Pracodawcy w Wielkiej Brytanii z branży budowlanej bardzo często wymagają od pracownika posiadanie karty CSCS, zwanej również czasem Safety Pass lub Safety Passport. Do uzyskania karty CSCS konieczne jest zdanie testu z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Istnieje możliwość zdania egzaminu CSCS w języku polskim, są również dostępne materiały szkoleniowe po polsku, a firma organizująca testy zapewniają polskojęzyczną obsługę.\nZdobycie karty CSCS\nJest ono poprzedzone obligatoryjnym egzaminem. Możesz przygotować się do testu poprzez zapisanie się na jednodniowy kurs organizowany przez The National Construction Colleges . Zakres materiału na egzaminie jest dostosowany do kwalifikacji, o które się ubiegamy. Egzamin polega na udzieleniu odpowiedzi na 40-50 pytań z zakresu bezpieczeństwa, z których większość to pytania z zamkniętą kafeterią odpowiedzi. Pytania są jednokrotnego wyboru. Maksymalna dopuszczalna ilość błędów to 5. Czas egzaminu to 45-60 minut. Trzeba pamiętać, że na egzamin należy zabrać dokument ze zdjęciem i potwierdzeniem adresu np. paszport.\nEgzaminy na kartę CSCS w języku polskim odbywają się we wszystkich większych miastach w Wielkiej Brytanii. Między innymi w Manchesterze, Edynburgu, Glasgow, Bristolu, Bredford, Leeds, Birmingham, Brighton, Luton, Nottingham.\nKarta CSCS jest podzielona na różne rodzaje w zależności od kwalifikacji. Wyróżniamy:\n1. GREEN CARD - robotnicy\n2. RED CARD - stażyści\n3. BLUE CARD - doświadczeni robotnicy\n4. BLUE CARD - wykwalifikowany pracownik\n5. GOLD CARD - wykwalifikowany pracownik\n6. GOLD CARD - kierownik\n7. BLUE CARD - doświadczony menadżer\n8. PLATINUM CARD - menadżer\n9. BLACK CARD - starszy Menadżer\n10. WHITE CARD - zawód związany z budownictwem\nDzięki karcie CSCS nasz pracodawca jest pewny, że jesteśmy uczciwym i wykwalifikowanym pracownikiem, który na dodatek przeszedł szkolenie z zakresu bezpieczeństwa. Kolejny plus dla pracownika.\n21:20, 6 października 2011 Marek Jasiewicz\nCHCIAL BYM WYROBIC SOBIE KARTE CSCS, JLE TO DOKLADNIE KOSZTUJE I GDZIE MOGE TO ZALATWIC,MIESZKAM NA MITCHAM.MAREK.\n23:43, 4 grudnia 2011 Firma PolStar\n13:03, 27 stycznia 2012 OLEK\nZdalem egzamin w listopadzie 2011. Mam potwierdzenie na papieku A4. kiedy dostane karte?\n20:50, 26 września 2012 Daniel Pisarek\nwszystko teraz wiem\n23:07, 20 kwietnia 2014 ~MOTOR__L\nJa karte wyrobilem w 2006r. i dostalem plastik, więc nie wiem gdzie jeszcze dają "na papierze" co do samego kursu to pytania sa proste, jeśli je wczesniej przeczytamy.\n19:41, 8 maja 2014 ~Tomek\nwszystko zalezy od ceny. jak nie aplikujesz o karte to dostajesz tylko papier i ciezko wejsc na budowe - wymagają zwykle karty.\ngdzie znalezc jednostkę egzaminacyjną? google :)\n18:29, 9 maja 2014 ~Jaca-aberdeen\nPOTRZEBNE INFORMACJE KTORYCH ARTYKUL NIE ZAWIERA . 1. Zazwyczaj o karte aplikuje twoj pracodawca ktory ustala tetmin i miejsce egzaminu.2. pomoce distepne sa w sklepie online na ich stronie. 2.Po zdaniu egzaminu musisz distarczyc dokument o zdanym egzaminie (ta wladnie kartka A4), zdobyre kwalifikacje, zdjecie , dowod wplaty na £30. I TO WSZYSTKO twoj pracodawca wysyla do CSCS wraz z aplikacja . Gdy starasz sue o karte sam ribisz dokladnie to samo -Opis jest na stronie CSCS jak to zrobic .3. Po wyslaniu aplikacji ze wszystkimi potrzebnymi dokumentami czekasz okolo 3 tygodnie na karte\n14:01, 2 czerwca 2014 Ramzeslive\nJa zdawałem test około 2 tygodni temu-wysłał mnie pracodawca.\nChwilę przed testem jeden Pan zrobił mi fotkę więc do późniejszego wyrobienia Karty nie potrzebowałem dawać żadnego zdjęcia.\nPo zdaniu egzaminu od razu dostałem papier potwierdzający ten fakt,poszedłem z nim do pracodawcy.Pracodawca zaaplikował od razu po plastik-który dostałem po około 4 dniach.\n14:01, 23 grudnia 2014 ~Punisher\nJak to się stało, że zniknął mój komentarz...??\n17:14, 7 stycznia 2015 ~Roman\n1. Mógł by mi ktoś wyjaśnić następującą rzecz: czy po zdaniu egzaminu można samemu wyrobić Green Card? Bo w poprzednich komentarzach napisane jest, że to pracodawca aplikuje o kartę. W każdym ogłoszeniu o pracę napisane jest, że wymagają karty CSCS. Proszę o wyjaśnienie ;)\n2. Chcąc zdawać egzamin trzeba mieć adres zamieszkania w UK?\n10:28, 3 maja 2015 ~Cscs\nwitam mamy karte czerwona na pol roku,co zrobic zeby otrzymac karte niebieska,wystarczy rekomendacja angielskiego pracodawcy?\n14:31, 25 lipca 2015 ~Korektor\n21:48, 10 sierpnia 2015 Grzegorz\nmam białą kartę czy w ramach tej karty mogę wykonywać zawód cieśli/zbrojarza... jeśli nie to czy okazując referencje zmienią mi kolor plastiku oczywiście za opłatą... ???\n16:10, 14 sierpnia 2015 ~Ala\nAby pracować jako cieśla potrzebuje Pan karty niebieskie, aby ją otrzymać należy zdać specjalny egzamin:\nTo, czy pracodawca zechce zatrudnić Pana z białą kartą zależy od niego.\nRodzaje kart może Pan znaleźć tutaj:\n19:27, 30 sierpnia 2015 ~Woookie\nmam pytanie wyjeżdżam za miesiąc do Londynu ,będę musiał wyrobić kartę cscs. mam nowy dowód osobisty gdzie nie ma adresu zameldowania.czy to może byc problem?paszport sjest nie ważny od paru dni\nwczoraj, 15:00 6


Kalendarz zawodów enduro 2021 : 1Enduro\nKalendarz zawodów enduro 2021\nZazwyczaj po poradę Wróżbity Macieja sięgam tylko pisząc o sprzętowych trendach, ale nieprzewidywalność imprez sportowych w ostatnich miesiącach spowodowała, że został on też współautorem kalendarza zawodów enduro 2021… Cóż, takie czasy. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że poniższe zawody faktycznie się odbędą!\nKalendarz zawodów enduro 2021: Polska\nCzerwiec 18-20.06.2021 Kluszkowce (mapa) Joy Ride Festiwal Kluszkowce\n26-27.06.2021 Świeradów-Zdrój (mapa)\nSierpień 27-29.08.2021 Enduro Trails (mapa) EWS Qualifier\nWrzesień 04.09.2021 Dukla (mapa)\n25-26.09.2021 Sienna (Czarna Góra) (mapa) Mistrzostwa Polski\nPaździernik 02-03.10.2021 ? ZAWODY ODWOŁANE\nBieżące informacje o poszczególnych imprezach znajdziesz na stronach organizatorów:\nMINI Sikora Enduro MTB Series: WWW / Facebook\nEnduro Trails: WWW / Facebook\nJoy Ride: WWW / Facebook\nEnduro MTB Podkarpacie (Dukielska Wyrypa): Facebook\nPolski Związek Kolarski: WWW / Facebook\nUwagi redaktora ;)\nW tym roku wracamy do tradycji: sezon otwiera Joy Ride Festiwal w Kluszkowcach. Zawody enduro odbędą się w sobotę (19 czerwca), ale jak zwykle na festiwalu, warto przyjechać na dłużej i skorzystać z testów rowerów i/lub wystartować w innych dyscyplinach, np. w dualu czy… KTM E-bike Race (ciekawe, jak to będzie wyglądało?). Będzie to o tyle ułatwione, że w tym roku czeka nas poważna zmiana: wszystkie OS-y będą trasami w bikeparku! Więc będzie to takie pół-enduro, pół-DH-na-czterech-różnych-trasach. Szkoda, bo bardzo ciekawe, naturalne trasy zawsze były najmocniejszą stroną imprezy w Kluszkowcach. Ale nowe odcinki mają być faktycznie nowe (poza jednym znanym z poprzednich lat), więc być może czeka nas miła niespodzianka.\nTydzień po Joy Ride (26-27 czerwca) odbędzie się pierwsza z dwóch edycji Enduro MTB Series, do tego w nowej miejscówce. To znaczy nie takiej nowej, bo Świeradów-Zdrój gościł już w przeszłości chociażby imprezy EMTB Enduro, a nawet Mistrzostwa Polski. Ale powrót na tamtejsze szlaki (trasa NIE będzie przebiegała singletrackami) w formule on-sight zapowiada się świetnie. Potwierdza to zamknięta lista zgłoszeń (ponad 300 osób!), i to pomimo przełożenia imprezy z maja z powodu obostrzeń. Podobnie jak w przypadku Joy Ride, zawody będą w sobotę (26 czerwca), a na niedzielę organizator zaplanował dodatkowe atrakcje, m.in. wycieczki z przewodnikiem i testy.\nCiekawą nowością w Enduro MTB Series jest możliwość wyboru między grupami Pro i Hobby. Pro w zasadzie nie różni się od tego, co było do tej pory, natomiast grupy Hobby będą miały do przejechania o jeden (najbardziej wymagający) odcinek specjalny mniej. Taka skrócona trasa to idealna opcja dla osób, które chciałyby po raz pierwszy wystartować w zawodach, ale trochę obawiają się o swoją kondycję lub skilla.\nPo tym czerwcowym otwarciu sezonu czeka nas dłuuuga przerwa od ścigania – kolejne zawody to dopiero Enduro Trails dwa miesiące później (27-29 sierpnia), otwierające intensywną kampanię wrześniową. Impreza ta ma status Enduro World Series Gold Qualifier, czyli najwyższą rangę w historii polskiego enduro. Z perspektywy „szarego” zawodnika pewnie niewiele to zmieni (poza gwarancją dobrych tras i organizacji), ale na pewno przyciągnie trochę prosów z zagranicy, na których zawsze miło popatrzeć.\nJeśli pro-atmosfera to nie Twoje klimaty, tydzień później czeka na Ciebie Dukielska Wyrypa – druga edycja jednej z nielicznych (czyt. dwóch) imprez, jakie odbyły się w 2020. Nietypowa lokalizacja w Beskidzie Niskim, plus przeprawowo-przygodowy klimat bardzo przypominający początki polskiego enduro, przyciągnął wtedy spore grono zawodników, którym impreza ta bardzo przypadła do gustu. Na tegoroczną edycję jest już zapisanych ponad 100 osób (na przykład ja).\nKolejny weekend, kolejne zawody – na 11-12 września zaplanowane są Mistrzostwa Polski Enduro w Siennej (Bike Park Czarna Góra), które dość niespodziewanie wskoczyły do kalendarza po dwuletniej przerwie. Choć comeback ogłosił sam PZKol, to za organizację odpowiada ekipa Arek Bike Center (Arek Perin). Będą to zawody dwudniowe, według obietnic organizatora przebiegające w 90% po nowych odcinkach. Aha, oczywiście będą też kategorie Open, dla zawodników bez licencji!\nPo krótkim odpoczynku od intensywnej pierwszej połowy września, czeka nas druga edycja Enduro MTB Series (2-3 października), która jednocześnie będzie zakończeniem sezonu zawodów 2021. Jej lokalizacja nie została jeszcze ujawniona.\nPóki co nie zapowiada się, żeby z kolejną imprezą miała w 2021 powrócić ekipa Bimber Bike. Enduro nie wróci też (na razie) na festiwal Heat Games na Górze Żar.\nW sumie zaplanowane jest więc 6 imprez. Z jednej strony bieda, ale z drugiej – i tak trzeba pochwalić organizatorów za odwagę i samozaparcie, bo robienie zawodów sportowych w czasach pandemii przypomina żonglowanie piłami mechanicznymi jadąc na jednokołowym rowerku bez siodełka po trasie DH. A jeśli czujecie niedosyt, możecie rzucić okiem na poniższy kalendarz zawodów enduro w Czechach i na Słowacji (który przygotowałem z założeniem, że tempo szczepień prędzej czy później pozwoli na swobodne przekraczanie granic – co w dużym stopniu zależy od nas samych).\nWypadałoby wspomnieć o jeszcze jednej ciekawej imprezie, która nie trafiła do kalendarza, bo nie będą to zawody. Joy Ride Days w Szczyrku (3-5 września 2021) to event nastawiony na luźną jazdę, testowanie rowerów i inne atrakcje „festiwalowe”. Niestety termin pokrywa się z Dukielską Wyrypą.\nPraktycznie wszyscy organizatorzy przewidzieli kategorię e-bike (Enduro MTB Series, Enduro Trails, Joy Ride, Dukielska Wyrypa), co pokazuje, że coś, co jeszcze 2 lata temu było budzącą kontrowersje awangardą, dziś jest standardem (i bardzo dobrze). Jedyną niewiadomą są Mistrzostwa Polski, głównie dlatego, że póki co nie jest dostępny regulamin tej imprezy.\nDruga edycja Enduro MTB Series została niestety odwołana.\nZawody enduro 2021: Czechy i Słowacja\nMaj 21-23.05.2021 Kraličák (CZ) (mapa)\nCzerwiec 11-13.06.2021 Klínovec (CZ) (mapa) EWS Qualifier\n13.06.2021 Drozdovo (SK) (mapa)\n19-20.06.2021 Lipno nad Vltavou (CZ) (mapa)\n27.06.2021 Veľká Rača (SK) (mapa)\nLipiec 02-06.07.2021 Teplice nad Metuji (CZ) (mapa)\n04.07.2021 Partizánske (SK) (mapa)\n09-11.07.2021 Zadov (CZ) (mapa)\n17-18.07.2021 Pstruží (CZ) (mapa)\n23-25.07.2021 Kouty (CZ) (mapa)\nSierpień 08.08.2021 Mýto Pod Ďumbierom (SK) (mapa) EWS Qualifier\n08.08.2021 Trutnov (CZ) (mapa)\n20-22.08.2021 Kopřivna (CZ) (mapa)\n27-29.08.2021 Červená Voda (CZ) (mapa)\n28.08.2021 Kálnica (SK) (mapa) EWS Qualifier\nWrzesień 05.09.2021 Veľká Lehôtka (SK) (mapa)\n10-12.09.2021 Špičák (CZ) (mapa) EWS Qualifier\n26.09.2021 Branisko (SK) (mapa) EWS Qualifier\nPaździernik 02-03.10.2021 Dolní Morava (CZ) (mapa)\n03.10.2021 Bojnice (SK) (mapa)\n16-17.10.2021 Karolinka (CZ) (mapa)\n10.10.2021 Bratislava (SK) (mapa)\nČeská Enduro Serie: WWW / Facebook\nSPEN (Puchar Słowacji w Enduro): WWW / Facebook\nHornonitrianska Enduro Séria: Facebook\nEnduro Trutnov Trails: WWW / Facebook\nMTB Trilogy: WWW / Facebook\nPS. Jeśli pominąłem jakąś imprezę, daj proszę znać w komentarzu!\nKalendarz zawodów enduro 2020\nRelacje z poprzednich edycji zawodów\nTagi: 2021BimberBimber BikeDukielska WyrypaEnduro MTB SeriesEnduro TrailsJoy Ride EndurojoyridekalendarzKluszkowcePuchar Bimbruzawodyzawody enduro\nDukielska Wyrypa jest w Beskidzie Niskim ;)\nReply to Buyo\nUps, poprawione :)\nNa pewno termin drugiej rudy Enduro MTB Series jest poprawny? Kiedy podawali swoje terminy to drugi był terminem Mistrzostw Polski bez podanej lokalizacji, którą widziałem w innym kalendarzu. Lekko dziwne było bo ABC tam działa ale przecież można się jak ludzie dogadać? A nie jak….. Prawda? A tu jednak ma być osobno. Ok więcej imprez to plus. Utrzymuję moje domysły, że druga lokalizacja to będzie Rabka. Ewentualnie obstawiam Przesiekę, potem dałbym szanse Szklarskiej i imprezie w Izerach, a na koniec Brenna (mam powód związany insta ale mogę się mocno mylić), gdyby to miała być nowa lokalizacja.\nCieszy większy podział na kategorie wiekowe w EMTBS ale do Czechów jeszcze trochę jest. Ciekawe jak będą wyglądać zawody w BB. Rok ta impreza miała być dwudniowa i z zapowiedzi wynikało, że sporo km do przejechania by było (znacznie więcej niż do tej pory).\nPlusem jest, że mamy mieć 6 imprez.\nMinusem to, że nie są one w jakimś jednym dużym cyklu. Ale może kiedyś.\nTermin Enduro MTB Series jest poprawny – zmienił się z różnych powodów, a kolizja z MP była jednym z nich.\nJeśli chodzi o lokalizację, to są brane pod uwagę dwie miejscówki, jedna z nich znajduje się wśród Twoich typów, druga – nie ;) (jak chcesz grać dalej, to podpowiem, że kiedyś już były tam zawody enduro innego organizatora)\nInna ekipa mówisz? Hmm Ślęża lub Mieroszów\nAaa jeszcze jedno. Na stronie Joyride jest jeszcze wymieniona Harenda jako zakończenie sezonu ale bez daty i Szczyrk co ciekawe (ale się nic się otwiera)\nZakończenie sezony na Harendzie jest od lat, ale są to zawody DH.\nImpreza w Szczyrku to coś w rodzaju festiwalu+testów, ale bez zawodów.\nWszystko jest opisane tutaj: https://joyride.pl/joy-ride-2021-nowy-sezon-i-nowe-plany/\nTak tak o Harendzie wiem. A co do Szczyrku to nie zagłębiałem się w poszukiwanie informacji na ich stronie. Teraz wszystko jasne. Dzięki\nOby tylko części i rowery były, bo jak sytuacja na rynku dalej będzie tak wyglądała to nie będzie na czym się ścigać ;)\nW zeszłym tygodniu zostawiłem w serwisie 650zł i przed zawodami w Świeradowie zostawię przynajmniej drugie tyle więc części są ;)\nDzięki za swiętny przegląd! Też z Słowacji i Czech!\nktoś już brał udzia w zawodach w Słowacji?!


