PODKARPACKIEOK | Świat | Skanery miejskich ulic w niepozornych furgonetkach\nSkanery miejskich ulic w niepozornych furgonetkach\nŚwiat Skanery miejskich ulic w niepozornych furgonetkach\nOkazuje się, że popularny rentgen ma swoje zastosowania daleko poza polem medycyny. Amerykanie stosują od jakiegoś czasu specjalne skanery zdolne do prześwietlania otoczenia pojazdów w celu wykrycia np. bomb lub niebezpiecznych przedmiotów jak broń palną.\nPo raz pierwszy koncepcja tego typu została wdrożona w życie w Iraku. Narażeni na ciągłe niebezpieczeństwo ze strony bojowników żołnierze nie byli w stanie zareagować, gdy na poboczu ulic stały samochody pułapki. Dopiero wprowadzenie skanerów umieszczanych w pojazdach bojowych pomogło rozwiązać i złagodzić tego rodzaju problemy. Do stosowania furgonetek z rentgenem na pokładzie przyznała się również nowojorska policja, za co zresztą była mocno krytykowana. Wśród producentów tak zwanych "screencarów" znaczące miejsce zajmuje ase&e. Na jej stronie można zapoznać się z tą technologią:\nOkazuje się, iż tego typu rozwiązania stosują nawet firmy z branży logistycznej do sprawdzania np.zawartości transportowanych kontenerów. Pytanie nasuwa się takie, czy w związku z coraz bardziej napiętą sytuacja na Bliskim Wschodzie, a także we Francji i Belgii tego typu pojazdy i technologie staną się codziennością na ulicach europejski miast? Jak podaje producent dawki promieniowania X to mniej niz 0.1 mikro siverta przy prędkości skanujacego pojazdu w granicach 5 km/h i dystansie do skanowanego obiektu nie mniejszym niz 1.5 metra. Tak więc dawka promieniowania jest mała, mniejsza niż w przypadku medycznego rentgena. Dodatkowo sprzęt tego typu musi spełniać normy określone przez ANSI.\nAmerykański sprzęt w Polsce. Do baz NATO w Polsce długa droga, ale już jest pewne, że Amerykanie będą...


Norweski akt urodzenia fødselsattest\nNorweski akt urodzenia wydawany jest przez Urząd Podatkowy. Procedura jego wydania wygląda następująco:\n•\tszpital, w którym urodziło się dziecko wysyła dokumenty do Urzędu Podatkowego,\n•\tUrząd Podatkowy przesyła do matki dziecka formularz, który należy uzupełnić i odesłać,\n•\tpo 4-6 tygodniach Urząd Podatkowy przesyła pocztą akt urodzenia.\nJeśli rodzice pozostają w związku małżeńskim, za ojca dziecka uznaje się męża matki dziecka. Inaczej jest gdy rodzice nie są małżeństwem. Konieczne jest w takim przypadku uznanie ojcostwa przez ojca dziecka. Następuje to poprzez wypełnienie formularza (dostępny po kliknięciu).\nOBYWATELSTWO MATKI OBYWATELSTWO OJCA OBYWATELSTWO DZIECKA\npolskie polskie polskie\nnorweskie polskie norweskie\npolskie norweskie polskie/ można starać się o uznanie norweskiego obywatelstwa (jeśli dziecko nie ukończyło 18 r.ż.)\nRejestracja za pośrednictwem ambasady RP\nRejestracja urodzenia za pośrednictwem wydziału konsularnego ambasady RP\nZa pośrednictwem Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Oslo można dokonać rejestracji urodzenia w krajowym rejestrze stanu cywilnego. Z wnioskiem może wystąpić osoba zainteresowana lub jej ustawowy przedstawiciel. Do formularza należy dołączyć zagraniczny akt potwierdzający wystąpienie danego zdarzenia. Opłata za rejestrację urodzenia wynosi 456 NOK. Więcej informacji tutaj.\nFAQ Rejestracja dziecka za pośrednictwem wydziału konsularnego ambasady RP\n1. Gdzie wydawany jest akt urodzenia dziecka? Pokaż odpowiedź\nAkt urodzenia dziecka wydawany jest przez Urząd Podatkowy.\n2. Kto przesyła informację o urodzeniu dziecka do Urzędu Podatkowego? Pokaż odpowiedź\nInformacje o narodzinach dziecka przesyła do Urzędu Podatkowego szpital, w którym odbywał się poród.\n3. Co jeśli matka rodziła dziecko w domu? Pokaż odpowiedź\nW takim przypadku to matka musi zgłosić w Urzędzie Podatkowym fakt narodzin dziecka.\n4. Jakie dokumenty matka otrzymuje z Urzędu Podatkowego? Pokaż odpowiedź\nPo upływie 2-3 tygodni Urząd Podatkowy przesyła na adres matki wniosek do wypełnienia. Należy podać w nim imię i nazwisko dziecka. Następnie uzupełniony wniosek odesłać na adres Urzędu Podatkowego.\n5. Kiedy rodzice otrzymają z Urzędu Podatkowego akt urodzenia dziecka? Pokaż odpowiedź\nPo upływie 4-6 tygodni.\n6. Czy można przyspieszyć procedurę wydania aktu urodzenia? Pokaż odpowiedź\n7. Kiedy należy wypełnić wniosek o ustalenie ojcostwa? Pokaż odpowiedź\nJeśli rodzice dziecka nie pozostają w związku małżeńskim konieczne jest wypełnienie przez ojca dziecka wniosku o ustalenie ojcostwa. Formularz można znaleźć tutaj.\n8. Jakie obywatelstwo zostanie nadane dziecku? Pokaż odpowiedź\nObywatelstwo dziecka zależy od tego jakie obywatelstwo mają jego rodzice. Jeśli:\n•\toboje rodzice są Polakami, dziecku zostanie nadane obywatelstwo polskie,\n•\tmatka jest Polką, a ojciec Norwegiem, dziecku nadane zostanie obywatelstwo polskie (aby dziecko otrzymało obywatelstwo norweskie rodzice muszą wystąpić ze specjalnym wnioskiem do UDI – Urzędu Imigracyjnego),\n•\tmatka jest Norweżką, a ojciec Polakiem, dziecko otrzyma obywatelstwo norweskie.\n9. Co jeśli dziecko nie otrzyma norweskiego obywatelstwa? Czy będzie mogło pozostać w Norwegii? Pokaż odpowiedź\nJeśli dziecko nie otrzyma obywatelstwa norweskiego rodzice będą musieli starać się o pozwolenie na pobyt. Formalności te załatwia się w Urzędzie Imigracyjnym (UDI). Można starać się o pozwolenie na zasadzie łączenia rodzin. Więcej informacji tutaj. Rodzice mają rok czasu od daty narodzin dziecka na załatwienie mu pozwolenia na pobyt.\n10. Czym jest ID-nummer i kiedy zostanie nadany dziecku? Pokaż odpowiedź\nID-nummer to norweski numer identyfikacyjny. Składa się z 11 cyfr. Zostanie nadany dziecku po narodzinach przez Urząd Podatkowy. Rodzice otrzymają go wraz z aktem urodzenia dziecka.\n1. Gdzie w Norwegii znajduje się Wydział Konsularny Ambasady RP? Pokaż odpowiedź\nDokładny adres Wydziału Konsularnego Ambasady RP to: Olav Kyrres gate 1, 0244 Oslo.\n2. W jakim celu dokonuje się rejestracji urodzenia za pośrednictwem Wydziału Konsularnego? Pokaż odpowiedź\nW Wydziale Konsularnym dokonuje się rejestracji dziecka urodzonego poza granicami RP. Celem jest wpisanie dziecka do krajowego rejestru stanu cywilnego.\n3. Kto może wystąpić o rejestrację urodzenia dziecka za pośrednictwem Wydziału Konsularnego? Pokaż odpowiedź\nO rejestrację dziecka może wystąpić:\n•\tosoba, której zdarzenie dotyczy,\n•\tprzedstawiciel ustawowy osoby, której wniosek dotyczy,\n•\tinna osoba, która potwierdzi swój interes prawny związany z rejestracją.\n4. Jakie dokumenty są potrzebne przy rejestracji dziecka za pośrednictwem Wydziału Konsularnego? Pokaż odpowiedź\n•\twniosek, należy wskazać w nim wybranego kierownika Urzędu Stanu Cywilnego,\n•\tFødselsattest, czyli norweski akt urodzenia,\n•\takt małżeństwa sporządzony w języku polskim lub w przypadku uznania ojcostwa Erkjennelse av farskap,\n•\tjeśli dziecko pochodzi z nieformalnego związku rodziców, zobowiązani są oni do dołączenia swoich aktów urodzenia,\n•\tkopie dokumentów tożsamości zawierających numer PESEL rodziców.\n5. Ile kosztuje rejestracja dziecka za pośrednictwem Wydziału Konsularnego? Pokaż odpowiedź\nKoszt rejestracji za pośrednictwem Wydziału Konsularnego to 456 NOK.\n6. Ile kosztuje tłumaczenie dokumentów? Pokaż odpowiedź\nKoszt tłumaczenia dokumentów to 274 NOK.\n7. Jakie zasady obowiązują przy nadawaniu dziecku nazwiska? Pokaż odpowiedź\nJeśli rodzice dziecka:\n•\tpozostają w związku małżeńskim, dziecku zostaje nadane nazwisko zgodnie z oświadczeniem rodziców na akcie małżeństwa, tj. ojca, matki lub połączenie nazwisk rodziców,\n•\tnie są w związku małżeńskim, dziecku nadane zostaje nazwisko ojca, matki lub połączenie nazwisk ojca i matki.\nW przypadku gdy dziecko nie zostało uznane przez ojca, otrzymuje ono nazwisko matki.


Dragados wybuduje za 629 mln zł ostatni odcinek S17 - Budownictwo\nOferta hiszpańskiego Dragadosu została wybrana przez lubelski oddział GDDKiA jako najkorzystniejsza w ostatnim przetargu na budowę drogi ekspresowej S17 Kurów-Lublin-Piaski. Wartość zlecenia wynosi 629 mln zł brutto.\nZadanie dotyczy odcinka S17 pomiędzy węzłami Lubartów i Witosa o długości niespełna 13 kilometrów. Na zrealizowanie inwestycji Dragados będzie miał dwa lata łącznie z okresami zimowymi. Budżet inwestorski tego odcinka wynosił 795 mln zł brutto.\nJ&P Avax\tRSS\n3.12 PLN 0.03 (0.97%)


28 salonów ślubnych Kluczbork i okolice, opinie, cennik - Wedding.pl\nSalony ślubne • Kluczbork\nKluczbork Salony ślubne\nPatrycja - Salon jest może niepozorny, ale \_'siedzą\_' w nim 3 kobiety mające głowę pełną pomysłów. Potrafią doradzić, dobrać odpowiedni model do figury, a poza tym są bardzo komunikatywne. Bije od nich taka radość - widać że kochają to co robią!\nZUH Marien Maria Stosiek\nPracownia krawiecka oferująca profesjonalne usługi z zakresu projektowania sukien wieczorowych i ślubnych. Naszym indywidualnym podejściem pomożemy każdej Pannie Młodej dobrać odpowiednią suknię do sylwetki i charakteru. W naszej ofercie znajdują się również dodatki ślubne. Zapraszamy do naszego salonu !!\n125 kilometrów od Kluczborka\nKatarzyna - Polecam w 100% Salon NAJNA przy ul.Jaracza 4a. Rewelacyjna obsługa, przemili ludzie. Pozdrawiam Panią Agnieszkę, przesympatyczną blondynkę :). Pani Agnieszko dzięki Pani dokonałam najlepszego wyboru.\n70 kilometrów od Kluczborka\nKatarzyna S - Z ogromną przyjemnością polecam Salon Czar Bieli. Moja wizja sukni, wszelkie prośby zostały odzwierciedlone w 100%. Pani Ania i jej zespół - to profesjonaliści w swoim fachu ! Świetna obsługa i atmosfera :) Takie miejsca warto polecać!\n92 kilometry od Kluczborka\nTąpkowice Salony ślubne\n80 kilometrów od Kluczborka\nSandra - Atmosfera super , bardzo duży wybór w porównaniu do innych salonów bomba ! można porównać do programów telewizyjnych . jakość sukni tez Super\n1250 zł Ceny od\n301 sukien Ilość sukien\n175 kilometrów od Kluczborka\nAnna G - witam wszystkie przyszłe Panny Młode :) na początek jedyny minus: salon z zewnątrz nie wygląda zachwycająco, ale niech Was to nie zniechęca :) wewnątrz spotkacie przesympatyczne panie, które są profesjonalistkami i witają Was z uśmiechem, ciepłem i serdecznością :) wybór przeeeeeogromny :) najwygodniej umówić się na termin i przede wszystkim są prawie zawsze dostępni na facebooku i można bardzo wygodnie się kontaktować w każdej sprawie :) poprawki trwają chwilę, Panie starają się robić wszystko na miejscu, super organizacja i proszę brać pod uwagę wskazówki Pań ;) mają bardzo dobry gust i wiedzą co z czym dobrać ;) chciałabym jeszcze raz Państwu podziękować za ten uśmiech, przemiłą atmosferę i cierpliwość :) jestem przeszczęśliwa, że u Państwa znalazłam tę jedyną suknię :) pierwszą wybraną ;) oczywiście dzięki portalowi (wówczas) TwojaSuknia.pl :) pozdrawiam gorąco\nKarolina W - Salon przeszedł moje najśmielsze oczekiwania! Oryginalne projekty sukien i bardzo różnorodny wybór. Ponadto Panie w nim pracujące są niesamowicie pomocne i bardzo dbają o świadomy wybór sukni. Chętnie służą radą i pomocą w każdym zakresie. Potrafią sprostać wyobrażeniom i oczekiwaniom panny młodej, zwracając także uwagę na dopasowanie sukni do sylwetki, karnacji czy nawet koloru włosów. To wszystko pozwala, by w dniu ślubu czuć się naprawdę wyjątkowo. Od momentu mierzenia pierwszej wybranej sukni już wiedziałam, że wyjdę zadowolona. Mimo ogromnego stresu i mojego przejęcia Panie pomogły mi w wyborze sukni jak i wszystkich dodatków, od welonu po bizuterię. Pomocne były również Panie krawcowe, które po prostu działają cuda. Atmosfera panująca w salonie sprawia, że cała przeprawa w wyborze wymarzonej sukni była przyjemnością.\n106 kilometrów od Kluczborka\nMagdalena - Polecam każdej pannie młodej ten salon, atmosfera rewelacyjna, obsługa na najwyższym poziomie.\nSalon Mody Ślubnej w Opolu zaprasza do zapoznania się z kolekcją sukni i akcesoriów niezbędnych dla dopełnienia ślubnej kreacji. Posiadamy tak szeroki wybór modeli w zróżnicowanych stylach, że każda Panna Młoda może znaleźć coś stosownego do swoich upodobań.


