'Barka'- forum o tematyce powołaniowej / Monastyczne Wspólnoty Jerozolimskie\n» Monastyczne Wspólnoty Jerozolimskie\n#1 2007-08-20 11:58:46\nJak obiecałam, tak czynię\nNo to może od początku Pierwsza Monastyczna Wspólnota Jerozolimska powstała w samym sercu Paryża, w kościele Saint-Gervais, w 1975 r. Była wynikiem zbieżności pragnienia ówczesnego arcybiskupa Paryża, karynała Francois Marty, z konkretną propozycją fundacji przedstawioną przez ks. Pierre-Marie Delfieux, byłego duszpasterza akademickiego Sorbony. Który to ksiądz wziął wcześniej roczny urlop i na dwa lata [tak tak, urlop można przedłużyć ] pojechał na pustynię - do pustelni brata Karola de Foucauld. Owszem, z jednej strony życie pustynne było ciężkie, ale z drugiej niosło ze sobą pewien komfort. I Pierre-Marie doszedł do wniosku, że prawdziwa pustynia - pustynia duchowa - jest w wielkich miastach... Przez te dwa lata rodził się plan - plan zostania mnichem w wielkim mieście, bez klauzury, bez opata, bez spokoju oferowanego przez klasztory na ustroniu - z którym to planem po powrocie udał się do rzeczonego kardynała. Kardynał słuchał uważnie, po czym powiedział tylko "C'est d'accord!" - "Zgoda!". Jak się okazało, sam myślał o czymś podobnym, ale nie miał człowieka. Co to za problem dla Ducha Świętego, prawda?\nA potem się już potoczyło. Pierwsza wspólnota braci, rok później sióstr, potem coraz to nowe fundacje. W tym momencie szykują się trzy kolejne\nA czym Wspólnoty są? Są przede wszystkim wspólnotami monastycznymi. Kontemplacyjnymi, ale bezklauzurowymi. Zachowują za to klauzurę serca - co w wielkim mieście wcale takie proste nie jest i wymaga ciągłej uwagi i ciągłego nawracania serca... Żyją "w sercu miasta, w sercu Boga", modląc się z miastem i za miasto. Żyją jednocześnie w komunii z miastem, jak i w oderwaniu od niego. Charyzmatem mnichów i mniszek jerozolimskich jest włączenie się w rzeczywistość miasta, aby w nim żyć jako świadkowie absolutu Boga i głosić w nim Ewangelię Chrystusa przez świadectwo życia oddanego kontemplacji i miłości braterskiej. Poprzez codzienną modlitwę osobistą i liturgiczną, przez pracę, milczenie i przyjmowanie zgodne z Ewangelią, czerpią nieustannie u źródła wszelkiej miłości, którą jest Bóg.\nNajlepiej chyba wymienić pięć cech szczególnych ich charyzmatu:\n1. Mnisi i mniszki jerozlolimskie są mieszkańcami wielkich miast, żyjąc ich rytmem. To pociąga za sobą konieczność pracy w mieście oraz modlitwy w kościele otwartym na miasto.\n2. Podejmują oni pracę zarobkową we własnych zawodach na pół etatu. Jest to akt solidarności i kontestacji. Kontestacji, by zarabiać tylko na swoje utrzymanie, a nie dla zysku; solidarności, by pracować, jak większość ludzi dzisiejszych czasów. Zawsze pozostają pracownikami, nigdy pracodawcami.\n3. Są lokatorami, tak w odniesieniu do domów wspólnotowych, jak i do kościoła, który został im powierzony. Ich regułą jest, jak tylko to możliwe, nie mieć nic na własność, by w ten sposób odpowiedzieć jednoznacznie na zaproszenie Chrystusa.\n4. Nie mają tradycyjnej klauzury. Ich klasztorem jest miasto. Zachowują jednak "klauzurę duchową", co prowadzi ich do przestrzegania czasu i miejsc ciszy, pustyni i samotności. W sercu tej komunii zawiera się kilka znaczących gestów oderwania, jak: noszenie habitu monastycznego, ścisła klauzura celi, długi czas modlitwy i lectio divina, posiłki spożywane w milczeniu i wielki milczenie wieczorne.\n5. Są oni włączeni w rzeczywistość kościoła lokalnego według zaleceń SW II, a więc więzi z biskupem miejsca.\nA teraz cechy charakterystyczne\nPrzede wszystkim liturgia. Liturgii poświęcają cztery godziny dziennie i jest to liturgia gromadząca tłumy osób nawet w tej zlaicyzowanej Francji. Liturgia zasadniczo rzymska ma elementy bizantyńskie. Śpiewy wschodnie, czterogłosowe, wiele elementów czerpanych z prawosławia zgodnie ze słowami Jana Pawła II, żeby oddychać dwoma płucami Kościoła - wschodu i zachodu. Ponieważ żyjąc w mieście nie mogą gromadzić się na liturgię tak często, jak inne wspólnoty kontemplacyjne, w liturgię jutrzni, nieszporów i modlitwy południowej wplecione są elementy pozostałych godzin - szczególnie godziny czytań. Plus, oczywiście, elementy bizantyńskie.\nModlitwa osobista. W sercu Wspólnot znajduje się adoracja - w regułę wpisane są dwie godziny osobistej modlitwy przed Najświętszym Sakramentem, ale oczywiście w praktyce jest to na ogół o wiele więcej. Do tego dochodzi obowiązkowa godzina lectio divina dziennie i cotygodniowy poniedziałkowy "dzień pustyni". To czas ścisłego milczenia, ścisłej samotności, dzień poświęcony w całości na modlitwę. Wspólnoty wtedy nie pracują, posiłki jedzą w samotności, zbierają się jedynie na Eucharystię. To dzień, w którym ładują akumulatory na resztę tygodnia. Do tego w nocy z czwartku na piątek odbywa się całonocna adoracja, a mnisi i mniszki wstają w nocy, by dać odpowiedź na słowa Jezusa wypowiedzane w Getsemanii "Nawet godziny nie mogliście czuwać ze Mną?". Oprócz tego w kościele adoracja trwa codziennie od rana do wieczora.