Na porodówkach prawo nie obowiązuje - Zdrowie - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\ngazetaprawna.plPracaZdrowieNa porodówkach prawo nie obowiązuje\nautor: Beata Lisowska08.09.2015, 07:24; Aktualizacja: 08.09.2015, 08:05\nZ ankiet wynika, że choć w ciągu ostatnich lat zaszło wiele pozytywnych zmian na porodówkach, to nadal wiele do życzenia pozostawia opieka nad matką i dzieckiemźródło: ShutterStock\nSzpitale nie respektują uprawnień, które formalnie przysługują kobietom od prawie trzech lat. A szkoły rodzenia nie zawsze informują o nich, nie mówiąc o zachęcaniu do ich egzekwowania.\nMinisterstwo Zdrowia przygotowuje kolejne rozwiązania i przepisy, które mają zapewnić kobietom poczucie bezpieczeństwa na salach porodowych. Okazuje się jednak, że nawet te, które obowiązują już od kilku lat, pozostają martwe. Tak jest np. w przypadku całkowicie ignorowanych przez szpitale standardów dotyczących porodów fizjologicznych, czyli odbywanych siłami natury.\nKobieta nie ma głosu\nTakie wnioski płyną z badania, które przeprowadziły inicjatorki akcji „Lepszy poród”. Wszystko zaczęło się od zbierania w październiku 2014 r. podpisów pod petycją „Stop łamaniu prawa na porodówkach”. Powstał wówczas specjalny kwestionariusz, w którym internautki mogły odpowiedzieć na pytania dotyczące ich doświadczeń związanych z opieką okołoporodową. Ankiety wypełniło ponad 6,5 tys. kobiet, w tym 3995, które rodziły w polskich szpitalach po 19 października 2012 r. Wtedy zaczęło obowiązywać rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie standardów postępowania medycznego przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem (Dz.U. z 2012 r. poz. 1100).\nDane z ankiety są zatrważające. 53 proc. respondentek podczas porodu fizjologicznego, czyli przebiegającego prawidłowo, miało nacięte krocze, z czego 30 proc. nie zostało w ogóle poproszonych o wyrażenie zgody na taką interwencję. 63 proc. kobiet podano syntetyczną oksytocynę (skraca poród, ale nasila ból i zwiększa ryzyko powikłań), przy czym co trzecia nie była pytana o zgodę. Tylko 19 proc. mogło wybrać swobodnie pozycję podczas porodu.\n– W odniesieniu do kobiet rodzących łatwo o nadużycia, bo nie mają one siły upominać się o swoje prawa. Przestrzeganie odpowiednich reguł musi więc być zapewnione odgórnie – podkreśla Karolina Piotrowska, inicjatorka akcji „Lepszy poród”. Jej zdaniem niezbędne jest stworzenie centralnej bazy danych o interwencjach medycznych podejmowanych podczas porodów fizjologicznych. Obecnie nikt nie prowadzi takich statystyk, więc nie jest znana skala nieprawidłowości.\nZ ankiet wynika także, że choć w ciągu ostatnich lat zaszło wiele pozytywnych zmian na porodówkach (np. nie ma już prawie problemu z wyegzekwowaniem prawa do obecności osoby towarzyszącej przy porodzie), to nadal wiele do życzenia pozostawia opieka nad matką i dzieckiem. Zgodnie ze standardami noworodek, o ile nie wymaga natychmiastowej opieki medycznej, powinien mieć od razu po porodzie zapewniony pełny, co najmniej dwugodzinny kontakt skóra do skóry z matką. Jednak taki przywilej miało tylko 24 proc. respondentek akcji „Lepszy poród”. Pozostałe informowały w ankiecie, że kontakt z dzieckiem był dużo krótszy, czasem polegał tylko na przytuleniu do policzka, a w przypadku 6,5 proc. kobiet nie było go wcale. Aż 28 proc. internautek nie otrzymało po urodzeniu potomstwa wsparcia w podjęciu naturalnego karmienia, co także jest niezgodne ze standardami. Kolejne zaś 11 proc. z powodu braku takiej pomocy zakończyło karmienie piersią podczas pobytu w szpitalu.\nZ badania płynie jeszcze jeden przygnębiający wniosek. Ujawniło ono, że poziom edukacji przedporodowej jest bardzo niski. Kobiety nie wiedzą np. o tym, że każda interwencja medyczna podczas porodu oraz badanie wewnętrzne wymagają – zgodnie ze standardami – ich zgody. To efekt m.in. tego, że nie wszystkie szkoły rodzenia informują o istnieniu rozporządzenia w tej sprawie i wynikających z niego uprawnieniach.\n– Docierają do nas sygnały, że szkoły rodzenia kształcą grzeczne pacjentki. Jeśli już wspomina się o prawach, jakie daje kobietom rozporządzenie ministra zdrowia, to od razu uprzedza się je: u nas na to wszystko nie liczcie – wskazuje Karolina Piotrowska.\nWyniki ankiety nie dziwią ekspertów Fundacji Rodzić po Ludzku, która w ubiegłym roku przyglądała się, jak standardy są przestrzegane w woj. mazowieckim. Okazało się, że nie zostały wdrożone w pełni w żadnej z placówek objętych monitoringiem. Przepisy były traktowane lekceważąco, nie jako obowiązujące prawo.\nPacjentki po poronieniu będą traktowane szczególnie »\nRekord na porodówkach: Nikt nie panuje nad epidemią cesarskich cięć »\n– Personel szpitalny postrzega rozporządzenie o standardach jako niepotrzebny nikomu dokument, przyznający kobiecie rodzącej zbyt duże uprawnienia i wymuszający dodatkową pracę, na którą nie wystarcza czasu – zauważa Joanna Pietrusiewicz, prezes Fundacji Rodzić po Ludzku. Nie zawsze to kwestia złej woli. Problemem są najczęściej ograniczenia finansowe, które sprawiają, że liczba personelu jest zbyt mała. Podobnie twierdzą lekarze.\nPrawa pacjentki na porodówce\n– W naszym oddziale staramy się wykonywać wszystkie procedury zgodnie z rozporządzeniem, ale żeby je zrealizować w pełni, każda rodząca musiałaby mieć indywidualnego opiekuna, np. lekarza rezydenta lub położną. Na to nie pozwalają braki kadrowe – zaznacza Maciej Kinalski, ordynator oddziału ginekologiczno-położniczego w Szpitalu Wojewódzkim w Białymstoku, gdzie miesięcznie odbywa się około 200 porodów.\nO tym, że nie jest dobrze z przestrzeganiem standardów opieki okołoporodowej, wie także Ministerstwo Zdrowia. Tak przynajmniej wynika z odpowiedzi na zapytanie posła Jerzego Ziętka (niezrzeszony). Wyniki kontroli przeprowadzanych przez konsultantów krajowych i wojewódzkich w pierwszym roku obowiązywania standardów wskazywały na występowanie wielu nieprawidłowości. Nie pomogło nawet organizowanie przez resort zdrowia spotkań edukacyjnych z dyrektorami oraz pracownikami szpitali w poszczególnych województwach.\nKlinger: Słowo zabiło prawo do znieczulenia »\n„Nieprawidłowości w tym zakresie można wiązać z silnym oporem ze strony pracowników medycznych do modyfikowania swojej postawy wobec pacjentki rodzącej oraz jej oczekiwań zgodnych ze standardami” – napisał w odpowiedzi Sławomir Neumann, wiceminister zdrowia. Przyznał też wprost, że resort zdrowia nie ma narzędzi do egzekwowania od szpitali stosowania wymogów określonych w rozporządzeniu.\n– Ministerstwo nie dysponuje instrumentami umożliwiającymi bieżące, wiarygodne monitorowanie przestrzegania przez pracowników ochrony zdrowia obowiązującego prawa. Informacje na temat stosowania standardów w zakresie opieki okołoporodowej uzyskiwane są od konsultantów krajowych i wojewódzkich oraz z bieżącej korespondencji – podkreśla Sławomir Neumann.\nTymczasem prof. Stanisław Radowicki, konsultant krajowy ds. położnictwa i ginekologii, do zarzutów rodzących kobiet odnosi się z dystansem. – Trzeba ostrożnie interpretować wyniki ankiet internetowych. Wolę odwoływać się do danych o umieralności okołoporodowej noworodków, bo dla mnie jest to jedyny wiarygodny wskaźnik. W skali kraju wynosi on obecnie średnio 4,9 promila i nigdy w historii polskiej ginekologii nie był tak niski. Jeszcze trzy lata temu przekraczał 7 promili. To znaczy, że jakość opieki zdecydowanie się poprawiła. I to niewątpliwie zasługa standardów – ocenia prof. Stanisław Radowicki.\nPersonel szpitalny postrzega rozporządzenie o standardach jako niepotrzebny nikomu dokument\nTagi:pacjenci, lekarze, szpitale\nKlinger: Słowo zabiło prawo do znieczulenia\nRekord na porodówkach: Nikt nie panuje nad epidemią cesarskich cięć\nKobiety w ciąży chore na raka mogą urodzić zdrowe dziecko\nmatka Polka(2015-09-08 09:11) Zgłoś naruszenie 20\nBrawo dla autorki za podjęcie tego temayu! tzreba o tym pisa, mówic i pokazywac ten skandal, jaki sie u nas dzieje w szpitalach na porodówkach. Macie odpowiedź , dlaczego Polki nie chca rodzic dzieci w Polsce- a za granica, gdzie sa zupelnie inaczej traktowane- bardzo chetnie. Polskieporodówki to rzeźnie, chamstwo i niekompetencja. Wynika to m.in. z faktu,ze ginekologami- pozal sie Boze -połoznikami sa meżczyxni, ktorzy nie maja bladego pojęcia o tych sprawach. W Polsce jest NAJGORSZA GINEKOLOGIA I POŁOZNICTWO W EUROPIE. jak facet sie nie nadaje do żadnej specjalizacji chirurgia, okulistyka itd to idzie na ginekologie, by trzaskac kase, bo przeciez nic nie musi umiec. baba sam urodzi i nie ma zadnych praw! (jak Chazan) Kobieta- jest nieważna! tak uczą te homo z kosciola, tak uczy prawo i medycyna niestety tez. To skandal że "naczelnym połoznikiem' jest facet a nie kobieta! Przeciez on sie na niczym nie zna- wypowiedź tego profesora tylko potwierdza aroganckie, chamskie i niekompetentne podejście ginekologów do kobiet. My ich nie chcemy! Albo NIE BEDZIEMY RODZIC W POLSCE.\nOla(2015-09-08 15:36) Zgłoś naruszenie 20\nI dlatego że nie mam ochoty na traumatyczne przeżycia z porodówki nie mam zamiaru mieć żadnych dzieci / W POLSCE SA SAME OKROPNE HISTORIE. Żal mi kobiet które mają tak przykre przeżycia. Położne często okazują się głupie i bezduszne - to wiem z opowieści młodych matek.\nM.(2015-09-08 13:11) Zgłoś naruszenie 20\nPrzerażające jest to, że dla konsultanta krajowego ds. położnictwa i ginekologii wyznacznikiem standardów na porodówkach jest umieralność noworodków. Jak umiera ich mniej - można traktować kobiety jak lochy.\newelina(2015-09-10 08:42) Zgłoś naruszenie 10\nWybor pozycji podczas porodu ? "Leżeć i się uposkoic, nie panie tu jest najważniejsza, tylko dziecko ". przy obu poradach Jak wstawałam, bo łatwiej było mi przetrwać skorcz jak kleczalam, to odrazu podnosiła się na mnie krzyki.\nGodność, poszanowanie ? "Zaraz męża wyprosimy jak będzie się pani tak drzec".\nOwszem podpisalam zgode na naciecie, ale dali mi do zrozumienia, że nie mogę jej nie podpisać, zresztą itak mnie natna.\nDodam, że na porodowke byłam dosłownie 10 minut i urodziłam, za dużo się przy mnie nie narobiły, a słyszałam tylko komentarze, że jak mogłam na szkole rodzenia nie chodzić, że mi tarczyca wyjdzie na pewno, że mam się uspokoić.\nMariola(2015-09-09 12:53) Zgłoś naruszenie 00\nmnie też nie dali dziecka "skóra do skóry" za chwilę urodzę drugie dziecko (14 miesięcy później) zobaczymy co będzie tym razem...\nMichał(2015-09-08 10:16) Zgłoś naruszenie 00\nEhh polska służba zdrowia.. Żenada i jak widzę dzieje się to wszędzie a nie tylko w moim mieście. Wszystkim osobom obecnym przy porodzie polecam jawne nagrywanie wszystkiego kamerą. Wtedy lekarze jakoś tak zmieniają nastawienie.\nEwelina(2015-09-10 08:44) Zgłoś naruszenie 00\nKontakt skóra do skóry trwał zaledwie kilka sekund\nika(2015-09-09 15:38) Zgłoś naruszenie 00\nWałbrzych- polecam tu rodzic\n1 lekarz sam zaproponował zewnatrz oponowe\n2 dbali o mnie na pobycie przed porodem\n3 cały okres porodu lekarz i połozna przy mnie- irdynator przychodził i upewniał sie ze wszystko oki, oraz inni lekarze\n4 wszystko z rozporzadzenia zapewnione\n5 syn nie umiał ssac piersi polozne na miliony sposobów pomagały mi, az w koncu dostałam nakładki na sutki i dzieki temu synek spokojnie jadł z piersi\n6szkoła rodzenia w szpitalu\n7 psycholog po porodzie\n8 doradzto i zajecia dla mam które juz sa w domku z maluchami (nawet fitnes)\ni to wszystko na koszt nfz i ue\nAfrykaner(2015-09-08 21:02) Zgłoś naruszenie 00\nNiestety, ,zdarza się na porodówkach ,że bez "koperty" przyszłe mamy mogą zapomnieć o cesarce.\nPo prostu nic dodać nic ująć ,prawie jak w kongijskim szpitalu bez właściwej opłaty pacjent nie dostanie tabletki przeciw bólowej :)\nBasia - również matka(2015-09-09 07:47) Zgłoś naruszenie 01\nJa akurat nie zgodzę się ze stwierdzeniem, że polska ginekologia jest najgorsza w Europie.. Warunki w państwowych szpitalach owszem odbiegają od tych 'standardowych', bo przecież w Polsce kobieta po porodzie dostaje na śniadanie suchą bułkę, kawałeczek masła i może plasterek szynki, albo łyżkę dżemu, a do toalety musi iść z własnym papierem toaletowym.. Ale jeżeli chodzi o kompetencję lekarzy i położnych, to akurat nie narzekajmy! W szpitalach w których nie przestrzegają procedur, po prostu nie ma na to warunków i pieniędzy, bo za rozporządzeniem pieniądze chyba niestety nie trafiły do szpitali.. Najlepiej tylko wymagać i marudzić że źle..\nSama jestem matką dwójki dzieci (porody w 2011 i 2014 roku) - rodziłam siłami natury i nawet mi do głowy nie przyszło, żeby przy braku wskazać medycznych żądać cesarki! Przecież to złe i dla matki i tym bardziej dla dziecka!!! A że kobiety zrobiły się teraz wygodne i boją się bólu (ponad 40% porodów w Polsce to cesarki), to narzekają, że cesarki im zrobić nie chcą.. Przecież o tym decyduje lekarz a nie pacjentka!!! Wiem, że np. w Częstochowie nawet przy wskazaniach medycznych (np. przy bardzo wysokim ciśnieniu) bez koperty cesarki nie ma, ale wystarczy przyjechać do Bytomia i już żadnej koperty dawać nie trzeba i cesarka jest! Więc może lepiej rozsądniej wybierajmy lekarzy i szpitale w których wydajemy potomstwo na świat - wtedy te 'gorsze' szpitale może coś zrozumieją i też poprawią jakość świadczonych usług... I przede wszystkim okażmy trochę zaufania i odwagi przy porodzie - o tym bólu naprawdę się zapomina! :)\nBrzuszek(2016-08-06 14:26) Zgłoś naruszenie 00\nDziękuję za radę! Z Kołobrzegu do Bytomia pojadę rodzić. Chyba zdążę, a jak nie, to urodzę w pociągu. Zabiorę ze sobą nożyczki i spirytus. ;-)\nprzeżyłyśmy obie dzięki przypadkowe mu młodemu lek(2016-11-07 22:14) Zgłoś naruszenie 00\nKatowice jeden z głównych szpitali w centrum lata 200., poniedziałek lekarka dyżurująca mało zainteresowana pacjentką podejmuje się poszukiwań podmienionej łapówki. Pacjentka zostaje sama na porodówce! Zanika tętno dziecku pani doktor nie pojawiła się. Nie wiem co dostała konika czy szampana? Ale pewnie od razu poszła wypić. Pani doktor z przydomkiem łapówkarki.


