Shadowhunters PBF :: Świat Przyziemnych :: Griffith Park\nby Giovanni Alvarez on Czw Lip 16, 2015 1:23 am\nby Vesna Popovska on Nie Sie 23, 2015 11:50 pm\nDziewczyna nie wiedziała, jak się tam znalazła. W zasadzie nie było to nic dziwnego, bo stworzenie to często dawało swym myślom galopować, zapominając o całym bożym świecie. Obudziła się dopiero teraz, kiedy w końcu nadepnęła na swoją własną, rozwiązaną od dłuższego czasu sznurówkę. Wykonała piękny, klasyczny upadek, otarła z kurzu obolały nos i łezkę z oka, po czym rozejrzała się, ciekawa, czy ktoś był owego wyczynu świadkiem. Na szczęście była sama.\nPodniosła się, poprawiła spodnie i okropny w jej mniemaniu ogon, zawiązała niesforną sznurówkę. Zakończyła piękną kokardą (naprawdę była świetna, taka symetryczna!) i zobaczyła przed sobą... skarpetkę zwisającą z krzaka. Wciągnęła z podnieceniem powietrze, sięgnęła po patyk, po czym podniosła za jego pomocą upatrzoną zdobycz. Trochę była brudna, ale można było dostrzec na niej wzorek w płatki śniegu i renifery.\nJaka historia mogła się za tym kryć?!\nMoże zgubił ją jakiś biedny człowiek, który przez Urząd Skarbowy stracił cały swój dorobek, ze smutku przepił swe ostatnie pieniądze, po czym przeszedł całe LA gubiąc kolejne części garderoby, po czym popełnił samobójstwo?\nŚwiąteczny wzorek... może jakiś człowiek zmuszony był spędzić sam Boże Narodzenie, przepił majątek, zgubił ubrania i popełnił samobójstwo?\nA może przechodził tędy indywidualista, który lubił staromodne skarpetki. Jak to się mówi...? Hipster? Uważał się za lepszego od innych, kochał czystość i nienawidził zwierząt... Matka Ziemia go ukarała i stado wściekłych nietoperzy uniosło go w przestworza?\nA może ten człowiek ma się całkiem dobrze, ale to była jego ulubiona skarpetka i teraz za nią tęskni?\nBez znaczenia. - pomyślała. Przecież wszyscy dążymy do tego samego. Każdy człowiek, "Stwór" czy choćby ta nieszczęsna skarpetka.\nO dziwo, w tej chwili jej myśli nie były dla niej ani trochę smutne, raczej rzeczowe i całkiem optymistyczne. Nawet prawie się uśmiechnęła! Pozwoliła sobie snuć kolejne historie krążące wokół samotnej skarpetki w mroku lasu. Potencjalny przechodzeń mógł zobaczyć, jak dźga średniej długości patykiem leżący na ziemi kawałek materiału z wyrazem wielkiego skupienia na twarzy, jak ośmiolatek wyrzuconą na brzeg morza meduzę.\nTo mój personalny faworyt wśród postów i oficjalnie dostajesz pochwałę za niego xD jest fantastyczny!\nby Gilbert Renoir on Pon Sie 24, 2015 12:19 am\nTak, krew była tym, czego definitywnie teraz potrzebował. W ciągu ostatniej doby jadł, jednak sporo jej stracił przez... Przez uczucie zakochania. Groźny, bezwzględny wampir zakochał się, przez co płakał, a jego martwe serce szybciej marnowało bezcenny, życiodajny płyn. Wiedział, że pod wieczór będzie rozdrażniony, jak kobieta z okresem. W międzyczasie nerwowo pił kawę - oczywiście z filiżanki, z której wcześniej pił Johann. Naczynie stało się dla niego bezcennym reliktem, czymś, czego dotykały słodkie usta mężczyzny, które z taką gracją wypowiadały "nienawidzę cię" i "chcę cię zabić". Gilbert uwielbiał wysłuchiwać słodkich słówek, jakie w jego stronę kierował jego cudowny Pan Łowca.\nPo zmroku wyczołgał się z domu, lekko zamroczony spożytą ilością kofeiny. Jego zmysły, z naciskiem na węch, nie do końca działały tak, jak powinny, co też go lekko irytowało, ale dało się przeżyć... Albo nie przeżyć. Haha, żarcik. Zabawnie i śmiesznie. Gdzie to on nie był, kiedy wychodził na zewnątrz! Był wszędzie, ot, tropił trochę zanikający z wolna wśród obrzydliwych, cuchnących Przyziemnych zapach upragnionego od tak dawna mężczyzny, jednak niezbyt dobrze mu to wychodziło. Musiał chyba nieco przystopować z jedzeniem i napojami zwykłych ludzi, a skupić się na tym, co bez problemu przyswajał.\nW końcu jego nogi doprowadziły go do spornego obszaru Parku Griffitha, wielkiej, bezkresnej zieleni w tym niesprzyjającym zbytnio naturze i czystości mieście. Czy lubił tu przebywać? Prawdopodobnie tak, można było tak przypuszczać.Nie było to najgorsze miejsce tego typu, jednak bywał w piękniejszych parkach w czasie swego długiego życia. Oczywiście, jak to on, nie trzymał się chodników i ścieżek, bo po co? Nędzne, nietrwałe twory ludzi nie będą mu mówiły, jak ma żyć, o nie!\nMyśląc nieprzerwanie o łowcy, w pierwszej chwili nie zauważył maleństwa, które... Klęczało na ziemi i dźgało jakieś zwłoki wiewiórki, czy innego lemura madagaskarskiego... Wróć, to była jednak tylko skarpeta. Gilbert uniósł pytająco brwi, jednak milczał. W milczeniu też podszedł do stworka, prowadzony jak po sznurku pragnieniem krwi. Po chwili klęknął obok niej i przez chwilę badał wzrokiem jej szyję, wszak damy, nawet te maleńkie, gryzie się właśnie tam, wtedy im miło podobno jest.\n- Nie boisz się Wilka, Kapturku? - Spytał pozornie radośnie, szczerząc się szeroko.\nby Vesna Popovska on Pon Sie 24, 2015 1:08 am\n...a może był to jakiś cenny artefakt, ukryty pod postacią zużytej skarpetki? Czegoś takiego nikt nie odważyłby się podnieść. Tylko naprawdę śmiały odkrywca posunąłby się tak daleko, żeby ściągać brudne skarpety z krzaków. Wielkie poświęcenie musiało się wiązać z wielkimi korzyściami! Może jeśli zrobi z tego amulet... może wróci jej choć odrobinę magii? Tylko idąc tą logiką najcenniejsze artefakty musiałyby kryć się pod postacią zużytych podpasek i prezerwatyw, których w każdym parku nie mogło zabraknąć. Na takie poświęcenie nie była w stanie się zdobyć.\nKiedy poczuła ruch powietrza za sobą i usłyszała obcy głos, prawie dostała zawału. Nadal przyklękając obróciła się gwałtownie w jego stronę i znowu przewróciła, tym razem na plecy. Patyk miała cały czas w dłoni, a obracając się, niechcący czubkiem zahaczyła o skarpetę. W rezultacie siedziała teraz na ziemi, w geście obronnym wyciągając przed siebie patyk z brudną częścią odzienia na jego czubku. Skarpeta zwisała na badylu kilkanaście centymetrów od twarzy obcego przybysza.\n- Ka-kaka-ka-kapturku? - wyjąkała, próbując odzyskać kontrolę nad oddechem. Tak się nie robi! Nie zachodzi się ludzi od tyłu i nie zaczyna rzucać tekstami rodem z bajek! Można sobie tyłek strzaskać! Ze strachu wpaść prosto w bagno lub ruchome piaski i wrócić do Matki Ziemi! A jeśli chodzi o zachodzenie od tyłu i gadanie o bajkach... - Jest pan pedofilem?\nPytanie wyrwało jej się po raz kolejny zupełnie bez pomyślenia. Nawet nie zdążyła pomyśleć o czym myśli! Od razu po zadaniu go zakryła usta dłonią i spojrzała na Gilberta z przerażeniem. No nawet gdyby wcześniej nie chciał jej nic zrobić, to teraz dała mu jakiś powód.\n- Znaczy, na pewno nie! Przepraszam! Pierdoła ze mnie. Nie może pan być, nie ma pan wąsa. I pewnie ma pan normalne, nowoczesne imię, prawda? Ja mam na imię Vesna. Ja nic nie zrobiłam tej skarpetce, ona już taka była! Może szuka właściciela? Pan jest właścicielem? Może jest pan hipsterem? Wtedy przyda się panu taka biedna, porzucona skarpetka...\nNie odpowiedziała przybyszowi na pytanie, za to wyrzuciła z siebie całą porcję bezsensownych zdań w ramach obrony. Takie zachowanie wyraźnie świadczyło, że się wystraszyła, nie musiała więc odpowiadać. Nadal siedziała z patykiem ze skarpetką w dłoni.\nby Gilbert Renoir on Pon Sie 24, 2015 4:26 pm\nNie spodziewał się, że aż tak ją wystraszy, szczerze mówiąc. W pierwszej chwili z jego ust wydobyło się ciche prychnięcie, symbolizujące rozbawienie. Ba, nawet uśmiechnął się szerzej, ale... Ale to tylko do chwili, gdy ta zaczęła machać mu ohydną skarpetą przed twarzą. Cofnął się z wyrazem odrazy i niesmaku na twarzy i sam o mało się nie przewrócił. Wolałby tego uniknąć, nie lubił za bardzo się brudzić ani podrzeć sobie o tą ziemię portek, bo potem musiałby iść z takimi rozwalonymi do domu, a jeszcze przecież nic nie zjadł.\n- Jestem Gilbert, a pedofilem może i byłem, zanim to się stało nielegalne. - Odpowiedział z godnością, końcówkę wypowiadając z nutką lekkiego marudzenia na nowy, dziwaczny system. Ale to też nie było tak, że w totalnych bachorach gustował, o nie. Po prostu kiedyś długość życia była inna... I tak dalej.\nPodniósł się z ziemi i otrzepał, ot, na wypadek, gdyby jednak się trochę przez to wszystko pobrudził. Miał nadzieję, że tak się nie stało, no i podobnie zresztą prezentowała się kwestia ciała dziewczyny. Pył w ustach nie był niczym przyjemnym dla wampira.\n- Co znaczy "hipster"? - Spytał, a jego brew nieznacznie powędrowała do góry. Pewnie kolejne dziwne, slangowe słowo dzieciarni, którego i tak nie zrozumie, bo i po co... Za kilka kolejnych lat znowu im się zmieni.\n- Nie potrzebuję tego, a ty przestań gadać, bo się głodny tak w cholerę robię... - Powiedział niby luźno, przesuwając przy tym czubkiem języka po wysuniętych już nieco kłach. Wyciągnął do niej dłoń, chcąc pomóc jej wstać. Pociągnął dziewczynę do góry i objął ją w talii jedną ręką. Żałował, że dziś będzie musiał obejść się bez walorów zapachowych swojego posiłku, ale jakoś to przeżyje.\n- Zaboli tylko przez chwilkę, ale się nie rzucaj. - Zamruczał cicho tuż przy jej uchu, po czym ucałował skórę na jej szyi i wbił w nią kły. Tylko... Ona nie smakowała jak Przyziemny, ani tym bardziej jak Nefilim. Od razu oderwał się od niej i odsunął, jakby to ona planowała zrobić krzywdę jemu. Oczyścił językiem zęby, drżąc od okropnego smaku, kojarzącego mu się z trucizną. Splunął gdzieś w krzaki i obrzucił ją oskarżycielskim spojrzeniem.\n- Kto cię na mnie nasłał, co? Czemu chciałaś mnie zatruć? - Spytał, robiąc krok do tyłu. Wydawało mu się, że wrażenie, jakie młoda sprawiała na początku, nagle prysło. Musiała być jakąś płatną zabójczynią albo psychopatką z sąsiedztwa!\nby Vesna Popovska on Pon Sie 24, 2015 5:14 pm\nKompletnie nie zrozumiała, o co chodziło mężczyźnie. Że niby kiedy to było legalne? Dosłyszała coś na kształt zawodu w jego głosie. Taki peszek, sama już nie zaliczała się do obiektów zainteresowań pedofilów przez wzgląd na swój wiek, ale ze względu na swój wzrost nadal mogła zostać wzięta za coś młodszego, niż w rzeczywistości. Może zanim się obróciła myślał, że jest młodsza, i teraz mu smutno. A może przyjechał zza granicy, z jakiegoś kraju, gdzie pedofilia to coś zupełnie normalnego? A może podróżuje w czasie? A może jest jednym z... nich... Prawie zauważalne pytajniki wokół jej głowy zaczęły powoli przeistaczać się w zrozumienie na jej twarzy.\nNagle znalazła się w pionie i przez chwilę próbowała zrozumieć, co się stało. Ruch był tak szybki, że ledwo go zarejestrowała. Przed oczyma ciągle miała przesuwający się po charakterystycznych kłach język. Miała rację. Tylko co robić?! Co robić?! w kieszeni miała ten głupi, stary scyzoryk, ale wątpiła, by udało jej się obronić za jego pomocą. Ucieczka też nie wchodziła w rachubę, trzymał ją w talii, a do najsilniejszych nie należała. Zastygła więc w oczekiwaniu, modląc się, choć w zasadzie nie wiedziała do kogo. Najprawdopodobniej do Matki Natury, która niedługo weźmie ją do siebie...\nUsłyszała jego pomruk tuż przy swoim uchu, więc zacisnęła z całej siły oczy i cała zesztywniała ze strachu. Nie mogła nawet ruszyć palcem. Spodziewała się od razu kłów, więc dotyk ust bardzo ją zdziwił. Kiedy na ułamek sekundy rozluźniła mięśnie, nadeszło oczekiwane ugryzienie.\nZ jakiegoś powodu wampir odskoczył prawie tak nagle, jak ją ugryzł i zaczął pluć i patrzyć na nią z wyrzutem. Najwyraźniej nie przypadła mu do gustu. Zamiast poczuć ulgę, jakoś... poczuła się śmiertelnie urażona.\n- Nie wiem, kim jesteś. Sam sobie to zrobiłeś. Było nie gryźć obcych w lesie! - Powiedziała oburzonym tonem, pod wpływem kilkusekundowego przypływu odwagi. Poczuła, że ogon znowu jakoś niewygodnie leżał, wyciągnęła więc jego końcówkę i zakręciła nim, odsunąwszy się od Gilberta na jakieś cztery metry. - Ha!\nOdwaga jednak szybko się skończyła. Gdyby tylko była jakąś czarownicą... cała obrona, jaką dała jej Matka Natura, polegała na tym obrzydliwym smaku jej krwi. No, potrafiła też zagadać niektórych ludzi na śmierć. Ale teraz to się chyba nie uda.