Legendarne Postacie - Legenda Morska Gdyni\nGenerał kawalerii, żeglarz, marynarz i taternik.\nUrodzony w 1867 roku w Dumanowie na Podolu. Mariusz Zaruski był istnym człowiekiem renesansu, o wybitnie szerokich horyzontach i rozległych zainteresowaniach. W 1885 roku rozpoczyna studia na Uniwersytecie w Odessie. W czasie studiów angażuje się w działalność konspiracyjną i niepodległościową, za co w 1894 roku zostaje aresztowany i zesłany do Archangielska. Tam kończy szkołę morską. W 1899 roku wraca na Krym, a w 1901 roku przeprowadza się do Krakowa, i podejmuje studia na krakowskiej ASP. Trzy lata później przenosi się do Zakopanego, gdzie zakłada Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (TOPR). W 1927 roku zostaje starostą morskim w Gdyni. Był aktywnym społecznikiem, zaangażowanym w propagowanie edukacji morskiej i żeglarstwa. Założyciel Polskiego Yacht Klubu. Stał na czele Komitetu Floty Narodowej, odpowiedzialnego za zakup statków dla polskiej floty (m. in. Daru Pomorza). Prezes Polskiego Związku Żeglarskiego w latach 1932 - 1935. Aktywnie działał na rzecz polskiego harcerstwa. W latach 1935 - 1939 był kapitanem harcerskiego szkunera "Zawisza Czarny". Po wybuchu II wojny światowej zostaje uwięziony w Lwowie, a następnie przeniesiony do więzienia na Krymie, gdzie umiera w 1941 roku.\nBudowniczy Gdyni, wicepremier oraz minister skarbu, przemysłu i handlu II Rzeczpospolitej. Honorowy obywatel miasta od 1928 roku oraz patron medalu przyznawanego za wybitne zasługi dla Gdyni.\nUrodzony w 1888 roku w Krakowie. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej. W 1926 roku obejmuje urząd ministra przemysłu i handlu, a w latach 1935 - 1939 piastuje funkcję wicepremiera i ministra skarbu. Eugeniusz Kwiatkowski zapisał się w historii gospodarczej II RP jako wybitny strateg oraz wizjoner. To dzięki niemu rozpoczęto budowę Centralnego Okręgu Przemysłowego, a także połączono magistralą kolejową Katowice z Gdynią. Doprowadził do szybkiej budowy gdyńskiego portu, a także rozbudowy polskiej floty handlowej i rybackiej. Dzięki podjętym przez niego działaniom Gdynia stała się jednym z ważniejszych portów w obrębie Morza Bałtyckiego. Po drugiej wojnie światowej, jako pełnomocnik ds. odbudowy wybrzeża, przystępuje do prac w Gdyni. Jednakże w 1948 roku zostaje usunięty z pełnionej funkcji, po czym przeprowadza się do Krakowa, gdzie zaczyna wykładać na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przez kolejne lata wielokrotnie inwigilowany przez UB, pozbawiony prawa do wykładania na uniwersytecie, a także prawa do emerytury. Zmarł w 1974 roku w Krakowie.\nŻeglarz, pierwszy Polak, który samotnie opłynął świat, oficer piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.\nUrodził się w 1917 roku w Wiaźmie w Rosji, ale dzieciństwo spędził w Grodzisku Mazowieckim. Od najmłodszych lat interesuje się żeglarstwem. Podczas służby w armii zdobywa uprawnienia sternika morskiego. Podczas II wojny światowej walczy pod Tomaszem Mazowieckim, a następnie dostaje się do niewoli sowieckiej i zostaje wywieziony w głąb Związku Radzieckiego. W latach 1939 - 1942 pracuje na Krymie jako rybak. W 1942 zgłasza się do Armii Polskiej i zostaje oddelegowany do Wielkiej Brytanii, gdzie dołącza do Dywizjonu 300. W 1947 roku wraca do Polski. Pracuje jako dziennikarz oraz instruktor żeglarstwa - początkowo w Warszawie, a następnie w Gdyni. W 1967 roku wypływa z Casablanki na jachcie "Opty" w rejs dookoła świata. Na odcinku z Fidżi do Dakaru ustanawia rekord - 165 dni na morzu bez zawijania do portu. Rejs kończy w 1969 roku, a rok później umiera z powodu ciężkiej choroby. Po jego śmierci ustanowiono nagrodę im. Leonida Teligi przyznawaną za wyczyny żeglarskie oraz popularyzację żeglarstwa.\nWiceadmirał i oficer pokładowy, dowódca rosyjskich krążowników i pancerników, dowódca Polskiej Marynarki Wojennej w latach 1919 - 1925.\nUrodzony 15 listopada 1872 roku w Wilnie. Po ukończeniu w 1892 roku Morskiego Korpusu Kadetów w Sankt Petersburgu zostaje oficerem rosyjskiej Marynarki Wojennej, a 3 lata później rozpoczyna naukę w Szkole Oficerskiej w Kronsztadzie. Po skończeniu szkoły pływa na okrętach między innymi po Oceanie Arktycznym, Morzu Ochockim, Morzu Japońskim, a także Morzu Czarnym. Dowodzi jednostkami różnych klas - od krążowników, przez pancerniki, po torpedowce. Uczestniczy w walkach na morzu podczas wojny rosyjsko-japońskiej oraz I wojny światowej. W 1918 roku przybywa do Warszawy i zakłada stowarzyszenie "Bandera Polska". W 1919 roku powołany na stanowisko szefa Departamentu Spraw Morskich. W 1920 roku uczestniczy w zaślubinach Polski z Bałtykiem. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodzi odcinkiem Zegrze - Dębe i kieruje żeglugą na Wiśle. W 1922 roku zostaje szefem Kierownictwa Marynarki Wojennej. Inicjator utworzenia polskiej Marynarki Handlowej, Szkoły Morskiej oraz Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej i Lotnictwa Morskiego w Tczewie. Propagator rozbudowy floty wojennej oraz budowy portu w Gdyni. W 1925 roku, po aferze minowej, zostaje przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł po długiej chorobie dnia 20 stycznia 1933 roku w Warszawie.\nPolski inżynier, kierownik budowy portu w Gdyni, później pracownik Urzędu Morskiego w Gdyni.\nTo właśnie dzięki niemu w Gdyni zbudowano port. Urodzony w 1863 roku w Warszawie, absolwent Szkoły Głównej w Warszawie oraz Instytutu Komunikacji w Petersburgu. Po studiach pracował jako projektant i budowniczy linii kolejowych na terenie Rosji, był kierownikiem budowy portów w Windawie i Tallinie, a także nadzorował przebudowę portu w Rewlu. Pomagał w budowie portu w Royen.\nW 1920 roku, na polecenie wiceadmirała Kazimierza Porębskiego, Tadeusz Wenda oddelegowany zostaje do poszukiwania najlepszego miejsca pod budowę nowego pełnomorskiego portu. Wskazuje na małą kaszubską osadę Gdynię, znajdującą się jedyne 16 km od portu gdańskiego. W swoim sprawozdaniu wskazuje na liczne zalety takiego położenia (portu) - głębokie wody przy brzegu, osłonięcie od silnych wiatrów dzięki mierzei helskiej, czy też bliskie położenie stacji kolejowej.\nW latach 1920-1932 kierował budową portu handlowego, wojennego i rybackiego w Gdyni jako pracownik Ministerstwa Przemysłu i Handlu, a od 1932 nadzorował dalsze prace już jako Naczelnik Wydziału Techniczno-Budowlanego Urzędu Morskiego i prezes Towarzystwa Technicznego w Gdyni. Autor wielu prac z dziedziny historii i technologii budownictwa portowego. Przeszedł na emeryturę w 1937 roku.\nZmarł 8 września 1948 roku w Komorowie pod Warszawą.\nKapitan żeglugi wielkiej, komendant barku "Lwów", pierwszy komendant "Daru Pomorza", zwany "kapitanem kapitanów".\nUrodzony w 1890 roku w Niemirowie Podolskim. Pierwsze szlify w marynarskim fachu zdobywa w Petersburgu, gdzie kończy Morski Korpus Kadetów. Przed I wojną światową pełni służbę w rosyjskiej marynarce wojennej, gdzie pływa na krążownikach, żaglowcach i okrętach podwodnych. W 1922 roku podejmuje pracę w Szkole Morskiej w Tczewie i wypływa w rejs do Brazylii na żaglowcu "Lwów", którego komendantem zostaje cztery lata później. W 1926 roku zostaje oddelegowany do Anglii po odbiór ORP "Iskra", a w 1929 do Francji po odbiór "Daru Pomorza". W 1930 roku zostaje komendantem "Daru" i pełni tę funkcję do 1938 roku. W latach 1934 - 1935 dowodzi "Darem" podczas pierwszego rejsu dookoła świata. Po zakończeniu II wojny światowej angażuje się w rozwój edukacji morskiej w Gdyni i Szczecinie, gdzie dowodzi żaglowcem szkoleniowym "Zew Morza". Zmarł w 1972 roku w Szczecinie.\nKapitan żeglugi wielkiej, pisarz marynista, nauczyciel akademicki - wykładowca astronawigacji.\nUrodzony w 1905 roku w Moskwie. W latach 1925 - 1928 uczęszczał do Szkoły Morskiej w Tczewie. Pierwsze kroki w morskiej karierze stawiał jeszcze jako student na żaglowcu "Lwów", a pierwszą pracę podjął na statku pasażerskim "Rewa". W dwudziestoleciu międzywojennym pływał statkami pasażerskimi na linii Gdynia - Ameryka. W 1938 roku rozpoczął pracę w Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni. Gdy wybuchła II wojna światowa był oficerem na Darze Pomorza w rejsie do Szwecji. Na polecenie władz udał się do Szkocji. Na początku wojny pływał statkami transportowymi, przeżył zatopienie statków MS Chrobry i MS Piłsudski. W latach 1942 - 1945 założył gimnazjum i liceum morskie w Landywood w Anglii. W 1949 roku wrócił do kraju na statku MS Batory. Przez kolejne 20 lat wykładał astronomię, początkowo w Szkole Rybołówstwa i Państwowej Szkole Morskiej, a od 1968 roku w Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni. W 1960 roku wydał książkę "Znaczy kapitan", która do dzisiaj jest jedną z najważniejszych kultowych pozycji w literaturze morskiej. Zmarł w 1986 roku w Gdyni. Na cześć tego wielkiego marynarza nazwany został żaglowiec.\nWiceadmirał, Dowódca Floty w latach 1925 - 1939, dowódca Obrony Wybrzeża w 1939 r., wielki patriota, Kawaler Złotego Krzyża Virtuti Militari.\nUrodzony 7 października 1884 roku w Brandenburgu niedaleko Berlina. Syn generała gwardii pruskiej Tadeusza Gustawa. Uczęszczał do gimnazjum w Dreźnie, a następnie odbył szkolenie oficerskie w Marineakademie Kiel. Podczas I wojny światowej służy w niemieckiej flocie wojennej. W 1919 roku rozpoczyna pracę w Departamencie Spraw Morskich w Warszawie. Dzięki swojemu doświadczeniu oraz wiedzy szybko awansuje na kolejne stanowiska. W 1920 zostaje przeniesiony do Gdyni, gdzie obejmuje stanowisko szefa Urzędu Hydrograficznego. Rok później zostaje szefem Sztabu Dowództwa Floty. 1 stycznia 1933 awansowany do stopnia kontradmirała. We wrześniu 1939 roku dowodzi Obroną Wybrzeża. Dowodzony przez niego garnizon na Helu poddaje się 2 października, po 31 dniach walki. Następnie, wraz ze swoimi żołnierzami trafia na do niewoli niemieckiej. Podczas pobytu w obozach jenieckich niemieccy wysłannicy próbują przekonać Józefa Unruga do przejścia na stronę III Rzeszy. Jednakże kontradmirał odrzuca te propozycje. Nie chce nawet rozmawiać z wysłannikami po niemiecku, który przecież doskonale zna. Twierdzi, że w dniu 1. września zapomniał mówić w tym języku. Przez cały czas przebywania w niewoli prezentuje honorową i patriotyczną postawę, którą podziwiają nie tylko współwięźniowie, ale także niemieccy żołnierze. Po odzyskaniu wolności udaje się do Wielkiej Brytanii, gdzie obejmuje stanowisko zastępcy szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej. Awansowany do stopnia wiceadmirała. Po zakończeniu wojny nigdy nie wrócił do kraju. Zmarł we Francji w 1973 roku.\nBiolog, znakomity znawca flory i fauny Morza Bałtyckiego, prekursor polskich badań na morzu, twórca polskiej oceanografii biologicznej.\nUrodzony 9 marca 1889 roku w Zawodziu koło Katowic. Po zdaniu matury w Warszawie, rozpoczyna studia przyrodnicze na Uniwersytecie Lwowskim. Następnie kontynuuje edukację na uniwersytecie w Genewie, gdzie uzyskuje tytuł magistra i rozpoczyna pracę w Zakładzie Zoologii. W 1913 roku wraca do kraju i rozpoczyna współpracę z Warszawskim Towarzystwem Naukowym. W 1915 roku dostaje się na staż naukowy do Murmańskiej Stacji Biologicznej. To doświadczenie sprawia, że ostatecznie nakierowuje swoją karierę naukową na zagadnienia związane z biologią morza. Wraz z wybuchem I wojny światowej zostaje przymusowo wcielony do armii rosyjskiej, a po roku dołącza do I Korpusu Polskiego na Białorusi. Jako ochotnik bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 roku powraca do pracy naukowej i rozpoczyna pracę w Morskim Laboratorium Rybackim na Helu, przeniesionym następnie do Gdyni. W 1929 roku na statku badawczym "Ewa" organizuje pierwszy kurs naukowy dla studentów biologii morza. W 1938 roku broni pracę doktorską na Uniwersytecie Jagiellońskim, która była pierwszą pracą w historii uniwersytetu dotyczącą biologii morza. II wojnę światową spędza w okupowanej stolicy, gdzie angażuje się w tajną działalność edukacyjną. Po zakończeniu wojny wraca do Gdyni, gdzie podejmuje się odbudowy zniszczonego podczas wojny laboratorium. W 1950 roku uzyskuje habilitację, a w 1957 roku tytuł profesora zwyczajnego. W 1960 przechodzi na emeryturę, ale nadal poświęca się pracy twórczej. Zmarł 27 września 1978 r. Obecnie, co roku Morski Instytut Rybacki przyznaje medal im. prof. Kazimierza Demela za wybitne osiągnięcia naukowe oraz popularyzację wiedzy o morzu.\nPierwszy Polak, który opłynął kulę ziemską pod żaglami.\nUrodzony 17 września 1912 roku w Krzyżowej Woli. W wieku 15 lat przeprowadza się z rodzicami do Gdyni, gdzie odkrywa pasję swojego życia - żeglarstwo. Zapisuje się do morskiej drużyny harcerskiej oraz zdobywa pierwsze umiejętności żeglarskie. Marzy o tym, że w przyszłości - tak jak jego idol, Joshua Slocum, opłynie świat dookoła. W pobliżu gdyńskiego portu znajduje wrak szalupy, który postanawia wyremontować i przebudować. Tak powstaje "Zjawa", czyli pierwszy z jachtów, na których Wagner opłynął Ziemię. W rejs wyrusza 8 lipca 1932 roku razem ze swoim znajomym Rudolfem Korniowskim. Na początku wyprawy ukrywa swój plan opłynięcia świata i informuje wszystkich, iż wyrusza na rejs po Bałtyku. Dopiero podczas przepływania u brzegów Holandii zdradza prawdziwy kurs wyprawy. Przed wypłynięciem na pełen ocean "Zjawa" zatrzymuje się w Lizbonie, Casablance i Dakarze. 21 kwietnia 1933 roku wypływa na Atlantyk i 3 czerwca dopływa do Brazylii. Wagner postanawia sprzedać "Zjawę" i zakupić nowy jacht w porcie Colón. Nowa "Zjawa II" dopływa do wyspy Suva w archipelagu Fidżi. Kolejny jacht Wagner buduje w Australii i nazywa ją "Zjawa III". W 1938 wypływa w kierunku Dżakarty, a następnie przez Morze Czerwone, Kanał Sueski i Gibraltar na Atlantyk. 4 lipca 1939 roku "Zjawa III" przepływa obok przylądka Faro, mijając miejsce obok którego przepływała "Zjawa I" dokładnie 6,5 roku wcześniej. Z powodu wybuchu II wojny światowej Wagner nie wraca do Polski. Wstępuje do marynarki, a po wojnie przebywa na emigracji, pracując jako rybak. W 1947 roku wyrusza na Karaiby, gdzie na wyspie Portoryko zakłada ośrodek dla jachtów. W 1969 roku przeprowadza się na Florydę, gdzie umiera w 1992 roku.\nInżynier budowy okrętów, pionier idei Gdyni, inicjator wielu projektów związanych z morzem, założyciel "Żeglugi Polskiej".\nUrodzony 29 września 1878 roku w Lipawie (leżącej obecnie na terenie Łotwy). Syn Władysława Rummla, inżyniera i budowniczego portów. Uczęszcza do gimnazjum w Rewlu, w 1892 r. rozpoczyna naukę w Szkole Komercyjnej w Petersburgu, a następnie kontynuuje studia w Szkocji, w Wyższej Szkole Technicznej w Glasgow. Pierwszą pracę rozpoczyna w największym w Rosji syndykacie hutniczym "Prodamiet". W 1906 roku staje się członkiem Państwowej Rady Żeglugi w Petersburgu. W 1918 roku, wraz z wybuchem rewolucji w Rosji, podejmuje decyzję o przeprowadzeniu się do Polski. Rozpoczyna pracę w Związku Towarzystwa Transportowego "Polbal" w Gdańsku, a po roku zostaje przeniesiony do zarządu firmy w Warszawie. Wtedy też rozpoczyna aktywną pracę na rzecz budowy portu Gdyni. Wygłasza referaty, publikuje artykuły, wydaje książkę "Port w Gdyni", a także spotyka się z najważniejszymi osobami w państwie, które próbuje przekonać do swojej wizji Gdyni, jako miasta portowego. Współtworzy konsorcjum polsko - francuskie, które ma rozbudować port w Gdyni. Gdy prace nad rozbudową portu zostają przerwane w 1926 roku, otrzymuje wsparcie ministra Kwiatkowskiego na kontynuowanie prac. Organizuje flotę handlową, zostaje dyrektorem Żeglugi Polskiej, a w 1928 roku zakłada Polsko - Brytyjskie Towarzystwo Okrętowe. W 1931 roku, z własnych środków buduje Dom Marynarza w Gdyni. Angażuje się w ogromną ilość przedsięwzięć związanych z morzem. Jeden z założycieli Yacht Klubu Polski, organizator pierwszego "Święta Morza". Podczas II wojny światowej pełni funkcje Konsula Generalnego w Grecji, pomagając polskim emigrantom. Po wojnie wraca do Polski. Żonaty z Olgą de Morandi, ojciec dwójki dzieci. Zmarł 22 kwietnia 1954 roku.\nKapitan żeglugi wielkiej, komendant "Lwowa", tytułowy bohater książki Karola Borchardta "Znaczy Kapitan".\nUrodzony 22 stycznia 1889 roku w Mitawie niedaleko Rygi. Absolwent Morskiego Korpusu Kadetów w Petersburgu. W czasie I wojny światowej służy w rosyjskiej marynarce wojennej jako oficer nawigacyjny krążownika "Riurik" oraz dowódca pancernika. Po zakończeniu wojny obejmuje urząd konsula rosyjskiego w Pittsburgu w Stanach Zjednoczonych. Zostaje oddelegowany do flotylli rzecznej na Syberię. Zostaje tam aresztowany przez czekistów i umieszczony w więzieniu w Irkucku, po czym trafia do obozu w Krasnojarsku. W 1921 roku wraca do Warszawy i zostaje oddelegowany przez szefa Departamentu dla Spraw Morskich do Szkoły Morskiej w Tczewie, gdzie ma objąć stanowisko kierownika Wydziału Nawigacyjnego. W okresie letnim prowadzi także praktyki na żaglowcu szkolnym "Lwów". W 1923 roku uczestniczy wraz ze studentami w podróży do Brazylii, a w latach 1924 - 1926 pełni funkcje komendanta jednostki. Następnie rozpoczyna pracę na statkach handlowych - od 1931 roku dowodzi transatlantykami "Pułaski" i "Polonia", następnie został kapitanem statku pasażerskiego "Piłsudski". W listopadzie 1939 roku prowadzi "Piłsudskiego" w pierwszym wojennym rejsie do Australii. Statek wpada na minę i tonie 26 listopada. Kapitan zostaje na pokładzie do samego końca. Zostaje wyłowiony z morza, ale umiera w skutek hipotermii i wycieńczenia organizmu. Pochowany w Hartlepool, na wschodnim wybrzeżu Anglii.\nPierwszy szyper w historii polskiego rybołówstwa, pierwszy kapitan żeglugi wielkiej rybołówstwa morskiego, długoletni kapitan "Jana Turlejskiego".\nUrodzony 1 grudnia 1908 roku w Taszkencie. W 1920 roku wraz z rodzicami przybywa do Krakowa. W 1929 roku zostaje powołany do wojska i odbywa służbę we Flotylli Pińskiej. W 1932 roku przeprowadza się do Gdyni, gdzie podejmuje pracę jako rybak w Polsko - Holenderskiej Spółce Śledziowej "Morze Północne", a następnie w Towarzystwie Okrętowym Połowów Dalekomorskich "Mewa". Kończy kurs motorzystów w Państwowej Szkole Morskiej i rozpoczyna pracę w Towarzystwie Dalekomorskich Połowów "Pomorze". Gdy wybucha II wojna światowa znajduje się na Morzu Północnym, na jednym ze statków rybackich. Przedostaje się do Wielkiej Brytanii, gdzie pływa na trawlerach angielskich. W 1945 roku uzyskuje tytuł szypra I klasy. Po wojnie wraca do kraju. W latach 1954 - 1980 pracuje jako nauczyciel kadr oficerskich floty rybackiej i handlowej, a także dowodzi statkiem szkolnym "Jan Turlejski", odbywając na nim łącznie ponad 170 rejsów. Umiera 22 lipca 1988 roku w Gdyni. Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Witomińskim.\nKapitan żeglugi wielkiej, wieloletni wykładowca Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni, komendant "Daru Pomorza".\nUrodzony 24 marca 1912 roku w Goraju Lubelskim. W 1931 roku podejmuje naukę w Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni. Jego pierwszy kontakt z "Darem Pomorza" miał miejsce przy okazji rejsu kandydackiego. Od tamtego momentu całe jego życie związane było z "Darem Pomorza". W latach 1934 - 1935 uczestniczy w rejsie "Daru" dookoła świata. W momencie wybuchu wojny uczestniczy w bałtyckim rejsie "Daru" i wraz z grupą starszych uczniów wraca do walczącego kraju. Na żaglowcu zdobywa wszystkie kolejne stopnie oficerskie, aż do funkcji komendanta jednostki, którą pełni w latach 1953 - 1977. Jednocześnie pracuje jako wykładowca na Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni, której później zostaje dyrektorem. Pod jego dowództwem "Dar Pomorza" odnosi zwycięstwo w 1972 roku, podczas debiutu w regatach Operacja Żagiel. Założyciel Towarzystwa Przyjaciół "Daru Pomorza". Po przejściu na emeryturę, w 1982 roku, zostaje kustoszem statku muzeum - "Dar Pomorza" i pełni tę funkcję już do końca swoich dni. Umiera 20 stycznia 1985 roku w Gdyni. Pochowany na Cmentarzu Witomińskim.\nKapitan żeglugi wielkiej, legenda polskiego ratownictwa okrętowego.\nUrodzony 2 maja 1908 roku w Skarżysku. Kończy gimnazjum w Sosnowcu, po czym rozpoczyna naukę na Wydziale Nawigacyjnym Państwowej Szkoły Morskiej w Tczewie, a następnie odbywa szkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu. W 1939 roku otrzymuje dyplom kapitana żeglugi wielkiej. Podczas Kampanii Wrześniowej dowodzi plutonem w obronie Gdyni, po czym trafia do niewoli niemieckiej. Za udział w walce zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wyzwoleniu obozu przez aliantów udaje się do Anglii, gdzie pełni służbę w Polskiej Marynarce Wojennej. W 1946 roku wraca do Polski i zostaje zastępcą kierownika Wydziału Holowniczo - Ratowniczego Żeglugi Polskiej S.A. w Gdyni, zajmującym się oczyszczaniem portów i red z wraków statków. Następnie rozpoczyna pracę w Polskim Ratownictwie Okrętowym w Gdyni i kontynuuje wyławianie wraków. Pod jego kierownictwem wyłowiono ponad 200 wraków, z czego 30 odbudowano i podniesiono na nich polską banderę. W 1952 roku kapitan otrzymuje nagrodę za udoskonaloną metodę podnoszenia wraków, a rok później za metodę odmulania wraków. W 1957 roku obejmuje stanowisko Kapitana Portu w Gdańsku, a w 1968 r. zostaje zastępcą dyrektora Gdyńskiego Urzędu Morskiego. W 1975 r. przechodzi na emeryturę. Umiera we wrześniu 1982 roku w Gdyni. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.\nKapitan żeglugi wielkiej, nestor polskiego szkolnictwa morskiego.\nBył jednym z pierwszych wykładowców Szkoły Morskiej w Tczewie, a od 1930 r. do wybuchu wojny Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni. Po wojnie organizował szkolnictwo morskie w Szczecinie.\nAntoni hr. Halka-Ledóchowski urodził się 13 czerwca 1895 roku na Morawach. Służył na stanowiskach oficerskich we flocie austriackiej, a po odzyskaniu niepodległości, w stopniu kapitana marynarki, w Polskiej Marynarce Wojennej. Przeszedł następnie do służby cywilnej, uzyskał dyplom kapitana żeglugi wielkiej. W Szkole Morskiej w Tczewie, a następnie w Gdyni, wykładał matematykę, dewiację magnetyczną kompasów, astronomię i locję. Po wybuchu II wojny światowej został na krótko aresztowany a następnie osiadł w Krakowie, gdzie pracował jako urzędnik.\nWraz z innym nestorem polskiego szkolnictwa morskiego, kpt. ż.w. Konstantym Maciejewiczem, organizował wydział nawigacyjny, otwartej 1 stycznia 1947 r. Państwowej Szkoły Morskiej w Szczecinie. W 1953 r., ze względu na pochodzenie, zmuszony został do przeniesienia się do pracy w Szczecińskim Urzędzie Morskim. W 1958 r. wrócił do pływania, podejmując pracę w Polskiej Żegludze Morskiej. Pożegnanie z czynną służbą miało miejsce w 1962 r., kiedy to jako kapitan s/s "Poznań" doprowadził statek do Szczecina. Zakończenie rejsy miało wymiar symboliczny, gdyż był to równocześnie ostatni rejs wysłużonego trampa - ostatniego z tzw. "francuzów" - statków kupionych w 1926 r. przez Żeglugę Polską, tworzących zalążek naszej floty handlowej. W 1963 r. kpt. Ledóchowski powrócił jeszcze do pracy w szkolnictwie morskim jako wykładowca astronawigacji w Państwowej Szkole Rybołówstwa Morskiego w Szczecinie, gdzie pracował do przejścia na emeryturę w 1965 roku.\nBył autorem m.in. pierwszych w niepodległej Polsce podręczników do nawigacji: "Astronomia żeglarska" (1928), "Tablice nawigacyjne" (1933), "Kurs nawigacji" (1942), "Astronawigacja", "Dewiacja kompasu".\nZmarł 22 sierpnia 1972 r. - pochowany został w kwaterze zasłużonych szczecińskiego Cmentarza Centralnego.\nImieniem kpt. Antoniego Ledóchowskiego nazwano planetarium przy Wydziale Nawigacyjnym Akademii Morskiej w Gdyni.\nKapitan żeglugi wielkiej, absolwent I rocznika Szkoły Morskiej w Tczewie, oficer "Daru Pomorza" podczas rejsu dookoła świata, dyrektor Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni.\nUrodził się w 1898 r. w Wojciechowicach koło Ostrołęki. Podczas nauki w gimnazjum w Pułtusku związał się z ruchem skautowskim, później aktywnie działał w Polskim Towarzystwie Gimnastycznym "Sokół". Maturę zdał w 1919 r. w Kijowie, gdzie udzielał się także w polonijnym harcerstwie. Do kraju powrócił wraz z wycofującymi się z Ukrainy oddziałami polskimi, jako członek Polskiej Organizacji Wojskowej .\nJeszcze podczas wojny polsko-bolszewickiej zgłosił akces do Marynarki Wojennej, na front jednak nie trafił. Zgłosił się następnie do utworzonej w Tczewie Szkoły Morskiej. Będąc prymusem, uzyskał niewielkie stypendium, oraz zatrudnienie na stanowisku instruktora wychowania fizycznego.\nUczestniczył w pionierskim rejsie żaglowca szkolnego "Lwów" do Brazylii, a po ukończeniu szkoły objął na nim stanowisko IV oficera. Pracował następnie w Departamencie Morskim Ministerstwa Przemysłu i Handlu, skąd powrócił do Szkoły Morskiej w Gdyni, gdzie w 1936 r. objął stanowisko inspektora, a w 1937 r. otrzymał nominację na dyrektora.\nPoza obowiązkami służbowymi udzielał się w wielu organizacjach działających na rzecz morza. Zajmował się także publicystyką morską, a jego książkowa relacja z wyprawy "Daru Pomorza" dookoła świata "Przez trzy oceany" otrzymała nagrodę Srebrny Wawrzyn Akademicki, przyznawaną przez Polską Akademię Literatury.\nZmobilizowany 29 sierpnia 1939 r., objął dowództwo statku żeglugi przybrzeżnej "Gdynia". W drugim dniu wojny, bezpośrednie trafienia bomb topią "Gdynię", ginie ok. 40 ludzi, ranny Stanisław Kosko trafia do gdyńskiego szpitala, gdzie 8 września umiera. W pogrzebie na Cmentarzu Witomińskim, wśród świstu kul, uczestniczyła garstka profesorów, uczniów i pracowników Szkoły Morskiej.\nPo wojnie żona postawiła kapitanowi pomnik z napisem: "Pierwszy uczeń i ostatni dyrektor Szkoły Morskiej w Gdyni".\nKontradmirał (awansowany pośmiertnie, w 2007 r. do stopnia wiceadmirała), Szef Służb Kierownictwa Marynarki Wojennej II RP, inżynier budowy okrętów, zamordowany w Katyniu w 1940 r.\nUrodził się 16 października 1882 roku w majątku Giedejki na Wileńszczyźnie. W 1901 roku ukończył szkołę realną w Wilnie i tego samego roku wstąpił do rosyjskiej marynarki wojennej, rozpoczynając studia na Wydziale Budowy Okrętów Morskiej Szkoły Inżynieryjnej w Kronsztadzie.\nW 1905 roku, po ukończeniu studiów z tytułem inżyniera i nominacji na pierwszy stopień oficerski ? miczmana, otrzymał przydział służbowy w porcie wojennym w Kronsztadzie. Przez całą służbę w Carskiej Marynarce Wojennej związany był ze stoczniami. Był m.in. głównym inżynierem , a potem dyrektorem Rosyjsko-Bałtyckich Zakładów Budowy Okrętów w Rewlu (Tallinie).\nDo Polski wrócił w czerwcu 1920 roku i po weryfikacji na stopień komandora porucznika, w końcu tego roku objął stanowisko komendanta Portu Wojennego w Modlinie, a jednocześnie szefa Służby Technicznej Flotylli Wiślanej. W 1925 roku został przeniesiony do Kierownictwa Marynarki Wojennej, następnie był przewodniczącym Komisji Nadzorczej przy Budowie Okrętów we Francji - dwóch niszczycieli (OORP ?Wicher" i ?Burza?) i 3 okrętów podwodnych (OORP ?Wilk", ?Ryś", ?Żbik"). Od sierpnia do końca września 1932 roku komandor Czernicki był przewodniczącym Komisji Budowy Nowych Okrętów w kraju - 4 trałowców typu ?Jaskółka". 1 października 1932 roku objął obowiązki szefa Służb Kierownictwa Marynarki Wojennej (technicznych i logistycznych). Z jego inicjatywy podjęto w 1934 roku prace nad projektem budowy Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. W uznaniu zasług wniesionych w budowę morskiej siły zbrojnej Xawery Czernicki mianowany został w marcu 1939 roku kontradmirałem.\nPo agresji niemieckiej na Polskę zajmował się pracami likwidacyjnymi biur Kierownictwa Marynarki Wojennej, po których zakończeniu otrzymał rozkaz ewakuacji do Pińska ? ówczesnej siedziby Flotylli Rzecznej. Po dotarciu do miejsca podróży, szybko pogarszająca się sytuacja militarna Polski, zmusiła kadrę Kierownictwa MW do dalszej podróży. Grupa pod dowództwem kontradmirała Xawerego Czernickiego udała się do Brodów, a następnie w kierunku na Równe. 23 września dostał się do niewoli sowieckiej. Razem z innymi oficerami 6 listopada 1939 roku trafił do Kozielska. Został zamordowany w 1940 roku przez NKWD.\nWiceadmirał Xawery Stanisław Czernicki odznaczony był m.in.: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (IV klasy), francuską Legią Honorową (IV klasy), szwedzkim Orderem Miecza (III klasy) oraz orderami rosyjskimi: Świętego Stanisława i Świętej Anny.\nPostanowieniem Prezydenta RP śp. Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 został mianowany pośmiertnie do stopnia wiceadmirała.\nDziennikarz, działacz, popularyzator spraw morza. Wieloletni redaktor naczelny kultowego miesięcznika "Morze", współtwórca "Rocznika Gdyńskiego", wybitny Gdynianin, kronikarz miasta i polskiego morza.\nUrodził się 9 grudnia 1921 r. we Włocławku. Czasy okupacji spędził jako robotnik w Płocku. W 1945 r., po zdaniu matury, rozpoczął pracę w Wydziale Morskim Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. W 1946 r. zamieszkał w Gdyni, mieście które pokochał i na rzecz którego pracował przez całe swoje zawodowe życie. Z powodów zdrowotnych (wada wzroku) nie dana mu była służba na morzu. Stał się jednak wielkim orędownikiem i popularyzatorem spraw morskich.\nW latach 1946-1951 pracował w redakcjach czasopism ˝Żeglarz˝ i ˝Młody Żeglarz˝, wydawanych przez Państwowe Centrum Wychowania Morskiego w Gdyni. Jako instruktor PCWM prowadził m.in. tzw. Kursy Pracy Morskiej przysposabiające do pracy w zawodach morskich.\nWkrótce także ujawniła się jego pasja i talent dziennikarski. W roku 1952 został sekretarzem redakcji miesięcznika ˝Morze˝, później przez 20 lat (1968-1988) był jego redaktorem naczelnym. ˝Morze˝ Jerzego Micińskiego to marka o ogólnokrajowym zasięgu i wielkim wpływie na rozumienie spraw morza - gospodarki i techniki morskiej, kultury, nauki, historii i tradycji morskiej Polski.\nBył inicjatorem i redaktorem jedenastu tomów ˝Rocznika Gdyńskiego˝. Wydawnictwo to stało się prawdziwym archiwum wiedzy o Gdyni, jej historii, współczesności, ludziach. Jerzy Miciński prowadził także bardzo aktywną działalność społeczną na rzecz Gdyni i morza. Współtworzył i działał w Towarzystwach: Miłośników Gdyni, Przyjaciół ˝Daru Pomorza˝, Okrętu-Muzeum "Błyskawica", Towarzystwie Przyjaciół Centralnego Muzeum Morskiego, reaktywowanej Lidze Morskiej. Położył również duże zasługi dla muzealnictwa morskiego. Uchodzi za inicjatora skutecznej batalii prasowej o zachowanie ˝Daru Pomorza˝ i ˝Sołdka˝. Miał także swój istotny udział w zbiórce funduszy na żaglowiec ˝Dar Młodzieży˝.\nJerzy Miciński jest autorem kilku książek o fundamentalnym znaczeniu dla historii polskiej floty m.in.: ˝Pod polską banderą˝ (wspólnie ze Stefanem Kolickim, 1962), ˝Polskie statki pomocnicze i specjalne 1920-1939˝ (1967), ˝Żaglowce handlowe z Rewy˝ (1974). Jednakże ukoronowaniem stała się czterotomowa praca ˝Księga statków polskich˝(1996- 2002). Dzieło to z powodu śmierci autora dokończyli jego uczniowie i współpracownicy\nJerzy Miciński zmarł 10 stycznia 1995 r. w Gdyni. Pochowany został na cmentarzu Witomińskim.


