Jesienne słońce nad Ammersee – Mały Klub Wielkich Odkrywców\nkatsuamedama\tBez kategorii\t 22 grudnia 2019 23 grudnia 2019 9 Minutes\nGdzie pojechać, gdy mamy trochę wolnego czasu i męczy nas Monachium? Jednodniowa wycieczka nad Ammersee na pewno będzie czymś wspaniałym i dla ciała i dla ducha.\nde.wikipedia.org/ wiki /Ammersee\nMoja podróż zaczęła się w Monachium. S-Bahn 8 zawiózł mnie do Herrsching, małej miejscowości nad jeziorem Ammer. Żeby tam dojechać S-Bahnem trzeba kupić bilet Gesamtnetz za 13 euro. Pocieszające, że podobnie jak na statek na Starnbergersee, macie zniżkę 10%, jak pokażecie bilet. Podróż nad jezioro trwa około 45 minut.\nWysiadam na mało atrakcyjnym dworcu w Herrsching. Pomyślałam sobie, że skoro jestem tu wczesnym przedpołudniem, to mam czas odwiedzić znany i bardzo często odwiedzany przez Bawarczyków klasztor Andechs, a potem wrócę nacieszyć się jeziorem Ammersee.\nCebulasta kopuła na wieży kościoła pokazuje, że to na pewno Bawaria\nTu się raczej trudno zgubić. Przed dworcem mamy dwie możliwości : autobus 951 lub 956 do przystanku Andechs lub około godzinna wędrówka na piechotę.\nKlasztor jest jednym z najstarszych miejsc pielgrzymkowych w Bawarii. Nazywa się to miejsce „świętą górą Bawarii” i tu jak w soczewce skupia się wszystko, co jest charakterystyczne dla bawarskiego sposobu życia „Genuss für Leib & Seele”, czyli przyjemność dla ciała i dla ducha. Gościnność benedyktyńska, bo klasztor należy do benedyktynów od X wieku, polega na tym, że pielgrzymi przybywający tu z różnych miejsc mają szansę zyskać odpust w przepięknym barokowym kościele i wśród wielu relikwii/ m.in. św. Jadwigi, św. Mikołaja, św. Elżbiety/ mogą zanosić swoje prośby do Najwyższego, a potem w klasztornej oberży i piwiarni zażyć niewątpliwego szczęścia polegającego na spożyciu tradycyjnych wyrobów z masarni przyklasztornej i browaru, który mnisi prowadzili tu już w średniowieczu. Ale przemyślni benedyktyni wiedzą, że oprócz piwa czasami przydałby się kuśtyczek czegoś mocniejszego, dlatego proponują również w sporym wyborze likiery owocowe i ziołowe.\nJeżeli dodać do tego przepiękny widok na Alpy z tarasu restauracji, to każdy pielgrzym i turysta może się czuć dopieszczony na ciele i duszy i wracać spokojnie do domu. No, chyba że chciałby jeszcze wzmocnić doznania zmysłowe muzyką. To też jest możliwe.\nJuż w X wieku, kiedy mnisi założyli klasztor, przyjęcie do swojego grona benedyktyni uzależniali od umiejętności gry na instrumentach, a od XV wieku w regule zakonnej jest zapisane wspieranie śpiewu chóralnego i muzyki organowej.\nCo roku w lecie odbywa się tu Orff-Festival. Carl Orff to bardzo znany kompozytor, dyrygent i pedagog niemiecki. Uważał, że bardzo ważna w muzyce jest improwizacja i rozwijanie ekspresji. W Salzburgu przy Mozarteum działa Instytut Orffa, a muzykoterapia dorosłych wykorzystuje metody Orffa. Osobom interesującym się muzyką poważną najwięcej chyba powie fakt, że jest autorem kantaty Carmina Burana. Utwór powstał w 1937 roku i ze względu na swoją monumentalność bardzo przypadł do gustu ówczesnemu kierownictwu III Rzeszy. Dość powiedzieć, że nazwisko autora figurowało na Gottbegnadeten – Liste, czyli na Liście obdarowanych przez Boga, która funkcjonowała w III Rzeszy Niemieckiej. Myślałam, że z tą listą to jakiś żart, ale nie. Oni tak całkiem na poważnie. Ci oni to Adolf Hitler i jego przyboczny minister Goebbels. Wykoncypowali sobie już w 1939 roku, że jest grupa wybitnych artystów, których należy chronić przed wojną, bo ktoś musi wzmacniać intelektualnie i duchowo naród niemiecki w czasie wojny i po jej zakończeniu. Ci wybrani zostali zwolnieni z obowiązku mobilizacyjnego i ze służby na froncie. Orff występował na tej liście w zacnym towarzystwie m.in. Herberta von Karajana i Richarda Straussa. Wikipedia cytuje nawet słowa Führera w tej kwestii:\n„Są dziesiątki takich, którzy nie mogą się przysłużyć narodowi lepiej, niż idąc na front. Ale co tam komu po artyście? I potem strzeli mu taki ruski idiota w łeb! Tylu mamy żołnierzy, że co szkodzi jak wyreklamujemy pięciuset czy sześciuset wybitnych? Takiego nie zastąpimy”.\nSzkoda tylko, że my nie mieliśmy szansy zrobić sobie takiej listy w 1939 roku i jak powiedział profesor Pigoń „należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga z brylantów”, ani w 1945 kiedy powstawał „nowy człowiek” i „nowe elity”.\nI tak odeszliśmy troszkę od pięknego klasztoru w Andechs. Ale trzeba koniecznie wrócić do cudownego barokowego wnętrza kościoła.\nNa przestrzeni wieków wnętrze kościoła zmieniało wygląd w zależności od następujących mód na różne style architektoniczne. Zaczęło się od późnego gotyku, renesansu włoskiego aż do bawarskiego baroku i rokoka w XVII i XVIII wieku.\nW dolnej części ołtarza znajduje się późnogotycka, drewniana figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, wypisz wymaluj jak ze św. Jana „niewiasta przyobleczona w słońce i księżyc pod stopami, na głowie wieniec z gwiazd 12…”\nNa ołtarz główny spogląda z góry, modląc się gorąco książę Albrecht III, dobroczyńca klasztoru.\nSzczególne wrażenie zrobiła na mnie pieta znajdująca się w jednej z kaplic. Jest tak ekspresyjna, że patrząc na to straszne i przejmujące cierpienie matki zapominamy na moment o całym otaczającym świecie i skupiamy tylko na jej emocjach.\nGdy modliłam się w tej kaplicy to przez myśl przebiegała mi inna scena pokazująca cierpienie chrystusowej matki – Olga Szyrowa śpiewa „Ave Maria” do fragmentu „Pasji” Mela Gibsona, gdzie pokazana jest Maria towarzysząca synowi w drodze na Golgotę.\nWychodząc z kościoła znalazłam się w części prowadzącej do klasztoru, który służy tylko mnichom. Tej części się nie zwiedza. A schody pięknie łączą nowe ze starym.\nOkienko w starym klasztorze\nWłaśnie tam, w tym łączniku mieści się korytarz, którego „zawartość” mnie zaskoczyła. Znajdują się tam krzyże – różnej wielkości, wotywne krzyże żołnierzy niemieckich, którym udało się wrócić z łagrów rosyjskich po drugiej wojnie światowej.\nZnajoma Niemka opowiadała mi o swoim dziadku, który w 1950 roku wrócił z niewoli rosyjskiej do domu, do Monachium. Mówiła, że z relacji jej mamy wynikało, że na wojnę poszedł „kawał chłopa” a wrócił wrak człowieka, który zresztą wkrótce po powrocie zmarł. Możemy dzisiaj mówić, że „trafiła kosa na kamień”, ale jakoś bez satysfakcji o tym wspominam. Natomiast bardzo ciekawe jest to, że tutaj właśnie w kościołach związanych z klasztorami często spotyka się tablice z wypisanymi imionami i nazwiskami żołnierzy, którzy polegli za ojczyznę. Traktuje się to ogólnie, jako grupę zarówno z I jak i II wojny światowej, ale pamięta się o nich.\nPodobną tablicę spotkałam także w kościele w Altomünster.\nKrzyże w klasztorze w Andechs\nPodziękowanie za szczęśliwy powrót do Ojczyzny. Tu: z Magnitogorska na Uralu, z łagru 7617\nW kościele w Andechs spoczywają doczesne szczątki Carla Orffa.\nW 1803 roku nastąpiła sekularyzacja majątków kościelnych i klasztor benedyktynów został rozwiązany. Ale już w roku 1846 Ludwik I Wittelsbach nabył Andechs jako własność i przekazał w 1850 roku klasztorowi św. Bonifacego w Monachium. Od 1971 roku klasztor w Andechs jest miejscem spoczynku członków rodziny Wittelsbachów.\nReguła benedyktyńska zakłada słynne „Ora et labora” , „Ordo et pax”, czyli „Módl się i pracuj”, „Ład i pokój” , a także „Aby we wszystkim Bóg był uwielbiany”. Sami mnisi ślubują, że nie będą posiadać żadnej prywatnej własności, ale to nie znaczy, że ubodzy mnisi nie mogą pracować dla dobra swojego klasztoru i wspomagać ludzi, którzy ich pomocy potrzebują.\nNie wracam już do czasów opisanych przez Umberto Eco w „Imieniu róży”, ale trzeba przyznać, że wpływ benedyktynów na rozwój kultury europejskiej jest ogromny.\nProwadzili słynne szkoły, byli wspaniałymi bibliotekarzami i iluminatorami, zajmowali się przepisywaniem ksiąg i manuskryptów, a powiedzenie „benedyktyńska praca” to synonim skrupulatności, dokładności i serca wkładanego w to co się robi.\nTo od nich wzięły się msze gregoriańskie, chorał gregoriański i likier z 40 ziół zwany benedyktynem. Bo mnisi byli także zawołanymi zielarzami i ogrodnikami.\nI właśnie tu, w klasztorze w Andechs mnisi mieli okazję rozwijać swoje talenty związane z produkcją piwa i żywności. Najlepsze receptury związane z produkcją piwa są tu udoskonalane od 1455 roku. A tutejsze piwo jest uznawane za jedno z najlepszych powstających według tradycyjnych receptur. I, co ważne, na pierwszym miejscu nie stoi maksymalizacja zysku, tylko jakość.\nNie wszystkie produkty powstają tu, w klasztorze. Benedyktyni z Andechs sprzedają firmom licencje na produkcję bułek, sera a nawet tabaki.\nUdało się zatem połączyć tu dobrze pojęty biznes z wielowiekową tradycją.\nKiedy mówimy o benedyktynach, wielkim nietaktem byłoby nie wspomnieć o ikonie benedyktynów polskich, czyli o ojcu Leonie Knabicie z opactwa w Tyńcu. Kiedyś miałam przyjemność podróżować pociągiem z Warszawy do Krakowa z ojcem Leonem. Miałam wrażenie, że pociąg unosi się w powietrzu pod wpływem cudownej, pozytywnej energii, która emanowała z tego wspaniałego, choć dość już leciwego człowieka. A na peron w Krakowie wyskoczył jak sarenka, a może raczej jelonek. Niejeden nastolatek mógłby mu pozazdrościć wigoru i sprawności fizycznej. A do tego mądrość, taka bez zadęcia, ludzka życzliwość no i uśmiech, który nie schodził mu z twarzy.\nPokrzepiona na duchu i na ciele wróciłam do Herrsching nad jezioro Ammer.\nTo jezioro jest trzecie co do wielkości po Chiemsee i Starnbergersee. Przez Ammersee przepływa rzeka Amper, nad którą leży Dachau. Ma średnio 38 m głębokości, a w najgłębszym miejscu jest 81 metrów.\nBiała flota czeka na turystów, którzy chcieliby odpocząć na pokładzie statku i popatrzeć na jezioro od innej strony.\nNie bez kozery Bawarczycy mówią o Starnbergersee, że jest to „Fürstensee” a Ammersee określają jako „Bauernsee”. Jakby chcieć to dosłownie przetłumaczyć to Starnberger jest „książęce” a Ammer jest „chłopskie”. Inaczej mówiąc, na pobyt nad pierwszym jeziorem stać tylko wybranych, bo jest tam bardzo drogo, posiadłości są przepiękne, ale ceny szybują tam w miliony. Nazwiska właścicieli świadczą o wartości ziemi nad Starnbergersee. Na przykład znana wszystkim rodzina Thurn und Taxis, czy potomkowie innych znanych rodów, z rodziną Wittelsbachów na czele. Wielkie pieniądze lubią ciszę i wysokie płoty. Jednego i drugiego wokół prywatnych posiadłości nad Starnbergersee jest sporo.\nBrzegi Ammersee są pełne plaż, pól kempingowych i namiotowych, gdzie chętnie wypoczywają „zwyczajni” ludzie. Nad brzegiem jeziora rozgościły się ogródki piwne, małe przystanie dla rowerów wodnych i łódek.\nJak tu zwykle bywa, ochrona przyrody i środowiska postawiona jest na najwyższym poziomie. Przepisy dotyczące pływania po Ammersee łodziami motorowymi i elektrycznymi są bardzo zaostrzone i nikomu nie wpadnie nawet do głowy, żeby je łamać. I wcale nie dlatego, że kary są wysokie. Naprawdę, świadomość ekologiczna mieszkańców i przyjezdnych jest wysoka. Nie boję się porównać jej ze świadomością ekologiczną Skandynawów.\nZ radością patrzę na to jak segregują śmieci, na automaty do odbioru plastikowych butelek w sklepach i jak starają się nie marnować żywności. To taki dziwny kraj, w którym można zaplanować politykę wychodzenia z wydobycia węgla kamiennego w Zagłębiu Ruhry i nie zmieniać tych planów, gdy tylko zbliżają się kolejne wybory i przychodzi nowa ekipa „obiecywaczy”.\nNo cóż, myślenia w kategoriach racji stanu moglibyśmy się od Niemców uczyć i wyszłoby nam to na dobre.\nJeżeli przyjedziecie do Herrsching koleją, to nie przejmujcie się dworcem, który jest mało wyjściowy. Ale stamtąd jest tylko kilka kroków nad jezioro i widoki tam wynagrodzą wam wszystkie inne niedoskonałości. Wzdłuż Ammersee w Herssching ciagnie się promenada, przy której rozłożyły się małe sklepiki z różnymi pamiątkami, kawiarnie i bary. Jest też piękny park zdrojowy i pałac, w którym można wziąć ślub.\nJeżeli chcecie odpocząć to jest to dobre miejsce i co ważne w Bawarii relatywnie tanie. Pod koniec sierpnia tłum turystów i wczasowiczów zaczyna się przerzedzać, a we wrześniu robi się całkiem cicho i spokojnie. Jest jeszcze ciepło, więc warto wybrać się tu na wycieczkę.\nOpublikowano 22 grudnia 2019 23 grudnia 2019\nPrevious Post A może pojechać do Augsburga? –\nNext Post Świńskim truchtem przez Londyn


