Szczęście w mazurskim domu [Katarzyna Janus] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00111 002379 22603997 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Katarzyna Janus Liczba stron: 368\nISBN: 978-83-8195-503-4 Data wydania: 2021-03-24\nWcześniej czy później wszyscy musimy stanąć przed wyborem. Poświęcić jedno, aby zyskać coś innego. W takich chwilach najważniejsze jest nie żałować tego, co tracimy. Bo jakkolwiek wielki będzie ból straty, jest to uzasadniona cena, jaką trzeba zapłacić za dokonany wybór... Andriej Diakow Za horyzont\nROZDZIAŁ PIERWSZY Dni w Błękitnym Domu mijały tak wolno, czas cudownym sposobem uspokajał się w tym miejscu, zwalniał. Życie biegło bez pośpiechu, człowiek nabierał sił i dystansu do otaczającego świata. Paulina siedziała w wiklinowym fotelu ustawionym na tarasie, trzymając swego małego synka na kolanach. Maciuś… jej najdroższy skarb. Jedyny, jaki pozostał jej po jego ojcu, także Macieju. Nie było go już z nimi, odszedł do lepszego, miała nadzieję, że szczęśliwszego świata. Dostrzegała w maluchu coraz więcej podobieństw do taty. Kolor tęczówek, które z dnia na dzień nabierały jasnobłękitnej, jakby rozwodnionej barwy, blond włoski, których końcówki zaczynały się kręcić, kształt palców u stóp – drugi był nieco dłuższy od palucha w przeciwieństwie do jej. Wszystkie te cechy, kiedy je sobie uzmysławiała, wywoływały u niej przypływ czułości. Chłopiec z zapamiętaniem usiłował włożyć plastikową kulkę do trójkątnego otworu w zabawce. Malec z uporem starał się pokonać tę barierę, raz po raz stukając fascynującym przedmiotem o twardy sześcian. Miał przy tym tak skupioną minę, zupełnie jak jej ukochany Maciej, kiedy bez reszty pochłaniało go jakieś zajęcie, na przykład malowanie. Ale… czy ojciec chłopca rzeczywiście był wart jej miłości? Fakty, które ujrzały światło dzienne dopiero kilka miesięcy po jego odejściu, wstrząsnęły nią i postawiły go w nieco innym świetle. Kiedy tego feralnego dnia policjanci przyszli do niej z hiobową wieścią, wszyscy żywili przekonanie, że to było samobójstwo. Wszyscy oprócz niej, ona jedyna nie mogła dać temu wiary. Tylko że wtedy uważała, że Maciej tak bardzo ją kochał, iż nigdy by jej nie zostawił. Samej, ciężarnej, zupełnie niezaradnej życiowo istoty. Ot, bujającej w obłokach artystki. Tymczasem to, co później usłyszała, zupełnie ją przytłoczyło. Okazało się bowiem, że Maciek handlował narkotykami, a i sam od nich nie stronił. Tymczasem ona, głupia i naiwna, zupełnie nie była tego świadoma. Jak przez ponad rok ich wspólnego życia mogła tego nie zauważyć? Czyżby była aż do tego stopnia bezmyślna i niefrasobliwa? Czy też zaślepiona wielką miłością, którą wtedy bezsprzecznie przeżywała, nie spostrzegła tego, co się tak naprawdę wokół niej działo? Ponadto jej ukochany uwikłał się w jakieś szemrane interesy, ktoś był winien pieniądze jemu, on komuś… Ci drudzy zrobili się nerwowi i sprzątnęli go z tego świata, zupełnie jak niepotrzebny brud z ulicy. A do tego jeszcze pomieszkiwał u jakiejś starszej o kilkanaście lat kobiety w Rynie czy w Rybicalu, nie wiedziała tego dokładnie, bo i po co? Czy łączyło go z nią coś więcej? Czy kiedykolwiek pozna prawdę? I czy chciałaby jeszcze coś więcej na ten temat wiedzieć? Czy powinna…? Czy to jest jej do czegoś potrzebne? Te wszystkie informacje nie zmieniały faktu, że kiedyś darzyła Macieja wielkim uczuciem, młodzieńczym, jak jej się wtedy wydawało, takim na całe życie. I wiedziała, że on zawsze będzie dla niej kimś ważnym, przecież był ojcem jej dziecka, a że czas często weryfikuje poglądy, zmienia uczucia… Cóż, takie jest życie. Każdy koniec to nowy początek czegoś innego. I pomimo że cierpimy, to jednak nadal oddychamy, jemy, pracujemy, czasem znowu kochamy… Świat z naszego powodu nie staje w miejscu. Miała dwadzieścia cztery lata, ale czuła się nad wyraz dojrzała. Trudności, jakie musiała pokonać, zmartwienia, zwątpienia, strach – to wszystko odbiło się na jej osobowości, ukształtowało ją na silną, dojrzałą kobietę. Tak przynajmniej mniemała. Jeszcze tak niedawno była samotna, nie miała nikogo bliskiego, była bez pieniędzy, bez dachu nad głową, w czwartym miesiącu ciąży… Nie miała pojęcia, co zrobić ze swym nieszczęsnym losem. Bo ileż nocy można spędzić pod gołym niebem w parku czy na łące? Ileż razy można podkradać jedzenie w sklepach? Tego jednego razu się nie udało i przyłapana przez Zośkę została przygarnięta do tego domu, do tego magicznego błękitnego domu nad jeziorem, gdzie dzieje się tyle dobrych, a czasem i tajemniczych rzeczy. A właścicielka tego przybytku, Tosia, stała się na równi z Zosią kimś bardzo, bardzo jej bliskim. Można powiedzieć, że trzy zbłąkane dusze jakimś cudownym trafem odnalazły się i stały się dla siebie rodziną, zamieszkując wspólnie pod jednym dachem. Maciuś znudził się w końcu zabawką, rzucając ją z impetem na kamienną podłogę tarasu, i zaczął się wiercić niespokojnie i popłakiwać, wkładając piąstki do buzi. Nadal ząbkował i był to dla nich obojga bardzo trudny okres. Po wielu nieprzespanych nocach Paula za dnia funkcjonowała jak zombie, marząc jedynie o tym, aby mały wreszcie zasnął albo by ktoś się nim choć na chwilę zaopiekował, a ona w tym czasie mogłaby się położyć, przymknąć powieki i nie musieć niczego więcej robić. Chociaż przez chwilę… To są chyba pragnienia każdej młodej matki takiego szkraba. Wiedziała, że nie będzie tak zawsze, ale nie zmieniało to faktu, iż momentami czuła się wyczerpana. Podała dziecku butelkę z sokiem, a chłopiec natychmiast chwycił ją w dłonie i rozpierając się wygodnie na kolanach mamy, przytulił się do jej piersi. Słyszała tylko rytmiczne odgłosy przełykania. Jego główka dotykająca jej podbródka poruszała się zgodnie z połykanymi łykami ulubionego napoju, a po chwili rączka małego wraz z butelką zaczęła się bezwładnie zsuwać. W ostatniej chwili Pauli udało się złapać naczynie; gdyby narobiło hałasu, mały obudziłby się z tej pierwszej fazy snu i wszystko musiałaby zaczynać od początku. Poczekała jeszcze kilka minut, aby dziecko mocniej zasnęło i mogła je bezpiecznie położyć do łóżeczka, nie obawiając się, że się wybudzi. Oparła głowę na fotelu i znowu odpłynęła do swoich myśli. Błękitny Dom… Tak nazywały to domostwo, taka była nazwa pensjonatu, a i we wsi od ponad roku nikt nie powiedział inaczej o domu Tosi. Spotkało ją tutaj tyle dobrego. Poznała Bruna… Stał się jej bardzo bliski, ale czasami zastanawiała się, czy kocha go wystarczająco mocno. Czy ta jej miłość jest taka, jaką darzyła Maćka? Silniejsza czy też słabsza? Z pewnością była inna, ale czy to źle? Może bardziej dojrzała? Odnajdywała w oczach mężczyzny głębokie uczucie, oddanie, zdawała sobie sprawę, że nieba by jej przychylił. A ona? Jakie były jej uczucia wobec niego? Był dla niej bardzo ważny, lubiła z nim rozmawiać, miał szeroką wiedzę o świecie, potrafił tak ciekawie opowiadać o różnych sprawach, znał wiele interesujących historii. Widziała, jak kochał Maciusia, był dla niego jak ojciec. Może nawet więcej niż ojciec. Sam nie mógł mieć dzieci, tak oznajmili mu lekarze po tym nieszczęśliwym wypadku, kiedy to w Sztokholmie został pobity do nieprzytomności przez bandziorów nasłanych przez kontrahenta-oszusta. Lubiła się z nim kochać, sprawiali sobie wzajemnie wiele przyjemności, jednak zawsze obok był Maciuś, który to popłakiwał przez sen, to się kręcił, to wręcz przerywał im miłosne uniesienia donośnym płaczem, zupełnie jakby celowo chciał zakończyć ich igraszki. Nigdy nie potrafiła tak do końca poddać się emocjom, przeżywać w stu procentach tego miłosnego aktu; ciągle spięta wyczekiwała i nasłuchiwała dźwięków dochodzących od strony dziecięcego łóżeczka. Co by było, gdyby poznali się wcześniej? Gdyby