zainteresowany, i to nie tylko zawodowo. Zignorował tę myśl i zabrał się do roboty. Zajrzał wszędzie. Sprawdził szuflady, kartoteki, półki z książkami, stoliki, a nawet obicia kanapy i krzeseł. Zajrzał do szafy, do doniczek, za obrazy, które zdjął ze ścian, i do kieszeni wszystkich ubrań, które znalazł w szafie. Zrolował dywan, przeszukał łazienkę i gdy na wschodzie zaczęło budzić się słońce, prawie dał za wygraną. Jeśli na twardym dysku nie było informacji, których szukał, to koniec. Coś go jednak dręczyło, coś się tu nie zgadzało. Usiadł na kanapie i rozejrzał się jeszcze raz, przypominając sobie, gdzie stały meble, gdy wszedł tu po raz pierwszy. Zastanowił się nad rzeczami, które stąd wyrzucił... coś mu nie pasowało. Myśl, Hunt, myśl! Jeszcze raz spojrzał na biurko, zlustrował całe wnętrze. Meble były nowe. Zrobione tak, żeby wyglądały na starsze, ale kupiono je w ciągu ostatnich kilku lat. Poza kilkoma książkami, parą butów, kurtką i plecakiem wszystkie rzeczy były dość nowe. No i co z tego? Zirytowany usiadł w kącie kanapy, tam gdzie zawsze siadała Caitlyn. Wydawało mu się, że czuje zapach jej perfum i serce zaczęło mu mocniej bić. Miała w sobie niewinność i erotyzm. Kusząca mieszanka. To głupie, głupie, głupie. Jego zauroczenie Caitlyn to jakaś potworna pomyłka. Klęska zawodowa. Katastrofa osobista. Wiedział o tym, ale nie mógł się oprzeć jej urokowi. Lubił na nią patrzeć, kiedy zmagała się z gwałtownymi emocjami, kiedy usiłowała trzymać rezon i śmiechem pokrywała zdenerwowanie. Podobał mu się jej seksowny uśmiech, zmysłowe ruchy. A przede wszystkim czuł, że w głębi, pod pokładami strachu i niepokoju, kryje się inteligentna, bystra, myśląca kobieta. Szkoda, że Caitlyn tak rzadko pozwalała jej dojść do głosu. Idiota! Nie miał czasu na romans, a już na pewno, nie z kimś tak skomplikowanym jak Caitlyn Bandeaux. Policja zaczęła już węszyć wokół niego, pytali o Rebekę. Jeszcze kilka dni, a może godzin i zorientują się, że podnajmuje jej gabinet i korzysta z jej sprzętu. Wtedy będzie musiał się tłumaczyć. Jej zniknięcie zostanie oficjalnie zaprotokołowane, zaplombują gabinet i dom. Zaczną śledztwo, będą mu się podejrzliwie przyglądać. Miałby ograniczoną swobodę działania. A przecież to on powinien odnaleźć Rebekę. Mieszkał z nią. Znał ją. Rozumiał. Wiedział, że jest w stanieją znaleźć. Ale zaczynał się martwić, że może już nie zdążyć. Czas uciekał. Z każdym dniem nabierał pewności, że Rebeka nie żyje. Co gorsza, miał złowieszcze przeczucie, że jej zniknięcie jest w jakiś sposób związane z Caitlyn Montgomery Bandeaux. Rozdział 21 Nie wiem, gdzie ona jest - powiedziała Sugar, stojąc w drzwiach. Caesarina warczała ostrzegawczo. - Ale Christina Biscayne mieszka tutaj? Sugar przytaknęła. Nie lubiła policjantów. Nie ufała im. Ale detektyw Reed wyglądał inaczej, miał surową, męską urodę i badawcze spojrzenie. Nie to co ten gburowaty szczyl, który przesłuchiwał ją po śmierci Josha. Tamten gliniarz to dzieciak, a ten to 137 zdecydowanie mężczyzna. Przyszedł z kobietą - jędrne ciało, wyzywające spojrzenie i naprawdę fatalna fryzura. - Cricket jest dorosła. Czasami nie wraca do domu. - Będzie później? - Kto to wie? Mam nadzieję, że tak. - Nie chodzi do pracy? - zapytała policjantka. - Chodzi. Na różne godziny. Wydawało się, że chcą jeszcze o coś zapytać, ale tylko poprosili, żeby Cricket, jeśli się zjawi, zadzwoniła na policję. Sugar stała w drzwiach, patrząc jak detektyw Reed wsiada do samochodu. Ładnie się poruszał. Gdy szedł, stawiając długie, lekkie kroki, spodnie opinały mu się na naprężonych pośladkach. Będąc już w samochodzie, założył ciemne okulary, takie, jakie noszą piloci samolotów. Właściwie nie był przystojny, nie miał hollywoodzkiej urody, ale było w nim coś naturalnie seksownego i męskiego. Policjantka zapaliła papierosa, cofnęła samochód, dodała gazu i z hukiem popędziła wyboistą drogą, zostawiając za sobą tuman kurzu. Sugar wciąż stała w drzwiach, zadając sobie pytanie, gdzie, do diabła, jest jej siostra. Gdzie ja, do diabła, jestem? Zimno, mokro, ciemno... leżę chyba na jakimś klepisku. Cricket nie mogła się ruszyć, nie mogła unieść głowy, nie miała pojęcia, jak długo już tu jest. Ręce związane z tyłu, nogi spętane, usta zaklejone taśmą. Zresztą i tak nie mogłaby nic zrobić. Odkąd ją tu przywieziono jej własnym samochodem i przewieziono dziecięcym wózkiem do tej brudnej, śmierdzącej dziury w ziemi, była oszołomiona narkotykami, niezdolna do żadnego ruchu. Pod drzwiami widziała błyski światła, gdy jej porywaczka, która mówiła o sobie: Atropos, wychodziła ze swojego pokoju. Godziny - a może dni - mijały. Cricket nie wiedziała dokładnie, ile czasu leży w tej zapomnianej piwnicy. - Znowu się obudziłaś? Drgnęła przestraszona. Nie słyszała kroków. - No cóż, to już długo nie potrwa, prawda? Goń się, suko! W głowie Cricket panował chaos. Albo bardzo długo spała, albo została czymś ogłuszona. Paliło ją pragnienie i chyba się zmoczyła... pamięta, że chciało jej się siusiu, a teraz już nie... Zabiłaby tę sukę, ale nie miała ani możliwości, ani siły. Za każdym razem, gdy odzyskiwała jasność umysłu i chciała rzucić się na swoją oprawczynię, nagle ogarniała ją senność. Nafaszerowano ją narkotykami, to pewne. Ale gdyby tylko udało jej się dojść do siebie... ta suka już byłaby trupem. Trupem! - Proszę. Pomyślałam, że możesz czuć się samotna. - Atropos przykucnęła tuż przy niej i włączyła latarkę. Wąski promień światła wydobył z ciemności stare spróchniałe drewno, potłuczone szkło, butelki i coś jakby trutkę na szczury. O nie... Atropos postawiła na podłodze duży słój. Wydawał się ruszać, oddychać i pęcznieć. Cricket spociła się cała. Nie mogła oderwać wzroku od słoja. Serce waliło jej nieprzytomnie. - Patrz! - Atropos skierowała światło latarki prosto na słój. W środku były gniazda pająków i koronkowe nici pajęczyn rojące się od nowo wyklutych malutkich pajączków rozłażących się we wszystkie strony. Stare pająki rozglądały się bacznie, niektóre uniosły przednie odnóża, gotowe pożreć młode innych pająków. - Hodowałam je od tygodni - 138 wyjaśniła Atropos. Cricket zaczęła się trząść. Atropos wyjęła z kieszeni mniejszy szklany słoik i zbliżyła go do światła. W środku siedziały owady... świerszcze. Trzy czy cztery ciemne świerszcze. Na miłość boską! Atropos ostrożnie odkręciła słoik i peseta wyjęła jednego małego świerszcza. Miotał się, próbował wyrwać, ale nadaremnie. Atropos otworzyła słój z pająkami. Przez krótką dramatyczną chwilę przytrzymała świerszcza nad otwartym słojem, a potem upuściła. Przerażona Cricket patrzyła. Świerszcz wylądował w pułapce z pajęczyn i przykleił się do nici. Walczył, ale tylko przez moment. Pająki rzuciły się do ataku. Cricket, chora ze strachu, patrzyła, jak walczą. Zwyciężył duży brązowy pająk, zatopił w świerszczu śmiertelny kolec. Cricket zadygotała. Serce waliło jej jak młotem, żołądek podszedł do gardła. - Hm, niezbyt miły widok. - Atropos zawiązała wokół słoja splecioną czerwono-czarną nić. - No cóż, przedstawienie skończone. Dobranoc, pchły na noc. Karaluchy pod poduchy, a szczypawy do zabawy. Przyświecając latarką, weszła na górę po skrzypiących schodach. Cricket znów ogarnęła ciemność. Słój z pająkami stał kilka centymetrów od jej twarzy. Nie musiała być geniuszem, żeby domyślić się, jaki los zgotowała jej Atropos. Do oczu napłynęły jej łzy. A tuż obok, w ciemnościach czaiły się pająki. Zrobiłaś to? Usiłowałaś zabić Amandę? Jechała przez miasto i znów męczył ją ten okropny głos podobny do głosu Kelly. Omal nie przejechała na czerwonym świetle. Włączyła radio, próbując go zagłuszyć. Nie pomogło. Nie dawał jej spokoju. A Josh? Zabiłaś go... to takie cholernie wygodne, że nic nie pamiętasz. Śnił ci się martwy Josh leżący na biurku. A co z Amandą? Nie pamiętasz, jak byłaś w jej garażu? Jak wodziłaś palcami po gładkim lakierze jej małego czerwonego kabrioletu? Czułaś pod palcami nawet najmniejszą skazę na powierzchni składanego dachu. Potem atak Bernedy. Lekarze mówią, że nie zażyła lekarstwa, że nie było w jej krwi śladów nitrogliceryny, choć Lucille przysięga, że Berneda połknęła pigułkę. Byłaś tam. Poszłaś powiedzieć jej dobranoc. Widziałaś na stoliku fiolkę z nitrogliceryną. Nawet jej dotknęłaś, gdy sięgałaś po chusteczkę... zrobiłaś coś jeszcze? Coś, co siedzi teraz w jakimś ciemnym kącie twojego mózgu, dziurawego jak ser szwajcarski? Boże, trzeba być potworem, żeby próbować zabić własną matkę! Zaparkowała w bocznej uliczce. Spojrzała na elegancki wiktoriański dom, w którym mieściły się prywatne biura. Z samochodu zobaczyła okna gabinetu Adama. Drugie piętro, tuż pod dachem. Spędziła w szpitalu sporą część dnia i zrobił się już prawie wieczór, ale Adam zgodził się z nią spotkać. Cienie domów i drzew wydłużały się, zapowiadając nadejście zmierzchu. Czy Adamowi na pewno można ufać? Czy nie kierują nim jakieś ukryte motywy? Wypadek Amandy, spotkanie z rodziną i ten atak matki wykończyły ją. Zwłaszcza 139 spotkanie z rodziną. Cały ten melodramat. Wszystkie te sekrety. Wszystkie te cholerne niedomówienia. Nic dziwnego, że co chwila ktoś z Montgomerych dostosował świra. Czas to przerwać. Czas w końcu odzyskać równowagę. Przepędzić demony. Adam Hunt jest teraz jej psychoterapeutą i na pewno potrafi jej pomóc. A ona musi komuś zaufać. Nie policji. Nie swojej rodzinie. Nie własnemu umysłowi. Ani nawet nie Kelly. Więc zamierzasz wyspowiadać się jakiemuś zupełnie obcemu człowiekowi? Caitlyn usłyszała ironiczny głos Kelly. Jesteś wariatką. Autentyczną wariatką. Tak jak babcia! - Przestań! - krzyknęła, uderzając pięścią w kierownicę. Zatrąbił klakson i aż podskoczyła. Ogarnął ją straszny gniew. Miała naprawdę dość własnych lęków i wątpliwości. Dłużej nie będzie już tego znosić. Nie będzie już ofiarą. Przez lata była więźniem własnego umysłu i ma tego dość. Adam Hunt mógł się okazać jej zbawieniem albo zgubą, ale ważne, że w ogóle był. Bo to jej jedyna nadzieja. Wysiadła z samochodu. I zanim zdążyła zmienić zdanie, weszła tylnymi schodami do gabinetu Adama. Drzwi były uchylone. Zastukała delikatnie; drzwi skrzypnęły i otworzyły się same, odsłaniając pusty, pogrążony w mroku pokój. Przeszedł ją dreszcz. Może to ostrzeżenie, że nie powinna tu przychodzić, nie powinna przekraczać tego progu? Nie, co za bzdury! Po prostu przyszła kilka minut przed czasem. I była zdecydowana zmienić swoje życie. Dzisiaj. Zanim utraci te resztki zdrowia, które jeszcze zachowała. Lepiej poczekaj na krześle w korytarzu, tam gdzie zawsze czekają pacjenci. Kącik był przytulny. Na stoliku leżały porozrzucane czasopisma i można było napić się zimnej wody. Wiedziała, że Adam spodziewałby się tam ją zastać. Ale dzisiaj wbiegła tylnymi schodami i nie widziała powodu, żeby trzymać się utartych zwyczajów. Dzisiaj była nową osobą. Odważną, nie zahukaną. Zdecydowaną, nie nieśmiałą. Weszła do ciemnego pokoju. Na stole stały puste kubki po kawie, a w koszu, dyskretnie schowanym za kanapą, leżały zmięte chusteczki. Czy to te, które ona wyrzuciła podczas ostatniej wizyty? Czy Adam miał jeszcze innych pacjentów? Usłyszała skrzypnięcie i odwróciła się, ale nikogo nie zobaczyła. Duchy, pomyślała. Lucille mówiła jej, że jeśli się mocno skoncentruje, tak mocno, że żaden dźwięk, nawet bicie własnego serca, nie rozproszy jej uwagi, to usłyszy je. Adama wciąż nie było. Pociągnęła palcem po jego biurku i zastanowiła się, co on sobie o niej myśli, co zanotował na jej temat i na temat jej rodziny. Czy myśli, że ona traci rozum? Jego notatniki leżały na wierzchu. Wystarczyło wyciągnąć rękę i przeczytać. Dlaczego nie? Przeczyta tylko o sobie, to przecież nic takiego. W końcu to jej życie. Przygryzając wargi, wzięła notatnik leżący na samym wierzchu, ale usłyszała kroki na schodach i zaraz go rzuciła, jakby parzył jej palce. Szybko podbiegła do kanapy i właśnie zdążyła usiąść, gdy Adam wszedł do pokoju i zapalił światło. Na jej widok cofnął się zaskoczony. - Caitlyn? - Spojrzał na zegarek. - Nie miałem pojęcia, że się spóźniłem. - Nie spóźniłeś się. Przyszłam wcześniej, drzwi były otwarte, więc zdecydowałam się poczekać tutaj - uśmiechnęła się, mając nadzieję, że nie wygląda jak przyłapana na 140 gorącym uczynku. Z ulgą spostrzegła, że i on się lekko uśmiecha. Twarz miał szczerą. Zatroskaną. - Mam nadzieję, że nie zrobiłam nic złego. - Oczywiście, że nie. - Ale jego głos nie brzmiał tak ciepło jak zwykle. - Wyszedłem kupić kawę. - Pokazał małą, szarą torebkę, otworzył ją i przesypał kawę do słoiczka. Poszedł po wodę do łazienki i włączył czajnik. Czekając, aż woda się zagotuje, usiadł na fotelu i sięgnął po notatnik. Ten, który