Written by admin|\t8 marca 2014| Akademia Porodu - Noworodek\nKikut pępowinowy – czym jest? Czy należy się go bać? Jakie są sposoby postępowania z pozostałością po pępowinie?\nDziecko w łonie mamy jest z nią nierozerwalnie połączone sznurem pępowinowym. Jest to jedyny sposób odżywiania i oddychania wewnątrz macicy. Składniki odżywcze są przekazywane od mamy za pomocą łożyska i pępowiny prosto do krwi dziecka. Bezpośrednio po porodzie, gdy maluch oddycha już powietrzem, a krążenie w pępowinie ustaje połączenie to zostaje zakończone. Przecięcia pępowiny może dokonać na sali porodowej tata dziecka, lub położna asystująca przy narodzinach.\nKikut pępowinowy – co to jest\nPo porodzie pozostałość po pępowinie nosi nazwę kikuta pępowinowego, jego wygląd zmienia się z każdym dniem by po około dwóch tygodniach odpaść od skóry pępka. Początkowo rodzice bardzo boją się nawet spojrzeć w jego kierunku, gdyż jego wygląd w pierwszych dniach po porodzie przypomina bardziej śliskiego białego ślimaka, niż kawałek kochanego ciałka dziecka. Nie należy z tego powodu unikać pielęgnacji kikuta, gdyż pierwsze dni zaważą nad tym jak długo będzie on nam towarzyszył. Właściwa pielęgnacja od narodzin przyspiesza bowiem jego wysychanie, odklejanie i gojenie.\nKikut pępowinowy – pierwsza doba po porodzie\nKikut ma około trzech centymetrów, jest biały, gładki i jakby śliski. Na jego zakończeniu znajduje się plastikowa zapinka. W niektórych szpitalach zakładany jest tuż po porodzie opatrunek chroniący kikut przed infekcją. Opatrunek ten jest zmieniany kilkakrotnie w ciągu doby, przy każdej toalecie kikuta widać szybko postępujące jego wysychanie. W tym dniu mama jest obserwatorką tych czynności, otrzymuje dokładny instruktarz na co zwracać uwagę w kolejnych dobach\nKikut pępowinowy – drugi dzień po porodzie\nNa kikucie nie ma już żadnych opatrunków, nie są w tej dobie potrzebne, gdyż jego powierzchnia jest już dobrze wysuszona, znacznie zmienił się też jego wygląd – nabrał brunatnego koloru, obkurczył się i lekko poskręcał. Często w tym dniu jest z niego zdejmowana zapinka. Łagodniejszy wygląd nie budzi już grozy u rodziców, chętniej więc uczestniczą w czynnościach higienicznych kikuta.\nKikut pępowinowy – dzień trzeci i dalsze\nWygląd kikuta nie zmienia się już znacznie, tracąc resztki zawartości wodnej obkurcza się i zaczyna przypominać kawałek brązowego plastiku. Od tej pory najważniejsze zmiany zachodzą pod spodem kikuta, w miejscu jego połączenia ze skórą.\nW celu pielęgnacji kikuta przez lata stosowano różnorodne zabiegi i specyfiki. Wieloletnie doświadczenia zaowocowały wiedzą że suche i czyste środowisko jest najlepszym sposobem gojenia kikuta. Obecnie zaleca się kilkukrotne w ciągu doby dokładne osuszenie pozostałości pępowiny. Polskie Towarzystwo Neonatologiczne zaleca stosowanie do pielęgnacji kikuta pępowinowego preparatu Octenisept o właściwościach dezynfekujących skórę i błony śluzowe. Większość szpitali zaleca go również do domowego użytku.\nOdklejanie kikuta pępowinowego\nPielęgnacja w domu powinna być regularna i dokładna. Zarówno mama jak i tata mieli już czas by poznać budowę kikuta – zaobserwować jego zmiany i poznać jakich zabiegów wymaga. Zaleca się by unikać długiego moczenie pępowiny w trakcie kąpieli noworodka, natychmiast po niej starannie go osuszać i dezynfekować Octeniseptem.\nKilkudniowy kikut zaczyna proces odklejania wewnątrz skórnego pierścienia pępkowego. Może to być proces początkowo trudny do zauważenia przez rodziców, gdyż na zewnątrz nie widać zmian, natomiast po uniesieniu kikuta w górę uwidacznia się szczelina pomiędzy nim a skórą. To właśnie ta powierzchnia jest teraz najważniejsza i wymaga stałej kontroli i obserwacji aby jej gojenie nie przedłużało się i przebiegało prawidłowo. Dyskretne odklejanie powoduje powstanie ukrytej wilgotnej powierzchni – jest to miejsce szczególnie narażone na zakażenie i wymaga dokładnej pielęgnacji i osuszania. W warunkach domowych mniej przydatne będą gaziki, wygodniejszą i bezpieczniejszą dla mamy pomocą mogą okazać się patyczki higieniczne do uszu oraz właściwa technika oczyszczania kikuta.\nPrzed rozpoczęciem zabiegów pielęgnacyjnych pępowiny bezwzględnie należy umyć ręce. Pamiętamy, by w miejscu toalety zawsze mieć przygotowane niezbędne przybory: gaziki lub płatki kosmetyczne, patyczki do uszu i Octenisept. Najpierw spryskujemy cały kikut Octeniseptem, odczekujemy chwilę by miał on czas na działanie i gazikiem lub płatkiem kosmetycznym zmywamy cały kikut pępowinowy, następnie nowym suchym gazikiem osuszamy dokładnie całą jego powierzchnię. Jedną dłonią chwytamy odważnie kikut i lekko odchylamy go ku górze, ruch ten powinien odsłonić dolną powierzchnię odklejania – jeśli jest wilgotna lub sączy się z niej płyn – wycieramy wszystko dokładnie świeżym gazikiem a następnie spryskujemy Octeniseptem i pozostawiamy do wyschnięcia. Tę samą czynność wykonujemy po odciągnięciu kikuta ku dołowi. Zostawmy chwilę cały pępek bez przykrycia – niech powietrze osuszy dokładnie całą skórę. Wietrzenie jest jednym z etapów pielęgnacji. Prawidłowo gojący się kikut pępowinowy jest suchy i odpada po około dwóch tygodniach.\nPingback: Kiedy odpada kikut pępowinowy -()


Stretching i kontorsja – DanceUp Kama Nienałtowska – stretching i kontorsja\nStretching i kontorsja\nZajęcia opracowane przez Kamę Nienałtowską, w oparciu o wieloletnie doświadczenie oraz wiedzę na temat anatomii ciała łączą w sobie elementy gimnastyki, tańca, fitnessu i jogi. Ułożone zostały w odpowiedni sposób tak, aby zwiększyć zakres ruchu, wzmocnić ciało i wpłynąć na poprawienie świadomości i precyzji ruchu. To także doskonała okazja, by odpocząć i rozruszać się po całym tygodniu pracy i zwiększyć komfort naszego codziennego życia. Dla wszystkich tych, którzy tańczą, będą doskonałą okazją by popracować nad techniką ruchu i izolacjami poszczególnych partii ciała. Ćwiczenia pozytywnie wpływają na kondycję i rzeźbią sylwetkę.\nZaczynamy od gruntownej rozgrzewki, która pobudza krążenie, dotlenia i wzmacnia mięśnie, właściwie przygotowując je do bezpiecznych ćwiczeń rozciągających. Skłonione do pracy mięśnie są bardziej podatne na rozciąganie i uelastycznianie. Zestaw ćwiczeń podczas warsztatów standardowych dobrany jest w taki sposób, by równą uwagę poświęcić zarówno giętkości kręgosłupa jak i rozciąganiu nóg do szpagatu i sznurka. Na zajęciach korzystamy przede wszystkim z metod statycznych, jako tych najbezpieczniejszych, najbardziej efektywnych i bezbolesnych. Program uzupełniamy o ćwiczenia stosowane także przez fizjoterapeutów, polegające na świadomej pracy nad spinaniem i rozluźnianiem mięśni. Ćwiczenia w parach uzupełniają program tak, by każdy uczestnik zajęć mógł z nich wyciągnąć swoje indywidualne maksimum. Umiejętne dobranie ćwiczeń pozwala także ograniczyć do minimum, a w większości przypadków nawet zupełnie uniknąć tzw. zakwasów i mikrourazów oraz dyskomfortu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem.\nNa zajęciach prowadzonych przez Kamę nie tylko ćwiczymy, ale także dowiadujemy się, jak funkcjonuje nasz organizm, jak słuchać i pracować w zgodzie z własnym ciałem. Uczymy jak rozciągać się dbając o bezpieczeństwo i zdrowie stawów i kręgosłupa. Rozciągamy mięśnie, ścięgna, poprawiamy nawilżenie stawów, wzmacniamy kondycję i udowadniamy sobie, że możemy więcej. Widoczne rezultaty, to najlepsza możliwa satysfakcja.\nacro stretch akcja charytatywna artykuł back stretch Białystok fit fitness Kabaty Kama Nienałtowska Katowice knowhow kontorsja Kraków leg stretch London Londyn Lublin Mokotów mostek motywacja partner postępy power stretch Poznań progress rozciąganie Slow Weekend stretching Szczecin sznurek szpagat Warszawa warsztaty warsztaty stretching warsztaty z rozciągania workshops Wrocław zajęcia grupowe zajęcia indywidualne zajęcia stretching zajęcia z rozciągania zdrowie zdrowy kręgosłup zwierzaki z mińska ćwiczenia


