DNF czas przepłynięcia 25m – Stowarzyszenie Freediving Poland\nDNF czas przepłynięcia 25m\n9 maja 2017 at 22:56\nIle zajmuje wam przepłynięcie 25m ? Pytam bo jestem zdołowany moim wynikiem 45 sek. Gdy płynę leniwie to nawet 60\nA do dam że przeważnie robię 5 i pół cykla (nogi+ręce). Nawet kilka razy udało mi się 4 Cykle\n10 maja 2017 at 01:44\nU mnie to około 25-30 sekund (z odbiciem), na około 4-5 cykli, chociaż jestem pewny tego, że płynę za szybko. Mam wrażenie, że chyba najlepiej jest przepływać 1 basen w około 30-35 sekund, chociaż mam wrażenie, że lepsze wyważenie powinno pomóc bardziej skrócić czas lub zmniejszyć liczbę cykli conajmniej o 1.\n10 maja 2017 at 07:37\nU mnie jest to ok. 30s i 3 cykle. Najlepsi pływają 25m w ciągu 26-28s na 2-3 cykle. Ogólnie nie ma sensu dążyć do jakiegoś konkretnego czasu zagęszczając cykle albo wkładając w nie maksymalną siłę. Osiągnięcie odpowiedniego czasu powinno wynikać z poprawy techniki i dobrego wyważenia.\nHej 28-30 sec na 3 cykle. Bez pianki.\nBecik. Weź kamerę i nakręć się na tym basenie. Jak nie masz podwodnej kamery, to niech ktoś komórkę weźmie i nakręci Cię z nad wody.\nPotem wrzuć tu film, a z pewnością otrzymasz mnóstwo wskazówek co można poprawić.\ndzieki wszystkim za odpowiedź. Postaram się w najbliższym czasie zamieścić video\n12 maja 2017 at 08:31\n50ka: (odepchnięcie, 3 cykle, nawrót z odbiciem, 3 cykle czasem 4 bo zaczynam z płytszej części i wracam „pod górkę” 🙂 ) wychodzi przeciętnie 1:10. Szybkie 25ki po odepchnięciu i 3 cyklach 25..35s, wolne (na 2 cykle lub prawie 1.5, albo 3 kopnięcia – bez rąk) ponad 40s. Pianki basenowej jeszcze nie mam\nTutaj filmik jak płynę:\n18 maja 2017 at 23:07\nPodstawowy błąd przy pracy nóg. Ciągniesz kolana do brzucha. Bardzo mało napędu Ci dają. Pooglądaj sobie tutki na youtube i dopracuj a będzie dużo lepiej. W moim przypadku nogi są głównym , lepszym napędem niż ręce. +Staraj się dopełniać ten ruch. Ciąg stopy aż się złączą. Ale nie na siłę, z wyczuciem. Wodę trzeba poczuć, niekiedy bardzo delikatny ruch nóg da Ci dużo większy napęd niż mocne agresywne kopnięcie.\nDruga sprawa. Kładź ręce na głowę. Tak by one nie były obok, lecz na głowie. Osoby z mocno zbudowaną sylwetką mogą mieć z tym problemy. U Ciebie powinno być ok.\nCo do ruchu rąk, nie bardzo chce się wypowiadać ponieważ część osób by mnie za to pewnie zjadła. Ale jako instruktor pływania ruch zaczynam od ugięcia przedramion, Następnie ciągnę barkami do końca. Podobnie jak w olimpijskich startach do stylu klasycznego.\n19 maja 2017 at 22:35\nWłasnie te nogi!! Nie mogę się pozbyć tego nawyku przyciągania! A gdy próbuję dobrze je ustawić to mnie nie popycha\n13 czerwca 2017 at 21:18\nPrzed tym postem przepływałem 70m. Teraz mój rekord to 90m ale nie wiem czy to dzięki waszym radom i poprawieniu techniki czy po prostu przełamałem barierę psychiczną.\nPrzepraszam za odkopanie tematu, ale nie chcę otwierać nowego. Czy u mnie też ktoś mógłby napisać, co robię źle? Obecnie pływam na 3,5-4 cykle w około 35 sekund. Wiem, że nogi mi toną (mam już piankę, ale chwilowo nie mam balastu (w sensie mam za mało, tylko tyle, ile używam bez pianki) oraz gumowego pasa balastowego (tylko neck). Z góry dziękuję za pomoc i przepraszam za jakość filmu, ale nie mam niczego lepszego.\nhttps://www.youtube.com/watch?v=4lcDdrGq8Q8&feature=youtu.be (nie chce się zamieścić, więc muszę zamieścić link)\nOd razu widać, że jesteś słabo wyważony, bardzo krótko szybujesz po odbiciu od ściany. No i praca nóg jest bardzo słaba, po kopnięciu ledwo co płyniesz. Mało co widać na tym filmie ale da się zauważyć złe ustawienie stóp w momencie kopnięcia. Powinnieneś je obrócić w kostkach bardziej na boki, tak by się odpychały od wody jak największa powierzchnią. Teraz bardziej nimi przecinasz wodę niż się odpychasz. No i stanowczo za długo czekasz po kopnięciu, praktycznie do zatrzymania.\nMoim zdaniem jak na pływanie bez pianki oraz bez idealnego wyważenia, nie jest źle.\nChcesz urwać 2-3 s na 25m? Nie szybuj tak długo po kopnięciu. Dołóż ruch rąk wcześniej, za to minimalnie dłużej szybuj po rękach.\nChodzi o to by wykorzystywać bezwładność, a nie wytracać prędkość i być zmuszonym do ponownego rozpędzania sie prawie od zera.\n2 marca 2018 at 11:15\nOdgrzeję temat pytaniem: zawsze przy podciągnięciu nóg zatrzymuję się. Niezależnie od prędkości: tuż po podciągnięciu rękami, czy później, po szybowaniu. W efekcie, zawsze po przeniesieniu ramion i podciągnięciu nóg, stoję w miejscu. Da się coś z tym zrobić?\n2 marca 2018 at 14:21\nNic się nie da z tym zrobić. W trakcie ustawiania nóg do kopnięcia generowane są takie opory, że zawsze się zatrzymasz. Dlatego wyleżenie po pociągnięciu rękoma powinno być dłuższe niż po kopnięciu.\n2 marca 2018 at 15:04\nDzięki, bo już kombinowałem co z tym zrobić, niepotrzebnie traciłbym czas. Tylko muszę się inaczej wyważyć: jak mam ramiona przed głową, jest względnie OK, odrobinę opadają mi nogi, a jak są do tyłu, to bardziej i nie mogę bardziej przedłużyć szybowania z ramionami wzdłuż. Jak odchudzę necka to wypłynę, może pomogłaby pianka, albo chociaż spodnie z neoprenu?\n2 marca 2018 at 18:21\nBez pianki zazwyczaj nie da się porządnie wywarzyć, właśnie dlatego, że toną nogi.\n5 marca 2018 at 11:34\nCzyli muszę kupić piankę, skafander mam ale za gruby na basen. Pytanie, dla porządku, zamieściłem tu:\nSpodnie neoprenowe, long-john


Mam problemy z definiowaniem obciążeń ruchomych w zestawach prętów. W ciągłym pręcie 1 i 2 początkowe kierunki są zamieniane, chociaż są one skierowane w tym samym kierunku.\nNa koniec wszystkie obciążenia zdefiniowane w RSBEWEG / RF-MOVE odnoszą się do prętów. Dla pręta ciągłego nr 1 definiuje orientację pręta przeciwnie do orientacji prętów. W zestawie prętów nr 2, jednak ustawiona orientacja jest równa orientacji pręta.\nObydwa systemy można łatwo dostosować za pomocą z. Na przykład należy zaznaczyć wszystkie pręty zbioru prętów nr 1 i zmienić orientację pręta za pomocą funkcji pokazanej na rysunku 1 poniżej. Obciążenia ruchome należy następnie poddać regeneracji.\nCzy można nałożyć 2 ładunki podróżne? Dananch pozostaje obciążony pieszo 1 na 0,2 m, a ładunek chodzący 2 przebiega ponownie po całym transporcie. Czy to możliwe?\nTe pozycje obciążeń mogą być generowane w module RF-MOVE lub RSMOVE: Model File w obszarze Downloads zawiera dwa przypadki przenoszenia obciążeń (Crane A i Crane B). W przypadku obciążeń ruchomych powstaje tylko 50 przypadków obciążeń.\nPrzypadki obciążeń są następnie automatycznie łączone. W zakładce "Operacje" można określić wzajemnie oddziaływanie przypadków obciążeń. W tym przypadku przypadki obciążeń dla Żurawia A są przydzielane do Grupy 1, a przypadki obciążeń dla Żurawia B na Grupę 2. Oznacza to, że wszystkie kombinacje żurawia A wzajemnie się wykluczają. To samo dotyczy dźwigu B. Przypadki obciążeń Żurawia A można jednak łączyć z przypadkami obciążeń Żurawia B.\nWięcej informacji na temat przenoszenia obciążeń i kombinacji oddziaływań można znaleźć w naszych instrukcjach.\nJak RSTAB / RFEM może generować szybko poruszające się obciążenia?\nW tym celu należy zdefiniować kilka przypadków obciążeń, aby zebrać obciążenie ruchome. Każdy przypadek obciążenia powinien być zgodny z określonym położeniem obciążenia ruchomego w konstrukcji.\nPrzypadki obciążeń z położeń obciążenia prętów można łatwo wygenerować przy użyciu modułów dodatkowych RF-MOVE (dla programu RFEM) i RSBOX (dla RSTAB) . W przypadku powierzchni RF-MOVE program RFEM umożliwia tworzenie przypadków obciążeń wynikających z przenoszenia obciążeń na powierzchniach (patrz rysunek).


[przyjęty] Podanie - Podania o Admina - cs-kopytko.pl - Sieć serwerów Counter Strike - serwery cs\nBy Randy Cunningham, March 12 in Podania o Admina\n22 replies w tym temacie\nRandy Cunningham 3\nNick w grze:Randy Cunningham\n1. Nick w grze: Randy Cunningham\n2. SteamID: STEAM_0:0:47598691\n4. Link do GameTracker'a: https://www.gametracker.com/player/Randy Cunningham/54.38.199.195:27015/\n5. Doświadczenie: Byłem adminem na Diablo modach ,ffa ,cod. Przez 1,5 roku byłem LT czyli prawą ręką H@. Znajomość amx 10/10\n6. Napisz kilka zdań o sobie: Jestem typowym komputerowcem który lubi sobie pograć, na co dzień pracuje jako kierowca kat. C ,Jeżdżący głównie po hurtowniach\n6. Mikrofon*: Posiadam\n7. Akceptujesz regulamin admina**?: Tak\n8. Reklamy [5x] / Nick + ID w sklepiku: Randy Cunningham ,STEAM_0:0:47598691\n9. Linki do poprzednich podań: Po raz pierwszy.\nWszystko fajnie, ale... musisz albo zrobić 5 reklam na innych serwerowniach, albo podać ID ze sklepiku. Muszą daninę ściągnąć z Twojego portfela\nP/S nie za szybko z tym podaniem trochę?\npunkt 5 i 6 wymagań\nWybacz ale jestem na nie, jesteś krótko z nami, nie spełniasz wymagań i niekomoletne podanie. Złóż może podanie o admina testowego a my Cie lepiej poznamy.\n50 minut temu, Nevertrust napisał:\nNick w sklepiku: Randy\nTrochę u was gram ,ale nie przyszło mi na myśl ,aby założyć konto na forum\nEdited March 12 by Randy Cunningham\nDarek, March 12\n2 pkt pobrane z portfela\nJestem na nie nawet nie miałem okazji z tobą pograć.\nGodzinę temu, Randy Cunningham napisał:\nTrochę u nas grasz ?,jeżeli mógłbym wiedzieć gdzie grasz na dd2 ?.Może mi się tylko wydaje,ale ja bym mógł powiedzieć,że trochę tu gram,a Ciebie może z raz lub dwa widziałem na serwerze. Na NIE\nEdited March 12 by Leito\nNie mogę już edytować swojego wpisu ale musze zwrócić na to uwagę.\nTwoje GT jeżeli chodzi o złożenie podania, jest załamujące. Grasz u Nas od tygodnia z czego aktywność jest widoczna od 3 dni, trochę mało.\nA widziałaś mnie chociaż raz na serwerze ? ,Od tego "tygodnia" ?\nJestem graczem od tygodnia rejestrowany ,sporadycznie grałem pod różnymi nickami ,przeważnie znajomymi\nCieszę się że masz swoje zdanie, ale nie uważasz że lepiej byłoby gdyby wypowiedział się ktoś kto ze mną pogrywa ?\nChcę tylko żeby każdy się wypowiedział bez zbędnego spamu ,rozumiem nie mam za dobrego gt ani postów na forum ,ale tylko dlatego że nie chce pisać bezsensu ,posty na forum się znajdą tak samo jak godz przegrane na serwie\nZa krótko grasz\nPosty tylko, żeby były.\n22 lata, dla mnie to z mikrofonu nie różnisz się nic od 15latka\nTo taki gracz się u nas rejestrował?😮😮\nJestem na nie wgl Cie nie znam, serwera tez Cie nie kojarze 😐\n3 minuty temu, Galominek napisał:\nChodzi mi o to że jestem od tygodnia rejestrowany przez GT.\nSkladasz podanie nie czytając regulaminu? Moje pytanie nie było skierowane do Ciebie\nBrać go na admina, 714min w 3 dni? Ładnie. Gratulacje i powodzenia, jestem na tak\nPS.. Następnym razem nie wypowiadaj się w swoim podaniu jak ktoś Cie nie poprosi 😛\nNa razie na NIE. Brak spełnionych wymagań + za szybko. Pobądź jeszcze z nami i wtedy złóż podanie 😉\nTeż jestem na Nie. Admin jest potrzebny na czas, a nie ze tylko na piątki soboty.\nZłóż podadnie o admin test.\nAkceptuję podanie jako admin testowy na okres próby 1-3 tygodnie. Po pozytywnej weryfikacji podanie zostanie otwarte do dalszych komentarzy.\nCzas próby minął. Proszę graczy oraz administrację o napisanie swojego zdania na temat admina @Randy Cunningham\nBez problemowa osoba,jak najbardziej jestem na Tak\nEdited April 14 by Zjarany_Wujek\nMiałem okazje trochę pograć z Randym dobrze się spisuje miły pomocny ale grac to nie potrafi 😁\nEdited April 14 by zarowa\nPrzez okres próbny był aktywny na serwerze tylko 8-10h. (przez miesiąc, troszkę mało)\nMalo z Toba grałem, może z 2 razy🤔 nie mam o Tobie żadnego zdania, wiec neutral 😉\nTo samo co @Galominek - nie kojarzę Cię z gry (dm+bf2)\nNeutral, bo może na dd2 się bardziej udzielałeś.\nNie gram już na serwerze tyle co kiedyś ale czasem zdarzy mi się wpaść. Raz spotkałem go na serwerze i mogę stwierdzić że chyba nie często czyta to co się pojawia na u@ bo kilkukrotnie pisałem że za CSSetti.pl się nie kickuje/banuje a ktoś za to właśnie dostał. Napisałem co miałem napisać sami zdecydujecie\nW ciągu ostatniego tygodnia czas gry poprawił sie, był z Tobą kontakt podczas nieobecności i wyjaśniliśmy sobie wszystko. Podczas okresu próbnego zauważyliśmy 2 małe błędy, które opisałem Ci na PW. Popraw je, utrzymuj dobrą aktywność na serwerze i będzie dobrze.