Bielenda - Kasztan Cera naczynkowa Łagodzący Krem Udoskonalający z Lekkim Podkładem Cera Sniada Drogeria Uroda\nKremy BB 6.24\nEveline BB, Krem 6w1, cera śniada, 50 ml\nKompleksowy krem BB 6 w 1 Efekt BABY FACETM doskonale wygładzona skóra. Błyskawiczny efekt 6 w 1: *wyrównuje koloryt cery *pokrywa zaczerwienienia i niedoskonałości *intensywnie nawilża 48h *wygładza i rozświetla *redukuje oznaki zmęczenia *SPF 15 chroni przed UVA/UVB Kompleksowy krem BB 6 w 1 przeznaczony jest do każdego rodzaju cery dla osób dbających o młody i zdrowy wygląd skóry.\nZIAJA krem BB do skóry normalnej, suchej i wrażliwej odcień opalony brzoskwiniowy SPF 15, 50ml\nZIAJA krem BB do skóry tłustej i mieszanej odcień naturalny SPF 15, 50ml\nNowoczesne połączenie kompleksowej pielęgnacji z działaniem korygującym niedoskonałości skóry. Jest uniwersalnym rozwiązaniem na szybką poprawę wyglądu skóry tłustej i mieszanejj. Skutecznie zastępuje fluid. Dba o prawidłowe nawilżenie, ochronę i regenerację.\nZIAJA krem BB do skóry tłustej i mieszanej odcień opalony brzoskwiniowy SPF 15, 50ml\nNowoczesne połączenie kompleksowej pielęgnacji z działaniem korygującym niedoskonałości skóry. Jest uniwersalnym rozwiązaniem na szybką poprawę wyglądu skóry tłustej i mieszanej. Skutecznie zastępuje fluid. Dba o prawidłowe nawilżenie, ochronę i regenerację.\nZIAJA krem BB do skóry normalnej, suchej i wrażliwej odcień naturalny SPF 15, 50ml


- Nasze działania chcemy prowadzić w oparciu o trzy główne priorytety. Po pierwsze – współpraca, w którą powinny zostać zaangażowane wszystkie środowiska mające wpływ na rzeczywistość gospodarczą – przedsiębiorcy, pracownicy, szkoły i uczelnie, jednostki samorządu terytorialnego oraz instytucje okołobiznesowe. Kolejny cel to dotarcie z przekazem do przedstawicieli lokalnych - małych i średnich przedsiębiorstw, poinformowanie ich o większych możliwościach w aplikowaniu o wsparcie. Trzeci priorytet to przystąpienie do kolejnej fazy rozwoju inwestycyjnego Polski. Czynniki, które determinowały ten rozwój w przeszłości tracą dziś na sile. Przemysł 4.0, elektromobilność, energia odnawialna, polityka inwestycyjna krajów azjatyckich – to dziś wektory, na których należy opierać naszą strategię wzrostu – wymienia prezes Badora.\nTagi: wałbrzyska strefa ekonomiczna, inwestycje