Filozofia epoki Modernizmu | Scratchpad | FANDOM powered by Wikia\n← Kryzys antypozytywistyczny i nowe tendencje w epoce Młodej Polski Filozofia epoki Modernizmu\nStrona główna Czasopisma i manifesty literackie Młodej Polski (Confiteor, Forpoczty) →\nKryzys filozofii pozytywistycznej łączy się z kryzysem kryteriów realistycznych w literaturze. Poezja wysuwa się na miejsce szczególnie eksponowane, elementy liryczne wnikają do dzieł narracyjnych, ich obecność powoduje rozluźnienie reguł kompozycyjnych w dziedzinie powieści i rozrost eseistycznego zdobnictwa w krytyce literackiej. Dramaturgia nawraca do swobodnych otwartych form, wypróbowanych już przez romantyzm, do synkretycznego łączenia cech rodzajowych. Literatura w coraz mniejszym stopniu odbija świat, coraz bardziej staje się celem sama dla siebie, kreuje własne prawa asocjacyjne, rozrywa związki przyczynowe między zdarzeniami. Wszystkie te zjawiska występują nie tylko bezpośrednio w twórczości, ale i w programach artystycznych oraz towarzyszących im dyskusjach.\nWażnym elementem dla rozwoju filozofii było odkrycie i fascynacja orientem: Indiami, Chinami, Japonią oraz religiami: hinduizmem, buddyzmem; stąd też w filozofii pojawiło się pojęcie absolutu, idealnego, nierozpoznawalnego bytu, który zastąpił pojęcie osobowego Boga\nFilozofia F. Nietzschego\nW latach, w których powstawały arcydzieła realizmu polskiego, na horyzoncie europejskim zaznaczał się już kryzys filozofii pozytywistycznej. Pierwsze sygnały buntu spotykamy u Fryderyka Nietzschego (1844—1900), filozofa uformowanego przez ideę ewolucjonizmu i postulaty naukowości, ale przezwyciężającego związane z nimi ograniczenia myślowe i głoszącego w głównym okresie swej twórczości kult indywidualizmu. Hasłem Nietzschego stało się „przewartościowanie wszystkich wartości", głoszenie prymatu życia nad rozważaniami abstrakcyjnymi i nad tradycyjną moralnością. Pisał on albo w stylu lapidarno-aforystycznym, przypominającym formę moralistów francuskich wieku XVII, albo prozą rytmiczną o bogatej obrazowości, w której poszczególne obserwacje i tezy stawały się symbolicznie wieloznaczne.\nCentralnym — tak z punktu widzenia refleksyjnego, jak formalnego — dziełem jest "Tako rzecze Zaratustra". Postać twórcy religii perskiej, Zoroastra (Zaratustry), stała się tu pretekstem poetyckim, w istocie jest on sobowtórem autora, wyrazicielem jego protestu przeciw strukturze kultury europejskiej. Nietzsche był z wykształcenia filologiem klasycznym, toteż częstą sferą skojarzeń są u niego tradycje i mity antyczne.\nF.Nietzsche głosił hasła:\nNierówność społeczna - ludzie dzielą sie na "podludzi" i "nadludzi". Ci drudzy byli antidotum na młodopolskie nastroje. Nadczłowiek jest zdolny do samorealizacji, odnajdujący siłę, moc, hart ducha, zdolny do przeciwstawiania się niewolniczej moralności, krępującej życie cżłowieka. Podludzie to tłum, motłoch, zdecydowana reszta społeczeństwa. Brakuje im woli twórczej, ich życie ustala moralność, religia, normy społeczne. Są niewolnikami kulturowych form, w przeciwieństwie do tych, którzy butnują się i są panami samych siebie.\nDwie postawy życiowe:\napollińska - zrównoważona, harmonijna, poddająca się interpretacji intelektualnej; Dążenie do obrazowania świata, tworzenia jego pozoru, który przesłania prawdę o życiu i przez to pomaga je znosić. Z żywiołu apolińskiego wyrastają sztuki obrazowe – poezja, malarstwo i rzeźba.\ndionizyjska - dynamiczna, destrukcyjna, urzeczywistniająca się przez szaleństwo wyobraźni, znoszenie granic, istota życia, dzika nieokreśloność, chaotyczność i nieokiełznanie; Nietzsche jako człowiek i jako filozof wybrał wariant dionizyjski.\nKult życia - życie to wartość autonomiczna, bo dopiero człowiek silny, wyzwolony, pełen energii potrafi docenić jego znaczenie i udzdrowić kulturę.\nWolność - posiada ją ten, kto potrafi ją sobie zapewnić.\nRelatywizm poznawczy. Nietzsche za prawdę uznawał, to co służy życiu. Człowiek z subiektywnych doznań tworzy imaginację świata. Relatywna jest również Etyka, która stanowi pochodną ludzkiej natury. W utworze "Tako rzecze Zaratustra" zakwestionował Wartości filozofii chrześcijańskiej i demokracji - Altruizm, Wolność, Równość, litość - uważał je za "etykę niewolników", w nich upatrywał Upadek kultury.\nMłode pokolenie było zafascynowane filozofią Nietzschego. Wyobraźnię pociągał skrajny indywidualizm, tak odmienny od dawniej obowiązującego jako norma wartości podporządkowania jednostki społeczeństwu. Opierając się na dziełach Nietzschego, przeciwstawiano się moralistycznym tendencjom realizmu mieszczańskiego, tradycyjnym rozróżnieniom dobra i zła. Życie stawało się autonomicznym celem, zwłaszcza życie aktywne. Był to pogląd na świat programowo optymistyczny. W kręgach radykalistów intelektualnych popularnosć Nietzschemu zapewniła krytyka mieszczaństwa, głupoty i moralności filistrów. Jego filozofię cechował arystkoratyzm i hasło walki ze słabością (Werder hart! - bądżcie tawrdzi!), będące ukrywanymi atyhumanistycznymi i antydemokratycznymi tendecjami czasów imperializmu. Polski poeta Ludwik Krzywicki pisał w 1899:\nJeśli pragniecie wskrzeszenia epoki dawnych bohaterów, to stwórzcie warunki, ażeby każdemu dano miesce według uzdolnień i skłonności, każdą zaś zdolność oceniono według zasług rzeczywistych. Powołajcie do istnienia odpowiedzialność imienną, a patrzcie śmiało w oczy tej wielkiej prawdzie, iż ludzie ludziom nie są równi. Tym przykazaniem zwiastuję wam nie panowanie bestii blondynowej Nietzschego, jeno świt braterstwa.\nTo, co było wspólne generacji modernistów, zwracało się przeciw realizmowi i racjonalizmowi, ale w obrazie prądów charakterystycznych dla epoki występują dwie różne tendencje emocjonalne. Optymistycznej wizji Nietzschego trzeba przeciwstawić pesymizm filozofii Artura Schopenhauera (1788—1860).\nGłówne dzieło Schopenhauera, "Świat jako wola i wyobrażenie", traktowało zjawiska dostępne poznaniu zmysłowemu jako złudę. Autor wprowadzał w ten sposób do myśli europejskiej metafizykę indyjską. Uważając świat zewnętrzny za niepoznawalny obiektywnie, wskazywał na inną drogę poznania — na wiedzę człowieka o samym sobie. Mówi nam ona, że jesteśmy wolą. Introspekcja jako metoda konstruowania obrazu świata i życia prowadziła Schopenhauera do wniosków pesymistycznych. Człowiekiem rządzi bezrozumny popęd, który nigdy nie może być w pełni zaspokojony — towarzyszy mu lęk przed śmiercią. Zderzenie tych dwóch sił wewnętrznych czyni życie męką.\nMożemy się z niej wyzwolić na dwa sposoby:\nzdławić w sobie pęd życia, porzucić pragnienia, wyrzec się wszelkiej woli, zaniechać działań, zatopić się w niebycie - innymi słowy, popaść w stan nirwany - zaczerpnięty z kultury indyjskiej termin oznaczający stan między życiem a śmiercią, stan totalnego spokoju wewnętrznego\npoddać się kontemplacji Estetyki, Sztuki, Piękna i Filozofii - to daje nam namiastkę jakiejkolwiek satysfakcji i wyzwolenia się z niewoli\nOstatecznym rozwiązaniem jest oczywiście śmierć.\nWpływ Schopenhauera na rozwój filozofii był mniejszy niż na rozwój sztuki. W dramatach muzycznych Ryszarda Wagnera znajdujemy wiele wątków nawiązujących do Schopenhauerowskiego kręgu woli, popędu, lęku i bólu. W twórczości Młodej Polski możemy odnaleźć liczne inwokacje do śmierci, Hymn do Nirwany, apoteozy samobójstwa jako wyzwolenia, opisy udręczeń psychicznych spowodowanych przez popęd erotyczny; rodowód tych motywów jest bezpośrednio lub pośrednio związany z deterministycznym pesymizmem Schopenhauera.\nMetafizykę, odrzucaną kategorycznie przez pozytywizm, odnowił i unowocześnił filozof francuski Henryk Bergson (1859—1941); krytykując intelekt i racjonalizm jako główne lub jedyne źródło poznania, wskazując na niewystarczalność doświadczenia, uznał intuicję za cenny sposób bezpośredniego poznania i ujmowania rzeczywistości zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej, czyli ludzkiej jaźni. Podstawowym założeniem koncepcj bergsonizmu jest istnienie tajemniczej siły życiowej - "élan vital", utrzymującej świat w nieskończonym ruchu. Siła ta, różni się od schopenhauerskiego pędu prowadzącego do unicestwienia i samozagłady - jest raczej motorem naszych działań. Jest ona również zasadą istnienia świata - przejawia się we wszystkich formach bytu, jej zmienność i dynamika odziwerciedla się w rzeczywistości, którą napędza.\nWażne zmiany zaszły również w psychologii. Lekarz austriacki Zygmunt Freud (1856—1939) rozpoczął od studiów nad przyczynami chorób nerwowych, następnie, gromadząc obserwacje kliniczne, zbudował teorię o dwoistym charakterze życia psychicznego, świadomym i nieświadomym. W psychoanalizie Freuda doniosłą rolę grają motywy erotyczne jako czynniki warunkujące ludzkie postępowanie. Literatura skorzystała z tej sugestii, dokonując znamiennych przesunięć zarówno w hierarchicznym układzie tematów, jak i w konkluzjach wartościu\nOd innej, ważniejszej historycznie niż metafizyka strony przezwyciężał pozytywistyczną hierarchię wartości materializm dialektyczny Karola Marksa (1818—1883) i Fryderyka Engelsa (1820— —1895). Metafizyce jako filozofii absolutu przeciwstawiali twórcy socjalizmu naukowego dialektykę jako filozofię zmienności bytu. Nie ograniczając się do badania przyrody, jak materialiści mechanistyczni, w centrum badawczej uwagi stawiali zjawiska społeczne. Tworzyli więc materializm historyczny;, filozofia stawała się zarazem działaniem politycznym, narzędziem skutecznej walki o przemianę świata, czynnikiem przyspieszającym aktywną, rewolucyjną walkę klasy robotniczej przeciw ustrojowi kapitalistycznemu.\nRetrieved from "http://scratchpad.wikia.com/wiki/Filozofia_epoki_Modernizmu?oldid=1000693"


iPhone 7 w kolorze gwiezdnej czerni (space black), przycisk Home z mechanizmem haptycznym? | ThinkApple\nWedług informacji zdobytych przez 9to5Mac, nowym kolorem będzie gwiezdna czerń (space black). W takim kolorze dostępny jest obecnie jeden z modeli stalowego Apple Watcha.\nInformator 9to5Mac twierdzi też, że przycisk Home w nowym iPhonie będzie wyposażony w mechanizm haptyczny imitujący kliknięcie, podobny do tego wykorzystywanego przez technologię Force Touch/3D Touch.\nWedług tego samego informatora, wraz z iPhonem 7 Apple może też wprowadzić na rynek nowe bezprzewodowe słuchawki, o których po raz pierwszy wspominał już w styczniu Mark Gurman.\nNowe zdjęcia iPhone’a 7: większe kamery, drugi głośnik i brak gniazda mini-jack\nTagi: 3d touch, force touch, gwiezdna czerń, gwiezdna szarośc, iphone, iPhone 7, iphone 7 czarny, mechanizm haptyczny, przycisk home, słuchawki bezprzewodowe, space black, space gray


Czyżby dni trenera Liverpoolu były już policzone?\nWiadomości24 » Sport » Piłka nożna » Czyżby dni trenera Liverpoolu były już policzone?\nArtykuły (9) Galerie (1) Średnia ocen: (4.58)\nPies - najlepszy przyjaciel człowieka... i nie tylko\nZatoka i Bałtyk zimą...\nWyższa Szkoła Bankowa w Gdańsku lekceważy studentów?\nData dodania: 2011-01-06 18:00\nPo dziewiątej porażce w zaledwie dwudziestu meczach, kibice i prasa na Wyspach domagają się głowy Roya Hodgsona.\nJak na razie postawa Liverpoolu w tym sezonie bije na głowę wszystkie najczarniejsze scenariusze. Oczekiwania kibiców były bardzo niskie, lecz nikt nie przewidywał takiej katastrofy. Porażka u siebie z najgorszą drużyną w lidze, Wolves, tuż przed Nowym Rokiem przyprawiła wszystkich w klubie o ból głowy. Pogrom, bo tak trzeba nazwać porażkę 3-1 w Blackburn z Rovers, może przechylić szalę goryczy.\nRoy Hodgson ma 63 lata i w swojej karierze prowadził nawet Inter Mediolan oraz reprezentację Szwajcarii. Był także trenerem wspomnianego już Blackburn Rovers. Właściwie jego jedyne sukcesy przypadają na koniec lat 80, kiedy jako trener szwedzkiej drużyny Malmo FF, wygrywał mistrzostwo tamtejszej ligi. W poprzednim sezonie doprowadził Fulham Londyn do finału Ligi Europejskiej, a kilka spektakularnych zwycięstw zaowocowało ofertą pracy właśnie w Liverpoolu, gdzie zastąpił Rafaela Beniteza, który nota bene został już zwolniony z funkcji menadżera Interu.\nDecyzja w sprawie przyszłości Hodgsona zostanie podjęta przez właścicieli klubu w najbliższych dniach. Według bukmacherów w Anglii faworytem do objęcia posady jest Frank Rijkaard, a tuż za nim Martin O'Neill. Sam Benitez znajduje się na 9 miejscu i w przypadku jego powrotu na stanowisko menadżera za każdego funta postawionego właśnie na niego można wygrać aż 17. Oczywiście jest to wręcz niemożliwe i nikt nie podejrzewa właścicieli o zatrudnienie zwolnionego trenera, co byłoby graniczącym z absurdem brakiem wyobraźni.\nNo, ale co dalej z drużyną? Przy tej postawie zakwalifikowanie się do jakichkolwiek europejskich pucharów będzie drogą przez mękę. Obecnie Liverpool ma tylko 4 punkty przewagi nad strefą spadkową. Zatrzymanie Fernando Torresa w klubie ubiegłego lata, było nie lada wyczynem, lecz chyba nikt już nie łudzi się, że jest to ostatni sezon el nino w mieście Beatelsów. Po tego utalentowanego napastnika zawsze jest długa kolejka chętnych, do której ostatnio dołączył Bayern Monachium. Torres najprawdopodobniej wyląduje w Barcelonie, gdzie jego koledzy z reprezentacji będą wręcz zasypywać go pięknymi podaniami.\nNie da się ukryć, że w Liverpoolu, oprócz Gerrarda, tak naprawdę to Hiszpan nie ma z kim grać. Odchodząc z Atletico Madryt liczył, że na Anfield będzie odnosił sukcesy. Bardzo się mylił, bo nie wygrał niczego. Tą drużynę czeka przebudowa, jest za dużo przeciętnych "kopaczy", którzy nie wnoszą do drużyny nic. W tej sytuacji będzie niezmiernie trudno kupić światowej klasy zawodnika, bo wszyscy najlepsi będą chcieli grać w przyszłym sezonie w europejskich pucharach. Nadchodzą więc ciężkie czasy dla kibiców LFC i ich końca nie widać.\nTagi: piłka nożna Premiership Liverpool FC


Witamina B1 APTEO 50 tabletek - [SYNOPTIS PHARMA] - Apteka Internetowa\n- właściwe funkcjonowanie układu nerwowego i utrzymanie prawidłowych funkcji psychologicznych\nSubstancja wypełniająca: celuloza; skrobia kukurydziana; chlorowodorek tiaminy (wit. B1); substancje przeciwzbrylające: sole magnezowe kwasów tłuszczowych, dwutlenek krzemu.\nAnaftin® Płyn do płukania jamy ustnej łagodzi dolegliwości bólowe wywołane niewielkimi zmianami w jamie ustnej, takimi jak aftowe zapalenie jamy ustnej, owrzodzenia aftowe, jak również uszkodzenia spowodowane aparatami...\nGripovita Mama dla matek i kobiet w ciąży 10 saszetek\nGripovita Mama to suplement diety dla kobiet w ciąży i matek karmiących. Zawiera substancje roślinne naturalnego pochodzenia (czarny bez, hibiskus, czarna porzeczka, malina), od lat zalecane w okresie jesienno-zimowym. Czarny bez (Sambucus...\nLek Polopiryna Gardło Spray jest wskazany w krótkotrwałym leczeniu objawowym ostrego bólu gardła u dorosłych. Skład: Jedna dawka (3 rozpylenia) zawiera 8,75 mg flurbiprofenu. Jedno rozpylenie zawiera 2,92 mg flurbiprofenu. 1 ml...\n2.31zł + 8% VAT


