze mnie szokują polskie sklepy, nie tylko cenami\nTigrysek 13-01-03, 00:23 Zgłoś\nDodano: 2013-01-03, 00:23:45 przez: Tigrysek\nA kto jest największą klientelą lumpeksów, jeśli nie starsze kobiety. Wg mnie trafione do odbiorców. A może podasz lepsze określenie w dwu słowach ? Bo to na wystawie jest ważne. Ma być krótko i na temat.\nwidać zdjęcie zrobił jakiś gimbus zasmarkany, który nie wie co t są archaizmy z języku polskim. gwoli wyjaśnienia, jeżeli autor zdjęcia będzie czytał ten komentarz: wszystka = cała.\nMoja babcia tez tak mowila, po staropolsku wszystek, to to samo cos dzis wszystko..... Zanim cos wstawicie troche wiedzy sie przyda - to co tu jest to nie wiocha...\nJest to bardzo dochodowy interes wg reportażu na TVP w programie "Po prostu"\ni gdzie ta wiocha mi ktos wytłumaczy ? Nie wiek chodzi o słowo wszystka ? jak bys troszke uważał na Polskim to byś wiedział , że takie słowa do nie dawna były w powszechnym użyciu kojażysz może cytat " nie wszystek umrę "\nhahah to Ukraina. przy samej granicy, niedaleko Wlodymira Volynskiego jest ten sklep\nChodzi o to, że najpierw się pisze przecinek, a później pauza... Kto nie wierzy niech sobie sprawdzi ;P\nJezu, widzisz i nie grzmisz. Ludzie to nie chodzi o wyraz " wszystka" tu chodzi o to, że na kartce pisze wszystka odzież po 10 zł. A nie widac odzieży ;P Takie trudne ? -,-\nJedyną wiochą jest tu przecinek na końcu.\nZwróć uwagę, że są błędnie zapisane, stąd całość wygląda niczym z przecinkiem na końcu.\nMoże jeszcze spór o to, że obuwie nie jest równo poukładane za szybą? -.-\nDo @wiocha_1980 ,- wcale nie jest skrótem od zł, tylko przecinkiem oddzielającym liczbę całą od ułamka (a skoro grosz jest ułamkiem złotego -> oddziela złote od groszy) oraz pauzą, która oznacza zero groszy. Można napisać 10 zł, 10,00 zł, 10 zł 0 gr albo 10,-\njest takie słowo jak "wszystka" ?\nTak, jest. Jest to mowa już umierająca tak jak czas zaprzeszły w języku polskim.\nNie wszystek umrę :)\n..wszystka.. archaizm ,który wyszedł z uzytkowania ,forma jak najbardziej poprawna ,lecz brzmiaca ,,lokalnie" czyli brzmiąca z kresów ..\n"Posługiwanie się w języku codziennym konstrukcjami językowymi, które wyszły z użycia i są powszechnie odczuwane jako przestarzałe, jest uznawane za błąd stylistyczny, chyba że ich obecność ma jakieś uzasadnienie"- z poradni językowej UŚ. Może po prostu w tym lumpie pracuje starsza kobieta.\nLepiej by niby brzmiało "Każda szmata, spodnie, spódnica, sukienka, mini, bluzka, sweterek, (...) za dychulca"??\nPrzecież odzież jest rodzaju żeńskiego. tak że sformułowanie "wszystka odzież" jest wg. mnie poprawne. Słowo trochę wyszło z użycia, ale archaizmem jeszcze nie jest. Większą wiochą jest użycie słowa "epicko" w określeniu do kogoś kto się przewrócił.Bbo to tylko małpowanie z angielskiego.\nAle nie ma od tego słowa liczby mnogiej...i tu jest pies pogrzebany ;]\nA czy słowo wszystkie w jakiejkolwiek formie nie jest wyrażeniem liczby większej niż jedne?\nNie dosyć, że to obuwniczy to jeszcze mają Adidasy z 4 paskami.\nObsługa w tym sklepie zakończyła edukację na poziomie 1kasy podstawówki..\nMacie sporo wspólnego ;D\nJeszcze się pytaj gdzie! :)\n@dodusia65, nie ma takiego słowa w języku polskim jak 'wszystka'...w tym przypadku słowo 'odzież' strasznie się gryzie w konfrontacji ze słowem 'wszystko' bo nie ma liczby mnogiej i nikt tego nie zmieni ;)\n@Czupur82, przykro mi, że tak niski poziom nauczania języka polskiego jest teraz w szkołach. Archaizmy, chociaż ich nie używasz, bo nie znasz, są także pełnoprawnym elementem języka.