Ustanowienie odrębnej własności lokalu w księgach firmy - Zasady ogólne - Rachunkowość - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Rachunkowość > Zasady ogólne > Ustanowienie odrębnej własności lokalu w księgach firmy\nUstanowienie odrębnej własności lokalu w księgach firmy\nFirma poniosła koszty wkładu budowlanego na budowę mieszkania w spółdzielni mieszkaniowej. Obecnie chce ustanowić własność. W związku z tym wystąpiła do spółdzielni o przyjęcie w poczet członków, dokonała wpłaty wpisowego oraz nabyła pięć udziałów członkowskich. Jak należy zaksięgować poniesione koszty? Co one oznaczają na tym etapie ustanowienia własności? Jaki będzie dalszy etap postępowania?\nKoszty wkładu budowlanego należy zaksięgować na koncie „Środki trwałe w budowie”. Wydatki poniesione w związku z ustanowieniem odrębnej własności lokalu trzeba ująć w koszty. Wymienione w pytaniu wydatki warunkują uzyskanie prawa własności lokalu, które do 31 lipca 2007 r. umożliwiały także ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub mieszkalnego.\nSpółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego i mieszkalnego oraz prawo własności do lokalu na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. a ustawy o rachunkowości są zaliczane do środków trwałych podlegających amortyzacji (tak też na potrzeby wymiaru podatku dochodowego - art. 16b ust. 1 pkt 1 i 2, art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - dalej u.p.d.o.p.).\nZ pytania wynika, że finalnym efektem starań firmy będzie uzyskanie własności lokalu, zaliczanego do środków trwałych. Ewentualnie można go też zaliczyć do inwestycji w nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości - dalej u.r.), jeśli lokal nie byłby wykorzystywany na potrzeby jednostki, lecz celem jego posiadania byłoby osiągnięcie z niego korzyści ekonomicznych wynikających z przyrostu wartości tego aktywu lub innych pożytków, w tym również z transakcji handlowej, np. w wyniku sprzedaży lub wynajmu.\nZ członkiem spółdzielni ubiegającym się o ustanowienie odrębnej własności lokalu - stosownie do uregulowań zawartych w art. 18 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych - spółdzielnia zawiera w formie pisemnej, pod rygorem nieważności, umowę o budowę lokalu. Umowa ta powinna zobowiązywać strony do zawarcia, po wybudowaniu lokalu, umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu, a ponadto powinna zawierać:\n5) inne postanowienia określone w statucie spółdzielni.\nZ chwilą zawarcia umowy powstaje roszczenie o ustanowienie odrębnej własności lokalu, zwane „ekspektatywą odrębnej własności lokalu”. Ekspektatywa odrębnej własności lokalu jest zbywalna wraz z wkładem budowlanym albo jego częścią, która została wniesiona. Nabycie ekspektatywy odrębnej własności lokalu obejmuje również wniesiony wkład budowlany lub jego część i staje się skuteczne z chwilą przyjęcia w poczet członków spółdzielni nabywcy, z tym że w razie kolejnego zbycia ekspektatywy przed przyjęciem poprzedniego nabywcy w poczet członków zbycie to staje się skuteczne z chwilą przyjęcia kolejnego nabywcy w poczet członków. Umowa zbycia ekspektatywy odrębnej własności lokalu powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Zbycie ekspektatywy z rachunkowego punktu widzenia należy traktować jako zbycie środka trwałego w budowie.


Wybór dentysty i protetyka, czym się kierować? - http://dentysci.eko-leko.elblag.pl/\nWybór dentysty i protetyka, czym się kierować? czyli protetyka jastrzębie zą pewność siebie, co wpływa na to jak postrzegają nas inni ludzie. Stomatologia XXI wieku nie kojarzy się już z bólem, jak miało to miejsce za czasów PRL, a z pięknymi gabinetami, w których dentysta\nDodane: 14-06-2019 09:00\nStomatologia estetyczna oraz dentyści. Czyli o zębachWizyta u stomatologa - kilka poradDobry dentysta w ZabrzuProtezy staÅ‚e, ruchome- jak wybraÄ‡Do dentysty!Leczenie zębów - temat rzekaO dentystachCo warto wiedzieć o nowych technologiach... u dentystyDentysta w centrum uwagi - krótko i na tematZÄ™by - nie tylko kwestia urodyLeczenie poważnych problemów z uzębieniemCo zrobić przy nagłym bólu zęba?Dlaczego warto chodziÄ‡ do dentysty?StomatologicznieDla pacjentów stomatologicznych - poradnikKilka ciekawych faktÃ³w o stomatologiiPorady na zdrowie. O zębachNie dbasz o zdrowie, jeÅ›li nie dbasz o zÄ™byZÄ™by - dbaj o nie!Stomatologia - o implantachOgÃ³lnie o stomatologiiBoisz siÄ™ stomatologa? Nie ma czegoLeczenie zębów i jamy ustnej. Kilka faktówNie dbasz o zdrowie, jeśli nie dbasz o zębyKilka porad - o wizycie u stomatologaCzy w 2020 będziesz mógł leczyć zęby?Kilka porad - o wizycie u stomatologaPoradnik dla pacjenta - o nowoczesnej stomatologiiJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaWcale nie tak krótko o dentystach


Poważne ograniczenia dla dopingowiczów w podnoszeniu ciężarów - Polsat Sport\nPoważne ograniczenia dla dopingowiczów w podnoszeniu ciężarów\n14.04.2018, 14:14 Inne\nMiędzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów (IWF) w ramach walki z dopingiem planuje wprowadzenie bardzo poważnych ograniczeń dla państw, których zawodnicy zostali przyłapani na stosowaniu zabronionych środków.\nProjekt, który ma być wprowadzony w życie przed igrzyskami olimpijskimi w Tokio w 2020 roku, przewiduje znaczne zmniejszenie składu osobowego takich ekip narodowych. Państwa, w których w okresie od igrzysk w Pekinie w 2008 roku ujawniono ponad 20 przypadków dopingu (obecnie są to Rosja, Kazachstan, Armenia, Azerbejdżan i Białoruś), będą mogły wystawić w Tokio tylko po jednym zawodniku i zawodniczce.\nDla tych federacji krajowych, w których stwierdzono mniej przypadków dopingu (od 10 do 19, aktualnie na tej liście są Ukraina, Mołdawia, Turcja, Iran, Bułgaria, Albania, Rumunia, Indie i Uzbekistan), reprezentacje będą ograniczone do czterech startujących (dwie kobiety i dwóch mężczyzn).\nBardzo poważna kara, a mianowicie całkowite wykluczenie ekipy podnoszenia ciężarów ze startu w Tokio - zgodnie z zapisami projektu - czeka federację narodową, której minimum trzech zawodników zostanie przyłapanych na dopingu w czasie 18 miesięcy, gdy będą się odbywały turnieje kwalifikacyjne.\nIgrzyska w Tokio 2020 będą prawdopodobnie odbywały się według nowych zasad. Rywalizacja, zarówno wśród kobiet jak i mężczyzn, będzie przebiegała tylko w siedmiu kategoriach wagowych, każdy kraj będzie mógł wystawić maksymalnie po czterech reprezentantów i tylko po jednym w danej kategorii.\nProjekt zmian przedstawiony przez IWF nie został jeszcze oficjalnie zatwierdzony, ostateczna decyzja zapadnie zapewne podczas jesiennego spotkania komitetu wykonawczego przed mistrzostwami świata w stolicy Turkmenistanu - Aszchabadzie. Można się spodziewać, że zostanie zatwierdzony, gdyż IWF stoi przed poważną groźbą ze strony Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOl) wykluczenia dyscypliny z programu igrzysk, jeżeli walka z dopingiem nie będzie skuteczna.\nCzytaj więcej: Adrian Zieliński zdyskwalifikowany na cztery lata! "Wciąż twierdzę, że jestem niewinny"


Czekoladki idealne dla najlepszego przyjaciela lub przyjaciółki, doskonałe na prezent. Kolorowa tabliczka pysznej mlecznej czekolady z wesołymi emotkami. Całość zapakowana jest w kartonik z przezroczystym wieczkiem.\nWysokość opakowania: 195 mm.\nCzekolada mleczna (masa kakaowa minimum 36%), dekorowana. Składniki: cukier, masło kakaowe, MLEKO pełne w proszku, miazga kakaowa, śmietana w proszku (MLEKO), emulgator: lecytyna (SOJA), barwnik spożywczy w masie dekoracyjnej: E101, E120, E132, E153, E163, E171. Może zawierać orzechy laskowe i migdały. Przechowywać w suchym i chłodnym miejscu. T\nTermin przydatności do spożycia: min. 5 miesięcy.\nCzekoladowa butelka whiskey\nCena netto: 15,45 zł.\nPuchar z czekoladkami\nCena netto: 30,89\nCzekoladki Happy Birthday\nZestaw Gold 140 g Urodziny


Zdrowie | Najdoskonalsza kuchnia - Part 2\nBy adminkul , No comments, on Sierpień 16, 2016\nPoszukujesz fajowego klubu lub pubu na krakowskim Kazimierzu? Warto wobec tego zerknąć do sieci – odnajdziesz tam rozmaitego rodzaju przewodniki po knajpach w danym mieście. Takie przewodniki pisane są przez ludzi, którzy obiektywnie analizują dane miejsce, opisując jego nastrój, prezentując zdjęcia, oceniając menu a też ceny i ogólną atmosferę. Liczy się też profesjonalizm obsługi oraz […]\nBy adminkul , No comments, on Czerwiec 16, 2016\nO urodę można dbać na wiele sposobów. Sprzyjają do tego m. in. odpowiednie preparaty poprawiające urodę. Zasadniczo wolno je podzielić na dwie fundamentalne odmiany, a mianowicie na kosmetyki barwne oraz pielęgnacyjne. Te pierwsze sprzyjają do malowania się – są to różnorodnego rodzaju podkłady pod makijaż, pudry, cienie do powiek, ołówki do oczu, tusze do rzęs, […]\nBy adminkul , No comments, on Marzec 30, 2016\nJaka pogłoska istnieje w stworzonym przez nas świecie? Naturalnie, iż trzeba brać sporo witamin. Z jakiego powodu? Ponieważ witaminy są zdrowe oraz tylko one w naszym zdrowiu mogą nas utrzymać. Jednakże czy to naprawdę jest prawda? Jakkolwiek ostatnio w telewizji, prasie i Internecie jest bardzo dużo doniesień, iż witaminy właściwie nie tylko na zdrowie pomagały, […]\nBy adminkul , No comments, on Marzec 13, 2016


Typografia » narzędzia online\nFiled Under (Grafika) by admin on 05-08-2010\nTagged Under : narzędzia online\nDo tekstu czasem trzeba dodać grafikę, co może wiązać się z mniejszą lub większą obróbką w programie graficznym. Wiadomo, że profesjonalnym programem do takiej obróbki jest photoshop firmy adobe. Jest on jednak drogi, ale jest w internecie dostępne darmowe narzędzie i to w dodatku online, czyli nie trzeba nic instalować na swoim komputerze oraz w polskiej wersji językowej. Zobacz i przekonaj się sam klikając tutaj.\nFiled Under (Fonty) by admin on 15-07-2010\nTagged Under : generator, narzędzia online\nI oto kolejne ciekawe narzędzie, tym razem bardzo przydatne do tworzenia stron internetowych. Cool text jest generatorem tekstu, który w niezwykle prosty sposób pozwala uzyskać ciekawe efekty graficzne. Wystarczy wybrać wzór, następnie dobrać font a resztę zrobi generator.\nTypetester — tester fontów\nFiled Under (Fonty) by admin on 15-06-2010\nCiekawym narzędziem dla typografów i nie tylko może być typetester. Pozwala on porównać ze sobą trzy różne fonty, przy których ręcznie możemy ustalić takie parametry jak: wysokość, długość, szerokość fontu dla różnych jego wariantów (bolg, regular, italic, itp.) Najlepiej przetestować go samemu typetester


Dec 18, 2008 Kubik8 ID:14487\nmetaldamage rpg metal damage poradnik tworzenie opisów samochody\nKingsajz - strona socowa gry Entropia Universe - Strona główna\nKingsajz - strona socowa Na naszej stronie znajdziesz najnowsze wieści z naszego socu, dowiesz się wszystkiego o Kingsajzie. Poza tym: Galeria, gadżety na komórkę, nasze hofy i globale, shoutbox, regulamin, download, artykuły i wiele innych! Dalej...\nPolska Strefa czwartej już części gry z serii Gothic. W naszym serwisie znajdziesz zawsze najnowsze informację o Gotihc 4, a także otrzymasz profesjonalne porady odnośnie czwartej części gry z serii Gothic. Tylko u nas znajdziesz największą ilość... Dalej...\nNa naszym forum rozmawiamy na temat wspólnego grania w gry multiplayer. Przeczytać możesz u nas wiele poradników oraz możesz odnaleźć chętnych do wspólnej zabawy. Z nami możesz grać w wiele różnych gier multiplayer, planować wspólne questy,... Dalej...