Welony z koronką - Bartigata\nwelon ślubny krótki śnieżna biel br...\nWelon ślubny długi ślub 4m brokatow...\nWelon ślubny długi biały beżowy 3m...\nwelon ślubny długi koronka 3m ivory...\nwelon slubny długi cekiny 3m biały...\nChcesz, by dzień Twojego ślubu był najbardziej wyjątkowym w Twoim życiu? Byś czuła się zjawiskowo i by otaczała Cię niezwykła aura romantyzmu? Idealnym dopełnieniem Twojej kreacji w tym przypadku będą romantyczne welony z koronką lub haftem. Piękne kwiatowe aplikacje dodadzą Ci uroku, a także wpiszą się idealnie w rustykalną stylistykę ślubu.\nDostępne w naszym sklepie są modele zarówno długie, jak i krótkie. Zdobienie może pokrywać całość materiału lub być wykorzystane tylko do obszycia końców. Misterne hafty sprawią, że wyróżnisz się pośród innych panien młodych. Kwiatowe aplikacje i doszywane do nich perełki dodadzą Ci elegancji w najlepszym wydaniu. Modele te będą dobrym wyborem, jeśli organizujesz ślub w stylu boho, z rustykalną oprawą.\nTak jak w przypadku innych rodzajów naszych nakryć głowy, proponujemy ażurowe ozdoby w szerokiej gamie kolorów i odcieni. Posiadamy modele o odcieniu śnieżnobiałym, kości słoniowej, beżowym, jak i niezwykle modnym ostatnio, szampańskim. Chcemy zapewnić Ci możliwość idealnego wyboru i dostosowania go do Twojej ślubnej stylizacji.\nWelon ślubny ślub biały koronka KATEDRALNY 3m\nWelon ślubny beżowy koronka KATEDRALNY 300 CM PL\nWelon ślubny biały ivory długi koronkaGrzebień PL


George Orvell rok 1984 PDF Ebook Mobi Epub | PDF-X.PL\nGeorge Orvell rok 1984 pdf podgląd\nGeorge Orvell rok 1984\nTytuł George Orvell rok 1984\nGeorge Orvell rok 1984 PDF Ebook podgląd online:\nZobacz podgląd George Orvell rok 1984 pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. George Orvell rok 1984 Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.\nGeorge Orvell rok 1984 Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:\nStrona 1 GEORGE ORWELL ROK 1984 Strona 2 CZĘŚĆ PIERWSZA 1 Był jasny, zimny dzień kwietniowy i zegary biły trzynastą. Winston Smith, z głową wtuloną w ramiona dla osłony przed tnącym wiatrem, wślizgnął się przez szklane drzwi do Bloku Zwycięstwa, ale nie dość szybko, by powstrzymać tuman ziarnistego pyłu, który wtargnął za nim do środka. Klatka schodowa cuchnęła gotowaną kapustą i starymi, butwiejącymi wycieraczkami. Na jednym jej końcu wisiał barwny plakat, zbyt wielki do eksponowania w ciasnym wnętrzu. Przedstawiał tylko ogromną twarz, przeszło metrowej szerokości: przystojną, czerstwą twarz mniej więcej czterdziestopięcioletniego mężczyzny z sutym czarnym wąsem. Winston skierował się w stronę schodów. Sprawdzanie, czy winda działa, nie miało żadnego sensu. Nawet w najlepszych okresach rzadko bywała czynna, obecnie zaś, w ramach oszczędności związanych z przygotowaniami do Tygodnia Nienawiści, nie włączano prądu przed zmrokiem. Winston mieszkał na siódmym piętrze, a ponieważ miał już trzydzieści dziewięć lat i owrzodzenia żylakowe na prawej nodze powyżej kostki, wspinał się wolno, kilka razy odpoczywając po drodze. Na każdym piętrze, na wprost drzwi windy, spoglądał ze ściany plakat z ogromną twarzą. Była tak namalowana, że oczy mężczyzny zdawały się śledzić każdy ruch przechodzącego. WIELKI BRAT PATRZY, głosił napis u dołu plakatu. W mieszkaniu przejęty głos czytał kolumny cyfr dotyczące wytopu surówki. Wydobywał się z podłużnej metalowej płyty przypominającej matowe lustro, wmontowanej w ścianę po prawej. Winston obrócił pokrętło i głos nieco przycichł, lecz mimo to każde słowo dobiegało wyraźnie. Urządzenie (nazywane teleekranem) można było ściszyć, ale nie wyłączyć. Winston podszedł do okna: drobna, mizerna postać, której chudość podkreślał jeszcze granatowy kombinezon, ubiór członka partii. Mężczyzna miał bardzo jasne włosy, cerę z natury rumianą, a skórę szorstką od chropowatego mydła, tępych żyletek i niedawnych mrozów. Świat na zewnątrz, nawet oglądany przez zamknięte okno, tchnął chłodem. W dole, na ulicy, podmuchy wiatru wprawiały w wir kurz i skrawki papieru, a choć świeciło słońce, niebo miało barwę stali; wszystko było jakby pozbawione koloru - z wyjątkiem porozlepianych wszę- Strona 3 dzie dookoła plakatów. Wąsata twarz patrzyła z każdej lepiej wyeksponowanej powierzchni. Jeden plakat wisiał na fasadzie domu dokładnie naprzeciwko. WIELKI BRAT PATRZY, głosił napis, a ciemne oczy wwiercały się w oczy Winstona. Niżej, na poziomie ulicy, inny plakat, z naderwanym rogiem, trzepotał bezładnie na wietrze, to odkrywając, to zasłaniając pojedyncze słowo ANGSOC. W oddali helikopter zniżył się pomiędzy dachy, zawisł na moment niczym mucha mięsna, po czym poderwał się i odleciał, zataczając łuk. Był to patrol policji, szpiegujący mieszkańców przez okna. Ale zwykła policja to pestka. Prawdziwą grozą napawała Policja Myśli. Za plecami Winstona głos płynący z teleekranu wciąż trajkotał o wytopie surówki i przekroczeniu Dziewiątego Planu Trzyletniego. Teleekran służył równocześnie za odbiornik i nadajnik, dostatecznie czuły, żeby wychwycić każdy dźwięk głośniejszy od zniżonego szeptu; co więcej, jak długo Winston pozostawał w zasięgu metalowej płyty, był nie tylko słyszalny, lecz także widoczny. Nikt oczywiście nie wiedział, czy w danym momencie jest obserwowany. Snuto jedynie domysły, jak często i według jakich zasad Policja Myśli prowadzi inwigilację. Nie sposób też było wykluczyć, że przez cały czas nadzoruje wszystkich. Tak czy inaczej, mogła się włączyć w dowolny kanał, kiedy tylko chciała. Pozostawało więc żyć z założeniem - i żyło się, z nawyku, który przeszedł w odruch - iż każde słowo jest podsłuchiwane, a każdy ruch pilnie śledzony, chyba że w pomieszczeniu panuje akurat mrok. Winston stał tyłem do teleekranu. Tak było bezpieczniej, choć - jak wiedział - z pleców też można wiele wyczytać. Kilometr dalej potężny biały gmach Ministerstwa Prawdy, jego miejsce pracy, górował nad ponurym krajobrazem. I to jest Londyn, pomyślał z niejasną odrazą, główne miasto Pasa Startowego Jeden, trzeciej pod względem zaludnienia prowincji Oceanii. Usiłował wydobyć z pamięci jakieś wspomnienia z dzieciństwa, żeby się przekonać, czy Londyn zawsze wyglądał tak samo. Czy zawsze widziało się tu tylko rzędy sypiących się dziewiętnastowiecznych czynszówek o ścianach podpartych stemplami, oknach pozatykanych kawałkami dykty, dachach łatanych blachą falistą oraz rachityczne, walące się murki między ogródkami? I te porośnięte wierzbówką gruzy zbombardowanych domów, nad którymi unoszą się tumany białego pyłu, lub tereny doszczętnie zniszczone przez bomby, gdzie zaraz wyrosły kolonie nędznych drewnianych chat, istnych kurników? Wysiłki Winstona były jednak daremne, nie potrafił sobie nic przypomnieć; z dzieciństwa pozostała mu w pamięci tylko seria świetlistych obrazów, pozbawionych tła i sensu. Gmach Ministerstwa Prawdy - w nowomowie1 Miniprawd - odbijał zdecydowanie od 1 Nowomowa stanowiła urzędowy język Oceanii. Opis jego budowy i etymologii zawarty jest w Aneksie. Strona 4 wszystkich innych budowli w okolicy. Była to ogromna piramida z lśniącego białego betonu, pnąca się tarasami w górę na wysokość trzystu metrów. Z okna swojego mieszkania Winston widział wyraźnie trzy hasła Partii, wymalowane starannie na białej fasadzie: WOJNA TO POKÓJ WOLNOŚĆ TO NIEWOLA IGNORANCJA TO SIŁA Mówiono, że gmach Ministerstwa Prawdy ma trzy tysiące pomieszczeń nad ziemią i tyleż samo pod ziemią. W Londynie istniały jeszcze tylko trzy budynki o podobnych rozmiarach i zbliżonym wyglądzie. Tak górowały nad resztą miasta, że z dachu Bloku Zwycięstwa dostrzegało się je wszystkie równocześnie. Mieściły cztery ministerstwa, składające się na aparat rządowy: Ministerstwo Prawdy, któremu podlegała prasa, rozrywka, oświata i sztuka, Ministerstwo Pokoju, które zajmowało się prowadzeniem wojny, Ministerstwo Miłości, które pilnowało ładu i porządku, wreszcie Ministerstwo Obfitości, sprawujące pieczę nad gospodarką. Ich nazwy, w nowomowie, brzmiały następująco: Miniprawd, Minipax, Minimiło i Miniobfi. Największą grozę budziło Ministerstwo Miłości. Gmach ten w ogóle nie miał okien. Winston nigdy nie był ani w środku gmachu, ani też bliżej niż pół kilometra od niego. Na teren Ministerstwa wpuszczano jedynie w sprawach służbowych, lecz nawet wówczas interesant musiał pokonywać labirynt zasieków, stalowych bram i ukrytych stanowisk karabinów maszynowych. Także ulice w pobliżu patrolowali gorylowaci strażnicy w czarnych mun- durach, uzbrojeni w rozsuwane pałki. Winston odwrócił się gwałtownie. Wcześniej przybrał wyraz spokojnego optymizmu, jaki najbezpieczniej było przyjąć, stojąc przodem do teleekranu. Przemierzył pokój i wszedł do maleńkiej kuchni. Chcąc wrócić do mieszkania w czasie przerwy obiadowej, zrezygnował z posiłku w stołówce ministerstwa, chociaż wiedział, iż w domu nie ma nic do jedzenia oprócz kawałka ciemnego chleba, który musi sobie zostawić na jutrzejsze śniadanie. Zdjął z półki butelkę bezbarwnego płynu ze zwykłą białą etykietą opatrzoną napisem DŻIN ZWYCIĘSTWA. Trunek wydzielał mdłą, oleistą woń, niczym chińska wódka pędzona z ryżu. Winston nalał sobie prawie pełną filiżankę i pokonując wstręt, opróżnił ją jednym haustem, jakby pił lekarstwo. Strona 5 Twarz natychmiast mu spurpurowiała, oczy zaszły łzami. Dżin miał smak kwasu azotowego, a w dodatku człowiek po każdym łyku czuł się tak, jakby dostał w łeb gumową pałką. Jednakże w następnej chwili palenie w żołądku nieco zelżało i świat wydał się Winstonowi weselszy. Wydobył papierosa z pomiętej paczki z napisem PAPIEROSY ZWYCIĘSTWA i niebacznie uniósł go pionowo, co sprawiło, że cały tytoń wysypał się na podłogę. Z następnym poszło mu lepiej. Wrócił do pokoju i usiadł przy stoliku na lewo od teleekranu. Wyjął z szuflady obsadkę, butelkę atramentu oraz czysty gruby zeszyt o marmurkowej okładce i czerwonym grzbiecie. Z niewiadomego powodu teleekran znajdował się w dziwnym miejscu. Zamiast, jak w innych mieszkaniach, tkwić na ścianie bocznej, skąd roztaczał się widok na cały pokój, wmontowany był pośrodku najdłuższej ściany, dokładnie na wprost okna. Po jednej jego stronie mieściła się płytka wnęka, w której teraz siedział Winston, a którą - gdy budowano blok - przeznaczono zapewne na regał z książkami. Siedząc we wnęce, cofnięty jak najgłębiej, Winston znajdował się poza polem widzenia teleekranu. Wciąż, oczywiście, było go słychać, lecz dopóki się nie podnosił, pozostawał niewidoczny. W pewnej mierze to niezwykły układ pokoju podsunął mu pomysł, do którego realizacji właśnie się zabierał. Głównie jednak podsunął mu go zeszyt wyjęty przed chwilą z szuflady. Był to wyjątkowo piękny zeszyt, choć o kartkach nieco pożółkłych ze starości. Takiego gładkiego, kremowego papieru nie produkowano od ponad czterdziestu lat. Winston podejrzewał nawet, że zeszyt jest znacznie starszy. Dostrzegł go na wystawie ubogiego sklepiku z rupieciami w jednej z bardziej obskurnych dzielnic miasta (gdzie dokładnie, już