przed chwilą miała w ręku. - Chcesz porozmawiać o tym, co przydarzyło się twojej siostrze i mamie? Chyba byłaś zdenerwowana, gdy dzwoniłaś. - Byłam. Jestem - przyznała, z mocnym postanowieniem, że nie wycofa się, nie posłucha ostrzegawczego głosu. Dzisiaj ma zacząć życie od nowa. Teraz. W tej chwili. Zacisnęła mocno pięści, aż poczuła wbijające się w skórę paznokcie. Powoli rozprostowała dłonie i zaczęła opowiadać o wypadku Amandy. Opowiedziała o spotkaniu w Oak Hill, o tych ro-dzinnych rozmowach pełnych aluzji i niedomówień, o humorach Iana i sprzeczce z Hannah. Wspomniała też, że matka bardzo się zdenerwowała, a Lucille była jakaś niespokojna. - I wszyscy tak dziwnie na mnie patrzyli - dodała, podchodząc do okna, za którym noc ogarniała miasto. - Jakby się bali, że za chwilę dostanę szału i skończę w psychiatryku. - Boisz się tego? - Tak! - Odwróciła się i spojrzała mu prosto w oczy. - Tak! Tak! Tak! Byłam już w jednym i coś ci powiem, to nie są wczasy. - Uniosła rękę, jakby kierując prośbę do nieba. - Mój Boże, odkąd pamiętam, wciąż słyszałam plotki na mój temat, jaka to jestem dziwna. Niektórzy myślą, że zabiłam Charlesa, nawet niektórzy z rodziny. Przez to, że wyciągnęłam mu z piersi tę przeklętą strzałę. I myślą... Nie wiem, co myślą. Pewnie po prostu, że jestem szalona. - Usiadła na kanapie. - Szalony Kapelusznik - tak o mnie mówią. Chyba to lepsze niż wariatka, i proszę, nie pytaj, czy jestem wariatką, bo naprawdę nie wiem. - Odgarnęła włosy z oczu i z całych sił starała się opanować. - Powinieneś ich widzieć wtedy w domu. Ich wszystkich. Mamę też. - No cóż, postaramy się, żebyś nie trafiła do szpitala, dobrze? - Uśmiechnął się i jakoś udało mu się przegnać wszystkie jej strachy. - Też mi na tym zależy. Popatrzył jej w oczy o sekundę dłużej, niż należało, i poczuła to lekkie podniecenie, łaskotanie koniuszków nerwów, którego doznawała zawsze, gdy spotykała interesującego mężczyznę. - Wspomniałaś, że twoja mama jest w szpitalu. - Czy to złudzenie, czy jego głos był trochę bardziej szorstki? - Zdenerwowała się tym wypadkiem Amandy. Zdaje się, że dostała napadu dławicy, gdy szła po schodach do sypialni. Przez chwilę jej stan był krytyczny, ale potem ustabilizował się. - Cieszę się. - Ja też - przyznała i zebrała się w sobie. Teraz albo nigdy. - Adamie... - Jej głos brzmiał nienaturalnie nawet dla niej samej. Ich oczy znów się spotkały. - Powinieneś o czymś wiedzieć. Nie sądzę, że jestem szalona, to znaczy, modlę się, żebym nie była... - Jak mogła wyjaśnić to, czego sama nie rozumiała? Ręce jej się spociły, serce waliło. Powoli, z wysiłkiem udało jej się opanować. - O co chodzi? - Z jego ust zniknęły resztki uśmiechu. Patrzył na nią badawczo, w 141 napięciu, tak jakby wiedział, co za chwilę usłyszy. Mimo to ciągnęła dalej. - Dzieją się dziwne rzeczy. Nie dotyczy to rodziny, ale konkretnie mnie. - Gardło miała tak ściśnięte, że z trudem wypowiadała te straszne słowa. - Poza koszmarami widzę też pewne obrazy, coś w rodzaju déjà vu. Wiążą się one z ostatnimi wypadkami. Obrazy są porwane i nie składają się w sensowną całość. Pamiętam na przykład, że dotykałam samochodu siostry, tego, którym się rozbiła, albo że patrzyłam na lekarstwa stojące w po-koju matki. - Przełknęła z trudem ślinę i poczuła wewnętrzne drżenie. Oto za chwilę zanurzy się w mroku, otworzy drzwi prowadzące na schody ku zakazanej piwnicy, ryzykując, że zatrzasną się za nią, a potem usłyszy zgrzyt przekręcanego klucza i na zawsze zostanie uwięziona w przerażających ciemnościach. Zamknęła oczy. - Następnego dnia po tym, jak zginął Josh, obudziłam się i... zobaczyłam krew w sypialni. Cała sypialnia była zakrwawiona. - Trzęsąc się, podwinęła rękawy swetra. - Na łóżku, na firankach, na podłodze, w łazience... o Boże, wszędzie. Na ścianach, na dywanie, rozmazana na umywalce i kafelkach. Szklane drzwi kabiny prysznicowej były pęknięte... ale nie pamiętam, żebym je stłukła. Krew na firankach, o mój Boże... - Głos uwiązł jej w krtani. Otworzyła oczy i zobaczyła przed sobą twarz Adama, nieruchomą, opanowaną. Tylko napięte kąciki ust świadczyły, że jest wstrząśnięty jej wyznaniem. Caitlyn, nie ma powodu się teraz zatrzymywać, powiedziała sobie. Brnęła dalej. - Miałam tej nocy krwawienie z nosa i odkryłam... to. - Wyciągnęła ręce, pokazała brzydkie strupy na nadgarstkach. - Nie pamiętam, żebym to zrobiła. Nie pamiętam też krwawienia z nosa. A nawet jeśli to zrobiłam... jeśli się okaleczyłam, nie sądzę, żebym mogła stracić aż tyle krwi. Cała sypialnia i łazienka! Boję się... Jezu, boję się, że w jakiś sposób jestem odpowiedzialna za śmierć mojego męża. Rozdział 22 Myślisz, że go zabiłaś? - spytał Adam. - O to właśnie chodzi. Nie wiem. Nie pamiętam. Ale policja mówi, że na miejscu zbrodni znaleziono krew mojej grupy. I jeszcze ta zakrwawiona sypialnia... Oszukiwałam się, że to moja krew, ale to przecież niemożliwe. - Wzięła głęboki wdech. Nie była już taka pewna, czy dobrze zrobiła, wyznając mu prawdę. - A co pamiętasz? - Jego głos był delikatny, nie oskarżał, nie osądzał. Opowiedziała tyle, ile pamiętała. Zaczęła od tego, jak czekając na Kelly w barze, wypiła trochę za dużo. Potem urwał jej się film, a rano obudziła się w zakrwawionej pościeli. - To było okropne. Straszne i odrażające. Nie mogłam na to patrzeć, więc zabrałam się do sprzątania. Uprałam bieliznę, pościel, umyłam ściany, umywalkę, dywan i wszystko, co było zabrudzone krwią. Musiałam się tego pozbyć. - Przeczesała włosy palcami, próbowała powstrzymać ból rodzący się u podstawy czaszki. - Myślę, że tracę nad sobą kontrolę. Chyba powinnam iść na policję, ale się boję. Detektyw Reed już traktuje mnie jak główną podejrzaną. - Myślisz, że byłabyś zdolna do morderstwa? - Nie! Oczywiście, że nie. - Potrząsnęła głową i opuściła rękawy swetra. - Ale sama nie wiem, co o tym wszystkim sądzić. Widzę obrazy z miejsca zbrodni. Widzę Josha leżącego na biurku. I to jeszcze nie wszystko. - Opowiedziała o swoich przypadkach deja vu, snach 142 i obrazach związanych z tragicznymi wypadkami, które wydarzyły się w rodzinie. - Jest jeszcze coś. Mam wrażenie, że jestem obserwowana. Nie wiem, czy to policja pilnuje domu, czy ktoś mnie prześladuje, czy to tylko moja chora wyobraźnia. - Odetchnęła głęboko. - Czuję się, jakbym biegła, ale nie wiem, skąd i nie mam pojęcia dokąd. To mnie niepokoi. Doprowadza do obłędu. - Nie jesteś obłąkana. - Czekaj. Nie znasz mnie dobrze. - Wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nie jesteś obłąkana, to nie podlega dyskusji - powiedział poważnie i odłożył długopis. - Zróbmy sobie przerwę. Oboje jesteśmy zmęczeni. Może pójdziemy na prawdziwą kawę lub na kolację? Ja stawiam i oczywiście nie wliczam tego czasu do rachunku. - No, nie wiem - wahała się. Wolała być ostrożna. - Zgódź się - nalegał. - Jestem głodny. Obiecuję, że nie urządzę ci sesji terapeutycznej. - Położył notatnik na biurku i wstał. - Tuż za rogiem jest świetna restauracja. Z prawdziwą miejscową kuchnią. Przejdziemy się. - Ale... - Ja stawiam. No chodź. - Ruszył do drzwi, pobrzękując kluczami. Co to szkodzi? Jest jej psychoterapeutą, ale to nie znaczy, że nie mogą się lepiej poznać, prawda? Och, Caitlyn, pakujesz się w kłopoty. Poważne kłopoty. Ale to przecież nic nowego. Gdy wyszli, wziął ją za rękę i poprowadził ulicą, a potem przez plac do dwustuletniego domu. Weszli po schodkach do recepcji, skąd kelnerka zaprowadziła ich na górę do sali. Szerokie drzwi balkonowe prowadziły na lodzie, między stołami stały kwiaty w doniczkach. Ze swojego miejsca mogli widzieć plac i ulicę wysadzaną drzewami. Letni wiatr niósł zapach rzeki, ciepły aromat pieczonego chleba i ledwie wyczuwalną woń dymu papierosowego. - Czy życzą sobie państwo coś z baru? - zapytała kelnerka, kiedy już wyrecytowała listę dań polecanych przez szefa kuchni. - Caitlyn? - zapytał, a Caitlyn przypomniała sobie, kiedy ostatni raz piła alkohol. W noc śmierci Josha. W noc, której nie pamięta. - Mrożona herbata z cukrem - powiedziała. Dostrzegła błysk rozbawienia w jego oczach. - Wezmę szkocką. Bez wody. Gdy kelnerka odeszła, spojrzał na park, gdzie kilka osób spacerowało wśród wysokich, ciemnych dębów. Latarnie rzucały na ziemię jasne kręgi światła. Caitlyn poczuła ukłucie niepokoju. Czy ktoś czai się w ciemnościach, czy ktoś ich obserwuje? Otworzyła menu, ale nie miała apetytu, więc bez większego zainteresowania przejrzała listę dań. - Myślisz, że powinnam iść na policję? - zapytała, udając, że studiuje spis przystawek. - Mieliśmy o tym nie rozmawiać. Wzruszyła ramionami. - Chciałam poznać twoje zdanie. - Nie jestem prawnikiem. Myślę, że chyba będziesz potrzebowała adwokata. - Właśnie zaczęłam się za kimś rozglądać. Moja siostra jest prawnikiem, mówiłam ci. Nie zajmuje się już prawem karnym, ale dała mi kilka nazwisk i umówiła mnie na pojutrze na spotkanie. - To dobrze. 143 - Wszystko tak się zagmatwało. - Znów poczuła znajomy ciężar, jakby dwie tony przygniatały pierś, nie pozwalając oddychać. Adam położył rękę na dłoni Caitlyn. W jego oczach odbijała się ciemność nocy. Dłoń miał ciepłą. Szorstką. Silną. Jego uścisk uspokoił ją natychmiast. - Pora, żebyś się odprężyła - powiedział cicho. - Poradzimy sobie z tym. - Na pewno? - Tak. - Uśmiechnął się łagodnie. Był przystojny, choć nie należał do mężczyzn od razu rzucających się w oczy. Miał w sobie jednak coś, co przyciągało uwagę i budziło zaufanie. Caitlyn przypuszczała, że pod maską powściągliwości skrywał namiętność i kilka innych sekretów. - Masz jeszcze jakichś pacjentów? - zapytała, cofając rękę, gdy kelnerka przyniosła napoje. - Czy już państwo wybrali? Adam spojrzał na Caitlyn pytająco. - Co byś chciała? - Czerwony ryż z krewetkami i smażoną okrą. - Caitlyn uśmiechnęła się z trudem. - Ulubione danie ojca. Prawdziwa południowa kuchnia. Adam zaśmiał się cicho. - Poproszę kotlet wieprzowy z chlebem kukurydzianym i sosem beszamelowym. - Coś jeszcze? - zapytała kelnerka. - Wino? - Adam uniósł pytająco brew, ale Caitlyn potrząsnęła głową. Lepiej nie ryzykować. - Może kawałek ciasta orzechowego na deser - Adam zwrócił się do kelnerki scenicznym szeptem i podał jej kartę dań. - Oczywiście. Po raz pierwszy od śmierci Josha Caitlyn poczuła się bezpieczna. Mogła się wreszcie trochę odprężyć. Adam opowiedział kilka starych dowcipów, rozśmieszył ją i wreszcie przestała się zamartwiać, przynajmniej przez chwilę. Kiedy kelnerka przyniosła talerze, Caitlyn wrócił apetyt i ochoczo zabrała się do jedzenia. - Chyba jestem ci winna przeprosiny - powiedziała, widząc, że Adam jej się przygląda. - Za co? - Za to, że o mały włos nie zepsułam wieczoru - potoczyła wzrokiem po sali - to był świetny pomysł. - Tak mi się wydawało. - Myślę, że możemy go jeszcze ulepszyć. - Jak? - Możemy zabawić się w doktora. - Uniosła niesfornie brwi, a kiedy zobaczyła jego poważną minę, dodała: - Ja będę doktorem, a ty pacjentem. - Odłożył widelec. - Caitlyn? - Będę takim doktorem jak ty. Z tytułem naukowym. Teraz ja zrobię ci psychoanalizę. - Och! - Roześmiał się szeroko. - A już myślałem... - Mam cię! - Zachichotała. - Wiesz, ja naprawdę lubię się powygłupiać, tylko ostatnie dni były dość ponure. Odłożył sztućce, przekrzywił głowę i przyjrzał jej się z uśmiechem. - Jesteś niesamowitą kobietą, Caitlyn. - Tak sądzisz? - droczyła się z nim. - Skomplikowaną. 