ogrody babilonu: 11-05-01 - 11-06-01\nVerrines pochodzą z Francji, to według źródła przystawki podawane w małych szklaneczkach. Mogą być słodkie lub pikantne, co oznacza, że są podawane albo na deser albo na przystawkę. Małe szklanki lub kieliszki wypełnia się wytrawnymi przystawkami lub musami, kremami czy też owocami. Moje verrines to bardzo lekki mus z wędzonym pstrągiem.\nJajka ugotować, obrać i oddzielić żółtka od białek. Kiszone ogórki, ugotowane białka oraz jogurt naturalny zmiksować na gładki mus, dodać drobno posiekany szczypiorek i doprawić do smaku solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem. Żółtka jajka utrzeć na gładką masę z majonezem, cebulą oraz obranym z ości pstrągiem, doprawić do smaku solą oraz chili. Masy układać warstwami w szklaneczkach, przybrać pokrojonymi na ćwiartki pomidorkami koktajlowymi. Schłodzić przed podaniem.\nSałatka z kozim serem, kolorowa, zdrowa sałatka, świetna w smaku i bardzo szybka do przygotowania. To lekkie danie, doskonałe na upalne dni, z dodatkiem sera koziego o specyficznym, aksamitnym smaku.\nWymieszać musztardę, ocet balsamiczny, ocet z czerwonego wina, sos sojowy oraz szczyptę przyprawy oraz miód. Dolewać powoli oliwę, doprawić do smaku.\n200 g sera koziego twarogowego pełnotłustego\nRozgrzać piekarnik do temperatury 200° C. Pokroić ser kozi na kawałki, każdy zawinąć w plaster szynki i położyć na blasze. Piec około 5 min, aż szynka zrobi się chrupiąca, a ser lekko wypłynie. Cebulę obrać i pokroić w krążki, pomarańczę obrać i podzielić na części. Na talerzu rozłożyć sałaty z odrobiną dressingu, rozłożyć pomarańczę, pokrojone pomidorki. Wyjąć ser z szynką z piekarnika i rozłożyć na sałacie, posypać żurawiną. Na tym rozłożyć pokrojoną cebulę i polać dresingiem.\nChleb orkiszowo - pszenny znalazłam w Kuchni nad Atlantykiem, w przepisie zmieniłam tylko sposób robienia chleba. Do wyrabiania chleba nie użyłam maszyny do chleba tylko miksera z hakiem. Chleb jest przepyszny i bardzo długo utrzymuje świeżość.\nMieszamy z sobą składniki zaczynu i zostawiamy na 7 godzin w temperaturze pokojowej. Zaczyn powinien podwoić swoją objętość i być pełen małych pęcherzyków powietrza.\nDo miski dodajemy całą ilość zaczynu i pozostałe składniki ciasta chlebowego, wyrabiamy mikserem z hakiem około 5 minut, jego konsystencja będzie raczej zwarta. Ciasto pozostawiamy w misce do wyrośnięcia na około 1 godzinę. Powinno prawie podwoić objętość. Wykładamy ciasto na lekko posypany mąką blat. Lekko spłaszczamy i formujemy bochenek. Układamy go na grubo wysypanym mąką płócienku, a następnie umieszczamy w koszyku do chleba. Przykrywamy i wstawiamy do lodówki na noc, na około 10 godzin. Wyjmujemy chleb z lodówki i nagrzewamy piekarnik do 240º C. Pieczemy, spryskawszy piekarnik i chleb wodą, w opadającej temperaturze przez 30 minut. Pierwsze 10 minut w 240º C, następne 10 minut w 220º C i ostatnie 10 minut w 200º C.\nKolejna odsłona na temat rabarbaru, tym razem dodałam też truskawki. Placek z rabarbarem i truskawkami to przepis Anny Olson. Przepyszne ciasto na smacznym spodzie, z owocami pod pyszną kruszonką.\n1 1/4szklanki mąki pszennej\nZmieszać mąkę z solą i posiekać z masłem, aż ciasto będzie równomiernie grudkowate. Dodać sok cytrynowy i wodę. Szybko zagnieść ciasto, zawinąć w folię i włożyć na 30 minut do lodówki. Rozgrzać piekarnik do 200º C. Oprószyć blat mąką, rozwałkować ciasto i wyłożyć nim płaską foremkę o średnicy 20 cm. Przyciąć wystające brzegi i wstawić do lodówki na czas przygotowywania nadzienia.\nWymieszać obrany i pokrojony rabarbar i truskawki pocięte w plasterki z cukrem, skrobią, przyprawami i solą. Przełożyć owoce na przygotowany spód.\nZmieszać mąkę z cukrem, gałką muszkatołową i solą. Zalać stopionym masłem, wymieszać i powstałą grudkowatą masą posypać owoce. Ustawić formę na blasze i piec 20 minut w temperaturze 200º C, następnie zmniejszyć temperaturę do 175º C i piec jeszcze przez 30 minut, aż w owocowym soku pojawią się pęcherzyki powietrza. Jeśli spód zbyt mocno brązowieje, owinąć brzegi placka folią aluminiową.\nPomysł na wykonanie pesto z liści rzodkiewki znalazłam na stronie Strawberries from Poland i od razu przypadła mi do gustu, tym bardziej, że w ogródku takie piękne liście rzodkiewki, aż grzech ich nie wykorzystać. Pesto świetnie komponuje się na kanapkach.\nLiście rzodkiewki dokładnie umyć i osuszyć, pozbawić je twardych części. Słonecznik uprażyć na suchej patelni. Liście, słonecznik, parmezan i czosnek umieścić w malakserze i miksować do uzyskania gładkiej masy. Następnie dodać oliwę, jej ilość zależy od gęstości pesto. Pesto przełożyć do słoiczka.\nBakłażan z mielona wołowiną czyli monazallet bi-aswad, to danie pochodzące z książki May S.Bsisu "Kuchnia arabska". Ten klasyczny bliskowschodni gulasz w każdym kraju doprawia się nico inaczej. W wersji syryjskiej podaje się z cierpkim syropem z granatów, na białym ryżu. W Iraku dodaje się do gulaszu szklankę gotowanej cieciorki, w głębokich miskach, wyłożonych płaskim chlebem arabskim.\nUmytego bakłażana pokroić na szersze plastry. Ułożyć go na durszlaku i posypać solą. Postawić durszlak w misce lub w zlewie co najmniej na godzinę. Nagrzać piekarnik do 230º C, osuszyć kawałki bakłażana papierowym ręcznikiem i ułożyć pojedynczą warstwą na blasze do pieczenia, wypełnić luki kawałkami bakłażana. Skropić jedną łyżką oleju i piec, raz przewracając, aż się przyrumieni i zmięknie, około 4 minuty na każdą stronę. Zmniejszyć temperaturę piekarnika do 180º C. Na dużym ogniu podgrzać na średniej patelni drugą łyżkę oleju, wrzucić wołowinę i drobno posiekaną cebulę i smażyć około 5 minut, aż mięso straci różową barwę, a cebula zmięknie. Dodać po 1/2 łyżeczki soli i pieprzu. Rozłożyć mięso na bakłażanach, położyć na wierzch obrane ze skórki i pokrojone w plastry pomidory, na tym pokrojoną na plasterki zieloną paprykę. Wymieszać syrop z granatów z bulionem i polać nim warzywa. Nakryć blachę folią aluminiową i piec 40 minut. Odkryć i piec jeszcze około 25 minut, aż bulion zgęstnieje w lekki sos. Podawać na gorąco.\nKrem z pomarańczy, rabarbaru i mascarpone na Dzień Matki. To deser o delikatnej, śmietankowej konsystencja gęstego kremu o pomarańczowej nucie, przełamany kwaskowatym smakiem rabarbaru z przepisu Garego Rhodes.\nRabarbar oczyścić i pokroić na centymetrowe kawałki. Wrzucić do rondla, wsypać cukier, wlać wodę. Gotować na małym ogniu przez 8 minut, mieszając. Odcedzić owoce, gotować syrop, aż zgęstnieje. Wymieszać syrop z ugotowanym rabarbarem.\nDo miski wrzucić cukier i żółtka, wlać sok z pomarańczy, ubijać na parze, aż masa podwoi objętość. Zdjąć z ognia i ubijać kogel mogel, aż wystygnie. Dodać dżem i sok pomarańczowy, wymieszać. Dodać masę do sera mascarpone, dolać likier, dokładnie wymieszać. Przełożyć masę serowo pomarańczową do kogla mogla. Ubić kremówkę na sztywną masę, dodać do kremu i dokładnie wymieszać. Ugotowany rabarbar i krem nałożyć do pucharków. Schłodzić przed podaniem.\nJagoda kamczacka to najwcześniej owocująca roślina jagodowa. Jej owoce pojawiają się przed truskawkami i pierwszymi malinami. Kwitnienie i zawiązywanie owoców przypada na początek kwietnia. W smaku przypominają naszą leśną jagodę, ma smak słodko - kwaśny z lekką goryczką. Kolor owocu, granatowy z niebieskim, woskowym nalotem. Owoce dojrzewają nierównomiernie, należy je zbierać często, w miarę dojrzewania, pierwsze pojawiają się już w połowie maja. Doskonałe do deserów i przetworów, można je mrozić. Zawierają dużo witamin i związków mineralnych oraz antocyjany mające właściwości antyseptyczne. Owoce te doskonale sprawdzą się w ucierany placku z jagodami.\nMasło utrzeć z cukrem, dodając po jednym żółtku, mleko, mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia i na końcu ubitą pianę z białek. Wszystko lekko wymieszać. Wlać do formy wysmarowanej masłem i wysypanej tartą bułką, na wierzch ułożyć jagody. Piec w piekarniku nagrzanym do 180º C przez około 45 minut. Lekko zrumienione ciasto wyjąc z piekarnika i po przestudzeniu polukrować lukrem zrobionym ze śmietany i cukru pudru.\nSos holenderski według źródła, to sos na bazie masła i żółtek. Szczególnie komponuje się z gotowanymi szparagami, młodymi warzywami, gotowaną rybą. Stanowi bazę do sosu maltańskiego, berneńskiego oraz sosu choron. Szparagi z holenderskim sosem rabarbarowym to przepyszne danie kuchni francuskiej, z przepisu Anny Olson. Wykwintne połączenie tych składników na pewno zagości w naszej pamięci. Dołączam do akcji Ra-bar-bar.\nZagotować wodę w dużym garnku i obficie posolić. Oczyść szparagi i wrzuć do wrzątku. Gotować szparagi około 10 minut, aż lekko zmiękną. Szparagi osączyć na sicie.\n1 1/4 szklanki rabarbaru\nPodsmażyć w rondlu na średnim ogniu w niedużej ilości masła oczyszczony i pokrojony drobno rabarbar, cukier i gałązki estragonu. Dusić do miękkości około 10 minut. Zdjąć rondel z ognia i usunąć estragon. W misce opartej na garnku z łagodnie wrzącą, parującą wodą wymieszać trzepaczką żółtka z sokiem z cytryny, aż lekko zgęstnieją. Wmieszać rabarbar, zdjąć miskę z garnka i powoli, cienką strużką wlewać stopione masło, starając się, żeby do miski nie wpadały białe cząstki mleczne, tylko klarowne, przezroczyste płynne masło, stale mieszając trzepaczką. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Sos powinien być przyrządzony przed samym podaniem. Podgrzać szparagi w rondlu na niewielkiej ilości masła i doprawić do smaku. Przełożyć je na ciepły talerz i polać sosem, natychmiast podawać.\nMięso pieczone w rabarbarze jest wynikiem eksperymentu, zresztą bardzo udanego. Rabarbar świetnie komponuje się z mięsem, nadaje mu cudownego aromatu. Fantastycznie połączyły się smaki cynamonu, goździków, słodycz rodzynek i miodu oraz kwaskowaty smak rabarbaru. Mięso pieczone w rabarbarze jest bardzo kruche i delikatne. Tak przygotowane mięso świetnie smakuje podane z sałatką z kuskusem. Dołączam do akcji Ra-bar-bar.\nRabarbar umyć, obrać, pokroić w kostkę, włożyć do garnka. Dodać obrany i pokrojony w kostkę czosnek, wlać wodę i dodać wszystkie pozostałe składniki, oprócz miodu. Zagotować, dalej gotować jeszcze około 5 minut. Zalewę ostudzić, dodać miód i wymieszać. Mięso umyć, osuszyć, oprószyć z każdej strony solą i pieprzem. W zalewie ułożyć mięso, powinna przykrywać całą powierzchnię mięsa. Wstawić do lodówki na 48 godzin. Każdego kolejnego dnia mięso obracać w zalewie. Tak przygotowane mięso włożyć do garnka, łącznie z zalewą i piec w 180º C około 1,5 godziny.\n2 łyżki oleju rzepakowego o delikatnym smaku masła\nKuskus wsypać do naczynia, zalać wrzącym bulionem, odstawić na kilka minut, by nasiąknął. Po kilku minutach rozdzielić kulki kaszy widelcem. Do kaszki dodać obrane ze skórki i pokrojonego w kostkę pomidory. Umytego i pokrojonego w kostkę selera naciowego, czerwoną cebulę obraną i pokrojoną w drobną kostkę, posiekany pęczek szczypiorku. Dodać olej i wszystko razem wymieszać z kaszą, przyprawić do smaku solą i pieprzem. Przed podaniem schłodzić w lodówce.\nLilak pospolity, według źródła, to dość duży krzew liściasty, wyrastający czasem w formie niewielkiego drzewa, jest znany głównie ze swoich liliowofioletowych, bardzo przyjemnie pachnących kwiatów. Są one zebrane w stojące, duże i gęste, stożkowate grona. To właśnie te dekoracyjne kwiatostany sprawiają, że lilak pospolity należy do najbardziej lubianych i rozpoznawalnych roślin ozdobnych, sadzonych często przy domach, w ogrodach, wzdłuż ulic. Warto podkreślić, że wbrew nazwie zwyczajowej, lilak nie ma nic wspólnego z bzem, oba rodzaje należą do zupełnie innych rodzin, a ich podobieństwo ogranicza się do generalnie krzewiastego pokroju. Z fioletowych kwiatów lilaka można zrobić aromatyzowany cukier do letnich koktajli, kandyzowane kwiaty do deserów i ciast czy galaretkę. Warto przed zastosowaniem spróbować kwiatów lilaka, gdyż w zależności od odmiany mają różny smak. Kwiaty do takiej produkcji powinny być pozbawionych zanieczyszczeń komunikacyjnych i rosnąć daleko od drogi. Przepis na tę aromatyczną i pięknie pachnącą Galaretkę z kwiatów lilaka jest cudowanie aromatyczna.\n300 g kwiatów lilaka\nOczyszczone z szypułek kwiaty lilaka włożyć do słoika i zalać wrzątkiem. Przykryć i odstawić na 24 godziny. W tym czasie kwiaty oddadzą wodzie cały swój aromat i kolor. Po tym czasie wycisnąć płyn z kwiatów i odcedzić przez gęste sito. Kwiaty wyrzucić. Dodać sok z cytryny, który spowoduje przemianę barwy. Dodać do płynu esencję waniliową oraz cukier wymieszany z pektyną. Stale mieszając doprowadzić aromatyczny syrop do wrzenia, po czym gotować go jeszcze 2 minuty. Rozlać galaretkę do wysterylizowanych słoiczków, zamknąć hermetycznie i pozostawić do ostudzenia. Przechowywać w chłodnym miejscu.\nŚniadaniowy chleb z Alaski na pszennym zakwasie, z miodem i migdałami podpatrzyłam w Kuchni nad Atlantykiem. Cytuję za autorką, przepis z książki "Baking Across America", która jest zbiorem starych amerykańskich przepisów, często jeszcze z XIX wieku. Wybrany chleb nosi w książce nazwę Alaska's Easter Sourdough Coffeecake. Mógł być tradycyjnym wielkanocnym wypiekiem w niektórych kręgach mieszkańców Alaski. Do wypieku tego chleba potrzeba pszennego zakwasu. Zakwas pszenny jest tu koniecznością, nie ma on tak intensywnego charakteru jak zakwas żytni, delikatnie fermentuje, dodaje chlebowi tak pożądanej w wypiekach drożdżowych wilgotności i sprężystości. Wyprodukować, go można z użyciem kilku łyżek zakwasu żytniego, intensywnie dokarmianego przez kilka dni mąką pszenną. Należy dolewać tyle letniej wody i dosypać tyle mąki, żeby uzyskać konsystencję gęstej śmietany. Najwygodniej codziennie podwajać ilość zakwasu, to znaczy dodawać tyle wody i mąki do posiadanego zakwasu, żeby po wymieszaniu mieć dwukrotnie większa objętość. Dodatek miodu wzbogaca smak chleba i nie nadaje mu nadmiernej słodyczy. Chleb jest pyszny, o miodowym posmaku, poprzetykany chrupiącymi migdałami i o naprawdę wyjątkowym miąższu, z jednej strony przypomina delikatne, bogate drożdżowe ciasto, a z drugiej strony wypiek na zakwasie.\n475 g pszennego zakwasu\n1/8 szkl mleka\nMiód z mlekiem i masłem lekko podgrzać, do momentu aż masło się roztopi. Jajka lekko roztrzepać. Do miski dodać wszystkie składniki ciasta oprócz migdałów, wyrabiać mikserem z hakiem około 5 minut. Ciasto będzie dość luźne, pod koniec wyrabiania dodać uprażone na suchej patelni migdały, bez skórki, pokrojone na części. Ciasto przełożyć do nasmarowanej masłem i wysypanej bułką tartą keksówki. Zostawić przykryte folią do wyrośnięcia i podwojenia objętości. Chleb posmarować masłem i posypać płatkami migdałowymi. Piec przez pierwsze 20 min w 215º C, a następnie zmniejszyć temperaturę do 190º C i dopiekać jeszcze przez około 30 minut. Skórka się bardzo szybko rumieni, więc należy na początku pilnować i jak tylko wierzch się ładnie zezłoci, przykryć go folią aluminiową i dalej piec pod nią.\nPyszna tarta, delikatnie kwaskowata, w pięknym wiosennym kolorze, z rozpływającym się w ustach kremem waniliowym. Tartę polecam zrobić dzień wcześniej, wtedy wszystko połączy się w doskonałą całość. Tarta z rabarbarem i kremem waniliowym, to zmodyfikowany przepis Anny Olson, dołączam ją do akcji Ra-bar-bar.\nRabarbar umyć, obrać i pokroić w kostkę, zmieszać wino, cukier i ekstrakt waniliowy. Włożyć rabarbar do garnka, zalać przygotowanym syropem i gotować, aż zmięknie a syrop odparuje. Całość pozostawić do schłodzenia.\nCiastka pokruszyć, zmieszać ze stopionym masłem. Wyrobić na jednolitą grudkowatą masę i wyłożyć nią tortownicę. Piec 8 minut w piekarnik rozgrzanym do 175º C. Odstawić do całkowitego ostygnięcia.\nZa pomocą miksera wymieszać oba gatunki sera z cukrem, skórką cytrynową i ekstraktem waniliowym. Wciąż mieszając, dodawać śmietanę i ubijać, aż zgęstnieje, około 2 minut. Rozsmarować krem na upieczonym spodzie, a na wierzchu ułożyć łodygi rabarbaru. Chłodzić całość przed podaniem.\nBotwinka, to według źródła, młode liście i korzenie buraka ćwikłowego. W kuchni stosowane przede wszystkim do zup, a także sałatek i potraw duszonych. Nazwą botwinka określa się również zupę, której jest głównym składnikiem. Botwinka jest też dodawana do chłodników oraz barszczy. Jest także wykorzystywana do sałatek oraz potraw duszonych. U mnie botwinka wiosenna zupa, z młodych liści buraczków, ma piękny różowy kolor i charakterystyczny smak. Najlepiej smakuje podana z jajkami ugotowanymi na twardo i kleksem śmietany.\nUmytą marchewkę, pietruszkę, seler i pora obrać i pokroić w kostkę. Wszystko podgotować w bulionie. Dodać umyte i drobno pokrojone buraczki oraz dwie łyżki soku z cytryny i gotować, aż będą miękkie. Następnie dodać umyte i pokrojone drobno liście botwinki wraz z łodyżkami. Wszystko razem gotować na wolnym ogniu jeszcze przez kilka minut. Doprawić do smaku solą, pieprzem, cukrem i sokiem z cytryny. Podawać ze śmietaną.\nMakaronowe muszle z soczystym farszem ze świeżego szpinaku z boczkiem, doprawione aromatycznym czosnkiem oraz gałką i roztapiającą się pod wpływem ciepła aksamitną mozzarellą, po zapieczeniu pod beszamelem tworzy świetne danie. Szpinakowe muszle pod beszamelem to doskonałe danie.\n30 sztuk abissina rigate\nMuszle wrzucić na wrzącą, osoloną wodę i ugotować zgodnie z instrukcją na opakowaniu, mają być al dente. Na patelni na rozgrzanym oleju podsmażyć drobno pokrojony boczek, dołożyć drobno posiekany czosnek, dalej smażyć. Dorzucić szpinak, jeszcze chwilkę smażyć. Doprawić do smaku solą, pieprzem oraz świeżo startą gałką muszkatołową. Mozzarellę pokroić w kostkę. Nadziewać muszle przygotowanym farszem oraz kawałkami mozzarelli. Tak przygotowane muszle układać w naczyniu do zapiekania, polać sosem beszamelowym. Całość zapiekać w piekarniku nagrzanym do 200º C, przez około 10 minut.\nPrzepis na te bułeczki z makiem podpatrzyłam w Pracowni Wypieków. Bardzo smaczne, łatwe do przygotowania, miękkie bułeczki. Przepis cytuję za autorką. Z porcji wychodzi 10 sztuk.\nMleko, oliwę, sól i cukier umieścić w misce i wymieszać. Dodać drożdże, zamieszać i odstawić na 10 minut. Dodać jajko i powoli dodawać mąkę i mak. Zagnieść gładkie ciasto, powinno być elastyczne i się nie lepić. Ciasto przełożyć do miski posmarowanej łyżką oliwy, przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na 45 minut. Po tym czasie uformować 10 bułeczek, które należy po uformowaniu w kulkę, spłaszczyć dłonią. Bułeczki ułożyć na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, przykryć ściereczką i zostawić do wyrośnięcia na 30 minut. Powinny wyraźnie urosnąć. Piekarnik nagrzać do 200º C. Wyrośnięte bułeczki posmarować żółtkiem wymieszanym z mlekiem, posypać makiem. Wstawić do piekarnika i piec 15 minut. Po upieczeniu ostudzić na kuchennej kratce.


