Zakochany Kanda | Anioł Lucyfera\n14/02/2014 by laurie16\nTo był jeden z tych dni, które według Japończyka powinno się wykreślić z kalendarza. Walentynki. Święto wymyślone przez głupców dla jeszcze większych głupców. Irytująca niedogodność, która ku jego niezadowoleniu powtarzała się co roku.\nNawet jego ulubione danie – makaron soba przestał mu smakować w chwili, gdy do stołówki wszedł rudzielec z trzema bukietami kwiatów. Po jednym dla każdej egzorcystki. Gdy usłyszał radosne piski obdarowanych kobiet, stwierdził, że nie przełknie już ani kęsa śniadania, które miał przed sobą.\nOdchodząc od stołu, zdążył jeszcze zauważyć, że nawet na twarzy znienawidzonej przez niego Vesper widniał uśmiech zadowolenia. Nie, żeby go to interesowało, ale blondynka zawsze zachowywała się w sposób, który odstraszał ewentualnych adoratorów. Najwidoczniej jednak nie tyczyło się to rudzielca, który zresztą jako pierwszy zaprzyjaźnił się z dziewczyną.\nJuż prawie udało mu się opuścić pomieszczenie, kiedy na jego drodze pojawił się Komui. Chińczyk spojrzał na niego sugestywnie, popijając przy tym parującą jeszcze kawę z niebieskiego kubka z różowym króliczkiem.\n– Wysyłam cię na misję – oznajmił okularnik, wręczając mu przy tym dokumenty sprawy.\nKanda nigdy by nie przyznał tego na głos, ale w tej chwili był gotów ucałować uciążliwego Kierownika. Marzył o tym, aby opuścić ten cyrk i wrócić dopiero, jak będzie po wszystkim.\n– Vesper, zbieraj się. Ty i Kanda macie być za piętnaście minut przy wrotach Arki! – krzyknął Chińczyk w stronę blondynki.\nOstatnie słowa Lee wywołały na ustach Japończyka grymas niezadowolenia. Do tej chwili miał nadzieję, że zadanie przeznaczone jest tylko dla niego. Obecność dziewczyny podczas misji była dla niego niczym Kara Boska.\nVesper nie uśmiechało się utkwić w Walentynki w towarzystwie Azjaty. Nie oznaczało to jednak tego, że chciała spędzić ten dzień z kimś szczególnym. Po prostu nie znosiła przebywać sam na sam z tym gburem.\nPostanowiła jednak, że tym razem dobrowolnie nie weźmie na wyprawę swojej wilczycy. Nie chciała znów dawać mu okazji do zrobienia jej kolejnej awantury, która niechybnie czekałaby ją jeszcze przed opuszczeniem Zakonu.\nNie uważała, że jest to akt kapitulacji z jej strony. Po prostu miała dziś wyjątkowo dobry humor i nie chciała sobie go niepotrzebnie psuć.\nVesper, wychodząc ze swojego pokoju z łukiem w dłoni, spojrzała na zegarek. Zostało jej tylko dwie minuty do wyznaczonej przez Kierownika godziny, co oznaczało, że musiała się śpieszyć.\nPrzewiesiła broń przez ramiona i rzuciła się biegiem przez opustoszałe korytarze, kierując się do sali, w której mieściła się Arka.\nParęnaście minut później Japończyk przystanął, kobieta, którą ścigał, wpadła w pułapkę, wbiegając do budynku, z którego nie było możliwości ucieczki. Z dokumentów wynikało, że była ona dostawcą potencjalnych akum dla Milenijnego. Co dla niego było niezaprzeczalnym faktem od chwili, gdy zaczęła uciekać na widok dwójki egzorcystów. Gdzieś podczas tej pogoni stracił z oczu Vesper, nie zamierzał się jednak tym przejmować. Dla niego najważniejsze było zadanie.\nStojąca przed nim brunetka według oficjalnych źródeł zajmowała się sprzedażą eliksirów miłości. Podejrzane jednak było to, że obiekty uczuć osób, które korzystały z jej usług, niedługo później stawały się akumami.\n– Poddaj się. Nie masz możliwości ucieczki – oznajmił spokojnie.\n– Nigdy, Egzorcysto! – mówiąc to, wyciągnęła coś z kieszeni długiej spódnicy i zanim Japończyk zdążył zareagować, oślepiła go, rzucając w jego twarz jakimś proszkiem.\nZaklął siarczyście, uświadamiając sobie, że kobieta zniknęła podczas, gdy on próbował oczyścić zaprószone spojówki. Gdyby tego było mało, usłyszał dźwięk świadczący o tym, że w jego kierunku biegnie Vesper. Ujrzał ją w chwili, gdy wbiegła zdyszana do pomieszczenia, w którym się znajdował.\n– Co tak stoisz? Gdzie ona jest? – spytała egzorcystka, starając się przy tym złapać oddech.\n– Uciekła – wyjaśnił, uśmiechając się przy tym przepraszająco.\n– Kanda, dobrze się czujesz? – spojrzała podejrzliwie na uśmiech goszczący na obliczy bruneta.\n– Wspaniale – oznajmił. – Pięknie dziś wyglądasz – dodał natychmiast.\n– Na głowę upadłeś czy co? – spytała, podchodząc do chłopaka i kładąc mu dłoń na czole. – Gorączki nie masz – mruknęła pod nosem, nadal uważnie go obserwując.\n– Nic mi nie jest – oznajmił onieśmielony jej bliskością. – Po prostu jestem szczęśliwy, że jesteś przy mnie – wyszeptał nieśmiało.\n– Że co!? – wydała z siebie okrzyk zdziwienia, patrząc głęboko w stalowoczarne oczy egzorcysty. – Wracamy do Kwatery Głównej, Matron musi cię zbadać – burknęła, chwytając za ramię Japończyka i pociągnęła go za sobą.\nVesper uznała, że sprawa jest poważna. Nienaturalne zachowanie Japończyka biło wręcz po oczach. Trzeba było coś tym zrobić, sama sobie z tym jednak nie poradzi. W tym celu będzie musiała wrócić z Japończykiem do Kwatery Zakonu.\nIdąc ulicą w kierunku miejsca, gdzie Komui obiecał otworzyć wrota Arki, zorientowała się, że Japończyk już za nią nie idzie. Zmięła przekleństwo cisnące jej się na usta, zawracając, aby znaleźć Azjatę. Nie musiała długo szukać, już po chwili spostrzegła go, wychodzącego z pobliskiej kwiaciarni. W rękach trzymał wielki bukiet czerwonych róż. Było ich chyba z setka. „Co on do cholery wyprawia?” przeszło jej przez myśl, idąc w jego kierunku.\nTo, co wydarzyło się chwilę później, sprawiło, że dziewczyna najzwyczajniej w świecie zdębiała. Brunet jak gdyby nigdy nic klęknął tuż przed nią na jedno kolano, wyciągając w jej stronę kwiaty, które wcześniej zakupił.\n– Odbiło ci!? – warknęła, rozglądając się wokół, aby upewnić się, że nikt nie widzi jej upokorzenia.\nNiestety nie miała tyle szczęścia. Niecodzienny widok wzbudził zainteresowanie przechodniów, co wytrąciło już i tak złą egzorcystkę z równowagi.\n– Wstawaj! – syknęła.\nMimo że Japończyk posłusznie podniósł się z klęczek, jego mina wskazywała, że sprawiła mu tym przykrość. „A co mnie to obchodzi?” pomyślała buńczucznie. Po chwili westchnęła zrezygnowana.\n– Daj mi te cholerne kwiaty – warknęła zła na siebie za to, że jest taka miękka. – Idziemy – zarządziła, biorąc od wyraźnie rozpromienionego bruneta bukiet róż.\n– Poczekaj – powiedział, chwytając ją za dłoń, zmuszając ją tym samym na to, aby na niego spojrzała. Uniosła jedną brew w niemym pytaniu, wskazując na ich połączone ręce. – Chciałbym cię przeprosić za moje dotychczasowe zachowanie. Nie ma dla mnie usprawiedliwienia, ale chciałbym, żebyś mi wybaczyła i dała nam szansę.\n– Szansę na co? – spytała podejrzliwie.\n– Byłbym najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, gdybyś zgodziła się być ze mną – oznajmił z nadzieją wyczuwalną w jego tonie.\n– Być ze mną…? – nie potrafiła zrozumieć, o co chodzi egzorcyście.\n– Chodzi mi o to, abyśmy byli parą – sprecyzował.\n– Parą?! – jęknęła ze zgrozą, jednocześnie wyrywając dłoń z jego uścisku. – O Boże! Cokolwiek ci jest, nie dotykaj mnie. To może być zaraźliwe!\n– Moje uczucie do ciebie jest szczere i prawdziwe. Jestem całkowicie zdrowy – zapewnił natychmiast Japończyk.\n– Jak każdy wariat – mruknęła pod nosem. – Wracajmy do Zakonu, tam porozmawiamy – wybrnęła z sytuacji.\nOczywiście wcale nie miała zamiaru rozmawiać z brunetem o żadnych uczuciach. Po powrocie postara się o to, aby zapewnili mu jakiś przyjemny pokoik bez klamek. „Ciekawe, czy będzie mu do twarzy w kaftanie” pomyślała złośliwie.\nWychodząc z Arki, Vesper odetchnęła z ulgą. Nareszcie będzie mogła pozbyć się towarzystwa szurniętego Japończyka. Gdy pojawili się w Kwaterze Głównej, czekało już na nich rodzeństwo Lee, jakimś cudem przypałętał się też Lavi z Allenem. Ten drugi trzymał w dłoni pojedynczą różową różę. Symbolizowała ona przyjaźń, blondynka natychmiast domyśliła się, że to ona ma być osobą, którą białowłosy chce obdarować.\n– Nie spodziewałem się was tak szybko – odezwał się jako pierwszy Komui.\n– Natrafiliśmy na nieprzewidziane problemy – burknęła dziewczyna speszona tym, że wszyscy przyglądają się kwiatom, które trzymała w ręce.\n– O jaki piękny bukiet! – pisnęła Lenalee. – Od kogo, jeżeli można wiedzieć?\n– No właśnie w tym cały w tym szkopuł, że od niego – westchnęła, wskazując ruchem głowy na Azjatę.\n– Od Kandy?! – krzyknęli wszyscy jednocześnie.\nTrójka egzorcystów wraz z Kierownikiem patrzyli z niedowierzaniem to na nią, to na Kandę. Czuła się, jakby co najmniej wyrosła jej druga głowa.\n– Mówiłam przecież, że nam się zadanie nieco skomplikowało – podkreśliła stanowczo.\n– Nieprawda, po prostu zrozumieliśmy, co do siebie czujemy – oznajmił brunet wszem i wobec, wpatrując się przy tym maślanym wzrokiem w blondynkę.\nLenalee podbiegła do Kandy i, chwytając go za poły płaszcza, zaczęła nim szarpać.\n– Kim jesteś? Oddaj natychmiast z powrotem naszego Kandę! – krzyczała rozeźlona.\n– Puść mnie! – powiedział stanowczym tonem.\n– Ja to załatwię, Lenalee – oznajmił rudzielec, podchodząc do Azjaty.\nZanim ktoś zorientował się, co kronikarz planuje, ten z całej siły uderzył bruneta w potylicę.\n– No, to powinno go otrzeźwić – zadeklarował z dumą Lavi.\n– Już nie żyjesz, durny króliku – krzyknął wściekły Japończyk, sięgając po katanę.\nLavi, nie myśląc zbyt długo, zaczął uciekać, chcąc zniknąć z oczu rozwścieczonemu Azjacie. Zrozumiał, że to, co zrobił, nie było dobrym pomysłem, a sam Japończyk aż tak bardzo się nie zmienił.\nAllen wykorzystał ten moment i podszedł do blondynki, aby wręczyć jej kwiat z okazji dnia św. Walentego.\n– Proszę, to dla ciebie – powiedział z uśmiechem, wręczając dziewczynie różę.\n– Dziękuję, jest naprawdę śliczna.\nWalker nachylił się i pocałował blondynkę w policzek. Gest ten został jednak zauważony przez Azjatę, który w tym momencie zaprzestał gonitwy za rudzielcem, kierując się tym razem w stronę białowłosego egzorcysty.\n– Kanda, opanuj się! – krzyknęła Lenalee, która jako pierwsza spostrzegła na co się zanosi.\n– Nikt nie będzie całował mojej dziewczyny – warknął tamten, nadal zamierzając się Mugenem na Allena.\n– On oszalał! – jęknął Walker.\n– Kanda, przestań! – fuknęła wściekle Vesper, stając pomiędzy nim a białowłosym, dla niej miarka się przebrała.\n– On cię pocałował – powiedział tonem usprawiedliwienia.\n– Nie masz prawa mieć o to pretensje, nic nas nie łączy!- prychnęła wściekle.\n– Czemu nie chcesz zaakceptować naszej miłości? – spytał przygnębiony.\n– No właśnie, czemu? – zapytał Komui.\n– Czyście ludzie już dzisiaj do reszty powariowali? Ja i Kanda? Musiałabym na łeb upaść, żeby się w nim zakochać! – wyładowała swoje emocje na okularniku. – Zresztą róbcie co chcecie, tylko trzymajcie go ode mnie z daleka. Przyrzekam, że poszczuje go Yuki, jeżeli zacznie znów tą swoją gadkę o uczuciach – oznajmiła, po czym, nie oglądając się za siebie, ruszyła w stronę swojego pokoju.\n– Ładnie, braciszku, głupszego pytanie nie mogłeś zadać – westchnęła Lenalee, patrząc na żałosną minę bruneta, który odprowadzał wzrokiem odchodząca blondynkę.\n– No co? Tworzyliby ładną parę – stwierdził wprost Chińczyk.\nNie dodał już jednak, że wtedy miałby jednego kandydata mniej do roli chłopaka swojej siostry.\n– Czasami zastanawiam się, czy nas rzeczywiście łączą jakiekolwiek więzy krwi – pokiwała głową z niedowierzaniem. – Kanda, a ty gdzie idziesz? – spytała oddalającego się bruneta.\n– Muszę odzyskać względy swojej ukochanej – burknął w odpowiedzi i już go nie było.\n– Jemu naprawdę odbiło – stwierdził Allen, kręcąc przy tym głową z niedowierzaniem.\n– A może on naprawdę się zakochał? – zagadnął Lavi.\n– Chyba sam nie wierzysz w to, co mówisz – prychnął Walker.\n– Każdy ma prawo do tego uczucia – stwierdził kronikarz.\n– Ale Kanda? I to w Vesper? Przecież on jej nienawidzi od chwili, gdy tylko ją ujrzał – przypomniał białowłosy.\n– Od nienawiści do miłości tylko jeden krok – odpowiedział rudzielec filozoficznie.\n– Zamiast tyle gadać, idźcie lepiej sprawdzić, co mu do łba strzeliło. Nie chciałabym, aby Vesper była zmuszona do spełnienia swojej groźby – zarządziła Lenalee.