LIPCOWY WYJAZD Z SAMADHI JOGA (TYLKO 40 KM OD WARSZAWY)\nWYJAZD:19-22 lipca (od czw do niedz)\nKameralnie i personalnie, a przy tym odpoczynek i czas dla ciebie\nMarta Haskins – Jestem założycielką Samadhi Joga, ale przede wszystkim nauczycielką jogi. Joga stała się dla mnie sposobem na życie w 2002 roku kiedy to po raz pierwszy zapisałam się na zajęcia Jogi w Sydney w Australii. W 2009 skończyłam w Sydney: “Yoga teacher training in Samadhi Joga”. Jestem certyfikowaną nauczycielką jogi oraz członkiem Międzynarodowej Organizacji Jogowej: RYS 200 Alliance Accredited. Uczyłam się Vinyasy pod okiem wyjątkowych australijskich nauczycieli jak Idit Tamir, Sue White, Katie Manitas (director of Jivamukti yoga studio in Sydney), Keith Kempis (music in Vinyasa). Język Sanskrytu przekazała mi Jannie Cover: profesorka Universytety of Sydney. Uczyłam się również w UK i tam otrzymałam w 2007 roku dyplom „Ashtanga yoga”.Rok 2006 dał mi możliwość nauczania jogi w Dubaju, a w 2005 roku otrzymałam „Diploma of yoga teacher the Kevala Center” w Londynie, UK.\nBarbara Maziarska – nauczycielka Jogi Kundalini – ukończyła kursy nauczycielskie jogi kundalini I i II stopnia (oba kursy certyfikowane przez KRI- Kundalini Research Institute w USA). Od stycznia 2008 roku prowadzi regularne zajęcia jogi kundalini w Warszawie. Praktykę jogi rozpoczęła w 2001 roku od hatha jogi (u Adama Bielewicza i Sławomira Bubicza) i tantra jogi (Ar Luczis Pustota). Od października 2007r. studiuje i praktykuje metodę uzdrawiania w tradycji Jogi Kundalini – Sat Nam Rasayan u nauczyciela i mistrza tej technologii – Guru Dev Singha. Ukończyła kursy 1 i 2 stopnia Sat Nam Rasayan.\nSamadhi Joga, www.kabatyjoga.pl, www.centrumjoga.pl marta.haskins@samadhijoga.pl . Tel. 516-601-400\nJEŚLI NIE MASZ CZYM DOJECHAĆ – Z WARSZAWY JEDZIE DUŻO OSÓB Z KTÓRYMI MOŻNA SIĘ ZABRAĆ


Dzisiaj jest 06 lip 2020, 11:37\nPostautor: Super_c » 13 sty 2020, 11:59\nDo odtwarzania obrazu w jakości 3D polecamy telewizory 43 cale. Znajdziesz je w atrakcyjnych cenach na Ceneo. Zapraszamy!\nPostautor: owsianka91 » 30 maja 2020, 23:31\nJa mam telewizor 3d i w ogóle nie korzystam z tej funkcji. Mam wykupione konto premium netflix i tak naprawdę nic więcej do szczęścia mi nie potzreba. W tygodniu nie oglądam telewizji, ale w weekend zawsze nadrabiam serialowe zaległości.\nPostautor: kwitek » 12 cze 2020, 11:18\nFirmy w 3D chyba za bardzo się nie przyjęły jednak na rynku. Kiedyś obejrzałem kilka filmów i chyba od ponad dwóch lat nie użyłem tej technologii.\nNawet zauważyłem że wielu producentów już nie dodaje tej technologii, do najnowszych modeli tv.\nPostautor: mitril » 25 cze 2020, 15:31\nja na na netfliksie mało oglądam, bo jak sobie kupiłam odpowiedni pakiet upc i to dzięki Pan wybierak taka rewelacja. Ceny super i do tego mam sporo kanałów i bardzo szybkie łącze internetowe