\nPlan dnia. Nieco inny w każdy dzień tygodnia, ale mniej więcej przedstawia się tak:\n6.00 Modlitwa osobista w kościele przed Najświętszym Sakramentem\n12.30 Modlitwa południowa\n14.00 Modlitwa w celach [w tym godzina lectio divina, czasem wcześniej pół godz rekreacji]\n17.00 Modlitwa osobista w kościele przed Najświętszym Sakramentem\n20.00 Wielka cisza [czasem wcześniej kapituła czy próba śpiewu plus kompleta]\nNie mam takich ładnych zdjęć jak (nie)poukładana, ale kilka wkleję. A resztę mam przyobiecaną\nA resztę napiszę, jak będę wiedziała, co chcielibyście wiedzieć\n#2 2007-08-20 12:08:58\nRe: Monastyczne Wspólnoty Jerozolimskie\nTrochę linków na temat Wspólnoty:\nPs. Posiadam książkę; "Miasto w sercu Boga" gdyby ktoś chciał pożyczyć - chętnie się podzielę\n#3 2007-08-20 12:11:45\nCzy posiadają oni swą stronkę w internecie ??\nWygladaja bardzo ciekawie\n#4 2007-08-20 12:15:42\nWiedziałam, że o czymś zapomniałam\nReguła Wspólnot jest spisana w "Księdze życia", która po polsku ma tytuł "Źródło na pustyni miast". U nas jest niedostępna, ale Wspólnoty przysyłają pocztą. Szczegóły tu: http://jerusalem.cef.fr/pl/pl_13livrevie.html\nWiem, że słowo "reguła" brzmi odpychająco, ale tak naprawdę jest to jedna z piękniejszych książek, jakie czytałam\nNo i bardzo proszę o wspieranie fundacji nie tylko finansowo [choć można jednocześnie wejść w posiadanie "Księgi życia" ], ale i modlitewnie\n#5 2007-08-20 13:45:08\nKsiążka "Źródło na pustyni miast " Pierre Marie Delfieuxa jest już dosptępna w przekładzie polskim w Polsce. Wystarczy poszukać i popytać. Ja nawet musiałam napisac na jej podstwie pracę semestralną na studiach.\nWystarczy wpisać w wyszukiwarce autora albo tytuł i jest sporo artykułów na temat tych wspólnot.\nKsiążkę polecam, faktycznie mimo, że to reguła, to warto przeczytać\nOstatnio edytowany przez s.Kamila (2007-08-20 13:46:31)\n#6 2007-08-20 13:48:20\nNo, dostępna jest o tyle, o ile się ją znajdzie u kogoś znajomego Bo w żadnej księgarni ani w wydawnictwie się już nie dostanie, bo wszystko zostało odesłane do Paryża. Ale, jak pisałam, siostry przysyłają.\nNo i na tej stronie, do której podałam linka: http://jerusalem.cef.fr/pl/pl_13livrevie.html są fragmenty, więc można się zorientować, co to właściwie jest\n#7 2007-08-20 20:37:42\nNo to pytanko powtórzę, żeby wszyscy wiedzieli. Gdzie Te Siostry pracują i czy maja urlopy?\n#8 2007-08-20 20:51:58\nZarówno siostry, jak i bracia pracują w zawodach własnych - zdecydowana większość jest po studiach. Jeśli ktoś jest tuż po maturze i chce wstąpić przed studiami, to raczej nie dostanie pozwolenia - najpierw studia, potem zakon Oczywiście co innego w przypadku osób, które nie poszły na studia, ale i maturę dawno zdawały. Generalnie najlepiej widziane są osoby, które nie tylko mają jakiś zawód, ale i doświadczenie zawodowe. Mówię Wam - prawie jak rozmowa kwalifikacyjna do pracy...\nA pracują w szpitalach [mamy i lekarzy, i pielęgniarki], w szkołach, na uczelniach, w urzędach [w tym w celnym], w bankach, w księgarniach, w mediach katolickich, jako tłumacze, itd, itp...\nUrlopy... Cały sierpień jest miesiącem pustyni, w którym Wspólnoty wyjeżdżają na odludzie. Część tego czasu to regularne rekolekcje, a część to po prostu odpoczynek w Panu. Większych urlopów nie ma głównie ze względu na obowiązki zawodowe - ale co jakiś czas można oczywiście pojechać do domu. Tyle że nie w postulacie i nowicjacie...\n#9 2007-08-21 19:53:52\nCo jakiś czas.... Czyli co roku, są to urlopy stałe czy np co 5 lat?\n#10 2007-08-21 20:06:20\nWe Wspólnotach mało rzeczy jest stałych\nUrlopy nie są określone - ale na takie "polskie" regularne trzytygodniowe nie ma co liczyć. Jak trzeba lub jak nadchodzi odpowiedni czas, jedzie się do domu i tyle Ale podstawowym odpoczynkiem jest sierpień.\nGeneralnie należy się nastawić na słabe kontakty z rodziną. Wchodząc w życie mnisze, "stare" sprawy trzeba umieć zostawić za sobą...\n#11 2008-01-02 19:29:43\nW Warszawie przygotowują klasztor dla siebie We wspólnocie są Polki,więc można się "dogadać"\n#12 2008-01-09 11:48:41\nPrzeglądałam różne strony internetowe poświęcone MWJ, ale nigdzie nie dostrzegłam informacji na temat tego, jak wygląda formacja we Wspólnocie i kiedy przyjmuje się habit - czy ktoś się może orientuje w temacie? Czy jeśli Wspólnoty pojawią się w Polsce, czas formacji - o ile coś takiego w ogóle się odbywa - spędza się we Francji?\n#13 2008-01-20 10:49:57\nTez mnie to zastanawiało i znalazlam czesciowa odpowiedz ! Wklejam tu cytat z rozmowy z ojcem założycielem MWJ, ktory po czesci odpowie na Twoje pytanie:\n"Ile trwa postulat, nowicjat? Czy nosi się habity albo specjalny strój?\nO. Delfieux: Zaczyna się od szkoły życia, pozostając w świecie co tydzień odbywa się zebranie, rekolekcje co kwartał, i rekolekcje w lipcu. Potem można być "przyglądającym się" (Ty przyglądasz się wspólnocie a wspólnota Tobie) aby obie strony zobaczyły czy się dogadują. Jeśli wszystko idzie dobrze jest postulat, (między 3 miesiące a 1 rok) potem nowicjat i wtedy wkładamy habit (niebieski z błękitnym welonem dla sióstr, granatowy dla braci). Potem śluby czasowe na 3 lata, po 3 latach śluby wieczyste. To jest klasyczna droga instytutów zakonnych."