POLSKA ŻEGLUGA ŚRÓDLĄDOWA - News: Ratunek dla płockiej barki\nRatunek dla płockiej barki\nZuchy - chwalą wszyscy ratowników i motorowodniaków z płockiego WOPR-u, ile razy ci ratują komuś życie, zdrowie, mienie. Jednak z realną pomocą i pieniędzmi mało kto się wychyli. No bo przecież to ochotnicy. Trzeba przyjść im z odsieczą.\n"Wyrazy najwyższego uznania" za ratowanie ludzi podczas wielkiej powodzi, kiedy to woda przerwała wał w Świniarach nadesłał sam premier Donald Tusk. Wojewoda Jacek Kozłowski "bez wahania" objął patronatem konferencję Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego o bezpieczeństwie na wodzie, mając na względzie jego profesjonalizm. Prezydent Płocka Andrzej Nowakowski wystawił doskonałe referencje, które WOPR-owcy przedstawiali wszędzie, gdzie starali się o organizację imprez czy pieniądze od sponsorów.\nTo ratownicy WOPR-u pierwsi zanurkowali w Wiśle, próbując ratować wspaniałego lotnika Marka Szufę, którego samolot runął do rzeki podczas tragicznego Pikniku Lotniczego w Płocku. Gdyby nie WOPR-owcy, kto wie, czy na letnich festiwalach na plaży pod Tumami nie dochodziłoby do tragedii.\n- Nasze drużyny są wtedy cały czas na wodzie, a wręcz setki ludzi, niektórzy pod wpływem alkoholu, próbują kąpać się w Wiśle - opowiada wiceprezes WOPR-u Ryszard Miaśkiewicz. - Ciągle wówczas kogoś nawołujemy, dyscyplinujemy, zawracamy do brzegu. A sytuacje bywają różne.\nPrócz tych bohaterskich momentów w ich pracy są też chwile mniej spektakularne. Pogadanki w szkołach i przedszkolach, szkolenia na kolejne stopnie ratownika, szkolenia motorowodne. W płockim WOPR-ze jest blisko 700 osób. Łączy ich barka. Nie byle jaka.\nZostała zbudowana w stoczni w Sandomierzu w 1953 r. Miała ładowność 300 ton, długość - 40 m, szerokość - 7,5 m. - To była ostatnia konstrukcja nitowana, potem elementy metalowe były już spawane - opowiadają Miaśkiewicz i Adam Nowicki, członek zarządu WOPR-u. - Prawdopodobnie to ostatnia w Polsce istniejąca sandomierka.\nBarka w czasach świetności woziła zboże, saletrę, sól i inne materiały sypkie. Kursowała po Wiśle między Wyszogrodem a Gdańskiem.\nW 1987 r. po cenie złomu kupił ją płocki WOPR. Była wtedy w pełni sprawna i spokojnie mogła pływać dalej. Ale stała się bazą i siedzibą WOPR-owców. To na niej odbywały się szkolenia, tu gromadziły się drużyny, przechowywano sprzęt. Sandomierka przyciągała młodzież, która łapała wodniackiego bakcyla. Stale musiała jednak zmieniać miejsca pobytu, bo nikt nie chciał cumować jej na stałe. Staruszka traciła blask, więc wodniacy za własne pieniądze remontowali i wyposażali wnętrza. Niestety, dno także było w coraz gorszym stanie.\n- Myśleliśmy, że wystarczy przyspawać kilka arkuszy blach i będzie dobrze - wspominają Miaśkiewicz i Nowicki. - Ale kiedy w tym roku została wyciągnięta na brzeg...\nOglądamy dno sandomierki, która stoi teraz w porcie kapitana Jerzego Pielacińskiego; to przyjaciel WOPR-u, pomaga, za przechowanie barki zażądał stawki o wiele niższej niż normalnie. Od spodu dno jest jedną wielką połacią rdzy, a kiedy spoglądamy od góry, to widać rzeszoto. Część dziur jest zatkana drewnianymi kołkami, przez inne widać ziemię. Specjalista wyliczył, że niezbędna wymiana całego poszycia dna kolosa i zabezpieczenie antykorozyjne to ok. 200 tys. zł.\n- Warto barkę ratować, bo to zabytek - podkreślają biedni jak mysz kościelna WOPR-owcy. Dlatego chętnie przystaliby na propozycję Towarzystwa Przyjaciół Płocka i Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum Mazowieckiego, by przekazać im sandomierkę i w odrestaurowanej zrobić wiślane minimuzeum. Sobie zostawiliby tylko obecną świetlicę na szkolenia. Tylko gdzie podzieją swoje ekwipunki, łodzie, cały sprzęt? Gdzie będą się spotykać drużyny? Potrzeba im jakiegoś miejsca w porcie i hangarów na zimę. Potrzeba pieniędzy. Teraz żyją z odpisów podatkowych w ramach 1 procentu (kilka tys. zł rocznie), składek, organizacji kursów i wspomagania przez sponsorów. Za ratowanie ludzi podczas powodzi dostali... silnik do łodzi, której kadłub od trzech lat przechowywali w Sochaczewie - od zarządu głównego WOPR-u. Liczą na przychylność prezydenta Płocka, z którym spotkają się w połowie grudnia.\n- Apelujemy o pomoc do wszystkich miłośników Wisły i starych jednostek pływających - mówi Ryszard Miaśkiewicz. - Sytuacja jest dramatyczna, bez pomocy będziemy musieli - już w początkach przyszłego roku - naszą sandomierkę albo sprzedać, albo oddać na złom. A koniec barki to koniec WOPR-u w Płocku. Bez magazynów i miejsca spotkań, szkoleń i w wiecznym niedostatku nie da się funkcjonować.