\nA co do tej psychopatki z sąsiedztwa... ha...\nby Gilbert Renoir on Pon Sie 24, 2015 5:59 pm\n- O nie, nie, nie, nie. Ty mi to zrobiłaś. JOHANN, GDZIE JESTEŚ?! NAJPIERW MNIE ODRZUCASZ A TERAZ CHCESZ MNIE ZABIĆ?! JAK MOŻESZ BYĆ TAK OKRUTNY, CO?! A NIECH CIĘ, JOHANNIE PANIE ŁOWCO! - Wykrzyknął, unosząc ręce do nieba. Zemści się za to, Johann nauczy się, że nie można pogrywać z uczuciami tak starych i potężnych wampirów, jak Gilbert.\n- Skąd miałem wiedzieć, że jesteś trutką na uczciwych, wampirzych obywateli?! No kuuurwa, jak to tak można! Szarlataństwo, szok i niedowierzanie! - Wciąż jazgotał, łażąc w kółko przez dłuższą chwilę. W końcu jednak doszło do kolejnego ataku na jego szanowną osobę: spomiędzy zdradliwych, perfidnych drzew wyleciała prosto na niego przerażająca, okropna i bezlitosna sowa. Wrzasnął niesamowicie piskliwym jak na siebie głosem i podskoczył aż.\n- Czemu dosłownie wszystko chce mnie zabić?! - Bo oczywiście to nie było tak, że ptak wystraszył się jego wrzasków i chciał uciec przed ich źródłem. Niespodzianka: to też było winą Johanna! Jak wszystko, co przytrafiało się Gilbertowi w ostatnim czasie!\nWampir obejrzał się na dziewczynę. Miała ogon? Po co jej ogon? W sumie, fajnie byłoby mieć ogon. Do merdania byłby całkiem w porządku, to spuszczania wiekuistego, puszystego wpierdolu jeszcze lepszy!\nAle... Ale zaraz, przecież kto miał ogony w świecie cieni? Czarownicy i część mieszkańców Dworów. O kurwunia. Wampir drgnął nerwowo. Dziewucha może zrobić jakieś magiczne czary mary chuju muju i raz-dwa rozwalić Gilberta jakimś głupim światłem czy czarodziejskim ogniem. I co wtedy będzie? Kto wtedy będzie dokuczał Johannowi, co?!\n- Ty... Tylko nie magikuj mi tu, co? Nie mogę ci zrobić krzywdy, więc nie rób też mi, corect*? Jestem niegroźnym dla ciebie krwiopijcą, więc schowaj miecze świetlne, Patrzę Niebochodzi, okej? - Uniósł niewinnie dłonie, by pokazać, że rzeczywiście nie ma złych zamiarów co do niej. Taki niewinny i miły był przecież..!\nby Vesna Popovska on Pon Sie 24, 2015 9:01 pm\nTeraz wampir zaczął jazgotać, a ona tym bardziej nie wiedziała, co ze sobą począć. Gdyby "WTF" potrafiło wychodzić z człowieka i stawać koło niego, wokół Vesny stałoby teraz co najmniej ośmiu wielkich, bardzo zdziwionych stworów. W zasadzie nie staliby spokojnie, tylko biegali wokół niej machając bez ładu i składu kończynami.\nTakie rzeczy właśnie produkował mózg dziewczyny z oślim ogonem w ręce.\nGilbert zdawał się być w tej chwili bardzo zdezorientowany, tym bardziej, kiedy zaczął wrzeszczeć na bogu ducha winną, przerażoną sowę. Może to dobra pora, by brać nogi za pas? Ciężka sprawa, nawet jeśli teraz ma przewagę, to jak tylko wampir się ogarnie może wpaść w jego sidła. A wtedy może być już naprawdę wkurzonym Panem Kąsającym Świrem. Nawet, jeśli nie zabije jej w tradycyjny sposób, nie miała pojęcia, jakie zdolności posiadał. Mógł jej zrobić krzywdę na wiele sposobów. Rzucanie się na oślep może mieć zgubne skutki.\nWampir spojrzał na ogon w jej ręce, a wyraz jego twarzy zdradził, że dokładnie przetrawiał zdobytą właśnie informację. Genialny pomysł wpadł jej do głowy na chwilę przed tym, jak Gilbert doszedł do wygodnych dla dziewczyny wniosków.\nUłożyła dłonie w taki sposób, jakby miała zaraz wykonać za ich pomocą wyjątkowo skomplikowaną figurę, a na twarz przyjęła bojowy wyraz.\n- Sam to zacząłeś - gryząc mnie. - Powiedziała głośno i stanowczo. Zrobiła krótką pauzę, zastanawiając się nad czymś. - To było bardzo, bardzo niemiłe.\nKierowana kolejnym nagłym przypływem odwagi, zbliżyła się odrobinę do wampira, dłonie nadal trzymając w taki sposób, jakby zaraz miała użyć magii.\nMoże się wystraszy na tyle, że sobie pójdzie?\nby Gilbert Renoir on Pon Sie 24, 2015 10:05 pm\nPark Griffitha od zawsze miał reputację mrocznego, tajemniczego miejsca, przepełnionego nieprzyjemnymi istotami. Szczególnie, gdy zbliżał się zmrok, tak, jak teraz. Dzikie wrzaski wampira wywołały z lasu coś gorszego, niż on sam. Przewalając kolejne drzewa po terenie parku przechadzała się wielogłowa bestia, zwabiona okrzykami bojowymi krwiopijcy. Piekielna istota zbliżała się do Gilberta i Vesny, wychwytując czułymi nozdrzami ich zapachy. Jej kroki były słyszalne, podobnie zresztą jak niskie, gardłowe pomruki i syk.\n- Sama do chuja pana jesteś w tej chwili niemiła, no! - Powiedział, robiąc kolejny krok w tył, byleby zwiększyć możliwie odległość między nimi. Nie wierzył do końca w to, że mogła mu cokolwiek złego zrobić, ale kto ją tam w sumie wie, więc lepiej nie ryzykować...\n- Jestem za piękny, by być spalonym, kurna! - Gilbert patrzył nerwowo na jej dłonie, zastanawiając się, jak uciec bez większych obrażeń. Jeśli znowu pobrudzi swoje ubrania, to chyba się pochlasta, a jak je spali - konkretnie się wkurwi i znajdzie tą małą, jak będzie bezbronna.\n- C-co. - Nie, Gilbert nie spytał, Gilbert stwierdził. Istotę, która pojawiła się stosunkowo niedaleko, dało się określić jedynie w ten sposób. Parszywe to było, obrzydliwe i w ogóle jakieś takie wężowate, fujka totalna.\n- CO TY DO CHUJA JASNEGO PRZYWOŁAŁAŚ SWOIM CZARYMARY BADZIEBABLA, SMARKULO?! - Szarpnął dziewczynę do góry i dosłownie wykrzyczał jej w twarz te słowa. Szczęki potwora kłapnęły, zaś Gilbert przez dłuższą chwilę nawet nie starał się uspokoić. Przecież teraz ważniejsze było danie nauczki tej małej, wrednej dziewuszce i z pewnością zrobiłby to, gdyby nie fakt, że hydra zbliżała się do nich. Zrobił dość nietęgą minę i uznał, że najlepszym wyjściem z tej sytuacji będzie odwrót taktyczny we francuskim stylu. Postawił dziewczynę na ziemi i okazał jej litość, gdyż złapał ją za nadgarstek i zaczął z nią uciekać.\n- Potknij się, a się przekonasz, że potrafię być gorszy od tego szkaradzieństwa..! - Warknął do niej ostrzegawczo, starając się ją odciągnąć od potwora możliwie najdalej. Jeśli będą w całkiem bezpiecznej odległości, może uda im się coś wymyślić...\nby Vesna Popovska on Wto Sie 25, 2015 5:56 pm\nNie dość, że krwiopijca, to jeszcze hałaśliwy i wulgarny. W końcu przestała się go bać, choć nadal była ostrożna. Im bardziej się darł, tym bardziej miała go dość. Szkoda, że naprawdę nie mogła go czymś walnąć. Nagle strasznie zatęskniła za swoim małym sklepikiem i tykaniem zegarków. Po co w ogóle wychodziła z domu? Tam mogła sobie siedzieć spokojnie, na starym krześle w pokoju, gdzie okna były zasłonięte ciężkimi zasłonami, w delikatnym świetle żarówki. Naprawiać zegary i zegareczki, czyścić je, wymieniać ich części. Wywołać ostatnio zrobione zdjęcia.\nOstatnio coraz częściej wychodziła na światło dzienne, i oto były tego skutki: ślad po ugryzieniu na szyi, wcale nie przyjemny, oraz rozhisteryzowany wampir przed nią. Jeśli jakoś to przeżyje, to chyba przez miesiąc nie wyjdzie z mieszkania.\nTylko że... jeśli myślała, ze wampir był problemem, to co teraz...?\nWyraźnie poczuła za sobą czyjąś obecność... a raczej usłyszała, to lepsze określenie. Nie zdążyła się obejrzeć, by zobaczyć, co to takiego. Nagle znalazła się w powietrzu i zszokowana patrzyła, jak twarz rozgniewanego, wrzeszczącego Gilberta znajduje się dziwnie blisko. Stworki WTF znów się pojawiły, a gdy została postawiona na ziemi i pociągnięta w las, pognały za nimi, rozpaczliwie machając rękami w powietrzu.\nBiegnąc, odwróciła głowę do tyłu na krótką chwilę. To coś było tak obrzydliwe, że Gilbert nawet nie musiał jej ostrzegać. Sama nagle dostała nowych sił i przyspieszyła jakoś ze dwa razy. OBRZYDLISTWO.\nPrzez chwilę przez głowę przemknęła jej myśl, jakim do cholery cudem jej matka zaliczyła coś pokroju tego stwora. Tylko przez drobną sekundę. Potem jeszcze bardziej przyspieszyła. Sama nawet nie wiedziała, że potrafi biec tak szybko. Ogon, którego nie zdążyła schować, obijał się o jej boki i uda przy każdym zakręcie i podskoku w celu ominięcia wystającego korzenia. Nie śmiała sprawdzić, ale miała wrażenie, że udało im się zbudować pewien dystans między nimi a potworem.\nCo teraz...? Co teraz? CO teraz?\nPrzyszło jej do głowy, że jej blef może zaraz zostać odkryty. Co, jeśli Gilbert zażąda od niej, by pozbyła się jakoś potwora, skoro ma takie a nie inne zdolności? Podwójne kłopoty! W przypływie rozpaczy puściła strasznie chłodną dłoń wampira, gotowa, by spróbować ja wyszarpnąć w najbardziej dogodnej chwili.\nby Gilbert Renoir on Wto Sie 25, 2015 11:56 pm\nZe względu na krótkie łapy potwora jego brzuch szorował po leśnej ściółce. Wyczuł już, że jego niedoszłe ofiary uciekły, przez co nie był też zbyt zadowolony z całej sytuacji. Niemrawo, potykając się i obijając o kolejne przeszkody, ścigał swój przyszły obiad. Wszystkie trzy szczęki co jakiś czas nieprzyjemnie kłapały, z każdej sączyła się trująca, demoniczna ślina. Hydra była znacznie wolniejsza od uciekającej dwójki, jednak nie planowała pozwolić im na ucieczkę. Nawet, jeśli ta para jej się wymknie, nawinie się ktoś inny.\nGilbert biegł tak szybko po raz pierwszy od... Od naprawdę bardzo dawna, aż szkoda liczyć, no. Nie był jednak zmęczony z prostego powodu, mianowicie i tak był już martwy od dobrego kawałka czasu. Zatrzymał się z małą czarownicą za jakimś wielkim kamulcem, by mogła złapać ten cały oddech, którego on sam w zasadzie nie potrzebował. Puścił jej dłoń, na marginesie ludzkie ciepło w dalszym ciągu było dla niego dość obce, ale mniejsza o to.\n- I co? Gdzie twoje sztuczki? Zrób coś z tym paskudem, spal go albo coś... Eeech, nie chcesz współpracować, bo byłem niemiły, co? Kobiety. Jakie wy dziwne jesteście. Aż chuj opada. Uuuuch, no, zrób coś...! - Zaczął ponownie marudzić głosem zniżonym do szeptu i wyjrzał za skałę. Potwór jeszcze nie namierzył ich dokładnej lokalizacji, ale to była kwestia czasu. Pochylił się nieco do dziewczyny, by przynajmniej bodźce słuchowe aż tak tej szkarady nie pobudzały i znowu się odezwał:\n- Słuchaj... Czuję więcej, niż ty. Nasz zapach, zapach lasu i Hydry jest wszędzie. Nie wyglądasz na wojowniczkę, więc wyjątkowo będę miły. Jedyne, co masz zrobić, to rzucać kamieniami, cokolwiek hałaśliwego robić, żeby to... To coś było odwrócone do mnie tyłem. Jestem cichszy i nie oddycham. Mam asa w rękawie... - Skończył i poklepał ją po ramieniu w niby uspokajającym geście. Uśmiechnął się znacznie milej i spokojniej, bo możliwe, że od niej zależało jego życie. Jeśli potwór skupi się na jednym celu, nawet nasilająca się woń drugiego nie przyciągnie jego uwagi, przynajmniej taką miał nadzieję.\n- Po wszystkim kupię ci jakąś czekoladę za tę krew. Nawet taką dużą, wiesz. Nie pozwolę cię zjeść, to jest za brzydkie, żeby jeść niewinne dziewczynki... Odstrzelę mu te parszywe łby, ale muszę być blisko. Nie zakradnę się, jeśli nie skupi się na czymś innym. A... a żyć jednak warto! Nawet, jak się nie żyje! - Skończył swoją przemowę motywacyjną. Fakt faktem, w swoim mniemaniu miał dla kogo żyć. Był mały Charlie, panienka Luzie i był... Był Johann, niezastąpiony Johann! Na myśl o nim wyszczerzył się szeroko i normalnie roześmiałby się, ale w obecnej sytuacji po prostu odbezpieczył pistolet. Będzie zabawa...\nby Vesna Popovska on Sro Sie 26, 2015 9:42 pm\nJej kondycja pozostawiała wiele do życzenia, dlatego już niedługo zaczęła głośno dyszeć i stopniowo zwalniać, choć działo się to wbrew jej woli. Kiedy zatrzymali się i mogła wreszcie zaczerpnąć oddechu, była mu tak wdzięczna, że aż miała ochotę go przytulić. Oczywiście by tego nie zrobiła. Nie, zważając na okoliczności i na to, że na samym początku wampir zamierzał wrzucić ją sobie na deser. Nadal była nieco obrażona za jego reakcję, jakby to nie był powód, dzięki któremu jeszcze miała się całkiem dobrze.\nNawet jej do głowy nie przyszła taka wymówka, nie zdążyła się aż tak na niego wkurzyć. Gilbert odwalił za nią robotę. Postanowiła, że dla własnego dobra lepiej faktycznie zacznie udawać śmiertelnie obrażoną jego wcześniejszym zachowaniem. Jeszcze gorszy grymas pojawił się na jej twarzy, gdy ten znów przeklął.\n- A niech opada, nie mam zamiaru nawiązywać z nim bliższej znajomości. - burknęła oburzona.