Kata Mambo (Trois-Ilets, Martynika) - opinie - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu Kata Mambo\nKata Mambo opinie, Trois-Ilets\nNr 9 wśród 40 Rejsy i sporty wodne w lokalizacji Trois-Ilets\nJednodniowe wycieczki, Obserwacja delfinów i wielorybów, Wycieczki ze zwiedzaniem, Więcej\n530recenzji13pytań z odpowiedziami\nUżytkownik Paula L napisał recenzję kwi 2017\nNaprawdę fajny rejs\nMy wykorzystaliśmy ogromne stado na trochę i odkrywać urokliwe miasta Saint Pierre. Nurkowanie w drodze powrotnej było punktem naszej podróży. Zał oga była wspaniała, a obiad był naprawdę dobry. Zdecydowanie najlepszym punktem naszej podróży.\nUżytkownik Katie L napisał recenzję gru 2016\nHayfield, Wirginia11 przesłanych treści\nPodróż była wspaniała. Nie mogę winić pracowników losowych bitów deszczu. Udało nam się zrobić kilka świetne miejsce do nurkowania i nurkowanie z łodzi aaa super. Tylko szkoda, że nie mieliśmy więcej jedzenia i przekąski do dzielenia się. Personel był świetny i bardzo miły i pokazał kilka świetnych miejsc nie widziałem poza tym na ten wyjazd. Ponadto, pamiętaj, aby poprosić o nich, jeśli mogą cię odebrać (zazwyczaj jest darmowy lub tylko za 10 euro razem w obie strony).…\nUżytkownik VAcruiselover napisał recenzję cze 2016\nNorfolk, Wirginia375 przesłanych treści60 podziękowań\nSuper dzień mimo pogody!\nTen kilka miesięcy temu Popłynęliśmy z powrotem na Martynice i tak szczęśliwi! Katamaran spotkał się z nami na przystań tuż obok molo, 5 minut spacerem od statku. delfiny były "show", ale załoga bardzo się starała, aby ich miejsce dla nas. Zatrzymaliśmy się w St Pierre i około pół godziny na spacer na własną rękę. szybko Odkryłem że nikt nie akceptowane US$ i byliśmy rozczarowani, że karty kredytowe nie były akceptowane w muzeum, więc wróciliśmy i na pokładzie. płyneły nie za daleko od brzegu i zjedliśmy tam pyszny lunch na prawdziwe talerze i wino w prawdziwe kieliszki do wina. Wszystko było obfite i smaczne! Stamtąd płyneły się na nasz sprzęt. Woda była czysta i spokojna i widzieliśmy kilka głównych ryby sierżant. Mimo bariery językowej, załoga przyjazna i wciągająca i robili co w ich mocy, aby komunikować się z nami. i podawali świetne drinki! Na pewno książki z Kata Mambo ponownie!…\nRejsy, Wycieczki ekologiczne, Obserwacja delfinów i wielorybów, Jednodniowe wycieczki


Całodobowe otwieranie mieszkań i samochodów\nDojazd do Serwis Zamków RAB\nSiedziba firmy RAB mieści się w Warszawie. Serwis Zamków należy do Radosława Falkowskiego i specjalizuje się w awaryjnym otwieraniu mieszkań i samochodów. Pracownicy firmy posiadają duże doświadczenie i niezbędne uprawnienia.\nZatrzaśnięte drzwi albo złamany klucz to sytuacje, które mogą się przydarzyć każdemu. W takim przypadku nie ma co zwlekać, tylko wezwać specjalistę z naszego Serwisu Zamków. Gwarantujemy szybkie rozwiązanie każdego problemu związanego z drzwiami samochodowymi i mieszkaniowymi. Posiadamy specjalistyczne narzędzia i wiele rozwiązań, którymi możemy zastąpić stare zamki. Nasza oferta obejmuje otwieranie zamków w samochodach wszystkich marek oraz zamków renomowanych firm montowanych w drzwiach domowych.\nZlecenia wykonujemy z dużą starannością, bez uszkadzania drzwi co ma szczególne znaczenie dla naszych klientów. Na firmową ofertę składa się:\nwymiana stacyjek samochodowych\nPosiadamy duży wybór elektrozaczepów, zamykaczy oraz wkładów do zamków. Ponadto montujemy szyldy antywłamaniowe i serwisujemy okna. Jesteśmy w stanie wyregulować stolarkę okienną oraz wymienić uszczelki.\nCzekamy na Państwa telefony przez całą dobę. Zachęcamy do skorzystania z naszych usług.\nKontakt Serwis Zamków RAB\notwieranie drzwi domowych bez uszkodzenia,\nawaryjne otwieranie drzwi wewnętrznych,\nawaryjne otwieranie drzwi zewnętrznych,\notwieranie drzwi samochodowych bez uszkodzenia,\ncałodobowe pogotowie ślusarskie,\nserwis okien Winkhaus,\nserwis okien Roto,\nserwis okien Maco,\nserwis okien Siegenia Aubi,\nOpinie o firmie Serwis Zamków RAB


Kartell by Laufen ® Baterie · Umywalki · Toalety Miski WC · Wanny · Cena Opinie - Lazienkarium.pl\nToalety WC wiszące (5)\nZ blatem (47)\nOkrągły - owalny (31)\nProstokątny - kwadratowy (83)\nLaufen Kartell Umywalka nablatowa 42x42x12 cm, biała H8123310001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 46x28x12 cm bez otworu na baterię, biała H8153340001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 46x28x12 cm z otworem na baterię, biała H8153340001111\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 90x46x12 cm bez systemu przelewowego i otworu na baterię, biała H8103390001121\nLaufen Kartell Umywalka nablatowa 75x35x12 cm bez systemu przelewowego i otworu na baterię, biała H8123320001121\nLaufen Kartell Wanna wolnostojąca 171,5x81,5 cm, biała H2263320000001\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 60x46x12 cm bez systemu przelewowego 1 otwór na baterię, biała H8103340001111\nLaufen Kartell Umywalka nablatowa 75x35x12 cm bez systemu przelewowego 3 otwory na baterię, biała H8123320001581\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 46x28x12 cm bez otworu na baterię, biała H8153350001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 60x46x12 cm bez systemu przelewowego i otworu na baterię, blat po prawej stronie, biała H8103340001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 90x46x12 cm z systemem przelewowym 1 otwór na baterię, biała H8103380001041\nLaufen Kartell Umywalka wolnostojąca 37,5x43,5x90 cm bez otworu na baterię, biała H8113310001121\nLaufen Kartell Bidet podwieszany 37x54,5x29 cm, biały H8303310003021\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 60x46x12 cm bez systemu przelewowego 1 otwór na baterię, biała H8103350001111\nLaufen Kartell Umywalka nablatowa 75x35x12 cm bez systemu przelewowego 1 otwór na baterię, biała H8123320001111\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 90x46x12 cm bez systemu przelewowego i otworu na baterię, biała H8103380001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 60x46x12 cm bez systemu przelewowego i otworu na baterię, biała H8103350001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 120x46x12 cm bez systemu przelewowego 1 otwór na baterię, biała H8133320001111\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 120x46x12 cm bez systemu przelewowego i otworu na baterię, biała H8133320001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 46x46x12 cm bez systemu przelewowego i otworu na baterię, biała H8153310001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 90x46x12 cm bez systemu przelewowego 1 otwór na baterię, biała H8103390001111\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 46x28x12 cm bez otworu na baterię i ze szkliwieniem LCC, biała H8153344001121\nLaufen Kartell Brodzik prostokątny 100x80x5,5 cm, biały H2123310000001\nLaufen Kartell Miska WC stojąca 37x56 cm przyścienna ze szkliwieniem LCC, biała H8233314000001\nLaufen Kartell Umywalka wolnostojąca 37,5x43,5x90 cm ze szkliwieniem LCC, biała H8113314001111\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 90x46x12 cm bez systemu przelewowego 1 otwór na baterię i ze szkliwieniem LCC, biała H8103394001111\nLaufen Kartell Umywalka nablatowa 75x35x12 cm bez systemu przelewowego 1 otwór na baterię i ze szkliwieniem LCC, biała H8123324001111\nLaufen Kartell Dwuuchwytowa bateria umywalkowa podtynkowa chrom H3123360041201\nLaufen Kartell Jednouchwytowa bateria bidetowa z korkiem chrom H3413310041111\nLaufen Kartell Jednouchwytowa bateria wannowo-prysznicowa wolnostojąca chrom H3213310041211\nLaufen Kartell Brodzik prostokątny 90x90x5,5 cm, biały H2113310000001\nLaufen Kartell Umywalka nablatowa 42x42x12 cm ze szkliwieniem LCC, biała H8123314001121\nLaufen Kartell Umywalka wisząca 46x46x12 cm z systemem przelewowym 1 otwór na baterię, biała H8153310001041\nLaufen Kartell Bidet podwieszany 37x54,5x29 cm ze szkliwieniem LCC, biały H8303314003021\nLaufen Kartell Jednouchwytowa bateria umywalkowa chrom H3113310041001\nLaufen Kartell Jednouchwytowa bateria umywalkowa podtynkowa chrom H3113370041201\nLaufen Kartell Jednouchwytowa bateria umywalkowa z korkiem chrom H3113310041011\nKartell by Laufen – połączenie włoskiego temperamentu i szwajcarskiej solidności\nKartell by Laufen to kolekcja, która powstała jako efekt współpracy włoskiej firmy Kartell i szwajcarskiej Laufen. Jej wynik zaskakuje nie tylko różnorodnością i oryginalnością kształtów, ale także ich delikatnością. Linia Kartell by Laufen zawiera umywalki (prostokątne, z blatem i okrągłe, także z ukrytym odpływem), miski WC (stojące i podwieszane), bidety (stojące i podwieszane) oraz prostokątne wanny. Dopełnienie serii stanowią meble i akcesoria łazienkowe: szafki podumywalkowe, słupki i lustra (także z oświetleniem). Mówiąc o kolekcji Kartell by Laufen warto wspomnieć o dwóch innowacyjnych materiałach, które zostały tu zastosowane. Chodzi tu przede wszystkim o SaphirKeramik®, z którego wykonane są umywalki. To materiał, który jest o połowę lżejszy od tradycyjnej ceramiki, pozwala uzyskać niewiarygodnie cienkie ścianki, a jednocześnie charakteryzuje się trwałością i odpornością. Warto zwrócić uwagę na delikatne, filigranowe ścianki umywalek – uzyskanie takich kształtów jest możliwe właśnie dzięki SaphirKeramik®. Z kolei wanny Kartell by Laufen zostały wykonane z materiału o nazwie SENTEC. To mieszanina uwodnionego tlenku glinu i żywic akrylowych lub poliestrowych, a dodatki stanowią tu wypełniacze i pigmenty. Główną zaletą SENTECU jest fakt, iż można z niego uzyskać niemal każdy kształt. Dodatkowo, jest przyjemny i ciepły w dotyku i wykazuje właściwości antybakteryjne.\nKartell by Laufen – luksusowa ceramika łazienkowa do pełnej aranżacji wnętrza\nKolekcja Kartell by Laufen to mistrzostwo formy i precyzji w syntezie z niespotkanym designem. Inspirację do zaprojektowania produktów stanowiły wzornictwo włoskiej marki Kartell i szwajcarskiej jakości Laufen. Ostatecznie seria łączy wszelkie innowacje, mogące znaleźć zastosowanie w obszarze łazienkowym z zachowaniem najwyższego poziomu funkcjonalności, technologii i estetyki. Kartell by Laufen stanowi odpowiedź na potrzeby pełnej aranżacji wnętrza w modnym i nowoczesnym stylu. Geometryczne figury oraz minimalistyczna linia doskonale wpływają na odbiór i użytkowanie modeli. Ceramika Kartell by Laufen jest szczególnie praktyczna. Dzięki właściwościom materiału ceramicznego Saphir Keramik uzyskano niezwykle twarde i odporne bryły o ultracienkich brzegach. Imponująca architektura sprzyja także komfortowi w codziennej eksploatacji. Jednolita i gładka wierzchnia warstwa powierzchni zapobiega osadzaniu się nieczystości, które w szybki i łatwy sposób można usunąć przy wykorzystaniu minimum środków.\nKartell by Laufen, czyli zachwycające wnętrze w nowoczesnym stylu\nKompozycja Kartell by Laufen jest odpowiedzią na zapotrzebowanie rynku wyposażenia w trwałe i uniwersalne artykuły zaprojektowanie zgodnie z najnowszymi trendami w dziedzinie designu. Cykl odpowiada zapotrzebowaniu Klientów na aranżację całej łazienki w jednolitym nurcie przy zachowaniu ekskluzywnego i współczesnego charakteru pomieszczenia. Na uwagę zasługuje bogata oferta umywalek o zróżnicowanych rozmiarach i wariantach montażu. W obszarze elementów sanitarnych projektant wykorzystał technologię Rimless, to znaczy bez wewnętrznego kołnierza, co sprzyja zachowaniu pełnej czystości urządzenia. Kartell by Laufen obejmuje także nowatorskie spojrzenie na armaturę oraz wysokiej jakości meble łazienkowe. Zwieńczeniem serii są wanny i brodziki, te ostatnie wykonano z materiału SENTEC, który dzięki właściwościom antypoślizgowym i antybakteryjnym wyróżnia się zaawansowanym współczynnikiem higieny i bezpieczeństwa. Nowoczesne technologie wplatane w innowacyjne formy usuwają wszelkie bariery związane z funkcjonalnym zagospodarowaniu przestrzeni. Kartell by Laufen to linia produktów, które przez długie lata będą olśniewać kunsztem i precyzją.