Krystian Wieczorek: Bieganie to energia, która porywa\nPo zakończeniu zdjęć, Krystian Wieczorek wraca do domu, zakłada biegowe buty i rusza na trasę. Jak sam mówi - nie wierzy w mistyczne przeżycia na siłowni, dlatego wybiera bieganie lub biegówki, by być blisko natury. Dzięki temu znajduje wyciszenie i psychiczne oczyszczenie.\n6 lat temu pokochałem narty biegowe. Zdałem sobie wtedy sprawę, że bez zwykłego biegania nie dam rady wypracować formy potrzebnej do biegówek. I tak sobie zacząłem truchtać. Myślałem, że resztki kondycji gdzieś mi zostały, ale po pierwszych 30 minutach treningu miałem kłopoty z wejściem po schodach do domu.\nNa szczęście mam kolegę biegacza, który trenował ze mną sztuki walki i zaczął biegać w maratonach. Powiedział: „Stary, zacznij od marszobiegów, kup porządne buty, dokładaj powoli nowe obciążenia”.\nW szczycie przygotowań do sezonu biegówkowego pokonywałem 10-12 km w wolnym tempie. Wszystko po to, żeby zbudować wytrzymałość i panować nad oddechem. Teraz walczę z kontuzją łąkotki i biegam około 30 minut bardzo spokojnie, by nie przeciążać stawu.\nŁapię dobrą energię\nBieganie, a w szczególności narty biegowe, to dla mnie rodzaj medytacji, modlitwy, wyciszenia. Szczególnie gdy jestem w terenie, czuję, że skomplikowane życiowe sprawy nagle się prostują. Totalnie się relaksuję. Nie myślę o 15 rzeczach naraz. Odcinam pracę, aktorstwo. Skupiam się na technice, oddechu, widoku, jednej przyjemnej myśli. Wracam wtedy psychicznie oczyszczony. Cały dzień jest potem naładowany dobrą energią. A mięśnie i kondycja wyrabiają się przy okazji.\nNie dla biegomięsa\nMam takie zdjęcie ze startu w Biegu Piastów, na którym stoję obok śmiertelnie poważnych i naładowanych testosteronem zawodników, którzy zaraz będą walczyć o życie. A tu stoi taki jeden uśmiechnięty, z bananem od ucha do ucha. Cieszyłem się po prostu, że tam jestem. W Biegu Piastów pokonałem 10 i 26 km. Byłem nieźle przygotowany.\nNajwiększym zaskoczeniem było dla mnie ciągłe wytrącanie z rytmu przez konieczność wychodzenia z toru przy wymijaniu. Trochę mi to przeszkadzało i musiałem się do tego przyzwyczaić na trasie. Za co kocham to miejsce i bieg? Siedzę sobie kiedyś w schronisku Orle w Izerach, kiedy trwały jeszcze inne starty w ramach Biegu Piastów. Aż tu nagle wpada spocony gość z numerem startowym, parujący jak po wyjściu z sauny. Zamawia herbatę, jakieś jedzenie i spokojnie konsumuje.\nPotem przypina narty i rusza dalej do mety. Mój idol! Nie chciałbym nigdy przekroczyć granicy średnio zaawansowanego amatora, który całe życie podporządkowuje startom. Mam wrażenie, że często ci ludzie tracą radość ze sportu. Pojawia się napięcie, przekleństwa na trasie: „Spadaj mi stąd!”. Takie biegomięso. Zatracili przyjemność i dystans, a przecież to nie ich zawód. Staram się złapać balans, bo amator to miłośnik.\nLepiej mieć dystans\nBiorę udział w biegach masowych, bo to święto biegaczy. Oglądasz się za siebie, a tam po horyzont ludzi. Kumuluje się tak olbrzymia energia, która porywa. Szanuję pobijających życiówki, ale bliżej mi do mających wszystko w pompie i biegnących dla beki, np. ciekawie przebranych.\nNiesamowity bieg sylwestrowy organizują w Jakuszycach. Ludzie na totalnym luzie przebrani za mikołajów, choinki, obwieszeni światełkami biegną o północy. Uśmiech i dystans w sporcie – to lubię.\nKrystian Wieczorek, 40 lat, aktor. Gra w serialu „M jak miłość” i na deskach teatrów. Wystąpił m.in. w produkcjach „Czas honoru” i „Miłość nad rozlewiskiem”.