\nTo wszystko znajduje sie w wywiadzie na stronie\nktóra byla juz podana powyzej\nCo do tego czy trezba wyjechac do Francji to nie wiem... ale wnioskuje , ze skoro wspolnota nie zyje jeszcze regularnym zyciem w Polsce to chyba nie mozna tu odbywac cotygodniowych spotkan ani "przygladania sie" jak to zostalo nazwane No i ,o ile dobrze zrozumialam posty i historie Magdaleny, to jesienia ona jednak jechala do Paryża.... Jak juz wspolnota na dobre bedzie w Polsce moze wtedy cos sie zmieni.\nAle moze ktos wie cos jeszczcze blizszego na ten temat? ma jakies osobiste doswiadczenia?\nmoze jescze kiedys uslyszymy tu Magdalene, bardzo bym tego chciala..\n#14 2008-01-20 12:05:11\nMieli być w Warszawie w 2008 roku,ale teraz nie wiem, czy nie zrezygnowali...Może z powodu finansowych...Swego czasu ( 2006 i 2007) było głośno w Warszawie na temat WJ ze względu ich przyszłego "zamieszkania" Teraz coś "ucichło"...\n#15 2008-01-20 12:07:45\nCzytałam już dosyć dawno temu ten wywiad, ale chyba wyjątkowo nieuważnie Dlatego dziękuję Ci bardzo za przytoczenie tego fragmentu tutaj\nNatomiast co do konieczności wyjazdu na czas początkowej formacji do Francji - to oczywiście chodziło mi o sytuację, gdy MWJ już "zadomowią się" w Polsce\n#16 2008-01-20 15:49:52\nwiec moze postawie takie pytanie:\nCzy ktoś ma "sprawdzone" i bieżące informacje co do "zadamawiania sie" wspolnoty w Warszawie?\n#17 2008-04-21 20:42:31\nNo ja znam przynajmniej jedną osobę, która pisała tam po polsku i dostała w tymże języku odpowiedź Wejdz na ich stronę główną i napisz na maila tam podanego\n#18 2008-07-04 20:32:25\nWeszłam na chwilę, w żadnym razie nie miałam się logować, ale cóż\nPostaram się odpowiedzieć na tę stertę pytań, choć pewnie w większości nieaktualne.\n1. Pisać można po polsku, dostanie się odpowiedź w tym samym języku. Tylko niekoniecznie bardzo szybko, bo nikt nie sprawdza maila codziennie, a od sprawdzenia do odpisania też czasem trochę mija\n2. Jeśli ktoś myśli poważnie o Jérusalem, to niech przynajmniej tak samo poważnie myśli o francuskim. Ja się zaczęłam intensywnie uczyć jeszcze przed pierwszym wyjazdem. Uczciwie mówię [zresztą na blogu też pisałam], że wyjazd nawet na chwilę bez francuskiego łatwy nie jest. A potem i tak trzeba się go będzie nauczyć - zupełnie bez względu na ewentualny pobyt w fundacji w Polsce. Co więcej, każda wspólnota jest międzynarodowa i zanim Francuzki i inne takie nauczą się polskiego, francuski pewnie będzie w regularnym użyciu.\n3. Fundacja będzie, ale nie wiadomo kiedy. Prace trwają, ale na przykład dom sióstr jest w zupełnym proszku. Wiadomo - koszty są przerażające i już naprawdę nie wiadomo, skąd brać pieniądze. Także kolejny raz polecam tę fundację Waszej modlitwie - a i konto jest wyżej podane\n4. Jakby nie wyglądała formacja w Polsce, w Jérusalem miejsce zmienia się raczej często. Do ślubów wieczystych Francja czeka raczej każdego A może się zdarzyć i tak, że tydzień po wstąpieniu. Całkowicie serio. Wspólnoty nie mają określonego miejsca ani postulatu, ani nowicjatu, ani niczego, co się normalnie spotyka. Mają za to specjalną linię z Duchem Świętym w sprawach różnych; w tym i wyjazdu konkretnych osób na konkretne fundacje\nPostaram się nie zapomnieć zaglądać tu od czasu do czasu, gdyby ktoś jeszcze chciał coś wiedzieć [ale jakby Zielona mi przypomniała, to nie byłoby źle] Choć nie obiecuję odpowiedzi na wszystkie pytania, bo pewna nutka niepewności nikomu nie zaszkodzi Zresztą Jérusalem trudno jest ująć w schemat pytań i odpowiedzi...\n#19 2008-10-16 20:58:46\nacha a napisałam na soeurs.paris@jerusalem.cef.fr - więc do sióstr. Green dzięki wielkie za odpowiedź:)\n#20 2008-10-16 22:00:35\nMelduję się. Znów green zadziałała Co Wy byście bez niej zrobiły...\nTak, jadę na stałe. Przynajmniej mam taką nadzieję Wcześniej byłam kilka razy. Najlepiej pojechać tak na dwa tygodnie, choć można i na mniej, i na więcej. Co się robi? Żyje się życiem sióstr. Pobudka, modlitwa, śniadanie, praca [w domu, oczywiście], modlitwa, obiad, modlitwa, modlitwa, Eucharystia, kolacja, coś tam, modlitwa Mam nadzieję, że pomogłam\nNa maila z forum nie pisz, bo go nie odbieram Mail, na który pisałaś do sióstr jest francuski i nie mam pojęcia, kto go odbiera i co z nim robi Polki mają własny. Wyślę Ci na PW I kontakt do mnie też.\n#21 2008-11-18 14:15:17\nMam pytanko, czy to prawda, że w przyszłm roku Wspólnoty Jerozolimskie mają osiedlić się w Warszawie??? Już od kilku lat słychać takie pogłoski, ale tym razem to podobno coś poważnego. Wiecie coś o tym??? )\n#22 2008-11-18 15:06:25\nHehe no jak Magda już tam pojechała to może je szybciej sprowadzi\nProblem polega na tym, że ciągle są problemy finansowe. Gdyby były pieniądze to Wspólnoty już dawno by się w Polsce pojawiły. Klasztor sióstr jest w dalszym ciągu w stanie surowym, bracia są w nieco bardziej zaawansowani. W każdym razie jak będą się przeprowadzać na pewno powieszą info na stronie\n#23 2009-02-03 16:15:37\nStrasznie dawno mnie tutaj nie było i trochę się pozmieniało. Oczywiście nie w moim życiu a w życiu Magdaleny. Jak już Wam mówiła tak też zrobiła i już od kilku miesięcy jest w Paryżu i jest chyba najszczęśliwszą odkąd ją znam :] Mam z nią stały kontakt listowy więc jeżeli macie pytania to mogę jej przekazać, choć oczywiście na prędkość odpowiedzi zależy od