144 - O nie. To ja jestem terapeutą, pamiętasz? Moja kolej. - Wycelowała widelcem w jego pierś. - Przestań chociaż na moment. Wiesz, z psychologami jest taki problem, że oni zawsze są w pracy. Każdą napotkaną osobę traktują jak kolejny przypadek. Zaraz by chcieli badać, analizować. - Uogólniasz. - Wcale nie. Wzruszył ramionami. Zobaczyła jego rozbawione oczy, lekko uniesione kąciki ust. - W porządku, pani doktor, co chciałaby pani wiedzieć? - Po pierwsze, czy kiedykolwiek byłeś żonaty? Zmienił się na twarzy. - Raz. - Hm. - Krótko. Dawno temu. Tak jak już mówiłem, nie mam dzieci. - Spotykasz się z nią? - Rzadko. - Masz dziewczynę? - Teraz? - Potrząsnął głową. - Nie. Pamiętaj, dopiero przyjechałem. - Ale może w domu czeka na ciebie jakaś kobieta. - Na środkowym zachodzie? Nie. Nie czeka na mnie żadna kobieta. - Pomyślałam, że uciekasz przed czymś, przed ponurą, mroczną, posępną przeszłością i dlatego tu przyjechałeś. - Może uciekłem do czegoś. - Do czego? - To się okaże - drażnił się z nią. Uśmiechnął się swobodniej. - Może to było przeznaczenie, los, określony układ planet. - Tak myślisz? - zapytała rozbawiona. - Któż to wie? Może to była moja najlepsza decyzja w życiu. Czyż to nie wspaniałe siedzieć tak w restauracji w Savannah, rozkoszować się fantastycznym jedzeniem i towarzystwem pięknej, fascynującej kobiety? - Która może jest zamieszana w zabójstwo męża - przypomniała mu, niszcząc magiczną atmosferę tego wieczoru. - Nie mówmy o tym, dopóki nie zjemy kolacji. - To nie takie proste. - Spróbuj. - Przywołał kelnerkę i poprosił o ciasto i lody. - Jeszcze tylko kilka minut. - W porządku. - Starała się jak mogła. Śmiała się, dowcipkowała, pozwoliła się nakarmić kawałkiem ciasta. Spoglądała na ciemny plac, próbując nie wyobrażać sobie czujnych oczu, śledzących z ukrycia każdy jej ruch. Z Adamem była bezpieczna. Ufała mu. Kiedy uregulował rachunek i nie pozwolił jej zapłacić za siebie, nie protestowała. Wyszli razem i gdy na ulicy wziął ją za rękę, również nie protestowała. Podeszli do jej samochodu i poczuła się rozczarowana, że wieczór dobiegł końca. - Może przyjdziesz jutro - zaproponował. - Możemy porozmawiać, o czym tylko będziesz chciała. Znasz mój domowy numer, prawda? - W torebce mam wizytówkę. - To dobrze. Dzwoń o dowolnej porze. - Ścisnął jej dłoń. - Kiedy tylko zechcesz. - Możesz tego żałować. - Nie sądzę. - Błysnął białymi zębami. Ich oczy spotkały się i Caitlyn wstrzymała 145 oddech. Chciał ją pocałować. Była tego pewna. Po plecach przebiegł jej dreszcz podniecenia. Adam pochylił się i musnął ustami jej czoło. - Trzymaj się. - Otworzył drzwiczki. - Ty też. - Wspięła się na palce i przybliżyła swoją twarz do jego twarzy. - Dziękuję za wspaniały wieczór. - Pocałowała go szybko w usta i wsiadła do samochodu. Kiedy stał bez ruchu, zaskoczony, zatrzasnęła drzwi, przekręciła kluczyk w stacyjce i wrzuciła bieg. Pomachała mu na do widzenia i ruszyła przed siebie. We wstecznym lusterku zobaczyła, że Adam wciąż stoi w tym samym miejscu pod latarnią. Uśmiechnęła się zadowolona. Nigdy by się nie podejrzewała o taką śmiałość, a tu proszę! Zrobiła coś, na co dawna Caitlyn na pewno by się nie odważyła. I strasznie jej się to podobało. Berneda otworzyła zamglone oczy. Rozejrzała się zdezorientowana. Gdzie ona jest? Wokół panowała dziwna cisza, z korytarza sączyło się słabe światło. Powoli zdała sobie sprawę, że leży w szpitalu, w niewygodnym łóżku, podłączona do jakichś rurek. Umysł miała zmącony, myśli jej się mieszały, wiedziała tylko, że chce wrócić do domu. Do rodzinnej posiadłości, która kojarzyła jej się z lepszymi czasami, do własnego pokoju, do własnego łóżka. Chciała, żeby zajęta się nią Lucille. Lucille była cierpliwa i miła, w przeciwieństwie do tych szorstkich młodych ludzi, którzy poszturchiwali ją, przekładali i jeszcze nazywali to opieką medyczną. Co ona robi w tym pokoju? Kolejny atak? Tak... z pewnością. Jej umysł pracował bardzo leniwie. Widziała jak przez mgłę, z trudem rozpoznając kształty. Wszystko było dziwnie zniekształcone. Oblizała usta, język miała spuchnięty. Musieli podać jej silne leki. Spać. Tak, spać. Już chciała zamknąć oczy, gdy dostrzegła ruch przy drzwiach. Ktoś poruszał się bezszelestnie niczym kot. Kobieta. Pewnie kolejna pielęgniarka. Kolejne tortury. Znowu jakiś zastrzyk albo mierzenie ciśnienia. Kobieta podeszła bliżej, a Berneda poczuła nagle, że coś jest nie tak. Mrużąc powieki, wytężyła wzrok. Kobieta wyjęła coś zza pleców, a potem, ze zwinnością jadowitego węża, rzuciła się do ataku. Przycisnęła poduszkę do otwartych ust Bernedy. Staruszka chciała krzyczeć, ale tylko zamachała rękami jak marionetka. Kobieta była silna, przerażająco silna. Berneda próbowała jeszcze walczyć o oddech, ale daremnie. Przeszył ją ostry ból. Zaraz się udusi. Schorowane serce tłukło się niespokojnie w piersiach. Nie! To nieprawda! Kto chciałby ją zabić? Kobieta jeszcze mocniej ucisnęła jej pierś i przykryła poduszką nos. Płuca Bernedy trawił ogień. Tuż przed śmiercią zobaczyła twarz morderczyni. Znajomą, zniekształconą twarz. - Jestem Atropos - wyszeptała ochryple do ucha Bernedy. - Nadszedł twój koniec. Rozdział 23 Adam obudził się zdyszany, zlany potem, z erekcją. Odrzucił kołdrę i poszedł do łazienki. Śniła mu się Caitlyn, całował ją, dotykał jej, prawie się z nią kochał. Pragnął jej bardziej niż jakiejkolwiek innej kobiety. Ale to był tylko sen. Piękny sen. Caitlyn na leżaku, na pokładzie luksusowej łodzi, całkiem naga. Miała na sobie tylko okulary słoneczne. Patrzyła na niego z figlarnym, kuszącym uśmiechem. Szedł po drewnianym pokładzie, również nagi. Wiedział, że zaraz będą się kochać. 146 Podszedł do niej, przyklęknął, pocałował w pępek. Jej skóra była ciepła i miała słonawy smak. Lśniła w słońcu. Przesunął się ku górze i dotknął językiem twardego, spragnionego dotyku sutka. - Och! - jęknęła, przeciągając się. Leniwie zdjęła okulary i patrzyła na niego z rozbawieniem. Spojrzał jej w twarz. Jednak teraz nie była już Caitlyn Montgomery Bandeaux, była Rebeką. Jej uśmiech stygł, oczy zrobiły się szkliste, rysy rozmazane, a ciało zimne jak marmur. To był tylko sen, ale uświadomił Adamowi, że jego najgorsze przeczucia mogą się sprawdzić. Rebeka wcale nie pojechała na jedną z tych swoich szalonych wycieczek. Nie wyruszyła na poszukiwanie przygód, raczej przytrafiło jej się coś złego. Być może już nie żyła. I miało to związek z Caitlyn. Z notatek, które pozostawiła Rebeka, wywnioskował, że Caitlyn Bandeaux była jej najciekawszym przypadkiem. Planowała poświęcić jej i jej siostrze Kelly więcej czasu i uwagi. Jednak notatki były bardzo chaotyczne. Intrygujące, lecz niekompletne. Wszystko wskazywało na to, że brakuje wielu stron. Zarzucił ręcznik na szyję i poszedł do gabinetu. Była czwarta nad ranem, ale nie czuł zmęczenia. Odsunął krzesło i włączył komputer. Gdy maszyna budziła się do życia, stanął mu przed oczami obraz Caitlyn. Wyobraził sobie jej ciemne włosy rozrzucone na poduszce, miękką, jedwabistą skórę... do diabła, zbyt długo nie był z kobietą. Zdecydowanie zbyt długo. Odgonił kuszące myśli i sprawdził pocztę elektroniczną. Cze-kał na wiadomość od firmy, której powierzył twardy dysk. Liczył, że uda im się odzyskać dane. Ale wciąż jeszcze się nie odezwali. A czas ucieka. Wkrótce będzie musiał wyznać wszystko Caitlyn. I policji. I sobie samemu. Za daleko zabrnął. Jego zainteresowanie Caitlyn przekroczyło zawodowe granice. Stąpał po cienkim lodzie. Lada chwila tafla się załamie, a on zapadnie w ciemną głębię. Wir emocji pociągnie go na dno. Uważał, że jest fascynująca. Tajemnicza... I nie było to zasługą okoliczności, w jakich się poznali. Nie dawała się zaszufladkować. Raz była nieśmiała, a po chwili bardzo pewna siebie. Jej reakcje wydawały się uzasadnione, a niepokój całkiem zrozumiały, ale może były objawem choroby psychicznej? „Boję się... Jezu, boję się, że w jakiś sposób jestem odpowiedzialna za śmierć mojego męża”. Morderczyni? Nie. Więc skąd te rany na nadgarstkach? Skąd krew w jej sypialni? Czy to prawda, czy halucynacje? I co byłoby gorsze? Przetarł czoło brzegiem ręcznika, poszedł do kuchni i wyjął z lodówki piwo. Nie może związać się z Caitlyn Bandeaux. Nie może. Otworzył puszkę i pociągnął duży łyk. Kogo on, do diabła, oszukuje? Już był związany. Już było za późno. Atropos ukryła samochód i przy świetle księżyca pośpieszyła ścieżką na brzeg. Kajak 147 stał tam, gdzie go zostawiła, wsiadła do niego i ruszyła w górę mrocznej rzeki. Wiosłowała powoli, zmagając się z prądem. Mimo zmęczenia uśmiechnęła się do siebie. Woda zawsze była jej żywiołem, a noc ją podniecała - jak wampira - pomyślała. Spojrzała na księżyc i przypomniała sobie o swoim zadaniu. Kiedyś nie było ono tak oczywiste, teraz podążała już jasno wytyczoną ścieżką. Czując zbliżającą się burzę, skierowała zwinną łódkę do przystani. Wysiadła i szybko poszła dróżką pod górę. Była zmęczona, ale i podekscytowana. Morderstwa zawsze ją wyczerpywały, a jednocześnie napełniały energią. Musiała jednak trochę odpocząć. Zastanowić się nad tym, co zrobiła. Przemyśleć wszystko. Cicho przemknęła w ciemnościach do swojej samotni i pośpieszyła schodami w dół. Wkrótce będzie świtać. Latarka leżała na swoim miejscu. Atropos rzuciła snop światła na swoją ofiarę. Cricket zamrugała kilka razy, a jej wzrok powędrował w kierunku słoja z pająkami. Pobladła i szarpnęła się, próbując krzyczeć przez zakneblowane usta. Trzeba ją znów uspokoić. - Załatwiłam kolejną sprawę - powiedziała Atropos, wyciągając z kieszeni nić życia. Cricket zamarła. - Berneda. Znasz ją, to matka rodziny. - Atropos westchnęła i odrzuciła włosy na ramiona. Miała ochotę zapalić... ale jeszcze nie teraz. Cricket wiła się na klepisku, usiłując odsunąć się od słoja. Żałosne. Taka bezczelna dziewucha, a teraz trzęsie się jak galareta - a wszystko przez kilka małych pająków. Jak łatwo było poznać ich fobie. Przerażone oczy spojrzały na Atropos. - Zgadza się. Ona nie żyje. Rozległo się przytłumione sapanie, to Cricket spazmatycznie łapała powietrze. - Jak? Och, miała słabe serce i... drobne problemy z oddychaniem. Po co strzępi sobie język? Ten żałosny pomiot z nieprawego łoża nigdy nie zrozumie. - Ale nie martw się, To już niedługo. - Dotknęła nici okręconej wokół słoja. - Popatrz. Ale Cricket wciąż patrzyła na nią. Patrzyła jak na wariatkę, Atropos to wyczuła. Ona? Szalona? Na moment odżył głęboko skrywany, choć zawsze obecny lęk. Czyżby była niespełna rozumu? Natychmiast odepchnęła od siebie tę okropną myśl. Spojrzała z góry na związaną, zakneblowaną i rozdygotaną kupę ścierwa. - Już prawie nadeszła twoja kolej - powiedziała, żeby przypomnieć Cricket, co ją czeka. Skierowała światło na regał i znalazła ukrytą dźwignię. Zgasiła latarkę i znów usłyszała irytujące jęki Cricket. Niewiele brakowało, a złamałaby własne zasady i zabiła ją, zanim nadejdzie jej czas. Jeszcze nie teraz. Jeszcze nie teraz. Jeszcze nie teraz. Cierpliwość jest cnotą. Ciekawe, kto wymyślił coś tak głupiego? Atropos już dawno nauczyła się, że do wszystkiego musi dojść sama; nie może czekać, aż ktoś ją wyręczy. Założyła buty ochronne i weszła do czystego, białego pokoju - swojego sanktuarium, z dala od ohydnych pająków i jeszcze ohydniejszego związanego ścierwa. W chłodzie tego pomieszczenia mogła zregenerować siły i znaleźć wewnętrzny spokój. Przez chwilę mogła napawać się swoim sukcesem. Aż do następnego razu. Który, wiedziała, wkrótce nadejdzie. Już niedługo. 148 - ...o Boże, Caitlyn, ona nie żyje. Mama nie żyje! - Głos Hannah zadrżał, przechodząc w gwałtowny, rozdzierający szloch. Caitlyn znieruchomiała za biurkiem, oderwana od pracy nad projektem. Nie szło jej najlepiej; denerwowała się przed dzisiejszym spotkaniem z prawnikiem, a na dodatek dręczyły ją niejasne myśli i sprzeczne uczucia wobec Adama. - Poczekaj. - Nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. - Uspokój się. - To musi być pomyłka. Musi. Może Hannah znów brała jakieś narkotyki. Już kiedyś przedawkowała LSD, może ma halucynacje. - Mama jest w szpitalu. Pamiętasz? Ma tam doskonałą opiekę i... - I nie żyje! Nie rozumiesz? Nie żyje! Caitlyn pokręciła głową. Owszem, matka była schorowana, ale przecież leżała w szpitalu, pod dobrą opieką i właśnie dochodziła do siebie. - To nie może być prawda. - Ale jest, na miłość boską! Prawdopodobnie ktoś ją zabił. - Zaraz, zaraz, to coś nowego! - Naprawdę? Naprawdę tak myślisz? Nie widzisz, co się dzieje? - wykrzykiwała Hannah. - Wiem, że już było lepiej, jej stan się stabilizował, tak mówili lekarze, a potem... potem... Troy odebrał rano telefon ze szpitala, dzwonił lekarz dyżurny, powiedział, że mama umarła we śnie. Jak? Jak to się mogło stać? Caitlyn, oszołomiona, odchyliła się na krześle. - Nie wiem. Jesteś pewna? - Zadzwoń sama do tego cholernego szpitala, jeśli mi nie wierzysz. - Hannah znów się rozpłakała i dopiero teraz do Caitlyn dotarło, że matka naprawdę nie żyje. Poczuła wielki ciężar na sercu. Matka nie żyje? Czy to możliwe? - Była... była chora. Może po prostu odeszła. - Tak, akurat! - Hannah głośno pociągnęła nosem. - Myślę, że ktoś jej pomógł. Dlaczego nie zadziałała ta pieprzona nitrogliceryna, co? A Amanda - myślisz, że to zbieg okoliczności, że w tydzień po śmierci Josha miała wypadek? Nie, to jest celowa robota. Ktoś do nas strzela jak do kaczek, po kolei. Caitlyn zmroziło krew w żyłach. Hannah powiedziała głośno to, o czym ona sama bała się nawet myśleć. Ktoś systematycznie zabija członków ich rodziny. Ale kto? Kto chciał ich śmierci? A ty, Caitlyn? To ty masz kłopoty z pamięcią. To w twoim pokoju było pełno krwi. - Co mówią w szpitalu? - zapytała, odpychając natrętne oskarżenia. - Nie wiem. Troy ma zadzwonić do lekarza dyżurnego i do doktora Fellersa, ale myślę, że w szpitalu będą chcieli chronić własne tyłki. - Jesteś sama? - Tak, jeśli nie liczyć Lucille. - Ona też się liczy. Jak to znosi? - Już zaczęła pakować swoje rzeczy - powiedziała Hannah głosem pełnym dezaprobaty. - Co takiego? - Słyszałaś. Natychmiast kupiła bilet w jedną stronę na Florydę. Powiedziała, że nie ma powodu, dla którego miałaby tu zostać. Nie ma tu własnej rodziny. Jej córka nigdy do niej nie dzwoni i nie przyjeżdża, a teraz jeszcze odeszła mama, więc Lucille przeprowadza się do swojej siostry. - Tak szybko? 