Sierp i młot jako znak towarowy? | Co do zasady\nSierp i młot jako znak towarowy?\nTrybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wypowiedział się w kwestii możliwości rejestracji godła ZSRR jako znaku towarowego. Zdaniem Trybunału uznać należy, że taki znak towarowy może być sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami.\nsygn. akt T-232/10\nWyrokiem z 20 września 2011 roku TSUE oddalił skargę Couture Tech Ltd. na wydaną przez rejestrujący wspólnotowe znaki towarowe OHIM odmowę rejestracji znaku towarowego w postaci godła Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich zgłoszonego m.in. dla kosmetyków, biżuterii i produktów ze skóry.\nPowołując się na węgierskie, łotewskie i czeskie przepisy prawa i – jak to nazwał – praktykę administracyjną w tych państwach, OHIM stwierdził, że symbole związane z byłym ZSRR będą postrzegane jako sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami przez znaczącą część danego kręgu odbiorców, a mianowicie ogół odbiorców zamieszkujących tę część Unii Europejskiej, która była poddana reżimowi radzieckiemu.\nZ powyższym stanowiskiem w pełni zgodził się TSUE.\nTSUE nie podzielił argumentów skarżącej, która uważała, że należy przeprowadzić „ćwiczenie równowagi” polegające na uwzględnieniu poglądów dominujących w całej Unii. Zdaniem TSUE oczywiste jest, że ze względów językowych, historycznych, społecznych i kulturowych oznaczenia niekoniecznie są tak samo postrzegane we wszystkich państwach członkowskich. OHIM zaś, rozpatrując zgłoszenie znaku towarowego i mając na uwadze, że oznaczenie to miałoby być chronione we wszystkich krajach UE, musi badać zgłoszenie w świetle szczególnych uwarunkowań każdego z państw UE.\nW tym miejscu należy podkreślić, że takie postępowanie OHIM nie stoi w sprzeczności z autonomicznością charakteru wspólnotowego systemu znaków towarowych wobec systemów krajowych oraz rozwojem wspólnego rynku.\nTSUE uznał, że zgłoszony znak towarowy będzie w niektórych krajach UE postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako „symbol despotyzmu dawnego ZSRR”, a więc oznaczenie sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami.\nOceniając to, TSUE odwołał się m.in. do przepisów węgierskiego kodeksu karnego, który – podobnie do art. 256 polskiego Kodeksu karnego – penalizuje posługiwanie się (z wyłączeniami tam przewidzianymi) nośnikami symboliki faszystowskiej, komunistycznej, czy innej symboliki totalitarnej. Węgierskie przepisy karne oraz wytyczne węgierskiego urzędu patentowego, zgodnie z którymi oznaczenia zawierające „symbole despotyzmu” są sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, stanowią faktyczne przesłanki pozwalające ocenić, że symbole te są postrzegane przez właściwy krąg odbiorców w tym kraju jako sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami. TSUE podsumował, że „znacząca część właściwego kręgu odbiorców znajdujących się na Węgrzech pamięta jeszcze okres dominującego wpływu dawnego ZSRR”, zaś „semantyczna treść godła dawnego ZSRR nie rozmyła się ani nie zmieniła się do tego stopnia, by nie był on już postrzegany jako symbol polityczny”.\nDodać należy, że decyzja OHIM o odmowie rejestracji znaku była szczególnie zaskakująca dla zgłaszającego wobec faktu, iż OHIM wcześniej zarejestrował identyczny znak towarowy zgłoszony na rzecz skarżącego m.in. dla odzieży i materiałów drukowanych. OHIM tłumaczył, że rejestracja ta nastąpiła w wyniku błędu.\nMając to na uwadze, TSUE uznał, że wyłączną podstawą oceny zgłoszenia znaku towarowego jest rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a nie wcześniejsza praktyka decyzyjna OHIM. Nie może zatem skarżący skutecznie powoływać się na „naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań”.\nPodsumowując, w kontekście wyroku TSUE dwie kwestie wydają się istotne dla zgłaszających znaki towarowe do rejestracji w OHIM.\nPo pierwsze, ocena zdolności rejestrowej przed zgłoszeniem oznaczenia tylko na podstawie jego postrzegania przez potencjalnych odbiorców w kraju zgłaszającego może okazać się niewystarczająca. Uwarunkowania innego kraju (historyczne, językowe i inne) mogą powodować, że oznaczenie takie nie może zostać zarejestrowane. Może tak się stać, jeżeli w innym kraju UE oznaczenie zostanie uznane na przykład za sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, albo pozbawione charakteru odróżniającego, albo za takie, które weszło do języka potocznego lub wskazujące pochodzenie geograficzne.\nW takiej sytuacji pozostaje oczywiście możliwość starania się o zarejestrowanie znaku towarowego w poszczególnych urzędach krajowych państw UE.\nPo drugie, nie zawsze wcześniejsza praktyka decyzyjna OHIM daje gwarancję uzyskania prawa. Przed podjęciem decyzji o zgłoszeniu oznaczenia do rejestracji nie wystarczy analiza dotychczasowych decyzji, gdyż podstawą oceny każdego zgłoszenia jest rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.\nW kontekście orzeczenia można się zastanowić, co zrobi Heineken czy Convers (producent obuwia), które w swoich znakach towarowych używają pięcioramiennej gwiazdy, czasem czerwonej, jak na czapkach czerwonoarmisty. Warto dodać, że orzeczenie odbiło się głośnym echem w prasie rosyjskiej. Gazeta „Komsomolskaja prawda” uznała wyrok za polityczny i sugeruje, że teraz martwić powinien się też sąsiad Węgrów – czarny orzeł w godle Austrii trzyma w szponach sierp i młotek, zaś na fladze i w godleUSA aż roi się od pięcioramiennych gwiazd.


Trzeci dzień 12. FKA – 12. Festiwal Krytyków Sztuki Filmowej Kamera Akcja\nTrzeci dzień 12. FKA upłynął pod znakiem ważnych tematów. Dyskutowaliśmy o szacunku w branży, a na ekranach pokazaliśmy porywające filmy, w tym „Titane”, „Vortex” i „Aidę”!\n„To jest nasza wspólna praca” – dwugłos o dyskusji „Uszanowanko”\nPanel dyskusyjny „Uszanowanko”, utrzymany w niemal psychoteraupetycznym charakterze, zmusił do wielu przemyśleń. Rozmowa była moderowana przez Kaję Klimek, a jej gośćmi byli: reżyserka obsady Ewa Brodzka, koordynatorka scen intymnych Marta Łachacz i aktor Piotr Trojan.\nMaciej Kujawski: Dyskusja była prowadzona w sposób delikatny, ponieważ temat jest zdecydowanie kontrowersyjny, a wszelkie próby jego opisania przełamują tabu. Są to kwestie, o których kiedyś nie rozmawiano. Choć znaczna część spotkania dotyczyła przygotowań do realizacji scen intymnych, od czego specjalistką jest Marta Łachacz, to Piotr Trojan i Ewa Brodzka zwrócili uwagę na tzw. „sceny trudne”, wymagające zagrania silniejszych emocji.\nPaulina Podolewska: Stąd postulat o wsparcie psychologiczne na planie. Niezwykle istotna jest również obecność, tak niepopularnego jeszcze, zawodu koordynatora scen intymnych. Pozwala to wypracować sprawny i klarowny język ekipy filmowej oparty na szczerości, otwartości i komunikowaniu swoich potrzeb, obaw oraz ograniczeń. Pozornie banalnym, a jednak często zapomnianym, rozwiązaniem jest rozmowa.\nMK: Kiedyś aktorzy zgadzali się na wszystko, ponosząc konsekwencje zagrania scen wymagających ponadprzeciętnej sprawności fizycznej. A przecież wykonawcy swoich ról zawsze mogą powiedzieć „nie”. W tego typu scenach mają do dyspozycji dublerów i kaskaderów. Zdaniem Ewy Brodzkiej, uwarunkowania fizyczne wcale nie są tak dużym ograniczeniem, jak się wydaje – tu pomagają charakteryzacja i kostiumy. Cała ekipa filmowa powinna zadbać o to, aby zminimalizować stres wśród aktorów. Musi sprawić, aby odtwórcy ról, wchodząc na plan, dokładnie wiedzieli, co mają robić. Piotr Trojan zauważa, że w ostatnich latach nastąpiła rewolucja w branży – nowe pokolenie jest wrażliwe i delikatne, dba o stworzenie rodzinnej atmosfery. Nie można przekraczać pewnych granic…\nPP: Właśnie! Asertywność – słowo, które padło wiele razy podczas dyskusji. Mówimy „nie”, kiedy ktoś przekracza naszą strefę bezpieczeństwa — pytanie, czy robimy to zawsze? Uderzające dla mnie były przykłady, jakie podał zarówno aktor, jak i uczestnik dyskusji, który był na sali — obie historie zdecydowanie świadczą o potrzebie edukowania, jak powinna wyglądać współpraca z aktorem, aby nie została naruszona niczyja godność. Tu Marta Łachacz czuje „swoją misję” w nauczaniu o empatii, komunikacji i szacunku.\nMK: Z drugiej strony, profesjonalizm aktorów sprawia, że łatwiej wymazują z pamięci zagrane przez siebie sceny, oni „tylko” wykonują swoją pracę. Potrzebne są przy tym wspólny sposób mówienia o doświadczeniach i intuicja. Piotr Trojan podkreślił, że dla niego najtrudniej jest rozstać się z ekipą po kilkumiesięcznej wspólnej pracy. Świadczy to o budowaniu wspólnej więzi i zaufania ekipy filmowej.\nPP: Wniosek z dyskusji wydaje się prosty – przede wszystkim, należy edukować aktorów i twórców, zarówno początkujących, jak i doświadczonych. Trzeba dbać o szacunek zaczynając od siebie. Oznacza to, że przed twórcami branży filmowej stoi wielkie wyzwanie, którym podobne debaty mogą pomóc w wypracowaniu klarownych zasad zapewniających zdrową atmosferę na planach.\nMK: Te wnioski są wartościowe i przydatne także w relacjach prywatnych — każdy zasługuje na szacunek. Co więcej, wszyscy rozmówcy zgodzili się, że w pracy nad filmem potrzebne jest wsparcie psychologa. To osoba, która pomaga i pogłębia wiedzę o komunikacji na planie.\n[Tekst: Paulina Podolewska, Maciej Kujawski]


Pogoda Podwieżanka. Prognoza pogody w Podwieżance | METEOPROG.PL | METEOPROG.PL\nPogoda w Podwieżance. Ścisła pogoda na dziś w Podwieżance.\nPogoda w Podwieżance.\nPrognoza pogody w Podwieżance na 16 02 - 20 02\nprognoza pogody w Podwieżance\nPogoda w Podwieżance: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Podwieżance: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Zachmurzenie zmienne - od 1-3 do 6-9 stopni\nPogoda w Podwieżance: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Podwieżance: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Zachmurzenie zmienne - od 1-3 do 6-9 stopni


RCF H1315: Pasywna kolumna trójdrożna. - Arcade Audio\nPasywna kolumna trójdrożna.\nOznaczenie producenta: 13000084\nWysokiej mocy kolumna 3-drożna, pasywna wykonana z najwyższej jakości sklejki bałtyckiej, działająca w trybie Bi-amp wyposażona w neodymowe głośniki. Wszystkie głośniki posiadają neodymowe magnesy. Driver wyposażony jest w układ zabezpieczający wykonany na tranzystorach MOSFET.\nMoc RMS 900W RMS - LF, 400W RMS – MF/HF\nImpedancja 8Ω LF, 8Ω MF/HF\nPasmo przenoszenia 50Hz – 20kHz (-10 dB); 65Hz – 20kHz (-3 dB)\nGłośnik wysokotonowy 1” (neodymowy)\nGłośnik średniotonowy 10” (neodymowy)\nGłośnik niskotonowy 15” (neodymowy)\nSprawność 100dB LF, 108dB MF/HF\nMax. SPL 136dB@1m\nKąt pokrycia dźwiękiem 60° x 40°\nZwrotnica zalecane: 300Hz, wewnętrznie MF/FH: 1300Hz\nWymiary 890mm x 520mm x 632mm


Europa - EPOLONIA\nSondaż: 3/4 Europejczyków chce równouprawnienia osób LGBT, jak wypadła Polska?\nJak wynika z badania „Eurobarometr” przeprowadzonego na zlecenie Komisji Europejskiej ponad 3/4 eu...\nAktualne informacje gdzie najwięcej mieszka polaków za granicą\nWedług różnych obliczeń organizacji zajmujących się Polonią oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Polacy za g...\nPolscy emigranci – kamień w bucie polityków?\nTemat polskiej emigracji wielokrotnie był podnoszony przez polityków, zarówno lewej, jak i prawej strony sceny...\nWybory parlamentarne 2019 – głosowanie za granicą instrukcja krok po kroku\nGłosowanie w wyborach, w szczególności parlamentarnych, jest podstawowym obowiązkiem każdego obywatela Polski....\non: 06 października, 2019 Kategorie: Europa\nJak wynika z badania „Eurobarometr” przeprowadzonego na zlecenie Komisji Europejskiej ponad 3/4 europejczyków uważa, że osoby homo i biseksualne powinny mieć takie same prawa co...\tRead more\nWedług różnych obliczeń organizacji zajmujących się Polonią oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Polacy za granicą mogą liczyć nawet 19 milionów. Jedna trzecia całkowitej liczebności to ba...\tRead more\nTemat polskiej emigracji wielokrotnie był podnoszony przez polityków, zarówno lewej, jak i prawej strony sceny politycznej, opozycji i rządzących. Nic dziwnego, na emigracji przebywa ponad 2...\tRead more\nGłosowanie w wyborach, w szczególności parlamentarnych, jest podstawowym obowiązkiem każdego obywatela Polski. Czasem jednak zdarza się, że w momencie głosowanie znajdujemy się poza granicam...\tRead more\nSiedemnastolatek zginął w Szwajcarskich górach\non: 20 listopada, 2014 Kategorie: Europa\nDwa tygodnie temu w Szwajcarskich górach zaginął nastolatek z Polski, który przyjechał odwiedzić rodzinę. Przez ten czas trwały poszukiwania w których brało udział ponad 70 osób oraz p...\tRead more


Doradca Trumpa grozi Syrii odwetem, jeśli użyje broni chemicznej w Idlibie - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plDoradca Trumpa grozi Syrii odwetem, jeśli użyje broni chemicznej w Idlibie\n10 września 2018, 20:25 | Aktualizacja: 10.09.2018, 20:34\nert@ert-blog.pl(2018-09-10 20:47) Zgłoś naruszenie 84\nTrudno o lepszą zachętę terrorystów do tej prowokacji z bronią chemiczną. Ją potrafią już produkować i mają gotową - co Sputnik niejednokrotnie pokazywał. Zwycięska armia nie potrzebuje takich nadzwyczajnych i niebezpiecznych dla nich, środków się chwytać.\ndaak(2018-09-10 20:42) Zgłoś naruszenie 74\nIdlib,tyle dolarów wydanych na bandytów poszło sie ............... .a straszyc to sobie mozęcie.\nszkoda gadac(2018-09-10 23:42) Zgłoś naruszenie 62\nJohn Bolton to clown,który już w 2006 roku namawiał mały Izrael do ataku na Iran .Koles jest szalony teraz broni terrorystów w Idlib .Kazdy, kto obserwuje ten konflikt od 5 lat wie,że tam siedzi brodata patologia sponsorowana przez zachód i pewny mały kraj w rejonie..Bron chemiczna używają tylko terroryści gdy sa już totalnie na straconej pozycji.Asad nie ma w tym żadnego interesu.\nKriz(2018-09-11 12:20) Zgłoś naruszenie 20\ntytuł powinien brzmieć nieco inaczej, Trump namawia rebeliantów do sfingowania ataku chemicznego.