Kobieta została zastrzelona we własnym łóżku | Magazyn Detektyw - Part 2\nPozornie byli przykładnym małżeństwem. Dopiero gdy doszło do tragedii, na jaw wyszła prawda o mężu zastrzelonej kobiety. Kto pociągnął za spust?\nInna wersja miłości\nInny rodzaj wątpliwości wyrażały teraz koleżanki Michelle, te same nauczycielki, które już wcześniej uważnie, i aż tak bardzo krytycznie oceniały jej narzeczonego, a następnie męża. Potem przestały wyrażać swe opinie na głos, lecz nadal uważnie oceniały zachowanie Rogera. Lecz teraz, w obliczu tak strasznej tragedii, zaczęły ujawniać te same co poprzednio wątpliwości, pomnożone przez szesnaście lat obserwacji i zapamiętanych faktów.\nNiemal już nazajutrz po opłakaniu Michelle, zaczęły mówić jedna przez drugą o tym co wiedziały. Wiedziały dużo, jednak żadne z ich spostrzeżeń nie potwierdzało przyjętego z góry założenia, że wzorowy policjant stanowy Roger Hunter był również świetnym mężem i głową rodziny. Zdaniem nauczycielek, Roger był tyranem, kontrolującym żonę na każdym kroku i narzucającym jej swoje zdanie w niemal każdej sprawie. W świetle ich zeznań zupełnie innego znaczenia nabrały te jego niespodziewane wizyty w szkole, w porze lunchu. Christy, w ostatnich latach najbliższa koleżanka Michelle, poznała całą prawdę na temat tych zaskakujących wizyt. – Roger po prostu chciał wiedzieć, co Michelle zjada na lunch. Wiązało się to ściśle z jego planem kontrolowania jej masy ciała. Jako mąż (i właściciel) miał obsesję na punkcie jej wagi. Bardzo się gniewał, gdy waga małżonki wykazywała tendencję zwyżkową.\nChoć w odróżnieniu od milionów Amerykanek, Michelle w 36. roku swego życia nie była kobietą otyłą, a korzystając z przywilejów gwarantowanych w tym kraju niekwestionowanej wolności mogła nawet zjeść wieloryba, to jej męża dręczyła na tym punkcie nieustanna obsesja.\nRoger nie tylko kontrolował jej posiłki w szkole, ale chodził z nią do klubu fitness, gdzie ważył ją osobiście i mało dyskretnie, tak że widzieli to niemal wszyscy. Jego obsesja na punkcie „należącego do niego” kobiecego ciała była aż tak ogromna, że przez lata wahał się, czy zapłodnić żonę i niemal w nieskończoność odwlekał ten pożądany przez nią ważny etap małżeństwa.\nIlekroć Michelle pytała, kiedy przestaną stosować zabezpieczenia, Roger polecał jej patrzeć na ostatnią fotografię, niedwuznacznie sugerując, że na potomstwo przyjdzie czas dopiero wówczas, gdy odpowiednio wyszczupleje.\nMijały lata, a Michelle wciąż pokazywała koleżankom swą najnowszą fotografię z humorystyczno gorzkim wytłumaczeniem: „Roger zmusza mnie do ciągłego porównywania mojej wagi kiedyś i dziś. Po prostu nie chce mnie zapłodnić. Tylko dla mojego dobra, bo tylko on profilaktycznie potrafi sobie wyobrazić, do jakiego stopnia w rezultacie ciąży mogłabym jeszcze bardziej obrosnąć w tłuszcz…”\nJak okazało się później, już po śmierci Michelle, Roger nie był aż tak zupełnym egoistą i podobnie surowe wymagania stosował wobec samego siebie. Jednak to, co wypadało czynić kobiecie, w jego męskim środowisku wywoływało zdziwienie lub nawet odruchy niechęci. Richard Brown, jego najbliższy przyjaciel, tak to skomentował kilka lat później, gdy już nikt nie miał żadnych wątpliwości, kim naprawdę był Roger Hunter: – Miał obsesję na punkcie własnego ciała. Nie tylko ciągle biegał do klubów fitness, by zamiast w tłuszcz obrastać w muskulaturę. To czynił każdy z nas, bo takie są nasze wymagania zawodowe. On jeszcze na dodatek woskował sobie brwi, stale przeglądał się w lustrze, by każdy włosek na skroni trzymał się w odpowiednim miejscu, i opalał się pod lampami. Ja mu na to: – Człowieku, przecież jesteśmy pochodzenia meksykańskiego i natura obdarzyła nas tym zdrowym, brązowawym kolorem skóry. Nie musisz się aż tak naświetlać. A on na to: „Nie zaszkodzi zawsze zadbać o pigment. Jak ja to zrobię sam osobiście, to już nikt mi tego nie odbierze!”\nKoledzy czuli podskórnie, że takie podejście do życia nie prowadzi do niczego dobrego. Na potwierdzenie swoich przypuszczeń nie musieli długo czekać. Roger Hunter był w swoim narcyzmie aż tak bezkrytyczny, że nie zawahał się wypróbować swoich wdzięków wobec koleżanki, młodej kobiety z biura policji stanowej. Była to wyjątkowo piękna praktykantka z uniwersytetu. Już w pierwszych dniach jej praktyki Roger ostrzegł kolegów, że roztacza nad tą urodziwą dziewczyną szczelny parasol swoich wdzięków i czarów. Oni całkowicie nie rozumieli o co mu chodzi, bo podrywanie koleżanki z pracy, a zwłaszcza młodej praktykantki, w tym zawodzie zdarza się chyba tylko w filmie. „Roger, czyżbyś zapomniał, że obowiązują tu jakieś zasady? Chyba pamiętasz: żonaci policjanci nie podrywają praktykantek!” – próbowali obrócić to w żart.\nJednak incydent z praktykantką pozostawił w najbliższym otoczeniu detektywa-narcyza niezmywalne wrażenie, że przypuszczalnie w ten sam sposób zachowuje się wobec innych kobiet. „Ileż ten Roger musi mieć romansów?” – zastanawiali się jego przyjaciele i koledzy z pracy. Lecz ludzie mieli własne problemy, więc te wątpliwości początkowo nie były w stanie zrujnować ich przyjaźni z Rogerem. Koledzy traktowali go tak, jak na to zasługiwał, czyli z całym szacunkiem należnym policjantowi stanu Teksas znakomicie wywiązującemu się ze swych obowiązków i w żaden sposób nie plamiącemu swego munduru.\nbroń dom mundurowy rodzina


„Upojony chorobą. Zapiski o życiu i śmierci”, Anatole Broyard | Kafeteria.pl\nRelacja z walki z chorobą nowotworową. Autor od pierwszej do ostatniej strony objawia wyjątkową inteligencję, zdolność autorefleksji i zaciętość pióra, uderzającą w najsłabsze punkty choroby. Ta niewielka książeczka ma w sobie niezwykłą energię. Dzieło przebogate, miejscami wnikliwie analizujące to, co dzieje się w głowie człowieka walczącego ze śmiercią.\nSwojego czasu recenzowaliśmy w Kafeterii świetną książkę o amerykańskiej pisarce Susan Sontag, poświęconej jej zmaganiom z chorobą nowotworową (W morzu śmierci. Wspomnienie syna). Teraz na rynku wydawniczym ukazała się również interesująca publikacja amerykańskiego krytyka literackiego i pisarza Anatole'a Broyarda. Upojony chorobą. Zapiski o życiu i śmierci to relacja z walki z chorobą nowotworową, na którą pisarz zapadł w 1989 roku. Ta niewielka książeczka, wydana nakładem wydawnictwa Czarne, ma w sobie niezwykłą energię. Sam Broyard stwierdził w niej: Chciałbym pisać zuchwale. Zagrożenie śmiercią powinno wyostrzać dowcip. Jego zapiski są więc na wskroś zuchwałe. Autor od pierwszej do ostatniej strony objawia wyjątkową inteligencję, zdolność autorefleksji i zaciętość pióra, uderzającą w najsłabsze punkty choroby.\nBroyard opisuje m.in. reakcje swoich przyjaciół, kiedy dowiedzieli się, że jest chory na raka. Śmieje się przy tym, że dotąd bardzo zabawni, rozrywkowi ludzie nagle przybrali poważny ton, by mówić o jego chorobie. Bo Broyard chciał czegoś innego: chciał normalności, a nie litości i pobłażliwości. Dlatego nigdy nie zrezygnował z żartobliwego, optymistycznego tonu, twierdząc, że skoro choroba każe nam odgrywać tak niezwykłą rolę na scenie życia, to możemy zadbać, by była to rola pełna twórczej energii – rola, która na zawsze pozostanie w pamięci naszych bliskich. I tak też się stało w przypadku Anatole'a Broyarda, który zmarł na raka prostaty w 1990 roku.\nZ całą pewnością doświadczenia, o których pisze autor, są bliskie ludziom cierpiącym, bez względu na poziom ich wykształcenia lub zawód, który wykonują. Na pewno znajdziemy w nich wiele z własnych przemyśleń o ludzkiej kondycji: Poczułem, że czas klepnął mnie po ramieniu, że w końcu wyznaczono mi ostateczny termin. I nie był to lęk przed śmiercią na raka (choć ten zaatakował już nie tylko prostatę), bo wierzyłem, że będzie go można opanować naświetlaniami albo leczeniem hormonalnym. Nie. Uderzyła mnie i zaskoczyła świadomość, że któregoś dnia coś, cokolwiek to będzie, przerwie nieśpieszny bieg mojego życia. To brzmi banalnie, ale mogę tylko powiedzieć, że po raz pierwszy uświadomiłem sobie, że nie jestem wieczny.\nUpojony chorobą to literatura, do której sięgną wielbiciele literatury – czytelnicy poszukujący oryginalnej refleksji o świecie i naturze człowieka. Mamy więc w książce niezwykły rozdział Ku literaturze choroby, w którym pojawiają się refleksje o twórczości Kafki, Manna, Tołstoja i Lowry'ego. Autor odkrywa, dlaczego bardziej wciągnęła go Czarodziejska góra Tomasza Manna niż Śmierć Iwana Iljcza Tołstoja lub Choroba na śmierć Kierkegaarda. Pojawia się tu również analiza słynnych książek Susan Sontag: Choroba jako metafora i AIDS i jego metafory. Bo Broyarda interesuje nie tylko beletrystyka poświęcona chorobie, ale i to, co o cierpieniu pisali ci, którzy literaturę tworzyli. Jak słusznie zauważa, cierpienie staje się dla nich i dla nas rozgrzeszeniem ze wszystkich szalonych, nieposkromionych działań, podejmowanych na skutek choroby. Przez całe życie – pisze Broyard – trzeba było trzymać obłęd na wodzy, ale w chorobie można sobie pofolgować i pozwolić mu się objawić w całej jaskrawości.\nAle znajdziemy w książce refleksje trzymające się bliżej rzeczywistości. Bo Broyard pisze o związku raka prostaty z seksualnością, o relacjach między pacjentem i lekarzem. Mamy tu także relacje z dziennika oraz opowieść o chorobie i śmierci ojca Anatole'a Broyarda. To czyni z Upojonego chorobą dzieło (to słowo idealnie tu pasuje) niezwykłe, przebogate, miejscami totalne, wnikliwie analizujące to, co dzieje się w głowie człowieka walczącego ze śmiercią. Ważne jest to, że Broyard nie zamknął się w sobie, kiedy dowiedział się o chorobie; że podjął wyzwanie i chciał o nim opowiedzieć. Bo to jedyne słuszne podejście w chorobie: zbudować o niej opowieść, zatrzymując tym samym niszczący proces odczłowieczania, przemiany ludzkiego organizmu w bezduszny mechanizm, który wkrótce przestanie pracować. Jak twierdzi Broyard, milczenie jest w sensie dosłownym zamknięciem sklepu z człowieczeństwem. Dzięki jego książce ten sklep wciąż pozostaje otwarty.\n„Beatrycze i Wergili”, Yann Martel "Modigliani - pasja tworzenia", reż. Mick Davis "Fighter: kochaj i walcz", Natasha Arthy „Zmiłuj się”, Jean-Christophe Grange „Prawdziwa historia króla skandali”, Michael Winterbottom "Czas Surferów", reż. Jacek Gąsiorowski "Darkroom", Rujana Jeger „Ostatni wyścig”, Jean Hatzfeld „Pięć”, Marika Krajniewska „Artysta”, Michel Hazanavicius „Życie na drzwiach lodówki”, Alice Kuipers "Upadek", reż. Oliver Hirschbiegel


© grzegorz kula dreamstime.com Przemysł elektroniczny | 29 lipca 2016\nAnalog Devices przejmuje Linear, natomiast Avnet przebił ofertę Dätwyler na Premier Farnell – w branży elektronicznej nie ma sezonu ogórkowego.\nPolska: Innowacyjna spółka Bioseco otrzymała 2,5 mln PLN na masową produkcję multirejestratorów. Grinn, polskie biuro projektujące elektronikę, zamierza wchodzić na nowe rynki. VIGO System ma rekordowe zamówienie. Braster sprzeda 200 tys. urządzeń. Kluczowe podzespoły misji ATHENA będą powstawały w Polsce. TIM i Rotopino.pl partnerami Sonela Świat: Microsoft poinformował, że zwolnienia w biznesie mobilnym będą większe niż zapowiadano. Analog Devices podpisał umowę przejęcia Linear Technology. Avnet złożył ofertę zakupu Premier Farnell, przebijając propozycję konkurenta. STM przejmuje biznes NFC i RFID firmy ams. Panasonic rozważa zwiększenie udziałów w Gorenje. Flex kupuje aktywa spółki z branży fotowoltaicznej. Funai kończy produkcję magnetowidów. Solarny samolot zakończył lot dookoła świata. Technologie: ABI Research o przyszłości ładowania bezprzewodowego. Geolokalizacja bez GPS z wykorzystaniem LoRa. Poradnik: jak wybrać czytnik czytnik RFID?


Mapa Szczepkowo (Iława) - Szczepkowo plan miasta, Szczepkowo na mapie\nSzczepkowo (Iława) - mapa Szczepkowo.\nstrona główna › noclegi › mapa › warmińsko-mazurskie › iławski › Iława › Szczepkowo\nMapa Szczepkowo (Iława)\nSzczepkowo - osada położone w województwie warmińsko-mazurskie, w powiecie iławski, w gminie Iława. W najbliższej okolicy znajdują się miejscowości: Kamionka, Nejdyki, Stęgwica, Szymbark, Strakowo.\nSzczepkowo - okolice\nMiejscowości w okolicy Szczepkowo\nSzymbark mapa - [3 km]\nStęgwica mapa - [3 km]\nZąbrowo mapa - [4 km]\nStradomno mapa - [4 km]\nIława mapa - [5 km]\nSzałkowo mapa - [5 km]\nGałdowo mapa - [7 km]\nFalknowo mapa - [8 km]\nBabięty Wielkie mapa - [8 km]\nDół mapa - [8 km]\nRadomek mapa - [8 km]\nBoleszów mapa - [8 km]\nRudzienice mapa - [9 km]\nDziarny mapa - [9 km]\nRedaki mapa - [9 km]\nSzczepkowo - noclegi w okolicy\nNoclegi w okolicy Szczepkowo\nSzczepkowo - okoliczne noclegi\nnoclegi Iława - [5 km]\nnoclegi Rudzienice - [9 km]\nnoclegi Siemiany - [13 km]\nnoclegi Radomno - [13 km]\nnoclegi Gubławki - [16 km]\nnoclegi Boreczno - [21 km]\nnoclegi Wirwajdy - [22 km]\nnoclegi Nowe Miasto Lubawskie - [22 km]\nnoclegi Witoszewo - [23 km]\nnoclegi Obrzynowo - [24 km]\nnoclegi Stary Dzierzgoń - [25 km]\nnoclegi Przezmark - [26 km]\nnoclegi Partęczyny - [26 km]\nnoclegi Kurzętnik - [26 km]\nnoclegi Górowychy - [27 km]\nnoclegi Tereszewo - [27 km]\nnoclegi Rodowo Małe - [28 km]\nSzczepkowo - inne lokalizacje\nSzczepkowo - czy chodziło Ci o...?\nSzczepkowo mazowieckie, płoński, Raciąż\nSzczepkowo warmińsko-mazurskie, iławski, Iława


