Z cyklu "niezapomniane wyprawy" - Pętla rzeki Sapiny - Portal Żeglarski SAIL24.pl\nIdąc za ciosem wypraw Omegą w miejsca nieznane a leżące przy (czy też raczej połączone ze) Szlakiem Wielkich Jezior Mazurskich, przepłynęliśmy trasę przez rzekę Sapinę.\nTrasa prowadziła z jez. Kisajno przez jez. Dargin, jez. Kirsajty, jez. Mamry, jez. Święcajty, jez. Stręgiel, rzeką Sapiną przez jez. Pozezdrze, jez. Brząs, jez. Wilkus, śluzę Przerwanki, jez. Gołdapiwo, miejsc. Kruklanki, jez. Patelnia, jez. Kruklin, [transport łódki po lądzie], jez. Niegocin z powrotem na Kisajno.\nZaczęliśmy zatem jak zawsze od odebrania jachtu. Warto zawsze sprawdzić olinowanie, ożaglowanie, wybrać dobre/wygodne pagaje, pychy, bosak z dobrze umocowaną końcówką. Warto sprawdzić też okucia, bo czasem niedziałający kabestan, czy odkręcony sztagownik/wantownik, zardzewiała śruba czy przelotka, które w trakcie operacji z masztem/bomem/mieczem/sterem/żaglami trzeba będzie odkręcić czy odpiąć, potrafi być nawet nie kroplą a wiadrem dziegciu w beczce miodu. Bądź gotowy na wiele, miej swoje narzędzia i umiejętności posługiwania się nimi, bo jak bierzesz “surwiwalową” łódkę – a przecież bierzesz, bo będziesz być może ciągał ją po kamieniach, więc siłą rzeczy bierzesz grata, to bądź przygotowany surwiwalowo :).\nZ uwagi na planowaną podróż przez rzekę wzięliśmy ze sobą siekiery i piły. Przeszkadzać nie przeszkadzają, a pomóc mogą gdyby okazało się, że po zimie w nurcie leży drzewo. Jak się później okazało drzewa były uprzątnięte, ale bobry nie próżnują i być może kilka dni/tygodni po naszej wizycie, w wodzie właśnie wylądował kolejny pień. A było ich wzdłuż brzegów przygotowanych do obalenia naprawdę wiele :).\nRuszyliśmy na północ przez jez. Kisajno i na wieczór dopłynęliśmy do kol. Harsz do Pana Henia. Bardzo polecam to miejsce. Pan Henio , to ostatni chyba taki naturszczyk, dający tak wiele za tak rozsądne pieniądze. Dla żeglujących z dziećmi tam jest idealna plaża (najlepsza na Mazurach) bo z południowo-zachodnim słońcem i czystopiaskową płycizną wychodzącą ok 100m w głąb jeziora. Przez co woda jest ciepła, dzieci na widoku, a i rybka i Pana Henia czy lody zawsze pod ręką. Ognisko, gitara, spać i rano w drogę.\nPrzepłynęliśmy na Mamry, na Święcajty do Ogonek (na wschodni brzeg). Święcajty to piękne jezioro ułożone wzdłużnie na osi wschód zachód. Co prawda przez wielu nielubiane z uwagi na kłopotliwe wejście z Mamr, ale dla koneserów widoków – bezcenne. Widok z (nomen omen) Pięknego Brzegu, czy z Ogonek na zachodzące słońce w perspektywie całej tafli otoczonej w większości trzcinami – cudo. Przy okazji warto wpaść do centrali rybnej w Ogonkach na rybkę do wyboru do koloru i zawsze świeża.\nKilka uwag do płynięcie łódką przez Sapinę.\n– Z początku wydawało się, że damy radę płynąć z postawionym masztem, ale szybko gałęzie drzew zamykających się nad wodą zrobiły się nisko i nie dało rady.\n– rzeka jest dość głęboka (ok metra) więc spokojnie płynie się z mieczem i sterem opuszczonymi przynajmniej do połowy, co ważne, bo płynąc pod prąd nosi na boki i ster i miecz bardzo pomagają.\n– nurt jest dość słaby a nawet bardzo słaby, więc nie odczuwa się go w ogóle na wiosłach.\n– brzegi Sapiny są raczej bagniste, więc wybierając nocleg trzeba dobrze poszukać suchego kawałka.\nSapiną dotarliśmy do jez. Pozezdrze, następnie jez. Brząs (które jest raczej kawałkiem zarośniętej kałuży), przez jez. Wilkus pod śluzę Przerwanki. każde z jeziorek śliczne i całkowicie niemal dzikie. Na każdym stawialiśmy maszt i żagle i z każdego wpływaliśmy w kolejny odcinek Sapiny na żaglach dokąd się dało, a dało się nawet sporo. Nie opowiem żadnych szczegółów. Musisz tam BYĆ osobiście !!!\nŚluza oddziela północną stroną Sapiny od położonej wyżej zlewni jez. Gołdapiwo. Śluza działa od 9 do 17, ale Pan Śluzowy młody człowiek “dziedzic” śluzy, jest bardzo uprzejmy i jeżeli jest was wielu i uzna, ze macie szanse na dopłynięcie przed zmrokiem gdzieś do jakiejś bindugi na Gołdapiwie to i po godzinach pracy was przepuści.\nJedna uwaga- z powodu braku od kilku lat wystarczających opadów, śluzowy, mający obowiązek utrzymywać określony poziom wody w jeziorze Gołdopiwie, reglamentuje ilość śluzowań! Podobno w sezonie woda na tym akwenie może opaść nawet o centymetr dziennie! Dlatego dobrze jest szykując się do wyprawy skontaktować się z nim i zapytać jak sytuacja i czy nie będzie problemu z przeprawą. Do Gołdapiwa da się dotrzeć jachtem wielkości małej Sportiny. Wysokość kabiny nie ma znaczenia, byle zanurzenie nie było większe niż ~50 cm.\nDalej popłynęliśmy prze Gołdapiwo na południe i wpłynęliśmy w Sapinę w okolicach Kruklina. Tutaj rzeka zmienia swój charakter. Staje się znacznie węższa (~10m w północnej części do ~5m na południe od Gołdapiwa) znacznie płytsza – przez co pierwszy kilometr szliśmy nurtem, ciągnąć łódkę – oraz nurt staje się dużo silniejszy.\nI znowu te krajobrazy. Cudo, cudo, cudo. Nie będę nic pisał. Zobacz sam czytelniku. Koniecznie ! Po drodze jest 5 mostów, ale przejechaliśmy tę trasę wcześniej samochodem mierząc je wszystkie i wiedzieliśmy, że Omega przejdzie. Orion już raczej nie da rady.\nDotarłszy do jez. Kruklin przez jez. Patelnia czekaliśmy na umówiony transport na jez. Niegocin. Niestety umówiony Pan okazał się być niesłowny i stanęliśmy przed wyborem – szukamy transportu czy wracamy. Kilkanaście telefonów później udało nam się znaleźć sympatycznego Pana, który nas podjął spod mostu na północy Kruklina i zawiózł na Niegocin do Eko Mariny w Giżycku. Plan był odrobinę inny (żeby po podjęciu łódki na południu Kruklina zwodować ją w Gajewie na wschodzie Niegocina), ale i tak było zaje*iście.\nCudownie, rewelacyjnie i wspaniale do opowiadania przy gitarze i ognisku. Zachęcam wszystkich do tej wyprawy. Szczególnie zachęcam tych, którzy płynąc na silniku, mijając nas w kanałach z troską pytają “czy coś się stało ?” i czy nas pociągnąć (za co im serdecznie dziękujemy !) 😀 😀 :D.\nTekst i zdjęcia – Marek Wysmułek\nPoprzedni artykułDelphia 24 – w Mrągowie otwarcie sezonu i zmagań o Puchar Polski\nNastępny artykułBaleary w czasach pandemii – relacja z rejsu cz. 1


Obywatelska Inicjatywa Uchwałodawcza 2.0 – Gliwice OdNowa\nHome/Życie Miasta/Obywatelska Inicjatywa Uchwałodawcza 2.0\nGliwice OdNowa4 września, 2020\nWielokrotnie pytaliście o inicjatywę Obywatelska Inicjatywa Uchwałodawcza 2.0 (pisaliśmy o niej [W TYM] artykule, oraz przeprowadziliśmy [WYWIAD] z Bartłomiejem Maksymowiczem. Na Waszą prośbę publikujemy dodatkowe informacje.\nW związku z nowelizacją ustawy o samorządzie gminnym, jakie weszły w życie 31 stycznia 2018 roku, ustawodawca wprowadził nowe narzędzie w postaci obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej, jako obligatoryjne dla wszystkich samorządów w kraju. W ślad za tym zainicjowany został ogólnopolski projekt Obywatelska Inicjatywa Uchwałodawcza 2.0. Projekt dofinansowany jest przez Narodowy Instytut Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego z Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020.\nOIU 2.0 to projekt mający na celu popularyzację obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej, jako ważnego narzędzia zwiększania wpływu mieszkańców na proces tworzenia prawa lokalnego, bowiem umożliwia ona odpowiednio licznej grupie obywateli skierowanie do rady gminy projekt uchwały w każdej ważnej ich ocenie sprawie. Projekt jest realizowany w 66 miastach na terenie całej Polski.\nWe wszystkich miastach biorących udział w projekcie powołani zostali ambasadorzy obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej, którzy w swojej społeczności będą zachęcać do korzystania z tej instytucji demokracji bezpośredniej. Ambasadorzy będą wspomagać grupy inicjatywne oraz pomysłodawców w przygotowaniu ich własnych obywatelskich projektów uchwał.\nW ramach projektu powstał również portal internetowy (demokracjabezposrednia.com) oraz podręcznik o obywatelskiej inicjatywie uchwałodawczej. Obydwa narzędzia pomogą przygotować mieszkańcom obywatelskie projekty uchwał. Można tam znaleźć niezbędne dokumenty oraz porady i dobre praktyki, które każdy mieszkaniec będzie mógł wykorzystać przy procedurze związanej z obywatelską inicjatywą uchwałodawczą.\nZadaniem lokalnego ambasadora jest zorganizowanie wydarzenia w swoim mieście, na którym będzie m. in. zachęcać do aktywności społecznej mieszkańców.\nOpuszczony komisariat na Horsta Bienka - ciąg dalszy


Rodzina Połanieckich rozdz. 35\nNazajutrz, gdy Marynia wyszła ubrana do męża, ów ledwie ją poznał. Ubrana w czarną suknię i w czarnej koronce na głowie wydawała mu się wyższą, szczuplejszą, smaglejszą i starszą. Ale podobała mu się pewna w niej powaga, która przypomniała mu chwilę ślubu. W pół godziny później wyjechali. Marynia przyznała mu się po drodze do strachu i do bicia serca, on zaś uspokajał ją żartując, chociaż także był nieco wzruszony, a gdy po krótkiej drodze wjechali w olbrzymie półkole przed św. Piotrem, czuł, że i jemu pulsa nie biją jak co dzień, a prócz tego miał takie dziwne wrażenie, jakby był mniejszy niż zwykle. U schodów, przy których stało kilku szwajcarów przybranych w przepyszne, obmyślone przez Michała Anioła ubiory, znaleźli Świrskiego, który wprowadził ich na górę, wraz z tłumem ludzi, przeważnie Belgów. Marynia, trochę ogłuszona, sama nie wiedziała, kiedy znalazła się w bardzo obszernej sali, w której tłum był jeszcze większy, z wyjątkiem w środku, gdzie szwajcarowie, ustawieni w szpaler, utrzymywali szerokie wolne przejście. Tłumy, między którymi słychać było język francuski i flamandzki, szepcząc między sobą zniżonymi głosami, zwracały głowy i oczy ku temu przejściu, w którym zjawiały się od czasu do czasu przez drzwi przyległej sali postacie w dziwnych kostiumach, przenoszące Połanieckiego myślą do galerii antwerpskich lub brukselskich. Zdawało mu się, że średnie wieki zmartwychwstają: czasem więc był to jakby jakiś rycerz średniowieczny, w innym wprawdzie hełmie niż na dawnych obrazach, ale ze stalą na piersiach; czasem niby herold w krótkiej czerwonej dalmatyce i w czerwonym na głowie berecie; chwilami przez uchylone drzwi migały purpury kardynalskie lub fiolety biskupie, strusie pióra, koronki na czarnych aksamitach i głowy niezmiernie sędziwe, o białych włosach, lub twarze jakby z sarkofagów. A jednak znać było, że spojrzenia tłumów padają na te osobliwe stroje, na te barwy i na te twarze, jakby mimochodem, a oczy szukają czegoś innego, wyższego, i czegoś innego serca, że uwaga skupia się w myślach, a uczucie w duszach, w oczekiwaniu jakiejś chwili, którą się w życiu raz ma, a na zawsze pamięta. Połaniecki trzymając Marynię za rękę, by jej nie zgubić w tłumie, czuł, jak ta ręka drży ze wzruszenia, sam zaś, wśród tych cichych tłumów, wśród tej powagi historycznej i jakby zmartwychwstałych prastarych czasów, wśród tego skupienia i oczekiwania - doznał znów tego dziwnego wrażenia, że staje się coraz mniejszy i mniejszy, i tak mały jak nigdy w życiu.\nWtem jakiś głos cichy i nieco zdyszany szepnął przy nich:\n- Upatrywałam was i ledwie znalazłam. Zdaje się, że to już będzie zaraz.\nAle to nie miało być jeszcze zaraz. Świrskiego tymczasem powitał znajomy Monsinior, i pomówiwszy z nim kilka słów, wprowadził uprzejmie całe towarzystwo do przyległej sali, obitej czerwonym adamaszkiem. Połaniecki ze zdziwieniem spostrzegł, że i tu już było pełno ludzi, z wyjątkiem jednego końca sali, który osłaniała straż honorowa, a w którym stało na podwyższeniu krzesło, przed nim zaś kilku prałatów i biskupów rozmawiających z sobą poufnie. Tu oczekiwanie i skupienie wpadało w oczy jeszcze wyraźniej. Widać było, że ludzie wstrzymują oddechy i że wszystkie twarze mają uroczysty i tajemniczy wyraz. Błękitna jasność dnia pomieszana z purpurowymi odblaskami obicia, napełniała tę salę jakimś niezwykłym światem, w którym promienie słońca, wdzierając się tu i owdzie przez szyby, wydawały się bardziej rumiane i jakby czerwieńsze.\nCzekali jeszcze przez czas jakiś, na koniec w pierwszej sali dał się słyszeć szmer, potem pomruk, potem okrzyk, na koniec w otwartych bocznych drzwiach ukazała się biała postać niesiona przez gwardzistów szlacheckich. Ręka Maryni ścisnęła nerwowo dłoń Połanieckiego, ów zaś oddał jej ten uścisk, i wrażenie szybkie, zlewające się w jedno ogólne poczucie jakiejś wyjątkowej i uroczystej chwili, poczęły cisnąć się tak do jego umysłu jak w czasie ślubu.\nJeden z kardynałów począł przemawiać, lecz Połaniecki nie słyszał i nie rozumiał jego przemowy. Jego oczy, myśl i cała dusza były przy przybranej biało postaci. Nic z niej nie uchodziło jego uwagi. Uderzyło go jej niesłychane wycieńczenie, szczupłość, chudość i twarz tak blada, a zarazem tak przezrocza, jak bywają twarze umarłe. Było w niej coś bezcielesnego, a przynajmniej wydała mu się na wpół tylko ciałem, a na wpół tylko zjawiskiem; jakby tylko światłem przeświecającym przez alabaster, jakby duchem wszczepionym w jakąś przezroczą materię, jakby pośrednim ogniwem między dwoma światami, ogniwem ludzkim jeszcze, lecz już i nadludzkim, ziemskim dotąd, ale zarazem nadziemskim. I przez dziwną antytezę materia w niej wydawała się czymś widziadłowym, duch czymś realnym.\nPotem gdy ludzie poczęli zbliżać się do niej po błogosławieństwo, gdy Połaniecki zobaczył u stóp jej swoją Marynię, gdy uczuł, że do tych kolan, na wpół już empirejskich, można zarazem pochylić się jak do ojcowskich, ogarnęło go silniejsze nad wszystko wzruszenie, oczy mu zaszły mgłą i prawdą! - nigdy w życiu nie czuł się tak małym ziarnkiem piasku, ale zarazem uczuł się ziarnkiem piasku, w którym bije wdzięczne serce dziecka.\nPo wyjściu wszyscy byli milczący. Marynia miała oczy jakby rozbudzone ze snu; profesorowi Waskowskiemu trzęsły się ręce; na śniadanie przywlókł się Bukacki, ale sam będąc chory, nie potrafił nikogo rozgadać; nawet Świrski mało gawędził podczas posiedzenia - i tylko, wracając ciągle do tego samego przedmiotu, od czasu do czasu powtarzał.\n- Tak, tak! Kto tego nie widział, ten nie może mieć o tym żadnego pojęcia. To zostaje.\nWieczorem Połaniecki z Marynią poszli oglądać zachód słońca z Trinità dei Monti. Dzień kończył się bardzo pogodnie. Miasto całe pogrążone było jakby w rozpylonym złotym blasku; pod ich stopami, hen, w dole, na Piazza d’Espagna, poczynał się już zmierzch, ale zmierzch jeszcze świetlisty, w którego łagodnych tonach widać było bzy, irysy i białe lilie w wystawach kwiatowych po obu stronach Condotti. W całym obrazie był jakiś wielki i niezmącony spokój, jakby kojąca zapowiedź nocy i snu. Potem plac Hiszpański począł coraz bardziej zanurzać się w cień, tylko Trinità świeciła ciągle purpurowo.\nI Połaniecki, i Marynia odczuli ten pokój w sobie. Zstępowali teraz z olbrzymich schodów z jakimś dziwnym uczuciem ciszy w duszach. Wszystkie wrażenia dnia układały się w nich w linie tak wielkie i spokojne jak owe pasma zorzy, która świeciła jeszcze nad nimi. Połaniecki wreszcie rzekł:\n- Wiesz, co ja pamiętam jeszcze z dziecinnych lat? - że u nas w domu mówiło się pacierz wieczorny zawsze razem.\nI począł patrzeć pytającym wzrokiem w jej oczy.\n- A, mój Stachu! - odrzekła głosem, w którym drgało wzruszenie - ja ci tylko nie śmiałam o tym mówić... mój najlepszy!\n- "Służba boża!" - czy pamiętasz?\nLecz ona powiedziała to niegdyś z taką prostotą i jako rzecz, która tak bardzo rozumiała się sama przez się, że teraz nie pamiętała nic a nic.


