OFENSYWA ISLAMU,PROBLEM PRAWICY, A SPRAWA POLSKA (część II)\nZaczynam dochodzić do wniosku takiego, że radykalny islam jest potrzebny Europie Zachodniej jako bat – bicz otrzeźwienia, pewnej kary za nonszalancję, beztroskę liberalnych poglądów, przewrażliwienie lewicy, ogólny infantylizm, brak męstwa, wizji odpowiedzialności za przyszłość. Może trzeba stoicko czekać na punkt krytyczny, przy którym ruchy typu PEGIDA to przysłowiowy pryszcz.\nZa pewien czas powstaną islamskie, nawet islamistyczne partie zdobywające w wyborach pokaźne poparcie. Wtedy dosłownie każdy w Europie przekonałby się, iż na gruncie liberalnej demokracji możliwym jest wprowadzenie szariatu. Wystarczy nadejście większości, która opiera się na demografii. Przyrost jest związany z kobietami i ich stosunkiem do macicy. Dla Muzułmanki jest ona święta, dla nowoczesnej Europejki w najlepszym razie przydatna do może dwóch dzieci, a często jest przeszkodą do tego, aby być jak mężczyzna i zdobywać świat. Czyje będą dzieci w Europie, jeśli nie Islamu.\nZatem w europejskim systemie politycznym, demokracji liberalnej zwycięży islam, ponieważ każdy obywatel jest równy i ma jeden głos. Gó..niana rewolucja francuska swoją nikczemnością nie tylko zaraziła zachodnią Europę lewicą oraz pierwowzorem współczesnego nacjonalizmu, ale jeszcze zniszczy Zachód za sprawą pojęcia absolutnej równości.\nWidzimy, że to nieuchronne. Chyba, że powstanie opór. Jedyna sensowna walka z islamem leży w uniwersalizmie europejskim, łacińskiej tradycji wolnej od nacjonalizmów i lewicy. Jednakże teraz walki nikt nie podejmie. Myślę, że dopiero wtedy, gdy europejska klasa średnia zobaczy w sondażach wyborczych kto ma poparcie, kto wygra wybory, kto mając większość zacznie nawracać „niewiernych”, zrobi się otrzeźwiająco. Na razie czuć powiew oporu w postaci ruchów jak PEGIDA, która zaczęła przekraczać granice Niemiec i pojawiła się we Flandrii, Austrii, Szwajcarii, Szwecji.\nObawiam się wojny w zachodniej Europie, zwłaszcza jako Polak. Nie boję się tego, że ogień wkroczy do Polski, ale tego, że znów zostaniemy sami przed silną Rosją. Jeśli kiedyś, wcześniej, czy później Islamiści z Europejczykami wezmą się za łby, interes i los Polski będzie trudny złożony.\nJuż sama destabilizacja zachodnich europejskich struktur państwowych i UE (przy niknącym zainteresowaniu USA Europą) wystawia nas na moskiewskie resentymenty i ambicje geopolityczne. Któremu kremlowskiemu aparatczykowi nie marzyłaby się Polsza w „prawowitej”, „słowiańskiej” strefie wpływów? Natomiast wojna cywilizacyjno-religijna w Europie zachodniej byłaby nie wybawieniem, ale darem niebios dla Rosji. Nie będę pisał o tym, jak wiele politycznych możliwości Rosjanie by zyskali. To banał. Im dłużej trwałby w Europie konflikt, tym mniej Zachód interesowałby się wschodnimi krańcami (nami), tym wydajniej Rosja mogłaby przeprowadzać stopniową rekonkwistę po zimnej wojnie.\nKonflikt w Europie oznaczałaby wojnę ideologiczno-religijną. W jakmiś sensie powrócilibyśmy do transnarodowych i trans granicznych walk z XVI i XVII wieku. Tylko zamiast protestantów i katolików pojawiliby się w mniejszej ilości, ale zdeterminowani, brutalni Islamiści i w większej ilości, za to zdesperowani i przestraszeni, wrażliwi na przemoc Europejczycy.\nPolska miałaby kłopot, ponieważ nie mogłaby jednoznacznie poprzeć grup walczących z islamem, jeśli trzonem antyislamskiej reakcji byłby francuski, albo o zgrozo! niemiecki nacjonalizm. Z drugiej strony w interesie naszego kraju nie byłoby bezczynne przyglądanie się pojedynkowi, gdyż de facto leżałoby to w interesie Rosji. Uznając się za część Zachodu, Polacy powinni wkroczyć do nowej wojny cywilizacyjno-religijnej, jednakże pod sztandarem europejskim oraz popierać siły propagujące jedność zachodniej Europy. Bierność naszej ojczyzny dawałyby sygnał zarówno Zachodowi, jak i Rosji: ”jednak jesteśmy cywilizacyjnym Wschodem to nie nasza wojna”.\nPrzeciwnikiem byłby islam, ale pozostałymi wrogimi, mniej widocznymi siłami byłyby europejskie nacjonalizmy (zwłaszcza niemiecki) oraz polityka Rosji. Obecnych elit liberalno – lewicowych, nawet nie będę wymieniał. W obliczu konfliktu, krwi, ognia są jak chodzące trupy, czekające na pochówek. Dysponują przewagą w warunkach pokoju, ale mając pacyfistyczną mentalność byliby bezbronni w warunkach brutalnej, europejskiej wojny domowej.\nPrzewaga ilościowa i techniczna Europejczyków nad Muzułmanami w Europie niewiele znaczy, jeśli weźmiemy pod uwagę dodatkowe czynniki. Islamiści są zdeterminowani i brutalni, podczas gdy Europejczycy wycofani, zalęknieni. Odpowiedzią Europy na kolejne fale terroru są postulaty jeszcze większego dobra dla Muzułmanów po to, aby polepszyć im socjał. Wyznawcy Mahometa mają być rzekomo „wykluczeni”i „potrzebujący” wsparcia. To znaczy: oni nas zabijają, a my podajemy im jeszcze rękę i worek z pieniędzmi. Inną reakcją Europy są pokojowe marsze milczenia przeciwko przemocy po zamachach tak, jak ostatnio we Francji. Islamiści odbierają to: „My ich zabijamy, plujemy w twarz, a oni idą cichuteńko grzecznie w milczeniu niby protestując. Podarują naszym rodzinom jeszcze więcej pieniędzy, bo uważają że strzelamy do nich z powodu wykluczenia”. Niestety ekstremistom chodzi o islamską Europę.\nTymczasem dla liberalno-lewicowych intelektualistów wschodzący islamski księżyc jest zbyt oczywisty. Oni ciągle chorują na stary marksizm i szukają ekonomicznych przesłanek muzułmańskiego terroryzmu, zupełnie lekceważąc czynniki ideowe, religijne, historyczne, arabskiej oraz islamskiej dumy. Cały świat Lewantu cierpi bowiem na kompleks względem Europy. Niegdyś stali na wyższym poziomie cywilizacyjnym, potem zrównaliśmy się, a następnie zostali, przez najsilniejszych Europejczyków, zwasalizowani. Zatem Islamiści pragną zemsty nie za to, ze żyli w biedzie, ale za wielowiekowe „upokorzenie”. Szczerze nas nienawidzą, do szpiku kości. Powstrzymywaliśmy ich zwycięski pochód ostatkiem sił pod Poitier w 732 roku, pod Lepanto w 1571 roku, pod Wiedniem w 1683 roku i można by jeszcze wymieniać wojny i bitwy oraz ich bohaterów. Zaś teraz zachowujemy się, jak Muminki. Jeszcze przepraszamy za naszą obecność i pytamy: „a może więcej socjału?” Wrażliwe lewicowe działaczki stwierdzą, iż trzeba wybudować islamskim imigrantom więcej szpitali, rozszerzyć opiekę, podarować więcej edukacji, placów zabaw, a nawet meczetów. Gdy nastoletni radykałowie zaplują działaczkom w twarz, szczerząc radośnie zęby z ich naiwności, działaczki społeczne stwierdzą sobie: ”trudno, deszcz pada”. A gdy „chłopcy z ubogich dzielnic” znowu coś wysadzą w powietrze, ostrzelają np. galerię handlowa za brak przestrzegania ramadanu, lewicowe działaczki usprawiedliwią ich czyny np. brakiem szczęśliwego dzieciństwa. Innymi słowy lewica i liberałowie ciągle racjonalizują islamską przemoc. Cierpią na brak możliwości przyswojenia prostej prawdy: celem islamu w Europie jest: „Allah akbar!” - muzułmańska Europa, aby dokonać tego, czego nie udało się ani w średniowieczu, ani w XVI czy XVII wieku.\nTechnologia nie przyda się na wiele w starciu wewnątrzeuropejskim. Systemy bezpieczeństwa są najbardziej rozbudowane na wojnę zewnątrz: misje w odległych rejonach, odstraszanie nuklearne, inteligentne systemy rakiet, systemy do cyberwojny z organizacjami i państwami. Nowoczesne państwa Zachodu, co prawda, posiadają jednostki antyterrorystyczne, elitarne policji, czy kontrwywiadów, przeznaczone do walki z wewnętrznym przeciwnikiem, jednakże tylko w bardzo małych ilościach oraz jedynie do chwilowych, punktowych zagrożeń, a nie ciągłego terroryzmu,gwałtownych walk i permanentnych zamieszek. Czy społeczeństwa Unii Europejskiej są gotowe na konflikt z najbliższej odległości face to face, walkę wręcz? W tym przypadku nie tyle rozbudowana technologia byłaby przydatna, ile siła fizyczna, wytrzymałość psychiczna, wola walki, hart ducha. Co z tego, że radykałów jest jeszcze stosunkowo mało. Europejczycy boją się bić.\nTo ekstremiści islamscy mają wysokie morale, sens życia, walki i śmierci; po swojej stronie fanatyczną wiarę, bitność; świetny trening walki miejskiej w Syrii, Iraku, demografię, naszą liberalną politykę imigracyjną. Do tego nawracają na islam przeżartych, hedonistycznych Europejczyków, pozbawionych idei i sensu istnienia w postmodernistycznym świecie.\nJesteśmy, przy ofensywie islamskiej w Europie, kompletnie bierni, wycofani, zniewieściali. Mamy zfeminizowane myślenie, nawet zinfantylizowane. Męstwo jest systematycznie kastrowane i obwiniane o każde zło społeczne. Awatarem Islamisty jest groźny brodaty, zamaskowany mężczyzna z Kałasznikowem i Koranem, naszym awatarem: Conchita Wurst (pomyślmy chwilę o wyniku walki wręcz). Nawet papież ostatnio zauważył, że Europa to stara bezowocna kobieta. Według mnie bardziej jednak przypomina obleśną hermafrodytę, na starość zgłupiałą, do której można bezkarnie podejść i palnąć w łeb.\nOFENSYWA ISLAMU, PROBLEM PRAWICY, A SPRAWA POLSKA (część I)\nWe Francji zabijają dziennikarzy. Czy będzie wojna? Nad Sekwaną powoli wzbiera coraz silniejsza nienawiść, niczym gaz w szczelnym pomieszczeniu. Może jednak zanim Islamiści zwyciężą w głosowaniu demokratycznym, wyeliminują zachodnich Europejczyków fizycznie, lub narzucą im nową wiarę? Chciałbym podkreślić niewygodną prawdę historyczną. Muzułmanie już kilka razy byli blisko wprowadzenia w życie koncepcji zachodniej Europy na prawie szariatu oraz rozciągnięcia wiary w Allaha na znacznym jej obszarze. Ponadto stali wyżej cywilizacyjnie - przez wiele stuleci – od wszystkich Europejczyków. Dopiero w XVI wieku ich dogoniliśmy, w końcu przegoniliśmy, aż wreszcie największe Zachodnie potęgi uczyniły na ziemi Arabów i muzułmanów własne kolonie. To niekoniecznie wykluczenie społeczne stoi za terroryzmem islamskim, jak chcą tego postępowi komentatorzy. Przyczyna jest głębsza: urażona arabska – muzułmańska duma\ni kompleks klęski wobec „dzikich, północnych, bladych pastuchów”.\nMy Polacy odbieramy zamachy we Francji i islamski terroryzm jako pewną egzotykę. Patrzymy na te sprawy obojętnym okiem, bo bezpośrednio nas nie dotyczą. Nadwiślańscy muzułmanie stali się już dawno rdzennymi Polakami. (Trudno bowiem inaczej ocenić polskich Tatarów - przez wieki - wiernych Rzeczypospolitej, a przy okazji wyznawców Allaha). Jednakże sprawy francuskie czy niemieckie nie powinny być nam obojętne. Od sytuacji w Europie Zachodniej zależy też nasz los.\nNajsilniejsze obecnie prądy ideowe na zachodzie Starego Kontynentu to Mainstream (liberalna lewica z demokracją liberalną), Nacjonalizm, Islam.\nMahometanizm stał się w Europie zjawiskiem, z którym trzeba się już politycznie liczyć. W ciągu 10 lat w takich krajach jak: Francja, Dania, Szwecja, czy Niemcy radykałowie Islamu mogą mieć już spójną siłę w parlamentach narodowych. Dla Polski i nienarodowej prawicy sprawa jest złożona. Na pewno nauki Mahometa nie mieszczą się w naszej wizji świata i żaden zdroworozsądkowy człowiek, niekoniecznie z reakcji, chciałby islamskiej Europy.\nNatomiast zadałbym przewrotne pytanie. Co byłoby bez islamu? Gdyby, po ewentualnym konflikcie, wszystkich Muzułmanów z Europy wygnano? Zniknęłyby meczety, wyznawcy oraz radykałowie, ich rodziny, dzieci… Co byśmy zyskali? Na pewno pozbylibyśmy się religii i wierzących, z kręgu których tworzą się wojownicze agresywne postawy, pragnące narzucić masom jedną, spójną, zarazem prymitywną wizję świata. Stracilibyśmy także element, który stoi w skrajnej sprzeczności z wartościami liberalnej demokracji, prawami człowieka, nowej lewicy itd. Odszedłby czynnik pochłaniający ogień europejskich nacjonalizmów, w tym zwłaszcza niemieckiego. Co ostałoby się po islamskiej pustce? Zjednoczona Europa na gruncie łacińskim? A może to liberalna lewica poczułaby ulgę, albo odrodziłby się niemiecki, czy francuski nacjonalizm?