\nChętnie zrobiłaby COŚ. Robienie CZEGOŚ byłoby naprawdę super. Tyle, że ona była upośledzona i taka się urodziła, że nie mogła nawet się obronić. Mogła zrobić za to bardzo ładne NIC. Powoli zaczynała wpadać w histerię. Na szczęście wampir zdawał się wpaść na jakiś pomysł. Odetchnęła i wysłuchała go uważnie. W miarę, jak mówił, jej oczy otwierały się szerzej.\n- Skąd mam wiedzieć, że gdzieś nie nawiejesz, jak odwrócę jego uwagę?! - podniosła lekko głos, ale szybko sama się uciszyła. Ponownie odezwała się szeptem. - Ja zacznę rzucać kamieniami, to mnie zeżre, a ty weźmiesz nogi za pas! - zdziwiona spojrzała na jego rękę na swoim ramieniu. Jakoś się tego nie spodziewała. Została raczej na chwilę wytrącona z równowagi, niż się uspokoiła.\n- Nie chcę czekolady. - mruknęła. Największą nagrodą za dobre sprawowanie i jednoczesną zapłatą za ugryzienie byłoby po prostu trzymanie się od niej z daleka... Chociaż... Nie zostawił jej samej, zadał sobie trud (raczej niewielki), by ją tu zaciągnąć. Może tylko po to, by robiła za wabik, ale już trudno. Taki sojusznik albo żaden, nieprawdaż? Choć nie zamierzała tak łatwo wybaczyć mu, że prawie umarła przez niego ze strachu. - Eem... dzięki. Ale wiesz, dla mnie to ma chyba dosyć małe znaczenie, co mnie zje. Szkarada, czy wampir. Zjedzona to chyba martwa na śmierć, no nie...?\nNie było czasu na paplaninę. Kiedy sobie konwersowali hydra nadrabiała odległość.\nVesna pomodliła się w duchu do wszystkich bogów, duchów, zwierząt i powstańców jakich znała... i wyskoczyła z ukrycia. Postanowiła zaufać wampirowi. Trochę durny pomysł, ale jakie miała wyjście? Spojrzała na szkaradę i oniemiała z obrzydzenia. Co to ona miała...? Aha, no tak.\n- Twoja stara jest tak gruba, że jak obraca się na łóżku, to odparza sobie dupę o gorący żyrandol! - wrzasnęła, rzuciła w stwora kamieniem (którym nie trafiła) i zaczęła robić pajacyki.\nby Gilbert Renoir on Czw Sie 27, 2015 2:01 pm\nBestia nie do końca rozumiała słowa, jakie w jej stronę padały, jednak reakcja zapewne była pożądana, gdyż ruszyła w kierunku, z którego dochodził głos dziewczyny. Niemrawo bo niemrawo, ale pełzła, sunąc brzuchem po podłożu. Szczęki dalej złowrogo kłapały, a pomruk zwiastujący głód wydobył się z wnętrza bestii. Wyminęła wampira, który mógł teraz spokojnie działać zgodnie ze swoim planem.\nDobra, najgorzej jeszcze nie było. Dziewczyna trochę wybuchła, ale żywi chyba mają z tym jakiś problem... No, mniejsza o to. On nie miał zamiaru tracić nerwów. Zaszła w nim kolejna w ciągu tej doby zmiana psychiczna, oczywiście jedynie chwilowa, w każdym razie, zbudził się w nim jakiś strateg. Stare dzieje, bardzo stare, o tak. Na jej słowa zareagował zmrużeniem oczu tak, że jego twarz przybrała może i całkiem straszny wyraz.\n- Miałem zamiar cię zjeść, ale to niestety niewykonalne, ponieważ twoja krew w większej ilości mogłaby mnie zabić. Żyję od kilkuset lat, przeżyłem wszystkie żałosne wojny Przyziemnych i inne takie durnoty, od paru lat na moim tropie jest łowca wampirów... Jeśli dalej istnieję to oznacza to, że chcę żyć dalej. Nie zjem cię, a jak ucieknę, to nie załatwię tego dużego tam. Pójdzie po kogoś innego, a ja bym wolał, żeby nie poszedł po kogoś, kogo znam. Zrozumiałaś? Potraktuj to tak, jakbym się o ciebie troszczył. Jesteś dla mnie nietykalna. - Mniejsza o to, że będzie musiał sobie poszukać jakiegoś innego pożywienia. Póki co w jego interesie było zabicie demona. Czy on wyglądał na cholernego Nefilim? No ale mus to mus, co poradzić. Odprowadził małą wzrokiem i sprawdził jeszcze broń. Prychnął cicho słysząc, jak ona wyzywa szkaradę i aż się wyszczerzył.\nPo raz kolejny jego zdolność zmiany postaci miała okazać się przydatna. Podkradanie się jako cień było znacznie ciekawsze i skuteczniejsze, niż w wampirzej postaci. Tym właśnie sposobem wpełzł na grzbiet potwora i powoli zaczął się materializować, by odstrzelić mu jeden łeb. Zaśmiał się głośno i wycelował w drugi łeb, im więcej tym lepiej, ot! Krew demona ubrudziła jego ciało, z czego oczywiście nie był zbyt zadowolony, ale jakoś trzeba to przeżyć.\n- No co, brzydalu, fajnie tak z jedną głową?! Padalcu tyyyy! Ahahaha~ Upierrrrdoooolę ci ten głupi łeb! - Wrzasnął zachwycony, starając się wycelować w ostatni łeb demona. Odrzut po raz kolejny wstrząsnął jego ciałem, podobnie jak ostatnie ruchy ciała paskudy. A on? On się z całości niesamowicie cieszył i głośno roześmiał się w chwili, gdy demon wrócił do swojego wymiaru, a sam Gilbert wylądował tyłkiem na ziemi, w kałuży krwi bestii.\n- Ooooo chujałkaaaa... - Powiedział, gdy już się w miarę uspokoił i pomachał do Vesny dłonią w beztroskim geście.\n- Eeeej, już w porządku~ Koleżka sobie poooszeeedł... Będę za nim tęsknił! - Dodał z lekkim oburzeniem i podniósł się z ziemi. Ciekawiło go, czy zmywanie krwi demona będzie trudniejsze, niż pozbywanie się ludzkiej...\nby Vesna Popovska on Pią Sie 28, 2015 9:26 pm\nSzkarada, jak już została pieszczotliwie ochrzczona Hydra, była bez wątpienia jednym z najpaskudniejszych stworów, jakie Vesna widziała w swoim życiu. Przez cały czas jego trwania starała się unikać kontaktu zarówno z demonami, jak i przedstawicielami innych ras. Przytulna ciasnota mieszkania całkowicie jej wystarczała, no ale czasem trzeba było zrobić zakupy. Ostatnio dokładała coraz więcej starań, by trochę się otworzyć, wylądowała w parku i wpadła na to. Cóż, z pewnością nie było to najniebezpieczniejsze stworzenie, jakie spotkała, ale wystarczająco niebezpieczne, żeby stojąc tuż przed nim i czekając na jego zbliżenie się skamienieć ze strachu. Szkarada była trochę tępa, ale jak się patrzyło na te trzy łby, to wcale nie było pocieszające.\nSkupiła się na jednym łbie i nagle zdała sobie sprawę, że nie wie, gdzie jest wampir. A jednak! Zostawił ją na pastwę losu! Uciekł, tchórz zasrany! A ona biedna, tak się poświęciła! Niech ktoś zabierze pozostały po niej ogonek! Jest zbyt piękny, żeby zginąć w brzuchu tej Paskudy! Tylko... komu go przekazać...? Matce, która nie wiadomo gdzie i kim jest? Teraz to już uznała, że chyba faktycznie wolałaby zostać zabita przez wampira...\nW trakcie, kiedy ją zalewało tsunami złych myśli, Gilbert zmaterializował się na grzbiecie bestii i szybko ją załatwił. Otworzyła oczy (nagle zdała sobie sprawę, że od paru sekund mocno zaciskała powieki) i zobaczyła go w kałuży krwi. Nie odmachała mu, podeszła za to z zamiarem podania mu ręki i pomocy we wstawaniu. Była jednak zbyt powolna, poradził sobie sam. Co nietypowe dla niej, zupełnie nie wiedziała co powiedzieć.\n- Umm...e... - mruknęła. Pewnie nie usłyszał, zajęty oglądaniem własnych ubrań. - Nieźle. Dzięki.\nByło to niesamowicie niezręczne, toteż jej policzki ledwie zauważalnie zaróżowiły się. Nie wiedziała, jak mu podziękować, tym bardziej, że wcześniej chciał się nią pożywić. Niby była dla niego nietykalna, ale sposób bycia Gilberta nie pozwalał jej się rozluźnić.\n- Chyba musisz się wykąpać. - powiedziała w końcu, starając się tak skonstruować zdanie, żeby nie zabrzmiało, jakby chciała go obrazić. W końcu wdzięczność się mu należy, nawet, jeśli zrobił to po to, by ratować swój tyłek. - ...ej... mmm... przykro mi, że zostałeś bez obiadu. - Wydusiła w końcu i uśmiechnęła się, możliwe, że odrobinkę złośliwie.\nby Gilbert Renoir on Sob Sie 29, 2015 1:50 pm\nCała ekscytacja wywołana starciem z demonem wciąż wręcz w nim kipiała i co jakiś czas chichotał jak skończony świr. Którym był zresztą, ale kto by się tym przejmował... Z kieszeni wewnętrznej staroświeckiej kamizelki wydobył bardzo, bardzo starą monetę i wcisnął ją dziewczynie w dłoń.\n- Haa, powinno wystarczyć na czekoladę! Nie mogę iść z tobą... Bo troszkę się upaćkałem! - Jego głos oczywiście też wskazywał na to, że pod sufitem ma trochę nierówno, a dodając do tego jego przygłupi uśmiech to od razu powinno się go zamknąć w pokoju bez klamek i zawinąć w uroczy, biały kaftanik. Odgarnął włosy, które jak zwykle zasłaniały mu prawą część twarzy.\n- Nie uciekłaś, a ja bym nie mógł cię zjeść. Dałaś radę, nooo~ Mogłaś uciec. Wtedy mogłoby nie być tak łatwo... - Poklepał ją dłonią po głowie, mając przy tym na myśli pochwałę. Przez chwilę rozglądał się, starając się przy tym znaleźć drogę do wyjścia z ogromnego parku.\n- W tamtą stronę do cywilizacji! Oooo tam! - Wskazał dłonią między drzewa, podekscytowany wciąż całym zajściem. Złapał dłoń dziewczyny, co by się nie zgubiła czasem po drodze... Skoro była nietykalna, to musiał zadbać, by tak zostało. Zatrzymał się dopiero przy bramie parku. Puścił jej dłoń i pochylił się nieco, jak do dziecka. W sumie przy nim większość typowych Podziemnych i każdy Przyziemny był jak dziecko.\n- Nie pogryzę cię już nigdy więcej. Pooza tym... Jak będziesz potrzebowała pomocy, na przykład w zdjęciu czegoś z wysokiej półki w sklepie, możesz mnie szukać w Venice. Duży dom z zasłoniętymi oknami to mój. Za dnia wchodź od razu, niestety nie mam jak otwierać wtedy drzwi, po zmroku w sumie też. Tylko nie zawsze jestem, wieeeesz. - Uśmiechnął się i ruszył w swoją stronę. Pomachał jej jeszcze na pożegnanie. Niezbyt wyszło mu polowanie, ale tak już bywa. Jutro pójdzie znowu... Może znajdzie kogoś, kto nadaje się do spożycia. Na murze odgradzającym park od reszty miasta siedział kot, który przykuł uwagę Gilberta. Zwykły, czarny kociak z białymi skarpetkami i krawacikiem. Wampir zachwycony aż pisnął, zaś kocisko się obudziło i przeciągnęło, ale o dziwo... Nie uciekło.\n- Jaka mała puciłapka! - Wykrzyknął zachwycony i zgarnął kota z muru, by zaraz go przytulić do siebie.\n-Tu jest niebezpiecznie! Wezmę cię do domu i będę ci jedzonko onlajn zamawiał! - Jedyną reakcją ze strony kota było wystawienie języka z mordki i przygryzienie go. Gilbertowi oczy zabłyszczały.\n- TEŻ UWAŻAM, ŻE JESTEŚMY SOBIE PRZEZNACZENI, PUCIŁAPKO! - W ten oto sposób wampir poznał trzy nowe twarze (pięć, jeśli liczyć pozostałe łby hydry) i uzyskał fantastycznego przyjaciela, jakim był Puciłapka.\nby Vesna Popovska on Sro Wrz 02, 2015 2:23 pm\nMimo, że Vesna dała już radę zauważyć, że wampir do normalnych nie należy, kiedy usłyszała jego szaleńczy chichot nie mogła powstrzymać dreszczu. Skrzywiła się nieco i odsunęła od niego kilka centymetrów, tak w razie czego. Chwilę później wcisnął jej upaćkaną krwią z jego ręki monetę. Była chyba cieplejsza od skóry wampira, co nie było dziwne. Krew hydry na przedmiocie oczywiście była obrzydliwa, ale nie na tyle, by zgasić entuzjazm dziewczyny, która własnie zdała sobie sprawę z tego, jak stary pieniądz trzyma. Zachwycona zaczęła go oglądać z każdej strony. Niesamowita! Dołączy do mojej kolekcji!\nKiedy już stwierdziła, że znajomość z wampirem w sumie może mieć i dobre strony, ten poklepał ją po głowie brudną ręką. Jęknęła cicho i spróbowała zetrzeć resztki mazi ze swych włosów. Na pochwałę nie zdążyła zareagować, bo chwilę później Gilbert pociągnął ją w stronę wyjścia z parku tak, że prawie upuściła cenną monetę. Żeby zapobiec temu w przyszłości, szybko włożyła ją do kieszeni. Tam będzie bezpieczna, a ona będzie mogła spędzić kilka wieczorów podziwiając swa zdobycz. Na pewno nie wymieni jej na czekoladę.\nDotarli w końcu do bramy. Była troszkę zmachana, a kiedy pochylił się nad nią jak nad dzieckiem, poczuła się nieco niezręcznie. Wielu ludzi... i innych tak robiła. Nienawidziła swojego wzrostu.\n- Umm... jasne... - odpowiedziała i uśmiechnęła się blado. Wątpiła, żeby kiedyś zachciało jej się go odwiedzić z własnej woli. Chyba, że miałby więcej takich cudownych staroci, a na pewno ma. I może... gdyby miała do czynienia z jakimś strasznym stworem, chętnie skorzysta z jego pomocy. Może naprawdę opłaca się kontynuować znajomość? Nigdy nie była w tym dobra, ale może się uda. - Wpadnę kiedyś do ciebie... na herbatkę.\nOdmachała mu na pożegnanie. Tym razem jej uśmiech był jednym z najszczerszych... na pewno tego dnia, a może i w tym miesiącu. Obróciła monetę między palcami, trzymając dłoń w kieszeni. Nagle o czymś sobie przypomniała.