alaska mlaska: OMLET Z 'THE BRICK'S HOUSE'\nOMLET Z 'THE BRICK'S HOUSE'\nThe Brick, bar należący w serialu do Hollinga Gustafa Vincoeura, istnieje naprawdę i ma się dobrze. W rzeczywistości mieści się w Roslyn w stanie Waszyngton i jest najstarszym barem w tym rejonie, działającym nieprzerwanie od 1889 roku.\nSerwują tam burgery, sandwiche i steki, czyli to, co tygryski lubią najbardziej. W Przystanku obok charakterystycznych amerykańskich potraw zdarzały się innowacje spontanicznie (lub przypadkowo) wprowadzane przez hardego kucharza Dave'a i oczywiście nieposkromionego geniusza kuchni - Adama (prototyp Gordona Ramseya). Jednak tym razem mamy typowy 'breakfast special' - składany omlet z nadzieniem z pomidorów i grzybów.\n'An omelette is like a package. It's a fluffy thing with a surprise in the middle.'\nkilka kropel Tabasco (lub innego ostrego sosu - opcjonalnie)\n1/4 szklanki pokrojonych i lekko przesmażonych pieczarek (lub innych grzybów)\n2 plastry sera żółtego (w oryg. American cheese, czyli taki typu Hochland w plasterkach)\n1. W misce roztrzepujemy jajka, dodajemy sól, pieprz, Tabasco, mieszamy.\n2. Na patelni rozpuszczamy masło. Gdy już się pieni wlewamy jajka. Gdy nieco się zetną chwytamy patelnię i manewrując nią w różne strony rozprowadzamy płynną cześć jajek (chodzi o to, żeby ze środka rozpłynęły się ku brzegom patelni - wówczas całość usmaży się równomiernie). Dodajemy grzyby i pomidory. Smażymy, aż omlet całkowicie się zetnie.\n3. Układamy ser na omlecie, składamy go na pół i od razu podajemy.\nkategoria: naleśniki bez szpinaku, Przystanek Alaska, The Northern Exposure Cookbook


Osobista biografia Urszuli Dudziak w Trójce! - Trójka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 22.03.2012 14:00\nMika Urbaniak i jej ojciec Michał, Bobby McFerrin oraz Jerzy Kosiński to tylko kilku bohaterów niezwykłej autobiografii, która - w autorskiej interpretacji - zagości w sobotniej adudycji Piotra Metza "Lista osobista".\nUrszula Dudziak o kulisach powstawania jej autobiografii\n"Wyśpiewam wam wszystko" - ten tytuł nabiera szczególnego znaczenia w odniesieniu do książkowego debiutu wybitnej jazzmanki, w wersji na audiobooku. Artystka bowiem nie tylko sama czyta swoje wspomnienia, lecz także wzbogaca je wokalnymi wstawkami. Ale i książkowe wydanie odbiega od stereotypowej autobiografii. To właściwie zbiór 120 krótkich anegdot i scenek wybranych z bogatej biografii Dudziak. A już dziś artystka zapowiada liczne kontynuacje, dotyczące najważniejszych momentów oraz osób w jej życiu.\nW minioną sobotę Urszula Dudziak opowiedziała Piotrowi Metzowi o kulisach powstawania niezwykłej książki - zapraszamy do wysłuchania rozmowy.\nW najbliższej "Liście osobistej" zaprezentujemy pierwszy fragment nagrania autobiografii, opowiedzianej i wyśpiewanej głosem samej artystki.\nPonadto w sobotę po godzinie 19.00 zapraszamy do wzięcia udziału w plebiscycie na najważniejsze polskie przeboje lat 90.\nZobacz więcej na temat: Jazz Jerzy Kosiński Michał Urbaniak Mika Urbaniak Urszula Dudziak\nMichał Urbaniak: wolności nauczyłem się w Polsce\nOstatnia aktualizacja: 05.03.2012 11:00\n- Samo granie jazzu było dla mnie rodzajem protestu – mówił w Dwójce znakomity muzyk.