prędkości działania Poczty Polskiej\nZe spraw, którymi na pewno mogę się podzielić to jeszcze w październiku przyjęto ją do postulatu (choć trudno we wspólnotach mówić o jakiejś uroczystości "przyjęcia do postulatu, niemniej przyjęcie do wspólnoty odbywa się poprzez wręczenie konstytucji i krzyża jerozolimskiego) więc pewnie nikt się nie obrazi jak piszę do niej teraz dodając do nazwiska FMJ Co więcej od czasu przyjazdu prawie na nic nie ma czasu i między innymi przez to, napisała mi tak: "Gdybyś jednak spotkała gdzieś na Barce kogoś pełnego entuzjazmu zakonnego to mu napisz ode mnie, żeby sobie dał spokój. Dobitnie i usilnie - aż Cię nie zbanują" Następnie następuje dość długi wywód uzasadniający to przykazanie\nNiemniej napisała, że Wspólnoty w pierwszej kolejności uczą twardego stąpania po ziemi, potem samodzielności, odpowiedzialności i konsekwencji i dopiero jak te wszystkie cnoty się osiągnie można dopiero powoli zacząć uczyć się modlitwy. Pisze, że tam nie sprawdzą się osoby, których jedynie ciągnie entuzjastyczny zapał, które nie umieją żyć w ścisłej dyscyplinie. Z tego co pisze to od 5:30 jak wstaje do położenia się do łóżka znajdzie około 15min wolnego, reszta to różne obowiązki - od nauki języka, śpiewu indywidualnie i chórowego, obowiązków we wspólnocie (Magda odpowiada za bieliznę ołtarzową, a wyobrażacie sobie ile jej jest na ich Mszach), po pracę zawodową (bo pracuje już od grudnia).\nZ nowości pewnie zainteresują Was wiadomości z pierwszej ręki o fundacji w Polsce. Napisała, że w kwietniu ma być otwarcie fundacji w Kolonii, a zaraz po tym całe siły skupiają na Warszawie jako następnej otwieranej fundacji - więc już bliżej niż dalej A po Warszawie podbijają afrykańskie Togo\nNo i oczywiście pozdrowienia dla wszystkich zainteresowanych tematem i pamiętających o Magdzie\n#24 2009-02-03 21:08:11\nJa pragne podziekowac Magdalenie za jej swiadectwo zycia, za jej postawe godna uwagi i za odwagę wyjechać do obcego kraju, nie znając dobrze języka i kultury ludzi tam zamieszkujacych nie jest chyba łatwo (o czym sama pisze) a do tego dochodzi życie zakonne, które nie jest sielanka i bujaniem sie w obłokach.\nZnam Wspólnote Jerozolimską tylko z opowiadań mojego dobrego znajomego kapłana, mial ta przyjemność mieszkać i wspólnie sie modlic ... zawsze chcialam tam pojechac, może i zostać Gdy odwiedzilam stronke, poczytałam o Magdalenie, pragnienie na nowo sie obudziło. Mam juz swoje lata i wiem dobrze, ze to nie jest jakies tam chwilowe ... chyba przed tym uciekalam przez kilkanaście lat. Rozeznanie powołania- nie da sie tego jasno okreslić, kocham cisze, kocham pustynie, zachowuje klauzure serca ich charyzmat oraz duchowość jest mi bliska.\nI wiecie co kochani, chyba do nich napisze ... może własnie Magdalena przeczyta mojego e-maila Żartuje oczywiście!\nPrzeraża mnie tylko fakt, że nie znam francuskiego.\nZastanawiam sie czy maja swoje domy w UK?\nCzy moge prosic o powtórzenie e-maila na który moge napisac w j. polskim?\nOstatnio edytowany przez matka (2009-02-03 21:13:22)\n#25 2009-02-04 10:17:30\nja tam się cieszę z tego zdania, bo Wspólnoty Jerozolimskie są niejako nowością i są osoby które pełne zachwytu opowiadają o tym cudownym życiu we wspólnocie o powrocie do korzeni itp. Nie przeczę, że to nieprawda, ale idą do jakiejkolwiek wspólnoty trzeba się nastawi na ,,kontemplację szmaty" jak to mawiała jedna siostra i miała rację, to szaroś życia odkrywa przed nami najwięcej wspaniałoś Boga.\nbebiku nie wiem czy to na temat, ale myślę, że może dobrze, że zostało to tutaj poruszone.\nZ doświadczenia wiem, ze ten temat zycia zakonnego -ogolnie mówiąc, będzie dalej się tutaj rozwijał, nawet twoj post o tym świadczy. Aby uniknąc debaty na temat życia zakonnego wogóle, zapraszam do tematu pytania i problemy. Jest tam wiele kwestii na temat życia we wspolnocie, prac, obowiazków itp.\nDlatego prosze trzymajmy się tylko i wyl. tego zgromadzenia\njesli dyskusja na temat zycia zakonego bedzie dalej ciągnięta w wątku tym, będe zmuszona\nwyciąć część postu albo caly przenieść do innego działu zw. z życiem zakonnym.\nOstatnio edytowany przez bepik1 (2009-02-04 10:28:25)


filtry paliwa, Filtron, LANCIA - Motochemia\nNa tej podstronie znajdziesz listę modeli LANCIA dla których mamy dedykowane filtry paliwa Filtron.\nfiltry paliwa Filtron wg modelu LANCIA:\nDlaczego warto wybrać filtry paliwa Filtron do LANCIA?\nRegularnie należy wymieniać filtry paliwa w każdym samochodzie. Na szczególną uwagę zasługują filtry paliwa Filtron, które można zastosować do każdego modelu LANCIA, ponieważ to produkt najwyższej klasy. Jeżeli posiadasz LANCIA THEMA lub LANCIA ZETA lub LANCIA KAPPA to na pewno znajdziesz tutaj odpowiednie filtry paliwa produkowane przez Filtron do Twojego auta. W sklepie Motochemia, kupisz wyłącznie oryginalne filtry paliwa Filtron do każdego modelu LANCIA. Aktualnie w bazie mamy 18 produktów które pasują do marki LANCIA. Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność.\nPrzykładowe filtry paliwa Filtron do LANCIA