\nW trakcie, gdy dwójka egzorcystów szukała Kandy, Vesper wyładowywała swoje dzisiejsze frustracje na sali treningowej. Nic jej tak nie uspokajało jak strzelanie z łuku, żałowała tylko, że nie może aktywować swojego innocence. Komui wyraźnie jej tego zabronił po tym, jak jedna z jej strzał podpaliła drewniany filar, na której znajdowała się tarcza strzelnicza. Przecież to nie była jej wina, że jedna z ognistych strzał chybiła celu, trafiając przy tym w belkę. No ale cóż, rozkaz to rozkaz. Chociaż po ostatniej wymianie zdań z Komuim, korciło ją, aby zrobić mu na złość, łamiąc ograniczenie, które zostało na nią przez niego nałożone. Była już gotowa to zrobić, kiedy do pomieszczenia wpadł zdyszany Lavi.\n– Vesper, musisz nam pomóc! – krzyknął bez tchu.\nTo jedno słowo wystarczyło, aby dziewczyna skrzywiła się wymownie.\n– Cokolwiek chcesz powiedzieć, mnie to nie interesuje – oznajmiła, naciągając cięciwę i wypuszczając strzałę do lotu.\n– Błagam, tylko ty jesteś w stanie go powstrzymać – jęknął.\n– Co on znowu zmajstrował? – westchnęła z rezygnacją.\n– Namówił Jerry’ego, aby ten zajął się robieniem czekoladek dla ciebie zamiast obiadem. Przez co w stołówce panuje istna wojna światowa, a o Allenie już nie wspomnę – wyjaśnił.\n– Chcesz powiedzieć, że Walker planuje zamach na Kandę?\n– Gorzej, chce go zamordować! – sprecyzował.\n– Mogę mu pomóc jak chcesz – uśmiechnęła się przewrotnie.\n– To nie jest śmieszne – burknął rudzielec.\n– Mnie to bawi.\n– Pomożesz? – spytał z nadzieją w głosie.\n– Jesteś mi winny czekoladki – stwierdziła, przewieszając łuk przez ramię.\n– Cokolwiek sobie zażyczysz – zgodził się natychmiast.\nGdy w towarzystwie rudzielca weszła do stołówki, musiała przyznać, że chłopak ani trochę nie przesadzał. W pomieszczeniu panował potworny harmider, wywołany przez niezadowolonych pracowników Zakonu. Na samym środku sali stał Allen z Kandą. Dwójka egzorcystów mierzyła się wzrokiem w każdej chwili gotowi się na siebie rzucić. Wyraz twarzy Walkera był niezwykle wymowny, chłopak kipiał żądzą mordu. Japończyk nie był lepszy, jego zawzięta mina jasno wskazywała na to, że nie ma zamiaru ustąpić w tym sporze.\nVesper bez chwili zwłoki ruszyła w ich stronę, tym musi zająć się w pierwszej kolejności.\n– Natychmiast dezaktywujcie innocence – zarządziła stanowczym tonem.\n– Najpierw przekonaj tego głupka, żeby wybił z głowy Jerry’emu robienie tych czekoladek – burknął białowłosy.\n– Kogo nazywasz głupkiem, kiełku fasoli? – warknął Kanda.\n– Ja nie znoszę czekoladek – skłamała gładko.\nTak jak się spodziewała, jej ostatnie słowa wywołały natychmiastową reakcję Japończyka.\n– Wybacz, kochanie – przeprosił skruszony.\n– Jestem głodna, mógłbyś poprosić Jerry’ego, aby w końcu podał obiad? – spytała chytrze.\n– Dla ciebie wszystko – oznajmił, kierując się w stronę kuchni.\n– Vesper, chyba cię ozłocę! – wykrzyknął Allen, w ostatniej chwili hamując się, aby nie ucałować blondynki.\nMając jednak świeżo w pamięci reakcję Japończyka na jego wcześniejszy całus, postanowił tego nie robić.\n– Mamy problem – oznajmił Lavi, patrząc za znikającym w drzwiach kuchni Azjatą.\n– Co ty nie powiesz? – sarknęła dziewczyna.\n– Trzeba coś z tym zrobić – mruknął białowłosy.\n– Tylko co? – spytała blondynka.\n– Mam pomysł. Vesper przypilnuj Kandę. Poszukam Pandy, on na pewno będzie wiedział, co robić.\n– Ale przecież Bookman jest w Oddziale Azjatyckim – przypomniał Allen.\n– Co to za problem? Mamy Arkę – przypomniał rudzielec\n– Błagam cię, tylko się pośpiesz. Nie wiem, ile wytrzymam w jego towarzystwie, nie zabijając go przy tym.\nGdy wszystko było już ustalone, dziewczyna ruszyła w stronę kuchni. Zanim chwyciła za klamkę, żeby wejść do królestwa Jerry’ego, drzwi otworzyły się. Stanął w nich Japończyk, który na jej widok zrobił jeszcze bardziej cielęcą minę niż było to możliwe. Cokolwiek się z nim działo, było coraz gorzej. Miała nadzieję, że Lavi szybko wróci z informacjami, jak sprawić, aby brunet znów zachowywał się tak jak wcześniej.\n– Idziemy, kochasiu – oznajmiła, łapiąc go za dłoń i ciągnąc w stronę wyjścia ze stołówki.\n– Ale… Jerry przygotowuje właśnie obiad dla ciebie – przypomniał brunet.\n– Wybacz, ale naszła mnie ochota na małe randez-vous w moim pokoju. Chyba nie chcesz, abym poszła tam z kimś innym? – spytała przewrotnie, trzepocząc przy tym zalotnie rzęsami.\nByła lepszą aktorką niż myślała. Musiała przyznać, że ta cała sytuacja zaczynała ją chwilami bawić. Teraz jednak było ważne, aby odseparować opętanego Japończyka od reszty mieszkańców Kwatery Głównej Zakonu.\n– Oczywiście, że nie. Jesteś moja, nikomu nie pozwolę, aby mi cię odebrał – zapewnił.\n– Nawet nie wiesz, jak mi ulżyło – oświadczyła dwuznacznie.\nNiedługo później weszła wraz z brunetem do swojego pokoju. Nie trzeba było długo czekać na reakcję Yuki na wtargnięcie do jej sanktuarium Japończyka. Wilczyca podniosła się z posłania i warknęła ostrzegawczo, ukazując przy tym śnieżnobiałe kły.\n– Yuki, idź do stołówki. Jerry na pewno ma dla ciebie jakieś smakołyki.\nZwierzę bez słowa protestu wybiegło na korytarz, kierując się do jadalni. To znajdujące się w niej innocence sprawiało, że wilczyca rozumiała wszystko, co mówi do niej jej właścicielka a zarazem użytkownik. Nikogo nie dziwiło już nawet to, że Yuki przemieszcza się samodzielnie po terenie budynku czy przychodzi do stołówki w porze posiłków. Wszyscy zaakceptowali ją bez zastrzeżeń, no może z jednym wyjątkiem, dlatego też odesłała ją jak najdalej od Azjaty. Nie chciała, aby komuś stała się krzywda.\n– Rozgość się – zwróciła się do bruneta.\n– Nie bywałem tu chyba za często? – spytał, siadając na łóżku.\n– Może kilka razy – przytaknęła, sadowiąc się na brzegu parapetu.\nZa wszelką cenę chciała zachować dystans. Może i jest zmuszona do przebywania w jego towarzystwie, ale wszystko ma swoje granice.\n– Czuję się źle, gdy sobie przypomnę, jak cię traktowałem. Czy jesteś w stanie mi to kiedyś wybaczyć? – zapytał z nadzieją w głosie, nie spuszczając ani na chwilę wzroku z jej osoby.\n– Eee… no jasne, nie ma, o czym mówić – grała na zwłokę.\n– Tak się cieszę, nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy – przyznał, jednocześnie wstając z posłania i kierując się w jej stronę.\nDziewczyna wpadła niemal w panikę, gdy Japończyk zbliżył się do niej, tym bardziej, że odciął jej tym samym drogę ucieczki. Nie wiedziała, czy zrobił to celowo, ale teraz miała go tuż przed sobą a za plecami okno.\nObiecując Laviemu, że zajmie się Kandą, nie spodziewała się żadnych trudności. Teraz jednak tego żałowała, także tego, że odesłała Yuki.\nNajgorsze jednak dla niej było to, że obawiała się go odepchnąć. Ciężko jej było określić jak brunet może zachować się w takim przypadku pod wpływem tego dziwnego opętania. Cokolwiek bowiem było przyczyną zachowania chłopaka, to nie było to nic normalnego.\nPatrząc na nią, czuł, że szumi mu w głowie, był pijany z euforii. Była tak blisko, tuż przed sobą widział jej drobną twarzyczkę w kształcie serca, piękne, niemal platynowe włosy i te niesamowite fiołkowe oczy, które hipnotyzowały go swoim spojrzeniem. Była wprost uderzająco piękna. Nie potrafił zrozumieć, jak wcześniej mógł być dla niej tak okrutny. Wybaczyła mu jednak, czym sprawiła mu niesamowitą przyjemność.\nGdy zbliżył się do niej, poczuł ten jakże charakterystyczny zapach fiołków, który tak uwielbiał. Nie potrafił trzymać się od niej z daleka, niemal magnetyczna siły przyciągała go do niej. Wyciągnął rękę i dotknął opuszkami palców miejsca tuż przy zagłębieniu szyi dziewczyny. Miała taką delikatną skórę, w dotyku przywodziła mu na myśl płatki róż.\nMimowolnie podążył wzrokiem na jej usta, które w tej chwili były zaciśnięte, oczy patrzyły groźnie. Dlaczego ona nadal się broni przed uczuciem do niego? Wprost nie mieściło mu się to w głowie. Poczuł narastającą w nim złość, ona jest jego i musi to zaakceptować. Nigdy nie pozwoli, aby miał ją inny mężczyzna. Tym bardziej ten pomiot szatana Tyki Mikk, na samą myśl o nim zaczęła narastać w nim furia. Już on się postara, aby raz na zawsze wybić jej z głowy tego bękarta.\nVesper w milczeniu obserwowała grę emocji odzwierciedlającą się na twarzy bruneta, zmieniające się niczym w kalejdoskopie. W pewnym momencie jego oblicze się zachmurzyło, jakby przypomniał sobie coś złego. Zanim jednak zdążyła zapytać o dręczące go myśli, on chwycił ją za tył głowy i szarpnął tak, że niemal zderzyli się nosami. Gwałtowny pocałunek, który nastąpił chwilę później, był dla niej takim zaskoczeniem, że przez chwilę zamarła niezdolna do żadnej reakcji. Szybko się jednak opanowała, próbując odepchnąć natrętnego Japończyka. Ten jednak ani drgnął pod naporem jej dłoni, był dla niej zbyt silny.\nJuż miała zastosować ostrzejsze środki perswazji, kiedy jakaś siła odciągnęła od niej Azjatę. Odetchnęła z ulgą, widząc Laviego, który trzymał Kandę w stalowym uścisku, uniemożliwiając mu ponowne zbliżenie się do niej.\n– Co tak długo? – poskarżyła się.\n– Wybacz, nie sądziłem, że będę musiał przerywać wam małe tête à tête – wskazał wymownie na jej opuchnięte usta.\n– Puszczaj – warknął brunet.\n– Nic z tego, kochasiu – mruknął rudzielec.\n– Czego się dowiedziałeś? – spytała dziewczyna.\n– Kanda jest pod wpływem silnego uroku miłosnego.\n– Jak go zdjąć?\n– Musisz znaleźć osobę, która ten urok rzuciła. Ona na pewno będzie wiedzieć, jak to zrobić – wyjaśnił.\n– To z pewnością wina tej przeklętej zielarki – mruknęła.\n– Trzeba to zrobić jak najszybciej, zanim całkowicie mu odbije. Panda twierdzi, że będzie coraz gorzej – oznajmił, jednocześnie starając się przytrzymać szarpiącego się egzorcystę.\n– Co ty nie powiesz? – burknęła.\n– Masz mnie natychmiast puścić, durny króliku. My się kochamy, ja się z nią ożenię! – miotał się Japończyk.\n– Zajmij się nim, ja poszukam Komuiego i wyjaśnię mu sytuację. Trzeba jak najszybciej znaleźć to wstrętne babsko – stwierdziła, kierując się w stronę wyjścia.\n– Tylko się pośpiesz – poprosił błagalnie Lavi.\n– Taki mam zamiar – powiedziała, zamykając za sobą drzwi.\nZostawiając Japończyka z kronikarzem, miała nadzieję, że ten sobie poradzi do jej powrotu. Ona sama czym prędzej udała się do gabinetu Kierownika. Gdy weszła, ten siedział przy biurku, popijając kawę i przeglądając jakieś dokumenty. Bez żadnych wstępów obwieściła okularnikowi, że mają poważny problem i że musi iść z nią. Vesper nie zwlekając już chwili dłużej ruszyła w kierunku pomieszczania, gdzie znajdowały się wrota portalu. W międzyczasie wyjaśniła Komuiemu cel swojej wyprawy. Okularnik zgodził się z nią, że w tym przypadku najlepiej będzie, aby załatwiła to sama. Wysyłanie z nią kolejnego egzorcysty może skończyć się kolejnym zauroczeniem, a tego nie chcieli.\nW niecałe pół godziny później dziewczyna dotarła do miejsca, gdzie mieścił się mały sklepik z ziołami. To tu po raz pierwszy zetknęli się z wiedźmą, niestety był zamknięty, co oznaczało, że będzie miała utrudnione zadanie.\nZajrzała do środka przez szybę, ale nie wypatrzyła niczego niezwykłego. Już miała odejść, kiedy ujrzała w witrynie odbicie znajomej postaci. Jej wzrok natychmiast podążył na przeciwległą stronę ulicy, gdzie w cieniu kamienicy stały dwie zakapturzone postacie.\nVivian i Arte wybuchnęli gromkim śmiechem, kiedy przeczytali dokumenty ich wspólnej misji. Po prostu nie mogli się powstrzymać, tak zabawne było to dla nich.\n– Niezły cel jak na walniętego – stwierdziła brązowowłosa, gdy się w końcu trochę uspokoiła.\n– Zgadzam się, malutka. Rzeczywiście Rada czasem wykazuje się poczuciem humoru.\nWalentynki nie były praktykowanym świętem w Lidze Cieni, gdzie związki pomiędzy pracownikami były surowo zakazane. Ich ten dzień nie obowiązywał, choć tak naprawdę większość Cieni robiła sobie z tego głupie żarty. Nie, dlatego, że byli samotni, ale założenia tego święta były dla nich nieszczerze. Tutaj panowała przyjaźń i każdego dnia ją sobie okazywali w codziennym życiu jak normalni, cywilizowani ludzie.\nDwójka Cieni szybko spakowała swoje rzeczy i ruszyła na polowanie. Już popołudniu byli w niewielkim miasteczku, w którym pewna kobieta trudniła się sprzedażą tzw. „eliksirów miłości”, po czym wiele osób znikało bez wieści. Właśnie dlatego zostali wysłani we dwójkę, żeby nie dać się zaskoczyć wiedźmie, która na pewno tanio skóry nie odda.