Poradnik Instytucji Kultury Online Dom Kultury+ Inicjatywy lokalne. Edycja 2022\nDom Kultury+ Inicjatywy lokalne. Edycja 2022\nDo 13 grudnia br. domy kultury, które gotowe są prowadzić nowatorskie działania animacyjne projektowane w oparciu o przeprowadzoną wcześniej diagnozę i poddane ewaluacji, a ukierunkowane na bezpośrednią i bliską współpracę z przedstawicielami społeczności lokalnej mogą aplikować do I etapu programu zarządzanego przez Narodowe Centrum Kultury.\nCelem projektu jest inicjowanie działań służących wzmocnieniu zaangażowania domów kultury w życie społeczności lokalnej, odkrywaniu i rozwijaniu potencjału i kapitału kulturowego jej członków oraz kulturotwórczych zasobów społeczności.\nDziałania podejmowane przy realizacji programu mają służyć przede wszystkim: inicjowaniu nowych praktyk w zarządzaniu instytucją kultury, odkrywaniu i pobudzaniu aktywności społecznej, wspomaganiu rozwoju kapitału społecznego i kulturowego, a także poznawaniu nowych możliwości współpracy z mieszkańcami. Jednym z oczekiwanych efektów programu jest wzmocnienie roli domu kultury jako miejsca otwartego, wspólnego dla wszystkich mieszkańców.\nW realizacji projektu instytucję wspomagać będzie wskazany przez NCK animator, który udzieli jej merytorycznego i fachowego wsparcia w zakresie przeprowadzenia lokalnej diagnozy społecznej, a w szczególności pomoże przeprowadzić ewaluację projektu.\nO dofinansowanie w ramach programu mogą się ubiegać polskie:\ndomy kultury, ośrodki kultury oraz centra kultury i sztuki posiadające status samorządowej instytucji kultury — z wyjątkiem instytucji współprowadzonych przez ministra i jednostki samorządu terytorialnego;\nbiblioteki posiadające status samorządowej instytucji kultury, w skład których wchodzą domy kultury, ośrodki kultury lub centra kultury i sztuki,\nktóre nie brały udziału w edycji programu w latach 2019–2021.\nDofinansowane zadania realizowane na terenie kraju powinny składać się z dwóch etapów:\nod 14 lutego do 30 czerwca 2022 r. przeprowadzenie diagnozy identyfikującej zasoby i samodzielne inicjatywy mieszkańców w danej społeczności lokalnej; opracowanie i podanie do wiadomości publicznej zasad wyboru inicjatyw oraz wybór od 3 do 7 różnorodnych inicjatyw wraz z uzasadnieniem wyboru podanym do publicznej wiadomości, a także stworzenie wraz z autorami wybranych inicjatyw planu ich wspólnej realizacji;\nod 30 lipca do 14 listopada 2022 r. realizacja wspólnie z autorami wybranych inicjatyw oraz dokonanie ewaluacji zadania uwzględniającej wszystkie inicjatywy przeprowadzone w ramach zadania.\nRealizacji I i II części zadania może towarzyszyć realizacja nagrań audio/video, rejestracja spektakli, wydanie publikacji, audiodeskrypcja, przygotowanie filmów w PJM/SJM/SKOGN, przygotowanie aplikacji mobilnej. Działania te nie mogą być realizowane jako odrębne zadanie ani stanowić głównego/dominującego elementu zadania.\nWe wniosku należy przedstawić:\ninstytucjonalne doświadczenie w podejmowaniu działań na rzecz współpracy ze społecznością lokalną,\nkoncepcję rozwoju współpracy ze społecznością lokalną,\nopis zasobów infrastrukturalnych i kadrowych, które wnioskodawca będzie mógł wykorzystać w ramach realizacji zadania i proponowany sposób ich wykorzystania.\nJeden wnioskodawca może złożyć jeden wniosek w programie. Maksymalna kwota dofinansowania pierwszej części zadania wynosi 10 000 zł brutto — do 100% budżetu tej części. Maksymalna kwota dofinansowania drugiej części zadania wynosi 30 000 zł brutto — do 95% budżetu tej części zadania. Co ważne, dofinansowanie ma charakter celowy. Nie jest możliwe przesunięcie kosztów między pierwszą a drugą częścią zadania.\nWnioski składa się wyłącznie w formie elektronicznej w Systemie Obsługi Programów (SOP).\nNabór wniosków uzupełniających w II etapie programu (obowiązkowy dla beneficjentów I etapu) potrwa do 15 lipca 2022 r.\nWięcej informacji, regulamin programu oraz wzory niezbędnych dokumentów na stronie Narodowego Centrum Kultury.


Opatów: Głośne NIE dla hejtu - Lokalna.TV OSTROWIEC i ŚWIĘTOKRZYSKIE\nOpatów: Głośne NIE dla hejtu\nW dobie rozwoju social mediów, internet bardzo często buzuje od komentarzy, wyrażania opinii na dany temat. Jednak bardzo często ludzie się mylą i pomiędzy opinią, a hejtem jest bardzo cienka granica...\nMowa nienawiści - tak zwany hejt niestety staje się co raz popularniejszy. Treści dodawane przez hejterów nie mają żadnej wartości merytorycznej, są wyłącznie treścią ukierunkowaną przeciwko danej osobie lub grupie osób. Młodzież zdaje sobie sprawę z tego jak dotyka hejt i jak tragiczny może być w skutkach. Powstają młodzieżowe organizacje, które sprzeciwiają się szerzeniu mowy nienawiści, wszyscy mają jeden cel.\nTrzeba po prostu zatrzymać mowę nienawiści bo liczy się miłość. Jesteśmy też organizacją, która podkreśla tolerancję i szacunek.\nmówi - Ania Piekacz - Regionalne Centrum Wolontariatu w Kielcach\nWażna jest profilaktyka - prowadzonych jest wiele akcji społecznych, warsztatów z zakresu przemocy w internecie, skierowanych przede wszystkim do młodzieży, taką inicjatywę podjęli mieszkańcy powiatu Opatowskiego. Symboliczne klucz do miasta Opatowa z rąk władz został przekazany młodzieży, która na rynku zorganizowała I Happening "Stop Hate, Only Love!".\nWładzę przekazaliśmy młodzieży, młodzieży wyjątkowej, takiej młodzieży, dla której te wartości, o które my wszyscy staramy się walczyć, czyli: walka z hejtem, promowanie przyjaźni, promowanie patriotyzmu, takiej ludzkiej empatii są ważniejsze niż hejt, z którym młodzież chce walczyć.\npodkreśla - Grzegorz Gajewski - Burmistrz Miasta i Gminy Opatów\nW Polsce hejtu doświadczają przedstawiciele mniejszości narodowych i religijnych, mniejszości seksualnych, osoby o innym kolorze skóry niż biały, a także uchodźcy. Co raz częściej do nagannych zachowań dochodzi w szkołach, te starają się z tym walczyć. I Młodzieżowy Happening "Stop Hate, Only Love!" został pozytywnie odebrany przez lokalną społeczność. Słowa ranią bardziej niż czyny, o tym powinniśmy pamiętać i nie dopuszczać do sytuacji gdzie drugi człowiek zostaje skrzywdzony. Hejt i mowa nienawiści bardzo często są tragiczne w skutkach.


Zakręty losu. Tom 2. Braterstwo krwi - Agnieszka Lingas-Łoniewska - ebook - virtualo.pl\nZakręty losu. Tom 2. Braterstwo krwi - ebook\nZakręty losu. Tom 2. Braterstwo krwi - opis ebooka\nSpojrzałam w jego niebiesko-brązowe oczy i zobaczyłam w nich miłość.\nOn zawsze potrafił mnie uspokoić.\nZawsze wpływał na mnie kojąco, nawet w tych trudnych momentach mojego życia, kiedy zostałam sama.\nKiedy nic nie rozumiałam i czułam tylko wszechogarniający ból.\nI kompletne zagubienie.\nI niezrozumienie tego, co mnie spotkało.\nTego, co zrobił.\nOraz: dlaczego to zrobił. Teraz już wiem wszystko i rozumiem, ale wtedy… to był mój osobisty koniec świata. Kolejny koniec świata, jaki przyszło mi przeżyć.\nAle już wtedy on działał na mnie jak balsam.\nChociaż wówczas jeszcze się nawet nie urodził.\nMoja ostoja wtedy, teraz i już zawsze.\nMój jedyny syn.\nKamil Krzysztof Borowski.Rozdział 1\nMecenas Krzysztof Borowski siedział w swojej kancelarii, starał się zachować spokój, pełną profesjonalizmu uprzejmość i miły uśmiech. Było to bardzo trudne, bo klientka go, delikatnie mówiąc, irytowała.\n– Pani Tatiano, to znaczy, że pani świadomie wjechała w samochód żony pana Bartczaka?\n– Panie mecenasie! To nie było świadome. Zupełnie niechcący. – Platynowa blondynka uśmiechnęła się i pomachała ręką uzbrojoną w brokatowe tipsy. – To ona stanęła na mojej drodze.\n– Ach, tak. Rozumiem… – Borowski pokiwał głową, chociaż miał ochotę powiedzieć tej szczerzącej się do niego blondynie, że jego kancelaria nie bierze gównianych spraw napalonych panienek, które rozwalają samochody żon swoich kochanków, a następnie szukają pomocy, tłumacząc się, że to była „chwilowa słabość”. Ale Tatiana Meller, siostra potentata finansowego, uparła się, żeby tę sprawę prowadziła kancelaria Krzyśka, a najlepiej on sam. Cały czas wpatrywała się w niego natrętnie. Wysyłała ewidentne sygnały, że z chęcią omówiłaby z nim szczegóły na przykład przy wieczornym drinku. A może zamiast rozmawianiem zajęliby się czymś innym…?\n– Panie mecenasie… Ta Bartczak to nadpobudliwa, niezaspokojona baba, która specjalnie mi się podstawiła, gdy wyjeżdżałam z parkingu przed centrum handlowym. Nie moja wina, że uderzyła głową w kierownicę i rozwaliła sobie nos. A teraz żąda ode mnie odszkodowania i zafundowania jej operacji plastycznej… – Blondynka wybuchła perlistym śmiechem. – Jakby to mogło jej w czymś pomóc…\nTaaa, żona Bartczaka jest niezaspokojona, zapewne z jednego podstawowego powodu: jej mąż zaspokaja się gdzie indziej…\n– Dobrze, pani Meller. Zapoznam się dokładnie z dokumentami i możemy się umówić na przyszły tydzień. Przekażę sprawę jednemu z moich prawników. – Krzysiek najchętniej w ogóle by jej nie brał, ale klient to klient, poza tym jego kancelaria współpracowała z holdingiem Meller Finance i Borowski nie chciał tracić priorytetowego partnera przez to, że ten miał siostrę idiotkę.\n– Wolałabym, żeby pan mecenas osobiście zajął się moim problemem… – Tatiana Meller zrobiła naburmuszoną minę obrażonej dziewczynki.\n– Zapewniam panią, że współpracuję wyłącznie z profesjonalistami. Trafi pani do jednego z najbardziej doświadczonych prawników w mojej kancelarii. – Krzysiek uśmiechnął się szeroko i wstał, sygnalizując, że to już wszystko.\n– No dobrze… – Blondynka sięgnęła po krótkie futerko, które wcześniej rzuciła na stojącą z boku sofę.\nKrzysiek wyszedł zza biurka, a następnie podszedł do drzwi, żeby otworzyć je przed klientką. Gdy już wychodziła, pochyliła się ku niemu i powiedziała, wcale nie ściszając głosu:\n– Mam nadzieję, że ten mój prawnik jest tak samo przystojny jak pan, mecenasie… – zachichotała i pomachała Krzyśkowi palcami. Odwróciwszy się, skinęła głową wysokiej czarnowłosej kobiecie, która opierała się o biurko w recepcji i patrzyła na stojącego w drzwiach kancelarii mężczyznę. Krzysiek spojrzał w jej stronę, wziął teczkę z aktami panny Meller i położył na biurku Darka, jednego ze swoich prawników.\n– Nie, szefie… – jęknął tamten, ale mecenas Borowski tylko mrugnął porozumiewawczo i powiedział:\n– Wiesz, to powinien być dla ciebie komplement.\nWracając do gabinetu, przepuścił w drzwiach wysoką szatynkę. Idąc za nią, mierzył wzrokiem jej długie nogi i piękne, gęste włosy.\nGdy weszli do środka, podszedł do niskiego barku i nalał sobie wody, a ona usiadła na sofie.\n– Och, panie mecenasie, jest pan taki przystojny… Czy mogę rozjechać pańską żonę samochodem? – odezwała się wysokim, modulowanym głosem, nie spuszczając oczu z Krzyśka, który teraz uniósł ze zdziwieniem brew i usiadł koło niej.\n– Czyżbyś była zazdrosna o pannę Meller?\n– Cóż, moi klienci nie ślinią się na mój widok i nie pożerają mnie spojrzeniem mówiącym: „Jestem łatwiejszy, niż myślisz” – parsknęła kpiąco, zrzuciła buty na wysokich obcasach i położyła stopy na kolanach Krzyśka. Zrzucił marynarkę i pogłaskał jej łydkę.