\nJaki wariant wydarzeń byłby najbardziej prawdopodobny? Niestety zjednoczona Europa na gruncie tradycyjnych łacińskich, wartości byłaby najmniej prawdopodobnym scenariuszem. Obawiam się, że nacjonalizmy europejskie zwyciężyłyby na poza mainstream’owej prawicy, a lewicowo liberalne elity, tak jak wspominałem, pozbyłyby się społeczno-politycznego kłopotu. Najgorsze byłoby odrodzenie się nacjonalizmów europejskich, gdyż znów wystawiałoby Polskę na tradycyjne działanie sił niemiecko - rosyjskich.\nOstatni raz Europa była naprawdę zjednoczona w czasach Karolińskich, wcześniej rzymskich. Naturalnie problem polega na tym, że czasów rzymskich, czy Imperium Franków nie da się porównać do współczesnego Zachodu. Wtedy w granicach tamtych organizmów państwowych funkcjonowały jeszcze struktury plemienne, nie zaś narody z silną dumą, długą historią własnej państwowości, świadomością, uprzedzeniami, mitami, kompleksami, bliznami historii. Poza tym nawet państwo Karolingów rozpadło się na bardziej romański zachód - Francję i germański wschód - Niemcy. Udane zjednoczenie Europy na gruncie cywilizacji łacińskiej wydaje się być ponadczasowym i karkołomnym zadaniem; piękną, ale głuchą ideą.\nNiestety pomysły jedności Europy popularne są głównie na gruncie Mainstream’u - liberalno lewicowym (Do Mainstream’u zaliczam także zachodnią chadecję, która przyjęła założenia lewicy kulturowej). Trudno dostrzec gdziekolwiek prąd myślowy zjednoczenia Europy na fundamencie łacińskich wartości. Tam gdzie pojawia się silna, niezależna prawica w Europie, niestety często panoszy się też rzeczywisty nacjonalizm, rasizm, prymitywizm, ksenofobia, uprzedzenia (niewymyślane przez Mainstream, ale faktyczne: ataki werbalne i fizyczne, poniżanie innych, wywyższanie własnej nacji nad inną). Problem prawicy w Europie jest taki, że często przyciąga ekstremistów: np. środowiska neonazistowskich czy nacjonalistycznych skinheadów, samotnych sfrustrowanych terrorystów jak Breivik, różnorakich dziwolągów wietrzących wszędzie masońsko-żydowskie spiski. Z takimi ludźmi nie zbuduje się niczego trwałego w Europie. Nie da się wnosić społeczno-politycznego gmachu na uczuciu ciągłego resentymentu, nienawiści, gniewu, świadomości powszechnego spisku i zagrożenia. Oni owszem nadają się na wojnę, ale nie do mozolnej pracy na rzecz wspólnego dobra.\nW Niemczech nadzieją napawa pojawianie się ruchów jak PEGIDA, o konserwatywnym reakcyjnym, zarazem europejskim wydźwięku, akcentującym wspólne Zachodnie wartości. Jednak PEGIDA ogranicza się tylko do Niemiec, gdzie (na szczęście) trwa silny kompleks II wojny światowej oraz zbiorowe, wpajane od małego poczucie winy za los zniszczonej Europy. Dzięki temu Niemcy wolą podkreślać zachodnioeuropejskość, aniżeli germańskość swojej ojczyzny i póki co rozpływają się w idei zjednoczonego kontynentu.\nTrudno znaleźć gdziekolwiek europejski ruch integracyjny, czy jakieś zalążki spoza kręgu liberalno-lewicowej polityki. We Francji jedyną liczącą się siłą reakcyjną jest Front Narodowy, oczywiście nacjonalistyczny, eurosceptyczny i zapatrzony w Rosję (nic dziwnego ze prawdopodobnie „napędzany” przez Kreml, podobnie jak z naszym KNP). Wielka Brytania na gruncie konserwatywnym nie tylko nie jest zainteresowana integracją, ale chciałaby czasem nawet opuszczenia struktur, lub zupełnego rozkładu Unii Europejskiej. W Holandii, w Szwecji, w Finlandii obserwujemy bardzo podobne tendencje. To znaczy: poza Mainstream'em i lewakami nikt nie chce zjednoczonej Europy. Na prawicy pozostaje eurosceptyczny nacjonalizm oraz rosnący w siłę Islam, jako oddzielny prąd. Mniejszych sił jak: monarchistów i zwolenników ancien régime nie liczę, bo obecnie głoszą tylko polityczny sentyment i proponują jedynie teoretyczny model politycznej rzeczywistości.\nW 1683 roku Jan III Sobieski uratował Austrię i południową Europę. A 90 lat później już byliśmy po pierwszym, m.in. austriackim rozbiorze. Polski król dobił wojowniczy islam, papież mu podziękował, namalowali nawet obraz, były uroczystości, napisano parę wierszy i kilka wielkich słów, a niedługo obok nas powstawały silne oświeceniowe państwa,\nz coraz wyraźniejszą tożsamością narodową: niemieccy Prusacy, niemieccy Austriacy, wschodniosłowiańscy "prawowierni" Rosjanie… Wszyscy nasi kaci. Chrześcijańska Europa podziwiała ich rozbiorowe posunięcie. Świątobliwy papież gratulował carycy, a filozofowie jak Voltaire bili brawo i piali z zachwytu nad kunsztem politycznym pruskiego władcy Fryderyka Wielkiego - jego "wspaniałomyślnością" pomysłu podziału Polski. Jedynie islamska Turcja protestowała przeciw rozbiorom oraz nieustannie i symbolicznie, na dworze sułtana, wspominała o pośle z Lechistanu, który nie przybył...\nTu leży ryzyko dla Polski. Jeśli na potencjalnej wojnie naturalnie i w sposób oczywisty skonałaby liberalna lewica, a islam byłby pokonany, Polska paradoksalnie też mogłaby przegrać. Wystarczy, że zamiast koncepcji uniwersalnej zjednoczonej Europy, zwyciężyłyby nacjonalizmy europejskie a otrzymalibyśmy powtórkę z historii. Rosja ogarnięta ideą wielkoruską właśnie pokazuje na czym ona polega. Natomiast Niemcy jeszcze rozpływają się w zachodnioeuropejskiej integracji. Koniecznym jest zatem podtrzymanie tego trendu u naszego zachodniego sąsiada i wspieranie się w ograniczaniu nacjonalizmów, budowaniu uniwersalnej europejskiej prawicy - bez uprzedzeń rasizmu, ksenofobii - opartej o łaciński duch idei. Jest to zadanie tak ciężkie, że wydaje się czasami utopijne.


Skąd ta bakteria?\nZbigniew Juśkiewicz 2016-12-05 13:25:41 liczba odsłon: 3385\nZ ostatnich badań Sanepidu wynika, że jakość wody w wodociągu na terenie gminy Domanice zdecydowanie się poprawiła.\nBakterii E.coli nie stwierdzono już międzuy innymi w poidełkach zamontowanych w placówkach oświatowych . Ciągle występowały one natomiast w próbce pobranej w hydrofonii. Były to jednak ilości symboliczne. Przy normie "0" stwierdzono 3 bakterie.\nSnaepid zapewnia, że ciągle będzie nadzorował sytuację i pobierał kolejne próbki aż do czasu całkowitego wyeliminowania bakterii.\nWięćej w papierowym wydaniu "TS".


Wizz Air powiększa swoją flotę w Polsce. Lada dzień nowe połączenia - Hotele\nWizz Air powiększa swoją flotę w Polsce. Lada dzień nowe połączenia\nDodano: 09 mar 2017 16:59\n- Powiększenie naszej katowickiej bazy o szósty samolot (180-miejscowy Airbus A320 - PAP) odpowiada inwestycji wartej blisko 100 mln USD. Bezpośrednio w linii stworzyliśmy dzięki temu 36 miejsc pracy - poinformował podczas czwartkowej konferencji prasowej w Katowice Airport szef komunikacji linii Wizz Air Gabor Vasarhelyi.\nŁącznie przewoźnik zatrudnia obecnie w Katowicach ponad 200 pracowników, a we wszystkich sześciu polskich bazach (oprócz Katowic to także Warszawa, Gdańsk, Wrocław, Poznań i Lublin) ponad 800. W Polsce samoloty tej linii obsługują też trasy ze Szczecina i Olsztyna.\nW czerwcu, gdy będą uruchomione nowe połączenia m.in. z Warszawy oraz połączenie do Splitu z Katowic, przewoźnik będzie oferował z Polski 149 tras do 27 krajów.\nW najbliższych dniach Wizz Air uruchomi cztery nowe połączenia z Katowice Airport: 10 marca na Maltę i do islandzkiego Rejkiawik, 11 marca do Katanii na Sycylii, a dzień później do portugalskiej Lizbony. W czwartek ogłoszono również nowe połączenie z lotniska w Pyrzowicach do chorwackiego Splitu, które zostanie uruchomione 18 czerwca.\nLinia Wizz Air to główny przewoźnik operujący na lotnisku w Pyrzowicach - w ubiegłym roku z i na podkatowickie lotnisko linia przewiozła ponad 1,6 mln pasażerów - to prawie połowa całego ruchu w Katowice Airport. W tym roku na trasach z Katowic Wizz Air oferuje w sumie 2,1 mln miejsc (13 proc. więcej niż w roku 2016) na 37 trasach do 18 krajów.\nCzłonek zarządu zarządzającego podkatowickim lotniskiem Górnośląskiego Towarzystwa Lotniczego Leszek Budka ocenił, że w 2017 r. port powinien odprawić rekordową liczbę ponad 3,6 mln pasażerów (wobec ponad 3,2 mln osób w ubiegłym roku), z czego ok. 1,8-1,9 mln podróżnych będą stanowić pasażerowie linii Wizz Air. Lotnisko spodziewa się w tym roku wzrostu liczby odprawianych podróżnych o ponad 10 proc. - m.in. dzięki nowym połączeniom Wizz Aira.\nWizz Air jest największym niskokosztowym przewoźnikiem lotniczym w Europie Środkowo-Wschodniej. W ubiegłym roku z jego usług skorzystało prawie 23 mln pasażerów, w tym ok. 7 mln na trasach z i do Polski - w tym roku na polskich trasach będzie dostępnych w sumie ok. 9 mln miejsc - o 13 proc. więcej niż przed rokiem.\nWizz Air ALERT | RSS hotele inwestycje ALERT | RSS Katowice Airport ALERT | RSS


Kupno Bitcoin Paypal Polska - Nr 1 portal kryptowalutowy\nKupno Bitcoin Paypal Polska\nWealthy Affiliate to sieć ponad stu tysięcy członków na całym świecie. Wszyscy członkowie mają pewne wspólne cele i zadania, jeśli chodzi o osiągnięcie sukcesu finansowego. Jednym z tych celów jest dowiedzieć się, Kupno Bitcoin Paypal jak kapitalizować na tym rynku, tak, że mogą one uczestniczyć w rozwoju tej branży. Jest to doskonały sposób na zaangażowanie się w świat marketingu afiliacyjnego.\nJednym ze sposobów, w jaki firma może korzystać z tej platformy jest promowanie produktów w kraju. To nie będzie trudne dla kogoś w tym kraju, aby skorzystać z możliwości promocyjnych, które są oferowane przez stronę. W rzeczywistości, wiele Kupno Bitcoin Paypal firm ma siedzibę w tym kraju. Firmy te mogą wykorzystać platformę Growcamp do promowania swojej działalności i ułatwić ludziom zakup ich towarów.\nWzrost bitcoins w Polsce jest również ze względu na fakt, że istnieje duży potencjał wzrostu w biznesie. Dostęp do polskiego rynku jest możliwy przy użyciu karty debetowej lub nawet zwykłego konta bankowego. Nie ma również potrzeby korzystania z jakichkolwiek funduszy amerykańskich podczas konwersji walut. Bitcoins jest również popularny ze względu na wysoki poziom bezpieczeństwa, który jest związany z wymianą.Dowiedz się więcej i przeczytaj następny artykuł: Gdzie mogę kupić Bitcoin Ethereum Odef.\nKup Bitcon na stałe Polska\nNagroda Ethereum2021 Polska