Wysłany: Sro 15 Paź, 2008 10:52\nOdpowiem na przykladzie oznaczen zamku Hohen Hewen w Engen ( Niemcy), jest na nim 18 Gmerkow. KAzdy innego kszatltu i formy. W literaturze, bardzo skapej i ogolnikowej na jego temat, bylo to moze w dwoch pracach podane jako Gmerki kolejnych achitektow. Rzeczywiscie zamek powstawal na raty, tylko jak dokonano rewitalizcji zamku okazalo sie, ze byly to drogowzkazy do zamknietych i niejawnych czesci zabudowan zamkowych. W dwoch przypadkach wciaz istniejacych w doskonalej jak na te warunki kondycji. Na budowlach pruskich rowniez byly oznaczenia Gemrkami. Chyba od zawsze. Od Marienburg po kosciolki wiejskie. Stad moje zaciekawienie.\nJezeli chodzi o ryby to symbolika jest chyba znana i nie wymaga szerszego omowienia.\nWysłany: Sro 15 Paź, 2008 12:30\nNa budowlach pruskich rowniez byly oznaczenia Gemrkami. Chyba od zawsze. Od Marienburg po kosciolki wiejskie.\nAle mimo wszystko pomysł, że chrzcielnica w małej pobitewnej kaplicy z oznaczeniem umieszczonym tak, że sugeruje zwyczajnie ornament o znaczeniu religijnym jest wskaźnikiem do jakiegoś tajnego pomieszczenia brzmi jednak dla mnie jakoś zbyt fantastycznie.\nRozumiem, że jeszcze w zamku coś takiego ma sens, ale tutaj?\nWysłany: Sro 15 Paź, 2008 13:10\nWidzialem takie oznaczenia nawet kamienicach w ktorych nigdy nie bylo nic waznego. Mysle, ze z tym jest jak w Krakowie. Sa niemal wszedzie a pod Krakowem pajeczyna tuneli laczacych niemal wszystko. W przypadku kaplic tych rozmiarow zapewne mogloby evtl. chodzic o miejsca pochowku. Przyszlo mi na goraco do glowy. Byc moze podobnie ja z Mauzoleum drugiej bitwy pod Grunwaldem, kaplice zburzono z przyczyn politycznych? np. Tablic nagrobnych i pochowkow powiedzmy wielkiego komtura czy zwyczajnie krzyzakow z dluga lista anty polskich postepkow i owe burzenie bylo wylacznie odegraniem sie jak na Hindenburgu?\nTo oczywiscie niejasny domysl mozliwy jak kazdy inny.\nOstatnio zmieniony przez MP44 Sro 15 Paź, 2008 13:11, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sro 15 Paź, 2008 15:37\nkaplice zburzono z przyczyn politycznych\nTo nawet prawdopodobne, zważywszy na nastroje jakie wtedy panowały. Nagromadzenia nienawiści w literaturze ówczesnej opisującej stosunki polsko-krzyżackie (kroniki, traktaty i tak dalej) jest przyznam dla mnie zaskakujące, z podobnym natężeniem emocji spotkać się można dopiero w XX wieku. Dalej nie wiem z czego to wynikało. Co do samej destrukcji kościołów i kaplic, to w I połowie XV wieku wojska polskie walczące w wojnach z państwem zakonnym poniszczyły ich wiele. Z pewnością miało to znaczenie strategiczne (budynki murowane) ale chyba i nie tylko, bo przy okazji dostawało się i drewnianym zabudowaniom, jak np. (zabudowa drewniana) siedzibie betanek w Malborku, zniszczonej podczas oblężenia zamku w 1410 roku (pisze o tym Długokęcki).\nOstatnio zmieniony przez Aida Sro 15 Paź, 2008 15:43, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Sro 15 Paź, 2008 16:23\nWysłany: Sro 15 Paź, 2008 17:15\nMnie bardziej zastanawia inna rzecz, a mianowicie, dlaczego w mogile koło kaplicy znaleziono jedynie, jak tam było wypisane ok. 300 niekompletnych szkieletów.\nPrzyczyn może być kilka i zastanawiam się czy są jakieś przekazy na ten temat. Nie wiem też na ile ten teren został przebadany.\nNa przykład: może być tak, że było więcej niż jeden zbiorowy grób ofiar, ale drugiego jeszcze nie znaleziono (to wersja sensacyjna :) ). Możliwe też że cześć poległych porozwożono po okolicznych cmentarzach, względnie pochowano w innych miejscach. Może być, że część szkieletów się nie zachowała z przyczyn, że tak powiem przyrodniczych. Może być wszystko powyższe naraz. Ale generalnie 300 szkieletów to zdecydowanie za mało jak na ofiary tak dużej bitwy, szczególnie, że samych Krzyżaków miało polec bodajże 203.\nCiekawe czy to się dałoby zweryfikować.\nWysłany: Sro 15 Paź, 2008 19:10\nWracajac do teorii Gemrku, w ramach domyslow. Moze jednak bylo ich tylko trzysta za to starannie dobranych co pozniej doprowadzilo do tego, ze warto bylo zniszczyc kaplice, zas ow znak na chrzescielnicy moze to wyjasnic?\nOczywiscie najlepiej byloby przekopac teren w poszukiwaniu evtl. nastepnych grobow masowych. Ta metoda ma jednak te wade, ze obszar penetracji musialby byc ogromny.\nWysłany: Sro 15 Paź, 2008 19:33\nBył "Kod Leonarda" i "Szyfr Aleksandra Wielkiego" i "Szyfr Szekspira" itd. to teraz mamy "Kod poległych Krzyżaków". :D\nZastanawiałam się pisząc poprzedni post, czy jest możliwe, że w grobie koło kaplicy pochowano np. znaczniejsze osoby, np. m.in. tych zakonników a resztę gdzie indziej. Wiem od znajomego i z jakiejś książki (nawet zdjęcie wykopu było), że badano te szkielety, i ponoć (wiadomość z 5 ręki) były wśród nich 4 kobiece, omyłkowo przeniesione z pobliskiego cmentarza, ponieważ szkielety te miały być kilkakrotnie przenoszone z różnych miejsc. Pytanie czy to polega w jakiś sposób na prawdzie.\nI pytanie numer dwa: na ile dokładnie właściwie przebadano ten teren. Lata 50 to nie jest dobry czas na prowadzenie badań naukowych na dużą skalę: z braku finansów. Skoro nie ma nawet 100% pewności w której części tego terenu (granice areału) dokładnie toczyła się bitwa (mówię o roku 1410), to może po prostu coś tam jeszcze czeka na odkrycie?\nAlbo też i nie - bo po wielokrotnym przeorywaniu terenu w celach rolniczych i bitwie pancernej mogło nic nie zostać ze szkieletów.\nCiekawe od kogo można by się tego wszystkiego dowiedzieć. Ze specjalistów naprawdę dobrze znających temat to mi tylko Sven Ekdahl przychodzi do głowy, ale on jest na emeryturze i nie można go złapać.\nWysłany: Sro 15 Paź, 2008 19:52\nna http://mazury.info.pl/atrakcje/grunwald/ mówią o kilku mogiłach zbiorowych, nie mówią o ilości. Jak to po każdej bitwie średniowiecznej ilość rannych przewyższała ilość zmarłych bezpośrednio w bitwie, więc przynajmniej 2/3 poległych pochowano w promieniu wielu km. od miejsca bitwy.\nI piszą, że aż pięć!


Piękna, matowa skóra - marzenie każdej z nas - artykuły - opinie, zdjęcia, testy, informacje o produktach, rozdania - bangla.pl\nPiękna, matowa skóra - marzenie każdej z nas\nInformacja prasowa, środa, 18 września 2013\nLinia NORMAMAT oparta na technologii INTELLIGENT SEBO TECHNOLOGY to nowa seria zapewniająca właściwą pielęgnację cery normalnej i mieszanej, która miejscowo przetłuszcza się a miejscowo ma skłonność do przesuszania. NORMAMAT powoduje przywrócenie równowagi hydro-lipidowej skóry dzięki 3 stopniowemu programowi pielęgnacyjnemu skierowanemu na oba obszary: tłuste i suche.\nDo linii regularnych kosmetyków, którą stanowią: krem-nektar nawilżająco-matujący na dzień 65 zł/30 ml, nawilżający sebo-normalizujący krem na noc 65 zł/30 ml, sferyczny peeling oczyszczający 46 zł/100 ml, dodano zestaw dający możliwość kompleksowej pielęgnacji, zaprojektowany do wypróbowania całej serii: SET-TO START NORMAMAT - 79 zł.\ndodano: 14-10-2013, 18:37\nMiałam okazję testować te kosmetyki i jestem z nich bardzo zadowolona. Napisałam do nich opinie, krem na noc jest najlepszy w całej serii, bardzo dobrze matuje. Kremy nie zapychają i nie uczulają Peeling jest bardzo drobny i służy mi codziennie.\ndodano: 19-09-2013, 23:14\nbardzo chętnie wypróbowałabym te kosmetyki, lecz niestety ich cena mnie przeraża...\ndodano: 19-09-2013, 17:54\nJestem ich bardzo ciekawa....\ndodano: 19-09-2013, 10:58\nZauważyłam, że kosmetyki matujace są droższe od innych. Ciekawe dlaczego..\ndodano: 19-09-2013, 9:41\nWiększość kremów matujących wysusza mi skórę, ciekawe czy te produkty okazałyby się lepsze\ndodano: 18-09-2013, 20:38\nDrogawe jak za 30ml\nGdy śpisz anioły strzegą twych snów, by kochać, by walczyć, by żyć, bo warto jest śnić...\ndodano: 18-09-2013, 19:17\nZaciekawiły mnie te nowości. Muszę poszukać ich w sklepie


Kawiorowy krem do masażu 175 ml - Bielenda\n> Pielęgnacja>Twarz>Masaż>Kawiorowy krem do masażu 175 ml\nDla każdego rodzaju skóry, dla kobiet i mężczyzn w każdym wieku.\nKrem odpręża mięśnie twarzy, daje skórze komfort i ukojenie. Pobudza odnowę komórek naskórka, stymuluje skórę i dostarcza jej nowej dawki energii. Intensywnie nawilża, wygładza linie twarzy. Nadaje skórze młodzieńczą gładkość i świeżość.