\n– Kochanie, klienci, którymi się zajmujesz, wiedzą że masz wściekle zazdrosnego męża, zdolnego do najgorszych czynów, więc wolą ograniczyć do minimum liczbę rzucanych ci zakochanych spojrzeń. – Krzysiek mówił to poważnym tonem, chociaż oczy mu się śmiały.\n– To dlaczego twoje klientki nie wiedzą, że masz żonę, która robi poważną krzywdę napalonym lalkom Barbie?\n– Hmm, lalki Barbie, trafne… Ta sprawa to jakaś porażka, ale rozumiesz chyba, jak jest z Mellerem. – Krzysiek przysunął się bliżej. Położył dłoń na karku żony i zaczął go lekko gładzić.\n– Wiem… Mam tylko nadzieję, że ta piratka drogowa nie będzie chciała z tobą osobiście konsultować każdej kwestii. – Katarzyna Borowska westchnęła, kładąc głowę na ramieniu męża.\n– Nie przejmuj się, moja śliczna. Swoją drogą, bardzo mi się podoba, gdy się zmieniasz w zazdrosną wojowniczkę!\nKrzysiek uśmiechnął się i przywarł do miękkich ust żony, które kochał od szesnastu lat, chociaż przez trzynaście pozbawiony był ich smaku. Te trzynaście lat, kiedy zostawiła go i wyjechała, pamiętał jak niewyraźny sen, o którym czasami myślał, że tak naprawdę nigdy mu się nie przyśnił. Dla niego istniał tylko ten krótki okres przed nim, feralne rozstanie tuż po jej osiemnastce i teraźniejszość, gdy wróciła. Połączyła ich pogmatwana sprawa przeciwko mafii narkotykowej, której szefem okazał się jego brat Łukasz Borowski. On, Krzysiek, został zmuszony do obrony jego ludzi. A ona… ona ich oskarżała. To były straszne chwile. Nie mogąc walczyć z uczuciem, które coraz mocnej nad nimi panowało, dali mu się porwać i stan ten utrzymywał się aż dotąd. Potem ona została zaatakowana i pobita na zlecenie mafijnych bossów, o czym jego brat nie wiedział. Straciła dziecko. Zajście w kolejną ciążę stało się obecnie jej głównym celem. Krzysiek podchodził do tego trochę inaczej: cieszył się tym, co miał, żoną, tym, że byli razem, że prowadzili kancelarię. Katka pragnęła tylko dziecka – lecz chociaż od napadu i poronienia upłynęły ponad dwa lata, na razie nie udawało się jej osiągnąć celu. Krzysiek wiedział, że to dlatego, iż przeszłość ciągnęła się za nimi, nie dając chwili wytchnienia i wyciszenia.\nŁukasz Borowski żył gdzieś w Polsce ze statusem świadka koronnego. Dostał go po tym, jak poszedł na układ z prokuraturą i przyczynił się do wielu aresztowań osób powiązanych z bułgarską mafią, odpowiedzialnych za rozprowadzanie na polskim rynku bardzo toksycznego i uzależniającego narkotyku. Gdy Katka z Krzyśkiem myśleli, że tamta sprawa jest już zakończona, a winni – ukarani… Dostali list.\nNie, to było ostrzeżenie.\n„MY NIE ZAPOMINAMY”.\nKrzysiek często budził się w nocy, sprawdzając po raz kolejny, czy wszystkie drzwi i okna są zamknięte. Siadał w salonie, w swoim ulubionym fotelu, i wyciągał kartkę z wiadomością. Z pieprzonym przesłaniem od ludzi, dla których zniszczenie dwojga prawników byłoby mniej kłopotliwe niż kupienie paczki papierosów w kiosku. Nadal żyli. A to znaczyło – i on doskonale o tym wiedział – że przeszłość zatoczy koło i uderzy wtedy, kiedy będą się tego najmniej spodziewać.\nKaśka też wciąż miała w głowie to, co się im przydarzyło, zwłaszcza że wskutek tych zajść została pobita i straciła dziecko – a wtedy nawet nie wiedziała, że jest w ciąży. Czasami próbowała rozmawiać z mężem o liście, który otrzymali. Marzyła, aby to, co złe, było daleko za nimi, pragnęła jedynie wspólnego życia z Krzysztofem i prowadzenia kancelarii. Ale Krzysiek nie chciał o tym gadać i tylko powtarzał za każdym razem, że nigdy nie pozwoli jej skrzywdzić i żeby już więcej nie wracali do tego tematu.\nI tak żyli. Pracowali, odwiedzali matkę Krzyśka, spotykali się od czasu do czasu z przyjaciółmi, Sylwią i Tomkiem, oraz ich dziećmi, które uwielbiały ciocię i wujka. Nocami kochali się namiętnie, obdarzając się gorącymi pieszczotami, a potem leżeli w objęciach tak ciasnych, jakby nigdy nie chcieli się nawzajem z nich wypuścić. Tak wiele okrutnych chwil przeżyli, gdy byli siebie pozbawieni. Oboje wiedzieli, że więcej na to nie pozwolą. Już by nie wytrzymali bez siebie długich trzynastu lat.\nCzasami rozmawiali o tym, którego imienia nie chcieli wymieniać, aby nie budzić bolesnych wspomnień, nie przywoływać okropnych wydarzeń, które zaważyły na całym ich życiu.\nŁukasz Borowski. Brat Krzyśka, o dziesięć lat od niego starszy. Człowiek, który wszedł na drogę przestępstwa już we wczesnej młodości. Syn adwokata i brat adwokata, sam zajmował się dilerką i innymi mniej lub bardziej szemranymi interesami, tak że piął się coraz wyżej w mafijnej hierarchii i osiągał tam coraz lepszy status. Przyczynił się do śmierci kochającej go szczerą miłością dziewczyny, którą sam także kochał, chociaż uświadomił sobie to zbyt późno. Dziewczyna ta była przyrodnią siostrą Kaśki. Córką kobiety, zepchniętej przez to wszystko w otchłań zmagania się z własnym schorowanym i znerwicowanym umysłem. Ta historia zaczęła się przed szesnastoma laty, ale wciąż tkwiła w Kaśce i Krzyśku jak zadra. Czasami zastanawiali się, jak żyje Łukasz, który pod zmienionym nazwiskiem, a także ze zmienionym wyglądem prowadził gdzieś zapewne w miarę normalne życie. Albo próbował prowadzić. Przynajmniej taką nadzieję miał Krzysiek, który mimo tego, co się między nimi wydarzyło i do czego przyczynił się Łukasz, kochał go i wierzył, że ten odzyskał swoje człowieczeństwo i zdołał dojść ze sobą do ładu.\nTeraz Kaśka i Krzysiek siedzieli w salonie domu, który wybudowali po tamtych zdarzeniach. Traktowali go zawsze jak swój azyl, bezpieczną przystań i miejsce, w którym mogli być sobą. Kaśka zwinęła się na sofie z podkulonymi nogami i czytała książkę. Krzysiek tkwił w rogu salonu przy komputerze i zgrywał zdjęcia z ich wrześniowego wyjazdu w Bieszczady. Zwiedzali Sanok, przepiękne miasto ze wspaniałą galerią obrazów Beksińskiego i jeszcze wspanialszym zbiorem ikon. Z olbrzymiej liczby fotografii, które z lubością robił podczas różnych wycieczek, wybierał zawsze dwie lub trzy, drukował je w wysokiej rozdzielczości i dużym rozmiarze, potem oprawiał w antyramę i wieszał na ścianie koło kominka. Kaśka spoglądała na obwieszoną zdjęciami ścianę. Tylko raz zapytała, dlaczego na każdej fotografii jest wyłącznie ona. Otrzymała krótką odpowiedź:\n– Bo jesteś śliczna.\nI wobec takiego dictum o nic więcej już nie pytała.\nTeraz także wybrał jedną fotografię, zrobioną z małej odległości, przedstawiającą Kaśkę zapatrzoną gdzieś w przestrzeń. Na jej ustach błąkał się delikatny uśmiech, Musiał wiać lekki wiatr, bo pasemko włosów zakryło część policzka. Mrużyła niebieskie oczy przed wrześniowym słońcem. Krzysiek nie mógł oderwać wzroku od tej fotografii. Boże… Była taka piękna i tak mocno ją kochał. Stanowiła treść jego życia, zrobiłby dla niej wszystko. Wybrał to zdjęcie, wrzucił do obróbki i już wkrótce schło na drukarce.\n– Nie mów, że to mój kolejny portret – usłyszał jej ciepły głos z drugiego końca salonu.\n– Nie mówię. Bo i po co? – Wzruszył ramionami i odwrócił się na obrotowym krześle w jej stronę.\n– Jesteś niemożliwy. Ktoś, kto do nas przyjdzie, pomyśli sobie, że jestem zakochaną w sobie egocentryczką. – Pokręciła głową i odłożyła książkę.\n– Nie obchodzi mnie ten ktoś. A poza tym to ja jestem zakochanym w tobie Kasiocentrykiem. – Krzysiek uśmiechnął się, wstał z krzesła i ruszył do niej.\n– Oho. Znam to spojrzenie. – Patrzyła na niego roziskrzonym wzrokiem.\n– Powinnaś. Moja śliczna. – Już był przy niej, już pochylał się nad jej uśmiechniętymi ustami. – Co czytasz? – Zerknął na książkę i spojrzał na nią niebiesko-brązowymi oczami, w których dostrzegła jak zawsze nieposkromione pragnienie.\n– Brzmi… groźnie.\n– To książka o miłości. – Uśmiechnęła się.\n– No właśnie. À propos miłości... – Przechylił głowę i uniósł znacząco brwi. – Zatem już nie czytasz?\n– Już dawno nie. Wzrok mi musi odpocząć – odparła, otaczając jego szyję ramionami i przyciągając go do siebie.\n– No tak. Niech odpoczywa. Ale ty na to nie licz, moja Katko… – Położył ją na sofie i przykrył jej ciało swoim, całując ją tak, jak lubił – mocno, namiętnie i głęboko.\nNazajutrz Kaśka pojechała na sprawę do sądu w sąsiednim mieście, a Krzysiek pracował na miejscu w kancelarii. Akurat siedział w swoim gabinecie, gdy zadzwoniła jego asystentka Patrycja i poinformowała go o rozmowie telefonicznej z kimś, kto dzwonił z polecenia Tomasza Mellera. Krzysiek westchnął, bo nie lubił, kiedy ktoś przerywał mu pracę, ale poprosił o przełączenie rozmówcy.\n– Borowski, słucham? – powiedział, przeglądając dokumentację, którą miał na biurku.\n– Witam, panie mecenasie. Moje nazwisko Kowalczyszyn. Dostałem numer pańskiej kancelarii od prezesa Mellera.\n– Słucham pana. – Krzysiek oparł się wygodnie w fotelu.\n– Szukamy wysoko wyspecjalizowanej kancelarii prawnej dla naszego klienta. Jestem dyrektorem finansowym w dużej firmie z kapitałem zagranicznym, która otwiera swoje oddziały w Polsce. Siedziba firmy mieści się w Krakowie. Prezes Meller polecił mi pana, mecenasie, jako najlepszego. A nam zależy na profesjonaliście.\n– Rozumiem. To ma być standardowa obsługa prawna firmy? – Krzysiek notował wszystko w grubym notesie.\n– Obsługa na pewno. Nie zawsze standardowa. Jeśli byłoby to możliwe, chciałbym umówić pana z właścicielem.\n– Chce pan, abym przyjechał do Krakowa? – Krzyśkowi od razu zapaliła się w głowie lampka ostrzegawcza.\n– Jeśli nie sprawiłoby to panu kłopotu? Chyba że jest pan zajęty, to możemy zwrócić się do pani mecenas. – W słuchawce zapadła głucha cisza.\nKrzysiek przełknął ślinę.\n– Nie, nie. Myślę, że poradzę sobie z bieżącymi sprawami i dam radę przyjechać na spotkanie z pańskim szefem – odparł swobodnym tonem, jednocześnie zaciskając dłoń w pięść tak mocno, że aż pobielały mu kostki.\n– Wiedziałem, że można na pana liczyć, mecenasie. Prezes Meller powiedział, że ma do pana zaufanie jak do nikogo innego.\n– Cieszy mnie to. Kiedy państwo chcieliby się spotkać?\n– Jak najszybciej. Kiedy mógłby pan przyjechać do Krakowa?\n– Pojutrze – odparł Krzysiek krótko.\n– Świetnie. Prześlę wszystkie namiary mailem. Może mi pan podać adres, mecenasie?\nKrzysiek przedyktował swój adres mailowy, zapisał sobie imię i nazwisko mężczyzny, z którym rozmawiał, i pożegnał się, obiecując, że potwierdzi swój przyjazd drogą mailową, gdy tylko otrzyma od niego wiadomość. Odłożył słuchawkę i natychmiast zadzwonił do Patrycji z prośbą, aby teraz nikt mu nie przeszkadzał. Wziął komórkę i wybrał numer do Kaśki.\n– Właśnie wyszłam z sądu… – Usłyszawszy jej zdyszany głos, zorientował się, że przez ten cały czas niemal wstrzymywał oddech.\n– Jak poszło? – starał się brzmieć swobodnie.\n– Dobrze. Będą musieli zapłacić odszkodowanie.\n– Gratuluję, maleńka – odparł ciepło.\n– Dziękuję. A co w firmie?\n– Aaa… nic. Dostałem nowego klienta, jakiegoś znajomego Mellera – powiedział szybko.\n– No to chyba dobrze? Co to za klient? – Słyszał, jak trzaska drzwiami auta, a po chwili – dźwięk uruchamianego silnika.