REGULAMIN - DREAMCRAFT\nRegulamin sklepu Dreamcraft.pl :\nWłaścicielem sklepu internetowego dreamcarft.pl jest firma:\nDreamcraft Monika Wołoszyn\nul Główna 25 55-220 Miłocice Małe\nAdres do korespondencji – jw.\nNr rachunku bankowego: 93 1090 2428 0000 0001 0662 3880\nSklep internetowy Dreamcraft.pl świadczy usługi polegające na sprzedaży towarów za pośrednictwem sieci internet przy wykorzystaniu serwisu dreamcraft.pl.\nKorzystanie ze sklepu Dreamcraft.pl oznacza akceptację niniejszego regulaminu.\nDane Klientów sklepu będą wykorzystywane tylko do realizacji zamówień i prowadzenia statystyk sprzedaży.\nNie będą one udostępniane żadnym firmom ani osobom trzecim.\nBędą przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp osobom niepowołanym,\nzgodnie z „Ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych”, Dz.U. nr 133 poz. 883.\nRegulamin sklepu internetowego Dreamcraft.pl stanowi regulamin świadczenia usług drogą elektroniczną w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144 poz. 1204 z późn. zm.) przez Dreamcraft Monika Wołoszyn\nW celu Korespondencji elektronicznej ze sklepem internetowym Dreamcraft.pl należy korzystać adresu e-mail: sklep@dreamcraft.pl lub kontakt@dreamcraft.pl\nW zakresie nieuregulowanym w niniejszym Regulaminie zastosowanie znajdują powszechnie obowiązujące przepisy prawa polskiego, w tym w szczególności przepisy kodeksu cywilnego, ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny oraz ustawy o ochronie danych osobowych.\nProces realizacji zamówienia zaczyna się od prawidłowego wypełnienia formularza zamówienia i przesłania go na adres e-mail.\nW formularzu zamówienia klient powinien określić:\na) rodzaj i ilość zamawianego towaru,\nb) dane Klienta niezbędne do realizacji zamówienia: pełne dane adresowe i kontaktowe (numer telefonu, adres e-mail)\nc) forma płatności,\nd) sposób dostarczenia towaru.\nKlient przesyłając zamówienie oświadcza, iż zapoznał się z treścią Regulaminu sklepu internetowego Dreamcraft.pl oraz akceptuje jego postanowienia.\nPo otrzymaniu przez sklep internetowy Dreamcraft.pl formularza zamówienia, do klienta wysyłamy e-mail z informacją o statusie realizacji lub z prośbą o potwierdzenie zamówienia.\nW szczególnych przypadkach zamówienia mogą być składane poprzez fax lub e-mail, podany w serwisie internetowym Dreamcraft.pl .\nIII. Korzystanie z koszyka\nPrzy każdym produkcie znajduje się pole „dodaj do koszyka” (ikonka koszyk). Należy kliknąć na to pole, aby dany produkt znalazł się w koszyku z zakupami. Zawartość koszyka można zobaczyć za każdym razem, gdy wkłada się do niego kolejny produkt lub po kliknięciu na „Twój koszyk”. Dzięki temu można kontrolować swoje zakupy. W każdej chwili można zmienić ilość zamawianych produktów lub zrezygnować z nich całkowicie. Aby zrealizować swoje zamówienie, wystarczy kliknąć na „zamówienie”. Jeszcze wtedy możliwa jest rezygnacja z zakupów lub dokonanie zmian w zamówieniu. Po kliknięciu na „prześlij dane” nie ma już możliwości jego zmiany. W ciągu kilku minut Kupujący otrzyma e-mail z listą zakupionych towarów. UWAGA! Jeżeli w otrzymanym e-mailu znajduje się jakikolwiek błąd związany z ilością zamawianego towaru bądź danymi adresowymi prosimy o niezwłoczną informację pod adres sklep@dreamcraft.pl (podając numer zamówienia w tytule wiadomości).\nIV. Realizacja zamówienia\nPo złożeniu zamówienia w sklepie Dreamcraft.pl wysyłamy do Państwa e-mail z numerem naszego rachunku bankowego.\nW tytule przelewu należy wpisać nr zamówienia złożonego w sklepie.\nSklep internetowy Dreamcraft.pl zastrzega sobie prawo do weryfikacji poprawności oraz prawdziwości złożonego zamówienia poprzez kontakt telefoniczny z Klientem, który odbywał się będzie tylko w dni robocze, w godzinach 8-15.\nW przypadku braku możliwości realizacji złożonego zamówienia, Klient jest o tym informowany niezwłocznie wiadomością e-mail, jednak nie później niż w ciągu 2 dni roboczych. W takiej sytuacji sklep internetowy Dreamcraft.pl zwolniony jest z obowiązku realizacji zamówienia.\nWysyłka towaru zamówionego przez Klienta następuje po otrzymaniu przez sklep internetowy Dreamcraft.pl informacji o dokonaniu płatności za niniejszy towar, w terminie podanym przy opisie produktu.\nSklep internetowy Dreamcraft.pl zastrzega sobie prawo do nie zrealizowania zamówienia w przypadku:\na) nieprawidłowego wypełnienia formularza zamówienia,\nb) podejrzenia, że zawarte w formularzu zamówienia informacje są nieprawdziwe,\nc) braku możliwości kontaktu z Klientem\nd) niedostępności zamówionego przez Klienta towaru.\nWiększość zamówień realizujemy w terminie od 3 do 10 dni roboczych od momentu zaksięgowania przelewu.\nZastrzegamy sobie prawo do wydłużenia terminu realizacji.\nJeżeli sprowadzenie zamówionych przez kupującego towarów zajmie nam więcej czasu, poinformujemy o dłuższym terminie realizacji zamówienia. Maksymalny termin realizacji zamówienia może wynieść 14 dni roboczych.\nW sytuacji gdy w grupie zamówionych towarów zawiera się taki, którego obecnie nie ma na magazynie, sprzedawca zobowiązuje się do poinformowania Kupującego o tym fakcie i ustalenia z nim rozwiązania celem finalizacji transakcji.\nW każdym przypadku, gdy sklep internetowy Dreamcraft.pl nie realizuje zamówienia, a otrzymał płatność związaną z tym zamówieniem, zobowiązany jest do zwrotu takiej płatności w terminie 7 dni roboczych od powzięcia decyzji o niezrealizowaniu zamówienia.\nV. Ceny i warunki zapłaty\nCeny towarów w sklepie internetowym Dreamcraft.pl podawane są w złotych polskich.\nCeny towarów nie zawierają kosztów dostawy, i kosztów opakowania, które znajdują się w każdym formularzu zamówienia.\nSklep internetowy Dreamcraft.pl zastrzega sobie prawo do zmiany cen towarów (za wyjątkiem zamówień będących w trakcie realizacji) oraz cen przesyłek, aktualizacji oferty oraz organizowania akcji promocyjnych.\nDowodem zakupu towaru jest rachunek. Na życzenie Klienta wystawiamy fakturę bez VAT. Chęć otrzymania faktury bez VAT za zamówiony towar należy zaznaczyć w formularzu zamówienia, podając dane do wystawienia takiej faktury. Rachunek lub faktura bez VAT dostarczane są do Klienta wraz z zamówionym towarem .\nnr konta: 93 1090 2428 0000 0001 0662 3880\nul. Główna 25\n55-220 Miłocice Małe\nGotówka, w przypadku odbioru osobistego.\nSklep internetowy Dreamcraft.pl nie ponosi kosztów, jakie Klient jest zobowiązany zapłacić na rzecz podmiotów trzecich, obsługujących daną formę płatności, w szczególności:\na) opłat bankowych za dokonanie przelewu\nb) opłat pocztowych za dokonanie przekazu pieniężnego.\nTowary zamówione w sklepie internetowym Dreamcraft.pl są dostarczane do klienta za pośrednictwem firmy kurierskiej pod adres wskazany w formularzu zamówień. Termin dostawy zamówionych towarów wynosi od 5 do 14 dni roboczych od momentu potwierdzenia zamówienia, o ile podczas potwierdzenia zamówienia nie nastąpią inne ustalenia odnośnie terminu dostawy pomiędzy Dreamcraft.pl a Kupującym.\nW przypadku wysyłki zagranicznej koszty wysyłki są ustalane indywidualnie w zależności od kraju docelowego oraz wielkości paczki. Po złożeniu zamówienia klient zostanie powiadomiony o kosztach transportu drogą telefoniczną lub przez e-mail. Wysyłki zagraniczne realizujemy tylko przy przedpłacie na konto.\nZamówione przez Klienta towary mogą zostać dostarczone poprzez:\na) przesyłkę kurierską w ramach przedpłaty\nCena dostawy w każdym przypadku wskazana jest w formularzu zamówienia i uwzględniona jest w całkowitej kwocie zamówienia.\nSklep internetowy Dreamcraft.pl zastrzega sobie prawo realizacji zamówienia wyłącznie poprzez wskazaną przez siebie formę dostawy.\nOpłata związana z dostarczeniem towaru do Klienta będzie osobną pozycją na rachunku lub fakturze bez VAT, wystawionej przez sklep internetowy Dreamcraft.pl\nMożliwy jest odbiór osobisty niektórych asortymentów towaru w siedzibie firmy Dreamcraft Monika Wołoszyn po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.\nW momencie odbioru przesyłki Klient ma prawo i powinien sprawdzić jej zawartość w obecności kuriera. Jeżeli przesyłka nie zawiera produktu wskazanego w zamówieniu lub jest on uszkodzony, Klient ma prawo nie przyjmować przesyłki oraz powinien sporządzić wraz z kurierem protokół szkody. O sytuacji tej należy również poinformować sklep internetowy Dreamcraft.pl telefonicznie lub wysyłając e-mail na adres sklep@dreamcraft.pl. Sprawdzenie przesyłki przy odbiorze jest niezbędnym warunkiem uwzględnienia ewentualnych roszczeń Klienta z tytułu uszkodzenia towaru. Niezbędne są również zdjęcia przedstawiające uszkodzenie produktu. Po doręczeniu przesyłki wszelkie ryzyka związane z uszkodzeniem lub utratą przesyłki przechodzą na Klienta.\nW przypadku otrzymania przez sklep internetowy Dreamcraft.pl zwrotu nieodebranej w terminie przez Klienta przesyłki z opłaconym już zamówieniem, kosztami przesyłki zwrotnej do sklepu internetowego Dreamcraft.pl oraz ponownej przesyłki do Klienta, zostaje obciążona osoba składająca zamówienie (Klient).\nVIII. Reklamacje i zwroty zakupionych towarów\nEwentualne uszkodzenia powstałe podczas dostawy należy niezwłocznie zgłosić pracownikowi firmy kurierskiej oraz powiadomić o tym fakcie sklep internetowy Dreamcraft.pl\nWarunkiem rozpatrzenia reklamacji jest spisanie w obecności pracownika firmy dostarczającej przesyłkę, protokołu reklamacji, który jest podstawą do uruchomienia procedury reklamacyjnej – procedurę tę w imieniu Kupującego przeprowadzi Sprzedający, efektem czego Kupujący otrzyma w jak najkrótszym czasie towar zgodny z zamówieniem. Do odsyłanego towaru należy dołączyć kopie faktury bez VAT lub rachunku.\nReklamacje rozpatrywane są najpóźniej w ciągu 14 dni od daty otrzymania przez Sprzedającego przesyłki z reklamowanym towarem.\nPo pozytywnym rozpatrzeniu zgłoszonej reklamacji, produkt nią objęty zostanie wymieniony na inny, wolny od wad. Jeśli będzie to niemożliwe (na przykład z powodu wyczerpania zapasów tego produktu), sklep zwróci nabywcy równowartość ceny produktu lub zaoferuje mu do wyboru inne, dostępne produkty.\nZgodnie z Ustawą z 2 marca 2000 roku „O ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny” Klient może zrezygnować z towaru zakupionego bez podania przyczyny w ciągu 14 dni od daty odebrania przesyłki – na podstawie ustawy z dnia 30 maja 2014 r.o prawach konsumenta (Dz.U.2017.683 t.j. z dnia 2017.03.30 ze zm.), składając jednocześnie stosowne oświadczenie na piśmie. W przypadku podjęcia decyzji o odstąpieniu od umowy, Klient powinien odesłać przesyłkę należycie zapakowaną na swój koszt.\nZwroty dopuszczalne są tylko w przypadku towaru nieużywanego (nie noszącego jakichkolwiek śladów używania) oraz oryginalnie zapakowanego, jeżeli towar występował w opakowaniu\nUwaga! zdjęcia mogą nie oddawać idealnie wyglądu produktu. Za drobne rozbieżności pomiędzy zdjęciami a wyglądem rzeczywistym sklep nie odpowiada i w/w różnice nie mogą być podstawą do reklamacji. Sklep internetowy Dreamcraft.pl nie odpowiada także za ewentualne różnice wynikające z indywidualnych ustawień komputera Klienta. Rozbieżności te nie mogą być przyczyną reklamacji, bądź zwrotu.\nPo otrzymaniu przesyłki przez sklep internetowy Dreamcraft.pl i sprawdzeniu czy towar nie jest uszkodzony, pieniądze zostaną zwrócone przelewem bankowym na konto wskazane przez Klienta.\nJeżeli okaże się, iż zwracany towar nosi ślady użytkowania, to zwrot nie zostanie przyjęty i towar zostanie odesłany do Klienta na jego koszt.\nLink do platformy internetowego systemu rozstrzygania sporów pomiędzy konsumentami i przedsiębiorcami na szczeblu unijnym (platforma ODR) – link\nAdres korespondencyjny na jaki konsument może odesłać zwrot pełnowartościowego lub reklamowanego towaru:\nLink do formularza odstąpienia od umowy – link\nIX. Koszty dostawy\nPrzesyłki realizujemy za pośrednictwem firmy kurierskiej. Koszt wysyłki jest uzależniony od ilości i ciężaru zamówionych produktów . Ceny podane są w formularzu zamówienia odpowiednie dla każdego z produktów.\nKlient nie ponosi kosztów wysyłki w przypadku:\nodbioru osobistego towaru w siedzibie firmy\nInformacje znajdujące się na stronach naszego sklepu nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Klient składając zamówienie za pomocą mechanizmów serwisu Dreamcraft.pl, składa ofertę kupna określonego towaru na warunkach podanych w opisie produktu oraz regulaminie.\nZespół naszego sklepu dokłada wszelkich starań, aby opisy i dane techniczne umieszczonych na aukcjach produktów były zgodne z rzeczywistością.\nSklep internetowy Dreamcraft.pl nie ponosi odpowiedzialności za nieprawidłowe wykonanie zobowiązań wynikających z umowy sprzedaży w sytuacjach wyjątkowych, na które sklep internetowy Dreamcraft.pl nie miał wpływu mimo zachowania należytej staranności. W takim przypadku realizacja zamówienia zostaje przedłużona o czas trwania w/w sytuacji.\nSądem właściwym dla rozpatrywania sporów wynikających z realizacją niniejszego Regulaminu jest sąd właściwy dla siedziby Dreamcraft.pl.\nRegulamin określa zasady zakupów na aukcjach naszego sklepu. Złożenie zamówienia jest równoznaczne ze zgodą na wszystkie postanowienia i informacje zawarte w regulaminie.\nDreamcraft.pl zastrzega sobie prawo do dokonywania zmian w poniższych warunkach oraz zmian cen. Zmiany te będą ważne od chwili umieszczenia ich na stronie.\nW sprawach nieuregulowanych niniejszym regulaminem obowiązują przepisy kodeksu cywilnego oraz ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny z dnia 31 marca 2000 r. (Dz.U. nr 22 poz.271)\nDLACZEGO TO ROBIMY…\nProdukty ręcznie robione są unikatowe, jedyne w swoim rodzaju. Tak naprawdę każdy produkt zawsze będzie różnił się szczegółami od pozostałych.\nCopyright © 2022 DREAMCRAFT\nPowered by DREAMCRAFT


