Game changer. Za kulisami polityki PDF Ebook Mobi Epub | PDF-X.PL\nGame changer. Za kulisami polityki info\nCo decyduje, że polska polityka tak wygląda. Nie powinno się ujawniać, jak robi się kiełbasę i politykę – miał powiedzieć niegdyś kanclerz Niemiec Otto von Bismarck. "Game changer. Za kulisami polityki" to spojrzenie na to, co jest zwykle ukryte. Do wnętrza politycznej maszynki do mięsa. Politycy i stratedzy, spin lekarze i marketingowcy, eksperci od mediów i danych ujawniają własne tajemnice a także opisują to, co działo się z dala od kamer w ważnych momentach krajowej polityki ostatnich 30 lat. Od historii o „dziadku z Wehrmachtu” przez wszystkie ważne chwile i debaty, spektakularne konwencje i kampanie, które zdecydowały o tym, że polska polityka wygląda tak jak teraz. Przedstawiają najistotniejsze trendy i zmiany, które kształtują obecny świat. Bez tego całego podsumowania ciężko również odpowiedzieć na najbardziej dzisiaj palące pytanie: Kto wygra następne wybory?\nTytuł Game changer. Za kulisami polityki\nZobacz podgląd Game changer. Za kulisami polityki pdf poniżej lub w przypadku gdy jesteś jej autorem, wgraj własną skróconą wersję książki w celach promocyjnych, aby zachęcić do zakupu online w sklepie empik.com. Game changer. Za kulisami polityki Ebook podgląd online w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki nie posiadają jeszcze opcji podglądu, a inne są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jakiejkolwiek treści jest zakazane, więc w takich wypadkach zamiast przeczytania wstępu możesz jedynie zobaczyć opis książki, szczegóły, sprawdzić zdjęcie okładki oraz recenzje.\nGame changer. Za kulisami polityki PDF Ebook podgląd:\nJak bonie dydy Ebook\nElen z krainy fiordów. Tom 16. W sieci kłamstwa Ebook\nPolski cmentarz w Jafie. Z dziejów Polonii w Izraelu Ebook\nPrawnoustrojowe atrybuty aktów normatywnych prezydenta amerykańskiego Ebook\nOblicza artystów. W kręgu narracji Eberharda Hilschera Ebook\nRosja w dialogu kultur. Tom 2 Ebook\nElen z krainy fiordów. Tom 19. Cud życia Ebook\nBogactwa ze wspomnień skarbca Ebook\nMedia i religia. Nowy kontekst komunikacji Ebook\nGame changer. Za kulisami polityki pdf pobierz\nGame changer. Za kulisami polityki doc\nGame changer. Za kulisami polityki ebook za darmo\nGame changer. Za kulisami polityki pdf ebook do pobrania\nGame changer. Za kulisami polityki mobi\nGame changer. Za kulisami polityki epub


Demokracja - system szatana. - www.zbawieniecom.fora.pl\nDemokracja - system szatana.\nWysłany: Sob 1:12, 29 Cze 2013 Temat postu: Demokracja - system szatana.\nRozpocznę kolejny (być może dla niektórych osób - kontrowersyjny) wątek.\nDotyczyć on będzie demokracji.\nŚwiat od wielu już lat wręcz czci ten system polityczny.\nW moich oczach (od dawna już) jest on zły.\nDemokracja jest systemem szatana - hordy ciemności (tak określam siły upadłych aniołów).\nJest ona systemem, w którym 2 idiotów przegłosowuje 1 mądrego człowieka.\nDemokracja jest WPAJANA od dziecka każdemu jako jedyny słuszny i najlepszy system polityczny, dosłowne dobrodziejstwo ludzkości.\nJest to wielkie kłamstwo. Jedno z największych w tej chwili, gdyż naprawdę wielu ludzi w to wierzy.\nJest to kłamstwo tego samego kalibru co teoria ewolucji.\nKłamstwa tego kalibru muszą mieć ogromne znaczenie dla sił szatańskich.\nSystem ten jest potrzebny nefilimom w zarządzaniu światem i spełnia szereg zadań, z których wymienię tylko część:\nWprowadza fałszywe poczucie sprawiedliwości w społeczeństwie poprzez zrównanie wszystkich ludzi ze sobą (czyli Nefilimów z ludźmi - z ludem Bożym). Ludzie NIE SĄ równi. Choćby dlatego, że część ludzi to potomkowie Nefilimów.\nStanowi przykrywkę do prowadzenia niecnych działań w "imię demokracji" jak to czynią USA od lat.\nDzięki fałszywemu poczuciu wolności, wolnego wyboru - horda zniewala świat hodując dosłownie ludzi w zakresie pola wyznaczanego przez "niewidzialnego pastucha".\nUMOŻLIWIA dowolne wprowadzanie w życie ustaw (które ja nazywam ustawkami - dosłownie i w przenośni) przy zachowaniu dużej liczby ludzi w przekonaniu wpływania na tok wydarzeń i swój los (co jest nieprawdą) i pieczętowanie tych rozporządzeń "magiczną" doktryną demokracji (bo przecież wciąż mówi się ludziom, że wszystko się odbywa demokratycznie).\nW ten sposób powstał np. cały chory euroland.\nDemokracja umożliwiła wprowadzenie całego systemu finansowego i obrotu kapitałowego. TEN z kolei (system finansów świata) zapewnia SIŁĘ ROBOCZĄ Nefilimom. Czyli chcąc nie chcąc - żyjąc w ICH systemie, jesteśmy niewolnikami zmuszeni do ciągłej, coraz cięższej pracy w zamian za środki pozwalające na przetrwanie. Na szczycie systemu finansowego i w bezpośrednim zarządzie tego systemu są jak wiemy sami "odpowiedni" ludzie, czyli słudzy sił ciemności. System jest szczelny i do władzy i zasobów finansowych na poziomie państw, nie ma, nie miał i nie będzie miał dostępu niepowołany czyli np. sługa Boga.\nNie twierdzę, że na świecie nie ma ludzi, których można określić bogatymi a którzy zarazem służą Bogu. Bogactwo powstałe w wyniku uczciwej, ciężkiej pracy nie jest niemiłe Bogu moim zdaniem. Hiob również był bardzo majętnym człowiekiem a zarazem sługą Boga, na którego sam Bóg zwórcił uwagę szatana.\nJednak SYSTEM finansowy świata dociska zarówno ludzi zarabiających w pocie czoła na swoje utrzymanie, jak i tych, którzy w wyniku zarządzania jakimś przedsięwzięciem gromadzą środków nieco więcej niż średnia.\nKomercjalizacja, ciągłe wzbudzanie pożądania dóbr materialnych w połączeniu z demokracją dosłownie TOCZĄ ten świat i tworzą LEJ którym nie płyną pieniądze (które generalnie nie mają żadnej wartości same w sobie a jedynie reprezentują w końcowym rozrachunku SIŁĘ ROBOCZĄ = czyjąś pracę) ale płyną OGROMNE ZASOBY ludzkich sił rąk i umysłów = pracy.\nDzięki temu horda (zarządzająca systemem finansów jak w grze Monopol) wysysa z nas pracę, którą może dowolnie sterować.\nMy zaś niewolniczo pracujemy w takim czy innym stopniu dla hordy, realizując jej plan naszego zniszczenia, własnymi rękami.\nDodatkowym czynnikiem całego systemu demokracji i finansów jest ciągłe utrzymywanie nas w stanie pogoni za środkami do życia czyli za pieniędzmi. Pomijam tu nawet przypadki służenia mamonie w postaci oddania się jedynie jej "robieniu" dla własnej pychy.\nNormalny człowiek w tych czasach doprawdy zmuszony jest do skupienia sił na pracy do tego stopnia, że często nie zostaje zbyt wiele czasu na inne rzeczy. Do tego podżeganie pożądliwości dóbr powoduje, że ogromne ilości ludzi dosłownie zatracają się w tej pogoni i liczy się tylko pieniądz, tzw. kariera (czyli nowe kanały przychodów) i wszystko co z tym związane.\nDemokracja nie jest naturalnym, normalnym systemem politycznym. Takim naturalnym systemem jest królestwo.\nOczywiście nie mam tu na myśli królestwa pod panowaniem króla Nefilima (jakich to królestw ziemia widziała wiele).\nWysłany: Sob 1:13, 29 Cze 2013 Temat postu:\nPrzypomnę jeszcze, że Isusa zabiła demokracja, bo ogłupiony motłoch przez faryzeuszy wybrało barabasza.\nDodałbym, że wszystkie systemy polityczne nigdy się nie sprawdziły (mam na myśli dobro obywateli), więc łatwo można porównać systemy polityczne kierowane przez szatana a te, które funkcjonowały przy błogosławieństwie samego Boga.\nWysłany: Pon 3:04, 08 Lip 2013 Temat postu:\nMożna do tego dodać kilka rzeczy.\nSystem nie powinien nazywać się - demokracja, ale bardziej prawidłowe określenie byłoby na miejscu.\nJest to najgłupszy system rządów, ponieważ większość ludzi jest niezbyt wykształcona a jedynie ludzie mądrzy stanowią margines społeczeństwa. Ten margines jest więc zawsze przegłosowany przez tych najmniej inteligentnych i mądrych.\nNa całym świecie widać wyraźnie, że pomimo masowych kłamstw polityków znaczna większość ludzi jest na tyle ogłupiona przez media, że nie tylko słuchają kłamców ale nawet na nich głosują!\nJak można słuchać notorycznego kłamcy? Przecież jego każde słowo jest kłamstwem więc zapoznawanie sie z kłamstwami jest czysta stratą czasu.\nKlasycznym przykładem tego fenomenu ludzkiej skrajnej głupoty jest ponowne wybranie na prezydenta człowieka, który nie ma ani obywatelstwa amerykańskiego, ani nie nosi zweryfikowanego nazwiska oraz miejsca urodzenia.\nNa domiar złego, nie posiada on zweryfikowanego miejsca wykształcenia.\nBarry Soetoro zwany inaczej Barrrack Hussein Obama.\nZostał demonkratycznie wybrany na prezydenta USA po raz drugi, pomimo że większość inforamcji na jego temat to kłamstwa, 99% jego obietnic pierwszej prezydentury było kłamstwami i w pierwszym przypadku okazał się najgorszym prezydentem w dziejach USA - United States of Antichrist.\nNiemnie obecnie dąży się a nawet już to jest w trakcie realizacji, że wszystkie kraje 'demonkratyczne' są w efekcie państwami socjalistycznymi, a władzę w tych państwach posiadają korporacje międzynarodowe, w których na czele pseudo władz sa premierzy. Władze oficjalne są jedynie atrapą, szyldem demonkracji, a rzeczywistymi władcami są Iluminaci, czyli właściciele owych korporacji.\nPętla socjalistyczno despotyczna zaciska się coraz bardziej i coraz szybciej.\nWysłany: Pią 19:10, 12 Lip 2013 Temat postu:\nBędąc na studiach zawsze zastanawiało mnie to dlaczego demokracja jest uważana za najlepszy system polityczny i dlaczego jest on tak chwalony. Poczytałem trochę historii i okazało się, że już za czasów Wilsona wypowiedziano wojnę monarchii. Proszę sobie zobaczyć na jakim poziomie była kultura i nauka za czasów monarchii austro-węgierskiej. Dotarłem z czasem do ciekawej książki Hansa Hermana Hoppe'a. Tam dokładnie jest wyjaśnione czym różni się demokracja i monarchia pod względem ekonomicznym. Chociaż poruszany jest jedynie aspekt ekonomiczny, nietrudno po lekturze wysnuć wnioski dotyczące innych dziedzin ludzkiego życia. Ta książka to:\n"Demokracja: Bóg, który zawiódł"\nSpore fragmenty dostępne są tutaj


Włosy muszą być długie: Seta Oil Lavenda Maska regenerująca (antyseptyczna) czyli moje nowe, mega włosowe odkrycie\nSeta Oil Lavenda Maska regenerująca (antyseptyczna) czyli moje nowe, mega włosowe odkrycie\nSeta Oil Lavenda Maska regenerująca (antyseptyczna)\nSpieszę Wam z wieścią, że odkryłam nową, wspaniałą maskę do włosów! Aktualnie jest to mój hit ostatnich czasów :) Maska regenerująca Seta Oil Lavenda to jedna z dziesięciu masek, jakie dostępne są w tej serii. Seta Oil jest profesjonalną maską fryzjerską, włoskiej produkcji. Maska znajduje się w litrowym, plastikowym słoiczku zakręcanym nakrętką. Pachnie bardzo przyjemnie lawendą i ma lekko fioletowy, jagodowo-mleczny kolor. Maska przypomina wizualnie maski Kallosa o tych kolosalnych, litrowych opakowaniach, jednak z działaniem według mnie jest tutaj znacznie lepiej (choć maski Kallosa i ja bardzo lubię).\nMaska antyseptyczna Lavenda (1000ml).Maska posiada właściwości antyseptyczne i oczyszczające . Idealna dla wszystkich rodzajów włosów, zwłaszcza dla świeżo i krótko ściętych . Włosy pozostają miękkie i z łatwością się rozczesują. Sposób użycia: Po umyciu włosów szamponem Serum Blue ( dla włosów farbowanych) , nałożyć maskę na wilgotne włosy i po chwili spłukać.\nOpis jest dosyć krótki i nie wiele z niego wynika :) Przyjrzyjmy się składowi maski :\nAqua, Cetearyl Alcohol, Cetrimonium chloride, Citric acid, Lavandula angustifolia extract, Salvia officinalis extract, Ricinus communis oil, Glycerin, Cyclopentasiloxane, Propylene glycol, Parfum, CI 42555.\nWidzimy tutaj, że jest bardzo krótki - a to wielki plus :) W masce znajdziemy sporo nawilżaczy, emolientów, jeden silikon oraz ekstrakt z lawendy oraz ekstrakt z liści szałwii lekarskiej a także olej rycynowy. Według mnie skład bardzo przyjemny - może bez jakiejś większej rewelacji odżywiającej, ale przyzwoity, by maska służyła nam w emolientowej pielęgnacji a przy okazji nie obciążała włosów.\n+ Dzięki tej masce uzyskuję idealne wygładzenie łuski włosa! Idealne ...ciężko aż mi określić jak są idealnie gładkie i śliskie, że mam ochotę je głaskać i wygładzać cały dzień :)\n+ Włosy nie są ani troszkę, nawet minimalnie spuszone! Nawet moje suche, zniszczone końce wyglądają przyzwoicie,\n+ Zabezpiecza je przed utratą wilgoci i uszkodzeniami mechanicznymi (silikon w składzie),\n+ Włosy są po niej niesamowicie sypkie i lśniące,\n+ Pełne objętości, dociążone, odżywione,\n+ Sprężyste, miłe w dotyku i mięsiste,\n+ Nie obciąża włosów, długo pozostają świeże (do 3 dni od mycia),\n+ Maska ma bardzo bezpieczny, emolientowy skład, pozbawiony zbędnej chemii,\n+ Nie uczula, nie podrażnia i nie wywołuje łupieżu,\n+ Ładnie pachnie a zapach utrzymuje się jakiś czas na włosach,\n+ Jest wydajna, tania i można ją dzięki temu wykorzystywać również do mycia włosów odżywką.