Alternatywna sesja ślubna - Nieobiektywni\nAlternatywna sesja ślubna\nCzarny to nie kolor, to styl życia. I wie o tym każdy, kto pamięta plecak kostkę i nocne czuwanie przy audycjach radiowych, żeby nagrać ukochany utwór na kasetę magnetofonową. Kto wśród znajomych miał chłopaka z długimi włosami. Albo sam jest takim chłopakiem.\nU Nich to wszystko się zgadza. Poznali się na festiwalu gotyckiego rocka, a potem to już wiadomo, miłość, koty, wspólna szafa czarnych ciuchów. I Jej przeprowadzka do Rzymu, skąd On pochodzi.\nNo a później był polsko-włoski ślub. Tutaj w Polsce. I sesja ślubna, która była must have całego wydarzenia. A wszystko dlatego, że Magda miała już za sobą udział w kilku sesjach jako modelka i zdjęcia mają dla niej szczególną wartość (czujecie nasz stres na wieść o tym?)\nNiebagatelne znaczenie miało też miejsce, które miało stać się naszym planem zdjęciowym. Piękny, gęsty, miejscami dziki las. Z bagnami, mchem, wielkimi kraterami piachu. W każdym zakątku trochę inny i w każdym magiczny. Las, który Magda zna od podszewki, bo jest obok jej rodzinnego domu i spędziła w nim mnóstwo czasu. I za którym tęskni czasami w tętniącym życiem, gorącym Rzymie.\nByło dla nas oczywiste, że to właśnie w tym miejscu musi odbyć się nasza alternatywna sesja ślubna. Pojawił się jednak dylemat, czy sesja ma odbyć się w białej sukni ślubnej, czy może jednak w czerni. Zdecydowaliśmy, że czerń będzie idealna i to był strzał w dziesiątkę!\nI tak oto znaleźliśmy się w tym bajecznym miejscu, z naszymi aparatami i w towarzystwie tych niezwykłych Ludzi. Snuliśmy się więc powoli, rozmawiając o alternatywnej muzyce, włoskim jedzeniu, latach osiemdziesiątych (i wczesnych dziewięćdziesiątych) i o kotach oczywiście! I robiliśmy mnóstwo zdjęć, bo czuliśmy totalną chemię między nami, a miejsce i światło doskonale nam w tych zdjęciach pomagały.\nI tak właśnie powstała ta bardzo osobista, pełna magii, trochę alternatywna sesja ślubna. W czarnych strojach, ciemnym, gęstym lesie, ze złotym światłem przebijającym zza drzew. Jedna z naszych ulubionych.\nFotograf ślubny Wrocław – Jacek Kawecki\nBardzo przyjemnie się ogląda.\nSlow wedding | Jagoda & Filip | Trzy Korony Puławy\nKarolina & Maciek | Wesele rustykalne


Paweł Gancarz prezesem dolnośląskiego PSL-u na kolejną kadencję\npiątek, 26.11.2021 13:13 4291 13\n20 listopada podczas VI Zjazdu Delegatów Polskiego Stronnictwa Ludowego Województwa Dolnośląskiego Paweł Gancarz, sprawujący także funkcję wójta gminy Stoszowice, został wybrany prezesem dolnośląskiego PSL-u na kolejną kadencję.\nNa zjeździe we Wrocławiu pojawiło się 200 delegatów Polskiego Stronnictwa Ludowego z całego Dolnego Śląska. Wśród zebranych był także prezes PSL-u Władysław Kosiniak-Kamysz, Andrzej Grzyb, Dariusz Klimczak i Jacek Protasiewicz. Podczas zjazdu na stanowisko prezesea dolnośląskich struktur Polskiego Stronnictwa Ludowego wybrano Pawła Gancarza.\n- Dziękuję wszystkim obecnym za okazane zaufanie. Dziękuję za dotychczasowe wsparcie i współpracę. Wierzę, że razem z dolnośląskimi ludowcami rozpoczynamy tworzenie kolejnych kart historii Ruchu Ludowego. Zabieramy się do pracy, wszyscy, razem dla Polski. Kilkugodzinne, pełne merytoryki rozmowy - podsumowanie mijającej kadencji, plan działań na kolejną z perspektywą wyborów, do których musimy przygotowywać się już teraz. Zdaję sobie sprawę, że przed nami dużo pracy i wysiłku. Jednak, mamy cel i tego się musimy trzymać. Raz jeszcze dziękuję Kolegom za każdy oddany na mnie głos, za zaufanie i powierzenie kolejny raz funkcji Prezesa ZW Polskie Stronnictwo Ludowe, PSL Dolny Śląsk. To dla mnie nie tylko zaszczyt, ale przede wszystkim zobowiązanie - skomentował swoją reelekcję Paweł Gancarz.\nfoto: FB Paweł Gancarz\nUchwała budżetowa powiatu przyjęta. Jakie inwestycje zaplanowano?\nPonad 20 000 000 na inwestycje. Budżet gminy Złoty Stok na 2022 rok\nWiaty, oświetlenie i tabliczki - Fundusz Sołecki gminy Złoty Stok na 2022 rok\nJAN poniedziałek, 29.11.2021 18:20\nten pan na daje się do obory w swoim gospodarstwie\npiątek, 26.11.2021 18:22\nPrecz z PiS em. Kaczyński na Sybir\nHALYNA niedziela, 28.11.2021 00:33\nOdezwał się platformiany totalny śmieć !\nJerzy niedziela, 28.11.2021 22:58\nSami idioci tu komentują. Anonimowość w sieci dodaje odwagi, cymbały...\nponiedziałek, 29.11.2021 11:50\nMówisz o sobie. Gratulacje Jurek czuj się dowartościowany.\nAnna niedziela, 28.11.2021 21:46\nCóż, nic nowego. Niech sobie będzie tym prezesem. Wszyscy...\nKAROTA niedziela, 28.11.2021 12:39\nZŁODZIEJOM Z PSL JUŻ NIKT NIE UWIERZY\nniedziela, 28.11.2021 17:58\nZłodziejom z PiS raczej.\nZUS niedziela, 28.11.2021 18:21\nTygryskowi dziękujemy za wiek emerytalny i ukradzione OFE\nroman sobota, 27.11.2021 14:29\nprecz z tym idiotą który mówi ze jedzie na\nsobota, 27.11.2021 22:25\nBrawo właściwy człowiek na właściwym miejscu!\nWoer piątek, 26.11.2021 14:53\nTragedia dla PSL\nka piątek, 26.11.2021 14:10\nPSL już się nie liczy. Prezes?To już fikcja prezesa