WRAŻLIWOŚCI: Czas na łzy | Obyczaje | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nGizela Mickiewicz, „Upadanie na stojąco”, 2020\nBrak swobody w angielskim to mój słaby punkt. Nigdy nie miałam słuchu do języków, a systematyczność nie mieści się w top setce moich cnót. Sam fakt mieszkania w Wielkiej Brytanii, gdy pracuje się i prowadzi życie rodzinne po polsku, nie zmienia aż tak wiele, jak mogłoby się wydawać. Owszem, umiem załatwić wszystkie potrzeby życia codziennego, plotkować i żartować z przyjaciółmi (dla większości z nich jest to zresztą również drugi język), czytać literaturę i wyrafinowaną teorię, ale w sytuacjach bardziej formalnych wciąż czuję, jakbym po angielsku niezdarnie raczkowała, podczas gdy po polsku umiem tańczyć.\nKiedy zatem nieznana mi wcześniej osoba reprezentująca Bardzo-Ważną-Polską-Instytucję zaproponowała mi współprowadzenie spotkania online z Bardzo-Sławną-Amerykańską-Pisarką, ekscytacja mieszała się z przerażeniem. Czułam się w obowiązku uprzedzić: jeśli zaprosiłaś mnie ze względu na język, to muszę cię ostrzec: ja nie jestem w nim bardzo swobodna. „Nie, nie dlatego chciałam, żebyś dołączyła” – odpowiedziała organizatorka.\nI tak zaczęła się jedna z tych współprac, które mimo dużego poziomu stresu i zmęczenia wyzwalają falę endorfin. Uwielbiam to poczucie, że z osobą, którą ledwo co poznałam, z miejsca mogę wejść w oparte na zaufaniu współdziałanie. Tę pewność, że skończone zasoby energii, którymi dysponuję (niemowlę!), mogą zostać przeznaczone na właściwe rozwiązywanie problemów, a nie tkanie i podtrzymywanie pozorów hiperprofesjonalnej odporności na realizm. Lubię relacje, w których mam poczucie, że odsłonięcie własnej słabości nie jest zaproszeniem do ataku czy wykorzystania, ani też terapeutycznego rytuału „wspierania” i coachingu, ale po prostu realistycznym punktem wyjścia, pozwalającym na lepsze harmonizowanie wspólnego działania, na wzajemną asekurację.\nI tak, wiem, kapitalistyczni ninja powiedzą, że to błąd, bo należy się sprzedawać jak najlepiej. Znajdą się też osoby, które uznają, że padam ofiarą kulturowej wizji płci i zamiast zastanawiać się nad swoimi kompetencjami, po prostu „po męsku” powinnam zapytać o datę, godzinę i honorarium. Tyle że nie interesują mnie tutaj umiejętności potrzebne do wygrywania w obowiązującej grze kapitalizmu i patriarchatu, tylko pytania o możliwość zmiany jej reguł.\nNie interesują mnie umiejętności potrzebne do wygrywania w obowiązującej grze kapitalizmu i patriarchatu, tylko pytania o możliwość zmiany jej reguł\nJaki byłby bowiem sam rdzeń patriarchalnej logiki, gdyby obrać ją z jej zewnętrznych atrybutów: wyprężonego członka, podkręconego wąsa, pogardy dla „babskich” emocji? Byłaby nim zasada, że każda międzyludzka różnica jest interpretowana wobec osi słabość–siła i od razu przekłada się na hierarchię, dominację, władzę. Każde okazanie słabości, niepewności, zależności zawsze obsadza cię w roli zdanej na łaskę i niełaskę ofiary, poddanej, przegranego. I choć nowoczesna koncepcja liberalnego podmiotu domyślnie ma widzieć ludzi jako równych sobie obywateli, to przecież jabłko nie pada daleko od jabłoni. Bo czy ta, która wie, że nie będzie w stanie obronić się przed przemocą silniejszego, może się nazwać suwerenną? Czy jesteśmy autonomiczne, jeśli potrzebujemy pomocy albo wsparcia?\nNiby już wyszliśmy ze „stanu dziecięctwa”, więc powinniśmy wiedzieć, że nowoczesne wyobrażenia o wiecznej racjonalności, efektywności i intencjonalności są infantylną fantazją. Niby zdajemy sobie sprawę, że każde z nas ma swoje słabości, uzależnienia, niedomagania, gorsze dni, czułe punkty i nie zmieni tego efektowność naszych instagramowych oblicz. Jednocześnie jednak jesteśmy bardzo świadome, jak ważna jest społeczna percepcja i budowanie wizerunku: każdy ma swoją achillesową piętę, ale właśnie dlatego musi być ona solidnie obuta.\nReakcją na tę presję jest z jednej strony wymierzona w słabszych agresja, również ta pasywna – a więc reprodukcja i stabilizacja patriarchalnej logiki. Z drugiej – pojawiają się próby przełamania obowiązującego wzorca przez odsłanianie własnej słabości. By jednak takie zachowanie mogło mieć jakikolwiek sens, ta słabość musi zyskać oparcie w idei, która prawdziwą karierę zrobiła dopiero w nowoczesności – przekonaniu, że zdolność do odsłaniania swojego wnętrza przed innymi ludźmi jest cnotą, że znamionuje wewnętrzną siłę i mocną podmiotowość. Już Rousseau wiedział, że wstydliwe wyznanie może być bronią: przyznając się do masochistycznych fantazji czy seksualnych porażek, dawał do zrozumienia czytelnikom, że w swojej bezprecedensowej szczerości jest lepszy niż oni – też niewolni od słabości, ale niemający odwagi obnażenia siebie. W XIX i XX wieku wyobrażenia religijne coraz częściej zastępowane były przez kategorie psychologiczne, i znaczenie „autentyczności”, pojętej jako odrzucenie społecznych konwencji i danie wyrazu swojemu ja, wciąż rosło. Dziś to nieumiejętność pokazania miękkiego podbrzusza jawi się jako postawa „niezdrowa”, „toksyczna”, znamionująca brak odwagi w konfrontacji ze światem i samym sobą. Zdolność mówienia o trudnych przeżyciach stała się świadectwem dojrzałości i samorozwoju.\nJuż Rousseau wiedział, że wstydliwe wyznanie może być bronią: przyznając się do seksualnych porażek, dawał do zrozumienia czytelnikom, że w swojej szczerości jest lepszy niż oni\nTakie próby podważenia dominującej, głęboko zinternalizowanej logiki raczej odwracają jednak wektory siły niż rzeczywiście zmieniają cały układ odniesienia. Popularność publicznych wyznań nie znaczy wcale, że kruchość, niepewność zostały uznane za oczywiste uwarunkowania egzystencji, że zmalała kapitalistyczna presja na produktywność, dokonała się rewolucja w logice działania rynku i instytucji, a media społecznościowe zaczęły przedstawiać świat bez filtrów. Na okazywanie słabości jest miejsce w określonych przestrzeniach, w ramach określonych gatunków, po pracy. Na psychologicznej sesji, podczas wyznania w ramach talk show, w autobiografii zorganizowanej wobec konfrontacji z własną chorobą/uzależnieniem/toksyczną rodziną/ubóstwem, a następnie ich przekroczeniem – podstawową strukturą narracyjną pozostaje trauma i jej przepracowanie.\nKonwencje te nie są neutralne. Po pierwsze, fetyszyzują cierpienie i wywierają presję, by wpisać się w rolę ofiary – słabej, niewinnej, wdzięcznej swoim wybawcom, niestawiającej warunków (na współczucie trzeba sobie zasłużyć). Po drugie, domagają się happy endu, katharsis albo przynajmniej woli walki i właściwej postawy (co bezlitośnie demaskuje Anne Boyer w „Obumarłej”) – w ostatecznym rozliczeniu nie chodzi bowiem o to, żeby zaakceptować własną słabość czy zależność, ale by je przezwyciężyć. Po trzecie, często odgrywają rolę emocjonalnego wentyla, który pozwala utrzymać kapitalistyczną efektywność.\nA przecież patriarchalna logika zostanie obalona nie wtedy, kiedy zaczniemy przydawać moralnej wartości słabości zamiast sile (wpisując się tym w zdiagnozowaną przez Fryderyka Nietzschego logikę opartą na resentymencie), ale gdy przestaną być one moralnie waloryzowane. By zbudować jakąś inną emocjonalną ekonomię, musimy wyobrazić sobie świat, w którym zależność, słabość, niepewność, zranienie będą rozpoznawane w kategoriach neutralnych jako konteksty ważne dla naszego działania w świecie. W tym miejscu z pomocą przychodzi mi język mojej słabości, nie siły: by tę nową ekonomię zbudować, musimy rozpoznać własną vulnerability.\nPatriarchalna logika zostanie obalona nie wtedy, kiedy zaczniemy przydawać moralnej wartości słabości zamiast sile, ale gdy przestaną być one moralnie waloryzowane\nPojęcie to używane bywa w ocenach bezpieczeństwa systemów czy jednostek i oznacza niezdolność do przetrwania w niesprzyjających czy wrogich warunkach działania danego środowiska; audyty bezpieczeństwa mają zatem za zadanie rozpoznać takie „słabe punkty”, ocenić ryzyka i zaproponować wzmacniające rozwiązania. W politykach społecznych używa się go w odniesieniu do grup „nieuprzywilejowanych”, które zostaną najciężej dotknięte w sytuacji kataklizmu czy załamania systemu – ich słabość rozpatruje się nie tylko ze względu na narażenie na czynniki środowiskowe, ale również te związane z wartościami kulturowymi, pozycją społeczną, dostępem do instytucji (chodzi więc o biednych, starszych, przynależących do mniejszości rasowych i etnicznych etc.). Można też vulnerability tłumaczyć jako „wrażliwość” (w znaczeniu „brak odporności”). Synonimy, jakie proponuje patriarchalny słownik, to „kruchość”, „słabość”, „bezbronność”.\nJa jednak chciałabym wyrwać to słowo z patriarchalnej ramy opartej na dominacji, z fetyszyzacji pozycji ofiary, a także z oświeceniowych złudzeń. Kojarzy mi się z dwoma viralowymi obrazami.\nPierwszy: ogolona na zapałkę nastolatka (dziś identyfikuje się jako osoba niebinarna i używa zaimka „oni”) wykrzykuje gniewne oskarżenia przeciw zblatowaniu polityków z lobbystami sprzedającymi broń, raz po raz wycierając łzy. To X (wtedy jeszcze Emma) González, osoba ocalała ze strzelaniny w Stoneman Douglas High School w Parkland, jedna z liderek ruchu domagającego się ograniczenia w dostępie do broni i współorganizatorek March for our Lives. Drugi: dziewczynka w różowej koszuli i warkoczu łamiącym głosem pyta przedstawicieli światowego establishmentu, jak mogli ukraść jej dzieciństwo. To Greta Thunberg, osoba nieneurotypowa, która zainspirowała globalny Młodzieżowy Strajk Klimatyczny.\nVulnerability można tłumaczyć jako „wrażliwość” (w znaczeniu „brak odporności”). Synonimy, jakie proponuje patriarchalny słownik, to „kruchość”, „słabość”, „bezbronność”\nW swoich przemowach obie ostentacyjnie łamią zasady patriarchalnego decorum. Zamiast wstydliwie ukrywać oznaki emocji, traktując je jako przejawy słabości, niedojrzałości i (oczywiście!) dziewczęcości/kobiecości, pokazują, że płynące łzy, drżące z przejęcia głosy nie odbierają mocy ich gniewowi ani racjonalności ich rozumowaniom. Ich wystąpienia uzmysławiają, że rzekomo neutralna sfera publiczna jest przecież nasycona silnymi uczuciami, tyle że muszą to być te uczucia, które „przystoją” dorosłym mężczyznom – jak napawanie się własnym poczuciem mocy, słuszne oburzenie, czy nawet strach (o ile jest to na przykład strach przed obcymi i ma wyzwolić reakcję agresywną). Co więcej, mowy te pokazują, że sama opozycja między „panowaniem” i „niepanowaniem” nad uczuciami jest głęboko podejrzana: wszak w sferze publicznej nie liczy się to, czy konkretny podmiot „ma władzę” nad swoimi ucieleśnionymi afektami (i czy są one autentyczne, czy udawane), ale czy swoje przeżywanie na oczach innych umie skutecznie wpisać w społeczną ramę. I wreszcie, choć i González, i Thunberg zyskały prawo głosu w pełnoletnim świecie dzięki odwołaniu się do stanów emocjonalnych interpretowanych w kategoriach traumy, to użyły tego głosu nie w celach terapeutycznych, ale politycznych.\nIch postulaty nie dotyczyły uzyskania reparacji za konkretne wydarzenie, ale zmiany społecznego status quo. González gniewnie sprzeciwiła się (wtedy jeszcze jako osoba płci żeńskiej) określaniu masakry, w której była celem, jako „tragedii” wywołanej przez ucznia z problemami psychicznymi, wskazując na fakt, że w kraju z niemal niekontrolowanym dostępem do broni zarówno uwewnętrzniony lęk przed atakiem, jak i prawo umożliwiające dokonywania regularnych masakr są po prostu elementami powszedniości. Thunberg nie ma nawet zdarzenia, do którego mogłaby się odwołać – wszak dorośli zabrali jej dzieciństwo przez podtrzymywanie niezmienionej wizji codzienności, podczas gdy to właśnie sposób konsumowania i bogacenia się wpisany w tę codzienność stawia ludzkość w obliczu bezprecedensowej katastrofy.\nJak zauważa w książce „Cruel Optimism” (2011) kulturoznawczyni Lauren Berlant, popularna w XX wieku narracja oparta na strukturze traumy każe nam skupiać się na trudnych wydarzeniach czy kryzysach. Takie spojrzenie nie pozwala jednak trafnie oceniać teraźniejszości i czyni nas ślepymi na presje, które rozgrywają się w samej naszej powszedniości. Zdaniem Berlant naszą epokę cechuje „okrutny optymizm”, polegający na tym, że to, czego pożądamy, w rzeczywistości jest przeszkodą dla naszego dobrostanu. Jej zdaniem wynika to z faktu, że nasze fantazje o dobrym życiu – długoterminowej międzyludzkiej intymności, awansie społecznym, rozwijającej się karierze – zostały ukształtowane w ramach systemu społecznego, który już nie istnieje – od lat 70. XX wieku jest demontowany przez prekaryzację, globalizację (dziś można dodać: katastrofę klimatyczną). Czynniki te nie materializują się w wielkich „historycznych” zdarzeniach, ale w presjach zmieniających naszą codzienność, w której wciąż rozpaczliwie próbujemy realizować ideały przebrzmiałej epoki, tym samym skazując się na frustrację i cierpienie (na przykład jak wtedy, gdy w imię „rozwoju” czy „wzrostu poziomu życia dzieci” beztrosko powiększamy nasz ślad węglowy bądź gdy pracując w sprekaryzowanej branży kosztem snu, bierzemy kolejne rozpaczliwie nisko płatne prestiżowe zlecenie, wierząc, że jakość jego wykonania, zadowolenie zamawiającego czy rozpoznawalność nazwiska kiedyś przełożą się na etat, wieczory z rodziną i godziwą emeryturę). Styl życia, który w państwie opiekuńczym mógł stać się przedmiotem realistycznie pojętej aspiracji – istniała społeczna infrastruktura do jej realizacji – dziś jawi się jako kwiat paproci, na którego poszukiwaniu trawimy nasze energię i czas. „Twierdzę, że większość zdarzeń – pisze Berlant – które zmuszają ludzi do zaadoptowania się do dokonującej się zmiany, lepiej opisywać za pomocą pojęcia kryzysu systemowego albo «kryzysowej powszedniości» i analizować pod kątem sposobu, w jaki afektywny wpływ się kształtuje i jest poddawany mediacji” (idealną ilustracją byłyby „Lata” Annie Ernaux, gdzie proces przemiany afektywnego pejzażu codzienności – od powojennej żmudnej nadziei wpisanej w projekt odbudowy i państwa opiekuńczego, przez tę gorącą nadzieję na nowy świat w 1968 roku, po zamulającą „normalność” „ahistorycznego” i „apolitycznego” konsumeryzmu – został ukazany nie tylko przez pryzmat emocjonalności, seksualności i aspiracji autorki, ale też politycznych sloganów, piosenek, rzeczy, ubrań, filmów). Tam, gdzie uwewnętrznione marzenia o dobrym życiu są w radykalnej sprzeczności ze strukturalnymi realiami, a nie ma jeszcze adekwatnego języka, by to rozdarcie emocjonalnie przerobić, reakcją jest nadmierna czujność (hypervigilance), niepewność co do tego, gdzie leży źródło sprawczości oraz zanikanie podmiotowości.\nGonzález i Thunberg odwołały się do stanów emocjonalnych interpretowanych w kategoriach traumy, ale użyły tego głosu w celach politycznych\nCzy zatem w świecie późnego kapitalizmu, w obliczu planetarnej katastrofy marzenia o suwerennym, silnym podmiocie nie są jeszcze jednym wcieleniem „okrutnego optymizmu” – głęboko zakorzenioną fantazją, do której dążenie skazuje nas tylko na coraz większe cierpienie? Czy uznanie własnej podatności na wpływ czynników zewnętrznych, własnej słabości, kruchości, własnej vulnerability nie wyzwala nas bardziej niż fantazje o autonomii? I czy nie obala głęboko zakorzenionego patriarchalnego rozróżnienia, w którym to ten, kto stosuje przemoc, jawi się jako aktywny, „pełny” podmiot, podczas gdy ta, wobec której przemoc jest stosowana, widziana jest jako pasywna, bierna ofiara?\nZaczyna się znajomo: dziewczyna po cichu wyślizguje się z łóżka, na palcach bierze plecak i śpiące dziecko, mija dziurę w ścianie i rozbite szkło, wstrzymując oddech. Struktura fabularna serialu Netflixa „Sprzątaczka”, inspirowanego książką Stephani Land (przeł. Barbara Gadomska), realizuje klasyczną narrację traumatyczną: od eskalacji, która wyrywa z codziennej normalizacji lęku, przez stopniowe uświadamianie sobie faktu, że jest się ofiarą przemocy i przepracowywanie przeszłości, po odzyskanie sprawczości (z dużym natężeniem emancypacyjnego kiczu w finale). Stany wewnętrzne bohaterki oddawane tu są nie tylko poprzez znakomite aktorstwo Margaret Qualley, ale również dosłowne obrazowanie metafor: pogrążona w depresji bohaterka zapada się w kanapę aż do czarnej dziury, z której potem wspina się przy akompaniamencie coachingowej muzyki. Bieda okazuje się tutaj zaskakująco estetyczna, bo Alex może mdleć z głodu, nosić bure bluzy i robocze buty, ciężko pracować fizycznie, cierpieć na lęki, tracić kontakt z rzeczywistością ze zmęczenia i stresu, ale zawsze będzie wyglądać magnetycznie i nigdy nie podniesie głosu na dziecko. Ciężka fizyczna praca, która w autobiograficznej książce Land wymaga nieustannego funkcjonowania na maksymalnej dawce ibupromu (która nieubezpieczona może sobie pozwolić na wizytę u specjalisty?), tutaj przedstawiona jest jako rodzaj niemal radosnego work-outu z muzyką na słuchawkach w tle. Instagramowo urocza mała Maddie, mimo chorób wywołanych grzybem, najtańszej diety, nieustannej tułaczki między przechowalnią dzieci, ojcem alkoholikiem, zapracowaną matką i niestabilną psychicznie babcią, na naszych oczach urządza trzyletnią histerię tylko raz (słownie: raz). I przede wszystkim: mimo wszystkich trudności, jeśli ktoś (Alex) naprawdę ciężko pracuje i naprawdę chce, to jednak w końcu wydobędzie się ze swojej kondycji… dzięki psychologicznie nieprawdopodobnej przyjaźni z bajecznie bogatą klientką.\nCzy w świecie późnego kapitalizmu, w obliczu planetarnej katastrofy marzenia o silnym podmiocie nie skazują nas tylko na coraz większe cierpienie?\nNa pierwszy rzut oka nic nie wskazuje, że „Sprzątaczka” może nas otworzyć na alternatywne sposoby rozumienia czegokolwiek, a jednak nadzwyczaj trafnie oddaje kondycję vulnerability. Koncentruje się nie tyle na kryzysie, ile na wszystkich tych naciskach systemu społecznego ucieleśnionych w presjach i presyjkach codzienności: na spojrzeniach w supermarkecie, kiedy używa się bonów na żywność; glucie dziecka, który trzeba ukryć, by posłać je do dziecięcego klubu; nerwowym obserwowaniu numerków w kolejce, gdy traci się dzień, donosząc kolejny papier do urzędu; pożądaniu, które nigdy nie będzie „czyste”, bo nie da się go oddzielić od kwestii dachu nad głową; wiecznie włączonym kalkulatorze w głowie (wystarczy chwila nieuwagi przy tankowaniu, a wyczyścisz konto do ostatniego dolara i trzeba będzie pożyczyć drobne od przypadkowo spotkanej kobiety). Jako że wszyscy funkcjonują w realiach „kryzysu powszedniości”, nie ma tu miejsca na stereotypowe figury rodem z moralitetów „twardej” podmiotowości: okrutnego domowego kata, wyrodnej matki, pracownicy socjalnej, której nic nie obchodzi, czy mentorki, która dzięki szalonej akcji pokaże, jak się wyzwolić. Pracowniczka socjalna bez zbędnego rozczulania się robi wszystko, co może, by Alex pomóc, ale nie ma mocy uracjonalnienia irracjonalnego systemu hiperracjonalności, w którym, żeby ubiegać się o dopłatę na opiekę nad dzieckiem, musisz mieć pracę, której nie możesz dostać, jeśli nie stać cię na opiekę nad dzieckiem. Poznana w schronisku koleżanka da Alex lekcję gniewu… po czym za chwilę wróci do swojego oprawcy, co prowadząca schronisko Denis przyjmie ze stoickim spokojem – wszak większość z jej podopiecznych musi podjąć wiele prób, zanim uda się im wyrwać ze starych kolein. Przemocowy partner, Sean, jak Alex dorastał wśród ludzi, którzy nie poradzili sobie w starciu z codziennością i nie byli w stanie „wystarczająco dobrze” zadbać o swoje dzieci. On również stara się utrzymać na powierzchni, tyle że jego sposobem na rozładowywanie frustracji i napięcia staje się emocjonalna przemoc wobec niej i alkohol, z którym, mimo podejmowanych prób, nie może zerwać. (Jak zauważa Maggie Nelson w „On Freedom. Four Songs of Care and Constraint”, choć amerykańska klasyka literatury alkoholowej kojarzona jest z wyzwalającym maczyzmem, w istocie wiele z tych książek opisuje „upodlające, czasem nawet eksplicytnie feminizowane doświadczenie zależności, fragmentacji, poniżenia, kompulsji i penetracji”. Tymczasem uzależnienie kobiet jest stygmatyzowane, gdyż „wykoleja naturalne pragnienia samicy, które poprawnie powinny krążyć wokół potrzeb i pragnień innych”).\nDzięki postawieniu w centrum konieczności opieki nad dzieckiem „Sprzątaczka” podważa zatem jedną z patriarchalnych fantazji, zgodnie z którą osoba stosująca przemoc jest aktywna i sprawcza, a ofiara pasywna. W świecie „kryzysowej powszedniości” sprawczość nie ma nic wspólnego z samostanowieniem czy autonomią, jest raczej nieustanną nawigacją, próbą utrzymywania się na powierzchni, znojnym, nieustannym odpompowywaniem wody z przeciekającej łodzi, by jednak nie poszła na dno.\n„Sprzątaczka” podważa jedną z patriarchalnych fantazji, zgodnie z którą osoba stosująca przemoc jest aktywna i sprawcza, a ofiara pasywna\nTo ostatnio zrobiło się bardzo modne: te wszystkie troski, empatie, współzależności. Problem w tym, że tak samo jak liberalna triada – wolność, równość i braterstwo – są to abstrakcyjne rzeczowniki: raczej otwierają na fantazje, niż przedstawiają choćby najbardziej szkicowy obraz codzienności, w której staną się domyślną logiką działania. Niepokojąco łatwo rymują się z hiperindywidualistyczną sprywatyzowaną wyobraźnią neoliberalną, w której związki międzyludzkie analizuje się raczej w kategoriach „osobistych” uczuć niż ekonomii emocjonalnej podtrzymywanej w ramach struktur i instytucji. Stanowią zrozumiałą reakcję na ekscesy patriarchatu i kultu indywidualizmu, ale pozostają niepokojąco ogólnikowe.\nTymczasem, jak zauważa Maggie Nelson w „On Freedom”, „nawet najbardziej namiętne naleganie na naszą współzależność i splątanie oferuje tylko opis naszej sytuacji – nie wskazuje na to, jak mamy ją przeżywać. Nasze uwikłanie nie jest przedmiotem dyskusji, liczy się raczej to, jak negocjujemy, cierpimy i tańczymy w tym uwikłaniu”. Pojęcie vulnerability, tak jak je rozumiem, jest właśnie próbą rozpoznania tego uwikłania – w relacje, polityki i struktury, bez obietnicy utopii. Nie jest doskonałe: jedne sploty rozluźni, inne zacieśni (na przykład umacniając skojarzenia z raną, traumą, ofiarą), pozostaje rzeczownikiem. Ale czy czegoś innego w świecie wolnym od fantazji o indywidualnej sprawczości można się spodziewać? Nie w mojej ani żadnej innej indywidualnej mocy leży zmiana patriarchalnego słownika – ja mogę tylko wyrwać jakieś słowo z kontekstów i skojarzeń, jakie on podsuwa. Może wejdzie ono w rezonans z waszymi słownikami, może stanie się małym węzłem w splocie, który kiedyś zmieni układ sił.\nNie w mojej mocy leży zmiana patriarchalnego słownika – mogę tylko wyrwać jakieś słowo z kontekstów i skojarzeń, jakie on podsuwa\nJeśli miałabym zatem tłumaczyć vulnerability na ten nowy nieznany język, który nie jest ani polskim, ani dialektem utopii, zostałabym przy słowie „podatność” – podatność na zranienie, na wpływ. Uznanie tej podatności jest konfrontacją z realnością, a nie deklaracją „bezbronności” czy „kruchości”. Łączy się ze zgodą na przyjęcie słabości, bólu, ale nie musi oznaczać akceptacji porządku, który ten ból generuje. Nie ucieka przed tym, co związane z traumą, ale też się w traumie nie zasklepia. Odrzuca zarówno wstyd, jak i dumę z cierpienia. Jest zrozumieniem, że sprawczość polega raczej na wylewaniu wody butelką z wiecznie cieknącej łodzi niż kiełznaniu żywiołu. Może nie czyni nas wolnymi, ale też nie niewoli nas naszą wolą mocy. Daje żyć.\nIlustracja: Gizela Mickiewicz, „Upadanie na stojąco”, rzeźba, 2020. Praca z kolekcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Dar Heleny Czerneckiej w ramach Funduszu Szybkiego Reagowania, fot. M. Lasota.