EX 20 G2 ENERGO PLUS - projekt domu - Archipelag\nEX 20 G2 ENERGO PLUS - projekt domu\nEX 20 G2\nPowierzchnia użytkowa 154.99 m²\npom. techniczne 9.37 m²\ngaraż 34.23 m²\nPowierzchnia zabudowy 144.21 m²\nPow. netto 244.13 m²\nKubatura 606.15 m³\nWymiary budynku 7.54 × 20.94 m\nPowierzchnia dachu 177 m²\nMinimalne wymiary działki 15.54 x 27.94 m\nPlanowany koszt 646 945 pln\nKatalogowa karta projektu (750 KB)\nEX 20 G2 ENERGO PLUS - charakterystyka energetyczna (wersja domu z wentylacją mechaniczną)Budynek spełnia wymagania WT2021 (559 KB)\nEX 20 G2 ENERGO PLUS - materiały z projektu technicznego (1047 KB)\nEX 20 G2 ENERGO PLUS - materiały z projektu technicznego (odbicie lustrzane) (1099 KB)\nEX 20 ENERGO PLUS - zestawienie materiałów H+H do budowy domu (190 KB)\nZadaj pytanie do projektu EX 20 G2 ENERGO PLUS\n2. Hol + schody 12.66 m²\n3. Kuchnia 13.42 m²\n4. Spiżarnia 2.31 m²\n5. Pokój dzienny 32.95 m²\n6. Łazienka 2.81 m²\n7. Pom. techniczne 9.37 m²\n8. Garaż 34.23 m²\n1. Korytarz 14.33 m²\n2. Sypialnia 14.33 m²\n3. Łazienka 6.85 m²\n4. Garderoba 5.92 m²\n5. Sypialnia 11.41 m²\n6. Sypialnia 11.41 m²\n7. Sypialnia 11.41 m²\n8. Łazienka 6.70 m²\n9. Pralnia 4.42 m²\nWięcej o projekcie domu EX 20 G2 ENERGO PLUS\nEX 20 G2 ENERGO PLUS to nowoczesny dom na wąską działkę. Projekt posiada zwartą, oszczędną formę i modny dach bez okapu, dzięki czemu nie tylko świetnie wygląda, ale jest również bardzo ciepły i tani w utrzymaniu. Od strony ogrodowej dom zaskakuje pięknym balkonem dostępnym z sypialni, który tworzy jednocześnie bardzo praktyczne zadaszenie tarasu – dzięki takiemu rozwiązaniu mieszkańcy mogą korzystać z dwóch kapitalnych stref wypoczynkowych, które umożliwiają przyjemny relaks nawet podczas padającego deszczu. Dużym plusem projektu jest również podwójny garaż harmonijnie wkomponowany w bryłę budynku.\nElewacje: tynk cienkowarstwowy mineralny w kolorze białym TO-PA001 z palety firmy Termo Organika, okładzina drewniana oraz klinkierowe płytki elewacyjne firmy Röben\nOkna połaciowe: rozwiązania technologiczne i okna do dachów płaskich firmy FAKRO\nEP = 51.25 kWh/m2*rok\nEX 20 G2 ENERGO PLUS - charakterystyka energetyczna (wersja domu z wentylacją mechaniczną)\nStan surowy otwarty: 317 369 (1)\nStan surowy zamknięty: 390 608 (1)\nStan deweloperski: 646 944 (1)