\nArte pierwszy zobaczył jasnowłosą dziewczynę odzianą w mundur Czarnego Zakonu, która przez chwilę zaglądała niecierpliwie przez witrynę pustego sklepu, po czym odwróciła się i spojrzała prosto na nich.\n– Chyba będziemy mieć towarzystwo – mruknął, wskazując na blondynkę.\n– To Vesper, jedna z nowych – odparła Vivian, czując nadchodzące kłopoty.\nPrzez chwilę chciała odejść stamtąd, żeby nie dać dziewczynie możliwości podejścia do nich, ale kątem oka zobaczyła, że jej towarzysz wcale nie szykuje się do odwrotu, a wręcz przeciwnie – oparł się nonszalancko o ścianę budynku i czekał na rozwój sytuacji.\nVesper nie wahała się ani chwili, ruszyła w kierunku dziewczyny, która już raz wybawiła ją z opresji. Była pewna, że niższa z zakapturzonych postaci jest znajoma, wyczuła jej charakterystyczne innocence. Sądząc z postawy, którą przyjęła wyższa z osób, nonszalancko opierając się o fasadę budynku, nie była niemile widziana. Co przyjęła z niemałą ulgą, bo w tej chwili potrzebowała, aby ktoś wyciągnął do niej pomocną dłoń. Gdy stanęła o krok od nich, uśmiechnęła się blado.\n– Znów się spotykamy – odezwała się, patrząc wprost na dziewczynę. – Niestety i tym razem potrzebuję twojej pomocy.\n– Wyczuwasz innocence, a do tego rozpoznajesz spotkane już odłamki – zauważyła Vivian. – Jesteś tu sama?\n– Tak, jestem sama – przytaknęła. – Muszę za wszelką cenę odnaleźć kobietę, która handluje „eliksirami miłości” w sklepiku po przeciwnej stronie ulicy. Niestety nie mam pojęcia, gdzie mogę ją znaleźć. Sądząc z waszej obecności, wy też jej szukacie.\n– Mądra dziewczyna – uśmiechnął się wampir.\n– Nie przeginaj, Arte – syknęła, znając stosunek do życia swojego przyjaciela.\nZsunęła z włosów kaptur, potwierdzając swoją tożsamość. Skoro nie było tu innych egzorcystów, mogła sobie na to pozwolić, bo Vesper i tak nie znała jej imienia.\n– Masz rację, ta wiedźma jest naszym celem. Zbyt wielu ludzi przez nią ucierpiało, żebyśmy tego nie zauważyli – odpowiedziała blondynce.\n– Jako, że dopiero tu dotarliśmy, nie powiemy ci, gdzie jest – dodał Arte. – Ale znalezienie jej to kwestia najwyżej godziny. Po co właściwie egzorcystka szuka tej wiedźmy? – zapytał.\nPrzyglądał jej się ciekawie spod kaptura, którego ze względu na porę nie mógł ściągnąć. Najwyraźniej nowy nabytek Czarnego Zakonu nie miał pojęcia, kim tak naprawdę jest jego przyjaciółka i jak wielką wagę ma jej życie. Pewnie gdyby to wiedziała, mieliby właśnie na karku przynajmniej kilku egzorcystów, w tym pewnego przystojnego Azjatę. Na samą myśl wampir uśmiechnął się złośliwie.\n– Z prostej przyczyny. Bo inaczej będę musiała zabić Kandę. Ten głupek dopuścił do tego, aby ta wiedźma rzuciła na niego urok miłosny, a na moje nieszczęście byłam pierwszą osobą, którą zobaczył – wyjaśniła, nie dodając, że była na skraju załamania nerwowego już po kilku godzinach miłosnych umizgów Japończyka.\nVivian zakrztusiła się powietrzem, natomiast Arte wybuchł gromkim śmiechem. Oboje wiedzieli o czymś, czego blondynka nawet się nie domyślała. Była egzorcystka wymierzyła bolesnego kuksańca przyjacielowi i spojrzała na niego z mordem w oczach.\n– O co ci chodzi? – zapytał wampir z urazą.\n– Doskonale wiesz. Uspokój się i skup na zadaniu.\n– Dobra, dobra. Że też takie rzeczy zdarzają się w Walentynki. Dobra, teraz poważnie – przybrał spokojny ton głosu. – Z tego, co już wynika, wiemy, że i tak będziesz musiała sprowadzić tutaj Kandę. Nie ma innego wyjścia. Vivian, poradzisz sobie z tym?\n– Powinnam – mruknęła.\nW ogóle nie uśmiechało jej się spotkanie z brunetem, ale zdawała sobie sprawę, że mogą nie mieć innego wyjścia jak samemu ściągnąć urok. Wszystko zależało od ich celu i metod, których kobieta używała. Brązowowłosa westchnęła zrezygnowana, teraz musi odsunąć od siebie wszystkie uczucia i skupić się na zadaniu.\n– Doskonale – uśmiechnął się Arte. – Zrobimy tak: ty, panienko, sprowadzisz tu Kandę. Trzy ulice dalej jest gospoda, którą prowadzi starsza Hiszpanka, ma taki gruby warkocz z rudym pasmem. Powiesz, że przysłał cię Arte i tam poczekacie. Vivian, przeszukasz sklepik i zorientujesz się, jak sprawa stoi, a ja tym czasem poszukam naszej zielarki. Zgadzacie się? – zapytał dla czystej formalności.\n– A mam inny wybór? Jak go ostatni raz widziałam, to próbował mi się oświadczyć – skrzywiła się wymownie. – Ta klątwa jest coraz silniejsza, a ja nie mam zamiaru spędzić reszty życia, chowając się przed zauroczonym psychopatą. A tak na marginesie to panienek sobie w burdelu szukaj, ja jestem Vesper – dodała zjadliwie, kierując ostatnie słowa do zakapturzonego mężczyzny. Nie znosiła tego typu określeń pod swoim adresem i nie zamierzała tego ukrywać.\nArte uniósł ręce w obronnym geście.\n– Chciałem być miły – powiedział. – Vivian, wy wszystkie w tym Zakonie takie jesteście?\n– Niby jakie? – zapytała brązowowłosa.\n– Idź szukać tej wiedźmy, Arte. Szkoda czasu na twoje próby myślicielstwa, kochany – zironizowała. – Nie przejmuj się nim, Vesper. Próbuje być fajny, ale jak zwykle mu to nie wychodzi – zignorowała gest wampira. – Bierzmy się za robotę. Szkoda czasu.\n– Prawdziwa miłość zawsze zwycięży – rzucił na odchodnym Arte i po chwili zniknął.\nMiał szczęście, bo przyjaciółka miała ochotę zdzielić go czymś ciężkim albo przynajmniej wbić mu kawałek srebra w ciało, żeby zabolało.\n– Dureń – warknęła pod nosem. – Widzimy się u Hiszpanki – powiedziała do blondynki, zarzuciła kaptur na włosy i ruszyła w stronę sklepiku.\nVesper stała jeszcze przez chwilę w miejscu, odprowadzając wzrokiem oddalającą się dziewczynę. Ciężko było jej w to uwierzyć, ale nie było innego wytłumaczenia tego, co przed chwilą usłyszała. Zrozumiała, że tajemnicza brązowowłosa, która już raz jej pomogła, była w rzeczywistości nieżyjącą siostrą Walkera. Kilkukrotnie słyszała padające z ust mężczyzny imię Vivian, a w przypadki nie wierzyła. Była pewna, że chodzi o jedną i tą samą osobę, ale to zamierzała zachować już tylko dla siebie. Cokolwiek doprowadziło do tego, że zdecydowała się opuścić w ten sposób mury Zakonu, to nie jej sprawa. Podejrzewała jednak, że pogłoski, jakoby Leverrier żałował, że to nie jemu przyszedł w udziale zaszczyt skazania jej na śmierć, były bardziej prawdziwe niż do tej pory sądziła.\nDla niej najistotniejsze było to, że pomoże jej w uwolnieniu się od afektu Japończyka. Dziwiło ją jednak, że Vivian tak łatwo zgodziła się spotkać z nim twarzą w twarz. Ale nie zamierzała zaprzątać sobie tym głowy. Skoro dziewczyna ufa na tyle Kandzie, aby ujawnić się przed nim, to jest tylko i wyłącznie jej sprawa. Ona sama nigdy by się na to nie zdobyła, będąc na jej miejscu. Westchnęła. Już niedługo ten dzień się skończy, a wraz z nim jej problemy. Jednego była pewna, następne Walentynki spędzi, nie opuszczając swojego pokoju. Ot tak, dla pewności, że podobna historia jej się więcej nie powtórzy.\nStawienie się na wyznaczone miejsce z Japończykiem zajęło ponad godzinę. Zanim pozwolono jej przejść z Kandą przez wrota Arki, musiała nieźle się namęczyć, aby przekonać Komuiego, że poradzi sobie z tym sama. Kierownik upierał się, że ze względu na niepoczytalność Azjaty dla własnego dobra powinna wziąć ze sobą Laviego lub Allena. Ona sama jednak nie mogła do tego dopuścić. Wymyśliła na poczekaniu historyjkę jakoby wiedźma, która rzuciła na bruneta urok uległa nieszczęśliwemu wypadkowi, tracąc przy tym życie. Co nie było tak do końca kłamstwem, bo tak naprawdę nie wiedziała, co ten cały Arte zamierza zrobić z tą kobietą. Dodatkowo poinformowała okularnika, że znalazła kogoś, kto ściągnie z egzorcysty urok, ale osoba ta zastrzegła, że nie życzy sobie, aby przyszła do niej z dodatkową osobą, co nie było do końca takim kłamstwem. Sama dziwiła się sobie, jak logiczna historyjka jej z tego wszystkiego wyszła.\nZ samym Japończykiem problemu nie miała, oznajmiła mu, że umówiła im spotkanie z księdzem w celu omówienia ich ślubu. Chłopak był bardziej niż wniebowzięty takim obrotem spraw. Co przyjęła z niemałą ulgą. Jedynym dyskomfortem, jaki towarzyszył jej podczas ich wyprawy, była dłoń bruneta trzymająca jej własną. Ale i to była gotowa przeboleć byle tylko jak najszybciej ściągnąć z niego ten urok.\nGdy dotarła na umówione miejsce, przywitała ją opisana przez Arte Hiszpanka. Niestety okazało się, że ani mężczyzny ani Vivian jeszcze nie ma. Postanowiła więc poczekać na nich w sali głównej, przy okazji zamawiając posiłek. Nie jadła obiadu, a i Kanda też nie pogardził jedzeniem. Wytłumaczyła mu, że muszą poczekać, a on nie protestował. Co przyjęła z wielką ulgą.\nW tym czasie Vivian włamała się do sklepiku i dokładnie przejrzała całą jego zawartość. Aż się skrzywiła, widząc niektóre składniki i księgi z zakazanymi eliksirami, wręcz śmierdziało czarną magią i konszachtami z diabłem. Jednocześnie zastanawiała się, co zrobić z Kandą. Nie miała wątpliwości, że usłyszy od niego jedynie wiązankę przekleństw i obelg jak zawsze, urok aż tak go nie zmienił, do tego na pewno nie będzie chciał współpracować, co jeszcze bardziej utrudni zadanie.\n– Dlaczego akurat ty? – westchnęła pod nosem.\n– Bo ciągnie was do siebie – usłyszała głos przyjaciela.\nNie słyszała jego wejścia, co nie było takie dziwne. On był zbyt cichy, ona zamyślona. Spojrzała na niego krzywo.\n– Mógłbyś przestać? To nie jest zabawne.\n– Poradzisz sobie z nim? – zapytał poważnie.\n– Najwyżej pozbawię go przytomności, żeby nie przeszkadzał. Arte, zmienisz mu pamięć, prawda?\n– Wiesz, że nie lubię tego robić.\nBrązowowłosa spojrzała na niego uważnie. Od decyzji przyjaciela zależało naprawdę wiele i doskonale o tym wiedział.\n– Dzisiejszy dzień nie będzie dla niego realny. Znalazłaś coś?\n– Spodoba ci się – wskazała na trzymaną księgę.\nWampir uśmiechnął się, gdy przeczytał instrukcję, ale nie odezwał się słowem na ten temat. Aż tak wredny nie był dla przyjaciółki.\n– Co z wiedźmą?\n– Nie chciała współpracować, ale nie stanowi już zagrożenia. Weź, co trzeba i chodź, bo naprawdę się jej oświadczy albo zrobi krzywdę.\nNie skomentowała tego. Zebrała brakujące składniki i wspólnie opuścili sklepik. Później, kiedy skończą z zauroczonym Kandą, zamierzali spalić to miejsce, żeby nikomu nie zrobiło już więcej krzywdy. Z czarami nie należy postępować nierozważnie.\nWeszli do gospody, w której siedziało niewielu gości w tym dwoje egzorcystów. Brunet spoglądał na towarzyszkę cielęcym spojrzeniem, na co Vivian skrzywiła się wymownie. Na szczęście nie widzieli tego spod kaptura dziewczyny. Para Cieni podeszła do baru, gdzie zastali właścicielkę.\n– Masz wolny pokój, Margarette? – zapytał wampir.\n– Tamta dwójka na was czeka – odpowiedziała Hiszpanka.\n– Sam ich tu przysłałem – odparł, odbierając od niej klucz. – Niech nikt nam nie przeszkadza.\nDwójka Cieni podeszła do stołu, gdzie siedzieli egzorcyści. Arte pomachał kluczem, uśmiechając się pod kapturem.\n– Zapraszam na górę.\n– Długo kazaliście na siebie czekać – mruknęła. – Kanda, idziesz z nami – zwróciła się, wstając od stołu.\nJapończyk posłusznie spełnił jej polecenie, patrząc przy tym podejrzliwie na dwójkę zakapturzonych postaci, za którymi podążyła jego ukochana.\nArte zaprowadził ich do dość sporego, dwuosobowego pokoju, który zawsze zajmował, gdy był w pobliżu. Nonszalancko zrzucił czarny płaszcz, ukazując brązowe włosy z grzywką opadającą na lewe oko i niebieskie tęczówki. Vivian zrobiła to samo, szykując się na szok i wściekłość dawnego towarzysza broni. Rzuciła płaszcz na wolne łóżko, a sama podeszła do stołu, na którym położyła torbę i spojrzała w czarne oczy Japończyka.\nBrunet przez chwilę nie był w stanie sklecić sensownego zdania. Postać, która bezczelnie na niego patrzyła, miała nie żyć od dłuższego czasu. Już miał chwycić za Mugen, gdy zorientował się, że miecz został w Kwaterze Głównej. Mimo to podszedł do niej i złapał ją za przód koszuli.\n– Co to ma być? – wysyczał. – Co ty wyprawiasz? Ciebie tu nie powinno być, Noah! – wrzasnął.\n– Wiesz, dlaczego – odpowiedziała chłodno, starając się utrzymać obojętny wyraz twarzy.\n– To niczego nie tłumaczy! To jakiś chory żart?!\n– Może grzeczniej – odezwał się towarzysz brązowowłosej. – Vivian chce ci pomóc.\n– Arte, zostaw to. A ty mnie puść – strząsnęła z siebie jego ręce. – Nie mam obowiązku ci się tłumaczyć. Siadaj – warknęła.