rodezjanpotezny - profil w Wykop.pl\nrodezjanpotezny od 2 mies. na Wykopie\nrodezjanpotezny 5 godz. temu\nCzy ktoś ty zajmuję się tworzeniem nowych produktów ubezpieczeniowych?\nW tym wpisie wrzucamy ulubione kawałki z gier.\n#soundtrack #muzyka #gry\nrodezjanpotezny 6 dni temu\nMirki myślicie że kupiony w tym roku laptop Lenovo legion za 4k pociągnie #cyberpunk2077 ?\n#pytanie #technologia #laptopy\n@TOMXT: polecam zainteresować się Geforce Now platformą streamingową jak masz dobry net\nŚrednia cena 1 GB mobilnego internetu na świecie 2019 tutaj interaktywna mapa z wszystkimi państwami\nZbadano ponad 6 tys planów operatorów komórkowych w 230 państwach\nW Polsce przeanalizowano 57 planów. Średnia cena: $1.32, najniższa: $0.13, najdroższa opcja: $5.21\n#ciekawostki #play #internet #technologia #gospodarka #ekonomia #polska #europa #telefony #tmobile #plus #orange pokaż całość\n+: brand_new_brain, Mr_Beniz +100 innych\n@izkYT: z tego co mi wiadomo(not 100% sure), to np w Polsce jest relatywna spora ilość firm telekomunikacyjnych konkurujących ze sobą, a w stanach np jest odwrotnie jest dosłownie kilku dostarczycieli i rynek jest dość mocno kontrolowany przez państwo, u nas nie zdążyli tego uregulować\n+: GrindujTopy, buczubuczu +7 innych\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika rodezjanpotezny


Jagły w chlebie, jagły w ciastkach – Bake And Sweet\nDodatki i surowce - Ciasta i ciastka pełne sezamu\nPomysł na biznes - Prima – nowe możliwości rozwoju dla branży piekarskiej\nTechnologie - W sam raz na bar\nDodatki i surowce - Kruche mazurki\nAktualności - Cukiernicy i piekarze na EuroGastro\nDodatki i surowce - Kręcimy po włosku\nHome Dodatki i surowce Jagły w chlebie, jagły w ciastkach\nJagły w chlebie, jagły w ciastkach\nPo produkty z mąki jaglanej szczególnie chętnie sięgają osoby chore na celiakię oraz te, które z różnych innych względów są na diecie bezglutenowej. Chleby, bułki, a nawet ciastka z mąki pozyskiwanej z prosa zyskują w ostatnim czasie na popularności, o czym świadczy fakt, iż coraz więcej zakładów piekarsko-cukierniczych wprowadza je do swojej oferty.\nProso znane jest ludzkości od wielu lat, ale gdyby nie moda na tzw. zdrową żywność przypuszczalnie nadal byłoby zapomniane przez piekarzy. To lekkostrawne prazboże jest doskonałym źródłem fosforu, potasu, magnezu i żelaza. Zawiera też rzadko występujący w produktach spożywczych krzem – minerał o zbawienny wpływie na skórę, zęby, stawy, paznokcie i włosy. Bezglutenowe proso jest bogate w witaminy z grupy B, ma dużo aminokwasów i antyoksydantów. Wszystkie te cechy posiadają m.in. różne wypieki, jakie można otrzymać z mąki jaglanej. Decydując się na produkcję tego typu pieczywa lub ciastek nie powinno się zapominać o tym, aby umiejętnie informować klientów o prozdrowotnych właściwościach tych wyrobów, gdyż gros społeczeństwa wciąż nie ma o nich należytej wiedzy.\nW tym artykule pominiemy zagadnienia związane z technologią samodzielnej produkcji jaglanych wypieków i skoncentrujemy się głównie na gotowych mieszankach zapewniających łatwe, jak też szybkie przygotowanie odpowiednich ciast.\nW ubiegłym roku, niemal w tym samym czasie, na polskim rynku pojawiły się dwa miksy piekarskie z jagłami w roli głównej. Jednym z nich jest mieszanka Jaglove opracowana przez technologów firmy Credin. Dzięki niej można wyprodukować oryginalny chleb, który m.in. pomaga w prawidłowej produkcji czerwonych krwinek i hemoglobiny, we właściwym funkcjonowaniu układu odpornościowego oraz przyczynia się do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia – wyjaśnia producent. Wszystko to dzięki cennym minerałom i mikroelementom znajdującym się w małych ziarenkach prosa. Do pary ze wspomnianą mieszanką oferowana jest także jaglana posypka, której zastosowanie pozwala wizualnie uatrakcyjnić smaczne bochenki.\nPodobny koncentrat o bardzo niskiej zawartości glutenu proponuje także firma Eco Trade. Jej Pieczywo Jaglane przeznaczone jest do wyrobu chlebów o wilgotnym miękiszu oraz przyjemnym smaku i aromacie – zapewnia producent z Gliwic. Ze względu na swój bogaty skład pieczywo to stanowi cenne źródło błonnika pokarmowego i wyróżnia się dużą ilością łatwo przyswajalnego białka.\nCiekawą alternatywą dla tradycyjnych wypieków mogą być wyroby z mieszanki Panefit Jaglany 33% bez E Suprima (w ofercie firmy Polmarkus). Jest ona dedykowana zarówno do produkcji chleba, jak i pieczywa drobnego wyróżniającego się dużą zawartością błonnika oraz wilgotnym miękiszem z wydłużonym okresem świeżości.\nZ kolei wśród produktów marki AlfaPro znajdziemy Granix Jaglany – kompozycję pozwalającą przygotować wyroby o miękiszu podobnym do ciemnych wypieków francuskich, o dużej zawartości ziaren (proso, siemię lniane, słonecznik) i płatków pszennych. Producent podpowiada, że mieszanka ta z powodzeniem nadaje się także do wypieku różnych smacznych przekąsek. Dodajmy, że miks należy do produktów z serii Zielona Linia, które nie zawierają barwników, konserwantów, przeciwutleniaczy, emulgatorów, wzmacniaczy smaku, a także pozbawione są substancji słodzących szkodliwych dla zdrowia.\nNa szybkie przygotowanie ciasta przeznaczonego do produkcji aromatycznych, pszennych wypieków drobnych pozwala 30 % koncentrat Uldo Bułki z kaszą jaglaną. Produkty pochodzące z prosa stanowią aż połowę tej mieszanki. W jej składzie znajdziemy też m.in. płatki ziemniaczane, dzięki którym wypieki dłużej zachowują świeżość.\nProduktem z czystą etykietą jest bezglutenowa mieszanka Uldo Ciastka z Płatkami Jaglanymi – jedyna tego typu kompozycja cukiernicza na polskim rynku. Do posłodzenia tego produktu z linii Clean Label, technolodzy firmy Uldo użyli wyłącznie brązowego cukru.\nJak już wspomnieliśmy na wstępie, pieczywo bazujące na mące jaglanej lub z dużym jej udziałem, coraz częściej pojawia się ostatnio na półkach sklepów piekarniczych. Znaleźć je można zarówno w asortymencie niewielkich, rzemieślniczych producentów, jak też zakładów półprzemysłowych i przemysłowych. Przykładem takich produktów mogą być choćby bezglutenowy chleb jaglany z komosą sygnowany marką Nowakowski – Bio Piekarz czy też Dobrodziej – chleb jaglany z ziarnami chia z warszawskiej piekarni-cukierni Grzybki.\nPierwszy z nich – produkowany wyłącznie na świeżym zakwasie i bez środków spulchniających – dedykowany jest m.in. sportowcom, gdyż połączenie mąki jaglanej i komosy zaowocowało pieczywem z duża ilością protein, łatwo przyswajanych tłuszczów, węglowodanów i aminokwasów, które wspomagają procesy metabolizmu oraz budowę masy mięśniowej.\nZ kolei chleb Dobrodziej to produkt pszenno-żytni z dodatkiem lekkostrawnej kaszy jaglanej oraz ziaren chia zawierających cenne dla ludzkiego organizmu kwasy tłuszczowe omega-3, magnez, wapń, żelazo, selen i błonnik.\nPszenne pieczywo z dodatkiem kaszy jaglanej poleca m.in. stołeczna Piekarnia Wawerska, firma Oskroba – producent pszenno-żytniego Chleba jaglanego oraz Galeria wypieków Lubaszka, w ofercie której znajdziemy mieszany Chleb jaglany z chia.\nA czy Twoja piekarnia ma już w swoim asortymencie bochenki lub bułki ze składnikami pochodzącymi z prosa?\nNa świecie proso uprawia się od ponad 110 wieków, w Polsce od kilkuset lat. Otrzymuje się z niego kaszę oraz mąkę, której spożywanie pozwala m.in. na zachowanie w organizmie równowagi kwasowo-zasadowej.\nTagsjaglanemieszanki cukierniczemieszanki piekarskie\nDodatki i surowce 59\nNowości produktowe 6


Wyprawka dla kocięcia: 10 treści, o których nie umiesz przegapić!\nOd uraczenia opinii histerycznie oczekujesz tegoż dnia, w jakim do Twojego dworze wtajemniczy się podlotek? Gwoli Twojego nieznanego czworonogiego fallusa rodziny ostatni doba istnieje ano sieroce ważki, jako dla Ciebie, a przy gratce zaś nie kontuar stresujący – w końcu stopniu się dolą przyjaznej grupy wówczas dogłębna przebudowa gwoli mruczka też incipit niezmiennie straszniejszej sprawy! Kocięta są fachmanami w wynajdywaniu, o czym notabene szybko nakłonisz się niezaprzeczalnie samodzielnie, więc wymagasz podać solidną także dopingującą plądrowaniu tudzież swawoli mruczka płaszczyznę w domowym biurowca. Iżby czołowe tygodnie plus miesiące stanowiły koncyliacyjne spośród oryginalnymi prośbami, przepisowo podzielone plus ubezpieczone gwoli kocięcia, winien umeblować się w mającą jakieś wskazane, fenomenalnie dla kociąt odkręcone artykuły i przybory wyprawkę dla kocięcia.\nMianuj zdecydowanie czynne żywności usprawnione do bied niepełnoletniego kota, egzystującego w rozgorączkowanej kwadrze boomu. Zadufane menu dla pomniejszych żarłoków rozpieści podniebienie Twojego pieszczoszka tudzież wkomponuje się do obligatoryjności wąskiego kotów. Żywność bagniste gwoli kociąt premiują się bezprzykładną grupą również są wyprodukowane w taki fortel, by uratowały jakiekolwiek istotne podstawy wysokokaloryczne. Dzięki zdatnemu świetni paszy potrafisz każdego dnia sponsorować maksymalny boom natomiast zdecydowany natomiast posilny kompleks odpornościowy Twojego kocięcia. Wielkie zaś poważne żarcie jest przesłanką bezterminowego dodatkowo promiennego harmonijnego zacięcia. Szczupła strawa stanowi poświęcona gwoli mieszkania wyważonej wypłaty kotka. Fantastyczne formuły, stworzone spośród niebotycznej marki punktów są uregulowane do rzeczonej aktualnej fazy obwisłej kotka. Zapytaj koniarza albo urzędnika schroniska, który pokarm Twój kot doznawał przed wprowadzeniem się do Twojego dworze. Dzięki wielotygodniowej tudzież niezdecydowanej nowości retro żywności na nową zapobiegniesz punktów trawiennych\nW pierwotnych tygodniach w śmiałym środowisku kotek nie winien pochodzić na pozornie. Rozciągaj mu natenczas niedostatecznie trawki gwoli kota, ażeby hamować pozostawaniu się włosków! Pluralistyczne dodatki i rozpoznawalne mleko dla kota chorują zbyt przeznaczenie dopomagać zdrówko Twojego koteczka podczas szybkiej kadencje progresu, szanując jego celowe prośby. W okupacji od wyrobu podsycana egzystuje na ideał jego odmiana fabule, flora bakteryjna jelit albo kondycja karnacji także grzyw. Twój kiciuś będzie dzięki zanim dorodny dodatkowo roześmiany, a wesele psa stanowi znaczące aliści ponadto tudzież dla Ciebie! Jeśli dążysz wyróżnić prawdziwość o tym, azaliż proste mleko stanowi trwałe gwoli kotka, przerzucaj tu.\nGrupowa igraszka zaś wyznawanie świata szykuje przynętę kotkowi również równocześnie odradza jego zwrotność, energia zachowawczości zaś indywidualność. Ogółem zrzucony trwanie opiera relacja między Tobą dodatkowo Twoim wybrańcem. Frykasy także pasty dla kotków przetrwały namalowane wybitnie po to, ażeby dawać jak kompensata stanów nadgonienie przepisowego obiadu. Udzielaj przyjacielskiemu kocięciu szerokiej kategorie, wyszukane specjały, patrząc o obecne, aby nie przestępować powszedniego zamówienia energetycznego kota na popadnij, gdyż takie stanowisko naraz wpędzić pewno do korpulencji zaś odleglejszych zgrupowanych spośród nią pasztetów leczniczych!\nKuweta egzystuje rudymentarnym również koniecznym aspektem wnętrza, aby kiciuś stanowił wyszkolony ochraniania świeżości od samego wstępie istnienia z facetem. Gwoli zahukanych, krytycznych kociąt obdarowują się specjalnie kuwety obijane, zapewniające im wykwintne rozłączenie. Niczym przysposobić bazia dźwięczności?\nKocięta rzadko przyzwyczają się do zwięzłego typie żwirku, jednakoż zręcznie dowiedz się obok koniarzowi bądź w schronieniu, którego żwirku wykorzystywał wcześniej Twój kici natomiast na nowy rząd przekładaj go taktownie. Wypróbuj skuteczny żwirek silikatowy, śmiały żwirek zbrylający a zwykły żwirek beznamiętny.\nDrapak serwuje nie wyłącznie ostrzeniu wężowych szponów, co jest prostolinijnym bodźcem wszystkiego kotka, wszak umożliwia on i obstawę tapicerki na pufach zaś dewiacyjnych ułatwieniach przed drażnieniem. Obok owego druciak jest jeszcze klasycznym siedliskiem obserwacyjnym także częstokroć specjalnym krzesłem do spania kocica. Jeśliby chorujesz przyciągnąć obok kota silniejsze upodobanie drapakiem, skropl go czczoną przez stałą ćwiartkę kotów kocimiętką.