\n– Jakaś nowa firma z kapitałem zagranicznym. Ale muszę jechać na spotkanie z właścicielem. Do Krakowa.\n– Kiedy? Mogę pojechać z tobą…\n– Cholera. Mam rozwód…\n– Serio? Nie przypominam sobie… – Uśmiechnął się.\n– Och, wiesz, o czym mówię.\n– Wiem, wiem… – Wiedział także, że wybrał ten termin dlatego, aby ona nie mogła z nim pojechać.\n– Na długo wyjeżdżasz?\n– Góra dwa dni. Jeszcze nie wiem, czy wezmę tego klienta. – Krzysiek czuł, że okłamuje i ją, i siebie.\n– Jeśli to taka gruba ryba, to chyba dobrze, że Meller o nas pamiętał?\n– On zawsze o nas pamięta…\n– Taaa. Jego siostra również. – Nie mógł nie słyszeć kpiny w jej głosie.\n– Ale mnie kochasz.\n– Szalenie. Uważaj na drodze i wracaj szybko, moja śliczna. – Uśmiechnął się.\n– Uważam i wracam. Pa, Krzysiu.\n– Pa, Katka.\nGdy się rozłączył, podszedł do chromowanego barku, nalał do szklanki z grubego, ciętego szkła alkohol i przechylił, wlewając palący płyn wprost do gardła. Usiadł na niskiej sofie, oparł łokcie na kolanach i wpatrzył się we wzorek na wykładzinie dywanowej, którą był wyłożony gabinet.\n– Kurwa, bracie… gdzie jesteś? – szepnął, pochylił głowę jeszcze niżej i siedział tak, wiedząc, że właściwa rozgrywka właśnie się rozpoczęła. I że zrobi wszystko, aby wyjść z tego cało. Nie dopuści do tego, żeby ona cokolwiek o tym wiedziała. I znowu się zamartwiała, przeżywała. Nawet kosztem własnego honoru i bezpieczeństwa. Wiedział jedno. Musi odnaleźć tego, od którego to wszystko się zaczęło.Rozdział 2\nJust like before…¹\nWysoki, potężnie zbudowany mężczyzna o dłuższych, nieco rozczochranych ciemnych włosach, lekko przyprószonych na skroniach siwizną, kończył zmianę na zapleczu dużego marketu, w którym pracował od niemal dwóch lat. Pożegnał się z kolegami, przebrał z firmowego uniformu w prywatne ubranie, włożył skórzaną kurtkę i wyszedł na parking przed sklepem. Wsiadł do wiekowego samochodu i pojechał do kawalerki, w której mieszkał, odkąd został przywieziony do tego miasta na północnym wschodzie Polski.\nGdy wszedł do mieszkania, uderzyła go panująca w nim cisza. Idiota. Czy w ciągu tych kilkunastu miesięcy zesłania, jak nazywał w myślach swą obecną sytuację, nie powinien się do tego przyzwyczaić? Poszedł do łazienki i spojrzał w lustro. Ujrzał zmęczonego mężczyznę po czterdziestce, z brązowymi oczami, które dawno utraciły swój blask. Człowieka, który zakończył mnóstwo istnień ludzkich, w tym jedynej kobiety, którą kiedykolwiek kochał. Który wpędził ojca do grobu. Który prawie zniszczył życie swemu młodszemu bratu, a przecież kochał go szczerą miłością. Jak w ogóle mógł patrzeć sobie w oczy? Tego nie wiedział. Ale robił to niemal codziennie, katując się widokiem człowieka, który przegrał życie. I któremu teraz pozostała wegetacja z dala od tych, którzy – wbrew wszystkiemu – ciągle byli dla niego ważni.\nCzy teraz mógł tak po prostu o tym zapomnieć? Wyrzucić z pamięci? Usprawiedliwiać się tym, że próbował odkupić swoje winy? Przecież doskonale wiedział, że to całe zło nadal gdzieś tam jest i czeka, żeby uderzyć, jeśli nie w niego, to w jego najbliższą rodzinę. W brata, którego wciągnął w to bagno, wykorzystując jego miłość. Tego się nie da wybaczyć. Dlatego żył jak samotnik, pracował w magazynie dużego marketu, uprawiał sport, dużo czytał i czekał. Czekał, aż po niego przyjdą. Wiedział, że prędzej czy później to nastąpi.\nZjadł mrożoną pizzę, którą podgrzał w mikrofalówce, wziął prysznic, przebrał się w dżinsy i biały podkoszulek, po czym usiadł w fotelu, próbując skupić się na filmie. Nagle usłyszał delikatne pukanie do drzwi. Podszedł do nich, spojrzał przez wizjer i uśmiechając się pod nosem, otworzył. Na korytarzu stała niewysoka kobieta z burzą jasnych włosów i sporym biustem, świetnie uwydatnionym przez wydekoltowaną bluzeczkę. Miała gołe nogi, krótką dżinsową spódniczkę i klapki.\nTak. Sąsiadka z górnego piętra. Grubo po trzydziestce, ciągle sama, bo jej mąż pracował w Wielkiej Brytanii i rzadko przyjeżdżał. Odkąd Łukasz się tutaj wprowadził, a raczej go wprowadzili, nie było tygodnia, żeby gdzieś jej nie spotykał. A to na korytarzu, a to w piwnicy, w suszarni. Często też widywał ją w markecie, w którym pracował. Zawsze uśmiechnięta, patrząca na niego z błyskiem w oku. Zawsze chętna. Jakoś do tej pory udawało mu się nie skorzystać z tych niemych zaproszeń, które mu wysyłała. Teraz patrzył na nią, a ona uśmiechnęła się jak zawsze szerokim, przepraszającym uśmiechem i powiedziała:\n– Chyba pana zalałam.\n– Gdzie? – Zmarszczył brwi.\n– W łazience, coś mi się popsuło. Zakręciłam już zawór, ale przyszłam spytać, czy nie wyrządziłam żadnych szkód.\n– Zaraz sprawdzimy. Proszę, niech pani wejdzie.\nOtworzył szerzej drzwi i wpuścił kobietę do środka. Weszła, rozglądając się ciekawie i od razu zauważając, że temu mieszkaniu brak kobiecej ręki. Tym lepiej dla niej.\nPoszli do łazienki. Okazało się, że faktycznie na suficie pojawiła się mokra plama.\n– Bardzo pana przepraszam. Zapłacę za malowanie.\nUśmiechnęła się i dotknęła dłonią jego przedramienia. Spojrzał na nią z góry, mając doskonały widok na jej piersi okryte obcisłą bluzeczką. Poczuł, że robi się twardy, co go w sumie nie zaskoczyło, skoro od ponad roku nie był z kobietą.\n– Nie ma problemu. Proszę się nie martwić. – Machnął lekceważąco ręką, nadal wpatrując się w jej piersi, jakby chciał, aby ona to zauważyła.\n– W takim razie będę musiała załatwić to inaczej. – Roześmiała się, odrzucając głowę do tyłu. Miała białe, trochę krzywe zęby.\nPoczuł, że jest całkowicie gotowy.\n– A tak w ogóle: Aśka jestem. – Podała mu dłoń.\n– Marek. – Niewiele czasu zajęło mu nauczenie się swojej nowej tożsamości.\n– Czy masz chwilkę? Mógłbyś zajrzeć do mojej łazienki, sprawdzić, co tam się właściwie stało? – Znowu nieznacznie dotknęła jego ramienia, a on doskonale wiedział, do czego prowadzi ta gra.\n– Jasne, chodźmy.\n– Rano wezwę hydraulika, ale nie chciałabym mieć powodzi w nocy. – Odgarnęła pasemko włosów za ucho i uśmiechnęła się szeroko. Jej oczy ślizgały się po jego szerokim torsie.\n– Ja też nie chciałbym mieć powodzi – odparł, wyciągnął klucze z zamka i otworzył drzwi. Puścił ją przodem i gdy szli po schodach na górę, miał znakomity widok na jej tyłek. Zastanawiał się, czy w ogóle dotrą do jej łazienki? Kiedy tylko znaleźli się w jej mieszkaniu, złapał ją w pasie i oparł o zamknięte drzwi.\n– Jezu… – szepnęła. – Dlaczego tak długo to trwało?\n– Mogłaś wcześniej popsuć kran – powiedział bez uśmiechu.\nZerwał z niej bluzkę i zajął się jej dużymi, ale jędrnymi piersiami. Wtedy ona ściągnęła z niego T-shirt i aż westchnęła.\n– O kurwa! Jakie ty masz ciało… I ten tatuaż… – Przywarła ustami do jego piersi i lizała duży krzyż, zdobiący tors. – Co to za litera M? Od twojego imienia? Czy może jakiejś kobiety? – pytała zdyszanym głosem, a wtedy odwrócił ją gwałtownie, oparł o stół i uniósł krótką spódniczkę.\n– Za dużo mówisz. Masz gumki? – spytał zachrypniętym głosem, niemal zrywając z niej bieliznę.\n– Tak. W szufladzie. – Wskazała głową na prawo, sięgnął tam i już po chwili poczuła go w sobie tak mocno i głęboko, że miała wrażenia, że zaraz zemdleje.\nWiedział, że to długo nie potrwa: ona była mokra i gorąca, a on napalony jak nigdy wcześniej. Ale i tak doszła przed nim, krzycząc głośno, aż musiał zakryć jej usta dłonią. Chwilę później złapał jej piersi i wstrząsany gwałtownym uderzeniem orgazmu, położył się na niej, przyciskając ją do twardego blatu. Zaraz jednak doprowadził się do porządku, zapiął rozporek i patrzył, jak ona poprawia na sobie ubranie. Odwróciła się i spojrzała na niego.\n– To było niesamowite… – Uniosła się na palcach i chciała pocałować go w usta.\nZrobił unik, przytulił ją niezgrabnie, klepnął w pośladek i odsunął.\n– Jeśli jeszcze kiedyś będziesz potrzebować pomocy, to przyjdź – rzucił, odwrócił się i wyszedł.\nWiedział, że dziewczyna więcej się nie pojawi po takim potraktowaniu, a on nie miał zamiaru zawierać jakichkolwiek bliższych znajomości.\nGdy zszedł do swojego mieszkania, ponownie wziął prysznic i, odprężony, usiadł w fotelu, włączając z powrotem telewizor. Film, który wcześniej zaczął oglądać, jeszcze trwał. Otworzył piwo i próbował odnaleźć sens w fabule, starając się nie myśleć, jak bezsensowne jest jego życie.\nKrzysiek jechał autostradą w kierunku Krakowa. Na czternastą umówił się z tym Kowalczyszynem, który miał go przedstawić nowemu klientowi. Cały czas towarzyszyło mu dziwne przeczucie, że ci ludzie reprezentują zupełnie odmienną sferę biznesu. Właściwie był tego pewien. Oczywiście, nie podzielił się swoimi wątpliwościami z Kaśką, gdyż zdawał sobie sprawę, że nigdy by się nie zgodziła, aby tam pojechał i żeby w ogóle rozmawiał z tymi ludźmi. Chociaż właściwie może to było trochę paranoiczne z jego strony? Może to byli normalni klienci, a on między wierszami doszukiwał się tego, czego tak naprawdę wcale nie było? Sam już nie wiedział, co o tym myśleć. Do Krakowa została mu godzina jazdy i czuł, że jest coraz bardziej zdenerwowany. Wczoraj wieczorem, gdy był jeszcze w kancelarii, zadzwonił pod numer, pod który miał dzwonić tylko w wyjątkowych przypadkach. Nie powiedział o swoich przeczuciach, zapytał jedynie, czy jego brat jest bezpieczny i czy byłaby jakakolwiek możliwość, żeby mógł się z nim skontaktować. Otrzymał jednoznaczną odpowiedź. Łukasz Borowski już nie istnieje, a osoba, która wygląda podobnie do niego, jest bezpieczna. I nie ma możliwości jakiegokolwiek z nią kontaktu.\nGdyby chociaż miał jakiś skrawek informacji, gdzie go wywieźli. Wciąż miał odrobinę nadziei, że Łukasz w jakiś sposób będzie próbował do niego dotrzeć. Ale on wyraźnie nie chciał narażać ani siebie, ani jego.\nZe swoimi potencjalnymi klientami miał się spotkać w hotelu na Kazimierzu. Zaparkował auto na hotelowym parkingu i udał się w stronę recepcji. Tam podał swoje nazwisko i po chwili oczekiwania zobaczył krępego, łysawego mężczyznę po pięćdziesiątce w drogim, doskonale skrojonym garniturze. Szedł w jego stronę z uśmiechem przylepionym do twarzy.\n– Jan Kowalczyszyn. – Mężczyzna wyciągnął rękę, którą Krzysiek uścisnął, mówiąc:\n– Krzysztof Borowski.\n– Dziękuję, że pofatygował się pan do nas. Pan prezes już czeka. Właściciel firmy także. Oczywiście, najpierw zapraszamy na obiad. – Mężczyzna wskazał hotelową restaurację.\nTam, przy zastawionym stole, siedziało trzech mężczyzn: dwóch starszych i jeden młodszy, potężnie zbudowany, ze słuchawką w uchu. Krzysiek od razu się zorientował, że to pewnie ochroniarz któregoś z pozostałych dwóch.\n– Pozwoli pan, że przedstawię. – Kowalczyszyn wskazał na szczupłego, szpakowatego mężczyznę po czterdziestce. – To prezes IS Investment, pan Aleksander Słonko. Mecenas Krzysztof Borowski.\nKrzysiek potrząsnął wysuniętą w jego stronę ręką i spojrzał na drugiego mężczyznę, dobrze zbudowanego szatyna tuż przed pięćdziesiątką, który musiał być właścicielem firmy.\n– A to właściciel całego koncernu, który, gdy usłyszał, że to pan ma zająć się prawną obsługą firmy, nie mógł się doczekać, aż pana pozna. – Kowalczyszyn uśmiechał się szeroko. – To pan Igor Siergiejewicz.