\n– Nic z tego, nie będą z wami rozmawiał – warknął. – Wychodzimy, kochanie – oznajmił Vesper już znacznie spokojniejszym tonem.\n– Nigdzie nie idziemy, Kanda – stwierdziła stanowczo Vesper. – I masz być miły dla moich przyjaciół. Przeproś natychmiast Vivian za swoje zachowanie.\n– Przepraszam – mruknął posłusznie, nie zaszczycając przy tym brązowowłosej ani jednym spojrzeniem.\n– Twoje przeprosiny są nic nie warte – nie powstrzymała się przed komentarzem.\nOdwróciła się od niego, udając, że jest bardziej zainteresowana zawartością swojej torby. Była wściekła przede wszystkim na siebie, że nie potrafiła zachować zimnej krwi po tych wszystkich treningach przez ostatnie miesiące. Przecież się zmieniła, a nadal coś w niej usilnie buntowało się na widok Japończyka. Zignorowała Arte, który na moment położył na jej ramieniu dłoń, po czym skupił się na dwójce egzorcystów.\n– Nie wiem, czy jesteś tego świadom, ale zachowujesz się tak pod wpływem uroku – zwrócił się do Kandy. – Chociaż i bez tego warczałbyś na Vivian. Zresztą nieważne. Usiądźcie. To chwilę jeszcze potrwa.\nSpojrzał znacząco na Vesper, która w tej chwili miała jakiś wpływ na Azjatę. Nie wiedział jednak, co tu się stanie, kiedy brązowowłosa każe mu się wynieść wraz z młodą egzorcystką. Na to jednak musiał poczekać.\n– Kanda, bądź grzecznym chłopcem i usiądź – burknęła blondynka, widząc, że brunet nie reaguje na słowa Arte.\nSama usiadła na jednym z dwóch foteli znajdujących się w pomieszczeniu. Wydawało się jej, że to bezpieczne wyjście, myliła się jednak. Japończyk usadowił się bowiem na oparciu mebla, tuż obok niej. Kładąc jej dłoń na przedramieniu, gromił wzrokiem Vivian i jej towarzysza.\n– Jak długo to potrwa? – spytała zrezygnowana egzorcystka, nie próbując nawet strząsnąć ręki bruneta.\n– Antidotum jest nieco skomplikowane, ale na wasze szczęście nie wszystko muszę przygotowywać samodzielnie, więc wystarczy mi godzina – powiedziała Vivian. – Vesper, lepiej będzie, jeśli zejdziesz z Arte na dół. To będzie dla ciebie bezpieczniejsze.\n– O niczym innym nie marzę – westchnęła z ulgą. – A ty, kochasiu, masz być grzeczny i słuchać Vivian – zwróciła się jeszcze do Kandy, który zrobił minę zaszczutego psa, widząc, że jego ukochana wstaje i kieruje się w stronę wyjścia.\nWampir otworzył jej usłużnie drzwi i po chwili zniknęli na korytarzu. Vivian rzuciła spojrzenie Kandzie, który patrzył na nią wściekle. Wolała nawet nie myśleć, jakie myśli kłębią się w jego głowie. Wróciła spojrzeniem do stołu, na którym rozkładała wszystkie potrzebne jej w tej chwili rzeczy.\n– Lepiej nie podchodź – powiedziała, gdy usłyszała ruch.\n– Bo im dłużej będę się z tobą naciągać, tym dłużej będziesz musiał znosić moje towarzystwo, a tego nie chcesz, mam rację?\nOdwróciła się do niego i drgnęła nerwowo, gdy okazało się, że brunet stoi tylko krok od niej i badawczo jej się przygląda. Zdążyła zapomnieć, że chłopak porusza się na tyle cicho, że czasami trudno to zauważyć. Nie cofnęła się jednak. Po pierwsze: nie miała gdzie, po drugie: nie chciała dać mu cienia szansy na pomyślenie, że się przestraszyła.\n– Może wytłumaczyłabyś w końcu, co ty wyprawiasz – mruknął.\nBez obecności Vesper zachowywał się tak, jak go pamiętała. Uśmiechnęła się na tę myśl i pogłaskała go po policzku.\n– Nic się nie zmieniłeś – odparła.\n– To nie ma aktualnie znaczenia. Jak widzisz, żyję, czuję się dobrze i znowu ci tyłek ratuję, więc usiądź i daj mi pracować.\n– Nie zdajesz sobie sprawy, że…\n– Owszem, zdaję – weszła mu w słowo. – Tylko, że nie będziesz miał szansy na mnie donieść. Gwarantuję ci to, Kanda.\n– Jest jeszcze Vesper.\n– Nie sądzę, żeby zdradziła komukolwiek fakt, że jestem żywa.\n– Poprzednio to byłaś ty – domyślił się.\n– Tak, uprzednio to ja uratowałam Vesper przed niechybną śmiercią. Ciebie i Laviego także. Pozwól mi pracować.\nKandę wkurzał jej pozorny spokój. Widział, że nie uciekła do Noah, lecz do tych w czarnych płaszczach, który włóczyli się za nią przez jakiś czas nim „umarła”, ale to nie dawało ani odpowiedzi ani ukojenia. Chciał… Właśnie, czego tak naprawdę chciał? Wykrzyczeć jej w twarz wszystkie obelgi, jakie mu do głowy przyjdą? Zmusić do powrotu do Zakonu i narazić na problemy z Leverrierem? Skrzywdzić? A może wylać wszystkie żale, jakie miał do niej przez to wszystko? Czuł się skołowany. Do tego wszystkiego gdzieś w kącie głowy powtarzało się imię blondynki, co także nie ułatwiało sprawy.\nChciała się odwrócić, ale nie pozwolił jej na to, chwytając za ramiona. Zmięła w ustach przekleństwo i odepchnęła go od siebie w stronę łóżka.\n– Tak się bawić nie będziemy – stwierdziła i wymierzyła mu cios w głowę, po którym chłopak stracił przytomność. – Dla nas obojga tak będzie lepiej – dodała, gdy ułożyła go na łóżku i wróciła do pracy.\nW tym czasie Arte zaprowadził Vesper na dół i usiadł z nią przy jednym ze stołów. Trochę się martwił, czy przyjaciółka da sobie radę z własnymi emocjami i wściekłym Japończykiem. Zdawał sobie sprawę, że ta dwójka rzadko kiedy potrafiła usiedzieć obok siebie w spokoju przez pięć minut, a teraz w gniewie konflikt jest bardziej niż pewny. Musiał jej jednak zaufać, bo tylko ona mogła ściągnąć z niego ten urok.\nPodeszła do nich Margarette i uśmiechnęła się do Arte. Znała go od wielu lat i kiedy ona się postarzała i straciła część swej urody, on nadal był przystojnym mężczyzną.\n– Podać wam coś do picia? – zapytała.\n– Napiłbym się dobrego wina – odparł brązowowłosy i spojrzał pytająco na swoją towarzyszkę.\n– Po takim dniu jak dzisiaj chyba mogę sobie pozwolić na jedną lampkę – zgodziła się.\nArte kiwnął głową Hiszpance, która chwilę później postawiła przed nimi dwa kieliszki i butelkę drogiego, czerwonego wina, które wampir zawsze u niej pił.\n– Jeśli jeszcze czegoś będziecie potrzebować, wystarczy zawołać – uśmiechnęła się.\nMężczyzna usłużnie rozlał alkohol do szkła i podał kieliszek blondynce.\n– No to za zakochanych chłopaków – powiedział pół-żartem.\n– Za to nie wypiję – skrzywiła się lekko. – Proponuję toast za Vivian, trochę szczęścia jej się przyda. W końcu to ona musi się teraz użerać z Kandą – zaproponowała.\n– A więc toast za Vivian. Wierz mi, da sobie z nim radę. Ma w tym doświadczenie – roześmiał się i upił łyk wina. – Jak zwykle doskonałe.\n– Rzeczywiście wyborne – przyznała. – Jesteś pewien, że jej się uda? Nie chciałabym, aby Kanda został już taki na stałe. Już zaledwie po jednym dniu jego zauroczenia jestem bliska tego, aby skrócić go o głowę, używając do tego Mugena – mówiąc to, celowo położyła nacisk na ostatnie słowo.\n– O to się nie martw. Vivian zna się na swojej robocie, a jeśli na czymś lub na kimś jej bardzo zależy, to poruszy niebo i ziemię, żeby postawić na swoim – odparł. – Pytanie, czy ty będziesz w stanie utrzymać informację o niej w tajemnicy – spojrzał uważnie na blondynkę.\n– O to się nie martw. Mam wobec niej dług wdzięczności, ale nie mogę jednak zagwarantować, że Kanda jej nie wyda. Pomijając dzisiejsze wydarzenia, nie jesteśmy w zbyt dobrych stosunkach, żeby nie powiedzieć, że się wręcz nie znosimy – spojrzała uważnie na swojego towarzysza. – Dlaczego ona się tak naraża? Czyżby aż tak zależało jej na Japończyku, że jest gotowa zdradzić swoją tajemnicę? Przecież musi wiedzieć, że on nie zachowa tego dla siebie. Kanda już taki jest, że odpłaca tym, którzy go w jakiś sposób skrzywdzili. A z tego co mówi się w Zakonie, to śmierć Vivian go dotknęła, chociaż sam się do tego nigdy nie przyzna.\nArte uśmiechnął się.\n– Możesz pomyśleć, że jest lekkomyślna, ale gdyby nie była tej decyzji pewna, nie narażała się tak. Vivian kieruje się albo rozsądkiem albo silnymi emocjami, choć do tych drugich nigdy się nie przyzna bez odpowiedniego przymusu. Gdyby Kanda był w stanie teraz racjonalnie myśleć, z pewnością w końcu by zrozumiał, że musi zmilczeć to spotkanie. Teraz jednak zostanie to mu zabrane. Nie będzie pamiętał. Taką decyzję podjęła Vivian.\n– Jeżeli potraficie wymazać mu wspomnienia, tym lepiej – odetchnęła z ulgą, uśmiechając się blado. – Nie chciałabym być wścibska, ale do jakiej organizacji należycie? Pytam, bo intryguje mnie to, że nie jesteś użytkownikiem innocence, więc raczej też nie egzorcystą, więc czym? Masz jakąś dziwną aurę wokół siebie, nie potrafię tego sprecyzować, ale czuję, że jesteś inny.\n– Ciekawa z ciebie osóbka – przyznał. – Należymy do Ligi Cieni, ale nie pytaj o nią egzorcystów, bo młode pokolenie nic o nas nie wie, a starsze nic ci nie powie. Poza tym mogłabyś ściągnąć na siebie kłopoty. Niestety z powodu pewnej różnicy zdań nasze stosunki z Czarnym Zakonem są bardzo napięte. Ja zaś jestem wampirem. Jedynym w całej Lidze, ale nie musisz się mnie obawiać. Krew egzorcystów mi nie smakuje – zażartował.\n– Czyżbyśmy byli gorszym gatunkiem ludzi? – zachichotała Vesper ani trochę nie przestraszona tym, że siedzi w obecności tego typu istoty.\n– Problem w tym, że jesteście tym lepszym gatunkiem – uśmiechnął się.\n– W takim razie to nie problem, tylko zaleta – zauważyła.\n– Masz rację – przyznał. – Żałuję, że tak mało ludzi to dostrzega zwłaszcza z waszego najbliższego otoczenia.\n– A kto z nas tak naprawdę chce takiego życia? Ja sama marzyłam o innym losie dla siebie, ale to, co się stało z moim narzeczonym, sprawiło, że stałam się inną osobą. Nie wiem, czy lepszą, po prostu inną – uśmiechnęła się blado. – Czasami nasze pragnienia są nierealne, trzeba się z tym pogodzić. Życie obrońcy ludzkości chyba nie jest aż takie złe? – zażartowała.\n– Zależy, kto na to patrzy – odparł całkiem poważnie. – Zresztą chyba większość i tak bardziej pilnuje własnym spraw niż bawi się w obrońców ludzkości z powołania. Chcemy po prostu żyć i mieć coś własnego. Nie jest tak z egzorcystami?\n– Nie wiem, jak inni do tego podchodzą. Ale ja w pewnym sensie szukam zemsty. Może nie jest to szlachetny powód do zostania egzorcystą, ale widocznie takie było moje przeznaczenie.\n– Zemsta – westchnął Arte. – Najgorsza zbrodnia przyniesiona wraz z powstaniem oryginalnej rodziny Noah… Każdy powód jest dobry, jeśli dzięki niemu wykorzystujesz swoją siłę do czegoś dobrego. Nie ma powodu tego potępiać, a ja tym bardziej nie mam takiego prawa.\n– I tak już jestem potępiona, przynajmniej w mniemaniu Kandy. Moją zbrodnią jest jednak Przyjemność, jeżeli już patrzeć na to z punktu widzenia Noah – przyznała.\n– Tyki Mikk – domyślił się. – Podpadł na tyle naszemu japońskiemu przyjacielowi, że trudno mu się dziwić. Zresztą, jak to czasami mówi Vivian, Kanda nie lubi nikogo i niczego, więc nie należy się nim przejmować – uśmiechnął się.\n– W tym przypadku ma rację, bycie byłą narzeczoną Tykiego nie jest zbyt chlubnym zaszczytem – skrzywiła się nieznacznie, upijając kolejny łyk wina.\n– Miłość jest ślepa – odparł Arte. – I nie jest zbrodnią nawet, jeśli kocha się samego diabła. Nie ma sensu się za to potępiać. Szkoda, że niektórzy tego nie rozumieją… – westchnął, mimowolnie spoglądając na schody.\n– Masz na myśli Vivian i Kandę? – domyśliła się. – A więc ona jednak coś czuje do niego? Ciekawe jak to jest z jego strony.\n– Z tego co wiem, to do tej pory jego miłość była dość szorstka – odpowiedział, nieznacznie się krzywiąc. – Nic z tych rzeczy, które ci dzisiaj zaprezentował. Chociaż z drugiej strony jako kandydat na jej osobistego kata i podwójny agent z pewnością nie chciał się angażować. A Vivian? Jeśli ją o to spytasz, powie ci, że przeszłość nie ma znaczenia albo że trup nie może kochać. Albo coś w ten deseń.\n– Nie każdemu pisana jest wspólna przyszłość. Czasami uczucie nie wystarcza, szczególnie, gdy podchodzi się do tego z punktu widzenia własnych uprzedzeń. To one sprawiają, że staramy się oszukać samych siebie, aby nie popełniać ponownie błędów przeszłości – westchnęła, odkładając kieliszek na stół. – Kto wie, może jak ta wojna w końcu się skończy, ci dwoje zrozumieją, kim dla siebie są. Może przynajmniej dla nich nie będzie za późno – ostatnie zdanie wypowiedziała niemal szeptem.\n– Może – wzruszył ramionami. – Nie przejmuj się tak tym. Ładne dziewczyny nie powinny się zbyt długo smucić.