Czynny tylko park - Sochaczewianin\nStr. głównaKultura i EdukacjaCzynny tylko park\nPOWIAT Wszystkie placówki kultury pozostaną zamknięte nadal. Zgodnie z rozporządzeniem ministra będą nieczynne do 18 kwietnia. Czy po tym terminie coś się zmieni – trudno przewidzieć.\nSochaczewskie muzea też nie wpuszczają zwiedzających na swój teren. Nie ma możliwości póki co wejścia do Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą. Skansen uzbrojenia można podziwiać tylko przez płot. Amatorzy historii zapraszani są na strony internetowe Muzeum. Swoje ekspozycje ma zamknięte również Muzeum Kolei Wąskotorowej w Sochaczewie. Pracownicy placówki liczą, że uda się zainaugurować choćby sezon na początku maja. I być może uda się ruszyć z koleją retro.\nCzęściowo działa jednak Muzeum Domu Urodzenia Fryderyka Choina w Żelazowej Woli. Do odwołania jednak zostaje zawieszona działalność edukacyjna i koncertowa z bezpośrednim udziałem publiczności. Również Oficyna Chopinowska pozostaje zamknięta dla zwiedzających. Jedynie można zwiedzać zabytkowy park. Jednak jest tam ograniczenie liczby zwiedzających: maksymalnie do 600 osób w jednym czasie. Zwiedzanie samodzielne lub w małych, kilkuosobowych grupkach. Rekomendowany jest zakup biletów online. Na terenie Muzeum są też przygotowane stanowiska ze środkami dezynfekującymi dla zwiedzających. Spacer w parku, to jedyna obecnie możliwość skorzystania ze zwiedzania obiektu kultury na naszym terenie.\n2 kwietnia 2022 admin Mazowsze, powiat, Sochaczew 0\nMAZOWSZE Na terenie województwa mazowieckiego uruchomione zostały w zakładach ubezpieczeń społecznych punkty przyjmujące wnioski o świadczenia rodzinne 500+ w języku […]


Jak wybrać odpowiednie lustro do mieszkania?\nunsplash.com/Suhyeon Choi (CC0 Domena publiczna)\nTrudno wyobrazić sobie mieszkanie bez lustra. Sprawia ono, że nasze wnętrza będą jaśniejsze, atrakcyjniejsze i funkcjonalne. Jaki rodzaj lustra wybrać?\nOprócz luster w niezbędnych miejscach, takich jak przedpokój i łazienka, warto rozważyć zastosowanie ich także w innych pomieszczeniach. Obijająca światło tafla sprawi, że każde wnętrze będzie piękne i efektowne. Jeśli oprawimy je w ozdobną ramę, będzie wspaniałą ozdobą salonu. Ciekawy zabieg można uzyskać, wieszając taflę za rośliną doniczkową, co stworzy piękną aranżację. Jeśli chcemy powiększyć optycznie wnętrze, niesamowity efekt uzyskamy, mocując lustro na całej ścianie, co odbije całe pomieszczenie, "podwajając" jego powierzchnię, co jest popularnym zabiegiem w małych sypialniach i łazienkach. W większych pomieszczeniach warto zastosować trik polegający na powieszeniu mniejszego lustra w taki sposób, aby odbijało sztuczne lub dzienne światło, co rozjaśni pomieszczenie i da iluzję powiększenia.\nLustra możemy podzielić ze względu na barwę – tradycyjnym kolorem tafli jest srebrny. Do produkcji używa się też szkła barwionego, co pozwala na uzyskanie kolorowej tafli: niebieskiej, zielonej czy grafitowej. Takie modele zmieniają kolor przedmiotów (inaczej odbijają światło), dlatego wykorzystuje się je w aranżacji wnętrz.\nDo przedpokoju czy łazienki wybierzmy model z przejrzystego, jasnego szkła. Odzwierciedli on naturalne kolory wnętrza. Lustra o brzoskwiniowym zabarwieniu niwelują zmianę barw odbitych przedmiotów, którą wywołuje sztuczne oświetlenie.\nW lustrach można też wyodrębnić różne wykończenie brzegów: cięte, szlifowane (krawędzie zaokrąglone) lub fazowane (krawędzie ukośnie ścięte). Lustra cięte zwykle umieszcza się w ramie, a cięte i fazowane warto przytwierdzić bezpośrednio na ścianie.\nIstnieją oczywiście także inne, nietypowe rozwiązania, np. lustro weneckie, które z jednej strony jest przejrzystym szkłem, a z drugiej zwykłą taflą.\nPrzy zakupie lustra, ważne jest zwrócenie uwagi na grubość szkła. Im grubsze, tym cięższe, ale tym samym trwalsze. Wybór zależy od funkcji naszej tafli – w przedpokoju na ścianie możemy zdecydować się na grubsze lustro, a w przypadku drzwi szafy lepszym wyborem będzie lżejsze i cieńsze.\nAby zapewnić bezpieczeństwo użytkowania, producenci pokrywają lustro okleiną, która zapewnia, że po zbiciu się tafla nie rozbije się na drobne kawałki, a jedynie popęka.


Tomek gotuje: Zupa z pierożkami won ton\nAutor: Tomek gotuje o 09:35\nZielaczek 28 lipca 2012 13:36\nPodziwiam Cię :). Ciągle nowe, rewelacyjne wpisy :). Jak Ty na to czas znajdujesz ?? :)\nTomek gotuje 28 lipca 2012 22:14\nMożna powiedzieć, że mam ostatnie prawdziwe wakacje w moim życiu, więc na razie czas na gotowanie się jakoś znajduje, kiedy skończy się "rumakowanie" to mam nadzieję, że nadal jakoś dam radę wymyślać ciekawe jedzonko :) Chociaż znając mnie i to, że potrafiłem robić duszone ozory o 3 nad ranem to raczej nie powinien być problem ;)\nburczymiwbrzuchu 28 lipca 2012 14:06\nSuper, popieram, że zrobiłeś sam ciasto. Kiedyś się zabrałam za dim sum, właściwie te pierożki są bardzo podobne do won ton :)\nOgólnie moje smaki, jestem zdecydowanie na tak :)\nTomek gotuje 28 lipca 2012 22:17\nW ogóle jestem zwolennikiem używania własnego ciasta, może poza skrajnymi przypadkami wymagającymi mnóstwo roboty albo specjalnej techniki jak ciasto francuskie czy ciasto filo. Nie przeczę, że francuskie na pewno kiedyś wezmę na tapetę, ale kupne też nie jest złe ;)\nInka 28 lipca 2012 16:21\nNo proszę, jak elegancko pozawijane :) Z bulionem musiały sie fajnie komponować... Ach... Super obiad!\nTomek gotuje 28 lipca 2012 22:19\nMuszę przyznać, że naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyły, bo były pyszne, ostre jak cholera, przeczyściły mi porządnie zatoki, ale z każdą łyżką chciało się więcej :)\nElexis 28 lipca 2012 22:38\nSuper dodatek do bulionu:) A to, że ostre, to dobrze:)) Uwielbiam takie!\nMarzena 29 lipca 2012 11:51\nCiekawe jakby ciasto zrobić z kefirem czy też by pasowało? Spróbuję:-) Brawo dla autora, wygląda super smacznie:-)\nTomek gotuje 29 lipca 2012 13:50\nMyślę, że sprawdziłoby się każde ciasto na pierogi :)\nMartynCia ^^ 29 lipca 2012 13:58\nJadłam kiedyś pierożki won-ton w chińskiej restauracji. Były bardzo smaczne. Te własnej roboty pewnie jeszcze lepsze ;)\nZjedz Ze Smakiem 29 lipca 2012 19:00\nPierożki są normalnie genialne! Jak ja bym chciała aby mój mąż umiał tak gotować, piec i smażyć :)\nDaniel Kacprzyk - Kromcio 23 sierpnia 2012 22:49\nWygląda obiecująco :) Muszę nauczyć się jeść pałeczkami :P


Wielki Młyn – Gdańsk – atrakcje turystyczne, Tropter.com\nWielki Młyn – Fmbar22 (, ) Wielki Młyn – Pankrzysztoff (, ) Wielki Młyn – Artur Andrzej (, ) Wielki Młyn – Bart Dubelaar (, ) Wielki Młyn – Pankrzysztoff (, ) Wielki Młyn – Yanek (, ) Wielki Młyn – Andrzej Otrębski (, ) Wielki Młyn – Yanek (, ) Wielki Młyn – Andrzej Otrębski (, ) Wielki Młyn – Pankrzysztoff (, )\nPolska województwo pomorskie Gdańsk Wielki Młyn\nNr 66 w mieście Gdańsk\nZnajdujący się w Gdańsku Wielki Młyn do 2016 roku funkcjonował jako centrum handlowe – później został przekazany pod skrzydła Muzeum Bursztynu w Gdańsku i stanowi obecnie jego oddział. Ta wspaniała XIV-wieczna konstrukcja zachwyca zarówno wewnątrz, jak i z zewnątrz. Tuż przy Wielkim Młynie zainstalowano nowoczesną fontannę, która dodaje uroku zabytkowej budowli.\nMłyn wodny nazywany dziś Wielkim Młynem został zbudowany w 1350 roku z inicjatywy krzyżaków. Był on początkowo napędzany przez 18 kół wodnych, a w późniejszych latach został zmodernizowany, zyskując znacznie nowocześniejszy napęd turbinowy, oparty o turbiny wodne.\nWielki Młyn w swojej pierwotnej postaci został zniszczony w czasie II wojny światowej. Po jego odbudowie i renowacji zarzucono jego podstawową funkcję i zaczęto organizować w budynku spektakle, dyskoteki, by następnie całkowicie zaadaptować go jako centrum handlowe.


BP Ultimate: Silnik jest sercem Twojego samochodu (wideo)\nRozpoczęta właśnie kampania BP Ultimate reklamuje wprowadzaną obecnie do sprzedaży generację paliw BP Ultimate 98 i BP Ultimate Diesel. Przekaz pod hasłem „Silnik jest sercem Twojego samochodu” podkreśla, że zapewniają one większą wydajność silnika przy zmniejszeniu zanieczyszczenia pochodzącego z emisji spalin.\nKampanii towarzyszy promocja obejmująca dodatkowe punkty przy zakupie paliw BP Ultimate w ramach programu lojalnościowego Payback.\nAkcja reklamowa jest prowadzona w telewizji (TVP 1, TVP 2, TVN, Polsat, kanały tematyczne z pakietu AT Media), radiu (RMF FM, TOK FM, PR „Trójka”, stacje z pakietu Drapacz Chmur), internecie (Onet.pl, Gazeta.pl, Interia.pl, Wirtualnapolska.pl, Gadu Gadu, strony z sieci ARBOnetwork, Google, sieci reklamy kontekstowej) oraz na outdoorze (billboardy w ośmiu największych aglomeracjach) i stacjach BP.\nKreację kampanii przygotowała agencja reklamowa Ogilvy, a za opracowanie strategii medialnej oraz planowanie i zakup mediów odpowiadał dom mediowy Mindshare Polska.\nDołącz do dyskusji: BP Ultimate: Silnik jest sercem Twojego samochodu (wideo)\nKOMPROMITACJA!!!!!!!. jak można wymawiać niepoprawnie nazwę produktu w reklamie oglądanej przez rzesze widzów.\nLudzie!!! Tego nie wymawia się /ALTIMEIT/!!!!!\nNie narażajcie swoich widzów na przyswajanie nieprawidłowej wymowy, zatrudniajcie fachowców do czytania obcojęzycznych wyrazów.


Współpracuj z REDO\nSzukasz dostawcy produktów z zakresu specjalistycznych materiałów ściernych. Firma REDO otwiera się na możliwość współpracy z twoją firmą, nawiąż relację z liderem Polskiego rynku materiałów ściernych.\nSkontaktuj się z nami. Przedstawimy Ci bardzo atrakcyjne warunki współpracy. Współpracującym z nami firmom służymy fachową radą, dostarczamy materiały promocyjne i reklamowe, wyposażenie ekspozycyjne oraz czynnie wspieramy w działaniach marketingowych. Rozwój naszych partnerów jest dla nas niezmiernie istotny, ponieważ jest on podstawą dla długotrwałej i owocnej współpracy, przynoszącej wymierne korzyści.\nW celu uzyskania szczegółowych informacji dotyczących współpracy prosimy o kontakt z naszymi przedstawicielami. Oferta REDO zawiera kompletny zestaw materiałów używanych w profesjonalnych przemysłowych. Jeżeli chcesz więcej informacji uzupełnij ten formularz.


Farba elewacyjna na tradycyjne podłoża.\nFarba akrylowa biała 15l\nFarba silkonowa biała 15l\nBaumit StyleColor 5 l.\nBaumit StyleColor 5 l (Farba o intensywnym kolorze) Gotowa do użycia, o niskiej nasiąkliwości farba elewacyjna o intensywnym kolorze, do dekoracyjnego wykończenia elewacji budynków. Cena produktu podana jest dla koloru białego! Poniżej znajdują się grupy kolorów zgodne z paletą RAL. Wzornik kolorów RAL znajduje się w specyfikacji produktu. Proszę wybrać...