\nWłosy po użyciu maski :\nZdjęcia robione są telefonem w pomieszczeniu i na dworze - więc tak już jest z moim kolorem, że różnie wychodzi na zdjęciach :) W każdym razie te z Was, które śledzą moje włosy na bieżąco, wiedzą jak potrafi je niewłaściwy produkt obciążyć, pozbawić objętości czy spuszyć! Tutaj nic takiego nie wystąpiło, a wręcz włosy wyglądają na dużo zdrowsze. Maskę nakładam na różne sposoby : na chwilę po umyciu, jak odżywkę - jeśli mam mało czasu, pod czepek na 10-20 minut jeśli czasu mam więcej. Zawsze sprawdza się idealnie.\nPodsumowując : Jestem tym produktem zachwycona! Zdecydowanie polecam każdej z Was wypróbowanie maski Seta Oil - osobiście jestem ciekawa także innych jej wariantów, np. miodowej lub z siemieniem lnianym (muszą niesamowicie dobrze nawilżać włosy). Wersja Lawendowa Seta Oil mnie urzekła dosłownie wszystkim! Nie jestem w stanie znaleźć chociaż minimalnego minusa, ta maska nie posiada ich. Wydajna, tania, o wspaniałym działaniu i wpływie na włosy. Są po niej miękkie, sprężyste i miłe w dotyku, że aż chce się ich ciągle dotykać. Spisuje się idealnie na włosach suchych i zniszczonych takich jak moje, przy czym nie obciąża ich i nie strączkuje. Włosy do trzech dni od mycia pozostają świeże, pełne objętości i gładkie, nie tracą nawilżenia i nie wysuszają się. Maska idealnie sprawdzi się latem, gdy będzie bardzo gorąco,a włosy będą próbowały puszyć się od wilgoci. Ta maska im na to nie pozwoli :) Nie ma co upatrywać w niej nie wiadomo jakich właściwości odżywiających, jest to maska o typowym zabezpieczeniu silikonowym włosów, podobna do Kallosów czy masek Kanechom. Polecam, polecam i jeszcze raz polecam! Świetny produkt!\nZnacie produkty Alan Jey? Używałyście? Zainteresowała Was maska Seta Oil?\nPs : Od jutra w Lidlu gadżety do włosów, a także maski z Biovaxu po 1,29 zł,\ninne promocje na kosmetyki i bardzo fajne ręczniki.\n(Jeśli chcecie obejrzeć całość gazetki,wystarczy kliknąć w obrazek)\nEtykiety: Alan Jey, emolientowa odżywka, Leader, maska, odżywka, Seta Oil, Seta Oil Lavenda\nAnszpi- Droga do perfekcyjnych włosów 6 lipca 2015 06:42\nInteresująca ta maska, patrząc na włosy w domu a polu to różnią się tak jak by były innej osoby :) też nieraz tak mam\nDługie Włosy 6 lipca 2015 08:18\nBlond ma to do siebie ,że w różnym świetle różnie wygląda.\nAl KhazzaR 6 lipca 2015 07:05\nBiorąc pod uwagę, że maksymalne stężenie kwasu cytrynowego w gotowym kosmetyku to 0,5% to jakoś mnie ta maska nie kusi bo nie ma w niej praktycznie nic ;) profesjonalizm fryzjerski pełną gębą.\nDługie Włosy 6 lipca 2015 08:20\nNie no, odżywczych właściwości to bym się w niej nie upatrywała zbytnio, ale jako silikonowy płaszcz zabezpieczający na włosy, produkt nałożony w ostatnim etapie pielęgnacji,sprawdza się idealnie.\nAnna Bielaszewska 6 lipca 2015 07:53\nA tam myślalam o tych maskach\nDługie Włosy 6 lipca 2015 08:22\nCiekawią mnie inne wersje, szczególnie miodowa. Duże słoiki,nawet jak się nie sprawdzą,to można zużyć je do mycia.\nIN & OUT 6 lipca 2015 09:03\njak bedzie okazja na pewno wyprobuje :)\nDługie Włosy 6 lipca 2015 09:22\nKosmetykoFanki 6 lipca 2015 09:11\nDługie Włosy 6 lipca 2015 09:23\nZnając moje włosy,to naprawdę chyba szczyt ich możliwości :)\nBlack Smokey 6 lipca 2015 09:29\nOpis i skład są bardzo zachęcające, chętnie bym przetestowała to cacko. :)\nDługie Włosy 6 lipca 2015 10:04\npuderniczkam 6 lipca 2015 09:59\nBardzo ciekawa maska, dobrze że tak super się u ciebie sprawdziła :-)\nDługie Włosy 6 lipca 2015 10:06\nRoberta Romeo 6 lipca 2015 10:43\nI love your hair's colour! Thabks for this review dear! ^-^\nPatrycja Lubas 6 lipca 2015 11:13\npiękne masz te włosy po niej! ;) szkoda, że dostępna tylko internetowo :(\nDługie Włosy 6 lipca 2015 12:07\nDziękuję ;* Ty Patrycja znasz marne możliwości moich włosów :)\nSylwia 6 lipca 2015 11:29\nnigdy nie slyszalam o tej masce, wydaje sie byc ciekawa :)\nDługie Włosy 6 lipca 2015 12:15\nKasiaS1980 6 lipca 2015 12:23\nJa właśnie bardzo lubię wspomniane przez Ciebie maski Kallos, ostatnimi czasy zwłaszcza czekoladową i bananową. A może i na tę się kiedyś skuszę.\nDługie Włosy 6 lipca 2015 13:07\nDla mnie te maski są bardzo podobne. Kallos Banana też bardzo lubię a czekoladowej jeszcze nie miałam.\nMadillene 6 lipca 2015 13:34\nDługie Włosy 6 lipca 2015 13:36\nMika M Skezjablog 6 lipca 2015 13:38\nŚwietny efekt - nie znałam tej maski.\nConnie M 6 lipca 2015 15:28\nKocham wszelkiej maści silikonowe oblepiacze, więc to chyba coś dla mnie. :) Szczególnie, że lawendowe... :)\nKinga Bylina 6 lipca 2015 16:39\nMuszę wypróbowywać :)\nŻółty Pies 6 lipca 2015 17:07\nOj, no to trzeba kupić w takim razie :D\nannzad 6 lipca 2015 17:11\nFajnie, że znalazłaś maskowego ulubieńca :)\nTijana Momcilovic 6 lipca 2015 18:03\nAn gie 6 lipca 2015 21:54\nMuszę przejrzeć ofertę Lidla :) A maska obiecująca :)\nscarlet23 7 lipca 2015 18:47\npatrze na te składy tych masek i za nic nie moge wymyslic jak by taka diy zorbic\nJustine Urodowe Popołudnie 10 lipca 2015 23:27\na to to jest ten hit! <3 Świetna, ale kurcze, czemu taka ogromna :(


Showing results for tags ' KacDoktor'. - Forum Kopalni Wiedzy\nShowing results for tags ' KacDoktor'.\nZdania na temat zaszycia alkoholowego są podzielone, nawet wśród specjalistów. Jedni uważają tą metodę za skuteczne wsparcie leczenia alkoholizmu, z kolei inni uważają ją za przeżytek. Gdzie leży prawda? Okazuje się, że zaszycie alkoholowe może rzeczywiście bardzo ułatwić uzyskanie długotrwałej abstynencji, jednak muszą być ku temu spełnione pewne warunki. Jakie? Tego dowiesz się czytając nasz artykuł, w którym omawiamy podstawowe informacje na temat zaszycia alkoholowego. Wszywka alkoholowa – metoda z wieloletnią tradycją Czy wiesz, że od odkrycia właściwości disulfiramu, czyli substancji aktywnej wszywki, mija już prawie 80 lat? Lek ten został odkryty w 1948 roku przez duńskiego lekarza Erika Jacobsena, a już kilka lat później używany był w wielu krajach Europy, jako lek wspomagający leczenia choroby alkoholowej. Popularność zaszycia alkoholowego była ogromna – w końcu metoda ta uniemożliwiała spożycie alkoholu nawet przez kolejne 10 miesięcy. Na czym dokładnie polega jej działanie? Wszywka alkoholowa to nic innego, jak jałowe tabletki zawierające disulfiram, które przeznaczone są do zaszycia pod skórą. Umieszczane są one w obrębie tkanki łącznej, gdzie powoli uwalniają lek do krwiobiegu. Sam disulfiram oddziałuje na metabolizm alkoholu, hamując go w najważniejszym etapie. Lek ten uniemożliwia rozkład aldehydu octowego przez dehydrogenazę alkoholową. Sprawia to, że spożycia nawet niewielkiej ilości alkoholu skutkuje nagłym wzrostem stężenia aldehydu octowego we krwi, co wywołuje szereg objawów związanych z lekkim zatruciem. Nieprzyjemne dolegliwości trwają nawet kilka godzin po kontakcie z alkoholem i obejmują zazwyczaj: • uderzenia gorąca i nadmierną potliwość; • zaczerwienienie twarzy; • bóle i zawroty głowy; • nudności i wymioty; • lęk i niepokój; • spadek ciśnienia tętniczego; • przyspieszenie pracy serca. Czy zaszycie alkoholowe to metoda dla każdego? Masz problemy z alkoholem i wydaje Ci się, że wszywka alkoholowa to idealne rozwiązanie? Nie tak szybko! Zaszycie alkoholowe nie jest tak cudownym lekiem na alkoholizm, jak niegdyś uważano. Metoda ta nie wpływa na przyczyny rozwoju choroby alkoholowej, a jej działanie skupia się głównie na wytworzeniu w chorym lęku przed negatywnymi skutkami sięgnięcia po kieliszek. Oznacza to, że chory, po minięciu aktywności wszywki alkoholowej, nierzadko wraca do swojego nałogu. Czy zatem zaszycie alkoholowe ma jakiś sens? Specjaliści wskazują, że metoda ta dobrze sprawdza się jako element wspierający terapię uzależnień. Wszywka alkoholowa jest pomocna szczególnie w początkowych etapach leczenia, gdy chorzy mają duży problem z utrzymaniem abstynencji. Osoby decydujące się na zaszycie alkoholowe powinny podejmować tą decyzję samodzielnie, posiadać świadomość swojej choroby, a także motywację do walki z nią. Zaszycie alkoholowe w Warszawie – postaw na profesjonalną pomoc Podejmujesz samodzielne próby walki ze swoim uzależnieniem? Nie warto, pomoc specjalistów daje Ci o wiele większą szansę na sukces. To Twoje pierwsze kroki ku trzeźwości i jest Ci wyjątkowo ciężko? Jeśli myślisz, że zaszycie alkoholowe ułatwi Twoje leczenie, możesz zgłosić się do KacDoktora. To firma z wieloletnim doświadczeniem zarówno we wszywaniu esperalu, jak i detoksie alkoholowym. Pracujący w niej lekarze i ratownicy medyczni dbają nie tylko o bezpieczeństwo pacjentów, ale także miłą i komfortową atmosferę. Jak można skorzystać z usług KacDoktora? Zaszyć się możesz w nowoczesnym gabinecie w centrum Warszawy, gdzie zajmie się Tobą doświadczony chirurg. Jeśli jednak nie masz czasu bądź siły na wizytę stacjonarną, zawsze możesz skorzystać z opcji wizyty domowej. Wystarczy, że skontaktujesz się z firmą telefonicznie lub za pośrednictwem formularza internetowego, a specjalista przyjedzie pod wskazany przez Ciebie adres na terenie Warszawy i okolicznych miejscowości. Nie musisz się przy tym martwić zaciekawionymi spojrzeniami czy złośliwymi plotkami – pracownik KacDoktora zadba o pełną dyskrecję. Nie czekaj aż nałóg zniszczy Twoje życie! Zaszycie alkoholowe pomoże Ci postawić pierwsze kroki ku trwałej trzeźwości! « powrót do artykułu\nZ pewnością niejednokrotnie słyszałeś o magicznych lekarstwach na kaca. Dedykowane suplementy diety czy napoje izotoniczne obiecują szybkie złagodzenie objawów syndromu dnia poprzedniego, jednak ich skuteczność jest mocno dyskusyjna. Istnieje jednak metoda, która potrafi wyleczyć kaca w ciągu zaledwie godziny. Choć brzmi to nieprawdopodobnie, działanie odtrucia alkoholowego potwierdzone jest wieloma badaniami i jeszcze liczniejszymi opiniami zachwyconych pacjentów. Co warto wiedzieć o tej metodzie? W poniższym artykule znajdziesz wszystkie niezbędne informacje o odtruciu alkoholowym! Czym właściwie jest odtrucie alkoholowe? Odtrucie alkoholowe, zwane również detoksem, to metoda wykorzystująca właściwości kroplówek dożylnych. Odpowiednio dobrane związki odżywcze, głównie witaminy i minerały, dostarczane są bezpośrednio do naczynia krwionośnego, dzięki czemu ich działanie jest niemal natychmiastowe. W ciągu zaledwie kilku minut składniki podawanego preparatu docierają do każdej komórki i tkanki organizmu, redukując objawy syndromu dnia poprzedniego. Skuteczność odtrucia alkoholowego wynika przede wszystkim z wieloczynnikowego działania. Warto pamiętać, że kac jest niezwykle złożonym zjawiskiem, dlatego wymaga kompleksowego postępowania. Kroplówki podawane w ramach odtrucia alkoholowego działają przede wszystkim poprzez: • przywrócenie gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu; • wyrównanie hipoglikemii; • uzupełnienie niedoborów antyoksydantów i zwalczanie stresu oksydacyjnego; • przyspieszenie regeneracji wątroby i układu nerwowego; • doraźne działanie przeciwbólowe, przeciwwymiotne czy nasenne. Dla kogo przeznaczony jest detoks alkoholowy? W społeczeństwie panuje mylne przekonanie, że odtrucie alkoholowe dedykowane jest jedynie osobom zmagającym się z uzależnieniem od alkoholu. Rzeczywiście, metoda ta może być bardzo pomocna na początku terapii uzależnienia, gdy organizm chorego wymaga detoksykacji oraz przyspieszenia regeneracji. Okazuje się jednak, że działanie odtrucia alkoholowego jest o wiele szersze, niż początkowo przypuszczano. Jest to przede wszystkim doskonała metoda na szybkie wyleczenie nieprzyjemnych dolegliwości związanych z kacem. Jesteś wykończony po wieczorze kawalerskim, a następnego dnia czeka Cię ślub? A może wracasz z weekendowego wyjazdu i nie masz siły na powrót do pracy? W takich przypadkach detoks alkoholowy jest najlepszym rozwiązaniem! Jego efekty odczuwalne są jeszcze w trakcie wykonywania wlewu, a po godzinie możliwy jest całkowity powrót do swoich codziennych aktywności. Odtrucie alkoholowe w Warszawie? KacDoktor postawi Cię na nogi już w godzinę! Chciałbyś skorzystać z odtrucia alkoholowego, jednak obawiasz się o swoje bezpieczeństwo? Klinikę oferującą tę metodę warto wybrać mądrze! W Warszawie odtrucie alkoholowe wykonasz u KacDoktora. Jest to firma specjalizująca się od wielu lat w redukowaniu szkód zdrowotnych wywołanych nadmiernym spożyciem alkoholu. Jej pracownicy to najlepsi lekarze i ratownicy medyczni, którzy posiadają wieloletnie doświadczenie w temacie suplementacji dożylnej. Profesjonalna opieka to gwarancja, że Twoje zdrowie i samopoczucie jest w dobrych rękach! KacDoktor to firma wyróżniająca się unikalnym podejściem do komfortu pacjenta. Jej pracownicy doskonale wiedzą, że kac jest szczególnym stanem, w którym wszelkie podróże są niemal niemożliwe. Właśnie dlatego z odtrucia alkoholowego możesz skorzystać także w zaciszu własnego domu. Wystarczy, że skontaktujesz się z KacDoktorem telefonicznie lub za pośrednictwem formularza internetowego, a specjalista od odtrucia przyjedzie pod wskazany przez Ciebie adres. Nie musisz też martwić się niewłaściwą porą, ponieważ usługa detoksu dostępna jest całodobowo, w każdy dzień tygodnia. Wygraj walkę z kacem już w godzinę! Skorzystaj z odtrucia alkoholowego i ciesz się dniem! « powrót do artykułu\nOdtrucie alkoholowe to metoda, która z roku na rok cieszy się coraz większą popularnością. Jej rosnąca dostępność sprawiła, że kliniki oferujące tę usługę można znaleźć niemal w każdym większym mieście. Warto wiedzieć, że odtrucie alkoholowe doskonale sprawdza się nie tylko w przypadku leczenia kaca, ale także innych dolegliwości związanych ze spożyciem alkoholu. Na czym polega ta metoda? Kiedy można po nią sięgnąć? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz w poniższym tekście! Czym właściwie jest odtrucie alkoholowe? Odtrucie alkoholowe, zwane również detoksem, to metoda minimalizowania negatywnych skutków zdrowotnych spożycia alkoholu. Używa się w niej umiejętnie dobranych kroplówek dożylnych, których działanie ma na celu: • wypłukanie resztek alkoholu i jego metabolitów z krwi; • nawodnienie organizmu; • wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej; • wyrównanie hipoglikemii; • uzupełnienia niedoboru antyoksydantów i zneutralizowania stresu oksydacyjnego; • pobudzenie naturalnych procesów regeneracyjnych; • doraźnie uśmierzenie dolegliwości bólowych. Skuteczność odtrucia alkoholowego w leczeniu kaca wynika z jego wielokierunkowego działania. Większość pacjentów, korzystających z kroplówek na kaca, zauważa znaczną poprawę samopoczucia jeszcze w trakcie trwania wlewu. Kto może skorzystać z odtrucia alkoholowego? Przyjęło się, że odtrucie alkoholowe jest metodą leczenia syndromu dnia poprzedniego. Rzeczywiście, dobrze dobrane kroplówki pomagają pozbyć się wszystkich objawów kaca już w ciągu godziny. Okazuje się jednak, że detoks ma znacznie szersze zastosowanie, niż mogłoby się wydawać. Warto skorzystać z tej metody przede wszystkim po dłuższym okresie spożywania alkoholu. Kroplówki pozwalają nie tylko przyspieszyć regenerację organizmu, ale przede wszystkim zapobiegają wystąpieniu syndromu odstawiennego, który znacznie utrudnia utrzymanie abstynencji. Specjaliści twierdzą również, że odtrucie alkoholowe może być zastosowane jako forma leczenia zatrucia alkoholowego. Detoks jest także często stosowany przez zabiegiem implantacji wszywki alkoholowej. Umożliwia on wypłukanie z organizmu resztek alkoholu i aldehydu octowego, które w połączeniu z substancją aktywną wszywki, mogłyby wywołać niepożądaną reakcję. Najlepsze odtrucie alkoholowe w Warszawie? Tylko w KacDoktorze! Zastanawiasz się nad skorzystaniem z odtrucia alkoholowego, jednak chcesz, by Twoim zdrowiem zajął się profesjonalista? Żaden problem! Wystarczy, że odwiedzisz KacDoktora! Jest to firma specjalizująca się wykonywaniem odtrucia alkoholowego w Warszawie i okolicznych miejscowościach. Dużą zaletą KacDoktora jest wyspecjalizowany personel medyczny. Ich lekarze i ratownicy medyczni posiadają wieloletnie doświadczenie w redukcji szkód zdrowotnych wywołanych przez alkohol. Warto wspomnieć, że aby skorzystać z odtrucia alkoholowego, nie musisz nawet wychodzić z domu! Wystarczy, że skontaktujesz się z firmą telefonicznie lub za pośrednictwem formularza internetowego, a specjalista od detoksu przyjedzie pod wskazany przez Ciebie adres już w 45 minut. Usługa ta dostępna jest całodobowo, w każdy dzień tygodnia, dlatego nie musisz martwić się nieodpowiednią porą. Co więcej, pracownicy KacDoktora dbają, by cała wizyta przebiegała z pełną dyskrecją. « powrót do artykułu


Patriotyzm i religia nieustannie się przenikają, zdarzenia wojenne i polityczne interpretowane są poprzez terminy religijne, a powodzenie konfederatów, choć zależy nade wszystko od przejawienia republikańskiego ducha, to jednak wpisuje się zarazem w szerszy plan Boży – pisał Tomasz Merta.\nW potocznej świadomości istnieją, jak się wydaje, dwa obrazy konfederacji barskiej. W pierwszym jawi się ona jako kolejne ogniwo w pętającym Polskę łańcuchu anarchicznych, antykrólewskich rokoszy szlacheckich. Obraz ten jest pochodną innego wizerunku – skonstruowanego w oświeceniowej publicystyce sarmackiego wstecznika, uosabiającego wszelkie możliwe wady, które racjonalistyczni modernizatorzy pragnęliby wykorzenić. Drugi obraz – szlachetnych bojowników bez skazy, wprawiających się w specyficznej polskiej sztuce przemiany militarnych klęsk w moralne zwycięstwa – czerpie swą moc z imaginacji romantycznych poetów. Pierwszy z nich jest negatywny w samym swoim założeniu, drugi bardzo długo był pozytywny, takim jednak być przestał w chwili, gdy wykorzenienie romantycznych odruchów uznano za warunek sine qua non nowoczesnego polskiego społeczeństwa.\nTym samym, konfederacja stała się podwójnym, bo i sarmackim, i romantycznym, anachronizmem, i jako taka nie wydaje się wdzięcznym tematem studiów. W dodatku jako zdarzenie historyczno-militarne także nie może dostarczyć najmniejszej choćby satysfakcji – wręcz przeciwnie, trudno o doświadczenia bardziej przykre i gorzkie.\nStraszne są dzieje Konfederacji Barskiej – pisał niestrudzony badacz jej dziejów, Władysław Konopczyński – Ciężkie zadanie już nie tylko dla pamięci i myśli, ale dla serca historyka wczytywać się w te pyszne, urągliwe, zawsze zwycięskie raporty siepaczy rosyjskich, wędrować po pobojowiskach, rachować trupy, łowić pogłoski o naszych zwycięstwach, które prawie zawsze okazują się tendencyjnym wymysłem... Co za strategia, co za wojownicy, co za politycy!.\nMimo wszystko jednak konfederacja barska zasługuje na naszą uwagę, już to jako jeden z istotniejszych, może nawet przełomowych momentów w dziejach świadomości narodowej, już to ruch, w którym jak w powiększającej soczewce zobaczyć można sporo elementów składających się na polski sposób pojmowania polityki i działania w sferze publicznej. Z pewnością nie wszystkie spośród tych elementów zasługują na pochwałę czy sympatię, wszystkie jednak są w tym sensie ważne, że pozwalają zrozumieć pewne istotne cechy polskiej wspólnoty politycznej.\nRomantyczny mit do tego stopnia przesłonił samą konfederację, że od niego właśnie wypada zacząć. Jego początkiem jest pochodzący z 1833 r. tom Pieśni Janusza Wincentego Pola. Te niezwykle popularne w okresie zaborów utwory nie tylko opiewały żołnierzy dopiero co stłumionego powstania, ale budowały także pewien klarowny ciąg tradycji niepodległościowej, w którym insurekcję kościuszkowską, legiony i powstanie listopadowe poprzedzała właśnie konfederacja barska. Konfederacja jest nie tylko początkiem walki narodu o utraconą wolność, wzorem dla wszystkich późniejszych zrywów, ale także czasem próby dla dusz i charakterów. Kto przeszedł przez ogniową próbę konfederacji, kto ośmielił się wystąpić zbrojnie przeciw Moskwie, ten stał się niezłomnym patriotą, zawsze gotowym, by znów wyruszyć w pole, a gdy sił już nie staje – chociaż pobłogosławić wyruszających. W tym sensie konfederacja nie jest u Pola jedynie pięknym lecz martwym wspomnieniem, ale pozostaje wciąż żywym doświadczeniem przekazywanym przez postarzałych konfederatów. U Pola pojawiają się więc w efekcie „...dwa typy literackie o ogromnej doniosłości w dziejach świadomości narodowej. To typ rycerza i typ starego szlachcica. Rycerza, kiedy się przedstawia konfederację barską. Starego szlachcica, kiedy się ją wspomina”. Konfederat jest prostym szlachcicem, o umyśle może niezbyt wyrafinowanym, ale za to o szlachetnych odruchach: wiedzie proste życie, wyznaje prostą wiarę, dąży do prostych celów. Mówiąc najkrócej jest człowiekiem „dziarskim” – to słowo będące ulubionym rymem romantycznym do „barski” dobrze oddaje tę prostoduszną, choć przecież wzruszającą figurę. Człowiek dziarski nie ma głowy do analizy czy pogłębionej refleksji – jego wspomnienia są raczej rzewne niż przenikliwe.\nKonfederacja jest nie tylko początkiem walki narodu o wolność, wzorem dla wszystkich zrywów, ale także czasem próby dla dusz i charakterów\nTen sposób widzenia konfederacji wzmocniony i utrwalony w naszej literaturze przez Henryka Rzewuskiego nie jest w romantyzmie jedyny, choć pewnie wśród czytelników najbardziej popularny. Zamiast jednak lekcji patriotyzmu udzielanej przez dziarskiego szlachcica można próbować rozszerzyć sens konfederacji, uogólnić jej znaczenie, tak aby stała się czymś więcej niż jedynie początkiem walk o niepodległość – uczynić ją zdarzeniem wyjątkowym, trwale zmieniającym historię. Zaczątki takiego myślenia obecne są już w sławnych słowach Mochnackiego:\nKonfederacja barska jest to tak śliczny ustęp dziejów polskich, że zasięgając pamięcią owe czasy, dostatecznie wydziwić się nie możemy, dlaczego dotąd żaden pisarz, ani obcy, ani krajowy, tej prawdziwie poetyckiej i bohaterskiej epoki nie ukazał w kształcie historycznej wieści, historycznego romansu? Jakie charaktery! Jakie figury! Jak się w działaniu rycerzy tamtego czasu, w ich przedsięwzięciach, które najczęściej zamierzonego nie dochodziły kresu, toż w przełamywaniu małymi siłami wielkich przeszkód, wyrażał i jawnie, jaśnie wybijał duch i majestat konającego śród przeciwieństw narodu! Nigdy zniewaga, wyrządzona obcą przemocą wolnemu ludowi, świetniej zemszczoną nie była. Nigdy w upadku rzeczy publicznej piękniej cnoty obywatelskie nie zajaśniały.\nNiezależnie od praktycznego celu, jaki przyświecał autorowi Powstania narodu polskiego przy wydaniu tak entuzjastycznej opinii (zawstydzenie powstańców roku 1830, którzy zdaniem Mochnackiego mieli lepsze warunki i większe szanse niż konfederaci, lecz mniej od nich dzielności), konfederacja barska staje się pod jego piórem symbolem wielkości ducha dawnej Rzeczypospolitej, ruchem wyrażającym uniwersalne cele – sprawiedliwą obroną wolnego ludu przed despotycznym agresorem.\nZderzenie polskiej wolności z despotyzmem powraca, i to z większą jeszcze siłą, jako figura interpretacyjna konfederacji w paryskich prelekcjach Adama Mickiewicza, gdzie „konfederacja inicjuje mesjaniczny stan konfliktu między misją wolnościową narodu polskiego a porządkiem politycznym Europy”. Konfederaci stają w swej walce przeciw zmurszałej Europie absolutnych władców. Ich czyn tym większą ma wartość, że są skazani na klęskę. Do boju wiedzie ich więc nie nadzieja, ale powinność, obywatelska cnota, która pozwala przezwyciężyć zwykły ludzki lęk. Klęska konfederatów nie jest jednak tylko manifestacją siły ludzkiego ducha i szaleńczej determinacji – jest zarazem zaczątkiem przyszłego odrodzenia, bo w historię wpisany jest triumf idei, w imię której giną konfederaci. Nic więc dziwnego, że rycerze rewolucyjnej idei wolności ludów budzą tak wielki przestrach i gniew tyranów: „...pierwszy to raz królowie zadrżeli na widok źle uzbrojonych i źle dowodzonych garstek wojska i zatrwożyli się widząc, że ich systemat równowagi europejskiej i sankcji pragmatycznej jest zagrożony. Królowie połączyli się, by zniszczyć ideę”. Konfederacja jest dla Mickiewicza ruchem znoszącym odrębność etyki i polityki (czy raczej podporządkowującym ściśle politykę moralności), ruchem zbawczym dla Polski, ale także zwiastunem wolności Europy. Tym samym związek barżan wpisany zostaje w zbawczą historię świata – dzieje polskiego mesjanizmu.