\n– No tak, z twojego punktu widzenia moje życie jest za krótkie, aby się smucić – zaśmiała się niewesoło. – A ty? Nieśmiertelny, z balastem doświadczeń, który przerósłby niejednego. Problemy innych pewnie cię bawią. Ile masz lat? Sto? Dwieście?\n– Od dwustu jestem wampirem. Wcześniej byłem takim samym szarym człowiekiem jak ty zanim zostałaś egzorcystą – odpowiedział. – I nigdy nie lekceważę cudzych problemów – dodał urażonym tonem. – Nawet tych najbardziej błahych.\n– Wybacz, jeżeli cię uraziłam. Nie było to moim zamiarem.\n– Wybaczam. Wiele osób myśli, że jak się tyle czasu żyje, to ma się wszystkich daleko gdzieś. Tylko że błędy przeszłości wcale nie bledną, a ból i tak pozostaje. Czasem zazdroszczę zwyczajnym ludziom ich krótkiego życia, nie mają czasu, żeby żałować swych zbrodni – westchnął.\n– Tu muszę przyznać ci rację, nie chciałabym być nieśmiertelna. W zupełności wystarczy mi jedno życie, chociaż z reguły egzorcyści nie dożywają późnej starości – stwierdziła. – Może i dobrze, w końcu i my musimy kiedyś odpocząć – zażartowała.\n– Wy to w szczególności – zaśmiał się.\n– I kto to mówi. Sam pewnie zrobiłeś dla świata wiele dobrego – zauważyła.\n– Czy ja wiem? – stwierdził ze źle udawaną obojętnością. – Po prostu wkurzają mnie te śmiecie, które myślą, że mają tu darmową stołówkę bądź ludzie widzący w krzywdzeniu innych rozrywkę. Zresztą dostaję za to dach nad głową i porządną michę, więc nie robię tego tak z czystego bohaterstwa – wystawił do niej ząbki w parodii potwornego uśmiechu.\n– Czy Vivian mówiła ci kiedyś, że jesteś niepoprawny? – spytała rozbawiona.\n– Ciągle mi to powtarza – roześmiał się. – A do tego, że jestem durnym wampirem, który nie wie, kiedy się zamknąć i nie wie, jakim sposobem ze mną wytrzymuje. A do tego nie rozumie, za co można mnie lubić. A przecież jestem taki uroczy i zabawny. Prawda?\n– Vivian ma szczęście, że znalazła takiego przyjaciela jak ty – oznajmiła poważnym tonem. – A zabawny i uroczy? No cóż, z pewnością masz przerośnięte ego. Nie przejmuj się jednak, słyszałam, że z wiekiem to mija – stwierdziła pobłażliwie.\n– Czy wszystkie egzorcystki są takie wredne? – zapytał, dolewając bez pytania wina do kieliszków.\n– Tak naprawdę to jesteśmy urocze, tylko inni jakoś nie potrafią tego dostrzec – uśmiechnęła się przewrotnie.\n– Właśnie widzę – westchnął ze zrezygnowaniem. – To ja się może już nie będę odzywał, bo jeszcze coś palnę i poskarżysz się Vivian – dodał z miną zbitego psa.\n– Ja?! Jakbym mogła? – spytała z udawanym zdziwieniem. – Przecież jesteś taki zabawny i uroczy – przypomniała.\n– A no jestem – ponownie się wyszczerzył, biorąc kieliszek do ręki i upijając porządny łyk. – Tylko, że nie wszyscy chcą to zauważyć. Dobrze, że ten wasz Kanda mnie teraz nie widzi. Najpierw odbiłem mu jedną dziewczynę, teraz drugą. Przynajmniej w jego mniemaniu.\n– Nawet jeżeliby tak było, on nigdy by się do tego nie przyznał – stwierdziła.\n– Pewnie tak. Ale wiesz jak to jest z upartymi facetami, i tak będzie widać.\n– Lepiej nie. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby uznałby mnie za swoją dziewczynę – westchnęła z trwogą. – Mam nadzieję, że w takim wypadku byłabym mile widziana w waszych szeregach? – zapytała żartobliwie, upijając kolejny łyk wina.\n– Raczej ci to nie grozi. Vivian ściągnie z niego urok, a jak widać, to jemu nadal nie przeszła poprzednia sympatia – uśmiechnął się niby złośliwie. – A co do twojego pytania, to nie wiem. Nie ode mnie to zależy. Chociaż pewnie Leverrier nie byłby zachwycony, że mu egzorcystów podbieramy.\n– Spokojnie, tylko żartowałam. Chociaż sama idea zrobienia na złość Malcolmowi jest niezwykle kusząca – jej oblicze rozjaśnił błogi uśmiech.\n– Lepiej go nie drażnił – powiedział poważnie. – Jest zbyt mściwy, żeby sobie na to pozwolić. Znałem pewną dziewczynę, która mu się naraziła. Od dwunastu lat nie żyje.\n– Nie jestem aż tak głupia, na razie udaje mi się go trzymać na dystans. Nie mam zamiaru zgodzić się na wzięcie udziału w jego chorych eksperymentach z innocence – stwierdziła stanowczo.\nArte uśmiechnął się łagodnie. Gdzieś na dnie serca nadal miał straszny żal o to, co się stało i o rozkaz, aby został przy Radzie zamiast pozwolić sobie na zemstę. Nie chciał, by kolejna osoba padła ofiarą tego żądnego wygranej sukinkota, wystarczy jak na jedno życie.\n– Tego się trzymaj. Kiedyś zapłaci za swe zbrodnie – powiedział.\nW tym samym czasie Vivian skończyła już antidotum, które teraz należało podać nadal nieprzytomnemu Kandzie. Usiadła przy nim i odgarnęła mu kosmyki opadające na twarz. Mimowolnie uśmiechnęła się.\n– To dla twojego dobra, głupku – szepnęła. – Tak będzie lepiej, przynajmniej nie będziecie cierpieć. Może kiedyś odważę się przyjść i przeprosić za to wszystko, co wam zrobiłam. Co zrobiłam tobie. Na razie jednak tak musi być.\nPrzez chwilę zastanawiała się, czy przekonuje bardziej siebie czy jego. Szybko pokręciła głową, odrzucając te myśli, i podała mu antidotum, żeby w końcu przestał ślinić się do Vesper. Gdzieś w środku była zazdrosna, że nawet nieprawdziwe uczucie okazuje blondynce w ten sposób, gdy jej wyrywał pocałunki i udawał, że to nic nie znaczyło. Do tej pory nie rozumiała jego zachowania i chyba nigdy nie będzie w stanie zrozumieć.\nOtarła odrobinę płynu, która spłynęła mu z kącika ust, i pocałowała go delikatnie. Nie sprawiało jej to przyjemności wbrew temu, co zapewne sądził Arte po przeczytaniu instrukcji. Nie miała jednak czasu na sentymenty. Podniosła się i wyszła z pokoju, na schodach słyszała ich rozmowę, w której jak zwykle wampir wiódł prym. Vesper jednak dzielnie dorównywała mu kroku – brązowowłosy potrafił dogadać się prawie z każdym, co było niebywałe jak na samotnika.\n– Dobrze się bawicie? – zapytała, zatrzymując się przy stole.\n– Ulitowałam się nad twoim przyjacielem, żeby biedaczysko nie musiał pić sam – stwierdziła żartobliwie blondynka, patrząc z lekką kpiną na siedzącego przed nią wampira. – Kanda odzyskał już rozum?\n– Jakby kiedykolwiek go miał – mruknęła brązowowłosa. – Kiedy się obudzi, nie będzie już za tobą latał. O to się nie martw. Arte, teraz twoja działka.\nObróciła się na pięcie i ruszyła w drogę powrotną.\n– Chodź, Vesper. Vivian chyba się śpieszy do domu.\n– Słyszałam – padło ze schodów.\n– Jestem wam bardzo wdzięczna za pomoc. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby nie wy – podziękowała idącemu obok niej brązowowłosemu.\n– Znalazłabyś sposób – uśmiechnął się i wpuścił ją do pokoju.\nVivian zbierała swoje rzeczy odwrócona do Kandy plecami, jakby nie chciała na niego dłużej patrzeć.\n– Jesteś pewna? – wampir spojrzał na przyjaciółkę.\n– Doskonale wiesz, że tak będzie lepiej i dla mnie, i dla niego – warknęła. – Bierz się do roboty.\n– Tylko pytam. Poprzednio jakoś mu ufałaś.\n– To nie jest kwestia zaufania, Arte, i doskonale o tym wiesz, więc przestań ciągle pytać o to samo.\n– W porządku. Nie denerwuj się tak. Jakieś życzenia, Vesper?\n– Chcę, aby nie pamiętał niczego z dzisiejszego dnia – stwierdziła po namyśle.\nZ pewnością zabawniej byłoby pozostawić go z tymi wspomnieniami, jednak postanowiła, że najlepiej będzie, jeżeli po prostu o tym zapomni. Ta wiedza mogłaby jeszcze bardziej utrudnić ich i tak nienajlepsze relacje.\n– Jasna sprawa. To chwilę potrwa, a ty, malutka, już się odpręż.\n– Bierz się za robotę – odpowiedziała warknięciem Vivian.\nArte usiadł na łóżku i położył dłoń na czole Kandy. Na parę chwil wyłączył się z otoczenia zadowolony, że Japończyk śpi. Przynajmniej się nie broni, co kosztowałoby go trochę dodatkowego bólu. W ten sposób obie strony są zadowolone.\n– Gotowe – oznajmił, zabierając rękę. – Gdy się obudzi, nie będzie pamiętał, że próbował ci się oświadczyć – powiedział do Vesper. – A reszta wyda mu się snem.\n– Nie mogłeś sobie odpuścić? – mruknęła Vivian, rzucając mu płaszcz.\nWampir odpowiedział jedynie zadowolonym uśmiechem.\n– Chodź. Nie chcę tu być, kiedy się ocknie.\n– O zapłatę za pokój się nie martw – dodał jeszcze, gdy zakładał płaszcz. – Wystarczy, że zostawisz klucz na barze. Miło było cię poznać. Uważaj na siebie, Vesper.\nPo chwili dwie zakapturzone postacie opuściły gospodę niezauważone przez nikogo. Tak jakby nigdy ich tu nie było, a o pożarze sklepiku z ziołami następnego dnia doniósł okoliczny dziennik. Zielarka zaś zniknęła bez wieści.\nVesper przysnęła w obszernym fotelu, czekając aż chłopak się obudzi. Dzisiejszy dzień dobiegał końca, z czego była niezmiernie zadowolona. Miała nadzieję, że podobna sytuacja już nigdy nie będzie miała miejsca. Czuła się wykończona. Dlatego też pozwoliła swoim powiekom opaść, aby mogły odpocząć. Tak sobie przynajmniej to tłumaczyła. Prawda była taka, że odpędzanie się od Japończyka wprost zwaliło ją z nóg.\nObudziło ją silne szarpnięcie za ramię. Otworzyła oczy.\n– Gdzie Mugen? – usłyszała warknięcie Azjaty.\n– Byłeś dużo bardziej uroczy, gdy spałeś – ziewnęła przeciągle, ani trochę nie przejmując się atakiem ze strony bruneta.\n– Zabiję cię, jeżeli pozwoliłaś tej Noah zabrać moją katanę – syknął.\n– Odbiło ci? Chyba ci się coś przyśniło, bo żadnej Noah tu nie było, a Mugen jest w twoim pokoju w Kwaterze Głównej – skłamała gładko, udając zdziwienie.\n– Nie kłam, widziałem ją – stwierdził ostrzegawczo.\n– Niby kogo? – zapytała.\n– Siostrę Allena? Przecież ona nie żyje – przypomniała z politowaniem.\n– Była tu!\n– Chyba uderzyłeś się w głowę mocniej niż myślałam. Wierz mi, że cały dzień byłeś nieprzytomny, a przynajmniej od chwili, gdy znalazłam cię w budynku, do którego wbiegłeś za tą zielarką, którą mieliśmy wytropić – przedstawiła mu wymyśloną wcześniej historyjkę.\n– W takim razie, dlaczego Mugen jest w Kwaterze Głównej? Przecież wziąłem go ze sobą na dzisiejszą misję – złapał ją na nieścisłości.\n– Przecież nie niańczyłam cię cały dzień – odparła z politowaniem. – Byłeś nieprzytomny, więc uznałam, że katana będzie bezpieczniejsza w siedzibie głównej Zakonu. To wszystko – wybrnęła gładko.\n– Wracamy – burknął, kierując się w stronę wyjścia z pomieszczenia.\nGdy przeszli przez wrota Arki, czekał już na nich Komui wraz z trójką egzorcystów. Allen i Lavi natychmiast podeszli do Vesper i, stając po obu jej stronach, pocałowali ją jednocześnie, każdy w inny policzek.\n– A wam co? – uniosła pytająco brwi.\n– Sprawdzamy, czy ci się udało – wyjaśnił usłużnie Lavi. – Jak widać, straciłaś już względy naszego przyjaciela – oznajmił z zadowoleniem, wskazując dyskretnie na obojętną minę Japończyka.\n– Jesteście niepoprawni – zachichotała, całując obu egzorcystów w policzek.\nLavi natychmiast pojaśniał z zadowolenia, Allen o dziwo zareagował krwistym rumieńcem, który oblał większość jego twarzy.\nKanda zignorował ich i ruszył do siebie. Szedł korytarzem, starając się ignorować chichoczących wokół niego ludzi. Miał jednak wrażenie, że członkowie Zakonu z jakiegoś powodu wydawali się rozbawieni jego widokiem. Co go niezmienianie irytowało. Nie znosił, gdy ktoś obgadywał go za jego plecami. Tym bardziej jeżeli nie wiedział, co było tego przyczyną. Teraz jednak chciał jak najszybciej sprawdzić, czy Mugen jest bezpieczny, dlatego też puszczał mimo uszu dobiegające go zewsząd szepty.\nStarał się też nie myśleć o Vivian, chociaż mógłby przysiąc, że rozmawiał z nią dzisiejszego dnia. Było to tak realistyczne, że aż trudno mu było uwierzyć w słowa blondynki, iż był to tylko sen. Jednak nie miał żadnych podstaw, aby wątpić w to, co mu powiedziała, tym bardziej, że siostra Allena nie żyje. I nic tego nie zmieni, nawet jeżeli bardzo by tego chciał. Dlatego też odsunął od siebie myśli o niej, spychając je w najgłębszy zakamarek podświadomości. Tak będzie lepiej, nie można wciąż rozpamiętywać przeszłości, której nie można zmienić.\nGdy otworzył drzwi, natychmiast spostrzegł leżącą na łóżku katanę, a obok niej bukiet składający się chyba z setki czerwonych róż.\nZapiął mieczy przy pasie i, chwytając kwiaty, wybiegł z nimi na korytarz, on już znajdzie tego żartownisia, który mu go podłożył, a wtedy…\nThis entry was posted in Rozdziały Specjalne and tagged Walentynki 2014, z Vesper.\n3 thoughts on “Zakochany Kanda”\n14/02/2014 o 19:28\nOjej… ojej… mój mózg paruje. Chyba muszę zrobić ‚reset’…\nTo było zajebiste! Policzki mnie bolą od śmiechu! Po prostu…\nSzczerz mówiąc nie dowierzałam tytułowi, ale teraz przyznaje, że jest to najzabawniejszy tekst o Kandzie jaki kiedykolwiek czytałam!\nBiedna Vesper, Viv w sumie też. xDD\nRozmowa Vesper i Arte była ciekawa. Ogólnie, lubię Vesper. Troch to smutne, że skazałaś ją na zauroczonego Yuu. Nie zmienia to faktu, że miałam ubaw po pachy 😀\nBardzo, ale to bardzo poprawiłaś mi humor tym tekstem Laurie. Byłam dzisiaj taka smutna, załamana, pokłócona z przyjaciółką, bez chłopaka, waląca w tynki, ale teraz mam niesamowity zaciesz na twarzyczce dzięki Tobie. Dziękuję,\ndo następnego piątku zatem ;3\n14/02/2014 o 22:05\nAkurat pomysł był Vesper, który wspólnie udało nam się przełożyć na tekst. Cieszę się, że mogłyśmy pomóc.\n16/02/2014 o 01:38\nW takim razie dziękuję i Tobie, i Vesper-san 😀