149 - Myślę, że już dawno to zaplanowała. Wie, że mama zostawiła jej niezłą sumkę, więc wynosi się. Jej samolot odlatuje jutro. Co ty na to? Nawet nie poczekała, żeby skorzystać z tańszej taryfy. - A pogrzeb... - wymamrotała Caitlyn. - Nawet nie chce być na pogrzebie? - Kto ją wie? To dziwaczka. Pokręcona, wciąż mówi o duchach. Najwyższy czas, żeby wyjechała. Żadna strata. - Ale wtedy zostaniesz sama w domu. - Tylko ja i duchy. - W głosie Hannah znów było słychać typowy dla niej sarkazm. - Jezu, trudno w to uwierzyć. - Caitlyn usłyszała trzask zapalniczki. - Mogę być u ciebie za pół godziny. - Nie. Spotkamy się w szpitalu. Troy już tam jedzie, powiedział, że zadzwoni do Amandy. Na razie! Rozłączyła się, zanim Caitlyn zdążyła powiedzieć, że zadzwoni do Kelly. Zresztą kogo by to obchodziło. Odkąd matka powiedziała, że Kelly dla nich umarła, wszyscy oprócz Caitlyn przestali się z nią widywać, a nawet wspominać ją. Dziwne. Ale przecież jej rodzina w ogóle była dziwna. Caitlyn zadzwoniła do Kelly na komórkę i zostawiła wiadomość. Chociaż Kelly pewnie tylko wzruszy ramionami. Nie zależało jej na rodzinie. Zrozum, Caitlyn, to banda cholernych hipokrytów. Mama się wściekła, że przepuściłam pieniądze z funduszu na tę łódź i nawet jej nie ubezpieczyłam. I ona, i kochane rodzeństwo obwiniają mnie za ten wypadek. Pewnie liczą na to, że odziedziczą też moją część majątku, bo matka traktuje mnie, jakbym nie żyła. Czy ona jest normalna? Czy ktokolwiek w tej rodzinie jest normalny?! No właśnie, pomyślała Caitlyn, wkładając sweter i obciągając rękawy, żeby zakryć gojące się rany na nadgarstkach. Oskar zobaczył, że sięga po kluczyki. - Nie teraz - powiedziała przepraszająco. - Ale kiedy wrócę, pójdziemy pobiegać. Zgoda? - Pies zaskamlał i skoczył na drzwi. Wypuściła go, pognał prosto pod drzewo magnolii, gdzie na pniu wylegiwała się w słońcu jaszczurka. Przerażone zwierzątko schroniło się w gałęziach drzewa, a Caitlyn poszła do garażu. Znów spotkanie z rodziną. Kelly pewnie pomyśli, że i ona jest hipokrytką, tak jak cała reszta. Kelly powinna być zadowolona - myślała Caitlyn, wyjeżdżając z garażu - Montgomerych szybko ubywało. Hannah i Amanda miały rację - członkowie rodziny jeden za drugim padali jak muchy. Ciekawe tylko, kto trzyma packę. Bóg? Czy ktoś bliski i dobrze znany? Ktoś, kto pragnie ich śmierci. Reed odwiesił słuchawkę, chciało mu się palić. Pozbył się nałogu już dawno temu, ale wciąż zdarzały się takie chwile, kiedy tęsknił za nikotyną. Pracował bez wytchnienia, wypruwał flaki, żeby rozwikłać sprawę Bandeaux. Do diabła, gdy nie wyznaczono człowieka do śledzenia Caitlyn Montgomery, sam się tym zajął. A oprócz tego wykonywał swoje normalne obowiązki. To jakaś obsesja, powinien więcej spotykać się z ludźmi, używać życia... Ale nie używał. Każdy jego kolejny związek okazywał się pomyłką. Po przyjeździe do 150 Savannah przez jakiś czas chodził do knajp na podryw, miał nawet kilka przygód na jedną noc. Seks był niezły, ale trochę jak tania whisky. Następnego dnia Reed czuł się zmęczony, wypluty i zwyczajnie stary. Dał sobie spokój. Nie potrzebował przekrwionych oczu i wyrzutów sumienia. Ile razy mówił „Zadzwonię do ciebie”, chociaż wiedział, nawet po paru drinkach, że łże jak pies i że chodzi mu tylko o jeden numerek, o nic więcej. Może powinien grać w kręgle. Albo w golfa. Albo uprawiać wspinaczkę skałkową. Cokolwiek. Potarł dwudniowy zarost, dopił resztki zimnej kawy i postanowił przejść się do biura Kathy Okano. Zadać jej kilka pytań. To przecież ona naciskała na przyspieszenie śledztwa w sprawie Bandeaux, a teraz się wycofuje. Niezdecydowana jak dziewica. Przeszedł przez korytarz i już miał wejść do jej gabinetu, gdy drogę zablokowała mu jej sekretarka - Tonya. Wyglądała jak czynna członkini Światowej Federacji Zapaśniczej. Grubo ciosana, zdecydowanie mało kobieca figura, do tego tona makijażu, czarne, wzburzone włosy i cięty język. - Wyszła. - Dokąd? - Była umówiona na lunch - odpowiedziała sekretarka. - Ale właśnie rozmawiałem z nią przez telefon. - A, to już wiem, dlaczego wyleciała stąd jak szalona - powiedziała Tonya. - Przekażę jej, że pan był. - Dzięki - warknął, wsadzając ręce do kieszeni. Zawrócił do swojego gabinetu i przyspieszył kroku, słysząc telefon. Dzwoniła Morrisette. - Pieprzony dupek! Powinnam cię spisać! - wrzeszczała. Pewnie ktoś zajechał jej drogę. - Za co? - zapytał Reed. - Cześć! Słyszałeś najświeższe wieści? - zapytała, przekrzykując hałas skrzeczącego radia policyjnego i pędzących samochodów. - Wczoraj w nocy Berneda Montgomery kopnęła w kalendarz. - Matka? - Zgadza się, zabrano ją do szpitala, bo miała atak z serca, i w ciągu dwudziestu czterech wykitowała. I co powiesz? Pechowo, nie? Ty! Uważaj! Jak jedziesz, kurwa! - Opanuj się. Opowiedz mi o Bernedzie Montgomery. - Niewiele wiem, ale w szpitalu wrze. Wygląda na to, że nie umarła tak po prostu. Broniła się. Niewykluczone, że ktoś wśliznął się do jej pokoju i udusił ją albo podał jakiś środek. - Cholera! - Amanda Montgomery ostrzegała go, że ktoś próbuje wykończyć całą rodzinę. Zdaje się, że miała rację. - Spotkajmy się w szpitalu. - Już tam jadę. Sięgnął po marynarkę i kątem oka dostrzegł jakiś ruch. Odwrócił się i zobaczył Sugar Biscayne. - Detektywie Reed? Mogę z panem chwilę porozmawiać? - Jej wczorajsza buta wyparowała bez śladu. Spojrzał ostentacyjnie na zegarek. - Jasne. Proszę wejść. - Zaprosił ją do środka. Była ładną kobietą i wiedziała, jak podkreślić swoje wdzięki. Przykrótka bluzeczka 151 wyszywana cekinami uwydatniała biust i odsłaniała wciętą talię. Spodenki ledwie zakrywały tyłek, więc długie nogi były widoczne w całej okazałości. - Chodzi o moją siostrę, Cricket. Chciał pan z nią rozmawiać, a ja pana spławiłam. Prawda jest taka, że nie widziałam jej od kilku dni. I nie miałam żadnej wiadomości. To się czasem zdarzało, ale... boję się... - Dzwoniła pani do jej przyjaciół? Chłopaka? Sugar skinęła głową. - Czy zgłosiła pani zaginięcie? - Nie. Pomyślałam, że porozmawiam najpierw z panem. - Słucham. Usiadła na krześle i założyła nogę na nogę. - Nie zamierzam zanudzać pana historią mojej rodziny. Wie pan, że jesteśmy spokrewnieni z Montgomerymi i że oni mają ostatnio sporo problemów. To dlatego przyszedł pan do nas. Wie pan też, że sądzimy się z nimi o spadek po naszym dziadku. - On już od dawna nie żyje. Dlaczego dopiero teraz? - Bo majątek był zablokowany w funduszach powierniczych obwarowanych klauzulami. Część pieniędzy jest już rozdzielona, ale część została zatrzymana aż do czasu, kiedy umrą wszystkie dzieci Benedicta i ich małżonkowie. Reed nadstawił uszu. - Więc to tylko kwestia czasu. Dwójka jego prawowitych dzieci, Cameron i Alice Ann już nie żyją, tak samo Berneda i moja matka, która była... - Jego nieprawowitą córką. - Paskudne słowo „nieprawowitą” - zamruczała i zaczęła kołysać nogą, uderzając obcasem o stopę. - No więc wynajęliśmy prawnika, Flynna Donahue, żeby pomógł nam odzyskać należną część majątku. - Co to ma wspólnego z Cricket? - Nie jestem pewna, ale ostatnio miałam kilka przerażających telefonów. Początkowo je lekceważyłam. Pracuję w klubie, a to wiąże się z pewnym ryzykiem... zawodowym. Pełno tam świrów, niektórzy potrafią iść za mną aż do domu. Potrafią zdobyć mój adres, a nawet numer telefonu. Jestem raczej ostrożna, właściciel klubu też nie podaje nikomu naszych adresów ani telefonów, ale ci zboczeńcy zawsze znajdą sposób. Wystarczy przekupić kogoś z klubu, spisać numer rejestracyjny samochodu, cokolwiek. Ale ostatnio... To nie są telefony od zboczeńców, w stylu „Maleńka, dam ci to, czego naprawdę potrzebujesz”. Te telefony są. - straszne. Nie patrzyła na niego, wzrok miała wbity w podłogę, pocierała nerwowo ramiona. - Złe... to właściwe słowo. Wyczuwam, że są złe. To nie jakiś jurny palant, któremu staje, jak sobie pogada z tancerką, nie... te telefony są inne. - Podniosła głowę i spojrzała na niego. Była przerażona. Naprawdę przerażona. Przełknęła z trudem ślinę. - Boję się... Boję się, że ten zboczeniec mógł dopaść Cricket. Rozdział 24 Detektywie Reed, czy to prawda, że Berneda Montgomery została zamordowana w szpitalu? Reed wysiadł z samochodu i od razu natknął się na tę upierdliwą reporterkę, Nikki Gillette. Miała na sobie spłowiałe dżinsy, bawełniany T-shirt i sportowe buty. Czekała tutaj, przy bocznym wejściu, podczas gdy większość jej kolegów po fachu rozbiła obóz 152 przed główną bramą szpitala. - Bez komentarza. - To już drugie zabójstwo i trzecie usiłowanie zabójstwa w ciągu dwóch tygodni, jeśli weźmiemy pod uwagę to, co przytrafiło się Amandzie Montgomery. Co to oznacza? - To oznacza, że dwie osoby nie żyją. Jedna żyje. - Odwrócił się na pięcie i ruszył do drzwi. Nie dała się spławić. Musiała prawie biec, ale zdołała dotrzymać mu kroku. Jasne, była szczupła, wysportowana, w świetnej formie. Reed nie znosił tej piegowatej baby o różowawych włosach. Oznaczała kłopoty. Poważne kłopoty. Patrzyła na niego przez ciemne okulary, wydymając gniewnie usta. Ale nie poddawała się. Była przecież córeczką sędziego Ronalda Gillette. Porażka nie była zapisana w jej genach. - Ale czy w Savannah grasuje seryjny morderca? - zapytała. - Bez komentarza. - Detektywie, proszę posłuchać... - Nie, pani Gillette, to pani posłucha. Mam robotę i brak mi czasu na takie pierdoły. Zrozumiała pani? Kiedy przygotujemy oświadczenie, będzie pani mogła porozmawiać z rzecznikiem policji. Z przyjemnością panią o wszystkim poinformuje. A teraz muszę iść. - Szklane drzwi rozsunęły się i wszedł do środka. O dziwo, nie poszła za nim. Przeskakując po dwa stopnie, wbiegł na drugie piętro, gdzie czekała na niego kolejna kobieta. Ciężki dzień. - No, najwyższy czas - zamruczała Morrisette. Stojący za nią policjant, Joe Bentley, przewrócił oczami, a Reed pomyślał, że Morrisette pewnie już im wszystkim dała popalić. Kolejny policjant z ostrzyżonymi najeża rudawymi włosami i zakrzywionym nosem posłał Morrisette wściekłe spojrzenie, a do Reeda szepnął głośno, tak żeby wszyscy słyszeli: - Żona pana szukała i, jak Boga kocham, jest wkurzona. - Goń się, Stevens - odpaliła Morrisette. - Ach, zapomniałem, że to przecież ty jesteś głową rodziny i... - Daruj sobie - warknął Reed. - Nie mamy czasu. - Dziękuję, kochanie - zaświergotała Morrisette, żeby dolać oliwy do ognia, a potem spoważniała. - Wygląda na to, że ktoś nie mógł się doczekać na kostuchę. - Weszli do pokoju Bernedy Montgomery. Leżała na łóżku z otwartymi oczami utkwionymi w sufit; na stolikach i parapecie stały kwiaty i kartki z życzeniami szybkiego powrotu do zdrowia. Ale w obecnej sytuacji pani Montgomery już ich nie potrzebowała. Diane Moses i jej ekipa stawili się w pełnym składzie. Pokoje sąsiadujące z pokojem Bernedy zostały odgrodzone żółtą taśmą. - Pracujemy szybko, ale wolno nam idzie. Administracja szpitala nas pogania. Nie podobają im się nasi fani z kamerami koczujący w holu. No i pewnie chcieliby jak najszybciej zrobić użytek z tych łóżek. Wiecie, ile kosztuje jedna noc tutaj? Dużo. Kilka tysięcy. Tylko za sam pobyt. Bez żadnych badań. Więc pewnie chcieliby, żeby to łóżko zwolniło się jak najszybciej. A ją wysłać do kostnicy. I to migiem - powiedziała Diane, gdy jej zespół krzątał się po pokoju. Reed przyjrzał się ofierze. - Spójrz tutaj. - Diane wskazała na nadgarstki Bernedy. - Prawdopodobnie walczyła. Jedna jej ręka była przywiązana do łóżka, żeby nie ruszała nią i nie wyrwała igły od kroplówki, ale i tak igła leżała obok. Na nadgarstku są ślady. Reed przyglądał się siniakom. Przez co ta kobieta musiała przejść, zanim zginęła! 