to Bruno był jej pierwszą miłością? Czy zakochałaby się w tym bądź co bądź starszym o kilka lat mężczyźnie? Nie miała do końca pewności, czy jako dwudziestolatka zainteresowałaby się prawie trzydziestoletnim facetem. To co, że był bogaty. To co, że przystojny, zawsze modnie ubrany, pachnący, szpanujący tym swoim luksusowym samochodem. Wzięłaby go raczej za bawidamka, niepoważnego podrywacza, który tak naprawdę niewiele ma do zaoferowania kobiecie oprócz wystawnej kolacji, hucznej zabawy do białego rana i może jeszcze na koniec satysfakcjonującego seksu. Tymczasem okoliczności ich spotkania były zgoła inne. Bruno został przywieziony do Błękitnego Domu prosto ze Sztokholmu przez swego adwokata, który tam na miejscu opiekował się nim, ponieważ ten był skłócony ze swoim wspólnikiem i przyjacielem Kubą. Dotkliwie pobity przez bandziorów w Szwecji, kiedy tylko tamtejsi lekarze poskładali go, jak mogli, natychmiast przyjechał do pensjonatu na rekonwalescencję. Ledwo mógł chodzić, a poza tym był tak zdołowany, że chyba zbity pies czuł się lepiej. I ktoś musiał się nim zaopiekować, a tym kimś okazała się właśnie ona. I tak to się zaczęło… Synek bezwładnie spoczywał w jej ramionach, pochrapując słodko w regularnym rytmie. Wstała powoli, najostrożniej, jak tylko potrafiła, i ruszyła w stronę salonu. Tam w kącie stało turystyczne łóżeczko, w którym układała chłopca do snu w ciągu dnia. Nie miała siły, aby za każdym razem zanosić go na poddasze, gdzie mieściło się jej małe mieszkanko złożone z dwóch niewielkich pokoików i łazienki. Teraz, wiosną, gości w pensjonacie w ciągu tygodnia było niewielu, zazwyczaj zjeżdżali się w weekendy, a ci, którzy właśnie rezydowali, wiedzieli, że o tej porze mały ucina sobie drzemkę w salonie, i zachowywali się nadspodziewanie cicho. Poza tym zazwyczaj odbywali w tym czasie jakieś wycieczki albo siedzieli w ogrodzie. Usłyszała odgłos podjeżdżającego na podwórze samochodu. Koła przemieszczające się po wysypanym drobnymi kamykami podjeździe wydawały charakterystyczny chrzęszczący dźwięk. Wyjrzała przez okno i zrozumiała, że się nie pomyliła; ze starego zdezelowanego poloneza, tego, który zostawił im Kuba, wysiadła Zosia. To jej Paulina zawdzięczała fakt, że jeszcze nie zeszła z tego świata. To właśnie Zosia zaopiekowała się nią jak rodzoną siostrą. Dobrze rozumiała sytuację biednej Pauliny, sama niedawno była w podobnej, kiedy pobita uciekła z domu swego narzeczonego. Zochę dla odmiany przygarnęła Tosia, właścicielka Błękitnego Domu. I od tego czasu trzy młode kobiety, wspierając się i pomagając sobie wzajemnie, otworzyły fantastyczny pensjonat, który nazwały Błękitnym Domem z racji okiennic, futryn i drzwi w tym kolorze. A i we wnętrzu sporo było niebieskich dodatków, co powodowało, że całość sprawiała bardzo optymistyczne wrażenie. Tymczasem Zosia obeszła auto dookoła i zaczęła wyjmować z bagażnika siatki z zakupami. Sporo tego było, po południu do pensjonatu mieli bowiem przyjechać nowi goście, a i Tosia z Kubą na pewno się pojawią. No i Bruno… Pauli na samą myśl o nim zrobiło się cieplej na sercu. Cicho otworzyła drzwi wejściowe i wyszła na zewnątrz. – Gdzieś ty się podziewała przez dwa dni? – rzuciła w kierunku przyjaciółki. – A co? Martwiłaś się o mnie? – usłyszała radosny głos Zosi. Znała ją dobrze, mogła się domyślić, gdzie dziewczyna spędziła ten czas. Kolejny z jej miłosnych podbojów. Ale czy rzeczywiście miłosnych? Za tą pozorną maską beztroski i nonszalancji kryła się zagubiona młoda kobieta pragnąca szczęścia i miłości. Tylko że Zośka za żadne skarby świata nie przyznałaby się nikomu do swoich pragnień i słabości. Paulina jednak poznała ją już na tyle, aby wyczuć to swoim szóstym zmysłem. – Zawsze się o ciebie martwię – odpowiedziała, pomagając dziewczynie wyjąć siatki z bagażnika. Zosia tylko uśmiechnęła się smutno. A Paula znowu pomyślała o tym, że gdyby nie przyjaciółka, nie wiadomo co działoby się z nią w tej chwili. Czy trafiłaby do jakiegoś przytułku? Czy też zdechła gdzieś pod jakimś mostem, a potem została zjedzona przez szczury? Westchnęła na samą myśl o takim losie. – Co tak wzdychasz, Paulisiu? Naprawdę tak się o mnie niepokoiłaś? – To też, ale przypomniałam sobie, jak to było, zanim cię poznałam. Nie wiem, co bym zrobiła bez twojej pomocy. A tak swoją drogą mogłabyś odebrać albo chociaż nie wyłączać telefonu. Dzwoniłam z dziesięć razy. Ciesz się, że nie zawiadomiłam jeszcze policji. Zosia się roześmiała, postawiła siatki na ziemi i serdecznie przytuliła przyjaciółkę. – Moja ty kochana istoto. Obiecuję solennie – tu uniosła dwa palce jak do przysięgi – że następnym razem zadzwonię albo wyślę ci SMS-a. O ile będzie następny raz – dodała z powątpiewaniem, z powrotem sięgając po ciężkie torby. Paulina spojrzała z zadumą na atrakcyjną kobietę przypominającą młodą Sophię Loren. Pod maską pozornego „tumiwisizmu” kryła się bardzo wrażliwa i delikatna dusza. Tymczasem życie zmusiło ją do walki o swój byt, jednak ilość empatii, jaką w sobie miała, wystarczyłaby do obdzielenia pół świata. No, a jeżeli nie tyle, to chociaż połowy Mazur. Po chwili obie krzątały się w kuchni, rozpakowując zakupy, a czyniły to tak zwinnie, jakby od urodzenia współpracowały w tym zgranym duecie. Fakt, rozumiały się bez słów. – Kiedy przyjedzie twój kochaś? – rzuciła Zosia niby obojętnym tonem. Paula miała wrażenie, że dziewczyna od początku nie akceptuje jej wybranka. Zawsze miała wobec niego jakieś zastrzeżenia, dogadywała mu, kiedy tylko mogła, zupełnie jakby z premedytacją usiłowała mu wbić kolejną szpilę. A może po prostu była zazdrosna? – Najprawdopodobniej dzisiaj wieczorem, jak w każdy piątek – odpowiedziała, ignorując to pejoratywne określenie. Nie znosiła, kiedy Zocha tak mówiła, ale jeżeli zwróciłaby jej na to uwagę, znowu by się zaczęło. Dlatego wolała zmienić temat. – A ty gdzie się szlajałaś? Opowiadaj. Zocha westchnęła z lubością i zastygłszy na moment z torebką mąki w dłoni, przymknęła oczy i w wymownym geście zacmokała z zachwytem. – Taaak… – rzuciła Paulina. – I co? Spotkasz się z nim jeszcze? – A, to zupełnie inna historia. Często romanse Zosi kończyły się na jednej upojnej nocy. Paula nie wiedziała do końca, kto nie decydował się kontynuować tych znajomości – przyjaciółka czy też jej absztyfikanci. Popołudnie zleciało dziewczynom w błyskawicznym tempie. Działo się tak w każdy piątek, kiedy zjeżdżali się goście i pozostali domownicy. Przed osiemnastą zjawiło się w Błękitnym Domu starsze małżeństwo, które od pierwszej chwili ujęło Paulinę za serce. Zobaczyła bowiem, jak mężczyzna i kobieta czule trzymają się za ręce. Obie dłonie mieli wykręcone artretyzmem, ale zdawały się one idealnie do siebie pasować. I te cieniusieńkie obrączki na ich palcach. Paula pomyślała, że są jak łącząca ich nić, symbol wspólnego życia. Tak cieniutkie już w tej chwili… Gdyby któraś z nich pękła, czy nić ich życia także zostałaby przerwana? Poza tym starszy pan był niesłychanie szarmancki, otwierał przed swoją towarzyszką drzwi, był wobec niej niebywale opiekuńczy i zwracał się do niej tak pieszczotliwie: „Wandeczko, duszko moja”. Aż Pauli na to wszystko zakręciła się łza w oku. Ona też by tak chciała, kiedyś, w przyszłości, być może i z Brunem… I, o dziwo, starsi państwo przyjechali własnym samochodem, dużym białym mercedesem chyba z lat siedemdziesiątych, ale będącym w idealnym stanie, zadbanym i czyściutkim. Jakże miło było na nich popatrzeć. No i wynajęli pokój na cały miesiąc. Paula miała nadzieję, że się zaprzyjaźnią. Wkrótce zjawiło się też młode małżeństwo z dwójką dzieci w wieku przedszkolnym, a zaraz za nimi Tosia i Kuba. Antonina, czyli Tosia, jak ją wszyscy nazywali, była właścicielką Błękitnego Domu. Z zawodu