Odinstaluj get.instant-protection.com – Jak odinstalować get.instant-protection.com | Usunąć Spyware\nOdinstaluj get.instant-protection.com – Jak odinstalować get.instant-protection.com\nCzy chcesz usunąć get.instant-protection.com infekcję z dala od komputera? Czy w obliczu działających problemów z komputerem? Czy każdy właściwy sposób, aby pozbyć się get.instant-protection.com? Jeśli machając głową w “Tak” dla wszystkich powyższych pytań, to naprawdę trzeba natychmiastową pomoc w usunięciu tej infekcji z komputera jak najszybciej. get.instant-protection.com Zagrożenie jest jednym z szkodliwych infekcji, które zostało już zakażone losy systemu komputerowego systemu Windows na całym świecie, zakażenie zostało zaprojektowane przez hakerów rouge zainfekować owszem Windows PC łatwo raz robi wewnątrz tego komputera. Z pomocą swojego fałszywego algorytmu infekcja ma pomóc jej tracker lub cyberprzestępcy, którzy chcą przejść lub zbierać Twoje dane osobiste.\nDane osobowe tutaj jest przeznaczona do logowania i hasło do konta z tym, proszę sobie wyobrazić scenariusz, jeśli infekcja jak get.instant-protection.com zbiera swoje konto bankowe dane logowania. Każdy użytkownik w obliczu takiego scenariusza mogłaby przejść przez kryzys finansowy lub sytuacji najgorszej. Jego adres IP może być używany nigdzie indziej na wykonywanie działalności rouge jak hacking itd. infekcji get.instant-protection.com może być dużym zagrożeniem ze względu na bezpieczeństwo Twojego komputera z systemem Windows, ponieważ kradnie cenne i poufne dane mogą łatwo zepsuć czyjąś ścieżkę roboczą.Najgorsze get.instant-protection.com infekcji jest to, że łatwo wykonać się na dowolnej części komputera, które z pewnością negatywny wpływ na działanie komputera, jak również procesy przerwania podczas wykonywania wielu domyślnych aplikacji, jak również. Zakażenie może interpretować się jako użytecznego oprogramowania, ale jego oprogramowanie rouge, które można łatwo zaprosić inne problemy z komputerem.\nJak całkowicie usunąć get.instant-protection.com z komputera\nZaczyna się lochy bardzo normalnego i wspólnego dół wydajności komputera lub objawy mogą zostawić znak, kiedy to każda aplikacja automatycznie awarii lub ponowne uruchomienie komputera bez żadnej informacji. Ludzie już się z licznymi problemami z powodu get.instant-protection.com, które zawierają, jak również ekonomiczne problemy psychiczne, kiedy przestaje system komputerowy do reagowania i bardzo ważne dane z was tylko o stracić. Właściwie jego bardzo ważne, aby oświecić wiedzę opierają infekcji get.instant-protection.com w każdym komputerze, ponieważ wielu użytkowników już rzucił ich zestaw komputerów ze względu na to zagrożenie. Jeśli ktoś pyta, jak usunąć get.instant-protection.com z komputera, to nie mogło być łatwe miejsce wyjątkiem tutaj, gdzie można znaleźć właściwą odpowiedź. Ale nadal eksperci przedstawią swoje przydatnych porad tutaj, że dla pomyślnego sposób usunąć get.instant-protection.com z dala od komputera istnieją dwa sposoby.\nRęczny Proces get.instant-protection.com Usuwanie\nAutomatyczne Removal Tool get.instant-protection.com\nW proces mieć pełny sukces w ręczny sposób, aby usunąć get.instant-protection.com z dala od komputera jeden powinien zrobić to upewnić się, że trzeba mieć pomysł, szczegółów technicznych związanych z systemem operacyjnym Windows. Wystarczy potwierdzić, że można łatwo obsługiwać wszystkie kierunki i poleceń, które są skierowane do ręcznego procesu usuwania poniżej odinstalować get.instant-protection.com:\nKrok 3 : Naciśnij klawisze CTRL + ALT + DEL i uruchom Menedżera zadań w swoim komputerze, Zakończ wszystkie te procesy i funkcje, które są związane z get.instant-protection.com, teraz człowiek musi zrobić to upewnić się, że to, co plik exe lub proces on ma na ten temat. end.\nKrok 5 : Po zakończeniu z twoim edytorze rejestru Następnie trzeba przejść do folderów systemowych, w którym został zainstalowany system Windows, po które trzeba usunąć szkodliwe pliki i foldery związane z get.instant-protection.com.\nAutomatic Tool for get.instant-protection.com Usuwanie\nWszystkie powyższe czynności, które zostały zdefiniowane, nie krótko cup of tea, że każdy może łatwo podjąć to. Należy mieć wszystkie pojęcia prowadzenie wszystkich tych czynności w sposób całkowity tak, że sukces get.instant-protection.com obsługi procesu usuwania można osiągnąć, z drugiej strony można również zdecydować się na pełną automatycznego narzędzia do usuwania get.instant-protection.com. Powstaje pytanie tutaj, dlaczego warto wybrać to narzędzie nad innymi. Powody są bardzo proste do zrozumienia, że dotyczy także z ręcznego procesu. Po przeczytaniu wyżej można rozumieć, że ręczny proces usuwania dla get.instant-protection.com zagrożenie nie jest bułka z masłem. Choć z drugiej strony można nie tylko odinstalować get.instant-protection.com ale każdy wirusowe zagrożenie PC zostaje wyrzucony z systemu komputerowego. To może zwiększyć wydajność systemu Windows, aplikacje zaczynają reagować tak jak wcześniej, nie ma zagrożenia będzie teraz wprowadzić w PC będzie również chronić komputer na wiele sposobów.\nAutomatic get.instant-protection.com Przewodnik Removal Tool User:\n| Tags: Tags: Jak odinstalować program get.instant-protection.com, Jak usunąć get.instant-protection.com\n← Odinstaluj Csrss.exe.mui – Jak odinstalować Csrss.exe.mui\nOdinstaluj dev.tatertechhelp.com – Jak odinstalować dev.tatertechhelp.com →\nUsunąć 1-801-850-0924 Pop-up z Internet Explorer\n1-833-473-4777 Pop-up Deinstalacja: Easy Guide Odinstaluj 1-833-473-4777 Pop-up Całkowicie\nwskazówek, które Kasować 1-833-313-5841 Pop-up\nUsuwanie 1-888-319-2856 Pop-up Całkowicie\n844-385-8965 Pop-up Usuwanie: Kompletny przewodnik Kasować 844-385-8965 Pop-up W ciągu zaledwie kilku krokach\nSzybkie kroki do Odinstaluj 1-801-850-0924 Pop-up from Windows 7 Spójrz na przeglądarkach zakażonych przez 1-801-850-0924 Pop-up Mozilla Versions Mozilla Firefox:40, …\nUsunąć 1-833-473-4777 Pop-up from Windows XP : Naprawić 1-833-473-4777 Pop-up Błędy generowane przez 1-833-473-4777 Pop-up 0x8024401B WU_E_PT_HTTP_STATUS_PROXY_AUTH_REQ Same as HTTP …


B123 na sprzedaż - 3 pokoje 55,7 m2 - Lake Hill - ul. Topolowa - Onet Nieruchomości\nNowe 3 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 55,7 m2 znajduje się w nowo wybudowanej inwestycji mieszkaniowej Lake Hill przy ul. Topolowa w Sosnówce (1,8 km od Jeleniej Góry). Sprzedaż prowadzi Wprost Nieruchomości.\nNowe mieszkanie o oznaczeniu B123 znajduje się na 1 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają 270 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 3 pokoje, kuchnia jest otwarta, jest 1 łazienka. Dla przyszłych mieszkańców deweloper przewidział: miejsca postojowe naziemne (120 miejsc).


Co musisz wiedzieć kupując brodzik prysznicowy! - nocleg-w-gorach.pl\nby admin · Styczeń 31, 2018\nCzęść osób ceni sobie bardziej wannę aniżeli standardową kabinę z brodzikiem. W realnej ocenie zarówno jedno jak również drugie rozwiązanie posiada swoje zalety – czytaj więcej.\nWażne jest także, żeby brodzik służył nam przez dłuższy czas. Należałoby wówczas zastanowić się nad materiałem, z jakiego jest wykonany. Najmodniejsze i częstokroć wybierane są brodziki akrylowe. Są lekkie, a w przypadku podłoża styropianowego również wyciszone, ich utrzymanie w czystości nie stwarza kłopotów. Własności akrylu umożliwiają również na zachowanie blasku oraz trwałego koloru. Akryl ma niesłychanie gładką powierzchnię z małym poślizgiem, niesłychanie dobrze redukuje hałas spływającej wody i ma trwały kolor. Kolejnym ciekawym materiałem, z którego robi się brodziki, jest lany marmur. Brodziki zrobione z lanego marmuru są bardzo trwałe oraz odporne na uszkodzenia. Stanowi to materiał wynikający z mieszanki sproszkowanych minerałów i żywic polimerowych. Lany marmur jest bardzo gładki w dotyku, nie ma mikroskopijnych porów, nie chłonie więc pyłów, a co za tym idzie nie rozwijają się na nim bakterie ani grzyby. Również jest miły w dotyku, gdyż utrzymuje temperaturę otoczenia. Brodziki głębokie natomiast mają tę właściwość, iż mogą posłużyć dodatkowo do wielu innych celów. Wybierane są z reguły przez rodziny z dziećmi, bowiem ich poboczne wykorzystanie to wanna dla maluchów. Można w nich też wykonać niewielkie pranie ręczne. Dodatkowym atutem głębokiego brodzika może być narożne siedzenie. To ułatwia kąpiel nie jedynie dzieciom, ale także osobom starym. Należałoby zastanowić się natomiast nad barwą brodzika, ponieważ odcień biały nie jest jedyną możliwą opcją. Szczególnie popularne są brodziki konglomeratowe kolorowe – czarne, zielone lub ciemne. Idealnie zaadaptowany brodzik prysznicowy harmonijnie dopełnia wnętrze łazienki, a dodatkowo zapewnia najwyższy komfort podczas kąpieli. Jeżeli chodzi kształty, nasz wybór jest ogromny. Kupimy bowiem zarówno brodziki prostokątne i kwadratowe, jak również półokrągłe, okrągłe a także narożne.\nNieustanny brak czasu i połączone z tym codzienne życie w biegu można dziś zdecydowanie zaliczyć wręcz do chorób cywilizacyjnych. Robimy wszystko, by jak najbardziej zredukować czas na codzienne czynności, niezwykle często rezygnując choćby z wieczornej kąpieli w wannie na poczet szybkiego prysznica.\nNie zawsze jednak możemy sobie pozwolić na tak duży koszt. W takiej sytuacji warto zastanowić się, czy najważniejsza jest dla nas wszechstronność, ciepło i cicha praca (najodpowiedniejszym wyborem będzie wtedy brodzik akrylowy) czy może znaczenie ma przede wszystkim solidność a także swoboda pielęgnacyjna (brodzik stalowy). W przypadku brodzików zrobionych z akrylu wiele osób ma obawę o ich trwałość. Nawet, jeżeli podczas codziennego użytkowania na brodziku pojawią się wady albo odpryski, możemy je w dość krótkim czasie zamaskować. Wystarczy użyć płynny akryl lub specjalne produkty do pielęgnacji. Brodziki półokrągłe wykorzystywane są w mniejszych łazienkach. W sporych możemy pozwolić sobie na większą kabinę, z brodzikiem kwadratowym lub prostokątnym. Ostatnio powszechne stały się brodziki o małej wysokości, tzw. niewysokie, wystające tylko kilka cm ponad posadzkę. Takie brodziki z pewnością łatwiej jest utrzymać w czystości, w dodatku nadają toalecie nowoczesnego stylu oraz są odpowiednie do wysokich kabin. W niskich brodzikach stosowane są odpływy rozmiarze fi-90, dzięki czemu woda spływa szybko oraz nie wylewa się z brodzika na podłogę. Niskie brodziki to świetna opcja dla osób lubiących innowacyjny design. Należałoby jednak pamiętać, iż kupując brodzik prysznicowy, musimy wziąć pod uwagę minimalne wymiary montażowe rozważanego syfonu oraz co się z tym wiąże, ewentualną konieczność wykucia wnęki pod syfon. Jeżeli nie jest to możliwe, należy zastosować brodzik kompaktowy, natomiast, gdy chcemy zachować dostęp do spodu brodzika, należy wybrać brodzik ze otwieraną obudową. Jeżeli nie mamy w łazience wanny, należałoby przeanalizować brodzik głęboki, przeważnie dostępny z siedziskiem – będzie to praktyczne rozwiązanie. Ilość miejsca w łazience przenosi się bezpośrednio na kształty danego brodzika, jednak kształt oraz stylizacja zależy wyłącznie od twojego stylu oraz dodatkowego wyposażenia łazienki.\nAranżacja poddasza – postaw na innowację!\nby admin · Published Styczeń 10, 2018\nPłytki łazienkowe – dlaczego warto w niego zainwestować?\nNext story Deszczownie – co musisz wiedzieć?\nPrevious story Oświetlenie łazienki – zobacz wady i korzyści!