Mateusz Kaszowski (Arka AMW II Gdynia)\n19-letni Mateusz Kaszowski gra w Gdyni od połowy 2017 roku. W zakończonych rozgrywkach wystąpił w 17 meczach drugiej ligi rzucając średnio 19,8 punktu. Dodatkowo miał 5,6 asysty, 2,8 zbiórki oraz 2 przechwyty na mecz. W niezwykle ważnych dla końcowej klasyfikaci spotkaniach rzucił m.in. 33 punkty w Pelplinie oraz 34 w meczu z KSK Noteć Inowrocław.\nZ 65 wykonywanych rzutów wolnych Mateusz Kaszowski trafił 61. Pod tym względem był najbardziej skutecznym zawodnikiem całej drugiej ligi.\n- Przyznanie tytułu MVP oraz miejsca w pierwszej piątce jest dla mnie szczególnym wyróżnieniem, ponieważ jest uwieńczeniem mojej pracy i wysiłku przez cały sezon. To nie tylko wyjątkowe wyróżnienie dla mnie - to uznanie dla całego zespołu, dla każdego zawodnika z Asseco, który razem ze mną ramię w ramię walczył o każdy punkt, każdą zbiórkę. To także nagroda dla całego sztabu trenerskiego, a w szczególności dla moich trenerów - Milosa Mitrovica oraz Mateusza Żołnierewicza za to, że mi zaufali, wierzyli we mnie i pokazali, jak wykorzystać własne umiejętności - wylicza Mateusz Kaszowski.\nMilos Mitrović (Arka AMW II Gdynia)\nArka AMW II wygrała 18 z 21 meczów. Niezwykle udana dla gdynian była zwłąszcza runda rewanżowa, w której zespół nie przegrał żadnego spotkania - 10 wygranych z rzędu.\n- Ogromna szkoda, że z powodu koronawirusa musieliśmy zakończyć sezon. W rundzie rewanżowej wygraliśmy kilka trudnych meczów, jak choćby konfrontacje w Pelplinie czy Inowrocławiu. Te zwycięstwa oraz sukces w młodzieżowych mistrzostwach Polski jeszcze mocniej motywował nas do ciężkiej pracy. Zespół bardzo chciał kontynuować te wyniki w dalszej części sezonu. Od kilku lat staraliśmy się, aby w drużynie rezerw grali tylko młodzi zawodnicy, najlepiej mocno związani z całą organizacją. W minionym sezonie grali u nas tylko młodzieżowcy i nie otrzymywaliśmy wsparcia z seniorskiej drużyny, dlatego dobre wyniki cieszą tym mocniej. Grę w Energa Basket Lidze z drugą ligą regularnie łączył tylko Grzegorz Kamiński, ale on od trzech lat jest częścią tego zespołu - mówi Milos Mitrović.\n- Bardzo cieszą mnie nagrody indywidualnych dla Mateusza Kaszowskiego i Grzegorza Kamińskiego. Obaj byli pierwszymi zawodnikami, których wspólnie z Mateuszem Żołnierewiczem zachęciliśmy do gry w Gdyni. Mateusz przyszedł do nas jako dwójka, a poczynił ogromny postęp jako rozgrywający - tłumaczy najlepszy trener sezonu 2019/2020 grupy A drugiej ligi.\n- Podziękowania i słowa uznania należą się całemu sztabowi szkoleniowemu oraz wszystkim zawodnikom, z którymi miałem okazję pracować w zakończonym sezonie. Dziękuję Wam za dobrą pracę, energię i dążenie do tego, aby być lepszym każdego dnia - podsumowuje szkoleniowiec Arka AMW II Gdynia.\nPierwsza piątka sezonu 2019/2020:\nGrzegorz Kamiński (Arka AMW II Gdynia), Mateusz Kaszowski (Arka AMW II Gdynia), Szymon Zapała (SMS PZKosz Władysławowo), Karol Michałek (KSK Noteć Inowrocław), Jakub Nowak (MKS Sokół Międzychód)\nMateusz Kaszowski (Arka AMW II Gdynia) 9\nGrzegorz Kamiński (Arka AMW II Gdynia) 1\nFilip Stryjewski (Decka Pelplin) 1\nJakub Simon (MKS Sokół Międzychód) 1\nMilos Mitović (Arka AMW II Gdynia) 10\nBartłomiej Perzanowski (Politechnika Gdańska) 1\nBartosz Sarzało (Decka Pelplin) 1\nGrzegorz Kamiński (Arka AMW II Gdynia) 8\nMateusz Kaszowski (Arka AMW II Gdynia) 7\nSzymon Zapała (SMS PZKosz Władysławowo) 7\nKarol Michałek (KSK Noteć Inowrocław) 4\nJakub Nowak (MKS Sokół Międzychód ) 4\nFilip Stryjewski (Decka Pelplin) 3\nBartosz Muda (KSK Noteć Inowrocław) 3\nPaweł Pawłowski (Politechnika Gdańska) 3\nAleksander Filipiak (KSK Noteć Inowrocław) 2\nMikołaj Ratajczak (AZS UMK Toruń) 2\nPatryk Piszczatowski (Politechnika Gdańska) 2\nMaciej Adamkiewicz (MKKS Żak Koszalin) 2\nAdrian Sobkowiak (SMS PZKosz Władysławowo) 1\nJarosław Kalinowski (MKS Sokół Międzychód) 1\nDaniel Ziółkowski (Trefl II Sopot) 1\nBłażej Kulikowski (Trefl II Sopot) 1\nMateusz Marciniak (KSK Noteć Inowrocław) 1\nMichał Krasuski (Enea UTP Astoria Bydgoszcz) 1\nSebastian Rompa (Trefl II Sopot) 1\nSzymon Sobiech (Biofarm Basket II Poznań) 1\nMichał Szydłowski (Sklep Polski MKK Gniezno) 1


PKP wybrała firmę, która przebuduje stołeczny Dworzec Wschodni - Money.pl\nStrona głównaPKP wybrała firmę, która przebuduje stołeczny Dworzec Wschodni\nPKP wybrała firmę, która przebuduje stołeczny Dworzec Wschodni\nFirma Strabag przebuduje warszawski Dworzec Wschodni - poinformował w środę\nrzecznik PKP SA Michał Wrzosek. Remont będzie kosztował ok. 31 mln zł. Prace mają się zakończyć na\nprzełomie 2011 i 2012.\nFirma Strabag przebuduje warszawski Dworzec Wschodni - poinformował w środę rzecznik PKP SA Michał Wrzosek. Remont będzie kosztował ok. 31 mln zł. Prace mają się zakończyć na przełomie 2011 i 2012.\nPKP SA w najbliższych kilkunastu dniach ma podpisać umowę z wykonawcą. Prace budowlane na dworcu mają rozpocząć się w III kwartale tego roku. W trakcie prac poszczególne części dworca będą czasowo wyłączane z użytkowania. Inwestycja jest finansowana z budżetu państwa oraz środków własnych PKP.\nGruntownie przebudowany ma zostać terminal dworca i jego otoczenie od strony ulicy Kijowskiej. Dworzec będzie miał nowy system informacji dla pasażerów, poczekalnie, klimatyzację, oświetlenie, kasy i parking oraz pętlę autobusową.\nWe wschodnim skrzydle dworca mają być zlokalizowane punkty gastronomiczne, a w zachodnim - pomieszczenia przeznaczone na funkcje usługowe. Na poziomie antresoli zaprojektowane zostało centrum obsługi klienta VIP i powierzchnie biurowe. Obiekt będzie w pełni dostosowany dla potrzeb osób niepełnosprawnych.\nZmodernizowana zostanie również część dworca dla pociągów podmiejskich od strony ul. Lubelskiej.\nProjekt przebudowy dworca wykonywała na zlecenie PKP SA pracownia architektoniczna AiB, która zrealizowała m.in. projekty stacji metra: Ratusz i Marymont w Warszawie.(PAP)\naop/ pad/ mow/


Porcjowacz do ciasta w Tchibo\nProdukty tydzień roku22 2015\nPorcjowacz do ciasta\nŁatwe dozowanie Porcjowacz do ciasta doskonały do ciasta na wypieki, gofry, naleśniki albo na marmoladę. Zapewnia czyste i dokładne porcjowanie ciasta. Łatwe dozowanie poprzez naciśnięcie uchwytu. Praktyczne detale Porcjowacz do ciasta posiada niezwykle praktyczne detale. Z podziałką do łatwego odmierzania ilości ciasta. Dno z antypoślizgową silikonową obręczą dla stabilnego odstawienia. Wysokiej jakości materiał Porcjowacz do ciasta wykonany jest z wysokogatunkowego tworzywa sztucznego stylizowanego na szkło. Materiał odporny na działanie temperatur do +90°C i nadaje się do mycia w zmywarce.\nOstatnio w ofercie: tydzień roku22/2015 Przygotowane z miłością


Moja przygoda z „Forum Akademickim” | FA 12/2011 | Forum Akademickie - portal środowiska akademickiego i naukowego\nChcąc się dowiedzieć, jak się z nami współpracowało, które działy FA są chętniej czytane, w jakim stopniu czasopismo spełnia swoje zadania i za co jest cenione, zwróciliśmy się do naszych dawnych i obecnych Autorów z prośbą o krótką, możliwie osobistą wypowiedź pod hasłem\nMiesięcznik „Forum Akademickie” wszedł w trzecie dziesięciolecie swego istnienia. Działając początkowo, w latach 1991–94, pod nazwą „Przegląd Akademicki”, czasopismo towarzyszyło przemianom zachodzącym w szkolnictwie wyższym w III RP od początku. Pojawiło się dzięki inicjatywie Ministerstwa Edukacji Narodowej, które wówczas było „właściwe ds. szkolnictwa wyższego”, zmierzającej do stworzenia warunków umożliwiających powstanie niezależnego specjalistycznego miesięcznika poświęconego problematyce szkolnictwa wyższego i nauki. W świetle późniejszych doświadczeń, godna szczególnego podkreślenia i najwyższego uznania jest ta intencja ówczesnego Ministra, prowadząca do pojawienia się czasopisma, o którym z góry zakładano, że będzie bywać krytyczne wobec polityki rządu. I rzeczywiście, odnotować trzeba, że zespół redakcyjny „Forum Akademickiego” temu etosowi założycielskiemu przez ostatnie dwadzieścia lat pozostawał wierny. Nie zmieniały tego nawet najtrudniejsze problemy natury ekonomicznej, z którymi niejeden raz w swej historii pismo zmuszone było się mierzyć, zawsze wychodząc zwycięsko z tych prób. Decydującą rolę odgrywało tu poparcie uczelni i konferencji rektorów. Istotną rolę wspierającą „Forum” odgrywała zwłaszcza Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich po jej utworzeniu w 1997 r.\nRektorzy najbardziej ambitnych uczelni, podlegających w latach 90. istotnym przemianom i realizujących śmiałe projekty rozwojowe, szybko dostrzegli w miesięczniku swego ważnego sprzymierzeńca. To na łamach „Forum” publikowano bardzo wiele informacji o krajowym i międzynarodowym kontekście procesu reform na uczelniach. W wywiadach i artykułach wskazywano na przykłady i wcześniejsze doświadczenia, na źródła sukcesów i porażek, na zagrożenia i szanse. Informacje te sprzyjały kształtowaniu motywacji w środowisku akademickim do trudnych, ale niezbędnych przemian w uczelniach.\n„Forum Akademickie” rozwijało się, poszerzając zakres prezentowanych informacji, wzbogacając swoją szatę graficzną, zwiększając swoją objętość. Łamy czasopisma pozostawały otwarte dla nowych autorów reprezentujących zróżnicowane punkty widzenia. Wywiady przeprowadzano z najwyższymi przedstawicielami Ministerstwa, ale i z krytykami prowadzonej przez nie polityki. Rozmówcami „Forum” były osoby pełniące ważne funkcje w szkolnictwie wyższym, a w tym Przewodniczący konferencji rektorów umocowanych w ustawie: KRASP (KRePSZ) i KRZaSP oraz Przewodniczący Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego i Państwowej Komisji Akredytacyjnej. Głosy rektorów pojawiające się na łamach pisma były często rozwijane i uzupełniane poprzez odwoływanie się do przebiegu obrad i stanowisk konferencji rektorów różnych typów uczelni, w tym KRUP i KRPUT. „Forum” informowało o działaniach Fundacji na rzecz Nauki Polskiej i jej nowych projektach, a także Fundacji Rektorów Polskich i jej najważniejszych inicjatywach, a w tym o Szkołach organizowanych w Programie stałych przedsięwzięć na rzecz doskonalenia kadr kierowniczych w szkolnictwie wyższym. Miesięcznik zaoferował wybranym instytucjom przedstawicielskim, działającym w szkolnictwie wyższym, stałe rubryki, co stworzyło możliwość relacjonowania ich działania w społeczności akademickiej. Miesięcznik często prezentował sylwetki i poglądy wybitnych uczonych oraz znaczących przedstawicieli uczelni, którzy wnosili szczególnie duży wkład w rozwój nauki i szkolnictwo wyższego. Pojawiały się także spory i polemiki, niekiedy w wyrazistej postaci. Z uznaniem przyjmowano artykuły o charakterze naukometrycznym, analizy mechanizmów ewaluacyjnych, typologicznych i klasyfikacyjnych, dyskusje w sprawach kryteriów rankingowych itd.