153 - Są inne ślady? - Nie, ale sprawdzamy pod paznokciami. Mamy nadzieję, że zaatakowała zabójcę wolną ręką, i znajdziemy naskórek do badań DNA. - Jak to się stało? Przecież miała coś z sercem, nie podłączyli jej do monitora? - Owszem, ale pielęgniarka, która czuwała w dyżurce, pobiegła do innego pacjenta. W pokoju 312 włączył się alarm. Przypuszczam, że nasz morderca wśliznął się tam, odłączył faceta od monitora, a gdy alarm zaczął piszczeć, wszyscy pognali do tamtego pokoju. Morderca zakradł się do Bernedy, wyłączył monitor i załatwił ją. Nie potrzebował wiele czasu. I tak już ledwo żyła. - Jej alarm się nie włączył? - Nawet nie pisnął. Był wyłączony, ale na pewno nie przez pielęgniarki. Ktoś wiedział, co robi. - Wspaniale - warknął. - A ten facet z 312? W porządku? - Ledwie zipie. Nic nie pamięta. Ale sprawdzamy też jego pokój i pytamy wszystkich z nocnej zmiany, co pamiętają, Jak dotąd nikt nic nie widział. Nic podejrzanego. - Czas zgonu? - Między trzecią piętnaście a trzecią dwadzieścia; to znaczy wtedy odezwał się alarm tamtego faceta. Kiedy pielęgniarki wróciły do dyżurki, było już po wszystkim. - A wcześniej? Została przyjęta chyba wczoraj. Może coś mówiła? Morrisette potrząsnęła głową. - Właściwie nie. Otworzyła wieczorem oczy i powiedziała coś niewyraźnie. Pielęgniarka nie mogła zrozumieć. Wydawało jej się, że pacjentka prosi o cukier. Ale to niemożliwe, przecież pani Montgomery miała lekką cukrzycę. - Lekką? - Nie brała insuliny. Pokojówka, Lucille, natychmiast się spakowała. Hannah, najmłodsza córka Bernedy, twierdzi, że pokojówka wybiera się do swej siostry na Florydę. Skoro stara wyciągnęła kopyta, to nic tu po niej. - Rozumiem, że nie jest blisko związana z rodziną. - Chyba nie, chociaż opiekowała się wszystkimi dziećmi. Z tego co zrozumiałam, dostanie część majątku. Reed przypomniał sobie detektywa Montoyę z policji w Nowym Orleanie. Twierdził, że córka Lucille zaginęła. - Wróci na pogrzeb? - Nie wiadomo. Dla mnie to trochę dziwne, ale przecież w tej rodzinie wszystko jest dziwne. Trudno nie zauważyć, pomyślał Reed. - Rodzina jeszcze tu jest? - W poczekalni. Pomyślałam, że zechcesz z nimi porozmawiać. - Porozmawiam. - Poszedł za nią korytarzem do poczekalni. Caitlyn, Hannah i Troy siedzieli zgarbieni na niewygodnych kanapach. Amanda stała obok doniczki z palmą. Wszyscy mieli twarze naznaczone bólem. - Mówiłam panu - odezwała się Amanda, gdy tylko wszedł - mówiłam panu, że tak będzie! - Siniak nad okiem przybrał kolor, którego w żaden sposób nie dało się zamaskować makijażem, ale poza tym nie było po niej widać żadnych skutków niedawnego wypadku. - Widzi pan, co się stało! - ciągnęła wzburzona. - Nasza matka nie żyje. Mój Boże, czy wy kiedyś złapiecie tego psychopatę? 154 - Robimy, co w naszej mocy. - To nie wystarcza. Nie widzi pan? Macie coraz mniej czasu. Ten, kto to robi, zwiększył właśnie tempo. Lepiej wynajmiemy prywatnych detektywów. - Amando, uspokój się - rozkazał Troy. Siedział zgarbiony w rogu kanapy, splecione dłonie zwiesił między kolanami. Twarz miał zbolałą. Wyglądał jakby nie spał od wielu dni. - Nie mów mi, co mam robić. Ktoś zabił naszą matkę. I myślę, że prywatny detektyw to dobry pomysł. Najwyraźniej szaleje tu jakiś psychopata i wykańcza nas po kolei. Z jakiegoś powodu uwziął się na Montgomerych. Nikt z nas nie jest bezpieczny. Najmłodsza, Hannah, pociągała głośno nosem i ocierała łzy chusteczką. Patrzyła na Reeda jak na wroga. Caitlyn wyraźnie zesztywniała na jego widok. Oczy miała zupełnie suche. - Będą mi potrzebne państwa zeznania. - Świetnie. Myśli pan, że jedno z nas to zrobiło? - Amanda spojrzała na zegarek. - Mam dużo do zrobienia, wie pan, trzeba powiadomić kilka osób, zająć się pogrzebem... - Urwała, na chwilę wypadła z roli kobiety twardej jak skała. - Chciałabym, żeby Ian był w domu. - Proszę nas zrozumieć. Wiem, że przeżywają państwo trudne chwile, ale my musimy wykonywać swoje obowiązki. Próbujemy się dowiedzieć, co się dzieje - tłumaczył, z trudem tłumiąc irytację. Nie tylko oni mieli już tego dość. On też chciał jak najszybciej zakończyć sprawę. - Zacznijmy od pani - zwrócił się do Caitlyn. Sięgnął po dyktafon, a Morrisette otworzyła notatnik. Zanotują zeznania i spróbują zawęzić krąg podejrzanych. - Gdzie pani była zeszłej nocy około trzeciej? W pewnym sensie przykro mi z powodu matki, ale nie przyjdę na pogrzeb, więc proszę, nie próbuj mnie namawiać. Zadzwoniłabym, ale wiedziałam, że będziesz mi prawić mo-rały. Krótki e-mail od Kelly czekał na Caitlyn, gdy wróciła ze szpitala. Rozmowa z policją wyczerpała ją, traktowali ją jak podejrzaną. Potem przebijała się przez miasto w popołudniowym tłoku; zdarzył się jakiś wypadek i korki były większe niż zazwyczaj. Otworzyła dach, włączyła klimatyzację, ale mimo to wciąż rozpływała się z gorąca. A teraz, po powrocie do domu, czekało na nią jeszcze to. Świetnie. To tyle na temat poprawy stosunków w rodzinie. Matka nie żyła. Odeszła na zawsze. Czy Kelly tego nie rozumiała? W obliczu śmierci wszystko inne traciło znaczenie. Matka umarła. Caitlyn zamrugała, powstrzymując łzy. Serce jej się ścisnęło. Poradziła sobie podczas tego cholernego przesłuchania, nie załamała się, opanowała emocje, ale wracając do domu, zaczęła tracić kontrolę. Nigdy nie była ulubienicą matki, ale zachowała wiele dobrych wspomnień. Szczęśliwe lata dzieciństwa kojarzyły się właśnie z matką. Ale trzeba żyć dalej. Nie wolno poddać się rozpaczy. Nigdy nie była z matką bardzo blisko, a jednak czuła, że doznała ogromnej straty. Poszłaby pobiegać. Gdyby tylko dało się uniknąć mediów. Przeszedł ją dreszcz, gdy przypomniała sobie, jak zlecieli się do szpitala. Krwiopijcy. Najpierw policja, a potem dziennikarze. Czasami przychodziło jej do głowy, że powinna opowiedzieć detektywowi Reedowi o tej nocy, kiedy zginął Josh, powiedzieć mu o tym, jak obudziła się w zakrwawionej sypialni. I niech się dzieje co chce. Oszalałaś? Niemal usłyszała głos Kelly. 155 No cóż, nie miała najmniejszego pojęcia. Z każdym dniem zdawała się pogrążać w mrocznej otchłani. - Opanuj się, Caitlyn. Weź się w garść. Przynajmniej do jutra. Jutro spotka się z Marvinem Wilderem, prawnikiem poleconym przez Amandę, który poradzi jej, co robić. Usiadła przy biurku i wyłączyła komputer. - Nie zrobiłam tego. Nie zabiłam Josha - powiedziała na głos, ale wcale nie była tego taka pewna. Zaczęła się zastanawiać, czy byłaby zdolna do morderstwa. Czy mogłaby zabić męża, usiłować zabić siostrę, a potem zamordować własną matkę? Nagle zabrakło jej tchu, chwyciła się biurka, zupełnie roztrzęsiona. Pomóż mi, modliła się w myślach, proszę, pomóż. Bóg pomaga tym, którzy sami sobie pomagają. Skąd to zna? Z jakiegoś starego kazania, które słyszała w dzieciństwie? A może to były słowa ojca, które przypomniała sobie teraz, po tylu latach. Zamknęła oczy. Nie może się teraz załamać. Nie teraz. Nie znowu. Dobrze by ci zrobiło jakieś wyśmienite martini, usłyszała radę Kelly. - Nie wystarczy zwykłe martini? - powiedziała na głos i oczywiście nie doczekała się odpowiedzi. Gdyby Kelly tu była, uśmiechnęłaby się figlarnie, oczy by jej pojaśniały i powiedziałaby: - Nie, Caitie-Did... musi być wyśmienite. - Oczywiście - powiedziała do pustego pokoju. - Czy jest jakieś inne? - Tak jej się to spodobało, że włączyła komputer i odpowiedziała na list Kelly, zapraszając ją na drinka. Może namówi ją, żeby poszła na pogrzeb. Przecież nie takie cuda się zdarzają. Tak, cały czas, i to zawsze tobie! Omal się nie rozpłakała, gdy przypomniała sobie o Jamie, Joshu i matce... nie, nie może się poddać. Weźmie się w garść. Szybko skończyła list, wysłała go i przebrała się w strój do biegania. Musi odzyskać jasność umysłu. Nic nie będzie już tak jak dawniej. Wkroczyła w nowy etap swojego życia. Życia bez matki. Serce znów zabolało, gdy zdała sobie z tego sprawę. Choć prawie nigdy się ze sobą nie zgadzały, kochała matkę. Mimo nieporozumień. Mimo tego, że wiele lat temu matka nie chciała jej uwierzyć. Caitlyn zawstydzona, jąkając się, opowiedziała matce o Charlesie... o tym, jak przychodził do jej pokoju późną nocą. I o tym, jak babcia dotykała ją... Ale matka nie uwierzyła. - O Boże - wyszeptała Caitlyn, gdy odezwały się wspomnienia. Ścisnęło ją w gardle, przygryzła wargę. Ciemne, ponure cienie przeszłości. Charles. Przyszedł do jej pokoju, wśliznął się bezszelestnie do sypialni i zakradł do jej łóżka. Nie wszystko pamiętała. - Nie. Nie... - Usłyszała swój głos, dziwny, zdławiony, jakby dochodził z daleka. Z trudem chwytała oddech. Oparła się całym ciałem o drzwi. Zadzwoń do Adama. Pozwól mu, żeby ci pomógł. Chciała tego. Bardzo chciała, ale nie mogła na każdym kroku liczyć na jego pomoc. Z pewnymi rzeczami sama musi sobie poradzić. Później... później zadzwoni. Dlaczego chcesz to zrobić, Caitie-Did? Pocałowałaś go i spodobało ci się, prawda? Liczysz na więcej? Chcesz go jeszcze raz pocałować, mocno. Zobaczyć, jak zareaguje. Poczuć jego dotyk. Nie. To będzie spotkanie pacjentki z psychoterapeutą, powiedziała do siebie, schodząc po schodach. Pewnie. To dlaczego serce bije ci tak niecierpliwie? Co? Pociągnęła Oskara za smycz i zdawało jej się, że słyszy pełen wyrzutu głos Kelly. 156 Pobiegła przed siebie, próbując uciec od natrętnych głosów. Biegła chodnikiem, omijając pieszych, spacerowiczów, psy i rowerzystów. Było późne popołudnie, grube różowe chmury zaczęły przysłaniać słońce. Bolesne myśli wciąż nie dawały jej spokoju. - Hej! Uważaj! Omal nie wpadła pod rikszę, cofnęła się w ostatniej chwili. Przez chwilę dreptała w miejscu, aż na chodniku zrobiło się luźniej i mogła pobiec dalej. Przed oczami miała kalejdoskop obrazów. Josh przy biurku, matka nieżywa na szpitalnym łóżku, ciężko oddychająca Jamie w jej ramionach, strzała w piersi Charlesa, sprężyny łóżka podskakujące w rytm jęków Copper Biscayne... Biegła coraz szybciej, próbując przegonić dręczące wspomnienia. Oskar z wywieszonym językiem starał się dotrzymać jej kroku. Biegła przed siebie na oślep, byle dalej. Szybciej. Krew buzowała jej w żyłach, w piersiach paliło, czuła ból w łydkach, a mimo to wciąż gnała przed siebie. Ale nie mogła uciec od obrazów, stawały jej jak żywe przed oczami. Przypomniała sobie, jak pocałowała Adama, jak go kusiła i jak rozpaczliwie chciała móc mu zaufać; potem zobaczyła swoją sypialnię całą we krwi. Usłyszała klakson, znów zapomniała się rozejrzeć. - Patrz, jak idziesz! - krzyczał kierowca pikapa. - Następnym razem możesz nie mieć tyle szczęścia! Zeszła z jezdni, pociągając Oskara za smycz, i omal nie potknęła się o krawężnik. W płucach czuła ogień, pochyliła się, ciężko dysząc, oparła ręce na kolanach i zaczęła głęboko oddychać. - Przepraszam - zwróciła się do psa, przywiązała go do parkometru, w kieszeni znalazła kilka wymiętych banknotów i weszła do sklepu na rogu, gdzie kupiła butelkę wody. Przed czym uciekasz, Caitie-Did? Przed tym, co ci się przytrafiło? Czy może przed tym, co naprawdę zrobiłaś? - Nie - wyszeptała. Wyszła ze sklepu, otworzyła butelkę, pociągnęła łyk i przyklękła obok psa. - No, masz - powiedziała, nalewając wody na dłoń. - Nie każdy kundel dostaje... zobaczmy - spojrzała na etykietkę - najczystszą, naturalną wodę źródlaną z gór Francji. - Zaśmiała się, a pies zamerdał ogonem. - Chodź, wracamy. Żadnego biegania - powiedziała. Powiew wiatru połaskotał ją w kark. Obejrzała się, czując na sobie czyjś wzrok. Ale nie zauważyła nic podejrzanego. Dwaj starsi mężczyźni w kapeluszach rozmawiali ze sobą, spoglądając w niebo, kilka osób czekało na autobus, przeszła jakaś kobieta z wózkiem. Żadnych złowrogich oczu. Rozejrzała się po okolicy. Biegnąc, stwierdziła, że dotarła znacznie dalej, niż zamierzała. Wiedziała wprawdzie, gdzie jest, ale była daleko od domu. - Lepiej już chodźmy - powiedziała do psa. Może w domu zastanie jakąś wiadomość od Kelly. - No chodź - pociągnęła Oskara. Zauważyła, że niebo pociemniało. Nie zrobiło się chłodniej, ale za to parniej. Ulicą ciągnął sznur samochodów, a chodniki zaroiły się od pieszych. Czuła, że ktoś ją śledzi. Nie, to paranoja, pomyślała. Więc tak wygląda teraz jej nowe życie... no, może nie całkiem nowe, ale zdecydowanie odmienione. Od śmierci Josha wciąż ma wrażenie, że jest obserwowana. Śledzona? Spojrzała ukradkiem przez ramię, ale zobaczyła tylko ludzi śpieszących do domów. Nikt za nią nie szedł. Spadły pierwsze krople deszczu, rozprysnęły się na chodniku, spłynęły jej po karku. Zerwał się wiatr, zaszeleścił liśćmi. Przechodnie pochowali się lub wyciągnęli parasolki. Caitlyn nie miała parasolki. 157\nPosted in: Bez kategorii Tagged: fryzura na wesele dla dziewczynki, franek przybylski, franek przybylski,\n- Już otwieram. Głos był głęboki, dość nieprzyjemny. Przeszył ją dreszcz. -Widzi pani? - zapytał Pinkey. - O to mi chodziło. ...\t[Read more...]\nWszedł do środka i spojrzał na nią współczująco.\n– Rzeczywiście, nie wyglądasz najlepiej. Bardzo mi przykro. Pokręciła głową, chcąc stłumić w sobie uczucie, że Nick doskonale wie, co się stało, i poprowadziła go na dół do swojej pracowni. Część ...\t[Read more...]\nSandy już chciała odłożyć słuchawkę, ale Julianna ją powstrzymała. – I natychmiast zadzwoń do mnie, jak tylko się czegoś dowiesz. Nie będę odchodzić od telefonu. ...\t[Read more...]