ZSU-23-4 – Wikipedia, wolna encyklopedia\nZSU-23-4 „Szyłka” – poczwórnie sprzężone samobieżne działo przeciwlotnicze, opracowane w latach 1957–1961 w Związku Radzieckim przez biuro projektowe Astrowa. Skrót ZSU pochodzi od rosyjskiej nazwy Zienitnaja samochodnaja ustanowka (ros. Зенитная самоходная установка – przeciwlotnicze działo samobieżne), a Szyłka to nazwa rosyjskiej rzeki, lewego dopływu Amuru. Dalsza część oznaczenia zestawu to kaliber działek – 23 mm – i ich liczba – 4. W kodzie NATO system ten otrzymał oznaczenie Awl (ang. szydło) prawdopodobnie z powodu pomyłki lub skojarzenia z rosyjskim słowem szyło oznaczającym właśnie to narzędzie.\nEksponat muzeum Jad la-Szirjon\nTyp pojazdu samobieżne działo przeciwlotnicze\nEgzemplarze około 6500 szt.\nSilnik silnik wysokoprężny, 4-suwowy W-6R i turbina gazowa DG4M-1 do napędu prądnic zasilających urządzenia pokładowe\no mocy 280 KM\nPancerz spawany z płyt walcowanych\nDługość 6,30 m\nSzerokość 2,90 m\nPrześwit 0,35 m\nMasa bojowa: 14 ton\nMoc jedn. 20 KM/t\nNacisk jedn. 0,52 kg/cm²\nPrędkość 44 km/h\n25 km/h w czasie strzelania\nZasięg 450 km\nBrody (głęb.) bez przygotowania: 100 cm\nRowy (szer.) 2,80 m\nŚciany (wys.) 1,10 m\nKąt podjazdu 30\n4 sprzężone, automatyczne armaty przeciwlotnicze AZP-23 kal. 23 mm\n3 Wersje zestawu ZSU-23-4\n4 Polska modyfikacja – ZSU-23-4MP Biała\n6.1 Byli użytkownicy\n7 W muzeach\nW latach 50. używane przez Armię Radziecką przeciwlotnicze działo samobieżne ZSU-57-2 nie odpowiadało już wymaganiom stawianym przed tego typu sprzętem. Wyposażone wyłącznie w celownik optyczny, który ograniczał zdolność prowadzenia celnego ognia tylko do warunków dobrej widoczności i charakteryzujące się niską prędkością naprowadzania armat, nie stanowiły skutecznej broni przeciwko poruszającym się z dużą szybkością celom. Ponadto, pojazd nie posiadał stabilizacji uzbrojenia, przez co skuteczność ognia w ruchu była niewielka, a odkryty przedział bojowy uniemożliwiał działanie w terenie skażonym bronią ABC.\nPod koniec lat 50. w biurze konstrukcyjnym Astrowa rozpoczęto intensywne prace nad skonstruowaniem nowego typu działa, którego podwozie pochodziło z transportera gąsienicowego GM-575, który z kolei został zbudowany na podstawie czołgu pływającego PT-76, a armaty AZP-23 z holowanego dwulufowego zestawu artyleryjskiego ZU-23-2. Nowy zestaw przeciwlotniczy posiadał również radar z paraboliczną anteną do śledzenia celów. Naprowadzanie, obliczenie parametrów lotu i strzelanie odbywało się w pełni automatycznie. Proces odnalezienia celu, określenia jego położenia i prędkości, odbywał się przy pomocy pokładowej stacji radiolokacyjnej typu 1RL33 (RPK-2 Toboł) działającej w mikrofalowym paśmie Ku o zakresie od 14,6 do 15,6 GHz. Stacja radiolokacyjna była zdolna wykryć cel z odległości 20 km i śledzić go na dystansie do 6 km.\nNaprowadzanie na cel odbywało się na podstawie przelicznika 1A7 zbudowanego głównie w oparciu o urządzenia elektromechaniczne zasilane prądem zmiennym (elektrycznego, na selsynach i silnikach stałoprądowych, bardzo powolnego i wrażliwego), za pomocą systemów elektrohydraulicznych, a na wypadek awarii także ręcznie. Chłodzone cieczą o wymuszonym obiegu lufy armat były przeładowywane energią gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór w lufie i ryglowane zamkiem klinowym, poprzez jego ruch pionowy. Zasilanie odbywało się z taśm nabojowych o rozdzielnych ogniwach. Zasobniki zawierały po 550 pocisków dla armat górnych i 450 dla dolnych. Ciekawostką było zasilanie w energię elektryczną (±57 V), w warunkach bojowych zapewniane przez generator oparty na turbinie. Ze względu na gorące gazy spalinowe nie wolno stać do kilkunastu metrów za tyłem pojazdu podczas zasilania przez wspomnianą turbinę.\nOstrzał samolotów mógł być prowadzony z miejsca lub podczas jazdy z prędkością do 25 km/h, krótkimi seriami po 3 do 10 strzałów z każdej lufy. Do celów poruszających się z dużą szybkością, strzelano dłuższymi seriami po 50 strzałów z jednej lufy. Szyłki działały zazwyczaj parami, posuwając się w odległości około 200 metrów od siebie i 400 metrów od osłanianego zgrupowania lub obiektu wojskowego. Chociaż pojazd zbudowano na udanym podwoziu czołgu pływającego PT-76, to Szyłka nie miała zdolności pływania i potrafiła jedynie pokonywać brody o głębokości do 1 metra.\n23 mm do armat p-lot. ZU-23-2 i ZSU-23-4\nCzterolufowy zestaw armat automatycznych Afanasjewa-Jakuszewa kalibru 23 mm\nDługość luf: 2010 mm (87,3 kalibrów)\nPrędkość początkowa pocisku: 970 m/s\nMasa pocisku: 178 g\nSzybkostrzelność – ze wszystkich luf[a]:\nteoretyczna: 2000 strzałów na minutę\npraktyczna: 400 strzałów na minutę\nSkuteczny zasięg: 2,0–2,5 km\nSkuteczna wysokość ostrzału: 1,5–2,0 km\nWersje zestawu ZSU-23-4Edytuj\nZSU-23-4 – pierwsza podstawowa wersja zestawu\nZSU-23-4M – zmodernizowana w 1977 roku Szyłka, wyposażona w nową stację radiolokacyjną, systemem obliczania parametrów lotu celu i osłoną armat.\nZSU-23-4M4 – zmodernizowana wersja przeznaczona dla armii Ukrainy.\nZSU-23-4M5 – zmodernizowana wersja przeznaczona dla armii Białorusi.\nPozostałe modyfikacje polegały głównie na dodaniu wyrzutni pocisków rakietowych oraz wymiany systemów elektronicznych.\nPolska modyfikacja – ZSU-23-4MP BiałaEdytuj\nOsobny artykuł: ZSU-23-4MP Biała.\nOpracowana w 2000 roku przez Zakłady Mechaniczne „Tarnów” S.A. (obecnie Bumar Żołnierz S.A.) w Tarnowie polegająca na:\nzastosowaniu pasywnego cyfrowego, optoelektronicznego systemu kierowania ogniem z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy,\nwyposażeniu zestawu w pociski rakietowe GROM, o dwukrotnie większym zasięgu niż działka,\numożliwieniu wykorzystania najnowszych rodzajów podkalibrowej amunicji artyleryjskiej, która pozwala zwiększyć zasięg zwalczania celów powietrznych i naziemnych,\nwyeliminowanie radaru i reflektorów podczerwieni służących dowódcy i kierowcy do obserwacji nocnej, co istotnie ograniczyło emisje radiowe i termiczne przyczyniając się do utrudnienia wykrywalności zestawu,\nzastosowaniu urządzeń pasywnej obserwacji w podczerwieni do śledzenia celów w każdych warunkach pogodowych i na większe odległości\nzmniejszeniu składu załogi z 4 do 3 osób,\npoprawieniu własności trakcyjnych i zwiększenie zasięgu działania Szyłki.\nIracka Szyłka zniszczona w czasie Pustynnej Burzy w 1991\nDziała ZSU-23-4 weszły do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1964, a później także na wyposażenie innych armii Układu Warszawskiego w tym ludowego Wojska Polskiego, oraz państw arabskich.\nPierwsze użycie bojowe Szyłek miało miejsce (prawdopodobnie) podczas wojny sześciodniowej w 1967 i wojny na wyczerpanie lat 1967–70. Najbardziej spektakularne ich wykorzystanie miało miejsce podczas wojny Jom Kipur w 1973, kiedy to egipskie i syryjskie zestawy zestrzeliły 30 izraelskich samolotów, dowodząc swej skuteczności. Później używano Szyłek jeszcze wielokrotnie, głównie w konfliktach bliskowschodnich, ale także w Pakistanie. ZSU-23-4 były także intensywnie wykorzystywane podczas wojny wietnamskiej. Podczas wojny domowej w Angoli lat 1974–1991 znajdowały się na uzbrojeniu wspieranego przez Kubę MPLA. Dysponowała nimi Libia podczas krótkiego konfliktu z Egiptem w czerwcu 1977. Używała ich Somalia w czasie wojny w Ogadenie w latach 1977–1978. Szyłek użyli radzieccy komandosi GRU podczas szturmu pałacu i obalenia legalnego prezydenta Hafizullaha Amina w Kabulu w 1979 (operacja „Sztorm-333”) jako wsparcie atakujących. Podczas radzieckiej interwencji w Afganistanie używano zestawów Szyłka do zwalczania afgańskich pojazdów opancerzonych BMP-1 i BRDM-2. Dysponowała nimi armia syryjska w Libanie podczas wojny 1982 roku. Były wykorzystywane przez Irak podczas wojny z Iranem (1980-1988) i w operacji Pustynna Burza w 1991 oraz II wojny w zatoce w 2003. Z sukcesem wykorzystywali je Ormianie przeciwko azerskiemu lotnictwu podczas konfliktu o Górski Karabach (1991–1994) i bojownicy czeczeńscy w czasie I wojny czeczeńskiej (zestrzelili w lutym 1995 rosyjski Su-25). Używały jej zarówno Rosja jak i Czeczenia w czasie II wojny czeczeńskiej w latach 1999–2003. W 2008 roku były wykorzystywane w konflikcie zbrojnym między siłami wojskowymi Gruzji a wojskami separatystycznej Osetii Południowej. W 2011 w trakcie wojny domowej w Libii oraz aktualnie w Syrii przez wojska rządowe prezydenta Baszszara al-Asada a zbrojną opozycją - specjalnie w walkach miejskich.\nAfganistan: 20 dostarczonych z ZSRR.\nAlgieria: 210 sztuk (stan na 1995 rok). Nawiązując do innych źródeł, 310 sztuk zostało dostarczonych z ZSRR.\nAngola: Około 20 dostarczonych z ZSRR.\nEgipt: 350 w 1995. 330 dostarczonych z ZSRR, Podpisano także nową umowę z Rosją.\nEkwador: 34 dostarczonych z Nikaragui w 1997 roku.\nGwinea Bissau: 16 dostarczonych w ZSRR.\nIndie: 100 dostarczonych z ZSRR.\nIran: Około 100\nIrak: Około 200\nISIS: Zdobyło niewiele egzemplarzy z armii syryjskiej.\nIzrael: 60. Zdobyte z Arabskich armii podczas Arabsko-Izraelskiego konfliktu.\nJordania: 16 w 1995 (dostarczonych z ZSRR). 45 w 2008\nLaos: około 10\nKamerun: 200 zamówionych w Rosji 128 dostarczonych, Ale w 2011 roku nowa umowa została zaakceptowana przez Rosję na 300-350 egzemplarzy.\nKorea Północna: >100 dostarczonych z ZSRR.\nKuba: 36 w 1995 (dostarczonych z Rosji).\nPolska: 44 z 87. 150 dostarczonych. Większość z nich zostanie zmodernizowana do standardu ZSU-23-4MP Biała.\nRosja: ~133 w czynnej służbie w 2011.\nSyria: 400 dostarczonych z ZSRR.\nWęgry: 22 1970-1990. 14 dostarczonych z ZSRR.\nWielka Brytania: 2 egzemplarze służą do szkolenia.\nNRD: 131 dostarczonych z ZSRR.\nNiemcy: Wycofane z eksploatacji.\nNikaragua: Sprzedane do Ekwadoru.\nSomalia: 4, Wszystkie zniszczone w wojnie w Ogadenie\nZSRR: Przekazano państwom członkowskim.\nStany Zjednoczone: Stany Zjednoczone obsługiwały kilka ZSU-23-4 w celach testowych. Większość z nich znajduje się w Camp Pendleton.\nMuzeum Wojska Polskiego w Warszawie – Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej\nMuzeum Broni i Militariów - Witoszów\nMuzeum Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie\n↑ Możliwe jest także strzelanie tylko trzema, dwiema, albo nawet jedną lufą, kosztem proporcjonalnego zmniejszenia szybkostrzelności.\n↑ a b Ciepliński Andrzej, Woźniak Ryszard: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). s. 251.Sprawdź autora:1.\n↑ Urządzenia liczące zestawu artyleryjskiego\n↑ Infowsparcie płk mgr inż. Zbigniew Przęzak [dostęp 14.09.2013]\n↑ a b c d e f g h i j k l m 5. ЗЕНИТНЫЕ САМОХОДНЫЕ УСТАНОВКИ (ЗСУ) - Военный паритет, www.militaryparitet.com [dostęp 2017-05-22] .\n↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y ZSU-23-4, Jane’s Information Group, 30 października 2008 [dostęp 2008-11-08] .\n↑ a b c d e f The World Defence Almanac 1995-1996. Military Technology. 1996\n↑ International Institute for Strategic Studies. The Military Balance 2012. London: Routledge, 2012, p. 90.\n↑ Mandrake, Esoteric Armour [dostęp 2014-11-11] .\n↑ a b ZSU Shilka self-propelled ADGM\n↑ 26 października 2012 – „Szyłka” – „Zenitnaja samochodnaja ustanowka” w muzeum http://www.muzeum-broni.pl/\n↑ Muzeum Obrony Przeciwlotniczej im. płk. Stanisława Paszkiewicza w Koszalinie, opl.muzeumsp.pl [dostęp 2019-12-10] .\nAndrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 251. ISBN 83-86028-01-7.\nOstatnio edytowano 6 lis 2020 o 18:35\nTę stronę ostatnio edytowano 6 lis 2020, 18:35.