ZUMA Świetlik Plus Krople do oczu 10ml w E-Apteka Sylofarm * Najtańsza Apteka Internetowa w Sieci * Lublin\nWybrany produkt: Krople, maści do oczu\nKojące i uspakajające właściwości świetlika, rumianku, bławatka i oczaru skutecznie łagodzą podrażnienia i nadwrażliwość oczu, likwidują zmęczenie oraz dyskomfort związany z narażeniem oka na nieprzyjazne działanie czynników zewnętrznych, przywracając tym samym komfort widzenia. Idealne dla osób pracujących przy komputerze, narażonych na duży wysiłek fizyczny, a także przebywających w nieprzyjaznych dla oka warunkach tj. nadmierne nasłonecznienie, wiatr, klimatyzowane lub zadymione pomieszczenia.\nTyp preparatu:Wyrób medyczny\nwyciąg z rumianku, ze świetlika, wyciąg z bławatka, wyciąg z oczaru wirginijskiego, chlorek sodu, fosforan dwusodu, dwufosforan sodu, wersenian czterosodu, cetrymid, wodorotlenek sodu, woda oczyszczona.\nZawiera środek konserwujący: cetrymid\nZUMA Świetlik plus są kroplami do oczu, które dzięki odświeżającym i kojącym właściwościom rumianku, świetlika, bławatka i oczaru łagodzą podrażnienia i zaczerwienienia oczu spowodowane zbyt długą pracą przy komputerze, wysiłkiem sportowym, działaniem czynników zewnętrznych, takich jak: wiatr, słońce, suche powietrze, słona woda, dym, kurz, zwiększone nasłonecznienie.\n10.76 zł x\n28.77 zł Artelac Rebalance kr...\n27.30 zł OLIMP Hydrovision na...\n26.88 zł DEMOXOFT Clean Chust...\n16.58 zł Refresh krople do oc...\n28.11 zł Demoxoft Lipożel ż...\n24.21 zł Vita-Pos maść do o... VitA-POS zmniejsza objawy m.in podrażnienia oczu tworząc przyjemny, ochronny film na powierzchni oka. Skład VitA-POS jest sterylną maścią do oczu, zawierającą około 250 I.E./g palmitynianu retinolu (witamina A), stałą i płynną parafinę, wosk, białą wazelinę. Bez konserwantów. Działanie Preparat, mający konsystencję maści, powoduje po podaniu lekkie zaburzenie ostrości widzenia, dlatego nadaje się zwłaszcza do stosowania przed udaniem się na spoczynek. Można w ten sposób uniknąć dolegliwości przy otwieraniu oczu rano. Jeden ze składników maści, witamina A, która jest również naturalnym składnikiem filmu łzowego, mieszając się ze łzami, zapewnia dobrą tolerancję maści. Odrzucenie pieczenia, suchości i zmęczenia oczu ulega zmniejszeniu, mruganie staje się łatwiejsze. Wskazania Pod wpływem wiatru, zimna, promieni słonecznych, dymu czy klimatyzacji dochodzi często do pieczenia, swędzenia i wysuszenia oczu oraz odczucia obecności ciała obcego. Dolegliwości te mogą wystąpić również w czasie długotrwałej pracy przy komputerze, oglądaniu telewizji, czy nocnej jazdy samochodem. Używanie soczewek kontaktowych może te objawy jeszcze nasilić. Dawkowanie Należy zdjąć nakrętkę z tuby, odchylić głowę lekko do tyłu, odciągnąć delikatnie dolną powiekę i ściskając ostrożnie tubę umieścić mały pasek maści w worku spojówkowym, powoli zamknąć oko, następnie starannie zamknąć tubę zakrętką. Należy unikać dotykania końcówką tuby zarówno oka jak i skóry twarzy.


Prawo odbijania światła - krycie dachów\nOpublikowane w kategorii Światło przez admin Tagi: światło obrysowe, światło odblaskowe, światło obiektywu, światło podczerwone, światło punktowe, światło pod wodą\nNiejeden z was zabawiał się z pewnością zwierciadełkiem w promieniach słońca, obserwując na odległej ścianie lub suficie jasną plamkę oraz jej ruchy wywoływane ruchami zwierciadełka. Objawy podobne sprowadzić można w pewnej mierze i przy sztucznym świetle – lampy lub świecy, a uczą one, ze skoro promienie padają na zwierciadło, to zmieniają dotychczasowy swój kierunek i idą inną drogą; to właśnie zjawisko nazywamy odbijaniem się światła.\nZamiast zwierciadła można w próbach powyższych użyć blaszki metalowej, naczynia z rtęcią lub wodą – w ogóle ciała o powierzchni możliwie gładkiej.\nAby bliżej poznać zjawisko odbicia się światła posługujemy się pewnym przyrządem. Szeroka nieprzezroczysta wstęga metalowa AB, wygięta w kształt walca, osadzona jest na drewnianej półkulistej tarczy. Wstęgę w S przecina wąska szczelina pionowa, przez którą wpada światło ze źródła (np. świecy) i trafia na środek pionowego zwierciadełka Z; po odbiciu się od zwierciadełka wiązka światła biegnie do wstęgi, znacząc na niej jasną linię pionową. Na wstędze jest podziałka: łuk od szczeliny do końca wstęgi (A) podzielony jest na 9 części, odpowiadających 90“ kąta prostego. Położenie zwierciadełka zmieniać można ruchem rączki R; obraca się ona wówczas dokoła osi pionowej, zaś pręcik P, stanowiący jakby przedłużenie rączki R, pozostaje stale prostopadły do zwierciadełka. Zmieniając położenie zwierciadełka odchylamy na lewo, lub na prawo, wiązkę odbitą. Doświadczenie z tym przyrządem przekonywa nas, że kąt między wiązką odbitą a pręcikiem (prostopadła do zwierciadła) zawsze jest równy kątowi między wiązką padającą a tymże pręcikiem.


Wystarczy wejść do pierwszej lepszej księgarni, a naszym oczom natychmiast ukazuje się feeria barw okładek wyłożonych tam książek. Wszystkie piękne, kuszą nas tajemniczymi tytułami. Tak chciałoby się poznać treść ich wszystkich, ale to niemożliwe. Jest ich zbyt wiele. Zaczynam więc szperać wśród powieści obyczajowych, które bardzo lubię...\nMarek Borucki pokusił się o rzecz niezwykłą: przywrócił zbiorowej pamięci sylwetki Polaków, którzy dziełem swego życia zasłużyli na trwałą obecność w panteonie Wielkich Zasłużonych. Zrobił to w najprostszy z możliwych sposobów, poprzez przedstawienie w kolejnych rozdziałach not biograficznych, w których znalazły się...\nWydarzenia opisane w książce dotyczą końcowych lat XX i początkowych lat XXI wieku. Główny bohater, Guylain Vignolles po śmierci ojca samotne żyje we francuskim miasteczku. Jego przyjacielem i powiernikiem jest złota rybka żyjąca w małym akwarium. Guylain pracuje w Przedsiębiorstwie Przetwórstwa Recyklingu Naturalnego.\nByć czy mieć? Główny bohater powieści Philipa Rotha to Seymour Levov – dziecko szczęścia, które dzięki osobistym przymiotom oraz sprzyjającej sytuacji rodzinnej i społecznej w powojennej Ameryce buduje sobie życiowy raj. Dla niego „być” równa się „mieć” – pieniądze, prestiż społeczny, rodzinę, piękną żonę z tytułem Miss New Jersey, wymarzony dom w malowniczej okolicy i dziecko, któremu pragnie dać wszystko...\nBohaterka kryminału jako kilkuletnie dziecko zniknęła na parę dni w lesie i nikt, nawet ona sama, nie wie, co się z nią działo. Odnaleziona przypadkowo przez grzybiarza wydała mu się w pierwszej chwili jakimś „stworzeniem” a nie człowiekiem. Zagadkowa była skorupa jakby zeschłej krwi na jej całej drobniutkiej postaci....\nOd jakiegoś czasu kolekcjonuję książki Erica-Emmanuela Schmitta. Uwielbiam jego styl, przekonują mnie i chwytają za serce snute przez niego historie .Nie przeczytałam jeszcze wszystkich dzieł, które wyszły spod jego pióra, ale z najnowszą książką musiałam się zapoznać jak najszybciej. O „Człowieku, który widział więcej” zrobiło się głośno...\nKsiążka pt. "Niewidzialna korona", której autorką jest współczesna polska pisarka i teatrolog Elżbieta Cherezińska, to znacznie więcej niż po prostu powieść historyczna. Akcja toczy się na przełomie XIII i XIV wieku, w czasach Wielkiego Rozbicia Dzielnicowego. Opowiada o wydarzeniach na przestrzeni jednego dziesięciolecia – najtrudniejszej dekady z życia...\nTa historia mogłaby być o mnie i mojej anonimowej sąsiadce. Codziennie mijam ją na spacerze, starszą kobietę z twarzą bez wyrazu, z pustym wzrokiem, który zdaje się przywoływać jedyną pocieszycielkę – samotność. „Tajemnice muszą być dobrze strzeżone. (...) Samotność. Ceną jest samotność” [s. 30]. Co miałaby mi do powiedzenia, gdybym odważyła się przekroczyć tę niewidoczną...\nZośka Papużanka debiutowała brawurowo w 2012 roku powieścią „Szopka”. Zyskała ona uznanie w oczach czytelników, a także krytyków; została nominowana do Paszportów Polityki 2012 oraz do Literackiej Nagrody Nike 2013. Ta książka o dysfunkcyjnej rodzinie...


Przegląd gaśnic Sosnowiec Śląsk nasz teren działania\nOchrona Przeciwpożarowa i BHP Farrad Sosnowiec > Oferta > Ochrona przeciwpożarowa > Przegląd gaśnic\n„Kto może wykonywać przegląd i legalizację gaśnic”\nW polskim prawie nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. Oczywiście musi to być osoba z odpowiednim przygotowaniem teoretycznym oraz posiadać zaplecze w formie warsztatu, w którym można wykonywać przeglądy, remonty gaśnic przenośnych\n„Dlaczego UGS 2kg (Urządzenie Gaśnicze Śniegowe) nie jest traktowane jako gaśnica”\nBardzo popularne w budynkach użyteczności publicznej przede wszystkim do ochrony urządzeń sprzętu elektronicznego lub pomieszczeń serwerowni jest Urządzenie Gaśnicze 2kg, będąca jednocześnie alternatywą dla popularnej gaśnicy śniegowej GS 5x. Jednak Urządzenie Gaśnicze 2 kg nie jest traktowane jako gaśnica przenośna ponieważ nie posiada świadectwa dopuszczenia przez jedostkę certyfikującą CNBOP. UGS 2kg należy postrzegać jako uzupełnienie ochrony przeciwpożarowej dla sprzętów elektronicznych lub serwerowni.\nPodstawowym zabiegiem konserwacyjnym gaśnicy jest jej okresowy przegląd, który powinien się odbyć co najmniej raz na rok (chyba, że producent gaśnicy wskazuje częstsze przeglądy). Jeżeli w zakładzie produkcyjno-magazynowym występują niekorzystne warunki, które mogą mieć wpływ na prawidłowe działanie gaśnicy, wówczas zalecamy skrócić okres jej przeglądu – np. raz na poł roku. Do takich niekorzystnych warunków zaliczamy zapylenie, obecność substancji chemicznych, itd. Przeglądom podlegają wszystkie typy gaśnic, tzn.: samochodowe (w samochodach osobowych i ciężarowych), w budynkach użyteczności publicznej, budynkach produkcyjno-magazynowych (zakłady przemysłowe).\nW zakresie przeglądu powinno się wykonać następujące czynności, m.in.: sprawdzenie zbiornika pod względem legalizacji przez UDT i stanu technicznego, sprawdzenie proszku gaśniczego, w przypadku gaśnic zmiennociśnieniowych sprawdzenie naboju zasilającego, itd. Ostatnim elementem, który potwierdza wykonanie przeglądu jest naklejenie na zbiornik gaśnicy tzw. kontrolki (naklejki). Kontrolka powinna być naklejona w takim miejscu gaśnicy, aby nie zasłaniała daty produkcji gaśnicy. Wielu osobom może się wydawać, że przegląd gaśnicy jest zbędny i niepotrzebny, gdy gaśnica nie była w ogóle używana i cały czas leżała np. w samochodzie. Jest to niewłaściwe podejście, choćby nawet z tego powodu, że proszek pod względem wilgotności ma tendencje do zbrylenia w większe grudki, co może zakłócać prawidłowe funkcjonowanie gaśnicy. Oczywiście, poza samą sprawną gaśnicą należy posiadać umiejętność skutecznego posługiwania się nią. W trakcie przeglądu nasi konserwatorzy podpowiadają m.in. Właścicielowi, Użytkownikowi jaka jest wymagana ilość gaśnic dla poszczególnego obiektu, aby zaoszczędzić Państwa pieniądze. Przeglądy gaśnic wykonujemy głównie na obszarze województwa śląskiego (Sosnowiec, Katowice, Myszków, Zawiercie, itd.)\nNa podstawie wykonanego przeglądu i stwierdzeniu przez Konserwatora nieprawidłowości należy wykonać remont gaśnicy. Do najczęstszych nieprawidłowości gaśnic należą: konieczność wymiany proszku gaśniczego, widoczne oznaki rdzy na zbiorniku gaśnicy, zerwana plomba na zawleczce, wygięty zawór szybkotwieralny, niedostateczne lub brak ciśnienia roboczego w zbiorniku gaśnicy stałociśnieniowej itp. Wszystkie te przypadki powodują, że gaśnica jest niesprawna.\nCena remontu gaśnicy jest zależna od czynności remontowych. Może dojść do sytuacji, że koszt nowej gaśnicy jest zbliżony do ceny remontu gaśnicy.\nLegalizacja gaśnicy mylnie jest wiązana z przeglądem gaśnicy. Legalizacja dotyczy tylko zbiorników gaśnic, które są poddawane próbie ciśnieniowej. Legalizacja zbiorników przez Urząd Dozoru Technicznego (UDT) jest wymagana dla zbiorników gaśnic stałociśnieniowych powyżej 6 kg (w których panuje stałe ciśnienie, oznaczone literą x). Okres ważności legalizacji zbiorników gaśnic jest zwykle przyznawany na 5 lat. Dla gaśnic śniegowych (GS 5) czasookres legalizacji wynosi raz na 10 lat.\nCena za przegląd gaśnic woj. śląskie (Sosnowiec, Katowice, Tychy Bytom, Zabrze, Chorzów)\nCena za przegląd jest uzależniona od ilości gaśnic, które podlegają przeglądowi i miejsca docelowego. Ceny za przeglądy gaśnic są zróżnicowane. Większa liczba gaśnic przekłada się na mniejszą cenę.\nJak dobrać odpowiednią gaśnicę\nJest to bardzo często zadawane pytanie. Przede wszystkim musimy sobie odpowiedzieć, co ma gasić taka gaśnica, tzn. jaki materiał w danym pomieszczeniu może ulec zapaleniu. W nomenklaturze strażackiej rozróżniamy następujące grupy pożarów, ze względu na materiał palny, tzn.\nGrupa pożarów typu A – odnosi się do materiałów stałych\nGrupa pożarów typu B – ciecze palne (np. olej napędowy, benzyna) oraz materiały stałe topiące się (np. siarka)\nGrupa pożarów typu C – dotyczy gazów\nGrupa pożarów typu D – dotyczy metali (np. sód, magnez), które reagują z wodą wydzielając wodór; dzieję się tak gdyż metale spalają się w wysokich temperaturach rzędu ok. 30000C, co w przypadku zastosowania wody powodują jej elektrolizę w wyniku czego wydziela się wodór,\nGrupa pożarów typu F – dotyczy pożarów spowodowanych tłuszczami i olejami w urządzeniach kuchennych\nWymagana ilość gaśnic\nZgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r jedna masa środka gaśniczego 2 kg (lub 3 dm3) przypada na każde 100 m2 lub 300 m2 powierzchni. Odległość do najbliższej gaśnicy nie powinna być większa niż 30 m, a zapewniony dostęp co najmniej 1 m. Miejsce lokalizacji gaśnic powinno być ogólnodostępne: na korytarzach, na klatkach schodowych, przy wejściach do budynków. Dla budynków wielokondygnacyjnych w tym samym miejscu na każdej kondygnacji.\nW jaki sposób uruchomić gaśnicę\nPoniższe zdjęcia wskazują prawidłowe uruchomienie gaśnicy.\nUruchamianie gaśnicy proszkowej.\nUruchamianie gaśnicy zmiennociśnieniowej.