\n- Ooooch niee, Pan Śnieguś... - jęknęła głośno na wspomnienie porzuconej skarpetki w świąteczny wzorek. Teraz znowu był sam! - Wrócę po ciebie! Ale może kiedy indziej...\nTeraz bardzo potrzebowała się umyć i umieścić zdobycz w bezpiecznym miejscu.\nby Giovanni Alvarez on Wto Wrz 15, 2015 9:57 pm\nPo długiej przerwie w służbach Giovanni znów powrócił w mundurze na ulice Los Angeles, znowu starając się swoim czujnym okiem zapobiegać różnym nieszczęściom, ale i brać udział w wymagających akcjach. Całe zmęczenie i niechęć do funkcjonowania w społeczeństwie minęło, a za to wiele spokoju znów zagościło w tym nie tak złym, dużym psie. Ba, ostatnio nawet był przesadnie miły dla swoich przełożonych, nie mając nawet zamiaru narzekać na ogrom pracy, który czekał go po urlopie. Dzienna zmiana minęła spokojnie, bez większych zakłóceń. Postanowił wrócić do domu na piechotę, jadąc jedynie kawałek komunikacją miejską. Musiał zrobić zakupy, żeby móc coś ludzkiego zjeść po powrocie do domu. Niespiesznie szedł jedną z alejek w Parku Griffitha, nucąc pod nosem piosenkę, której słuchać poprzez założone słuchawki. Nie słuchał jej wcale głośno, ale na tyle, by w miarę dobrze słyszeć dźwięki dookoła niego. Było już ciemno, więc trzeba była zachować ostrożność. Był policjantem i potrafił się bronić, jednak zawsze powinien być pełen gotowości. Miał jednak nadzieję, że sił używać nie będzie musiał, a tego by nie chciał. Miał po prostu zbyt dobry humor. Co było widać po tym lekkim uśmiechu na twarzy, oraz cichym głosie, który wiernie powtarzał słowa słuchanej piosenki.\nby Gilbert Renoir on Sro Wrz 16, 2015 2:24 pm\nSzedł po mieście poirytowany, wkurwiony jak chyba nigdy i naprawdę wściekły na świat. Miał ochotę zgwałcić komuś dom i spalić matkę jakiemuś niewinnemu człowiekowi a potem kontynuować jakikolwiek niecny proceder. Znowu zaszedł do Parku Griffitha - może tu ponownie spotka jakiegoś demona, na którym będzie mógł wyładować całą swoją frustrację i agresję. Przechadzał się po dobrze znanych już chodnikach i ścieżkach, mając ochotę zniszczyć cokolwiek lub kogokolwiek.\nDo jego uszu w pewnym momencie dobiegły odgłosy czyjegoś nucenia i jakiejś melodii. Jako wampir miał przecież czulszy słuch i doskonale słyszał kolejne wersy śpiewane cicho w tym samym tempie, co w domniemanych słuchawkach. Poszedł jak po sznurku do źródła dźwięku - okazał się być nim dość przystojny facet, prawdopodobnie z samiutkiego południa Stanów lub Ameryki Środkowej. Uśmiechnął się i podszedł do niego - był podobnego wzrostu, ale wydawał się lepiej zbudowany. Renoir nawet nie zwrócił większej uwagi na jego zapach, po prostu zaszedł go od tyłu i w stary, dobry sposób wykręcił mu rękę za plecy.\n- Nie będzie bolało. - Obiecał i pochylił się nieco do jego szyi. Nim jednak wgryzł się w nią, uderzył go smród psa. Mokrego. Brudnego. ... Wilkołak.\n- ... - Postanowił przemilczeć swój błąd. Odsunął się od mężczyzny, odwrócił na pięcie i po prostu poszedł w swoją stronę.\nby Giovanni Alvarez on Sro Wrz 16, 2015 9:18 pm\nZ chwili na chwilę był coraz bliżej domu, do którego tak bardzo chciał teraz dotrzeć. Marzyła się mu kąpiel, normalna kolacja i sen, którym mógłby nabrać sił na kolejny dzień służby. Zawód policjanta nie był łatwy, ale jakoś musiał dawać sobie radę, skoro właśnie tę drogę objął. Poza tym... robił to, co chciał, więc nawet nie myślał o chwili zwątpienia, czy rzeczywiście powinien aż z taki utęsknieniem iść do domu. Wiadomo... też miał prawo do wypoczynku, ale ewidentnie uciekał od pracy! Trzeba coś z tym zrobić, nie ma nawet innej możliwości.\nZamyślił się, przestając na chwilę nucić piosenkę, gdy nagle poczuł jak coś go obezwładnia. Zaraz... wampir? Widząc, że pijawka zrezygnowała z posiłku aż się uśmiechnął szeroko i odwrócił w stronę krwiopijcy, który właśnie beztrosko sobie stąd uciekał. Przytrzymał mocniej siatkę z zakupami, sprawdzając czy z drugą ręką wszystko w porządku.\nRzucił za nim, wyciągając z uszu słuchawki i skupiając na nim całą swoją uwagę.\n- Nie najemy się dzisiaj, co? Biedny... Tutaj nieopodal jest bank krwi, więc jak masz ochotę na kielicha to się tam zgłoś.\nWestchnął cicho, udając, że w jakikolwiek sposób przejął się tym wampirem. Po prostu go zainteresował. Wcześniej nie wyczuł, że ma do czynienia z wilkołakiem?\nby Gilbert Renoir on Sro Wrz 16, 2015 9:47 pm\nMiał sobie iść, miał mieć święty spokój, w sumie to nawet przeklęty, jeśliby sobie pożartować... Ale nie, pan pies musiał się odezwać. Gilbert zatrzymał się i zaczął się zastanawiać, co zrobić. W zasadzie, odebrał to jedno słowo jako wyzwanie. Uniósł brew i znowu obrócił się do wilkołaka.\n- Wyglądam ja ci na Chińczyka, że psy mam żreć? I uciszże tą gędźbę, dokuczliwe są te twoje hipgłupy. - Warknął nieprzyjemnie i demonstracyjnie ziewnął. Ot, by pokazać, że ma daleko i głęboko tego psiaczka.\n- W domu czeka na mnie słodki obiadek, który sam do mnie przyszedł. - Uśmiechnął się lekko, nieznacznie, jakby mówił o tym, że dostawa pizzy wkrótce przyjedzie prosto pod jego drzwi... Chociaż Gilberta w zasadzie bardziej obchodziłby dostawca, aniżeli pizza.\n- A ty co? Nie boisz się, że ktoś ci poderżnie gardło w nocy? Jest ciemno, ostatnio więcej demonów się szlaja. - Westchnął ciężko i dopiero popatrzył na jego siatkę. Skinął na nią głową.\n- Do babci to niesiesz, kapturku? A do picia co dobrego masz? - Skierował spojrzenie na twarz wilkołaka i nawet nieco szerzej się uśmiechnął.\nby Giovanni Alvarez on Czw Wrz 17, 2015 9:30 pm\nAż zachciało się mu wybuchnąć śmiechem widząc, że jednak ruszyło to w jakimś stopniu wampira. No proszę, taki wrażliwy na swoim punkcie był? Przynajmniej połknął haczyk i przed snem Giovanni będzie miał trochę rozrywki. Użeranie się z pijawkami było zabawne, gdyż zwykle te starej daty unosiły się swoją dumą i zachowywały się jakby były nie wiadomo kim. Według Meksykanina, to tylko podrzędne prymitywy, które nic innego a robiłyby tylko "hsss". Były obrzydliwe i nie pałał do nich wielką miłością. Nawet jako zadeklarowany pacyfista czasami lubił pozaczepiać wampira, gdy się taki mu trafiał.\n- No nie, ale przed chwilą się na mnie rzuciłeś jak na kawałek mięsa. Może jednak lubisz chińską kuchnię? - skomentował to nieco ciszej, przy tym przymrużając oczy i uśmiechając się nieco szerzej.\n- Mi ktoś miałby poderżnąć gardło? Tak się składa, że kilku takich z okolicy godzinę temu wsadziłem za kratki. Poza tym... nie jestem Przyziemnym. Umiem sobie radzić. Nie musisz się tak o mnie martwić.\nRzucił nieco kąśliwie, przy tym przechylając nieco głowę na bok. Gdy usłyszał pytanie o siatkę z zakupami od razu się zaśmiał.\n- Bo wiesz... tak się składa, że jem normalne posiłki i nie chodzę potem z krwią na twarzy, wyglądając, jakby moja dziewczyna miała właśnie okres.\nZiewnął po chwili, czując jak zmęczenie o sobie przypomina. A, walić to. Trochę zabawy przed snem jeszcze nikomu nie zaszkodziło.\nby Gilbert Renoir on Pią Wrz 18, 2015 10:40 am\n- Niekoniecznie. I tak nie czuję smaku. Próbowałem. Jeżeli wsadzasz za kratki demony, to radziłbym współwięźniom nie upuszczać mydła. Myślisz, że te głupsze rozróżniają płeć? Oj, nie. Po prostu widzą fajny cel do rozrodu. Jak nie podziała, to trudno. Nie, żebym miał doświadczenie w tej kwestii, po prostu nieraz słyszałem o takich sytuacjach. - Nawet się lekko uśmiechnął, nie spuszczając wzroku z nieznajomego. Nie chciało mu się nawet go bić, gryźć, czy cokolwiek innego. Może zwykła rozmowa dobrze mu zrobi, przynajmniej minimalnie.\n- Amigo el piesełło, ja akurat nie bywam brudny. Nie szarpię gardeł, to nieeleganckie. Jestem dość humanitarnym wampirem i nie zabijam tak często. Zwykle trochę się napiję i daję uciec. Natomiast wolałbym nie wnikać w twoje życie erotyczne. - Przewrócił oczami i zrobił kilka kroków w jego stronę.\n- Chodziło mi o... No, na przykład alkohol. Dobrze wchodzi. - Powiedział bez cienia skrępowania. W sumie by mu to bardzo dobrze zrobiło, upić się, wrócić do domu i po prostu walnąć się na łóżko, a potem spać. I okazjonalnie dokarmiać kota.\n- Jeśli nie masz, to możemy zahaczyć o sklep. Mam pieniądze... Nie mam zamiaru upić cię i zgwałcić, po prostu nie chcę pić do lusterka. To najgorsze, co można zrobić pijąc. - Mruknął, żałując, że w sumie nie ma czego teraz zapalić. Naprawdę miał podły humor.\nby Giovanni Alvarez on Pią Wrz 18, 2015 9:10 pm\nW milczeniu wysłuchał wampira, po chwili stwierdzając, że on w sumie jest całkiem w porządku. I przyznał to całkiem szczerze, zwłaszcza, że nie znosił wampirów. Na jego twarzy pojawił się całkiem szeroki uśmiech i zrobił kilka kroków w jego stronę.\n- Skoro koleżka chce się napić czegoś konkretnego, to nie ma na co czekać. Gdzieś tu nieopodal jest sklep, na pewno dostaniemy tam jakiś odpowiedni trunek.\nOznajmił zadowolony, zaraz to jeszcze sobie coś przypominając.\n- A w nawiązaniu do wcześniejszych słów... demonów nie zamykam. Ale potencjalnego gwałciciela, czy kogokolwiek innego. A za kratkami zawsze nie warto upuszczać mydła. Dobrze, że nie jestem klawiszem i słyszę to tylko z opowieści.\nWestchnął cicho i spojrzał na niego, zaraz to ruszając powoli w stronę sklepu.\n- Jestem Giovanni. Skoro mamy razem pić, to warto by było się poznać choć trochę, nie?\nRzucił od tak, przechylając lekko głowę na bok. Jakoś nigdy nie pił z pijawką, w dodatku był pierwszą, z którą w normalny sposób rozmawiał. Pewnie była to jedna jedyna sytuacja, kiedy mógł w taki sposób zbliżyć się do wampira.


pytanie początkujący - Forum SFD\nsłowa kluczowe: pytanie , początkujący\nIlość wyświetleń tematu: 955\nNapisał(a) 2 November 2006 5:05 PM\nCzy konieczne jest łączenie winstrol depot z innym towarem np teść.\nCZy 50X 20 amp styknie\nWiem że pytanie lamerskie ale chce po prostu wiedzieć\nNapisał(a) 2 November 2006 5:09 PM\nSzacuny 103 Napisanych postów 10949 Na forum 15 lat Przeczytanych tematów 65995\nStyknie na przeciętny cykl.\nNapisał(a) 2 November 2006 5:22 PM\nNapisał(a) 2 November 2006 6:36 PM\nJest liderem w tym dziale Szacuny 16225 Napisanych postów 64814 Wiek 37 lat Na forum 17 lat Przeczytanych tematów 550037\nChyba, że te 50tbl wins masz o stężeniu 2mg, wtedy nie bardzo styknie!\nNapisał(a) 2 November 2006 6:52 PM\nSzacuny 15 Napisanych postów 1586 Na forum 13 lat Przeczytanych tematów 24560\nZacznij jeść, leszczu.\nI weź przeczytaj:http://www.sfd.pl/temat272035/\nPS I czemu nikt tu kurva nie patrzy na profil zadającego pytanie?\nPrzy takich statach po kreatynie by go rozwaliło.\nZmieniony przez - Don quixet w dniu 2006-11-02 18:53:58\nRECEDITE,PLEBES!GERO REM IMPERIALEM!\nNapisał(a) 2 November 2006 7:06 PM\nTen wiek, te osiągi, ten staż napewno kwalifikują cię do nagłego używania sterydów.\nWeź człowieku trzepnij się w głowę, postępy możesz mieć bardzo duże, tylko pewnie do tej pory opieprzałeś się cały czas z dietą i treningiem. Mi się wydawało że zawsze dobrze trenowałem, dopóki w tym roku mnie nie uświadomiono - poprawa martwego ciągu 70 kilo w osiem miesięcy bez żadnego SA zachęci cię do trenowania na czysto, czy wolisz niepotrzebnie ryzykować? Bo już widać, że nie masz o tym pojęcia...\nNapisał(a) 2 November 2006 7:26 PM\nDlatego rzuciłem ten link\nNapisał(a) 2 November 2006 7:50 PM\nweź nie udzielaj takich odpowiedzi. Znać mnie nie znasz ale wiesz że na forum troche siedze. Dieta oczywiście jest supli trochę już opierdzieliłem nie skończyłem na zwykłym mono. Don - Kruszek w d... mam wasze odpowiedzi. Eor odpowiedział mi z sensem. Czy ja pisałem że chce brać brałem jakieś konkretne uwagi co do cyklu. Nie więc się głupio nie udzielajcie.\nDo modów adminów możecie mi dać bana ale moje sugestie są w pełni słuszne Don i Kruszek s.... na was. Eor dzięki\nNapisał(a) 2 November 2006 7:56 PM\nNapisał(a) 2 November 2006 8:37 PM\nJasne, że dadzą ci bana, za chamstwo i głupotę jak najbardziej ci się należy.\nMETANABOL (META) Opinie użytkowników :)\nPytanie bardzo początkujący\nPytanie (poczatkujacy nie smiac sie)\nJak cwiczyc "bica" heheh - poczatkujacy\n[PYTANIE]Początkujący. Dieta, ćwiczenia na siłowni.