\nWażnym dla środowiska, ale i dla redakcji „Forum”, stała się aktywność miesięcznika na rzecz piętnowania przypadków naruszania zasad etycznych w nauce, a w tym zwłaszcza przypadków zasady poszanowania autorstwa (plagiatów). Bardzo pomocne dla wielu czytelników stało się ogłaszanie wchodzących w życie aktów prawnych, dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Relacjonowanie ważnych wydarzeń bieżących w polskich uczelniach wzbogaca ten niepełny przecież obraz dokonań „Forum Akademickiego”. Dobrze, że zostały one docenione. I to zarówno przez środowisko, jak i przez Ministerstwo, które pomogło w ustabilizowaniu działania pisma, podobnie jak wcześniej uczynili to rektorzy uczelni prenumerujących „Forum”, czasem w znacznej liczbie egzemplarzy.\nOd 10 lat „Forum Akademickie” ma swoją Radę Programową. Jest oczywiste, że jej zadaniem nie jest ingerowanie w bieżące redagowanie miesięcznika. Przeciwnie, Rada stoi na straży, aby nikt nie próbował tego czynić. Istnieje jako organ o charakterze odwodowym, gotowy do działania w przypadkach, gdyby pojawiły się presje stanowiące zamach na niezależność pisma. Nigdy dotąd to się nie stało. Ale Rada Programowa będzie gotowa bronić niezależności i jakości pisma, troszcząc się o jego rozwój zawsze wtedy, gdy bieżące uwarunkowania jego działania, zasygnalizowane przez redakcję, będą tego wymagać. Tak będzie i w przyszłości. W ten sposób odczytujemy przesłanie współtwórcy pozycji pisma, wieloletniego Redaktora Naczelnego, Andrzeja Świcia, jakie, odchodząc przedwcześnie, pozostawił swoim współpracownikom.\nZnaczenie szkolnictwa wyższego i nauki dla rozwoju naszego kraju – bez względu na to, czy dostrzegają to wszyscy politycy – będzie rosło. Niech w ślad za tym rośnie także pozycja i ranga „Forum Akademickiego”.\nProf. dr hab. Jerzy Woźnicki, przewodniczący Rady Programowej „Forum Akademickiego”, prezes Fundacji Rektorów Polskich.\nMoja przygoda z „Forum Akademickim” zaczęła się z początkiem lat dziewięćdziesiątych, gdy zostałem wybrany do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, a następnie zostałem jej przewodniczącym. Stosunkowo szybko zorientowałem się, że jednym z poważnych problemów Rady jest kwestia komunikacji ze środowiskiem, które nas wybrało. Trochę trwało, zanim wpadłem na pomysł, aby pisać comiesięcznie „Notatki przewodniczącego”, które zawierały informacje o naszych działaniach, a także moje osobiste komentarze, wyjaśniające „o co chodzi”. Nie jest bowiem łatwo człowiekowi, który nie śledzi z dnia na dzień prac resortu, nie czyta uchwał i zarządzeń spływających do uczelni (czyli jest po prostu normalny) zorientować się, w jakim kierunku ta machina się posuwa i kiedy może nie zwracać na nią uwagi, a kiedy winien zacząć się niepokoić. Nie ulega też wątpliwości, że Rada Główna ma – przynajmniej moralny – obowiązek utrzymywania kontaktu ze swoimi wyborcami.\nPisałem więc przez jakiś czas te moje elaboraty, które były rozprowadzane kanałami ministerialnymi do uczelni. I nagle – ku mojemu zdumieniu – „Forum” wyraziło chęć ich systematycznego publikowania. I tak trafiłem na łamy. Z satysfakcją konstatuję, że „za mną poszli inni” i w tej chwili „Forum” zamieszcza podobne wypracowania nie tylko kolejnych przewodniczących Rady Głównej, ale również innych Ważnych Osób. Ja na szczęście nie jestem już zobowiązany informować publiczności co robię i jakie mam zamiary, więc tylko czasem – gdy Redakcja sobie o mnie przypomni i wyśle mi jakieś pytanie – staram się, w miarę swoich możliwości, odpowiedzieć. Dzięki temu kilkakrotnie miałem okazję zawiadomić o swoim istnieniu.\nProf. dr hab. Andrzej Białas, fizyk, prezes Polskiej Akademii Umiejętności\nCzy słowo może zmienić świat?\n„Nagroda Nobla”, Einstein, modyfikacje genetyczne, czasem także pomyłki lub oszustwa w nauce. Lasery, bomba atomowa, „dziecko z probówki”. Tak naukę widzi większość ludzi. Media szukają niezwykłości, sensacji lub afery. Bo to się dobrze sprzeda. Nieważna jest rzeczywistość, ważne jest to, co pokażą media.\nA co dla ludzi myślących, czy lepiej zorientowanych?\nLaboratoria, pomiary, publikacje i sukcesy (lub porażki) naukowców. Ten świat wymaga niejednokrotnie wymiany poglądów, dyskusji, a czasem tylko wyrażenia wątpliwości. Bywa, że uczony musi wykrzyczeć problem, który boli. Tylko gdzie?\nPamiętam pierwsze spotkania z młodymi redaktorami „Forum Akademickiego”. Przyjąłem propozycję współpracy, wierząc, że trzeba dyskutować o sprawach naprawdę ważnych dla kraju. Pamiętam rozmowy o artykułach, szczególnie tych, które wywołały ostry sprzeciw niektórych naukowców. Bywało gorąco. Przechowuję w swoim archiwum liczne, stare numery pisma w oszczędnej szacie graficznej.\nStarałem się przekonać czytelników między innymi o tym, że upowszechnianie osiągnięć nauki jest ważne, że należy to robić w sposób nowoczesny, że warto myśleć o tych, którzy dają swoje grosze (z podatków) na naukę. Dziś wiele się zmieniło w tej materii. Nadal jednak uważam, że prezentacja najlepszych osiągnięć nie jest naszą silną stroną.\nZ przyjemnością obserwuję, jak moi koledzy, startując bardzo skromnie, stworzyli potężną firmę, która wywiera wpływ na środowisko naukowe, a czasem także na polityków. Mam nadzieję, że dzięki Internetowi mogą także trafić do myślących Polaków. Jak widać, słowa publikowane w „Forum Akademickim” mają naprawdę dużą moc.\nNajserdeczniej gratuluję jubileuszu i życzę wielu tysięcy zadowolonych czytelników.\nUwierzyć w czwartą władzę\n„Forum Akademickie” to jedyne ogólnopolskie czasopismo o ustalonej pozycji, umożliwiające nieskrępowaną wymianę poglądów w środowisku akademickim. Z punktu widzenia osoby, której nie jest wszystko jedno, w jaki sposób „ktoś inny zmienia świat za niego”, zaowocowało to możliwością swobodnej wypowiedzi w sprawach kluczowych dla rozwoju nauki w Polsce. To właśnie z wewnętrznej potrzeby służenia słusznej sprawie wziął się mój wyrażony w serii artykułów protest przeciw poglądom, głoszonym przez nieraz bardzo szacowne osoby po wprowadzeniu przez KBN w 1998 r. systemu oceny parametrycznej. „Twardy” system ewaluacji wyłącznie konkretnego dorobku instytucji, autorstwa prof. Andrzeja K. Wróblewskiego, stanowił bowiem wstrząs dla ludzi nauki przekonanych o tym, że ich osiągnięcia oceniać może tylko Bóg i historia. Pojawiające się wówczas na lamach FA głosy w obronie zagrożonego polskiego zaścianka pozbawione były przede wszystkim alternatywnych propozycji w stosunku do proponowanych rozwiązań opartych na metodach naukometrycznych. Wtedy to pojawiły się w obiegu publicznym lista filadelfijska i impact factor. Można się teraz zadumać nad niektórymi hiobowymi scenariuszami. Jakoś nie spełniły się przepowiednie przeciwników „dyktatu Filadelfii”, głoszących z żarliwością godną lepszej sprawy, że pochopnie powielając niesłuszne standardy zachodnie, zaprzepaszczono interes polskiej nauki i gospodarki.\nA przede wszystkim wieszczono krach polskiego czasopiśmiennictwa. I tu dochodzę do sytuacji po dekadzie od tamtych polemik, kiedy to są wprowadzane coraz precyzyjniejsze systemy oceny i termin „wskaźnik Hirscha” powoli traci swój egzotyczny urok. A polskie periodyki naukowe? To właśnie na temat ich niezłej kondycji, a nawet i rosnącego uznania w środowisku międzynarodowym pisałem niedawno (nr 7–8 z tego roku) z okazji nie do końca przemyślanego programu ministerialnego Index Plus. Bo właśnie najdalej idącym przejawem misji czwartej władzy jest patrzenie na ręce władzy i wytykanie jej błędów. A od tego FA nie stroni… Konstruktywna reakcja ministerstwa na tę krytykę (choć wciąż w formie publicznej deklaracji) potwierdza tylko prestiż, jakim cieszy się FA nawet w kręgach decydentów po dwudziestu latach służby interesom środowiska akademickiego.\nProf. dr hab. Grzegorz Racki, geolog, pracuje na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego i w Instytucie Paleobiologii PAN.\nBez „upiększania” rzeczywistości\nNie będę specjalnie oryginalny odpowiadając na pytanie, które rubryki czy działy są przeze mnie regularnie czytane. Mieszczę się bowiem pod tym względem w średniej statystycznej przedstawianej na stronie internetowej „FA”. Dopowiem jedynie, że jest to nie tylko „Archiwum nieuczciwości naukowej” i związane z nim „Polemiki”, ale także rubryka informacyjna „Nowi profesorowie” (miło jest tam od czasu do czasu znaleźć tych, którym się napisało pozytywną opinię w procedurze awansowej) oraz publicystyka zamieszczana w „Problemach nauki” – zwłaszcza wówczas, gdy nie dominuje w niej statystyka, lecz problematyka dotycząca tych kwestii, którymi żyje całe środowisko akademickie. Życzyłbym sobie i Redakcji, aby w tym dziale wypowiadali się częściej i odważniej nie tylko znani i uznani profesorowie, ale również mające swoje problemy i swoje przemyślenia osoby znajdujące się na początku drogi do naukowych sukcesów.\nCo natomiast czytam rzadko? Przede wszystkim są to pisane w celach promocyjnych prezentacje osiągnięć poszczególnych uczelni, wydziałów oraz jednostek organizacyjnych, o których istnieniu wiedzą nieliczni. Być może należałoby – wzorem innych pism – wyraźnie zaznaczać, że są to teksty promocyjne i pobierać opłaty za ich zamieszczanie. Rzadko również czytam prezentacje zamieszczane w dziale „Książki”. Warto podjąć działania zmierzające do podniesienia poziomu tych prezentacji. Czasami bowiem można dojść do wniosku, że ich autorzy jedynie przekartkowali prezentowane nowości wydawnicze. Jest to zresztą problem szerszy, dotyczący wielu innych pism, mających taki dział. Z reguły wypowiadają się w nim osoby dopiero zdobywające swoje naukowe kwalifikacje. Młodość ma oczywiście swoje prawa. Nie powinna ich jednak nadużywać, wystawiając np. noty (mniejsza o to, czy pozytywne, czy negatywne) tym autorom omawianych książek, którzy w nauce już sporo osiągnęli.\nTe w gruncie rzeczy drugorzędne niedoskonałości „FA” nie mogą oczywiście przysłonić faktu, że stanowiło ono i stanowi ważne forum dyskusyjne we wszystkich istotnych problemach dotyczących życia akademickiego niemal od początku polskiej transformacji ustrojowej, w tym transformacji polskiego szkolnictwa wyższego. Ktoś, kto kiedyś będzie pisał historię tej transformacji, znajdzie w nim zapewne niejedno świadectwo naszych rzeczywistych potrzeb, możliwości, niemożliwości i rozczarowań. Na jego łamach wypowiadali się bowiem i wypowiadają zarówno ci, którzy postrzegają te transformacje od góry, z pozycji ministerialnych decydentów, jak i ci, którzy je postrzegają od dołu, z pozycji zwyczajnych (lub nadzwyczajnych) profesorów, doktorów i magistrów. Uważam to za największe osiągnięcie „FA” w tych 20 latach jego istnienia.\nCzytelnikiem „Forum Akademickiego” zostałem wkrótce po powstaniu pisma. Mój pierwszy, niejako personalny kontakt miał natomiast miejsce 16 lat temu, w listopadzie 1995, czyli, patrząc z dzisiejszej perspektywy, „w latach wczesnej młodości czasopisma”. Wtedy ukazała się w „Forum Akademickim” recenzja mojej, wspólnej ze Zdzisławem Pogodą, książki Bezmiar matematycznej wyobraźni. Autor (pseudonim mer, do dziś zresztą nie wiem, kto to jest) zaczął od informacji, że w szkole matematyka budziła w nim uczucie buntu, jednak po naszą książkę sięgnął i „nie zawiodła go intuicja”. Książkę, opowiadającą m.in. o matematyce współczesnej, ocenił nad wyraz pozytywnie, a zakończył słowami: „Bezmiar matematycznej wyobraźni przywrócił mi nadzieję na to, że mogę jeszcze kiedyś odrobić część strat z dawno minionych lat szkolnych. To wiele”. Dla mnie z kolei owa recenzja znaczyła bardzo dużo – spośród wielu do dziś tę właśnie uważam za jedną z najmilszych i najcenniejszych.