teraz nie pamiętał) i natychmiast zapragnął go mieć. Członkowie partii nie powinni zaopatrywać się w zwykłych sklepach (czyli „dokonywać transakcji wolnorynkowych”), lecz rozporządzenia tego nie przestrzegano zbyt surowo, gdyż wielu artykułów, takich jak sznurowadła i żyletki, nie sposób było zdobyć w żaden inny sposób. Rozejrzał się szybko po ulicy, a następnie wślizgnął do sklepiku i kupił zeszyt za dwa i pół dolara, nawet nie zastanawiając się po co. Niosąc go w teczce do domu, czuł się jak winowajca. Samo posiadanie czystego zeszytu mogło bowiem budzić podejrzenia. Teraz zabierał się do pisania pamiętnika. Nie było to zakazane (nic nie było zakazane, gdyż wszelkie prawa dawno już zniesiono), ale nie wątpił, że jeśli go nakryją, dostanie karę śmierci lub przynajmniej dwadzieścia pięć lat ciężkich robót. Włożył do obsadki stalówkę i possał przez chwilę, żeby ją oczyścić. Pióra, archaicznego narzędzia, rzadko używano nawet do składania podpisów, ale zdobył je - potajemnie i z pewnym trudem - ponieważ uznał, że piękny kremowy papier zasługuje na coś lepszego niż drapanie kopiowym ołówkiem. Prawdę mówiąc, Strona 6 nie nawykł do ręcznego pisania. Poza krótkimi notatkami na ogół dyktowało się wszystko do mowopisu; teraz jednak Winston z oczywistych względów nie mógł wykorzystać tego urządzenia do swoich celów. Zanurzył stalówkę w atramencie i zawahał się. Poczuł skurcz kiszek. Skreślenie pierwszego słowa to decydujący krok. Drobnymi, niezgrabnymi literami napisał: 4 kwietnia 1984 Odchylił się do tyłu. Ogarnęło go poczucie totalnej bezradności. Wcale nie był przekonany, czy rzeczywiście jest rok 1984. Wydawało mu się to całkiem prawdopodobne, gdyż raczej nie wątpił, że ma trzydzieści dziewięć lat, a wiedział, że urodził się albo w 1944, albo w 1945; jednakże w obecnych czasach nie dało się określić żadnej daty z większą dokładnością niż do roku lub dwóch. Dla kogo, zaczął się nagle zastanawiać, piszę ten pamiętnik? Dla przyszłości, dla jeszcze nie narodzonych pokoleń. Jego myśli wirowały przez moment wokół niepewnej daty zapisanej na kartce, aż naraz wyłoniło się spośród nich jedno z ulubionych pojęć nowomowy: dwójmyślenie. Po raz pierwszy pojął ogrom swojego przedsięwzięcia. Jak można porozumieć się z przyszłością? Jest to z natury rzeczy niemożliwe. Albo przyszłość okaże się podobna do teraźniejszości, a wówczas nie zechce go słuchać; albo okaże się całkiem inna, a wtedy jego problemy będą dla niej zupełnie niezrozumiałe. Przez pewien czas wpatrywał się tępo w otwarty zeszyt. Z teleekranu rozbrzmiewały teraz przenikliwe tony marsza wojskowego. Najdziwniejsze było to, że nie tylko utracił zdolność formowania myśli, lecz wręcz zapomniał, co zamierzał napisać. Przez długie tygodnie szykował się do tej chwili i nigdy mu nie przyszło do głowy, że będzie potrzebował czegokolwiek poza odwagą. Samo pisanie wydawało się łatwe. Miał jedynie przelać na papier nieprzerwany, gorączkowy monolog, który brzęczał mu w głowie od wielu lat. Ale teraz ucichł zupełnie. W dodatku skóra na nodze wokół owrzodzeń zaczęła Winstona nieznośnie swędzić. Bał się podrapać, bo wówczas zawsze wdawała się infekcja. Mijały sekundy. Nie był świadom niczego oprócz pustej kartki, swędzenia nad kostką, grzmotu muzyki i lekkiego rauszu wywołanego dżinem. Nagle, ogarnięty panicznym strachem, zaczął pisać, tylko częściowo zdając sobie sprawę z tego, co notuje. Nierówne wiersze, kreślone drobnym, dziecinnym pismem, zapełniały stronę, gubiąc najpierw duże litery, a w końcu i znaki przestankowe. Strona 7 4 kwietnia 1984. Wczoraj wieczorem byłem w kinie. Same kroniki wojenne, jedna znakomita, pokazywała bombardowanie statku z, uchodźcami gdzieś na Morzu Śródziemnym. Widownię ubawiły najbardziej ujęcia olbrzymiego tłuściocha uciekającego wpław przed helikopterem, najpierw pokazywano go, jak pluszcze się w wodzie niczym morświn, potem przez, celowniki helikoptera, a potem podziurawionego jak sito, woda wokół niego zaczerwieniła się i nagle zaczął iść na dno, jakby przez te dziury woda wlewała mu się do środka, widownia wyła ze śmiechu, kiedy tonął, potem pokazano łódź, ratunkową z dziećmi, nad którą zawisł helikopter, na dziobie siedziała kobieta w średnim wieku, chyba żydówka, trzymając w ramionach chłopczyka, może trzyletniego, wył z przerażenia i chował głowę między jej piersi, jakby chciał się tam skryć niczym zwierzę w norze, a ona, ta kobieta, tuliła go i uspokajała, choć sama była zielona ze strachu, cały czas zasłaniając go rękoma, jakby mogła ochronić przed kulami, potem helikopter zrzucił na nich 20 kilową bombę niesamowity błysk i łódź, rozpadła się w drzazgi. potem było świetne ujęcie dziecięcej rączki wylatującej w górę hen hen w górę helikopter z kamerą na dziobie musiał to filmować z rzędów dla partyjnych posypały się rzęsiste o klaski ale w części dla proli jakaś kobieta zaczęła się nagle awanturować i wydzierać że nie powinni tego pokazywać nie przy dzieciach że tak nie można nie przy dzieciach nie wolno aż, w końcu policjanci musieli ją wyrzucić z sali wyrzucili ale pewnie nic jej się nie stanie nikogo nie obchodzi co gadają prole typowa reakcja prolki tacy nigdy... Winston przerwał pisanie, bo chwycił go skurcz w dłoni, Nie miał pojęcia, co go skłoniło do wypisywania podobnych bzdur. Ale stało się coś dziwnego: podczas gdy relacjonował kronikę filmową, zupełnie inne wydarzenie stanęło mu w pamięci, i to tak wyraźnie, że niemal poczuł się na siłach utrwalić je również. Uświadomił sobie, że właśnie z powodu tego wydarzenia nagle zdecydował się wrócić w przerwie do domu i akurat dziś rozpocząć pisanie pamiętnika. Do wydarzenia tego - jeśli coś tak nieuchwytnego można w ogóle nazwać wydarzeniem - doszło dziś rano w ministerstwie. Zbliżała się jedenasta zero zero i w Departamencie Archiwów, gdzie zatrudniony był Winston, w przygotowaniu do Dwóch Minut Nienawiści wyciągnięto już krzesła z poszczególnych przegród i ustawiono na środku sali naprzeciwko wielkiego teleekranu. Winston właśnie zajmował miejsce w jednym ze środkowych rzędów, gdy na salę weszły niespodziewanie dwie osoby. Znał je z widzenia, lecz nigdy nie zamienił z nimi słowa. Pierwszą z nich była dziewczyna, którą często mijał na korytarzu. Nie miał pojęcia, jak się nazywa, ale wiedział, że pracuje w Departamencie Literatury. Prawdopodobnie - ponieważ Strona 8 czasem widywał ją z narzędziami i z rękoma powalanymi smarem - była mechanikiem obsługującym jedną z maszyn piszących powieści. Wyglądała na zuchwałą dziewczynę, na oko dwudziestokilkuletnią, i miała gęste, ciemne włosy, piegowatą twarz oraz szybkie ruchy sports- menki. Wąska czerwona szarfa, emblemat Młodzieżowej Ligi Antyseksualnej, oplatała ją ciasno w pasie, uwypuklając kształtność sylwetki ukrytej pod kombinezonem. Winston nie cierpiał jej, nienawidził od pierwszego wejrzenia. Doskonale wiedział dlaczego: drażnił go zapał do pieszych wędrówek, hokeja na trawie, zimnych pryszniców i prawomyślność, które zdawały się z niej promieniować. Nie cierpiał wszystkich kobiet, a zwłaszcza młodych i ładnych. Z reguły właśnie kobiety, szczególnie te młode, były najbardziej fanatycznymi zwolennikami Partii, wierzącymi ślepo w budujące slogany, ochoczo szpiegującymi wszystkich dookoła i węszącymi najdrobniejsze przejawy nieortodoksyjności. Ta zaś sprawiała wrażenie bardziej niebezpiecznej od innych. Raz, kiedy mijali się na korytarzu, posłała mu z ukosa szybkie spojrzenie, które przewierciło go niemal na wylot i przejęło panicznym lękiem. Przyszło mu do głowy, że dziewczyna jest agentką Policji Myśli. Chociaż było to mało prawdopodobne, zawsze odczuwał dziwny niepokój, w którym strach mieszał się z wrogością, ilekroć znajdowała się w pobliżu. Drugą osobą był mężczyzna nazwiskiem O'Brien, członek Wewnętrznej Partii, piastujący tak ważną i wysoką funkcję, że Winston miał jedynie mgliste pojęcie, na czym ona polega. Na widok zbliżającego się czarnego kombinezonu członka Wewnętrznej Partii wśród osób zgromadzonych przy krzesłach momentalnie zapanowała cisza. O'Brien, postawny, tęgi mężczyzna o byczym karku i pospolitej, wyrazistej, wiecznie nasrożonej twarzy, mimo swego groźnego wyglądu nie pozbawiony był pewnego uroku. Sposób, w jaki poprawiał na nosie okulary, miał w sobie coś autentycznie rozbrajającego, a zarazem niezwykle kulturalnego. Gdyby ktoś jeszcze rozumował w podobnych kategoriach, gest ten przywodziłby na myśl szlachcica z osiemnastego wieku, częstującego znajomych tabaką. Winston widział O'Briena z dziesięć razy w ciągu tyluż lat. Coś go przyciągało do niego, i to nie tylko ów dziwny kontrast między uprzejmym sposobem bycia a wyglądem zawodowego zapaśnika. Chodziło raczej o skryte przeświadczenie - nawet nie tyle przeświadczenie, ile nadzieję - że polityczna ortodoksyjność O'Briena jest daleka od doskonałości. Coś w jego twarzy sugerowało to nieodparcie. Możliwe jednak, iż na obliczu O'Briena nie malował się brak ortodoksyjności, lecz po prostu inteligencja. W każdym razie sprawiał wrażenie człowieka, z którym można by porozmawiać, gdyby udało się oszukać teleekrany i znaleźć z nim sam na sam. Winston nie uczynił nigdy najmniejszej próby, by sprawdzić swoje podejrzenia; zresztą nie miał jak. O'Brien spojrzał na zegarek i widząc, że dochodzi jedenasta zero zero, postanowił zostać w Strona 9 Departamencie Archiwów na Dwie Minuty Nienawiści. Zajął miejsce w tym samym rzędzie co Winston, kilka krzeseł dalej. Między nimi siedziała drobna rudawa blondynka, która pracowała w przegrodzie sąsiadującej z przegrodą Winstona. Dziewczyna o ciemnych włosach usiadła bezpośrednio za Winstonem. W następnej sekundzie z wielkiego teleekranu na końcu sali popłynął ohydny zgryźliwy głos, przypominający warkot jakiejś potwornej nie naoliwionej maszyny, głos tak koszmarny, że słuchaczy bolały zęby i ciarki przechodziły im po grzbiecie. Zaczęła się Nienawiść. Jak zwykle, na ekran wypłynęła twarz Emmanuela Goldsteina, Wroga Ludu. Wśród widowni rozległy się syki. Drobna rudawa blondynka wydała pisk strachu i obrzydzenia. Goldstein, renegat i odstępca, niegdyś, dawno temu (jak dawno, tego nikt dokładnie nie pamiętał) był jednym z przywódców Partii, równym niemal samemu Wielkiemu Bratu, ale później wdał się w działalność kontrrewolucyjną i został skazany na karę śmierci; w tajem- niczych okolicznościach udało mu się jednak zbiec, a następnie zniknąć. Program Dwóch Minut Nienawiści zmieniał się codziennie, lecz za każdym razem koncentrował się na Goldsteinie. Był głównym zdrajcą - on pierwszy skalał czystość Partii. Wszystkie następne zbrodnie przeciwko Partii, wszystkie zdrady, sabotaże, herezje, dewiacje, wywodziły się bezpośrednio z jego nauk. Wciąż knuł coraz to nowe spiski: zza morza, gdzie żył pod ochroną swoich zagranicznych mocodawców, albo nawet - bo krążyły i takie pogłoski - z ukrycia w samej Oceanii. Winston czuł ucisk przepony. Ilekroć widział twarz Goldsteina, targały nim sprzeczne emocje. Była to szczupła, żydowska