Kiedy pierwsze ruchy dziecka w ciazy | WP abcZdrowie\nKiedy pierwsze ruchy dziecka w ciazy\nPierwsze ruchy dziecka do długo wyczekiwany moment przez każdą kobietę w ciąży. W którym miesiącu pojawiają się pierwsze wyczuwalne ruchy dziecka (...)...\nPierwsze ruchy dziecka, zwłaszcza podczas pierwszej ciąży, są - zdaje się - najbardziej wyczekiwane zarówno przez matkę, jak i przez najbliższą (...) ruchy dziecka To,...\npoczuje ruchy swojego dziecka. Już około siódmego tygodnia ciąży dziecko wykazuje pierwsze oznaki aktywności. Ruchy płodu stają się jednak odczuwalne (...) Ruchy...\nKobieta czująca ruchy dziecka Im bliżej porodu, tym ruchy stają się rzadsze i mniej gwałtowne. Jest to oczywiście związane z mniejszą przestrzenią, jaką dysponuje dziecko w ostatnich...\nwacikiem i osusz delikatnie ręcznikiem. Główkę dziecka myj mokrą, oszczędnie namydloną myjką, wykonując koliste ruchy. Główkę opłucz po włożeniu dziecka (...) Kąpiel niemowlaka nie musi wcale oznaczać...\nrozwój dziecka umożliwi stałe wsparcie ze strony najbliższych. Niemowlę - pierwsze miesiące Kontakt z drugim człowiekiem działa stymulująco (...) jest również największy. Dziecko opanowuje coraz...\n. Pierwsza pomoc w nagłych wypadkach często ratuje życie lub zdrowie poszkodowanego. Jeśli nie wiesz, jak udzielać pierwszej pomocy, zapoznaj (...) oznaczone, nie ma zagrożenia ze strony innych uczestników ruchu drogowego,...\npłynów. Pierwsza kupa dziecka to tzw. smółka. Zielonoczarna substancja prawie w niczym nie przypomina normalnej kupy, ale oznacza, że jelita noworodka (...) . Noworodek - drugi tydzień życia Pierwsze...\n, że ich dziecko nie rozwija się prawidłowo. Do objawów mogących być przejawami autyzmu należą przede wszystkim zaburzenia kontaktu z dzieckiem. Dziecko (...) autyzmu zakłóca rozwój środków ekspresji...\nPrzygotuj swoje nastoletnie dziecko na pierwszą miłość\nPierwsza młodzieńcza miłość to uczucie niezwykłe. Nieznana wcześniej fascynacja drugą osobą wiąże się często z burzliwymi emocjami. Mimo świetnego (...) dotychczas kontaktu, nasze dziecko nieoczekiwanie zaczyna mieć...\nPierwsze objawy alergii mogą być bardzo zróżnicowane i, co ciekawe, pochodzić z wielu różnych narządów. Najczęstszymi objawami alergii są symptomy (...) związane z układem pokarmowym, układem oddechowym oraz skórą. Jak rozpoznać alergię...\nistnieje wiele sposobów, aby uniknąć zmarszczek lub się ich pozbyć. Można również zaakceptować pierwsze zmarszczki mimiczne i podejść do nich z uśmiechem (...) - m.in. zmarszczki mimiczne. Zmarszczki mimiczne pojawiają się w wyniku...\nSzczepić, czy nie szczepić? Choć większość rodziców decyduje się na zaszczepienie swojego dziecka, szczepienia nadal budzą kontrowersje. Ruchy\nPierwsze symptomy alergii Pierwsze objawy alergii mogą być bardzo zróżnicowane i, co ciekawe, pochodzić z wielu różnych narządów. Najczęstszymi (...) objawami alergii są symptomy związane z układem pokarmowym, układem...\nmodelek i zakładają, że rozmiar 0 to norma. Objawy anoreksji wcale nie muszą rzucać się w oczy - dlatego zwracaj uwagę na twoje dziecko. Czasami (...) się ją wysłuchać. Zwróć szczególną uwagę na to, czy twoje dziecko...\nRuch, sport, aktywność fizyczna - nazwij to jak chcesz. Ważny jest wspólny mianownik - zdrowie. Kiedy ćwiczymy, nie tylko spalamy kalorie i stajemy (...) zatem... do dzieła! Jak ruch wpływa na nasze ciało? Ciągle...\nw nas nadzieję. Że sprzęt słaby, może źle widzi. Że trzeba się upewnić. Upewniamy się w Krakowie. Tam też nadzieja. Podobno dzieci z wadą HRHS żyją. Muszą (...) przejść trzy korekty serca. Początek jest trudny, ale nie ma co się poddawać....\nWiele osób, nawet młodych, mylnie sądzi, że homoseksualizm i heteroseksualizm to jedyne istniejące orientacje seksualne, a określenie „LGBT" z niczym im się nie kojarzy. Ta niewiedza bywa także połączona z bezpodstawną niechęcią w stosunku do „innych"....\nkobiet. Jest to po pierwsze - męczące, po drugie - krępujące. Do szpitala nie powinny przychodzić też dzieci poniżej 12. roku życia. Zakaz (...) będą pojawiały się niespodzianki i trudności. Pierwsza...\n. Po ustaleniu miejsca zaklinowania się ości, podejmuje się jej wyciągnięcia - tłumaczy ratownik. Pierwsza pomoc u dzieci Pierwsza pomoc u dzieci akurat (...) scenariusz. Postępowanie...\nzdecydowanym ruchem, pod kątem 90 stopni. Po podaniu leku, igłę wyciąga się również zdecydowanym ruchem. Igłę po podaniu zastrzyku należy zabezpieczyć\nokołoporodowe jest takie same, jak u dzieci kobiet zdrowych. Warto zwrócić uwagę niepokojącym się o zdrowie i rozwój maleństwa przyszłym mamom (...) , że większość leków stosowanych w leczeniu astmy nie wywiera niekorzystnego działania...\nADHD utrudnia normalne funkcjonowanie Nie ulega wątpliwości, że ADHD utrudnia dzieciom cierpiącym na to zaburzenie normalne funkcjonowanie (...) nie tylko w rodzinie, ale także w szkole, utrudniając nawiązywanie przyjaźni z innymi dziećmi....\nterapię, która opóźni przebieg schorzenia. Pierwsze objawy stwardnienia rozsianego - charakterystyka choroby Stwardnienie rozsiane (SM (...) dolegliwości * Dzieciom z reguły nie smakuje. Jak to się dzieje, że dorośli...\nPostępowanie w przypadku zakrztuszenia Co robić, gdy dziecko się zakrztusi? Agnieszka Skura, koordynator okręgowy pierwszej pomocy Mazowieckiego (...) łopatkami, asekurując dziecko, aby nie upadło. Specjalistka opowiada,...\nPierwsza pomoc w przypadku ataku padaczki Padaczka to choroba, na którą choruje ok. 1% ludzi w Polsce, czyli 400 tysięcy osób. W większości (...) się zatrzymywać ruchów chorego i drżenia kończyn. Warto pozostawić taką...\n: wazowagalne - spowodowane jest strachem lub bólem; poprzedzić je mogą zawroty głowy, nudności, uczucie gorąca; pierwsza pomoc polega na położeniu (...) chorego, ortostatyczne - pojawia się w związku z gwałtowną zmianą pozycji z leżącej...\n, które prawidłowo pracują tylko wtedy, gdy nasze nogi są w ruchu. Kiedy więc długo stoimy lub siedzimy, ciśnienie krwi w żyłach znacznie wzrasta, a zawarta (...) do powstawania opuchlizny. Z uczuciem ciężkich nóg zmaga się aż 47 proc. Polek,...\npalcami nos ratowanego i wdmuchiwać powietrze wydechowe, po czym obserwować ruchy klatki piersiowej. Zawsze konieczne jest stosowanie maseczki ratowniczej\nRuch to zdrowie - to niezaprzeczalny fakt, który już od ponad pół wieku powtarzają lekarze sportowi, terapeuci i kardiolodzy. Jazda na rowerze (...) tkanki tłuszczowej oraz jest lekiem na stres, napięcie przedmiesiączkowe i inne schorzenia. Wpływ...\npromieniuje do żuchwy lub lewego barku. Ból nie zmienia nasilenia w zależności od pozycji ciała ani ruchów klatki piersiowej i nie zmniejsza się po przyjęciu (...) ". Adres miejsca, w którym znajduje się chory. Warto dodać dokładną lokalizację...\ndo niezwłocznej wizyty u lekarza. Zespół niespokojnych nóg Uczucie mrowienia i drętwienia oraz pieczenia w żyłach kończyn dolnych, które ustępuje pod wpływem ruchu\ntys. zł za odmowę szczepień dziecka. To jedna z wyższych kar, bo jak zauważają eksperci GIS, dotychczasowe kwoty mandatu zazwyczaj nie przekraczały 1,5 (...) tys. zł. >> Na Pomorzu pierwsze grzywny za brak szczepień Nadal...\nAerial yoga - nowa jakość ruchu\nyoga na żywo Monika Łazuk, instruktor aerial yogi w Shatki. Szkoła jogi przybliża praktyczną stronę zajęć: - Pierwsze postępy widać (...) , który pomaga utrzymać równowagę. Poza tym widać ogólne wzmocnienie mięśni i zwiększenie zakresu...\n, jak i inne pierwsze posiłki, podajemy dziecku w postaci puree (przecieru). Maluch przyzwyczajony jest do mleka i stopniowo będzie oswajał się z inną strukturą (...) Rozszerzanie diety niemowlaka powinno rozpocząć się...\nStriptiz damski - zalety, wykonanie, ruchy\nstriptiz, kobieta pokazuje swoje najbardziej zmysłowe i seksowne oblicze, a seksowna bielizna, rytmiczne ruchy i muzyka tworzą oprawę, dzięki (...) jednak mężczyźni postrzegają to wszystko w całkowicie inny sposób. Po pierwsze,...


Gdziekolwiek - Cokolwiek - Jakkolwiek: lutego 2016\nStolica Kolumbii położona jest w Andach na wysokości 2 640 m n.p.m. Klimat jest więcej niż stabilny ponieważ przez cały rok panuje podobna temperatura i pogoda, a pojęcie „pory roku” to czysta teoria. Wydaje się, że jest to miejsce idealne jeśli chodzi o garderobę. Jednak niektórzy potrzebują chwilę aby przyzwyczaić do tych warunków.\nBogota to kolejne ogromne miasto Ameryki Łacińskiej. Poruszanie się po nim nie jest proste ponieważ nie ma tutaj metra. Transport publiczny został obliczony na zdecydowanie niższą liczbę korzystających więc tłok w autobusach jest niebagatelny. Problem transportu to także niekończące się korki i tłok na ulicach nawet na tych najszerszych. Dlatego jeśli chcecie cokolwiek zobaczyć to trzeba zatrzymać w Bogocie na kilka dni.\nNajważniejsze turystycznie miejsca to la Candelaria, la Catedral z Plaza de Bolívar oraz Muzeum Złota. Oczywiście lista muzeów jest dłuższa i wśród nich znajduje się muzeum Fernando Botero – to coś dla wielbicieli sztuki. W dzielnicach la Candelaria i la Catedral znajdują się obiekty uniwersytetów i szkół wyższych dlatego to także dzielnice żyjące w rytmie studenckim. Wszystko wydaje się takie samo jak w wielu innych stolicach, jednak przestrzega się turystów aby wieczorem nie poruszali się sami po mieście. Nam taksówkarz powiedział nawet abyśmy nie przechodzili na drugą stronę placu Bolivara. Nie wiem czy to zapobiegliwość czy rzeczywiste zagrożenie, nie rzuciliśmy wyzwania losowi i przespacerowaliśmy się w drugą stronę po la Candelaria.\nBogotę najlepiej podziwiać z Cerro de Monserrate – sanktuarium położone jest na wysokości 3 152 m n.p.m. Na górę można dostać się kolejką linową, kolejka szynową lub na własnych nogach. Widok jest rzeczywiście imponujący, szczególnie wieczorem kiedy miasto jest oświetlone. Samo sanktuarium to dość prosty budynek, niestety był już zamknięty kiedy tam dotarliśmy. To co dla mnie było dość kiczowate to zmieniające się kolory oświetlenia sanktuarium, ale o gustach się nie dyskutuje. Cerro de Monserrate to nie tylko samo sanktuarium, lecz także przestrzeń o charakterze rekreacyjnym. Wszystkie atrakcje tego miejsca, w sposób dość obrazowy, można zobaczyć w serwisie samego Monserrate.\nWizyta w Bogocie była bardzo krótka. To tylko takie dotknięcie samej powierzchni, więc pocieszam się, że to zawsze daje powód aby tam powrócić. Do zobaczenia zostało sporo, więc tym, którzy przygotowują się do wizyty polecam artykuły z: travelike, mariola w Kolumbii , serwisu o Kolumbii. Bogota to miasto budzące sprzeczne odczucia, z jednej strony rowerowe niedziele, nowoczesne dzielnice mieszkaniowe, aktywny tryb życia. Z drugiej strony słyszy się o dzielnicach slamsów, gdzie drogi są wciąż gruntowe. To miasto wymaga czasu, a brak wiedzy działa na jego niekorzyść.\nAutor: BeBright o 19:27 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Ameryka Południowa, Bogota, katedra, Kolumbia, zwiedzanie miasta\nLima – Plaza Mayor\nSerce mglistego miasta\nPierwsze skojarzenie z Peru to Inkowie, Machu Picchu, Jezioro Titicaca. Stolica kraju – Lima, pozostaje gdzieś z boku, najczęściej jako przystanek na trasie. Miasto położone jest na skraju pustyni, na wybrzeżu Pacyfiku, u ujścia rzeki Rimac. I mogłoby się wydawać, że będzie to kolejne słoneczne południowo-amerykańskie miasto. Jednak przez większą część roku miasto spowija mgła, która jest wynikiem zjawiska inwersji cieplnej. Nieprzyjemna mgła znika w lecie lecz mimo wszystko niebieskie niebo nie jest częstym widokiem.\nWarto jednak zatrzymać się tutaj bo to właśnie Lima przez dwa stulecia była stolicą wicekrólestwem czyli politycznym, handlowym i kościelnym centrum hiszpańskiej części Ameryki Południowej. Miasto zostało założone w 1535 roku przez Francisco Pizarra. Jego grób znajdziemy w kaplicy po prawej stronie wejścia do Katedry. Trudno nie zauważyć tego miejsca bo kaplicę zdobią freski oraz mozaiki przedstawiające Pizzara zdobywcę. Ciekawostką jest fakt, iż prawdziwe szczątki Pizzara spoczęły w tej kaplicy dopiero w 1985 roku, w ramach obchodów 450 rocznicy założenia miasta.\nKatedra to jeden z najważniejszych i najciekawszych zabytków miasta. Świątynia, którą dzisiaj zwiedzamy jest w praktyce trzecią Katedrą zbudowaną na tym samym miejscu. Dwa pierwsze kościoły pochodzą z XVI wieku. Pierwsza była niewielka kaplica konsekrowana w 1540. Drugi kościół, zdecydowanie większy, został zbudowany przez biskupa Geronimo de Loayza w 1551 roku. Trzecia Katedra została konsekrowana w 1622 roku. We wnętrzu katedry znajdziemy bogactwo sztuki dekoracyjnej z różnych okresów ponieważ każda z 14-tu kaplic jest inna i warta dokładniejszego obejrzenia.