\nA potem moje kontakty z „Forum Akademickim” zaczęły się zacieśniać. Redakcja zaproponowała mi, bym wziął udział w ankiecie o popularyzacji nauki, co zrobiłem. Później od czasu do czasu coś do czasopisma pisałem, o rzeczach mniej lub bardziej związanych z matematyką – czasem na prośbę Redakcji, czasem zaś sam występowałem z inicjatywą jakiegoś tekstu, a Redakcja, o dziwo, akceptowała. Zdarzało mi się również sygnalizować pewne sprawy do kroniki, co też było zamieszczane. Kiedyś z kolei ja poprosiłem o pewne dane związane z niedostępnymi archiwalnymi numerami – i pomoc natychmiast otrzymałem.\nTak się złożyło, że przez 9 lat pełniłem funkcję wicedyrektora Instytutu Matematyki UJ ds. dydaktycznych. W tym okresie nie raz i nie dwa wprowadzano dogłębne reformy edukacyjne w szkolnictwie wyższym – czy to w organizacji studiów, czy w procesie rekrutacji na studia. Rada Instytutu Matematyki UJ podejmowała w sprawie planów tych reform uchwały, zazwyczaj jednomyślnie, i wysyłała je do rozmaitych Wysokich Władz. Bez żadnego odzewu. Raz jedynie Kancelaria Senatu potwierdziła, że pismo doszło i tyle. Jedną z najważniejszych uchwał wysłaliśmy do „Forum Akademickiego”. Opublikowano niemal natychmiast. Miło, że jest jeszcze ktoś, kto głosy nadchodzące „z dołu” środowiska akademickiego traktuje poważnie. Choć, niestety, niewiele to pomogło.\nDr Krzysztof Ciesielski, matematyk, Instytut Matematyki UJ\nWyrazy podziwu i uznania\nTak się złożyło, że w tym samym roku, obok „Forum Akademickiego”, XX-lecie obchodzi droga mi Wyższa Szkoła Biznesu – National–Louis University, gdyż od października 1991 r. rozpoczęła działalność Sądecko-Podhalańska Szkoła Biznesu (będąca wówczas dwuletnią szkołą pomaturalną), by w maju 1992 r. przekształcić się w WSB-NLU.\nNie jestem w stanie precyzyjnie napisać, w którym roku zacząłem regularnie czytać „FA”, zapewne to było najpóźniej w latach 1993–1995, ale mogę stwierdzić, że to jest jedyny miesięcznik, którego każdy numer przeglądam i w każdym znajduję artykuły czy wywiady, które trzeba przeczytać. FA to pismo, które każdy rektor czy polityk zajmujący się szkolnictwem wyższym i badaniami naukowymi musi co najmniej przejrzeć. Najbliżej współpracowałem z FA w latach, w których byłem przewodniczącym Konferencji Rektorów Uczelni Niepaństwowych, ale zamieszczałem w FA swoje teksty z własnej inicjatywy bądź pisane na zaproszenie redakcji. Naliczyłem 17 notatek pisanych jako przewodniczący KRUN oraz 7 artykułów problemowych odnalezionych w archiwum FA za lata 1998–2010.\nNajmocniej pamiętam moją polemikę z prof. Jerzym Woźnickim w sprawach związanych ze strategiami rozwoju szkolnictwa wyższego. Z uznaniem muszę stwierdzić, że sprawy naszych niepaństwowych uczelni były i są nadal obecne na łamach miesięcznika. FA jest przykładem pisma wydawanego przez ten sam zespół redaktorów przez bardzo długi czas. Wiem z własnych doświadczeń, co to oznacza zapewnić prowadzonej przez siebie instytucji długoterminową stabilność. Więc, drogi Panie Redaktorze Naczelny – Panie Andrzeju – wyrazy podziwu i uznania. Także za to, że daliście autonomiczną przestrzeń Panu Wrońskiemu tropiącemu plagiaty – może ta działalność choć niektórych powstrzyma przed próbami zawłaszczenia rezultatów cudzej pracy. Życzę Redakcji, żeby mogła (choć zapewne w zmienionym składzie osobowym) świętować kiedyś 50-lecie i 100-lecie pisma. Jesteście naszemu środowisku bardzo potrzebni.\nOd lat czekam z ciekawością na każdy nowy numer „Forum Akademickiego”. Moja przygoda z miesięcznikiem zaczęła się na dobre 18 lat temu, gdy jako nieopierzona redaktorka „Pryzmatu” zaczęłam zagłębiać się w tajniki świata, który nazywa się organizacją nauki. W rozwiązywaniu wielu problemów było mi pomocne „Forum”, które dostarczało użytecznych i solidnych informacji o środowisku, o działalności rad bardziej i mniej głównych, o kraspach, krputach itd. Obok zjazdów redakcji pism akademickich, które zaczęły się na jesieni 1993 roku (z okazji doktoratu honoris causa Wałęsy, Mitteranda i Weizsäckera na UG), była to moja główna ostoja.\nDo tego pismo wyróżniało się dobrym stylem, o który niełatwo w znanym mi środowisku inżynierów (choć nie popieram stosowanej w „FA” formy „w uczelni”!). Trudniej było mi pogodzić się ze świadomie ascetyczną pod względem ilustracyjnym szatą graficzną, choć wolę ją niż nadmiar obrazków. Ale czasem czuję potrzebę dołączenia do tekstu jakiegoś atrakcyjnego zdjęcia w kolorze.\nJeśli można posunąć się w marzeniach dalej, śni mi się jakaś mało sformalizowana, a samonapędzająca się dyskusja na szersze środowiskowe tematy. Prawda, jej brak wynika bardziej ze stanu ducha uczelni niż redakcji. Ale może kiedyś utworzą się jakieś stronnictwa spierające się np. o obecność studentów w składzie senatu, broniące habilitacji i zwalczające ją lub (o zgrozo!) dyskutujące z zasadą stałego etatu dla wszystkich profesorów zwyczajnych. Dotąd bowiem spory toczą się głównie na temat plagiatów. Rzecz prosta, wszyscy jesteśmy przeciw nim, ale w tym jedynym, naszym, konkretnym przypadku wolelibyśmy jednak zapomnieć o bolesnym problemie. Dlatego dobrze, że istnieje „Forum Akademickie”. Jeszcze lepiej, gdyby miało tak silną pozycję ekonomiczną, by mogło patrzeć z góry na wszelkich sponsorów i prenumeratorów.\nDr Maria Kisza, „Pryzmat” – pismo Politechniki Wrocławskiej\nPamiętam jak dziś, gdy w 2000 r. otrzymałem propozycję opublikowania artykułu w FA. Przyznam, że to było miłe uczucie, zwłaszcza że byłem wtedy pracownikiem uczelnianej administracji, często niesłusznie marginalizowanej na uczelniach. Przy okazji dziękuję Panu Dr. Janowi Kozłowskiemu za rekomendację, a Panu Redaktorowi Grzegorzowi Filipowi za to, że pozwolił mi uwierzyć, że mam coś ciekawego do powiedzenia o szkolnictwie wyższym, czego efektem było kilkanaście następnych artykułów. Od 2000 r. „Forum” przeszło długą drogę, ale nieodłącznie mi towarzyszy.\nW „Forum Akademickim” szczególnie interesujące są dla mnie opracowania poświęcone problematyce szkolnictwa wyższego i rodom uczonych. Brakuje mi natomiast opracowań polemicznych, co nie oznacza, że nie ma artykułów dyskusyjnych. Nielicznie pojawiające się polemiki stwarzają wrażenie, że środowisko jest bardziej zainteresowane artykułami o charakterze informacyjnym niż wymianą myśli o problemach współczesnych uczelni. Uważam, że to jest mylne przekonanie.\nRedakcji „Forum Akademickiego” życzę dalszych ciekawych publikacji i wytrwałości we wspieraniu ewolucji nauki i szkolnictwa wyższego w Polsce. W tym zakresie jest jeszcze bardzo wiele do zrobienia.\nDr Krzysztof Leja, Wydział Zarządzania i Ekonomii Politechniki Gdańskiej\nOstatnie zdanie wyjaśnia także mój stosunek do FA. Uważam, że naszemu środowisku (akademickiemu) takie pismo jest bardzo potrzebne, bo jest tak mało miejsc, w których można spokojnie i rzeczowo debatować o problemach nurtujących polskie wyższe uczelnie, i jest tak mało okazji, by wypowiedź humanisty mogła sąsiadować z opinią technika, a pogląd biologa mógł wspierać opinię filozofa lub polemizować ze zdaniem prawnika.\nNauka jest różnobarwna, więc gdybym miał projektować flagę dla „Forum Akademickiego”, to byłaby ona tęczowa – gdyby nie fakt, że tęczowa flaga stała się znakiem rozpoznawczym homoseksualistów :-). Tak więc moja opinia na temat miejsca i roli FA była i jest ustalona: to pismo jest środowiskom naukowym potrzebne i wstrzymanie jego wydawania (gdyby do czegoś takiego doszło – na szczęście wcale się nie zanosi!) byłaby dla polskiej nauki i polskiego szkolnictwa wyższego niepowetowaną stratą.\nW zasadzie na tym mógłbym skończyć, ale zachęta ze strony Redakcji, żeby podzielić się osobistymi refleksami, skłania mnie do dodania jeszcze kilku zdań, przedstawiających dzieje moich własnych kontaktów z tym czasopismem. Czytałem je od początku (jeszcze wtedy, gdy nazywało się ono „Przeglądem Akademickim”) z dużą uwagą i z przyjemnością – a potem spróbowałem swoich sił, pisząc artykuły na interesujące mnie tematy. Jako pierwszy z kilkudziesięciu artykułów, które zdołałem umieścić w tym piśmie, odnotuję tekst Przysłowiowa „czarna magia” – o potrzebie popularyzacji, zamieszczony w numerze 8/1994. Był to w tamtych czasach dość ważny (jak sądzę) głos nawołujący do tego, żeby naukowcy dbali nie tylko o publikowanie swych osiągnięć w pismach profesjonalnych i nie ograniczali się do nauczania wyłącznie swoich studentów, ale żeby pomyśleli także o tym, by wiedzę szeroko udostępniać i popularyzować. Dzisiaj, w dobie „Festiwali nauki”, „Nocy naukowców”, „Kawiarni naukowych”, „Uniwersytetów Otwartych”, stałych kącików poświęconych popularyzacji nauki w dziennikach i tygodnikach oraz wielu innych form upowszechniania wiedzy naukowej – teza tamtego pierwszego artykułu wydaje się truizmem. Ale wtedy naprawdę niewielu badaczy decydowało się na publikowanie także popularnych wersji opisów swoich badań i swoich odkryć, zwłaszcza że opinia „prawdziwych uczonych” o tych próbach popularyzacji nie była najlepsza, a popularyzator zyskiwał różne niepochlebne miana, wśród których sugestia, że się intelektualnie prostytuuje, wcale nie należała do najostrzejszych. Konsekwentnie trzymając się tego, że osiągnięcia naukowe warto popularyzować, i to nie tylko wśród emerytów czy młodzieży szkolnej, ale także wśród naukowców uprawiających inne dziedziny wiedzy, opublikowałem w „Przeglądzie Akademickim”, a potem w „Forum Akademickim”, kilka moich własnych prac popularnonaukowych (np. w tym samym 1994 roku artykuł Neurokomputery – informatyka jutra?) – jednak dość szybko zorientowałem się, że specyfika tego pisma zdecydowanie zmierza w kierunku publicystyki związanej z problemami środowisk naukowych, więc moje kolejne artykuły (np. Publicare necesse est? z 1995 roku) poruszały właśnie wątki związane z aktualnymi problemami nurtującymi środowiska naukowe.\nSzczególnie dużo tych publicystycznych wątków wiązało się z faktem, że w 1996 roku zostałem wybrany na prorektora AGH ds. nauki, w 1998 roku zostałem rektorem mojej uczelni, a od 1999 roku byłem przewodniczącym Konferencji Rektorów Uczelni Technicznych i członkiem Prezydium KRASP. Przy okazji pełnienia tych funkcji miałem możliwość z uznaniem obserwować stałą obecność przedstawiciela „Forum Akademickiego” (najczęściej w osobie Redaktora Naczelnego tego miesięcznika) na wszystkich zjazdach rektorów, co powodowało, że czytelnicy FA byli na bieżąco informowani o tym, co się działo na tych zjazdach i ku czemu zmierzały dyskusje rektorów z władzami resortu nauki i szkolnictwa wyższego. Siłą rzeczy dość często także moje teksty związane z tymi sprawami gościły na łamach „Forum” – i ceniłem bardzo tę drogę docierania do świadomości pracowników różnych polskich uczelni, bo była naprawdę efektywna. Niestety, pełniąc funkcję rektora (i kilka innych funkcji, między innymi w PAN i PAU) miałem relatywnie mało czasu na to, żeby spostrzeżenia i przemyślenia przenosić „na papier”, więc moich artykułów w FA było mniej, niż bym chciał – bo wprawdzie tematy i pomysły były, ale doby nie starczało, żeby to wszystko zrobić.\nProf. dr hab. inż. Ryszard Tadeusiewicz, automatyk, biocybernetyk, kierownik Katedry Automatyki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie\nZachęcona przez Redakcję „Forum Akademickiego” do napisania kilku słów o naszej wieloletniej współpracy przejrzałam w komputerze pliki – zbiory tekstów, które przesyłałam do Redakcji od lat 90. Naliczyłam ich łącznie 16, a nie jestem pewna, czy zachowałam wszystkie. Układają się one wyraźnie w dwie grupy.