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > SYLVESTER STALLONE pracuje nad serialowym prequelem filmu ROCKY\nRocky z 1976 roku to pierwszy z kultowej serii filmów o ikonicznym bohaterze kina bokserskiego. Właściwa seria doczekała się aż sześciu części i zainspirowała (póki co) dwa spin-offy w ramach franczyzy. Tymczasem jak donosi portal Collider, twórca i odtwórca postaci Rocky’ego Balboy, sam Sylvester Stallone, zaczął teraz pracę nad serialowym prequelem wydarzeń z pierwszego filmu.\nStallone opublikował na Instagramie zdjęcie treatmentu serialu. Pomysł polega na ukazaniu “raczej zwyczajnego” życia młodziutkiego Rocky’ego w zderzeniu z najbardziej transformatywnymi zdarzeniami burzliwych lat 60. – m.in. lądowaniem na Księżycu, ruchem na rzecz praw obywatelskich, zimną wojną, wojną w Wietnamie i ruchem feministycznym. Mielibyśmy zobaczyć, jak szereg przemian społecznych ukształtował bohatera na lata przed położeniem, w którym zastajemy go w 1976. W treści posta Stallone napisał:\nTo może być jak dotąd najdziwniejszy wpis. Ten dzień zacząłem rano od napisania treatmentu do prequela Rocky’ego na streaming. Ideałem byłoby po 10 odcinków na kilka sezonów, żeby móc naprawdę dotrzeć do serca postaci w ich młodszych latach. Oto mały wgląd w to, jak zaczyna się mój proces twórczy… Mam nadzieję, że projekt dojdzie do skutku. Potem musiałem oczyścić głowę, więc poszedłem na ryby… Ze skrajności w skrajność! Idźcie za ciosem, przyjaciele.\nNatomiast z notatki na fotografii możemy wyczytać, że aktor chciałaby zabrać nas wehikułem czasu do wczesnych lat Rocky’ego, ale też filmowego świata wypełnionego postaciami, które od niemal pięciu dekad są uwielbiane przez widzów na całym świecie. Dalej Stallone wymienia istotne wydarzenia z okresu lat 60., które chciałby uwzględnić w fabule.\nOryginalny film opowiada o Rockym Balboa, nieznanym bokserze, który walczy w podrzędnych klubach, a w międzyczasie ściąga długi dla lokalnego gangstera. Pewnego dnia dostaje od losu wielką szansę – mistrz świata wagi ciężkiej, Apollo Creed (Carl Weathers), szuka nikomu nieznanego boksera do walki o tytuł po tym, jak jego przeciwnik doznaje kontuzji dłoni. Wybór pada na Rocky’ego, który decyduje się podjąć wyzwanie i udowodnić wszystkim swoją wartość. Mając wsparcie swojej dziewczyny, Adrian, oraz trenera Mickeya rozpoczyna serię morderczych treningów. Film wyreżyserował John G. Avildsen, a sam Stallone napisał scenariusz. Rocky zdobył 3 Oscary w kategoriach: najlepszy film, najlepszy reżyser i najlepszy montaż.\nChcielibyście zobaczyć serial opowiadający o młodzieńczych latach Rocky’ego?


Włoskiej delegacji przewodniczył avv. Claudio Cocuzza z CRINT (International Relationship Committee of the Milan Bar). Wizyta miała na celu zacieśnienie relacji między samorządem mediolańskich adwokatów a Okręgową Izbą Radców Prawnych w Warszawie. Nie jest to pierwsze takie spotkanie – obie organizacje współpracują ze sobą na podstawie umowy dwustronnej podpisanej przed dwoma laty, w ramach której wdrożony został m.in. program wymiany stażowej.\nWłoscy adwokaci zostali powitani przez Dziekana Rady OIRP w Warszawie, Włodzimierza Chróścika, który następnie oprowadził gości po siedzibie stołecznego samorządu radców prawnych. Po krótkim zwiedzaniu członkowie Izby mediolańskiej wzięli udział w zaplanowanych wykładach.\nMecenas Piotr Wieczorkiewicz, Przewodniczący Komisji Zagranicznej OIRP w Warszawie zainaugurował serię prelekcji prezentacją na temat struktury działania i prac naszej Izby Kolejny wykład poprowadził avv. Claudio Cocuzza, który przybliżył warszawskim radcom prawnym specyfikę pracy włoskich prawników. Ostatni wykład, dotyczący zasad prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce poprowadziła Sylwia Kołodziej, radca prawny stołecznego samorządu.\nWykłady zakończyła ogólna dyskusja przedstawicieli obu Izb, będąca kontynuacją tematów poruszanych w trakcie prezentacji. Następnie goście OIRP w Warszawie udali się na spotkanie w siedzibie Sądu Najwyższego w Warszawie, podczas którego włoscy adwokaci zapoznali się z historią i obecną strukturą działania polskiego sądownictwa.\nWizytę zwieńczyło spotkanie z Ambasadorem Włoch w Polsce, Aldo Amati w siedzibie Ambasady Republiki Włoskiej w Warszawie.\nSpotkanie z prawnikami z Mediolanu stało się okazją do inspirującej wymiany doświadczeń i podtrzymania dotychczasowych relacji między obiema Izbami. Odwiedziny włoskich adwokatów były także szansą na nawiązanie nowych owocnych relacji biznesowych, promocji Warszawy oraz samego zawodu radcy prawnego.\nOrganizatorami wizyty mediolańskiej delegacji w Warszawie byli r.pr. Anna Adamczak, r.pr. Katarzyna Barańska oraz r.pr. Sylwia Kołodziej – członkowie Komisji Zagranicznej Izby warszawskiej.\nOdwiedziny członków Izby mediolańskiej w Warszawie to kolejne w tym roku szkolenie dla delegacji prawników z współpracującej z nami izby zagranicznej.\nCelem działalności Komisji Zagranicznej Rady OIRP w Warszawie jest przede wszystkim zacieśnianie relacji z Izbami partnerskimi z innych krajów na zasadach wzajemności, organizowanie szkoleń umożliwiających dostęp do informacji o innych systemach prawnych, inicjowanie wyjazdów szkoleniowych radców prawych, staży zagranicznych, a także nawiązywanie znajomości, relacji zawodowych i towarzyskich z zagranicznymi prawnikami.