\nW dawnej zakrystii, przedpokoju, skarbcu i prywatnych pokojach znajduje się muzeum sztuki sakralnej. Z ciekawostek, możemy zobaczyć przykłady lokalnych szopek bożonarodzeniowych, a nawet specjalnych łóżeczek dla Dzieciątka.\nWychodząc z Katedry mamy przed sobą Plaza Mayor, dawniej zwana Plaza de Armas (nazwa została zmieniona w roku 1997). W centralnym punkcie placu zobaczymy fontannę z figurą Anioła Sławy. Po lewej stronie, zaraz obok Katedry możemy podziwiać przepiękną fasadę Pałacu Arcybiskupa (Palacio del Arzobispo), a po przeciwnej stronie placu Ratusz (Municipalidad de Lima) także z pięknie odrestaurowanymi drewnianymi balkonami. Architektura, kolorystyka i drewniane elementy budynków przypominają o kolonialnej przeszłości miasta. Swój udział w zachowaniu atmosfery tego miejsca miał architekt polskiego pochodzenia – Ryszard Jaxy-Małachowski. Jego plany posłużyły do rekonstrukcji placu po kolejnym trzęsieniu ziemi.\nPrzy Plaza Mayor znajduje się także Palacio de Gobierno (Pałac Prezydencki). Miejsce to już od początku stało się świadkiem politycznej walki – tutaj podobno został zamordowany Francisco Pizarro w 1541. Wydarzenie to uznaje się za pierwszy zamach stanu w Ameryce Łacińskiej. Budynek, który stoi tam dzisiaj pochodzi z początków XX-ego wieku, ale plan parteru został zachowany z pierwotnej budowli. Codziennie, prócz niedziel, o godzinie 12-tej odbywa się honorowa zmiana warty w strojach z epoki walki o niepodległość. Takiemu laikowi jak ja kojarzą się one z Francją. Do ogrodzenia Pałacu Prezydenckiego nie można się zbliżać na odległość mniejszą niż 3 metry.\nPlac to dobry punkt na spacer wąskimi uliczkami starego miasta. Jednak o tym następnym razem.\nAutor: BeBright o 21:06 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: katedra, Lima, obiekty UNESCO, Peru, zwiedzanie\nLokalizacja: Centro Histórico, Lima, Peru\nTeotihuacán – Meksyk\nPiramidy Słońca i Księżyca\nOkoło godziny jazdy od Miasta Meksyk znajdziemy prekolumbijskie miasto Teotihuacán. W czasach swojej świetności, a mówimy tutaj o pierwszych wiekach naszej ery, ośrodek ten liczył około 200 tys. mieszkańców. Dziś jest to światowej klasy, wpisany na listę UNESCO, zabytek, który koniecznie trzeba zobaczyć.\nNie chcę tutaj opisywać historii i podawać informacji, które możecie znaleźć na innych stronach (linki do kilku wybranych podaję na końcu tekstu), ponieważ nie chodzi o powielanie informacji. Przede wszystkim jest to kilka praktycznych uwag i komentarzy, mam nadzieję, że przydatnych.\nTeotihuacán położony jest na wysokości ponad 2 000 m n.p.m., w nieurodzajnej dolinie gdzie roślinności jest niewiele. To powoduje, że nawet jeśli w Mieście Meksyk temperatura jest przyjemna, to w Teotihuacán jest znacznie cieplej. Podobno tam jest zawsze ciepło. A w słoneczne dni nie ma cienia, w którym można schować się przed spiekotą. Tak jak radzą przewodniki, rzeczywiście warto zabrać jakieś nakrycie głowy i wodę do picia.\nJeśli sami chcecie dotrzeć na miejsce, to najprawdopodobniej zaczniecie zwiedzanie z okolic bramy 1 (tam kupuje się bilety) czyli od początku. Autokary i busy z grupami zorganizowanymi często podjeżdżają jak najbliżej Piramidy Słońca. W ten sposób grupa zaczyna zwiedzanie od placu przed Piramidą Księżyca – w praktyce od końca. W tym drugim przypadku warto przespacerować się Aleją Zmarłych (Avenida de los Muertos) do końca w kierunku bramy 1, gdzie znajduje się muzeum archeologiczne i punkt informacji turystycznej. Dzięki temu zobaczycie rzeczywiście wszystko, a nie tylko same piramidy.\nMeksykańskie piramidy najczęściej kojarzone są z obiektami kultury Majów i Tolteków otoczonymi tropikalną roślinnością. Piramidy Słońca i Księżyca różnią się od tamtych konstrukcją oraz zdecydowanie mniejszą ilością dekoracji. Nie znajdziemy w Teotihuacán zbyt wielu płaskorzeźb i tylko kilka rekonstrukcji malowideł. Co więcej, tylko 30% konstrukcji piramid jest oryginalna, pozostała część to rekonstrukcja. Jednak nie ma się czemu dziwić. Podobno miasto zostało odkryte przez przypadek – jedna z piramid została prawie wysadzona. Uważano, iż są to po prostu elementy krajobrazu. A jak mogły wyglądać piramidy ukryte pod warstwą ziemi można zobaczyć na zdjęciach umieszczonych obok Piramidy Słońca.\nZdobywanie piramid to wyzwanie fizyczne. Jeśli nie uprawiasz regularnie sportu i dopiero co wyciągnięto cię z za biurka, to następnego dnia po wejściu na piramidy, możesz mieć zakwasy. Stopnie są wysokie i mięśnie pracują inaczej niż przy pokonywaniu zwykłych schodów. A może to urok zwiedzania tego miejsca, bo że warto wdrapać się na obie piramidy, nie mam wątpliwości.\nObiecane linki do historii Teotihuacán po polsku na blogu globtrotera, po angielsku historia Azteków, miejsca kultu czy oficjalna strona turystyczna Meksyku.\nAutor: BeBright o 19:16 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: archeologia, Meksyk, Mexico, Mexico City, Miasto Meksyk, obiekty UNESCO, piramidy, pyramids, zwiedzanie Meksyk\nLokalizacja: Pyramid of the Sun, State of Mexico, Meksyk


Tańszy kredyt gotówkowy to narzędzie w walce o klientów - eGospodarka.pl - Aktualności finansowe\neGospodarka.pl › Finanse\t› Artykuły\t› Aktualności finansowe\t› Tańszy kredyt gotówkowy to narzędzie w walce o klientów\nKredyty gotówkowe tanieją, bo banki walczą o klientów © Piotr Marcinski - Fotolia.com\nPrzeczytaj także: Deutsche Bank PBC - zmiany w kredytach\nCo to oznacza w praktyce? Przeciętny kredyt gotówkowy, który dziś opiewa na około 8,5 tys. zł, o ile spłacany byłby w trakcie 12 miesięcy, kosztowałby niecałe 650 złotych. To o 80-90 zł mniej niż gdyby RRSO wynosiło 15,6%, czyli tyle co dwa lata temu. A jak sytuacja wyglądałaby gdyby kredyt spłacany byłby przez 2 lata? Przy obecnych stawkach rynkowych kredytobiorca oddałby do banku o prawie 1300 złotych więcej niż pożyczył. Przy RRSO na poziomie 15,6% koszt kredytu byłby o ponad 150 złotych wyższy.\nWszystko dlatego, że banki walczą dziś o względy klientów. Szybka decyzja i gotówka do ręki – bez zbędnych formalności, prowizji czy ubezpieczenia – tak wygląda dziś pole walki o względy klientów chcących zaciągnąć kredyty gotówkowe – wynika z danych Open Finance. Banki nie robią tego bezinteresownie. Kredyt gotówkowy jest dla nich intratnym biznesem. Ponadto w podjęciu walki konkurencyjnej mogły pomóc regulacje, zgodnie z którymi jeśli kredytobiorca spłaci kredyt przed czasem, to bank zwróci część nienależnych opłat za niewykorzystany okres spłaty. Może też dlatego łatwiej jest dziś znaleźć kredyty dzięki którym łatwiej jest ominąć te dodatkowe koszty.\nDane na temat rynku kredytów konsumpcyjnych\n13,8% w skali roku - tyle rzeczywiście kosztuje obecnie kredyt czy pożyczka gotówkowa.\nIm większy kredyt, tym wyższy koszt kredytu\nWięcej na ten temat: kredyty gotówkowe, oferta banków, oprocentowanie kredytów, koszt kredytu\nKredyt dla wolnych zawodów od BIZ Banku\n„Wypożyczka”: pożyczka gotówkowa od eurobanku\nRekomendacja U: własne ubezpieczenie to drogi kredyt hipoteczny\nAlior Bank: pożyczka na 5% z gwarancją najniższej raty\nKredyt bez odsetek? Żadna oszczędność!\nRekomendacja U a zasady ubezpieczenia kredytów gotówkowych\njanusz.z / 2018-10-29 19:44:24\nOtóż to, banki się prześcigają w promocjach, żeby tylko przyciągnąć nowego klienta. Nie mam głowy, żeby to wszystko śledzić na bieżąco i porównywać, ale pośrednik z galerii finansowej w Warszawie to za mnie zrobił. Trafiło mi się niskie rrso ale i tak pewnie wcześniej spłacę [ odpowiedz ] [ cytuj ]


Nowoczesna architektura : US Census Bureau przedstawia Los Angeles jako najgęściej zaludniony obszar miejski – Budowa domu\nŚródmieście LA, 2010.\nPlasterki światła Na podstawie wyników spisu z 2010 roku, najgęściej zaludnionym obszarem zurbanizowanym w Stanach Zjednoczonych jest Los Angeles / Anaheim / Long Beach w Kalifornii, z prawie 7 000 osób na milę kwadratową.\nObszar Los Angeles zajmował nie tylko pierwsze miejsce, ale także dziesięć najgęściej zaludnionych obszarów zurbanizowanych, dziewięć znajduje się na zachodzie, a siedem w Kalifornii.\nPo Los Angeles następuje San Francisco-Oakland w Kalifornii (6266 osób na milę kwadratową), San Jose w Kalifornii (5 820 osób na milę kwadratową), Delano w Kalifornii (5 483 osób na milę kwadratową), a następnie New York-Newark, NJ z ogólna gęstość 5 319 osób na milę kwadratową.\nJednak obszar New York-Newark nadal ma najwyższą populację, z 18 351 295 mieszkańców, a następnie w Los Angeles (12 150 996) i Chicago (8 608 208).\nWśród obszarów zurbanizowanych o populacji miliona lub więcej, w Charlotte w Północnej Karolinie.\nPołudniowa Karolina, obszar rozwijał się w najszybszym tempie, zwiększając się o 64,6%, a następnie Austin, Teksas (51,1%) i Las Vegas-Henderson, Nevada (43,5%).\nRejony Charlotte i Austin również miały najwyższe wskaźniki zmian powierzchni ziemi, zwiększając się odpowiednio o 70,5 procent i 64,4 procent.\nRaport definiuje obszary miejskie jako gęsto rozwinięte obszary mieszkalne, komercyjne i inne obszary niemieszkalne.\nObecnie stanowią one 80,7 procent populacji Stanów Zjednoczonych, w porównaniu z 79,0 procentami w 2000 r.\nOdniesienie: US Census Bureau, 89,3 KPCC Zdjęcie użytkownika Flickr Plasterki światła , na licencji Creative Commons.\n[hasła pokrewne: brico kutno, olx bydgoszcz, mrówka aleksandrów łódzki ]\nPowiązane tematy z artykułem: brico kutno mrówka aleksandrów łódzki olx bydgoszcz


Szkoła Podstawowa w Wapnie: Planeta Energii\nW obecnym roku szkolnym uczniowie klasy III a z wychowawcą, wzięli udział w VII edycji ogólnopolskiego programu edukacyjnego "Planeta Energii", organizowanego przez Grupę ENERGA. Patronem honorowym programu jest Minister Edukacji Narodowej i Rzecznik Praw Dziecka, natomiast patronem merytorycznym Uniwersytet Warmińsko - Mazurski. Podczas realizacji programu dzieci: dowiedziały się skąd bierze się energia elektryczna, jakie są jej źródła i jakie ma znaczenie we współczesnym życiu, uczyły się jak bezpiecznie korzystać z urządzeń elektrycznych oraz jak prawidłowo zachować się w pobliżu obiektów energetycznych, w czasie burzy, czy w przypadku porażenia prądem. Kształtowały postawy proekologiczne związane z oszczędzaniem prądu.\nW ramach realizowanego programu zostały przeprowadzone w klasie III a zajęcia edukacyjne o tematyce związanej z energią elektryczną na podstawie zeszytu metodycznego "W krainie prądu elektrycznego" min. „Jak to się dzieje, że żarówka świeci”. Pod bacznym okiem pani Moniki Stachowiak, która omówiła budowę obwodu elektrycznego, wyjaśniła dzieciom, czym jest prąd elektryczny, co to są elektrony i dlaczego się poruszają, w wyniku obserwacji uczniowie zbudowali prosty obwód elektryczny z wykorzystaniem płaskiej baterii, żarówki, przewodów elektrycznych, z czasem wymieniając żarówkę na dzwonek. Zadanie to zaowocowało uśmiechem na ustach dzieci.\nSpotkanie z Planetą Energii było dla uczniów czasem nauki połączonej z zabawą. Szczegółowe sprawozdanie z realizacji scenariuszy oraz dodatkowych zadań wraz z dokumentacją zdjęciową opracowane przez wychowawcę, zostało przesłane na adres organizatora, aby wziąć udział w ogólnopolskim konkursie.\nAutor: SP Wapno o 19:27:00\nŻaki zagrały w Gołańczy\nDowozy - poprawiony piątek\nPani Ania w Plebiscycie GW


Obrusy plamoodporne jajka wielkanocne szampańskie złoto - brak tkaniny - Sklep internetowy Natim\n> Obrusy plamoodporne JAJKA WIELKANOCNE szampańskie złoto - brak tkaniny\nElegancki wielkanocny obrus z delikatnym wzorem w jaja wielkanocne w kolorze szampańskiego złota.\nWzór tkaniny to delikatne szampańsko-złote jaja wielkanocne na jasnym tle w odcieniach złamanej bieli, która wpada w bardzo, ale to bardzo jasny krem. Lewa strona obrusu jest w kolorze szampańskiego złota z jasnym wzorem. Szampańsko-złoty kolor nie jest jedynie zabarwieniem na taki właśnie odcień, lecz jest to prawdziwie szampańsko-złoty kolor, który pięknie się błyszczy. Bardzo ciężko uchwycić na zdjęciach jak obrus pięknie się mieni, ale zapewniamy, że tak właśnie jest.\nElegancki świąteczny obrus z delikatnym wzorem w jaja wielkanocne w kolorze szampańskiego złota.