bibliotekarka, z charakteru niepoprawna marzycielka, odziedziczyła to siedlisko po zmarłej krewnej, wyprowadziła się z Leszna, gdzie pędziła życie starej panny, i przygarniając dwie zbłąkane samotne dusze, czyli Paulinę i Zośkę, założyła pensjonat w małej mazurskiej wsi Mrówki. A Kuba, ukochany Tosi i jednocześnie wspólnik Bruna, jedynie dzięki niej nie stoczył się na dno, albo co gorsza nie pożegnał się na dobre z tym światem. Para miała za sobą trudne chwile, ale wszystko wskazywało na to, że wyszli już na prostą. Nie było tylko Bruna, chociaż oznajmił, że dzisiaj przyjedzie wczesnym popołudniem. Tymczasem dochodziła dziewiętnasta, a on nadal się nie zjawiał. W salonie zrobiło się zamieszanie, wszyscy mówili jeden przez drugiego. Zośka zajmowała się gośćmi, Paula rozmawiała z Tosią i Kubą, Baltazar, zwany przez wszystkich Grubym z racji swych obfitych kształtów, czyli nieodłączny kot właścicielki, łasił się Pauli do nóg, tymczasem Maciuś wiercił się coraz bardziej w maminych ramionach. Zdecydowanie zbyt krótką drzemkę uciął sobie po południu, a niewyspany stawał się naprawdę niesforny. – Tosiu, potrzymasz go? Ja przygotuję mu kaszkę, a po nakarmieniu położę go spać, będziemy mieli trochę spokoju. Tosia z radością wzięła małego na ręce, ćwierkając do niego i tuląc raz po raz, a on, jak to miał w zwyczaju, natychmiast przestał marudzić i wpatrywał się w swoją przyszywaną ciocię jak urzeczony. Zupełnie jakby go zahipnotyzowała swą pogodą ducha i wewnętrznym pięknem. Paula, przygotowując w kuchni kaszkę, raz po raz spoglądała w kierunku salonu i nie uszło jej uwadze spojrzenie Kuby skierowane w stronę Antoniny. Jak zwykle było pełne miłości i fascynacji. W gruncie rzeczy wszyscy mężczyźni są pod tym względem do siebie podobni. Kiedy zakochają się w dziewczynie, ich wzrok staje się jakiś taki maślany, usta same układają się do uśmiechu, czasem lekko głupkowatego, zupełnie jak u postaci z kreskówki. I czasem potrafią tak stać przez długie minuty, wgapiając się w obiekt swych uczuć. Uśmiechnęła się do swoich myśli, ubawiona widokiem „maślanego” Kuby, który nie zdawał sobie sprawy ze swojego gapowatego wyglądu. Kiedy mały został nakarmiony, wybawiony przez całe towarzystwo i położony wreszcie do łóżeczka stojącego w salonie, wszyscy wreszcie zasiedli do stołu. Wszyscy oprócz gości pensjonatu, ci byli już wcześniej nakarmieni przez troskliwe gospodynie. Bruno nadal się nie zjawił, a jego telefon milczał. Paulina zaczynała się już poważnie denerwować, ale jakoś nie spostrzegła, żeby inni także zdradzali jakieś oznaki niepokoju. – Kuba, martwię się. Nie wiesz, co się dzieje? To niepodobne do Bruna. Musiało się coś stać. Nie wiem, co robić. Może ktoś z nas powinien wyjechać mu naprzeciw? Może miał wypadek? I potrzebuje pomocy? Kuba! Co robić? Przyjaciel tylko wzruszył ramionami. – Paulisiu… – Tak pieszczotliwie przyjaciele odzywali się do niej wtedy, kiedy chcieli ją uspokoić. – Paulisiu, nie martw się. Bruno to duży chłopiec. Na pewno sobie poradzi. – Dziwię się, że się o niego nie martwisz. Ty, jego najlepszy przyjaciel. Pamiętasz, co mu się przydarzyło w Sztokholmie? – Pamiętam, pamiętam. Bruno został bardzo dotkliwie pobity przez bandziorów, ledwo uszedł z życiem. Zawsze mi o tym przypominasz, kiedy nie martwię się o mego przyjaciela, choć powinienem. – Kuba, ty sobie żartujesz, a ja naprawdę się niepokoję. O dziwo Kuba tylko się uśmiechnął i objąwszy ramieniem siedzącą obok niego przy stole Tosię, rozparł się wygodnie na krześle i powiedział uspokajającym tonem: – Dobrze, Paula… – Tu spojrzał na swojego złotego roleksa. – Jeżeli nie zjawi się w ciągu piętnastu minut, pojadę go szukać. W tym momencie usłyszała dźwięk otwieranych drzwi wejściowych. Kuba tylko uniósł brwi i wymownym gestem wskazał w kierunku podwórza. Paula nie słyszała żadnego samochodu wjeżdżającego na podjazd. Nie ma się co dziwić, w salonie panował gwar, wszyscy opowiadali o swoich przeżyciach z całego tygodnia, śmiejąc się przy tym i przekomarzając nawzajem. W takim rozgardiaszu Maciusiowi spało się najlepiej, ale zazwyczaj wystarczyło, aby gwar na moment ucichł, a on natychmiast zaczynał się wiercić w swoim łóżeczku. Najpierw ujrzała wielki bukiet przepięknych róż w łososiowym kolorze. Po chwili zza nich wyłonił się Bruno. – Bruno, jesteś wreszcie! – zawołała z ulgą i ruszyła w jego kierunku. „Ciekawe, dla kogo te kwiaty? – przemknęło jej jeszcze przez myśl. – Czyżbym zapomniała o czyichś imieninach?” W tym momencie spojrzała na niego uważniej. Wyglądał dzisiaj wyjątkowo uroczyście i elegancko. Miał na sobie garnitur w kolorze ciemnego grafitu, białą koszulę z kołnierzykiem rozpiętym pod szyją, eleganckie buty tak wypucowane, że można się było w nich przeglądać jak w lustrze. Zatrzymała się w połowie drogi ogarnięta dziwnym przeczuciem. Kątem oka zauważyła, jak wszyscy przyjaciele wstają zza stołu i otaczają ich szczelnym wianuszkiem. Na ich twarzach gościły tajemnicze uśmiechy. Wokoło nagle zapadła zagadkowa cisza. Pomyślała, że, o dziwo, Maciuś się jeszcze nie obudził. Tymczasem Bruno podszedł do niej, wręczył jej bukiet, pocałował łagodnie w usta i ująwszy jej palce, zaczął mówić bardzo poważnym tonem. Czuła jak jego dłoń, podobnie jak głos, lekko drży. – Paulinko, kiedy tylko zobaczyłem cię po raz pierwszy, od razu mocniej zabiło moje serce. Oboje byliśmy po przejściach – ty po psychicznych, ja po fizycznych. Los nie szczędził nam trudów i przykrości. Już wtedy poczuliśmy, że dobrze nam ze sobą. Zakochałem się w tobie natychmiast i w dodatku bez pamięci. Zupełnie jakby grom we mnie uderzył. Kocham twój uśmiech, taki łagodny i spokojny; twój dobry charakter i chęć niesienia pomocy każdemu, kto jej potrzebuje; twoją muzykę, którą tak pięknie czarujesz wieczorami w tym salonie. Kocham Maciusia, jakby był moim synem. W tym momencie uklęknął na jedno kolano i patrząc na nią wzrokiem podobnym do tego, jakim przed chwilą Kuba wgapiał się w Tosię, wyciągnął przed siebie na dłoni otwarte pudełeczko, w którym błysnął pierścionek z białego złota. Natychmiast domyśliła się, co tu się święci. – Chciałbym już zawsze mieć cię przy sobie, wspierać cię, kochać, opiekować się tobą i Maciusiem. Paulinko, wyjdziesz za mnie? Poczuła okropny ucisk w gardle. Coś jakby ją trzymało w jakichś niewidzialnych mackach. Wiedziała, że powinna powiedzieć „tak”, ale nie mogła wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Cisza w salonie stała się jeszcze bardziej cicha, o ile to w ogóle możliwe. Bruno wpatrywał się w nią, a w jego oczach pojawiły się lęk, strach, niepewność. Zrobiło się jej go żal, ale nadal nie była w stanie wydać z siebie głosu, niewidoczne imadło zaciskało coraz mocniej. – Paulinko…? – szepnął, nadal klęcząc przed nią i wyciągając w jej stronę dłoń z pudełeczkiem. Kiwnęła głową. Tylko to była w stanie zrobić. – Czyli tak? – W głosie mężczyzny zabrzmiała nadzieja. – Czyli zostaniesz moją żoną? Znowu pokiwała głową. – Powiedz to. Muszę to usłyszeć. Inaczej nie uwierzę. – Tak! – W końcu wykrztusiła z siebie to słowo. Bruno tylko na to czekał. Podniósł się z klęczek i z namaszczeniem włożył jej pierścionek na palec. Pasował jak ulał. Był może zbyt ostentacyjny jak na jej gust, sama by sobie takiego nie wybrała, wolała raczej skromną i delikatną biżuterię, ale darowany ze szczerego serca nabierał innego znaczenia. W tym czasie ktoś odebrał z jej rąk bukiet, usłyszała wystrzał korków od szampana, brawa, gratulacje, podczas gdy Bruno całował ją namiętnie. Czuła się zupełnie oszołomiona. Nie spodziewała się tego, nie planowała, jeszcze nie teraz. Tymczasem to wszystko działo się jakby bez jej udziału, czuła się jak obserwator, miała wrażenie, że ogląda w kinie komedię romantyczną. Czy się cieszyła? Trudno powiedzieć. Nie była pewna, czy oświadczyny w gronie przyjaciół to dobry pomysł, zawsze była przeciwnikiem takiej formy. A co, jeśliby odmówiła? Czy mężczyźni nie oświadczają się w ten sposób, by mieć większą pewność, że wybranka nie da im kosza? Że nie będzie miała odwagi powiedzieć „nie”? I czy ona tego rzeczywiście chciała? Kochała Bruna, bezsprzecznie. Był bardzo przystojny, opiekuńczy, darzył miłością Maciusia. Był bogaty, zdawała sobie sprawę, że zapewni im wspaniałą przyszłość, ale… Czy to nie za wcześnie na zamążpójście? I tak szybko została matką, a teraz to… A co będzie z jej studiami, tak bardzo przecież chciała grać… Czy nie dryfuje jak łupina na oceanie, bezwolna i samotna? Czy ma jeszcze jakiś wpływ na swoje życie? Tymczasem wszyscy jej przyjaciele byli tacy radośni. Bruno tryskał szczęściem, lecz ona uśmiechała się uśmiechem, który, miała wrażenie, ktoś przykleił do jej ust. Oszołomienie, zaskoczenie, zdziwienie – to chyba słowa, które doskonale określały jej stan w tej chwili.