Wielka woda, krótka pamięć… | Na tropince\n« Czaso-przestrzenie nostalgii (2)\nWielka woda … aktualizacja »\n24 Maj 2010 Autor: Sławek Parfianowicz\nOj zapeszyła nam kapela Lao Che, zapeszyła. Pan zarządził całkiem porządne zanurzenie. Współcześni patryjarchy Noego, też zapewne z początku patrzyli na to co się dzieje jak na przedłużającą się niedogodność, a jak to się potoczyło dalej…\n„Osły żyją długo…\n… nikt z was nie widział zdechłego osła”. Pozwólcie, że na chwilę ubiorę się w skórę Waszego osła-sprawozdawcy. Jakie są moje po temu kwalifikacje? Jeżeli za perspektywę pamięci przyjmiemy nie to co można wyczytać, ale to co samemu się przeżyło, lub usłyszał wprost od uczestników/świadków wydarzeń, pozostawiając na uboczu – na chwilę – historię pisaną i ustne przekazy z drugiej i trzeciej ręki, to moje osobiste, historyczne pamiętanie, dziejowa perspektywa, sięga wieczoru kiedy trzeszczące, i zanikające fale „Wolnej Europy” przyniosły wiadomość, że „…dzisiaj w Dallas… John Fitzge … ennedy… 35 prezyd … nów Zjednoczonych…”. W perspektywie trochę dalszej sięga ono mglistych wspomnień wojny japońskiej i rewolucji 1905 w opowieściach babci Jadwigi. Było to na mojej pierwszej historycznej uczelni – w trakcie rozmów przy przerywce buraków, pieleniu ziemniaków, itd. (niepotrzebne skreślić). Gwoli kronikarskiej rzetelności muszę przyznać, że moją wyobraźnię bardziej wtedy poruszyła opowieść o tym jak jej matkę, a więc moją prababcię, spłoszył kiedyś na kartoflisku niedźwiedź. A działo się to w okolicy, gdzie dziś dojeżdżają wileńskie miejskie autobusy, a nie w borach nad Ptyczą czy Drucią, jakby mógł podejrzewać na przykład czytelnik wspomnień M. K. Pawlikowskiego czy Antoniego Kieniewicza.\nWięc, z tej mojej oślej perspektywy patrząc, to „zimy stulecia” wydarzają się średnio raz na dziesięć lat, a zima jak ostatnio, temat niekończących się jęków i narzekań, to po prostu porządna, powiedziałbym rzetelna zima. Kropka.\nCo do zaś, „wielkiej wody”, to cóż urodziłem się i dobiegłem pełnoletniości, w domu położonym u stóp wiślanego wału, w chełmińskim powiecie.\nWał ten został wzniesiony rękom francuskich jeńców wziętych do niewoli przez Prusaków po wojnie 1870 r., i podobnie jak wiele inwestycji w tym czasie, zapewne także za pieniądze z nałożonych na Francję kontrybucji. Jak widać, przepływ europejskich środków na infrastrukturę z Zachodu na Wschód ma dość stare antecedense.\nNasz wał, tu odpoczywa\nŚwiat dzielił się prosto: u nas, i „za wałem”. Za wałem też żyli ludzie. Mieszkali na siedliskach pozostałych po menonickim najczęściej, choć nie jedynie, osadnictwie. Model był prosty: niewielki wzgórek, często sztucznie usypany. Na nim równolegle do nurtu dom pod jednym dachem łączący część mieszkalną i oborę. Bywał cały z drewna, lub murowany, czasem część mieszkalna drewniana, obora murowana, różnie. Od strony skąd napływała woda nasadzone drzewa, które chronić miały siedlisko od kry. Bo wody zwykle były dwie: wiosenna i letnia. Ta wiosenna, zdarzało się, szła niosąc krę, i wtedy drzewa znakomicie chroniły budynki.\nNa podwórku leżała odwrócona do góry dnem, nasmołowana łódka. Just in case…\nTutaj zazwyczaj wiosenne wody były dość krótkie. W dolnym biegu Niemna, w kraju kłajpedzkim, na tzw. Małej Litwie, gdzie lody potrafiły iść przez bardzo długi czas, ludzie trzymali zazwyczaj, dla świętego spokoju, na strych także trumnę. Pisze o tym Johannes Bobrowsky w Litewskich klawikordach, ale spotkałem też wzmianki na ten temat w innych miejscach.\nW zależności od prognoz, wszyscy „za wałem” albo siedzieli spokojnie, albo przezornie przeprowadzali inwentarz, dzieci i kobiety (chyba zazwyczaj w tej kolejności) na naszą stronę. Czasem na wiele dni. Zdarzało się jednak, że prognozy były niedoszacowane. Woda przychodziła większa niż się spodziewano. Albo szybciej.\nA była to epoka gdy nie nie było komórek, sms-ów, internet się nikomu nie śnił. Satelity na niebie można było policzyć na palcach jednej ręki. TV miała jeden czarno-biały program. UKF dopiero się marzył. We wsi był jeden telefon, u sołtysa (od nas, i od wału, dwa kilometry). Na poczcie, oprawny w ramkę wzór wypełniania telegramu nieodmiennie głosił „Przyjeżdżam we wtorek. Wysilijcie konie na stację”. W kiosku zgodne towarzystwo winiet „Trybuny Ludu”, „Zielonego Sztandaru” i „Ilustrowanego Kuriera Codziennego” przypominało po-październikowe złudzenia.\nWięc gdy woda przyszła, zbyt szybko, lub w zbyt wielkiej ilości, ogłaszano akcję powodziową. Wkraczało wojsko. W Chełmnie, mieście było nie było garnizonowym (przed wojną stacjonowało tam dowództwo dwóch pułków – 8 PSK [Pułku Strzelców Konnych] i 66 PP [Kaszubskiego pułku piechoty im. marszałka Józefa Piłsudskiego] – oraz funkcjował przez dziesięć lat jeden z trzech Korpusów Kadetów), znajdowała się duża jednostka saperska. Pojawiały się amfibie, wielkie łodzie, polowe mundury. Zdarzało się, że ściągano w ramach szarwarku ludzi z okolicy do pomocy.\nKolejna żywa skamienielina: Obowiązek świadczenia pracy w ramach szarwarku, funkcjonujący od średniowiecza, formalnie zniesiony został dopiero w 1958 roku (!), będąc tym samym chyba najdłużej funkcjonującą instytucją feudalną. Faktycznie funkcjonował jednak jeszcze w latach 70-tych, i przywrócony został w pewnym sensie, w ramach praw stanu wojennego przez WRONę.\nZjawiali się też gapie. Dla wielu nie była to li tylko płocha ciekawość. Ewentualne przerwanie wału oznaczałoby zalanie całkiem sporego obszaru, w tym domów wielu z nich. Wał był jednak solidny, rzetelnie ubity gliniany rdzeń obsypany masą ziemi. Za pamięci żyjących pokoleń nie uległ powodzi.\nKiedy więc, dobiły już ostatnie łodzie z końmi o głowach zakrytych workami (żeby się nie bały), wytoczyły się na podjazd ostatnie powracające amfibie, i cała żywioła była bezpieczna po jednej stronie wału, a żywioł pozostawał – bezpiecznie – po drugiej, to atmosfera zaczynała się powoli relaksować. Rozłożeni, zbyt delikatne – rozwaleni, na wiosennej trawie mężczyźni wyciągali papierosy. Giewonty, Żeglarze, Sporty w dziesiątkach, może inne. Chyba jednak nie Caro, ani Carmen. Znajdowały się butelki. Wódka z czerwoną kartką i alumniowym kapslem (istniała jeszcze gdym doczekał alkoholowej inicjacji w 1974 r., brrrr, dziś abstrakcyjna literacka figura), tanie wino, zapewne, choć z tamtego czasu pamiętam butelki, wiele z białego szkła, a nie pamiętam etykiet, wreszcie piwo, z grudziądzkiego browaru, w butelkach zamykanych ceramicznym korkiem na druciannej ramce (czy to zamknięcia ma wogóle jakąś ustaloną techniczną nazwę po polsku, termin „krahla”, używany np. na południu może też oznaczać inne butelki). Gdzieś między Breuglem, a Dwurnikiem. I gdyby nad tym krajobrazem rozpostarł swoje skrzydła Ikar, i – jak domaga się tego mit – upadł, zostałby zapewne, z naturalistyczną rzeczowością („Ty wisz, że u Bulusiów w tym roku to boćki aż pięć wysiedziały!) podsumowany: „te Kazek, popatrz ale się s…! Ty, co to było? Łabondek!? K… duży jakiś!”. I – jak w didaskaliach u Mrożka – podnieśliby dzban.\nWcześniejśmy już dobiegli Noego. Najwyraźniej „widmo, widmo Noego krąży nad Europą”. Czy to aby nie potopowa trauma, na koniec przywiodła patriarchę do upojenia?\nPamiętam jedną z takich wielkich powodzi. Nie chodziłem jeszcze do szkoły. Chyba. Więc pewnie gdzieś 1961–1963 rok. Powódź była jak należy: z wielką wodą, wielką akcją powodziową, tłumami ludzi. Chyba pierwsza, z kilku które pamiętam, powodzi stulecia. Przyjechał nawet – rzecz akurat na tym terenie nieznana – sklep objazdowy. Ciężarówka z obitą blachą budą, w rodzaju jaki nadal można spotkać na Ukrainie pod nazwą chlibawozów. Dla wygody kupujących z tyłu dostawione nawet były małe schodki. Nie pamiętam czy sprzedawano tam cokolwiek co nie byłoby w płynie. Obroty musiały być niezłe. Dość, że za sprawą – tego już nie pamiętam – któregoś z rezolutnych dzieci sąsiadów (ja niestety odznaczam się dziedzicznym antytalentem do interesów) poszliśmy zbierać butelki. Po dzień dzisiejszy przed oczami mam wózek, taki wyglądający jak miniatura wozu drabiniastego, kopiasto naładowany pustymi butelkami. Pierwsze w moim życiu pozarolnicze przedsięwzięcie. Nie pamiętam, czy dostaliśmy jakieś pieniążki, czy po prostu – w barterze – cukierki.\nA propos butelek. Do licznych skamieniałości innej epoki należał tam jeszcze wówczas szmaciarz, ze swoim wozem, regularnie odwiedzający gospodarstwa, skupujący szmaty, butelki, ale też sprzedający jakieś drobiazgi. Bodaj słoiki, tzw. weki, może coś jeszcze.\nByły to też czasy, kiedy na szosie opodal naszego domu, jeszcze wysypanej bazaltowym tłuczniem, jeszcze obsadzonej jabłoniami, szosie o którą dbał pan dróżnik na rowerze z przywiązaną łopatą i kosą, na tej szosie pokazywały się ostatnie już wozy cyganów, nie tabory, raczej pojedyńcze małe grupki. Ostatni Mohikanie swobody.\nPrzypomniało mi się to wszystko w sobotę. Wybrałem się rowerem na mały rekonesans. Ruchem konika szachowego po warszawskich mostach. Zajęło mi to dobrą chwilę, nim dotarło do mnie, że ja to wszystko już przeciew widziałem. Długie szeregi ludzi, wpatrujące się w skłębione, żółtawo-brązowe od niesionych iłów, masy wody. Pień wyrwanego z korzeniami drzewa wzbudzający chwilowy poszmer lekko wystraszonego podziwu. A potem wszystko wraca do normy. Komórki, cyfraki, lody na patyku. Odpust.\nKiedy na trawniku na skarpie przy zjeździe z mostu śląsko-dąbrowskiego zobaczyłem nurczychę, czy może nurczycę (panią nurka śmietnikowego, czekam na lepsze określenia, dzięki z góry) skrupulatnie zbierającą pozostawione przez widzów tego spektaklu butelki i puszki po piwie, to wiedziałem już dobrze gdzie i kiedy uczestniczyłem pierwszy raz w tym „dniu świastaka”.\nJedyna róźnica, ale bardzo znamienna, to zmiana nastawienia publiczności. To już pokolenia wyrobione w konsumowaniu, świadome swoich praw. Pokolenia przeświadczone, że skoro mają już dość chleba, to należą się im igrzyska. Jak psu miska. Uderzyło mnie to w wielu relacjach – jak bardzo shardzieli gapie.\nNie jedna wielka woda przypomniała mi ostatnio o krótkiej pamięci*. Dawno już temu obiecałem Simonowi wrzucenie starego numeru Zeszytów Architektury Polskiej na te strony. Był to numer poświęcony architekturze międzywojennej. Mieliśmy 70-tą rocznicę Niepodległości. Pamiętam ożywienie w tamtym czasie. Spotkania. Rozmowy. Pamiętam próbę stworzenia stowarzyszenia: „Towarzystwo Artystyczne i Naukowe”.\nI nagle błyskawiczne przyspieszenie: „Okrągły Stół”, czerwiec, wir historii wsysający wszystkich. Nowa Niepodległość. Nowe nadzieje. Nowy styl życia. Coraz mniej czasu na długie wieczorne posiaduchy w pokoiku w zrujnowanej kamienicy na Foksal.\nSzybko zmienia się też sytuacja architektury. Po wielkich nadziejach szybko przychodzą pierwsze rozczarowania. Później drugie, trzecie…\nUderzająca obojętność elit III RP na wizję architektury stolicy. Ostatnie, homogeniczne właściwie, większe realizacje publiczne (budyń architektoniczny – budzyń…). Zamrożenie jakiegokolwiek planowania, w stężałym oczekiwaniu na lepszą – biznesowo – ofertę. Nad, czy pod, stołem w to już nie wchodzę. Dla mnie okres między redagowaniem tego numeru Zeszytów, a tekstem o architekturze łokciowej oznacza bolesną utratę złudzeń. Właściwie tym tekstem pożegnałem się z pisaniem o architekturze (przynajmniej współczesnej).\nTeraz, po wielu latach, znowu przeglądam tamte strony. Przypominam sobie nie tylko, barwne i egzotyczne z dzisiejszej perspektywy, szczegóły techniczne (było nie było, epoki „DTP łupanego”), ale przede wszystkim atmosferę umysłową. Z żalem i sporą dozą tęsknoty. Poza wszytkim tak wielu ludzi z tamtrego czasu to już „święte pamięcie”.\nDla porządku trzeba przyznać, że już wtedy pojawiły się pierwsze poważne rysy. Architekci znaleźli się, kolejny raz, w awangardzie przemian. Wyprzedzając inne środowiska, jako pionierzy, wkroczyli na ścieżkę de-alafabetyzacji. Na seminariach, spotkaniach, konferencjach straszyć zaczęły szczególne hybrydowe twory zwane „posterami”. Prawda, że nie było jeszcze PowerPointa, więc przynajmniej zalecały się one urokiem ręcznej (niedo-)roboty.\nW ciągu dwóch dekad nowej niepodległości, nasza wiedza – ilościowo – o architekturze międzywojnia powiększył się. Daleko jednak do pełnego obrazu. Jakościowo zaś wiedza na temat tamtej architektury nie postąpiła istotnie naprzód. Być może jest wynik jakiejś formy architektonicznego kompleksu Edypa. Poczucia winy. Jeżeli porównać zaniechania tej niepodległości, z osiągnięciami tamtej (architektonicznymi – przypominam, w innych dziedzinach życia może być inaczej) to nawet zupełnie zrozumiałe.\nDla mnie osobiście, dwa wydarzenia wyznaczają oś symboliczną tej nowej architektury: spontaniczna, i omal masowa, obrona PKiN-u, z jednej, a to co się stało ze Świątynią Opatrzności z drugiej strony.\nCo do pierwszego, to jestem głęboko przekonany, że ani ten kraj, ani to miasto nie zaczną się rozwijać w pełni normalnie dopóki się nie wyrwie tego rytualnego, osikowego kołka wbitego przez Stalina w samo serce stolicy. Ceteor censeso PKiN musi być zburzony! Tak jak musiał być zburzony, bez jakiegokolwiek porównania lepszy architektonicznie, Sobór na pl. Saskim. To gest magiczny. Prawda. Ale gest konieczny.\nDla porządku muszę tu dodać, że – tak jak ja to rozumiem – jest to gest konieczny, i sensowny, z pewnej perspektywy eschatologicznej. Obrazoburczy zaś, z perspektywy owej anty-eschatologii, jaką jest to, co Bolesław Miciński określił mianem postawy konserwatorskiej. Obrona PKiN-u, i szerzej „dziedzictwa” sowieckiej okupacji, jest dobrym przykładem tego, jak głęboko lęk przed śmiercią naznacza współczesną cywilizację. Dużo bardziej niż świadectwem powinowactw ideologicznych.\nCo do drugiego, to nie mam na ten temat nic prócz zakłopotania, i zażenowania. Wielkiego zażenowania. W tamtym numerze Zeszytów użyliśmy widoków różnych projektów Świątyni Opatrzności, złożonych na dwa kolejne międzywojenne konkursy jej poświęcone, jako leitmotiv’u na górnym marginesie. To bardzo różne projekty. Pokazują jednak bogactwo, dynamikę i klasę projektantów, którzy tworzyli architekturę II RP. Wystawiają jej dobrą cenzurkę. Co mówi o 3/4-tej (III/IV) RP Świątynia w miasteczku Wilanów? Litościwie zmilczę. Jest mi wstyd**.\nPoza wszystkim innym, to co się dzieje, albo jak kto woli, raczej co się nie dzieje, z architekturą polską, pokazuje jak bardzo skrócenie pamięci (a móże jej wyparcie?) naznacza to co tworzymy obecnie. Zapomnienie, jak ładnie to kiedyś ujął Seamus Heaney, jest darem ratującym miłość. Zapewne. Zwłaszcza dar zapominania komuś.\nTo samo jednak zapomnienie deformuje, okalecza, na koniec zabija znaczenie. Znaczenie, o ile ma być czymś więcej niż przebłyskiem w indywidualnym akcie kontemplacji, musi żywić się pamięcią, opierać się na jej kruchym, subtelnym kośćcu. Dlatego tak pełne znaczeń są Święte Księgi starych, pamiętliwych narodów. Dlatego tak bardzo brak go we współczesnych mediach. One żywią się niepamięcią.\n* Tak wogóle to zatrważające, jak coraz bardziej, wśród ludzi skądinąd inteligentnych i wykształconych, szerzyć się zaczynają przymioty, które dotąd skłonni byliśmy przypisywać motłochowi. Moją uwagę od dłuższego czasu przykuwa fenomen skrócenia perspektywy historycznej do interwału, najoględniej mówiąc, pomiędzy ostatnim karmieniem, a najbliższym wypróżnieniem. Jeżeli to dotyczy ludzi, dla których standardy umysłowe wyznacza „Świat według Kiepskich” i skrupulatna lektura „Angory”, to niedbam o to. To wolny kraj, z wszystkimi tego konsekwencjami.\nno to ją k… mata!\nPrzykro, gdy dotyka ludzi, od których chciałoby się oczekiwać czegoś więcej…\n** Cóż, to moje prywatne zdanie, ŚO budzi duże wątpliwości. Już samo wezwanie, dość szczególny kompromis między tradycją, a masońską, deistyczną najłagodniej rzecz ujmując, jaczejką w ówczesnym episkopacie, budzić może kontrowersje. Dalej znamienne losy kolejnych prób jej wzniesienia… „Chłopaki dajcie se siana”. Ale chłopaki nie słyszą. Wreszcie, mam już przecież Świątynię Opatrzności. Na Ochocie. Ta ostatnia co prawda skłania do małej trawestacji. W połowie lat 70-tych, w akademiku na Kickiego, mój przyjaciel Leszek B., zaczął pisać powieść. W uszach mi brzmią jej pierwsze słowa:\nStado kruków poderwało się z krakaniem ze szczytu magazynu zbożowego, który nie wiadomo dlaczego, najstarsi mieszkańcy miasta nazywali uparcie katedrą.\nKiedy myślę, o kościołach w rodzaju – proszę wybaczyć – tego na Ochocie (ale i setek innych z tej nieszczęsnej epoki, tzw. „architektury posoborowej”) to przychodzi mi do głowy passus w rodzaju.\nTłum ludzi wlał się do budynku sali gimnastycznej uparcie nazywanej przez nich kościołem. Prawda, że dostawiony do niej nieśmiało, i jakby tymczasowo, symbol krzyża, mógł potwierdzać ich słowa. Ale bez przekonania.\nA jak słyszałem ostanio Leszek B. wydał powieść. Wynikło to z rozmowy z Krzysiem. Natychmiast, wspomniałem te zapamiętane sprzed blisko 40 lat fragmenta. – Ty wiesz, k… to chyba ta powieść. – usłyszałem.\nNapisane w Architektura, Miejsca, Miscellanea, Uncategorized | Otagowane architektura międzywojenna, powódź, wały przeciwpowodziowe, Wisla, Zeszyty Architektury Polskiej | Dodaj komentarz


Ważny apel policjantów przed 1 listopada! » Radio Jura 93,8 FM Częstochowa. Wiadomości i informacje z Częstochowy i regionu.\nData: 30 października 2020 / 11:40 Facebook Twitter\nSwoje apele wystosowały już miejskie instytucje, kościół a teraz także częstochowska policja:\nMimo, że w okolicach nekropolii porządku będzie pilnować więcej policjantów oraz pracowników innych służb, to w czasie pobytu na cmentarzu oraz w jego otoczeniu zwróćmy szczególną uwagę na bezpieczeństwo osobiste. Z uwagi na trwającą pandemię koronawirusa przypominamy, że należy przestrzegać zasad reżimu sanitarnego – zasłaniania nosa i ust, i utrzymywania dystansu społecznego. Aby te dni zadumy i pamięci o zmarłych przebiegły spokojnie, apelujemy o zachowanie przede wszystkim zdrowego rozsądku.\nW najbliższych dniach, warto pamiętać o kilku podstawowych zasadach:\nZanim wyjdziemy z domu pomyślmy o tym, jak zabezpieczyć swoje mieszkanie. Wychodząc sprawdźmy, czy wszystkie okna i drzwi są zamknięte, kurki z gazem zakręcone i wyłączone piecyki elektryczne. Przed wyjazdem zamykajmy także drzwi i okna a w budynkach wolnostojących pamiętajmy o zamknięciu okien dachowych czy piwnicznych. Dodatkowo, gdy mamy alarm, pamiętajmy o jego uaktywnieniu. Należy również pamiętać i poprosić o to zaufanego sąsiada, by zwrócił uwagę na nasz dom czy mieszkanie a w razie zauważenia czegoś niepokojącego, natychmiast nas powiadomił. Nie należy również nagłaszać informacji o planowanym wyjeździe, nie zostawiajmy tego rodzaju informacji na skrzynkach automatycznych, sekretarek czy też portalach społecznościowych.\n-przypomina mł.asp. Kamil Sowiński z policji w Częstochowie. Czujnością musimy się wykazać także podczas podróży…\nPodróżując szczególną czujność powinniśmy zachować podczas korzystania z komunikacji publicznej, zwłaszcza przy wsiadaniu i wysiadaniu. Pamiętajmy by torebki, plecaki były zamknięte, najlepiej obrócone zapięciem do ciała i przytrzymywane ręką od góry. W przypadku, gdy korzystamy z własnego transportu zapoznajmy się wcześniej ze zmianami w organizacji ruchu wprowadzonymi czasowo w tym okresie na drogach oraz szczególnie w rejonach cmentarzy czy parkingów.\nTo będzie inny 1 listopada niż zwykle… Pandemia wymusza zmianę naszych zachowań.\nW tym roku, z uwagi na trwającą pandemię Covid-19, przypominamy, że należy przestrzegać zasad reżimu sanitarnego, należy pamiętać o zasłanianiu nosa i ust, utrzymywaniu dystansu społecznego. Prosimy także o przemyślenie i racjonalne zaplanowanie wizyt na nekropoliach, jeśli to możliwe rozłożenie ich w czasie tak, aby 1 listopada nie było na cmentarzach tłumów, które uniemożliwiają zachoanie bezpiecznego dystansu. Zalecamy również pozostanie w tym czasie w domach, szczególnie osobom starszym, które mogą być bardziej narażone na zakażenia. Osoby objęte kwarantanną powinny nawet nie z przymusu prawnego, ale społecznego obowiązku dbania o innych współobywateli poddać się rygorom izolacji. Jak co roku w okolicach Dnia Wszystkich Świętych na nszych ulicach pojawią się dodatkowe policji, które nie tylko będą dbały o nasze bezpieczeństwo, ale także służyły pomocą, dlatego stosujmy się do poleceń i wskazówek wydawanych przez policjantów lub innych funkcjonariuszy pełniących służbę w rejonach cmentarzy. Warto pamiętać, że nasze bezpieczeństwo w dużym stopniu zależy również od nas samych. Życzymy bezpiecznych wyjazdów i powrotów, spokojnych oraz pełnych zadumy i refleksji odwiedzin na grobach bliskich.\n– dodaje mł.asp. Kamil Sowiński z policji w Częstochowie.\n1 listopada Częstochowa informacje z Częstochowy wiadomości z Częstochowy\nPoszukiwania Jacka Jaworka trwają, także za granicą. Czeka nagroda, a policja ponawia apele 20 lipca 2021