\nKrzysiek uścisnął wyciągniętą dłoń, starając się powstrzymać drżenie ręki. Już wiedział. A wtedy siedzący obok niego mężczyzna powiedział ze wschodnim akcentem:\n– Bardzo pan podobny do Lukasa.\nKrzysiek poczuł, jakby coś ciężkiego usiadło mu na piersi i uniemożliwiło oddychanie. Przez lata żył z maską na twarzy i ta umiejętność niewątpliwie bardzo mu się teraz przydała. Popatrzył obojętnym wzrokiem na swojego rozmówcę, wzruszył ramionami i odparł:\nSiergiejewicz spojrzał na Kowalczyszyna i kiwnął głową z uznaniem.\n– To tylko mały test. Byłem ciekawy, czy to prawda, że mecenas Borowski zawsze potrafi nad sobą zapanować.\n– Czy będziemy tracić czas na sprawdzanie granic mojej wytrzymałości, czy przejdziemy do rzeczy? – Ton głosu Krzyśka był lodowaty.\n– Najpierw zjemy lunch. A interesy potem. – Kowalczyszyn machnął ręką na kelnerów, którzy zaczęli przynosić tace z parującymi potrawami.\nPo skończonym posiłku, podczas którego Siergiejewicz pokrótce przedstawił profil swojej firmy, gdy kelnerzy sprzątnęli ze stołu, milczący do tej pory Słonko wyciągnął z teczki grubą kopertę. Otworzył ją i wyjął plik papierów.\n– Panie mecenasie, oto wszystkie dokumenty firmy. A także sprawa naszego przyjaciela, który wpadł w drobne kłopoty i potrzebuje dobrego adwokata – powiedział niemal na jednym wydechu.\nKrzysiek zmarszczył brwi i popatrzył na właściciela firmy.\n– Co to za przyjaciel?\n– Przyjaciel. Odpowiedzialny za kontakty we wschodniej Europie. Ma obywatelstwo polskie. Siedzi w areszcie w Rzeszowie. Jechał samochodem, w którym nie wiedzieć skąd znalazły się substancje powszechnie uznawane za zabronione – odpowiedział gładko Siergiejewicz.\n– To pan powiedział, mecenasie…\n– Chcecie, żebym wziął sprawę handlarza prochami?!\n– Panie mecenasie… – Słonko pokręcił głową. – Po co takie wielkie słowa? To nasz przyjaciel. I nasz pracownik. Jest nam potrzebny. Wierzymy, że pan znajdzie jakiś kruczek prawny, który pomoże udowodnić niewinność naszego kolegi. Bo on jest przecież niewinny.\nKrzysiek patrzył na siedzących wokół niego mężczyzn i jedyne, na co miał teraz ochotę, to roześmiać się w głos.\n– Panowie, nie zajmuję się sprawami kryminalnymi. Moja kancelaria obsługuje głównie duże firmy, przyjmuje też bardziej prozaiczne zlecenia, jak rozwody lub spadki. Obawiam się, że będziecie musieli poszukać innego adwokata. – Rozłożył ręce i uśmiechnął się, wodząc wzrokiem po twarzach swoich rozmówców.\n– Panie mecenasie, doskonale wiemy, jaki jest charakter pana kancelarii. Wiemy też, że kiedyś bardzo chętnie brał pan sprawy kryminalne… – Tym razem głos zabrał Kowalczyszyn.\n– Na pewno nie wynikało to z chęci – odparł sucho Krzysiek, nalewając sobie wody do szklanki.\n– Nie będziemy pana zwodzić. Jesteśmy dużym, wypłacalnym klientem. Potrzebujemy zaufanego człowieka. Wybór padł na pana. Od początku w sumie nie było alternatywy. Potrafimy być hojni i potrafimy się odwdzięczyć. Ale… – Wzrok Kowalczyszyna zmienił się z rozbawionego i ciepłego w lodowaty. – Potrafimy także być… niemili.\n– Grozicie mi? – Krzysiek popatrzył na mężczyznę równie lodowatym wzrokiem.\n– Panie mecenasie… To nie tak… – Siergiejewicz przysunął się bliżej i wręcz po przyjacielsku dotknął ramienia Krzyśka. – Potrzebujemy pewniaka. Kiedyś… ufaliśmy bardzo pewnemu wysokiemu mężczyźnie o znajomym nazwisku. I wiemy, dlaczego postąpił tak, jak postąpił. Zrobił to dla rodziny. Rodzina jest bardzo ważna, prawda, mecenasie? Pan to rozumie? Pan to wie najlepiej… Ja też to wiem. Dla rodziny zrobiłbym wszystko. I zgodziłbym się na wszystko. Bo… bez rodziny człowiek jest nikim. Prawda, Krzysztofie? – Szatyn uśmiechnął się i zacisnął lekko palce na ramieniu Krzyśka.\n– Tak. Rodzina jest najważniejsza – odpowiedział ten zachrypniętym głosem.\n– Właśnie. Dlatego zrobimy tak. Pan, mecenasie, zabierze te dokumenty i się z nimi zapozna. Janek pojedzie z panem, będzie zawsze do pańskiej dyspozycji. Oczywiście… – Siergiejewicz podniósł ręce. – Jeśli wskaże pan do zajęcia się tymi sprawami któregoś ze swoich ludzi, my to uszanujemy. Chcemy jedynie, żeby obsługą naszej firmy zajmowała się kancelaria Krzysztofa i Katarzyny Borowskich. Kiedyś z jednym Borowskim świetnie mi się pracowało i mam zamiar to powtórzyć.\nKrzysiek drgnął, gdy usłyszał jej imię. A potem drgnął drugi raz, kiedy usłyszał, że ten mężczyzna wspomina jego brata. Miał ochotę wykrzyczeć im w twarz, żeby wypierdalali, zostawili w spokoju jego, jego żonę, którą tak bardzo skrzywdzili, i jego kancelarię, która na pewno nie będzie na ich usługi. Ale wiedział… od początku wiedział… od momentu, kiedy odebrał telefon od tego kutasa Kowalczyszyna, że będzie musiał zrobić wszystko, co mu każą. Nie dopuści, żeby ktokolwiek kiedykolwiek skrzywdził jego Katkę. Nigdy!\n– Dobrze. Przejrzę to wszystko. Jeśli będę czegoś potrzebował…\n– Proszę bez wahania się ze mną kontaktować. – Kowalczyszyn pochylił głowę, jakby się kłaniał.\nKrzysiek zebrał dokumenty i schował je do swojej skórzanej aktówki. Siergiejewicz wstał i podał mu rękę. Borowski spojrzał na wyciągniętą dłoń, zacisnął zęby i ją uścisnął.\n– I proszę pozdrowić małżonkę – dodał z szerokim uśmiechem Igor Siergiejewicz.\nKrzysiek będzie musiał trzymać ją jak najdalej od mafijnego bagna, w które wdepnął aż po same uszy.\nKaśka siedziała na podłodze w salonie i czekała na męża, który zadzwonił do niej z informacją, że będzie późnym wieczorem, bo jednak zdecydował się nie nocować w Krakowie. Gdy spytała, jak się udało spotkanie, odpowiedział, że dobrze, ale teraz bardziej chce się skupić na szybkim powrocie do domu i jak najszybszym wtuleniu się w jej pachnące ciało. Roześmiała się, odpowiadając, że ona również na to czeka – i tak rzeczywiście było. Porządkowała stare dokumenty, jednocześnie myśląc o swoim szalonym mężu, który niezmiennie okazywał jej, jak mocno ją kocha i jej pragnie. Ona także kochała go szaloną miłością i pragnęła go wciąż niezmiennie i nieposkromienie. Zastanowił ją trochę jego głos. Był pełen pasji i namiętności. Jasne, często słyszała go takiego, zwłaszcza w intymnych sytuacjach, kiedy mówił jej rzeczy przyprawiające ją o zawrót głowy i przyśpieszony puls. Ale dzisiaj… To było coś innego, miała dziwne przekonanie, że musiało się coś zdarzyć. Coś, co sprawiło, że w jego głosie pojawiła się pasja granicząca z rozpaczliwą tęsknotą. Nie podobało jej się to, ale wiedziała, że nawet gdyby w interesach coś poszło nie tak, to on będzie się starał sam temu zaradzić. Niekiedy miała wrażenie, jakby cały czas czuwał nad nią z parasolem bezpieczeństwa i usuwał wszelkie przeszkody, które się przed nią pojawiają. Tak jakby nadal czuł się winny tamtych złych wydarzeń, które ich spotkały. Jakby ciągle odkupywał winy własnego brata. A przecież ona nigdy, przenigdy o nic go nie oskarżała, niejednokrotnie powtarzała, że najważniejsze jest, że teraz są razem, i nic, i nikt nie może już ich rozdzielić. Ale widziała… wiele razy… jak siedział samotnie w salonie, wpatrzony w tę cholerną białą kartkę z wiadomością sprzed ponad roku. Widziała, jak pochyla głowę, jak zaciska pięści, jak pulsują mu skronie z niemej wściekłości i bezsilności. Gdy chciała z nim o tym rozmawiać, zawsze kończył temat, zaznaczając, że to już za nimi i nie ma do czego wracać. A przecież ciągle to robił, tyle że samotnie.\nWiedziała też, że jej mąż wciąż martwi się o brata, że tęskni za nim. Uważała, że Łukasz Borowski i tak nie dostał tego, na co zasłużył – powinien odsiadywać długoletni wyrok w więzieniu o zaostrzonym rygorze, a nie żyć sobie gdzieś tam… wprawdzie z dala od wszystkiego, co było mu znane i bliskie, ale jednak na wolności. Pytanie tylko, jak właściwie żył. Beztrosko, ciesząc się tym, co ma, nadal korzystając z uroków świata? Czy może refleksyjnie, analizując swoje dotychczasowe życie, próbując w jakiś sposób naprawić to, co jeszcze nie zostało całkowicie popsute?\nKaśka miała nadzieję, że w tym zimnym, okrutnym mężczyźnie, który jest bratem jej męża, zachowały się jakieś okruchy dobra. Ale ich pokrwieństwo było dla niej kompletnie niezrozumiałe. Jak dwóch tak blisko spokrewnionych ze sobą ludzi może mieć tak odmienne charaktery?\nJedyne pocieszenie stanowiło to, że już nigdy, przenigdy na swej drodze nie spotka Łukasza Borowskiego. I chociaż wiedziała, że jest to dla Krzyśka bardzo bolesne, nie potrafiła zapomnieć i wybaczyć.\nW tym samym czasie ten, który sam sobie nie mógł wybaczyć zła, którego stał się przyczyną, wpatrywał się w dzwoniący telefon. Na wyświetlaczu ukazał się numer rozmówcy będącego ostatnią osobą na ziemi, która mogła do niego dzwonić. Łukasz zmusił się do sięgnięcia po komórkę i naciśnięcia zielonego przycisku.\n– Ratajczak. Twój kontakt – odparł suchy głos.\n– Widzę przecież. – Łukasz usiadł w fotelu, bojąc się tego, co zaraz usłyszy. Czyżby… coś… coś z Krzyśkiem?\n– Wiesz, że miałem dzwonić tylko w wyjątkowych sytuacjach?\n– Wiem. Co się dzieje? – Łukasz miał wrażenie, że ciśnienie za chwilę rozsadzi mu czaszkę.\n– Siergiej wrócił do gry – brzmiała krótka odpowiedź.\n– Działa w Krakowie pod przykrywką legalnej firmy.\n– Zrobił już jakiś ruch? – Łukasz ściskał telefon tak mocno, że to, iż nie pękł w jego dłoni, zakrawało na cud.\n– Spotkał się z twoim bratem.\n– O kurwa… Czy coś…? – Nie był w stanie dokończyć pytania.\n– Spokojnie. Wiem tylko, że spotkał się z mecenasem Borowskim na gruncie biznesowym, bo szuka renomowanej kancelarii prawnej dla swojej legalnej firmy. Tyle w dużym skrócie.\n– Coś mu grozi? – Łukasz oczywiście pytał o brata.\n– Wiesz, jak jest. Podejrzewam, że twój brat dostał propozycję nie do odrzucenia. Po co likwidować dobrego prawnika, lepiej mieć go po swojej stronie.\n– Krzysiek nigdy by nie poszedł na coś takiego!\n– Nie zapominaj, że ma wiele do stracenia. Pamiętasz, co zrobili jego żonie? Myślę, że nie będzie miał wyjścia.\n– Kurwa! Kurwa! – Łukasz wstał i zaczął chodzić po pokoju, miotany wściekłością.\n– Niedługo będziemy wiedzieć więcej. A teraz uspokój się i posłuchaj. Zadzwoniłem do ciebie w jednym konkretnym celu.\nRatajczak zaczął mówić spokojnym, pewnym głosem, a Łukasz przestał krążyć, usiadł w fotelu i słuchał. Gdy jego rozmówca skończył, wstał, przymknął oczy, wziął głęboki wdech i powiedział:\n– Wiedziałem. Przyjedziemy po ciebie jutro.\n– Dobra. I jeszcze jedno. Od tej pory mów mi Lukas.Rozdział 3\nIlona ubierała Kacpra, swojego czteroletniego syna. Jechała z nim do lekarza, bo mały miał katar i lekki stan podgorączkowy. Nic groźnego, ale wolała, żeby osłuchał go lekarz, zwłaszcza że korzystała z prywatnej opieki medycznej, która obsługiwała firmę jej męża. Spojrzała w lustro i zobaczyła niewysoką ciemną blondynkę z długimi, falującymi włosami, o pełnej, kobiecej figurze, delikatnie zaokrąglonej w odpowiednich miejscach. Miała ładnie wykrojone, trochę blade usta i niebieskie oczy, z których wyzierały smutek, strach i jeszcze coś, co można dostrzec u zwierzęcia zapędzonego w pułapkę.