\nNajwcześniejsze teksty dotyczą głównie zagadnień zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym. Pierwsze pochodzą z czasów, gdy nie mieliśmy jeszcze PKA, zaś w Polsce powstały i rozwijały działalność środowiskowe komisje akredytacyjne. Jak zapewne nie wszyscy pamiętają, pierwszą z nich było Stowarzyszenie Edukacji Menedżerskiej „Forum”, które rozpoczęło działalność w roku 1993, zaś pierwsze akredytacje rozpoczęło w dwa lata później. W tych czasach „Forum Akademickie” dodawało do swych niektórych edycji specjalną wkładkę, w której relacjonowano zadania SEM „Forum”, jego sposób działania i związane sprawy. Było to też miejsce na przedstawianie rozwoju międzynarodowego spraw związanych z zapewnianiem jakości – np. relacji z corocznych konferencji INQAAHE, potem z działań ENQA. Myślę, że te publikacje znakomicie rozpropagowały główne idee zapewniania jakości w polskim środowisku akademickim i stały się, w jakiejś mierze, oczywiście, inspiracją do powoływania kolejnych środowiskowych komisji akredytacyjnych.\nDrugi zbiór tekstów dotyczy działań Zespołu Ekspertów Bolońskich (początkowo promotorów bolońskich), które pojawiały się w FA od 2005 roku. Te teksty poświęcone są oczywiście procesowi bolońskiemu i meandrom jego wprowadzania w Polsce. Zespół Ekspertów Bolońskich nie dorobił się w „Forum Akademickim” osobnej strony czy kolumny, ale redakcja zawsze z przychylnością witała wszystkie teksty, które do niej ZEB zgłaszał. Poświęcone były różnym narzędziom procesu: od ECTS-ów, przez studia dwu- i trójstopniowe po ramy kwalifikacji. Publikując je, redakcja wpisywała się w upowszechnianie wiedzy o procesie bolońskim w polskim środowisku akademickim.\nTa współpraca, zawsze harmonijna, miała także momenty zabawne. Pamiętam, że w końcówce lat 90. napisałam dwa artykuły o ocenie jakości w szkołach wyższych, które opublikowane były w kolejnych numerach „Forum”. Zazwyczaj nie nadawałam im tytułów, pozostawiając je do uznania redakcji. Tym razem redakcja zrobiła mi niespodziankę: jeden artykuł nazwała Ocena ocen, a drugi Ocean ocen. Ile miałam kłopotów ze sprawozdawaniem tego w moich bibliografiach, to trudno wypowiedzieć – redaktorzy publikacji zawsze uznawali to za błąd i domagali się jednej poprawnej wersji tytułu artykułu. W tymże czasie (chyba w 1998 roku) jeden z moich tekstów w samej swej konkluzji odwoływał się do znanego stwierdzenia Sokratesa kierowanego do jego ucznia Hippiasza Mniejszego: „I tak oto, mój Hippiaszu, sam z sobą zgodzić się nie mogę”. Poza tym w tekście o Hippiaszu nie było oczywiście ani słowa, bo poświęcony był zapewnianiu jakości. Redakcja nadała artykułowi tytuł Nowy Hippiasz, ale (zapewne z powodu braku miejsca) skróciła artykuł o ten końcowy akapit. Czytelnik mógł w głowę zachodzić, o co chodzi w tytule.\nI na koniec krótka refleksja o nieodżałowanej pamięci Redaktorze Andrzeju Świciu. Zapamiętałam go (może to było nasze pierwsze spotkanie) jako młodego człowieka, który pojawił się na jednym z plenarnych spotkań Zespołu Koordynacyjnego ds. Reformy Studiów Ekonomicznych, który działał w latach 90. Prosił wówczas zebranych o prenumerowanie „Forum Akademickiego” przez instytucje i osoby, rozdawał formularze prenumerat powiadając, że bez tego „Forum” upadnie (zapewne nie uzyskało wówczas – chwilowo na szczęście – wsparcia ze strony stosownych władz). Tłumaczył, jak bardzo środowisku akademickiemu potrzebna jest taka płaszczyzna wymiany informacji, jak sprzyja integracji wspólnoty akademickiej i realizacji jej ważnych celów. Jego zaangażowanie, poświęcenie na rzecz miesięcznika uderzyły wówczas wszystkich. I, chwała Bogu, „Forum” przetrwało, na pewno także dzięki niemu. Kiedy miałabym wymienić osoby, o których mogłabym rzec, że są osobami powołania, zaangażowania, misji, to na pewno On staje mi przed oczami. Był jednym z kreatorów sukcesów polskiego szkolnictwa wyższego i takim go na zawsze zapamiętam. Drogi Panie Andrzeju, taka pamięć nas wszystkich zobowiązuje.\nProf. dr hab. Ewa Chmielecka, SGH, ekspert boloński.\nPrzypadek to nie tylko gramatyczna kategoria, przez którą odmieniają się rzeczowniki, przymiotniki, liczebniki, zaimki, imiesłowy, a niekiedy i czasowniki. Przypadek to również coś wspaniałego, coś, co niespodziewanie zsyła na nas los lub jak kto woli: „ręka Boska”. 30 lat pracy zawodowej, które mijają mi w tym roku, w tym 20 w dziennikarstwie, też zostały okraszone przypadkami. Pewnie gdyby nie ciekawość świata i chęć poznawania ludzi, pracowałbym do dziś w służbie zdrowia, oddając swoją wiedzę ludziom chorym. Jednak ponętny zapach przygody i zmian skusił mnie do posmakowania radia. I któregoś jesiennego dnia, gnany impulsem, którego mocy do dziś nie rozumiem, trafiłem na ul. Myśliwiecką.\nMiała to być zwykła wycieczka. Wierzyłem, że rozszyfruję tajemnicę magicznej skrzynki przemawiającej cudownymi głosami do ludzi. Przypadek sprawił, że wszedłem na przesłuchania studentów dziennikarstwa starających się o pracę. Jacy oni byli piękni i pełni zapału do mówienia. I nawet surowy sędzia – studyjny mikrofon – nie studził w nich pędu do sławy. Do studia wszedłem i ja, ale bardziej z ciekawości niż potrzeby. Powiedziałem kilka słów i szczęśliwy, że udało się poczuć smak prawdziwej radiowej przygody, wróciłem do domu. A za tydzień zadzwonił telefon: Może spróbuje pan pracy jako dziennikarz? I czy to nie przypadek? Myślę, że tak, dla mnie szczęśliwy.\nTakże przypadek zdecydował o specjalizacji dziennikarskiej. Nikt nie rwał się z ochotą do pracy w redakcji naukowej. A że lubię wyzwania, a Opatrzność zarejestrowała mnie we Wszechświecie pod znakiem barana, pomyślałem: Czemu nie? Spróbuję. I pokochałem opowiadanie moim słuchaczom o skomplikowanym systemie urządzenia świata, odkryciach wielkich naukowców, których wizerunki znamy tylko ze zdjęć lub z tego, co napiszą o nich media. Przez wiele lat szukałem klucza otwierającego serce wiedzy i sposobu, jak o tym mówić prosto, ale ciekawie, może czasem i dowcipnie. A w miłym towarzystwie czas biegnie szybko, więc zanim się obejrzałem, jestem już komentatorem w Jedynce.\nI kolejny przypadek, który bardzo sobie cenię – to wielka przygoda z „Forum Akademickim”. Dlaczego to dla mnie takie ważne? Bo kolejny szczęśliwy przypadek, tym razem poznania dziennikarzy z FA, pozwolił odkryć w sobie pokłady, o których nie miałem pojęcia. Nie zawsze bowiem redaktorzy radiowi, mówiący na co dzień do mikrofonu, mają dar pisania. To wielka sztuka wyrazić słowami uczucia, napisać o tym, co ważne i trudne. I to dzięki Redakcji i red. Grzesiowi Filipowi uwierzyłem, że tekst, podobnie jak scenariusz radiowy, może być dla czytelnika teatrem wyobraźni. Słowa zaś są jak rekwizyty sceniczne pobudzające wyobraźnię. I za to odkrycie mocy słowa, pisanego całkiem… nieprzypadkowo, dziękuję Kolegom z „Forum Akademickiego”.\nArtur Wolski, komentator i dziennikarz Pr. 1 Polskiego Radia\nW kwietniu 2001 dowiedziałem się, że w „moim” zakładzie dzieją się sprawy dziwne (np. człowiek pracuje 32 godziny dziennie). Okazało się też, że jako kierownik zakładu nie mogę z tym nic zrobić, a sytuacja całego wydziału jest jeszcze gorsza. Zareagowałem jak matoł – interweniowałem u władz uczelni, licząc, że szybko sprawę wyprostują. Przez rok napisałem kilkadziesiąt pism do Rady Wydziału, rektora, Senatu i wszystkich możliwych organów uczelni. Do ministra też. Zero efektów. Poradzono mi w końcu, bym sprawę opisał w FA. Anonimowo, aby nie szkodzić uczelni. Redakcja na to przystała, zaproponowała mi pseudonim Mikołaj Korzec i umieściła w piśmie moje trzy teksty. Był to opis moich perypetii bez refleksji na temat ich kontekstu, tj. sytuacji w środowisku akademickim RP.\nPotem napisałem jeszcze kilka tekstów „ogólnych”, głównie o iluzjach co do wartości nauki i perspektyw poprawy tego, co mamy. Pisanie w FA wymusiło na mnie sporo przemyśleń na temat związków organizacji nauki i szkolnictwa wyższego z mentalnością naukowców i nauczycieli akademickich. To mój profit z pisania w FA. Może mało wymierny, ale odczuwalny. Po stronie strat – ale to bardziej za całokształt „szkodzenia uczelni” niż pisania w FA – zanotowałbym np. „potępienie” przez środowisko, utratę dodatkowych zarobków czy wywalenie z pracy. Per saldo było jednak warto; bez tych doświadczeń nie zrozumiałbym funkcjonowania wielu mechanizmów społecznych. Nie tylko w nauce.\nDla ewentualnych naśladowców przekraczających „linię cienia” mam radę: droga służbowa jest w takich sytuacjach najlepszym sposobem na zawalenie sprawy. Wszelkie działania należy rozpatrywać w kategoriach zwycięstwa lub klęski. Zapomnieć o tzw. zasadach i pamiętać, że zwycięzców się nie sądzi.\nW nośnej formule\n„Przegląd Akademicki” przyjął kiedyś rozsądnie, a „Forum Akademickie” utrzymało i wzbogaciło, główną formułę czasopisma, polegającą na publikowaniu informacji, opinii oraz refleksji o całym naszym życiu akademickim, w jego różnych przejawach. To jest formuła nośna i na tyle atrakcyjna, że zachęca do aktywnego udziału, a więc do zabrania głosu – czego Redakcja życzliwie nie utrudnia. Nie wiem natomiast, jak wygląda rozpowszechnianie i odbiór; podejrzewam, że nie najlepiej, skoro trzeba było przejść na publikowanie bezhonoraryjne.\nZ czasem bardzo sprytnie dodano promocyjną wersję elektroniczną i to był pomysł dobry oraz inteligentny. Także przegląd informacji o różnych uczelniach i ośrodkach akademickich, ukształtowany w postaci lapidarnych i zwartych „zajawek”, uważam za interesujący i adekwatny do jednej z głównych intencji tego czasopisma: jesteśmy razem i próbujemy się wzajemnie o sobie informować. Ale najciekawsze są wszystkie te krótsze i dłuższe wypowiedzi, które prezentują czyjeś autentyczne przemyślenia na temat tego, w czym uczestniczymy.\nSzczególnie wysoko oceniam poza tym to, co robi dr Marek Wroński – właściwie osamotniony w publicznych zabiegach o czystość nauki. Nie wiem, dlaczego utarło się przekonanie, że o tym nie bardzo wypada dyskutować na szerokim forum. Niektórych razi upór i ostra tonacja Wrońskiego, lecz nie mają racji. Mowa przecież o paskudnym złodziejstwie, o którym nie można rozmawiać w tonacji aksamitnej.\nNatomiast nie podobają mi się wypowiedzi przeróżnych naukowych oficjeli, nadmiernie zadowolonych z siebie i opowiadających różne dyrdymały, niewiele mające wspólnego z rzeczywistością. Na ogół przeciętną, a czasami zgrzebną. Jesteśmy bardziej Grecją niż Japonią nauki, co trzeba przyjąć z kreatywną pokorą; prężenie rachitycznych muskułów razi.\nNie zachwyca mnie także „Forum Książki”, nieciekawe, wyjałowione z interesujących pomysłów. Radosne wypowiedzi akademickich wydawców (a te tam dominują) ignorują fakt, że praktyka edycji książek naukowych przez mnóstwo maleńkich, przyuczelnianych firm edytorskich, to – poza wyjątkami – relikt minionej epoki. Zmiany muszą nastąpić i będą bolały. Otóż tego tam nie widać. A już spisywanie „ciurkiem” publikacji, uporządkowanych według firm edytorskich, uważam za całkowite nieporozumienie: z tego praktycznie nie da się skorzystać.\nJednak tematyczna, gatunkowa oraz autorska rozmaitość, prezentowana w FA, to właśnie ma do siebie, że nie wszystko musi podobać się wszystkim. Większość publikowanych tu tekstów czytam z przyjemnością i zaciekawieniem, te zaś, które omijam szerokim łukiem, mogą akurat odpowiadać komuś innemu.\nNo i bardzo dobrze. Nie ma bowiem nic nudniejszego i mniej produktywnego, niż ugłaskana jednomyślność.\nProf. dr hab. Jacek Wojciechowski, bibliotekoznawca i literaturoznawca, pracownik Instytutu Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nMoja przygoda z „Forum Akademickim” trwa już przeszło 11 lat. Ni mniej, ni więcej obchodzę właśnie stalową rocznicę tego „związku”. Ta stal hartowała się od samego początku. Nie mogę bowiem przy okazji nie wspomnieć o pewnym ryzyku, jakie podjąłem. Chodzi o to, że poszukiwano wówczas – co było wyraźnie zaznaczone, a co w dużej części rozumiem po dziś dzień – dziennikarza płci pięknej. Czyli najogólniej mówiąc, odmiennej niż moja. Nie bacząc na to i mało przejmując się swoją fizys, poszedłem, zobaczyłem i… tak już zostało. Przekora, nie tyle uwarunkowana genetycznie, ile przypisana niejako do daty urodzenia (prima aprilis), pomogła otworzyć zupełnie nowy, a przy tym bardzo ważny rozdział w moim życiu.