\nROZDZIAŁ DRUGI Ten weekend zleciał jej jak z bicza strzelił. Po oświadczynowej kolacji Tosia z Kubą pojechali do jego domu w Skorupkach, sąsiedniej wsi. Od czasu kiedy właścicielka Błękitnego Domu na dobre związała się ze swoim ukochanym, jej pokój w pensjonacie został wynajęty gościom. Nawet kiedy przebywała tu bez Kuby, zawsze nocowała w Skorupkach. No, chyba że pensjonat był pusty, wtedy spała w którymś z pokoi gościnnych. Zosia zajęła mały pokój na parterze, będący kiedyś gabinetem Tosi, a Paula z Maciusiem i często także z Brunem nadal zamieszkiwali w dwupokojowym apartamenciku na poddaszu. Pozostałe pomieszczenia wynajmowano pensjonariuszom. Po przyjętych oświadczynach Bruno tryskał szczęściem, chodził dumny, pusząc się niczym paw, z nieodłącznym maślanym uśmiechem na ustach. A ona? Owszem, starała się jak najbardziej okazywać mu swoją radość, ale w głębi duszy była kompletnie skołowana. Szczerze mówiąc, niczego bardziej nie pragnęła jak kilku dni spokoju, aby mogła pobyć sama ze sobą, zastanowić się nad tym wszystkim, pomyśleć. I tak też się stało. Wieczorem w niedzielę rozjechali się wszyscy goście oprócz starszego małżeństwa, wyjechali także Tosia z Kubą, a najpóźniej Błękitny Dom opuścił Bruno. Nie mogła spać tej nocy, wierciła się w łóżku bez końca, aż wreszcie wstała, wyszła do drugiego pokoju, usiadła w swym ulubionym fotelu, włączyła cichą muzykę – łagodny jazz, otworzyła tabliczkę gorzkiej czekolady i wkładając raz po raz kolejną magiczną kostkę do ust, rozmyślała. Kochała Bruna. Czy bardzo? Chyba wystarczająco. To dobry człowiek, uczciwy, czuły, rzetelny. Poza tym był przystojnym, wysokim, dobrze zbudowanym, atrakcyjnym, a na dodatek bogatym mężczyzną. Czegóż więcej chcieć od życia? Szalonej miłości z uniesieniami do samego nieba? Już raz to miała i jak to się skończyło? Śmiercią, rozczarowaniem… Jeżeli za bardzo ci na czymś zależy, prędzej czy później zaczynasz to tracić, a wtedy jeszcze mocniej boli. Może lepiej żyć w letnich temperaturach, spokojnie i wygodnie, niż umierać z ekscytującego gorąca? Czy wiedziała, na czym tak naprawdę jej zależy, czy znała siebie wystarczająco, aby podejmować tak ważne decyzje? Teraz? Właśnie teraz? Czy nie było na nie za wcześnie? Czy ona nie była za młoda? Cóż… poszukiwanie siebie to podróż na całe życie, a tymczasem prawdziwe życie zdarza się w przerwach tej wędrówki. Może jednak warto zaryzykować? Pochłonięta połowa tabliczki czekolady zrobiła swoje. W organizmie Pauli wydzieliła się wystarczająca ilość endorfin, aby otulić ją spokojem. Zaakceptowała obecny stan rzeczy, a kiedy to zrobiła, poczuła radość i wewnętrzną harmonię. Nie rozkładała dalej wszystkiego na czynniki pierwsze, przestała analizować. Poczuła się szczęśliwa. Prawie. *** Rano obudził ją dźwięk telefonu. Zasnęła dopiero tuż przed świtem i to tak głęboko, iż w pierwszej chwili pomyślała, że to dzwoni budzik, i odruchowo odrzuciła połączenie. Na szczęście Maciuś nadal spał. On także miał za sobą ciężką noc, bo kiedy ona w końcu prawie zasnęła, okazało się, że mały się obudził. Miał lekką gorączkę, tarł dziąsła, domagał się stałego przytulania, a kiedy podawała mu butelkę z piciem, jedynie zawzięcie gryzł smoczek. Gdy dzwonienie nie ustawało, w końcu oprzytomniała na tyle, żeby spojrzeć na wyświetlacz telefonu. Zobaczyła nieznany numer. – Halo? – powiedziała zaspanym głosem, przechodząc do drugiego pokoju i cichutko zamykając za sobą drzwi. – Paulinka? – usłyszała po drugiej stronie. – To ty, kochanie? Zawsze i wszędzie rozpoznałaby ten głos. Głosu matki się nie zapomina. Poczuła, jak wali jej serce. Położyła dłoń na piersi w nadziei, że to uchroni je przed wydostaniem się z jej podekscytowanego ciała. Milczała. – Paulinko? Jesteś tam? – Głos rodzicielki był cichy, lekko drżący, wyczuwało się w nim niepokój. – Tak, jestem – odpowiedziała w końcu. – W jakiej sprawie dzwonisz do mnie, mamo? – Zaakcentowała dobitnie ostatnie słowo, zrobiła to celowo, chcąc podkreślić, jak dalekie jest od prawdziwego znaczenia. – Córeczko, dzwonię do ciebie, bo tatuś jest w szpitalu. Jest w bardzo ciężkim stanie… Paulina usłyszała po drugiej stronie płacz. „Tatuś! – pomyślała. – Jaki tatuś, do jasnej cholery? Czy tatuś wraz z mamusią wyrzucają swoje ukochane dziecko z domu? I to na dodatek z powodu tego, że obdarzyło miłością nie tego gościa, którego by sobie życzyli? Tatuś! No, nie!” – Tatuś? – znowu dobitnie zaakcentowała to słowo. – Jaki tatuś? Czyj? – No jak to, córeczko, twój tatuś. Masz przecież jednego. – Ja nie mam tatusia. Mamusi zresztą też – odpowiedziała pozornie spokojnym głosem, chociaż wewnątrz wszystko w niej wrzało. Matka milczała przez chwilę. – Wiem, kochanie, że wyrządziliśmy ci krzywdę, ale rodzicom powinno się wybaczyć. Nikt przecież nie jest nieomylny. Matka zawsze była taka spolegliwa, podporządkowana ojcu jak dobrze wytresowany pies. Jednak tym razem z jej głosu przebijało coś dziwnego, jakby mówiła nieprawdę, jakby dzwoniąc, miała zupełnie inne intencje niż poinformowanie córki o chorobie „tatusia”. – Wybaczyć? Proszę bardzo, macie wybaczone. I na tym poprzestańmy. Przykro mi, że tatuś (tu znowu wypowiedziała to słowo dosadnie) jest chory, ale cóż, takie jest życie. Żyjemy, chorujemy, a potem umieramy. Ja życzę mu dużo zdrowia. Na tym miała zamiar zakończyć rozmowę. – Ale córeczko, czy nie przyjechałabyś, żeby się z nim jeszcze zobaczyć? Żeby się z nami zobaczyć? Na pewno by się ucieszył… I ja byłabym taka szczęśliwa – dodała szeptem matka. – Ucieszył? – Paulina nie mogła uwierzyć w to, co słyszała. – Czy poprosił cię o to, żebyś do mnie zadzwoniła i przekazała mi tę jego prośbę? Matka milczała przez chwilę. – No… nie, ale znam go już przecież tyle lat, wiem, czego by pragnął. – A wiesz, kochana mamusiu, czego ja bym pragnęła? Znasz potrzeby swojego dziecka? Po drugiej stronie ponownie zapadło milczenie, przerywane jedynie raz po raz cichymi chlipnięciami. Zza drzwi dobiegło popłakiwanie Maciusia. Po chwili Paulina mówiła dalej, musiała wyrzucić z siebie ten nagromadzony od dawna żal. – A czy ty chociaż wiesz, co się ze mną działo przez ten cały czas? To już ponad dwa lata, jak wyrzuciliście mnie z domu. Wiesz, przez co przeszłam? Interesował cię mój los? Czy tylko zamartwiałaś się, jak dogodzić swojemu mężowi? Ja nie mam ochoty oglądać tatusia! – Znowu położyła nacisk na to znienawidzone słowo. – Ani ciebie, mamusiu. A teraz muszę iść, bo mój synek się obudził. I rozłączyła się. Mały w tym momencie zaczął rzewnie płakać, musiała go utulić w swoich ramionach, przygotowując mu jednocześnie śniadanie. – Nie martw się, kochanie, ja nigdy cię nie zostawię. Nie opuszczę cię w potrzebie. Jesteś dla mnie