SZKOLENIE PRODUKTOWE - POMPY CIEPŁA ALPHA INNOTEC\nUczestniczyliśmy w kolejnym szkoleniu z zakresu pomp ciepła\nCieszymy się, że mogliśmy uczestniczyć w tym interesującym spotkaniu, które odbyło się w sercu Gdańska.\nKongres podzielony był na dwie, a właściwie nawet trzy części.\nJedna obejmowała certyfikację partnerów handlowych, czyli specjalistycznych firm montujących pompy ciepła. Było to potwierdzenie lub nadanie autoryzacji do montażu urządzeń Alpha InnoTec. Obecni byli również goście z Niemiec, gdzie znajduje się siedziba i zakład produkcyjny pomp ciepła.\nKolejna część spotkania to prezentacja całej gamy nowych produktów połączona ze wstępnym szkoleniem technicznym. Producent stawia na urządzenia z modulacją mocy grzewczej (chłodniczej) i w tym właśnie kierunku poszedł rozwój produktów w typoszeregu pomp ciepła Alpha InnoTec.\nBardzo miłym akcentem kończącym spotkanie była trzecia, ale w pewnym sensie najciekawsza, część kongresu. Mieliśmy mianowicie okazję zwiedzić Europejskie Centrum Solidarności w Gdańsku. Byliśmy tam pierwszy raz, ale po tej wizycie gorąco polecamy każdemu Polakowi (i nie tylko) odwiedziny tego swoistego muzeum. Historia najnowsza naszego kraju pokazana w bardzo nowoczesny, przystępny sposób, ale z mnóstwem oryginalnych eksponatów i zdjęć, a dodatkowo zamknięta w przepięknym architektonicznie obiekcie.


Obecna sytuacja epidemiologiczna - KOSMETYKSHOP - Hurtownia KosmetykShop\nStrona Główna > Obecna sytuacja epidemiologiczna\nInformujemy, że zamówienia składane poprzez internet mogą być wysyłane z opóźnieniem w związku z dużą ilością zamówień oraz ograniczeniami personelu. Wiadomości email obsługiwane są wg. kolejności czas odpowiedzi może wydłużyć się do 12H.\nW przypadku pomyłek lub braków w paczkach prosimy składać reklamacje na adres reklamacje@kosmetykshop.pl\nInformujemy, że nasz punkt stacjonarny przy ulicy Ekspresowej 7 od dnia 21.04.2020 pracuje normalnie zgodnie z określonymi godzinami otwarcia. Z uwagi na zaistniałą sytuację i w trosce o Państwa bezpieczeństwo oraz bezpieczeństwo pracowników hurtowni Kosmetykshop prosimy o racjonalne podejście do sytuacji spowodowanej przez koronawirusa oraz przestrzegania zaleceń obowiązujących w naszym punkcie.\nDodatkowo dla Państwa bezpieczeństwa podnosimy wszelkie starania aby zachować środki bezpieczeństwa wskazywane przez Ministra Zdrowia.\nInformacja ogólna dla klientów.\nProsimy o zachowanie szczególnej ostrożności związanej z oczekiwaniem w kolejce do kasy. W sklepie może przebywać tylko jedna osoba. Towar podaje sprzedawca\nOsoby u których występuje widoczna infekcja dróg oddechowych, kaszel lub katar prosimy o składanie zamówień poprzez sklep internetowy lub telefonicznie;\nOsoby obawiające się o swoje bezpieczeństwo proszone są o nie odwiedzanie naszego punktu stacjonarnego, a chęć złożenia zamówienia prosimy kierować do działu zamówień telefonicznie lub poprzez sklep internetowy;\nZamówienia telefoniczne można kierować bezpośrednio do naszej obsługi klienta ( +48 697 882 777 ) lub naszego przedstawiciela handlowego (+48 603 400 027);\nWszystkie zamówienia zostaną wysłane za pośrednictwem firm kurierskich.\nZamówienia opłacone z góry wysyłane są w pierwszej kolejności następnie zamówienia opłacone przelewem;\nZastrzegamy sobie również możliwość wystąpienia braków dostępności towarów ze względów nadmiernej ilości zamówień. Wszystkie zamówienia realizowane są wg. kolejności ich wpłynięcia. W przypadku braku danego produktu będziemy informować Państwa o tym fakcie telefonicznie jak i okładając wszelkich starań proponować zbliżony działaniem produkt zastępczy;\nDodatkowo personel obsługujący jak i pozostały został poinformowany o obowiązujących zasadach higieny, która występuje w naszym punkcie stacjonarnym.\nJeżeli mają Państwo jakiekolwiek wątpliwości lub pytania prosimy o kontakt bezpośredni pod numerem 697882777 w celu uzyskania niezbędnych informacji w kwestii przestrzegania zasad higieny i bezpieczeństwa epidemiologicznego;\nO bieżących zmianach będziemy informować Państwa za pośrednictwem Facebooka i Instagrama oraz na naszej stronie internetowej kosmetykshop.pl\nInformujemy, że zamówienia mające status Oczekuje potwierdzenia płatności Dotpay lub płatność nie została poprawnie zaksięgowana na naszym koncie zostaną anulowane co będzie wiązało się z ponownym złożeniem zamówienia.\nNa przelewy tradycyjne oczekujemy do 2 dni roboczych od momentu złożenia zamówienia w przypadku braku wpłaty zastrzegamy sobie anulowanie zamówienia.


Helikon-Tex Plecak Taktyczny Guardian Assault 35L Czarny | Milworld.pl\nHelikon-Tex Plecak Taktyczny Guardian Assault 35L Czarny\nKieszeń na zamek u góry plecaka\nW. 50 S. 36 G. 15 cm\nKupując zyskujesz: 598 pkt.\nPlecak taktyczny Guardian Assault, którego konstrukcja bazuje na klasycznym 3-day Assault Pack, wykonano z odpornej na przetarcia i rozdarcia Cordury®. Pojemność 35 litrów w sam raz wystarczy na zabranie ze sobą odpowiedniej ilości ekwipunku. Komora główna pomieści odzież, wkład hydracyjny oraz inne elementy wyposażenia. Do dodatkowej kieszeni z przodu włożysz rzeczy, do których chcesz mieć szybki dostęp. Do górnej kieszeni zmieścisz małe elementy swojego oporządzenia. Plecak jest kompatybilny z systemem montażowym MOLLE/PALS, dzięki taśmom umieszczonym po obu bokach. Klamry, które zastosowano w tym modelu, są odporne na wstrząsy i uderzenia.