- Rozszerza się lista osób i instytucji, które nas wspierają. Szczególnie chciałbym podziękować naszemu głównemu sponsorowi – firmie Polskie Zakłady Lotnicze SP Z O.O. Przedsiębiorstwo to od lat wspiera sport modelarski w naszym mieście. Również od dawna możemy liczyć na pomoc firmy Kirchhoff. W tym roku do grona naszych partnerów dołączyły Sierosławski Group oraz Euro-Tech. Tradycyjnie już nasz wyjazd na Mistrzostwa Polski wsparł Starosta Powiatu Mieleckiego Zbigniew Tymuła oraz Prezydent Miasta Mielca Daniel Kozdęba, który pomagał modelarzom w okresie zimowym przyznając im stypendia sportowe. To wszystko nie byłoby możliwe, gdyby dyrektor Centrum Kształcenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu Zdzisław Nowakowski nie stworzył warunków w zakresie dostępu do bazy dydaktycznej, organizacji oraz zakupu materiałów niezbędnych do pracy modelarskiej – komentuje Grzegorz Goryczka.\n- Potrzeby modelarzy ciągle zwiększają się w miarę rozwoju. Dlatego liczymy na ciągłe wsparcie od naszych dotychczasowych sponsorów, a także na pozyskanie nowych partnerów – dodaje instruktor.\nKlasyfikacja medalowa Mistrzostw Polski Modeli Kosmicznych 2017 (pogrubioną czcionką zaznaczono zawodników Mieleckiego Towarzystwa Rakietowego / Młodzieżowej Akademii Umiejętności Technicznych „Leonardo” działającej przy Centrum Kształcenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu)\n3. Kukiełka Jakub\n2. Dusza Michał\n3. Żurawski Przemysław\nEryk Halaburda (jest juniorem, ale juniorom pozwala się startować w kategoriach seniorskich)


W gronie wyrzutków – Remender, Craig, Loughridge – „Deadly Class – 1 – 1987 Reagan Youth” [recenzja] - Głos Kultury\nDeadly Class to komiks, który teoretycznie nie powinien mi się podobać. Epatowanie przemocą nie jest czymś, czego szukam w wytworach kultury. Nie jest jednak również tak, że wszelkie ukazujące ją dzieła omijam szerokim łukiem. Z chęcią obejrzę na przykład film Tarantino czy każdy dobry serial kryminalny. Ale kiedy w grę wchodzi przemoc wśród dzieciaków – jakoś nie potrafię się… przemóc. Dlatego nie dołączyłam do grona fanów The end od The f***ing world – ani w formie serialu, ani w formie komiksu. Postanowiłam jednak dać szansę dziełu Ricka Remendera i Wesa Craiga. I wiecie co? Choć nie będzie to jeden z moich ulubionych komiksów – nie żałuję czasu poświęconego na lekturę.\nGłówny bohater, Marcus, nie ma łatwego życia. Nie tylko został osierocony w związku z tragicznym wypadkiem (za który wini Ronalda Reagana), ale również w chwili, w której go poznajemy, jest bezdomny i bez szans na jakąkolwiek poprawę losu. W dodatku za podpalenie sierocińca, w którym przebywał, ściga go policja. I kiedy wydaje się, że Marcus nie ma już dokąd uciekać, że nie czeka go nic, co choć minimalnie poprawiłoby jego los – spotyka na swojej drodze dziwnych nastolatków, którzy – mówiąc kolokwialnie i nawiązując do języka młodzieży – ratują mu dupsko. Okazuje się, że nie są to byle jacy nastolatkowie, ale uczniowie pewnej ukrytej przed większością świata szkoły. Szkoły dla zabójców, którą prowadzi niejaki mistrz Lin. I choć do przybytku tego uczęszczają w większości potomkowie znanych rodzin (znanych np. z przemytu, przewodzenia mafii itd.), które od pokoleń posyłały do niej swoje dzieci, by wyszkolić je w sztuce zabijania i walczenia o swoje, to Lin dostrzega w Marcusie potencjał i przyjmuje go do tej elitarnej placówki. Choć oczywiście osierocony chłopak z początku ani myśli do czegokolwiek ani kogokolwiek dołączać. Pogodził się już z losem wyrzutka i samotnika. Kiedy jednak Saya, która uratowała go przed policją, namawia go na pozostanie, Marcus szybko przekona się, że nawet w Szkole Zabójców można zostać zepchniętym na margines.\nJeden z twórców Deadly Class, scenarzysta Rick Remender (którego ogrom wyobraźni poznałam już podczas lektury Głębi), pragnął w tym komiksie oddać ducha liceum – miejsca, gdzie zawsze tworzą się jakieś grupy, gdzie zawsze jest jakaś elita, gdzie nie da się uniknąć podziału na lepszych i gorszych, na bogatych dupków i nikogo nieobchodzących wyrzutków. Liceum jako miejsca, ale także jako okresu w życiu, podczas którego robi się straszne głupoty tylko po to, aby komuś zaimponować, kiedy kłamie się po to, by poczuć się lepiej z samym sobą. Kiedy hormony buzują, a świat wydaje się zawsze złym miejscem – nieważne, z której strony na niego spojrzymy. I nie wiem, jak inni czytelnicy, ale ja mam podobne wspomnienia ze swojego liceum. Jak widać nieważne, czego ma nas uczyć szkoła – nieprzydatnych w późniejszym życiu dat i terminów czy też sztuki zabijania trucizną i walką wręcz – liceum wszędzie wygląda tak samo. Są królowie i królowe balu i są stojący z boku, ci niewiele znaczący.