najdroższym skarbem, nic ani nikt na świecie nie będzie ważniejszy od ciebie. Tak szepcząc, kołysała go łagodnie, a kiedy podała mu butelkę z kaszką na mleku, chłopiec objął ją drobnymi rączkami i pił łapczywie. – Zgłodniałeś, maleńki. Pij, kochanie, pij. Widzę, że dziąsła już mniej bolą, teraz już będzie dobrze. Zobaczysz, będzie dobrze. Głaskała chłopca po jedwabistych włoskach, a kiedy jej łzy kapały na jego główkę, raz po raz ścierała je kciukiem. *** Trudno jej było zebrać myśli po tej rozmowie. Kotłowały się nieznośnie, zupełnie niezależnie od jej woli. Stale rozpamiętywała ten feralny dzień, kiedy to ojciec bezpardonowo wyrzucił ją z domu, a matka nie zaprotestowała. Stała tylko, załamując ręce i bojaźliwym wzrokiem wpatrywała się w swego męża. Na nią nawet nie spojrzała. – Jeżeli masz zamiar nadal spotykać się z tym chłopakiem, to wynoś się z domu! Musisz dokonać wyboru – my albo on! – grzmiał ojciec. – Jeżeli wybierzesz jego, niech twoja noga nigdy więcej tu nie postanie. I nie dostaniesz ode mnie złamanego grosza. To jest moje ostatnie słowo! Słowa ojca raniły jak ostry nóż, a każde kolejne zadawało większy ból. – W takim razie wybieram jego – powiedziała wtedy cicho. – W takim razie won z domu! I nie waż mi się zabrać stąd ani jednej rzeczy. Nic tutaj nie należy do ciebie. Niech on cię teraz utrzymuje. I nie zobaczyli się od tamtego razu. Wykasowała z telefonu ich numery, chciała także wykasować ich ze swojej pamięci, ale tego nie udało się jej zrobić. Nieraz budziła się w nocy z krzykiem, kiedy śniła wskazujący palec ojca skierowany na drzwi i to w kółko wypowiadane słowo: „WON!”. I nie mogła zapomnieć, że chciał jej załatwić nielegalne usunięcie ciąży. Chciał zabić własnego wnuka. Wyrzucenie z domu mogłaby być może kiedyś mu wybaczyć, ale tego nie. Koło południa, kiedy wreszcie udało jej się uśpić Maciusia, zadzwoniła do Bruna. Ten natychmiast wyczuł jej podły nastrój. – Co się stało, kochanie? Coś z Maciusiem? – W jego głosie było tyle niepokoju. Rozczulił ją tym. – Nie, nie, z Maciusiem wszystko w porządku. Dzwoniła moja matka. – O! – Zaskoczony Bruno milczał przez chwilę. – Czego chciała? – Żebym odwiedziła tatusia w szpitalu. Chyba jest umierający. Rozumiesz?! Tatusia! W szpitalu! – I co zamierzasz? – Bruno! Przecież ja od ponad dwóch lat nie mam żadnego tatusia. Nie ma tatusia, nie ma problemu. Paulina była osobą pełną empatii, każdemu nieba by przychyliła, jednak w tej jednej kwestii okazała się nieugięta. Do tej pory nawet nie chciała rozmawiać na temat swoich rodziców i całej tej sytuacji. Ani z Brunem, ani z dziewczynami. – Zaraz, zaraz… Tak! Paulinko! Ja dopiero teraz zaskoczyłem. Józef Sikorski! To przecież twój ojciec. Nie skojarzyłem tego wcześniej. Mam rację, prawda? Pokiwała głową, chociaż on nie mógł tego zobaczyć. – Tak… To on. Paulina i Bruno pochodzili z Bydgoszczy. Bruno nadal miał tam swoją firmę, mieszkanie, spędzał w tym mieście cały roboczy tydzień, a na weekendy przyjeżdżał do niej na Mazury. Namawiał ją bezustannie, żeby się do niego przeprowadziła, ale ona uparcie odmawiała. Nie chciała wracać do tego miasta, do wspomnień, ludzi. – Więc to jest twój ojciec. Stary aparatczyk, wieczny dyrektor albo urzędnik państwowy. Zawsze wiedział, jak się ustawić. Teraz dopiero go kojarzę. Jeden z tych „twardogłowych”. Miałem kiedyś z nim do czynienia, jeszcze na samym początku, kiedy zakładaliśmy z Kubą firmę. Robił nam trudności, myślał, że dostanie łapówkę, ale my mu nie daliśmy. Jednak potem musieliśmy czekać kilka miesięcy, aby wyrażono zgodę na naszą działalność, a kiedy odszedł do innej atrakcyjnej pracy, na kolejne dyrektorskie stanowisko, jego następca na szczęście nie robił nam trudności. No, no… Rzeczywiście, ojciec zawsze był na szczycie – albo lokalnej władzy, albo na stanowisku dyrektora kolejnego dużego zakładu pracy, lub też jako wysokiej rangi pracownik któregoś z urzędów. Był dużo starszy od mamy, być może dlatego tak bardzo ją sobie podporządkował. Poza tym pochodził z zasiedziałej bydgoskiej rodziny, jego ojciec miał dobrze prosperującą firmę budowlaną, a mama zakład dziewiarski, w którym w czasach komuny produkowała swetry, czapki i inne wyroby. Przyjeżdżali po nie do Bydgoszczy ludzie z całej Polski. Paulina była jedynaczką, w oczach wielu ludzi uchodziła za wychuchaną i rozkapryszoną dziewczynę, co to uczy się grać na fortepianie, jak przystało na panienkę z dobrego domu, ale tak naprawdę niczego oprócz fiu-bździu w głowie sobą nie reprezentuje. A to nie była prawda! – Chcesz do niego pojechać? – Bruno zapytał z ciekawością, ale właściwie znał odpowiedź. – Nigdy w życiu! – usłyszał zdecydowany sprzeciw, tak jak się zresztą spodziewał. – Chcesz, żebym się czegoś dowiedział? – Nie, Bruno. Nie ma takiej potrzeby. Chciałam się przed kimś wygadać, bo Zośkę znowu gdzieś poniosło, dlatego zadzwoniłam do ciebie. Już mi lżej. Uznajmy tę sprawę za zamkniętą. Paulina nigdy nie była tak stanowcza jak w tej jednej jedynej kwestii. Bruno wiedział doskonale, że rozmowa na ten temat została zakończona. Tymczasem zamierzał trochę powęszyć. Sam był ciekaw, kim tak naprawdę jest jego przyszły teść. O ile tamten przeżyje tę swoją chorobę. *** W połowie tygodnia zjechali kolejni goście. Dziwne, zazwyczaj przyjeżdżali w piątki, ale być może z racji rozpoczynającego się za kilka dni długiego majowego weekendu postanowili przedłużyć sobie urlop. Paulina z Zosią miały dużo pracy, a i Tosia nie wróciła razem z Kubą do Bydgoszczy, została, aby zająć się gośćmi. Najpierw zjawiła się rozkrzyczana rodzinna gromadka z rodzicami, dziadkami i trójką małych dzieci, po nich dwie pary w średnim wieku, wielce dystyngowane i mające spore wymagania co do swoich pokoi, zupełnie jakby przyjechali do pięciogwiazdkowego hotelu ze SPA, a nie małego prywatnego pensjonatu na mazurskiej wsi. Późnym popołudniem pojawili się ostatni goście – para urodziwych i modnie ubranych trzydziestoparolatków. Pensjonat został zapełniony. Dziwny duet od razu zaintrygował Paulinę. Ona – kobieta niesłychanie piękna, wysoka, smukła niczym topola zachowywała się bardzo wyniośle. Tak wobec osób ich obsługujących, jak swojego partnera. Wyglądała zupełnie jak modelka, zresztą kto wie, może i nią była? Nawet kroki stawiała tak, jakby chodziła po wybiegu, na wszystkich patrząc z góry. On natomiast sprawiał wrażenie człowieka spokojnego i zupełnie podporządkowanego swej czarownej pani. Był wysoki, szczupły, ale jego kocie ruchy zdradzały, że pod ubraniem skrywa wysportowane ciało. Przywiódł jej na myśl panterę, zwinną, bystrą i nieprzewidywalną. Może do tego przyczynił się także jego strój – czarne sztruksowe spodnie, czarny golf z cienkiej wełenki, a dopełnieniem tej czerni były bardzo ciemne kręcone włosy. To, co przyciągało wzrok Pauliny, to miły uśmiech nieschodzący z jego sympatycznej twarzy. Zaintrygował ją ten mężczyzna. Zresztą oboje byli dla niej ciekawym obiektem obserwacji. Trudno było się tak naprawdę domyślić, jakie relacje ich łączą. Czy to on zakochany w niej, a ona nie? Czy też oboje nie? A może oboje tak? „Z tą miłością to nie jest łatwo – rozmyślała. – Podobno to nieprawda, że tylko w bajkach zdarzają się tacy szczęśliwcy, którzy trafiają na tę prawdziwą miłość za pierwszym razem. Taką od przedszkola do grobowej deski. Tacy też są, i owszem, ale zdecydowanie częściej szukamy jej w życiu metodą prób i błędów. Kochamy, czasem nienawidzimy, łamiemy czyjeś serca, innym razem to nasze zostają złamane, próbujemy, poszukujemy… Czasami wyciągamy wnioski, a czasami nie i lokujemy nasze uczucia po raz kolejny w nieodpowiednim partnerze, zresztą bardzo przypominającym tego poprzedniego. Cóż… Miłość podobno nie kieruje się rozsądkiem, ale sercem, a to