Podstawową zasadą skutecznego działania jest zrozumienie mechanizmów, na które chce się poprzez to działanie wpływać. Bez trafnej teorii na temat zjawisk, z którymi pragniemy się zmierzyć, nie możemy podjąć skutecznych czynności w tym kierunku. To samo dotyczy problemu kreowania na Górnym Śląsku tzw. narodu śląskiego oraz próby promowania idei przekształcenia terytorialno-administracyjnego Polski przez jednego z ideologów tego mikronacjonalizmu, Jerzego Gorzelika i Ruch Autonomii Śląska.\nKoncepcja ta zakłada regionalizację naszego kraju poprzez zmianę konstytucji i utworzenie autonomicznych województw/regionów, w tym – szczególnie – autonomicznego regionu śląskiego. Podejmowanej przez te kręgi walce politycznej przeciw unitarnemu państwu polskiemu w ramach Unii Europejskiej trzeba się zatem przeciwstawiać, czerpiąc z metodologii i teorii naukowej, która zjawiska społeczne i wykorzystujące je w działaniu środowiska polityczne przebadała wiele lat wcześniej, zanim urosły na Śląsku do rangi poważnego problemu.\nW narracji narzuconej obecnie na Śląsku próbuje się udowodnić, że region ten jest kolonią wewnętrzną Polski, a Ślązacy – ludnością kolonialnie wykorzystywaną. Zwolennicy takiej koncepcji bezrefleksyjnie pomijają fakt, że kolonizacja Śląska nastąpiła dużo wcześniej, za Fryderyka II – króla Prus, i bez żenady powtarzają tezy propagandy sukcesu uprawianej przez biurokrację i burżuazję tych, którzy pierwsi uczynili z pięknej, bogatej ziemi kolonię i eksploatowali śląski lud przez prawie dwieście lat.\nO tym kolonialnym imperializmie trzeba przypominać w Unii Europejskiej, ogarniętej kryzysem nie tylko ekonomicznym, ale i tożsamościowym. Unii zdominowanej przez zjednoczone Niemcy, powiązane gospodarczo z Rosją. Unii, która zamiast być socjalną Europą ojczyzn, pod presją brukselskich eurokratów stała się neoliberalną Unią dla bogatych. Ci sami biurokraci wspierają dążenia mikronacjonalistów do przekształcenia europejskiej struktury w unię regionów, przeciwstawiając ją Europie socjalnych ojczyzn. Widać to na przykładzie Katalonii w Hiszpanii czy separatyzmu Ligi Północnej we Włoszech.\nW ten kontekst wpisuje się narracja mediów głównego nurtu dążąca do zohydzenia patriotyzmu, czyli miłości ojczyzny, a jednocześnie do umacniania nacjonalizmów regionalnych. Dzieje się to w interesie ponadnarodowych korporacji i giełdowych wielkich właścicieli kapitałów, dla których państwa obywatelskie, oparte na patriotyzmie, stały się ostatnią przeszkodą na drodze do narzucenia neokolonialnego wyzysku większości społeczeństw na świecie. W ich interesie leży istnienie unii mikronacjonalistycznych regionów, bo im mniejsze i słabsze gospodarczo państwo, tym łatwiej narzucić mu dyktat wielkich ponadnarodowych firm. Przykłady Grecji czy Cypru wydają się tutaj oczywiste. W interesie koncernów leży zwalczanie konceptu unii socjalnych ojczyzn, bo taka unia ograniczyłaby im możliwości wyzysku klas najsłabszych ekonomicznie i zmusiła biznes do dzielenia się z pracownikami znaczącą częścią zysków, obecnie bezproduktywnie marnotrawionych w spekulacyjnej i konsumpcyjnej degrengoladzie klas wyzyskujących i kolaborującego z nimi menedżmentu tak prywatnego, jak i państwowego.\nDla społeczeństwa polskiego, zepchniętego do roli taniej siły roboczej w Unii, taka narracja, zwłaszcza na Śląsku, jest szczególnie alarmująca, bo – jak trafnie pisał Zbigniew Zielonka w swoich rozważaniach o historii i kulturze zatytułowanych „Śląsk: ogniwo tradycji” – od podboju Śląska rozpoczyna się zabór ziem polskich. Była to pierwsza etnicznie polska ziemia, którą opanowały Prusy. Należała co prawda dotychczas do Cesarstwa (niemieckiego), ale było to cesarstwo wielonarodowościowe, a ponadto znalazła się ona w rękach cesarstwa jako prowincja Korony Czeskiej. Tylko tę podstawę prawną posiadali Habsburgowie, dzierżąc Śląsk. Jego zabór przez Prusy stał się wstępem do rozbiorów Polski…\nSytuacja na Śląsku jest w dziejach nowożytnej Europy szczególnym przypadkiem niedorozwoju zależnego. W świetle obowiązującej terminologii terytoria tzw. zależne to w gruncie rzeczy dawniejsze kolonie. Kształtowanie się nowoczesnych społeczeństw narodowych oraz społeczności pogranicza na terenie wschodniej Europy z wielką wnikliwością prześledził śp. prof. Józef Chlebowczyk w zapomnianym dzisiaj dziele pt. „O prawie do bytu małych i młodych narodów. Kwestia narodowa i procesy narodotwórcze we wschodniej Europie środkowej w dobie kapitalizmu, od schyłku XVIII do początków XX w.” (Warszawa – Kraków 1983). Istotnym kontekstem, w którym warto spróbować odczytać analizę i syntezę prof. Chlebowczyka, jest artykuł prezesa Pew Research Center, Alana Murraya, opublikowany w „The Wall Street Journal”, zatytułowany „Świat rewolucji klasy średniej”, przedrukowany 22 lipca 2013 r. w dodatku ekonomicznym do „Rzeczypospolitej”. Jego główna teza mówi, że Dzisiejszy świat jest świadkiem trzeciej wielkiej rewolucji klasy średniej. Pierwszą, w XIX wieku, przyniosła rewolucja przemysłowa. Druga miała miejsce po II wojnie światowej; obie dokonywały się przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych i Europie. Wygląda na to, że trzecia będzie największa i najszerzej zakrojona. Przez ostatnią dekadę dokonywała się w Chinach, ale szybko rozszerza się na resztę Azji, Amerykę Łacińską, a nawet Afrykę. Taka teza dość czytelnie wyraża oczekiwania ponadnarodowych środowisk wielkiej finansjery wobec tzw. arabskiej wiosny, tzw. buntów oburzonych oraz masowych protestów, które miały miejsce latem tego roku w Egipcie, Turcji i Brazylii.\nZnaczące jest jednak to, że do krajów, w których owa „trzecia fala rewolucji klasy średniej” trwa, autor zalicza m.in. Chiny, Brazylię, Wenezuelę itd. Można więc przyjąć założenie, że również procesy tzw. spóźnionych mikronacjonalizmów – jak w Katalonii, Szkocji czy północnych Włoszech – mogą być uznane za pochodną tych procesów. Ich lokalnym odpryskiem na gruncie polskim są próby wykorzystania różnic kulturalnych i gwarowych do kreowania „spóźnionych narodów” i autonomizacji regionów zamieszkiwanych przez takie grupy społeczne (oprócz RAŚ-u są to Unia Wielkopolan czy stowarzyszenia kaszubskie).\nJak pisze Murray, niektórzy eksperci przewidują, że w przeciągu dwóch dekad większość światowej populacji będzie można zdefiniować jako klasę średnią, jeśli chodzi o posiadane środki i ambicje – dotyczy to między innymi edukacji, telefonów komórkowych, samochodów i, co najważniejsze, zdolności koncentrowania się na czymś innym niż podstawowe potrzeby bytowe. W zakończeniu artykułu prezes Pew Research Center wyprowadza wniosek, że nowa globalna klasa średnia przekształci społeczeństwa, gospodarki i instytucje polityczne w sposób trudny do przewidzenia. W przeciwieństwie do powstawania klasy średniej w XIX wieku i po II wojnie światowej ta fala nie musi być zakorzeniona w zachodnich wartościach. W kontekście śląskim i innych regionów Polski warto się zastanowić, czy owe „przekształcenia”, promowane przez miejscową „nową klasę średnią”, nie są reakcyjną próbą cofnięcia zegara przemian do wieku XIX…\nDla zrozumienia współczesnych procesów neokolonialnego podporządkowania społeczeństw tej części Europy ponadnarodowym korporacjom ma to kluczowe znaczenie. Dla rozproszkowanej polskiej lewicy pracowniczej i środowisk patriotycznych – szczególnie, gdyż to właśnie brak sprawnej metodologii przy ocenie obecnie zachodzących procesów walki społeczno- i narodowowyzwoleńczej uniemożliwia wypracowanie spójnego programu, a co za tym idzie – rozwinięcie społecznie sprawnej organizacji zdolnej artykułować interesy większości społeczeństwa polskiego w warunkach neokolonialnej globalizacji.\nDlatego pozwalam sobie przypomnieć główne wątki tej – dla wielu nieznanej, dla innych zapomnianej – fundamentalnej pracy J. Chlebowczyka. Jedynie w przypadku niektórych zagadnień pokuszę się o własne komentarze, aby podkreślić adekwatność tej publikacji względem analizy skutków niedorozwoju zależnego społeczeństwa polskiego w warunkach owej trzeciej fali rewolucji burżuazyjnych, przez ideologów neoliberalizmu określanych jako rewolucje nowej klasy średniej.\nPunktem wyjścia tej analizy jest wyróżnienie przez J. Chlebowczyka wśród społeczności narodowych i grup językowo-etnicznych na obszarze wschodniej Europy środkowej „w przededniu rewolucji burżuazyjno-demokratycznych” następujących społeczeństw i społeczności:\n1) narody państwowe,\n3) grupy językowo-etniczne oraz narodowości, w większości plebejskie (o niepełnej strukturze socjalnej), dostające się dopiero w orbitę działania i oddziaływania zarówno poziomych [klasowych – przyp. R.A.], jak i pionowych (narodowych) procesów emancypacyjnych i integracyjnych. W grę wchodzą tu również zbiorowości w rodzaju polskiej etnicznie ludności Śląska, które na skutek wielowiekowej przynależności do obcych organizmów państwowych utraciły łączność ze swym pniem macierzystym, stanowiącym społeczność grupy drugiej bądź pierwszej (np. powstałe w wyniku osadnictwa enklawy niemieckie w krajach Korony Św. Stefana),\n4) różne społeczności żyjące z reguły w diasporze, odznaczające się często wyraźną odrębnością kulturowo-cywilizacyjną, rasową. Szczególne miejsce w tym względzie zajmuje ludność żydowska występująca w zmasowanej postaci w zachodnich guberniach Rosji [dawne ziemie Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz wschodnich kresów I Rzeczypospolitej – przyp. R.A.].\nWarto w tym miejscu zauważyć, że autor definiował tzw. narody państwowe w europejskich warunkach jako te społeczności narodowe, które na progu rozwoju kapitalistycznych stosunków produkcji miały całkowicie ukształtowaną strukturę socjalną. Dzięki temu narody te nieprzerwanie utrzymywały w ciągu minionych stuleci swą świadomość narodową, kultywowały swą tradycję historyczną, co prawda w granicach zakreślonych przez aktualny układ sił klasowych. W warunkach monarchii habsburskiej XIX w. w grę wchodziły tu takie społeczności narodowe jak Niemcy austriaccy, Madziarzy, Włosi, Polacy, Chorwaci [podobne problemy występowały nie tylko tam, lecz również w monarchiach Hohnzollernów i Romanowów – przyp. R.A.].\nInne społeczności narodowe oraz grupy językowo-etniczne określane jako narody (trafniej będzie „społeczności”) […] posiadały charakter wyraźnie plebejski. Były to zbiorowości, które pod względem socjalnym składały się prawie wyłącznie z warstw niższych, głównie chłopstwa, a w nielicznych środowiskach miejskich – drobnomieszczaństwa. Z uwagi na wspólną pierwotnie więź językowo-etniczną rodzime klasy posiadające, wraz ze związaną z nimi warstwą oświeconą, uległy w ciągu minionych stuleci asymilacji; nastąpiło to czy to w związku z utratą własnej państwowości (np. Czesi), czy też w ogóle z jej brakiem (np. Słowacy, Słoweńcy). Od siebie dodam, że do tej samej grupy „społeczności” można zaliczyć Rusinów ukraińskich czy białoruskich na tzw. Kresach Wschodnich I i II Rzeczypospolitej, którzy znaleźli się w jej granicach w wyniku rozpadu księstw zachodnioruskich po podboju mongolskim oraz po antymongolskiej ekspansji Wielkiego Księstwa Litewskiego.\nChlebowczyk zwraca uwagę, że w Europie istniały też społeczności, w których podczas formowania się w nowoczesny naród w ogóle nie wyodrębniły się rodzime klasy posiadające. Do takich narodów zaliczył przykładowo Łotyszy czy Estończyków.\nW przypadku europejskich tzw. narodów państwowych – można je podzielić na państwa posiadające kolonie: a) zamorskie i pozaeuropejskie (np. Belgia, Francja, Hiszpania, Holandia, Portugalia czy Wielka Brytania), b) wewnątrzeuropejskie (np. Austria, Prusy, Rosja, Turcja, a wcześniej – również Polska, czego wyrazem były wojny kozackie). W takim znaczeniu narody i społeczności narodowe, które w Europie środkowo-wschodniej znalazły się pod panowaniem tzw. narodów państwowych – faktycznie były społeczeństwami pod panowaniem kolonialnym. Spotęgowany tym faktem wyzysk ekonomiczny powodował – zwłaszcza w XIX w., kiedy w ogóle pod wpływem kapitalizmu zaczęły się tworzyć nowoczesne społeczeństwa narodowe – wspomniane zniekształcenia struktury socjalnej, a w rezultacie zahamowania czy niekiedy wręcz regresy rozwoju świadomości narodowej.\nZ takim potężnym zniekształceniem rozwoju świadomości narodowej ludności etnicznie polskiej na Śląsku mieliśmy właśnie do czynienia po pruskim podboju większości jego terytorium i oderwaniu go w połowie XVIII w. od krajów Korony Św. Wacława – monarchii habsburskiej. Zwłaszcza jeśli się weźmie pod uwagę wcześniejszą likwidację miejscowych klas panujących i oświeconych w wyniku wojny 30-letniej (przypadek rodu Kochcickich) lub ich habsbursko-niemiecką asymilację (np. losy rodu Paczyńskich), a następnie – upadek Rzeczypospolitej szlacheckiej, która wcześniej była dla resztek tych klas narodowym punktem odniesienia, czyli motywacją do trwania na Śląsku jako polska społeczność narodowa.