BitBay.pl BTC / LTC / ETH / LSK / Dash / XRP / PLN / USD / EUR - Dyskusja ogólna - Strona 433 - Polskie Forum Bitcoin\nStrona 433 z 445\nPostautor: Mazdas13 » wtorek, 1 września 2020, 09:12\nBitBay pisze: ↑ wtorek, 1 września 2020, 09:07 @Mazdas13 a czy kontaktowałeś się już może w tej sprawie z naszym supportem?\ntak kontaktowałem sie\nPostautor: BitBay » wtorek, 1 września 2020, 14:37\n@Mazdas13 mamy już informację, iż nie powinny występować żadne problemu z dostarczaniem maili. Prosimy o ponowne sprawdzenie i informację czy jest już w porządku (sprawdź proszę również folder spam)\nPostautor: Mazdas13 » wtorek, 1 września 2020, 14:51\nBitBay pisze: ↑ wtorek, 1 września 2020, 14:37 @Mazdas13 mamy już informację, iż nie powinny występować żadne problemu z dostarczaniem maili. Prosimy o ponowne sprawdzenie i informację czy jest już w porządku (sprawdź proszę również folder spam)\njuz działa zdrówka..\nPostautor: grabollo69 » środa, 2 września 2020, 16:27\nJak na razie druga doba bez dostępu do konta, po lakonicznym mailu o 'procesowaniu w dziale bezpieczeństwa' sprzed 24h. Bez żadnej konkretnej informacji. Konto od ponad 4 lat, co miesiąc te same transakcje. Ciekaw jestem o co im chodzi.\nPostautor: BitBay » czwartek, 3 września 2020, 09:07\n@grabollo69 odpowiedzieliśmy na Twoją wiadomość prywatną\nDodano po 1 godzinie 27 minutach 18 sekundach:\nOd wczoraj na naszej giełdzie dostępny jest Tether (USDT)!\nMożecie już teraz wpłacać i wypłacać USDT, a także grać na nowych rynkach. Tether znajdziecie w 4 parach:\nNa wszystkich rynkach z USDT obowiązują niższe prowizje od transakcji na giełdzie\nŻyczymy Wam udanego tradingu!\nPamiętajcie, że w razie pytań nasz support jest zawsze do Waszej dyspozycji.\nPostautor: grabollo69 » piątek, 4 września 2020, 18:01\n3cia doba bez żadnej konkretnej odpowiedzi,\nnie moge zarządzać środkami, nie ma żadnej informacji dlaczego.\nPrzypominam - konto od 4 lat, co miesiąc spore transakcje, nigdy nie było problemów - aż tu nagle blokada konta i cisza - bo odpowiedzi typu 'zajmujemy sie' nic dla mnie nie znaczą.\nPostautor: Harwardt » piątek, 4 września 2020, 19:01\nA dostał ktoś takie pisemko od bitbay?\nJa dostałem po wypłacie środków, a najlepsze jest że mam tam konto od 2016 roku i to co wypłaciłem zarobiłem u nich na giełdzie.\nPostautor: prap0n » piątek, 4 września 2020, 19:15\nJuz odlecieli, bitstamp v2 sie robi. Zdarza sie ze trzeba zaznaczyc zrodlo pochodzenia srodkow ale zeby dosylac dokumenty prewencyjnie kiedy nie toczy sie zadnego postepowanie to cos nowego.\nPostautor: Harwardt » piątek, 4 września 2020, 19:25\n@prap0n wysyłają takie pisma, a sami mogą sprawdzić w historii konta, skąd te środki\nPostautor: prap0n » piątek, 4 września 2020, 19:30\nNo tak, tylko oni chca zebys im udowodnil skad one wziely sie na twoim koncie prywatnym, za nim wyslales je na konto bitbay.\nCzyli pewnie od momentu pierwszego depozytu krypto badz fiatow na gielde i skad miales te fiaty/krypto.\nPostautor: Ishias » piątek, 4 września 2020, 19:44\n@BitBay Waves/PLN !! To bedzie druga Polska krypto zaraz po Lisku\nPostautor: keeper » piątek, 4 września 2020, 19:48\njako ciekawostkę podam, że przy zaznaczeniu środków pochodzących z darowizny, trzeba przesłać dokumenty, że się ją zgłosiło do US\nPostautor: hazi » piątek, 4 września 2020, 22:23\nTen projekt SIRIN LABS Token (SRN) został już porzucony .Nie wiem jakich wy macie expertow od audytu czy dany projekt nie jest scamem.Ja to stwierdziłem odrazu wystarcza dwa klikniecia mysza i odrazu widac ze to jest scam. A jestem zwykłym robolem.\nPostautor: grabollo69 » poniedziałek, 7 września 2020, 16:59\nOto nadszedł 7my dzień odcięcia od konta,\njedyne wiadomości jakie otrzymuje, które są takie same, to te że sprawa jest analizowana...\nZ dnia na dzień odcięto mi dostęp do krypto i PLN.\nJako że konto jest w pełni legalne, zastanawiam się nad prawnikiem,\nczyżby w TVNie mieli racje o tej giełdzie?\nTo jest bardzo niepokojące - blokują konto bez żadnej informacji, trzeba sie prosić a i tak nic nie wiesz.\nMiłe teksty ze strony @BitBay nie mają żadnej wartości.\nPostautor: BitBay » wtorek, 8 września 2020, 15:53\n@grabollo69 Opisana przez Ciebie sytuacja, choć zdajemy sobie sprawę z jej uciążliwości, wynika z przepisów prawa. Konto zostało zablokowane w związku z obowiązkami, jakie nakłada na nas regulator estoński (wydawca licencji na prowadzenie giełdy), które wynikają m. in. z przepisów ustawy o Zapobieganiu Praniu Pieniędzy oraz Finansowaniu Terroryzmu z dnia 26 października 2017 r., polityki wewnętrznej Poznaj Swojego Klienta (KYC) oraz badania pochodzenia środków finansowych, które wpłacane są na giełdę a także zapisów regulaminu. Konto zostanie odblokowane, po wyjaśnieniu. Prosimy o cierpliwość oraz, jeśli będzie taka potrzeba, współpracę z naszym działem AML.\nZapewniamy, że blokowanie kont użytkowników nie leży w naszym interesie, a wynika wprost z obowiązków względem regulatora i przepisów o Zapobieganiu Praniu Pieniędzy oraz Finansowaniu Terroryzmu. Ponadto zwracamy uwagę, że fora i inne media społecznościowe nie są płaszczyzną do wyjaśniania tego typu działań.\nPostautor: grabollo69 » wtorek, 8 września 2020, 19:02\nNo tak, zasłanianie się teraz prawem jest waszą jedyną opcją w tym momencie. Dziwne że nikt o tym nigdy nie wspomniał.\nJeśli chodzi o płaszczyzne do wyjaśnień, to będę je tutaj publikować, żeby każdy mógł zobaczyć jak wyglądają wasze 'procedury', bo kontaktu z waszej strony nie ma, nie wspominając o wyjaśnieniach.\nTo jest po prostu jakaś kpina i ktoś kto ze mnie kpi nie ma u mnie szacunku. Musze wylewać żale na forum żeby cokolwiek się dowiedzieć - to jest nie do pomyślenia. Traktuje poważnie swoje pieniądze, a wy niepoważnie traktujecie mnie - wiadomo jestem dla was jedynie loginem.\nPozwoliłem sobie skontaktować się z kilkoma prawnikami, zacytuje odpowiedź jednego z nich;\nZalecałbym pośpiech i zabranie z tamtąd środków. W przypadku Bitmarket były takie same symptomy: wstrzymywanie transferów pod pozorem spraw dot. bezpieczeństwa.\nPostautor: Tomasz_Es » wtorek, 8 września 2020, 22:02\n@BitBay Czy teraz za każdym razem jak wypłaca się PLN na konto bankowe, u każdego użytkownika trzeba wypełniać takie papiery jak wspomniał @Harwardt czyli "Dane identyfikacyjne klienta" - bo to wydłuży całą procedurę i to dość mocno.\nPostautor: BitBay » środa, 9 września 2020, 08:34\n@grabollo69 Każdy klient jest dla nas ważny. Rozumiemy Twoje zniecierpliwienie. Nasz support oraz dział AML będzie się z Tobą kontaktował. Porównanie z Bitmarketem jest absolutnie bezzasadne.\n@Tomasz_Es Nie za każdym razem. Konieczność podania informacji o pochodzeniu środków wynika z ustawy. Jest to bardzo indywidualna kwestia, a w praktyce dotyczy zwykle większych wpłat.\nPostautor: mtrm92 » środa, 9 września 2020, 13:35\nwitam, posiadam 1 stopien weryfikacji a zalezy mi na przelewach pocztowych, zwracam sie do osob co mają 2 stopien weryfikacji, czy mozliwe sa przelewy pocztowe z waszego konta?Wiem ze jest w regulaminie napisane ze tak ale wole sie upewnic.\nPostautor: r1111 » sobota, 12 września 2020, 10:08\nkeeper pisze: ↑ piątek, 4 września 2020, 19:48 jako ciekawostkę podam, że przy zaznaczeniu środków pochodzących z darowizny, trzeba przesłać dokumenty, że się ją zgłosiło do US\nA jak obdarowany nie był rezydentem RP? w momencie darowizny? Dobrze, że już dawno darowałem sobie tą "giełdę"...


Ściereczki Vileda - duży wybór. Najlepsze ceny. Sprawdź na okazje.info.\nŚciereczka VILEDA Actifibre ***DARMOWY TRANSPORT***\nActifibre ścierka Unikalna i opatentowana technologia - Actifibre to ściereczka nowej generacji, której właściwości czyszczące dorównują ścierkom z najwyższej jakości mikrofibry - Unikalna warstwa PVA...\nEan: 4023103185791, 4023103185807\nŚcierka Vileda Vlieser do mycia podłóg 10 sztuk\nŁatwe przyjmuje brud i dobrze chłonie wodę Ścierka o długiej żywotności Sprzedawane w opakowaniu zbiorczym po 10 sztuk\nŚcierka z mikrofazy Vileda QuickStar Micro 5 sztuk\nOpatentowana technologia długiego mikrowłókna Bardzo dobry efekt na strukturalnych powierzchniach Nie pozostawia kłaczków, smug i zacieków Idealna w technologii pranie - przygotowanie na wilgotno Kolo...\nProfesjonalna ściereczka o długotrwałej żywotności, do mycia na mokro różnego rodzaju powierzchni Wykonana z wysokogatunkowego materiału Silikonowe wypustki potęgują efekt zmywania brudu Kolory: niebi...\nŚcierka podłogowa Vlieser vileda biała 50x70\nŚcierka Vileda PVA Micro różowa\nŚcierka Vileda PVA Micro red -Super chłonna i trwała -Wielkość ściereczki 38cm x 35cm -Kolor: różowy\nŚciereczka VILEDA 150799 (3 sztuki) ***DARMOWY TRANSPORT***\nwykonana w 100% z naturalnych składników absorpcja cieczy do 100 ml jednolita, bardzo trwała powierzchnia, odporna na kruszenie się i odpadanie cząstek bardzo wytrzymała - długie włókna bawełny brak e...\nŚcierka do podłogi z Mikrofibry 9441E0\nInnowacyjna ścierka do mycia podłogi z jonami srebra! Dzięki jonom srebra ścierka ODOR STOP nie zatrzymuje zapachów i dłużej pozostaje świeża. Więcej włókien mikroaktywnych (30%) zwiększa chłonność i ...\nŚcierka z mikrofazy o dobrych właściwościach czyszczących. Tkana ścierka z mikrofazy o doskonałej relacji cena/jakość • Doskonałe i wydajne czyszczenie powierzchni gładkich i strukturalnych • Można pr...\nŚciereczki Gąbczaste Vileda 5szt.\nŚciereczki Gąbczaste Vileda 5szt -Super chłonne i trwałe -Wielkość ściereczki 18 x 20cm -Kolor: 3xżółty, 1xróżowy, 1xniebieski -Jedna ściereczka wchłania do 100ml wody\nVILEDA Ściereczka Light&Soft (6 sztuk)\nNowoczesna ściereczka Light & Soft to pierwsza uniwersalna i zarazem jednorazowa ściereczka marki VILEDA. Pakowana po 6 sztuk jest miękka, nie zostawia smug, jest chłonna i łatwo się spłukuje.\nŚciereczka VILEDA 144826 (3 sztuki) ***DARMOWY TRANSPORT***\nSpecyfikacja Materiały Wiskoza, Poliester, Polipropylen Typ prania Pranie w pralce Maksymalna temperatura prania 40 C Kolor produktu Żółty Nie zostawia zarysowań Tak Opis materiału (nazwa,%) 50% Wisko...\nŚciereczka kuchenna Vileda 9441DZ\nNa mokro lub na sucho - wybór należy do Ciebie Nowoczesna ścierka do kuchni z dodatkową siłą usuwania uporczywych plam. Specjalne włókna usuwają bez zadrapań zaschnięte i tłuste plamy. Ściereczka posi...\nŚcierka lateksowa Vileda PVA Micro\nŚcierka Vileda PVA Micro Max szara\nŚcierka Vileda PVA Micro szara -Super chłonna i trwała -Wielkość ściereczki 50cm x 44cm -Kolor: szara\nVILEDA Ściereczka 150799 (3 sztuki)\n100% naturalna, super chłonna i wytrzymała pucerka gąbkowa od Viledy. Zestaw zawiera 2 ściereczki plus 1 gratis, każda w innym kolorze: żółtym, niebieskim i różowym.\nŚciereczka VILEDA 159233 ***DARMOWY TRANSPORT***\nŚciereczki Vileda Mikrofibra 9441DU\nŚCIERKA MICROFIBRE ULTRA FRESH 2+1 162660 Ściereczka Mikrofibra Ultra Fresh dzięki formule Antibac dłużej zachowuje świeżość i nie przyjmuje przykrego zapachu. Jest wyjątkowo chłonna i czyści skuteczn...\nVILEDA Ściereczka 141327\nCzyści szyby i lustra nie pozostawiając smug. Dwuwarstwowa struktura: warstwa wierzchnia doskonale czyści i poleruje powierzchnię, warstwa wewnętrzna doskonale wchłania i zatrzymuje wodę.\nŚciereczki z mikrofibry Vileda 9441DS\n"Na mokro lub na sucho - wybór należy do Ciebie" Najnowsza ściereczka mikroaktywne od Viledy Microfibre Colors zapewni niebywały komfort i efektywność sprzątania, bez konieczności stosowania dodatkowy...\nVILEDA Ściereczka 159233\nŚciereczka VILEDA Odor Stop to delikatna ścierka do mycia podłogi z jonami srebra! Dłużej zachowuje czystość i świeżość dzięki ochronie antybakteryjnej. Ściereczka napylona jest cząsteczkami chlorku s...\nŚciereczka Vileda Mikrofibra 9441DR\nSpecyfikacja Kolor produktu Niebieski Kolor produktu Zielony Kolor produktu Pomarańczowy Kolor produktu Czerwony Typ prania Pranie w pralce Maksymalna temperatura prania 60 C Nie zostawia zarysowań Ta...