Home / Jodyna depilacja / Medycyna estetyczna – skutki nie zawsze dobre\nDla wielu osób medycyna estetyczna wydaje się prawdziwym wybawieniem i ostatnią deską ratunku jeśli chodzi o zatrzymanie urody i młodości. Jasne jest, że są to kwestie ważne praktycznie dla każdego ? każdy chce być piękny i młody tak długo, jak tylko się da, ale niestety nie zawsze zabiegi medycyny estetycznej mogą to zagwarantować. Czasami rzeczywiście efekty są świetne, ale czasem można zobaczyć kobiety po botoksie czy liftingu, które wręcz straszą swoim wyglądem. Wiele jest gwiazd kina czy muzyki, które zdecydowały się na takie zabiegi i w ich wypadku nie dało to dobrych efektów. Nienaturalnie wyglądające rysy, które mało przypominają sprzed zabiegu, zdarzają się wbrew pozorom bardzo często, do tego mimika jest znacznie ograniczona, dlatego należy zadać sobie pytanie, czy warto się na coś takiego decydować. W gabinetach można znaleźć inne zabiegi, działające może mniej spektakularnie, ale za to dające gwarancję, że po skorzystaniu z nich nie będzie się wyglądać nienaturalnie i po prostu brzydko. Jak z wszystkiego, także z medycyny estetycznej należy korzystać z głową.\nśroda, Marzec 20th, 2019Probiotyki


Jedną z nich przedstawiłem już w poprzednim artykule a był to wawrzynek wilczełyko. Dziś chcę zwrócić uwagę na to, że piękno, które nas otacza i którym sami się otaczamy może zabić!\nTemu też ma służyć ten tekst, by ostrzegać przed kontaktem z niektórymi roślinami, których nawet dotyk może okazać się śmiertelny. Za dwa tygodnie mamy znów oczekiwane radosne Święta Bożego Narodzenia i czas witania Nowego 2016 Roku. Na wszystkich świątecznych stołach pojawi się sprowadzona z dalekiego Meksyku piękna roślina, którą jest:\n1. Wilczomlecz nadobny zwany pięknie Gwiazdą Betlejemską lub poinsecją (Euphorbia pulcherrima).\nNiektórzy nawet sądzą, że nazwa "poinsencja" została zaczerpnięta od ang. słowa "poison", czyli trucizna. To jednak zbieg okoliczności. Nazwa została nadana roślinie na cześć pierwszego ambasadora USA w Meksyku J.R. Poinsetta. Czerwone liście gwiazdy betlejemskiej są dużą atrakcją dla małego dziecka, które wszystko chętnie wkłada do buzi. Przez co mogą stanowić dla niego poważne zagrożenie dla zdrowia. Na czym polega jej szkodliwość? Ta roślina należy do gatunku wilczomleczowatych i wszystkie jej części są szkodliwe. W łodygach, liściach i korzeniach znajduje się trujące mleczko. Trujące właściwości gwiazdy betlejemskiej wynikają z tego, że należy ona do rodziny wilczomleczowatych, a zatem roślin, które znamy zazwyczaj z letnich wędrówek po łąkach i lasach. Objawy zatrucia mogą wystąpić dopiero po kilku godzinach. Kiedy jednak pojawią się, nie należy zwlekać, tylko jak najszybciej udać się do lekarza, zabierając ze sobą kawałek rośliny. Chrońmy więc szczególnie nasze dzieci przed tą rośliną!\n2. Szalej jadowity ( Cucuta virosa) zwany potocznie cykutą jest znany od wielu wieków jako silnie śmiertelna roślina.\nRoślina ta nazywana jest też jako blekot, bzducha wodna, cykuta, cykuta jadowita, pietruszyca wodna, szaleniec, szaleń, wsza wodna. Był to ostatni napójSokratesa, którym sobie odebrał życie . Niezależnie od nazwy, trzeba zaznaczyć, że we wszystkich częściach rośliny, głównie jednak w korzeniu, znajdują się alkaloidy, cykutoksyna i cykutol. Zatrucia, zwłaszcza dzieci, zdarzają się stosunkowo często, na skutek żucia słodkawego korzenia. Do zatruć może doprowadzić także pomylenie szaleju z selerem, pasternakiem, pietruszką, a nawet marchwią. Dawkę śmiertelną stanowią 2-3 g świeżej rośliny.\nDziałanie toksyczne: Cykutotoksyna jest trucizną działającą na rdzeń przedłużony. Zalicza się ją do: jadów "skurczowych”,gdyż nawet w małych dawkach wywołuje silne drgawki kloniczne. Związane z pobudzeniem ośrodków parasympatycznych mózgu i rdzenie, drażni ośrodek ruchowy, wymiotny i nerwu błędnego, z ogólnym wzmożeniem pobudliwości odruchowej. U człowieka przy zatruciu szalejem stwierdza się kolejno: wrażenie pieczenia w ustach, nudności, nieżyt żołądka połączony z wymiotami i biegunkami, omdlenie, odrętwienie, utratę świadomości. Drgawki zaczynają się zgrzytaniem zębami i prowadzą do porażeń powodujących śmierć. Wpływ na korę mózgową w zatruciach cykutostatyną u ludzi przypomina upojenie alkoholowe. Cykutostatyna jest trucizną lipoidotropową, szybko rozprzestrzeniającą się w organizmie. U człowieka jej działanie występuje bardzo szybko,niekiedy już po kilku minutach. Znane są wypadki zatrucia się kłączami szaleju wskutek użycia jego podziemnych części jako pożywienia zamiast nieco podobnych do niego korzeni roślin jadalnych. Kłącza szaleju mają swoisty z lekka odurzający, ostry zapach przypominający zapach jadalnych roślin: selera zwyczajnego, pietruszki zwyczajnej, a nawet dzikiej marchwi zwyczajnej. Kłącze szaleju jest szczególnie trujące wiosną i jesienią. Z nadziemnych części rośliny niebezpieczne są także młode wiosenne zielone pędy odrostowe. Zalecana jest szczególna ostrożność, bo wielu nieświadomie używa tej rośliny do ozdabiania brzegów sporych oczek wodnych, a nawet może się zdarzyć przynoszenie kwiatów tej rośliny do dekoracji stołów. Radzę naprawdę wielką ostrożność i dlatego zamieszczam dwie fotografie tego „zabójcy”.\n3. Zimowit jesienny (Colchicum autumnale) zwany też krokusem jesiennym to roślina silnie trująca.\nWędrując po górskich terenach w taką jesień, jaką mamy w tym roku wielu z nas spotyka na szlaku piękną roślinę, bardzo podobną do wiosennych krokusów. Wśród wyschniętych traw nagle zauważyć można jak uśmiecha się do słońca delikatny i kruchy kwiat jesieni.\nTo zwiastun długiego okresu pogody o tej porze roku, i oczywiście braku śniegu! Tak też jest w bieżącym roku.\nZimowit popularny jest też w ogrodach i zalecam naprawdę wielką przy nim ostrożność. Proszę nie mylić go z krokusem (szafranem spiskim)!!!.\nSkład chemiczny: cała roślina, a zwłaszcza nasiona, zawiera toksyczne alkaloidy – głównie kolchicynę tzw. „roślinny arszenik” ,stosowany w lecznictwie ludowym.\nZatrucia zimowitem są ciężkie i tym niebezpieczniejsze, że objawy (pieczenie i swędzenie w gardle i jamie ustnej oraz mdłości) występują dopiero po kilku godzinach. Może wystąpić porażenie ośrodkowego układu nerwowego, obrzęk płuc, niewydolność nerek, a nawet śmierć na skutek niewydolności układów: oddechowego lub krążenia. Nie należy pozwalać w jesieni na zrywanie tych kruchych różowych kwiatów, należy wiedzieć że nawet woda w której stoją w wazonie też jest trująca.\nnoszenie bulwy w kieszeni miało zapobiegać bólowi zębów,\n4. Cis pospolity (Taxus baccata) jest rośliną wiecznie zieloną zwaną też zieloną śmiercią.\nCisy słyną z długowieczności. Mogą one żyć nawet znacznie ponad 2000 lat(!), co daje im zdecydowanie pierwsze miejsce wśród wszystkich europejskich drzew. Tak długie życie wiąże się oczywiście z bardzo powolnym wzrostem - jednym z najwolniejszych ze wszystkich roślin uprawianych w Polsce. Po drugie, cis pospolity należy dziś do prawdziwej rzadkości i wszędzie na swoich stanowiskach naturalnych jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Był on zresztą pierwszym polskim drzewem chronionym prawnie (odpowiedni dekret wydał król Władysław Jagiełło już w 1423 r.; chciał on w ten sposób ograniczyć eksport drewna cisowego, z którego wykonywano bardzo dobrej jakości łuki). Na uwagę zasługują wreszcie bardzo nietypowe nasiona cisa - otoczone kubkowatymi (otwartymi od góry), mięsistymi, jaskrawoczerwonymi osnówkami stanowią wyjątek wśród drzew iglastych, które jak wiemy, w ogromnej większości tworzą szyszki.\nDrewno jest twarde, o dużej gęstości, elastyczne, zróżnicowane na biel i twardziel, cenione w stolarstwie. W dawnych wiekach wykorzystywane głównie do wyrobu broni, sprzętów domowych, a niekiedy w budownictwie, a także do wyrobu mebli, narzędzi oraz łuków. Współcześnie objęty ochroną ścisłą.\nPierwotnie cis pospolity rósł w Europie, w Maroku i w zachodniej Azji. Obecnie na stanowiskach naturalnych cis stał się bardzo rzadki i jako taki znajduje się pod ścisłą ochroną. Rośnie zazwyczaj pojedynczo, głównie w wilgotnych i cienistych lasach górskich oraz na pogórzu, czasami także na nizinach. Najstarszym cisem w Polsce jest cis Henrykowski w Henrykowie Lubańskim na Dolnym Śląsku, jego wiek ocenia się na 1266 lat.\nA teraz do sedna sprawy! Do najbardziej trujących roślin w naszym kraju należy niestety cis pospolity! 50 gramów igieł tej rośliny jest dawką śmiertelną dla człowieka, a 250 gramów zabije półtonowe zwierzę!Wszystkie części drzewa oprócz czerwonej osnówki zawierają trującą substancję - taksynę. Gdy dostanie się ona do organizmu człowieka, szkodzi sercu i układowi krążenia. Zatrzymanie akcji serca następuje po około 90 minutach od spożycia. Gallowie zatruwali jego sokiem z cisa groty strzał. Najbardziej narażone na zatrucie po spożyciu gałązek cisowych są konie, nie szkodzą one jednak płowej zwierzynie leśnej.\nDlatego też radzę szczególną ostrożność , gdyż powszechnie w naszych ogrodach sadzi się cis pospolity. Tam gdzie bawią się dzieci, roślina ta musi być wydzielona i zabezpieczona w ogrodzie, szczególnie że jest piękna zieleń nawet w zimie przyciąga milusińskich!\n5. Tojad jadowity (aconitum napellus), której 2-5 miligramów może uśmiercić każdego!\n„…W starożytności wykorzystywany był jako zabójcza trucizna, w Europie w okresie renesansu był najczęściej stosowaną trucizną. W średniowieczu używano go do zatruwania strzał i mieczy. Ludowa nazwa tojadu nawiązująca do jego trujących właściwości to "mordownik", zaś Pliniusz Starszy, również nawiązując do jego trujących własności nazywa go "arszenikiem roślinnym. Inna nazwa ludowa tojadu to Pantofelki Matki Boskiej. Według porzekadła roślina ta użyczyła swoich intensywnie szafirowych płatków na pantofle dla Maryi, gdy zdarła trzewiki uciekając z Dzieciątkiem Jezus i ze św. Józefem do Egiptu. Tojadem otruto podobno Arystotelesa, zaś według Dioskurydesa jad tojadu jest tak silny, że zabija skorpiony. Według mitologii greckiej tojad powstał ze śliny strażnika Hadesu – psa Cerbera o trzech głowach. "\nI już ten opis zaczerpnięty z Wikipedii odstraszy każdego, kto ma w ogrodzie te kwiaty lub których piękno przyciąga na górskich stokach. Wędrując po Beskidach lub Tatrach spotkacie stanowiska tej cudownej rośliny. Ostrzegam przed chęcią bliższego kontaktu z nią. Podziwiać i robić zdjęcia tak, ale proszę omijać z daleka!\nRoślina bardzo silnie trująca, jedna z najsilniej trujących roślin krajowych. Trująca jest cała roślina, a najbardziej korzenie i nasiona, za śmiertelną dawkę uważa się już 2-5 mg tej substancji (przy doustnym spożyciu). Bydło i owce instynktownie nie jedzą jej. Akonityna początkowo działa pobudzająco, a potem paraliżująco na nerwy czuciowe i ruchowe o może spowodować śmierć wskutek paraliżu mięśni oddechowych i zatrzymania pracy serca.\nRoślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Bywa zrywana ze względu na swoje ładne kwiaty lub przesadzana do ogródków przydomowych. Jest dobrze chroniony; większość jego stanowisk znajduje się na obszarach chronionych: w Tatrzańskim i Babiogórskim Parku Narodowym oraz w rezerwatach, np. Rezerwat przyrody pod Rysianką.\n6. Ciemiężyca (Veratrum ) zwana u nas w górach Strzemieszycą to ciekawa roślina lecz bardzo silnie trująca.\nStrzemieszyca - tak brzmi góralska nazwa ciemiężycy zielonej (Veratrum lobelianum), jednej z bardziej trujących roślin występujących w Polsce. Jej nazwa rodzajowa znana jest od czasów starożytnych i pochodzi od łacińskiego verare = mówić prawdę, wiązano ją w obyczajowości ludowej ze sproszkowanym korzeniem ciemiężycy, którego działanie pobudzało do kichania, a to z kolei miało potwierdzać prawdziwość wypowiedzi; epitet gatunkowy od nazwiska M. Lobela (XVI/XVIIw.), lekarza i botanika belgijskiego. Roślina objęta ochroną gatunkową\nCiemiężyca jest niebezpieczna między innymi ze względu na małą rozpiętość między dawką leczniczą a niebezpieczną. Jej toksyczne działanie znane jest od bardzo dawna - jego objawy opisywał już Krzysztof Kluk w swoim "Dykcjonarzu roślinnym" z 1788 r.:\nMoi Drodzy! Żyjemy w wielkiej aptece, ale jej nie zauważamy. A wiedzę jaką od prawieków posiadali nasi praojcowie zatraciliśmy. Dziś naszą apteką jest telewizja i radio, ulotka w supermarkecie – i „żremy” bez opamiętania pseudo - medykamenty. Sam doświadczam jak czasem w aptece osoby pytają: Pani magister wczoraj widziałam w telewizji takie lekarstwo na ….coś tam? Da mi to Pani? Oczywiście Pani da to i tamto – ale na pewno zdrowiu za bardzo to nie pomoże, a kieszeń opróżni…!\nRośliny, o których piszę mogą być śmiertelne, ale od wieków używane są w medycynie ludowej i skutecznie pomagały człowiekowi i zwierzętom poprzez właściwe zastosowanie przez znachorów czy tzw. „babki”. Dziś niewielu je rozróżnia i nawet nie wie, jak się nazywają, stąd warto jest czasem pisać takie artykuły. Ku przestrodze, ale jednocześnie, by pokazać prawdziwy świat i dobrodziejstwa natury.\nNa koniec o jeszcze jednej niebezpiecznej roślinie, choć w naszych górach na około 200 ziół i roślin mających właściwości lecznicze połowa z nich, około 100-tu może poważnie człowiekowi zaszkodzić. Tą , o której poniżej - bardzo łatwo pomylić z czarną jagodą! Czasem rośnie tak, że jedne i drugie owoce mieszają się na krzewach i można naprawdę się strasznie pomylić. A tą rośliną jest:\n7. Pokrzyk wilcza jagoda (atropa belladonna) wbrew łacińskiej nazwie nie jest piękną panią!\nPokrzyk wilcza jagoda nazywany jest też belladonną, wilczą wiśnią, wilczą jagodą, psinką, psią wiśnią, tessakiem czy też leśną tabaką. Jest to roślina, której wszystkie części są silnie trujące!\nJest to wieloletnia, częściowo drewniejąca roślina, osiągająca 2 m wysokości. Widlasto rozgałęziające się łodygi mają kolor purpurowobrunatny i pokryte są gruczołami. Dość duże, eliptyczne, krótkoogonkowe liście osadzone są skrętolegle. Grzbieciste, fioletowo - brązowe kwiaty, osadzone na stosunkowo długich, zwisających szypułkach, wyrastają z kątów liści. Owoce to soczyste jagody z sokiem o fioletowym zabarwieniu i z licznymi drobnymi, brązowymi, nieco pomarszczonymi nasionami. Łacińska nazwa rodzaju Atropa pochodzi od imienia greckiej bogini Atropos, która przerywała nić ludzkiego życia. Tu należy podkreślić, że cała roślina jest bardzo silnie trująca i w czasach starożytnych była powszechnie używana przez trucicieli. Łacińska nazwa gatunkowa bella-donna, co znaczy dosłownie "piękna pani", też wywodzi się z Grecji. Greckie elegantki dla podkreślenia urody poszerzały źrenice oczu, wprowadzając do nich kilka kropel soku pozyskanego z liści i łodyg pokrzyku. Polska nazwa rodzajowa "pokrzyk" wywodzi się z tradycji ludowej. Podczas wykopywania rośliny do celów magicznych rozlegał się ponoć straszliwy krzyk. Używano też rośliny w celach praktycznych. Jej sokiem zatruwano padlinę, którą zwabiano do pułapek wilki - stąd polska nazwa gatunkowa "wilcza jagoda". Współczesna medycyna wykorzystuje alkaloidy pozyskane z pokrzyku w okulistyce, w chorobach przewodu pokarmowego i dusznicy. W Polsce roślina objęta jest całkowitą ochroną. Występuje w lasach, zaroślach i porębach na terenie Podkarpacia oraz w niższych partiach Karpat i Sudetów.\nDla porównania poniżej borówka czarna, które to często rosną bardzo blisko siebie, a owoce borówki czy czarnej jagody są naprawdę bardzo, bardzo podobne do pokrzyku:\nLasy, łąki, polany i ogrody czarują i mienią się bogactwem kwiatów, roślin z soczystymi owocami, które są bardzo niebezpieczne i często nawet nie mamy świadomości jak bardzo mogą nam zaszkodzić a nawet pozbawić zdrowia i życia! Podziwiajmy piękno natury, ale uważajmy na wszystko co nas otacza i nie zrywajmy tego, czego nie znamy! Piszę to, bo niezwykle kocham przyrodę, wychowałem się w rodzinie, w której leczenie ziołami i bogactwem natury było normalnością, a babcia i tata znali się doskonale na tym. Sporo tej wiedzy od ojca zdobyłem, dlatego też dzielić się nią będę z Państwem z przyjemnością, jednocześnie ostrzegając przed niebezpieczeństwem jakie w sobie mają te rośliny i kwiaty naszych gór!\nŻyj potęgą natury, ale uważaj na to, czego nie znasz i nie próbuj sam odkrywać smaków natury!