Volkswagen i Audi zaprezentowały nowe "auta przyszłości". Dlaczego konkurencja ma je już od paru lat? | Autokult.pl\nMATEUSZ ŻUCHOWSKI • zdjęcia: producenci • 12 miesięcy temu\nNa rozpoczynających się właśnie targach w Szanghaju Grupa VAG przypuściła silny atak na segment elektrycznych aut. Niemiecki koncern chełpi się, że takimi futurystycznymi modelami będzie można pojeździć już w przeciągu 2-3 lat. Błąd. Takimi autami już można jeździć. Zrobiły je jednak za dużo mniejsze pieniądze, stosunkowo mikroskopijne i mające po parę lat start-upy. Dlaczego?\nVolkswagen I.D. Roomzz przedstawiany przez szefa koncernu. Ani model ten nie jest tak znany jak Tesla Model X, ani sam prezes nie jest tak znany jak Elon Musk (Volkswagen)\nNa Shanghai Motor Show Grupa Volkswagen zaprezentowała właśnie kolejne puzzle wielkiej układanki, jakim jest strategia elektromobilności tego niemieckiego giganta. Na stoisku Volkswagena można zobaczyć siedmioosobowego SUV-a, model I.D. Roomzz. Na rynku pojawi się on w roku 2021, na szczycie elektrycznej gamy marki. Pierwsze Volkswageny o alternatywnym napędzie dotrą do polskich salonów jeszcze w 2019 roku wraz z pojawieniem się hatchbacka wielkości Golfa.\nParę kroków dalej, na stoisku Audi, można natomiast zobaczyć bardzo efektowny z wyglądu pojazd koncepcyjny AI:ME. Pod tymi futurystycznymi liniami i przemyślanym wnętrzem rozwijającym wizję car-sharingu klasy premium kryje się część większej strategii tej niemieckiej marki. Pojawiają się w niej też elektryczne auta dla całej rodziny (Aicon), na tor (PB18), a nawet auto latające (opracowana wspólnie z Airbusem "latająca taksówka").\nObydwa nowe modele są częściami wielkiego planu Grupy Volkswagen, która ma w przeciągu paru lat zmienić wizerunek koncernu z prowodyra dieselgate na lidera elektrycznej rewolucji w przemyśle samochodowym. Zarząd nie idzie pod tym względem na żadne kompromisy. Jak wynika z analiz, Volkswagen wyda na ten plan w ciągu parunastu lat łącznie aż 80 miliardów euro. To równowartość ponad 340 miliardów złotych. Dla porównania – to więcej, niż w 2016 roku wynosił roczny budżet Polski.\nAudi AI:ME dołącza do Audi Aicon. Wyglądają fenomenalnie, a i tak zaraz o nich zapomnisz. (fot. Audi)\nPrzedstawiane w Chinach premiery wiele łączy. Obydwa samochody już wkrótce pojawią się na rynku w formie produkcyjnej. Obydwa będą wyposażone w masę nowoczesnych technologii. Obydwa są też autami, na które wcześniej wpadł ktoś inny.\nMierzącego blisko pięć metrów crossover z przepastnym wnętrzem i młodzieżową nazwą w końcu już gdzieś widzieliśmy. I to nie u żadnego z bezpośrednich rywali Volkswagena, a (relatywnie) małej firmy z Palo Alto w Kalifornii. Podobny model od czterech lat oferuje Tesla. Audi AI:ME też nie jest przełomem na tle tego, co już od wielu lat oferują nam na rynku marki azjatyckie – japońskie, ale i chińskie czy koreańskie.\nTo rozczarowująca postawa Volkswagena. To w końcu jeden z największych i posiadających największe możliwości producentów aut na świecie. To twórca przełomowego Golfa czy wizjonerskiego Audi A2. Nawet przyparty do muru, Volkswagen teraz co najwyżej rozwija koncepcje, w które swoją wyobraźnię i odwagę najpierw musiał zainwestować ktoś inny. Dlaczego tak jest?\nWielka strategia kontra seksowny wyraz\nTesla – a właściwie sam Elon Musk – jest doskonałym przykładem tego, co jest nie tak z dzisiejszym światem. Nie tylko motoryzacyjnym, ale w ogóle. Brakuje w nim wielkich przywódców z wizjami, które porwałyby społeczeństwa. Podczas gdy na początku XX wieku przemysł dał nam zmieniające oblicze świata wynalazki pokroju samochodu, w latach 60. nie bał się podboju kosmosu, to dziś zadowala się stabilnymi, małymi kroczkami do przodu i bezpiecznym wynikiem finansowym. Z tabelek nigdy nie wyniknie przecież, że warto podjąć ryzyko i przejść do historii. Księgowi zauważą to dopiero, gdy na odważny krok zdecyduje się ktoś inny i zacznie na nim zarabiać.\nDługo można dyskutować o rzeczywistym geniuszu Muska i jego skuteczności w osiąganiu celów, ale nie można zaprzeczyć faktowi, że robi to, za co boją się zabrać tradycyjni liderzy. Prowadzi program SpaceX, który powinno robić NASA. Finansuje HyperLoop, o którym od dekad co najwyżej mówili tradycyjni przewoźnicy. W końcu zbudował pośrodku pustyni ogromną fabrykę Tesli i wytwarza w niej samochody, którym nie dawał szans żaden ze znanych nam koncernów.\nPrzez to, że Tesla powstała z niczego, przez cały czas pojawiają się w niej problemy wynikające z braku doświadczenia w produkcji samochodów, takie jak ubytki jakościowe czy przerwy w produkcji. Firma ta nie zarabia na siebie i nie wiadomo nawet, kiedy zacznie. Nie przeszkadza to jednak marce, która wyprodukowała w zeszłym roku mikroskopijne w skali świata 86 555 aut, mieć na giełdzie większą wartość, niż jedni z największych i najdłużej działających gigantów motoryzacji – jak Ford, Renault czy Fiat i Chrysler razem wzięci.\nTesla Model X. Bo każdy chce rodzinne auto z drzwiami otwieranymi do góry (fot. Tesla)\nMusk gra z klientami, inwestorami i fanami w sposób, w jaki nie potrafi żaden z koncernów motoryzacyjnych. Audi może przedstawiać swoją wartą miliardy euro koncepcję czterech aut elektrycznych pasujących do różnych pór dnia, ale w pamięci dużo lepiej zapiszą się cztery modele Tesli, których nazwy składają się w wyraz "sexy" (modele S, 3, X, Y).\nZałożyciel Tesli widzi bowiem, że ludzkości brakuje wielkich przedsięwzięć. Oprócz niego kapitał na tej obserwacji potrafią zbić na podobną skalę jeszcze co najwyżej Dietrich Mateschitz (pomysłodawca Red Bulla i wszystkich szalonych akcji związanych z promocją tej marki) oraz, niestety, politycy. Kto w końcu nie chce wierzyć w narodowy samochód bądź milion aut elektrycznych na naszych drogach?\nKtoś te marzenia musi ludziom sprzedawać. Niestety nie będą to obecni szefowie koncernów motoryzacyjnych. To nie wynika ze słupków arkuszy kalkulacyjnych ani analiz ekspertów. Ale widać to na przemówieniach tych osób. Widać, jak chcieliby porywać tłumy i być drugim Stevem Jobsem, ale w rzeczywistości pozostają sztucznymi, nudnymi i nikomu nieznanymi postaciami z korporacji.\nAkio Toyoda jest miłym, charyzmatycznym facetem. I prezesem największego producenta samochodów na świecie. Mimo to słyszeli o nim tylko eksperci branży motoryzacyjnej (fot. Toyota)\nNajpopularniejszych w internecie prezesów koncernów motoryzacyjnych – na przykład Akio Toyodę z rodu założycieli Toyoty czy Mary Barrę, szefową General Motors – obserwuje w mediach społecznościowych co najwyżej kilkadziesiąt tysięcy osób na świecie. Mniej więcej tyle, ile średnio rozpoznawalnego youtubera. Co więcej, gdyby spytać pracowników poszczególnych marek samochodowych, kto jest obecnie szefem ich koncernu, istnieje duża szansa, że nie będą znali odpowiedzi. To rzecz zupełnie nie do pomyślenia w czasach Henry'ego Forda, Ferry'ego Porsche czy Enzo Ferrariego.\nRewolucja nie obali starych liderów\nCzęsto można usłyszeć, że Volkswagen "przespał" elektryczną rewolucję. Tak naprawdę rewolucja ta zaczyna się dopiero teraz — w momencie, gdy ten koncern do niej dołącza. Elektryczne samochody staną się wszak powszechne nie wtedy, gdy tak zdecyduje jakiś urzędnik — albo nawet Elon Musk — ale gdy ich globalną podaż zbuduje koncern wielkości Volkswagena.\nVAG zdecydował, że nastąpi to w najbliższych latach. Do 2022 roku zbuduje w sumie osiem fabryk elektrycznych aut na trzech kontynentach. W 2025 roku wyjadą z nich w sumie trzy miliony samochodów bez rury wydechowej. Do tego czasu niemiecki koncern będzie miał już gotowe technologie ładowania i transportowanie energii elektrycznej, dzięki którym elektromobilność stanie się rzeczywistością.\nNie Tesla i nie Nissan Leaf. To są samochody, które naprawdę doprowadzą do elektrycznej rewolucji. Czy się to komuś podoba, czy nie (fot. Volkswagen)\nTaką prawdziwą rewolucję może zacząć tylko firma pokroju Volkswagena. Z wielu powodów. Po pierwsze — ze względu na swoją rynkową pozycję; rozbudowaną sieć dealerską i serwisową, rozpoznawalność i zaufanie.\nPo drugie — dzięki możliwościom technologicznym. Elektryczne modele Volkswagena wsparte są na płycie podłogowej MEB, która sama w sobie jest technologicznym majstersztykiem nieosiągalnym dla firm, w których nie pracuje kilkanaście tysięcy inżynierów. Niemiecki koncern pracuje też w fabrykach nad metodami, dzięki którym produkcja jego samochodów elektrycznych będzie nieporównywalnie szybsza i efektywniejsza kosztowo niż Tesli.\nOstatecznie, korporacyjna machina wygra z amerykańskim wizjonerem w jego grę i udowodni swój technologiczny prymat. I tak będzie za każdym razem, gdy pojawi się jakiś nowy trend. Jak widać z powyższych doświadczeń, pierwszego kroku ku rewolucji nie będą jednak stawiać dotychczasowi liderzy.\nZrobią to start-upy albo zupełnie niezwiązane z produkcją aut firmy technologiczne. Takie jak na przykład Uber czy Google, które ścigają się o tytuł twórcy pierwszego pojazdu autonomicznego. I to te firmy zadbają nie tylko o to, że motoryzacja dalej będzie szła do przodu. Sprawią też coś jeszcze ważniejszego – że auta nadal będą nas obchodzić.\nChcę wiedzieć co kupuję, czyli marzenia o gwarancji doskonałej Nie ustępuję pierwszeństwa pieszym, żeby ich ratować. Tak działają polskie drogi Komisjo, zjedz snickersa. Przesadziliście twierdząc, że reklamy BMW namawiały do niebezpiecznej jazdy (opinia) Poznań Motor Show zastąpi targi genewskie? Choćbyśmy bardzo chcieli, nie ma na to szans Opinia: Odwołanie targów w Genewie to dobra decyzja. Koronawirus i tak przestraszył wystawców Jazda na zderzaku i bezmyślne przelewanie się po pasach ruchu, czyli dlaczego nie lubię polskich autostrad Jesteśmy bogatsi, ale i myślimy inaczej. Dzięki temu na drogach jest tyle supersamochodów Porozmawiajmy o tym, co Mercedes pokazał na premierze EQC. A raczej czego zabrakło Chyba jeszcze raz w tym roku będę miał anginę. Wszystko przez Hyundaia BMW kończy produkcję i8. Dla mnie to samochód wyjątkowy i żegnam go ze smutkiem List czytelnika o realiach kierowców ciężarowych. "Większości Polaków nigdy nie dogodzisz" Poważny problem samochodów autonomicznych – kierowcy im nie ufają