\nTakie doprecyzowanie pozwala zastosować rozróżnienie między narodami korzystającymi z wyzysku kolonii przez swoje klasy posiadające i panujące oraz część klas pracujących a narodami wyzyskiwanymi w swej większościowej masie. Do drugich niewątpliwie należy w dzisiejszych czasach społeczeństwo polskie, którego rozwój został kolonialnie zniekształcony w warunkach rozbiorów oraz niemieckiej okupacji faszystowskiej i stalinowskiego oderwania tzw. Kresów Wschodnich, a następnie w wyniku 45 lat rozwoju zależnego, podporządkowanego interesom ZSRR. Pogłębiające się obecnie pod wpływem kapitalistycznej globalizacji neokolonialnej oraz neoliberalnej tzw. integracji europejskiej zniekształcenia struktury gospodarczej i społecznej spychają pracowniczą większość społeczeństwa polskiego, w tym i mieszkańców Śląska, do trwałej roli taniej siły roboczej w Europie.\nW „Podsumowaniu – wnioskach końcowych” Chlebowczyk syntetycznie wykazał różnice między rozwojem owych „narodów państwowych” Europy zachodniej a sytuacją społeczeństw w Europie środkowej i środkowo-wschodniej. Opóźniony w wyniku tzw. refeudalizacji rozwój społeczeństw na wschód od Łaby i wielonarodowościowy charakter ukształtowanych tu państw powodowały, że w przeciwieństwie do stosunków zachodnioeuropejskich, rewolucyjna burżuazja, jak i zachodzące tu procesy stopniowego rozkładu miejscowych struktur feudalnych stworzyły dopiero możliwości i otworzyły drogę dla narodowych procesów integracyjnych. W warunkach owego środkowo-wschodnio-europejskiego modelu głównym wyjściowym czynnikiem procesu narodowotwórczego stało się nie państwo, lecz język – podkreślał.\nW początkach tych procesów wydawało się, że typowe dla procesów rozwojowych na pograniczach językowo-narodowościowych zjawiska asymilacji obiektywnie doprowadzą do zanikania zamieszkujących ten rejon Europy słabiej rozwiniętych lub mniej licznych społeczności językowo-etnicznych. Jednak w praktyce okazało się, że ich faktyczny rozwój podążył w wielu przypadkach w całkiem innym kierunku. Rozwijający się kapitalizm sprzyjał awansowi rodzimych języków tych społeczności, określanych jako grupy mniejszościowe. W rezultacie awans rodzimych języków owych mniejszości określił zasadnicze przejawy pierwszej fazy procesu narodotwórczego, czyli emancypacji, integracji oraz unifikacji poszczególnych żyjących we wschodniej Europie Środkowej grup językowo-etnicznych. Procesy te ukształtowały nowy typ zbiorowości – narodowość.\nPodstawą formowania się narodowości w tej części Europy okazał się rozwój mowy od prostego narzecza do współczesnego języka literackiego. Starania, jakie w tym kierunku podejmowano, uzasadnianie celowości jego istnienia oraz obrona jego odrębności stanowiły główne przejawy pierwszej fazy spontanicznego procesu narodotwórczego lub aktywności ruchu narodowego, rozumianego jako świadomie podejmowany i realizowany wysiłek poszczególnych jednostek, a następnie większych grupowych zbiorowości przekształcających się w narodowość. Jak podkreślał Chlebowczyk, podstawowe interesy powstających narodowości, które w sposób kompleksowy można by sformułować jako prawo grupy etnicznej do samookreślenia językowego, znajdują z biegiem czasu najwszechstronniejsze odbicie w postulacie pełnego równouprawnienia języka grupy mniejszościowej w życiu publicznym całego kraju.\nJednak najważniejszą konstatacją autora „O prawie do bytu małych i młodych narodów…” było stwierdzenie, że procesy narodotwórcze mają spontanicznie działający wewnętrzny mechanizm rozwojowy. Jego przejawem ma być – według niego – nasilające się jako czynnik integrujący całą społeczność wraz z sukcesami ruchu narodowego w tzw. fazie językowo-kulturalnej kształtowania się narodowości poczucie wspólnych losów w przeszłości. Oznacza to, że zaczyna się – oprócz wspólnego języka – krystalizować świadomość historyczna zbiorowości narodowej.\nW taki sposób – w drugiej fazie procesów wyodrębniania się narodu – nad rozwijającą się świadomością bycia częścią pewnej wspólnoty językowej i etnicznej, którą spajają jednakowe losy i doświadczenia z przeszłości, nadbudowuje się nowa więź, mająca już charakter ideologiczny. Jest nią więź narodowa. Ta właśnie więź powoduje skok jakościowy, w którym pewne zmiany ilościowe tworzą nową jakość. Na tym etapie procesów narodotwórczych dochodzi do tzw. nieciągłości fazowej: narodowość przekształca się w wewnętrznie spójną, wyraźnie na zewnątrz wyodrębniającą się grupę narodową. Jeśli dotyczy to zbiorowości znacząco licznych – jest to nowy naród. Jeśli zbiorowość jest mniej liczna w otoczeniu innych wielkich zbiorowości narodowych – części tego nowego narodu krystalizują się jako mniejszości narodowe. Chlebowczyk podkreśla, że „imperatywem kategorycznym” narodowości przekształcającej się w naród jest postulat prawa do samookreślenia narodowego.\nJednak w odróżnieniu od sytuacji na zachodzie Europy przekształcanie narodowości w naród wymagało w warunkach Europy środkowo-wschodniej szczególnej aktywności: świadomej akceptacji oraz celowego wysiłku wszystkich klas i warstw społeczności publicznie się aktywizujących, w miarę demokratyzacji życia danej zbiorowości.\nO ile druga faza ruchu narodowego koncentrowała się na aktywności ideologicznej, kształtowaniu świadomości wspólnej dla zbiorowości, o tyle na kolejnym etapie punkt ciężkości przenosił się na płaszczyznę terytorialną: wyodrębniania się pewnych terenów zamieszkałych przez możliwie najbardziej jednolite zbiorowości narodowe. W tych okolicznościach – pisze J. Chlebowczyk – pojawia się i ze wzrastającą siłą rozwija dążenie formującej się czy już ukształtowanej grupy narodowej do zinstytucjonalizowania jej form bytu w sensie ukonstytuowania się w samorządny, z tendencją do pełnej suwerenności, organizm publicznoprawny o określonym zasięgu przestrzennym. Mamy tu do czynienia […] ze szczytowym i ostatecznym celem całego procesu narodotwórczego. Jego podstawowe racje sprowadzić można do pojęcia prawa narodu do samookreślenia (samostanowienia).\nNa tym etapie potęgują się sprzeczności socjalno- i narodowowyzwoleńcze, zwłaszcza tam, gdzie jedna społeczność narodowa walcząc o swoje całkowite równouprawnienie, jednocześnie odmawia prawa i możliwości urzeczywistnienia takiego samego postulatu innym, szczególnie mniejszym, słabszym, mniej pod względem rozwoju zaawansowanym zbiorowościom językowo-narodowościowym. W głównej mierze dotyczy to pokrewnych mniejszości językowo-etnicznych.\nOstateczne konsekwencje drugiej fazy ruchu narodowo-wyzwoleńczego podważały i – trzeba podkreślić – podważają historycznie ukształtowane i politycznie uwarunkowane wewnętrzne, a następnie również międzynarodowe układy nie tylko granic państwowych, ale i wewnątrz nich – stosunków, przywilejów, uprawnień grup narodowych. Jak podkreśla Chlebowczyk: Tu tkwi klucz do zrozumienia genezy zjawiska nacjonalizmu politycznego narodów panujących, podobnie jak pojawiające się dezyderaty obozów grup mniejszościowych polityki reasymilacyjnej, rewindykacyjnej prowadzą logicznie do nacjonalistycznego ekspansjonizmu także i ze strony tych obozów narodowych, które w okresie swego formowania się występowały z pozycji czysto obronnych.\nStawia to narody i państwa dotychczas panujące przed trudną alternatywą rozwojową: albo utrzymać wbrew wszelkim zmianom dotychczasowe stosunki narodowe, czyli hegemoniczną pozycję narodu panującego, albo dostosować ustrój państwa do zmienionego układu sił narodowościowych, czyli dopuścić do rozwiązań autonomicznych, przekształcić państwo z unitarnego w federacyjne lub w konfederację, aby umożliwić życie narodowe większości obywateli państwa z uwzględnieniem ich odrębności językowo-kulturalnych oraz przynależności narodowych w ramach wewnętrznych struktur parapaństwowych. Problemem, który utrudnia wybór drugiej strony tej możliwości, są doświadczenia rozpadu federacji różnych narodów w XX w.: Czechosłowacji, ZSRR czy Jugosławii w tej części Europy.\nObserwując działania śląskich autonomistów, widać, że mamy do czynienia z próbą wykreowania takiego właśnie procesu w komplementarnych działaniach RAŚ-u, stojącej za nim mniejszości niemieckiej na Śląsku oraz Związku Ludności Narodowości Śląskiej. Rozbudzone – nie tylko na Śląsku, ale i w całym społeczeństwie polskim – oczekiwania na poprawę warunków życia po upadku postalinowskiego biurokratyzmu (upraszczająco zwanego przez środowiska prawicowe komuną lub komunizmem) i podjęte przez część społeczeństwa aspiracje do ewolucji w ową mityczną „nową klasę średnią” w zderzeniu z neokolonialnym przekształcaniem przez ponadnarodowych i rodzimych kapitalistów większości społeczeństwa polskiego w tanią siłę roboczą Europy zrodziły frustracje znaczących grup społecznych nie tylko na Śląsku, ale i w całej Polsce. Zagospodarowywanie tych frustracji przez RAŚ poprzez projekt odseparowania się od społeczeństwa polskiego i przyspieszone tworzenie nowej społeczności narodowej na Śląsku jest jednak w tych obiektywnych warunkach nie tyle naturalnym procesem narodotwórczym, ile subiektywnie inspirowaną manipulacją społeczną na wielką skalę, która godzi w interesy większości społeczeństwa polskiego, grożąc jego dalszym osłabieniem w globalnym ponadnarodowym podziale pracy i wyzysku.\nPoprzez przejście od fazy świadomościowo-kulturalnej przez etap autonomii terytorialnej do fazy samostanowienia terytorialnego konsekwencją realizacji projektu RAŚ-u może być bowiem nie tyle uwolnienie się tzw. narodu śląskiego od rzekomego wyzysku polskiego, ale jego zwielokrotniony wyzysk poprzez polityczną i gospodarczą zależność od naturalnego sojusznika mniejszości niemieckiej na Śląsku – państwa niemieckiego i korporacji ponadnarodowych wywodzących się z Niemiec.\nPonieważ tworzone przez neokolonialny menedżment aktualne władze państwa polskiego nie wykazują – poza niekonsekwentnymi próbami ośrodka prezydenckiego – zdolności do sprawnego przeciwdziałania tym procesom, koniecznym staje się zorganizowanie ponadpartyjnego, społecznego ruchu, mogącego pomóc się uaktywnić i zorganizować w najbliższych wyborach samorządowych na Śląsku pracowniczej większości, którą stanowią w województwach śląskim i opolskim polscy Ślązacy i śląscy Polacy. We wspólnym interesie klasy pracowniczej na Śląsku i w całej Polsce jest zorganizowany opór przeciw wspomnianej manipulacji, prowadzonej pod hasłami autonomii dla Śląska, a ostatnio również – autonomizacji całej Polski.\nNiestety – inicjatywa w kwestii samoorganizacji środowisk polskich na Śląsku pozostaje w kręgu ugrupowań prawicowych. Lewicowe środowiska patriotyczne nie znajdują sił i metodologiczno-programowych podstaw do większego zaangażowania się w obronę polskości Śląska. Liczę, że ten tekst ożywi wśród lewicy pracowniczej refleksję teoretyczną i pobudzi te środowiska do działań praktycznych nie tyko w obronie polskości Śląska, ale i przedstawienia atrakcyjnego dla pracowniczej większości Ślązaków projektu autonomii kulturalnej, a nie terytorialnej.\nCzas na przeanalizowanie badań prof. Chlebowczyka i wyciągnięcie z nich praktycznych wniosków politycznych, tak jak to najwyraźniej – przeciw polskości Śląska – zrobił ideolog śląskiej „nowej klasy średniej”, J. Gorzelik. Czas na podjęcie wspólnych działań w imię obrony polskości Śląska i pracowniczej większości mieszkańców Śląska przed wzmożonym wyzyskiem.


Zapisałam się na szkolenie w zakresie prowadzenia działalności. W związku z tym będę wyjeżdżać przez 8 weekendów do innego miasta. Czy koszty paliwa poniesione w związku z tymi wyjazdami mogą stanowić koszt? Dodam, że nie posiadam samochodu firmowego, a jedynie prywatny. Czy takie szkolenie może być traktowane jako koszt prowadzonej działalności?\nTak, zarówno wydatki związane z wyjazdem na szkolenie służące prowadzonej działalności, jak i wydatek na samo szkolenie będą kosztem podatkowym. Istnieje bowiem realny związek szkolenia z prowadzoną działalnością.\nZa uczestnictwo w szkoleniu powinna Pani uzyskać fakturę lub rachunek. Dokument będzie stanowił podstawę dokonania zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 13 - pozostałe wydatki.\nJeżeli chodzi natomiast o koszty przejazdów, to ponieważ dla celów działalności wykorzystuje Pani samochód prywatny wydatki na paliwo mogą stanowić koszt, ale wyłącznie w ramach limitu wynikającego z prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdów (kilometrówki). W związku z tym, zobowiązana Pani będzie do prowadzenia zapisów dotyczących liczby przejechanych kilometrów dotyczących wyjazdów służbowych, a następnie na ich podstawie wyliczenia według ustalonej ustawowo stawki za 1 km limitu wydatków jakie mogą stanowić koszt. Koszty wynikające z kilometrówki księguje Pani na koniec danego miesiąca również w kolumnie 13 KPiR jako pozostałe wydatki.