Rozważania o kuchni i nie tylko: W kierunku świąt…\nW tym roku wyjątkowo szybko poczułam magię świąt. Powodem tego jest perspektywa sporej ilości wolnych dni i może wreszcie uda mi się trochę odpocząć. Nigdy nie poddawałam się szaleństwu komponowania świątecznego menu pod koniec listopada, mimo że koleżanki i koledzy blogerzy już od tego momentu wpisują receptury na świąteczne specjały. Tym razem w szaleństwo bożonarodzeniowe wpisuję się i ja, zaczynając od moich ulubionych śledzi. Zwykle przygotowuję 3 – 4 rodzaje i tak aż do Sylwestra ich wystarcza. Postanowiłam zrobić ze śledzi coś, na co potrzebne jest trochę czasu. Zaczynamy więc od zamarynowania śledzi. Bardzo lubię połączenie papryki, gorczycy, kminku, cebuli i czarnego pieprzu w daniach mięsnych, dlaczego więc takiej mieszanki nie zastosować w daniu rybnym? Zaczynamy więc od pomieszania tych przypraw, a następnie przygotowuję dość słodką zalewę na bazie białego octu winnego, który jest o wiele smaczniejszy niż zwykły spirytusowy. Nie jestem zwolennikiem marynat, jednak tu konieczna jest początkowa obróbka śledzi, aby nadać im bogatego smaku, a nie pozostawić ich tylko w soli. Miała powstać całkowita kompozycja, dlatego wykorzystałam tradycyjne połączenie, które dobrze pasuje ze śledziami. Jako podstawę sałatki wybrałam ziemniaki, cebulę, ale i chrupiący seler naciowy, aby zróżnicować nieco tekstury. Nie robiłam tym razem żadnego sosu ani dressingu, ale wykorzystałam olej lniany, który jest lekko goryczkowy, ale bardzo smaczny i zdrowy. Jakoś tak olej lniany kojarzy mi się z wschodnimi rejonami Polski, bo to stamtąd – z Lubelszczyzny - moja teściowa w prezencie przywiozła mi kiedyś właśnie olej lniany, który bardzo mi zasmakował. Chociaż znałam go dużo wcześniej, bo w czasie studiów, kiedy mieszkałam u wuja, który pochodzi właśnie z terenów wschodnich, często słuchałam opowieści jak pyszne są ziemniaki polane właśnie tym tłuszczem. I tak postanowiłam w końcu spróbować tego smakowitego połączeniu w kompozycji, która może być, myślę, świetną propozycją na zbliżające się bożonarodzeniowe święta.\nJako że danie mocno osadzone jest w tradycyjnej kuchni, postanowiłam wszystko podać w pięknych naczyniach, które przywiozłam w tym roku z wczasów w Ustce. Zakupu dokonałam w sklepie, o którego istnieniu nie miałam pojęcia, bo byłam przekonana, że już nie istnieje, mianowicie w słupskiej Cepeilii.\nMożna tam stracić głowę na widok tak cudnej ceramiki i wyjść z zupełnie pustym portfelem. Przy okazji tworzenia świątecznego menu, kompletuję prezenty i nabywam dekoracje. Pierwszy wybór padł na takiego oto puchatego bałwanka.\nMarynowane śledzie po myśliwsku na sałatce ziemniaczanej z olejem lnianym\n6 marynowanych matiasów\n4 ziemniaki – polecam odmianę Bila, która nie klei się – tu ukłon w kierunku kolegi Michała, u którego zaopatruję się w rozmaite i smaczne ziemniaki właśnie, bo naprawdę dobrze doradza i wie co sprzedaje\n5 łyżek oleju lnianego Semco\n100 ml białego octu winnego 7% Monini\n2 łyżki mieszanki przyprawy myśliwskiej*\n*Przyprawa myśliwska do zalewy\nsuszona słodka papryka w płatkach\nkminek cały Appetita\nPrzyprawę możemy mieszać w dowolnych proporcjach, w zależności od upodobań smakowych. Ja mieszam równą ilość papryki, gorczycy, cebuli i kminku, natomiast najmniej dodaję czarnego pieprzu. Można też przyprawy zblendować.\nŚledzie płuczemy i 0,5 godziny moczymy w wodzie. Po tym czasie osuszamy i kroimy na 2-centymetrowe kawałki. Do garnka wlewamy wodę i ocet, dosypujemy cukier, zagotowujemy. Dodajemy przyprawę myśliwską, mieszamy i studzimy. Śledzi układamy w słoiku i zalewamy zimną zalewą. Odstawiamy na minimum 2-3 dni.\nZiemniaki obieramy i gotujemy na parze do miękkości, lekko solimy. Ziemniaki studzimy i kroimy w kostkę, cebulkę drobno siekamy, seler naciowy kroimy w cienkie plasterki. Przyprawiamy kolorowym pieprzem, wlewamy olej lniany i mieszamy. W miseczce układamy na spód sałatkę ziemniaczaną, a na niej marynowane śledzie. Całość skrapiamy dodatkową łyżką oleju lnianego. Odstawiamy do lodówki na 2 godziny, żeby smaki połączyły się.


Ilu Polaków wynajmuje mieszkania?\n— 1 kwietnia 2016 0 809\nWłasne czy wynajmowane? Takie pytanie często pada na rynku nieruchomości. W Polsce odsetek wynajmowanych mieszkań jest dużo niższy niż w krajach zachodnich. Niewykluczone jednak, że proporcje te w ciągu kolejnych dekad będą się zmieniać.\nPóki co, wolimy kupić mieszkanie na kredyt hipoteczny, niż zdecydować się na wieloletni wynajem. Wynika to z niskiej mobilności Polaków, którzy rzadko decydują się na przeprowadzkę, np. w poszukiwaniu lepszej pracy.\nNiemniej, trendy zmieniają się również w sektorze nieruchomości. Wynajmowanie mieszkań staje się modne, bo nie ogranicza najemcy. W każdej chwili może on zrezygnować i zmienić lokal. Nie podpisuje też wieloletniego zobowiązania hipotecznego wobec banku. Z danych statystycznych wynika, że w ciągu pięciu ostatnich lat liczba wynajmowanych mieszkań podwoiła się. Drogie ceny mieszkań na sprzedaż i mało atrakcyjne lokalizacje sprawiają, że najem okazuje się być ciekawym rozwiązaniem nie tylko dla studentów.\nChoć odsetek najemców rośnie, to ciągle wynosi zaledwie 4,3 proc. W porównaniu z innymi krajami Europy, w Polsce tylko nieliczni wynajmują. Dziewięć razy więcej osób decyduje się na wynajem w sąsiednich Niemczech. Tam proporcje wynoszą 39 do 61 proc. Natomiast w Szwajcarii niemal połowę mieszkań stanowią mieszkania wynajmowane. Zarówno Niemcy, jak i Szwajcarzy cenią sobie łatwość zmiany miejsca zamieszkania bez zbędnych formalności. Jednak warto dodać, że Polska wcale nie jest na końcu zestawienia. Na Litwie, Malcie czy Chorwacji większość nieruchomości jest własnościowych, a te wynajmowane stanowią mniej niż 2 proc.\nPolski rynek najmu miał okazję rozwinąć się za sprawą nagłego wzrostu cen mieszkań. Wielu osób po prostu nie było stać na zakup własnej nieruchomości, dlatego jedynym rozwiązaniem był wtedy wynajem. Natomiast, gdy koszty kredytowe zaczęły spadać, inwestycja w nieruchomość na wynajem okazywała być się strzałem w dziesiątkę. Oferta wynajmowanych mieszkań oraz domów jest coraz większa, co sprzyja społecznemu zainteresowaniu. A po przeliczeniu kosztów najmu przez kilka dekad można łatwo oszacować, że zakup mieszkań z zaciągnięciem kredytu jest droższy. Nawet przy niskich stopach procentowych.\nZmiany w branży nieruchomości sprzyjają obywatelom. Polacy mają większy wybór i nie muszą na siłę kupować mieszkania. Wynajmowanie nie budzi już takiego zdziwienia jak jeszcze kilka lat temu. A daje też możliwość bezproblemowych zmian adresu w razie zmiany sytuacji życiowej. Prawdopodobieństwo, że wynajmowanie mieszkań stanie się w Polsce tak popularne jak w Niemczech jest znikome, ale spodziewać się można, że wskaźnik będzie rósł. Może to pozytywnie wpłynąć na konkurencyjność oraz ceny za wynajem. Koszt najmu w granicach 1500 złotych (w zależności od metrażu, lokalizacji i standardu lokalu), ciągle jest zbyt wysoki, by dla wszystkich stanowił atrakcyjną opcję na zapewnienie sobie lokalu mieszkalnego.\nPoprzedni artykuł Jak sfinansować zakup mieszkania na wynajem?\nNastępny artykuł Inwestycja w mieszkanie na wynajem - to się wciąż opłaca\nKredyt nie zawsze tańszy niż najem\nGdy zastanawiamy się, co wybrać – kupno mieszkania na kredyt czy jego długoterminowy najem, jednym z najważniejszych kryteriów są koszty. Powszechne jest przekonanie, że koszty najmu są większe niż raty kredytu. Jednak nie jest to regułą. Poza tym przy rozpatrywaniu opłacalności obu tych opcji warto jeszcze wziąć pod uwagę inne czynniki.\nCzy inwestycja w mieszkanie na wynajem może stać się nieopłacalna?\n— 24 września 2018\nPrzyjęło się, że mieszkanie na wynajem to pewna inwestycja. Jednak czy zawsze takie rozwiązanie się opłaca?


Siedem wspaniałych. Mistrzostwa pięknych bramek - weszlo.com\nSiedem wspaniałych. Mistrzostwa pięknych bramek\nOpublikowane 15.06.2016 12:20 przez\n„Nie da się oglądać tego Euro… dobrze że nie oglądam” napisał wczoraj na Twitterze prezes Legii Bogusław Leśnodorski, potwierdzając opinię, którą wcześniej wygłosił tam chyba każdy, kto w miarę regularnie „ćwierka”. Faktycznie – czempionat Starego Kontynentu póki co w przeważającej części męczy, frustruje i nie daje za grosz satysfakcji z oglądania. Ale jest coś, czemu nie można zaprzeczyć – piękne bramki padają na nim z zadziwiająco wysoką częstotliwością.\nTo o tyle zaskakujące, że średnia bramek na mecz jest zastraszająco niska. Podczas gdy w pierwszej kolejce Euro 2012 wyniosła ona 2,5 gola na mecz, teraz nie zakręciła się nawet powyżej dwóch trafień przypadających na spotkanie (1,83). A jednak – mimo zaledwie 22 trafień, można wyłuskać bardzo wiele takich, przy których serce kibica zabiło mocniej.\nJuż na starcie dostaliśmy sygnał, że nie będzie nam dane zadowalać się byle czym. Maestro Dimitri Payet:\nNo, pozamiatał. Mecz otwarcia, a tu od razu gol turnieju? Odmienne zdanie na ten temat miał jednak inny z zawodników znanych z angielskich boisk, Eric Dier, który jako pierwszy zawodnik w historii zdobył dla Anglików gola z bezpośredniego rzutu wolnego. Styl a’la David Luiz. I poważny sygnał dla Payeta: nie, jeszcze nie gasimy świateł.\nWcześniej swojego wolnego na bramkę zamienił też Gareth Bale. Można marudzić, że Kozacik zachował się jak amator, że róg wybrał jeszcze przed meczem i nie zmienił decyzji nawet widząc lecącą w przeciwną stronę piłkę, ale jej trajektoria lotu – typowa dla Bale’a maestria. Tak jak Cristiano ma swój „tomahawk”, tak charakterystyczne uderzenie najdroższego piłkarza świata również doczekało się własnego nazewnictwa. „Knuckleball”.\nKlubowemu koledze ledwie dzień później pozazdrościł Luka Modrić. Może i nie załadował w okienko, strzał bardzie przypominał sprytnego szczura, ale technika jaką trzeba było się popisać, by prawidłowo „zdjąć” z powietrza taką świecę? Tę posiadają tylko nieliczni.\nNie mogliśmy sobie też w tym zestawieniu podarować polskiego akcentu. Nie tylko sam gol, ale i prowadząca do niego akcja to coś, z czego cała Polska była w tamtej chwili niezmiernie dumna. Nadal jest. Mączyński – Błaszczykowski – Milik. Mamy to!\nAsysta Błaszczykowskiego to jednak nic w porównaniu do tego, jakie ciasteczko Emmanuele Giaccheriniemu posłał dwa dni temu w hicie fazy grupowej Leonardo Bonucci. Jeden z najlepszych obrońców sezonu w Premier League nie ma szans dosięgnąć piłki, jeden z najlepszych bramkarzy na świecie nie ma możliwości skutecznie do niej wyjść. Pirlo nie ma, ale też jest zajebiście.\nI na koniec – również piękna asysta po indywidualnej akcji na skrzydle, zakończona efektownym, niezwykle trudnym technicznie wolejem. Nie, to nie Brazylia i kombinacja Neymara z Douglasem Costą. Tym razem to Coleman i Hoolahan w rolach głównych.\nApetyt rośnie w miarę jedzenia, dlatego powiemy wprost: panowie, czekamy na jeszcze więcej. Błagamy, choć w tym względzie nas nie zawiedźcie…\nArkadiusz Milik Dimitri Payet Emmanuele Giaccherini Gareth Bale Luka Modrić Wes Hoolahan


Jak pozbyć się prusaków? Rzeszów\nZ naszego wieloletniego doświadczenia wynika jednoznacznie, że osoby, które proszą nas o dezynsekcję często są skrępowane. Obawiają się, że zwalczanie prusaków jest zabiegiem, który zdarzy nam się wykonywać w ich domu po raz pierwszy. Wstydzą się, że to właśnie pod ich dachem zalęgły się robaki… Dobrze wiemy, że prusaki mogą zadomowić się w czystych i zadbanych przestrzeniach, ponieważ nie tyle pojawiają się w nich „samoczynnie” i intencjonalnie, co po prostu wędrują do nich przez szpary, otwory, nieszczelne okna, kratki wentylacyjne, itd. Z czystością przestrzeni lub jej brakiem na ogół mają niewiele wspólnego.\nZanim zadamy pytanie o to jak pozbyć się prusaków powinniśmy zastanowić się nad tym którędy insekty te mogły dostać się do naszego domu. Dzięki uszczelnieniu okien czy załataniu szpar jakimi przedostały się do nas możemy zabezpieczyć się przed ich inwazją w przyszłości.\nWalcząc z prusakami konieczne jest zorientowanie nie tylko na teraźniejszość, ale i przyszłość. Owady te intensywnie dążą do zachowania ciągłości pokoleniowej, w związku z czym nawet jeżeli znajdziemy sposób na to jak pozbyć się prusaków, które aktualnie grasują w naszym domu – wkrótce będziemy musieli zmierzyć się z kolejnym pokoleniem i kolejnym… Taka zabawa w ciuciubabkę może nie mieć końca, ponieważ jaja składane przez prusaki na ogół są sprytnie ukryte. Z eliminacją obu pokoleń, które aktualnie znajdują się w Twoim domu (widoczne oraz rozwijające się-ukryte) nie poradzą sobie lepy czy ogólnodostępne środki owadobójcze. Konieczna jest pomoc firmy świadczącej profesjonalne usługi dezynsekcyjne.\nJeżeli szukasz sposobu na to jak pozbyć się prusaków, skontaktuj się z naszymi specjalistami telefonicznie: 799-395-457 lub napisz do nas przez formularz. Opracujemy dla Ciebie strategię pozwalającą na skuteczną, trwałą i szybką eliminację insektów z Twojego domu!