twarz z niewielką kozią bródką, otoczona ogromną aureolą kręconych siwych włosów - bystra twarz, lecz zarazem mająca w sobie coś, co zasługiwało na najwyższą pogardę: jakaś starcza głupkowatość cechowała długi wąski nos, na którego końcu sterczały okulary. Przywodziła na myśl pysk owcy, a głos także kojarzył się z owczym bekiem. Goldstein wygłaszał swój zwykły jadowity atak na doktryny Partii - atak tak przesadny i przewrotny, że nawet dziecko powinno się na nim poznać, jednocześnie zaś na tyle przekonujący, aby w każdym wzbudzić lęk, iż inni, mniej rozważni słuchacze, mogą dać się nabrać. Szkalował Wielkiego Brata, wyszydzał dyktaturę Partii, domagał się natychmiastowego zawarcia pokoju z Eurazją, opowiadał się za wolnością słowa i druku, prawem do zgromadzeń, wolnością myśli, krzyczał histerycznie, że zdradzono rewolucję - wszystko to w szybkiej, wielozgłoskowej mowie, swoistej parodii stylu partyjnych mówców, a nawet zawierającej zwroty z nowomowy - w rzeczy samej, zawierającej więcej takich zwrotów, niż jakikolwiek członek Partii używał na co dzień. I przez cały ten czas, żeby nikt nie miał wątpliwości, czyim interesom mają faktycznie służyć zwodnicze enuncjacje Goldsteina, za Strona 10 jego głową maszerowały przez ekran niezliczone kolumny eurazjatyckich wojsk - szereg za szeregiem krzepko wyglądających żołnierzy o pozbawionych wyrazu azjatyckich twarzach, które podpływały do samego ekranu i nikły, a na ich miejscu pojawiały się następne. Głuche, miarowe dudnienie żołnierskich butów tworzyło podkład dla bekliwego głosu Goldsteina. Nienawiść nie trwała jeszcze trzydziestu sekund, gdy mimowolne okrzyki wściekłości wyrwały się z gardeł obecnych na sali. Nie sposób było znosić cierpliwie widoku zadowolonego z siebie owczego pyska i przerażającej potęgi eurazjatyckiej armii maszerującej w tle; co więcej, nie tylko jego widok, lecz nawet myśl o Gold-steinie automatycznie wywoływała lęk i gniew. Stanowił obiekt nienawiści znacznie trwalszy niż Eurazja czy Wschódazja, bo kiedy Oceania prowadziła wojnę z jednym mocarstwem, zwykle zawierała pokój z drugim. A najdziwniejsze było to, że choć darzono go taką pogardą i nienawiścią, choć codziennie po tysiąc razy - z mównic i teleekranów, w gazetach i książkach - zbijano, druzgotano, ośmieszano i demaskowano jego teorie jako żałosne brednie - wpływy Goldsteina wcale nie malały. Zawsze znajdowali się nowi naiwniacy dający się okpić. Niemal codziennie Policja Myśli demaskowała szpiegów i sabotażystów działających pod jego kierunkiem. Dowo- dził wielką tajną armią, podziemną organizacją spiskowców dążących za wszelką cenę do obalenia ustroju. Podobno zwała się Braterstwem. Chodziły też słuchy o strasznej księdze, kompendium wszystkich herezji, autorstwa Goldsteina, która krąży potajemnie. Była to książka bez tytułu. Jeśli ktoś w ogóle o niej wspomniał, nazywał ją po prostu Księgą. Ale wiedziano o niej tylko z niejasnych pogłosek. Zarówno Braterstwo, jak i Księga należały do tematów, których nie poruszał - jeśli mógł je ominąć - żaden szeregowy członek Partii. W drugiej minucie Nienawiści zebranych ogarnął szał. Zrywali się z krzeseł i wrzeszczeli ile sił w płucach, żeby tylko zagłuszyć ohydne beczenie płynące z ekranu. Twarz drobnej rudawej blondynki nabiegła krwią, jej usta zamykały się i otwierały niczym paszcza wyrzuconej na brzeg ryby. Nawet tłuste policzki O'Briena pokryły się rumieńcem. Członek Wewnętrznej Partii siedział wyprostowany, a jego potężna klatka piersiowa unosiła się i drżała, jakby tamował nią napór wzburzonej fali. Ciemnowłosa dziewczyna za Winstonem zaczęła krzyczeć: „Świnia! Świnia! Świnia!”, po czym nagle chwyciła opasły Słownik nowomowy i cisnęła nim w ekran. Trafił Goldsteina w nos, ale odbił się i spadł na ziemię; głos zdrajcy perorował nieubłaganie. W chwili opamiętania Winston zdał sobie sprawę, że krzyczy wraz z innymi i z furią bębni piętami w poprzeczkę krzesła. Najgorsze w Dwóch Minutach Nienawiści było nie to, iż człowiek czuł się zmuszony do takiego zachowania, ale że nie umiał się wręcz powstrzymać od przyłączenia do zbiorowego obłędu. Już po trzydziestu sekundach udawanie stawało się zbędne. Ohydna ekstaza strachu i mściwości, pragnienie mordu, zadawania tortur, Strona 11 miażdżenia kilofem twarzy płynęły przez całą grupę jak prąd elektryczny, przemieniając wszystkich wbrew ich woli w toczących pianę, rozwrzeszczanych szaleńców. Ta przemożna furia była abstrakcyjnym, nie ukierunkowanym uczuciem, które z łatwością skupiało się na tym lub innym celu niby płomień lampy lutowniczej. Zdarzało się, że nienawiść Winstona wcale nie była zwrócona przeciwko Goldsteinowi, lecz wręcz odwrotnie, przeciwko Wielkiemu Bratu, Partii i Policji Myśli; w takich chwilach całym sercem współczuł samotnemu, wyszydzanemu odszczepieńcowi na ekranie, jedynemu strażnikowi prawdy i rozsądku w świecie kłamstw. Lecz już w następnej sekundzie jednoczył się z otaczającym go tłumem i wszystko, co mówiono o Goldsteinie, traktował jak najświętszą prawdę. Jego skrywana nienawiść do Wielkiego Brata przeradzała się w uwielbienie: Wielki Brat jawił mu się jako potężny, niepokonany, nieustraszony obrońca, żelazna opoka powstrzymująca azjatyckie hordy, Goldstein zaś, mimo osamotnienia, bezradności oraz wątpliwości co do samego faktu jego istnienia, zdawał mu się złowrogim czarownikiem, zdolnym siłą głosu zburzyć fundamenty cywilizacji. Chwilami można było świadomie zwracać swoją nienawiść w tę lub w inną stronę. Nagle, z gwałtownym wysiłkiem, z jakim podczas nocnego koszmaru odrywa się głowę od poduszki, Winstonowi udało się skierować gniew z twarzy na ekranie ku ciemnowłosej dziewczynie. Żywe, wspaniałe obrazy rozbłysły w jego myślach. Okłada ją gumową pałką, aż pada martwa. Przywiązuje do pala tak jak oprawcy świętego Sebastiana i szpikuje strzałami. Gwałci ją i w chwili orgazmu podrzyna jej gardło. Znacznie jaśniej niż kiedykolwiek przedtem zdał sobie sprawę, dlaczego tak bardzo jej nienawidzi. Nienawidzi jej, ponieważ jest młoda, ładna i aseksualna, ponieważ chce z nią pójść do łóżka, a nigdy nie będzie mógł, ponieważ jej rozkoszną, gibką kibić, która aż się prosi, żeby otoczyć ją ręką, opasuje obmierzła szkarłatna szarfa, agresywny symbol wstrzemięźliwości płciowej. Nienawiść osiągnęła apogeum. Głos Goldsteina przeszedł w autentyczne beczenie i na moment zamiast jego twarzy pojawił się barani łeb, który wnet zastąpiła sylwetka eurazjatyckiego żołnierza. Zbliżał się, rosnąc w oczach, potężny i straszny, z terkoczącym pistoletem maszynowym w dłoniach, jakby zaraz miał wyskoczyć z ekranu, aż niektórzy siedzący w pierwszym rzędzie szarpnęli się ze strachu do tyłu. Lecz w tej samej chwili głębokie westchnienie ulgi wyrwało się ze wszystkich piersi, gdyż miejsce wrogiej sylwetki zajęła twarz Wielkiego Brata, o ciemnych włosach i wąsach, promieniująca potęgą i tajemniczym spokojem, tak ogromna, że wypełniła niemal cały ekran. Nikt nie słyszał, co mówi Wielki Brat. Lecz znać było po tonie, że to słowa pokrzepienia, jakie zwykle wypowiada się w zgiełku bitwy: ich sens jest nieważny, bo przywracają otuchę przez sam fakt wypowiedzenia. Potem Strona 12 twarz Wielkiego Brata zaczęła znikać, a na jej miejsce pojawiły się trzy hasła Partii wypisane tłustymi wersalikami: WOJNA TO POKÓJ WOLNOŚĆ TO NIEWOLA IGNORANCJA TO SIŁA Wąsate oblicze majaczyło jeszcze przez kilka sekund na ekranie, jakby tak mocno odcisnęło się w umysłach patrzących, iż nie mogli go od razu zapomnieć. Drobna rudawa blondynka wychyliła się gwałtownie ponad oparciem stojącego przed nią krzesła. Drżącym szeptem zawołała coś, co brzmiało jak: „Mój zbawco!” i wyciągnęła ręce w stronę ekranu. Następnie ukryła twarz w dłoniach. Nie ulegało wątpliwości, że przeżywa wręcz religijną ekstazę. W tym samym momencie wszyscy zebrani zaczęli głośno i rytmicznie skandować: „Wu-Be!... Wu-Be!... Wu-Be!” - raz po raz, bez pośpiechu, pozostawiając wyraźną przerwę między pierwszą zgłoską a drugą - głuche zawodzenie, tak autentycznie dzikie, że w tle niemal słyszało się tupot bosych stóp i łoskot tamtamów. Trwało to dobre pół godziny. Pieśń ta rozbrzmiewała wówczas, gdy chciano dać upust nazbyt silnym emocjom. W pewnej mierze stanowiła pean na cześć mądrości i majestatu Wielkiego Brata, ale przede wszystkim był to rodzaj autohipnozy, świadome zagłuszanie myśli rytmicznym wrzaskiem. Winston czuł, że wywracają mu się wnętrzności. Choć podczas Dwóch Minut Nienawiści nie umiał się powstrzymać od udziału w zbiorowym szaleństwie, prymitywne wycie ,,Wu-Be!... Wu-Be!” zawsze przejmowało go grozą. Oczywiście krzyczał wraz z innymi; nie sposób było postąpić inaczej. Ukrywanie prawdziwych uczuć, kontrolowanie mimiki, robienie tego samego co wszyscy stało się reakcją odruchową. Ale właśnie wtedy, przez kilka sekund, wyraz oczu mógł zdradzać jego najskrytsze myśli. I właśnie wtedy nastąpiło to niezwykłe wydarzenie - jeśli rzeczywiście nastąpiło cokolwiek. Na chwilę skrzyżowały się spojrzenia jego i O'Briena. O'Brien akurat wstał. Zdjął okulary i ponownie je zakładał charakterystycznym gestem. Lecz w ułamku sekundy, kiedy ich oczy się spotkały, i gdy tak patrzyli na siebie, Winston wiedział - tak, wiedział! - że O'Brien myśli to samo co on. Porozumieli się wzrokiem, zupełnie jakby ich umysły otworzyły się i myśli płynęły z jednego do drugiego za pośrednictwem oczu. „Jestem z tobą - zdawał się mówić O'Brien. - Wiem doskonale, co czujesz. Wiem wszystko o twojej pogardzie, nienawiści, obrzydzeniu. Ale nie trać otuchy, jestem po twojej stronie!” Potem kontakt duchowy się urwał, Strona 13 a twarz O'Briena stała się tak samo nieprzenikniona jak twarze pozostałych. To wszystko, co zaszło; Winston już nie był nawet pewien, czy ta znacząca wymiana spojrzeń nastąpiła rzeczywiście. Takie sytuacje nigdy nie miały dalszego ciągu, ale przynajmniej podtrzymywały w nim wiarę - lub nadzieję - że Partia liczy więcej wrogów niż on jeden. Może pogłoski o potężnych tajnych spiskach są prawdziwe - może Braterstwo istnieje naprawdę! Bo mimo ciągłych aresztowań, publicznych spowiedzi i egzekucji nie sposób było wykluczyć, że Braterstwo to wyłącznie mistyfikacja. Winston czasem wierzył w jego istnienie; kiedy indziej znów nie. Nie dysponował żadnymi dowodami, swoje podejrzenia opierał na błahostkach, które mogły nic nie znaczyć, na strzępach zasłyszanych rozmów, zatartych gryzmołach na ścianach toalet, a raz - obserwując spotkanie dwóch nieznajomych - na drobnym ruchu ręki, który sprawiał wrażenie znaku rozpoznawczego. Była to jednak wyłącznie zabawa w zgadywankę; zresztą całkiem prawdopodobne, że miał po prostu zbyt bujną wyobraźnię. Wrócił do swojej przegrody nie patrząc więcej na O'Briena. Nie przyszło mu do głowy, żeby po wymianie porozumiewawczych spojrzeń uczynić następny krok. Nawet gdyby wiedział, jak się do tego zabrać, byłoby to zbyt niebezpieczne. Przez sekundę lub dwie spoglądali na siebie znacząco, ale na tym musiało się