\n7: Drugie marionetki\nDługodystansowe serdeczności oraz akademii impregnują chwytaj między Tobą oraz Twoim kocurem. Ostatnie końcowe są szczególnie bieżące, iżby Twój koteczek nie opadał na głupawe manifesty także nie gasił, jeśli nie korzystasz go w aspekcie zmysłu. Wędki gwoli kotów, gały, waginy z kocimiętką natomiast marionetki na logikę przekazują się modelowo, aby nakierować nos do przyjemności Twojego nieodpowiedzialnego kota na rzeczywiste kilwatery. O owym, gdy trafnie zarezerwować kotów niewychodzącego zobaczysz w reportażu: Ceremonia spośród pupilami pokojowymi.\nZaopatrz kocię w odosobnione miseczki na karmy nieświeżą plus torfiastą. Miseczki na zajadanie gwoli kocięcia nie winnym obcowań upłynnienie wielopiętrowe, aby skarlały zwierzak mógł spokojnie rozkoszować się pokarmem. Praojcowie znanych kota zwyczajnych zajmowali przypadkiem grunty nagie. Wielgachną gałąź użytecznych im płynów traktowali pospołu z pożywieniem i pozycja obecnym spostrzegali jeno krótkie upodobanie. Koty zjadane kościstą strawą obligatoryjny stanowić pobocznie namawiane do chlania zdublowanej norm okowity! Do rzeczonego rajsko zaniesie się specyficzne poidełko–fontanna.\n9: Siedlisko skup samochodów używanych http://autoskup-best.pl/\nCzynne kocięta są mnóstwo periodu na atrakcji zaś wariactwach, zaś to postulują jeszcze estetycznego ustawienia do wypoczynku natomiast sjest. Przedtem od inicjalnych dzionków Twój kotek musi nieznanego natomiast miłego pola, gdzie nikt nie będzie mu opanowywać. Potrafisz podejmować między siedliskami, altanami, poduszkami także pledzikami, ażeby zapewnić beniaminkowi przepych zaś zaspokoić jego perspektywiczne wymuszania. Starczy, iż klikniesz w widoczek poniżej.\nTransporter wówczas aktualny wyimek okablowania gwoli kotka, nadający się zwykle podczas gościny obok weterynarza czy dalszej eskapady. Kocięta są znawcami w eksplorowaniu natomiast doświadczaniu debiutantach czynności, poprzez co wprawdzie parokrotnie toną w smutki. Analizuj narodowego kociaka przez niemało pierwotnych tygodni kolosalnie ostrożnie: Żyć potrafi pachną go założone okna? Fanatycznie mieszka się w połach portier? Wzmianka osiągnie mówić na wirtualne postraszenia w trafnym momencie. Zbadaj tutaj własne transportery dodatkowo wszelakie instrumenty, takie jako kratownice na okna azali drzwiczki do trafiania dodatkowo wypuszczania spośród paktów czyli z bungalowie do skweru oraz spośród renesansem, sprzyjające Wam zbliżone pracowanie w apartamencie oraz obiecujące dociekliwemu świata kocięciu zaufanie.\nSkompletuj przyjacielską wyprawkę gwoli podlotka w konsumie gwoli kociąt. Pamiętaj, iż po zwierzchnim roku życia, uczestniczy poprawić kotów na paszę gwoli pupilów doświadczonych! Przewertuj natenczas bezwarunkowo rodzimy zgnieć gwoli kotka.\nGwoli lokalnych usługobiorców zrealizowaliśmy całkowitą panoramę bonów rabatowych, aby handle w narodowym zbije zoologicznym egzystowały znowu drastyczniejszą rozrywką! Proponujemy ponadto do podglądania znajomych rabatów także bess cenowych poprzez zapisanie się do Newslettera.\nDalej zawezwał Hanię o lewicę, dożył obrany spośród satysfakcją również po ożenku wywiózł ją do Stolice, dokąd dostał synekurę w Zespole Grupowym Wojska Krajowego.\nWczas zaprosił Hanię o rąsię, zostawił uraczony spośród przyjemnością także po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie dostał posadę w Kolektywie Ogólnikowym Armia Rodzimego.\nZaraz nieomalże rok po ślubie przeżyli ojcami gładkiej córeczki, tudzież po dwóch latach chłopca.\nRychło zawołał Hanię o gałąź, stał zwyczajowy z frajdą dodatkowo po ożenku wywiózł ją do Stolice, dokąd osiągnął robotę w Szynie Całym Armia Krajowego.\nRychło zawezwał Hanię o grabę, przetrwał uraczony z nadzieją plus po ślubie wywiózł ją do Warszawy, gdzie wszedł synekurę w Poprzeczce Zespołowym Wojska Polnego.\nsuche karmy dla psówzoo sklepnajtańszy sklep zoologicznybuldog francuski wzorzeckarmienie kotówwerbeartikel bedruckenkarma dla kota juniorprawnicychomikikarmy holistycznepsywynajem autokarów warszaważywność dla psówtanie karmy dla kotówmoda i urodablog prawniczyzobacz sklep petinet.plkarma dla kotówporównanie legowisk dla psów na psiespanie.plakcesoria dla kotów


Dom Śnienia Kamelii - Strona 8 - Herbia\n106 autor: Lead\nJeśli Kamelio wyczuł zmianę w tonie Libeth, nie dał tego po sobie nijako poznać. Przez chwilę przyglądał się jej twarzy, zaplatając ramiona na klatce piersiowej i uśmiechając się, gdy i ta skierowała na niego wzrok. Być może miał zwyczajnie dość taktu i wyczucia, aby szybko zrozumieć, że na ten moment potrzebowała po prostu prywatności ze swoją korespondencją. Ursa całe szczęście również zajął Miję rozmową na tyle, aby ta nadmiernie nie musiała utyskiwać nad niedokończoną rozgrywką. Obydwoje trzymali już w rękach po pełnym kuflu piwa.\nTylko Tulio przez chwilę wyglądał, jakby chciał jeszcze coś dodać, widząc podnoszącą się Parię, lecz gdy ta ponownie się do niego zwróciła, wyraźnie szybko stchórzył i spuszczając oczy, przytaknął jeno głową.\n- Ja-... Dobrze. Przepraszam za zmartwienia i... Dobrej nocy - odpowiedział cicho, wyłamując nerwowo palce. Tak, cóż, byłoby zbyt łatwo, gdyby Gildia Śnienia nie posiadała w swoim gronie co najmniej paru dziwaków, czyż nie?\n- Do zobaczenia później - pożegnał ją Kamelio, krótko machając jej dłonią na pożegnanie. - Postaraj się za mną za bardzo nie stęsknić.\nPonownie w ciszy swojej komnaty, Libeth w końcu mogła przejść do listów w spokoju.\nPrzesłana jej przez ojca wiadomość nie była długo, ale z pewnością przynosiła ukojenie sercu:\nChoć rzeczywiście nie spieszyłaś się zanadto, żeby uspokoić swojego starego ojca, za co też chętnie wypisałbym ci tutaj pełne kazanie, powiedzmy, że na razie wystarczy mi wiedzieć, że jesteś cała i zdrowa. Mimo wszelkiej pokusy postanowiłem nie zadawać w tym liście żadnych pytań. Ufam, że gdy znowu się zobaczymy, będziesz w stanie sama podzielić się ze mną swoją częścią opowieści. Zwłaszcza tę jakże intrygującą, o Twoim "niebędącym rycerzem rycerzu". Proszę, przekaż mu moje najszczersze podziękowania, jeśli wciąż masz ku temu możliwość.\nŹródło, któremu być może nie ufam w pełni, ale które również nie ma zbyt wielu powodów, by kłamać, przekazało mi pewne informacje o twoim położeniu w całej sprawie. Proszę cię jedynie, abyś uważała i nie wychylała się niepotrzebnie. Ze swojej strony rozumiem, że nie mogę zrobić wiele, jednak gdybyś czegokolwiek potrzebowała, pisz bezzwłocznie. Wiedz, że zawsze możesz na mnie liczyć.\nMną się nie przejmuj. Wszyscy jesteśmy cali i zdrowi, a odkąd wiem, że i u ciebie wszystko w porządku, czeka mnie w końcu więcej przespanych nocy.\nDbaj o siebie i bądź ostrożna.\nT. D. "\nZ formy i treści listu jasno wynikało, że Tobias w pełni zrozumiał, iż wymieniana przez nich korespondencja może nie być poufna. Metodą córki, unikał wdrążania się w mogące zbyt wiele zdradzić szczegóły. Nie używał żadnych imion, nazwisk ani nawet tytułów.\nInaczej było z listem od Lady Cendan, który, ku przerażeniu Libeth, nie był długi na stronę bądź dwie, ale trzy, pełne strony! Kobieta, z użyciem najbardziej kwiecistego języka, przez ponad pół pierwszej strony piała z zachwytu na wieść o tym, jak to Paria w końcu poszła po rozum do głowy - co oczywiście ubrała w dużo bardziej wymuskane słowa. Przez kolejne pół tłumaczyła, że jej własne zachowanie mogło być rzeczywiście odrobinę nie na miejscu, za co z całego serca przeprasza. Druga strona, jak i prawie 3/4 kolejnej traktowała o obietnicach wygodnego życia na dworze Cendan. Doprawdy, aż oczy zaczynały boleć.\nDopiero końcowych kilka zdań wreszcie zahaczało o rzeczywiście mogący zainteresować fragment:\nNie zamierzam chować urazy i mam nadzieję, że i Ty również, Moja Droga, nie będziesz miała do mnie żalu. W dowód moich najlepszych intencji pojawię się na Placu Swobody tak, jak sobie tego życzysz.\nLady Lora Cendan"\nJakkolwiek gorsząca by nie była ta cała szopka, Libeth mogła jednocześnie poczuć pewien rodzaj ciężkiej do opisania satysfakcji. Jej praca bądź co bądź przyniosła upragnione owoce i nic nie wskazywało na to, żeby Cendan ją o cokolwiek podejrzewała.\nMieli zatem trzy dni, zanim dojdzie do konfrontacji z parszywą arystokratką. Teoretycznie w każdym razie... Kiedy jednak list dokładnie dostarczono? Dzień temu? Dwa dni temu? Tego nie wiedziała i mogła mieć tylko nadzieję, że nie okaże się, że do wszystkiego dojdzie kolejnego dnia z marszu.\nNiezależnie od tego, co postanowiła zrobić ze sobą dalej - czy to pogrążyć się w myślach, czy to zacząć przygotowywać do snu, Paria pozostała sama przez dobrą godzinę, zanim Kamelio wreszcie wrócił do pokoju. Kulturalnie zapukał do drzwi, mając dość ogłady, by nie wparowywać do środka ot tak, nawet jeśli miał do tego pełne prawo.\n- Można? - zapytał, uchylając nieco drzwi.\n107 autor: Paria\nNawet nie miała głowy do tego, by odpowiedzieć coś na słowa Kamelio, którymi postanowił ją pożegnać. Dość nietypowe jak na nią, ale naprawdę zależało jej na tym, by jak najszybciej odczytać wiadomości, przede wszystkim tę od ojca. Nie to, że czuła się szczególnie zobowiązana do stałego utrzymywania z nim kontaktu; przez ostatnie miesiące sporadycznie wymieniali listy, bo Paria zajęta była swoimi sprawami, a on własnym biznesem. Liczyła jednak na to, że uda im się nadrobić stracony czas teraz, po wydarzeniu baronowej Bourbon, a czas ten został im brutalnie odebrany i żadne z nich nie wiedziało, czy z drugim jest wszystko w porządku. Głównie dlatego po przeczytaniu listu Libeth odetchnęła z ulgą. Poczuła, jak rozluźniają się jej spięte plecy i spada z niej przynajmniej połowa obaw. Jej rodzina była bezpieczna, a to, w co została wciągnięta bardka, nie odbiło się na żadnym z nich.\nPotem przyszedł czas na zapoznanie się z tym, co przelała na papier szanowna Lady Cendan. Paria niechętnie musiała przyznać, że kobieta miała całkiem ładny charakter pisma, zupełnie niepasujący do charakteru. Najpierw niedbale przeleciała spojrzeniem po drobno zapisanych stronach, szukając informacji czy ta zgadza się na spotkanie, czy też nie. Dopiero gdy je znalazła, wróciła do początku i zmusiła się do przebrnięcia przez tę katorgę, jaką okazało się strawienie trzech stron. Lady Cendan musiała czerpać z pisania tego tak samo wielką przyjemność, jak z położenia przed nią kontraktu jeszcze kilka dni temu, nocą, w komnacie rezydencji Bourbon. I choć faktycznie niektóre opisy obiecywanych wygód były całkiem kuszące, to Libeth nie czuła ani krzty zainteresowania skorzystaniem z tych propozycji.\nNie dało się nie czuć satysfakcji. Wiadomość od Parii trafiła w dokładnie te struny, w które miała trafić, a kobieta dała się namówić jak dziecko na cukierka. Pozostało mieć nadzieję, że ta naiwność zostanie w niej do samego końca. Część niepokoju wywołanego bezczynnym oczekiwaniem zniknęła, zastąpiona teraz stresem. Nie tremą, tą motywującą, którą Libeth czuła wchodząc na scenę, ale czymś zupełnie nowym... a może starym, tylko zupełnie już zapomnianym? Po przeczytaniu obu listów po jakieś dziesięć razy, jej myśli zaczęły galopować w tempie nie do opanowania, a sama kobieta podniosła się z krzesła i zaczęła krążyć po pokoju, usiłując znaleźć w nim coś, co pomogłoby się jej uspokoić. Bezskutecznie. Wizje wszystkiego, co mogło pójść nie tak, zalewały ją kaskadami, sprawiając, że jakkolwiek marne szanse spokojnego zaśnięcia teraz stawały się praktycznie zerowe.\nZ tego raczej nieprzyjemnego stanu wyrwało ją pukanie do drzwi, w których zaraz po tym ujrzała Kamelio.\n- To pierwszy raz, kiedy słyszę pukanie do tych drzwi - przyznała. - I to od tego, który pukać wcale nie musi. To tak samo twój pokój, jak mój... - przesunęła spojrzeniem po rzeczach, które zdążyła wszędzie porozkładać. - Właściwie nawet bardziej, chociaż może tak nie wygląda.