nie zawsze słucha rozumu. Zupełnie jak w rodzeństwie – przekornym, robiącym sobie na złość, ale z drugiej strony wspierającym się w potrzebie”. Tych dwoje zameldowało się pod różnymi nazwiskami, nie byli małżeństwem, poza tym nie nosili obrączek, chociaż w dzisiejszych czasach nic nie jest pewne – można być po ślubie i nie zmienić niczego w swoim życiu – ani nazwiska, ani przyzwyczajeń, a tym bardziej nie afiszować się symbolem małżeńskim. Chociaż dla niej ten prosty pierścionek znaczył tak wiele… Nazywali się Sandra Pawłowicz i Kacper Baliński. Przez moment, kiedy trzymała w dłoni dowód osobisty mężczyzny i spoglądała na jego zdjęcie, na którym wyglądał nieco inaczej niż teraz, odniosła wrażenie, że już go gdzieś widziała, ale nie była w stanie sobie przypomnieć gdzie. Na zdjęciu miał krótko ostrzyżone włosy, a teraz nosił dość długie, coś à la Paganini w młodości, lekko kręcone na końcach, co, jak zauważyła, przydawało mu młodzieńczego seksapilu, tymczasem zdecydowanie był już po trzydziestce. Poza tym na zdjęciu miał krótką brodę i wąsy. Kiedy oddała mu dowód, nadal nie opuszczało jej przeświadczenie, że już gdzieś tę twarz zdążyła poznać. Gdy po kolacji goście zostali ulokowani w swoich pokojach, Zosia wyszła na spotkanie, Tosia pojechała do Skorupek, w Błękitnym Domu wreszcie zapanował spokój. Maciuś znowu nie mógł zasnąć, pomimo że był nakarmiony i przewinięty. Nie płakał, wiercił się jednak w łóżeczku, miętosił przytulankę, podgryzając raz po raz królicze uszy, i widać było, że jest śpiący, ale sen do niego nie przychodził. Dobrym lekarstwem w takich sytuacjach zazwyczaj była jej gra. Siadała wówczas do pianina i wygrywała jakieś spokojne kawałki, a on, zasłuchany, w końcu usypiał. Cieszyła się, że od wczesnego dzieciństwa tak dobrze reaguje na muzykę. Zasiadła i dzisiaj do instrumentu, podniosła wieko, położyła dłonie na chłodnych klawiszach i przez chwilę zastanawiała się, co by tu wybrać za utwór. W końcu zagrała Kiss from a Rose Seala. To, że była pianistką, nie znaczyło, że interesowała ją tylko muzyka poważna. A Seala bardzo lubiła słuchać, wiele utworów muzyki pop potrafiła zagrać, nawet ze słuchu. I pomogło. Po chwili Maciuś przestał się wiercić, kątem oka dostrzegła, jak opadają mu powieki i wreszcie zasnął. Nie przestawała grać. Wiedziała, że jeżeli to zrobi zbyt wcześnie, mały natychmiast się obudzi. Musiała poczekać, aż zaśnie tym głębszym snem, wtedy można będzie nawet walić w bęben, nie obudzi się, dopóki nie nadejdzie jego czas. Nagle u góry trzasnęły drzwi i usłyszała szybki tupot stóp na schodach, po czym przez salon przebiegła pani Sandra, trzymając w ręce małą walizkę. Nawet w chwili takiego wzburzenia wyglądała pięknie mimo rozwianych włosów i zaczerwienionej twarzy, której rysy ściągnięte były gniewem. Po chwili za nią pojawił się jej towarzysz i oboje natychmiast zniknęli za drzwiami. W salonie ponownie zapanował spokój, jedynie dźwięki Nokturnu No.2 Es-dur Chopina pobrzmiewały nieprzerwanie. Nie przestała go grać, kiedy ten chwilowy tajfun przeleciał obok niej. Maciuś na szczęście spał nadal. Tym razem zawładnął nią Ennio Morricone z jego Chi Mai. Kto kiedykolwiek… – tak można te słowa przetłumaczyć. Dają do myślenia. Skończyła grać i nie odrywając palców od klawiszy, zapatrzyła się przed siebie. Za oknem, mimo zapadającego zmroku, widać było, że wiosna rozgościła się już w pełnej krasie. Kolejna w jej życiu. Ile ich jeszcze będzie? Ile ich dane jej będzie oglądać? Maciej, nieżyjący już ojciec Maciusia, nie zobaczy żadnej… – Brawo, pięknie pani grała – usłyszała za sobą męski głos. Obejrzała się w jego stronę. Z fotela unosił się właśnie Kacper Baliński. Myślała, że wybiegł za swoją dziewczyną, a nie zauważyła, żeby ktoś wchodził do domu. Musiał to zrobić bardzo cicho. – Myślałam, że pan wyszedł – powiedziała zmieszana. – Wróciłem – odpowiedział, podchodząc bliżej pianina. – Piękna gra. Co robi tak utalentowana pianistka w takim miejscu? – Pracuje, żyje, wychowuje dziecko… – Nie ma pani czasem wrażenia, że marnuje swój talent? – Głos miał poważny i wpatrywał się w nią z uwagą niespotykanie zielonymi oczami. Przywiodły jej na myśl przepastną toń jeziora. Spoglądała na niego przez chwilę, zastanawiając się nad odpowiedzią. – Nie, nie mam. Jestem szczęśliwa, że mam gdzie mieszkać, za co żyć, że mam zdrowe dziecko. A talent… Cóż, nie zawsze jest nam dane realizować swoje pasje. Chociaż… może kiedyś, później… – Nie powinno się odkładać tak ważnych rzeczy. Czasem tego „później” może już nie być. – W jego głosie przebijał smutek. On także przez moment wydał się jej zasępiony, jakby przypomniał sobie o jakiejś przykrej sprawie. Trochę ją zirytował tym, co właśnie powiedział. Przez cały ostatni rok tęskniła za muzyką, za swoimi studiami, które musiała przerwać, zostając bez środków do życia, bez ukochanego i na dodatek w ciąży. Bo przecież nie miała wyboru, nie mogła kontynuować nauki. Za co by się utrzymała, co zrobiłaby z Maciusiem? Studia muzyczne wymagają ogromu pracy, wielu godzin ćwiczeń spędzonych przy fortepianie. Wszystko wskazywało na to, że muzyka po prostu pozostanie jej hobby, lekarstwem na chandrę i odskocznią od szarzyzny dnia codziennego. Powoli zapadał zmrok. W salonie zrobiło się szaro. Podeszła do łóżeczka, zauważyła, że Maciuś zasnął głęboko. Nigdy nie kładła go na dole na wieczorne spanie, ale dzisiaj za nic w świecie nie chciał zasnąć na górze na swoim posłaniu. Teraz musiała zanieść go na poddasze, nie będzie to łatwe. Pan Baliński nadal stał, przyglądając się jej w skupieniu. – Przepraszam, ale muszę zanieść małego do jego pokoju – odezwała się w końcu. – Nie mógł dzisiaj zasnąć, więc uśpiłam go muzyką. Teraz przede mną niełatwe zadanie, trzeba przenieść go na poddasze. Mężczyzna podszedł bliżej. – Proszę pozwolić, pomogę. Zaniosę go. A kiedy spojrzała na niego z powątpiewaniem, dodał: – Proszę mi zaufać, mam wystarczająco dużo siły. I rzeczywiście, pochylił się nad łóżeczkiem i delikatnie uniósł Maciusia, jakby ten był lekkim piórkiem, a nie ważącym ponad dziesięć kilo małym chłopczykiem. – Pani przodem – wyszeptał, robiąc przy tym tak tajemniczą i konspiracyjną minę, że rozśmieszona Paulina omalże nie parsknęła śmiechem i musiała sobie zasłonić dłonią usta. Jej towarzysz także się uśmiechnął, a wtedy jego twarz stała się taka jakaś… miła, przyjacielska, może jeszcze intrygująca. Mrugnął do niej okiem. Poszła przodem, starając się jak najdelikatniej stawiać kroki na skrzypiących stopniach, szczególnie tych prowadzących na samą górę. Mężczyzna także cichutko podążał za nią i o dziwo nie słyszała żadnego sapania czy też innych dźwięków zdradzających wysiłek. Rzeczywiście, musiał mieć w sobie moc, skoro nie zmęczyło go pokonanie stromych schodów z dodatkowym obciążeniem w ramionach. Kiedy już ułożył malca w łóżeczku, a ona przykryła synka kołderką, po cichu wyszli z pokoju. Kątem oka zauważyła, że gość z ciekawością rozgląda się po jej małym apartamencie. – To pani królestwo? – zapytał, spoglądając na nią. Kiwnęła głową. – Tak. Mieszkamy tu z małym, a na weekendy przyjeżdża jeszcze mój narzeczony. – O! To pięknie. A gdzie narzeczony mieszka, jeżeli mogę zapytać? – W Bydgoszczy – odpowiedziała. – To ma do pani kawałek drogi. Ja mieszkam w Krakowie. – Wiem, przecież meldowałam pana. Też daleko. Przez chwilę stali naprzeciwko siebie, nagle dziwnie onieśmieleni. – Może pójdziemy na dół – powiedziała w końcu. – Ma pan ochotę na coś do picia? – Chętnie napiłbym się czegoś mocniejszego – stwierdził, z zafrasowaniem drapiąc się po głowie. – Niestety, nie prowadzimy sprzedaży alkoholu, ale mogę pana poczęstować mirabelkową nalewką mojej roboty. – O! Świetnie! Chętnie spróbuję. Po chwili zasiedli w