\nKonfederacja jest dla Mickiewicza ruchem znoszącym odrębność etyki i polityki (czy raczej podporządkowującym ściśle politykę moralności), ruchem zbawczym dla Polski, ale także zwiastunem wolności Europy\nPodobnie widzi barżan Juliusz Słowacki, dla którego konfederaci to piękni straceńcy, nieustraszeni pomimo wszystkich upokorzeń, ciosów i klęsk. Konfederacja jest figurą polskiego losu – poczynając od mężnej walki o wolność, przez dotkliwe klęski, aż do zamykającej każdy epizod powstańczy martyrologii zesłańców. Ale jest zarazem czymś więcej – walką świętych duchów w najważniejszej, bo „świętej wojnie”.\nBłędem byłoby sądzić, że romantyczny obraz konfederacji nie znajduje oparcia w jej dziejach – niemniej jednak jest to obraz tyleż sugestywny, co mylny. Krzysztof Koehler nazwał kiedyś romantyczną interpretację sarmatyzmu „cepelią narodową” i coś istotnie jest tu na rzeczy. Konfederacja romantyków zdaje się tak szlachetna, tak piękna, tak wolna od wszelkich skaz, że od rzeczywistej konfederacji dzieli ją dystans równie wielki jak dzieła artystów ludowych od masowo wytwarzanych produktów „ludowych”. Wszystko bowiem można o konfederacji barskiej powiedzieć, ale nie to, że jest jednolita, wewnętrznie spójna i zawsze szlachetna. Nade wszystko należy zwrócić uwagę na błąd kryjący się już w romantycznym założeniu – konfederaci nie rozpoczynają wcale walki jako straceńcy szukający pięknej klęski. Konfederacja jest nade wszystko ruchem politycznym, który z pomocą politycznych i militarnych środków chce zrealizować swoje cele i niemal do końca wierzy w szansę ich urzeczywistnienia. Walczy o zwycięstwo tu i teraz (i wierzy w to, że jest ono możliwe), a nie o zwycięstwo w wypełniających się w przyszłości zmaganiach duchów.\nKonfederacja barska często – i jak się wydaje do pewnego stopnia zupełnie słusznie – opisywana jest jako moment przejścia od sarmackiego ruchu stanowego do nowoczesnego patriotyzmu, moment, w którym rozpoznanie ogólnego interesu narodowego usuwa w cień dawne partykularne cele. „Przysięgli sobie wierność, miłość, posłuszeństwo – pisze Konopczyński – i stanęli na placu z Boga ordynansu. I odtąd nie ma już spokoju dla uśpionych sumień, ukazuje się jasny drogowskaz moralny, rośnie i potężnieje poczucie, że jest rzecz świętsza niż złota wolność i fortuny szlacheckie – a jest to rzeczpospolita”.\nJeśli spojrzeć na konfederację pod nieco innym kątem, dostrzec można coś zgoła innego – nie zerwanie ciągłości z tradycjami politycznymi I Rzeczypospolitej, ale właśnie odnowienie XVI- i XVII-wiecznego republikanizmu\nJeśli jednak spojrzeć na konfederację pod nieco innym kątem, dostrzec można coś zgoła innego – nie zerwanie ciągłości z tradycjami politycznymi I Rzeczypospolitej, ale właśnie odnowienie XVI- i XVII-wiecznego republikanizmu. Ten republikanizm – zdawać by się mogło zdruzgotany ostatecznie w czasach saskich – trwał jednak w uśpieniu, by przebudzić się w Barze. Okazało się bowiem, że na trwałe naznaczył on polski sposób przeżywania tego, co polityczne, tak że nowa, tragiczna sytuacja również musiała być zinterpretowana w języku tradycyjnego republikanizmu.\nPrzez konfederację w polskiej tradycji rozumiano początkowo związek osób przynależących do jednego stanu (szlacheckiego czy mieszczańskiego), które solidarnym wystąpieniem upominają się o spełnienie ich żądań. Z czasem szczególnego znaczenia nabrały konfederacje zawiązywane w okresach bezkrólewia. Stawały się one gwarantem pokoju społecznego i zewnętrznego bezpieczeństwa, a także substytutem władzy – przede wszystkim sądowniczej. Sądy wymierzające sprawiedliwość w imieniu władcy z natury rzeczy traciły prawomocność wraz z jego śmiercią, zastępowały je zaś działające pod węzłem konfederacji sądy kapturowe. Popularność konfederackiego mechanizmu zwiększało także utarcie się zwyczaju podejmowania decyzji przez władze konfederacji większością głosów – rzecz nie bez znaczenia zważywszy na niekorzystną ewolucję zasady jednomyślności w polskim parlamentaryzmie.\nKonfederacje zawiązywały się nie tylko w czasie bezkrólewia – mogły mieć za cel wsparcie króla (konfederacja przy królu), albo też wymuszenie na nim pewnych ustępstw, przywilejów czy decyzji (konfederacja przeciw królowi). Konfederacja, której programu król nie zaakceptował, stawała się rokoszem. W XVIII wieku – choć chętnie wykorzystywano konfederacki mechanizm, zwołując skonfederowane sejmy bez zawiązywania konfederacji – konfederację zaczęto postrzegać przede wszystkim jako element anarchiczny, instytucję, destrukcyjną dla stabilności państwa. Sejm niemy (1717 r.) podjął nawet decyzję o zakazie konfederacji, pozostała ona jednak martwą literą. Zdecydowała o tym tyleż zapaść polskiego państwa, co i siła politycznej tradycji, której wyrazem była idea konfederacji”.\nKonfederacja nie była tylko – jak widział ją choćby Stanisław Konarski – złem koniecznym, niemożliwym do wyrugowania z powodu „niedochodzenia” sejmów, ale także elementem spajającym republikańską konstrukcję I Rzeczypospolitej. Każde państwo oprócz ustanowienia reguł swojego funkcjonowania na czas zwykły, musi liczyć się z pojawieniem się sytuacji wyjątkowej, która może zagrozić jego istnieniu. Stan wyjątkowy wymaga zastosowania wyjątkowych środków, niekiedy przeciwstawnych owym „zwykłym” regułom. Owych specjalnych środków nie można w dodatku skodyfikować w ramach prawa obowiązującego w stanie normalnym, bo zagrażający państwu stan wyjątkowy może przybierać różne, z reguły nieprzewidywalne formy. Stan wyjątkowy jest więc zawsze krokiem w nieznane – dlatego kluczową kwestią staje się określenie, kto rozstrzyga o tym, czy taki stan rzeczywiście zaistniał i kto ma prawo do zawieszenia obowiązujących norm zwykłych i ustanowienia wyjątkowych. Problem ten, jak dowodził Carl Schmitt, wiąże się bezpośrednio ze sprawą suwerenności, bo uczynić to wszystko ma prawo tylko ten, kto jest dysponentem suwerennej władzy. Konfederacja – przymierze obywatelskie – jest w istocie potwierdzeniem tego, że to obywatele są suwerenem Rzeczypospolitej. Michał Wielhorski, jeden z najbardziej aktywnych (w sferze idei, zaznaczmy) konfederatów pisał: „Forma rządu naszego dozwala związku myśli, mowy i sił obywatelów w przykrych, trudnych Rzplitej okolicznościach, lecz te raz upłynnione albo do należytych karbów przywiedzione, stan gwałtowny Rzplitej do dawnej przywracają formy”. Obywatele zawiązując konfederację nie występują przeciwko konstrukcji ustrojowej i prawom Rzeczypospolitej, bo „stan gwałtowny” już je w istocie zniweczył. Można by powiedzieć, iż stan wyjątkowy likwiduje państwo stworzone przez wspólnotę polityczną, ale nie samą wspólnotę – jej przetrwanie zależy od zdolności do przezwyciężenia tego stanu i przywrócenia normalnych form ustrojowych. Ten rozpad dotychczasowej formy państwowej uwidacznia się w konfederacji barskiej w konieczności zawarcia nowej unii przez skonfederowane narody Polski i Litwy – unia zawiązana w stanie pokoju utraciła bowiem swoją moc.\nKonfederacja jest przymierzem obywateli „na ratunek ojczyzny, wiary i wolności praw i swobód narodowych do upadku nachylonych podźwignienia zgromadzonych”, zawiązanym formalnie przez podpisanie aktu związku. Przymierze to czerpie swoją legitymację z zasady suwerenności obywateli, jak i z ich właściwego osądu sytuacji, ze zdolności do rozpoznania stanu wyjątkowego – aby być prawomocnym nie musi więc mieć wcale charakteru powszechnego. „Liczba założycieli związku – stwierdza Konopczyński – nie jest rzeczą istotną, wystarczy nawet kilkunastu ludzi, ale muszą być między nimi posesjonaci danej ziemi i sam akt musi zasadniczo odbywać się w kraju, nie za granicą”. Legitymizację konfederacji potwierdzają akcesy kolejnych obywateli i ustanie funkcjonowania niektórych instytucji publicznych właściwych czasowi zwykłemu – np. sejmików czy sejmu.\nWyższość konfederacji [nad dyktaturą – przyp. red.] objawia się więc w jej republikańskim charakterze.\nKonfederacja jest odpowiedzią na zagrożenie ze strony centrum, bo też sama w sobie jest instytucją zdecentralizowanej, federacyjnej republiki. Dobrze poświadcza ten fakt sposób jej powstania – najpierw zawiązują się konfederacje partykularne, odwzorowujące podział ziem republiki, później zaś dopiero tworzy się konfederacja generalna, która jednoczy cały ruch. Takie rozwiązanie pochwalał Jean Jacques Rousseau, w napisanych na prośbę Wielhorskiego Uwagach o rządzie polskim. Zestawił on ze sobą dwa republikańskie rozwiązania problemu stanu wyjątkowego – rzymską dyktaturę i polską konfederację, wskazując na przewagę tej drugiej: „...dyktatura zupełnie sprzeczna z ustawodawstwem rzymskim i duchem ustroju, w końcu je zniszczyła, konfederacje natomiast, będąc jedynie środkiem wzmocnienia i przywrócenia ustroju wstrząśniętego wielkimi wysiłkami, mogą rozciągnąć i wzmocnić rozluźnioną sprężynę państwa, ale nigdy nie mogą jej zerwać”. Wyższość konfederacji objawia się więc w jej republikańskim charakterze. Dyktatura broniąca republiki zarazem ją niszczy, jest bowiem strukturalnie przeciwna zasadzie republikańskiej, konfederacja natomiast nie jest zaprzeczeniem republiki, lecz specyficznym jej przeorganizowaniem w warunkach stanu wyjątkowego.\nKonfederacja – pomimo anarchizujących form, jakie nierzadko przybierała – z pewnością nie jest stanem bezprawia, zawieszeniem porządku w imię bezładu. Idzie raczej o ustanowienie nowego ładu – z konieczności tymczasowego, tak jak tymczasowy jest sam byt konfederacji – w miejsce tego, który utracił swoją moc organizowania społecznej i politycznej rzeczywistości. Uderzające jest przywiązanie konfederatów do idei prawa, nieustanne podkreślanie legalności ich działań. Konfederacja przeważa nie z powodu swej siły, lecz dlatego, że jest prawomocną odpowiedzią wspólnoty na stan wyjątkowy. Ten fakt mocno podkreśla w swym fundamentalnym dziele Konopczyński:\n...nie zdziwi nas opinia, jaką Dumouriez wydał zaraz po zetknięciu się z Generalnością, że nie masz nic legalniejszego jak jej akta, ani późniejsza jego opinia, skreślona przed odjazdem, że Pac i Bohusz są entiches przesądem, jakoby od ich aktów zależało zbawienie Polski. Nie może być dwóch zdań: to nie był żaden chaotyczny status violentus, żadna »kupa słowiańska«, to ujawniło się swoiste polskie prawo konfederacyjne.\nPowstawanie tego prawa – w niewielkim przecież stopniu skodyfikowanego – nie daje się sprowadzić do repetycji tradycyjnych konfederackich rozwiązań, choć rzecz jasna miały one ogromne znaczenie (poczynając od podziału władzy między marszałków i regimentarzy, a na sądownictwie kapturów kończąc). Decydującym kryterium pozwalającym rozstrzygać, co powinna normować konfederacja, czy też, jaki zakres władzy ma być jej przypisany, był cel działań obywatelskiego przymierza – przywrócenie takiego stanu rzeczy, który sami konfederaci uznaliby za właściwy, czyli normalny. Władza stanu wyjątkowego nie jest przecież władzą ustanowioną na pustyni stanu natury. W państwie, choć z punktu widzenia konfederatów znajdującym się w „stanie gwałtownym”, wciąż działają różnego rodzaju instytucje i prawa. Niepodobieństwem byłoby uznać, ze wszystkie one tracą naraz swą moc. Rozwiązanie, które w tej sytuacji zostaje przyjęte, jest tyleż niedookreślone, co i praktyczne: konfederacja tworzy nowy system władz marszałków i regimentarzy (organem przedstawicielskim, pełniącym funkcje ustawodawcze i wykonawcze staje się z czasem Generalność), przejmuje wszelkie kompetencje dotyczące wojskowości (w tym także te, które wiążą się z aprowizacją i zdobywaniem środków na wynagrodzenie żołnierzy), polityki zagranicznej i sadownictwa. W małym stopniu jednak ingeruje w działania administracji, stara się też w miarę możności nie naruszać praw obywatelskich (z wyraźnym wyjątkiem dla prawa własności).\nKonfederacja samoogranicza się, bo zmierza przecież jedynie do rekonstrukcji i odnowienia utraconego ładu – nie ma więc żadnego powodu, by niweczyć więcej niż jest to konieczne do osiągnięcia najważniejszego celu. Przywrócenie porządku jest równoznaczne z ustaniem konfederacji – jej prawomocność zostaje ostatecznie potwierdzona na sejmie, który będzie procedował już według tradycyjnych reguł ustrojowych. Taki sejm nie musi bezpośrednio potwierdzać legalności konfederacyjnego prawa – wystarczający jest jego brak sprzeciwu, w którym dorozumiewa się przyzwolenie na stosowanie szczególnych środków w wyjątkowych sytuacjach, o ile tylko nie wykroczyły one ponad poziom tego, co rzeczywiście konieczne.