Archiwum Historii Mówionej - Mirosław Pastwa\nNazywam się Mirosław Pastwa, mam 76 lat, urodziłem się 31 sierpnia 1931 roku.\nCo pan robił przed wybuchem II wojny światowej?\nByłem dzieckiem i w zasadzie pamiętam fragmenty. Z tym że nie działo mi się źle. W 1939 roku byliśmy na letnisku pod Warszawą w miejscowości Pomiechówek, za Modlinem. Tam zastał nas wybuch wojny. Panowało lotnictwo niemieckie w powietrzu. Znaczy, to już było widać od pierwszego dnia. Myśmy już z letniska 6 września [uciekli]. Ja na dziecinnym rowerku, mama i jeszcze druga osoba na rowerach normalnych, dla dorosłych. Pojechaliśmy do Warszawy. Jak żeśmy jechali, przez Modlin przejeżdżali akurat, przyleciały niemieckie bombowce i zbombardowały stację kolejową. Nam się jeszcze udało jakoś, bo troszkę z boku żeśmy przebywali i przez mosty, które już były podminowane, przez Wisłę, żeśmy pojechali przez Kazuń, w kierunku na Bielany, to znaczy do Warszawy. Podróż trwała prawie cały dzień, dlatego że wzdłuż szosy latały samoloty niemieckie, myśliwce. Niemcy już zajęli Działdowo – to było prawie że na granicy. Jak myśmy uciekali z Pomiechówka 6 września, to już wojsko nas powiadomiło (bo liczyli, że to było przedpole Twierdzy Modlin), że będzie ludność ewakuowana – i tak się później stało. A Niemcy, już czołówki pancerne były w Nasielsku. Transporty kolejowe, które były na torach – to znaczy składy pociągów – były zbombardowane, tak że to stało. Ucieczka była albo na piechotę, albo na rowerach. Jak były ostrzeliwania, [to] żeśmy się kryli po rowach, po krzakach. Po całym dniu żeśmy dotarli do Warszawy.\nMieszkał pan wtedy w Warszawie?\nW Warszawie na ulicy Chmielnej. Ojciec był cały czas w domu – pilnował mieszkania. Myśmy wrócili. Potem żeśmy przeżyli najgorszy okres oblężenia Warszawy. Najgorszy był dzień 25 i 26 września. Niemcy koncentryczny ostrzał zrobili praktycznie ze wszystkich stron, zostali powstrzymani w okolicach Grójeckiej, gdzie jest słynny pomnik. Zostali zatrzymani, szczególnie oddziały pancerne. Dalej już do miasta nie wjechali. Ale był nieprawdopodobny obstrzał. Jak artyleria przestawała strzelać, to wtedy przylatywały bombowce i Warszawa płonęła. Potem nastąpił akt kapitulacji. Była prawie dobę cisza, a potem wkroczyły oddziały niemieckie. Nasi żołnierze się rozbrajali, u nas na kwaterze, też w naszym domu byli. Był jakiś oddział.\nCzy pana rodzina uczestniczyła w obronie Warszawy?\nOjciec uczestniczył, natomiast ojca siostra też była w administracji przy prezydencie Starzyńskim. W naszej rodzinie, bo rodzina mojego taty była rodziną wieloosobową, rodzeństwo – [jeden] wujek zginął w stopniu porucznika w Katyniu, ale żeśmy o tym się dowiedzieli dopiero w 1943 roku (ogłosili Niemcy i Komisja Międzynarodowa Czerwonego Krzyża), bo był zidentyfikowany. Wujek, ojca rodzony brat drugi, brał udział, też w AK, był w Kampinosie. Został ranny i potem dobity przez esesmanów wraz z grupą innych rannych, w rowie melioracyjnym. A mój ojciec miał przydział na Powstanie. Wiedział, że będzie Powstanie. Już raz był alarm około 25 lipca, był już na punkcie zbornym, ale potem został odwołany ostry alarm. Tata jeszcze wrócił, a potem poszedł za Wisłę, na Pragę. Jak wybuchło Powstanie, naszym oddziałom się nie udało – w Śródmieściu, na Woli, na Starówce, na Żoliborzu, na Czerniakowie, na Mokotowie były dość znaczne siły powstańcze. Natomiast na Pradze było o wiele mniej. Powstanie na Pradze trwało niecałe półtorej doby. Dlatego że były transporty na Dworcu Wschodnim, które były przerzucane z Europy Zachodniej (to znaczy z Włoch, z Francji) na pomoc frontowi wschodniemu. Oddziały, które były na tych transportach, w [czasie] wybuchu Powstania rozwinęły [siły] i Praga została szybciutko została oczyszczona z powstańców.\nWróćmy może jeszcze do czasów przed Powstaniem, do czasu okupacji – czym się pan zajmował w czasie okupacji?\nCały czas się uczyłem. Chodziłem do szkoły. Z tym, że chodziłem do publicznej szkoły na ulicy Hożej. Były trudności, bo gimnazja lepsze, renomowane, były przez Niemców zamknięte. Wybuchło Powstanie, ojciec był na Pradze, żadnych możliwości [przedostania się]. Już nie miał z nami kontaktu. Myśmy z matką zostali na Chmielnej, a tata się ukrywał po piwnicach, po strychach, na Targówku, na różnych peryferiach Warszawy. Jakimś cudem mu się udało uniknąć aresztowania. Rosjanie z berlingowcami zdobyli Pragę między 14 a 16 września dopiero. Potem zwijali niemiecką obronę w kierunku na Legionowo, Chotomów, Modlin. W tym kierunku to szło. Przyczółki mostowe były wszystkie opanowane przez Niemców. Niemcy w momencie jak się wycofywali, wysadzili wszystkie mosty: Kolejowy, Poniatowskiego i Kierbedzia. Nasi próbowali, ale niestety Niemcy mieli broń maszynową, Niemcy mieli działka małokalibrowe (tak zwane firlingi) czterolufowe, sprzężone, przeciwlotnicze, dwudziestomilimetrowe, albo na samochodach terenowych, pancernych, półgąsienicowych, albo nawet na samochodach. To było nie do sforsowania. Zwłaszcza że powstańcy dysponowali pistoletami, granatami, ewentualnie butelkami z benzyną, a ciężkiej broni maszynowej w ogóle prawie nie mieli. Zdobywali później, w trakcie [walk]. Potem mieli ze zrzutów jeszcze, potem PIAT-y były i tak dalej.\nW czasie Powstania był pan łącznikiem. Czy może pan opowiedzieć, w jakich warunkach pełnił pan służbę w czasie Powstania i jak to się stało, że został pan łącznikiem?\nZaczęło się od tego, jak się rozbrajali w 1939 roku żołnierze u nas, przebierali, mama dała wszystkie prawie [ubrania], bo ojciec był ranny, leżał w szpitalu, parę garniturów miał, jakieś ubrania sportowe. Mama żołnierzom dawała, oni mundury zostawiali. Ale ci żołnierze byli na tyle niefrasobliwi, że na przykład w piecu, w palenisku (żeśmy mieli kaflowe piece) pochowali amunicję, granaty obronne i wszystko. Jako chłopak to obserwowałem, maski gazowe były i inne rzeczy. Dziadek to wszystko skrupulatnie gromadził i chował, zabezpieczał. Ale znalazłem granaty i wyciągnąłem granat i się zacząłem nim bawić. Dobrze, że zawleczka jeszcze była, wszystko było, turlałem go sobie. Jak dziadek to zobaczył, to struchlał. Mówi: „Gdzie tyś to wytrzasnął?”. Były i za piecem i były w paleniskach, w kilku pokojach. Dziadek to wszystko pozbierał, struchlał najpierw, ale obyło się bez jakichś incydentów. To zostało zabezpieczone. Tak że myśmy już mieli w mieszkaniu trochę broni i amunicji z 1939 roku. Były ładownice skórzane i były łódki, po pięć naboi, do Mauserów i tak dalej. Dziadek to wszystko przechowywał. Jak ojciec wrócił ze szpitala, to dziadek mu pokazał i jak nawiązał łączność z organizacją, to z naszego domu wszystko upłynniało się i poszło gdzieś do magazynów. W każdym razie już u nas nie było, bo niemieckie rozporządzenia szły w tym kierunku, że za znalezienie broni, był taki okres, zaraz po rozpoczęciu okupacji, trzeba było wszystko zdawać, do granatowej policji. Już nie do Niemców, ale do granatowej. A potem jak znaleźli, to albo rozwałka była, albo obóz koncentracyjny. Ale myśmy do Powstania, ojciec miał schowane w skrytce w przewodach wentylacyjnych, w woreczku, trzy pistolety z amunicją. Miał cały czas, ale jakoś szczęśliwie do tego Niemcy się nie dobrali. Mimo żeśmy dwa razy mieli rewizję w domu. Ale tego nie znaleźli. W Powstaniu, jeśli chodzi o mnie, ja się tą bronią interesowałem, podpatrywałem, bo mi imponowało – starsi chłopcy w mundurach, nawet miałem kolegów kilku. Na przykład Andrzeja Czarskiego, miał pseudonim „Diabeł” i brał udział w zdobywaniu PAST-y. Zdobyto PAST-ę dopiero 20 sierpnia. PAST-a była właśnie jak cierń w Śródmieściu Północnym, dlatego że budynek górował swoją wysokością w okolicy i Niemcy ostrzeliwali co się tylko dało. Tam była załoga – ponad stu Niemców. Mieli łączność tylko – raz dojechał do nich czołg, drugi raz samochód pancerny z Ogrodu Saskiego. Linia na ulicy Królewskiej była dla Niemców praktycznie nie do przebicia. To trzymali akowcy nasi, aż prawie że do końca Powstania. Na Nowym Świecie też przebiegała linia. Na Krakowskim Przedmieściu, w Kościele Świętego Krzyża, to walki były wewnątrz, na organach, na dole, w podziemiach, różnie to bywało. W każdym razie jako łącznik, chodziłem przed zdobyciem głównym, szturmem na PAST-ę. Chodziłem z meldunkami z naszego domu, poprzez ulicę Sosnową, do Siennej i Sienną potem podchodziłem na kilka, kilkanaście domów od PAST-y. Z meldunkami chodziłem trzy razy. Jakoś mi się szczęśliwie udało, że nie dostałem. Był odcinek, że trzeba się było czołgać. Były dwie kamienice spalone, gruzy tylko były i jak oni z góry patrzyli, to była tylko metrowa zasłona, a tu dalej był trotuar. Jak zobaczyli jakiś ruch z góry, to strzelali. Myśmy [byli] w kompleksie domów – Chmielna 55, nasz dom i 59 i dalsze. Brałem udział, barykady też pomagałem budować i żeśmy robili przebicia, bośmy widzieli potem jak się zaczęły bombardowania. Pierwsze bombardowanie było 5 sierpnia. Przyleciała formacja dziewięciu Heinkli 111 i zaczęły rzucać bomby. To znaczy siały, miały tak, że bomba za bombą wypadała. Były ustawione brzechwami do dołu, zapalnikami do góry, potem koziołkowały i się odwracały. Celowały w nasz dom, tylko że to był ułamek sekundy. Leciały gdzieś na wysokości półtora tysiąca metrów. Niestety celowały w nasz dom. Pierwsza bomba spadła, taka pół tonowa, przed naszym budynkiem. Tak na skos, po drugiej stronie rąbnęła, ale w plac – lęk był potworny. Myśmy robili przebicia w ścianach szczytowych między domami, w piwnicach, bo widzieliśmy, jakie były skutki bombardowań. Bomby zawalały, piwnice zostawały odcięte i ludzie albo się dusili, albo ginęli w inny sposób, a myśmy porobili właśnie wykucia w szczytowych ścianach, żeby były przejścia. Dzięki temu można było ludność, co w schronach siedziała, w piwnicach, ewakuować w razie zasypania. Poza tym Niemcy potem, widziałem skutki tego, zaczęli gdzieś od połowy Powstania ostrzeliwać z ciężkich dział Warszawę, właśnie Śródmieście. Najwięcej pocisków spadło w rejon Placu Napoleona. Ulica Jasna, Świętokrzyska, w tym rejonie, ale i tu, na terenie północnym, też parę pocisków wybuchło. W muzeum wojskowym można zobaczyć kufry – jeden taki z Adrii był wydobyty po Powstaniu i jest jako eksponat. Jak taki mebel spadł, przebijał wszystkie stropy, dochodził do piwnic, bo miały zapalniki z opóźnionym zapłonem prawdopodobnie. Jak wybuchał, to kamienica czteropiętrowa szła w górę na sto pięćdziesiąt metrów, a potem tylko opadały szczątki. Te kufry było widać, obserwowałem, jak w ostatniej fazie lotu już schodziły na dół. To był taki szum na niebie jakby pociąg elektryczny albo tramwaj przejeżdżał po niebie. A potem kufer spadał. Tak ostrzeliwania trwały. Niemcy latali chyba spod Zakroczymia i z Okęcia. Sztukasy, Junkersy 87, to po dziewięć, po sześć, po dwanaście latały regularnie, co pół godziny. Najpierw bombardowali Wolę, potem się przenieśli. Bombardowali Starówkę. Potem formacje też latały i Czerniaków bombardowały, ale najwięcej to dostała Starówka. Starówka to dostała od sztukasów sporo, rejon, gdzie jest Arsenał i gmach Hipoteki – też bardzo bombardowali, pasaż Simonsa... Sztukasy chodziły tak jak na poligonie. Artylerii przeciwlotniczej, broni przeciwlotniczej powstańcy w zasadzie nie mieli. Polowali zza kominów, z dachów, ze Spandau’ów walili ewentualnie do nich, ale to chyba jeden był postrzelony tylko. Wiem, że po wojnie, jeden sztukas był zestrzelony, widziałem jego szczątki. Leżały na Frascati. Na Agrykoli jeden leżał, a drugi sztukas w rejonie dworca, za Towarową. Mnie utkwił w pamięci 18 września, bo przyleciała formacja amerykańskich samolotów, Fortec B-17, przyleciały sto trzy – tak twierdzą źródła. Wtedy ich nie liczyłem, bo tego było dużo – całe niebo zakryte formacjami samolotów. Nadleciały od północy, od strony Modlina, po południu, wczesnym popołudniem. Zaczęły zrzucać zasobniki. W pierwszej fazie żeśmy myśleli, że to jest desant, a okazało się, że to są zasobniki. Dość długie, na dwa i pół metra, metalowe. Niestety z tego co wiem i widziałem – domy płonęły, w tym czasie już obszar powstańczy się bardzo zawęził, Niemcy cały czas parli i zdobywali dom po domu. Obserwowaliśmy, najwyżej dwadzieścia, dwadzieścia pięć procent zrzutów, które dokonała armada fortec nad Warszawą, spadło w rejon powstańczy, opanowany przez powstańców. Reszta wpadła na tereny zajęte przez Niemców, w płonące domy, część wpadła do Wisły, nawet do Sowietów i do berlingowców na Pragę zniósł wiatr. Walki powietrzne były, Messerschmitty i Focke-Wulfy dobierały się do [amerykańskich] formacji. Jeden jakby lekko zadymił samolot i poleciał. Z tego, co się dowiedziałem po wojnie, jedyny raz Stalin zezwolił, żeby formacja lądowała na terenie Związku Radzieckiego i armada tych bombowców wylądowała w rejonie Połtawy na Ukrainie. Załogi się przespały, uzupełniły paliwo, w powrotnej drodze wracali przez Rumunię i zbombardowali Piteszti Ploeszti, zagłębie naftowe. Polecieli przez Morze Śródziemne i lądowali w Afryce, w rejonie Kanału Sueskiego, prawdopodobnie. Anglicy bombardowali jeszcze Piteszti Ploeszti, ale to już w późniejszym czasie.\nCzy mógłby pan opowiedzieć, jak wyglądały nastroje wśród ludności cywilnej?\nEuforia była w pierwszych dniach Powstania, natomiast później, ludność, która była zmuszona siedzieć w piwnicach, trzeba wziąć pod uwagę, że żywność, którą każdy miał w mieszkaniu, to myśmy byli nieprzygotowani w tym sensie, że to była pełnia lata. Byliśmy w Śródmieściu, wśród kamienic, murów, ogródków działkowych w pobliżu nie było. Najpierw był entuzjazm, ale potem zaczęli się ludzie zastanawiać, jak to długo będzie trwało, bo nawet dowództwo akowskie, przywódcy nie przypuszczali, że Powstanie będzie trwało sześćdziesiąt trzy dni. Niemcy zajęli Filtry, zamknęli dopływ wody. Byliśmy zmuszeni kopać studnie artezyjskie, woda była racjonowana. Początkowo były apteki w różnych rejonach, więc spontanicznie aptekarze oddawali środki opatrunkowe. Były szpitale. Jeszcze w pierwszej fazie Powstania, do połowy, jeszcze jakiś komfort był, ale później to już było tak: i głód i po prostu robiło się coraz gorzej, nastroje potem już były [gorsze]. Były wypowiedzi: „Pocoście się porywali z motyką na słońce?”. Ludzie porównywali, jaką broń mają powstańcy, a jaką mają Niemcy, czym dysponują. Przecież nasi mieli tylko… Potem ze zrzutów były PIAT-y, były moździerze, była jakaś rusznica przeciwpancerna, Rosjanie zrzucali. Ale zrzucali bez spadochronów. Latali nad dachami, ale pod kątem uderzyło w bruk, rusznice były pogięte, paradoks był taki, że kukuruźniki zrzucały amunicję do rusznic gdzie indziej, a rusznice gdzie indziej. Albo rusznice były, a nie było do nich amunicji. Trochę PIAT-ów było – to fakt. Niemcy użyli czołgów, Niemcy użyli goliatów, Niemców użyli Panzerfaustów, tych nosicieli ładunków wybuchowych. Skutkiem tego było to, że nasi nie wiedzieli, co to za mebel, na ulicy Kilińskiego rozerwało prawie trzysta osób i to głównie harcerzy i dzieciaków. Tak że tam była jatka po prostu. Nasi nie wiedzieli, bo to był Borgward, niemiecki produkt z 1944 roku. Kierowca uciekł, a tam był ładunek zegarowy nastawiony, nikt się nie spodziewał. Poza tym Niemcy strzelali też kulami dum-dum, ekrazytówkami. Myśmy mieli rannych, widzieliśmy jak to wyglądało – wlot był normalny, a wylot wielkości talerza. Niemcy użyli Nebelwerferów – miotaczy rakietowych min. To już była piekielna rzecz. To już tak po połowie Powstania, jak tego użyli. Strzelali z Ogrodu Saskiego. Do nas też, jak się przeżyło taką salwę, to trzeba było Bogu dziękować. Układali pociski: zapalający, rozpryskowy, ze sprężonym powietrzem i znów rozpryskowy, albo jeszcze inny. Rozrywało od środka, dosłownie, ludzi. Płuca wywalało, dusiło. Nebelwerfery były straszne. Niemcy ich używali już w 1943 roku na froncie wschodnim, ale w Powstaniu też to użyli.\nCzy w czasie Powstania przyjaźnił się pan z kimś szczególnie?\nCała grupa chłopaków była zaprzyjaźniona. Jacek Czerwiński, obecny adwokat, Jurek Działkowski, Janusz Pieczyński. Było kilku chłopaków młodocianych, a Andrzej Czarski był ode mnie starszy, on już miał wtedy 18-19 lat. Chodził z bronią i był w oddziale albo „Kiliński”, albo ewentualnie jakimś innym. To był bardzo bojowy, dzielny chłopak. Był ranny w czasie akcji, miał postrzał w okolicy pachwiny. W mundurze wyszedł i był w Sandbostel. Jest taka miejscowość, obóz był po Powstaniu, on tam był. Potem się doczekał, że ich Amerykanie wyzwolili. Potem wrócił. Myśmy wrócili z mamą w marcu 1945 roku. Nasz dom był nietknięty, ale był podpalany.\nCzy w pana otoczeniu uczestniczono w życiu religijnym?\nMsze się odbywały. Byli kapelani z Armii Krajowej, a spontanicznie, księża z kościołów też udzielali posługi, jak najbardziej. Była taka sytuacja, że Niemcy nas ostrzeliwali nękająco z moździerzy. Pociski moździerzowe – ani słychać, ani widać, jak grom z jasnego nieba. Pamiętam wypadek – w sąsiednim podwórku się odbywało [nabożeństwo]. Była kapliczka Matki Boskiej, była msza polowa. Pocisk moździerzowy spadł i kilkanaście osób było rannych, dwie, czy trzy zabite. Potem to jednak w większych piwnicach to robiono, dla bezpieczeństwa. Niemcy mieli informatorów, myśmy trzech zgarnęli, na naszym rejonie. W rejonie Chmielna, Sosnowa, Złota. Jednego to pamiętam jak dziś, z kolegą żeśmy próbowali go wytropić i w końcu zdradził się. Z SS Galizien był, Ukrainiec, miał zapas żywności, miał tłumik i strzelał z naszej strony, ale że na całym mieście bez przerwy wybuchy były i łomot, tak że jemu to uchodziło. Strzelał do kobiet, do dzieci, w terenie naszym wyzwolonym. Ludzie, ni z tego, ni z owego, idą po chodniku, nagle ktoś dostaje strzał. Ale wszystkie strzały, jak potem żeśmy się zorientowali, były z góry. Żeśmy zaczęli systematycznie, z chłopakami, co mieli broń, przetrząsać strychy wszystkich domów w okolicy. Żeśmy znaleźli stanowisko. Oczywiście Szwaba, Ukraińca na miejscu rozwalili, nie patyczkowali się wcale już. Na sumieniu miał sporo. Z kolei snajperzy z Dworca Centralnego i z Alei Jerozolimskich, z przeciwnej strony, to było wszystko opanowane. Tak jak hotel Polonia, wzdłuż, w kierunku Żelaznej, był Instytut Kartograficzny. Tam mieli stanowiska i cokolwiek u nas się ruszało, to strzelali. Tak że z samego naszego domu było osiemnaście osób rannych.\nCzy w czasie Powstania czytał pan prasę podziemną?\nOczywiście! Roznosiłem, kolportowaliśmy. Moje zadanie polegało też i na tym, żeśmy nosili posiłki na stanowiska ogniowe, dla chłopaków. Ze zluzowaniem było dość ciężko, bo było ich coraz mniej, bo byli ranni. Żywność się nosiło, donosiło się amunicję, a oprócz tego, dla ludności, po piwnicach, właśnie Biuletyn Informacyjny. Wychodziła nie tylko prasa akowska, jeszcze wychodziła też prasa bardziej lewicowa nawet, ale to był margines można powiedzieć. Wprawdzie walczyli z Armii Ludowej, brali udział w Powstaniu, temu nie można zaprzeczyć, bo faktycznie brali, a całe dowództwo zginęło na Freta. Do końca były oddziały alowskie, które walczyły.\nCzytał pan te gazety?\nOczywiście, że czytałem. Dla nas to było najcenniejsze jak widzieliśmy, że na Niemcach coś zdobyło się. Największa atrakcja to była. Na Woli zdobyli dwie pantery, oddziały chyba „Radosława”, jak walczyli, to zdobyli na Przyokopowej czy Okopowej. W Śródmieściu, niestety, tutaj to wielkiego sukcesu nie było, dlatego że byliśmy cały czas ostrzeliwani. Potem już jak Rosjanie stanęli na Pradze, to znowu chaotycznie strzelali po Warszawie, po Niemcach. Nasz dom otrzymał też dwa pociski zza Wisły. Na szczęście w górne piętra uderzyło, pokoje poniszczyło tylko, to wszystko. Potem było też parę dni takich, że lotnictwo rosyjskie zrobiło demonstracyjny przelot bombowców wzdłuż Wisły, nad Powiślem, i sobie dalej poleciały, a iljuszyny z kolei, IŁ-2, formacja była chyba sześć, albo dziewięć, nadleciały i rejony niemieckie, nawet Dworzec Centralny, obrzuciły bombami. Najpierw z działek pokładowych ostrzelali. Już pod koniec Powstania sztukasy tak bezkarnie nie chodziły, bo i artyleria przeciwlotnicza zza Wisły do niemieckich samolotów strzelała. Potem już było coraz gorzej i w końcu „Bór” Komorowski podjął decyzję – była kapitulacja. Efekt był taki, że powstańcy się rozbrajali, nastroje były fatalne, niszczyli broń. Część wyszła z bronią, ale broń z kolei musieli oddawać przy niemieckich kronikach filmowych. Rozbrajali ich i potem szli do transportu. My, jako ludność cywilna, było ogłoszone, żeśmy wyszli z węzełkami Chmielną ulicą do Żelaznej. Żelazną kawałek mostem do Alei Jerozolimskich i już w eskorcie Niemców popędzili nas do ulicy Barskiej, Grójecką, i w Barską, na Dworzec Zachodni. Na Dworcu Zachodnim kazali nam na lory do przewożenia piachu (z burtami wagony) siadać w kucki albo siadać normalnie, w rozkroku. Załadowali wagony ludźmi. Było wagonów kilkanaście, może więcej, i lokomotywa. Transport, nas przywieźli do Lagru 121, do Pruszkowa. Tam żeśmy byli trzy doby, w dawnej parowozowni. Funkcjonował już Szwedzki Czerwony Krzyż, między innymi RGO, Polski Czerwony Krzyż też trochę pomagał. Niemcy robili segregację ludności. Nas przeznaczyli na roboty do Wrocławia, ale myśmy przeskoczyli do grupy chorych, starszych. Jak uciekłem przez parkan od środka na zewnątrz, w Pruszkowie, bo miałem ciotkę i wujka w Pruszkowie, uciekłem, a mama… Pomagali nam trochę. Mama była grubo ubrana, pelisę miała, jakieś inne rzeczy, zaplątała się w druty, wachmani wtedy zauważyli, zaczęli w powietrze strzelać, mamę do transportu, a ja – było kilka torów – tak na wagony, pod wagony i uciekłem. Potem zza węgła patrzę, szlaban się otworzył, parowóz zagwizdał i pociąg poszedł, a mama pojechała w nieznane. Pojechała transportem i w rejonie Radziwiłłowa mniej więcej przekupiła wachmana. To był jakiś Ślązak, po polsku mówił, ale powiedział: „Róbta co chceta i na wasze ryzyko”. Za mamą jeszcze trzech mężczyzn wyskoczyło w biegu z pociągu. Pociąg zwolnił, zakręt był, potem pod górkę. Mama jak to mama, nie umiała kobieta skakać, mocno się poturbowała i straciła przytomność. Niemcy na ostatnim wagonie mieli parę worków z piachem i erkaem był. Jak zobaczyli, że wyskakują, to zaczęli strzelać do tych mężczyzn, co uciekali. Dwóch zabili, jednego postrzelili. Zatrzymali pociąg, zobaczyli, że tamci nie żyją, mama bez oznak życia leży, uznali, że zabita, rannego do pociągu wrzucili i pociąg pojechał. Jak pociąg pojechał, ksiądz z ludnością z okolicznych wsi wyszedł, bo tam podobno skakali też z transportów, akurat takie było miejsce. Udzielił pomocy. Mamę wziął, odżywił, opatrzył i mama do rodziny dotarła pod Łowiczem, do Nieborowa, do Książęcej Wsi. Mieliśmy rodzinę dalszą. U księżny Radziwiłłowej wyrobiła sobie lewe papiery, że jest zatrudniona u ogrodnika, przy pałacu. Po Powstaniu, jak się pokazywało dokumenty z Warszawy – Niemcy robili rewizje, to była strefa przyfrontowa – jak legitymowali, to Warszawiaków uznawali ogólnie za bandytów. Natomiast mama dostała fałszywe dokumenty. Przyjechała, spodziewała się, że mnie znajdzie u tej rodziny i mnie odnalazła po trzech tygodniach. Potem żeśmy pojechali do Nieborowa. To już było w listopadzie 1944 roku i 19 stycznia już Sowieci przyszli. Przyszli od strony Skierniewic, a od strony Warszawy jeszcze Niemcy uciekali szosą na Łowicz. Była taka sytuacja, że czołówka trzech czołgów stanęła na tym rozwidleniu, lufa jednego czołgu była skierowana właśnie na Warszawę, druga na Skierniewice, trzecia lufa na Łowicz. Jak nadjeżdżały niemieckie samochody, to z czołgowych dział walili do tych niemieckich samochodów, a resztę poprawiali z karabinów maszynowych. Oczywiście pierwszej nocy jak weszli, to nas okradli. Weszły tak zwane sztrafne jeroty to byli kryminaliści albo chorzy wenerycznie. Tak zwana miałka swołocz, jak potem enkawudziści sami o nich mówili. Praktycznie byli bez wyżywienia, nie mieli zaopatrzenia, im tylko dowozili wódkę, spirytus albo z gorzelni, [albo] jak zdobyli. Po prostu rabowali, żeby przeżyć, przy ogniskach siedzieli, mimo że był mróz, mieli walonki, uszanki, waciaki. Im to nie przeszkadzało, ogniska palili, palili płoty i co złapali – gęsi, kury, to tylko łeb w ogniu opalali i na bagnety, tak normalnie było. Na kwaterach byli oficerowie, wyższe szarże. A po trzech dniach już przyjechały oddziały bardziej regularne, gwardyjskie. Mieli wszystko sfinają tuszonkę, czekoladę, biszkopty i nas częstowali. Ci pierwsi nawet nie wiedzieli, gdzie są. Ich interesowały pierścionki, zegarki, takie rzeczy tylko i dziewczyny. Biada jak któraś wpadła w ich ręce, bo gwałcili. Potem przyszedł komendant tego rejonu, jakiś enkawudzista, jak ludzie wskazali, że taki, a taki coś ukradł czy coś, kazali tylko pas zdjąć, oddać broń, pod ścianę. Sami swoich kropili bez sądu w ogóle. A myśmy przeżyli piekło za czasów, jak jeszcze Niemcy byli, bo u Radziwiłła w jednym skrzydle Niemcy zrobili pułk Rosjan, Ukraińców i jakichś innych Azjatów, którzy byli w niemieckich mundurach. Przeszli na niemiecką stronę i ich jako grenadierów pancernych ćwiczono. Z pancerfaustów byli szkoleni strzelać i strzelali z pancerfaustów, z moździerzy. Były ćwiczenia i dowódcą był Niemiec, który był pijak, jakiś pułkownik, który podobno w ogóle nie trzeźwiał. Nocami wychodzili na łowy, na wieś. Po kilkunastu po domach szli, szukali głównie kobiet. Wchodzili z bronią maszynową na krzyż, mieli taśmy, mieli pistolety maszynowe, granaty za cholewami, za pasem. Prawie w każdym domu był bimber. Trzeba ich było do oporu poić, żeby przestali myśleć o dziewczynach, o wszystkim, aż do momentu jak się zwalą pod stół. Potem jechała platforma, znów jechało sześciu albo czterech Rosjan w niemieckich mundurach i ich zbierali. Tak jak kłody kładli i zawozili do pałacu. Ale biada, bo oni odkładali gdzieś broń pod ścianą, broń Boże, żeby coś zginęło, to na drugi dzień przychodzili już w dzień – albo palili chałupę, albo…\nW marcu 1945 roku.\nPana dom stał?\nMój stał, tylko nasz dom Niemcy podpalali już później, jak już wypędzili ludność, to tak zwane były Vernichtungskommando i one podpalały. U nas były kleinowskie sklepienia, podłoga się wypaliła, co drugie [piętro podpalali], widocznie nie mieli materiałów. Uważali, że jak co drugie piętro podpalą, to tak: meble się spaliły, podłoga się nadpaliła, ogień dalej nie poszedł. Tak że myśmy zastali: nasze mieszkanie było całe, pod nami był spalone, nad nami było spalone. W sumie tylko próbowali, domu nie wysadzili. Była sytuacja taka, już później, że pod kilof wszystkie domy poszły. Obecnie to są tylko tablice pamiątkowe po tych ulicach, po tym rejonie. Pałac Kultury wszystko pochłonął. Mogę powiedzieć, jakie były ojca losy. Ojciec był 11 listopada aresztowany przez NKWD na Pradze z grupą lekarzy. Siedzieli jeszcze jakiś czas w Nieporęcie, po jakimś niemieckim bunkrze, a potem samochody przyjechały i ich przywieźli do Białej Podlaskiej. Był transport przygotowany i około siedmiuset ludzi, których zaaresztowali, przeważnie akowców. Trafili do Borowicz do obozu 270. NKWD. Siedział siedemnaście miesięcy. Nie mieli przez ten czas w ogóle kontaktu z krajem, żadnych listów nie wolno było pisać, nic. Jak moja mama pisała do Bieruta, pisała do Czerwonego Krzyża, do ambasady rosyjskiej chodziła. To tylko powiedzieli, że: Iszina znajesz, eto była wajna, propa o bez wiesti i to była cała odpowiedź. Dopiero jak ojciec wrócił, to było mniej więcej rok po tym, z Genewy przyszła informacja lakoniczna, że taki i taki przebywa na terenie ZSRR, w rejonie Borowicz. Ale to z Genewy przyszło, już ponad rok po powrocie ojca. W obozie było pięć tysięcy prawie akowców, było sześć podobozów i było jedenaście tysięcy Niemców ze zgrupowania północnego i rejonu Leningradu. Ojciec był z grupą naszych akowców. Jeszcze w 1945 roku, na jesieni, od kapitana wzwyż, około siedmiuset osób Sowieci wywieźli do Swierdłocka, do obozu 531. Ojciec wrócił w 1946 roku w marcu. Tam zmarło około 640 osób, bo wyżywienie było byle jakie, nie mieli lekarstw, nie mieli opieki żadnej, były mrozy w zimie. Tamci ze Swierdłocka wrócili w 1947 roku, dopiero na jesieni. Śmiertelność wynosiła mniej więcej dwanaście procent.\nBył pan w jakiś sposób represjonowany po 1945 roku?\nOdczułem to jeszcze w gimnazjum, w momencie kiedy powstało ZNP, a przedtem Komtur – taka była organizacja, chodzili w błękitnych koszulkach, mieli czerwone krawaty. Nie należałem do żadnej organizacji, nie chciałem się zapisać. Do harcerstwa się zapisałem zaraz po wojnie, ale i harcerstwo też nie miało charakteru tego, jak miało przed wojną. Absolutnie! Po prostu starali się zupełnie co innego wpajać. Tak że potem już zrezygnowałem, a szykany były, bo byli koledzy, którzy po prostu donosili. Były represje, powiedzmy, jeszcze przed maturą. Mojego serdecznego kolegę wyrzucono tylko za to, akademia była pierwszomajowa, odgrywana była „Międzynarodówka” a on nie wstał z ławki. Za to został przed maturą wyrzucony ze szkoły, z wilczym biletem. Tylko za to. To była właśnie przysługa kolegów nadgorliwców, zetempowców, bo dyrektor, w tamtym czasie, i nauczyciele nie mieli wiele do powiedzenia. Taki nacisk był, taka śruba. Poza tym na studia, na pierwszy rok się nie dostałem. Z u miejsc rzekomo, chociaż egzaminy zdałem i z kolei była sytuacja bardzo niebezpieczna, bo po maturze podpadałem pod wojsko. W momencie kiedy się nie dostaję na studia, biorą mnie do wojska na trzy lata. Była taka sytuacja, że ludzi takich, którzy mieli przeszłość akowską i życiorys akowski, to brali do kopalni – albo do kopalni uranu, to był rozkaz Rokossowskiego później, żeby represjonować dzieci, tychże patriotów, akowców. Mnie się udało wywinąć w ostatniej chwili, dzięki ojcu, że warunkowo zostałem przyjęty na zootechnikę. Już byłem rozebrany do naga przed komisją, ojciec przekupił chyba woźnego i doręczył z dziekanatu zaświadczenie, że jestem przyjęty. Kazali mi się ubrać i dali spokój. Po roku czasu, jak zaliczyłem rok zootechniki, to w ramach też, bo to była jedna uczelnia, SGGW, przeszedłem na weterynarię. Skończyłem wydział weterynaryjny, dostałem dyplom, potem przydział pracy i tak dalej.\nJakie jest pana najlepsze wspomnienie z czasów Powstania?\nNajlepszy to był moment, euforia, w momencie kiedy wyszli nasi chłopcy z opaskami – część w mundurach, część bez mundurów, wywiesiliśmy flagi przed bramami. To było wiadomo, że ta dzielnica, ten teren jest nasz. To było święto. Najczarniejsze? Moment ogłoszenia kapitulacji. Myśmy liczyli inaczej. Wiadomo – Anglicy, Amerykanie byli daleko, nasze władze, władze Powstania Warszawskiego, liczyły być może na pomoc Rosjan, ale po prostu nie było jakiejś zgody i powiązań. Oni byli podporządkowani Londynowi, tutaj Sowieci mieli w teczkach władze, które przyjechały z Moskwy, z Bierutem, Osóbką-Morawskim na czele. Niby byliśmy sojusznikami, walczyliśmy przeciwko wspólnemu wrogowi, ale potem było tak, że cały impet represji skierował się z kolei na akowców, na całe środowisko akowskie. NKWD z kolei się wyżywało, prawie trzy dywizje były z generałem Sierowem na czele, które tylko miały za zadanie czyszczenie zaplecza z, jak nazywali, elementu niepewnego.\nCzy na koniec wywiadu chciałby go pan jakoś podsumować? Może chce pan powiedzieć o Powstaniu coś, czego jeszcze nikt nie mówił?\nOceniam Powstanie mimo wszystko, mimo tych strat, mimo tego barbarzyństwa, jakiego żeśmy doznali, uważam, że w tamtym momencie było nie do utrzymania, bo trzeba wziąć pod uwagę, że zorganizowanych było około 28 tysięcy powstańców, w samej Warszawie i w najbliższym rejonie. Tak że ci młodzi ludzie rwali się do walki, front wschodni trzeszczał i nam się w pewnym momencie, tuż przed Powstaniem, wydawało, jak te kolumny i transporty niemieckie takie okulałe przechodziły przez Warszawę – i tabory, i zarośnięci żołnierze i to wszystko w takim chaosie uciekało. Nam się wydawało, że już wolność będzie blisko. Ale się później okazało, że jednak Niemcy, mimo że baty dostawali, to jeszcze Wehrmacht był dość silny. Druga sprawa była taka, że władze sowieckie, Stalin konkretnie zakazał jakiejkolwiek działalności, pomocy powstańcom, bo generał Berling, za to, że zrobił spontanicznie desanty na Żoliborz, na Czerniaków, pożegnał się z karierą, miał areszt domowy. Aż do końca wojny siedział gdzieś pod Moskwą, z dowództwa go zdjęto, bo w tym czasie dowodził frontem późniejszy marszałek Konstantin Rokossowski. Stalin [Berlinga] zdjął i był w niełasce. Praktycznie wszelka pomoc była zakazana, a że to zrobili i to, że nam zrzucali suchary, trochę amunicji do Mauserów… Bo istotnie na naszym odcinku parę spadochronów spadło, trochę granatów, a to wszystko było poniemieckie, parę rusznic, rusznice się pogięły. Praktycznie rzecz biorąc, ta pomoc to była kropla w morzu, tak jak pomoc amerykańska. Owszem, przylatywały załogi w nocy, z Brindisi latali, z Włoch, ale latali po dwanaście-czternaście godzin, wisieli w powietrzu, jakie były straty. Sporo dali pomocy, zwłaszcza w pierwszej fazie, ale okupione jakimi stratami to było. Niemieckie myśliwce polowały na nich na Podkarpaciu, za Tatrami, w rejonie Węgier. Myśliwce, te okaleczone samoloty, bo jednak niemiecki flag był dość silny w rejonie Warszawy. W czasie Powstania, sam widziałem moment, jak spadał płonąc samolot Halifax, rąbnął na Miodową ulicę, przy Placu Krasińskich, wylądował na dachach domów. Szczątki jego jeszcze były w 1945 roku. Ile zestrzelono w rejonie Bochni, Krakowa. Straty były olbrzymie. Dowództwo potem zakazało lotów, bo były straty. To były jednak odległości. Sowieci stali za Wisłą i nie pozwolili alianckim samolotom lądować. Co by im się stało jakby w rejonie, powiedzmy, Mińska Mazowieckiego było duże lotnisko? Mogliby lądować, uzupełnić paliwo, odpocząć. Nie dali. Stalin zrobił gest na osobisty list Churchilla. Zrobili tylko to, że parę samolotów poleciało, niby z zaopatrzeniem, ale to była kropla w morzu potrzeb. W pierwszej fazie Powstania jeszcze było parę prywatnych krów, po szopach ludzie gdzieś mieli, były konie dorożkarskie i konie do transportu, były platformy. Te wszystkie zwierzęta zostały zjedzone, a na koniec Powstania polowaliśmy na psy pokojowe nawet, przyznam się bez wstydu, że psa pokojowego próbowałem i to cieszyłem się, jak dostałem porcyjkę psa. Niestety nie było jedzenia, to tak to wyglądało.\nWarszawa, 24 maja 2007 roku\nMirosław Pastwa Stopień: łącznik Dzielnica: Śródmieście Zobacz biogram\nkapral, sanitariuszka, Elżbieta Skrzyńska „Żabska” Data wywiadu: 2007-06-20 Formacja: Zgrupowanie „Gurt” Dzielnica: Śródmieście Północ Nazywam się Elżbieta Skrzyńska z domu Tatarkiewicz, urodzona 10 kwietnia 1924 roku w Warszawie. Byłam w 2. Harcerskiej Baterii Artylerii Przeciwlotniczej „Żbik”, Zgrupowanie „Gurt” w Warszaw ...