salonie, trzymając w dłoniach kieliszki z żółtym, lekko mętnym trunkiem. Obok na stoliku Paula ustawiła elektroniczną nianię. Słychać w niej było każdy oddech Maciusia. Nadal nie mogła pozbyć się wrażenia, że już gdzieś widziała swego towarzysza, nie śmiała go jednak o to pytać. Milczeli, raz po raz spoglądając to na siebie, to na kieliszki, to znowu w okno, za którym rozstawione tu i ówdzie solarne lampki czyniły ogród magicznym. – Chciałbym zapytać, czy istnieje możliwość wynajęcia pokoju do końca lata – odezwał się w końcu mężczyzna. – Może nawet do wczesnej jesieni? – Chciałby pan zostać tutaj tak długo? Kiwnął powoli głową. – Musiałabym sprawdzić. Czy pani Sandra zostałaby z panem? – Nie, ona tu już nie wróci. Aha, i od jutra proszę o posiłki dla jednej osoby. Poczuła, jakby serce zabiło jej szybciej. Trudno jej było to zrozumieć. – Ale ma pan wynajęty pokój dwuosobowy, nie mamy jedynek, cena nie uległaby zmianie. – Rozumiem, jestem na to przygotowany. – Powinnam sprawdzić, czy nie mamy już rezerwacji na ten okres. Poczeka pan chwilę? – Oczywiście. Paulina po chwili wróciła z kuchni. Od kiedy Zocha zajęła pokój zwany przez nie dawniej gabinetem, trzymały w osobnej kuchennej komodzie wszelkie dokumenty. – Musiałabym dokonać pewnych zamian, ale tak, byłoby to możliwe, aby pan został u nas dłużej. Wprawdzie na tydzień Zosia będzie musiała przenieść się do niej na stryszek, ale nieraz już tak robiły, a Zośka nie miała nigdy nic przeciwko temu. Swoich rzeczy nie miała zbyt wiele, tymczasowa przeprowadzka nie była więc kłopotem. – Świetnie! – odpowiedział, odkładając kieliszek na stół. – A teraz pozwoli pani, że ją opuszczę, przejdę się trochę przed snem. – Ale jest już zupełnie ciemno, a tu tyle wertepów wokoło. Może chociaż dam panu latarkę? – Pięknie dziękuję – powiedział po chwili, odbierając lampkę z rąk dziewczyny. Przez moment ich palce przypadkowo zetknęły się ze sobą, a ona poczuła, jakby przebiegł przez nią prąd. A może rzeczywiście tak się stało? Nierzadko się przecież zdarza, kiedy dwie naelektryzowane osoby dotykają się i czasem widać nawet przeskakującą iskrę. Może tak to było… A może nie? Ciąg dalszy w wersji pełnej\nSPIS TREŚCI Okładka\tKarta tytułowa Cytat ROZDZIAŁ PIERWSZY ROZDZIAŁ DRUGI ROZDZIAŁ TRZECI ROZDZIAŁ CZWARTY ROZDZIAŁ PIĄTY ROZDZIAŁ SZÓSTY ROZDZIAŁ SIÓDMY ROZDZIAŁ ÓSMY ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY ROZDZIAŁ DZIESIĄTY ROZDZIAŁ JEDENASTY ROZDZIAŁ DWUNASTY ROZDZIAŁ TRZYNASTY ROZDZIAŁ CZTERNASTY ROZDZIAŁ PIĘTNASTY ROZDZIAŁ SZESNASTY ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY ROZDZIAŁ OSIEMNASTY ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI EPILOG Reklama 1 Reklama 2 Reklama 3 Karta redakcyjna\nCopyright © by Katarzyna Janus, 2020 Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2021 Wszelkie prawa zastrzeżone Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych. Wydanie I, Poznań 2021 Zdjęcia na okładce: © Florian Augustin/Shutterstock © iravgustin/Shutterstock Redakcja i korekta: Sylwia Chojecka/Od słowa do słowa Skład i łamanie: Tomasz Chojecki/Od słowa do słowa Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: „DARKHART” Dariusz Nowacki darkhart@wp.pl eISBN: 978-83-8195-503-4 Wydawnictwo FILIA ul. Kleeberga 2 61-615 Poznań wydawnictwofilia.pl kontakt@wydawnictwofilia.pl Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Szczescie_w_mazurskim_domu-ebookRO/p1204324i1411693" target="_blank" title="Szczęście w mazurskim domu [Katarzyna Janus] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Szczęście w mazurskim domu [Katarzyna Janus] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Strażnik trumny. Opowieść o mojej rodzinie - Wydawnictwo Czarne\nTę sagę zwyczajnej rodziny chińskiej w końcówce „rewolucji kulturalnej” i początku reform rynkowych czyta się jednym tchem. Niezwykłą osią całej opowieści jest ukrywana w domu trumna babci, w której seniorka rodu chce zostać pochowana według starego obyczaju. Za Mao tradycyjne pogrzeby zostały jednak zakazane. Trumna, o którą rodzina kłóci się latami, to metafora wojny wypowiedzianej przez Mao starej kulturze chińskiej. „Strażnik trumny” pokazuje maoistowskie Chiny od podszewki, w sposób jednocześnie wzruszający i zabawny. Doskonała lektura dla zainteresowanych niedawną historią Chin.\nZachwycający i liryczny pamiętnik […] odkrywczy, ironiczny, napisany z niewymuszona elegancją.\nPasjonująca i doskonale przemyślana opowieść. Na przemian zabawna i rozdzierająca serce […]. Jest w niej mnóstwo świeżych i niezapomnianych odkryć.\nSurowa opowieść przedstawiająca konflikt pomiędzy tradycyjną a nowoczesną kulturą chińską, wysmakowane połączenie wrażliwości i zjadliwej ironii.\nOpis życia pod rządami Mao będzie dla czytelników prawdziwym odkryciem.\n„Strażnik trumny” to nadzwyczajny pamiętnik. Wenguang Huang nadał mu pomysłową i dramatyczną strukturę, która odsłania rodzinne napięcia i zmagania emocjonalne. […] Huang opowiada o nich niezwykle szczerze, błyskotliwie i z okrutną ironią – tą, którą przynosi życie. Powstała historia pełna powagi, absurdu i smutku.\n„Strażnik trumny”, pierwsza książka Wenguanga Huanga, ukazuje go jako mistrza gawędziarstwa. Ten wciągający i zaskakujący pamiętnik z lat dojrzewania w typowej chińskiej rodzinie pośród kruszejącego dziedzictwa rewolucji kulturalnej Mao to niesamowicie mądra i wzruszająca opowieść.\nMimo iż Wenguang Huang przeniósł się z Chin na Zachód wiele lat temu, nadal wspomina kraj ojczysty. Za pośrednictwem jego dzieła czas cofa się i ożywają duchy przeszłości. […] Wen przemienił intymną historię chińskiej rodziny w fascynującą książkę, która trafia w gust czytelników wychowanych w różnych kulturach.\nOpowieść Huanga o dojrzewaniu opisuje rodzinne zmagania ze zmianami oraz to, jak w tym burzliwym czasie pojął on sens świata.\nCzy w Chinach wczesnych lat 70. XX w. dało się normalnie żyć? Raczej nie. Ale można było próbować. Wspomnieniowy „Strażnik trumny” Wenguanga Huanga, pisarza, który w 1989 r. wyemigrował do USA, to taka właśnie historia: liryczna i zabawna rzecz o zwykłej rodzinie w świecie zawieszonym między konfucjańską tradycją a totalitarnym absurdem.\n„Strażnik trumny” to opowieść z dużą wrażliwością i inteligentnie łącząca to, co prywatne, z tym, co publiczne. Choć mamy do czynienia ze wspomnieniowym zapisem losów pewnej rodziny, tak naprawdę otrzymujemy również całkiem pokaźną dawkę wiedzy na temat państwa i systemu oczekującego od obywateli bezkrytycznej wiary w rewolucję.\nPaweł Jankowski, wiadomosci24.pl\nWarto poznać opowieść o Chinach lat 60., 70. i 80., jest prosto napisana i wciągająca. Wywołuje zdumienie, ale przede wszystkim współczucie dla wszystkich członków rodziny Huang, dotkniętej przez czerwony koszmar. Po przeczytaniu książki naprawdę dużo łatwiej zrozumieć, dlaczego w każdym większym amerykańskim mieście znajduje się Chinatown.\nGdy miałem dziesięć lat, sypiałem obok trumny, którą Ojciec\nzrobił dla Babci na jej siedemdziesiąte trzecie urodziny. Zabronił\nnam używać słowa „trumna” i nalegał, byśmy zamiast\ntego mówili o niej shoumu, co można przełożyć jako „drzewo\ndługowieczności”. Wydawało mi się to dziwną nazwą dla\nskrzyni, w której mieliśmy pochować Babcię, ale miało swój\nsens. Mniej się bałem spać w jednym pokoju z „drzewem długowieczności”\nniż z wielką, czarną trumną.\nW 1973 roku Babcia skończyła siedemdziesiąt jeden lat,\nczyli siedemdziesiąt dwa według chińskiej miary, która przyjmuje,\nże w chwili narodzin mamy już rok. Ni stąd, ni zowąd\nzaczęła nieustannie myśleć o śmierci i bardzo się jej lękała.\nMoja siostra Wenxia i ja wciąż mamy w pamięci wieczór, kiedy\nBabcia po raz pierwszy poruszyła tę kwestię. Przy kolacji\nMatka zaczęła jak zwykle zrzędzić na temat domowych obowiązków.