Malbork Nasze Miasto - naszemiasto.pl\nMateriały ze słowem kluczowym "Malbork nasze miasto" w mieście Malbork.\nNowy numer "Dziennika Malborskiego". Korki, NIK i aquapark, likwidacja punktu NFZ... 2016-03-20 11:07:54\nDziś (18 marca) do kiosków i sklepów trafiło nowe wydanie "Dziennika Malborskiego". Sprawdźcie, o czym m.in. piszemy.\nXIII Staropolskie Kolędowanie. Uczniowie Zespołu Szkół śpiewali kolędy\nPo raz trzynasty w pięknie udekorowanej sali widowiskowej Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w Starym Polu odbył się Szkolny Przegląd Kolęd Zespołu Szkół w Starym Polu - Staropolskie Kolędowanie.\nWięcej na temat: GOKiS Stare Pole\nStare Pole festiwal kolęd\nChłopcy z Malborka odnalezieni w Elblągu po telefonie od działkowca\nZakończyły się poszukiwania dwóch braci z Malborka: 12-letniego Macieja i 14-letniego Kacpra. Chłopców, którzy wyszli z domu w poniedziałek rano, odnaleziono w czwartek (31 grudnia) na terenie ogródków działkowych w Elblągu.\nWięcej na temat: Kacper Cichecki Malbork\nMaciej Cichecki Malbork\nMalbork zaginęli chłopcy\nchlopcy z malborka\nzaginieni chłopcy Malbork\nzaginieni chłopcy z malborka\nzaginione dzieci malbork\nwypadek w królewie malborskim\nList do redakcji. Jeśli masz niepotrzebne rolki - pomóż. Podaruj na urodziny\nMieszkaniec powiatu malborskiego, którego rodzina - jak opisuje - jest w trudnej sytuacji finansowej, przysłał do naszej redakcji list. Prosi o pomoc w spełnieniu marzenia jego 7-letniej córki.\nIle zarabia władza? Czytaj w "Dzienniku Malborskim" już w piątek\n20 lutego w kioskach i sklepach dostępne będzie nowe wydanie "Dziennika Malborskiego". Zachęcamy do kupna gazety. Piszemy m.in. o tym, ile obecnie zarabiają władze poszczególnych samorządów w naszym powiecie.\nCzytaj nowy numer "Dziennika Malborskiego" już w piątek, 23 stycznia\nJuż w piątek (23 stycznia) w kioskach i sklepach ukaże się najnowsze wydanie "Dziennika Malborskiego". Zachęcamy do lektury. Więcej na temat:\nWybory 2014 Malbork. Prawo i Sprawiedliwość przedstawiło swoich kandydatów\nPrawo i Sprawiedliwość przedstawiło w sobotę (18 października) swoich kandydatów do Rady Miasta Malborka i Rady Powiatu w wyborach samorządowych. W spotkaniu, które odbyło się przed kościołem św. Jana Chrzciciela, wzięli udział posłowie Kazimierz Smoliński i Andrzej Jaworski.\nTomasz Klonowski Malbork\nTomasz Klonowski Republikanie\nWieści z Gimnazjum nr 3 w Malborku. Chemia ze studentami, ślubowanie podczas "Batoraliów"\nNowy rok szkolny w Gimnazjum nr 3 w Malborku to m.in. ciąg dalszy współpracy z Politechniką Gdańską - w "trójce" odbyły się warsztaty chemiczne ze studentami. Obok chemii dobrze ma się też... historia. Uczniowie kultywują pamięć o AK-owcach.\nWięcej na temat: Gim 3 Malbork PG\nGim 3 klasa politechniczna\nGimnazjum nr 3 Malbork\nMalbork klasy politechniczne\nMalbork współpraca z PG\nWypadek na drodze Świerki - Lipinka. Zginęła 34-letnia kobieta\nKobieta prowadząca samochód osobowy zginęła w wypadku, do którego w sobotę rano (18 października) doszło na drodze powiatowej między miejscowościami Lipinka i Świerki.\nkronika policyjna powiat malborski\nwypadek koło Lipinki\nwypadek lipinka 30012015\nwypadek Świerki Lipinka\nI liga. Polski Cukier Pomezania gładko wygrała z SMS Gdańsk\nSzczypiorniści Polskiego Cukru Pomezanii Malbork odnieśli piąte zwycięstwo w sezonie I ligi. W sobotni wieczór, pomimo braków kadrowych, łatwo rozprawili się z młodzieżą SMS Gdańsk. Więcej na temat: Polski Cukier Pomezania\nPomezania I liga\nPomezania SMS Gdańsk\nPomezania piłka ręczna\npiłka ręczna Malbork\nV liga. Pomezania Malbork - Błękitni Stare Pole 2:0 (1:0)\nW ostatnich w rundzie jesiennej derbach powiatu malborskiego w V lidze Pomezania pokonała w 11 kolejce Błękitnych Stare Pole po bramkach Piotra Wilka i Piotra Sobieraja. Więcej na temat: Błękitni Stare Pole\nPomezania piłka nożna\nV liga Pomezania Błękitni\nDOBRY WĘGIEL DO DOBREGO DOMU\nMalbork Stare Miasto\nmalbork nasze miasto plebiscyt\nMalbork ECO MIASTO


rynek paliwowy | Eurogospodarka \_ dostarczamy użytecznych wskazówek\nStrona główna /rynek paliwowy\nScenariusz powtarza się od wielu lat. Im bliżej wakacji, tym bardziej rośnie cena paliw na stacjach benzynowych. Zwykły przypadek? A może jednak nie przypadek? Do takiego wniosku możemy dojść po analizie danych agencji IEA, która publikuje... Czytaj dalej


Kroplik tygrysi (77544): nasiona Kupuj korzystniej w DomiSad.pl\nIlość w opakowaniu: 0.25 g\nKroplik tygrysi, to jednoroczna roślina ozdobna o oryginalnym, nietypowym wyglądzie. Rośnie szybko i harmonijnie tworząc płożące pędy o długości 15-30 centymetrów. Duże kwiaty w kształcie dzwonków wyrastają z kątów liści na łodydze. Roślina kwitnie przez całe lato. Kwitnienie rozpoczyna się w lipcu, a kończy we wrześniu. Kwiaty przyjmują różne barwy: żółta, kremową czy białą, a ich płatki gęsto pokryte są czerwonymi plamkami. Roślina nadaje się do uprawy zarówno w gruncie, jak i pojemnikach. Może zdobić rabaty kwiatowe, klomby, kwietniki czy skalniaki.\nNasiona kroplika tygrysiego wysiewa się pod osłonami, na rozsadniku w okresie wczesnej wiosny. Należy to zrobić od marca do kwietnia. Uzyskane siewki przerywa się i pozostawia na miejscu stałym w rozstawie co 20-30 centymetrów. W drugiej połowie maja, gdy minie ryzyko przymrozków, młode kropliki można posadzić do gruntu w ogrodzie. Roślina wymaga ciepłego, osłonięte i słonecznego stanowiska. Najbardziej odpowiednim rodzajem podłoża jest przewiewna, przepuszczalna i lekko kwaśna gleba, bogata w składniki mineralne.


Platforma będzie walczyć w wyborach samorządowych jak o życie.\nTym bardziej, że w wyborach samorządowych trudno jednoznacznie wskazać ich zwycięzcę. PO będzie pewnie podkreślać, że je wygrała, czy - jak teraz często powtarzają - „zatrzymała PiS” w przypadku każdej wygranej w większym mieście. Mam jednak nadzieję, że ta upadła partia w tych wyborach nie utrzyma tego potencjału, które zdobyła w 2014 r.\nMówi Pan o Platformie „upadła partia”? Dlaczego?\nBo to partia skompromitowana - coraz więcej dowodów jej kompromitacji wychodzi na jaw. I dziwi mnie utrzymywanie przez nią wciąż relatywnie dużego poparcia.\nNa razie ta „upadła partia” skompromitowała Was ujawnieniem wysokości premii, które otrzymali członkowie rządu.\nTo przyjrzyjmy się, jak oni się kompromitują wynagrodzeniami, premiami, miejscami w radach nadzorczych w samorządach, w których rządzą. Jakie tam są zarobki. Można postawić pytanie, dlaczego te pieniądze nie są zwracane.\nAkurat pod tym względem nie macie „kompleksów” - gdy popatrzy się na zarobki w podległych władzy centralnej spółkach.\nNie mamy powodów do tego, by mieć kompleksy.\nTo słowo powiedziałem w cudzysłowie - zarobki w państwowych spółkach są bardzo wysokie.\nDwa razy mniejsze niż w czasach rządów Platformy. Na początku tej kadencji bardzo mocno ograniczyliśmy zarobki w spółkach skarbu państwa. Teraz wprowadzamy też zasadę, która uniemożliwia brania dodatków, gdy pełni się kierownicze stanowiska w państwowych firmach.\nWcześniej Pan powiedział, że wybory samorządowe otworzą nowy cykl wyborczy. A nie będą one zamknięciem poprzedniego? Wszystko wskazuje na to, że ruszycie do tych wyborów z tymi hasłami, co w 2015 r.: rozbijania starych układów, obalania ancien régime’u.\nW wielu samorządach dostrzegam wyraźny efekt zmęczenia długotrwałością układów, które tam występują. Sprzyjać nam będzie nie tylko to, że dziś Zjednoczona Prawica ma większy potencjał polityczny niż cztery lata temu, ale też to, że w bardzo wielu miejscach Polacy dojrzeli po prostu do zmiany zastałego układu. Są zmęczeni ciągle tymi samymi prezydentami, burmistrzami, wójtami, którzy rządzą w niektórych miejscach nawet przez kilkanaście lat. A zmiana to my.\nStarzy nie zamierzają odpuszczać. Jacek Majchrowski długo się wahał, ale jednak startuje. Paweł Adamowicz też nie rezygnuje.\nMożemy powróżyć - moim zdaniem Paweł Adamowicz nie przejdzie do drugiej tury.\nJest Pan przekonany? W wyborach lokalnych siła inercji jest ogromna. Liczba osób zależnych od ratusza jest duża - i wszyscy będą bronić status quo, bojąc się, że przyjdzie ktoś nowy, na przykład z PiS, i wymieni wszystkich, nawet sprzątaczki.\nJestem posłem z Gdańska, siłą rzeczy przyglądam się sprawom z bliska. I jestem przekonany, że dojdzie do drugiej tury, w której spotkają się dwa wielkie, legendarne nazwiska: synowie Lecha Wałęsy i Macieja Płażyńskiego.\nO, powiedział Pan o Lechu Wałęsie, że jest wielką, legendarną osobą.\nOczywiście, to wszak postać historyczna.\nMówi Pan o rozbijaniu lokalnych układów. Opozycja w czasie wyborów będzie z kolei Was rozliczać z trzech lat rządów. I będzie Was atakować wyliczając indolencję PFN-u, premie, sytuację rodzin niepełnosprawnych, artykuł 7., zagrożone fundusze z budżetu UE - o zarzutach o łamaniu konstytucji i naruszaniu praworządności nie wspominając. Obronicie się?\nGdybyśmy każdy z tych punktów, które pan teraz wymienił, rozłożyli na czynniki pierwsze, to bym udowodnił, że żaden z nich nie jest prawdziwy. Ale gdybyśmy tak zrobili, to ten wywiad byłby tak długi jak rozpaczliwe jest szukanie tematów przez opozycję, która próbuje udowodnić, że nasza władza nie jest korzystna dla Polski i Polaków. Tyle, że nasza władza jest dla nich korzystna. Jest mnóstwo argumentów pozwalających tę tezę obronić.\nNiech Pan wyjaśni jako doświadczony polityk. Jak to możliwe, że wpakowaliście się na taką minę, jaką były premie?\nPrzede wszystkim przypominam, że w tym przypadku w żaden sposób nie można mówić o łamaniu prawa.\nOwszem - ale standardy etyczne mocno ucierpiały.\nPremier miała prawo podjąć decyzję o nagradzaniu ministrów. Choć faktem jest, że w tym przypadku słuch społeczny nas zawiódł. Ale wyciągnęliśmy z tego wnioski. Jarosław Kaczyński jasno zakomunikował, jak należy tę sytuację interpretować.\nTo nie jest kwestia tylko słabego słuchu wyborczego. Przed wyborami regularnie powtarzaliście, że do władzy nie idzie się po to, żeby się nachapać - tylko że to służba Polsce. Sytuacja z nagrodami pokazała coś zupełnie innego.\nWie pan, rozumiem, że zestawienie wysokości nagród może Polaków szokować. Ale gdy się to rozbije na poszczególne miesiące, to już tak duża ona nie będzie.\nJednak były one zaprzeczeniem Waszych deklaracji sprzed wyborów.\nZostaliśmy zaatakowani w sposób populistyczny i zdecydowaliśmy się cofnąć. Ale prędzej czy później cała elita polityczna będzie musiała się zastanowić, co zrobić z pensjami - bo nagle się okaże, że nikt do polityki iść nie chce. Dziś mamy bowiem sytuację, że dyrektorzy departamentów, a nawet ich zastępcy zarabiają lepiej niż minister, ich szef. Każdy podległy ministrowi dyrektor instytucji kultury zarabia dużo więcej niż on. To nie jest zupełnie normalna sytuacja. Choć osobiście uważam, że decydując się na zawód polityka trzeba się nastawić na życie materialnie dostatnie, ale skromne.\nFaktem jest, że złamaliście zapowiedź przedwyborczą.\nTą częścią budżetu państwa, w której mowa o wynagrodzeniach ludzi władzy, o samochodach służbowych, przelotach, gabinetach - rządzą skutecznie od lat tabloidy. Stąd taki pogląd opinii publicznej na te kwestie.\nPodobną sytuację mieliśmy z samolotami dla VIP-ów - dopiero po tragedii smoleńskiej udało się wygospodarować pieniądze na nowoczesne maszyny. Gdyby były kupione wcześniej, może do tej katastrofy by nie doszło.\nTo pan powiedział, ale wydaje mi się, że jest sporo racji w tym, że przesadzono z ciągłym wypominaniem władzy, że chce się „pławić w luksusach”. Między innymi z tego powodu kolejne rządy bały się kupić nowe samoloty dla VIP-ów.\nCzeka nas podobna tragedia wywołana niskimi pensjami polityków? Przez analogię rozumiem gwałtowny wzrost korupcji - konsekwencję słabych zarobków.\nNie szukałbym takich analogii. Te płace nie są bardzo niskie - ale są nieproporcjonalne w stosunki do pensji, które się wypłaca w innych częściach budżetówki. To naprawdę nie jest normalne, że prezydent Polski zarabia mniej niż prezydent średniego polskiego miasta. Prędzej czy później musimy dojść do konsensusu, że prezydent, premier, ministrowie, parlamentarzyści powinni zarabiać jakąś krotność średniej płacy krajowej.\nW opozycji dużo mówiliście o tym, że w polityce nie chodzi o zarobki - i atakowaliście Platformę za to, że podnosi podatki. Sami tego mieliście nie robić, ale teraz pojawia się podatek dla najbogatszych, za chwilę będzie nowy podatek od benzyny.\nAle też podatki obniżamy. Przypomnę decyzję z samego początku naszych rządów, gdy w dół poszedł CIT z 19 do 15 proc. Teraz kolejna decyzja o obniżeniu go do 9 proc. To będzie jeden z najniższych podatków w Europie, obejmie ok. 400 tys. podmiotów.\nObniżki obiecywaliście - podwyżek już nie.\nTak często wygląda sytuacja z budżetem. Gdzieś dochodów do niego trzeba szukać.\nNie boi się Pan, że w kampanii wyborczej usłyszycie zarzut niewywiązania się z obietnic wyborczych?\nŻe nie będziecie podnosić podatków.\nTak kategorycznie tego nie ujmowaliśmy. Pojawiają się nowe potrzeby finansowe, trzeba na nie reagować. Dodatek solidarnościowy wynika z tego, że chcemy bardzo kompleksowo - nie tylko doraźnie, fasadowo - rozwiązać problem osób najbardziej pokrzywdzonych w Polsce, czyli niepełnosprawnych i ich opiekunów.\nJak Pan rozumie impas, w którym się znalazł rząd w negocjacjach z protestującymi w Sejmie?\nMy rozwiązujemy kwestię osób niepełnosprawnych kompleksowo. Nie było jeszcze w III RP władzy, która by tyle rozstrzygnięć ustawowych i finansowych dla niepełnosprawnych poczyniła. Ten proces ciągle trwa. Na ostatnim posiedzeniu rządu przyjęliśmy trzy nowe legislacje kierowane do tego środowiska. I tego typu działań będzie przybywać. Dochody z dodatku solidarnościowego pojawią się w 2019 r. i będą kierowane do tych właśnie osób.\nJednak rodziny niepełnosprawnych z Sejmu wychodzić nie zamierzają.