Jakie meble wypoczynkowe wybrać? Sofy klasyczne, sofy rozkładane, fotele... -\nWybór odpowiednich mebli wypoczynkowych nie jest łatwy. Przede wszystkim mamy do dyspozycji setki wzorów modeli mebli, udostępnianych przez topowych producentów. Drugim problemem jest ilość posiadanej przestrzeni – nie zawsze meble, które wpadły nam w oko będą odpowiednie do niewielkiego salonu czy sypialni. Osobną kwestią jest także sprawa finansowa – wielu z nas szuka kompromisu pomiędzy dobrą ceną a wysoką jakością mebla. Jak poradzić sobie z kupnem odpowiedniego mebla? Oto kilka wskazówek!\nZ pewnością warto zastanowić się, jakie są nasze oczekiwania względem mebli wypoczynkowych. Dla wielu osób kanapa powinna mieć możliwość rozkładania, aby służyła wieczorami i nocą za wygodne łóżko. Dla innych osób – szukających mebli do salonu – nie jest to tak istotny parametr. Oni zazwyczaj szukają mebli oryginalnych, wykonanych z wysokiej jakości materiałów.\nMeble takie jak sofy klasyczne wykonywane są najczęściej z litego drewna lub płyt meblowych. Lite drewno to najczęściej drewno sosnowe, bukowe lub dębowe. Jest ono starannie selekcjonowane i suszone – konieczne jest odrzucenie bel drewna posiadających sęki, skazy.Kolejno drewno jest suszone i odsyłane do zakładów stolarskich. Drewno lite jest niezwykle odporne na uszkodzenia, zarysowania, jednak jego cena dla wielu może okazać się zaporowa. Alternatywą są meble wykonane z desek meblowych – są one znacznie lżejsze i tańsze, chociaż mniej odporne ma uszkodzenia.\nSofy klasyczne są najczęściej tapicerowane. Do tapicerowania wykorzystywane są przede wszystkim grube tkaniny bawełniane z domieszkami syntetycznych włókien. Zadaniem producenta jest zastosowanie takich materiałów, które nie ścierają się, nie mechacą, nie są podane na działanie wilgoci. Obecnie najmodniejsze sofy klasyczne to te utrzymane w stosowanych kolorach z drewnianymi nogami.\nNie tylko sofy klasyczne!\nSofy klasyczne to jednak nie jedyny, chętnie wybierany produkt – wielu klientów sklepów meblowych pyta również o sofy rozkładane, które umożliwiają rozłożenie ich na noc i stworzenie wygodnego miejsca do spania. Takie sofy posiadają zazwyczaj także wewnętrzne komory, idealne do przechowywania pościeli w ciągu dnia.\nInnym ciekawym meble, doskonale pasującym do salonu czy pokoju dziennego stanie się bez wątpienia wygodny fotel z wysokim oparciem i podłokietnikami. Fotele również są tapicerowane – warto wybrać kolor tapicerski kontrastujący z kolorem wybranej wcześniej sofy.


Patrycja Brak Komentarza mar 1,2015 PV SILESIA\nPrzedsiębiorco ! Szukasz oszczędności ? Tniesz koszty?\nZwalniasz… nie, nie zwalniaj pracowników!\nPostaw na energię słoneczną, zbuduj własną elektrownię fotowoltaiczną!\nPV Silesia Ci w tym pomoże.\nZyskujesz tanią energię na własne potrzeby, zmniejszasz zużycie drogiej energii a tym samym obniżasz koszty.\nPytasz za co sfinansujesz zadania?\nPV Silesia rozwiąże wszystkie Twoje problemy. Będzie tym podmiotem, który ułatwi Ci pozyskanie środków zewnętrznych, maksymalnie obniżając udział środków własnych.\nNie myśl o tym, szkoda czasu.\nPV Silesia zaprojektuje, zbuduje i rozliczy całe zadanie. Energia popłynie na twoje potrzeby a nadwyżka będzie sprzedawana do sieci.\nSłońce świeci a kasa ucieka!


Pokrowiec na piec Alfa Forni - Godkowie Grille\n456,70 zł Brutto\n371,30 zł netto\nDopasowany do danego modelu pokrowiec na piec Alfa Forni chroni go przed negatywnym wpływem warunków atmosferycznych wtedy, kiedy piec nie jest używany. Tkanina wykonana jest z innowacyjnego materiału – wodoodpornego, ale przepuszczającego powietrze. Redukuje wilgotność i zapobiega rozwojowi pleśni, jest odporny na promienie UV, ptasie odchody, żywicę i sól morską.\nSmall: do ONE\nMedium: do CIAO / 5 MINUT / BRIO / STONE OVEN\nLarge: 4 PIZZE / DOLCE VITA / ALLEGRO\nCIAO / 5 MINUTI / BRIO / STONE OVEN\n4 PIZZE / DOLCE VITA / ALLEGRO\ndopasowany do modelu pieca, bardzo łatwo go założyć.\nDla utrzymania pieców Alfa Forni w jak najlepszej kondycji, gdy nie są używane, zaleca się je przechowywać pod zadaszaniem (szczególnie w miesiącach zimowych) i zabezpieczyć pokrowcem.


Kleiki bogate w witaminę B1 | Nestlé Baby&me\nKleik to zwykle pierwszy stały posiłek zbożowy, z jakim spotyka się niemowlę w trakcie rozszerzania diety. Jest doskonałym sposobem na to, by stopniowo przyzwyczajać maluszka do nowej konsystencji i oswajać go z nowymi smakami. Sprawdź, dlaczego.\n3min. czytania Czer 7, 2019\nZboża są ważnym elementem zdrowej, zbilansowanej diety dziecka. Kleiki i kaszki są zatem bardzo ważną pozycją w codziennym menu maluszka. Czy zastanawiałaś się nad tym dlaczego tak jest i czym w zasadzie różni się kleik dla niemowlaka od kaszki?\nKleiki to lekkostrawne produkty stworzone z wysokiej jakości zbóż bezglutenowych – ryżu i kukurydzy. Kleik jest łagodniejszy w smaku od kaszki, ma rzadszą konsystencję, a ryzyko, że uczuli maluszka, jest bardzo niewielkie. Dlatego zwykle to od kleiku rozpoczyna się rozszerzanie diety maluszka o produkty zbożowe.\nWitamina B1 – cenny składnik kleiku\nKleik ryżowy i kukurydziany Nestlé, dzięki zawartości węglowodanów złożonych, stanowią źródło energii, niezbędnej do prawidłowego rozwoju dziecka. Zawarta jest w nich także witamina B1, czyli tiamina, występująca naturalnie m.in. właśnie w produktach zbożowych.\nTiamina odgrywa ważną rolę w przemianach węglowodanów, a także prawidłowym rozwoju i funkcjonowaniu układu nerwowego. Jest bardzo ważna dla maluszków – w początkowym okresie życia układ nerwowy dziecka rozwija się przecież bardzo intensywnie. Jej niedobór może zaburzyć ten proces\nKleik – kiedy podawać?\nKleiki dobrze sprawdzą się jako pierwszy posiłek zbożowy. Można podać je dziecku już po 4. miesiącu życia.\nKiedy rozszerzasz dietę maluszka o produkty zbożowe, możesz dodać kleik do mleka, dzięki czemu lekko je zagęścisz lub do przecieru warzywnego lub owocowego, który maluszek już zna i lubi. W ten sposób będziesz powoli przyzwyczajać go do nowego jedzenia.\nJeśli maluszek jest karmiony butelką, możesz dodawać kleik do mleka i podawać jako kolację. Pomoże ona nasycić maluszka na dłużej, dzięki czemu spokojnie prześpi całą noc. Kleik sprawdzi się także jako posiłek poranny lub w ciągu dnia.\nJak przygotować dziecku kleik?\nPodanie pierwszych zbóż z wykorzystaniem kleiku jest niezwykle łatwe. Podobnie jak i kaszki, można je przygotować na mleku modyfikowanym. Kleiki Nestlé są odpowiednie także dla dzieci z alergią na białka mleka krowiego – wtedy należy przygotować je na odpowiednim, zaleconym przez lekarza, preparacie mlekozastępczym. Produkty te nie zawierają glutenu, można podawać je więc także maluszkom z alergią na ten składnik lub jego nietolerancją. Jak już wcześniej wspomniano, ze względu na neutralny smak kleiki można dodawać także do przecierów warzywnych lub owocowych, by je zagęścić. Wprowadzenie ich do codziennej diety z pewnością ją urozmaici i wzbogaci.\nJeśli Twój maluszek zna już smak kleiku przygotowanego na mleku, możesz uatrakcyjnić smakowo taki posiłek i dodać do niego starte jabłko lub inny owoc, który dziecko lubi. Dzięki temu niemowlę chętniej zje danie, a jego dieta będzie bardziej urozmaicona i ciekawsza.