zakończyć. Lecz w ciasnej samotności, w jakiej przyszło wszystkim wegetować, nawet tak drobny incydent był pamiętnym wydarzeniem. Winston otrząsnął się z zadumy i wyprostował na krześle. Beknął. Wypity dżin podchodził mu do gardła. Znów spojrzał na otwarty zeszyt. Stwierdził, że kiedy tak siedział pogrążony w bezradnych rozmyślaniach, równocześnie - jakby automatycznie - pisał. I to nie tym samym ścieśnionym, krzywym pismem co wcześniej. Pióro ślizgało się zmysłowo po gładkim papierze, kreśląc dużymi, zgrabnymi literami: PRECZ Z WIELKIM BRATEM PRECZ Z WIELKIM BRATEM PRECZ Z WIELKIM BRATEM PRECZ Z WIELKIM BRATEM PRECZ Z WIELKIM BRATEM - raz za razem, raz za razem, zapełniając pół strony. Nie mógł opanować dreszczu trwogi. Absurdalna reakcja, bo napisanie tych konkretnych słów nie stwarzało większego niebezpieczeństwa niż sam fakt otwarcia zeszytu; przez moment miał jednak ochotę wyrwać zapisane strony i w ogóle zrezygnować z Strona 14 prowadzenia pamiętnika. Nie uczynił tego, gdyż wiedział, że to nic nie da. Nie robi różnicy, czy będzie dalej pisał PRECZ Z WIELKIM BRATEM, czy przestanie. Nie robi różnicy, czy będzie dalej prowadził pamiętnik, czy zrezygnuje. Policja Myśli i tak go dopadnie. Popełnił - i popełniłby nawet wówczas, gdyby nie napisał ani słowa - zasadniczą zbrodnię, z której brały się wszystkie pozostałe. Myślozbrodnię. Myślozbrodni nie da się ukrywać wiecznie. Przez pewien czas, nawet przez lata, winowajca może unikać kary, ale prędzej czy później musi mu się powinąć noga. Aresztowania następowały nocą - zawsze nocą. Nagłe wyrwanie ze snu, brutalna dłoń szarpiąca cię za ramię, oślepiający blask latarki, wokół łóżka krąg surowych twarzy. Na ogół nie było procesów, żadnych komunikatów o aresztowaniu. Ludzie po prostu znikali - zawsze nocą. Twoje nazwisko usuwano z ksiąg metrykalnych, wymazywano każdy ślad tego, co robiłeś w życiu, twoje krótkie istnienie zostawało zdementowane i zapomniane. Likwidowano cię, unicestwiano; mówiono o tobie, że zostałeś ewaporowany. Na moment ogarnęła go histeria. Zaczął czym prędzej pokrywać kartkę niechlujnymi bazgrołami: zastrzelą mnie co z tego strzelą mi w tył głowy co z tego precz z wielkim bratem zawsze strzelają w tył głowy co z tego precz z wielkim bratem... Trochę zawstydzony, odchylił się do tyłu i odłożył pióro. W następnej chwili podskoczył gwałtownie na krześle. Ktoś stukał do drzwi. Tak szybko! Siedział cicho jak mysz, w daremnej nadziei, że stukanie się nie powtórzy. Ale nie, rozległo się ponownie. Zwlekając mógł tylko pogorszyć sytuację. Serce waliło mu jak młotem, lecz jego twarz, na skutek wieloletniego przyzwyczajenia, była pozbawiona wszel- kiego wyrazu. Podniósł się i ciężkim krokiem ruszył w stronę drzwi. 2 Z dłonią na klamce spostrzegł, że zostawił na stoliku pamiętnik. Przez całą stronę biegły słowa PRECZ Z WIELKIM BRATEM, wypisane tak dużymi literami, że niemal dawały się Strona 15 odczytać z drugiego końca pokoju. Pozostawienie zeszytu na wierzchu było szczytem głupoty, ale - jak zdał sobie sprawę - nawet ogarnięty strachem nie chciał go zamknąć przed wyschnięciem atramentu, żeby nie poplamić kremowego papieru. Wziął głęboki oddech i otworzył drzwi. Natychmiast zalała go fala ulgi. Na korytarzu stała bezbarwna, zahukana kobiecina o rzadkich włosach i poznaczonej bruzdami twarzy. - A, jesteście, towarzyszu - zaczęła żałobnym, skomlącym głosem. - Zdawało mi się, że słyszę, jak wracacie. Czy moglibyście wpaść do nas obejrzeć zlew? Zatkał się i... Była to pani Parsons, sąsiadka z tego samego piętra. (Partia nie pochwalała stosowania zwrotu „pani” - należało do każdego zwracać się per „towarzyszu” lub „towarzyszko” - ale w wypadku niektórych kobiet wyraz ten sam cisnął się na usta.) Miała około trzydziestki, wyglądała jednak znacznie starzej. Odnosiło się wrażenie, że w jej zmarszczkach osiadł kurz. Winston ruszył za nią korytarzem. Konieczność dokonywania drobnych napraw stanowiła niemal codzienną bolączkę lokatorów. Blok Zwycięstwa był starym budynkiem, wzniesionym około 1930 roku, i dosłownie się sypał. Tynk odpadał z sufitów i ścian, rury pękały przy silniejszych mrozach, dach przeciekał, ilekroć padał śnieg, a kaloryfery były zwykle letnie, chyba że dla oszczędności w ogóle je wyłączano. Naprawy, jeśli nie zdołano ich wykonać we własnym zakresie, wymagały zatwierdzenia przez odległe komisje, które zwykłe wstawienie szyby potrafiły przeciągać dwa lata. - To oczywiście dlatego, że Toma nie ma w domu - dodała pani Parsons. Mieszkanie Parsonsów, większe niż Winstona, także wyglądało obskurnie, lecz w nieco inny sposób. Wszystko było poobijane i poniszczone, jak gdyby przed chwilą przeszło tędy jakieś ogromne zwierzę, tratując przeszkody na swej drodze. Po podłodze walał się sprzęt sportowy - kije hokejowe, rękawice bokserskie, rozpruta piłka nożna - i para przepoconych szortów wywróconych na lewą stronę, a na stole piętrzyły się brudne naczynia oraz postrzępione podręczniki szkolne. Na ścianach wisiały szkarłatne proporce Ligi Młodych i Kapusiów, oraz duży plakat Wielkiego Brata. Tutaj również unosił się w powietrzu zapach gotowanej kapusty, jednakże wymieszany z ostrzejszą wonią potu, który - nie wiadomo jak, ale czuło się to zaraz po wejściu do środka - wydzielała osoba chwilowo nieobecna w mieszkaniu. W innym pokoju ktoś usiłował akompaniować na grzebieniu, przykrytym skrawkiem papieru toaletowego, orkiestrze wojskowej; dźwięki marsza nadal płynęły z teleekranu. - To dzieci - oznajmiła pani Parsons, rzucając wylęknione spojrzenie w stronę zamkniętych drzwi. - Przez cały dzień nie wychodziły z domu. I oczywiście... Zwykła nie kończyć rozpoczętych zdań. Zlew kuchenny wypełniony był niemal po brzegi brudną, zielonkawą wodą, która obrzydliwie cuchnęła kapustą. Winston ukląkł, żeby Strona 16 obejrzeć kolanko syfonu. Nie cierpiał pracy fizycznej i nie lubił się schylać, bo prawie zawsze dostawał wtedy ataku kaszlu. Pani Parsons obserwowała go bezradnie. - Oczywiście, gdyby Tom był w domu, naprawiłby to w mig - powiedziała. - Uwielbia takie zajęcia. Tom to złota rączka! Parsons tak samo jak Winston pracował w Ministerstwie Prawdy. Był tłustawym, lecz pełnym wigoru mężczyzną wręcz paraliżującej głupoty, zlepkiem idiotycznych entuzjazmów, jednym z tych ślepo posłusznych i całkowicie oddanych wołów roboczych, na których - bardziej niż na Policji Myśli - opierała się stabilność Partii. Ostatnio, w wieku trzydziestu pięciu lat, został niemal siłą usunięty z Ligi Młodych, a nim przeszedł do Ligi, zdołał przedłużyć swoje członkostwo w Kapusiach o rok ponad wiek statutowy. W ministerstwie zajmował jakieś podrzędne stanowisko nie wymagające żadnej inteligencji, należał za to do najbardziej czynnych członków Komitetu Sportowego oraz innych zespołów zajmujących się organizowaniem wspólnych pieszych wycieczek, spontanicznych manifestacji, kampanii oszczędnościowych i innych dobrowolnych akcji. Między pyknięciami fajki z cichą dumą informował każdego, że przez ostatnie cztery lata nie opuścił ani jednego wieczoru w świetlicy osiedlowej. Zapierający dech odór potu, jakby podświadome świadectwo jego pracowitości, towarzyszył mu wszędzie i unosił się w powietrzu długo po jego wyjściu. - Czy ma pani żabkę? Takie narzędzie? - spytał Winston zbadawszy zakrętkę przy kolanku. - Żabkę? - powtórzyła pani Parsons, natychmiast tracąc resztki wiary w siebie. - Nie wiem, nie jestem pewna. Może dzieci... Rozległ się tupot butów, kolejny przenikliwy świst na grzebieniu i dzieci wpadły do salonu. Pani Parsons przyniosła żabkę. Winston wypuścił wodę i z obrzydzeniem wyciągnął zlepek włosów, który zatykał odpływ. Umył ręce najlepiej jak mógł w zimnej wodzie płynącej z kranu i wrócił do pokoju. - Ręce do góry! -ryknął bezlitosny głos. Dorodny dziewięcioletni urwis wyskoczył zza stołu, grożąc Winstonowi dziecinnym pistoletem maszynowym, podczas gdy jego o dwa lata młodsza siostrzyczka celowała w Winstona z kawałka patyka. Oboje mieli na sobie granatowe spodenki, szare bluzy i czerwone chusty - umundurowanie Kapusiów. Winston podniósł ręce nad głowę, ale zrobiło mu się nieswojo, gdyż zachowanie malców było tak zajadłe, jakby wcale nie chodziło o zabawę. - Zdrajca! - wrzeszczał dzieciak. - Myślozbrodniarz! Eurazjatycki szpicel! Zastrzelę cię, ty łajdaku, ewaporuję, wyślę do kopalni soli! Strona 17 Nagle oboje - dziewczynka naśladowała każdy gest brata - zaczęli skakać wokół niego i krzyczeć: „Zdrajca! Myślozbrodniarz!” W ich zachowaniu było coś przerażającego, tak jak w igraszkach tygrysich szczeniąt, które niegdyś wyrosną na ludojady. Z oczu chłopca biła jakaś rozmyślna zaciekłość, całkiem wyraźna chęć uderzenia lub kopnięcia Winstona i świadomość, że już wkrótce będzie dość duży, aby to uczynić. Winston czuł ulgę, iż pistolet chłopaczka jest tylko zabawką. Pani Parsons spoglądała nerwowo to na Winstona, to na dzieci. W lepszym świetle pokoju przekonał się ze zdumieniem, że jej zmarszczki naprawdę wypełnia kurz. - Czasami rzeczywiście bywają bardzo hałaśliwe - stwierdziła. - Są zawiedzione, że nie zobaczą wieszania, i to pewnie dlatego. Ja jestem zbyt zajęta, żeby je zabrać, a Tom nie zdąży wrócić na czas z pracy. - Dlaczego nie możemy zobaczyć wieszania? - ryknął chłopiec na cały głos. - Chcemy zobaczyć wieszanie! Chcemy zobaczyć wieszanie! - darła się mała, wciąż skacząc dookoła. Winston przypomniał sobie, że wieczorem grupa jeńców eurazjatyckich, winnych zbrodni wojennych, ma zostać powieszona w parku. Egzekucje odbywały się zwykle raz w miesiącu i zawsze cieszyły się dużą popularnością. Zwłaszcza dzieci uważały je za wspaniałą rozrywkę. Pożegnał się z panią Parsons i wyszedł na korytarz. Ale ledwo się oddalił o kilka kroków, nagle coś trafiło go w tył głowy; uderzenie było wyjątkowo bolesne, zupełnie jakby ktoś go dźgnął rozpalonym do czerwoności drutem. Kiedy okręcił się na pięcie, ujrzał, jak pani Parsons wciąga siłą do mieszkania swoją latorośl, chowającą do kieszeni procę. - Goldstein! - wrzasnął malec, zanim zatrzasnęły się drzwi. Najmocniej jednak poruszył Winstona wyraz bezradnego strachu na szarej twarzy pani Parsons. Wróciwszy do mieszkania, przeszedł szybko obok teleekranu i rozcierając kark znów usiadł przy stoliku. Muzyka umilkła. Z ekranu dobiegał teraz szczekliwy wojskowy głos: z wyraźną krwiożerczą satysfakcją czytał opis uzbrojenia nowej pływającej fortecy, którą właśnie zakotwiczono między Islandią a Wyspami Owczymi. Z takimi dziećmi, pomyślał Winston, ta nieszczęsna kobieta musi żyć w ustawicznym strachu. Jeszcze rok lub dwa, a zaczną ją szpiegować dwadzieścia cztery godziny na dobę, wypatrując przejawów nieprawomyślności. Niemal wszystkie dzieci to potwory. Najgorsze, że choć za pośrednictwem takich organizacji jak Kapusie chowano je na małych barbarzyńców nie do okiełzania, im nawet się nie śniło, aby buntować się przeciwko władzy Partii. Wręcz przeciwnie, uwielbiały Partię i wszystko, co z nią związane. Piosenki, pochody, transparenty, Strona 