Skupaut333.pl Auto skup (Katalog firmy - motoryza…)\nNajwiększy w Polsce skup samochodów zaprasza Państwa do współpracy. Skup Aut 333 posiada dziesięciu przedstawicieli, którzy z przyjemnością spotkają się z Państwem w dowolnym miejscu na terenie całej Polski. Współpraca z naszą firmą należy do całkowicie bezpiecznych. Za każdy samochód otrzymują Państwo dokument sprzedaży auta.\nNasza błyskawiczna i fachowa wycena sprzyja podjęciu decyzji o współpracy z naszym skupem.\nDodaj komentarz www.skupaut333.pl teraz!\nSkupaut333.pl w Katalogu SEO - skomentuj!


7 mitów o fotowoltaice - ekoszalin.pl\n2021-05-12 06:51:00 Ala z mat. inf.\nChoć tematyka odnawialnych źródeł energii oraz fotowoltaiki jest już dość znana wśród wielu Polaków, to nadal mnóstwo osób nie zna dokładnie zasad działania paneli fotowoltaicznych. Niewiedza oraz powielanie zasłyszanych nieprawdziwych informacji w zakresie fotowoltaiki powoduje powstawanie licznych szkodliwych mitów. Warto je rozwiać i poznać rzeczywiste mechanizmy funkcjonowania systemów fotowoltaicznych\nMit 1 – w Polsce brakuje słońca\nJest to prawdopodobnie jeden z najczęściej powielanych mitów o fotowoltaice. Wielu sądzi, że w tak mało słonecznym kraju instalacja paneli fotowoltaicznych w ogóle się nie opłaci. Tymczasem moduły produkują prąd nawet w pochmurne dni. Co więcej, w ciągu dnia i czasie sezonu wiosenno-letniego, panele gromadzą tyle energii, że z powodzeniem mogą ją uwalniać nie tylko nocami, ale też przez cały okres jesienno-zimowy. Ponadto Słońce w Polsce świeci przez zaskakująco dużą liczbę dni. Dla niedowiarków dostępne są też statystyki Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, według których w 2020 roku słońce świeciło średnio przez prawie 50% dnia, a roczna suma nasłonecznienia okazała się aż o 600 h większa niż norma klimatologiczna.\nMit 2 – fotowoltaika jest zbyt droga dla przeciętnie zarabiającego obywatela\nDobrze sprawdzająca się instalacja fotowoltaiczna kosztuje do 6 tys. zł. za każdy kW. Inwestorzy najczęściej decydują się na moduły umożliwiające wytworzenie do 5 kW. Ostateczny koszt całego systemu zależy głównie od jakości paneli i inwertera, elementów konstrukcyjnych i okablowania czy od samego montażu. Bez wątpienia bardziej opłacalne jest zainwestowanie w sprzęt dobrej jakości, od zaufanych producentów. Co ważne, dostępne są dofinansowania do farmy fotowoltaicznej, między innymi z programu „Mój prąd” czy „Czyste powietrze”. Bardzo pomocna też jest możliwość zakupu instalacji fotowoltaicznej na raty – w Stilo Energy dostępne w kredycie 0%.\nMit 3 – Inwestycja w fotowoltaikę zwraca się bardzo długo lub w ogóle\nOstateczny czas zwrotu kosztów związanych z instalacją farmy fotowoltaicznej zależy przede wszystkim od ceny końcowej konkretnej instalacji i przeciętnego dotychczasowego zużycia prądu inwestora. Według obliczeń ekspertów, można się spodziewać zwrotu inwestycji średnio po ok. 8 latach od montażu paneli, a decydując się na rozwiązania od Stilo Energy, zwrot możliwy będzie już po 6 latach pracy instalacji. Co więcej, stale rosnące ceny za energię eklektyczną mogą skrócić ten czas nawet do 5 lat. Warto jednocześnie pamiętać, że produkowanie prądu z promieni słonecznych to przede wszystkim ogromny krok ku ochronie planety przed postępującą degradacją, do jakiej przyczynia się głównie spalanie węgla dla uzyskania energii zarówno elektrycznej, jak i cieplnej.\nMit 4 – panele fotowoltaiczne nie są odporne na zjawiska atmosferyczne\nWysokie jakościowo panele fotowoltaiczne są odporne na standardowe działanie deszczu, śniegu i gradu, a także wiatru. Warto wybrać moduły posiadające grube szkło hartowane, chroniące przed urazami mechanicznymi. Ponadto panele powinny być mrozoodporne i ognioodporne. Bez problemu też udźwigną ciężar śniegu, choć warstwę powyżej 3cm powinno się delikatnie usunąć. Zwykle jednak odpowiedni kąt nachylenia instalacji pozwala na samoistne zsuwanie się śniegu pod wpływem grawitacji. Co więcej, panele PV często posiadają samoczyszczącą się powłokę, dzięki której mogą być dłużej sprawne i wydajne. Ponadto na instalację fotowoltaiczną zawsze udzielana jest gwarancja, m.in. na uszkodzenia mechaniczne modułów, nawet na 12 lat w Złotej Gwarancji od Stilo Energy.\nMit 5 – instalacje fotowoltaiczne są często awaryjne\nNiektórzy uważają, że system fotowoltaiczny jest delikatny i awaryjny, więc koszty eksploatacyjne nie są opłacalne względem osiąganych korzyści. W rzeczywistości liczne badania przeprowadzane w krajach wysoko rozwiniętych (jak Niemcy, Japonia czy USA) potwierdzają, że awaryjność paneli PV jest bardzo niska, nawet na poziomie ułamka procentu w ciągu dekady. Ogromny wpływ na sprawne działanie instalacji fotowoltaicznej jakość całego sprzętu – należy wybierać jedynie znanych i zaufanych producentów, oferujących najdłuższą gwarancję na sprawność konstrukcji. Warto pamiętać, że najczęściej awarii ulega falownik, dlatego trzeba zwrócić szczególną uwagę na jego jakość i nie warto na nim oszczędzać, ponieważ bez sprawnego inwertera pada cały system. Ważne jest też solidne, fachowe zamocowanie instalacji przez wykwalifikowaną ekipę monterską.\nMit 6 – montowanie paneli PV wymaga uzyskania zezwolenia\nWedług prawa budowlanego zezwolenie na montaż paneli fotowoltaicznych jest konieczne dopiero przy instalacji o mocy powyżej 50 kW. Standardowe gospodarstwa domowe zazwyczaj potrzebują maksymalnie do 20 kW. Ponadto nie można mocować urządzeń o wysokości powyżej 3m, jednak konstrukcja fotowoltaiczna zwykle nie przekracza tej wielkości. Co ważne, montaż modułów wolnostojących również nie wymaga uzyskania uprzedniej zgody ani zgłoszenia.\nUwaga! W przypadku mikroinstalacji powyżej 6,5 kW ustawa nakłada obowiązek skontrolowania projektu przez rzeczoznawcę budowlanego pod kątem bezpieczeństwa pożarowego. Co więcej, zakończoną konstrukcję (zarówno na dachu, jak i na gruncie) należy zgłosić do Państwowej Straży Pożarnej. Obowiązki ustawowe nie należy jednak traktować jako utrudnienie dla inwestora, a jako działania mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa użytkowników instalacji fotowoltaicznych.\nMit 7 – instalacja fotowoltaiczna zawsze wymaga wzmocnienia dachu\nCo do zasady wzmocnienie podłoża dachowego przed montażem farmy fotowoltaicznej nie jest koniecznie. Samą potrzebą takiego działania każdorazowo powinien sprawdzić fachowiec. Wskaże on ciężar ostateczny planowanej instalacji oraz zbada całkowitą nośność poszycia. Podpowie też w jaki sposób ewentualnie wzmocnić dach, by prawidłowo zamontować panele. Mimo to, standardowe, współczesne pokrycia zwykle nie wymagają w ogóle ingerencji w konstrukcję. Również dachówki czy blachodachówki nie stanowią problemu dla wykwalifikowanych montażystów fotowoltaiki, jacy pracują m.in. dla Stilo Energy.\n« Ponad sto projektów do wyboru w Programie Społecznik. Internetowe głosowanie dla mieszkanek i mieszkańców Pomorza Zachodniego BerlinerLuft Pure w BTD »


Teraz żyję z taką myślą, że raka nie ma\nUrodziłam córkę, mając 30 lat, karmiłam ją piersią 9 miesięcy. Po zakończeniu karmienia wyczułam w sutku zgrubienie. Udałam się do swojego lekarza onkologa – byłam pod opieką onkologiczną - bo moja mama zmarła na raka trzustki. Pani Doktor wykonała USG i stwierdziła, że są to jakieś mikrozwapnienia, zapewne po karmieniu. Uznała, że jestem młoda, nie palę, nie stosuję antykoncepcji hormonalnej, nikt w rodzinie nie miał raka piersi, jestem szczupła, więc ona nie podejrzewa, że to może być coś poważnego. Zaleciła kontrolę co pół roku i przez dwa kolejne lata nic się nie działo – te zgrubienia się nie powiększały. Gdy miałam 33 lata wyczułam, że guz wyrósł w innym miejscu na tej samej piersi. Pani Doktor skierowała mnie na biopsję cienkoigłową i wtedy w wynikach pojawiły się komórki rakowe.\nZdarzenia, które opisuję miały, miejsce na początku października 2020 roku. Wynik odebrałam w piątek, oczywiście załamana. W poniedziałek już byłam w Centrum Onkologii w Poznaniu i tam przeszłam dalszą diagnostykę. Miałam wykonanych kilka biopsji gruboigłowych i za każdym razem wychodził DCIS, czyli rak przedinwazyjny. Jednak wyniki mammografii pokazywały, że jest on dość rozległy, więc została podjęta decyzja o mastektomii. Operację przeszłam w listopadzie. W histopatologii okazało się, że guz przedinwazyjny ciągnął się w piersi przez 16 cm, a dodatkowo znaleziono 3-milimetrowego raka HER2-dodatniego, czyli raka inwazyjnego.\nRak inwazyjny był bardzo mały i według zaleceń nie powinnam przechodzić chemii po operacji, ale trafiłam na cudowną Panią Doktor, która stwierdziła, że jestem młoda, więc podała mi 4 „czerwone” chemie. Czułam się zaopiekowana. Chemioterapię skończyłam w lutym 2021. Teraz włosy mi już odrastają, pod koniec maja wróciłam do pracy. Jestem pod kontrolą lekarza onkologa klinicznego i lekarza chirurga. Mam wstawiony ekspander, który ma rozciągnąć skórę ponieważ w listopadzie 2021 czeka mnie wstawienie implantu. W drugiej piersi mam liczne torbiele i moja pani onkolog sugeruje, żebym w przyszłości usunęła też drugą pierś, ale to musiałabym zrobić komercyjnie, ponieważ nie mam mutacji genetycznej. Jeszcze nie wiem, czy się na to zdecyduję.\nPrzed diagnozą nie wiedziałam nic o raku piersi – nie znałam podtypów, nie wiedziałam jakie są rokowania. Gdy usłyszałam diagnozę, poczułam jakby świat mi się skończył, a przecież mam małą córeczkę, myślałam, że nie zdążę jej wychować, że mamy plany, które w zwiazku z diagnozą będą musiały zostać odłożone, mieliśmy budować dom... Była we mnie złość i niezgoda na wszystko, co mnie spotkało. Świat się zawalił i było mi ciężko. Długo zwlekałam, żeby o diagnozie powiedzieć mojemu tacie, bo jego mama, a moja babcia zmarła na raka, żona zmarła na raka, a teraz jeszcze córka zachorowała. Ma tylko mnie i moją rodzinę, więc o niego się najbardziej bałam. Natomiast mój narzeczony poradził sobie znakomicie. Wiem, że to przeżywał, ale był dla mnie ogromnym wsparciem i często myślę, że bez niego nie dałabym rady. Bardzo duże wsparcie otrzymałam też od przyjaciółek, które podnosiły mnie na duchu i motywowały. Mogłam również liczyć na osoby, z którymi pracowałam. Cała załoga zrobiła dla mnie zrzutkę, przesłali mi kwiaty w dniu ostatniej chemii. Do dziś mogę liczyć na ich wsparcie i pomoc. To dla mnie bardzo ważne.\nNajtrudniejsze było pogodzenie się z tym, że nie załapałam się na leczenie przedoperacyjne. Może powinnam się cieszyć, że rak był malutki, ale z drugiej strony nie dostałam dodatkowego leczenia, które przy HER2-dodatnim raku piersi jest stosowane. Gdyby rak był większy, to chyba czułabym się bardziej zaopiekowana – że jest terapia celowana przed operacją i jestem lepiej zabezpieczona przed wznową i przed przerzutami. Mam świadomość, że można było coś jeszcze zrobić, chociaż Pani Doktor mówiła, że nie trzeba. Węzły chłonne były czyste po operacji, ale czy jakieś komórki gdzieś jeszcze zostały – tego nie mamy jak zweryfikować. Guz został usunięty podczas operacji i nie ma teraz możliwości, żeby sprawdzić, czy chemia zadziałała. To jest ten minus, że rak HER2+ został wykryty w taki, a nie inny sposób.\nTeraz żyję z taką myślą, że raka już nie ma i nie „krąży” w moim organizmie.\nOd otrzymania diagnozy poszłam na półroczne zwolnienie lekarskie - operacja, chemioterapia, rehabilitacja. W trakcie przyjmowania chemioterapii przez pierwszy tydzień właściwie spałam, nawet nie mogłam opiekować się dzieckiem. Pomoc bliskich, wsparcie w takich prostych czynnościach, było bardzo potrzebne. Moje życie się zmieniło jeżeli chodzi o dietę – zalecenia mówią, o tym, żeby jeść mniej mięsa. Miałam poczucie, że moja dotychczasowa dieta była zdrowa, ale teraz jeszcze bardziej się pilnuję. Więcej się ruszam, choć nie zawsze to jest łatwe, bo mam pracę siedzącą.\nChciałam powiedzieć wszystkim kobietom, żeby jeśli coś je niepokoi, konsultowały się u kilku lekarzy, nie polegały na opinii tylko jednego. U mnie to chyba właśnie był błąd, bo rak miał dwa lata, żeby się rozwinąć.\nPolecam też grupy wsparcia – chociażby na FB. W Amazonkach można spotkać świetne dziewczyny, które wesprą, gdy ktoś ma chwilowe załamania i potrzebuje dobrego słowa.\nJeżeli chodzi o moje plany na przyszłość, to próbujemy ponownie zabrać się za organizację ślubu, wróciliśmy też do planów o budowie domu.