Transport ponadgabarytowy ? co trzeba wiedzieć? | Pomysł na Biznes Plan Franczyza Firma Dochodowy Interes Pomysły na biznes - SuperBiznes.eu Pomysł na Biznes Plan\nprzez SuperBiznes.eu · mar 22, 2018\nNie każdy towar można przewieźć łatwo. Przy niektórych ładunkach trzeba spełnić dodatkowe wymogi i zorganizować cały transport nieco inaczej. Mowa tu o transporcie ponadgabarytowym. Jakie obejmuje towary i jakie powinny być przygotowania? Pora przejść do szczegółów.\nCo przewozi się w transporcie ponadgabarytowym?\nTransport ponadgabarytowy ? jak się przygotować?\nJak odbywa się transport ponadgabarytowy?\nZ transportem ponadgabarytowym mamy do czynienia wtedy, gdy przewozimy towary, których wymiary przekraczają normy ustalone dla poruszających się po drogach pojazdów. A normy te to 2,5 metra szerokości, 4 metry wysokości, oraz 42 tony, jeśli chodzi o masę. Z dopuszczalną długością sprawa jest bardziej skomplikowana ? jeśli pojazd ma naczepę, to wynosi ona 16,5 metra, jeśli natomiast jest wyposażony w przyczepę, wzrasta do 18,5 metra.\nTransport ponadgabarytowy wymaga nie tylko odpowiednio dostosowanych naczep, jak te zaprezentowane na www.fracht.pl/oferta/rodzaj/transport-ponadgabarytowy, ale i specjalnego pozwolenia. Dlatego najpierw trzeba złożyć określony wniosek do rozpatrzenia w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Możemy na przewóz ładunku ponadnormatywnego uzyskać zezwolenie jednorazowe lub stałe, zachowujące ważność nawet przez dwa lata.\nMożna zapytać, jakie to ładunki przekraczają określone normy? Mogą być one przeróżne, ale najczęściej transport ponadgabarytowy dotyczy ciężkiego sprzętu budowlanego, drogowego czy górniczego, maszyn rolniczych, zbiorników, urządzeń przemysłowych, elementów infrastruktury, takich jak na przykład mostowe przęsła, a w końcu nawet i jachtów czy samolotów.\nkiedy transport jest ponadgabarytowy ?\nTransport ponadgabarytowy wymaga szczególnych przygotowań. Przede wszystkim trzeba bardzo uważnie ustalić trasę przejazdu, bowiem nie każda droga nadaje się do tego, by przewozić nią takie ładunki. Na niektóre nie wolno wjeżdżać pojazdom, które przekraczają określoną dopuszczalną siłę nacisku na jezdnię. Trzeba więc wybrać trasę tak, aby ominąć takie drogi. Podobnie trzeba uniknąć niskich tuneli, przez które pojazd obładowany ponadnormatywnym ładunkiem mógłby nie przejechać.\nWszystko musi być wcześniej przewidziane, obmyślone i ustalone. Każda nieprzewidziana przeszkoda wymuszałaby postój i poszukiwania objazdu, a co za tym idzie przyczyniłaby się do opóźnienia realizacji zamówienia. Na coś takiego oczywiście nie można pozwolić.\nJuż sam załadunek i rozładunek towaru jest tu znacznie trudniejszym przedsięwzięciem. Żeby można było to bezproblemowo przeprowadzić, wykorzystuje się niskopodwoziowe naczepy z rampami najazdowymi. Trzeba oczywiście dobrać odpowiednią naczepę do ładunku, różnią się one bowiem ładownością.\nTrzeba też zadbać należycie o bezpieczeństwo przewożonego towaru. Część naczep jest w specjalny sposób przystosowana do przewozu ładunku określonego rodzaju. Mają odpowiednio rozmieszczone otwory i inne udogodnienia, które bardzo ułatwiają całą operację. Jeśli jednak nie mamy do dyspozycji takiej wyspecjalizowanej naczepy, to warto przynajmniej wybrać pojazd, który będzie wyposażony w dodatkowe uchwyty, pomagające zabezpieczyć ładunek.\nZ zabezpieczeniem chodzi oczywiście o to, żeby przewożony towar się nie zsuwał, ale to nie jedyne, o czym trzeba pamiętać. Warto się też postarać, aby żadne elementy ładunku nie wystawały poza pojazd. Nie zawsze niestety można tego uniknąć. Jeżeli jednak towar już wystaje, trzeba go zgodnie z przepisami oznaczyć.\nNastępny post Na czym polega ochrona fizyczna obiektów biurowych\nPoprzedni post Dlaczego strach przed chwilówkami to przeszłość?\nTorqway jakby nowy, lepszy Segway\nskup grzybów 2014\ndom opieki biznes plan\nurzadzenie do zbierania kurzu


Passat B6 korozja klapy i błotnika. | Mój Garaż\n« Demontaż wlewu paliwa Fiesta MK6\nLakierowanie reflektorów sprayem. »\nPassat B6 korozja klapy i błotnika.\nprzez Krzysztof Mulcan | 13/11/2014 - 19:29 | 23/02/2021 Lakierowanie PORADNIKI, Walka z korozją\nWyświetlenia postu: 22 569\nDo mojego garażu zawitał Passat B6 z 2005r z problemem korozji tylnej klapy oraz błotnika przedniego. W tym modelu Passata to częsta przypadłość, która wynika z źle przemyślanych rozwiązań konstrukcyjnych. Przed korozją można w porę uchronić przednie błotniki zanim się jeszcze tam pojawi, ale już w przypadku tylnej klapy nie mamy większego pola manewru i jest ona, raczej skazana na zjedzenie przez rudą.\nZanim opiszę pracę, jaką wykonałem podczas walki z korozją w tym Passacie, rozwinę szerzej moją myśl z nagłówka artykułu.\nKorozja klapy i błotnika w Passacie B6 pojawia się z dwóch przyczyn.\nPrzedni błotnik koroduje przez nie zbyt dobry pomysł umiejscowienia szerokiej pianki stabilizującej nadkole plastikowe. Wilgoć, która się dostanie pomiędzy piankę, a metal bardzo długo odparowuje, jeśli się skropli i spłynie niżej pozostaje na długo przy rancie błotnika, o który dodatkowo opiera się nadkole z tworzywa sztucznego.\nZ biegiem czasu bardzo cienka warstwa podkładu nie wytrzymuje takich warunków, pojawiają się mikro pęknięcia bądź przetarcia przez pracujące plastikowe nadkole, które umożliwiają dostęp wilgoci do ocynku. Ocynk potraktowany wodą i solanką w zimę zaczyna się utleniać i ze zdwojoną siłą rozsadza warstwę podkładu otwierając na oścież drzwi dla rudej, która chętnie zabierze się za zjedzenie blachy najpierw rantu następnie przemieści się ku górze nadkola błotnika. Wszystko dzieje się bez wiedzy właściciela, do momentu, kiedy przegryzie od wewnątrz całą blachę i zdradzi swoją obecność w postaci pięknych purchli pod lakierem. Zapewniam Cię, że te purchle to nie jest powierzchowna korozja. Purchle w tym miejscu, w tym samochodzie, oznacza brak blachy pod lakierem.\nTylna klapa, no tutaj to jest naprawdę klapa 😉 Świetny designerski pomysł realizacji otwarcia bagażnika przez uchylny znaczek VW, zemścił się korozją w tym miejscu właśnie. Woda spływająca z klapy i znaczka zatrzymuje się na dole wnęki pod znaczkiem i nie ma stamtąd żadnej możliwości ucieczki. Co gorsze, całość wnęki i znaczka jak nazłość pochylona jest jeszcze do środka. Wszystko jest pozornie ok, dopóki warstwa lakieru nawierzchniowego jest w stanie to wytrzymać. Warunki zimowe i niskie temperatury powodują rozsadzanie lakieru przez wiecznie obecną wodę. Wystarczy jedno mikro uszkodzenie i ruda wprowadza się tam i buszuje do woli w super sprzyjających warunkach. Tutaj akurat mamy styczność z korozją powierzchniową i szybka reakcja z naszej strony może zapobiegać, albo przynajmniej zatrzymać na jakiś czas jej destruktywny rozwój.\nWszystkim właścicielom Passata B6 proponuję zajrzeć pod przednie błotniki i sprawdzić co tam się dzieje. Tak jak wspomniałem, mimo, że nic teraz nie widać, od spodu może dziać się już dramat. Gdy już tam zajrzysz i okaże się, że ruda już zabrała się za błotnik od środka, wyczyść to miejsce dokładnie i zabezpiecz antykorozyjnie dwoma pełnymi warstwami podkładu epoksydowego. To samo w sytuacji, gdy jest tam jeszcze wszystko dobrze, profilaktycznie warto to miejsce dodatkowo zabezpieczyć w ten sposób. A decyzję czy nadal trzymać tam tą piankę, pozostawiam właścicielom samochodu.\nW przypadku klapy tylnej, nie mam zbytnio pomysłu jak zabezpieczyć ją przed korozją pod znaczkiem. Nawet, jeśli wywiercimy otwór odprowadzający wodę z tego miejsca, woda wpłynie do wnętrza klapy, w której też nie ma odpływu wody. Rzadko spotykane, ale jednak tak jest, robienie otworów dodatkowych na dole klapy nie jest dobrym pomysłem jest to spora ingerencja i wykonana nieprawidłowo przyniesie więcej strat niż korzyści. Osobiście jako środek zaradczy użyłbym wosku do zabezpieczania profili wewnętrznych, nanosząc go w szczególności na miejsce zagięcia blachy poszycia z pierścieniem mocowania mechanizmu otwarcia klapy i znaczka VW. Albo masy uszczelniającej spawy. Jeśli macie jakieś inne pomysły i sposoby, zapraszam do komentowania pod wpisem.\nTyle moich przemyśleń na temat korozji w Passacie B6, teraz pora zabrać się za usuwanie jej skutków:)\nKorozja w tym egzemplarzu wygląda następująco:\nJak widać na przednim błotniku pod lakierem są purchelki w dość znacznej ilości, oraz widoczny podniesiony lakier i rdzę na dole wnęki znaczka VW. Podczas rozmowy ze znajomym przed podjęciem się naprawy mowa była o zaprawce na błotniku. Ale gdy przy ściśnięciu palcami nadkola posypał się „gruz”, mina nie była już taka optymistyczna;)\nW tym czasie miałem jakiegoś lenia, czy może chwilową niechęć do maskowania. Więc zdemontowałem elementy z samochodu…\nDecyzję o demontażu przesądził też fakt, że nie obędzie się bez spawania, a rozłączanie akumulatora, kodowanie wszystkiego i zabezpieczanie przed odpryskami nie za bardzo mi się uśmiechało.\nWięc elementy lądują na stojakach, tutaj już dokładnie widać, z czym mam odczynienia.\nNajpierw zabrałem się za błotnik, z którego wyciąłem skorodowany rant, oraz oczyściłem resztę już z nalotowej korozji tarczą RS.\nDorobiłem brakujący kawałek rantu z blachy 0.8mm i wspawałem dość dokładnie, by nie trzeba było tego za specjalnie szpachlować.\nMiejsce naprawy zabezpieczyłem warstwą podkładu epoksydowego od zewnątrz i od środka. Z tym, że od środka dałem go trochę grubszą warstwę.\nW czasie, gdy dosychał epoksyd na błotniku zabrałem się za tylną klapę, z której usunąłem korozję i dla jej neutralizacji wewnątrz wżerów użyłem środka APP R-Stop. By nie szpachlować miejsca naprawy rozszlifowałem szeroko okolice, łagodząc przejście warstw starej powłoki lakierniczej.\nNastępnie pokryłem przetarcia warstwą podkładu epoksydowego. Bardzo mi przykro ale straciłem materiały z tego momentu :/\nPo około 40 minutach zabrałem się za szpachlowanie błotnika. Spawanie wyszło całkiem przyzwoicie, więc nie było z tym wiele roboty. Wystarczyły dwie warstwy szpachli i miałem już kształt wyprowadzony.\nNa szpachlę i przetarcia poszedł jeszcze raz epoksyd w dwóch cienkich warstwach.\nTakim sposobem pozbyłem się rudej i mam wszystko zabezpieczone antykorozyjnie, oraz wyprowadzone powierzchnie gotowe do matowania pod podkład akrylowy.\nPodkład akrylowy aplikowałem w dwóch warstwach łagodnie napylając miejsce przejścia podkładu do starego lakieru.\nPodkład szlifowałem na mokro P600 i P800 jak zawsze zresztą 😉\nStary dobry lakier matowałem P1500 na mokro.\nBłotnik i klapa lakierowana błędzie w całości z cieniowaniem lakieru bazowego w obrębie elementu.\nPassat ma lakier perłowy i jego cieniowanie wykonałem z użyciem żywicy do cieniowania. Sam proces cieniowania jest chyba najciekawszym etapem tej naprawy, więc opiszę go dokładnie krok po kroku w osobnym artykule: Cieniowanie lakieru perłowego i srebrnego.\nOpis tej naprawy jest w formie fotostory z komentarzem, gdyż wszystkie wykonane tutaj prace już wielokrotnie opisywałem szczegółowo na moim blogu i nie chcę się powtarzać za każdym razem przynudzając jednocześnie.\nLakier bazowy aplikowałem Sico Bronze RP dyszą 1.4.\nŻywicę do cieniowania aplikowałem pistoletem mini Lupo 1.0.\nBaza poszła na trzy warstwy, z tym, że pierwsza była bardzo cienka.\nLakier bezbarwny użyłem jak zawsze T4W444 HS aplikowany Air Gunsą AZ3 HTE2 w dwóch pełnych warstwach.\nZdjęcia lakierowanych elementów zaraz po aplikacji:\nEfekt końcowy po złożeniu samochodu:\nNa tym koniec foto story z naprawy Passata B6, jak zawsze zachęcam do komentowania pod wpisem 😉\nTagi jak usunąć rdzę, Lakierowanie samochodu, spawanie reparaturek.Dodaj do zakładek Link.\n25 odpowiedzi na „Passat B6 korozja klapy i błotnika.”\n13/11/2014 w 20:28\nKrzysztof … polerowałeś elementy po lakierowaniu ?\n14/11/2014 w 17:23\nMiałem kilka wtrąceń niestety. Były naprawdę drobne i ledwo widoczne, biorąc pod uwagę ogólnie bardzo ładny lakier samochodu, musiałem zrobić małą korektę polerką.\n14/11/2014 w 19:09\nTo nic , ale widzę – wydaje mi się , że widzę- że bardzo płaski = bez morki jest i podoba mi się. W ogóle to mnie rozwalasz swoim rozpędem w tym co robisz …a ja zacieki kurna robię:D\n27/11/2014 w 17:40\nJakim lakierem lakierujesz?\nPrzy zaciekach ma duże znaczenie:\nTyp lakieru, temperatura, ustawienie pistoletu i tempo lakierowania…\n27/11/2014 w 22:55\nNovakryl 570 .Tak strasznie nie jest , ale bazę jeszcze kładę , klar na razie mną rządzi , a nie ja nim. Nie umiem , nie wiem kiedy przestać , żeby już nie pociekło , a się rozlało dobrze. Muszę poćwiczyć i dam radę, ale jakby zobaczył na żywo jak ktoś to robi i jakie są priorytety i wystarczające efekty , to bym już na pewno załapał 🙂 . Alu felgi polakierowałem , to prześlę Ci na maila … jest kilka błędów , ale je rozumiem i ponownie nie popełnię 😉\nJurek Stashek komentarz:\n14/11/2014 w 18:38\nA jakieś zabezpieczenie antykorozyjne w postaci wosku czy coś?\n27/11/2014 w 17:41\nMasz na myśli zabezpieczenie tylnej klapy czy błotnika przedniego? Rozwiń myśl…;)\n14/11/2014 w 20:20\nCzy ma pan możliwość zrobienia artykułu z polerki samochodu, usuwaniu hologramów itp?\n16/11/2014 w 21:23\nŁadnie,czysto i widać starannie zresztą jak zawsze. Tak trzymaj 🙂 Czekam na filmy\n19/11/2014 w 00:12\nMam pytanko, baza była kładziona przy elementach normalnie stojących na stojakach jak na aucie, do klaru zostały przechylone ?\n27/11/2014 w 17:34\nTak jak widać na zdjęciach, nie przechylałem elementów do lakierowania bezbarwnym.\nBaza i lakier poszły w pionie…\n04/12/2014 w 00:13\nKrzysiek, jeżeli tak lakierowałeś elementy jak na zdjęciach, tzn lekko pochylone, to czy przez to nie będzie różnicy w kolorze z pozostałymi nie lakierowanymi elementami ?. (inne ułożenie drobinek)\n05/12/2014 w 17:55\nPołożenie elementu nie ma wpływu na kolor lakieru bazowego, co najwyżej zmiana pozycji poziom pion wpłynie na strukturę lakieru bezbarwnego.\nBy nie było różnicy koloru, cieniowałem odcień w obrębie elementu.\n20/11/2014 w 19:16\nWitam Krzysztof mam pytanie odnośnie malowania w niskich temperaturach ,wiadomo że aura już za oknami zimowa prawie.Ciekaw jestem jak sobie radzisz w takich warunkach .\n23/11/2014 w 16:34\nŻywica musi być tego samego producenta co baza ?\n23/11/2014 w 19:16\nMoże być innego producenta.\n25/11/2014 w 03:42\nWitam. Jaki jest kod tego lakieru/bazy ?\n27/11/2014 w 17:31\nVW LC8Z z mieszalnika PPG (295)\n29/11/2014 w 16:07\nKiedy bedzie o cieniowaniu perłowym? 🙂\n29/11/2014 w 20:21\n07/12/2014 w 12:13\nJest już opis techniki cieniowania lakieru perłowego i srebrnego:\n05/12/2014 w 17:56\nWpis jest już gotowy, jutro opublikuję 😉\n30/11/2014 w 14:46\nRuszyłeś coś z projektem ogrzewania garażu ?\nniestety jeszcze nie…\n18/07/2020 w 21:12\nWitam maluję trochę amatorsko i mam takie pytanie jakiś czas temu miałem przygodę z dzikiem musiałem wymienić drzwi pasażera w mojej E60 niestety drzwi które otrzymałem okazało się że już były lakierowane i nie pasuje odcień 475 chcę to naprawić matując drzwi i cieniując drzwi kierowcy i błotnik używając żywicy do cieniowania czy wystarczy jak zmatuję drzwi które chcę naprawić i pokryję je bazą czy muszę też pokryć je żywicą do cieniowania jak drzwi kierowcy jak i tylny błotnik