Infosport.pl Jak nie „dostać w trąbę” i zostać rewelacją Bundesligi? Mainz zachwyca w lidze niemieckiej – InfoSPORT.pl\nJak nie „dostać w trąbę” i zostać rewelacją Bundesligi? Mainz zachwyca w lidze niemieckiej\nWynikiem 1:1 zakończył się poniedziałkowy mecz 29. kolejki Bundesligi pomiędzy FSV Mainz a Herthą Berlin. Zespół z Moguncji zaliczył tym samym ósmy ligowy mecz z rzędu bez porażki pokazując, że w tym roku kalendarzowym jest jednym z najsolidniejszych w całej niemieckiej ekstraklasie. Szybko przeszedł drogę od klubu wyśmiewanego do takiego, o którym mówi się tylko w pozytywnym tonie.\nByła 40. minuta spotkania, Mainz przegrywało 0:1, ale intensywnie atakowało. Philipp Mwene przyjął piłkę przed pole karnym, przymierzył i oddał cudowny strzał w okienko bramki Herthy, nie dając żadnych szans Alexanderowi Schwolowowi. 27-latek zdobył pierwszą bramkę w Bundeslidze i – jak się później okazało – zapewnił gospodarzom zdobycie jednego punktu.\nRemis z Herthą oznaczał, że Mainz zaliczyło ósmy mecz bez porażki z rzędu w lidze, osiągając wynik, jakim może się pochwalić mało który zespół w niemieckiej ekstraklasie. – Djanga i ja mieliśmy trzy znakomite okazje w pierwszej połowie. To denerwujące, że nie wykorzystaliśmy żadnej z nich, ale ogólnie rzecz biorąc cieszymy się, że odrobiliśmy straty i podnieśliśmy się ze stanu 0:1. Punkt jest ważny, ale przed nami trzy bardzo ważne mecze. Gra trwa, dopóki nie będziemy całkowicie pewni utrzymania w lidze – po zakończeniu spotkania przyznał Adam Szalai. Z taką grą i konsekwencją, ze wspomnianym utrzymaniem nie powinno być problemu.\nBardzo dobra postawa zespołu z Moguncji nie jest rzecz jasna przypadkiem – to efekt pracy Bo Svenssona, duńskiego trenera zatrudnionego w styczniu bieżącego roku.\nJak nie „dostać w trąbę” i zostać rewelacją Bundesligi? Kolejny trener ze stajni Red Bulla zachwyca\nSvensson do Mainz trafił zaledwie kilka miesięcy temu. Niemiecki zespół zauważył go w austriackim FC Liefering, klubie satelickim Red Bulla Salzburg. Gdy 41-latek przejmował „Die Nullfuenfer”, drużyna znajdowała się w opłakanym stanie – w lidze notowała fatalne wyniki i zamykała tabele, a zawodnicy, którymi się interesowała, nawet nie chcieli myśleć o transferze (patrz: Tymoteusz Puchacz, który w jednym z wywiadów wspomniał nawet, że Mainz mogłoby dostać „w trąbę” od Lecha Poznań).\nNa początku roku mało kto wierzył, że FSV zostanie w Bundeslidze. Szybko uwierzył w to jednak Svensson, który wprowadził do klubu swoje żelazne zasady. Już na pierwszych treningach piłkarze mogli poczuć jego metody – Duńczyk zdecydował bowiem, że podczas zajęć nie będzie żadnych przerw. W grze podczas meczu przerwy się bowiem nie zdarzają, rzecz jasna poza jedną między połowami. 41-latek zaczął wpajać zawodnikom filozofię gegenpressingu, czyli błyskawicznego doskakiwania do przeciwników po stracie piłki, szybkiej gry i dużej intensywności boiskowych działań.\nPierwsze tygodnie współpracy Svenssona z Mainz były bardzo rwane. Porażki z Frankfurtem i Wolfsburgiem zespół przeplatał remisem z Borussią Dortmund i wygraną z RB Lipsk. Na stałe wszystko zaskoczyło w marcu, gdy piłkarze oswoili się w nowych warunkach i zaczęli konsekwentnie realizować założenia nowego trenera, który postawił na grę w ustawieniu 3-4-1-2. 13 marca Mainz pokonało 1:0 Freiburg i od tamtej pory się nie zatrzymuje – poza remisami z Arminią Bielefeld i Herthą, FSV od tamtej pory zaliczyło wygrane z Hoffenheim, FC Koeln, Werderem Bremą i chyba najcenniejsze – z Bayernem Monachium. To właśnie drużyna skazywana w styczniu na spadek opóźniła nieco koronację Bayernu, pokonując go 2:1. – Drużyna zaliczyła niezwykły występ, z którego możemy być dumni. Graliśmy odważną piłkę nożną, nie chowaliśmy się z tyłu. Stwarzaliśmy okazje i byliśmy zdyscyplinowani – mówił po zwycięstwie z Bawarczykami Leandro Barreiro. 21-letni pomocnik zdradził też, jak Svensson motywował ich na ten mecz. – Bo powiedział, że to mecz 11 na 11, nic innego, więc musimy pokazać pewność siebie z ostatnich tygodni. Tak zrobiliśmy – przyznał Holender.\nMainz z zespołu skazywanego na spadek do 2. Bundesligi w trzy miesiące stało się drużyną punktującą na poziomie ekip z czołówki tabeli. Obecnie nad strefą spadkową ma osiem punktów przewagi. Nieco mniejsza, bo wynosząca sześć punktów, jest przewaga nad miejscem barażowym. Teoretycznie tylko katastrofa może więc sprawić, że piłkarze Bo Svenssona nie dadzą rady się utrzymać. Z drugiej jednak strony terminarz mają bardzo trudny. W ostatnich trzech meczach sezonu zmierzą się bowiem z drużynami walczącymi o miejsce dające prawo gry w Lidze Mistrzów – Eintrachtem Frankfurt (9 maja), Borussią Dortmund (16 maja) i Wolfsburgiem (22 maja). Skoro jednak pokonali Bayern, nie przestraszą się już nikogo.