\nVILEDA Ściereczka Mikrofibra Ultra Fresh (3 sztuki)\nŚciereczka Mikrofibra Ultra Fresh dzięki formule Antibac dłużej zachowuje świeżość i nie przyjmuje przykrego zapachu. Jest wyjątkowo chłonna i czyści skutecznie każdą powierzchnię. Antybakteryjna form...\nŚciereczka Vileda Mikrofibra 9441DT\nSpecyfikacja Kolor produktu Wielobarwny Nie zostawia zarysowań Tak Materiały Poliester Materiały Poliamidowy Materiały Mikrofibra Typ prania Pranie w pralce Kraj pochodzenia Niemcy Maksymalna temperat...\nActifibre to ściereczka nowej generacji marki VILEDA, której właściwości czyszczące dorównują ścierkom z najwyższej jakości mikrofibry. Unikalna warstwa PVA sprawia, że Actifibre znakomicie pochłania ...\nŚcierka Vileda Quick''n Dry 10 m\nŚcierka gąbczasta Wysoka chłonność wody, tłuszczu itp Miękka ściereczka z włókien naturannych Praktyczny format 10 metrów w rolce umożliwia uzyskanie dowolnego formatu ścierki\nVileda Vileda Microfibre Ścierka z Mikrofibry, Metal, Wielokolorowy\nVILEDA Ściereczka MIKROFIBRA COLORS 4 szt\nVILEDA Ściereczka MIKROFIBRA COLORS 4 szt EAN: 4023103192577 Cechy ściereczek mikrofibra colors VILEDA doskonale sprawdzają się w czyszczeniu każdej powierzchni ściereczki z mikrofibry do wszelkich za...\nŚciereczka produkowana w technologii Novolon Pick up (torebki wyłapujące) Falista struktura ścierki zwiększa przyjmowanie brudu o 40 % Mikrofaza w składzie ścierki 96,3% redukcja bakterii potwierdzona...\nVileda Ściereczka z mikrofibry.\nVileda Ściereczka uniwersalna 3D\nVileda Ściereczka wielofunkcyjna z mikrofibry Plus\nVileda 159616 Ściereczka ,Multikolorowy ,4 Sztuk\nEan: 4023103165816, 4023103147232\nVileda 167602 Ściereczka ,Multikolorowy ,3 Sztuk\nVileda 155717 Ściereczka ,Multikolorowy ,4 Sztuk\nCode: 150538, 150542\nVileda Uniwersalne ściereczki z mikrofibry, 2 sztuki\nVileda Ściereczka do czyszczenia z mikrofibry Multirollo, 1 opakowanie (kolor różne kolory)\nVileda 141444 miękka ściereczka podłogowa z 30% mikrofibry do bardzo miękkiego czyszczenia z technologią zatrzymywania zapachu przykleja się dobrze do szorowania pędzli\nVileda Ściereczka do mycia 34 x 34 cm, opakowanie 6 sztuk\nVileda Kolory artykuły domowe, 80% poliester, 20% poliamid, zielony/różowy, 2 x 27 x 30 cm, 2 jednostki\nVileda UltraFresh ściereczki do czyszczenia z mikrofibry, antybakteryjne, wymiary 30 x 30 cm, 3 sztuki\nVileda Profesjonalna półjednorazowa tkanina, mikrofibra, niebieski, 35 x 36 cm\nVileda Ścierki do naczyń z mikrofibry 55 x 40 cm 1 chusteczki, posortowane\nVileda AttrActive Plus chusteczki zatrzymujące kurz, 24 sztuki\nVileda Bardzo duża ściereczka podłogowa, 3 szt\nProducer: VILEDA Italia\nActifibre ścierka Unikalna i opatentowana technologia - Actifibre to ściereczka nowej generacji, której właściwości czyszczące dorównują ścierkom z najwyższej jakości mikrofibry - Unikalna warstwa PVA sprawia, że Actifibre znakomicie pochłania i zatrzymuje w sobie wodę - Przecierana powierzchnia nie...\nProfesjonalna ściereczka o długotrwałej żywotności, do mycia na mokro różnego rodzaju powierzchni Wykonana z wysokogatunkowego materiału Silikonowe wypustki potęgują efekt zmywania brudu Kolory: niebieski, czerwony, zielony, żółty Opakowanie zbiorcze zawiera 20 sztuk, Podana cena dotyczy 1 szt....\nMop Vileda Suszarka na pranie Vileda Leifheit mop Mop płaski Vileda Odkamieniacz DeLonghi Odkamieniacz do ekspresu DeLonghi Suszarka na pranie Leifheit Mop Karcher Fairy tabletki do zmywarki Mop York Mop Jan Niezbędny Finish tabletki do zmywarki Mop Spontex Mop BONA Mango mop Ściereczki Stella Ściereczki Karcher Ściereczki York Ściereczka Leifheit


Kolęda 2021. Duże zmiany przez epidemię koronawirusa\nOpublikowano: wtorek, 15/12/2020 - 15:19\nCo roku po Świętach Bożego Narodzenia księża udawali się do domów wiernych Kościoła katolickiego z wizytą duszpasterską. Teraz jednak - ze względu na epidemię koronawirusa - kolęda stanęła pod znakiem zapytania. Wiemy, jaką decyzję w tej sprawie podjęto w Archidiecezji Białostockiej.\nZwyczaj odwiedzin duszpasterskich w okresie Bożego Narodzenia pojawił się już w średniowieczu. Przyjmuje się, że zakorzenienie kolędowania w tradycji chrześcijańskiej następowało od XIII wieku.\nKościół zaadaptował jednak kolędę ze świeckich, ludowych zwyczajów. Sama nazwa odwiedzin kapłana pochodzi z języka łacińskiego (calendae) i oznacza pierwszy dzień miesiąca. W starożytnym Rzymie istniała tradycja odwiedzin w tzw. styczniowe kalendy, czyli początek nowego roku. Do Polski nazwa „kolęda” dotarła z Czech i oznaczała pierwotnie noworoczną pieśń, śpiewaną podczas odwiedzin wiejskich gospodarzy.\nJak pisze Agnieszka Dziarmaga w artykule „Duszpasterska wizyta, duszpasterska szansa” opublikowanym na portalu niedziela.pl, Kościół zaadaptował te ludowe zwyczaje, łącząc je z błogosławieństwem domów w uroczystość Trzech Króli. Ponieważ nie dało się jednak zrobić tego w ciągu jednego dnia, odwiedziny duszpasterskie rozłożono na dłuższy okres.\nCo ciekawe w XV i XVI wieku w Polsce celem kolędy było także zwalczanie praktyk zabobonnych lub heretyckich. Kolędujący proboszcz oprócz nauczania wiernych pacierza i zachęcania do lektury religijnej, miał także obowiązek konfiskowania książek, których treść stałaby w sprzeczności z nauczaniem Kościoła. Odwiedziny były też przygotowaniem do spowiedzi i komunii wielkanocnej. Proboszcza do soboru trydenckiego często zastępował skryba - kierownik szkoły parafialnej, organista bądź zakrystianin.\nW XVIII i XIX wieku kapłani niektórych diecezji odwiedzali także innowierców. Piętnowano wówczas żądania daniny od wiernych. Datki miały być wyłącznie dobrowolne, wyjątkiem były Prusy, gdzie płacono stawkę kolędową (obowiązek dotyczył również protestantów) oraz Śląsk, gdzie danina była przeznaczana na niższą służbę kościelną rekrutowaną z miejscowej ludności.\nObowiązek kolędowania na księży Kościoła Katolickiego nakłada Kodeks Prawa Kanonicznego, który mówi, że kapłani powinni poznawać swoich wiernych. Obecnie obowiązująca forma wizyty duszpasterskiej - poza drobnymi modyfikacjami - jest niezmienna od okresu międzywojennego.\nKolęda 2020/2021 a koronawirus\nW okresie pandemii koronawirusa kolęda stanęła pod znakiem zapytania. Przedstawiciele rządu na czele z premierem, lekarze oraz służby sanitarne apelują przecież o ograniczanie kontaktów społecznych. Niektórzy, zwłaszcza część seniorów, od miesięcy - w obawie przed zakażeniem koronawirusem - unika spotkań z osobami innymi niż domownicy.\nO to, czy obecnie kolęda również będzie miała formę tradycyjnych wizyt duszpasterskich zapytaliśmy rzecznika prasowego Archidiecezji Białostockiej.\nKs. Andrzej Dębski w przesłanym komunikacie podkreślił, że „wizyta duszpasterska w okresie Bożego Narodzenia, zwana kolędą, jest piękną tradycją Kościoła w Polsce”. Jak wyjaśnia duszpasterz, „istotą tych odwiedzin jest spotkanie kapłanów z parafianami, wspólna modlitwa i Boże błogosławieństwo udzielane mieszkańcom oraz poświęcenie ich domów”.\nObecny czas zmagań z epidemią koronawirusa zmusza nas do odpowiedzialnego podejścia wobec tej praktyki religijnej. W naszych domach jest wiele osób starszych i schorowanych, które lękają się o swoje zdrowie. Duże ryzyko ich zakażenia każe podchodzić do kolędy z ostrożnością, stąd Arcybiskup Metropolita Białostocki podjął decyzję o odwołaniu tegorocznej wizyty duszpasterskiej w dotychczasowej formie\n- poinformował rzecznik Archidiecezji Białostockiej.\nWierni otrzymają zaproszenie\nZamiast tego księża proboszczowie w okresie Bożego Narodzenia zaproszą wiernych na uroczystą mszę świętą wieczorną z homilią.\nNa zakończenie kapłan odmówi modlitwę błogosławieństwa kolędowego nad ludźmi, szczególnie polecając osoby starsze, cierpiące i chore i tych wszystkich którzy pozostali w domach. Poświęci też wodę, którą wierni powinni przynieść do kościoła we własnych naczyniach i zachęci, aby po powrocie do domu w gronie rodzinnym odmówić modlitwę i pokropić mieszkanie wodą święconą\n- wyjaśnił ks. Andrzej Dębski.\nTags: Sokółka,\tkolęda 2021


Nakładka na materac, ok. 100 x 200 cm 318337 w Tchibo\nMoże wspomagać odciążenie stawów, mięśni karku i pleców\nNumer zamówienia: 60500\nNakładka w prosty sposób poprawia komfort leżenia na wszelkiego rodzaju materacach. Dzięki zastosowaniu wiskoelastycznej pianki materac nawierzchniowy zapewnia optymalną redukcję nacisku, dopasowując się do kształtu ciała użytkownika. Może to wspomagać odciążenie stawów, mięśni karku i pleców.\nNaciągnąć i gotowe\nMaterac nawierzchniowy posiada watowaną, zdejmowaną poszewkę z mikrowłókna stebnowaną w fale. Wszyta gumka ściągająca ułatwia zakładanie na łóżko. Nakładka gwarantuje stabilne ułożenie bez ześlizgiwania z łóżka.\nPoszewka i watowanie - 100% poliester (mikrowłókno)\nWypełnienie z poliuretanu\nPrzed praniem usunąć wypełnienie


Mama w domu, czyli 1001 pomysłów na spędzanie czasu z dziećmi\nNajwiększy hit ostatnich dni – bombki z imionami! W moim sklepie internetowym idą ostatnio jak szalone. Wcale się temu nie dziwię, bo nie dość, że super wyglądają, stanowią niesamowitą pamiątkę to jeszcze do środka możesz dodać coś od siebie np. cukierki, drobne upominki, a nawet świąteczną gotówkę 🙂 Postanowiłam podzielić się patentem na to jak […]\nCoraz bliżej święta, coraz bliżej święta … a to znak, że czas na kreatywne instrukcje na choinkowe dekoracje. Prosty pomysł jak za pomocą rolki i kolorowych papieru, stworzyć aniołka, którego potem możesz zawiesić na choince.\nNa moim blogu możesz znaleźć wiele inspiracji na Kalendarze Adwentowe. Były już samodzielnie składane pudełeczka, wieniec z pudełkami po zapałkach, kubeczki, balony z zadaniami, koperty, a nawet papierowe torebki na siatce zbrojeniowej. Pomysłów mam mnóstwo, za to czasu ciągle za mało. Dlatego w tym roku powstał „Kalendarz Adwentowy dla zapracowanych”. Odkryłam genialne, gotowe rozwiązanie. Ja […]\nMój mały miłośnik „Master Chefa”, „Kuchennych rewolucji” i wszelkiego rodzaju programów kulinarnych, pojawił się pewnego dnia w kuchni i rzucił hasło: „Mamo, musimy to zrobić!”. Pokazał mi filmik z przepisem na kolorowy popcorn. Oglądając go byłam przekonana, że nic dobrego z tego nie wyjdzie, ale Damian nie przekona się, dopóki nie spróbuje. Zrobiliśmy ten nieszczęsny […]\nPrzygotowania do świąt to cudowny czas! Już nie mogę się doczekać, aż zabierzemy się za robienie ozdób choinkowych, ale zanim to nastąpi mam dla Ciebie coś wyjątkowego! To aktualny Kalendarz Adwentowy. Ten zeszłoroczny rozchodził się jak ciepłe bułeczki w pobliskiej piekarni, a że moja skrzynka została zalana pytaniami o kalendarz z zadaniami i ciekawostkami świątecznymi […]\nOd marca do września moje dzieci miały lekcje zdalne. Z ogromnym żalem patrzyłam na to jak wygląda nauka w tych trudnych czasach. Przeważnie dostawali informacje, które tematy mają przyswoić. Z wielkim żalem obserwowałam takie lekcje (chociaż trudno je nazwać lekcjami). Jednak pojawiło się kilku prawdziwych nauczycieli z pasją. Takich, którzy podejmowali próby zainteresowania młodych ludzi […]