18 wycieczki, musztra z drewnianymi karabinami, skandowanie haseł, gloryfikowanie Wielkiego Brata - dla nich równało się to wspaniałej zabawie. Całą swoją furię kierowały na zewnątrz, przeciwko wrogom Państwa, przeciwko cudzoziemcom, zdrajcom, sabotażystom, myślozbrodniarzom. Było niemal normalne, że ludzie powyżej trzydziestki bali się własnych dzieci. I nie bez powodu, bo prawie co tydzień „The Times” poświęcał akapit jakiejś wścibskiej małej gnidzie - zwykle używano określenia „małoletni bohater” - która podsłuchała coś kompromitującego i złożyła Policji Myśli donos na rodziców. Ćmienie po pocisku z procy ustąpiło. Winston bez przekonania wziął do ręki pióro, zastanawiając się, czy przyjdzie mu jeszcze do głowy coś wartego zapisania w pamiętniku. Nagle zaczął znów rozmyślać o O'Brienie. Przed laty - jak dawno? Chyba ze siedem lat temu - śniło mu się, że idzie przez pokój zatopiony w ciemnościach. I kiedy mijał kogoś siedzącego nieco na uboczu, ten rzekł: „Spotkamy się tam, gdzie nie ma mroku”. Powiedział to bardzo cicho i jakby od niechcenia - zabrzmiało nie jak polecenie, lecz stwierdzenie faktu. Winston nie zatrzymując się poszedł dalej. Rzecz dziwna, wówczas, we śnie, słowa te nie zrobiły na nim większego wrażenia. Jednakże z czasem zyskały na znaczeniu. Teraz już nie pamiętał, czy to przed tym snem, czy dopiero później po raz pierwszy ujrzał O'Briena; nie pamiętał też, kiedy uświadomił sobie, że głos ten należał do niego. W każdym razie nie miał żadnych wątpliwości. To właśnie O'Brien przemówił w ciemnościach. Winston nie potrafił się zdecydować - i nawet po dzisiejszej wymianie spojrzeń wciąż nie był pewien - czy O'Brien jest jego przyjacielem, czy wrogiem. Nie wydawało mu się to też specjalnie istotne. Łączyła ich nić porozumienia, ważniejsza od sympatii i osobistych prze- konań. Powiedział: „Spotkamy się tam, gdzie nie ma mroku”. Winston nie wiedział, co oznaczają te słowa, ale był przekonany, że się kiedyś sprawdzą, w ten czy inny sposób. Głos płynący z teleekranu umilkł. Sygnał trąbki, czysty i piękny, przeciął zatęchłe powietrze. Po czym spiker podjął chrapliwie: - Uwaga! Uwaga! Przed chwilą otrzymaliśmy komunikat z frontu malabarskiego. Nasze siły w południowych Indiach odniosły druzgocące zwycięstwo. Zostałem upoważniony do zakomunikowania telewidzom, że ofensywa, o której przebiegu za moment poinformujemy, może przybliżyć nas do widocznego kresu działań wojennych. Oto treść komunikatu... Zaraz podadzą jakieś złe nowiny, pomyślał Winston. I rzeczywiście; po krwawym opisie unicestwienia eurazjatyckich wojsk i odczytaniu nieprawdopodobnej liczby zabitych i jeńców, ogłoszono, że od przyszłego tygodnia przydział czekolady będzie zmniejszony z trzydziestu do dwudziestu gramów. Strona 19 Winston znów czknął. Działanie dżinu mijało, pozostawiając uczucie przygnębienia. Z teleekranu - albo w celu uczczenia zwycięstwa, albo zatarcia pamięci o odebranej czekoladzie - popłynęły huraganowe tony hymnu „Gwiazdo, zachowaj Oceanię”. Należało stanąć na baczność, ale w miejscu gdzie siedział, Winston był niewidoczny. „Gwiazdo, zachowaj Oceanię” ustąpiło miejsca lżejszej muzyce. Winston podszedł do okna, wciąż zwrócony plecami do teleekranu. Dzień nadal był zimny i przejrzysty. Gdzieś w oddali z głuchym łoskotem wybuchł pocisk rakietowy. Obecnie spadało na Londyn od dwudziestu do trzydziestu pocisków tygodniowo. W dole na ulicy wiatr szarpał naderwanym plakatem, na zmianę to zasłaniając, to odkrywając napis ANGSOC. Angsoc. Nienaruszalne zasady angsocu. Nowomowa, dwójmyślenie, zmienność przeszłości. Wydawało mu się, że wędruje przez dżunglę porastającą morskie dno, zagubiony w potwornym świecie, w którym on także jest potworem. Czuł się zupełnie sam. Przeszłość była martwa, przyszłość niewyobrażalna. Jaką miał pewność, że po jego stronie stoi choć jeden żywy człowiek? I skąd mógł wiedzieć, czy panowanie Partii nie będzie trwało wiecznie? Zamiast odpowiedzi ujrzał trzy hasła wypisane na białej fasadzie Ministerstwa Prawdy: WOJNA TO POKÓJ WOLNOŚĆ TO NIEWOLA IGNORANCJA TO SIŁA Wyjął z kieszeni dwudziestopięciocentówkę. Na niej również, wyraźnymi, maleńkimi literkami, wypisano te same hasła; rewers zdobiło oblicze Wielkiego Brata. Nawet z monety jego oczy śledziły każdy ruch. Ta sama podobizna widniała na monetach, znaczkach, okładkach książek, opakowaniach papierosów - wszędzie. I zewsząd obserwowały cię oczy, a głos napominał. We śnie czy na jawie, w pracy, podczas posiłków, w budynku czy na powietrzu, w kąpieli czy w łóżku - nie miałeś dokąd uciec. Nic nie było twoje oprócz tych kilku centymetrów sześciennych zamkniętych pod czaszką. Słońce przesunęło się i teraz, gdy nie odbijały się w nich jego promienie, niezliczone okna Ministerstwa Prawdy wyglądały równie groźnie jak strzelnice warowni. Na widok ogromnego gmaszyska w kształcie piramidy serce podeszło Winstonowi do gardła. Budowla była zbyt potężna, by można ją zdobyć szturmem. Nawet tysiąc pocisków rakietowych nie zdołałoby jej zdruzgotać. Znów zaczął się zastanawiać, dla kogo pisze pamiętnik. Dla przy- szłości, dla przeszłości - dla urojonej przez siebie epoki. Czekała go nie śmierć, lecz Strona 20 unicestwienie. Pamiętnik zostanie spopielony, on sam ewaporowany. Tylko Policja Myśli przeczyta jego bazgroły, zanim wymaże go ze świata żywych i z ludzkiej pamięci. Jak tu przemawiać do przyszłości, skoro nie przetrwa po tobie żaden ślad, choćby jedno anonimowe słowo nagryzmolone na skrawku papieru? Teleekran wybił czternastą. Za dziesięć minut Winston powinien wyjść. O czternastej trzydzieści musi być z powrotem w pracy. O dziwo, transmitowane bicie zegara dodało mu otuchy. Był samotnym duchem głoszącym prawdę, której nikt nigdy nie usłyszy. Dopóki jednak będzie ją głosił, w jakiś niejasny sposób ciągłość nie zostanie zerwana. To nie przez fakt, że ktoś cię słyszy, ale dlatego, że nie dajesz się ogłupić, trwa kulturowe dziedzictwo. Wrócił do stołu, zanurzył pióro w atramencie i napisał: Do przyszłości czy przeszłości, do czasów, w których myśl jest wolna, w których ludzie różnią się między sobą i nie żyją samotnie - do czasów, w których istnieje prawda, a tego, co się stało, nie można zmienić. Z epoki identyczności, z epoki samotności, z epoki Wielkiego Brata, z epoki dwójmyślenia - pozdrawiam was! Uzmysłowił sobie, że właściwie jest już trupem. Zrozumiał, iż dopiero teraz, kiedy odzyskał zdolność formułowania myśli, zrobił prawdziwy początek. Następstwa każdego czynu są z góry w nim zawarte. Napisał: Myślozbrodnia nie pociąga za sobą kary śmierci: myślozbrodnia JEST śmiercią. Teraz, gdy uświadomił sobie, że jest trupem, najważniejsze było jak najdłużej utrzymać się przy życiu. Dwa palce miał poplamione atramentem. Właśnie taki drobiazg mógł go zdradzić. Jakiś wścibski gorliwiec w ministerstwie (najprawdopodobniej kobieta, ktoś taki jak ta drobna rudawa blondynka albo ciemnowłosa dziewczyna z Departamentu Literatury) może zacząć się zastanawiać, dlaczego pisał podczas przerwy obiadowej, dlaczego posługiwał się staromodnym piórem, no i co pisał - a potem szepnąć słówko komu trzeba. Poszedł do łazienki i dokładnie zmył atrament grudowatym, brunatnym mydłem, które drapało skórę jak papier ścierny, więc znakomicie nadało się do tego celu. Schował pamiętnik do szuflady. Żadna próba ukrycia go nie miała najmniejszego sensu, ale powinien przynajmniej coś zrobić, żeby wiedzieć, czy grzebano mu w szufladzie. Położenie\nGeorge Orvell rok 1984 pdf pobierz\nGeorge Orvell rok 1984 doc\nGeorge Orvell rok 1984 ebook za darmo\nGeorge Orvell rok 1984 pdf ebook do pobrania\nGeorge Orvell rok 1984 mobi\nGeorge Orvell rok 1984 epub


Zawsze mam dużo do powiedzenia, po prostu lubię mówić, wymieniać poglądy, uwagi w pewnych sytuacjach. Często jednak najlepszą odpowiedzią jest milczenie. Często żałuję swoich słów, dlatego nauczyłam się milczeć w odpowiednich sytuacjach. To umiejętność banalna, którą każdy z nas posiada. Co innego kiedy mamy na pewno racje, to jest moment, którego nie powinniśmy przemilczeć. W życiu codziennym mowa jest niezbędna, wyrażanie swojego zdania to klucz do sukcesu. Jednak zacznijmy odróżniać sytuacje, w których wyrażanie swojego zdania jest istotne, a w których.. troszkę mniej. Nie ma sensu wdawać się w niepotrzebne dyskusje, odpowiadać na nic nieznaczące komentarze, albo być autorem takich komentarzy. Wtedy warto milczeć, a wyjdzie nam to na dobre. Dlatego często mówi się, że milczenie jest złotem.\nChciałabym ogłosić też zwycięzce konkursu, który organizowałam z Shein\n16 komentarzem jest komentarz Poli Parol!\n4 topowe książki dla nastolatków\n#książki dla nastolatków #riverdale #do wszystkich chłopców których kochałam\nDUBDUB - EDYTOWANIE FILMÓW NA SMARTFONIE W PARĘ SEKUND || KONKURS


1939. Realizacja celów przez Polskę. Sojusznicy. - Polityka i Gospodarka - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\n1939. Realizacja celów przez Polskę. Sojusznicy.\npepe49 20.03.22, 18:00\nPonieważ będziemy mieli dużo dyskusji na temat polskiej wojskowej niemocy organizacyjnej i zdrady sojuszników z przywołaniem roku 1939, w kilku postach przedstawię fragmenty książki pp Sławomira Kopra i Tymoteusza Pawłowskiego „Mity polskiego września 1939”.\nPoczątek dyskusji w wątku tiny.pl/9n4db\n„Celem operacji – wyjaśniał swoim podwładnym dowód-\nca niemieckich wojsk lądowych generał Walther von Brauchitsch – jest zniszczenie polskich sił zbrojnych. Względy\nwyższej polityki wymagają, aby wojna rozpoczęła się gwałtownym uderzeniem przez zaskoczenie dla uzyskania szybkich rezultatów. Zamiarem Naczelnego Dowództwa Wojsk\njest zapobiec regularnej mobilizacji i koncentracji polskiej\narmii przez niespodziewaną inwazję polskiego terytorium\ni zniszczenie masy polskiego wojska, którego należy się spodziewać na zachód od linii Wisła–Narew”.\nOperacja miała być dostatecznie szybka, aby Francja\ni Wielka Brytania nie zdążyły stanąć po polskiej stronie. Na\nwypadek gdyby do tego doszło, zaplanowano, że kampania\nw Polsce ma trwać nie dłużej niż 14 dni, aby można było\nprzerzucić wojska na front zachodni.\nNieco na marginesie warto zauważyć, że takie postawienie sprawy miało pewne mało istotne, ale niewygodne dla\nhistoryków konsekwencje. Otóż niemieckie armie walczące\nw Polsce były tworami prowizorycznymi, które reorganizowano albo nawet rozwiązywano po kampanii polskiej. Nie\nprowadziły one właściwej dokumentacji i nasza wiedza na\ntemat decyzji podejmowanych na szczeblu armijnym jest\nCzy cele postawione przed Wehrmachtem zostały zrealizowane? Wojsko Polskie było faktycznie skoncentrowane na\nzachód od linii Wisły i Narwi, więc Niemcy mieli okazję je\nzniszczyć. Z różnych przyczyn – które opiszemy później –\nnie zdołali tego zrobić. Większość polskich armii przekroczyła Wisłę, tam się odbudowała i podążyła dalej na wschód.