\nMarcus, jak możemy się domyślać, niemal od samego początku pakuje się w tarapaty. A może jest na odwrót? Może to tarapaty pakują się zawsze prosto w ramiona Marcusa? Tak czy inaczej, wraz z paczką nowych przyjaciół wplątuje się w kilka nieprzyjemnych sytuacji, co w jego położeniu jest ostatnim, czego chłopak mógł sobie życzyć. Przygnębionemu, stojącego na granicy woli życia bohaterowi nie pomagają także środki odurzające, które umiejętnie wykrzywiają jego, już i tak zaburzoną, wizję rzeczywistości. Marcus to w ogóle intrygujący bohater – chcemy go lubić, bo jest ewidentnie pokrzywdzony przez los, co ma wpływ na jego zachowanie, chcemy mu kibicować… Ale jego kolejne czyny i decyzje, jakie podejmuje, nie pomagają nam wcale pałać do niego sympatią.\nZaraz, zaraz… Czy ja napisałam wcześniej: wraz z paczką nowych przyjaciół? No cóż… Jest to spore przejęzyczenie czy też wyolbrzymienie. Znajomi, w których gronie Marcus pakuje się w kłopoty, raczej nie żywią do niego pozytywnych uczuć. Zabierają go ze sobą ze względu na jego złą (czyt.: dobrą) reputację – chcąc go wykorzystać i być może przetestować. A to, czy z czasem wywiąże się z tego przyjaźń lub przynajmniej koleżeństwo… zapewne okaże się wraz z kolejnymi tomami.\nPodeszłam do lektury Deadly Class z dużym sceptycyzmem i rezerwą. Pierwsze plansze jakoś do mnie nie przemówiły. Wydawało mi się, że oto mam do czynienia z komiksem strasznie pretensjonalnym, którego główny bohater to jeden z tych wywyższających się oryginałów, który myśli, że jest lepszy od innych. I choć samego Marcusa może nie obdarzyłam zbyt dużą sympatią, to muszę przyznać, że lektura Deadly Class po prostu wciąga. Akcja jest niesamowicie dynamiczna, cały czas coś się dzieje, nie ma czasu na chwilę wytchnienia. I choć nie brakuje brutalnych, krwawych scen, to są one ściśle powiązane z fabułą – czytelnik nie ma poczucia, że zostały wprowadzone do komiksu na siłę, tylko po to, by zrobić wrażenie na odbiorcy, by rysownik mógł poszaleć z krwią. I choć pierwszy tom dopiero zapoznaje nas z pozostałymi bohaterami, to czuć już na tym etapie, że każdy z nich jest wyrazisty i ma swoją historię do opowiedzenia.\nW sukurs dynamicznej akcji przychodzą rysunki Wesa Craiga. Rysownik świetnie poradził sobie z odzwierciedleniem tempa tej historii. Sama kreska nie jest może niepodrabialna, ale duże plansze i sposób kadrowania robią wrażenie. Zwłaszcza wprowadzenie skośnych kadrów, które współgrają z tym, co akurat dzieje się w świecie przedstawionym, okazało się strzałem w dziesiątkę. Kolory to kolejny duży plus komiksu. Deadly Class można podzielić na kilka etapów ze względu na zastosowane barwy, które są każdorazowo dopasowane do klimatu historii. Na uwagę zasługują też rysunki i kolory, które podkreślić miały halucynacje Marcusa po zażyciu kwasu. Pochwalić należy także przekład Marcelego Szpaka, któremu udało się zachować młodzieżowy język bohaterów także w polskiej wersji, nie popadając przy tym w banał i uchroniwszy się przed użyciem żenujących zwrotów.\nDeadly Class to przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu siebie. Próba odnalezienia się w świecie, w którym nic nie wydaje się nasze i nic nie idzie po naszej myśli. To opowieść o nastolatku, który jest tak zbuntowany, że zapomniał już, że można żyć inaczej. Marcus jednak ma powody, by wściekać się na cały świat. Los nie obszedł się z nim najlepiej, a chłopak jest w chyba najtrudniejszym dla człowieka wieku, w dodatku nie ma żadnych godnych do naśladowania wzorców. Ani motywacji, by spróbować żyć normalnie. Komiks Remendera i Craiga powinien przypaść do gustu przede wszystkim tym, którzy są aktualnie mniej więcej w wieku Marcusa. Tym, którzy zmagają się z brakiem przynależności i wydaje im się, że nie zgadzają się z całym światem. I choć to wszystko zostało ubrane w otoczkę szkolenia młodych ludzi do zabijania – można zarówno czerpać frajdę z lektury, jak i przypomnieć sobie własne licealne czasy – z rozrzewnieniem lub ulgą, że są już za nami.\nRecenzja pierwszego tomu cyklu komiksowego Głębia\nZajęcia ze śmiechu – Janusz Christa – “Szkoła latania” [recenzja]\nMarzenia i (korporacyjne) koszary – Lucas Varela – “Najdłuższy dzień przyszłości” [recenzja]\nTagialkoholbiedabójkideadly classGłębiakomiksmaceli szpakmarcusmłodzieżnastolatkowieNon Stop ComicsouttsiderRick Remenderronald reagansamotnośćsierociniecsierotaszkoła zabójcówsztuki walkiwyrzutekzemsta\nNAJPIERW KSIĄŻKA, PÓŹNIEJ FILM – panel dyskusyjny ...\nINTERFERENCE FESTIVAL 2019: VJ Battle i Międzynarodowy ...