\nKacper stał już w holu, ubrany i opatulony, a Ilona wkładała kozaki, kiedy usłyszała męski krzyk, dobiegający z garderoby. Uśmiechnęła się do synka i powiedziała łagodnie:\n– Poczekaj, kochanie, mamusia zobaczy, czego tatuś potrzebuje.\nI z bijącym mocno sercem poszła na górę. W garderobie stał wysoki, szczupły mężczyzna koło trzydziestki, z głową ogoloną, aby nie było widać przedwcześnie atakującej go łysiny.\n– Co to, kurwa, jest? – Trzymał w ręku koszulę i patrzył na wchodzącą żonę z czystą nienawiścią w oczach.\n– Koszula – odparła drżącym głosem, widząc lekko niebieskawy odcień na białym wcześniej materiale.\n– Chyba sobie kpisz, debilko! – krzyknął, a wtedy ona przytknęła palec do ust. – Kiedy się, kurwa, nauczysz prać moje rzeczy?! – spytał jadowitym szeptem, podchodząc do niej i zaciskając palce jak kleszcze na jej przedramieniu.\n– To boli… – szepnęła, próbując się wyrwać.\n– Masz szczęście, że nie mam czasu. Jesteś taka głupia, że nie potrafisz wyprać durnej koszuli? Nadajesz się tylko do pierdolenia! – warknął i odepchnął ją od siebie. Rzucił koszulę na ziemię i wyszedł z garderoby.\nIlona starała się nie płakać. Nie chciała, żeby zauważył to jej syn, który robił się coraz starszy i coraz bardziej spostrzegawczy. Wzięła głęboki wdech, wytarła oczy i zeszła na dół, wiedząc, że dzisiaj w nocy dostanie gorzki rachunek za takie niedociągnięcie jak zafarbowanie białej koszuli swojego małżonka. Rachunek, po którym, obolała od jego gwałtownych i brutalnych pieszczot, zaśnie skulona, marząc, aby ktoś lub coś pomogło jej uwolnić się od tego psychopaty, który od pięciu lat był jej mężem. I wiceprezesem banku. Szanowanym obywatelem. Świetnym fachowcem. Absolwentem studiów Master of Business Administration. Pierdolonym damskim bokserem. I gwałcicielem własnej żony.\nŁukasz Borowski jechał w stronę Wrocławia, swojego rodzinnego miasta. Miasta, w którym mieszkał i pracował jego brat; w którym to wszystko się działo, w którym mieszkała kiedyś ona. Ta, której imienia nie mógł wypowiedzieć na głos, ale którego pierwszą literę wytatuował sobie na krzyżu na piersi, aby nosić ten ciężar do końca swoich dni i czuć jego palącą siłę, jak wyrzut sumienia.\nTeraz siedział obok wysokiego, dobrze zbudowanego mężczyzny, który prawie całą drogę w ogóle się nie odzywał. Późnym wieczorem, a właściwie nocą, wjechali do miasta i wówczas Łukasz popatrzył na kierowcę i spytał:\n– Do twojego nowego mieszkania. Ratajczak już tam czeka.\nŁukasz pokiwał głową i już się nie odzywał, patrząc na znajome ulice i dopiero teraz zdając sobie sprawę, jak bardzo za nim tęsknił.\nPo szybkiej jeździe prawie pustymi ulicami wjechali przez automatycznie otwieraną bramę na strzeżone osiedle i zatrzymali się przed jedną z klatek czteropiętrowego, niedawno wybudowanego bloku. Tam oczekiwało ich już dwóch mężczyzn. Otworzyli drzwi, przez które Łukasz prawie wbiegł.\nW elegancko urządzonym mieszkaniu na pierwszym piętrze czekał Mirek Ratajczak, kontakt Łukasza, który ponad rok temu zajmował się jego sprawą i osobiście odwiózł go na Mazury. A teraz… Znowu był przy nim.\nŁukasz popatrzył na wysokiego szatyna, który podał mu rękę i wskazał miejsce przy stole, na którym leżały jakieś dokumenty.\n– Siadaj. Wiem, że jesteś zmęczony, ale muszę ci wszystko wyjaśnić.\n– Pewnie. – Łukasz usiadł i patrzył na mężczyznę, który rozkładał papiery na stole.\n– Tutaj masz informacje, jakie udało się nam zebrać na temat inwestycji Siergieja w Polsce. Lista pracowników, kontakty na Wschód. Znajdziesz także nazwisko swojego brata, który też znalazł się na ich liście płac.\nŁukasz pokręcił głową, ale słuchał dalej.\n– Twoje dokumenty. Nazywasz się Marcus Borycki. Jesteś obywatelem Niemiec, ale zachowałeś także polskie obywatelstwo. Mieszkasz w Niemczech od drugiego roku życia, pochodzisz ze Śląska. Ojciec nie żyje, matka mieszka w Monachium. Masz trzydzieści dziewięć lat – odmłodziliśmy cię trochę, ale dasz radę.\n– Super, kolejna nowa tożsamość. W jakim celu? – Łukasz utkwił wzrok w Ratajczaku.\n– Jesteś właścicielem klubu nocnego, który jest przykrywką dla mniej legalnego biznesu.\n– Gorzej… chyba. Handel ludźmi.\n– Co? Siergiej w to się teraz bawi?\n– Sprzedaje młode dziewczyny, niekiedy – dziewczynki, do burdeli w zachodniej Europie.\n– Skąd je bierze?\n– Zewsząd. – Ratajczak wzruszył ramionami. – Rosja, Ukraina, jego ojczysta Bułgaria, Polska, Rumunia.\n– Moje zadanie?\n– Kupno partii świeżego towaru. Najlepiej nieletniego.\n– Dobra. Skoro jestem Niemcem, muszę znać niemiecki. – Łukasz uniósł brew i wpatrywał się w tajniaka.\n– Lukas, wiemy o tobie wszystko, rozpracowywałem cię sześć lat. Nie ma rzeczy, której bym o tobie nie wiedział.\n– Czujesz się w tym jak ryba w wodzie. Masz rozległą wiedzę na temat struktur takich organizacji. Znasz języki. Nie masz nic do stracenia. I kochasz brata.\n– Jesteś chujem, wiesz? – Łukasz zmrużył oczy i zacisnął zęby.\n– Super, to już obaj wiemy. Co dalej? Rozumiem, że muszę się chyba trochę zmienić. Nie sądzę, żebym się dostał w bezpośrednie towarzystwo Siergieja, ale gdyby co, nie ma opcji, by mnie nie rozpoznał.\n– Słuszna uwaga. Oczywiście, że nie będziesz Łukaszem Borowskim. Już nigdy. Marcus Borycki jest wysokim, napakowanym blondynem o niebieskich oczach. I nasze śliczne panie wizażystki jutro go stworzą. – Ratajczak uśmiechnął się szeroko, patrząc w ponure oblicze Łukasza, który oczami wyobraźni widział swoją dłoń, zaciskającą się na szyi inspektora Ratajczaka.\n– Co z moim bratem? – spytał cicho, wiedząc, że na realizację tych pragnień jeszcze przyjdzie pora.\n– Sprawdzamy, jaki będzie jego udział w tym wszystkim.\n– Macie wtykę?\n– Lukas, nie musisz wiedzieć wszystkiego. – Ratajczak się uśmiechnął.\n– Aha, czyli macie. Pewnie jakiegoś zasranego papugę – parsknął Łukasz pogardliwie.\n– Gdzie podział się ten zrezygnowany facet, którego rok temu zawiozłem na Mazury?\n– Umarł – odpowiedział cicho mężczyzna, który wiedział, że zrobi wszystko, aby raz na zawsze to zakończyć, a przede wszystkim – uchronić brata i jego żonę. Nawet kosztem własnego życia, które i tak było jednym wielkim bagnem.\nMecenas Katarzyna Borowska siedziała w swoim gabinecie, czekając na umówioną kandydatkę do pracy. Przeglądała jej dokumentację i życiorys. Zaprzyjaźniony mecenas poprosił ją o przyjęcie na aplikację jednej ze zdolniejszych absolwentek prawa. Prośba pojawiła się w odpowiednim momencie, bo mieli akurat wolne miejsce. Kandydatka nazywała się Marlena Terlecka, miała naprawdę doskonałe wyniki i oceny. Kaśka pokazała rano Krzyśkowi jej życiorys, ale ten zostawił jej wolną rękę, wierząc, że podejmie dobrą decyzję. Z tego też powodu Kaśka była prawie zdecydowana. Chciała tylko jeszcze porozmawiać z kandydatką, ale była to czysta formalność.


Endurance Verove to elastyczna koszulka rowerowa, która zwiększy Twój komfort jazdy na rowerze. Wykorzystanie technologii Quick Dry oraz struktura materiału ułatwiająca odprowadzanie wilgoci zapewnia suchość podczas intensywnych treningów.\nKoszulka ma krótki rękaw i jest zapinana na zamek błyskawiczny, co ułatwia jej zakładanie i zdejmowanie. Dolna krawędź koszulki wykończona jest silikonową taśmą, dzięki czemu koszulka nie będzie się podwijać podczas jazdy.\nPołączenie nowoczesnego designu z niesamowitą wygodą pozwoli Ci cieszyć się jazdą na rowerze jeszcze bardziej!\nDół wykończony silikonową taśmą


Unia Europejska: KE pokazała podział środków na spójność, dla Polski 19,5 mld euro mniej | Epoch Times Polska\nJyrki Katainen, wiceprzewodniczący KE odpowiedzialny za miejsca pracy, wzrost, inwestycje i konkurencyjność, składa oświadczenie w sprawie Dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, Komisja Europejska, Bruksela, 28.05.2018 r. (STEPHANIE LECOCQ/PAP/EPA)\nPolska ma otrzymać 64 mld euro w ramach polityki spójności w nowym wieloletnim budżecie Unii Europejskiej – wynika z przedstawionej przez Komisję Europejską propozycji. Cięcie wynoszące ponad 23 proc. oznacza, że do Polski ma trafić 19,5 mld euro mniej niż obecnie.\nW obecnej perspektywie finansowej do Polski w latach 2014-2020 ma trafić w ramach środków spójności 83,9 mld euro w cenach z 2018 roku.\nMaksymalne dopuszczalne cięcia (limit był ustanowiony na 24 proc.) dotknęły Węgry, Czechy oraz Estonię. Ponad 20 proc. środków mniej z funduszy spójności ma trafić też do Niemiec (-20,6 proc.) i Słowacji (-21,7 proc.). Cięcia dotkną w sumie 14 krajów członkowskich, w przypadku pięciu koperta ma się nie zmienić, a osiem może się cieszyć ze wzrostów. Poza Włochami (+6,4 proc.) i Hiszpanią (+5 proc.) są to też Grecja (+8 proc.), Cypr (+1,8 proc.), a także Bułgaria i Rumunia (po 8 proc. wzrostu).\nNieujawniona przez KE tabelka (wyciekła do mediów) obrazująca cięcia w liczbach bezwzględnych pokazuje duży dystans pomiędzy Polską i resztą UE. O ile nasz kraj dostanie w nowej perspektywie finansowej o 19,5 mld euro środków mniej, to drugie pod tym względem Węgry już „tylko” 5,7 mld euro mniej; Czechy 5,6 mld euro, a Niemcy 4,1 mld euro. Polska koperta na spójność była jednak znacznie większa niż innych państw.\n– Główny powód, dla którego potrzebne było dostosowanie, to zmniejszenie dostępnych środków po wyjściu Wielkiej Brytanii z UE. […] Ze względu na to, że polityki strukturalna i spójności wraz ze Wspólną Polityką Rolną odpowiadają za 70 proc. środków UE, jest oczywiste, że największa część dostosowania była w tych obszarach – mówił na konferencji prasowej w Strasburgu wiceprzewodniczący KE Jyrki Katainen.\nNowe zasady przydziału środków polityki spójności – przedstawione przez KE – przewidują, że wielkość funduszy będzie nadal powiązana z bogactwem regionów, ale są też kryteria dodatkowe, takie jak bezrobocie wśród ludzi młodych, niski poziom szkolnictwa, zmiany klimatyczne oraz przyjmowanie i integracja migrantów.\nDrugie pod tym względem Włochy mają otrzymać 38,5 mld euro (w cenach z 2018 roku), a trzecia Hiszpania – 34 mld euro. KE zdecydowała, że mimo ograniczenia dostępnych funduszy związanego z wyjściem Wielkiej Brytanii z UE, z polityki spójności nie będą wyłączone żadne regiony. Jedną z rozważanych opcji było wykluczenie regionów bogatszych, na czym mogłaby skorzystać Polska.\nNowy podział środków przewiduje, że niektóre kraje południa Europy dostaną więcej funduszy (np. Grecja – o 8 proc. więcej), ale w liczbach bezwzględnych najwięcej zyskały Włochy i Portugalia. Takie podejście wywołuje kontrowersje, bo cięciami objęte są dużo biedniejsze kraje, jak np. Polska czy Portugalia. – W niektórych krajach częściowo dzięki polityce strukturalnej i spójności gospodarka rozwijała się lepiej niż siedem lat temu. To oczywiście ma wpływ na alokację środków. Nikt nie powinien być niezadowolony, jeśli kraj radził sobie lepiej – przekonywał Katainen.\nUnijna komisarz ds. rozwoju regionalnego Corina Creţu wskazywała, że wiele państw unijnych dokonało imponującego postępu społecznego i ekonomicznego, a w tym samym czasie wiele regionów wciąż nie może się uporać np. z wysokim poziomem bezrobocia, zwłaszcza wśród młodych.