\n28'17 Michał Urbaniak: wolności nauczyłem się w Polsce\n- Większą część życia, zwłaszcza w Nowym Jorku, w okresie komputeryzacji (byłem jednym z pionierów), grałem na wszystkim. Mam cztery płyty nagrane samodzielnie, grałem na keyboardach, saksofonach, skrzypcach. Nie wstydzę się tego. Ale nowe rzeczy zrobiłem na skrzypcach - mówił w Dwójce Michał Urbaniak.\nZ saksofonistą Zbigniewem Namysłowskim, Michał Urbaniak był w pewnym okresie bardzo blisko, "byliśmy jak bracia syjamscy". To była przyjaźń budowana na fascynacji muzyką.\n- Był dla mnie wzorem, powodem przeniesienia się do Warszawy. Był moim pierwszym band leaderem, a ja przez trzy lata najmłodszym członkiem jego zespołu - opowiada jazzman.\nStylistyka, jaką grali, w naturalny sposób ulega zmianom. Jednak Michał Urbaniak potrafi podać dość ścisłą datę przełomu w swojej drodze twórczej.\n- W okolicach roku 1971 postanowiłem przestać być purystą jazzowym. Pochodzę z innego kraju, choć całe życie czułem się nowojorczykiem, więc dlaczego w tym wielonarodowym tyglu nie uwolnić "słowiańskiej duszy"? Stąd się wzięły skrzypce, stąd trochę motywów ludowych… mam około 20 kompozycji w stylu ludowym.\nW audycji Magdaleny Juszczyk Michał Urbaniak mówił między innymi o stosunku do tradycji i nowoczesności, do krytyków muzycznych, o znaczeniu Milesa Davisa, a także o tym, za co skrzypek ceni hip-hop, a za co smooth jazz. Zapraszamy do wysłuchania audycji.\nMichał Urbaniak to multiinstrumentalista, gra również na saksofonie. Gry na tym instrumencie uczył się samodzielnie. Zwykł mówić, że skrzypce to jego żona, saksofon - kochanka.\nNaukę gry na skrzypcach rozpoczął w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w 1961 r. W owym czasie podjął współpracę z Jazz Rockers Zbigniewa Namysłowskiego. To z tym zespołem debiutował w 1961 r. na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Jazzowej "Jazz Jamboree" w Warszawie. Przez dwa lata od 1962 r. grał w Kwintecie Krzysztofa Komedy. Od 1965 r. przez trzy lata pracował za granicą, głównie w Skandynawii, a na początku lat 70. wyjechał do Nowego Jorku. Zanim to nastąpiło, nagrał ze swoim zespołem w 1970 r. pierwszy zagraniczny album "Parathyphus B". Z grupą, którą współtworzyli m.in. Adam Makowicz, Czesław Bartkowski, Andrzej Dąbrowski i Urszula Dudziak, występował na "Jazz Jamboree" i kilku festiwalach europejskich.\nPożegnalny koncert przed wyjazdem do Stanów Michał Urbaniak zagrał wraz ze swoją żoną Urszulą Dudziak w 1973 r. Ich zachodnioniemiecka płyta "Super Constellation" wydana została w Stanach Zjednoczonych, zatytułowano ją tam "Fusion". Columbia wydała też kolejne albumy muzyków: "Atma" oraz "Fusion III" i one przyczyniły się do sukcesu, jaki Michał Urbaniak odniósł wraz z Urszulą Dudziak w Ameryce.\nZespół The Michal Urbaniak Fusion istniał od połowy lat 70. do 1989 r., nagrywał płyty, koncertował w klubach i na festiwalach. Jazzman wielokrotnie jeździł z nim w trasy koncertowe po Europie.\nMichał Urbaniak współpracował z największymi osobistościami jazzu, do nich zaliczyć należy George'a Bensona, Wayne'a Shortera, Marcusa Millera, Joe Zawinula, Rona Cartera, Billy'ego Cobhama, Herbie Hancocka, Kenny'ego Garretta, Jaco Pastoriusa. Miles Davis zaprosił Michała Urbaniaka do współpracy przy płycie "Tutu" w 1986 r.