Standy kartonowe w mojej hurtowni - Moje LIFE\nStandy kartonowe w mojej hurtowni\nOpublikowano 29 grudnia 2016 23 stycznia 2017 przez Ireneusz Kozłowski\nOd kiedy powstała moja hurtownia to zawsze dbam o to, ażeby znalazł się w niej każdy dostępny produkt dla moich klientów. Nawet jak się pojawiły nowe listwy cenowe, to od razu wprowadziłam je do obrotu, co znacznie docenili moi klienci.\nStandy reklamowe sprawiły, że wzrosła liczba klientów\nNa początku to tak nie działałam, bo dostarczałam określone produkty ale po rozmowie z mężem, który pomógł mi rozwinąć biznes wszystko się zmieniło. Zainwestowałam w doskonałe regały sklepowe oraz wysokiej klasy stojaki reklamowe z metalu co przyniosło bardzo szybko efekty. Niedawno pojechałam na spotkanie z nowym dostawcą, od którego regularnie zamawiam displaye reklamowe, ponieważ miał mi do zaoferowania nowe produkty. Jestem otwarta na wszystkie nowości i od razu wiedziałam, że wrócę z nowymi produktami. Dostawca na spotkaniu przedstawił mi swoje nowe godne polecenia standy kartonowe które są odporne na wilgoć i warunki zewnętrzne, dzięki czemu można je również ustawić na zewnątrz. Klienci mojej hurtowni cenią ją z uwagi na produkty wysokiej jakości. Kiedy pojawiły się stojaki reklamowe z metalu to zaczęli mnie polecać wśród swoich znajomych. Od razu wiedziałam, że te nowe standy kartonowe zrobią furorę w mojej hurtowni i bez zastanowienia zamówiłam je w ogromnej ilości. Wszystkie standy kartonowe, które dostawca mi wysłał były różnych kształtów i wymiarów, ażeby klient miał możliwość wyboru najbardziej dla siebie odpowiedniego produktu. Cenię sobie współpracę z tym dostawcą, bo zawsze ma dobre produkty. Wszystkie standy kartonowe, które mi polecił sprzedały się w błyskawicznym tempie.\nPo tygodniu od spotkania zamawiałam u niego kolejne standy kartonowe, ale tym razem w dużo większej ilości. Pracownicy od razu zauważyli wzrost sprzedaży a Włodzimierz, mój księgowy, pogratulował mi świetnej inwestycji.


Pawilon Cztereh Kopuł – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Pawilon Czterech Kopuł\nNa mapah: 51°06′30″N 17°04′34″E/51,108333 17,076111\nWażniejsze pżebudowy 2013-2015\nPawilon Cztereh Kopuł – pawilon, wybudowany na początku XX wieku na terenah wystawowyh we wshodniej części Wrocławia.\n1.3.1 Wystawa Ziem Odzyskanyh\nDyrektor Ślaskiego Muzeum Rzemiosła Artystycznego i Starożytności – Karl Masner zaproponował Radzie Miejskiej Wrocławia organizację Wystawy Stulecia. Zaplanowano ją w stulecie zwycięskiej dla Prus bitwy pod Lipskiem (1813) i była częścią obhoduw upamiętniającyh wzrost znaczenia państwa pruskiego w Europie. Pawilon Cztereh Kopuł w kturym Masner zaplanował zorganizowanie wystawy historycznej umiejscowiono tuż pży Hali Stulecia wraz z innymi obiektami toważyszącymi (m.in. Pergolą i Ogrodem Japońskim).\nBudowę zrealizowała, według projektu Hansa Poelziga, firma Shlesishe Beton Baugesellshaft pomiędzy sierpniem 1912 a lutym 1913. Na wewnętżnym dziedzińcu Pawilonu znajdowała się fontanna z żeźbą projektu wrocławskiego żeźbiaża, profesora Roberta Bednoża pżedstawiającą grecką boginię Atenę (nie zahowała się ona do dzisiejszyh czasuw).\nW Pawilonie Cztereh Kopuł w terminie od 20 maja do 26 października publiczność mogła zwiedzać wystawę historyczną. W 56 pomieszczeniah zaprezentowano historię wojen, bitew wraz ze zwycięską pod Lipskiem oraz ważnyh postaci. W największej Kopule Pułnocnej umieszczono część poświęconą historii Wrocławia podczas wojen napoleońskih wraz z oryginałem odezwy Fryderyka Wilhelma III z 1813 An Mein Volk (Do mojego ludu), ktura wzywała do walki z Napoleonem.\nW 1920 roku zorganizowano w Pawilonie "Wielką Wystawę Sztuk" na kturej zaprezentowano dzieła uwczesnyh twurcuw m. in Paula Klee, Karla Shmidt-Rottluffa, Oskara Molla.\nPawilon nie został zniszczony podczas działań wojennyh.\nWystawa Ziem Odzyskanyh[edytuj | edytuj kod]\nW 1948 roku w dniah 21 lipca – 31 października podczas Wystawy Ziem Odzyskanyh umieszczono w nim wystawę historyczną, a poszczegulne sale nosiły nazwy: Sala Zwycięstwa, Sala Zniszczeń, Sala Jedności Śląska, Sala Węgla. Wuwczas pżed pawilonem wzniesiono 106-metrową iglicę. Wystawę obejżało 1 mln osub.\nW maju 1951 roku dzięki inż. K. Czetyrbokowi – prezesowi Koła wrocławskiego Polskiego Toważystwa Miłośnikuw Astronomii i pracownikuw wrocławskiego obserwatorium z części znalezionyh we wrocławskim obserwatorium zmontowano planetarium Zeissa. Umieszczono je w maju 1951 w jednej z kopuł Pawilonu i udostępniono publiczności. W 1953 pżeniesiono do jednej z rotund Hali Ludowej.\nW 1953 roku w pawilonie zlokalizowano Wytwurnię Filmuw Fabularnyh, ktura wykożystywała jego pomieszczenia jako filmowe atelier.\nW 2009 roku Pawilon pżejęło Muzeum Narodowe we Wrocławiu. W maju 2013 w obiekcie pżeprowadzono generalny remont na jego potżeby dzięki kturemu uzyskano nowe powieżhnie wystawiennicze – ponad sześć tysięcy metruw kwadratowyh z pżeznaczeniem na ekspozycję sztuki wspułczesnej. W okalającym pawilon parku powstała plenerowa galeria żeźby. Prace remontowe ukończono w czerwcu 2015 roku.\nOd 25 czerwca 2016 roku w Pawilonie Cztereh Kopuł działa Muzeum Sztuki Wspułczesnej – Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu.\nW zbiorah muzeum znajdują się prace min. Magdaleny Abakanowicz, Pawła Althamera, Mirosława Bałki, Stanisława Fijałkowskiego, Władysława Hasiora, Tadeusza Kantora, Katażyny Kozyry, Jana Lebensteina, Jeżego Nowosielskiego, Aliny Szapocznikow.\nPawilon Cztereh Kopuł jest budynkiem jednokondygnacyjnym, bez podpiwniczenia. Ma on konstrukcję żelbetową. Wokuł dziedzińca wewnętżnego umieszczono cztery skżydła. Cztery kopuły umieszczono w części środkowej każdego ze skżydeł. Wshodnia i zahodnia kopuła powstała na planie koła, a południowa i pułnocna elipsy.\n↑ a b c d e f g Banaś B. Pawilon Cztereh Kopuł - zapomniana perła modernistycznej arhitektury Wrocławia Spotkanie z Zabytkami 2016 nr 5-6 s. 26-33\n↑ był on także autorem projektu kżyży w kwateże żołnieży niemieckih poległyh podczas I wojny światowej pohowanyh na Cmentażu Osobowickim\n↑ Historia budynku - Pawilon Cztereh Kopuł Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu [dostęp 2016-06-25] [zarhiwizowane z adresu 2016-07-02] (pol.).\n↑ 25 czerwca 2016 – otwarcie Pawilonu Cztereh Kopuł - Pawilon Cztereh Kopuł Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu, 31 maja 2016 [dostęp 2016-06-25] [zarhiwizowane z adresu 2016-06-29] (pol.).\n↑ Wystawa kolekcji - Pawilon Cztereh Kopuł Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu [dostęp 2016-06-25] [zarhiwizowane z adresu 2016-06-26] (pol.).\n↑ Historia w elewacji, utylitaryzm we wnętżu. Tehnologia renowacji i kolorystyka Pawilonu Cztereh Kopuł we Wrocławiu, www.renowacjeizabytki.pl [dostęp 2019-01-27] .\nPawilon Cztereh Kopuł wczoraj i dziś\nTę stronę ostatnio edytowano 12 paź 2021, 22:03.


Zdrowe i chore dzieci wspólnie śpiewały kolędy w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Lublińcu | Lubliniec Nasze Miasto\nZdrowe i chore dzieci wspólnie śpiewały kolędy w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Lublińcu\nWspólne kolędowanie w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Lublińcu Fot. Wojciech Gembała\nCo zrobić, by w niebanalny sposób przedstawić tradycje Świąt Bożego Narodzenia oraz poczuć magię tego wyjątkowego czasu?\nDoskonały sposób ma Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Lublińcu, który zorganizował Wielkie Wspólne Kolędowanie, w którym udział wzięły dzieci z 14 placówek oświatowo-wychowawczych.\nW programie artystycznym znalazły się klasyczne kolędy oraz znane świąteczne hity rozrywkowe. Dzieci na wózkach, niesłyszące czy też z większymi deficytami rozwojowymi dały rewelacyjne popisy wokalne i teatralne. Kolędy wygrywane były na cymbałkach, gitarze, trąbach anielskich, a nawet na prawdziwych bębnach afrykańskich.\nKażdy utwór tłumaczony był dla niesłyszących odbiorców w języku miganym. Wielu występujących, także przedszkolaki, przygotowały życzenia i przyśpiewki w tym języku.\nPodczas imprezy ogłoszono również wyniki Konkursu Na Najładniejsza Szopkę Bożonarodzeniową. W sumie zgłoszono 84 prace wykonane z drewna, papieru, makaronu, ciastek,piernika, orzechów, gipsu i wielu innych zaskakujących materiałów.