\n– Po prawie rocznej debacie znaleźliśmy metodę rozdziału środków, która ma zapewnić równowagę i sprawiedliwy podział – przekonywała Creţu.\nMniejsza liczba priorytetów\nJednak cięcia to nie wszystkie zmiany. KE zdecydowała się zmniejszyć liczbę priorytetów w obszarze spójności do pięciu. Katainen tłumaczył, że znaczna część środków z tej polityki ma być skierowana na innowacje, wsparcie małego biznesu, cyfryzację i modernizację przemysłu. Pieniądze te mają też wspierać transformację niskowęglową, walkę ze zmianami klimatycznymi czy gospodarkę o obiegu zamkniętym. – To są priorytetowe obszary, w których lokowana będzie znaczna część środków – powiedział wiceprzewodniczący KE.\nNowe zasady przyznawania funduszy oparte będą na stosowanej wcześniej tzw. formule berlińskiej z 1999 roku. Przewiduje ona różne metody obliczania ich, dla trzech różnych kategorii regionów – słabiej rozwiniętych, regionów przejściowych i regionów lepiej rozwiniętych.\nW nowej propozycji KE utrzymała ten podział, bo – jak tłumaczy – wiele z regionów w całej UE, w tym również w bogatszych państwach członkowskich, usiłuje z trudem przeprowadzić transformację przemysłową, zwalczać bezrobocie i dobrze sobie radzić w zglobalizowanej gospodarce.\nCreţu poinformowała, że z polityki spójności finansowane będą działania wspierające bezrobotnych, chcących się kształcić, czy nakierowane na tzw. włączenie społeczne.\nUproszczenia w przepisach i zasadach kontroli\nKE proponuje również uproszczenia, m.in. jeden zbiór przepisów dla siedmiu unijnych funduszy współzarządzanych z państwami członkowskimi: Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, Fundacji Migracji i Azylu, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Instrumentu Zarządzania Granicami i Polityką Wizową oraz Funduszu Spójności.\nWedług KE dotychczasowe zasady zarządzania tymi funduszami stwarzały zarówno administracjom, jak i firmom w krajach członkowskich zbyt wiele trudności. Uproszczone zostaną też mechanizmy kontroli, aby nie były one powielane przez audyty regionalne, krajowe czy komisyjne w odniesieniu do tego samego projektu.\n– Nasze płatności będą oparte na rezultatach raczej, niż czysto administracyjnych kryteriach – zapowiedziała Creţu. KE chce też, by miasta miały więcej do powiedzenia na temat tego, jak wykorzystywać fundusze spójności. Co najmniej 6 proc. koperty Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego ma iść na strategie uzgodnione z partnerami lokalnymi.\nAutor: Krzysztof Strzępka, PAP, śródtytuły pochodzą od redakcji.\nTagi:finanse Komisja Europejska Unia Europejska\nPolska oficjalnie powiadomiła Brukselę o ratyfikacji decyzji o zasobach własnych...\n150 lat temu urodził się Jan Szczepanik, wynalazca zwany polskim Edisonem 13.06.2022 Polska


16 lis 2021 10:02\nLustra to najlepszy sposób na optyczne powiększenie i rozjaśnienie małego wnętrza. Jak je stosować w salonie, jadalni, a także sypialni czy przedpokoju? Oto kilka sprawdzonych porad od architektów z pracowni KODO Projekty i Realizacje Wnętrz.\nPRZEJDŹ DO GALERII Elegancka lustrzana zabudowa salonu z jadalnią. Projekt Kornelia Knapik Ziemnicka, Kora Design. Fot. Marek Królikowski\nOd czasów renesansu lustra stanowią nieodzowny element aranżacji wnętrza. Służą mieszkańcom swoją funkcjonalnością, potrafią także zdziałać cuda dla samej optyki pomieszczenia. Nic dziwnego, że od lat cieszą się dużą popularnością wśród projektantów wnętrz, designerów oraz producentów wyposażenia.\nDlaczego warto postawić na lustrzane powierzchnie we wnętrzach?\noptycznie powiększają przestrzeń, co ma szczególne znaczenie w przypadku mieszkań o niewielkim metrażu\npozwalają na zmianę perspektywy i punktu widzenia – powiększenie salonu, wydłużenie ciągów komunikacyjnych, „podniesienie” sufitów\nrozjaśniają wnętrze poprzez odbicie światła i promieni słonecznych\nZastosowanie luster we wnętrzu\nlustra o dużych wymiarach – pokrycie wybranych fragmentów ściany, frontów mebli w przedpokoju, garderobie, sypialni\njako element dekoracyjny – lustra o różnych formach i kształtach, w oryginalnych ramach\nna ścianie przeciwległej do tej pokrytej wzorzystą tapetą lub efektowną grafiką – odbijając to, co znajduje się obok lub naprzeciw, może pełnić funkcję obrazu\nw zestawieniu z odpowiednim oświetleniem\nzwiększenie funkcjonalności pomieszczenia, np. łazienki – lustra interaktywne, z wbudowanym nagłośnieniem audio czy matą grzewczą zapobiegającą parowaniu, w zastępstwie płytek ściennych\nprywatna strefa, np. fitness – wsparcie dla ćwiczeń ruchowych i tanecznych


Zgodnie z przepisami RODO Szkoła Żeglarstwa Junga zobowiązuje się do ochrony przekazywanych nam danych osobowych.\nInformacje dotyczące sposoby w jaki wykorzystujemy i przetwarzamy Twoje dane osobowe oraz plików cookie jakie wykorzystuje nasza strona internetowa znajdziesz poniżej.\nAdministratorem danych osobowych jest Szkoła Żeglarstwa Junga – Paweł Gostkowski z siedzibą w Gdyni przy al. Jana Pawła II 9.\nW jaki sposób możesz się z nami skontaktować w przypadku pytań związanych z przetwarzaniem danych osobowych?\nSkontaktować się z nami możesz wysyłając wiadomość na adres mailowy junga@junga.pl lub dzwoniąc pod numer 502 925 593.\nW jakim celu i na jakiej podstawie prawnej przetwarzane są dane osobowe?\nna podstawie art. 6 ust. 1 lit. a) RODO – w celach wynikających z udzielonej zgody na przetwarzanie danych osobowych.\nW celu realizacji rejsów i szkoleń poprosimy Cię o podanie danych osobowych. Zwykle prosimy o podanie podstawowych danych takich jak : imię, nazwisko, adres email oraz numer telefonu. W celu nadania korespondencji możemy poprosić Ciebie również o adres zamieszkania.\nMożemy również poprosić o podanie danych osobowych innych osób – gdy zapisujesz na rejs lub kurs swoją rodzinę lub znajomych. W celu zapisania tych osób również możemy poprosić o ich imiona, nazwiska, numery telefonu oraz adresy email. Przekazując nam dane tych osób Twoim obowiązkiem jest upewnienie się, że wyrażają na to zgodę i akceptują naszą Politykę Prywatności.\nPodanie danych osobowych jest niezbędne do odpowiedzi na Państwa zapytania oraz rezerwacji miejsc na rejsach i szkoleniach.\nPodanie danych osobowych jest również niezbędne do przeprowadzenia egzaminów żeglarskich jak i motorowodnych.\nTwoje dane osobowe udostępniamy tylko podmiotom bezpośrednio zintegrowanym z naszą działalnością. Dane udostępniane są tylko gdy jest to niezbędne do wykonania zleconej przez Ciebie usługi lub wynika to z obowiązków jakie prowadzi za sobą prowadzenie działalności.\nTwoje dane mogą być przekazane w uzasadnionych przypadkach:\nMinisterstwu Sportu i Turystyki (po przystąpieniu do egzaminu żeglarskiego lub motorowodnego)\nStowarzyszeniu ISSA ( w celu wyrobienia certyfikatu)\nfirmom kurierskim oraz Poczcie Polskiej\npartnerom handlowym w celu realizacji umowy czarterowej jachtu\nW uzasadnionych prawnie przypadkach jesteśmy zobowiązani również do udostępniania danych organom ścigania oraz instytucjom finansowym.\ndostępu do swoich danych, ich sprostowania, ograniczenia przetwarzania oraz do usunięcia danych w przypadkach określonych w art. 17 RODO,\nStrona junga.pl nie zbiera w sposób automatyczny żadnych informacji z wyjątkiem informacji zawartych w plikach cookies.\nPliki cookies wykorzystywane przez stronę www.junga.pl mogą mieć charakter tymczasowy lub trwały. Tymczasowe pliki cookies są usuwane z chwilą zamknięcia przeglądarki, natomiast stałe pliki cookies są przechowywane także po zakończeniu korzystania przez Państwa z witryny co przyspiesza i ułatwia korzystanie z serwisu. W każdym wypadku mogą Państwo zablokować instalowanie plików cookies lub usunąć stałe pliki cookies, wykorzystując stosowne opcje Państwa przeglądarki internetowej.\nZgoda na przetwarzanie plików „cookies” jest dobrowolna. Należy jednak pamiętać, że ograniczenia w ich stosowaniu mogą utrudnić lub uniemożliwić korzystanie z usług oferowanych na stronie internetowej.


Koncert chóru Adalbertus\n20 stycznia 2013 roku w katedrze łowickiej odbył się charytatywny koncert kolęd. dowiedz się więcej »\nW Lidzie, na Białorusi, w parafii pw. Świętej Rodziny, gdzie posługują siostry niepokalanki, świąteczny czas gromadził wiele osób nie tylko na liturgii, ale i na jasełkach, które mali aktorzy prezentowali już trzykrotnie.\nW niedzielę Chrztu Pańskiego - zamykającą w Kościele okres Bożego Narodzenia, młodzież i uczniowie pod opieką Doroty Anyż i s. Ewy Mirowskiej zaprezentowali dla mieszkańców parafii pw. Świętej Jadwigi w Kielcach jasełkową opowieść o narodzeniu Jezusa.\nW imieniu braci św. Gabriela zapraszamy na rekolekcje dla młodzieży (17 - 35 lat), rozeznającej swoją drogę życia. Towarzyszyć w nich będzie również jedna z sióstr niepokalanek. Do dobrego spotkania w Częstochowie.\nRekolekcje "Itinerarium wiary"\nNa przełomie roku 30 grudnia 2012 r. - 1 stycznia 2013 r. siostry niepokalanki zaprosiły do domu generalnego w Nowym Mieście grono młodych, którzy chcieli spędzić ten wyjątkowy czas pochylając się nad tajemnicami wiary.\nNasza hrubieszowska wspólnota na czas świąt otworzyła podwoje domu dla licznych gości.


8,38 (23271 ocen\ti\t944 opinie) Zobacz oceny\nWeronika Nawrocka | 2016-06-03\nKsiążka jest zbiorem opowiadań, który wprowadza nas do sagi wiedźmińskiej. Dzieło bardzo mi się podoba. Na początku byłam steptycznie nastawiona do czytania tej lektury. Jednak okazało się to dobrym wyborem. Na pewno zakupię następne czesci i je przeczytam. Polecam każdemu kto lubi fantasy. Zostałam w pewnym sensie przymuszona do przeczytania tej książki, ponieważ była to moja szkolna lektura. Nie żałuję, że sięgnęłam po tę książkę.


Korzyści | ProEko\nTo jeden z najważniejszych atutów domów z bali. Niższy koszt inwestycji wynika zarówno ze znacznie krótszego okresu budowy (zastosowanie drewnianych łączników i techniki wieńcowej - eliminujących przerwy technologiczne), jak również z lekkiej, taniej w transporcie konstrukcji.\nNiższe zużycie energii potrzebnej do ogrzewania w porównaniu do domów murowanych\nDobre właściwości ognioodporne ze względu na wykorzystanie elementów o masywnych przekrojach\nPrzewaga nad domami w systemie kanadyjskim\nBudowane są z trwałego materiału – solidnych bali drewnianych. Budowane są z tartacznych desek o niewielkiej grubości na podstawie szkieletu.\nBale wykonane są z drzewa dorastającego kilkadziesiąt lat i posiadającego dużą ilość słojów. Deski cechuje znacznie mniejszy przekrój niż bale, dlatego nie zapewniają odpowiedniej izolacji cieplnej.\nŚciany z litego bala zachowują swoje naturalne właściwości akumulacji ciepła i filtracji potwietrza. Typowe domy tego rodzaju wymagają dodatkowego docieplania.\nGrube bale sprawiają, że czujemy masywności tej konstrukcji i niepowtarzalny urok. Wykorzystywane są w nich sztuczne materiały w celu docieplenia całości konstrukcji.\nKrótki czas budowy. Znacznie dłuższy czas budowy związany z koniecznością budowy szkieletu.