\nTen rok był dla naszego gościa przełomem w kontaktach z Polską, przyjechał i zagrał ze swoim amerykańskim zespołem na "Jazz Jamboree". Był to pierwszy od trzynastu lat pobyt muzyka w kraju.\nZnacząca jest też jego muzyka komponowana dla teatru i kina. Mariusz Treliński zaprosił kompozytora do współpracy przy filmie "Pożegnanie jesieni"(1990 r.), a Krzysztof Krauze przy "Długu" (1999 r.). W programie "W Dwójce raźniej" rozmawiamy o pracy przy filmach, którą nagrodzono dwukrotnie na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, chodzi muzykę do filmu Andrzeja Czeczota "Eden" z 2003 r. i Krzysztofa Krauzego "Dług".\nPo opublikowaniu w ubiegłym roku książki Andrzeja Makowieckiego "Ja, Urbanator. Awantury muzyka jazzowego" krążą pogłoski o planach Michała Urbaniaka, by z kinem związać się w jeszcze jeden, być może zaskakujący, sposób.\nDo dyspozycji słuchaczy zostawiamy adres mailowy:wdwojcerazniej@polskieradio.pl.\nZobacz więcej na temat: Jazz Michał Urbaniak Urszula Dudziak POLSKA Warszawa Europa\nPodrywam publiczność jak mężczyzn\nOstatnia aktualizacja: 02.03.2012 20:00\n- Gdy wychodzę na scenę obdarowuję ludzi czymś tak specjalnym, kojącym, jak terapia. A jednocześnie podrywam, bo publiczność jest dla mnie uosobieniem mężczyzny i chcę, by się we mnie na zabój zakochała - opowiada w Trójce Urszula Dudziak.\n44'14 Urszula Dudziak w "Godzinie prawdy"\n- Gdy miałam 4 lata dostałam od rodziców akordeon, założyli mi go na ramiona i ze słuchu zaczęłam grać "Wśród nocnej ciszy". Mama zawsze mówiła, że w każdym domu powinno być pianino i biblioteka i tak było u nas - Urszula Dudziak mówiła w Trójce o wydarzeniach, które ukształtowały jej charakter i pozwoliły pokochać muzykę. - Gdy miałam 14, może 15 lat usłyszałam po raz pierwszy w radio Willisa Conovera, to była audycja Voice of America "Godzina Jazzu". Od tamtej pory wiedziałam co chcę robić.\nJako 16-latkę przesłuchał ją i zaprosił do współpracy Krzysztof Komeda, który akurat przebywał w Zielonej Górze. - W moim życiu przypadek gra ważną, jeśli nie najważniejszą rolę, bo jak tłumaczyć to spotkanie z Komedą? - zastanawia się i dodaje, że podobnie było z pierwszym mężem - Michałem Urbaniakiem.\nWspólnie podróżowali i koncertowali w Europie, tak kształtowała się ich muzyka. W 1973 roku, już jako małżeństwo wyjechali do Stanów Zjednoczonych, gdzie urodziły się ich dwie córki.\nPytana, czy ma poczucie magii swojego głosu odpowiada Michałowi Olszańskiemu: - Jeśli mam powiedzieć prawdę, a nie "ściemniać", to uważam, że mam coś tak specjalnego, tak niesamowitego, nie tylko w głosie, ale cała moja energia jest zupełnie nieprawdopodobna, ja to wypracowałam - podkreśla i przypomina, że musiała oduczyć się fałszywej skromności. Nie zawsze była pewną siebie osobą. Jak przyznaje, przez długi czas na pochwały reagowała zaprzeczaniem, na wysokie miejsca w rankingach strachem. - Po pewnym czasie zrozumiałam, że nie tędy droga, że tego typu skromność świadczy o słabości i podważa czyjeś oceny - wyjaśnia.\nPo rozwodzie z Michałem Urbaniakiem przeżyła załamanie, ale świadomość, że są dzieci, pomogła jej się podnieść. - W 1985 roku po 13-letniej nieobecności w Polsce przyjechałam tu z Bobbym McFerrinem i zaśpiewaliśmy w duecie w Sali Kongresowej. To był bardzo ważny moment w moim życiu, bo uwierzyłam, że będę śpiewać i że jestem ok - wspomina wokalistka.