Wschodni paradoks świata perfum | BCK BYTOM\nMoje pierwsze wrażenie na temat różnicy między sposobem, w jaki różniły się japońskie i zachodnie gusta, pochodzi z artykułu, który czytałem w pewnym dużym magazynie. Została w nim opisana kultura, w której perfumy były często dawane jako prezent, ale nigdy nie były noszone. To również szło w parze z anegdotą od sprzedawcy, w której paski testowe zostały pozostawione obok ich butelek po to, aby zniknęły górne nuty, ponieważ zgodnie z artykułem „najwyraźniej Japończycy nie lubią górnych nut”. Artykuł dotyczył również innych sił rynkowych na terytorium Japonii, które były powiązane z luksusowymi markami, takimi jak Bvlgari, gdzie wizerunek biżuterii ma efekt aureoli na zapach.\nRynek chiński jest znacznie mniej rozumiany, ale wydaje się, że te same względy, które są dobre dla rynku japońskiego, są również dobre dla rynku chińskiego. Ogólny sektor kosmetyczny w Chinach stale rośnie z roku na rok. Kilian i Serge Lutens, między innymi, stworzyli serię zapachów przeznaczonych dla potencjalnych konsumentów perfum. Wygląda na to, że uzgodniona estetyka designu jest dla czegoś, co jest lżejsze z natury niż typowe wydania z tych linii. Wydają się też być zaprojektowane tak, aby nie trwały tak długo, jak inne wydawnictwa. Nie rozumiem, dlaczego zdecydowana większość tych zapachów, które do tej pory próbowałem, była tak rozczarowująca.\nMożna też być podejrzliwym wobec hipotezy, że ta estetyka naprawdę istnieje. Na pewnej wystawie zapoznałem się z linią perfum o nazwie Kaze, która jest tworzona i sprzedawana w Japonii. Podejmując krok, spodziewałem się znaleźć kolekcję, która pasowałaby do moich założeń. Nie mogłem bardziej się natrudzić i powtarzałem w kółko: te się dobrze sprzedają? Jedynym widocznym wpływem wschodnim było użycie określonych rodzimych składników.\nJestem wielkim fanem perfum z lżejszym akcentem. Ekskluzywny Tokyo Gaiac 10 firmy Le Labo wydaje się być szczytem tego rodzaju perfum, które powinny odnieść sukces w Japonii, jeśli powyższe założenia są prawdziwe. Comme des Garcons X Monocle Scent One: Hinoki to kolejny przykład tej pożądanej estetyki. Wiem, że oba te zapachy są szeroko doceniane przez zachodnią społeczność zapachową.\nKontrastuje to z kolekcją Asian Tales od By Kilian, która wydaje się być tak obliczona w projekcie, że gdzieś na linii produkcyjnej straciła radość życia. To, co naprawdę przyniosło mi ten punkt do głowy, to trzecia z serii L’Eaus Serge’a Lutensa, która właśnie została wydana. Najnowszy zapach nazywa się Laine de Verre i po powąchaniu go na pasku a potem na skórze po prostu nie mogę się zmusić do noszenia go przez kilka dni, aby go właściwie przejrzeć. Jest słaby i anemiczny, ale ma też irytujące, ostre aspekty. Jestem całkowicie zakłopotany tym, jak dwaj z moich ulubionych perfumiarzy, Calice Becker z By Kilians, i Christopher Sheldrake od Serge’a Lutensa, mogą tak całkowicie nie trafić w cel.\nNie byłem w stanie uzyskać żadnych aktualnych danych dotyczących sprzedaży na tych rynkach, ale pewien znany mi blog opublikował niedawno bardzo obszerny przegląd ekonomiczny sektora perfum na całym świecie, wykorzystując najlepsze dostępne dane dla opinii publicznej. W artykule tym znajduje się bardzo otrzeźwiająca statystyka z badania rynku chińskiego przeprowadzonego przez Euromonitor: „Nie zaobserwowano żadnych znaczących zmian w akceptacji zapachów przez konsumentów – Chińczycy stanowią 20% światowej populacji, ale tylko 1% do wartości sprzedaży zapachów.” Wydaje się to wskazywać, że pomimo tego, że domy perfumeryjne nie posuwają się do przodu, pomimo wszystkich celów ukierunkowanych przez trzymanie się być może nieistniejącej azjatyckiej estetyki.\nTo jest źródło tego wschodniego paradoksu, zamiast próbować zaprojektować konkretny zapach na rynek; spróbuj po prostu zaprojektować dobry zapach. Wierzę, że zasady wolnego rynku pozwolą markom kierować się tym, co sprzedaje się na tych rynkach. Pomysł, że można skomponować zapach na rynek japoński lub chiński, który sprawi, że kultura ludzi, którzy nie noszą perfum, nagle zacznie je nosić, wydaje się czymś z powieści. Ponieważ siedzę tutaj rozczarowany kolejną próbą stworzenia tego magicznego Wschodniego Eliksiru, mam tylko nadzieję na nieco mniej skupienia na myśleniu grupowym i bardziej swobodnej ekspresji artystycznej od tych marek, które tak bardzo lubię.\nparadoksperfumyWschodni Świat perfum


Strona główna > książki polskie > Programowanie\nksiążek: 1167, strona 1 z 117\nAUTOMATYZACJA PROCESÓW PRODUKCYJNYCH METODY MODELOWANIA PROCESÓW DYSKR\nMIKULCZYŃSKI T., wydawnictwo: WNT, 2015, wydanie II\nW książce przedstawiono metody modelowania dyskretnych procesów produkcyjnych oraz języki programowania (SFC, LD, FBD, IŁ, ST) zgodne z normą IEC 1131-3:1993. Omówiono metody Grafpol, Grafcet i SFC, podając dla każdej z nich: algorytm modelowania... >>>\nPODSTAWY TEORII STEROWANIA WYBRANE ZAGADNIENIA\nKWIATKOWSKI W., wydawnictwo: BEL, 2007, wydanie II\nPrzedstawiono opis obiektu sterowania za pomocą równania stanu dla przypadku czasu ciągłego oraz czasu dyskretnego. Podano podstawowe metody wyznaczania macierzy tranzycji stanu: metodę opartą na wzorze interpolacyjnym Lagrange'a-Sylwestera, metodę... >>>\nVISUAL C++ TO PROSTE\nMORRIS S., wydawnictwo: RM, 2002, wydanie I\nVisual C++ to efektywne środowisko programistyczne służące do tworzenia aplikacji dla systemu Windows. Język ten oferuje możliwości tworzenia różnorodnych programów - począwszy od prostych, opartych na oknach dialogowych, aż po złożone aplikacje... >>>\nPROGRAMOWANIE W TONACJI C++ TOM 1\nSAVITCH W., wydawnictwo: RM, 2005, wydanie I\n"Szukając podręcznika do programowania w C++, przejrzeliśmy chyba wszystkie dostępne publikacje i ta okazała się idealna dla studenta. Zrozumiała, ale nie dla opornych, nie pomija żadnego istotnego zagadnienia." ALAN EVANS Kierownik... >>>\nPROGRAMOWANIE W TONACJI C++ TOM 3\nSAVITCH, wydawnictwo: RM, 2005, wydanie I\nOPTYMALIZACJA KODU EFEKTYWNE WYKORZYSTANIE PAMIĘCI\nKASPERSKY K., wydawnictwo: RM, 2005, wydanie I\nKsiążka zawiera opis metod używanych do zwiększania szybkości działania programów na drodze optymalizacji. Publikacja jest przeznaczona dla programistów tworzących aplikacje na platformach PC oraz uniksowych. Autor poświęcił szczególną uwagę... >>>\nŁAMANIE ZABEZPIECZEŃ PROGRAMÓW\nSKLYAROV D., wydawnictwo: RM, 2004, wydanie I\nKsiążka ta, kierowana przede wszystkim do deweloperów, lecz użyteczna również dla tych, którzy chcą poznać idee i problemy związane ze współczesnymi technologiami ochrony danych, omawia podstawowe problemy dotyczące bezpieczeństwa programów i... >>>\nSPRZEDAJ SWÓJ SOFTWARE ZNAJDŹ RYNEK I ODBIORCÓW\nHASTED E., wydawnictwo: ONE PRESS, 2007, wydanie I\nZnajdź rynek i odbiorców dla swoich programów Zaplanuj projekt i zrealizuj go w odpowiedni sposób Poznaj skuteczne metody promocji oprogramowania Zorganizuj efektywny proces sprzedaży dla swojego przedsięwzięcia Każdy, nawet... >>>\nSPRZEDAJ SWÓJ PROGRAM DROGA DO UDANYCH PROJEKTÓW PROGRAMISTYCZNYCH\nRICHARDSON J. GWALTNEY W., wydawnictwo: ONE PRESS, 2007, wydanie I\nStwórz niezawodne oprogramowanie spełniające oczekiwania użytkowników Wykorzystuj odpowiednie narzędzia projektowe. Wdrażaj nowoczesne metodologie. Szybko rozwiązuj problemy. Dyskusje nad wadami i zaletami przeróżnych metodologii tworzenia... >>>