\nKonfederacja, choć rozróżnia pomiędzy tymi, którzy złożyli do niej akces i tymi, którzy tego nie uczynili, nie ogranicza swej władzy jedynie do pierwszej grupy. Oprócz ordynansów – poleceń skierowanych do konfederatów – wydaje także uniwersały, którym posłuszni powinni być wszyscy mieszkańcy Rzeczypospolitej. Czyniąc tak, konfederacja nie jest wcale uzurpatorką – uznaje się w ten sposób .za reprezentację (czy raczej uosobienie) wspólnoty politycznej. Prawo do decydowania części za całość wynika z aktywności owej części, usprawiedliwia się działaniem. Wspólnotę polityczną tworzą wszyscy, ale o jej losach – szczególnie w dramatycznych okolicznościach – stanowić mają prawo jedynie ci, którzy rzeczywiście stosują się do republikańskiej zasady działania na rzecz dobra wspólnego. Ich wola – poświadczona działaniem – przekracza partykularyzm, stając się wolą całej wspólnoty. Oto, jak tę zasadę prawomocności władzy konfederackiej przedstawia Konopczyński:\nBarżanie w dążeniu do jakiejś nieznanej, lepszej przyszłości, na czas przejściowy wyrobili sobie odrębną świadomość prawną, którą za nich możemy sformułować w zdaniu: władza publiczna dla tych, co walczą i tworzą. Z czasem, po zwycięstwie i po Sejmie pacyfikacyjnym, wróci stan normalny, Rzplita zrzuci płaszcz wojenny i włoży na powrót togę; sancita zamienią się w ustawy, odnajdą się wtedy na swych miejscach król, Sejm, sejmiki, trybunały, zapewne w ulepszonej postaci, ale na razie, aż do dobrowolnego samorozwiązania, władzę w Polsce ma sprzysiężony, do wspólnego celu, tj. do ratunku ojczyzny dążący konfederat; czynniki bierne stoją za nawiasem, czynniki wrogie pod obuchem.\nWładza dla aktywnych, bierni poza nawiasem, choć podlegający rozporządzeniom wydawanym przez przywódców aktywnych, wrogowie pod obuchem – ten sposób zagospodarowywania sfery publicznej, uzasadniania legalności poczynań samokonstytuujących się władz i uznania ich za prawdziwą reprezentację całej wspólnoty politycznej wcale nie zamiera wraz z konfederacją barską. Powróci przecież w powstaniach narodowych, a jego wcale nieodległe echo odezwie się w ruchu Solidarności. Prawomocność Solidarności jako reprezentacji wspólnoty politycznej opiera się na tych samych przesłankach, co prawomocność władzy konfederacji barskiej.\nCzy więc konfederacja barska była pierwszym polskim powstaniem? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Z jednej strony bowiem mamy tu do czynienia z ruchem, którego pierwotna autodefinicja pozostaje w kręgu obrony tradycyjnych wolności i praw – zwraca się przeciwko próbom ich zmiany (przez równouprawnienie dysydentów bądź wzmocnienie władzy wykonawczej) i tym, w których dostrzega naruszycieli odwiecznego porządku (a więc przeciw królowi i Czartoryskim). Nic w tym zresztą dziwnego – w końcu jest konfederacja barska pewną formą kontynuacji konfederacji radomskiej, a wśród jej uczestników nie brakuje ludzi, którzy czasy saskie mają za złoty wiek Rzeczypospolitej i którzy nie przestają marzyć o wprowadzeniu na tron przedstawiciela saskiej dynastii. O powstaniu mówić jest tym trudniej, że przecież słowo to opisuje próbę wydobycia się z niewoli, wybicia się na niepodległość, podczas gdy konfederaci działają we wciąż niepodległym – przynajmniej formalnie – państwie.\nZ drugiej wszakże strony trzeba pamiętać o tym, co było najważniejszym impulsem dla zawiązania konfederacji – porwanie senatorów na polecenie Repnina i wywiezienie ich do Kaługi dowodnie pokazywało, że z suwerennością Rzeczypospolitej dzieje się coś niedobrego, że jej organizm w coraz większym stopniu zrasta się z Rosją. Podobnie sprawa dysydencka jednoznacznie kojarzyła się z brutalnym rosyjskim dyktatem. Ten początkowy impuls nie tylko z czasem nie osłabł, ale wręcz przeciwnie: rósł i potężniał, prowadząc do zdefiniowania nowego celu konfederatów – obrony tego, co nazywali independencją. „Konfederacja barska – pisze Konopczyński – zaczynała działania pod znakiem wiary i złotej wolności, kończyła na szańcach niepodległości”.\nKonfederacja jako pierwsze powstanie – wielu wzdraga się przed przyjęciem tej opinii, uznając, że anarchiczna, a co gorsza anachroniczna konfederacja stawia późniejsze powstania w skrajnie niekorzystnym świetle – skoro są do niej podobne, czyż same nie są równie irracjonalne, śmieszne i anachroniczne? Interpretacja, którą chcę tutaj zaproponować wcale nie odrzuca tego sposobu rozumowania, tyle że nieco inaczej formułuje jego zasadniczą przesłankę – w konfederacji odnajdziemy zarówno dobre, jak i złe elementy, a gdy je wyodrębnimy, przekonamy się, iż reprodukują się one w polskim sposobie działania politycznego, naszym modus operandi, na który tak samo często się zżymamy, co i jesteśmy z niego dumni.\nRepublika jest konstrukcją z tego świata, a jej trwanie zależy wyłącznie od zdolności członków wspólnoty do dzielnego i skutecznego działania na jej rzecz.\nMówiąc jeszcze inaczej, proponuję, by analizować konfederację barską wychodząc z założenia o ciągłości polskiej tradycji politycznej (oczywiście, ciągłość w żadnym razie nie wyklucza ewolucji), rezygnując z mało tłumaczącego rozróżnienia „anachroniczne – nowoczesne”. Nie ma więc anachronicznego republikanizmu I Rzeczypospolitej, który ustępuje miejsca nowoczesnemu republikanizmowi insurekcjonistów i powstańców. Jest jeden republikanizm, który opiera się na przekonaniu o ścisłym związku między bezpieczeństwem i siłą wspólnoty politycznej, a możliwością dobrego życia i realizacji własnych interesów przez członków tej wspólnoty. Związek ten ma charakter powinnościowy – republika jest konstrukcją z tego świata, a jej trwanie zależy wyłącznie od zdolności członków wspólnoty do dzielnego i skutecznego działania na jej rzecz. Forma tego działania zależy zaś od ich oceny sytuacji, w jakiej znajduje się republika, od tego, co rozpoznają jako zasadnicze dla niej niebezpieczeństwo. Dla wielu pokoleń polskiej szlachty, przyzwyczajonych do życia w dużym, silnym i zasobnym państwie, jakim w XVI i XVII wieku była Rzeczpospolita, podstawowym zagrożeniem nie byli wcale sąsiedzi – w rozległym państwie wojny, jeśli już do nich dochodziło, toczyły się na odległych peryferiach, a szwedzka nawałnica została skutecznie odparta – lecz władza absolutna. Cały wysiłek republikański szedł w stronę uniemożliwienia takich reform czy zmian, które groziłyby rozszerzeniem uprawnień królewskich i uszczupleniem praw obywateli. Tak naprawdę rozpoznanie sytuacji przez zawiązujących konfederację w Barze jest takie samo: król z pomocą rosyjskiego ambasadora narusza to, co stanowi największy skarb Rzeczypospolitej – obywatelskie uprawnienia zabezpieczone prawnym skrępowaniem monarszej władzy. Nie trzeba mówić, jak bardzo ten sam pogląd, w którym jeszcze w pierwszej połowie XVII wieku tkwiło racjonalne jądro, zawodził w wieku XVIII.\nKonfederaci odkrywają tę bolesną prawdę dopiero w trakcie znaczonych ciągłymi niepowodzeniami zmagań z wojskami rosyjskimi. Nie tylko oni zresztą – podobną ewolucję przechodzi król i jego obóz polityczny, dostrzegając, że Rosja wcale nie jest i nie będzie sprzymierzeńcem w jakimkolwiek planie reformy Rzeczypospolitej. Konfederaci inaczej zaczynają identyfikować zagrożenie, bo zrozumieli, że Polska w żadnym razie nie jest już potężnym państwem, które można zranić, nawet pokonać, ale nie zdruzgotać, podzielić czy podbić. Zrozumieli, że stawką w tej grze nie są już indywidualne uprawnienia, ale dalsze trwanie wspólnoty politycznej. Konfederat barski Kazimierz Pułaski nie jest republikaninem anachronicznym, tak samo jak Tadeusz Kościuszko nie jest republikaninem nowoczesnym. Przynależą do jednej tradycji tyle, że Pułaski musi dopiero odkryć, kto jest głównym wrogiem wolności, dla Kościuszki zaś od samego początku jest to właściwie oczywiste i wcale nie przypadkiem obaj staną do walki o niepodległość Stanów Zjednoczonych.\nJanusz Maciejewski w swej analizie literatury barskiej zwraca uwagę na kilka charakterystycznych elementów, które odróżniają świadomość konfederatów od sposobu myślenia ich przodków. Oprócz poczucia zagrożenia bytu państwa, o czym już była mowa, uderzające jest nastawienie aktywistyczne „duch bojowy”, jak pisze Maciejewski – przekonanie, że ocalenie Rzeczypospolitej kryje się w przełamaniu właściwego szlachcie pasywizmu i gotowości do walki w obronie ojczyzny. Poczucie zagrożenia i zrozumienie, iż tylko działanie może owo zagrożenie usunąć, prowadzi do odnowienia etosu republikańskiego. Etos ten – co także charakterystyczne – jest w zaskakującym stopniu egalitarny. W czasie trwania konfederacji rozwiewa się zaufanie do „braci starszych”, pękają klienckie układy – formą arystokracji właściwą republice jest arystokracja cnoty i zasługi. „...W połowie października 1767 roku [moment porwania senatorów - przyp. mój T.M.] ukształtowało się nowoczesne pojęcie niepodległości i poczucie zagrożenia państwa, przeświadczenie, iż trzeba działać, a może i walczyć w jego obronie – pisze Maciejewski – Wreszcie narodził się duch szlachecko-demokratyczno-republikański, wyrażający się na razie w przekonaniu, że nie można już dalej polegać na oficjalnych przywódcach, ale samemu myśleć o losach Rzeczypospolitej”.\nTen republikański egalitaryzm tylko na pierwszy rzut oka zdaje się czymś nowym, obcym tradycji I Rzeczypospolitej – w istocie rzeczy jest on przecież kontynuacją nieustannie podkreślanej (choć u schyłku Rzeczypospolitej już tylko werbalnej) równości wszystkich szlachetnie urodzonych. To przywiązanie do równości znajdowało w poprzednich wiekach wyraz w sejmowych konstytucjach, zakazujących nadawania tytułów arystokratycznych, a nawet starania się o nie na innych dworach. Zakaz ten uzasadniano – jakże zgodnie z ideą republikańską – twierdzeniem, że bycie obywatelem Rzeczypospolitej jest najwyższym zaszczytem i wystarczającym powodem do dumy.\nJest jeszcze inna cecha konfederatów barskich, która przyciąga uwagę – ich manifestacyjna religijność. Związek między republiką i religią w żadnym razie nie jest oczywisty – republika jest, jak już powiedziano, konstrukcją .z tego świata, zakładającą specyficzną hierarchię wartości (gdzie pierwsze miejsce zajmują dobro wspólne i cnota obywatelska) oraz specyficzną formę nieśmiertelności – sławę, o której wspomnienie przechowują w pamięci wdzięczni członkowie republikańskiej wspólnoty.\nReligia nigdy jednak nie została wygnana z republiki – jest ona także swoistym dobrem wspólnym, konsolidującym wspólnotę, wyznaczającym jej horyzont etyczny i metafizyczny, nadającym sens jej działaniom i ustanowionemu porządkowi – czy może wręcz je sakralizującym. Religia obywatelska odgrywała w starożytnym Rzymie (a wcześniej w greckich poleis) znacznie większą rolę niż przywykliśmy sądzić, choć z pewnością była to religia specyficzna, lekceważącą doktrynę, kładąca w zamian nacisk na jej rytualną i wspólnotową funkcję. Podobnie nie słabnie wcale znaczenie religii w życiu najpotężniejszej współczesnej republiki – w Stanach Zjednoczonych. Zasada stanowczo rozgraniczająca państwo od Kościołów nie jest wcale równoznaczna z rozdziałem państwa i religii.\nZwiązek polskiego republikanizmu z katolicyzmem jest z pewnością ściślejszy, a jego temperatura emocjonalna nieporównanie wyższa niż to można zaobserwować w starożytnym Rzymie.\nPorządek republikański znajduje oparcie w świecie religijnych wyobrażeń, co dobrze ilustruje zdumiewająca – z europejskiego punktu widzenia – częstotliwość religijnych asocjacji w wystąpieniach amerykańskich polityków, i to niezależnie od ich partyjnej czy ideowej identyfikacji. Związek polskiego republikanizmu z katolicyzmem jest z pewnością ściślejszy, a jego temperatura emocjonalna nieporównanie wyższa niż to można zaobserwować w starożytnym Rzymie. Patriotyzm i religia nieustannie się przenikają, zdarzenia wojenne i polityczne interpretowane są poprzez terminy religijne, a powodzenie konfederatów – choć zależy nade wszystko od przejawienia republikańskiego ducha – to jednak wpisuje się zarazem w szerszy plan Boży. Świat niewidzialny zdaje się być zawsze tuż obok, dostępny i swojski, raczej dodający otuchy, niż przytłaczający czy przerażający. Wiara konfederatów, co w Polsce bywa raczej regułą niż wyjątkiem, jest mocna a równocześnie ateologiczna, choć wcale nie bezrefleksyjna. Przedmiotem refleksji jest jednak nie abstrakcja, dogmat, ale raczej jego ziemskie – społeczne, polityczne i historyczne – konsekwencje czy odsłaniające się znaczenia.