The Many Lives of Nick Buoniconti - online filmy ke shlédnutí - shlédnutí filmu\nThe Many Lives of Nick Buoniconti filmy online zadarmo - sleduj filmy The Many Lives of Nick Buoniconti - sledovat filmy online The Many Lives of Nick Buoniconti\nThe Many Lives of Nick Buoniconti online filmyThe Many Lives of Nick Buoniconti sleduj onlineonline filmy The Many Lives of Nick BuonicontiThe Many Lives of Nick BuonicontiThe Many Lives of Nick Buoniconti filmy zdarma ke shlédnutí\nThe Many Lives of Nick Buoniconti filmy zdarma\nThe Many Lives of Nick Buoniconti sledování filmů online zdarma\nECommerce as well as electronic trade is your popular format to go and raise a organization in the information technology age. To have a bigger spec, the three various models during the collection are the ÂŁ1, 2 hundred alloy Energie VR kitted out with SRAM Similar 1, and two all-carbon bikes â€” the ÂŁ1, 600 Energie Carbon CRYSTAL REPORTS with Competition 1, and the ÂŁ1, 800 Power Carbon CRX with Coerce 1. LECZENIE ENERGIAMI Z KOSMOSU uwaĹĽa za MEDYCYNÄ XXI WIEKU. Twierdzi, ĹĽe wynalezione zostanie urzÄ…dzenie do przeĹ›wietlania ciaĹ‚a astralnego (dzisiaj moĹĽna juĹĽ przeĹ›wietlaÄ‡ pole elektromagnetyczne czĹ‚owieka). WedĹ‚ug E. Election W PRZYSZĹOĹšCI ROZPOWSZECHNI SIÄ LECZENIE ZA POMOCÄ„ SZTUKI. Pierwszy z terapeutycznych obrazĂłw namalowaĹ‚a dla osoby niewidomej, ktĂłra wprawdzie nie mogĹ‚a go zobaczyÄ‡, ale za to, dziÄ™ki swojej wraĹĽliwoĹ›ci, Ĺ›wietnie wyczuwaĹ‚a jego pozytywne oddziaĹ‚ywanie. ZaczÄ™Ĺ‚a eksperymentowaÄ‡ z â€žprzelewaniemâ€ť na feuille i pĹ‚Ăłtno uzdrawiajÄ…cych wibracji. Lecznicze moce Kosmosu stara siÄ™ nastÄ™pnie oddaÄ‡ poprzez malarstwo. EnergiÄ™, ktĂłrÄ… odczuwa podczas medytacji w postaci mgĹ‚awic, zawirowaĹ„, bryĹ‚, kul czy wibracji myĹ›lowych, prĂłbuje wyraziÄ‡ za pomocÄ… pÄ™dzla. WaĹĽnymi noĹ›nikami tej energii sÄ… kolory. Co ciekawe rĂłwnieĹĽ nie maluje w zieleni, uwaĹĽajÄ…c jÄ… za kolor wydzielajÄ…cy zimno. T jej barwnych akwarelach czÄ™sto pojawia siÄ™ czerwieĹ„, bĹ‚Ä™kit i fiolet. Obraz pod tytuĹ‚em â€žNadĹ›wiadomoĹ›Ä‡â€ť przyczyniĹ‚ siÄ™ do uzdrowienia 30-letniej Polki, ktĂłra byĹ‚a przez doze lat sparaliĹĽowana, a teraz chodzi po ulicy i dziarsko pokonuje schody. Reprodukcja akwareli ElĹĽbiety SokoĹ‚owskiej wysĹ‚ana do anatolijskiej wioski w Turcji uleczyĹ‚a wrzody dwunastnicy. DziÄ™ki energii jej obrazu zniknÄ…Ĺ‚ 57-letniemu Turkowi wrzĂłd Ĺ›rednicy a few, 5 cm, ktĂłremu lekarze zalecali niezwĹ‚oczne poddanie siÄ™ operacji. Z . kolei Ryszardowi G., Polakowi mieszkajÄ…cemu n Niemczech, czerpanie energii z . obrazĂłw pani ElĹĽbiety pomogĹ‚o w walce z rakiem. The Many Lives of Nick Buoniconti\nThe Many Lives of Nick Buoniconti sledovat filmy online zdarma\nThe Many Lives of Nick Buoniconti filmy online zdarma sk\nThe Many Lives of Nick Buoniconti Gobelin, ktĂłry wisi watts jej mieszkaniu, ma tak silne oddziaĹ‚ywanie, ĹĽe osoby bardzo laborious task juĹĽ przy pierwszym kontakcie odczuwajÄ… falÄ™ ogromnego ciepĹ‚a a nawet mdlejÄ…. Maluje tak, aby kaĹĽdy mĂłgĹ‚ pobieraÄ‡ tyle energii ile jego organizm potrzebuje. Zatem w galeriach, gdzie wystawiane sÄ… jej prace, czÄ™sto spotyka siÄ™ osoby stojÄ…ce przed obrazami z wyciÄ…gniÄ™tymi dĹ‚oĹ„mi. PrĂłbujÄ… wyciszyÄ‡ siÄ™ i nastawiÄ‡ na odbiĂłr wibracji emanujÄ…cych z niezwykĹ‚ych akwareli ElĹĽbiety. Ich vehemencia jest niewyczerpana, tak grunzochse niewyczerpana jest siĹ‚a oddziaĹ‚ywania przyrody em ludzi. NiektĂłrzy z odbiorcĂłw jej terapeutycznej sztuki odczuwajÄ… w dĹ‚oniach ciepĹ‚o, inni z kolei zimno bÄ…dĹş mrowienie. Gdy w 1982 roku zakoĹ„czyĹ‚a karierÄ™ dziennikarki prasowej, zaĹ‚oĹĽyĹ‚a wraz unces przyjaciĂłĹ‚mi wydawnictwo â€žStillpointâ€ť wydajÄ…ce ksiÄ…ĹĽki poĹ›wiÄ™cone uzdrawianiu alternatywnemu. Coraz bardziej poszerzaĹ‚a siÄ™ jej percepcja rzeczywistoĹ›ci (= pojawiĹ‚o siÄ™ jasnowidzenie). Gdy pewnego dnia przyjaciel poinformowaĹ‚ jÄ…, ĹĽe jego znajomy nie czuje siÄ™ dobrze, w jej gĹ‚owie pojawiĹ‚a siÄ™ informacja przyczynach jego dolegliwoĹ›ci. Accomplish wydawnictwa dzwoniĹ‚o coraz wiÄ™cej osĂłb proszÄ…cych jÄ… pomoc w postaci seansu intuicyjnego odczytu stanu zdrowia. The Many Lives of Nick Buoniconti Potem przyszĹ‚y odczyty, wykĹ‚ady i warsztaty. C. Myss jest przekonana, ĹĽe w naszych komĂłrkach znajdujÄ… siÄ™ wzorce wibracyjne naszych postaw i przekonaĹ„ wpĹ‚ywajÄ…cych em stan naszego zdrowia, tzn. Ĺ»e wszystkie doĹ›wiadczenia z naszego ĹĽycia i nasze reakcje em nie zapisywane sÄ… t strukturze komĂłrek, ktĂłre emanujÄ… wszystkie informacje w postaci aury. WychodzÄ…c poza te postawy my spouse and i Ĺ‚Ä…czÄ…c siÄ™ ze swoim WyĹĽszym Ja, jesteĹ›my t stanie dokonywaÄ‡ cudĂłw uzdrowienia. Doktor Candace Pert, neurobiolog, stwierdziĹ‚a, ĹĽe neuropeptydy, substancje chemiczne produkowane przez organizm w wyniku myĹ›li my spouse and i emocji, to myĹ›li i emocje przeksztaĹ‚cone w materiÄ™. Jest to bardzo zĹ‚oĹĽony proces stanowiÄ…cy przykĹ‚ad jo to, jak biografia staje siÄ™ biologiÄ…. PodstawÄ… wszelkiego zdrowia when i kondycji fizycznej oraz warunkiem do pokonywania chorĂłb sÄ… siĹ‚y witalne, jakimi dysponuje organizm. Ich jakoĹ›Ä‡ jest Ĺ›ciĹ›le zwiÄ…zana z harmoniÄ… czakr, ktĂłre tworzÄ… program energetyczny czĹ‚owieka. C. Myss dokĹ‚adnie opisuje w swej ksiÄ…ĹĽce ich umiejscowienie, funkcje i sposĂłb przywracania ich do wĹ‚aĹ›ciwego funkcjonowania. KluczowÄ… rolÄ™ w tym ostatnim peĹ‚niÄ… wĹ‚aĹ›nie nasze emocje, myĹ›li when i postawy. Oto jeden unces przypadkĂłw, gdzie C. Myss udaĹ‚o siÄ™ znaleĹşÄ‡ przyczynÄ™ dolegliwoĹ›ci i just pomĂłc chorej osobie t powrocie perform zdrowia: pewna kobieta cierpiaĹ‚a na depresjÄ™ oraz przewlekĹ‚e bĂłle karku i dolnej czÄ™Ĺ›ci plecĂłw. The Many Lives of Nick Buoniconti\n48781 lidé byli přidáni do oblíbených\nStažené soubory 22230\nVelikost souboru 42774 MB\nThe Best Offer cz dabing\nfilmy online zdarma bez omezení Scent of a Woman


"Nie każda kobieta urodziła się piękna, ale jeśli nie stała się nią w wieku 30 lat - jest po prostu głupia" - powiedział legendarny Coco Chanel. Trudno się z nią nie zgodzić: przez lata piękno kobiety jest jej uwodzeniem, smakiem i manierami. Oczywiście wszystkie kobiety chcą być młodsze, ale warto pamiętać, że słuszne jest zrzucanie wieku i wyglądanie atrakcyjnie nawet na tle młodych dziewcząt - o wiele bardziej wartościowa umiejętność. Aby wyglądać przyzwoicie i cieszyć się podziwianymi spojrzeniami, konieczne jest wzięcie pod uwagę osobliwości makijażu wieku w twoich obrazach.\nCzego należy unikać w makijażu dla kobiet w wieku dorosłym?\nCiemne odcienie fundamentu. Niestety, takie kolory dają tylko lata. Wybierając narzędzie tonalne, spójrz na naturalny odcień twarzy. Jeśli chcesz, możesz spróbować koloru na tonie jaśniejszym niż idealny odcień - po dokładnym zacieraniu zauważysz, jak świeża i ładniejsza twoja twarz.\nGruba warstwa tonowania oznacza. Makijaż dla kobiet w średnim wieku pozwala na jednoczesne użycie zarówno podkładu, jak i pudru, ale z biegiem lat skóra nie jest gotowa na przyjęcie tej ilości kosmetyków jednocześnie, a twarz staje się jak maska. Dlatego po 55 użyciu należy stosować tylko jeden środek do tonizowania, najlepiej z efektem satyny.\nWybierając cienie, staraj się unikać zbyt ciemnych lub zbyt jasnych kolorów. Kosmetyczny makijaż oczu wymaga odcieni światła, szlachetnych odcieni, które znacznie rozjaśnią oczy. Wybór pomiędzy cieniem perłowym a matowym trudno jest dać jednoznaczną odpowiedź - wszystko zależy od struktury wieku i stopnia zwiotczenia skóry. Win-win: umieść matowe odcienie na ruchomej powiece i dodaj perłowe akcenty w wewnętrznym kąciku oka i pod brwiami.\nZ pewnością od dawna podnosiłeś kształt brwi, który Ci odpowiada. Jednak z wiekiem, dla wielu kobiet, zewnętrzne końce mają tendencję do opadania, co sprawia, że twarz wygląda nudno. Niestety, niemożliwe jest, aby brwi rosły w określonym kierunku, więc pozostaje tylko usunąć nadmiar włosów i unieść końcówki brwi ze specjalnym ołówkiem.\nJeśli chodzi o usta, po pewnym wieku każda kobieta potrzebuje ołówka konturowego. Pomaga również zwiększyć objętość cienkich ust. Porzuć jasną i ciemniejszą szminkę - nie pokażą twoich ust w najlepszym świetle. A do casualowego makijażu w tym wieku i delikatnego połysku idealnie do niego podejdzie.\nJaki jest sekret makijażu, ukrywanie wieku?\nPo pierwsze, to dostosowanie konturów twarzy. Z biegiem lat skóra się zapada, czasami pojawia się podwójny podbródek. Jednakże, grając w cienie, możesz łatwo ukryć te niedoskonałości: pomaluj dwa tony jaśniej niż naturalny odcień skóry, zarysuj linie brody i wykonaj kilka ruchów na szyi, a następnie dokładnie wymieszaj wszystkie linie, aby makijaż wyglądał jak najbardziej naturalnie. Nawet ciemny proszek może przyciemnić skrzydła nosa i delikatnie uwydatnić kości policzkowe.\nPo drugie, świeżość i zadora nadają tej osobie delikatny rumieniec. Brzoskwiniowe i koralowe odcienie (najlepiej matowe w fakturze) pomogą stworzyć spektakularny makijaż, który skrywa wiek - podkreślają jedynie pociągnięcia policzków z szerokimi pociągnięciami i dobrze się mieszają.\nJak zrobić wieczorny makijaż wieczorowy?\nWieczorem każdy może dodać kolor i jasność. Wieku kobiety nie są wyjątkiem! Po pierwsze, wyrównaj ton twojej twarzy, tak jak robisz to codziennie. Dodaj cienie na szyi i podbródku, narysuj ciemny proszek na konturze wzrostu włosów, podkreśl kości policzkowe. Różowy rumieniec dodaje blasku twarzy. Zastosuj jasne, nieprzejrzyste cienie na ruchomej powiece. Wieczorem strzałki są dozwolone - możesz podkreślić linię wzrostu rzęs, po prostu zrezygnuj z czarnego koloru - ciemnoszary i czekolada sprawią, że twój wygląd będzie głęboki i wnikliwy, ale nie stwardnieje Twojej twarzy. Miększe oczy będą wyglądać za pomocą ołówka lub cienia, poeta porzuci płynny eyeliner. Linia może być trochę cieniowana.\nDrugą opcją, szczególnie odpowiednią do zwiotczenia powiek, jest umieszczenie fałdy w miejscu, w którym fałda jest utworzona, nałożenie jasnobrązowych lub jasnoszarych cieni (ale ciemniejszych niż podstawowy odcień) i połączenie w kierunku skroni aż do ledwo zauważalnego zamglenia.\nPrzy dobrej kondycji ust można sobie pozwolić na czerwoną pomadkę. Ale nadal nie zapomnij o starannym konturze tonu, lub trochę jaśniej niż naturalny kolor twoich warg. Najważniejsze, aby postępować zgodnie ze złotą zasadą - nacisk, nawet w wieczorowym makijażu, odbywa się albo na oczach, albo na wargach.\n← Orientalny makijaż\nSubstancje szkodliwe w kosmetykach →\nOłówek skórek z olejem\nPasta do zębów z trądzikiem


Jak wygląda rejestracja spółki z o.o. komandytowej? | Założenie spółki z o.o.\nStrona główna / Publikacje / Jak wygląda założenie spółki z o.o. komandytowej\nPytanie jak wygląda założenie spółki z o.o. komandytowej zadaje sobie każdy podmiot gospodarczy, który planuje działalność właśnie w takiej formie. Jest to bardzo specyficzny przykład spółki, w której spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pełni rolę komplementariusza, czyli wspólnika spółki komandytowej, który teoretycznie bez ograniczeń ma odpowiadać za zobowiązania spółki. W praktyce jednak spółka z o.o. nie może ponosić takiej odpowiedzialności, ponieważ jest spółką kapitałową a jej wspólny odpowiadają wyłącznie do wysokości wkładów jakie zostały wniesione do spółki.\nPołączenie tych dwóch spółek razem jest jednym ze sposobów na optymalizację prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka komandytowa zyskuje wspólnika, który ponosi odpowiedzialność z kolei spółka z o.o. unika obowiązku opłacania podwójnego podatku, ponieważ spółka z o.o. komandytowa będzie spółką osobową.\nJeśli zastanawiają się Państwo jak wygląda założenie spółki z o.o. komandytowej polecamy kontakt z naszymi ekspertami, którzy wytłumaczą Państwu wszystkie zagadnienie z tym związane a także pomogą w zarejestrowaniu spółki z o.o. komandytowej.\nTagged jak założyć firmę, rejestracja spółek, spółka komandytowa\nNumery uzyskane podczas rejestracji spółki z o.o


Calvin Booth nowym Generalnym Menedżerem Nuggets | SzóstyGracz.pl\nStrona główna newsy Calvin Booth nowym Generalnym Menedżerem Nuggets\nCalvin Booth nowym Generalnym Menedżerem Nuggets\nArturas Karnisovas zdecydował się na podjęcie posady lidera managementu Chicago Bulls i tym samym zostawił Denver Nuggets, z którymi związany był od 2017 roku. Ekipa z Kolorado pozostawała więc bez swojego Generalnego Menedżera, ale jak dowiedział się Shams Charania z The Athletic, Nuggets mają już nowego GM’a – zostanie nim Calvin Booth, który do tej pory pełnił funkcję asystenta Karnisovasa:\nThe Nuggets are planning to promote assistant general manager/10-year NBA vet Calvin Booth to general manager under Tim Connelly, sources tell @TheAthleticNBA @Stadium.\nBooth jest związany z Nuggets od 2017 roku. Wcześniej zajmował się skautingiem w New Orleans Pelicans oraz przez kilka sezonów pełnił funkcję dyrektora do spraw zawodników w Minnesota Timberwolves. Jako zawodnik, występował dla trzech zespołów i spędził w lidze dziesięć lat.\nPoprzedni artykuł5 na 5: Steale Gry Draftowej\nNastępny artykułAndre Roberson gotowy na powrót do gry