Dodatkowe problemy z historią Stefana Szymutki\nStefan Szymutko, jak można sądzić po deklaratywnych stwierdzeniach znajdujących się w niektórych jego tekstach, nigdy nie chciał być „teoretykiem literatury”, rozumianym (bardzo wybiórczo i niesprawiedliwie) jako ktoś, kto po Heideggerowsku „zagaduje” dzieło literackie, nie daje dojść do głosu jego prawdzie. Nie należy jednak zawierzać retorycznej sile takich deklaracji. Wyrażanie niechęci do teoretyków-interpretatorów, którym „bardziej przydałoby się nieistnienie utworu”, służyło śląskiemu literaturoznawcy do obrony swojej własnej teorii dzieła literackiego, z którą złączona była określona filozofia literatury oraz filologii. Owa teoria najpierw dotyczyła wyłącznie powieściopisarstwa historycznego Parnickiego, a następnie rozszerzona została na ontologię literatury, świata oraz koncepcję podmiotowości.\nDlaczego jednak zajmować się koncepcją „źródła”, którą Szymutko przedstawił tylko w jednym artykule, nieprzedrukowywanym potem w żadnej z jego książek, zamiast od razu opisać cały wielogłosowy, literaturoznawczo-filozoficzno-autobiograficzny projekt śląskiego literaturoznawcy? Artykuł Źródło, czyli tekstu historii ciąg dalszy… funkcjonuje na absolutnym marginesie dzieła Szymutki, którego to recepcję i tak dostatecznie już zagarnął temat śląskości oraz autobiografii. Jak postaram się pokazać, zrekonstruowanie tej koncepcji jest zadaniem wartym podjęcia z przynajmniej trzech względów.\nPo pierwsze, jest to koncepcja wypracowana na podstawie skrupulatnej lektury konkretnego dzieła literackiego, która opisuje/tworzy pewne zjawisko sytuujące się na pograniczu Genette’owskich paratekstów oraz relacji „hipotekst-hipertekst” i dzięki temu problematyzuje wiele koncepcji poetologicznych. Po drugie – stanowi ona wyrazisty przykład wspomnianego wyżej splotu różnorodnych inspiracji decydującego o idiomatyczności, wielogłosowości pisarstwa Szymutki. Po trzecie wreszcie, stworzona przez śląskiego badacza koncepcja pozwala zrozumieć jego własne, pisarsko-metodologiczne problemy z opatrzeniem powieści Parnickiego (Końca „Zgody Narodów” oraz Słowa i ciała) wyczerpującymi komentarzami, które rozjaśniłyby wszelkie zawiłości tekstu i pozwoliły innym czytelnikom na „czystą przyjemność studiowania rozwiązań”. Tak jak czytani przez Jacques’a Derridę filozofowie, którzy nieopatrznie wprowadzili do swoich tekstów pojęcia rozmontowujące tworzone przez nich systemy, tak Szymutko stworzył coś, co w pewnym momencie praktycznie uniemożliwiło mu pracę, jednocześnie ją napędzając.\nZanim możliwe stanie się jednak przejście do powyższych zagadnień, należy najpierw pokrótce opisać, jaką teorię powieści Szymutko wyczytał ze wspomnianego już Końca „Zgody Narodów”, któremu poświęcił swój doktorat.\n„Tekst historii” między hipo- a hipertekstem\nWedług śląskiego badacza dotychczasowi interpretatorzy dojrzałych utworów Parnickiego (od Końca „Zgody Narodów” począwszy) zwykle omijali ich dokładną eksplikację, poprzestając na uogólnieniach hipostazujących sytuację w świecie przedstawionym powieści („chaos poznawczy”, „labirynt historii”, „nieskończony łańcuch signifiant”) na strategie lekturowe. Szymutko widzi w takim podejściu do prozy Parnickiego maskowanie niezrozumienia tekstu na elementarnym poziomie. Za cel swojej pracy obiera więc stworzenie narzędzi interpretacyjnych umożliwiających właściwą charakterystykę twórczości pisarza:\nTylko dzieło zrozumiałe może być podstawą głębokiego przeżycia czytelniczego, ukazać w pełni wartość pisarstwa. […] Proponowane przeze mnie konwencje lektury są próbą dostosowania języka odbiorcy do języka nadawcy i opierają się przede wszystkim na poglądzie, że Parnicki stworzył własny język powieściowy.\nPodstawową operacją, którą musi dokonać czytelnik powieści Parnickiego, chcący zrozumieć język jego powieści, jest, zdaniem Szymutki, zauważenie, że całe ukształtowanie narracji Końca „Zgody…” (brak wyrazistej ramy semiotycznej; eliptyczność wypowiedzi odnarratorskich skonstrastowana z długimi, analitycznymi roztrząsaniami w dialogach; wycofanie najważniejszych dla fabuły powieści wydarzeń do przedakcji; nietłumaczenie przez narratora podstawowego kontekstu historycznego powieści; przesyt niekomentowanych nazw własnych) ma wskazywać na pewien horyzont wypowiedzi, który badacz nazywa „tekstem historii”.\nKoncepcję „tekstu historii” śląski literaturoznawca wyprowadza bezpośrednio z Archeologii wiedzy Michela Foucaulta, a konkretniej – z zakończenia rozdziału Regularności dyskursu, w którym francuski filozof stara się wytłumaczyć niejasności, jakie mogły narosnąć wokół podstawowych dla jego ówczesnych prac pojęć. Foucault wyjaśnia w nim, że za przedmiotem dokonywanych przez niego analiz – systemami, „które umożliwiają ostateczne formy” – nie kryje się samo życie, lecz „[…] zbiór rozlicznych relacji”, które nazywa „predyskursywnymi”, dodając jednak: „pod warunkiem, że uzna się ową predyskursywność za coś, co jest jeszcze dyskursywnością”. Ów obszar przed dyskursem, który jeszcze się w nim znajduje, Szymutko nazywa właśnie „tekstem historii” – „opracowaniem w języku całej zdarzeniowości, którą tekst utworu ujmuje w sposób skrótowy […]”, zespołem koniecznych do zrekonstruowania czynników politycznych, religijnych, kulturowych i ekonomicznych wykraczających poza tekst utworu (czyli tekst powieści Koniec „Zgody Narodów”), ale stanowiących powód rozproszenia i skomplikowania tekstu powieści. Co ważne, badacz podkreśla, że:\n[t]ekst historii […] nie pozwala […] przedrzeć się od nazwania do przedmiotu. W zestawieniu z tekstem utworu wskazuje jedynie na napięcie między językiem a rzeczywistością; autentyczne dzieje są tylko horyzontem wypowiedzi.\nZaznaczmy w tym miejscu metodologiczny nierozstrzygalnik, na który natrafia Szymutko. Tekst historii jest jednocześnie hipotekstem poprzedzającym tekst utworu, ustanawiającym jego kształt oraz czymś, co jest zadane jako produkt pewnej praktyki transformacyjnej, najbliższej jednemu z typów Genette’owskiej poważnej transpozycji, rozrostowi „przez okoliczności”. Powrócimy do owej nierozstrzygalności w późniejszej części artykułu.\nTekst historii wprowadza zasadniczą zmianę w – stanowiącej zapewne dla Szymutki punkt wyjścia – koncepcji funkcji poetyckiej utworu prozatorskiego Janusza Sławińskiego. Jak pamiętamy, zdaniem warszawskiego strukturalisty pojedyncze słowo, które w utworze poetyckim aktywizuje się semantycznie na wszelkich poziomach organizacji, w prozie musi ulec zatarciu, wchłonięciu przez segmenty wyższego poziomu: przez zdanie, będące elementarną jednostką budowy przekazu prozatorskiego, następnie przez wielkie figury semantyczne itp. W ramach stworzonej przez Szymutkę poetyki powieści Parnickiego pojedyncze słowo nie jest jednak nieaktywnym pośrednikiem dla syntetyzacji figur semantycznych, lecz – z racji swojego obligatoryjnego związku z tekstem historii – domaga się wyczerpującego komentarza, który dodatkowo należy weryfikować wraz z postępami w lekturze i lekturach (bo jasne jest, że Parnicki zdaniem Szymutki wpisuje lekturę wielokrotną w strategię odbioru swoich utworów).\nKonsekwentnie czerpiąc z wczesnych prac Foucaulta, śląski literaturoznawca określa swoją analizę relacji między tekstem utworu a tekstem historii mianem „morderczej, drobiazgowej, «mikrofizycznej»”, a całe przedsięwzięcie już w pierwszym zdaniu Zrozumieć Parnickiego nazwie „nudnym”. Dlaczego? Uznanie przez Szymutkę Końca „Zgody Narodów” za „dzieło-synekdochę”, „maksymalny skrót tego, co może i powinno być opowiedziane”, wskazujący na nieskończoną przestrzeń dziejowości, wiąże się z określonymi konsekwencjami dla charakteru oraz obszerności analiz, jakie przeprowadzić ma czytelnik chcący „zrozumieć Parnickiego”. Otóż dysproporcja między tekstem utworu a tekstem historii powoduje, że co prawda „[o]bszar dzieła [Parnickiego] jest zamknięty: niczego nie można do niego dopisać”, jednak „[t]ekst historii […] nie ma granic […]”. Owa bezgraniczność tekstu historii dla komentatora oznacza przede wszystkim to, że każde słowo w ponadsześćsetstronicowej powieści, jaką jest Koniec „Zgody”, stanowi potencjalny „znak pewnej rzeczywistości dziejowej”. Zdaniem Szymutki „wielość i złożoność [w Końcu „Zgody Narodów”] są same w sobie istotą. Dlatego, zamiast je uchylać, trzeba odtworzyć ich anatomię […]. Niestety, takie podejście do wielości i złożoności zwiększa objętość interpretacji, pragnącej je opisać”.\nOdtwarzanie tekstu historii wiąże się zatem z koniecznością tworzenia przypisów, czyli paratekstów „nieregularnych, podzielonych, kruchych, żeby nie powiedzieć: przypominających kurz; często tak ściśle związanych z konkretnym szczegółem konkretnego tekstu, że niejako nie mają one żadnego samodzielnego znaczenia […]”. Przypisy do pojedynczych słów zagarniają ogromne obszary pracy Szymutki, czyniąc z niej rzecz praktycznie niemożliwą do zrozumienia dla czytelnika, który chciałby przeczytać Zrozumieć Parnickiego bez orientacji w Końcu „Zgody Narodów”. Jak widzimy, uczynienie relacji „tekstu utworu – tekst historii” punktem centralnym analizy skutkuje tym, że sama praca Szymutki zaczyna pełnić funkcję podobną do przypisów: jej adresatem jest wyłącznie ktoś, kto zna Koniec „Zgody Narodów”. Rozplenienie się przypisów było prawdopodobną przyczyną tego, że doktorat śląskiego literaturoznawcy w pierwotnej wersji był znacznie obszerniejszy niż jego wydanie książkowe – wedle relacji Mariana Kisiela oryginalnie „liczył [on] ponad sześćset stron nieznormalizowanego maszynopisu i mieścił się w dwóch grubych białych teczkach”. Biorąc to pod uwagę, jasny staje się tytuł pracy, sugerujący jej rozmiar i komplikację: Wielość i wielkość. O „Końcu «Zgody Narodów»” Parnickiego.\nPo powyższym, skrótowym opisie ogólnych założeń metodologicznych Szymutki, pozwalającym nam na zauważenie zarówno oryginalności książki, jak i niemożliwości zrealizowania jej założeń w pełni, przejdźmy do wspomnianego we wstępie artykułu z 1994 roku, w którym śląski badacz poszerza relację „tekst utworu – tekst historii” o kolejne pojęcie, jeszcze bardziej komplikujące lekturę Końca „Zgody Narodów”.\nŹródło jako dodatek do dramatu badacza\nArtykuł Źródło, czyli tekstu historii ciąg dalszy… jest najprawdopodobniej odpowiednio przemodelowanym fragmentem oryginalnego doktoratu Szymutki. Wskazuje na to fakt, że w dwóch przypisach ze Zrozumieć Parnickiego badacz odsyła czytelników do tego właśnie tekstu, dodając informację: „(w przygotowaniu do druku)”. Część wstępna tekstu opublikowanego w 1994 roku znamionuje jednak wspominane przeze mnie we wstępie przejście Szymutki od teorii powieści inspirowanej filozofią do filozofii uprawianej poprzez teorię powieści oraz filologiczny komentarz, stanowiące charakterystyczną cechę jego tekstów powstałych po książce poświęconej Końcowi „Zgody Narodów”. Brak tu jeszcze odwołań do Martina Heideggera, Edmunda Husserla, Derridy czy Georges’a Bataille’a – stałych partnerów późnych esejów Szymutki – widoczny jest natomiast pewien kierunek myślenia, który najmocniejszy wyraz znajdzie we wstępie do Rzeczywistości jako zwątpienia…\nPunktem wyjścia artykułu jest następująca teza, wyrażająca sprzeciw badacza wobec pantekstualizmu w humanistyce:\n[…] nie potrafimy wskazać rzeczywistości, którą się naśladuje [w literaturze]; pochłaniają nas natomiast […] sposoby naśladowania, zwłaszcza językowe. Innymi słowy: zgadzając się, że tekst opowiada o jakimś świecie, zajmujemy się wyłącznie tekstem; nawet ten przedstawiony świat – co najgorsze – rozpatrujemy jako tekst. Istnienie jest dla nas tylko „presupozycją istnienia”.\nBadacz również należy do owej wspólnoty, której zbiorową świadomość określa w powyższym cytacie, na co wskazuje użycie czasowników w pierwszej osobie liczby mnogiej („nie potrafimy”, „zajmujemy się”, „rozpatrujemy”). Nie chodzi tu bowiem o krąg polskich literaturoznawców podzielających pewien pogląd, lecz o pewną épistème, charakteryzującą się zredukowaniem ontologii i epistemologii do retoryki oraz utratą nadziei na „pozatekstowe doświadczenie tamtej [przeszłej] rzeczywistości” przy jednoczesnym oporze wobec „unieważnienia […] myślenia o niej”.\nSzymutce zależy nie tyle na obaleniu koncepcji filozoficznych, historiograficznych czy teoretycznoliterackich wyrastających na gruncie épistème tekstualizmu (jak przyznaje, „[n]a poziomie teoretycznym poglądu takiego obalić nie można”), ile na wskazanie jej bezwyjściowości („dalsze przebywanie na tym poziomie może zaowocować jedynie nowymi wskazaniami na fatalizm błędnego koła tekstowości”) oraz na obronie tego „czegoś”, co stawia opór władzy języka nad rzeczywistością, na „zbadaniu wartości pragnienia, by uczynić historię-byt czynnikiem dyskursu”. W Szymutkowej krytyce épistème tekstualizmu jako „błędnego koła” kończącego refleksję na temat historii wyczuwalna jest aluzja do Fukuyamowskiego „końca historii”, konceptu gorąco dyskutowanego w Polsce na początku lat dziewięćdziesiątych:\nGłoszący nieuchronność tekstowości zakładają bezwiednie, że postęp w technikach dyskursu [historycznego] zakończył się w w. XIX; tymczasem historia, jak widzimy, nie wyczerpała jeszcze swych możliwości i nowe sposoby mówienia są rozwijane, by sprostać nowym zagadnieniom.