\nMocna wiara konfederatów nie była wolna – co wcale nie zaskakuje, jeśli pamięta się o specyficznych cechach polskiej religijności – od sporej dozy antyklerykalizmu: duchowni byli przecież równocześnie członkami wspólnoty i jako tacy podlegali osądowi wedle republikańskich kryteriów. „Na ogół też obóz barski – konstatuje Konopczyński – nie był zadowolony z postawy duchowieństwa wobec jego usiłowań i tym się tłumaczy twardy ton odezw publicznych do kleru”.\nNarodziny narodowego uczucia\nSpora odległość dzieli republikańskie ideały od konfederackiej praktyki – mimo wszystkich przykładów politycznej przenikliwości (biskup Adam Krasiński), militarnego talentu (Kazimierz Pułaski), męstwa (Sawa Galiński) i wojennego sprytu (Józef Zaremba) konfederacja, zmierzając do ostatecznej katastrofy, przybierała nierzadko formy tragikomiczne. Czy działo się tak za przyczyną pewnych nieznośnych cech naszego narodowego charakteru? Konopczyński pisze, że gdybyśmy z tego punktu widzenia popatrzyli na dzieje barżan, natychmiast dostrzeglibyśmy „znane skądinąd właściwości Sarmatów: impulsywność, przewagę uczucia nad myślą, lekkomyślny optymizm, .brak wytrwałości, niekarność wobec swoich przy dużej skłonności do ulegania obcym autorytetom...”. Listę tę należałoby jeszcze rozszerzyć o problem doboru katastrofalnie złych i niemądrych przywódców, porażającą naiwność w sprawach zagranicznych, a także kłótliwość, blokującą często możliwość osiągnięcia kompromisu. Cechy te już wtedy budziły furię co bardziej przenikliwych konfederackich umysłów. Biskup Adam Krasiński na wieść o ogłoszeniu bezkrólewia w wyjątkowo niesprzyjającym momencie pisał do Józefa Zaremby:\nProszę... ażebyś miał wszytkę cierpliwość z tym niesfornym naszym narodem, u którego trudno wyżebrać, wyprosić i wypłakać kawałek dobrego porządku. Gdybym przez trzy lata koło umarłego pracował z tą niewygodą i z tą usilnością, już bym go był dotychczas wskrzesił; tego jednak dokazać nie mogłem, żeby naród więcej kochał całość Ojczyzny i obronę wolności, aniżeli jakiś fałszywy punkt honoru i emulacją.\nAbstrahując od kwestii istnienia bądź nieistnienia charakteru narodowego, warto zwrócić uwagę, że przynajmniej część spośród tych wad daje się wytłumaczyć specyficznymi cechami szlacheckiego społeczeństwa. Było to społeczeństwo zdecentralizowane, stanowiące właściwie federację małych i wielkich sąsiedztw, nieufną czy nawet wrogo nastawioną wobec centrum i wszelkich jego uroszczeń. Ta głęboka decentralizacja znajdowała swój wyraz nie tylko w tworzącej się częściej od dołu niż od góry szlacheckiej opinii publicznej, której wyrazem były przeróżne pisma i utwory ulotne, krążące jedynie w rękopisach i odpisach, ale także w nieumiejętności współdziałania, w braku gotowości do podporządkowania się poza – i ponad – sąsiedzkiej władzy.\nDo pewnego stopnia w ten sam sposób można wyjaśniać partyzancki charakter konfederackich walk. Tu jednak decydujący był chyba fakt kompletnej militarnej ignorancji i nieudolności, wynikający zarówno z braku wyszkolenia, jak i doświadczenia (słabnąca Rzeczypospolita od dziesięcioleci zażywała przecież gnuśnego pokoju). Męstwo nie mogło zniwelować fatalnej anachroniczności pospolitego ruszenia i braku elementarnej wojskowej dyscypliny. „W bitwie – opowiada Konopczyński – jedna i druga salwa z koni na daleki dystans, po czym zaraz ucieczka, a w razie pościgu – strategiczna rozproszka...”.\nZ pewnością jednak nie w przewagach militarnych, ani też nie w niekonkretnych, mgławicowych planach reformy kryje się znaczenie konfederacji barskiej. W konfederacji krystalizuje się nie tyle nowy model republikanizmu, ile nowoczesne pojęcie ojczyzny, wykraczające poza sąsiedztwo i województwo, obejmując całość państwa. Independencja staje się wartością centralną, nie potrzebującą dodatkowego uzasadnienia – treść tego pojęcia przeciwstawianego dependencji, uzależnieniu, zbliża się do naszego pojmowania suwerenności ojczyzny.\nW konfederacji krystalizuje się nie tyle nowy model republikanizmu, ile nowoczesne pojęcie ojczyzny, wykraczające poza sąsiedztwo i województwo, obejmując całość państwa\nKonfederacja barska nie tylko zdefiniowała independencję, ale także wskazała jej najpotężniejszego wroga. To bezwzględność i okrucieństwo Drewicza i innych rosyjskich oficerów, to dziesiątki tysięcy zabitych i tysiące zesłanych w głąb Rosji stoją u źródła antyrosyjskiego odruchu, który stał się najbardziej podstawowym czynnikiem polskiej polityki w dwóch kolejnych stuleciach. Od czasu konfederacji barskiej Polacy szukają niepodległości i wolności w starciu z rosyjskim despotyzmem, a wszelkie formy współdziałania z Rosją jawią się im jako podejrzane i potencjalnie niebezpieczne. Tak reaguje polski organizm, który otrzymał w Barze antyrosyjską szczepionkę.\nDalsze chowanie się pod płaszcz opiekuńczy Moskwy – pisze Konopczyński – stało się niepodobieństwem. Drogę na wschód zagrodziły miriady świeżych mogił – i ze wszystkich tych mogił, spod piasków podlaskich i moczarów pińskich, z kamiennej opoki podtatrzańskiej – i z czarnych gleb Podola, z puszcz kurpiowskich – i spod łanów kujawskich wstały cienie bezimiennych bohaterów – straże polskiego sumienia aż po dzisiejszą datę.\nSpór konfederacji barskiej z królem i obozem Czartoryskich przyczynił się także do zasadniczej zmiany projektu modernizacyjnego polskiego oświecenia. Czysto racjonalistyczną konstrukcję importowaną z Paryża zastąpił projekt będący mieszaniną oświeceniowych zasad i szlacheckich tradycji, nieignorujący już historycznego i politycznego dziedzictwa, ani też nie pogardzający nim. Projekt świadomy tego, że musi być ono punktem wyjścia, podstawą wszelkich reform, jeśli mają one mieć szanse powodzenia. Zmienił się też stosunek do Sarmaty – zamiast chłosty satyry czekała go teraz łagodna reedukacja, której efektem miało być harmonijne połączenie tego, co tradycyjne z tym, co nowoczesne. Symbolem tej nowej fazy polskiego oświecenia jest Pan Podstoli Ignacego Krasickiego, opowieść nie o wykorzenionym oświeceniowym światowcu, ale o oświeconym, nowoczesnym Sarmacie. Ten zmieniony i złagodzony model modernizacji wyda swój owoc 3 maja 1791 r. Nie przypadkiem przecież Edmund Burke, potępiając konstytucję ustanowioną przez francuskich rewolucjonistów, przeciwstawiał jej Konstytucję 3 Maja, niebędącą zerwaniem z tradycją ustrojową Rzeczypospolitej, ale twórczym jej rozwinięciem i przetworzeniem.\nInne objaśnienie znaczenia konfederacji barskiej proponuje Władysław Konopczyński: „Trzy wielkie imiona, trzy niezatarte daty jaśnieją na ponurym widnokręgu tonącej Rzeczypospolitej: Konfederacja Barska 29 lutego 1768 r., Ustawa Rządowa 3 maja 1791 r. i Insurekcja Kościuszkowska 24 marca 1794 r. Pierwsza stanowi symbol odradzającego się uczucia narodowego; druga symbolizuje odrodzenie myśli politycznej, trzecia – odrodzenie woli i czynu”.\nByć może jednak najgłębszy sens doświadczenia konfederatów kryje się dla nas jeszcze w czymś innym – poświadcza ono, że póki trwa wspólnota polityczna, odnowienie tradycji republikańskiej jest zawsze możliwe, nawet jeśli jej puls zdaje się już być prawie niewyczuwalny.\n Siła tego stereotypu, ukształtowanego we współczesnej historiografii przez Emanuela Rostworowskiego, uwidacznia się choćby w Rzeczypospolitej Obojga Narodów Pawła Jasienicy.\n W. Konopczyński, Od Sobieskiego do Kościuszki,Warszawa 1921, s. 306.\n Dwudziestowieczny zmierzch ich popularności utrudnia dostrzeżenie, do jakiego stopnia kształtowały one wrażliwość patriotyczną kolejnych pokoleń, w czym zapewne pomagała ich poetycka forma, tyleż wdzięczna, co prosta.\n M. Janion, M. Żmigrodzka, Tradycja barska w dobie romantyzmu,[w:] Przemiany tradycji barskiej,red. Z. Stefanowska, Kraków 1972, s. 126. Literacki typ starego konfederaty jest do tego stopnia silny, że wciąż zapominamy, iż konfederacja barska była w dużym stopniu ruchem młodzieniaszków.\n „Mimo różnorodnych przemian ostał się w zasadzie w literaturze stworzony przez Rzewuskiego stereotyp starego barszczanina, jego tradycjonalizm i namiętny kult swojszczyzny, religijność i szlachecki republikanizm, wreszcie cnota obywatelska, stanowiąca szczególną mieszaninę partykularnej, feudalnej świadomości szlachcica litewskiej prowincji i nowoczesnego patriotyzmu” – ibidem, s. 151.\n M. Mochnacki, Pisma krytyczne i polityczne,Kraków 1996, t. II, s. 84.\n Z. Stefanowska, Konfederaci barscy w twórczości Mickiewicza,[w:] Przemiany..., op. cit.,s. 181.\n A. Mickiewicz, Literatura słowiańska. Kurs drugi,[w:] idem, Dzieła,Warszawa 1997, t. IX, s. 190.\n „Z konserwatywnej, ciemnej, anarchicznej zbieraniny barskiej zwerbował Mickiewicz zastęp bojowników rewolucji europejskiej” – Z. Stefanowska, Przemiany..., op. cit.,s. 184.\n Z tego punktu widzenia postacią szczególnie ważną dla romantyków był ksiądz Marek, którego proroctwo uznawał Mickiewicz za pierwszą ekspresję polskiej idei mesjanistycznej. Pogląd ten podtrzymał w swej wnikliwej analizie Stanisław Pigoń – por. S. Pigoń, U kolebki polskiej poezji mesjanistycznej,[w:] idem, Poprzez stulecia. Studia z dziejów literatury i kultury, Warszawa 1984.\n Por. S. Treugutt, Książę niezłomny na murach Baru,[w:] Przemiany..., op. cit.,s. 193.\n K. Koehler, Wstęp [w:] Słuchaj mię, Saurotnatha. Antologia poezji sarmackiej,Kraków 2002, s. 5.\n „W ruchu narodowym lat 1768-1772 łatwiej znaleźć rycerzy bez strachu niźli rycerzy bez skazy” – W. Konopczyński, Konfederacja Barska, Warszawa 1991, t. II, s. 898.\n W. Konopczyński, Od Sobieskiego..., op. cit.,s. 305.\n Właściwie nie mogło nawet być inaczej, jeśli tylko pamiętać o tym, jak ogromną rolę odgrywała polityka i demokratyczne instytucje w życiu I Rzeczypospolitej. Sposób myślenia szlachcica pomimo wszystkich klienckich i oligarchicznych mechanizmów kształtowany był nade wszystko przez wyobrażenia polityczne wiążące się z parlamentaryzmem i obywatelską podmiotowością. Dobrą ilustracją przemożnej siły demokratycznej tradycji I Rzeczypospolitej może być krótkie podsumowanie autorstwa Henryka Olszewskiego: „W ciągu trzech stuleci, ściślej od pierwszego dwuizbowego sejmu, który zebrał się w Piotrkowie w 1493 r. aż po ostatni, który obradował w Grodnie w pamiętnym 1793 r., sejmujące stany zgromadziły się aż 240 razy, a więc z częstotliwością, jakiej nie da się stwierdzić w stosunku do zgromadzenia stanów w żadnym innym państwie. W czasie tym stany spędziły na obradach łącznie 531 miesięcy, co wynosi 44 lata. Oznacza to, że sejmowanie zajęło prawie 15% dziejów polskich w epoce znającej sejm dwuizbowy. Znaczy też, że – przeciętnie licząc, każdego roku przez 5-6 tygodni zawieszało działalność wiele instytucji życia publicznego, właśnie dlatego, że w Krakowie, Piotrkowie, Warszawie czy Grodnie obradował sejm. Jeśli do tego dodać, że każdy sejm poprzedzała trwająca miesiące i rozpalająca namiętności szerokich rzesz społeczeństwa szlacheckiego kampania polityczna, i że po każdym z nich trzeba było długo deliberować w województwach, ziemiach i powiatach nad pakietem materii przywiezionych przez posłów »do braci«, to otrzymamy obraz stosunków wewnętrznych, którego sejm był fragmentem centralnym, ogromnie ważnym, nieodzownym” – H. Olszewski, O skutecznym rad sposobie,Kraków 1989, s. 1 (?).\n O prawno-historycznym aspekcie konfederacji por. np.: A. Rembowski, Konfederacja i rokosz w dawnym prawie polskim,Warszawa 1896; Z. Kaczmarczyk, B. Leśnodorski, Historia państwa i prawa Polski,Warszawa 1966, t. II; W Stanek, Konfederacje generalne koronne, Toruń 1991; J. Bardach, B. Leśnodorski, M. Pietrzak, Historia ustroju i prawa polskiego,Warszawa 1997.\n Manifest skonfederowanej Rzplitej, cyt. za: W. Konopczyński, Konfederacja..., op. cit.,s. 771-2.\n Akt konfederacji barskiej, [w:] Konfederacja barska. Wybór tekstów, oprac. W. Konopczyński, Kraków 1928, s. 4-5 [dalej jako Wybór].\n W. Konopczyński, Konfederacja..., op. cit.,s. 775.