Do Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu, w pierwszy czwartek lipca, na wspólną modlitwę w intencji rodzin i obrony poczętego życia z udziałem Księży Biskupów: Edwarda Janiaka, Biskupa Kaliskiego, Wiesława Śmigla, biskupa pomocniczego diecezji pelplińskiej, Teofila Wilskiego, biskupa seniora diecezji kaliskiej, przybyli pielgrzymi z wielu stron naszej Ojczyzny, między innymi: z Brańska, Zelowa i okolic, Wilkowyi, Odolanowa, a także Siostry Karmelitanki Dzieciątka Jezus z Sosnowca.\nNa powitanie ks. prał. Jacek Plota skierował do zgormadzonych w kaliskiej bazylice, przed telewizorami i radioodbiornikami następujące słowa: Rozpoczęły się wakacje: czas wyjazdów, odpoczynku, regeneracji sił. I my też przychodzimy tu do „Polskiego Nazaretu”, by czerpać siły do zmagania się z codziennością. Po raz kolejny staje przed nami Św. Józef – wielki obrońca życia, małżonek Maryi, Opiekun Jezusa Chrystusa, któremu chcemy podziękować za Jego wstawiennictwo, za otrzymane łaski i opiekę oraz powierzyć Mu na nowo nasze troski, nasze rodziny i poczęte życie. Opieka Św. Józefa jest w pełni niezawodna. Chcemy także uczyć się od Św. Józefa cichej, pokornej i ofiarnej służby rodzinie i życiu.\nSygnalizując temat modlitewnego spotkania powiedział: Pochylając się nad problematyką rodziny i życia dziś rozważymy temat: „Przeszczep darem życia. Oddanie narządów do przeszczepu jednym ze sposobów krzewienia autentycznej kultury życia – o zgodnym z wymogami etyki działaniu w celu ratowania zdrowia i życia chorym, pozbawionym niekiedy wszelkiej nadziei”.\nNabożeństwo w kaplicy cudownego obrazu św. Józefa Kaliskiego prowadzili: ks. Szymon Rybak i ks. Mariusz Andrzejczak. W słowie zachęty przed modlitwą ks. Szymon zauważył, że Bóg obdarzył Patriarchę z Nazaretu wielkim zaufaniem, gdyż powierzył mu dwa najcenniejsze dary: swego Jednorodzonego Syna – Jezusa oraz Służebnicę Pańską – Maryję. Skoro Bóg uznał św. Józefa za godnego zaufania, stąd wszyscy mogą powierzyć się Opiekunowi Zbawiciela i być pewni, że tak, jak troszczył się On o Jezusa i Maryję, weźmie każdego pod swoja opiekę.\nPo nabożeństwie ks. prał. Leszek Szkopek, wprowadzając w konferencję tematyczną, stwierdził: Zamieniamy świątynię w salę wykładowa, byśmy, dzięki wiedzy tych, którzy chcą się nią dzielić, postępowali w świadomości tematyki związanej z małżeństwem, rodziną i życiem. Gdy myślimy o obronie życia to nasuwają się nam nienarodzone dzieci, ale nie tylko! Papież Franciszek powiedział: „Bronić życia to troszczyć się o nie na każdym etapie i na różne sposoby” (…) Przeszczep darem życia – w odniesieniu do innych owszem! Ale czy ja potrafiłbym się na to zgodzić? Czy mam wiedzę na ten temat? Brak wiedzy powoduje niewłaściwe sądy. Dla ludzi, którzy tracą nadzieję, są postawieni na skraju beznadziei, możemy podarować nadzieję wraz z darem narządu. Jest z nami gość – światowej sławy ekspert i praktyk prof. dr hab. Wojciech Witkiewicz. Dziękujemy za przyjęcie zaproszenia do wygłoszenia konferencji.\nKs. Leszek przedstawił zaproszonego gościa: Pan prof. dr hab. Wojciech Witkiewicz jest chirurgiem naczyniowym, dyrektorem naczelnym Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu, ordynatorem Oddziału Chirurgii Ogólnej, Naczyniowej i Onkologicznej, inicjatorem wdrożenia pierwszego w Polsce robota „da Vinci” współzałożycielem i prezesem Polskiego Towarzystwa Chirurgii Robotowej, prezesem Towarzystwa Chirurgów Polskich, kawalerem papieskiego Orderu Świętego Sylwestra.\nPan Profesor wygłosił konferencję zatytułowaną: Przeszczep darem życia. Oddanie narządów do przeszczepu jednym ze sposobów krzewienia autentycznej kultury życia – o zgodnym z wymogami etyki działaniu w celu ratowania zdrowia i życia chorym, pozbawionym niekiedy wszelkiej nadziei. Wprowadzając w tematykę odwołał się do słów Jana Pawła II, które wypowiedział do zgromadzonych w 2000 roku w Rzymie transplantologów, papież wówczas apelował: Należy zaszczepić w sercach, zwłaszcza młodych ludzi, głębokie przekonanie, że świat szczególnie teraz potrzebuje braterskiej miłości, której wyrazem może być decyzja o dodaniu narządów. Prelegent podkreślał, że papież Polak żywo interesował się sprawami medycznymi. Bliska jego sercu była troska o chorych i cierpiących, a także o pracowników służby zdrowia. Jan Paweł II nazwał zawód lekarza: zwodem samarytańskim, a wszystkim, którzy pozostawiali w służbie chorego, stawiał za wzór Jezusa Chrystusa. Papieskie nauczanie zdumiewa i zachwyca. Skąd papież interesował się światem medycyny? – pytał pan profesor i wyjaśniał: zainteresowanie służbą zdrowia wynikało u papieża z osobistych doświadczeń wynikających ze śmierci matki Emilii, brata Edmunda oraz ojca.\nWracając do tematu konferencji prelegent wyjaśniał, że transplantacja to zastąpienie narządu chorego przez zdrowy narząd pobrany od dawcy. Początek transplantologii przypada na XX w., a dynamiczny rozwój nauka ta przeżywa począwszy od drugiej połowy tegoż wieku. Podkreślił, że Kościół dopuszcza pobieranie od żywych i zmarłych narządów w celu przeszczepu. Narząd pobrany do przeszczepu to dar, który jest odpowiedzią na chrześcijańskie wezwanie do miłości i solidarności z bliźnimi, zwłaszcza z tymi, którzy znajdują się w potrzebie.\nPan Profesor zauważył, że choć wykonuje się wiele przeszczepów, potrzeby są ogromne. Poddanie się transplantacji jest dobrem, dzięki któremu można uratować komuś życie, jest to autentyczny dar miłości. Podstawą do pobrania narządów jest wolna decyzja żyjącej osoby. Co zrobić, jeśli zmarły nie zdążył wyrazić takiej zgody? Większość etyków katolickich akceptuje zgodę domniemaną, tzn. kiedy zmarły za życia nie wyraził sprzeciwu jednakże w tym wypadku transplantolodzy dopytują rodzinę zmarłego, czy nie wyrażał takowego sprzeciwu. Sprzeciw na pobranie narządów do transplantacji ma wymowę etyczną: taka postawa pozbawia możliwości uratowania życia nawet kilku osób.\nNa zakończenie konferencji Pan Profesor zauważył: Przedstawiłem stanowisko Katolickiego Kościoła w kwestii transplantacji, choć nie jestem teologiem, ponieważ chciałbym, żeby moja wypowiedź utwierdziła wszystkich słuchaczy, aby – mówiąc hasłem, którym posługiwano się w kampanii na rzecz transplantacji – „nie zabierali swoich organów do nieba, tam wiedzą, że są potrzebne tutaj!” Proszę wyrażajcie zgodę na pobranie narządów, zgadzajcie się na pobranie narządów u swoich bliźnich. W nauczaniu Jana Pawła II szukajcie siły i męstwa w podejmowaniu tej decyzji.\nCentrum modlitewnego spotkania była Msza św., którą sprawował Jego Ekscelencja ksiądz biskup Wiesław Śmigiel, biskup pomocniczy diecezji pelplińskiej wraz z Jego Ekscelencją księdzem biskupem Edwardem Janiakiem oraz Jego Ekscelencją księdzem biskupem Teofilem Wilskim oraz z licznie zgromadzonymi kapłanami.\nRozpoczynając celebrę ks. biskup Wiesław powiedział: Umiłowani w Chrystusie bracia i siostry! Spotykamy się, by uobecnić ofiarę Chrystusa i na ołtarzu złożyć nasze sprawy. Modlimy się w intencji ludzi zajmujących się przeszczepami, prosimy o Boże błogosławieństwo dla nich i o to, by jak najwięcej ludzi wierzących otworzyło się na dar z siebie dla innych w postaci zgody na przeszczep swoich narządów.\nKs. biskup Wiesław w homilii, wskazując na podstawę rozumienia wartości i znaczenia przeszczepów, jako wyrazu chrześcijańskiej miłości bliźniego, zauważył: W Piśmie św. nie znajdziemy odpowiedzi wprost na pytanie o godziwość przeszczepów organów, ale znajdziemy tam wskazówki, które pomogą wypracować stanowisko w tej kwestii.\nKaznodzieja wskazał na postawę Abrahama wyrażającą się w gotowości do ofiary i poświęcenia. Abraham w imię posłuszeństwa wierze chciał złożyć ofiarę ze swojego jedynego, utęsknionego syna. Bóg jednak przyjął gotowość, lecz nie chciał ofiary z Izaaka. Komentując ten wątek Ksiądz Biskup stwierdził: Na poświęceniu zbudowane jest całe przymierze. Zdolność do ofiary sporo mówi o człowieku. Jezus powiedział: „Nie ma większej miłości, gdy ktoś oddaje życie za przyjaciół swoich”.\nOdnosząc się do fragmentu Ewangelii z dzisiejszej liturgii słowa, podkreślał: Ludzie przynieśli paralityka do Jezusa. Znamienne, że tu wiara innych stała się podstawą do uzdrowienia. Jezus widząc ich wiarę dokonuje uzdrowienia. Dzięki wierze i poświęceniu innym może dokonać się cud ocalenia. W taką wiarę, która troszczy się o życie i zdrowie innych wpisuje się zgoda na przeszczep narządów.\nKaznodzieja wskazując wartość przeszczepu organów odwoływał się do nauczania papieża Jana Pawła II: Bł. Jan Paweł II uważał, że przeszczep jest sposobem krzewienia autentycznej kultury życia. Przeszczep to gest heroiczny, uroczyste wysławianie Ewangelii życia, chwalebne objawienie miłości największej, która każe oddać życie za osobę kochaną.\nOdnosząc się do postawy niektórych ludzi odnoszących się z rezerwą do przeszczepów biskup powiedział: Pojawiają się ludzie, którzy z różnych powodów nie wyrażają zgody na przeszczep narządów, są nawet wśród nich ludzie wierzący. Możliwe, że przerażają ich doniesienia o handlu narządami. Handel narządami do przeszczepów jest patologią, z którą należy walczyć, ale nie może ona wpływać na zaciemnienie idei przeszczepów, które ratują, poprawia i przedłuża życie wielu ludziom.\nNa zakończenie kazania ks. Biskup wyznał: Noszę podpisane oświadczenie woli, które otrzymałem kiedyś w kościele. Gdyby zaistniała taka sytuacji i moje narządy posłużyłyby drugiemu, to byłoby spełnienie testamentu mojej wiary.\nW ostatnich słowach kaznodzieja zachęcał do modlitwy: Przybyliśmy dziękować za rozwój transplantologii, ale też by modlić się, aby ludzie, którzy już złożyli oświadczenie woli, wytrwali w dobrym oraz by jak najwięcej ludzi chciało pomóc innym przez zgodę na przeszczep swoich organów. Prosimy dla niezdecydowanych o to, by zrozumieli, że przeszczep jest darem ze swego życia dla innych i by dojrzeli do tej decyzji.\nPanie! Kiedy widzieliśmy cię chorego, zbolałego, czekającego na przeszczep? Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili.\nPrzed udzieleniem błogosławieństwa kończącego Mszę św. ks. biskup Wiesław wraz z księżmi biskupami Edwardem i Teofilem udał się do kaplicy cudownego obrazu, by św. Józefowi zawierzyć na progu wakacji rodziny i poczęte życie oraz dzieło oddawania narządów do przeszczepu.\nPo Mszy św. głos zabrał ksiądz biskup Edward Janiak. Podziękował ks. biskupowi Wiesławowi, kapłanom i pielgrzymom przybyłym do Kalisza. Prosił, aby w odpowiedzi na prośbę o. Tadeusza Rydzyka przybyć 14. lipca na Jasną Górę, by dać świadectwo wiary oraz modlić się o możliwość nadawania programu telewizji „TRWAM” na multipleksie cyfrowym. Zapewnił o. Tadeusza o pamięci modlitewnej oraz prosił go, żeby czuwał w łączności z modlącymi się w kaliskim sanktuarium.\nZwracając się pana prof. Wojciecha Witkiewicza, który wygłosił konferencję przed Mszą św., Ksiądz Biskup powiedział: Dziękuję św. Józefowi, że Pan Profesor zgodził się przybyć do nas. Jeszcze w południe był przy stole operacyjnym, a teraz wśród nas. Dziękuje Panu Profesorowi jeszcze za jedno, że kiedy byłem dyrektorem „Caritas” wielokrotnie prosiłem go w imieniu tych, którzy nie mogli prosić i nigdy mi nie odmówił. Kiedyś powiedział do mnie: „Proszę Księdza my w szpitalu bogatych i biednych leczymy jednakowo”. Dziękuję Panie Profesorze!\nPan Profesor zachęcony przez księdza biskupa Edwarda wyznał: Moje rodzeństwo, które urodziło się w czasie wojny, zmarło w wieku jednego roku. Kiedy ja urodziłem się, byłem ciężko chory. Moja mama niosła mnie 20 km do sanktuarium Matki Bożej Chłopickiej, gdzie moi rodzice obiecali, że jeżeli wyzdrowieję, ofiarują mnie, bym był księdzem. Kiedy skończyłem szkołę średnią, a muszę dodać, że przez całą szkołę średnią towarzyszyły mojej rodzinie choroby, nie mogąc pomóc moim bliskim, zdecydowałem się pójść na medycynę. Wówczas moi rodzice powiedzieli mi o obietnicy. Poszedłem do seminarium. Kiedyś powiedziałem o całej sprawie Księdzu Rektorowi, późniejszemu biskupowi Pawłowi Latuskowi, on mi odpowiedział: „Idź synu! Zdawaj na medycynę, a jeśli się dostaniesz, to masz służyć ludziom, a jeżeli cię nie przyjmą, to wróć do nas”.\nPan Profesor dziękując za zaproszenie i pochylenie się nad dzisiejszym problemem, wyraził nadzieję, że dzisiejsze spotkanie przysłuży się do pogłębienia świadomości o przeszczepach i zachęci wielu do wyrażenia zgody na przeszczep swoich narządów.