Beata Tadla na proteście przed siedzibą TVP | wMeritum.pl\nBeata Tadla, była dziennikarka Telewizji Polskiej, uczestniczyła w proteście przed siedzibą stacji. Jak przyznała, było to dla niej trudne doświadczenie.\nWczoraj w godzinach wieczornych przed siedzibą TVP odbył się protest. Jego uczestnicy wyrażali swój sprzeciw wobec nagannych ich zdaniem praktyk stosowanych przez dziennikarzy tej stacji. Szczególne oburzenie wywołał materiał wyemitowany po śmierci prezydenta Gdańska, Pawła Adamowicza (więcej TUTAJ).\nW wydarzeniu uczestniczyła m.in. była dziennikarka TVP, Beata Tadla. Odeszła ona z Telewizji Publicznej zaraz po tym, gdy nowym prezesem instytucji został Jacek Kurski. Jej nowym pracodawcą została NOWA TV.\nBeata Tadla przyznaje, że udział w proteście przeciwko jej byłemu pracodawcy był trudnym doświadczeniem.\n„To było trudne… Staliśmy przed miejscem, w którym spędziliśmy lata, a teraz byliśmy tam zaprotestować przeciwko temu, w co się zamieniło” – napisała Tadla na Facebooku.\n„Dziennikarstwo to relacjonowanie świata, a nie jego kreowanie! I to w tak obrzydliwym, kłamliwym, pogardliwym wydaniu! Pomachaliśmy tym, co patrzyli na nas z okien budynku przy Powstańców…” – dodała.\nJeszcze przed protestem Władysław Kosiniak-Kamysz, lider PSL, zaapelował do Jarosława Kaczyńskiego, aby ten podjął decyzję o odwołaniu Jacka Kurskiego z funkcji szefa TVP. Przygotował nawet specjalną petycję w tym celu. Szerzej na ten temat pisaliśmy TUTAJ.\nTagi Beata TadlaprotestTVPwiadomości


Carlos Checa myśli o 1199 Panigale na rok 2013\n» Carlos Checa myśli o 1199 Panigale na rok 2013\nCarlos już nie może doczekać się pierwszych testów na 1199 Panigale.\nW przypadku gdy dookoła 26-letniego Caseya Stonera i Valentino Rossiego (33 l.) unoszą się plotki o przejściu na emeryturę, 39-letni Carlos Checa nie wykazuje nawet cienia zmęczenia. W minionym sezonie został nawet pierwszym w historii serii Mistrzem World Superbike z Hiszpanii, a teraz już myśli o sezonie 2013 z Ducati.\nJak powiedział dla serwisu crash.net, rozwój aktualnego 1098R już się zakończył, a sam wierzy, że fabryka zrobiła już wszystko co mogła z technicznego punktu widzenia. Jedyne, co teraz może zespół, to modyfikować ustawienia. Taka taktyka, szczególnie, że 1098R wygrywał już wyścigi, powinna się sprawdzić, nawet pomimo tego, że konkurencja rozwija swoje sprzęty, a według przepisów motocykle V2 musiały przytyć o 6 kg. Checa jednak wciąż pozostaje w czołówce i ma nadzieje na zwycięstwa.\nJak niedawno pisałem, Carlos po raz pierwszy przetestuje nowe 1199 Panigale dopiero w czerwcu. Póki co sprzęt jest rozwijany w FIM Superstock 1000, ale Hiszpan już nie może się doczekać pierwszych jazd. Może dlatego, że karierę MotoGP zaczął od klasy 500GP, którą później zastąpiły silniki 990 ccm, a przygodę zakończył na 800 ccm przenosząc się do WSBK, więc jest ciekawy, jak bardzo rewolucyjne jest 1199.\nWracając do planów na przyszłość, Checa mówi, że jeżeli wszystko pójdzie dobrze, to właśnie na Panigale będzie ścigał się za rok. Przypomnijmy, że gdy Ducati wycofało się z Superbików, to jego zespół Althea stał się czymś na wzór teamu fabrycznego. Plotki mówią, że wraz z 1199, Bolończycy oficjalnie wrócą, ale to nie zmienia nastawienia Carlosa. On chce zostać ze swoim teamem, który udowodnił, że może zdobyć mistrzostwo.\nMimo tego Hiszpan wprowadza też nutkę niepewności. Twierdzi, że chce przekonać się, jak w praktyce wygląda projekt Panigale i dopiero wtedy pomyśli, czy zostaje z Ducati – pierwsze rozmowy na ten temat odbędą się w okolicach września. Osobiście jednak nie sądzę, żeby Carlos chciał opuścić Ducati.\nWszystkie rozważania Carlos kończy słowami:\n„Na tą chwilę jednak, jestem naprawdę mocno skoncentrowany na obecnym sezonie. Mamy wielką szansę po raz kolejny wygrać i nie chcę wybiegać za bardzo w przyszłość. Zobaczymy jak to będzie pod koniec roku. Dla mnie najlepiej, żebym mógł podjąć decyzję najpóźniej jak to jest możliwe.”\nNastępna, szósta runda WSBK odbędzie się w następny weekend, 28. maja w Salt Lake City. W generalce Carlos spadł na czwarte miejsce, strata do lidera, Maxa Biaggiego wynosi 23 punkty, ale do końca sezonu zostało jeszcze 9 rund.\n1199 panigaleAlthea Ducatialthea racingCarlos Checaducatiducati 1199 panigale


Półbuty UGG 1099827 Sammy Cheveron Metallic Pink Dawn | Midiamo.pl\nWysyłka w ciągu 1 dzień 16 godz. 21 min Sprawdź czasy i koszty wysyłki\nKultowe od wielu sezonów buty UGG przypadną Ci do gustu swoim stylem i wygodą. Starannie wykonana cholewka w kolorze różowym z delikatną złotą nitką z wysokiej jakości materiału, w połączeniu ze skórą ekologiczną współgra z naturalnym ruchem nogi zapewniając jej niebywałą lekkość i wygodę. Podwójne szwy na pięcie wzmacniają konstrukcję buta, a zaokrąglony nosek pozwala na wygodne ułożenie palców. Dodatkową zaletą obuwia jest lekka i elastyczna wkładka, która delikatnie amortyzuje każdy krok. Całość osadzono na wytrzymałej podeszwie: platformie, z wysokogatunkowego tworzywa o wysokości 2 cm. Idealne uzupełnienia każdej stylizacji, jak i satysfakcja wygody na co dzień.