\n W praktyce ów zdecentralizowany charakter ruchu prowadził zarówno do rzeczy pożytecznych (skoro konfederacje były partykularne, to i klęski były takie same i w żadnym razie nie były tożsame z fiaskiem całego ruchu), co i szkodliwych (brak koordynacji działań, problemy z posłuszeństwem, samowola poszczególnych dowódców). Ukonstytuowanie się konfederacji generalnej nie zlikwidowało specyficznego statusu, jaki zachowali przywódcy pierwszej konfederacji zawiązanej w Barze. To uprzywilejowanie, wynikające z wagi w myśleniu republikańskim aktu założycielskiego, stało się zresztą z czasem przyczyną poważnych kłopotów konfederackiego ruchu.\n J. J. Rousseau, Umowa społeczna. Uwagi o rządzie polskim,Warszawa 1966, s. 245.\n Nad wyraz pochlebne zdanie Rousseau o ustroju Rzeczypospolitej wynikało z przeświadczenia o trudności utrzymania republikańskiej formy rządów w dużym państwie, stale zagrożonym osunięciem się w anarchię lub tyranię – tylko federacja „domykana” przez harmonizującą z republiką konfederację dawała nadzieję uniknięcia tych niebezpieczeństw: „Ta forma federacyjna, mająca może u swych początków jakąś przyczynę przypadkową, wydaje mi się arcydziełem polityki” (J. J. Rousseau, Umowa..., op. cit.,s. 245). Z opinią tą kontrastował surowy osąd Gabriela Mably’ego, który odrzucał całą konstrukcję ustrojową Rzeczypospolitej, a w nowym ustroju, jaki dopiero miał być ustanowiony, nie widział miejsca na tak fatalną instytucję, jak konfederacja.\n Inaczej widzi przyczyny tego zjawiska badacz dziejów konfederacji, krytycznie do niej nastawiony: „Mentalność ich [ludzi epoki saskiej] formowała szkoła, w której dominowała retoryka i palestra, z której wynosili jurystowskie krętactwo, a jednocześnie przywiązywanie wielkiej wagi do formalistyki prawnej. Stąd tak charakterystyczne dla enuncjacji barskich upajanie się słowem, gromką frazeologią zakrywającą i przeinaczającą rzeczywistość, stąd znaczenie nadawane manifestom i deklaracjom w zastępstwie rzeczywistego działania, stąd adwokackie sztuczki w antydatowaniu aktów, w ich fikcyjnych miejscach wystawiania, wykrętne wypieranie się własnych czynów i słów” – J. Michalski, Mentalność polityczna konfederatów barskich. Próba charakterystyki,[w:] Przemiany..., op. cit.,s. 26.\n W. Konopczyński, Konfederacja..., op. cit.,s. 771.\n Poprzestaję na tym ogólnym sformułowaniu, zdając sobie sprawę ze złożoności przyczyn, które doprowadziły do zawiązania konfederacji barskiej. Dla części uczestników ruchu najistotniejszą kwestią była detronizacja Stanisława Augusta, dla innych – obalenie niektórych ustaw (przede wszystkim dotyczących równouprawnienia dysydentów), jeszcze innymi powodowała niechęć do Czartoryskich; dopiero w późniejszej fazie wśród tych motywów zaczyna wybijać się na plan pierwszy walka z Moskwą, jako despotycznym zagrożeniem dla wolności i całości Polski.\n „...stwarza ona [konfederacja] tylko siły i środki nie przewidziane w ustroju normalnym, lecz niekoniecznie zaczepia organy normalne. To pewne, że Generalność sięga po władzę nad królem, Sejmem, Senatem, ministrami, zawiesza prawa obowiązujące, przekreśla prawa nabyte. Wszystko to ona może czynić, lecz czyni tylko w niewielkiej mierze. Zwykłe interesuje się tylko tym, co jest jej potrzebne do zwycięstwa, to znaczy do złamania oporu przeciwników lub do pozyskania zwolenników” – Konfederacja..., op. cit.,s. 778.\n W. Konopczyński: „O tym, co konfederacja w Polsce chce zburzyć, mówiono głośno, ale o tym, co chce zbudować, głuche panowało milczenie" (ibidem, s. 896-7). Konfederacja reformy planuje ostrożnie, bo też nie reformowanie stanu normalnego jest jej celem. Wydaje się wszakże raczej pewne, że w przypadku powodzenia ruchu jego przywódcy pragnęli przynajmniej częściowej racjonalizacji ustroju – usprawnienia zasad sejmowania, ograniczenia liberum veto, wzmocnienia władzy wykonawczej rządu, uczynienia z króla głowy państwa z raczej symbolicznymi uprawnieniami.\n W ostatnim uniwersale Generalności (26.12.1773 r.) czytamy: „Natura Konfederacji. nic innego nie jest, tylko sposób ogłoszenia żądania powszechnego i woli całego narodu, którego celem być nie może, tylko szczęśliwość i prawdziwe dobro Ojczyzny” – Wybór..., op. cit.,s. 17.\n W. Konopczyński, Konfederacja..., op. cit.,s. 812.\n Sam Konopczyński zestawia ten system z... rewolucją faszystowską – dość niepokojąca parantela, nie do końca tłumacząca się czasem powstawania jego dzieła.\n W. Konopczyński, Polscy pisarze polityczni XVIII w., Warszawa 1966, s. 268.\n Por. Z. Ogonowski, Nad pismami Al. Fredry w obronie liberum veto, [w:] idem, Filozofia polityczna w Polsce XVII wieku i tradycje demokracji europejskiej,Warszawa 1999.\n Nie wszyscy jednak – z Baru droga prowadzić może do obozu zwolenników i obrońców Konstytucji 3 Maja, ale może także zaprowadzić do Targowicy: wśród Targowiczan nie brakowało dawnych konfederatów barskich, z osławionym Szymonem Kossakowskim na czele. Targowiczan jako zbłąkanych republikanów, którzy trwali przy starej identyfikacji zagrożeń, widział niekiedy Adam Mickiewicz: „Była to prawna protestacja przeciw reformie, obalającej od razu prawa kardynalne Rzeczypospolitej, reformie, która przerzucała ustrój historyczny narodu na całkiem racjonalne pole. Stąd obywatelstwo Litwy i Wołynia, obce nowemu duchowi, (...) pisało się z bardzo małymi wyjątkami za konfederacją targowicką. Nazwisko zdrajców służyć im nie może, byli to bowiem obywatele najpatriotyczniej usposobieni” – cyt. za: Przemiany..., op. cit.,s. 178.\n Por. cenne uwagi na ten temat zawarte w: A. Walicki, Idea narodu w polskiej myśli oświeceniowej,Warszawa 2000.\n J. Maciejewski, Literatura barska (1767-1772),[w:] Przemiany..., op. cit.;por. także: idem, Wstęp [w:] Literatura barska. Antologia,oprac. J. Maciejewski, Wrocław 1976.\n „Charakterystyczne, iż poza Michałem Krasińskim, który stał się bohaterem kilku utworów w pierwszych miesiącach ruchu, literatura barska milczy o swych oficjalnych przedstawicielach” – J. Maciejewski, ibidem, s. L.\n Przemiany..., op. cit.,s. 86.\n Czasem spotyka się nawet zarzut fanatyzmu, opierający się zasadniczo na dwóch argumentach: sprzeciwie wobec równouprawnienia dysydentów i irracjonalnej („dziecięcej”) wierze w słowa proroków (ksiądz Marek!), znaki i cuda. Jak się jednak wydaje, zarzut ten chybia celu – nie ma podstaw, by fanatyzmem nazywać te formy wiary, których jedyną winą jest to, że nie zyskują uznania w oczach oświeceniowych intelektualistów, jeśli zaś idzie o sprawę dysydentów, wszystko wskazuje na to, że była ona chętnie wykorzystywana przez przywódców ruchu nie z powodu ich fanatyzmu, ale jako pretekst, pod którym wygodnie im było ukrywać znacznie szersze polityczne cele; por: S. Askenazy, Wczasy historyczne, Warszawa1904, t. II.\n Oczywiście z wyjątkiem francuskiej...\n J. Maciejewski zauważa: „Liryka konfederacka cała przepojona jest uczuciami i motywami religijnymi. Dlatego też granica między pieśnią wojenną a pieśnią religijną sensu stricte jest tu zatarta” – Przemiany..., op. cit.,s. 78.\n W. Konopczyński, Konfederacja..., op. cit.,s. 749.\n Wybór..., op. cit.,s. XXVIII-XXIX.\n „Otóż cokolwiek da się stwierdzić o patriotyzmie, ofiarności, zdrowym instynkcie samozachowawczym Pułaskiego czy Sawy, politycy barscy to byli prawie bez wyjątku ludzie słabi i ciemni, chorzy na wewnętrzne zakłamanie” – Konfederacja..., op. cit.,s. 931.\n Na „politykę zagraniczną” konfederatów składał się zbiór pobożnych życzeń, abstrahujących od realiów sytuacji międzynarodowej, i nie wiadomo skąd biorące początek domniemanie życzliwości wszystkich władców wobec Rzeczypospolitej. Naiwność konfederatów dobrze jest skontrastować z trzeźwością, czy nawet wręcz cynizmem ówczesnych cudzoziemskich mężów stanu; por. np. depeszę Choiseula do hrabiego Saint-Priesta albo relację z negocjacji konfederatów z Wielkim Wezyrem, Wybór..., op. cit.\n Wybór..., op. cit.,s. 93.\n Określenie Andrzeja Zajączkowskiego – por. A. Zajączkowski, Szlachta polska,Warszawa 1993.\n W. Konopczyński, Konfederacja..., op. cit.,s. 849.\n Przekraczając horyzont partykularnych interesów, który na tak wiele lat uśpił polski etos republikański, konfederacja barska nie była jednak w stanie przekroczyć innego horyzontu zawężającego pojmowanie narodu jedynie do warstwy szlacheckiej. Mieszczanie i chłopi zachowali wobec konfederacji – poza chlubnymi wyjątkami mieszkańców Krakowa, Kurpiów czy górali – niechętną neutralność (niechętną, bo „konfederaki” wybierali podatki, pustoszyli spichrze, a w sztuce aprowizacji osiągali lepsze rezultaty niż na polu walki). Zdaniem Konopczyńskiego tak wcale być nie musiało – uobywatelnienie ludu już wtedy było możliwe, tyle że konfederaci w ogóle nie brali takiego rozwiązania pod uwagę: „...lud w 1768 r. dojrzał do Kilińskiego i Bartosza, tylko szlachta nie dojrzała do Kościuszki” (ibidem, s. 766). Sąd ten razi nieco swoją kategorycznością – uobywatelnienie, szczególnie chłopów, nie okazało się sprawą łatwą, i problem ten powracał w każdym z kolejnych XIX-wiecznych powstań.\n W. Konopczyński, Od Sobieskiego..., op. cit.,s. 309.\n Por. M. Klimowicz, Renesans tradycji barskiej w literaturze Sejmu Wielkiego i insurekcji kościuszkowskiej,[w:] Przemiany..., op. cit.\n W. Konopczyński, Od Sobieskiego..., op. cit.,s. 300.


Rozwiązanie problemu z aktualizacją po rootowaniu - ROM-y & Modyfikacje - Forum Android.com.pl\nNIE ODPOWIADAM ZA EWENTUALNE SZKODY I PROBLEMY Z TELEFONEM\nWiele osób ma problem z aktualizacją po rootowaniu telefonu.\nPodczas próby aktualizacji gdy pasek postępu dojdzie do 3% na ekranie pojawi nam sie error telefon uruchamia sie ponownie, i dostaje informacje: To urzadzenie jest podejrzane o uzyskanie prawa superużytkownika. Aktualizacja oprogramowania nie jest dostepna dla urządzenia na któtym uzyskano prawa dostepu super uzytownika.\n1. Instalujemy jeszcze raz ROM V10A: http://forum.android.com.pl/f709/instalacja-roma-w-kdz-updater-fix-win7-236841/\n2. Rootujemy telefon\n3. Zabezpieczamy roota programem: http://play.google.com/store/apps/details?id=org.projectvoodoo.otarootkeeper&hl=pl\n4. Robimy aktualizacje\nEdytowane 27 Grudnia 2012 przez XQS\nJak aktualizacje przez OTA? W tym programie nie ma takiej funkcji, jedynie zabezpieczenie roota, kopia etc, a po zrobieniu tego wszystkiego i tak się nie da zaktualizować wiec jak?\nOTA to domyślny program do aktualizacji w telefonie.\nZabezpieczasz w RootKeeper i normalnie aktualizujemy. Ważne żeby soft był podstawowy 10a inne mają jakieś zabezpieczenie chyba że to blokują.\nWysyłane z P760 za pomocą Tapatalk 2\nA jak ja miałem oryginalnie v10b i później zrobiłem downgrade do v10a to nie da rady zaktualizować ? Wyświetla ze mam najnowsze oprogramowanie.\nJEZUS MARIA, pisałem o tym setki razy V10b to soft brandowany w Twoim wypadku przez Play więc jeśli wgrasz coś innego niż soft brandowy Play to NIGDY nie zrobisz aktualizacji przez OTA. OTA wybiera nam soft po IMEI, więc jeżeli sprawdzi, że masz soft który wg. OTA jest nie zgodny z IMEI to Ci nie wyświetli aktualizacji.\nSkoro V10b to soft brandowany to jak wyjaśnisz to że ja mam obrandowany V10a?\nPo zabezpieczeniu roota nadal nie mogę zaktualizować.\n---------- Post dołączono o 17:43 ---------- Poprzedni post napisano o 17:43 ----------\nBo Plus obrandował V10a? W ogole to nie wiem po co to pytanie. A jeśli chodzi o to, że masz V10a a nie możesz zrobić aktualizacji do V10c, to zrób unroot i spróbuj ponownie.\nPo pierwsze nie sprawdza nic po IMEI!!!!!!!!!!\nW samym sofcie są zawarte informacje czy soft jest OPEN czy Brand.\nGdyby sprawdzało po IMEI to na v10a open i np.Orage to by aktualizowało do v10f od orange.\nTo że masz v10a i brand to niestety ale tmobile i plus miały v10a.\nNie przejdzie Ci z brand na open i odwrotnie\nV10a bez brandów sieciowych traktowany jest jako "brand LG" dla danego kraju, więc jakim cudem miałoby aktualizować do brandu orange, zastanów się trochę i doinformuj się w googlach na jakiej zasadzie OTA LG szuka aktualizacji.\nJa mam inny problem. Wróciłem do wersji 10A zrootowałem fon. Podziałałem chwilę na nowym sofcie tzn. Wgrałem parę programów pod zrootowany fon. Zabezpieczyłem roota OTA RootKeeperem i przystąpiłem do aktualizacji. Niestety wyskoczył błąd i po ponownym uruchomieniu komunikat o braku możliwości zaktualizowania bo OTA widzi root. Jakieś sugestie?\nNa root checkerze po zabezpieczeniu roota jednostka jest nie zrootowana po ponownym uruchomieniu LG-ka root widoczny normalnie.