\nMożliwość publikacji na łamach „Forum Akademickiego” poczytuję sobie bowiem za zaszczyt i spore wyróżnienie. Tym bardziej, gdy odwiedzając w laboratoriach naukowców wielu dziedzin, i to zarówno starszego, jak i młodszego pokolenia, niezmiennie od lat za każdym razem doświadczam wyrazów sympatii i uznania. Dla całej redakcji. Najbardziej wyraźne i czytelne były one przed kilku laty, gdy losy pisma – tak to czuliśmy – wisiały na włosku i zdaje się, że ta solidarność w dużym stopniu dodawała skrzydeł do mierzenia się z przyziemnymi trudnościami. Pomagało. Oczywiście, były też i wzloty, chwile przyjemniejsze, a wszystkie one cementowały, czy nawiązując do wstępu – hartowały moją współpracę z FA, która – choćby z racji jej charakteru i mojego oddalenia od codziennego życia redakcji – stopniowo, systematycznie dojrzewała, z każdym kolejnym rokiem nabierając wyrazu.\nCieszę się więc nie tylko z samego jubileuszu, ale i z dołożenia doń także swojej cegiełki. Z tego, że wraz z upływem lat pismo nie zatraciło swej istoty i tego, co od początku było w nim najcenniejsze – łamy zawsze stanowiły forum całego środowiska akademickiego.\nMariusz Karwowski, dziennikarz, popularyzator nauki\nDlaczego czytam „Forum Akademickie”?\n„Forum Akademickie” czytam „od zawsze”. Mam też nadzieję, że FA będzie bez przeszkód (także tych najważniejszych – finansowych) ukazywało się przez następne lata, z pożytkiem dla społeczności akademickiej i wszystkich tych, którzy chcą (czy powinni) śledzić to, co się dzieje w środowisku akademickim i na styku uczelni oraz instytucji szeroko pojmowanej praktyki społecznej.\nMyślę, że ukazywanie się – nie waham się użyć tego określenia – bardzo ważnego dla naszego środowiska czasopisma sprawia, że różne problemy, także te wstydliwe, które niektórzy chcieliby „zamieść pod dywan”, gdyż nie przynoszą nam chluby, stają się transparentne. Nie sposób, w tym właśnie kontekście, nie wskazać na arcyważny i ciekawy cykl publikacji dr. Marka Wrońskiego „Z archiwum nieuczciwości naukowej”. Myślę, że właśnie dzięki wielkiemu uporowi i determinacji autora cyklu i jego wnikliwości światło dzienne ujrzały sprawy (plagiaty, oszustwa naukowe, konflikty interesów – inaczej: sprzeniewierzanie się kodeksowi dobrych obyczajów w nauce), które inaczej byłyby dawno zapomniane, a ich negatywni bohaterowie nadal popełnialiby plagiaty czy „załatwiali” sobie doktoraty, habilitacje, profesury itp.\nRzecz jasna FA nie tylko (mimo że to bardzo ważne kwestie) tropi różne przejawy nieuczciwości w nauce i kształceniu akademickim. Drukuje także – i to pisane przez doświadczonych, z istotnymi osiągnięciami badawczymi uczonych – prace popularyzujące różne warsztaty naukowe, pokazujące jak wyniki badań naukowych przenikają do praktyki społecznej czy przybliżające mniej znane dyscypliny naukowe. Bardzo ważne, zwłaszcza dla „młodzieży” naukowej, są też dwa cykle: „Kartki z dziejów nauki w Polsce” oraz „Rody uczone”. Zwłaszcza ten drugi pokazuje, że nauka ma swoją historię i że można ją śledzić także poprzez losy rodzin, w których kolejne pokolenia oddawały się działalności badawczej.\nMogę zatem, i to bez przesady, powiedzieć, że FA spełnia bardzo ważną rolę formacyjną w środowisku akademickim, zwłaszcza względem tych magistrów i doktorów, którzy znajdują się dopiero na początku pięknej, ale niekiedy wyboistej drogi kariery naukowej. Tej roli nie sposób przecenić!\nFA dostarcza także bardzo pożytecznych informacji o toczących się pracach nad nowymi rozwiązaniami legislacyjnymi, które zmienią warunki pracy, kariery akademickiej i studiowania – niestety nie zawsze na lepsze. Tak było na przykład z dyskusją nad nowym kształtem pakietu ustaw i rozporządzeń dotyczących nauki i szkolnictwa wyższego. Zresztą kolejne pomysły resortu są nadal dyskutowane na łamach FA.\nBardzo liczne i mocno zróżnicowane polskie środowisko akademickie, dzięki wytrwałej działalności zespołu redakcyjnego oraz osób stale z nim współpracujących, ale też i tych okazjonalnie piszących do FA, gdyż „coś” ich głęboko poruszyło, gdyż nie mogli zaakceptować jakichś nowych propozycji poprawienia świata, zyskuje rzetelne informacje i takież opinie. Wedle mojej wiedzy, FA to jedyna taka poważna i bogata platforma służąca wymianie przydatnych członkom społeczności akademickiej informacji. To także źródło rzetelnej wiedzy o środowisku akademickim dla wszystkich, którzy interesują się tym, co nurtuje badaczy pracujących w instytutach badawczych czy na uczelniach, ale i studentów. Dopełnieniem FA jest dodatek „Forum Książki”.\nRozwinięciem zaś papierowej wersji FA jest bogata i – mimo natłoku informacji – przejrzysta strona internetowa „Forum Akademickie. Portal środowiska akademickiego i naukowego”. To dzięki niej możemy wcześniej „zajrzeć” do najnowszego numeru FA (szkoda, że nie wszystkie tytuły są aktywne i niektóre z nich można przeczytać dopiero w klasycznej wersji pisma. Myślę, że wersja elektroniczna wyprze papierową – zwłaszcza gdy ta pierwsza będzie wierną kopią (jeśli chodzi o zawartość poszczególnych numerów) tej drugiej. To, co szczególnie cenne, jeśli chodzi o portal internetowy, to bogate archiwum. Sam często z niego korzystam – jego adres mam w „ulubionych”. Nie wyobrażam sobie, że któregoś dnia portal mógłby zniknąć. Moim zdaniem, jeżeli wolno mi coś sugerować, należałoby skupić się właśnie na rozbudowie portalu. To przyszłość. Tą drogą informacja dociera najszybciej. Wcześniej czy później, a zapewne wcześniej, FA i tak będzie docierało do odbiorców tylko drogą elektroniczną. Dziś, gdy piszę ten tekst, też mam na podglądzie elektroniczny numer 11. FA. I gdyby nie to, że nie wszystkie artykuły mogę otworzyć w elektronicznym wydaniu, to po papierową wersję już bym nie sięgnął.\nRedakcji życzę, aby nadal kompetentnie i wytrwale (borykając się zapewne z problemami ekonomicznymi) kierowała tak bardzo ważnym dla całego środowiska naukowego czasopismem i portalem internetowym.\nProf. dr hab. Jerzy Marian Brzeziński, psycholog, dyrektor Instytutu Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.\nCzas przełomu i wielkich zmian\n„Forum Akademickie”, a wcześniej „Przegląd Akademicki”, kojarzą mi się z czasem przełomu i wielkich przemian w edukacji. Zaczęło się wraz z wielkimi zmianami po roku 1989, przemianami politycznymi, gospodarczymi i wielkim powiewem wolności, możliwości dyskutowania. W tym entuzjastycznym czasie pojawił się „Przegląd Akademicki”. Z pismem rozpocząłem współpracę jako… gazeciarz. Jako młody asystent na dorobku szukałem nie tylko źródeł inspiracji, ale i możliwości dorobienia. Sprzedawałem „Przegląd”, kolportując po różnych punktach olsztyńskich uczelni. Było to odkrywanie nowego świata i wolnego rynku. Finansowo niewiele z tego wyszło, ale zostały bezcenne doświadczenia i poczucie współuczestnictwa.\nPisałem do „Przeglądu” krótkie informacje z akademickiego Olsztyna, z okresu tworzenia uniwersytetu. Była to niejako chęć dzielenia się radością zmian, a jednocześnie uczenie się zarówno dziennikarstwa obywatelskiego, jak i popularyzacji nauki (w szczególności mojej dyscypliny). Ale z jeszcze większą ciekawością czytałem „Przegląd”, a potem „Forum Akademickie”. Bo tam znajdowałem ciekawe dyskusje, pogłębione analizy, próby diagnozy sytuacji oraz objaśnianie reform. Czyli tego, co nas czeka i co się wdraża. Dorabianie „gazeciarstwem” było próbą znalezienia funduszy na regularne kupowanie prasy akademickiej.\nInformacje z pierwszej ręki „reformatorów” były ważne, bo dawały niezależność… od uczelnianych koterii, od zarządzania i reglamentowania informacji. Dawały szaremu pracownikowi uczelni szansę usłyszenia tego, co się dzieje, znacznie wcześniej niż przez powolne młyny wewnętrznych i niezwykle kapryśnych kanałów administracyjnych. I co ważne – w formie niezmienionej i niewypaczonej przez intencje „zarządzających koncesjonowanymi informacjami” oraz przeciwników jakichkolwiek zmian. Ta wolność i informacyjna niezależność dawały szansę lepiej rozumieć to, co się w polskiej edukacji dzieje i jak się do nadchodzących zmian przygotować. Jak w nich współuczestniczyć.\nObecnie ponownie znaleźliśmy się w sytuacji wielkich przemian i dogłębnych reform. Ponownie częściej sięgam po „Forum Akademickie” (częściej w wersji elektronicznej – bo to również znak czasu). Szukam pogłębionych i sensownych diagnoz sytuacji: skąd się biorą problemy współczesnej edukacji i nauki, jakie są kierunki zmian globalnie i lokalnie, jaka przyszłość czeka naukę, co i jak robią inni, co o zmianach sądzą. I szukam informacji strategicznych, jak się odnaleźć we współczesności akademickiej: czego i jak nauczać, aby nasze uniwersytety nie kształciły sfrustrowanych bezrobotnych. Poprzez informacje i dyskusje zamieszczane na łamach „Forum” (jak i stronie internetowej) chcę umieć się odnaleźć w codziennej pracy naukowej i dydaktycznej. Chcę posłuchać mądrzejszych. Nie czytam nudnej, administracyjnej sprawozdawczości, bo ta wylicza, a niczego nie wyjaśnia.\nChciałbym, żeby „Forum” było pismem ludzi nauki i uniwersytetu, a nie tylko administracji. Ale w największym stopniu to od nas samych zależy, czy będziemy czytali, dyskutowali i pisali. Czytali i przeglądali na ekranach smartfonów… Jakkolwiek dla wyważonych, przemyślanych i pogłębionych wypowiedzi papier i dłuższy cykl wydawniczy jest jak najbardziej właściwy. Bo daje czas do namysłu zarówno w trakcie pisania, jak i czytania.\nDr hab. Stanisław Czachorowski, prof. UWM, Katedra Ekologii i Ochrony Środowiska, Wydział Biologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie.\nSygnalny numer „Przeglądu Akademickiego” przeglądają członkowie Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (stoi prof. Andrzej Białas, przewodniczący RGSW) – listopad 1991\nSpotkanie pierwszego składu Rady Programowej PA. Od lewej: doc. Krzysztof Szmidt-Szałowski – wiceprzewodniczący KSN NSZZ „Solidarność”, prof. Kazimierz Goebel – rektor UMCS, red. Maciej Iłowiecki – dziennikarz i popularyzator nauki, dr Jerzy Gąsiorowski – dyrektor Departamentu Szkolnictwa Wyższego i Nauki MEN. Tyłem: Piotr Krzysztof Kuty\nW siedzibie redakcji. Od lewej: Aneta Prus, Piotr Kieraciński (dział kultury), Piotr Krzysztof Kuty, Witold Mazur (dział nauki), Jan Nicał (dział akademicki), Ewa Nicał\nAnna Misztal – księgowa, w wydawnictwie od samego początku\nKurs komputerowy dla redaktorów. Od prawej: Piotr Krzysztof Kuty, Marek Remiszewski (dział nauki), Dariusz Jaworski (sekretarz redakcji), Piotr Kieraciński, Ewa Kostowska (sekretariat). W głębi: Andrzej Świć.\nStefan Ciechan, fotograf FA: „Włos na głowie powstaje”...\nRed. Dariusz Jaworski (z prawej) wraca do rodzinnego Poznania. Pożegnanie w redakcji\nW redakcji nie tylko pracujemy, ale także świętujemy, m.in. imieniny kolegów. Siedzą: Ewa Kostowska – sekretariat i prenumerata, Marek Remiszewski – sekretarz redakcji. Stoją od lewej: Andrzej Świć – redaktor naczelny, Krzysztof Guzek – dziennikarz FA, Piotr Kieraciński – dział informacji, Grzegorz Filip – dział publicystyki, Anna Misztal – księgowa, Jacek Szymczak – promocja, marketing i kolportaż.\nRedaktorzy z prof. Kazimierzem Goeblem, rektorem UMCS, w Dworku Kościuszków, podczas IV Zjazdu Redaktorów Gazet Akademickich w Lublinie (rok 1996)\nLaureaci V edycji konkursu Skomplikowane i proste.\nNa wycieczce w Kazimierzu