Zaproszenie na debatę „Po co wartości w ekonomii?”\nZapraszamy na Debatę inaugurującą obchody XX- lecia Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu pod nazwą "Prawda - Zaufanie - Wspólnota". W debacie "Po co wartości w ekonomii?" wezmą udział m.in. prof. Marek Belka, dr. Andrzej Olechowski, prof. Ryszard Bugaj, moderować ją będzie: prof. Bogusław Fiedor i Maciej Zię[...] Czytaj więcej...\nDrodzy! Jak co roku zwracamy się do was, z prośbą o przekazanie na rzecz rozwoju działalności naszej fundacji 1% podatku. To dzięki wam działamy nieprzerwanie już ponad 20 lat. W tym czasie udało nam się zrealizować wiele projektów, cyklicznych i okazjonalnych. 44 Szkół Zimowych, 24 Letnie, 12 edycji Konkursu Papieskiego, 2 Szk[...] Czytaj więcej...\nObchodzimy 12 rocznicę śmierci świętego Jana Pawła II. Z tej okazji przypominamy fragment Listu Apostolskiego do młodych o nadziei. "W Was jest nadzieja, ponieważ Wy należycie do przyszłości, a zarazem przyszłość do Was należy. Nadzieja zaś jest zawsze związana z przyszłością, jest oczekiwaniem "dóbr przyszłych". Jako cnot[...] Czytaj więcej...\nRuszyła rekrutacja na Szkołę Letnią IT\nSerdecznie zapraszamy na tegoroczną XXIV edycję Szkoły Letniej, Tertio Millennio Seminar On The Free Society, która odbędzie się w Krakowie w dniach 26 czerwca – 14 lipca 2017. Seminarium, organizowane wspólnie z The Ethics And Public Policy Center (EPPC) w Waszyngtonie, adresowane jest do studentów i doktorantów między 22, a [...] Czytaj więcej...\nXLIII i XLIV Szkoły Zimowe\nXLIII i XLIV Szkoły Zimowe pod tytułem "Chrześcijanie na współczesnych areopagach. Kultura, ekonomia, polityka" odbyły się w Wadowicach w dniach 7 – 16 lutego 2017 r. W tych kilkudniowych seminariach poświęconych Katolickiej Nauce Społecznej oraz nauczaniu Jana Pawła II uczestniczyli studenci, doktoranci i absolwenci z całej Polski. S[...] Czytaj więcej...


Macro - praca zbiorowa - Strona 441\nStrona 441 z 441 Pierwszy ... 341391431439440441\nPokaż wyniki od 4.401 do 4.406 z 4406\n17.01.21, 00:11 #4401\n17.01.21, 22:14 #4402\n18.01.21, 21:47 #4403\n18.01.21, 23:10 #4404\nCiekawe czy jak już ukryje kokon to będzie go pilnować czy pójdzie swoją drogą a małe darowniki będą radzić sobie same. Pozostałe kadry świetne.\nWczoraj, 22:37 #4405\nPo pewnym czasie zakłada gniazdo i pilnuje w nim kokonu. Nie jestem pewien czy tylko do wylęgu, czy też przez pewien czas pilnuje też gromadki młodych darowników. Samice bagników siedzące przy gnieździe z gromadką młodych widziałem, darowników w takiej sytuacji nie pamiętam, ale może po prostu nie miałem okazji spotkać.\nKolejna porcja rynnic topolowych - solo (nie ja jej koniec nóżki urwałem):\n- i szalejące w miłosnej ekstazie pary:\nDzisiaj, 21:18 #4406


Przywiózł do szpitala ranną 18-latkę, ta nic nie pamięta. Poszukiwania mężczyzny - Głos Wojewódzki\nHome kraj Przywiózł do szpitala ranną 18-latkę, ta nic nie pamięta. Poszukiwania mężczyzny\nPrzywiózł do szpitala ranną 18-latkę, ta nic nie pamięta. Poszukiwania mężczyzny\nFunkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w Ostrzeszowie poszukują mężczyzny, który w niejasnych okolicznościach przywiózł do miejscowego szpitala 18-letnią mieszkankę gminy Ostrzeszów. Kobieta posiada liczne, poważne obrażenia ciała, a na skutek najprawdopodobniej utraty świadomości nie pamięta co się wydarzyło.\nDo zdarzenia doszło 28 października po godzinie 22.00. Jak informuje rzecznik prasowy ostrzeszowskiej komendy policji kom. Ewa Jakubowska, mężczyzna o nieustalonych personaliach przekazał 18-latkę personelowi medycznemu, a następnie oddalił się w nieznanym kierunku.\n- W chwili obecnej policjanci poszukują go celem ustalenia oraz wyjaśnienia okoliczności zdarzenia, do którego doszło w miejscowości Kozły - dodaje funkcjonariuszka. - Na naszej stronie internetowej opublikowaliśmy wizerunek poszukiwanego.\nOsoby, które go rozpoznają oraz świadków zdarzenia prosimy o kontakt osobisty z Komendą Powiatową Policji w Ostrzeszowie przy ul. Zamkowej 27, lub telefonicznie pod numerem 62 732-42-11.


Piłka na Mazowszu | Informacje z regionu: od IV ligi do B klasy - Piłka na Mazowszu w podróży: Chotcza\nPiłka na Mazowszu w podróży: Chotcza\nNie będzie to wpis typowo piłkarski, choć oczywiście najważniejsze elementy związane z meczem także się znalazły. Tym razem trochę przemyśleń, trochę geografii i reszta tematu właściwego.\nNa inaugurację sezonu postanowiłem wybrać się na mecz zespołu, który właśnie awansował do wyższej klasy rozgrywkowej. W komentarzu na profilu facebookowym pojawiła się sugestia, by pojechać do Andrzejewa, na mecz Klasy A Ciechanów-Ostrołęka. Kto wie, może właśnie tam zawędrowałbym w niedzielę, gdyby nie fakt, iż spotkanie rozgrywane było o 17.00. A ja zawsze wybieram godziny okołopołudniowe - z przyczyn logistycznych i dość często także ze względu na późniejsze obowiązki zawodowe.\nWybór padł na Chotczę, a głównym powodem fakt, iż w tamtych rejonach jeszcze nigdy nie byłem (nie licząc znajdującego się po przeciwnej stronie Wisły Kazimierza Dolnego, znajdującego się na wysokości Janowca)... Jedno z praw Murphy'ego mówi, że jeśli coś może się nie udać, to się nie uda na pewno... W moim przypadku prawo brzmi tak: "Jeśli jest choć cień podejrzenia, że mogę się gdzieś spóźnić, to spóźnię się na pewno". Na mecz dotarłem więc oczywiście z opóźnieniem, gdy goście zdążyli już objąć prowadzenie... Na pocieszenie odkryłem coś, co pewnie wiele osób wie - w Janowcu, znajdującym się kilkanaście kilometrów bliżej Puław niż Chotcza, jest zamek, który kiedyś z pewnością zwiedzę. W niedzielę nie było na to czasu, zresztą - jeśli internet nie kłamie - od kilku dni zamek jest nieczynny ze względu na koronawirusa. W pobliżu są też tzw. "Magiczne ogrody" (zdaje się, że to też gmina Janowiec). Nie wiem, co tam konkretnie jest, ale też przy okazji kiedyś się wyborę...\nNa mecz dotarłem nieco spóźniony. Nie wiem więc niestety, czy były jakieś uroczystości, gratulacje i puchary z okazji awansu Wisły do wyższej klasy rozgrywkowej. Jeśli były, to były to miłe złego początki... Gracja już w pierwszej części gry strzeliła sześć goli, a łącznie zadowoliła się dziewięcioma trafieniami, choć gdyby goli dla gości padło z piętnaście, to i tak nikogo by to nie zdziwiło. Kilka niezłych zmarnowach okazji i chyba bardziej oszczędna gra gości po przerwie przyczyniły się do tego, iż zespół z Chotczy uniknął dwucyfrówki. Na trybunach przez chwilę i tak jednak zastanawiano się, czy aby Wisła kiedykolwiek przegrała aż tak wysoko. "Piłka na Mazowszu" spieszy donieść, że i owszem - w marcu 2011 roku również 9:0 Wisła przegrała wyjazdowy mecz z Hubalem Chlewiska. Z kolei w sezonie 2009-10, w którym to ekipa z Chotczy po raz ostatni rywalizowała w Klasie A, przytrafiła się domowa porażka 0:14 z Iłżanką Kazanów. Co ciekawe wówczas także planowano 30 kolejek, a Wisła różnicą co najmniej sześciu goli przegrała aż jedenastokrotnie (łączny bilans bramkowy 19-153).\nCo zawiodło w niedzielę w szeregach beniaminka? W zasadzie... wszystko. Zawodnicy Gracji byli szybsi, dokładniejsi, agresywniejsi, potrafili wymieniać szybko i dokładnie podania, atakowali pressingiem i nie tylko nie bali się akcji indywidualnych, ale też w dryblingach byli dość skuteczni. Gdy ekipa z Tczowa przejmowała piłkę, natychmiast robiło się gorąco pod bramką gospodarzy, a liczba zawodników atakujących nierzadko bywała zbliżona do liczby graczy broniących. Gdy to Wisła próbowała od tyłu rozgrywać akcję, zawodnik z piłką był atakowany przez rywala, a w pobliżu znajdowało się kolejnych dwóch lub trzech czyhających na jakąś pomyłkę. W efekcie gracz beniaminka Klasy A tracił głowę i albo zagrywał pod nogi rywala, albo wybijał na oślep, byleby tylko nie sprokurować niebezpiecznej sytuacji pod własną bramką. We znaki, zwłaszcza w pierwszej połowie, dawał się gospodarzom przede wszystkim Bartosz Jeżmański, który na lewym skrzydle ciągle urywał się obrońcom - ci nie tylko nie byli w stanie przypilnować rywala, ale też przegrywali z nim pojedynki szybkościowe i dryblingi. Zawodnik został doceniony nawet przez miejscowych kibiców, zwłaszcza po trafieniu na 0:3. Inni też nie byli gorsi, co spowodowało, że mecz skończył się takim wynikiem, jakim się skończył.\nJedyna godna odnotowania sytuacja Wisły, po której mógł paść gol, miała miejsce przy stanie 0:2. Dogodna okazja na strzelenie premierowego gola w Klasie A została zaprzepaszczona. Dwa strzały z rzutu wolnego nie przyniosły żadnych pozytywnych efektów ("Moja Gabryśka strzeliłaby lepiej" - komentarz z trybun), o rzadkich innych wizytach w pobliżu pola karnego Gracji nie warto nawet wspominać. Sezon dla beniaminka zaczął się źle, bardzo źle. Tak bardzo, że... teraz już może być tylko lepiej. A punktować trzeba nie tylko z ligowymi słabeuszami, ale też i średniakami, bowiem według założeń przedsezonowych z ligi na koniec sezonu spadną co najmniej cztery zespoły.\nW trakcie meczu tuż za ogrodzeniem trwały prace polowe - kombajn młócił zboże. "Chociaż on dobrze młóci" - padł komentarz z trybun. Pod koniec pierwszej części gry praca nagle została przerwana, co spowodowało komentarz, iż sprzęt się zepsuł... "Chodźcie szybko, bo trzeba kombajn popchać" - nawoływał jeden jegomość z trybun biegających po boisku piłkarzy, wywołując ogólną wesołość. Prace polowe zostały wznowione w drugiej części gry... Tak na marginesie - gdy zerkałem na ów kombajn, przypomniał mi się fragment piosenki zespołu Wilki zatytułowanej "Love story". Ów fragment brzmi mniej więcej tak: "Pełne świątynie wkrąg, a ludzie grzeszą, kradną, cudzołożą...". No cóż, mieliśmy niedzielę....\nNa zakończenie wspomnę o jednym z weselszych momentów meczu. Przez niemal całą pierwszą połowę jeden z dżentelmenów obecnych na meczu (kibic Wisły) usilnie, acz bezskutecznie, nawoływał, aby pilnować gościa z nr 17. Okrzyki "pilnuj 17" i sugestie, że skrzydłowy za chwilę znowu ucieknie i znajdzie się w dobrej sytuacji do strzelenia gola padały w pierwszej części bardzo często. Wreszcie w jednej z akcji nr 17 został sfaulowany - po czym z trybun rozległ się okrzyk "Ty miałeś go pilnować, a nie bić"...\nZapomniałbym - podobało mi się umiejscowienie trybuny w Chotczy. Boisko otoczone wysokim wałem, a na nim miejsca siedzące. Wszystko to powoduje, że komfort w oglądaniu potyczki jest znacznie większy niż na obiektach, gdzie pierwsze rzędy zaczynają się mniej więcej na tym samym poziomie co płyta boiska.\nInformacja praktyczna. Stadion Wisły znajduje się w Chotczy przy szkole. Jadąc od strony zachodniej - szkoła znajduje się po prawej stronie. Jeśli ktoś natomiast jechałby od strony Borowca (północ), musiałby skręcić w prawo (droga z pierwszeństwem), a następnie jechać prosto - szkoła znajduje się w dość bliskiej odległości po lewej stronie. Budynek szkoły widoczny jest na jednym z zamieszczonych zdjęć