\nNiestety, taką decyzję podjęli. Naszym zdaniem powinni docenić, że kompleksowo rozwiązujemy ich problemy. Postulaty, wokół których protestują, też rozwiązujemy - tylko w jednym przypadku w trochę innej formie. Protest jednak trwa, ubolewam nad tym.\nJak Pan interpretuje fakt, że protest się przeciąga?\nNie mam pojęcia. On nie ma sensu, bo jeszcze nigdy nie było rządu, który by tak wiele dla tego środowiska zrobił. W dodatku zmiany kierujemy do wszystkich niepełnosprawnych - nie tylko do grupy, która protestuje w Sejmie.\nW 2014 r. Pana kolega z klubu parlamentarnego Arkadiusz Mularczyk wprowadził do Sejmu rodziny osób niepełnosprawnych, które wtedy zaczęły protest. Sprawił on wiele problemów PO i Donaldowi Tuskowi. Ale teraz Wy macie podobne kłopoty. Nie należało dużo wcześniej nawiązać dialogu z rodzinami niepełnosprawnych?\nAle to nie jest prawda, że jeszcze przed protestem żadnych decyzji dla niepełnosprawnych nie podjęliśmy. Ich było sporo. Choćby program „Dostępność plus”, który został ogłoszony przed protestem. Ale widać protestujące panie uznały, że jest ich za mało, wprowadzane są zbyt wolno i zaczęły protest. Faktycznie, to przyspieszyło wiele decyzji w sprawie dalszej pomocy tej grupie. To ich sukces.\nZ drugiej strony pieniądze na wyprawki dla uczniów znaleźliście - dla rodzin niepełnosprawnych przychodzi to trudniej.\nTo nieprawda, wszystkie przyjęte przez nas rozwiązania zakładają wzrosty nakładów. Mówimy o realnych pieniądzach. Nie można powiedzieć, że pieniędzy nie ma. My je znajdujemy.\nTo dlaczego podnosicie podatki, skoro pieniądze są?\nWłaśnie dla niepełnosprawnych. Poza tym z dodatku solidarnościowego pierwsze pieniądze pojawią się dopiero w 2019 r. - a my fundusze znaleźliśmy już teraz.\nSkoro są fundusze, to tym bardziej nie rozumiem, po co wyższe podatki.\nŻeby niepełnosprawni mieli jeszcze lepiej. Po prostu.\nW kampanii o podwyżkach podatków nie było nic, mówiliście za to o powrocie stawki VAT do 22 proc., czy wyższej kwocie wolnej od podatku. Tych dwóch punktów nie udało się zrealizować - za to są nowe podatki.\nW przyszłości wszystko jest możliwe. Utrzymujemy bardzo dobry wzrost gospodarczy, umacnia się potencjał polskiego biznesu. Jest szansa, że te decyzje, które pan przed chwilą wymienił, uda się w przyszłości wprowadzić w życie.\nPod Pana resort podlega Polska Fundacja Narodowa. Coś planujecie z nią zrobić?\nNie zajmuję się nią bezpośrednio, nadzór nad PFN znajduje się w kompetencjach premiera Piotra Glińskiego.\nZ drugiej strony PFN politycznie ciąży Wam coraz bardziej.\nTaka fundacja to nowe doświadczenie, działa dopiero rok. Czasami brakuje zrozumienia, czym PFN ma się zajmować, czasami formułowane są wobec niej czyste złośliwości. Ta fundacja to nie jest firma PR-owa, do której każdy może się zgłosić o wsparcie.\nMa być agencją lobbingu.\nTa instytucja ma wspierać działania, które będą budowały wizerunek Polski na świecie. To robi - choć nie zawsze te działania są widoczne, czasami jest to działanie dyskrecjonalne.\nZa chwilę zacznie się maraton wyborczy. Czym opozycja może Was zaskoczyć w jego trakcie?\nWie pan, ja bym bardzo chciał, żeby opozycja nas czymś zaskoczyła, czy nam zagroziła. Najlepiej - solidnym programem, zwartą, spójną wizją Polski, do której można by się odnieść. Bo na razie oni krytykują naszą wizję i są wyłącznie anty-PiS-em. Chciałbym mieć sposobność skrytykowania ich programu. Na razie w pomyśle opozycji widzę tylko szczątkowe elementy programu, które są szalenie niebezpieczne.\nChoćby likwidację CBA - czyli sytuacja jak z powiedzenia: hulaj dusza, piekła nie ma.\nW tym pomyśle nie tyle chodzi o likwidację CBA, co przeniesienie jej kompetencji do ABW.\nSymboliczny gest - a doszłoby do likwidacji służby, która w konkretny sposób walczy z korupcją i dlatego cieszy się dużym uznaniem społecznym. Drugi pomysł opozycji to likwidacja IPN - a więc rezygnacja z walki o dobre imię Polski, o prawdę historyczną. Trzeci pomysł to z kolei likwidacja urzędów wojewódzkich - a więc de facto próba rozmontowania unitarnego państwa.\nJeśli dobrze ten pomysł zrozumiałem, nie chodzi w nim o ujednolicenie państwa, tylko odwrotnie - danie jeszcze większej swobody działania władzom lokalnym.\nTak? Do tego stopnia, że marszałkowie województw będą mogli prowadzić własną politykę zagraniczną? Jak to rozumieć? Trudno to uznać za poważne pomysły, a ja chciałbym móc polemizować z poważnym programem dla Polski. Na razie oni są jednak tylko na nie.\nAkurat Wy do nich podchodzicie w podobny sposób.\nNieprawda. My wiemy, że nurt lewicowo-liberalny ma stałe miejsce w rywalizacji politycznej - bo jest silny, trwale ukorzeniony, obecny w każdym kraju Zachodu. My z tym nurtem rywalizujemy demokratycznie. Problem jest po drugiej stronie. Oni uznali, że taka partia jak nasza to - jak oni o nas mówili - „dinozaury, które powinny wymrzeć”, że na tego typu partie nie ma miejsca w cywilizacji Zachodu. Stąd histeria wywołana tym, że rządzimy niemal trzy lata i próby nas obalenia metodami niewyborczymi. Polityka polska się uzdrowi pod jednym warunkiem: że zdobędziemy władzę po raz drugi.\nTakie słowa wypowie każdy rządzący polityk, bez względu na poglądy.\nMówię o czymś innym. Nasi rywale powinni ochłonąć, zrozumieć, że idee reprezentowane przez PiS są zjawiskiem trwałym i że należy zacząć rywalizować z nami normalnie - to znaczy na program, na debatę, nie histerią na ulicy i zagranicą, jak teraz. To warunek uzdrowienia polskiej debaty publicznej i polskiej demokracji. By go spełnić, musimy po raz drugi z rzędu wygrać wybory parlamentarne.\nZakładając, że nic się nie zmieni - to znaczy Pan będzie dalej ministrem - już dziś w ciemno zakładam, że za cztery lata powie Pan dokładnie to samo: PiS musi wygrać wybory po raz trzeci, żeby uzdrowić polską demokrację.\nŹle mnie pan zrozumiał. Nie chodzi o to, jakie ja mam marzenia. Przed chwilą starałem się zrekonstruować sposób myślenia naszych politycznych przeciwników. Dziś na Zachodzie obowiązuje przekonanie, że to, co się dzieje w Polsce, czy na Węgrzech, to chwilowa wpadka - którą można się uporać, wywierając presję.\nTo już chyba minęło - po trzeciej z rzędy wygranej Viktora Orbána.\nNie, to może zacząć mijać po najbliższych wyborach do Parlamentu Europejskiego. Będzie inny wynik tych wyborów niż do tej pory. Dojdzie do osłabienia tych sił, które teraz uważają, że tylko one mają coś do powiedzenia w tym parlamencie. W kolejnych krajach widać, że dochodzi do zmian. Wybory do europarlamentu będą syntezą tych zmian - i one powinny pomóc unormować też sytuację w Europie.


W Sylwestra czeka nas zabawa na pożegnanie starego roku. Kościół ogłosił dyspensę, ale trzeba spełnić kilka warunków. O co w tym wszystkim chodzi - Wiesz\nW Sylwestra czeka nas zabawa na pożegnanie starego roku. Kościół ogłosił dyspensę, ale trzeba spełnić kilka warunków. O co w tym wszystkim chodzi\nOsoby wierzące w wielu diecezjach dostały już dyspensę na najbliższy piątek i nie będą musiały zachować wstrzemięźliwości.\nPortal „Interia.pl” poinformował, że większość diecezji w Polsce zgodziła się zwolnić z postu i wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w najbliższy piątek. Przyczyną tej decyzji jest oczywiście Sylwester, który będziemy wówczas obchodzić.\n„Mając na względzie, że przypadający na piątek 31 grudnia br., ostatni dzień roku kalendarzowego, sprzyja organizowaniu rodzinnych i towarzyskich spotkań oraz radosnemu przeżywaniu tego dnia, po rozważeniu słusznych racji duszpasterskich, udzielam, zgodnie z kan. 87 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego, wszystkim osobom przebywającym w granicach archidiecezji warszawskiej, dyspensy od obowiązku zachowania pokutnego charakteru piątku oraz od obowiązku wstrzemięźliwości od spożywania pokarmów mięsnych” – zadecydował między innymi metropolita warszawski.\nNa razie taki dekret wydało 31 diecezji na 41 istniejących. Oznacza to, że wierni w większości Polski będą mogli sobie pofolgować w tym dniu.\nSylwester / YouTube: TCPT!\nNie oznacza to jednak, że nie ma żadnych warunków. W tym dniu katolicy powinni pomodlić się w papieskich intencjach, a także zadośćuczynić w jakiś inny sposób, na przykład nie jedząc mięsa w innym, wybranym przez siebie dniu lub składając jałmużnę.\nLa przypomnienia, w piątki tradycyjnie wspomina się ukrzyżowanie i śmierć Jezusa Chrystusa. Należy wówczas powstrzymać się od jedzenia mięsa, modlić się i pomagać innym. Do tego są zobowiązani katolicy od 14 lat wzwyż.


"Szczypta pieprzu" - podsumowanie festiwalu Margarete AFFENZELLER, / Festiwal Boska Komedia\nSzczypta pieprzu w polskim teatrze\nMARGARETE AFFENZELLER, WIEDEŃ\nWybitny reżyser teatralny Krystian Lupa zdobył najważniejsze nagrody podczas festiwalu Boska Komedia w Krakowie za spektakl „Wycinka”, który można obejrzeć również w Grazu.\nHotelowa broszura informacyjna poświęca oddzielną kartę zarówno odprawianym nabożeństwom jak i teatralnym scenom Krakowa, dawnej siedziby polskich królów. Uwagę przykuwa fakt, iż informacje na temat teatru następują bezpośrednio po najważniejszych numerach alarmowych, co uświadamia nam, że miasto jest ośrodkiem życia kulturalnego i intelektualnego. W Krakowie, gdzie znajduje się renomowany Uniwersytet Jagielloński, i gdzie badania prowadził Mikołaj Kopernik, mieszkały w końcu takie postacie jak Tadeusz Kantor czy Stanisław Lem.\nLaureatów literackiej nagrody Nobla, Czesława Miłosza i Wisławę Szymborską jeszcze dziś można zastać w domu. Oczywiście nie fizycznie (zmarli w 2004 i 2012 roku), lecz gdy naciśnie się dzwonek u drzwi przy ulicy Brackiej 3 i 5, odzywają się ich głosy recytujące wiersze.\nPodobnie jak w wielu innych europejskich, dużych miastach (Kraków liczy 760.000 mieszkańców) tutejszy stosunek do przeszłości jest nostalgiczny. Weźmy choćby legendarne lokale kabaretowe, w których jeszcze ciągle z jednego do drugiego ciemnego pomieszczenia przechodzi się przez drzwi szafy (jak w Piwnicy Pod Baranami na Rynku Głównym), i które stały się znakiem minionego czasu oraz celem odwiedzin turystów.\n„Boska Komedia” Dantego\nDzisiejsze centrum Krakowa jest okazałe i dość snobistyczne. W okresie przedświątecznym króluje tu konsumpcyjna euforia a’la Coca-Cola i nic nie jest w stanie tego zmienić. W strefie niczym niezakłóconej sprzedaży i połyskującej zewsząd cudowności znajduje się miejsce tętniące kulturą, położone w pobliżu parkowego kompleksu, gdzie co roku odbywa się festiwal teatralny. Jego dyrektor i twórca Bartosz Szydłowski założył go siedem lat temu w proteście przeciw powszechnej apatii. „Chciałem nieco więcej pieprzu” – mówi reżyser. Na co dzień Szydłowski prowadzi teatr w Nowej Hucie, robotniczej dzielnicy Krakowa (11 kilometrów poza miastem). Posługując się „Boską komedią” Dantego, od której festiwal wziął nazwę, z rozmachem ukazuje całe bogactwo intencji przedsięwzięcia.\nFestiwal został powołany do życia z wielką pompą przed siedmiu laty jako produkt nowej polityki kulturalnej miasta. W następnym roku jego budżet zmniejszono o połowę z powodu kryzysu, dlatego też spektakle artystów zagranicznych musiały zostać usunięte z programu.\nDziś ludzie odwiedzają Boską Komedię „przez wzgląd na polskie doświadczenie” – mówi Szydłowski. Dlatego też międzynarodowe jury, w którego tegorocznym składzie znalazła się również Stefanie Carp, była dyrektor teatralna festiwalu kulturalnego Wiener Festwochen, nie było zawiedzione. Odniesienia w polskiej tradycji teatralnej są często niejasne. „Przedstawienia z innych krajów porównać można do osiemnastowiecznego malarstwa satyrycznego – wiadomo co przedstawia, jednak bez znajomości kontekstu jest zupełnie niezrozumiałe”. – tłumaczy Norman Armour z Kanady, członek jury.\nZa to wszyscy jurorzy byli zgodni co do mistrza Krystiana Lupy i jego znajomości twórczości Thomasa Bernharda. Lupa, najważniejszy polski, współczesny reżyser teatralny, odebrał w weekend nagrody za inscenizację „Wycinki” w kategoriach: „najlepsza reżyseria” i „najlepsza produkcja”. Spektakl wystawiany jest również w teatrze Schauspielhaus w Grazu, gdzie Lupa otrzymał za niego nagrodę Nestroy Preis. Nagrodę za kreację alter ego Bernharda dostał Piotr Skiba, a najlepszą aktorką została Danuta Stenka, odtwórczyni roli w spektaklu Grzegorza Jarzyny „Druga kobieta”, niebywale kruchym i posępnym studium samotności, które powstało na podstawie filmu Johna Cassavetesa „Premiera”.\n„Nie chcę pokazywać polskiej śmietanki teatralnej, a być bodźcem dla artystów, którzy nie stoją na świeczniku” – przyznaje Szydłowski. W wypowiedzi tej kryje się wyznanie, że wyczekiwany wielki teatr obecnie nie istnieje. Szydłowski nie ma żadnych złudzeń co do kondycji współczesnej sztuki i warunków, w jakich jest uprawiana. Mówi o szerzącej się „erozji intelektualnego etosu” i marzy o tym, by twórcy sprzeciwili się sztuce podyktowanej wydajnością i pragmatyzmem.\n„Put money into a black hole” woła w kierunku polityki kulturalnej. „Gdyby żaden młody artysta nie wierzył dziś w swoje pomysły” – przyznaje Szydłowski, mimo działalności tak ważnych reżyserów jak Krzysztof Warlikowski czy Grzegorz Jarzyna, „szanse na pojawienie się drugiego Krystiana Lupy byłyby żadne”.\nZa dobrą monetę należy brać fakt, iż większość festiwalowych spektakli miała kompletną publiczność. 6500 widzów odwiedziło Boską Komedię w niecałe dziesięć dni, a teatralne wieczory sprzyjały otwieraniu nowych horyzontów, jak to było w przypadku inscenizacji sztuki w reżyserii Wiktora Rubina opowiadającej o polskim mesjaniście, Andrzeju Towiańskim lub w przypadku burzliwej sztuki „Droga śliska od traw” w reżyserii Pawła Wolaka i Katarzyny Dworak, małej formy teatralnej, w prawdzie moralizatorskiej choć z pomysłową narracją. Bartosz Szydłowski od dawna buduje „międzynarodowe centrum utopii”. Powodzenia!\n(Margarete Affenzeller, Wiedeń, DER STANDARD, 16.12.2014)\nPodróż do Krakowa odbyła się dzięki finansowemu wsparciu organizatorów festiwalu Boska Komedia.