\nPoglądy Szymutki są do tego momentu zaskakująco zbieżne z krytyką „końca historii”, przeprowadzoną mniej więcej w tym samym czasie na gruncie neomarksizmu przez m.in. Frederica Jamesona, a z perspektywy dekonstrukcji – przez Jacques’a Derridę. W przeciwieństwie jednak do wspomnianych autorów, „droga wyjścia z impasu” (tekstualnej koncepcji poznania, Fukuyamowskiej teleologii historii) nie interesuje Szymutki jako problem polityczny, lecz poetologiczny – chodzi o wykazanie, że poetyka odbioru powieści Parnickiego charakteryzuje się „wyostrzoną świadomością autonomii rzeczywistości historycznej, jej niezależności od ujęcia językowego”.\nWarto zauważyć, że tytuł artykułu problematyzuje wskazywany wcześniej dwuznaczny status tekstu historii. Okazuje się bowiem, że nie stanowi on wcale jedynego punktu odniesienia, wedle którego możliwe staje się ustalenie, na jaką całość wskazuje synekdochiczny tekst utworu. W artykule Szymutko określa tekst historii jako „implikowane i rekonstruowalne dopełnienie tekstu utworu” lub tekst względem powieści „komplementarny” – poprzedza go bowiem inne źródło. Przypomnijmy: w Zrozumieć Parnickiego napięcie między tekstem utworu a tekstem historii, konieczność konfrontowania jednego z drugim, jedynie wskazywało na horyzont wypowiedzi, który stanowi pozatekstowa „byłość”. Mimo żmudności, jaką zakładała tak sprofilowana lektura, teoretycznie nieograniczony tekst historii był związany z tym, co zostało napisane w powieści. Wyrażając się w słowniku warszawskiego strukturalizmu: interpretacja informacji implikowanej była zawsze związana z informacją stematyzowaną i poza nią nie wykraczała, niezależnie od tego, do jak bardzo przeczących literze tekstu wniosków dochodził Szymutko. W gruncie rzeczy śląski badacz również zamykał się w „błędnym kole tekstualizmu”, wykonując ruch od tekstu (wskazującego swoim ukształtowaniem na tekst historii) do tekstu (tłumaczącego niejasności tekstu utworu).\nSposobem na zmodyfikowanie „błędnego koła tekstowości” ma być włączenie źródeł historycznych i historiograficznych, którymi inspirował się Parnicki przy tworzeniu swoich powieści, w obręb ramy semiotycznej powieści oraz powiązanie ich z tekstem powieści podobnymi relacjami jak te łączące tekst utworu i tekst historii. Konfrontowanie powieści ze źródłem (czy wręcz lektura równoległa obu tekstów) nie stanowi więc fakultatywnej ścieżki interpretacji intertekstualnej, w której hipotekst „modyfikuje odbiór semantyczny i estetyczny” utworu:\nZdobyte w trakcie studiowania źródła informacje potwierdzają lub rozszerzają tekst historii, rekonstruowany w trakcie żmudnej, wielokrotnej lektury powieści Parnickiego. […] Źródło pomaga w mozolnym i nigdy nie kończącym się pełnym powodzeniem docieraniu do historii-bytu, w stwarzaniu tekstu historii i dopiero w jego ramach staje się elementem estetycznego odbioru dzieła.\nMożna zatem założyć, że według Szymutki schemat tworzenia przez Parnickiego powieści (w odwrotnym kierunku będący również schematem ich modelowej lektury) wyglądał tak: „źródła historyczne i historiograficzne => tekst historii => tekst utworu”. Czytelnik musi całkiem dosłownie wejść w rolę historyka, najpierw konfrontując tekst utworu z niewypowiedzianą, lecz implikowaną zdarzeniowością warunkującą jego kształt, aby potem określić relację tak zrekonstruowanej całości do źródeł. Koncepcja źródła stabilizuje wspominaną wcześniej nierozstrzygalność statusu tekstu historii (który jest teraz jedynie „uzupełnieniem tekstu utworu”), ale skrupulatna lektura artykułu generuje inną wątpliwość: gdzie powinna kończyć się ta suplementowa interpretacja powieści Parnickiego?\nW przypadku Końca „Zgody Narodów” głównym źródłem-dodatkiem rozszerzającym granice utworu Parnickiego i „przedłużającym grę powieściową poza powieść” jest licząca 600 stron monografia Williama Tarna The Greeks in Bactria and India. Oznacza to, że w obręb wielokrotnej lektury (niełatwej) powieści historycznej musimy włączyć jeszcze pracę naukową, liczącą prawie tyle samo stron, co sam utwór. Błędem byłoby potraktowanie wspomnianej rozprawy o Królestwie Greko-Baktryjskim jako dodatku do Końca „Zgody Narodów”, napisanego przez kogoś innego niż Parnicki, bardzo obszernego wstępu (w nomenklaturze Genette’a byłby to specjalny rodzaj przedmowy allograficznej). Jak pokazuje Szymutko, relacje łączące oba teksty są bardzo subtelne i zróżnicowane, a poziom ogólnego zrozumienia monografii Tarna niestety nie wystarczy – bezpośrednie zależności między Końcem „Zgody” a The Greeks in Bactria widoczne są na poziomie pojedynczych zdań, sformułowań czy słów, które po raz kolejny komplikują (co nie znaczy: uniemożliwiają) syntetyzację wielkich figur semantycznych.\nTrudno było nam sobie wyobrazić zakończenie analizy Końca „Zgody Narodów” wtedy, gdy skupialiśmy się na dodatkowym/źródłowym tekście historii, jeszcze trudniej widząc konstelację, którą tworzą tekst powieści i źródła. Aby podnieść poziom skomplikowania analizy do absurdalnego wręcz poziomu, Szymutko sugeruje kolejny element:\nSłuchając głosu źródła można […] stworzyć namiastkę epilogu utworu.\nParnicki sygnalizuje, iż upadek państwa Eutydemidów to przedmiot ewentualnie innej powieści […] nowe dzieło musiałoby podjąć zagadnienia równie lub bardziej skomplikowane.\nPowieść, której rama semiotyczna została rozszerzona przez źródła historyczne i historiograficzne, może w świetle tej koncepcji wciągać w swój obręb również inne powieści Parnickiego związane z nią tożsamością postaci czy też przedstawionych czasów. W przypadku Końca „Zgody Narodów” chodzi o Koła na piasku z 1966 roku: powieść znacznie krótszą, lecz nie mniej skomplikowaną formalnie. Drobiazgowość powiązań między oboma tekstami, sięgająca poziomu pojedynczych cytatów oraz przesunięć znaczeniowych między pojęciami, sprawia, że czytelnikowi chcącemu zrozumieć tę powieść nie może wystarczyć „przypomnienie sobie” fabuły Końca „Zgody”, z konieczności zacierające pamięć o pojedynczych elementach utworu. „Przedłużanie gry powieściowej” poprzez kolejne dodatki w postaci innych powieści Parnickiego wymaga skrupulatnej lektury symultanicznej, uwzgledniającej konieczność rekonstrukcji tekstów historii, konfrontowania ich ze specyficznymi dla nich źródłami historyczno-historiograficznymi, co równoznaczne jest z kolei z ciągłym odwlekaniem zamknięcia interpretacji.\nPrzedstawiona wyżej teoria Stefana Szymutki w kręgu śląskiej polonistyki zaowocowała kilkoma doktoratami poświęconymi pojedynczym powieściom tego autora. Ich autorami byli rzecz jasna uczniowie Szymutki: Ryszard Koziołek pisał o Twarzy księżyca, Ireneusz Gielata o Rozdwojonym w sobie, Filip Mazurkiewicz o pierwszym tomie Nowej baśni, Paweł Tomczok zaś o Muzie dalekich podróży. We wszystkich wspomnianych pracach relacja „tekstu utworu – tekst historii – źródło”, mimo że stanowi punkt wyjścia, jest jednak traktowana z odpowiednią niespolegliwością względem jej twórcy – doktoraty te są przede wszystkim przedsięwzięciami autorskimi.\nTo, dlaczego żaden z uczniów Szymutki nie zdecydował się skorzystać w pełni z opisywanej w artykule metody, stanie się jasne, jeśli w zakończeniu artykułu prześledzimy losy jego przypisów do Słowa i ciała Parnickiego, których przygotowaniu poświęcił przynajmniej trzynaście lat swojej kariery naukowej. W dyskusji na konferencji „Świat Parnickiego” z 1997 roku Szymutko zapowiadał:\nPrzygotowuję tzw. krytyczne wydanie Słowa i ciała, powieści epistolarnej: w roboczej wersji ostatni, jeden z pięćdziesięciu listów od Markii ma prawie 2500 przypisów. Proszę się więc nie dziwić, że dedykacja na książce będzie dla wszystkich zainteresowanych taka sama: „dzieło szaleńca komentowane przez wariata”.\nPodana przez badacza liczba przypisów przytłacza, jednak prace wydawały się na ukończeniu (mowa o „roboczej wersji” ostatniego listu od Markii). W przypisie do referatu, który badacz wygłosił na tejże konferencji, stwierdzał z kolei: „Tekst, który przedstawiam, jest częścią większej, właśnie powstającej całości: będzie ona objaśnieniem części drugiej Słowa i ciała”. Przedstawiony przez Szymutkę komentarz jest podobnie nieczytelny dla kogoś, kto nie zna powieści, jak Zrozumieć Parnickiego, interpretacja zmierza w nim jednak w określonym kierunku: badacz chce wykazać, że autorką listów do Chozroesa w części drugiej Słowa i ciała jest nie Markia, lecz Akwilia.\nPonad dekadę później prace nad przypisami wciąż trwały, a ich kres wydawał się jedynie oddalać. Ostatecznie w 2008 roku na konferencji „Tajemnice «Słowa i ciała»” badacz przyznaje się do filologicznej klęski, określonej wprost w tytule jego wystąpienia: Na czym utknąłem? Pokaz bezradnej lektury „Słowa i ciała”. Zaprezentowane przez Szymutkę w 2008 roku przypisy do Słowa i ciała znacząco różnią się od tych, które pokazał w 1997 roku: to szkatułkowe, wielokrotnie złożone komentarze-hiperlinki do pojedynczych słów, odsyłające czytelnika do swoich kolejnych elementów i do już przeczytanych lub jeszcze nieprzeczytanych fragmentów powieści. Zamiast „czystej przyjemności studiowania rozwiązań” (czyli tego, co badacz nazywał „lekturą estetyczną”), kłączowate przypisy skutecznie utrudniają lekturę nawet krótkiego zdania z powieści. Sam artykuł – będący ciągiem przypisów do dwóch akapitów powieści – performatywnie zaświadcza o klęsce Szymutki, napędzanej wszak przez imperatyw rozszerzania ramy semiotycznej powieści i ciągłego rozwijania tekstu historii: jest tak samo nieczytelny, jak Słowo i ciało, niczego nie wyjaśnia.\nByć może niepowodzenie ambitnego przedsięwzięcia filologicznego było przez Szymutkę postrzegane jako zwycięstwo pozajęzykowego bytu nad „błędnym kołem tekstualizmu” oraz dowód na wyjątkowość pisarstwa Parnickiego, upierającego się, aby „[…] pisać o rzeczywistości, kiedy już nie można”. Na pewno stanowi ona jednak świadectwo niezwykłej oryginalności dzieła samego Szymutki, dla którego koncepcje poetologiczne splatały się z najważniejszymi problemami filozofii i historiografii XX i XXI wieku.\nGłównym celem artykułu jest zrekonstruowanie koncepcji „źródła”, którą Stefan Szymutko przedstawił w artykule Źródło, czyli tekstu historii ciąg dalszy: na przykładzie Końca „Zgody Narodów” Teodora Parnickiego oraz prześledzenie, jakie konsekwencje dla praktyki badawczej śląskiego literaturoznawcy wiązały się z jej użyciem. Aby tego dokonać, pokrótce przedstawione zostają podstawowe dla teorii powieści Szymutki pojęcia „tekstu utworu” i „tekstu historii”, wraz z ich filozoficznymi oraz teoretycznoliterackimi inklinacjami. W zakończeniu autor pokazuje, że komplikacje interpretacyjne wprowadzone przez koncepcję „źródła”, skutecznie uniemożliwiły Szymutce finalizację jednego z jego największych projektów badawczych – edycji krytycznej Słowa i ciała Parnickiego.\n Najjaskrawsza deklaracja rzekomej „antyteoretyczności” Szymutki to szkic Po co literatura jeszcze jest? Na motywach książek Janusza Sławińskiego „Przypadki poezji” i „Miejsce interpretacji”, „Teksty Drugie” 2007, nr 3, s. 142–153.\n S. Szymutko, Zrozumieć Parnickiego, Katowice 1992.\n Tegoż, Rzeczywistość jako zwątpienie w literaturze i literaturoznawstwie, Katowice 1998.\n Tegoż, Nagrobek ciotki Cili, Katowice 2001.\n Tegoż, Źródło, czyli tekstu historii ciąg dalszy: na przykładzie „Końca «Zgody Narodów»” Teodora Parnickiego, „Pamiętnik Literacki” 1994, nr 2, s. 62-94.\n Spojrzenie na koncepcje tworzone przez Szymutkę pod kątem ich performatywności to temat na osobny artykuł. Mogę w tym miejscu jedynie zasygnalizować świadomość tego problemu.\n Tegoż, Na czym utknąłem? Pokaz bezradnej lektury „Słowa i ciała”, [w:] Tajemnice „Słowa i ciała”, red. T. Markiewka, K. Uniłowski, Katowice 2008, s. 11.\n S. Szymutko, Zrozumieć Parnickiego, s. 8. O związkach metodologii zaproponowanej przez Szymutkę ze strukturalizmem warszawskim, hermeneutyką negatywną oraz śląską semiotyką pisałem w artykule Ku innemu poststrukturalizmowi. Literaturoznawstwo według Stefana Szymutki, [w:] Literatura – kultura – lektura. Dzisiejsze spojrzenie na teorie i praktyki badań literackich i kulturowych, red. M. Błaszkowska, M. Kuster, I. Pisarek, Kraków 2015, s. 109-133.\n Rozumianej za Marią Renatą Mayenową (i Borisem Uspienskim) jako zawierający informację metatekstową „element struktury tekstu, którego funkcją jest wydzielenie danego tekstu spośród innych, pokazanie go jako określonej całości”. M.R. Mayenowa, Tekst literacki – pojęcie całości i pojęcie ramy, [w:] tejże, Poetyka teoretyczna. Zagadnienia języka, Wrocław 1974, s. 271. Do komplikacji, jakie w semiotyczno-strukturalnym rozumieniu ramy wprowadza Szymutkowy „źródłowy dodatek”, powrócimy w dalszej części artykułu.\n Sądząc po częstotliwości cytowania prac Foucault w Zrozumieć Parnickiego, stanowił on na etapie doktoratu i do 2. poł. lat dziewięćdziesiątych prawdopodobnie największą inspirację filozoficzną. Od 2. poł. lat dziewięćdziesiątych, czyli okresu największej aktywności Bogdana Barana i Janusza Mizery na polu przekładów pism Martina Heideggera, zastąpi go właśnie autor Bycia i czasu. Zob. J. Mizera, Uwagi o recepcji i przekładzie tekstów Martina Heideggera w Polsce, „Argument” 2013, nr 2.\n M. Foucault, Archeologia wiedzy, przeł. A. Siemek, wstęp J. Topolski, Warszawa 1977, s. 106. Warto wspomnieć, że praca ta kończy się fingowanym dialogiem między Foucaultem („archeologiem” próbującym myśleć o historii inaczej niż reprezentanci tzw. szkoły „Annales”) a kimś, kto kurczowo trzyma się francuskiego strukturalizmu (tamże, s. 237-251). Zasadniczo odpowiada to stawce Zrozumieć Parnickiego: ustaleniu pozycji Szymutki wobec strukturalizmu warszawskiego i krajowych „poststrukturalistów” (Krzysztofa Uniłowskiego, Krzysztofa Kłosińskiego, Ryszarda Nycza).