Na Wenus odkryto ślady niedawnej aktywności wulkanicznej. Planeta wciąż jest aktywna - Astronomia i fizyka - Forum Kopalni Wiedzy\nBy KopalniaWiedzy.pl, July 21, 2020 in Astronomia i fizyka\nDotychczas na powierzchnię wydobyły się 142 miliony metrów sześciennych lawy, która pokryła 4,6 km2 i utworzyła pole lawowe Fagradalshaun. Nazwę, nawiązującą do góry Fagradalsfjall, można przetłumaczyć jako „piękna dolina lawy”.\nW ciągu ostatnich 20 lat na Islandii miało miejsce 6 erupcji wulkanicznych. Najdłuższa z nich, spowodowana przez wulkan Holuhraun, trwała od 31 sierpnia 2014 do 27 lutego 2015. Ten rekord został właśnie pobity. Jednak z Holuhraun wypłynęło 10-krotnie więcej – 1,4 km3 – lawy, najwięcej od 230 lat.\nSpecjaliści zauważają, że obecnie trwająca erupcja jest nie tylko bardzo długa, ale też wyjątkowa pod tym względem, że wypływ jest stabilny. Wulkany na Islandii zwykle na początku są bardzo aktywne, a z czasem lawy płynie coraz mniej, aż erupcja się zatrzymuje, mówi Halldor Geirrson z Instytutu Nauk o Ziemi. Obecnie ze szczeliny wypływa około 8,5 m3 lawy na sekundę.\nZdaniem specjalistów, nie można przewidzieć, jak długo erupcja jeszcze potrwa. Nic nie wskazuje, by się miała ona skończyć, dodaje geofizyk Pall Einarsson. Przypomina, że w pewnym momencie lawa przestała wypływać i sądzono, że to koniec. Jednak po 9 dniach erupcja powróciła z tą samą siłą co wcześniej.\nEinarsson mówi, że specjaliści wiele już się nauczyli z najnowszej erupcji. Jednocześnie przyznaje, że wydarzyła się ona w najmniej prawdopodobnym miejscu półwyspu Reykjanes. Jeszcze rok temu nikt by nie przypuszczał, że dojdzie tutaj do czegoś takiego. Geofizyk zauważa, że wokół znajdują się znacznie bardziej aktywne tereny wulkaniczne. To pokazuje, że od czasu do czasu mają miejsce najmniej prawdopodobne wydarzenia.\nDiscovery Program prowadzony jest przez NASA od 1992 roku. W jego ramach NASA zachęca specjalistów do opracowywania koncepcji badań planetarnych, z których NASA wybiera i finansuje najciekawsze pomysły. W ramach Discovery Program zrealizowano już 11 misji, w tym Teleskop Kosmiczny Keplera, który odkrył tysiące planet pozasłonecznych czy misję Mars Pathfinder, pierwszą udaną misję łazika marsjańskiego. Obecnie prowadzone misje to Lunar Reconnaissance Orbiter oraz InSight.\nA misje, które mają zostać zrealizowane w najbliższych 4 latach to Lucy (badanie głównego pasa asteroid i sześciu Trojańczków), Psyche (misja do asteroidy 16 Psyche) oraz Megane (współudział NASA w japońskiej misji badającej skład Fobosa).\nObecnie wybrane misje to DAVINCI+ (Deep Atmosphere Venus Investigation of Noble gases, Chemistry, and Imaging) oraz VERITAS (Venus Emissivity, Radio Science, InSAR, Topography, and Spectroscopy).\nCelem DAVINCI+ będzie zbadanie składu atmosfery Wenus oraz sprawdzenie, czy na planecie tej istniał ocean. W atmosferę Wenus ma wlecieć próbnik, który dokona jej pomiarów i dotrze do powierzchni planety. Ma on też przysłać zdjęcia powierzchni Wenus w wysokiej rozdzielczości.\nZ kolei w ramach VERITAS na orbitę Wenus ma trafić pojazd, który wykona trójwymiarową rekonstrukcję topografii planety i sprawdzi, czy występują na niej zjawiska tektoniczne oraz wulkanizm. Wykona też zdjęcia powierzchni w podczerwieni, co pozwoli na stworzenie mapy typów skał.\nZa pomocą najnowocześniejszych technologii, które rozwijaliśmy i udoskonalaliśmy przez lata, rozpoczynamy nową dekadę badań Wenus, by zrozumieć, jak to się stało, że ta tak podobna do Ziemi planeta jest piekielnie gorąca. Nie chodzi nam tylko o zrozumienie ewolucji planet i życia w Układzie Słonecznym. Chcemy lepiej zrozumieć egzoplanety, które są nowym, ekscytującym polem badawczym dla NASA, stwierdził Thomas Zurbuchen, dyrektor NASA ds. naukowych.\nNa pokładzie obu misji znajdą się nowoczesne prototypowe urządzenia, które zostaną przetestowane pod kątem ich przydatności w przyszłych misjach. VERITAS zabierze ze sobą Deep Space Atomic Clock-2. To ultraprecyzyjny zegar atomowy, który z jednej strony udoskonali radioastronomię, a z drugiej pomoże w manewrowaniu autonomicznym pojazdom kosmicznym.\nZ kolei w pojeździe DAVINCI+ zainstalowany zostanie Compact Ultraviolet to Visible Imaging Spectrometer (CUVIS), który wykona pomiary światła ultrafioletowego w wysokiej rozdzielczości. W atmosferze Wenus znajduje się coś, co absorbuje promieniowanie ultrafioletowe, pochłaniając nawet połowę energii docierającą tam ze Słońca. CUVIS ma im powiedzieć, co to jest.