\nA potem był czas nowego związku, w którym rozkwitła. - To, że ja się dziś tak fantastycznie się czuję i wyglądam, zawdzięczam Jurkowi. Kosiński był miłością mojego życia, kochałam go do szaleństwa, tego się nie da opisać, ale spróbuję zmierzyć się z tym tematem w przyszłości - zdradza myśl o napisaniu książki o latach spędzonych z Kosińskim.\nTymczasem zapraszamy do przeczytania biografii artystki "Wyśpiewam Wam wszystko", która ukazała się 1 marca pod patronatem Trójki.\nO tym jak się czuje dziś, gdy z dumą przyznaje się do swoich 68 lat oraz planach na przyszłość Urszula Dudziak opowiadała w "Godzinie prawdy". Zapraszamy do wysłuchania całej audycji!\nZobacz więcej na temat: Jazz MUZYKA Urszula Dudziak wybrane dzieci Europa Krzysztof Komeda Zielona Góra\nOstatnia aktualizacja: 07.03.2012 14:00\nSłynna wokalistka jazzowa opowiedziała w czwórkowej "Stacji Kultura" o wydanej właśnie autobiografii i zdradziła plany stworzenia własnej opowieści o twórcy "Malowanego ptaka".\n06'11 Urszula Dudziak: Piszę jak Jerzy Kosiński\n"Wyśpiewam wam wszystko" - ten tytuł nabiera szczególnego znaczenia w odniesieniu do książkowego debiutu Urszuli Dudziak w jego wersji na audiobooku. Artystka bowiem nie tylko sama czyta swoje wspomnienia, lecz także wzbogaca je wokalnymi wstawkami.\nAle i książkowe wydanie odbiega od stereotypowej autobiografii. To właściwie zbiór 120 krótkich anegdot i scenek wybranych z bogatego życia Dudziak. - Z pomysłem autobiografii noszę się od dziesięciu lat, a więc dłużej niż Stańko czy Urbaniak - wyjaśnia gość Kuby Kukli i Kasi Dydo. - Na początku było kilkaset godzin wywiadów przeprowadzonych przez moją córkę Kasię. Ten anglojęzyczny materiał postanowiłyśmy jednak na razie zachować z myślą o rynku amerykańskim. Potem zaczęłam przeglądać moje pamiętniki i okazało się, że książka musiałaby mieć z 4000 stron. W końcu Kasia przekonała mnie do formy krótkich opowiadań i dalej wszystko poszło jak z płatka.\nProblem w tym, że "Wyśpiewam wam wszystko" stanowi zaledwie skromny wycinek bogatej biografii jednej z najważniejszych polskich jazzmanek, która 20 lat spędziła na scenie nowojorskiej, dzieląc losy z takimi znakomitościami, jak Jerzy Kosiński, Miles Davis, Sting, czy Herbie Hancock. - To żadne podsumowanie - deklaruje Dudziak. - Ja po prostu wzięłam olbrzymi kosz ze zdjęciami i wysypałam jego zawartość na równie wielki stół.\nArtystka porównuje strukturę swojej autobiografii do zbioru "Steps" Jerzego Kosińskiego (prywatnie: jej wieloletniego partnera życiowego), o którym mówiono, że każde z zawartych w nim opowiadań dałoby się rozwinąć w samodzielną powieść. Dudziak nie zamierza zresztą zakończyć swojej pisarskiej przygody na "Wyśpiewam wam wszystko". Z kilku kolejnych zaplanowanych tomów jeden ma być poświęcony wyłącznie Kosińskiemu: -To był niezwykły człowiek. Dziś pokazuje się głównie jego ciemne strony. Dlatego ja chciałabym przyjąć jasną, a zarazem intymną i kobiecą perspektywę.\nZachęcamy do wysłuchania całej rozmowy z Czwórkowej "Stacji Kultura".\nZobacz więcej na temat: Jazz Jerzy Kosiński Kasia Dydo kuba kukla Sting Urszula Urszula Dudziak