Jak radzimy sobie z prywatnością w gęstej zabudowie?\nJednym z częstych problemów, z którym zmagają się właściciele domów jest bliskość sąsiednich zabudowań, co przyczynia się do pewnego dyskomfortu, poczucia braku prywatności. W takich sytuacjach zazwyczaj wykorzystuje się zewnętrzne, ogrodowe rozwiązania – przede wszystkim stawianie wysokich płotów, murków, ażurowych ścian, daszków, markiz bądź sadzenie krzewów tworzących żywopłoty.\nokna można wyposażyć w rolety (zewnętrzne lub wewnętrzne) bądź zasłony. Warto także zadbać o właściwe rozlokowanie domowych pomieszczeń. Zatem najważniejsze pokoje należy umiejscowić w tej części budynku, której okna wychodzą na ogród, natomiast wzdłuż ścian znajdujących się stosunkowo blisko sąsiednich posesji zazwyczaj rozlokowuje się schody albo wnętrza nie wymagające znacznego naturalnego oświetlenia, przeszkleń (np. spiżarnie, schowki, garderoby, itp.). Ponadto w roli budynkowych odgrodzeń dobrze sprawdzą się wszelkiego rodzaju wnęki, które pozwolą na ochronę przed sąsiedzkim wzrokiem. Można w nich wstawić m.in. ogrodowe meble, grill, suszarki do prania oraz elementy składające się na plac zabaw dla dzieci (piaskownice, baseniki, huśtawki).\nJednak nie zawsze przynoszą one oczekiwane rezultaty. Wobec tego trzeba zastanowić się nad sposobami obejmującymi nie tylko ogrodową przestrzeń, ale również sam budynek. Zatem pierwszym działaniem skierowanym na zapewnienie bliskim oraz sobie spokoju, uniknięcie ciekawskich spojrzeń czy hałasu dobiegającego zza ogrodzenia jest zamknięcie domu od strony ulicy przy jednoczesnym otworzeniu go z tyłu, na działkę. W osiągnięciu tego celu posłużą taras, wykusz (czyli nadwieszony występ na ścianie budowli) albo po prostu balkon. Istotny jest tu też dobór rozmieszczenia oraz kształtu okien i drzwi. Większe przeszklenia powinny wychodzić na otwartą ogrodową przestrzeń tak, by osoby postronne nie mogły zaglądać do środka. Z kolei w pobliżu frontowych drzwi należy umieścić mniejsze okna o prostych formach. Co więcej,


Medallia Inc (MDLA) - obrót, kurs, informacje, wykres - Paszport do Wall Street\nMedallia Inc (NYSE: MDLA)\n16,04 - 44,72\nZarządzanie doświadczeniami'w chmurze. IPO Medallia – co inwestorzy powinni wiedzieć? Medallia, Inc. z siedzibą w San Francisco w Kalifornii\nPrzegląd wydarzeń tygodnia : sezon wyników na start! Trzeci tydzień wakacji to poza standardową dawką danych makroekonomicznych, początek letniego sezonu wyników kwartalnych spółek. Na rynki powinna wrócić zmienność i większy wo...


Pogłoski mocno przesadzone | Warsztatowiec.info\nPogłoski mocno przesadzone\nMark Twain, słynny pisarz amerykański, przeczytawszy w gazecie własny nekrolog oświadczył: „Pogłoski o mojej śmierci są mocno przesadzone”. To samo mogłaby powiedzieć niemiecka gospodarka po przeczytaniu hiobowych wieści na temat jej ekonomicznej kondycji publikowanych niedawno w prasie. Dla przypomnienia zacytujmy to i owo: „Niemieckiemu biznesowi powodzi się najgorzej od kulminacji podczas światowego kryzysu finansowego w 2009 roku” – lamentował dziennik „Die Wirtschaftwoche”, „Dane dla niemieckiego przemysłu są po prostu straszne” – rozpaczał analityk Paul Smith z firmy IHS Markit, „Z technicznego punktu widzenia niemiecka gospodarka już znajduje się w recesji” – konstatowali ponuro badacze z Instytutu Niemieckiej Gospodarki.\nAż tu nagle, niczym deus ex machina, pojawił się raport monachijskiego Instytutu Badań Ekonomicznych Ifo – słynnego think-tanku, z którego wynika, że pogłoski o stanie niemieckiej gospodarki były tak samo przesadzone, jak nekrolog Twaina. Według raportu, w 2019 roku Niemcy zanotowały największe zyski z handlu zagranicznego, a budżet państwa miał rekordową nadwyżkę.\nPiszemy o tych danych, bowiem wieści o dołującej gospodarce Niemiec dołowały przy okazji naszą branżę motoryzacyjną, która spleciona jest z niemiecką w symbiotycznym uścisku. Zły nastrój jest zaś nie tylko nieprzyjemny, ale również niebezpieczny. Zamiast więc na zapas przejmować się spowolnieniem, lepiej przeczytać dobre wieści o sukcesach niemieckiej gospodarki. „Czasem sen męczy gorzej od prawdy” – stwierdził Huck Finn, bohater słynnej powieści Marka Twaina


Teneryfa ma liczne tereny pod uprawę winorośli. W Tacaronte-Acentejo i Valle de la Orotava uprawia się dużo czerwonych winorośli, które prawie zawsze są najwyższej jakości. Najpopularniejsze rodzaje to La Isleta, La Palmera, Viña Norte, Eras de Marques i Gran Theyda. Na Teneryfie dostępna jest także biała winorośl, lecz jej smak nie odpowiada każdemu. Przed paroma wiekami było jednak zupełnie inaczej. Cueva del Rey to białe wino z Teneryfy. Wokół Icod de los Vinos również dziś, jak sama nazwa wskazuje, istnieją liczne winnice.\nNajchętniej uprawiane rodzaje winorośli na Teneryfie to Listan negro i Listan blanco. Na poszczególnych terenach na Teneryfie, przykładowo w górach Anaga Gebirge nadal uprawia się Malvasia. Niestety nie uprawia się dziś zupełnie słodkich odmian, jak robiono to wcześniej, a jedynie bardziej wytrawne warianty.\nWina z Teneryfy to przeważnie wina świeże i wytrawne. Chodzi tu głownie o bardzo dobre wina stołowe, których nie można przechowywać w nieskończoność. Przeważnie się to jednak nie zdarza, ponieważ Teneryfa ledwie pokrywa własne zapotrzebowanie.\nCeny za wina z Teneryfy są wysokie, co związane jest ze stosunkiem podaży do popytu jak i wysokimi kosztami produkcji. Winorośle są przewaznie uprawiane na sztucznych tarasach, które są ciężkie w utrzymaniu. Do tego powierzchnie upraw są bardzo małe. Z kontynentalną częścią Hiszpanii nie można konkurować. Jeżeli spędzając urlop na Teneryfie i siedząc w Bodega sączycie „Vino de la Casa“, nie zapomnijcie spytać, czy na pewno pijecie wino z wyspy. Bardzo często zamiast prawdziwych win z Teneryfy sprzedawane jest znacznie tańsze wino kontynentalne. Canarios to jednak bardzo szczery naród i na życzenie serwują prawdziwe wyspiarskie wino.\nWina z Teneryfy ze względu na wysoką jakość są dziś coraz droższe.\nPoniżej wybór nagrodzonych win:\nHumboldt, białe, 1997, Tacaronte\nViña Norte, czerwone, 2000, Tacaronte\nLa Isleta, muskat, 2001, Tacaronte\nCráter, białe, 2001 Tacaronte\nHumboldt, białe, 2000, Tacaronte\nBrumas de Ayosa, biale, 2001, Güimar\nPico Cho Marcial, białe, 2001 Güimar


EMOCJE - przyjaciel czy wróg - cykliczna praca z ciałem w Gdańsku\nZapraszamy na cykliczne zajęcia pracy z ciałem\nJeśli spojrzysz na te zdjęcia ( na wydarzeniu) zobaczysz, że jest tam królik, kot i pies. Ale gdy powiększysz je i przyjrzysz się im indywidualnie, dostrzeżesz piękno fotografii.\nTakie właśnie jest życie,\ndopóki nie spojrzysz z przybliżenia na ludzkie życie i na ludzi, oraz ich emocje, nie zrozumiesz kim naprawdę są. FB/solar jaguar\nJuż od 14 stycznia !!!\nCykl 10 spotkań ( od 6 spotkania w zamkniętej grupie)\nCzas trwania: 2h 15 min już od 14 stycznia do 31 marca 2020r.\nKiedy: w każdy wtorek w g.18:30-20.30\nGdzie: w SOMA – Centrum Świadomej Pracy z Ciałem w Gdańsku\n14.01, 21.01, 28.01, 4.02, 11.02 – zajęcia otwarte- można dołączyć w każdym momencie\nTak jak na zdjęciu, tak z emocjami – będziemy wychodzić poza schematy i ocenę, co pozwala nam patrzeć, a wtedy możliwym staje się by zamienić:\nZajęcia cykliczne – 2 x 5 spotkań\nwtorki g. 18.30- 20.45\nZapisy poprzez Centrum SOMA (kliknij w SOMA)\nlub mail: kontakt@centrumsoma.pl, lub tel\nWięcej informacji na www.wysokiewibracje.pl lub pod nr tel. 660 79 41 28, mail: ada@wysokiewibracje.pl\nEMOCJE – przyjaciel czy wróg – cykliczna praca z ciałem w Gdańsku was last modified: 26 marca, 2020 by Ada


Dama_Karo | 2015-09-17\nZapraszam na fb.com/ktoczytaniepyta - dużo książkowego humoru!\nBLOG - kto-czyta-nie-pyta.blog.pl\nPrzed lekturą bałam się także tego, że okaże się ona dla mnie zbyt ciężka i wymagająca, jednak (na szczęście), byłam w wielkim błędzie. Złamane pióro czyta się bowiem błyskawicznie i z przyjemnością. Są również liczne fragmenty, które wywoływały uśmiech i zachwyt.\nKolejnym atutem książki jest bogaty język i specyficzny sposób narracji. Świat poznajemy z perspektywy Emily, która ucieka od swojego dawnego życia i przeprowadza się do domu odziedziczonego po ukochanych dziadkach. Swoje problemy stara się ukryć przed całym światem, jednak przeszkadza jej w tym nieco nachalny sąsiad - znany i szalenie przystojny architekt – Jacob. Emily udaje pisarkę i chroni swojej prywatności niczym lwica swoich młodych… Czy jej zachowanie jest w pełni dojrzałe? Absolutnie nie… Czasami zachowuje się naprawdę absurdalnie, ale ma ku temu powody. Co jednak jest przyczyną jej słabej kondycji psychicznej? Tego się ode mnie nie dowiecie! Mogę jedynie zdradzić, że Emily nosi na swoich barkach niesamowity ciężar i wiele przykrych wspomnień. Jest to dla niej dużą przeszkodą w nawiązaniu bliższej relacji z innymi ludźmi, a zwłaszcza z zapierającym dech w piersi sąsiadem...\nTrzeba również wspomnieć o tym, że Złamane pióro nie jest płytkim i oczywistym romansidłem! Porusza bowiem wiele trudnych tematów, takich jak: wiara, Kościół, rasizm, czy wpływ innych ludzi na nasze życie. Jeżeli jednak mogę Wam coś doradzić - nie czytajcie jej w pośpiechu! Ta książka wymaga od czytelnika pełnego zaangażowania i czasu na refleksję – nie jest zwykłym i oczywistym czytadłem „dla kucharek”... Dodatkowo musimy umieć się "wczuć" w klimat powieści, a zwłaszcza w fragmenty pisane przez Emily (bajkowe, ale jednocześnie refleksyjne). Zmęczenie może sprawić, że nie docenimy kunsztu pisarki, a możemy się wręcz zirytować i zniechęcić…


Krem nawilżąjący dla niemowląt i dzieci. – udziewczyn.pl\nKrem nawilżąjący dla niemowląt i dzieci.\nDate: 7 października 2015Author: udziewczyn 0 Komentarze\n„Wyjątkowo łagodny i delikatny krem nawilżający do codziennej pielęgnacji wrażliwej skóry niemowląt i dzieci od pierwszych dni życia. Idealny do stosowania na całe ciało, zwłaszcza po kąpieli oraz jako krem na każdą pogodę.”\nBardzo delikatny i przyjemny krem dla niemowląt. Używam go już jakiś czas, i cieszy mnie fakt, że mój Cukierek nie dostaje po nim żadnej wysypki – co znaczy, że krem nam po prostu służy. Krem stosujemy na twarzyczkę, ale również używamy go po kąpieli.\nCiałko otula bardzo delikatny jednocześnie słodki i przyjemny zapach. Nie ma nic przyjemniejszego i cudowniejszego niż zapach dzieciątka :]\nDelikatnie natłuszcza skórkę i łagodzi podrażnienia. Skóra jest odpowiednio nawilżona i ma zapewnioną stosowną ochronę przed wszystkim czego nie powinna doświadczyć skóra niemowlęcia :]\nKrem na odpowiednią konsystencję, dzięki temu nie muszę naciskać na ciałko kiedy smaruję Cukiereczka. Krem na paluszku rozprowadza się jak masło na ciepłej bułeczce, i kiedy smaruję kremem córeczkę, ona po prostu zasypia :]\nJednym słowem – POLECAMY od momentu narodzin :]\nPoprzedni Previous post: Dove Invisible Dry- Antyperspirant w kulce\nDalej Next post: Cleanic Kindii Chusteczki dla niemowląt x3!