Kościół święty w Polsce odprawia w tej godzinie Apel Jasnogórski. Przychodzimy do Ciebie, Pani nasza i Królowo, my - Twoi niewolnicy i pomocnicy. Stajemy wraz z Ojcem świętym, który zawierzył się Tobie całkowicie. Stajemy na progu kaplicy Jasnogórskiej i pragniemy przedłożyć Ci, Królowo Pokoju, nasze gorące prośby.\nTwój Syn najlepsza Matko, spotkał się kiedyś z dziwną pokusą chleba. Nieprzyjazny duch wyczuł Jego potrzebę: Jezus był głodny po czterdziestodniowym poście. Podsunął Mu więc pragnienie: Powiedz, aby te kamienie stały się chlebem (Mt 4,3). Pan Jezus odpowiedział: Nie będziesz kusił. Panował nad głodem, nad potrzebą chleba. A jednak, Matko Twój Syn włożył w usta całej rodziny ludzkiej prośbę o chleb - Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj (Mt 6,11). My wiemy, Matko, że ogromne rzesze ludzi w tylu narodach łakną chleba. Ty, która przygotowałaś pokarm dla swojego Syna, na pewno cieszyłaś się, gdy spożywał chleb. Na pewno pamiętałaś, że karmiąc Go, przygotowujesz Pokarm dla ludzi, Pokarm Eucharystyczny. Twój Syn naśladował Ciebie, bo gdy widział głodne rzesze, nakazał uczniom swoim: Wy im dajcie jeść (Mt 14,16). I rozmnażał chleby. Co więc odsunął jako pokusę chleba, uwydatnił jako potrzebę chleba.\nZważ, Matko, ile dzieci pójdzie dzisiaj spać głodnych, płaczących z głodu. Może zasną ze znużenia, wyczerpane, wychudzone, wynędzniałe. A przecież Ojciec nasz niebieski wie, że tego wszystkiego pilno potrzebują małe dzieci i ludzie dojrzali. Dlatego przychodzimy do Ciebie z przedziwną prośbą: o chleb dla nich wszystkich. Kraje zamożne zamiast ludom wygłodniałym posyłać chleb, posyłają broń, amunicję, rakiety, bomby, granaty, najrozmaitsze energie niszczycielskie, które nie pożywiają, ale odbierają życie.\nKrólowo Pokoju! Sługa Twojego Syna, i sługa sług Bożych, Ojciec święty Jan Paweł II, który Tobie na Jasnej Górze oddał siebie i cały Kościół Chrystusowy, tak gorąco wołał w dniu I stycznia rozpoczynającego się roku 1980 o pokój. A my pragnęlibyśmy, najlepsza Matko, żeby świat nie posyłał rakiet i pocisków głodnym, ale by one przez ludzki rozsądek zamieniały się w chleb. To nie jest pokusa! Takiej "pokusy" Twój Syn nie odrzuci. Przeciwnie, obudzi sumienia narodów dostatnich, zasobnych, żeby przestały produkować broń.\nDzisiaj tyle narodów toczy wojnę i wysyła do siebie pociski, którymi godzi w przeciwnika z iście Kainową logiką. Matko Pokoju, która Synowi swojemu podsuwałaś pierś napełnioną mlekiem z nieba - jak mówi nam liturgia - spraw, niechaj w Twoich dłoniach te pociski które ludy zasobne wysyłają do głodnych, zamieniają się w chleb. Spraw, o Matko, ażeby te ciężkie rakiety, które ustawia świat, przemieniały się w pokarm dla ginących z głodu. Takie rakiety ustawiane wszędzie kierowane są już dziś do przyszłych wrogów na terenach nadmorskich i górskich. Europa, która nadal jest najważniejszą producentką broni, przygotowuje pociski i rakiety, gromadząc je wzdłuż Morza Śródziemnego. A niedaleko stamtąd tyle dzieci umiera z głodu!\nNajlepsza Matko! Spraw, niech rakiety staną się bochnami chleba! Niech granaty i ciężkie szrapnele, przygotowywane przeciwko biednym ludziom, stają się pokarmem. Niech kule, którymi nabija się szybkostrzelne karabiny maszynowe, będą raczej słodyczą i karmelkiem dla dzieci wynędzniałych z braku cukru. Niech olbrzymie lotniskowce, które niosą setki samolotów bombowych, będą młynami, gdzie przygotowuje się ziarno na chleb dla głodnych. Niech narody zrozumieją swoją powinność: ułam chleba głodnemu, nakarm pragnącego. Niech przestaną się częstować śmiercionośnymi pociskami, niech raczej zajmą się łamaniem chleba, jak uczył Twój Syn w wieczerniku, w Emaus i nad Jeziorem Genezaret, gdzie tak hojnie obdarzył zmęczonych i spragnionych posiłkiem. Jakaż to wielka radość pożywić głodnego człowieka, o którym Ojciec nasz niebieski wie, że tego posiłku pilno potrzebuje.\nMoże nasze wołania w tej kaplicy, najlepsza Matko, są utopijne, ale dla Ciebie to nie jest utopia. Ty przecież jesteś Matką, a Matce Bóg dał piersi, które ona stale nosi ze sobą, aby pozostawały zawsze symbolem pożywienia, bo liturgia nazywa je ubera, czyli pełne. Zawsze jest jeszcze nadzieja na to, że one mogą pożywić, nakarmić. Niechby, Matko, cały ten wielki świat poczuł się macierzyński, powołany do obowiązku karmienia, żywienia. Niechby ucichły płacze głodnych i kwilenia wynędzniałych dzieci; niechby bolesny obraz wychudłych ciał dziecięcych zniknął już z tej ziemi. Przecież niejednym kosztownym lotniskowcem można by przez rok wykarmić liczebny naród, gdyby przywiózł zboże, gdyby ludzie nie zamieniali pieniędzy na ciężkie miliardowe składy, które nieraz idą na dno. Widział świat niedawno na olbrzymich polach zawalonych tankami, jak miliardowe sumy idą na marne, a ludzie umierają z głodu.\nNiech się wzruszy Twoje macierzyńskie serce, Królowo Pokoju, i wyprosi światu innego ducha - ducha Słowa Przedwiecznego, ewangelicznej miłości, ducha pokoju, sprawiedliwości, przyjaźni Bożej, ducha żywicielstwa, karmienia, dzielenia się chlebem...\nPrzecież Kościół ciągle nas obdziela Ciałem Eucharystycznym, wziętym z Ciebie - Corpus natum de Maria Virgine. Matko, karmienie Eucharystyczne i karmienie przy stole tak blisko łączą się z Twoim posłannictwem, dla którego i Ciebie nazwano Matką.\nOto masz przed sobą naszą wielką prośbę, tak trudną do wypowiedzenia, bo niekiedy trzeba żywej wiary, aby nie zwątpić, że świat może się odmienić. Ale my wierzymy, Matko, że przez Twoją przyczynę śmiercionośny świat może stać się światem żywicielskim.\nSkładając tę prośbę w Twoje dłonie na zakończenie dnia, my - hojnie pożywieni przez Twojego i naszego Ojca niebieskiego, prosimy, ażeby więcej już nie umierały dzieci z głodu; aby już nie płakały matki bezsilne, że nie mają co dać dzieciom na pożywienie; aby nie było łez wyciskanych przez niedostatek i głód. O to Cię prosimy i to w imię Twojego Syna, który wzruszył się na widok głodnych rzesz i powiedział do uczniów: Wy im dajcie jeść.\nDaj nam Matko, tak żywą wiarę, abyśmy mogli uwierzyć, że rodzinę ludzką da się nakarmić chlebem. Oczywiście, nie nakarmi się jej bombami i pociskami. Niechaj wszyscy uwierzą, że ludziom bardziej potrzeba chleba naszego powszedniego aniżeli amunicji. Składamy wraz z Ojcem świętym na progu Twojego sanktuarium jasnogórskiego tę prośbę: chleba naszego powszedniego wyproś wszystkim ludziom.


60 Lat Jakie Ciśnienie - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » 60 lat jakie ciśnienie\nArtykuły na temat: 60 lat jakie ciśnienie\n...postępującej liberalizacji w sferze obyczajów i łatwej dostępności pornografii, która jest na wyciągnięcie ręki - poprzez internet i smartfony. W efekcie już w wieku 12-15 lat u wielu osób dochodzi do(...) najczęściej dochodzi do niej w wieku 16-18 lat, zazwyczaj we własnym domu lub też w domu partnera. Nierzadko jednak dzieje się to w plenerze, np. w samochodzie, namiocie lub jakimś innym ustronnym...\n...czynnikach ryzyka - wykryciu polipów lub raka jelita grubego przed 60 rokiem życia w bliskiej rodzinie, badanie należy powtórzyć co 5 lat. Prawidłowy wynik: Brak polipów i zmian nowotworowych. Dzień(...)Oto lista badań profilaktycznych, które warto wykonywać po 50. roku życia. Pomiar ciśnienie tętniczego Bezbolesne badanie, które wykonywane raz do roku pozwoli wykryć zmiany miażdżycowe...\n...przygaszone światło w łazience lub latarka. Ostatnia kropla zawsze w spodnie Stare przysłowie mówi: "Choćbyś trzepał dwa tygodnie, zawsze kropla spadnie w spodnie". Co racja, to racja. Dlatego zamiast(...). Bolące jądra Gdy na randce z dziewczyną zajdziecie dość daleko, ale nie na tyle, żebyś ejakulował, zazwyczaj kończy się to trudnym do zniesienia bólem jader. Jest on skutkiem ich przekrwienia. Dlatego...\nNie kazdy przeglada strone www.focus.pl, wiec teraz bedzie mial okazje przeczytac jeden z umieszczonych tam artykulow: "Jak dożyć stu lat w naprawdę...\ncewka moczowa a nadżerka\nciekawe strony zrób to sam


Właściciele firm często poszukują programu komputerowego, który rozwiąże ich z monotonnej i pochłaniającej godzina pracy przy zachowaniu dokumentacji księgowej i rozliczeniach z urzędem skarbowy. Systemy księgowe spełniają wszystkie potrzeby bardzo bogatych odbiorców, łączy je jednak uniwersalność i prostota obsługi. Co znacznie ważne, są one dobrane do właściwych przepisów i podatne na tyle, aby odpowiadały wymaganiom jak najprawdziwszego grona użytkowników. Oferta skierowana jest również do firm prowadzących całą księgowość, kiedy również firm płacących się w organizacji księgi zysków i rozchodów czy na zasadzie podatku zryczałtowanego.\nEnova jest układem niezwykle poręcznym w obsłudze, o nowym interfejsie zapewniającym najlepszą ergonomię i wygodę pracy. Dzięki intuicyjnemu kreatorowi systemu początek książki z planem nie sprawi kłopotów nawet mniej wprawnym użytkownikom.\nTen zamiar w porównaniu z własnymi daje wiele większą elastyczność. Oprócz pełnej funkcjonalności podstawowego systemu pozwala m.in. tworzyć swoje raporty i wydruki, na własny sposób opisywać zdarzenia gospodarcze, wykonywać analizy zapisów według różnorodnych związek z wykorzystaniem tzw. pól własnych, czy te rozliczać rozrachunki w stawkach lub ewidencjonować je według innych typów. Możliwa istnieje jeszcze realizacja indywidualnych rozwiązań.\nPodstawowe możliwości programu księgowego: prowadzenie KPiR lub ewidencji podatku zryczałtowanego; rejestrowanie i rozliczanie ewidencji VAT: zakupów, sprzedaży, rozliczenia metodą kasową, korekty VAT płatności, jakie nie były zatopione w tytule; ewidencja środków trwałych, a też wartości duchowych i prawnych; standardowa obsługa wynagrodzeń; obsługa operacji kasowych gotówkowych i bezgotówkowych, raporty kasowe; wystawianie deklaracji ZUS i możliwość eksportu do Płatnika.


Sklep Dragon Ball - Dystrykt Zero - Zabawki, gry i hobby - Makowe-pola.pl\n» Sklep Dragon Ball - Dystrykt Zero\nJesteśmy sklepem, w którym każdy fan seriali oraz filmów znajdzie coś dla siebie. Harry Potter, Marvel, DC Comics, Star Wars, Disney czy inne najpopularniejsze serie, jak Doctor Who oraz Dragon Ball - w naszej ofercie znajdziesz je wszystkie! Oferujemy zarówno figurki kolekcjonerskie i Funko POP!, jak i odzież oraz gadżety do biura i do domu. W sklepie znajdziesz kubki, wycieraczki, miski, zestawy, skarbonki, pościele i poduszki oraz lampki. Oferta skierowana jest do Geeków w każdym wieku.\nPo więcej informacji: https://www.dystryktzero.pl/dragonball/\nZabawki, gry i hobby Kościuszki 58, Luboń, Polska (wielkopolskie) 13/10/2020 Proszę o kontakt\nW sklepie Zosiu udostępniamy kreatywne, wysokiej jakości zabawki dla maluszków do ok. 6 lat. Wśród nich są klocki, figurki, pluszowe misie, lalki, ale też innowacyjne pojazdy dla lubiących ruch maluchów. szeroki asortyment sklepu zawiera także: artyk...\n10 Zł Krzysztof Klenczon Moneta Kolekcjonerska - Świat Monet\nZabawki, gry i hobby Karola Miarki 12, Mikołów, Polska (śląskie) 07/10/2020 Proszę o kontakt\nSklep numizmatyczny Świat Monet to miejsce dla każdego pasjonata numizmatyki. W bogatej ofercie firmy znajdziesz nie tylko monety srebrne, złote lub kolekcjonerskie i banknoty. Zakupisz tutaj także: przydatne akcesoria, takie jak na przykład albumy, ...\nZabawki, gry i hobby Wolica 156 Godziesze Małe (wielkopolskie) 04/08/2020 Proszę o kontakt\nSzukasz pomysłu na oryginalny prezent? Sprawdź propozycje sklepu online JaGadżet! Przygotowaliśmy bogatą ofertę produktów, które mogą stać się doskonałym upominkiem na wiele okazji dla kobiet, mężczyzn i dzieci. W naszym sklepie znajdziesz przydatne ...


Dlaczego kupowanie kawy i herbaty w sklepie internetowym herbata czarna liściasta krainaherbaty.pl/herbata-czarna/ Kraina Herbaty okaże się korzystne?\nHerbaciarze lubują się w licznych gatunkach - zaczynając od najpopularniejszych, czarnych herbat, poprzez zielone oraz czerwone, aż do najdelikatniejsze białe oraz jeszcze niepopularne żółte. Aktualnie mamy duży wybór na rynku więc każdy właściciel kafejek może udostępnić herbaciarzom maksymalną przyjemność z picia naparu. Dlatego też zaopatrz się w takim sklepie z herbatami i kawami, który będzie posiadał wszystkie rzeczy Ci potrzebne.\nCo musi być w wyborze sklepu idealnego? Wszystko to, co zostało na wstępie powiedziane. Na przykład zaparzacze i upominkowe komplety, które można będzie nabyć dla swojej rodziny. Jesteś pewien, iż bierzesz wyłącznie to, co najwyższej jakości i w rozsądnej cenie, podczas zaopatrzenia tam jak KrainaHerbaty.\nNajbardziej znana herbata to wciąż konwencjonalna, czarna herbata. Następnym zauważalnym i entuzjastycznie kupowanym rodzajem może być zielona herbata. Coraz częściej w sklepach z herbatą mamy możliwość spotkać gatunek herbaty, który wciąż dopiero co nie był w takim stopniu powszechny. Mowa tu o żółtej herbacie - wiemy z historii, że pijał ją jedynie dwór cesarski w Chinach i była niedostępna ona dla pospólstwa. Szczególnym elementem propozycji będą różnorodne mieszanki smaków - dzięki owocom mają ożywczy i odrobinę słodki smak, dzięki czemu herbata staje się unikatowa.\nNapój taki jak kawa nie może być kupowany na pierwszej lepszej stronie. Najlepiej będzie poszukać idealnie zaopatrzonego sklepu internetowego, w którym da się znaleźć sporą propozycję, ponieważ jest sporo rodzajów. Przecież kawy nie przygotowujemy tylko i wyłącznie dla rozbudzenia, ale także i dla samego jej smaku.\nRzecz jasna preferencje dotyczące gatunku uzależnione bywają od personalnych upodobań co do smaku. Najpopularniejsza jest zdecydowanie Arabika głównie dzięki swojemu subtelnemu smakowi, który został doceniony przez kawoszy na całym świecie. Przez wzgląd na to Arabiki jest w największych nakładach w większości sklepów, ponieważ większość kawiarni bazuje na tym typie ziaren. Jest jeszcze Robusta, która ma mocniejszy smak i posiada pobudzające działanie. Ze względu na to mieszanki tych dwóch kaw są warte zakupu, dlatego że fuzja łagodnych nut Arabiki oraz intensywniejszej Robusty to jedna z najchętniej kupowanych mieszanek.


O co chodzi w recenzjach Xiaomi 5 Plus ? - Rozrywka - Telefony - Dojrzewamy.pl - portal młodych kobiet\n( Np Na YT ) Jeden Gościu Pokazuje , I Robi Dobre Zdjęcia , Drugi Gościu Mówi , że źle robi , i trzeci jeszcze co innego . Czy wiecie co i jak ? Może posiadasz ten model i powiesz czy jest w miarę ok .\nPoprzednie pytanie: Xiaomi 5 Plus . Witam , mam kilka pytań , co do...\nNastępne pytanie: Czy na Aliexpress są ( np ) telefony nowe , ale...\nW każdej recenzji ludzie mówią co innego z prostej przyczyny: Bo mogą mówić co chcą. Jeśli chodzi o Xiaomi to ja mam Xiaomi Mi6 i robi bardzo fajne zdjęcia w dzień i trochę gorsze w nocy ale mi to nie przeszkadza. W Mi5 plus pewnie jest podobnie. Wszystko jeszcze zależy czego oczekujesz od telefonu. Ja uważam, że komórka jest od dzwonienia a nie od robienia zdjęć. Jak będę chciał zrobić porządne zdjęcie to mam od tego lustrzankę. Aparat w komórce jest idealny do zrobienia fotek na szybko jak nie mam innego aparatu pod ręką.\nDokładnie. Smartfon jest od dzwonienia, smsowania i ew. przeglądania internetu No i ma nie być za drogi bo przewaznie po dwóch latach jest do skasowania - koszty naprawy czy wymiany baterii przekrocza jego wartość. A że przy okazji robi zdjęcia to taki dodatkowy bonus.\nJak chcesz gwoździa wbić to oczywiście, można kamieniem, ale lepiej będzie użyć do tego młotka.