\nNa zachodzie kraju pozostały armie „Poznań” i „Pomorze”,\nale 14 września, czyli po dwóch tygodniach trwania kampanii, Niemcy wciąż byli daleko od ich zniszczenia. Co więcej,\npolski opór już od pierwszego dnia ataku nie dał naszym sojusznikom szansy na reakcję inną niż wypowiedzenie Niemcom wojny.\n1 września 1939 roku Niemcy rozpoczęli „akcję policyjną”\nprzeciwko Polsce, a 3 września toczyli już II wojnę światową,\nktóra doprowadziła do kompletnej klęski Niemiec. Co to znaczy „kompletna klęska”? W latach 1939–1945 ludność Niemiec została zdziesiątkowana; wojsko, marynarka i lotnictwo\nuległy całkowitemu zniszczeniu; gospodarka legła w gruzach.\nZe społeczeństwa również zostały ruiny, gdyż straty wojenne\ni powojenny głód przetrąciły mu moralny kręgosłup: mężczyzn pozbawiły teutońskiej buty, kobiety zmusiły do prostytucji, a dzieci – do uczenia się w szkołach treści narzuconych przez zwycięzców (co trwa do dziś). Państwo niemieckie\nprzestało istnieć – podobnie jak Polska w 1795 roku. Jego\nnamiastki odbudowano co prawda po czterech i pół roku –\ndwa razy szybciej niż niegdyś namiastkę państwa polskiego,\nczyli Księstwo Warszawskie – ale przez niemal pięć dekad\ntrwały rozbiory Niemiec, bo jak inaczej nazwać podział na\nRFN i NRD? Nawet teraz, po 74 latach od zakończenia wojny, w Niemczech wciąż stacjonują zwycięskie wojska amerykańskie, a rząd w Berlinie nie może samodzielnie prowadzić\n„Niemniej niezrealizowanie postawionego celu to klęska” – napisał o bitwie pod Kurskiem pewien rosyjski historyk. Słowo „niemniej” dotyczy sukcesów niemieckich w tej\nrzekomo największej bitwie pancernej świata. Te same słowa\ndoskonale odnoszą się do roku 1939: Niemcy odnosili zwycięstwa nad Wojskiem Polskim, niemniej nie zrealizowali postawionego celu, a to oznacza klęskę. Powtórzmy raz jeszcze:\n1 września 1939 roku Niemcy rozpoczynali „akcję policyjną”\nprzeciwko Polsce, a 3 września toczyli już wojnę światową,\nktórej koszmarne skutki odczuwają do dziś. Zadecydowały\no tym trzy dni, podczas których Wojsko Polskie samotnie\nwalczyło przeciwko Wehrmachtowi. To były trzy decydujące\ndni II wojny światowej.\nNiemieckie sukcesy wojenne w tym trzydniowym okresie\nnie mają większego znaczenia. Wojna – przypomnijmy – to\nzjawisko polityczne, a jak napisał pewien sławny Niemiec: to\nrealizowanie polityki zagranicznej innymi środkami. Akurat\nw tym przypadku wybór środka do realizowania celów politycznych był najgorszy z możliwych.\nCzy to znaczy, że to Polacy byli zwycięzcami? Przywołajmy\nsłowa marszałka Polski Edwarda Śmigłego-Rydza: „Rozpoczynając wojnę, rozumiałem dobrze, że będzie ona z konieczności przegrana na froncie polskim, który uważałem za jeden\nz odcinków wielkiego frontu antyniemieckiego. Zaczynając\nw niebywałych warunkach walkę, czułem się tak jak dowódca\nodcinka, który ma być poświęcony, aby dać czas i możliwość\norganizacji i przygotowania innych”. Słowa te zostały spisane\n24 grudnia 1939 roku na wygnaniu w rumuńskim mieście\nDragoslavele, można więc zrozumieć ich gorzki wydźwięk.\nTaka była jednak gorzka prawda: kampania polska była jedną z wielu kampanii wojny przeciwko Niemcom, kampanią,\nw której należało liczyć się w ryzykiem porażki.\npepe49 polskie plany 20.03.22, 18:02\nJakie były cele kampanii dla Polaków? W Rzeczypospolitej\nnie ma zwyczaju pisania dyrektyw – takich, jakie pisali Hitler\ni jego generałowie – nie znajdziemy więc precyzyjnie opisanego celu, jednak nie był on sekretem. Po pierwsze, należało\npowstrzymać wroga w bitwie granicznej, co umożliwiłoby\nmobilizację państwa oraz wymusiło na Francuzach i Brytyjczykach decyzję o przyjściu Polsce z pomocą.\nbyło zachowanie armii, co dawało szansę na wyzwolenie kraju, gdy uderzenie francuskie zmusi Niemców do wycofania\nz Polski znacznej części Wehrmachtu. Nikt w Warszawie nie\nliczył na to, że Niemców można samodzielnie pokonać!\nPierwszy – polityczny – cel kampanii został zrealizowany.\nNiestety ostateczne zwycięstwo nad Niemcami przeciągnęło\nsię do roku 1945 i nie wyglądało tak, jak sobie wyobrażano\nw przedwojennej Warszawie. Drugi cel – zachowanie sił Wojska Polskiego – udawało się realizować do pewnego momentu,\nna pewno dłużej niż dwa tygodnie postawione Wehrmachtowi na zniszczenie sił zbrojnych Rzeczypospolitej. Po dwóch\ntygodniach sytuację wojenną oceniano w sztabie polskiego\nnaczelnego wodza całkiem dobrze.\n„Wszystko to [czyli wieści\no udanym odwrocie] złożyło się na stworzenie u szeregu oficerów Sztabu wieczorem dnia 16 września nastroju optymistycznego. Pojawiła się nawet butelka wina, którą oficerowie\nSztabu chcieli uczcić sukces gen. Sosnkowskiego”.\nWojsko Polskie realizowało swój drugi cel wojenny – czyli\nzachowanie sił – dość długo. (Oceną tego, jak sprawnie to\nszło, zajmiemy się w jednym z kolejnych rozdziałów). Dłużej niż dwa tygodnie zakładane przez Niemców. Co najmniej\n16 dni – według ocen polskich sztabowców. Do 16 września\nNiemcy nie osiągnęli żadnego ze swoich celów wojennych,\nnatomiast Polacy zrealizowali już jeden i byli w trakcie realizacji drugiego.\nMożemy dokładnie – niemal co do minuty – określić moment, w którym realizowanie polskiego celu wojennego załamało się. Wydarzyło się to 17 września 1939 roku o godzinie\n3.00, gdy Armia Czerwona otworzyła „drugi front” w wojnie\nprzeciwko Polsce. Wobec ciosu w plecy – zajęcia magazynów\ni opanowania terenu, na którym polscy żołnierze mieli od-\nzyskać zdolność bojową – zachowanie sił Wojska Polskiego\nnie było możliwe. Cele wojenne postawione niemieckiemu\nWehrmachtowi przez Hitlera i jego generałów zostały zrealizowane przez sowiecką Armię Czerwoną.\nJak .. w Warszawie wyobrażano sobie przebieg przy-\nszłej wojny? Niemcy uderzają na Polskę. Bitwa graniczna\ntrwa dwa tygodnie, potem następuje – biorąc pod uwagę\ndoświadczenia wojen toczonych w latach 30. – powolny odwrót w stronę Wisły. Po dwóch–trzech tygodniach Francuzi\nuderzają nad Renem. Niezależnie od wyniku francuskiego\nuderzenia Niemcy muszą skierować większość swoich sił na\nzachód. Wojsko Polskie odbudowuje swoje siły, korzystając\nz posiadanych zapasów i dostaw płynących przez Rumunię\ni być może przez Związek Sowiecki. Wielka Brytania odcina\nmorskie szlaki prowadzące do Niemiec – także przez zajęcie\nneutralnych portów Norwegii – i rozpoczyna bombardowania lotnicze. Jednocześnie toczą się negocjacje z sąsiadami\nIII Rzeszy – Belgią, Jugosławią, Węgrami – w sprawie ich\nudziału w krucjacie antyhitlerowskiej. Jeśli Francuzom poszczęściło się w wojnie lądowej, Zagłębie Ruhry – niemiecki\narsenał – zostało już zajęte, Berlin jest zagrożony, a Polacy\nwypierają Wehrmacht z Polski. Być może Niemcy proszą\no pokój jeszcze przed Bożym Narodzeniem, a jeśli nie, to\npo Wielkiejnocy następuje koncentryczne uderzenie połączonych armii Francji, Polski, Wielkiej Brytanii, Jugosławii,\nwspartych kontyngentami z Rumunii, Turcji i Grecji. Latem\n1940 roku wojna w Europie kończy się porażką Niemiec.\nMożna ... wyśmiewać głupotę polskich\ngenerałów: że działali zachowawczo, że spośród niemal 1000\npolskich samolotów 1 września w linii było tylko 400, że magazyny amunicji były zbyt daleko, że wojsko zamiast bronić\nWarszawy, uciekało na wschód. Skoro II Rzeczpospolita mia-\nła tak nieudolnych generałów, nic dziwnego, że upadła i zastąpiła ją Polska Rzeczpospolita Ludowa.\nSkoro kampania miała trwać\nmiesiące, to zostawienie 600 samolotów w rezerwie, oddale-\nnie magazynów od granic, odwrót na wschód i wiele innych\ndecyzji nagle zaczynają mieć sens. Być może dowodzenie\nWojskiem Polskim nie było nieudolne, tylko przemyślane\ni perspektywiczne? Wówczas pojawia się też pytanie: czy za-\natakowanie Polski przez Rosjan 17 września storpedowało\npolskie plany wojenne? A jeśli tak – to w jakim stopniu?\nOstatni rozkaz marszałka Polski Edwarda Śmigłego-Rydza\njako wodza naczelnego, wydany 20 września 1939 w Craiovej,\nzaczynał się następująco:\n„Żołnierze! Najazd bolszewicki na Polskę nastąpił w czasie\nwykonywania przez nasze wojska manewru, którego celem\nbyło skoncentrowanie się w południowo-wschodniej części\nPolski tak, by mając do otrzymywania zaopatrzenia i materia-\nłu wojennego komunikację i łączność przez Rumunię z Fran-\ncją i Anglią, móc dalej prowadzić wojnę.\nNajazd bolszewicki uniemożliwił wykonanie tego planu”.\npepe49 Sojusznicy. Ofensywa francuska. 20.03.22, 18:11\n„rząd (francuski) uznał,\nże z przyczyn politycznych należy rozpocząć uderzenie na\nNiemcy jak najszybciej, nawet jeśli armia nie jest do tego go-\ntowa. Operacja ruszyła 7 września.\nDziałania ofensywne prowadziła 2. Grupa Armii, dowo-\ndzona przez generała André-Gastona Prételeta. (1. GA osłaniała granicę z Belgią, a 3. GA – południową część granicy).\nGenerał Prételet dysponował połową francuskiej armii polowej: 40 dywizjami – w tym czterema szybkimi – wspartymi\n40 batalionami czołgów oraz 80 dywizjonami artylerii ciężkiej i najcięższej. Z kolei Niemcy mieli na zachodzie swego pań-\nstwa Grupę Wojsk C, dowodzoną przez bawarskiego generała\nEricha von Leeba. Dysponował on czterema armiami – 5. i 7.\nna południu, Armią „A” na północy, a główne uderzenie miała\nodpierać 1. Armia generała Ericha von Witzlebena. Dysponował on, podobnie jak generał Prételet, połową dywizji swego\npaństwa skierowanych na front zachodni. Był to jednak rap-\ntem tuzin związków taktycznych.\nPierwszy etap francuskiej ofensywy zakończył się\n14 września. Brały w niej udział pojedyncze dywizje trzech\narmii: 3. na lewym skrzydle, 4. w centrum oraz 5. na prawej flance. Odniosły sukces: podeszły pod linie niemieckich\numocnień, oskrzydlając Saarbrucken – najważniejsze mia-\nsto Zagłębia Saary – od zachodu i południa. Wbrew nie-\nmieckim przekazom propagandowym – daje się im wiarę\njeszcze dziś – Wehrmacht nie wycofał się bez walki, tylko\nzostał zmuszony do odwrotu. Walki były dość ciężkie: Fran-\ncuzi stracili 27 samolotów, miejscowość Apach parokrotnie\nprzechodziła z rąk do rąk, kilka niemieckich wiosek zostało\nzrównanych z ziemią, a od ognia artyleryjskiego ucierpiały\ntakże wsie francuskie. Straty obu stron – dokładne liczby róż-\nnią się w zależności od źródeł – wynosiły po kilkuset żołnie-\nrzy zabitych i kilka tysięcy rannych. Niedużo? Podobne były\npolskie straty w bitwie o Monte Cassino.\n14 września francuska 2. GA przeszła do obrony. ... Przerwanie ofensywy\nbyło jednak planowe i wynikało ze zrealizowania pierwszego\nz zakładanych celów. Należało teraz podciągnąć ciężki sprzęt\ni jeszcze cięższe zaopatrzenie w pobliże frontu, a także wyjaśnić, jak niemieckie dowództwo zamierza wykorzystać gorączkowo ściągane w kierunku frontu dywizje – dywizje nad\nRen przybywały nie tylko z głębi Rzeszy, ale również z Polski.\nNajwiększe znaczenie miało wycofanie elitarnej 3. Dywizji\nGórskiej, szykowanej do ataku na Lwów i Przedmoście Ru-\nKolejna faza francuskiej ofensywy miała się rozpocząć\nw kolejnych dniach – 17 września. Niestety, 14 września na\ngranicę francusko-niemiecką przyszedł burzowy front atmosferyczny – za kilka dni napłynął także nad Polskę – a wraz\nz nim olbrzymie opady deszczu. Ustały dopiero 19 września.