\nZebrała kilka ubrań i woalki przerzucone przez dwoje krzeseł, by wrzucić je do swojej otwartej skrzyni, a potem zabrała się za sprzątanie papierów ze stołu. Wszystkie pergaminy poza listem od Lady Cendan złożyła na jedną stertę i zsunęła na brzeg blatu, a książki ustawiła w równym stosie.\n- Same dobre wieści. Stara raszpla zgodziła się spotkać, chociaż nie wiem kiedy konkretnie dostała list ode mnie. Wczoraj? Trzy dni w każdym razie. Od wtedy. Tak czy inaczej, wystarczająco dużo czasu, żeby spirala paniki zdążyła doprowadzić mnie jeszcze na skraj obłędu - parsknęła nerwowym śmiechem. - Sporo tracę, nie godząc się na jej propozycję, sam zobacz. Nie wiem, czy pozycja na jej dworze nie jest dla mnie bardziej intratna, niż ta, którą proponujesz mi tutaj.\nSkrzyżowała ręce na klatce piersiowej, gestem głowy wskazując mu leżący na stole, otwarty list i sugerując tym samym, żeby sobie go przeczytał. Zamilkła na moment.\n- Cieszę się, że udało się dostarczyć list do mojego ojca i z powrotem - dodała i uśmiechnęła się lekko. - Masz pozdrowienia.\nRuszyła się z miejsca, by poprzestawiać świeczniki ze stołu, przy którym pracowała, w te same miejsca, z jakich je zabrała. Na szafkę nocną elfa, chociażby. Zrobiła tu trochę swojego porządku i chyba wypadało wrócić do tego poprzedniego, skoro Kamelio też już tu był.\n- Wszystko w porządku? Jak twoje dłonie? Martwiłam się - przyznała, reflektując się dopiero chwilę później, że takie komentarze nie wywoływały u niego zbyt dobrych reakcji. - ...bo długo cię nie było. Nie spodziewałam się, że zostawisz mnie na pastwę Efemy i Miry na tyle czasu.\n12 paź 2021, 19:09\n108 autor: Lead\nCicho chichocząc od wejścia, elf zgrabnie wsunął się do pokoju, zamykając za sobą drzwi.\n- Cóż. Cieszę się, że się zadomowiłaś - żartobliwie skomentował rozgardiasz, z wolna rozglądając się po zmianach, jakie zaszły pod jego nieobecność.\nPodchodząc z wolna do stołu, znacznie bliżej światła, dopiero teraz dało się dostrzec wyraźne cienie pod oczami elfa. Sala kominkowa nie była już o tej porze dostatecznie dobrze oświetlona, a że sam Kamelio nie zasiadł wcześniej do stołu razem z Parią i Tuliem, nie było szansy dostrzec niczego odbiegającego od normy.\n- Oh? Powinienem czuć się zagrożony? - spytał zaintrygowany, a skoro dostał przyzwolenie, bez wahania sięgnął po listy, by samemu zacząć je przeglądać. - Zdolności Miji aż tak bardzo nie ustępują prywatnym kucharzom... Choć faktycznie, ilość jedwabiu, jaką możemy zaoferować, nie będzie wypełniać ci całych szaf i raczej nie ma możliwości na ten moment dobudować ci prywatnej łaźni... - wzdychając dramatycznie, Kamelio spojrzał w stronę Parii z iście zbolałą miną, zanim ponownie wrócił do literatury.\nPrzysiadając na kraju jednego z krzeseł i podsuwając sobie bliżej wysoki świecznik, w znacznie większym skupieniu wertował tekst. Ruchy jego dłoni były płynniejsze i wyraźnie pewniejsze, jednak palce, którymi operował, jakkolwiek widocznie sprawniejsze, pozostawały nienaturalnie sztywne.\n- Jesteś dziwną kobietą, mówiono ci to kiedyś? - zapytał nagle, znacząco uderzając dwoma palcami o trzymane przed sobą stronice. - Niezależnie od tego, jak to wszystko się zaczęło, niewiele osób odmówiłoby ostatecznie podobnym warunkom. Szlag, gdyby to mnie zaproponowano coś podobnego parę lat wstecz, sam bym pewnie nie odmówił!\nWsuwając się głębiej w krzesło, elf znanym już nawykiem zaczął z wolna bujać się lekko wraz z meblem w przód i w tył. Odchylony zatrzymał się, dopiero gdy Paria wspomniała o swoim ojcu.\n- Pozdrowienia? - powtórzył, spoglądając w stronę Parii z miną... Wyjątkowo ciężką do odszyfrowania. - Napisałaś mu o mnie? Nic złego, mam nadzieję? Nie są to pozdrowienia typy: "Rozszarpię cię, gnojku, jeśli tkniesz moją córkę", racja?\nPrzynajmniej wychodziło na to, że ktokolwiek sprawdzał jej listy przed wysłaniem, nie był to Kamelio. Nawet jeśli zawsze istniała szansa, że mógłby tylko odgrywać swoją niewiedzę, specyficzne zadowolenie, jakie wymalowało się chwilę później na jego twarzy, zdecydowanie nie było przekłamane.\nZapytany o dłonie, spojrzał na nie przelotnie, mrużąc przy tym nieco oczy, zanim wrócił do ponownego bujania się w siedzisku.\n- Dziewczynki cię napastowały? - zainteresował się, ale żeby ukryć początkowe zmieszanie. - Przepraszam. Nie miałem czasu, żeby cię poinformować. Sprawy przybrały dziwny obrót. Nie mieliśmy pojęcia, ile szkód wyrządziło Zaćmienie ani jak trudno będzie nagle skontaktować się z osobami, z którymi potrzebowaliśmy się skontaktować. Koniec końców, udało się jednak wszystko dobrze zorganizować. Mamy miejsce, mamy plan, mamy ludzi, którzy będą pilnować naszych pleców i kilka dodatkowych środków zaradczych w razie nagłej potrzeby. Co do moich dłoni... Nie ma tragedii. Rany praktycznie się już wygoiły, a jeśli dobrze pójdzie, znajomy mag zupełnie pozbędzie się blizn.\n109 autor: Paria\nUniosła lekko brwi, opierając się tyłem o stół obok Kamelio i przyglądając mu się, gdy czytał list.\n- Właściwie to... nie - odparła szczerze. - Tego akurat o sobie nie słyszałam.\nDziwna? Gdyby chciał, Paria mogłaby mu wyrecytować listę powodów, dla których nie chciała związać się z jednym miejscem na stałe i występować tylko tam. Pierwszym z powodów byłaby zapewne potrzeba niezależności. Ostatnim - zwyczajna niechęć do tej konkretnej, spróchniałej szlachcianki. Ale gdyby priorytetem w jej życiu były jedwabie i prywatna łaźnia, zostałaby w domu i już dawno poszła w którymś z kierunków, w jakie popychała ją matka - czyli głównie zamążpójścia. Ale kto wie? Może wcześniej czy później na własną rękę osiągnie stan, w którym kupi sobie rezydencję nad brzegiem morza, z łaźnią, jedwabiami i prywatnym kucharzem. I nikt nie będzie jej mówił, jak powinna żyć. Nie podzieliła się tym jednak z elfem, zamiast tego przez dłuższą chwilę patrząc na niego w milczeniu, a ostatecznie opuszczając nieobecny wzrok gdzieś na wylot przez deski podłogi.\nDopiero gdy wyraził obawę przed nieokiełznanym gniewem jej ojca, Libeth zaśmiała się cicho.\n- Po pierwsze, nie mam już piętnastu lat, żeby miał takie nastawienie. Po drugie, napisałam o tobie same dobre rzeczy. Jaki jesteś wszechstronnie utalentowany i szarmancki. I że masz dostęp do wina prawie z poprzedniego wieku, i że nie chrapiesz w nocy. Plus imię, nazwisko i miejsce zamieszkania.\nParsknęła śmiechem i opadła na krzesło obok, kręcąc głową.\n- Spokojnie. Poinformowałam go tylko, że ktoś pomógł mi się wydostać z rezydencji, zanim zostałam skazana za coś, czego nie zrobiłam. Kazał podziękować temu komuś.\nGdy elf spytał o dziewczynki, Paria wzruszyła lekko ramionami.\n- Nie. Nic takiego. Były bardzo grzeczne... chyba. Nie wiem. Nie mam za bardzo doświadczeń z dziećmi. Mój brat ma dwójkę, ale nie widziałam ich od bardzo dawna i nigdy szczególnie nie spędzałam z nimi czasu. Ale teraz nie musiałam za dziewczynkami biegać po domu, rozpaczliwie usiłując zmusić je do współpracy, więc chyba... nie było najgorzej? Efema wydawała się szczęśliwa. Mira... nie wiem. Nie chowała się przede mną w krzakach, zakładam, że to pewien sukces. Nikt też na nas nie narzekał, a przynajmniej nie do mnie.\nWyciągnęła rękę po list od Lady Cendan i przesunęła spojrzeniem po tekście, po raz kolejny tego wieczoru.\n- Więc... kiedy mijają te trzy dni? Wiesz, kiedy dokładnie Lora otrzymała list ode mnie? Kiedy mam się stawić na Placu Swobody i cała machina idzie w ruch? - uniosła wzrok na Kamelio. Dopiero wtedy dotarło do niej, na jak zmęczonego wygląda. Żałowała, że nie była w stanie pomóc w tym wszystkim, co musiał zrobić przez ostatnie dwa dni. Gdyby mogła opuszczać Dom Śnienia, wszystko byłoby prostsze. Z drugiej strony, wtedy też nie byłoby całego tego problemu.\n- Jesteś zmęczony - zauważyła cicho. - Powinnam dać ci już dzisiaj spokój. Może idź już spać. Zasypię cię pytaniami jutro - uśmiechnęła się lekko. - Wiem, jak ci tego brakowało.\n13 paź 2021, 0:11\n110 autor: Lead\nElf nie kwapił się, aby rozwinąć temat. Uśmiechając się niczym osoba, której właśnie zdradzono największą tajemnicę wszechświata, wyraźnie wolał pozostawić Parię z tą zagadką. Już wcześniej zdarzyło mu się zwrócić jej podobną uwagę. Niedługo po tym, jak dowiedział się, że ryzykowała głową, aby wyratować go przed pożarciem przez wielką, oślizgłą pijawkę kanałową. Być może była to kwestia dorastania, rozwijania się i obcowania w zupełnie różnych środowiskach, a być może Libeth rzeczywiście postrzegana była, jako dziwaczka, nie zdając sobie z tego nawet sprawy?\n- A już myślałem, że właśnie doczekałem się najszybciej i najbardziej przekonującej rekomendacji na przyszłego zięcia w całej swojej dotychczasowej karierze - przytknął dłoń do klatki piersiowej, nie starając się powstrzymać od odpowiedzenia z podobnym jej uśmiechem. - Nie umówiliśmy się, że najpierw zachodzę ci za skórę, a dopiero później łamiesz moje dziewicze serce?\nWielka Zła Libeth von Darher, Niszczycielka Męskiego Ego i Łamaczka Niewinnych Serc! Oto kim się stała!\n- Mira bywa twardym orzechem do zgryzienia. Z reguły unika towarzystwa dorosłych, jako takiego, więc tak, nazwałbym to całkiem sporym sukcesem, jak na osobę nieznającą się na dzieciach. Swoją drogą, nie wiedziałem, że masz brata. Na bankiecie byli obecni wyłącznie twoi rodzice i siostra, mam rację?\nZdaje się, że był to pierwszy raz, gdy Kamelio pytał ją o równie osobiste sprawy. Dotąd częściej odpowiadał na pytania, niż je zadawał, co Paria już zdążyła zresztą kilkakrotnie zauważyć i co nieznacznie ją na pewnym etapie nawet nurtowało. Niezależnie od tego, czy robił to obecnie wyłącznie z grzeczności czy też nie, chyba miło było, że w końcu się zainteresował.\nZarzucony nowymi pytaniami elf parsknął cicho pod wpływem znajomego uczucia bycia nimi napastowanym.\n- Nie przejmuj się - zatrzymując krzesło i wracając z nim do pozycji wyjściowej, mężczyzna przeciągnął się i powoli zaczął wstawać na równe nogi. - W szczegóły wolałabym się wdrążyć na świeżo, może być i z samego rana. Żeby jednak nie zostawiać cię w zupełnej niewiedzy, termin spotkania wypada pojutrze. W południe, tak jak zaznaczyłaś to w liście. Właściciel Czerwonego Stawu, który jest ci już zapewne całkiem dobrze znany, zgodził się podać nam pomocną dłoń praktycznie od razu, gdy tylko usłyszał, że masz kłopoty. Ursa zna człowieka i poręczył za niego. Sam bywa tam nierzadko goszczonym bywalcem.\nJak mawiają, "najciemniej zawsze pod latarnią" i tego najwyraźniej zamierzano się trzymać, podejmując ryzyko zorganizowania wszystkiego w miejscu, które nie tylko było Parii dobrze znane, ale również które bardzo dobrze znało samą Parię.\n- Racja! Prawie bym zapomniał - odezwał się nagle Kamelio, będący w trakcie zbierania swoich rzeczy na przebranie.\nJedną ręką przytrzymując ubrania, drugą sięgnął do pasa, przy którym przymocowana była szeroka saszetka. Z saszetki z kolei wygrzebał niewielki woreczek, który z pewnym wahaniem ważył chwilę w dłoni, zanim położył go ostrożnie na stole.\n- Ursa poświęcił chwilę na przeczesanie jeszcze raz miejsca, w którym znaleźli nas z Miją. W kanałach. Pamiątka, którą zapomniałem ci przekazać po upadku Celestio ze sceny i... Coś, co być może chciałabyś zachować.\nElf odchrząknął, poklepał zawiniątko i się obrócił na pięcie, kierując w stronę drzwi.\n- Potrzebuję porządnej kąpieli. Możesz spać dzisiaj spokojnie, nigdzie się tym razem nie wybieram - poinformował jeszcze, zostawiając Libeth samą z tajemniczym poradkiem.\nW woreczku znajdujesz złoty ząb, będący pozostałością po nieszczęśliwym lądowaniu Celestio na jednym z możnych arystokratów. Możesz go zachować na pamiątkę bądź sprzedać. Poza zębem, jest tam również znajoma główka koziołka, która do niedawna stanowiła częścią jej lutni.