6 rzeczy, które warto wiedzieć o AcroYodze! - fit-joga.pl\nAcroYoga jest coraz popularniejsza w Polsce! Co warto o niej wiedzieć, by zacząć „latać”? I czy koniecznie trzeba być joginem, by zacząć ćwiczyć AcroYogę?\nAcroYoga to połączenie jogi, akrobatyki i masażu tajskiego. To jednak coś znacznie więcej niż trening ciała, to specyficzna forma aktywności fizycznej, która nie tylko ćwiczy ciało, ale także wyrabia zmysł równowagi, świadomość ciała, wytrwałość, umiejętność pracy z drugą osobą oraz zaufanie. AcroYogę ćwiczy się parami, lecz istnieją także pozycje i sekwencje, które można wykonywać we trzy lub więcej osób. W Polce „latanie” dopiero się rozwija, lecz z roku na rok przybywa mu zagorzałych zwolenników. I nic dziwnego, ponieważ ta forma jogi to przede wszystkim doskonała zabawa, która przy okazji niesie wiele korzyści dla ciała i umysłu. Co warto wiedzieć o AcroYodze?\n1.AcroYoga nie jest przeznaczona wyłącznie dla joginów. Choć jak sama nazwa wskazuje ta forma ruchu czerpie z jogi, nie oznacza to jednak, że mogą ją ćwiczyć wyłącznie jogini. Jest to aktywność, w której może sprawdzić się każdy przeciętnie sprawny fizycznie człowiek. Oczywiście wyrzeźbione jogą ciało na pewno ułatwi wchodzenie i utrzymywanie pewnych pozycji, nie jest to jednak warunkiem, aby rozpocząć swoją przygodę z „lataniem”.\n2. AcroYoga nie jest przeznaczona wyłącznie dla par. Oczywiście ćwicząc z własnym partnerem lub partnerką zyskujemy nowe doświadczenie dla obojga, pogłębiamy zaufanie oraz poczucie bliskości. Nie jest to jednak sport, który powstał z myślą o zakochanych. „Latać” możemy z każdym, zarówno osobą, którą dobrze znamy, jak i tą, którą po raz pierwszy spotkaliśmy na zajęciach. AcroYoga zbliża ludzi! Pozwala przełamać nieśmiałość, budować relacje koleżeńskie i zaufanie, bez względu na płeć osoby, z którą ćwiczymy.\n3. AcroYoga nie jest dla silnych facetów i elastycznych dziewczyn. A przynajmniej nie tylko dla nich. Oczywiście wzrost, waga, elastyczność i predyspozycje fizyczne sprawią, że niektórych będzie łatwiej obrać rolę „bazy”, a innym „flyera”, ale nie jest to regułą. Role w AcroYodze można stosować wymiennie, aby pogłębiać świadomość swojego ciała i ciała partnera.\n4. AcroYoga nie wymaga dodatkowego sprzętu. Aby ją ćwiczyć wystarczy mata do jogi i to w zasadzie tyle. To jeden z tych sportów, w których pracuje się wyłącznie z własnym ciałem. Nie potrzeba tu żadnych dodatkowych pomocy.\n5. AcroYoga to nie tylko trening dla ciała. Ta forma aktywności fizycznej wychodzi znacznie dalej. Praca z drugą osobą mobilizuje do pogłębiania umiejętności komunikacyjnych, nierzadko na poziomie niewerbalnym, poprawia koncentrację, uczy panowania nad umysłem, wyrabia odwagę, a także empatię i otwarcie się na drugą osobę.\n6. AcroYoga nigdy się nie nudzi! Jest to forma treningu, w której istnienie nieskończenie wiele możliwości kombinacji pozycji i sekwencji, dzięki czemu każde kolejne zajęcia mogą różnić się od poprzednich. Podobnie jak w jodze, można skupić się bardziej na wygięciach w tył, skrętach lub pozycjach odwróconych. Po osiągnięciu pewnego poziomu, w budowaniu kolejnych sesji, będzie ograniczać nas wyłącznie własna wyobraźnia! A przecież zawsze można sięgnąć po inspirację do Internetu!\nOpublikowano w kategorii Joga z tagami acroyoga, acroyoga dla początkujących


Projekt “LibrAfrica” | Miejska Biblioteka Publiczna w Łomży\nMiejska Biblioteka Publiczna w Łomży nawiązała współpracę z Międzynarodowym Instytutem Rozwoju Dzieci – fundacją, która skupia głównie młodych ludzi, którzy chcą zrobić coś dobrego dla innych. Misją Instytutu jest pomnażanie dobra poprzez dzielenie się nim z innymi.\nJednym z efektów działalności jest projekt LibrAfrica Grupa (Biblioteki jako Centra Rozwoju Dzieci w wioskach Afryki). Zakłada on budowę małych bibliotek dla dzieci z zapomnianych afrykańskich wiosek w Ugandzie i Tanzanii. Wolontariusze fundacji dostarczają dzieciom narzędzia rozwoju, by same mogły się rozwijać i mieć wpływ na swoją przyszłość. Dzieci w biednych krajach afrykańskich chcą się uczyć, chcą zostać lekarzami, inżynierami, nauczycielami. Pragną rozwijać swoje wioski i społeczności, ale problemem jest dostęp do odpowiedniej edukacji. Założycielka fundacji, Justyna Jarząbska, postanowiła im pomóc i znalazła sposób na zbudowanie w pełni wyposażonej biblioteki w środku afrykańskiej sawanny. W 2018 r. przy współpracy swoich znajomych, przyjaciół, rodziny powołała do życia bibliotekę w Rugando – wiosce w południowej Ugandzie. W kwietniu tego roku, pomimo pandemii, zorganizowała wyjazd do Tanzanii, aby tam zbudować drugą bibliotekę LibrAfrica, w Maganzo.\nProjekt “LibrAfrica”, którego celem jest wspieranie rozwoju dzieci z najbiedniejszych rejonów Afryki – Maganzo i Ugandy był realizowany m.in. w Oddziale dla Dzieci MBP w Łomży. W spotkaniach brali udział uczniowie z Zespołu Szkół Specjalnych nr 8 w Łomży, uczniowie z klasy V ze Szkoły Podstawowej im. ppor. dh. Jadwigi Dziekońskiej ps. “Jadzia” w Konarzycach oraz uczniowie z klasy III ze Szkoły Podstawowej nr 2 im. Władysława Broniewskiego w Łomży. Uczniowie w grupach tworzyli książeczki edukacyjne obrazujące polską rodzinę, szkołę, owoce, warzywa, zwierzęta, rośliny , pory roku oraz wzbogacali swoją wiedzę na temat Afryki wykorzystując książki popularnonaukowe, oglądając filmy edukacyjne i biorąc udział w zabawach.


Perły - idealne kamienie szlachetne użytkowane do wyrobu biżuterii - Collector's heaven\nPerły hodowlane, a perły naturalneDo perłopławu dostaje się zewnętrzne ciało, jakie po pewnym czasie obejmowane jest masą perłową.\nObowiązkowo zweryfikuj ofertę u źródła odnoszące się do archiwum analogicznych materiałów. Są one opublikowane na podobnym serwisie – zobacz je!\nProces ten trwa kilka lat. Obecnie perły są hodowane poprzez człowieka, w warunkach hodowlanych do perłopławu wkłada się szczegółowy implant, który podobnie jak w wypadku ziarenka piasku, opasywany jest masą perłową. Możemy wyróżnić aktualnie przeróżne rodzaje pereł, które są wykorzystywane przy produkcji biżuterii. Naszyjniki bądź bransoletki – znajdź więcej – z pereł mogą być realizowane z pereł słodkowodnych, słonowodnych Akoya czy z pereł Tahitańskich.


Rodzina Magdy Gessler znów się powiększy? Fani zobaczyli na filmiku pewną wskazówkę. Zycie\nJak podaje "Jastrząb Post", Magda Gessler dba o kontakty z najbliższymi. To właśnie z rodziną spotkała się w niedzielne popołudnie, by celebrować wspólnie spędzony czas. Wszyscy zebrali się w restauracji - prawdopodobnie tej, której właścicielką jest Gessler. Na stole nie zabrakło przysmaków i pięknych, żywych i ulubionych kwiatów gwiazdy - piwoni.\nRestauratorka opublikowała filmik, na którym widać zarówno jej córkę Larę Gessler wraz z mężem Piotrem Szelągiem, jak i jej syna Tadeusza wraz ze swoją ukochaną Małgorzatą Downar. Na nagraniu wypowiada czułe słowa do dzieci i ich partnerów.\nI to jest nagroda, za moją dzisiejszą nagrodę. Być w takim towarzystwie i z taką miłością. Mam i dzieci. Kocham was bardzo.\nCo ciekawe, w komentarzach pod filmikiem posypały się gratulacje. Obserwatorzy profilu Magdy Gessler nie tylko cieszyli się na widok popularnej rodziny, ale sugerują, że ma ona się niebawem powiększyć. Oczy wszystkich zwrócone zostały w stronę partnerki Tadeusza - Małgorzaty.\nInternauci stwierdzili, że po kobiecie widać oznaki ciąży. Magda Gessler jeszcze nie potwierdziła oficjalnie tych doniesień. Myślicie, że znów zostanie babcią? Jeżeli tak, to gratulujemy.\nTo również może Cię zainteresować: Pomagałem rodzicom od lat. Gdy moje dziecko zachorowało, wydziedziczyli mnie\nZobacz także: Katarzyna Skrzynecka opublikowała zdjęcie z Pierwszej Komunii córki. Dziewczynka wygląda naprawdę uroczo\nWysłano: 26.09 21:04


Fear the Night opuszcza (przedwcześnie) wczesny dostęp - BabaGra.pl\nStrona główna Fear the Night Fear the Night opuszcza (przedwcześnie) wczesny dostęp\nKu mojemu – i wielu innych osób, zaskoczeniu, studio Snail Games zdecydowało się na radykalny krok: wydanie wersji 1.0 do survivala Fear The Night, a tym samym jego oficjalna premierę.\nCo to oznacza dla tej gry? W krótkich słowach: prawdopodobny koniec prac, czyli porzucenie. Szkoda, bo Fear the Night z pewnością miał potencjał i oferował kilka interesujących rozwiązań, jak chociażby początkowe strefy PvE, zamiana postaci w zombie, czy też hordy zombie atakujące bazy.\nNiestety to już kolejna produkcja należąca do studia Snail Games, która nie zdobyła zbyt wielu fanów, a tym samym firma ta z pewnością uznała, iż lepiej skupić się (przynajmniej na razie) na tytułach przyciągających uwagę i pieniądze: ARK Survival Evolved oraz Atlas.\nPrócz tego, że Fear the Night opuścił wczesny dostęp, studio wprowadziło także kilka nowości. Graczom udostępniono nowe obszary znajdujące się po drugiej stronie wielkiej rzeki, a także olbrzymiaste jaskinie wypełnione zombiakami. Prócz tego dodano przedmiot „światło alarmowe” ułatwiający wydostanie się z labiryntu jaskiń, kolejne notatki ocaleńców do znalezienia oraz nową kryjówkę w północnej części mapy.\nPoprzedni artykułRemnant: From the Ashes to strzelanka z przerażającymi potworami i sekretami do odkrycia\nNastępny artykułOutpost Zero: bazy piratów, latające statki i darmowy tydzień\nHm… Wydaje mi się, że w takich przypadkach producent/wydawca powinien zwracać pieniądze. Inaczej nigdy w tej branży nie zapanuje normalność. Bo to co się tu dzieje, woła już o pomstę do nieba. W kinie coś takiego by nie przeszło, a u nas – jak najbardziej.\nA może tak stworzyć czarną listę takich firm – jako coś zupełnie niezależnego, co trzymałoby za twarz tego rodzaju typków spod ciemnej gwiazdy???