Państwo chce płacić za in vitro\nDodano: 27 listopada 2007, 07:16 9\nMinister zdrowia opowiada się za finansowaniem zapłodnienia in vitro z budżetu państwa. "Obiecuję, że się tym zajmę" - zapowiada Ewa Kopacz. To dobra wiadomość dla ponad miliona par, które nie mogą mieć dzieci. Rocznie tylko 3,5 tysiąca z nich stać na poddanie się temu płatnemu zabiegowi - informuje "Dziennik".\nKopacz ma już plan działania. - "Na początek można refundować in vitro dla najbiedniejszych. Na wszystko nie będzie nas stać. To mógłby być pierwszy krok", mówi. W Polsce niepłodność dotyczy od miliona do półtora miliona par. Szacuje się, że gdyby znieść bariery finansowe, rocznie wykonywano by ok. 25-28 tys. zabiegów. Teraz skala jest zdecydowanie mniejsza: między 3,5 a 4 tys. Cena waha się od kilku do nawet kilkunastu tysięcy złotych.\nNawet posłanki opozycji reagują na tę deklarację z entuzjazmem. "Niezwykle mnie to cieszy. Ewa Kopacz potwierdza, że jest twardą kobietą", komplementuje pos. PiS Joanna Kluzik-Rostkowska. "Będę kochała Ewę Kopacz jako ministra zdrowia jeszcze bardziej, kiedy wprowadzi refundację środków antykoncepcyjnych" - dodaje pos LiD Izabela Jaruga-Nowacka. I zwraca uwagę, że w Polsce na in vitro stać jedynie wąską grupę najzamożniejszych par. "Reszta nie może zrealizować swojego prawa do rodzicielstwa" - mówi.\nlaura IP 1 grudnia 2007, 19:56\ndlaczego tylko pomoc najbiedniejszym, czy w końcu będzie jakaś sprawiedliwość? Uważam że jest to bardzo dobry pomysł ale bez dzielenia na biedny i bogaty, już dzisiaj pomoc społeczna finansuje pijaków i nierobów z\_"lewymi rękami do pracy\_", wystarczy!!!!A może by tak wszyscy skorzystali chociażby w jakiejś części?\nnaturalna.onet.pl IP 27 listopada 2007, 11:40\nno ładnie zaczynają uzdrawiać służbę zdowia przez sponsorowanie in vitro\nbez-nazwy IP 27 listopada 2007, 10:55\nProsze działac w tej sprawie....bardzo proszę!!!! nie stac mnie na takie koszty... To okropne w Polsce, ze wszystko co zwiazane z niepłodnością nie jest refundowane....Tak bardzo jestesmy skrzywdzone przez niesprawiedliwe życie, ze dziecka nie kozemy miec to jeszce nawet jesli jest szansa to poprostu nas na nia nie stać:(((((\nbez-nazwy IP 27 listopada 2007, 10:41\nNareszcie ktoś o nas pomyślał:) Brawo dla Pani Minister!!!Oby nie skończyło się tylko na słowach\nParadygmat IP 27 listopada 2007, 10:39\nTo skandal! Te środki z budzetu powinny zostać przeznaczone na dofinansowanie CBA lub/i budowy Swiątyni Opatrzności!\n16 lis 201812:29 4658\n16 lis 2018 6:25 1314\n16 lis 201822:06 1284\n16 lis 201819:33 1248\n16 lis 201821:23 1111\n15 lis 201821:53 835\n16 lis 201815:55 820\n16 lis 201817:12 803\n16 lis 201819:11 792\n16 lis 201821:46 786\n16 lis 2018 6:51 754\n15 lis 201815:49 658\n16 lis 201816:44 657\n16 lis 201813:14 638\n14 lis 201814:01 585


Jak się zaczyna niedowład nogi??? - Strona 3 - Forum Dyskusyjne Stwardnienie Rozsiane\nPostautor: lucja8112 » 2011-07-22, 15:58\nkadusik , sterydy tak mają że zaczynają działać z opóźnieniem , więc musisz uzbroić się w cierpliwość a wszystko wróci do normy\nPostautor: Halina » 2011-07-23, 06:50\nA tak w międzyczasie zanim zaczną działać sterydy to może jednak jakiś naczyniowiec albo chociaż coś na żyły, np żel do smarowania z wyciągiem z kasztanowca (reszta propozycji w reklamach o tych "spętanych" sznurkiem nogach )\nPostautor: kadusik » 2011-07-23, 09:34\nnaczyniowiec, a co on faktycznie może poradzić ?\nA maści to chyba nie pomogą bo w sumie to czucie dotykowe w nodze jest ok, krążenie też, jest ciepła tylko nie ma w niej siły do poruszania nią, tak jak byście mieli coś obcego przyczepionego do ciała.\nPostautor: Halina » 2011-07-23, 17:21\nPrzecież zaburzenia krążenia to nie tylk0o granatowe żylaki grube jak powrozy, to także zastój płynu międzykomórkowego w kończynie; dopiero skrajne przypadki słoniowatej z wyglądu nogi widać gołym okiem. Ale twoja wola jeśli uważasz, że lepiej czekać możesz czekać.


jawiające się przez długi okres czasu mogą prowadzić do pogorszenia samopoczucia u niektórych osób. Jeśli należymy do\nWysokie temperatury, to dla niektórych powód by wyjeżdżać w egzotyczne miejsca jednak dla innych może być to duży dyskomfort w okresie letnim. Upały pojawiające się przez długi okres czasu mogą prowadzić do pogorszenia samopoczucia u niektórych osób. Jeśli należymy do\nPrzerażający symulator dachowaniaCo warto wiedzieć o prawieNowoczesna firma - czyli zarządzana z domuBakterie i wirusy - jak się ich pozbyć?Ogólnie o szkodnikachO sposobach radzenia sobie z insektami w domuO biznesie w ChinachSerwis samochodowy - czy warto?Dla sportowców i nie tylko! Termoaktywne ubraniaPostęp technologiczny w odzieży termoaktywnejJak wybrać rolety?Dla urody wszystko? Opłaca się jeździć do pracy za granicą busemDobre i złe typy ogrodzeńO pompachNowe auto z salonuPoważny krok w biznesie z ChinamiWyremontuj swój domUstalanie cenEkologiczne środki czystości i co musisz o nich wiedziećOutsourcing BHPElectrical mishaps and the profession to deal with themInvite to PolandKwestie upałów i klimatyzacjiSzeroki zakres usług prawnych, czy to dobra rzecz?Czy w 2020 można szkolić z bhp we Wrocławiu?Czy w 2020 będziesz mógł znaleźć dentystę w Cieszynie?Lanie wody o wodzieObrona w sądzie. PrawnikO silniku i ważnych kwestiach


Witamina d3 w kroplach jak podawać dzieciom i dorosłym? – Viasudetica\nIle witaminy D https://ukryteterapie.pl/kategoria/witamina-d należy przyjmować? Zgodnie z aktualnymi wytycznymi dzienne zapotrzebowanie na witaminę D dla osoby dorosłej wynosi 800 IU. Ale w rzeczywistości dawki witaminy zalecane przez endokrynologów na całym świecie są znacznie wyższe, często dziesięciokrotnie. Dlaczego to się dzieje? Faktem jest, że dzienne wskaźniki spożycia są wartością, odzwierciedlającą zapotrzebowanie na składnik odżywczy w pewnych idealnych warunkach: przy regularnym przyjmowaniu, przy 100-procentowej asymilacji, przy braku czynników zwiększających spożycie, takich jak choroba lub stres. I nadal trzeba brać pod uwagę nagromadzony przez lata niedobór witaminy D, jego częstość występowania sięga 90%. Inne ważne pytanie witamina d3 w kroplach jak podawać? O tym będzie można przeczytać poniżej.\nD3 witamina – czym jest?\nWitamina D3 to naturalnie występująca postać witaminy D, która jest wytwarzana w ludzkiej skórze pod wpływem światła słonecznego. Odgrywa istotną rolę w przyswajaniu wapnia i fosforanów z jelit, w transporcie soli mineralnych oraz w procesie zwapnienia kości, a także reguluje wydalanie wapnia i fosforanów przez nerki. Stężenie jonów wapnia we krwi warunkuje utrzymanie napięcia mięśniowego mięśni szkieletowych, pracę mięśnia sercowego, sprzyja przewodzeniu podniecenia nerwowego, reguluje proces krzepnięcia krwi. D3 witamina w kroplach jest niezbędna do wygodnego i bezpiecznego podawania dzieciom. Służy do prawidłowego funkcjonowania przytarczyc, bierze również udział w funkcjonowaniu układu odpornościowego.\nDlaczego warto podawać krople witamina d3?\nNajlepsza wit d3 jest w kroplach, z łatwością mogą przyjmować ją maleńkie dzieci i osoby starsze. Nie występuje problem z połknięciem i nie ma ryzyka zakrztuszenia.\nW jakich sytuacjach należy podawać krople z witaminą d?\nBrak pokarmów bogatych w witaminę D w diecie (tłuste ryby)\nStosowanie filtrów przeciwsłonecznych (blokuje produkcję witaminy D o 95-98%).\nW związku z tym nie będzie możliwe uzupełnienie deficytu zalecanymi do profilaktyki 800 IU, co oznacza, że potrzebne są większe dawki. D3 witamina rozpuszczalna w tłuszczach, różniąca się od innych witamin tym, że jej głównym źródłem jest jej przemiana pod wpływem promieniowania ultrafioletowego. Źródła żywności obejmują wzbogaconą żywność i suplementy https://ukryteterapie.pl/kategoria/suplementy. Badania wykazały, że niedobór witaminy D jest powszechny na całym świecie, może wpływać na układ odpornościowy, ponieważ witamina ta pełni rolę immunomodulatora, wzmacniając odporność wrodzoną poprzez wydzielania peptydów przeciwdrobnoustrojowych, co zwiększa funkcje ochronne błony śluzowej. Ponadto niedawne badania udokumentowały ochronny wpływ suplementacji witaminy D na infekcje dróg oddechowych.\nWitamina d3 w kroplach jak podawać?\nW kroplach witamina d jest przeznaczona do przyjmowania doustnego. Witaminę d3 w kroplach jak podawać niemowlętom i małym dzieciom? Krople witaminy d3 należy rozpuścić w łyżce mleka modyfikowanego lub w pokarmie matki. Trzeba przypilnować aby niemowlę spożyło całą zawartość mleka z butelki, jest to ważne dla przyjęcia całej dawki witaminy.\nPodawanie d3 witaminy w kroplach noworodkom\nJeżeli noworodki są karmione przez matkę piersią należy podawać im wit d3 od trzeciego tygodnia życia. Dotyczy to dzieci, których matka stosowała tę witaminę https://ukryteterapie.pl/ przez ostatnie 3 miesiące. Jeżeli matki noworodków nie przyjmowały witaminy d3, należą ją podawać noworodkom od pierwszego dnia życia. W przypadku noworodków karmionych butelką z użyciem mleka modyfikowanego, które zawiera 400 j.m. (na dobę), najprawdopodobniej nie będą one wymagały uzupełniania poziomu tej witaminy. Takie decyzje podejmuje pediatra, po przeprowadzeniu badań.\nWitamina d3 w kroplach jak podawać starszym dzieciom oraz osobom dorosłym?\nWitaminę w kroplach należy podawać poprzez dodanie jej do łyżki dowolnego płynu.\nDla zapobiegania krzywicy – od drugiego tygodnia życia do roku – jedna kropla (500 j.m.) na dobę\nDla zapobiegania krzywicy u wcześniaków: zalecane jest podawanie dwóch kropli (1000 j.m.) na dobę.\nProfilaktycznie D3 witamina w kroplach jest podawana w ilościach 1 kropli na dobę.\nJeżeli stwierdzono u dziecka lub osoby dorosłej zaburzenia wchłaniania, zalecane jest podawanie od 6 do 10 kropli na dobę, czyli: 3000–5000 j.m.\nW przypadku stwierdzenia osteoporozy u osób dorosłych, lekarz zapisuje najczęściej 1000 j.m. na dobę, czyli 2 krople.\nWszystkie wskazania oraz dawki witaminy d w kroplach ustala lekarz na podstawie wykonanych badań laboratoryjnych.\nBrak witaminy D w pożywieniu, zaburzenia wchłaniania, niedobór wapnia, a także niedostateczna ekspozycja na światło słoneczne w okresie intensywnego wzrostu dziecka prowadzi do krzywicy. U dorosłych do osteomalacji, u kobiet w ciąży mogą wystąpić objawy tężyczki, upośledzone zwapnienie tkanki kostnej noworodków. Zwiększone zapotrzebowanie na witaminę D występuje u kobiet w okresie menopauzy, ponieważ często rozwija się u nich osteoporoza z powodu zaburzeń hormonalnych.