\nWarunki atmosferyczne uniemożliwiły działanie lotnictwa –\nw tym najistotniejsze loty rozpoznawcze – oraz znacznie\nutrudniły wszelkie przewozy: ówczesne drogi były przede\nwszystkim gruntowe. W dodatku wieści od francuskiej mi-\nsji wojskowej w Polsce były coraz bardziej optymistyczne:\nwedług szefa misji generała Louisa Faury’ego kryzys został\nprzezwyciężony. Z tych powodów przełożono II etap ofensywy z 17 września na 19, a następnie na 21. Czekano, aż\nwyklaruje się pogoda.\n17 września nastąpiła jednak zmiana: Armia Czerwona zaatakowała Polskę. W Paryżu nie wiedziano, jaka jest polityczna\nwaga tych wydarzeń. Gdy politycy radzili, wojskowi szykowali\nsię do uderzenia. Rozkaz odwołujący akcję ofensywną podję-\nto dopiero 20 września, a następnego dnia premier Daladier\nwyjaśnił w orędziu swojemu narodowi, czemu tak się stało.\nMówił, że Polacy byli nieprzygotowani; że Niemcy skuteczni;\nże Rosjanie zdradzieccy. I obiecywał zwycięstwo w wojnie.\nTo, że w tych nowych warunkach politycznych ofensywa na\nLinię Zygfryda została odwołana, nie powinno nikogo dziwić:\nw skrajnym przypadku francuskie Zgromadzenie Narodowe\nmusiałoby podjąć decyzję o wojnie ze Związkiem Sowieckim.\nZmiana sytuacji politycznej wpłynęła również na sytuację militarną. We Francji pamiętano, że w roku 1914 tylko\nkrwawe poświęcenie żołnierzy ocaliło państwo od upadku. Po\n1914 roku istniał front wschodni, który nie tylko angażował\nNiemców, ale mógł odciążyć armię francuską w chwili niebezpieczeństwa. Po 17 września 1939 roku Francja nie miała\npotencjału ludnościowego ani przemysłowego umożliwiającego samodzielne pokonanie Niemiec wspieranych przez Rosję. Akces Związku Sowieckiego do paktu antykominternowskiego i udział Armii Czerwonej w ofensywie na Francję\nrównież nie były wykluczone.\nOfensywa francuska ruszyłaby 21 września. Stosunek sił –\nsamej amunicji artyleryjskiej zamierzano użyć 70 tys. ton,\nczyli tyle, ile zużył Wehrmacht w Polsce – wskazuje na to, że\nNiemcy ponieśliby porażkę – tak jak ponieśli ją we wcześniej-\nszych walkach. Wymiar niemieckiej porażki jest oczywiście\nnieznany. Być może już uderzenie z 21 września wystarczy-\nłoby do przełamania Linii Zygfryda. Być może uległaby ona\ndopiero po uruchomieniu sił i środków przeznaczonych do\npepe49 Sojusznicy. Dokończenie. 20.03.22, 18:13\n"Dyskusja o zachowaniu się Francji we wrześniu 1939\nroku ma przede wszystkim charakter emocjonalny. Do dziś\nte uprzedzenia wobec Francuzów są żywe: wystarczy przypomnieć dowcip o liczbie biegów we francuskim czołgu: ma on ich sześć – jeden do przodu i pięć wstecz. Propaganda Stalina\ni Hitlera umiejętnie podsycała te uczucia, rzekomą „zdradą”\nuzasadniając nowe porządki narzucone Europie. Czy należy\nwierzyć Goebbelsowi i Kalininowi, czy raczej faktom i dokumentom?\nW gruncie rzeczy jednak francuska ofensywa nie była potrzebna. W Berlinie zdawano sobie sprawę, że Francuzi muszą\nuderzyć. Pozostawienie osamotnionej Polski byłoby nie tylko\nzadziwiającym precedensem – nikt nie pozostawiał swojego\nsojusznika bez wsparcia; nie tylko karygodną głupotą – lepiej uderzać na wroga zajętego na innym froncie; ale byłoby\ntakże całkowicie nielogiczne. Francuzi zdecydowali się na\nkonfrontację z III Rzeszą po to, żeby uratować swoje wpływy\nw Europie Środkowo-Wschodniej. Pozostawienie Polski na\nłup Niemcom dawałoby wyraźny sygnał innym sojusznikom\nFrancji: sojusz z Paryżem to wyrok śmierci, popierajcie Hitlera. Co więcej, Francuzi zdecydowali się na wydanie wojny\nIII Rzeszy po to, żeby powstrzymać Polskę przed dostaniem\nsię pod wpływ Berlina. Nieudzielenie pomocy Polsce dawałoby naczelnym władzom Rzeczypospolitej usprawiedliwienie dla rozpoczęcia rozmów pokojowych z III Rzeszą. Jedynym\nusprawiedliwieniem Armii Francuskiej byłaby krwawa porażka podczas próby przełamania Linii Zygfryda. Dopiero\n100 tys. Francuzów poległych podczas próby udzielenia pomocy Polsce usprawiedliwiałoby przed Bukaresztem, Bel-\ngradem, Ankarą i Atenami brak sukcesów i nakładałoby na\nWarszawę dług. Dług, który można byłoby spłacić tylko walką\ndo ostatecznego zwycięstwa.\nTak więc w Berlinie zdawano sobie sprawę, że Francuzi\nmuszą uderzyć. Niemieckie dowództwo zaczęło przenosić na\nzachód swoje jednostki – część formacji lotniczych, odwody\nnaczelnego dowództwa i całe dywizje z frontu polskiego –\nzanim jeszcze uderzyli Francuzi. Dla Niemców francuskie\nuderzenie było pewnikiem – tak samo jak dla Polaków, Francuzów, Brytyjczyków. Ewentualne opóźnienie francuskiej\nakcji ofensywnej nie mogło Niemców uspokoić, a wprost\nprzeciwnie: oznaczało bowiem, że długo przygotowywane\nuderzenie będzie nokautujące i dywizje walczące przeciw\nPolakom trzeba szykować, aby objęły Wacht am Rhein –\nstraż nad Renem.”\n… Dlaczego Brytyjczycy nie zaatakowali niemieckich miast?\nPrzede wszystkim z powodów politycznych. Już pierwszego\ndnia wojny prezydent USA Franklin Delano Roosevelt zaapelował do walczących państw, aby nie rozpoczynały nieograniczonej wojny powietrznej, a ataki lotnicze skierowane\nbyły jedynie na cele o charakterze wojskowym. Błyskawicznie zareagował na ten apel Berlin, który publicznie wyrzekł się\natakowania bezbronnych cywilów. Hitler osiągnął w ten sposób sukces propagandowy, stawiając się w jednym szeregu\nz Rooseveltem, jako obrońca cywilizacji i praw. W tej sytuacji alianci musieli dołożyć wszelkich starań, żeby nie zostać\nprzedstawieni jako barbarzyńcy mordujący niemiecką ludność cywilną. Nie chodziło bynajmniej o abstrakcyjną wyższość moralną, ale o całkiem wymierne interesy prowadzone\nprzez Atlantyk. Jeszcze bardziej musiała uważać Francja, która opierała rozbudowę Armée de l’Air na dostawach samolotów ze Stanów Zjednoczonych."\n07.07.22, 19:22 Zakończcie tę wojnę! (16) dorota_333\n07.07.22, 17:47 Hiperinflacja (49) lastboyscout\n07.07.22, 15:45 wystarczy (8) pepe49\n06.07.22, 23:55 Przyblize Wam troche nasza Ameryke (5) pigeon_shit_dust\n06.07.22, 13:33 Bedzie parity na USD EUR ? (7) pigeon_shit_dust\n06.07.22, 13:17 Gospodarcze skutki inwazji Rosji na Ukrainę (102) dorota_333\n06.07.22, 02:25 15,6% (34) pigeon_shit_dust\nsprzedam zdjęcia, filmy, zrobię pokaz za wsparcie\nRekord odszkodowania w Polsce!\nUzyskaj świadczenie pielęgnacyjne!\nUkraińska broń precyzyjna\nPrzeszkodą w budowaniu sily\nKto po Borysie?\nInstytut Podologiczny Hetmańska opinie\nPozostawieni sami sobie, jak zwykle\nŁawrow o przyczynie agresji na Ukrainę\nproblemy z Polska Propaganda Sukcesu\n2 miliony kilometrow\nAlez Putin ma polew z Zachodu.\n1000 kg RDX w rakiecie ktora spadla na mall\nMoże nie być pieniędzy z KPO\nGlupi Joe spadl z roweru\nStraty z U. E. - kopalnie węgla kamiennego\nZ 500 na 800 ! PiS ladnie dolozy .\nCDC kaze nam walic konia.\nNowi emigranci. Na Bali czy na bani\nPodnoszenie stop nie hamuje w Polsce inflacji.\nByl pieniadz, nie ma pieniadza, nie ma inflacji !\nJak dojechać do Ochojca?\n"Cygan" pójdzie siedzieć? Prokurator żąda więzi...\nA która polska"topmodelka"podoba wam sie najbardzi\nbransoletka i pomagier ;)\nŚwinka, zdjęcia różne\nNie matura lecz chęć szczera - kolejna odsłona :O)\nChcesz uzyskać rentę na rehabilitację?\nProfesjonalna ocena uszczerbku na zdrowiu\nŚrodki z OFE po zmarłym ojcu\nNie wszystkie chwyty dozwolone :)\nWojna na Ukrainie - inne zagrożenia\nProkuratura dla przykrycia "dwóch wież" pomówiła\nO ile spadła sprzedaż "gazet" przejętych przez\nPolski dziennikarz zabity w Iraku\nTYLKO SZCZERZE KATARYNA\nWiele nieścisłości w oświadczeniach podatkowych...\nhelloł Moto.,..... (reklamy komórek)\nEnd alias Gabriela Casey, czyli DNO ODPADŁO !\nkto założył to forum?\nJak lewica 19-ro dzieci w Teksasie zabila.\nCeny paliw czy ceny węgla opałowego


Różne typy kursów dla pracowników - countrymorningva.com\nWspółcześnie niezwykle potrzebne są różnorodne kursy dla ludzi prowadzących działalność biznesową. Na chwilę obecną branża biznesowa rozwija się na tyle dynamicznie, że powoduje to przymus stałych zmian i poprawiania swoich umiejętności.\nNiektórzy ludzie sądzą, że jest to pewnego rodzaju walka o istnienie w zawodzie, ponieważ ci, którzy się nie rozwijają wystarczająco, są czasami pozbawiani pracy. Z tego powodu tak potrzebni są specjaliści organizujący rozmaite szkolenia i zajęcia w sposób wyspecjalizowany, który przede wszystkim gwarantuje jak największą skuteczność. Często zdarza się tak, że przełożony sam organizuje pracownikom kurs, by poprawili oni swoje umiejętności w określonym zakresie. Jest to działanie niezwykle opłacalne, gdyż dzięki temu często zatrudnieni mogą wziąć udział w wydarzeniach, na które zazwyczaj nie byłoby ich stać. Występuje wiele rodzajów szkoleń, jeden z najbardziej znanych podziałów wyróżnia np. szkolenia (polecamy szkolenia dla menedżerów) otwarte.\nTą nazwą określa się tego rodzaju szkolenia (polecamy szkolenie motywowanie pracowników), na których uczestnicy zyskują praktyczne zdolności w określonym przedziale. Są to przede wszystkim szkolenia właściwie profilowane, dotyczące wybranej dziedziny. Mogą to być przykładowo szkolenia dla handlowców, gdzie pracownicy zdobywają wiedzę na temat nowoczesnych technik w handlu i sposobów ich efektywnego zastosowania. Tego rodzaju warsztaty są niezwykle pomocne, bowiem dostarczają konkretnej wiedzy, podają w sumie gotowe rozwiązania i techniki.\nZupełnie odmienny rodzaj przedstawiają tak zwane szkolenia miękkie. W odróżnieniu od szkoleń twardych nie koncentrują się ona na pojedynczej, konkretnej dziedzinie. Mogą więc brać w nich udział reprezentanci różnorodnych dziedzin. Szkolenia miękkie zazwyczaj dotyczą ogólnych zdolności interpersonalnych, uczą na przykład skutecznej współpracy w zespole, efektywnego porozumiewania się między sobą. Szkolenia interpersonalne (kursy umiejętności interpersonalnych) są takim typem szkoleń, które właściwie mogą być pomocne w każdym aspekcie życia, nie tylko w biznesie. Uczą tworzenia i pielęgnowania prawidłowych relacji z innymi osobami w miejscu pracy, co owocuje powodzeniem przedsiębiorstwa i dobrą atmosferą pracy.


Pierwsi ozdrowieńcy w szpitalu w Wolicy - Radio Poznań\nPublikacja: 19.05.2020 g.17:25 Aktualizacja: 19.05.2020 g.17:28 Danuta Synkiewicz\nTo czworo pacjentów, których dwukrotnie pobrane próbki do badań dały wynik ujemny. Jedna osoba - 88-letnia kobieta już została wypisana i przetransportowana do Domu Pomocy Społecznej w Kaliszu.\nTrzy osoby, które pokonały COVID 19., czekają na możliwość przeniesienia do Zakładu Opiekuńczo Pielęgnacyjnego "Salus" w Kaliszu.\nObecnie w szpitalu przebywa 74 pacjentów. Głównie to osoby starsze, schorowane, leżące. 7 osób czeka jeszcze na wyniki drugiego testu. Jeśli okażą się negatywne, to będą to kolejni ozdrowieńcy w szpitalu w Wolicy.\nW czerwcu od ziemi oderwą się pierwsze samoloty pasażerskie\nLOT wznowi na początek połączenia z ośmiu krajowych portów lotniczych, w tym - z Poznania.