\n S. Szymutko, Zrozumieć Parnickiego, s. 128.\n G. Genette, Palimpsesty. Literatura drugiego stopnia, przeł. T. Stróżyński, A. Milecki, Gdańsk 2014, s. 288-289.\n Nigdy dość podkreślania, że zaraz po Parnickim to właśnie Sławiński był autorem, któremu Szymutko poświęcił najwięcej tekstów – aż cztery (Ciało profesora Sławińskiego, „Teksty Drugie” 1994, nr 4; Bycie humanistą. O artykułach Janusza Sławińskiego w „Tekstach” (1972–1981), „Pamiętnik Literacki” 1990, nr 1; rec. Tekstów i tekstów, „Ruch Literacki” 1991, z. 4; Po co literatura jeszcze jest?).\n J. Sławiński, Semantyka wypowiedzi narracyjnej, [w:] tegoż, Dzieło – Język – Tradycja, Warszawa 1974.\n Pojęcie „lektury wielokrotnej” pożyczam od Kazimierza Bartoszyńskiego. Zob. K. Bartoszyński, Problem lektury wielokrotnej, [w:] tegoż, Powieść w świecie literackości. Szkice, Warszawa 1991. O tym, jak długo Szymutko studiował Koniec „Zgody Narodów” materialnie zaświadcza jego egzemplarz powieści. Książka rozpada się, pozostawione na marginesach notatki (z racji swojego nawarstwienia) są praktycznie nieczytelne, a wielokrotnie wertowane strony zaczynają prześwitywać.\n S. Szymutko, Zrozumieć Parnickiego, s. 7. O „mikrofizyce władzy” pisał Foucault w pierwszym rozdziale Nadzorować i karać. Zob. M. Foucault, Nadzorować i karać. Narodziny więzienia, przeł. T. Komendant, Warszawa 1998, s. 28-29. Samo pojęcie „mikrofizyki”, będące po prostu nazwą pewnego działu fizyki, wskazuje również na zauważany przez Szymutkę związek między post-Einsteinowskimi naukami ścisłymi a literaturą i filozofią XX wieku. Zob. S. Szymutko, Historia – powieść historyczna – krytyka. Lata 1945–1960, [w:] tegoż, Rzeczywistość jako zwątpienie w literaturze i literaturoznawstwie.\n S. Szymutko, Zrozumieć Parnickiego, s. 37.\n Wszelkie wtrącenia w nawiasach kwadratowych – Ł.Ż.\n G. Genette, Notes, [w:] tegoż, Paratexts. Thresholds of Interpretation, przeł. J.E. Lewin, przedmowa R. Macksey, Cambridge 1997, s. 319. Co ważne, w koncepcji Genette’a o przypisowości danego tekstu decyduje kryterium funkcjonalne – jednosłowny komentarz do konkretnego cytatu wpleciony w tekst główny również jest przypisem.\n Tamże, s. 323. „Adresatem przypisu jest bez wątpienia […] czytelnik tekstu [do którego się on odnosi], co wyklucza tym samym jakiekolwiek inne osoby (dla których […] przypis byłby najczęściej niezrozumiały)”.\n M. Kisiel, Literatura: Marzenie i śmierć. O Stefanie Szymutce, „Śląsk” 2014, nr 2, s. 10. Jerzy Paszek, recenzent doktoratu, miał napisać w swojej recenzji: „doktorat Stefana Szymutki jest opasły, ale nie ospały”.\n S. Szymutko, Zrozumieć Parnickiego, s. 99, 170.\n „Filozofii”, dodajmy, świadomej swojej nieprofesjonalności. „Wiem, że używam fenomenologii jak narzędzia nie przeznaczonego do wykonywania danej czynności: otwieram skalpelem konserwy. Przepraszam za terminologiczną nieścisłość, ogólny brak precyzji, pospieszną toporność teoretycznego wywodu i ignorowanie subtelności, fenomenologicznych podziałów […] Korzystam z fenomenologii i potrzebuję jej, bo wskazuje na sens, który nie jest językowy […] Sprzeniewierzam się [jej], gdyż bardziej interesuje mnie zdarzeniowość, przygodność, przypadkowość sensu […]”. Tegoż, Nagrobek ciotki Cili, s. 52.\n Tegoż, Źródło, czyli tekstu historii ciąg dalszy, s. 62.\n Bezpośrednio z tego Foucaultowskiego pojęcia Szymutko skorzysta trzy lata później. Zob. tegoż, Parnicki: między historią a literaturą. Od „Aecjusza ostatniego Rzymianina” do „Słowa i ciała”, „Pamiętnik Literacki” 1997, z. 1, s. 79.\n Tamże, s. 63. Jako orędownika swojej koncepcji Szymutko po raz kolejny wybiera Michela Foucaulta, po raz kolejny odwołując się do wspominanego już cytatu z Archeologii wiedzy (tamże, s. 64-65).\n „Na początku lat dziewięćdziesiątych, po politycznym przełomie 1989 roku, temat przeszłości, pamięci, historii uległ w teatrze, ale również w debacie publicznej, zamrożeniu. […] Ale ostateczna wersja historii to, rzecz jasna, śmierć historii – polska recepcja sławnej książki Francisa Fukuyamy […] miała i ten podtekst”. M. Kwaśniewska, G. Niziołek, Wstęp, [w:] Zła pamięć. Przeciw-historia w polskim teatrze i dramacie, red. M. Kwaśniewska, G. Niziołek, Wrocław 2012, s. 10. Oczywistym punktem odniesienia jest tutaj esej M. Janion, Zmierzch paradygmatu, [w:] tejże, Czy będziesz wiedział, co przeżyłeś?, Warszawa 1996.\n F. Jameson, Postmodernism, or, the Cultural Logic of Late Capitalism, Durham 1991; polskie tłumaczenie: tegoż, Postmodernizm, czyli logika kulturowa późnego kapitalizmu, przeł. M. Płaza, Kraków 2011.\n J. Derrida, Spectres de Marx: l’état de la dette, le travail du deuil et la nouvelle Internationale, Paryż 1993; polskie tłumaczenie: tegoż, Widma Marksa. Stan długu, praca żałoby i nowa Międzynarodówka, przeł. T. Załuski, Warszawa 2016.\n Polityczne implikacje teorii powieści Szymutki i związanej z nią ontologii oraz epistemologii wybrzmiewają za to w jego tekstach o Śląsku.\n S. Szymutko, Źródło, czyli tekstu historii ciąg dalszy, s. 94.\n „[…] granice tekstowe powieści historycznej Parnickiego praktycznie nie istnieją – źródła wraz z utworem tworzą tekstowe konstelacje wokół tego, co się rzeczywiście wydarzyło”. Tamże, s. 67. To rozszerzenie i radykalizacja tez Tadeusza Bujnickiego, na którego artykuł o roli źródła w powieści historycznej Szymutko powołuje się przy przedstawianiu swojej koncepcji. Zob. T. Bujnicki, Źródło w narracji powieści historycznej, [w:] tegoż, Sienkiewicz i historia. Studia, Warszawa 1981.\n H. Markiewicz, Odmiany intertekstualności, [w:] tegoż, Literaturoznawstwo i jego sąsiedztwa, Warszawa 1989, s. 213. Cyt. za: tamże.\n G. Genette, Allographic prefaces, [w:] tegoż, Paratexts. Thresholds of Interpretation, przeł. J.E. Lewin, przedmowa R. Macksey, Cambridge 1997, s. 263-275.\n „Nierzadko zdanie z powieści jest odpowiednikiem zdania z opracowania historiograficznego” (S. Szymutko, Źródło, czyli tekstu historii ciąg dalszy, s. 76); „Po lekturze opracowania historiograficznego okazuje się, że nie ma w powieści «nie znaczącego» imienia, że każde z nich ma jakiś rodowód – jakąś ciekawą przeszłość lub przyszłość” (tamże, s. 79).\n Według innych badaczy Parnickiego jego dziełem rządzi zasada „rozgałęzionej spoistości”: zbiór odniesień koniecznych do zinterpretowania jego kolejnych powieści mieści się bowiem w „ramach całej działalności pisarskiej Parnickiego” oraz – dodajmy w kontekście pojęcia „źródła” – całej znanej pisarzowi wiedzy historycznej. S. i T. Cieślikowscy, Teodora Parnickiego pomysł powieści nieskończonej. O niektórych listach i o prozie z lat sześćdziesiątych, [w:] Świat Parnickiego. Materiały z konferencji, red. J. Łukasiewicz, Wrocław 1999, s. 21.\n Sam Szymutko był świadom ogromu wysiłku, jaki trzeba włożyć w tak sprofilowane czytanie Parnickiego – pod koniec artykułu wspomina o konieczności zintegrowania prac filologa oraz historyka (tamże, s. 92). Zob. również takie deklaracje badacza: „Potrzeba nam przede wszystkim sprawnych, pokazujących, o co chodzi, analiz pojedynczych dzieł [Parnickiego] […]”. Perspektywy parnickologii. Dyskusja, [w:] Świat Parnickiego, s. 110.\n R. Koziołek, Zdobyć historię. Problem przedstawienia w „Twarzy księżyca” Teodora Parnickiego, Katowice 1999.\n I. Gielata, Nad studnią Ateny. O „Rozdwojonym w sobie” Teodora Parnickiego, Bielsko-Biała 2006.\n F. Mazurkiewicz, Podróż na Atlantydę. O I tomie „Nowej baśni” Teodora Parnickiego, Katowice 2012.\n Na przestrzeni lat 1995–2008 Szymutko opublikował łącznie cztery artykuły, w których zdawał sprawę z prac nad komentarzem do powieści: S. Szymutko, Czytanie Parnickiego (na przykładzie „Słowa i ciała”), „FA-art” 1995, nr 2; tegoż, Poza pociechą logosu (w stronę interpretacji „Słowa i ciała” Teodora Parnickiego), [w:] Świat Parnickiego. Materiały z konferencji, red. J. Łukasiewicz, Wrocław 1999, s. 49-57; tegoż, Ten nudzący się Chozroes, ta nudna Markia… Nuda w „Słowie i ciele” Teodora Parnickiego, [w:] Nuda w kulturze, red. P. Czapliński, P. Śliwiński, Poznań 1999, s. 199-215 (przedruk powyższych trzech tekstów: Przeciw marzeniu. Jedenaście przykładów, ośmioro pisarzy, Katowice 2008); tegoż, Na czym utknąłem? Pokaz bezradnej lektury „Słowa i ciała” Teodora Parnickiego, [w:] Tajemnice „Słowa i ciała”, s. 11-24 (przedruk pierwszego i ostatniego tekstu: Po co literatura jeszcze jest?, red. G. Olszański, M. Jochemczyk, Katowice 2013).\n [wypowiedź Stefana Szymutki] Perspektywy parnickologii. Dyskusja, [w:] Świat Parnickiego, s. 117.\n S. Szymutko, Poza pociechą logosu, [w:] Świat Parnickiego, s. 49. W ostatniej wydanej za życia książce Szymutki, Przeciw marzeniu. Jedenaście przykładów, ośmioro pisarzy, artykuł ten został przedrukowany ze znaczącą zmianą. Metodologiczna uwaga z przypisu powędrowała do tekstu głównego w takiej formie: „Tekst, który przedstawiam, jest częścią większej, jakoś nie mogącej powstać, całości […]”.S. Szymutko, Poza pociechą logosu, [w:] tegoż, Przeciw marzeniu…, s. 84.\n Tegoż, Na czym utknąłem?, s. 11.\n Angielski abstrakt dołączony do artykułu-przypisu zawiera natomiast następującą refleksję, nazbyt wykraczającą poza literę tekstu, aby za jej autora uznać kogoś innego niż Szymutkę (podaję w tłumaczeniu własnym): „Przypisy miały w większości odnosić się do zawiłej fabuły powieści, ale szybko okazało się, że niemal każde słowo wymaga drobiazgowego komentarza […]. Liczba przypisów przeraziła samego komentatora – to, co miało stanowić ułatwienie, stało się zwykłym dowodem na trudność czytania tekstu, mozolną rekonstrukcją ciągu wydarzeń oraz ich możliwych sensów, znaczeń, a często obnażeniem bezradności interpretatora”. Tamże, s. 23.\nTagged jesień 2016, Łukasz Żurek\nPrevious Post: From Intersemiotic Translation to Tie-In Products, or Transmedial Storytelling as a Translation Strategy\nNext Post: Blurb


Cechy* Doskonała Mechaniczne, Mały Rozmiar* Wysoka Niezawodność* Niskie Straty wstawiania i niska Polaryzacja Zależne straty* Wysoka kanał liczy* Doskonała Środowiska Stabilności i Szeroko Stosowane Zastosowania* FTTx Wdrożeń (GPON/BPON/EPON)* Kabel telewizji (CATV)* Lokalnej sieci (LAN)* Test equipment* Pasywne sieciach optycznych (PON)\n1. We zależy od naszego zadowolenia klienta, aby odnieść sukces. W związku z tym, twoja opinia jest dla nas bardzo ważne.\t2. jeśli nie jesteś zadowolony z naszych przedmiotów, proszę zostawić pozytywne opinie do nas. Opuszczamy pozytywną informacje zwrotne dla ciebie później.\nPracujemy 6 Dni w tygodniu na 7 : 00-23 : 00 od Poniedziałku-Niedziela Pekin Czas.\tDla więcej pytań, prosimy o kontakt z poniżej wechat : Telefony i whatsapp : 0086 18318052632\tDzięki dla twojej firmy!\nSC/UPC 1X32 Fiber Optic FTTH Splitter\nZHWCOMM 10 sztuk / partia 3 m Wysokiej jakości APCSMP patch cord światłowodowy FC 0.9 MM jednomodowy Kabel Światłowodowy sieci Jumper Opis produktu Zalety FC APC patch cord światłowodowy1 ROSH i UL zgodny2...


Dziś dotarła nagroda z.... (tylko info!) (Strona 360) :: Konkursy :: Forum e-Konkursy.info - o krok od wygranej...\nCytuj wiadomość#3510204 czwartek, 1 lipiec 2010, 10:46:04\npłyta z serialu Majka z autografem /polecony\nCytuj wiadomość#3510231 czwartek, 1 lipiec 2010, 10:52:51\nPo reklamacji dotarły 2 koszulki z żelków . A co im przepuścić! Odebrane próbki kawy z paczkomatu. Nogi mi wchodzą do d...y, strasznie daleko je postawili...\nCytuj wiadomość#3510289 czwartek, 1 lipiec 2010, 11:07:15\nPendrive z firmy tytoniowej\nCytuj wiadomość#3510384 czwartek, 1 lipiec 2010, 11:29:39\nbielizna z fb i piłka też z fb doszły DHL\nCytuj wiadomość#3510385 czwartek, 1 lipiec 2010, 11:29:47\ngrill z Reala-Winiary nareszcie\nCytuj wiadomość#3510400 czwartek, 1 lipiec 2010, 11:33:20\npiłka netto - konkurs sms - kurierem ups\nCytuj wiadomość#3510438 czwartek, 1 lipiec 2010, 11:41:38\nkosmetyki L'oreal (Cannes) kurier DHL\nCytuj wiadomość#3510524 czwartek, 1 lipiec 2010, 11:59:35\na ja nie mam jeszcze\nCytuj wiadomość#3510613 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:21:58\nRozwożą zestawy Nivea z Carrefoura kurier Masterlink Express\nu mnie DPD wozi\nCytuj wiadomość#3510618 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:25:15\nZaparzacz do herbaty z Posti\nCytuj wiadomość#3510622 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:26:25\nz Polek doszły perfumy\nCytuj wiadomość#3510627 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:29:02\ni u mnie DPD\nCytuj wiadomość#3510629 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:30:27\nsmycz z pedigree\nCytuj wiadomość#3510636 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:32:28\n2 klikerki dotarły i kosmetyki z ladysmart (już myślałam że nagroda przepadła ) wszystko poczta polska\nCytuj wiadomość#3510646 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:35:24\n100zł carefur orzeszki, i kampania ducka\nCytuj wiadomość#3510659 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:39:22\nDHL z LOrealem dotarł i do mnie\nCytuj wiadomość#3510677 czwartek, 1 lipiec 2010, 12:47:05\nZ kiedy te klikery? bo ja z pierpszej partii jeszcze nie dostałem, gdzie było 1500 chyba ze 2 miechy już minęly...\nCytuj wiadomość#3510739 czwartek, 1 lipiec 2010, 01:13:54\nprzyprawy z Kamisa: 3 x saszetki, 3x tuby z przyprawami na grilla, 1x duzy ketchup, 1x duza musztarda\nCytuj wiadomość#3510753 czwartek, 1 lipiec 2010, 01:19:03\nbielizna z FB\nCytuj wiadomość#3510806 czwartek, 1 lipiec 2010, 01:34:00\nU mnie dzis 3 gwarantowane ksiazki Harlequin...