\n111 autor: Paria\nLibeth parsknęła śmiechem, krzyżując ręce na klatce piersiowej.\n- Zachodzisz za skórę? To jest twój plan? Będziesz mnie ciągnął za warkocze? - pokręciła głową z niedowierzaniem. - I przepraszam, jakie serce?\nZgarnęła stertę pergaminów ze stołu i zwinęła je, związując wstążką, którą wyciągnęła przedtem z jakiegoś rękawa. Nie miała tuby na swoje papiery i raczej długo się to nie miało zmienić, więc wolała, by były zwinięte i wetknięte pionowo do kufra, gdzie nie pomną się, nie zniszczą, a Kamelio ich nie przeczyta. Nie to, że było w nich coś, czego mogłaby się wstydzić, ale nie lubiła dzielić się niedokończonymi pracami, zwłaszcza takimi, w których sporo było niedoróbek, skreśleń i poprawek.\n- Zgadza się - skinęła głową. - Poza młodszą ode mnie Sarą, mam też dwóch starszych braci. Tylko Sara mieszka wciąż z rodzicami i rozpaczliwie szuka kandydata na męża, więc ją zabrali ze sobą - uśmiechnęła się do elfa szeroko. - Widzisz, jak się dobrze składa? Jeśli chcesz, jeszcze mogę cię zarekomendować na zięcia.\nNie była przyzwyczajona do odpowiadania na takie pytania, więc na tym też skończyła tę wypowiedź. Z jednej strony chętnie opowiedziałaby mu wszystko, co mógłby chcieć o niej wiedzieć, ale z drugiej... mógł pytać z grzeczności. Zresztą niektóre rzeczy i tak musiały pozostać ukryte. O drobnym fakcie bycia dzieckiem z nieprawego łoża nie wiedział nikt, poza rodziną i dobrze opłaconą służbą rodziców, jaka też od lat nie puściła pary z ust.\n- Czerwony Staw! - powtórzyła z zaskoczeniem, milknąc na moment i zastanawiając się, czy to aby na pewno dobry pomysł. Jeśli jednak zostało to już ustalone, nie zamierzała niczego zmieniać. - Hm. Dobrze. Dobrze, że nie jutro.\nSłysząc, że Kamelio przyniósł coś dla niej, uniosła tylko pytająco brwi, by z zaciekawieniem sięgnąć po woreczek, gdy mężczyzna zebrał się i zostawił ją samą. Złoty ząb jednocześnie ją rozbawił i obrzydził, choć gdy zastanawiała się ile jest wart, to dochodziła do wniosku, że być może wynagrodzi jej on straty wywołane zamknięciem się w Domu Śnienia na tydzień i brakiem koncertów. Wolała jednak nie zastanawiać się, z czyjej szczęki został on wybity. I prawdopodobnie poświęciłaby mu więcej uwagi, gdyby nie drugi przedmiot w sakiewce.\nWyciągnęła ułamaną główkę lutni, a nagłe uderzenie tęsknoty i poczucia straty zaatakowało zupełnie niespodziewanie. Obróciła kawałek drewna w dłoni, próbując nie zastanawiać się, w jakim stanie skończyła cała reszta instrumentu. Może to i dobrze, że poczekała, aż Kamelio wyjdzie do łaźni, bo bardzo się starała ukryć negatywne emocje głęboko w sobie, a ten widok sprawił, że w jej oczach stanęły łzy. Usiadła na jednym z krzeseł, przesuwając kciukiem po symetrycznych, rozwidlonych rogach koziołka. Nie zamierzała zostawić go sobie wyłącznie na pamiątkę. Była zdecydowana zlecić wbudowanie go w nową lutnię, skoro odzyskała chociaż jeden element starej.\nW końcu zawinęła go ostrożnie z powrotem w woreczek i odłożyła do pozostałych swoich rzeczy, postanawiając wykorzystać pozostałe chwile samotności by zmyć makijaż z oczu, rozpuścić ciasno zaplecione włosy, przebrać się w koszulę nocną i pogasić większość świec. Wiedziała, że jutro dowie się więcej, a im szybciej pójdzie spać, tym szybciej jutro nadejdzie - wsunęła się więc do łóżka, a jedynym, co powiedziała elfowi, gdy wrócił, było podziękowanie za odzyskaną główkę lutni... i dobranoc.\n112 autor: Lead\nCmokając z dezaprobatą, Kamelio zamruczał coś o, jakże okrutnym i niesprawiedliwym traktowaniu jego osoby, nie wyglądając natomiast w żadnej mierze na faktycznie dotkniętego. Grzecznie też podziękował Libeth za jej chłodną troskę, stwierdzając, że z kim jak z kim, ale z osobami pokroju Damona La'Rosh nie ma ochoty zadzierać, ponieważ, cytując: "Nie zadziera z szaleńcami częściej, niż to konieczne", cokolwiek miał przez to na myśli.\nByć może obawy Tobiasa i przykre plotki rzeczywiście nie były aż tak przekłamane, jak chciałoby się niektórym wierzyć i gdzieś w przyszłości warto byłoby się przyjrzeć całej sprawie z La'Roshem? Nie na ten moment, naturalnie. Najpierw Paria musiała zdecydowanie wybrnąć z dużo bardziej osobistej opresji. Na martwienie się o innych będzie jeszcze mieć czas. Prawdopodobnie.\nPozostawiona sama sobie, Paria miała okazję na spokojnie pomyśleć i gdy elf w końcu wrócił do komnaty, zdołała jeszcze poczuć poruszenie w powietrzu oraz orzeźwiający podmuch wiatru, który zgasił wszystkie świece w pomieszczeniu za jednym zamachem. W odpowiedzi zaś otrzymała miękki pomruk, ciche skrzypienie ze strony sąsiedniego łóżka, gdy jego właściciel się na nim układał oraz zwrócone także w jej stronę życzenie dobrej nocy.\nNoc nie była dla niej jednak dobra i oczekiwane poniekąd od jakiegoś już czasu koszmary wreszcie nawiedziły ją w pełni swej okazałości.\nPrzepełniona strachem, z sercem dudniącym echem w uszach, biegła wąskim, oślizgłym korytarzem ku odległemu promyczkowi światła, który niezależnie od tego, jak długo i szybko przebierała nogami, nigdy nie wydawał się przybliżyć. Ponaglana upiornymi piskami lawiny szczurów depczącej jej po piętach, wiedziała, że nie może się zatrzymać. Że nie ma czasu na złapanie oddechu ni odpoczynek. Wśród ich chmary górował jeden, wyjątkowo wielki i pędzący na samym przodzie gromady.\nMimo panującej w otoczeniu ciemności, Paria mogła aż nadto wyraźnie dojrzeć zniekształcony pysk przypominający raczej nienaturalnie wydłużoną twarz z połamanymi wąsami, wściekle czerwonymi oczkami i długimi, wystającymi siekaczami. Pysk ten rysował się w obrzydliwie groteskowy sposób na podobieństwo Lary Cendan, nawołującej ją od czasu do czasu bądź śmiejącej się w głos.\nWtem, bez żadnego uprzedzenia, jej nogi zaczęły robić się dziwnie ciężkie, spowalniając ją. Nieważne jak mocno próbowała, nie mogła ich zmusić do przyspieszenia tempa. Gryzonie, z czego każdy świecił czerwienią oczu, wraz z wielką Lady Cendan na przedzie zbliżały się nieubłaganie...\nLibeth wybudziła się gwałtownie, cała mokra od potu i zdezorientowana, z widmem koszmaru wciąż wiszącym jej nad głową. Siedzący dotąd przy stole i skrobiący coś w leżących przed nim papierach Kamelio, przekręcił głowę w jej stronę, momentalnie marszcząc brwi i podnosząc się.\nBurza najwyraźniej się skończyła. Przez szerokie okna, których kurtyny zostały odsłonięte, do komnaty wpływało jasne, łagodne światło poranka.\n113 autor: Paria\nMogła się spodziewać, że sny wcześniej czy później się o nią upomną. Gdy po raz kolejny w panice uciekała przed szczurami, nie widząc nic zaskakującego w fakcie, że jeden z nich wygląda jak Lady Cendan, rozpaczliwie szukała lutni na plecach. Z jakiego powodu? Ciężko stwierdzić, po co był jej teraz potrzebny instrument, ale najwyraźniej powrót drewnianej głowy koziołka w jej ręce nie pozostał bez wpływu na jej podświadomość. Ze snami był jednak ten problem, że nigdy nie chciały iść tak, jak Libeth sobie zaplanowała. Gdy próbowała kogoś uderzyć, jej ciosy nie miały żadnej siły. Gdy próbowała krzyknąć, jej głos nie przebijał się przez hałas. A teraz, gdy usiłowała uciec, ciężkie nogi przytrzymywały ją w miejscu. Biegła, ale nie przesuwała się do przodu. Spoglądała przez ramię, czując narastające przerażenie i nadciągającą śmierć. Doskonale pamiętała przecież człowieka zżeranego przez gryzonie żywcem, akurat to się jej niestety nie przyśniło. Nie chciała teraz wylądować na jego miejscu. Jej życie nie mogło się skończyć w ten sposób.\n- Zostaw! - krzyknęła, gdy jeden ze szczurów do niej doskoczył. Szarpnęła nogą, a szarpnięcie we śnie poderwało ją w rzeczywistości w łóżku do pozycji siedzącej. Przez chwilę dyszała ciężko, usiłując się uspokoić. To sen. Tylko sen. To nie miało się powtórzyć już nigdy więcej.\nChwilę jej zajęło przypomnienie sobie, gdzie się znajduje, a gdy usłyszała głos Kamelio, dotarła do niej też świadomość tego, że nie była tu sama. Uniosła na niego przestraszone spojrzenie, dopiero po kilku sekundach przypominając sobie o nabraniu kolejnego oddechu w płuca i fakcie, że przecież nic jej tu nie grozi. Przetarła twarz dłońmi.\n- Tak - wymamrotała. - To tylko sny.\nNawet łagodne światło poranka nie potrafiło odpędzić ciężkiej chmury, która zawisła nad głową Parii. Jej mina nie przypominała jednak tej, z którą podniosła się ze snu w podziemnej kryjówce. Nie była zmęczona i niezadowolona. Teraz była zestresowana, tak, jak dawno już nie była. Jutrzejszy dzień zbliżał się wielkimi krokami i do bardki zaczynało docierać, jak bardzo czuje się zdezorientowana, kiedy przecież powinna czuć się pewna. Powinna być choć trochę przekonana o szansie powodzenia całego tego planu, tymczasem im bliżej spotkania z Lady Cendan, tym gorzej. I choć stara arystokratka we śnie wyglądała idiotycznie, wręcz komicznie ze swoim szczurzym ciałem, teraz Parii nie było do śmiechu. Bała się, że kobieta w jakiś sposób przechytrzy ich wszystkich.\n- Późno jest? Mogłeś mnie obudzić. Nie spałam za dobrze - przyznała i westchnęła. - Muszę się doprowadzić do porządku. Umyć, uczesać i pomalować, zanim przyjdą klienci.\nObróciła się, by zsunąć nogi na podłogę i otworzyć swój kufer. Kiedy w nim nurkowała, z twarzą ukrytą za zasłoną poplątanych po nocy włosów, znacznie łatwiej było ukryć niepokój. W końcu wygrzebała z niego świeżą bieliznę i prostą, seledynową sukienkę wiązaną na szyi. Nawet Sara jej wytknęła podczas bankietu, że zbyt rzadko nosi suknie, więc zawsze był to jakiś sposób na przypominanie kogoś innego, nie siebie. No i po tych traumatycznych snach zdecydowanie potrzebowała się wykąpać.\n15 paź 2021, 21:05\n114 autor: Lead\n- Dopiero dochodzi pora śniadaniowa - poinformował ją elf. - Nie ma powodów do pośpiechu.\nZajęta gmeraniem w kufrze i uspokajaniem wciąż przyspieszonego oddechu, Paria nawet nie zauważyła, kiedy Kamelio wyrósł za nią, niczym cień. Co nie pomogło jej obecnemu rozbiciu emocjonalnemu, a jedynie sprawiło, że praktycznie podskoczyła w miejscu, gdy tylko się obróciła. Mężczyzna szybko złapał ją pod ramię, aby przypadkiem nie potknęła się o kufer za sobą, gdy nogi spróbowały automatycznie postąpić o krok w tył.\n- Wybacz - rzucił szybko i gdy był już pewny, że nie straci równowagi, puścił jej rękę, samemu cofając się, by stworzyć między nimi relatywnie komfortową odległość. - Jesteś blada - poinformował ją, uważnie lustrując z góry na dół. - To może zabrzmieć niedelikatnie, ale... Od dawna je miewasz? Koszmary? Gabin może przygotować dla ciebie coś na spokojniejszy sen.\nLibeth miała sporo szczęścia, że wspomnienia ostatnich wydarzeń nie wpłynęły na jej sny aż do tej pory. Inna kwestia była taka, że przez pierwsze noce spędzone w Domu Śnienia nie śniła kompletnie o niczym mimo gorączki, najpierw dzięki ziółkom Zairy, później przez zwykłe, psychiczne zmęczenie. Nic nie trwa jednak wiecznie. Strach oraz podświadomie nabyte traumy koniec końców musiały dać o sobie znać w najmniej stosownej do tego chwili, bo jakżeby inaczej.\n- Mamy czas - przypomniał jej łagodnie, a zarazem dobitnie. - Jeśli chcesz o tym porozmawiać, jestem do dyspozycji. Jeśli nie, przyniosę nam zaraz coś z kuchni. Powinnaś coś zjeść, nawet jeśli nie masz na ten moment apetytu. Chyba że... Powinienem dać ci trochę więcej czasu dla siebie? Gdy wszyscy będą gotowi, mamy spotkać się i przedyskutować plan działania na jutrzejszy dzień.\nChoć widać było, że elfowi zależy na jej dobrym samopoczuciu, nie zamierzał obchodzić się z nią, jak z jajkiem. Nie zamierzał niczego przekładać. Dawał jej sporo taryfy ulgowej, ale wciąż zamierzał przeprowadzić wszystko tak sprawnie, jak to tylko możliwe. Zapewne wiedział lepiej niż ktokolwiek, że im szybciej pozbędą się problemu w postaci Cendan, tym szybciej będą mogli znowu odetchnąć.