Demokracja i wyrok na Jezusa – Na marginesie\nDemokracja i wyrok na Jezusa\nOd paru lat, w okolicach Wielkiego Tygodnia w chrześcijańskiej części internetu można się natknąć na powracające (w różnych wariantach) hasło: Pan Jezus demokratycznie na śmierć skazany. Razi ono na kilku poziomach.\nPo pierwsze, od strony faktograficznej mija się z prawdą, a w najlepszym wypadku ją mocno nagina. Ani procedury sądowe rzymskiego okupanta, ani wewnętrzne religijne prawo żydowskie, w świetle których Jezus został na śmierć skazany, nie miały nic wspólnego z demokracją. Wystarczy zajrzeć do dowolnego opracowania historycznego oraz zapoznać się z definicją słowa „demokracja”. Wydaje się jednak, że twórcy owego rzutkiego hasła nie idą aż tak daleko, by komentować procedury sądowe, a jedynie odnoszą się do udzielenia prawa łaski Barabaszowi w miejsce Jezusa. Jeśli tak, jest to ogromny skrót myślowy. Na tej zasadzie za główną instytucję demokracji należałoby uznać głosowanie w telewizyjnych konkursach talentów. Śmiem twierdzić, że doktryna demokracji jest nieco bardziej zaawansowana i subtelna.\nPo drugie, od strony teologicznej to zdanie niepokoi z dwóch powodów. Najpierw sugeruje, że powodem śmierci Jezusa jest jakaś instytucja, procedura, a nie osobista wina człowieka – każdego miejsca i każdego czasu. Następnie zakłada, że śmierć ta jest nieuchronnym skutkiem takiego, a nie innego ludzkiego działania. Ewangelie, szczególnie Janowa, bardzo mocno podkreślają świadomy wybór Jezusa, żeby oddać życie za człowieka. „Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca.” (J 10,18) Chrystus nie jest bezwolnym pionkiem w trybach świata. Umiera nie tyle „ponieważ”, ale „dlatego” – z miłości.\nPo trzecie, co tłumaczy poprzednie punkty, a jednocześnie najbardziej boli, to instrumentalne potraktowanie Objawienia. I to nie byle jakiej jego części, ale najistotniejszego punktu naszej wiary – o zbawczej męce Chrystusa. Mam wrażenie, że autorom tego hasła wcale nie chodzi o (naiwnie przeze mnie rekonstruowane): historię czy teologię, a jedynie o pewną prywatną opinię o samej demokracji, przystrojoną w argument odwołujący się do religii. W gruncie rzeczy Bóg zostaje potraktowany przedmiotowo jako argument w doczesnym sporze. Nieładnie to wygląda.\nZostawmy jednak na chwilę samo hasło, a zajmijmy się jego interesem. Rozumiem, że chodzi o zawarcie w „błyskotliwej” formie przekonania, że demokracji nie da się pogodzić z chrześcijaństwem albo przynajmniej, że nie zawsze im po drodze. Na to po pierwsze trzeba odpowiedzieć, że chrześcijaństwa nie można zrównać z żadnym konkretnym programem politycznym. Owszem, ewangelia nakłada pewne przykazania moralne, wartości, niezmienniki, drogowskazy. Dotyczą one również życia społecznego i w tym sensie zgadzają się lub wchodzą w konflikt z różnymi projektami ekonomicznymi, społecznymi i politycznymi. W związku z tym niektóre systemy będą nie do pogodzenia z chrześcijaństwem, inne – w różnym stopniu z nim zgodne. Wydaje się jednak, że nie powstał ani nie powstanie żaden projekt społeczny, który w stu procentach realizowałby maksymalizm moralny ewangelii. Sprzeczność? Ani trochę – po prostu skutek grzechu pierworodnego. W tym sensie ewangelia, nie żeniąc się z żadną doktryną, krytycznie każdą ocenia, a w określonych punktach i w danym kontekście pozwala przebyć z nimi kawałek drogi.\nJeśli zatem autorzy tego hasła chcą powiedzieć tyle, że nie istnieje żaden ustrój polityczny, w tym demokracja, który w stu procentach zgadzałby się z Ewangelią, podpisuję się pod tym. Jeśli zdroworozsądkowo ostrzegają, że żaden stworzony przez człowieka system nie gwarantuje sam z siebie, automatycznie wyboru dobra, szacunku dla prawdy i wprowadzania sprawiedliwości, zgadzam się.\nTyle tylko, że na tym sprawa się nie kończy. Pytanie: co dalej? Jeśli wniosek jest tylko taki, że wobec tego trzeba być czujnym, pilnować demokracji, by nie przerodziła się w karykaturę, ponownie trudno się nie zgodzić. Jeśli jednak konkluzja idzie dalej i od argumentu: „Demokracja skazała na śmierć Jezusa” ktoś chce przejść do postulatu: zatem znieśmy demokrację (lub w bardziej zakamuflowanej formie: wolno ją systematycznie naginać, łamać), wówczas pytam: Czym zatem chcesz ją zastąpić? Zgodziłem się z Tobą, że demokracja nie jest w pełni ewangeliczna (jak każdym system, jaki znam – nieewangeliczny jest na pierwszym miejscu sam podmiot demokracji – człowiek). Co proponujesz w zamian? Cokolwiek odpowiesz, podlega dokładnie temu samemu trybunałowi ewangelii. Zobaczymy, z jakim skutkiem – jestem otwarty. Jeśli natomiast nic mi nie proponujesz lub nie chcesz tego zdradzić, już się nie oburzam. Zaczynam się lękać.\nZamieszczone w ani aniOtagowane demokracja, dominik, dominikanie, jarczewski, Jezus, na śmierć skazany, piłat, wielki piątek, wyrokAutor frdominikDodaj komentarz\n← Bez słów (13)\nBez słów (14) →


Budynki - Mmorpg Idarionis Forum\nMarqs 2014-01-25, 15:55 #1\nNo właśnie, budynki. Na liście w "co robię i co robić będę" są od niepamiętnych czasów ale przez lata dały radę przesunąć się na czwarte miejsce co pozwala nam mieć nadzieję, że jeszcze w tej dekadzie do gry wejdą. Podejrzewam, że V ma już pomysły co do tego całego budowania ale podejrzanie to wygląda, żeby taki temat nie został na dobrą sprawę jeszcze przegadany na forum. A nóż widelec ktoś ma jakiś ciekawy pomysł\nNa chwilę obecną nasze postaci dzielą się zasadniczo na dwie grupy: wędrowców i pracusiów.\nJak tak zastanowić się nad tematem to na dobrą sprawę wędrowcy nie potrzebują budynków. Na ich potrzeby wystarczająca jest w zupełności karczma. Oczywiście w obecnych warunkach prowadzimy dość mało wędrowny tryb życia (osada->magazyn->skarki etc.) więc kupno domu w jednym mieście i późniejsza przeprowadzka nie brzmi tak źle no ale jeśli będziemy optymistami to możemy uznać, że sytuacja w WND poprawi się na tyle, że faktycznie będzie się nam opłacało wędrować a nie siedzieć w jednym miejscu przez rok-dwa i okazyjnie przejść się na spacer. W takim wypadku posiadanie domu w mieście, w którym będzie się tylko okazyjnie mija się trochę z celem. A wykupowanie domków w każdym ważniejszym mieście to też raczej średnio ciekawa myśl.\nJeśli spojrzeć z perspektywy pracusia to budynki są już dużo atrakcyjniejsze. Paradoksalnie niektórzy pracusie są obecnie dużo mobilniejsi od wędrowców ale wynika to raczej z obecnego systemu prac a nie z ich chęci do podróżowania. Pojawienie się budynków mogłoby im znacząco pomóc. Budowa warsztatu przykładowo w Kamraz poza samym craftingiem mogłaby odblokować przy okazji nowe prace w kamieniarstwie dla swego właściciela mocno ograniczając potrzebę przemieszczania się w celu znalezienia bardziej wymagającej i dochodowej pracy. A skoro już ma się warsztat w mieście to i posiadanie tam stałego domu nie jest takim głupim pomysłem.\nW mojej wizji świata miasta są miejscem właśnie dla pracusi i "młodych" wędrowców. Niestety nie mamy zbyt jasno opisanego królestwa i nie wiemy o nim zbyt dużo z klimatycznego punktu widzenia ale zakładam, że trzonem naszych gildii (czyli najwięcej jest też tych postaci wśród NPC) są odpowiednio łucznicy, czarodzieje, rycerze etc. czyli postaci na 50 poziomie. Nawet oni są w świecie "kimś" i żyją powyżej "średniej krajowej" ale podejrzewam, że to postaciom z czwartego awansu karczmarze naprawdę się kłaniają i nawet wśród NPC profesja paladyna czy najeźdźcy to nie jest chleb powszedni. A już arcykapłanom i czempionom Hodgar i jego kumple czerwony dywan rozwijają i wino ze specjalnej beczki dla vipów leją\nDla mnie to właśnie takie postaci powinny móc przerodzić się ze zwykłego wędrowca na którego kręcą ludzie nosem w nieco bardziej szanowaną personę. I właśnie tutaj widziałbym kupno ziemi i budowę prawdziwego domu, który mógłby nawet z czasem zacząć przynosić zyski.\nTak się składa, że pod względem geografii świat mamy całkiem nieźle opisany i IMO można by to całkiem fajnie wykorzystać.\nTaka powiedzmy działka budowlana przy północnym skraju Dębowej Kniei byłaby bardzo bezpieczna, robocizna byłaby tam tańsza bo blisko znajdują się trzy duże miasta, koszty drewna byłyby niezbyt wielkie ale już za kamień trzeba by zapłacić nieco więcej. Z kolei jeśli ktoś chciałby się osiedlić niedaleko Źródła Wytchnienia to poniósłby dużo większe koszty takiej inwestycji i raczej pól uprawnych by tam nie posiadał ale z czasem mógłby zacząć czerpać zyski dzięki obecności zbieraczy meteorytu i karawan kupieckich jadących do Wadry. Przeróżnych modyfikatorów wynikających z geografii świata może być cała masa. Dodatkowo pewne kategorie budynków lub miejsc do osiedlenia się mogłyby być zarezerwowane dla określonych klas. Przykładowo domek na drzewie dla elfa w jakiejś puszczy a dziura w ziemi dla krasnoluda w jakimś paśmie górskim. Z czasem domek na drzewie mógłby stać się drewnianym fortem a jaskinia krasnoluda kopalnio-twierdzą pełną orków i goblinów (no bo znowu za głęboko kopali ). Magowie mogliby postawić sobie gdzieś gustowną wieżę a bryg pewnie znalazłyby sposób na stworzenie dla siebie jakiejś meliny, która z czasem przerodziłaby się w całkiem dochodową kryjówkę przemytników.\nOpcji na dobrą sprawę jest cała masa i szkoda by było gdyby całe te budynki ograniczyły się przykładowo do kombinacji karczma+magazyn, które można kupić w miastach na zasadzie podobnej do koni w stajniach (czyli pojawia się budynek co jakiś czas i może uda się kupić coś przyzwoitego).\nJaki pomysł ma w tym temacie V nie mam pojęcia ale, że to ciekawy temat chętnie się dowiem jak inni to widzą\nThis post was edited on 2014-01-25, 16:02 by Marqs.\nPage created in 118.8 ms (60.8 ms) · 38 database queries in 4.1 ms\nCurrent time: 2020-07-12, 13:54:04 (UTC +01:00)


17 przepisów na błysk w fotografii ślubnej i portretowej | Fotopolis.pl\nChoć obecnie panuje moda na zdjęcia w świetle naturalnym, pracując przy sesjach modowych, ślubnych czy portretowych opanowanie sprzętu oświetleniowego i umiejętne się nim posługiwanie jest koniecznością. Tylko tak będziemy bowiem w stanie przezwyciężyć kaprysy natury i sprawić, by niezależnie od sytuacji móc przekazać klientom zdjęcia, które ich zachwycą. Zresztą i światłem błyskowym jesteśmy w stanie uzyskać naturalnie wyglądające efekty.\nWszystko zależy od umiejętności, o te jednak najtrudniej. I choć z pomocą przychodzą różnego rodzaju poradniki, które mają ułatwić nam opanowanie sztuki błyskania, rzadko kiedy są one wystarczające dogłębne i kompleksowe. Na szczęście są od tego wyjątki, a jednym z nich jest jest relacja z prezentacji fotografa Trevora Dayleya, którą przeprowadził w lutym tego roku podczas targów WPPI Expo - jednej z największych, poświęconych fotografii ślubnej i portretowej imprezy branżowej na świecie.\nOczywiście, prezentacja stworzona wspólnie z firmą MagMod zachęca do używania produktów firmy, niemniej jednak wartość praktycznych porad sprawia, że będzie to materiał dla wszystkich zainteresowanych światłem błyskowym. Choć wykład jest długi (relacja trwa prawie półtorej godziny) to naprawdę warto obejrzeć całość. Otrzymujemy bowiem nie tylko użyteczne porady na temat pracy z różnymi rodzajami światła w najprzeróżniejszych warunkach, ale także ciekawe diagramy i historie, które pomogą nam zapamiętać przekazywaną wiedzę i skutecznie wykorzystać ją we własnej pracy.\nWięcej ciekawych wideoporadników i relacji zza kulis sesji znajdziecie na kanale MagMod w serwisie Youtube.