\nNagłe pojawienie się elfa tak blisko sprawiło, że Paria faktycznie drgnęła, zaskoczona, choć nie była pewna, czy naprawdę musiał ją łapać i ratować przed upadkiem. W tej chwili nie była zbyt otwarta na dotyk, czując się brudna, jakby sen, w jakim ponownie przedzierała się przez kanały, znów pokrył ją tym smrodem, który zmywali z niej z trudem, gdy była nieprzytomna. Potrzebowała się umyć.\n- Nie. Dopiero... dopiero dzisiaj. To nic takiego, naprawdę. Nie trzeba zawracać głowy Gabinowi.\nZrobiła już wystarczająco dużo zamieszania wokół swojej osoby. Jeszcze tylko tego brakowało, żeby zaczęła robić sceny, bo zdarzył się jej jeden zły sen. Przesadzona jej zdaniem troska Kamelio wprawiła ją w lekkie zakłopotanie, a wyjątkowo nie miała nastroju na ich standardowe już gierki słowne, więc odchrząknęła i wysunęła się spomiędzy własnego kufra a elfa, unikając jego spojrzenia.\n- Nie jestem blada, ja tak wyglądam. A to był tylko sen, Kamelio - podkreśliła, choć doskonale wiedziała, że dobrze by jej zrobiło otwarcie się i wyrzucenie z siebie wszystkich negatywnych emocji, jakie skumulowały się w niej przez ostatni tydzień. To jednak zdecydowanie nie był ku temu odpowiedni moment i nie była pewna, czy mężczyzna faktycznie chciałby tego wszystkiego słuchać, będąc po części osobą odpowiedzialną za okoliczności, w jakich tkwiła. Westchnęła. Nie potrzebowała taryfy ulgowej. Nie chciała jej. - Możesz coś przynieść, możesz też poczekać na mnie, to ci pomogę. Potrzebuję dziesięciu minut, skoro nie muszę jeszcze szukać Arilli i Enid. Zaraz wracam.\nZamknięcie się w łaźni, sam na sam ze swoimi wzburzonymi myślami, pomogło jej stopniowo dojść do siebie. Odbicie w lustrze faktycznie było nieco blade, ale nie było to nic niepokojącego. Zmyła z siebie pot i panikę wywołaną koszmarem, a gdy ubrała się w czyste rzeczy, poczuła się znacznie lepiej. Zepchnęła wspomnienie szczurów na dno umysłu, rozczesując włosy i zaplatając je w niedbały warkocz, żeby tylko nie leciały jej do oczu. W sukience czuła się dziwnie - nie była koncertowa, efektowna, jak te, które miała na sobie podczas bankietu baronowej, ale zwyczajna, z cienkiego, lejącego się materiału. Może to i dobrze. Ostatni dzień, kiedy musi się ukrywać. Jakoś to przetrwa. Zresztą teraz wszystko w końcu zaczynało się dziać. Niedługo dowie się dokładnie jaki jest plan i jaką rolę miała spełnić w nim ona, poza byciem dobrze współpracującą przynętą. Westchnęła ciężko i uśmiechnęła się do swojego odbicia w lustrze. Odpowiedziało całkiem przekonującym grymasem.\n- Jestem - poinformowała elfa, wracając do pokoju. Rzuciła koszulę nocną na łóżko i ułożyła pościel w mniej chaotyczny, poplątany sposób. - I nie mogę się doczekać, jak powiesz mi wszystko, czego nie powiedziałeś mi wczoraj. Chyba że nie ma niczego, co powinnam wiedzieć, zanim spotkamy się z... ze wszystkimi, cokolwiek to znaczy.\n16 paź 2021, 16:02\n116 autor: Lead\nNie komentując, nie sprzeczając się i nie drążąc wbrew ewidentnemu powątpiewaniu w jej zaprzeczenia, mężczyzna jedynie zgodnie przytaknął głową.\n- Poczekam w takim razie - zdecydował, odprowadzając ją tym samym, oceniającym wzrokiem do samych drzwi.\nGdy Libeth wreszcie wróciła, świeższa i znacznie trzeźwiej myśląca, znalazła elfa stojącego przy stole i sortującego stos papierzysk w jeden plik, nad którym wcześniej przesiadywał, a który musiał tu najpewniej zataszczyć jeszcze, gdy spała.\nPora śniadaniowa zaczynała się w Domu Kamelii, jak poinformowała ją któregoś dnia Mija'Zga, godzinę po wschodzie słońca. Ponieważ jednak mieszkańcy Domu mieli różne przyzwyczajenia i często przy tym zupełnie odmienne spojrzenie na czas, który uznawali za stosowny do wygrzebania się z łóżka, przygotowane przez nią wcześniej jedzenie można było znaleźć w kuchni praktycznie do wczesnego popołudnia. Idąc tym tropem, Kamelio musiał zerwać się wraz ze świtem lub nawet wcześniej, jeśli zdążył do tej pory nie tylko przynieść ze sobą pracę, ale również przebrać się i zmienić bandaże.\nBrwi elfa wystrzeliły wysoko w górę, gdy zgarniając pergaminy pod pachę, jego wzrok powędrował w stronę Parii.\n- Rzeczywiście wzięłaś sobie do serca, kiedy powiedziałem, że możemy wrócić do tematu z samego rana - zaśmiał się lekko i choć przez chwilę jeszcze dało się dostrzec strapienie w jego spojrzeniu, szybko i sprawnie zepchnął je wkrótce na bok. - Tak naprawdę wcale nie ma do tłumaczenia aż tak wiele i przyznam, że nieco więcej sensu będzie ono miało, gdy już dołączą do nas Ursa i Gabin. Nie martw się, zapewniam, że nie dojdziemy nawet do połowy śniadania, kiedy to zrobią. Możemy jednak wcześniej zejść do pracowni. Jestem pewien, że nikt ci jeszcze nie pokazał podziemnej części Domu.\nKierując się w stronę drzwi, elf zachęcającym ruchem ręki ponaglił Libeth do podążenia za sobą. Faktycznie, mimo iż wspominano jej o istnieniu niższych kondygnacji, nigdy jej ich nie pokazano. Ba! Parnia nie miała bladego pojęcia, gdzie możne znajdywać się wejście. Choć obeszła już sporą część budynku, nie zauważyła nigdzie schodów ani też jakichś bardziej tajemniczo wyglądających drzwi mogących do nich prowadzić.\nKierując się do pokoju wspólnego, nie natrafili na zupełnie nikogo. Dom był po raz pierwszy zupełnie cichy, jeśli nie liczyć krzątaniny, jaka odbywała się w samej kuchni. Mija nie próżnowała. W towarzystwie jednego z młodszych Śniących, który, mimo opadających powiek wykonywał swoją część obowiązków zadziwiająco sprawnie, pracowali właśnie nad kociołkiem owsianki oraz łupaniem orzechów.\n- Dzień dobry! - przywitała ich z pogodnym zaskoczeniem olbrzymka, a choć widać było, że chce zadać pytanie, być może dotyczące powodu tak wczesnego zerwania się przez nich na nogi, wystarczyła pojedyncza wymiana spojrzeń między nią, a towarzyszącym Libeth elfem, aby sprawnie ją od tego odwieźć. - Dajcie mi chwilę!\nNie czekali długo, zanim pierwsze miski ciepłego, słodkawego kleiku z owocami, talerz koziego sera z oliwkami i sałatą oraz dzbanek soku wraz z pustymi szklankami wylądowały na jednej tacce. Elf co prawda planował zabrać jedzenie do pracowni, o której wcześniej wspominał, ale dzięki zagadującej ich Miji i tak skończyli jedząc przy ciasnym stoliku w kuchni.\nGdy ponownie ruszyli, byli już syci i lekko przesiąknięci zapachami kuchni. Głównie słodkawymi zapachami.\n- Czasami jestem pod wrażeniem, że wciąż jestem w stanie zachować linię - westchnął Kamelio, klepiąc się po pełnym brzuchu. - Lepiej uważaj. Byłoby szkoda, gdybyś po raz ostatni mogła wcisnąć się w tę sukienkę. Do twarzy ci.\nUśmiechając się szeroko, mężczyzna poprowadził ich przez pustą przestrzeń pomiędzy szynkwasem, a wypoczynkową częścią sali kominkowej - w stronę pomieszczenia ulokowanego naprzeciwko kuchni, po drugiej stronie. Z tego też wyszła im zaraz naprzeciw inna para elfów. Jeden, podobnie jak sam Kamelio, był elfem Wschodnim i nie wyróżniał się tak naprawdę niczym szczególnym. Ręce miał pełne tub ze zwojami i kompletnie bladł w cieniu swojego towarzysza - Wysokiego Elfa. Można chyba ironicznie powiedzieć, że bladł nie tylko w przenośni, ale i dosłownie, głównie dzięki rzucanemu z wysokości spokojnie dorównującej Mija'Zdze cieniowi.\nWysokie Elfy były widokiem rzadkim, nawet na Archipelagu zrzeszającym rasy z całego świata. Podobnie jak większość jemu podobnych, także i ten tutaj nosił się dumnie i wyniośle. Otaczała go chłodna aura, której wtórowało równie chłodne spojrzenie.\nDostrzegając Parię i Kamelio, mniejszy z dwójki uśmiechnął się nerwowo, witając ich raczej grzecznie. Co innego jego kolega, którego wzrok padł wyłącznie na nią, by też po pewnym czasie zastanowienia skinąć uprzejmie głową. Co jednak zaskakujące, w momencie, w którym się mijali, ten sam elf zaczepił łokciem o ramię Kamelio, wytrącając go z równowagi i powodując, że część z trzymanych przez niego dokumentów wymsknęła się z jego uścisku i rozleciała po podłodze. Wysoki Elf nie zatrzymał się, wydając z siebie jeno ledwie słyszalne parsknięcie.\n- Tch - Kamelio kliknął językiem o podniebienie w nieoczekiwanym przejawie głębokiej irytacji, samemu niemniej nie kwapiąc się, by choćby spojrzeć przez ramię w stronę winowajcy. - Jak dojrzale.\nMarszcząc brwi i nos, pochylił się, by pozbierać dokumenty.\n117 autor: Paria\nChciała zacząć tłumaczyć coś odnośnie tego, jak ciężko jej będzie się dziś skupić na czymkolwiek innym, niż przygotowania do jutrzejszego dnia, ale wtedy Kamelio wspomniał o podziemnej części Domu Śnienia, do której mieli się zaraz udać. Libeth zamarła z półotwartymi ustami, rezygnując z mówienia czegokolwiek na temat planów i swoich niepewności i zamiast tego uśmiechneła się lekko. Głównie dlatego, że zaskakująco słowa elfa okazały się czymś, co zadziałało bardzo skutecznie i momentalnie przeniosło jej uwagę z obaw na zaciekawienie, które czuła tego dnia, kidy Mija odprowadzała ją po Domu po raz pierwszy. Zdawała sobie sprawę z tego, że najpewniej nie poznała jeszcze nawet jednej trzeciej tutejszych pomieszczeń, a możliwość zejścia za moment do podziemi, które niedostępne były dla klientów, była sporym wydarzeniem. Cóż, wyglądało na to, że Paria była całkiem prosta w obsłudze, jakby się uprzeć. Zupełnie nie pamiętała też o lekcji, którą Kamelia proponowała jej na dzisiaj. Gdyby sobie o niej przypomniała, z pewnością też od razu zapomniałaby o stresie, podekscytowana nowościami w swoim życiu.\n- Nikt mi nie pokazał, to prawda. Możemy zejść do pracowni.\nŚniadanie jak zawsze było doskonałe, a Paria zjadła tyle, ile tylko była w stanie w siebie wcisnąć. Słysząc późniejszy komentarz elfa zaśmiała się cicho.\n- Dopóki tańczę, chyba mi to nie grozi. Zazwyczaj ruszam się trochę więcej, niż tu, u was - oparła dłonie na talii. Nie wydawała się jej szersza, niż tydzień temu. - Ale dziękuję za troskę. I za komplement.\nZ zaciekawieniem rozglądała się w poszukiwaniu tajnego przejścia, którego dotąd mogła nie zauważyć. Gdzieś ono się przecież musiało znajdować. W końcu z naprzeciwka wyszła dwójka, której Libeth nie widziała przedtem. Odpowiedziała uśmiechem i skinieniem głowy na powitanie wysokiego elfa, ale jej uśmiech zrzedł w chwili, w której ten w żenująco infantylny sposób postanowił wyrazić swoją niechęć względem Kamelio. Paria nie zadawała pytań, domyślając się, że był to jeden z tych, którzy byli przeciwni obecności Steczko w Domu Śnienia - a na pewno stanowisku, jakie tu piastował. W przeciwieństwie do potrąconego, odprowadziła wysokiego lodowatym spojrzeniem, całkowicie tracąc uprzejmość, którą dotąd miała w oczach.\n- Odważnie jak na dziewięciolatka - mruknęła pod nosem, pochylając się, żeby pomóc elfowi pozbierać papiery. - Kto to był?\nCharakterystycznej twarzy raczej nie zapomni, ale z wielką chęcią zapamiętałaby też jego imię i nazwisko. Nie to, żeby miała cokolwiek z tym zrobić, ale kto wie? Podobna wiedza przydawała się w zaskakujących momentach.\n17 paź 2021, 21:10\n118 autor: Lead\nChoć towarzyszący Wysokiemu elf spowolnił kroku i wyraźnie zawahała się, prawdopodobnie rozważając pomoc potrąconemu Kamelio, szybko zaniechał ewentualnych prób, gdy tylko usłyszał naglące syknięcie ze strony swego kompana.\n- Julius Ferros - przedstawił cierpko, kiedy pozostała dwójka szybkim krokiem obeszła szynkwas i kierując się w dół sali, zniknęła za jakiś czas za drzwiami jednego z pokoi. - Mój osobisty ulubieniec. Nie miałaś jeszcze okazji poznać? Ma zerowe poczucie humoru, za to mniemanie o samym sobie, które zawstydziłoby co najmniej połowę znanej ci szlachty i magnaterii. Nieprzyjemny, ale stosunkowo niegroźny, dopóki nie wsadzić mu w rękę szpady. Niewart uwagi na dłuższą metę. Innymi słowy - kończąc zbierać porozrzucane papierzyska i czekając, aż Paria odda mu to, co sama w międzyczasie nazbierała, skierował na nią poważny wzrok. - Postaraj się nie wchodzić mu w drogę. Nawet jeśli w obecności kobiet z reguły zachowuje się niemal nieskazitelnie, ma paskudnie cięty język i aż za dobrze wie, jak nim operować.\nKiwając zachęcająco głową, ruszył ponownie przed siebie, by wolną ręką pchnąć drzwi do pomieszczenia, które musiało być ich celem. Mimo iż od wejścia pachniało w nim winem i kadzidłami, wbrew ustawionym pod jedną ścianą beczułek z zapasami trunków, przypominało raczej swego rodzaju gabinet. W centrum stał wysłużony fotel, otoczony z dwóch stron narożnym biurkiem oraz całą masą piętrzących się na nim przedmiotów - wszystko posegregowane i poukładane z pedantyczną wręcz starannością. Na samym przodzie dominowała pokaźna kolekcja kałamarzy, piór oraz rysików. Wyglądały znajomo.\nKamelio rozejrzał się dookoła wyjątkowo ostrożnie, zanim zrzucił ciążący mu stos plików na wolną przestrzeń blatu.\n- Gniazdko Ramirilla - wyjaśnił z nieco kwaśną miną. Czyżby druga osoba, za którą Kamelio nie przepadał? Kto by pomyślał, że takie w ogóle istniały.\n- Choć to pewnie już wiesz? Gęba, która praktycznie się nie zamyka? Zaleca się każdemu w polu widzenia? - przez chwilę przyglądał się jej niemalże wyczekująco, by wreszcie westchnąć z niekłamaną ulgą. - Racja... Wygląda na to, że raz w życiu jest zbyt zajęty, żeby zawracać innym głowy. Miła odmiana.\nGabinet wspomnianego Ramirilla, podobnie jak kuchnia, posiadał własne drzwi na ogród, którymi też elf wyprowadził ich na zewnątrz. Dalej skierowali się w prawo, wzdłuż ściany budynku aż do zakrętu, by kilka metrów za nim natrafić na kolejne drzwi. Do tych Kamelio miał już osobny klucz.\nWnętrze nowego pomieszczenia nie różniło się na pierwszy rzut oka niczym od typowego, dobrze uprzątniętego i zorganizowanego schowka. Dookoła piętrzyły się pudła i skrzynie, zaś stół zepchnięty pod północną ścianę uginał pod ciężarem mnogiej ilości tub i drewnianych skrzyneczek różnej wielkości i o nieznanej zawartości. Wbrew wrażeniu odizolowania pomieszczenia od reszty Domu, jasno paliły się tu świeżo wymienione świece.\nTowarzysz Parii znacząco wskazał szeroką klapę w jednym z rogów komnaty, a następnie ciężki do dostrzeżenia w ścianie panel z nieregularnym otworem, w który wsunął główkę poprzednio użytego klucza. Klapa w podłodze zaczęła unosić się ciężko, ale bez ociągania, ukazując im jasno oświetlone od dołu schodu o szerokich stopniach.\nLibeth mogła nie mieć najlepszych wspomnień ze schodzenia do podziemi, ale do tych przynajmniej prowadziło względnie normalne i przyzwoite wejście. Były też dobrze oświetlone i nie aż tak zimne, jakby mogło się wydawać.\n119 autor: Paria\n- Nie miałam tej wątpliwej przyjemności - odparła, podnosząc się z podłogi. Na poradę elfa odpowiedziała jednak mało niewinnym uśmiechem. To, co mówił, brzmiało jak wyzwanie. Nawet jeśli wchodzenie Juliusowi w drogę teraz było niemądre, kusiło ją, żeby szanowny pan wysoki elf potknął się o nią w dalszej przyszłości. - Och? Nie doceniasz mnie. Nie sądzę, żebym ustępowała mu pola w zakresie tych umiejętności. Zawsze jestem otwarta na ciekawe dyskusje z nadętymi dupkami.\nOddała dokumenty i ruszyła dalej u boku Kamelio, lustrując spojrzeniem gabinet, w jakim się znaleźli chwilę później. Znajome przybory piśmiennicze przypomniały Parii niechęć elfa do rozwiązywania wstążek kilka dni temu. Czyżby wynikała ona ze zwykłej niechęci do właściciela tych przedmiotów? To było dla bardki coś zupełnie nowego. Miała wrażenie, że dziś mówią o kompletnie innym Domu Śnienia, niż ten, w którym spędziła ostatnie kilka dni. Wszyscy dotąd byli tacy uprzejmi i otwarci, a nawet jeśli nie, to nikt nie zachowywał się względem niej nieodpowiednio. Nie zauważyła też dotąd podobnych zachowań względem towarzyszącego jej elfa. Dziś natomiast w tak krótkim czasie dowiedziała się już o dwóch osobach, które Steczko darzył... no, powiedzmy... antypatią.\nUniosła tylko pytająco brwi, słysząc nieznane jej imię, a potem pokręciła tylko przecząco głową, nie mając pojęcia, o kim mowa.\n- Jesteś pewien, że nie mówisz o Celestio? - parsknęła śmiechem, wychodząc przez gabinet wspomnianego Ramirilla do ogrodu.\nGdy chwilę później znaleźli się w schowku, wróciły wspomnienia z ucieczki z rezydencji Bourbon. Teoretycznie nie należały one jeszcze do tych nieprzyjemnych - poza faktem, że zmarzła podczas spaceru w podziemiach i zmęczyła się nieco, stanowiąc podporę dla kulejącego Kamelio, to dopóki nie weszli do kanałów, nie działo się nic strasznego. Rzuciła ostrożne spojrzenie w dół, ciesząc się w sumie, że do piwnic prowadzą schody, a nie pogrążona w mroku sznurkowa drabinka. W końcu nie uciekała już przed niczym, znajdowała się w bezpiecznym miejscu i na dole nic nie miało jej zaskoczyć, prawda? Mimo tej świadomości i tak z ociąganiem zrobiła pierwszy krok, nie potrafiąc wyjaśnić swoich własnych obaw. Były jakieś podświadome, nie miała na nie wpływu. Ale ruszyła w dół, przodem. W końcu nie szła z obcym trefnisiem w nieznane, tylko w konkretnym celu - na spotkanie, które miało rozjaśnić najbliższe kilka dni. I nawet jeśli - jak się okazywało - nie przepadała teraz za podziemiami, tu przynajmniej miała całkiem silną motywację.\n18 paź 2021, 16:14\n120 autor: Lead\n- Mówię to WŁAŚNIE DLATEGO, że już zdążyłem zauważyć, jak bardzo lubisz się gryźć z osobnikami jego pokroju - zaśmiał się, lecz tym razem z dozą nerwowości. - Nie chodzi o udowodnienie, kto komu bardziej potrafi dopiec. Ferros nie jest... - Kamelio wziął głęboki wdech i z miną człowieka, który właśnie zamierza powiedzieć coś, czego bardzo mówić nie chce, wysilił się do kontynuowania. - ...Nie jest złą osobą per se. Może być jadowitym wężem, ale tak, jak każdy inny wąż, zaatakuje dopiero wtedy, kiedy poczuje się zagrożony.\nElf mógł nie ujmować tego zupełnie wprost, ale i tak nie trzeba było geniusza, aby dostrzec, jak bardzo zależało mu, aby Paria trzymała się z dala od napotkanego przed momentem Wysokiego. Nawet jeśli ludzie w Domu Kamelii przypominali czasami, nie tylko dobrze funkcjonującą gildię, ale coś na kształt wielkiej, zgranej familii, szlachcianka bardziej niż ktokolwiek powinna wiedzieć, jak skomplikowane potrafiły być czasami korelacje rodzinne. Nieważne, jak dobrze naoliwioną wydawałyby się maszyną, zawsze zdarzały się w niej jakieś zgrzyty. Zawsze też trafić musiał się w niej co najmniej jeden, bardziej lub mniej wadliwy element - czarna owca. Ciekawe, kto w Domu Kamelii tak naprawdę odgrywał tę rolę.\n- O ile szanowny Celestio nie zmienił koloru skóry i nie został niespodziewanie wnukiem Zairy, to nie. Nie sądzę.\nNa twarz elfa powrócił zadziorny uśmiech, który nie zniknął przez resztę ich wycieczki.\n- Wspólna sypialnia - odezwał się zza jej pleców Kamelio, a gdy tylko zrównali kroku u podnóża schodów, wskazał pierwsze, widoczne zaraz po wyjściu na szeroki korytarz drzwi. - Ci, którzy prowadzą własne badania, eksperymenty bądź z różnych przyczyn nie wracają do własnych domów na noc, zazwyczaj spędzają je tutaj.\nPodziemny kompleks jako całość był bardzo dobrze oświetlony oraz utrzymany w przyzwoitej czystości. Nieliczne pajęczyny oraz ich właściciele w wysokich kątach pod sufitem wydawały się pozostawione tam bardziej intencjonalnie niż nie. Być może wyłącznie dla zachowania odpowiedniego klimatu, a może po to, aby żadne inne robactwo nie miało możliwości się rozpanoszyć.\nPozostawiając drzwi do sypialni w spokoju, przeszli kilka metrów dalej, aby wyjść na długi korytarz, wyściełany od jednego końca do drugiego fioletowym, wzorzystym dywanem. Dywan... W podziemnym korytarzu? Ktoś tutaj z pewnością nie szczypał się ze swoją ekstrawagancją.\nIch celem były ostatnie drzwi lewej części korytarza - wąskie, jednoskrzydłowe, ale grube i wyraźnie ciężkie, częściowo okute metalem. Tym razem Kamelio potrzebował aż dwóch kluczy, aby dostać się do środka.\n- Jedno z najbezpieczniejszych i zarazem najniebezpieczniejszych miejsc w całym Domu - rzucił w stronę Libeth konspiracyjnym szeptem, mocno chwytając za okrągłą kołatkę drzwi i ciągnąć ją do siebie. Z cichym zgrzytem nienaoliwionych zawiasów, otworzyło się przed nimi przejście do najprawdziwszej pracowni alchemicznej. Pracowni, w której sporą część swego czasu spędzać musieli Gabin oraz Tulio pospołu.\nJuż od wejścia przywitał ich przede wszystkim ciężki zapach mieszaniny najrozmaitszych ziół oraz trudnych do określenia substancji. Nieprzyzwyczajona do tego typu aromatów, a przede wszystkim do ich intensywności Paria, potrzebowała chwilę spędzić w przejściu, aby na dzień dobry nie zakręciło jej się niebezpiecznie w głowie.\nByło to przestronne pomieszczenie, posiadające w swoim wyposażeniu aż cztery stoły, z czego tylko jeden nie był zastawiony od rogu do rogu księgami, notatkami, kolbami oraz całą masą sprzętu alchemicznego, którego prawdopodobnie i w połowie nie potrafiliby obydwoje z elfem poprawnie nazwać. Niemalże każdy kawałek ściany zajmowały dziwaczne ryciny bądź regały zapełnione, jeśli nie mnogą ilością słoi z ingrediencjami oraz bardziej lub mniej obrzydliwie wyglądającymi zawartościami, to jeszcze większą ilością opasłych tomów. Były i dwa paleniska ze znikającymi pod sufitem kominami, z czego nad jednym wciąż wisiał pełen jakiejś podejrzanej substancji kociołek.\nPracownię jasno oświetlały błękitne płomienie licznych świec, które wydawały się wcale nie topić. Były prawdopodobnie czymś nowym także i dla Kamelio, sądząc po ciekawości wymalowanej na jego twarzy oraz sposobie, w jaki zaczął przejeżdżać dłonią nad płomieniem jednej z nich.\n- Huh - wydał z siebie, jakże elokwentnie. - Nic dziwnego, że jest tu tak chłodno. W ogóle nie wytwarzają ciepła. Nic. Spróbujmy znaleźć rozpałkę. Libeth? Mogłabyś się rozejrzeć? Gabin nigdy nie odkłada niczego w to samo miejsce.\nDzisiaj jest 06 gru 2021, 11:14


Słuchawki - przeznaczenie: sportowe - Ceny, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nRaty 50x0% (34)\nRaty 20x0% (35)\nRaty 10x0% (35)\nRaty do 50x0% odroczone (34)\nsłuchawki bezprzewodowe (100)\nsłuchawki przewodowe (64)\ndostępne w sklepach (24)\ndo telefonów (96)\nod 0,1 do 1 m (7)\nod 1,1 do 1,4 m (56)\nod 1,5 do 2 m (2)\ndo 10 h (98)\nod 10 do 20 h (17)\n3,5 mm (65)\nNowy - 198,99 zł\nbiały czarny niebieski żółty\nCreative Outlier Sport (niebieski)\nSony WF-SP700N (czarny)\nbiały czarny różowy żółty\nSony MDR-AS210AP (czarny)\nPasmo przenoszenia 17 - 22000 Hz\nPlatinet PM1075R (czerwony) + etui\nczarny czerwony niebieski szary\nJBL Endurance SPRINT (czerwony)\nNowy - 178,99 zł\nJBL Endurance JUMP (czarny)\nOutlet - 352 zł\n11,73 zł x 30 rat 0%\nJBL Endurance RUN (czarny)\nbiały czerwony niebieski szary turkusowy\nJBL Reflect Contour 2 (zielony)\nJabra Elite Sport v2 (czarny)\n"Mogę spokojnie ocenić te słuchawki do biegania jako rewelacyjne, uważam że w tej cenie ciężko znaleźć coś lepszego. Nie spadają, mocno wygłuszają otoczenie i jakość dźwięku mnie w pełni satysfakcjonuje. Jedynym minusem jest brak regulacji głośności na kablu. Polecam!"\nFick Nury10 dni temu\n"Niestety u mnie słuchawki nie sprawdziły się, ponieważ element, który miał odpowiadać za to, aby nie wypadały w ogóle nie trzymał mi się w uchu. Poza tym słuchawki są ciężkie, a jak wiatr zawiał to wypadały. Z plusów jest to, że tylko do mojego małego ucha nie pasowały sluchawki. U znajomych ten model idealnie się sprawdza. Poza tym jakość dźwięku była naprawdę dobra."\nW3 dni temu\n"Świetny dźwięk, czysty i dużo basów. Bateria na 80% głośności starcza na 5 godzin."\nPj12 dni temu\nSony WF-SP700N (biały)\n"Uzytkuje słuchawki od 3 miesięcy. Dźwięk bez zastrzeżeń, wyciszenie na dobrym poziome ale słabsze od nausznych. Jedyny minus to bateria niestety wystarcza na ok 2,5h co przy dłuższych treningach niestety nie zawsze wystarcza. Konkurencja posiada dłuższe baterie ale wg mojej opinii dźwięk jest lepszy w słuchawkach sony i duży plus to wyciszenie otoczenia. Sluchawki są bardzo wygodne i nie odczuwa się dyskomfortu przy noszeniu"\nRadek7 dni temu\nJakość odtwarzanego dźwięku jest kwestią szalenie istotną – zarówno podczas oglądania filmów, jak i oddawaniu się przyjemności płynącej z grania. Nie zawsze jednak warunki panujące w domu... Czytaj dalej