\nPoprzedniego wieczoru była z wizytą u sąsiadki\ni widziała, jak jej najstarszy syn ochoczo zakasał rękawy, żeby\npozmywać naczynia po kolacji.\n– Wypucował piecyk, że aż lśnił! – powiedziała Matka, spoglądając\nna naszą czwórkę. – A ja musiałam urodzić zgraję\nWszyscy w milczeniu pochyliliśmy się nad miskami. Babcia,\nzniecierpliwiona narzekaniem Matki na żmudne domowe\nzajęcia, oświadczyła, że pewnie niebawem wybierze się na\nNam, dzieciom, nigdy nie przyszło do głowy, że Babcia\nmoże któregoś dnia umrzeć. Odkąd pamiętam, wydawała\nsię stara: miała pomarszczoną skórę z brązowymi, starczymi\nOjciec, zdumiony i zaniepokojony, odłożył pałeczki.\nMatka nie wytrzymała.\nOkazało się, że powodem lęków Babci jest stare chińskie\nprzysłowie: „Kto kończy siedemdziesiąt trzy lub osiemdziesiąt\ncztery lata, tego Król Piekieł wzywa na swe kwatery”. Ponieważ\nza rok Babcia miała przekroczyć ten pierwszy próg,\nchciała być na to gotowa. Poprosiła Ojca, by zaczął przygotowania\ndo jej pogrzebu. Pragnęła zostać pochowana w swojej\nrodzinnej wiosce w prowincji Henan, obok nieżyjącego już\nMatka, zła, że Babcia skupiła na sobie uwagę wszystkich,\nwstała od stołu. Ojciec chyba ucieszył się, że jego matka nie\ncierpi na żadną poważną chorobę.\n– Tylko nie wymyślaj głupstw – powiedział. – Teraz\nmamy nowe społeczeństwo i ludzie nie wierzą już w takie\nPonownie wziął w palce pałeczki i wrócił do siorbania makaronu.\nBabcia nigdy nie chodziła do szkoły, ale miała w głowie\ncałą bibliotekę przysłów, którymi hojnie nas częstowała. Kilka\nmiesięcy wcześniej jedna z naszych sąsiadek urządzała\nw domu małe przyjęcie urodzinowe dla swego ojca, który\nkończył pięćdziesiąt lat. Przyszła do Babci, żeby poradzić\nsię w sprawie stosownego prezentu, ale tylko nasłuchała się\no tym, dlaczego nie powinna w ogóle robić przyjęcia.\n– W naszej wiosce ludzie nigdy nie świętowali urodzin\nprzed sześćdziesiątką – powiedziała sąsiadce Babcia, a na\npoparcie swych słów przytoczyła chińskie przysłowie: „Kto\nsześćdziesiątkę przy mięsiwie i napitku świętuje, wiecznym\nżyciem się raduje”. Babcia przestrzegła sąsiadkę, że jeśli ktoś\nzbyt wcześnie robi szum wokół swoich urodzin, może nie\ndożyć późnego wieku. Młoda kobieta z wdzięcznością skinęła\nKiedy usłyszałem o tym zdarzeniu, poprosiłem Babcię,\nżeby mi wyjaśniła, dlaczego tak jest. Ale Babcia tylko machnęła\n– To przysłowie przekazywane z pokolenia na pokolenie,\nwięc to musi być prawda – powiedziała. W późniejszych latach\nze zdziwieniem słyszałem, jak znajomi z różnych części\nkraju powtarzają to samo powiedzenie o świętowaniu sześćdziesiątych\nurodzin, które Babcia przypomniała naszej młodej\nSądziliśmy, że Babci w końcu przejdzie ta obsesja na punkcie\nśmierci i że szybko weźmie się w garść, ale gdy nadeszła\nzimna, ponura zima, Babcia zaczęła gorzej sypiać i temat jej\nśmierci wydawał się czaić w każdej prowadzonej w domu\nrozmowie. Babcia często przy kolacji udawała, że gawędzi\nze mną i moim rodzeństwem, ale wszyscy wiedzieliśmy, że\nchodzi o to, by jej słowa usłyszeli rodzice, zwłaszcza Ojciec.\nMówiła, że ludzie w jej rodzinnej wiosce bardzo przestrzegali\nzasad grzebania zmarłych: uważano, że miejsce pochówku\ni opieka nad yinzhai, czyli domami umarłych, mają ogromne\nznaczenie dla dobra przyszłych pokoleń. Poza tym zmarłym\nrodzicom urządzano wystawne pogrzeby, uważane za najwyższy\nwyraz synowskiego oddania. Potem Babcia powtarzała\nhistorię młodej kobiety z ubogiej rodziny, mieszkającej\nw pobliżu jej wioski. Dziewczyna ta klęczała na ulicy, gotowa\nkupczyć własnym ciałem, żeby tylko zgromadzić pieniądze\nna przyzwoity pogrzeb ojca.\nZ opowieści Babci wynikało, że ród Huangów wiódł spokojne\ni dostatnie życie w wiosce położonej na północnym zachodzie\nprowincji Henan, na północnym brzegu Huang He,\nŻółtej Rzeki. Pod koniec lat dwudziestych XX wieku w wiosce\nzapanowała epidemia gruźlicy, której jedną z pierwszych\nofiar był Dziadek. Zmarł od krwotoków. Krewni zapłacili znanemu\nmistrzowi feng shui, który doradził, by groby przodków\nprzenieść poza wioskę, nad Żółtą Rzekę, i w ten sposób\npowstrzymać epidemię. W tamtych czasach opowiadano legendę\no wielkim smoku, który mieszka w głębi ziemi, pod\nkorytem rzeki, właśnie tam, gdzie leży rodzinna wioska Babci.\nMistrz feng shui zapewnił wszystkich, że miejsce, które\nwybrał dla Dziadka, znajduje się dokładnie nad grzbietem\n– Kolejny pochówek przyniesie szczęście naszej rodzinie –\nciągnęła Babcia. – Kiedy połączę się z Dziadkiem w następnym\nżyciu, cykl pokoleń się dopełni. To będzie dobre dla was\nBabcia powtarzała tę historię do znudzenia. Popatrywaliśmy\ncichcem na siebie, bezgłośnie wtórując jej słowom. Moja\nstarsza siostra nazywała Babcię zabobonną kobietą. Nawet\nOjciec się z tym zgadzał i powiedział Babci, żeby więcej nie\nopowiadała tej historii.\nZ początku moi rodzice zignorowali prośbę Babci, ale to tylko\nwzmogło jej determinację. Rozmawiając z jedną z sąsiadek,\nBabcia dowiedziała się o czymś niepokojącym: w naszym mieście,\nXi’anie, zakazano pochówków. Sąsiadka powiedziała, że\njeśli mieszkaniec miasta umiera w szpitalu, lekarz nie pozwala\nkrewnym zabrać ciała do domu. Umieszcza się je w wielkiej\nlodówce w kostnicy, a potem wysyła do skremowania.\nPewien młody człowiek przekupił kierownika kostnicy i odebrał\nciało matki, żeby je pochować. Przyłapano go jednak, policja\nodebrała mu zwłoki i wysłała je prosto do krematorium,\nwięc nie miał czasu odprawić nawet pobieżnych obrządków.\nBabcia wpadła w panikę. Rzadko wychodziła poza nasze\nosiedle i nie miała pojęcia o zmianach, jakie ogarnęły całe\nChiny. O tym, co się dzieje na świecie, dowiadywała się od\nsąsiadek, od moich rodziców i ode mnie. Czasem, wiedząc,\nczego lubi słuchać, coś zmyślałem, żeby przyciągnąć jej uwagę,\nale nie śmiałem jej okłamać, kiedy zapytała mnie o przepisy\ndotyczące kremacji. Powiedziałem więc prawdę, która\nją przeraziła. Odczekała, aż Matka wyjdzie z domu na pogaduszki\nz przyjaciółkami, i podeszła do Ojca, który akurat sączył\nherbatę, siedząc koło piecyka węglowego przy drzwiach.\nUsiadła obok niego na krześle i kazała mi przynieść miednicę\nz gorącą wodą, żeby mogła pomoczyć swoje maleńkie krępowane\n– Jiuer – zwróciła się pieszczotliwie do Ojca. – Obiecaj mi,\nże mnie nie spalisz, kiedy umrę. Obiecujesz?\nMoja siostra i ja odrabialiśmy lekcje przy jedynej żarówce\noświetlającej pokój. Na słowo „spalić” zastrzygłem uszami\ni zacząłem zerkać na Babcię i Ojca kątem oka.\n– Przecież ci mówiłem, że nie ma się czego bać – rzekł Ojciec,\nnieco zniecierpliwiony. – Co to za różnica? Kiedy umieramy,\numysł i ciało przestają istnieć. O niczym nie będziesz\nwiedziała i nic nie poczujesz.\nBabcia pokręciła głową; na jej twarzy malowało się przerażenie.\n– Nie… nie chcę po śmierci cierpieć mąk w płomieniach –\npowiedziała. Jakże ma dołączyć do swego męża w przyszłym\nżyciu, jeśli jej ciało zmieni się w popiół? Rozmowa\nwprawiała Babcię w coraz większą irytację, aż zaczęła tupać\nswoimi małymi nóżkami, rozchlapując wodę z miednicy na\nOjciec wstał i wziął ręcznik, żeby wytrzeć jej nogi, po czym\nodezwał się łagodnie:\n– Później porozmawiamy. Niech twoje wnuki w spokoju\nE-book・Strażnik trumny. Opowieść o mojej rodzinie


ALTERNATYWA DLA NIEMIEC - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #NIEMCY #POLITYKA #WYBORY #AFD #SAKSONIA #BRANDENBURGIA\nNiemcy: Wielki sukces eurosceptyków i konserwatystów. Jakie będą skutki popularności AfD?\nW niedzielę odbyły się wybory do landtagów dwóch niemieckich landów wschodnich, Saksonii i Brandenburgii. Choć wygrały je odpowiednio CDU i SPD, to komentatorów zajmuje wyłącznie bardzo dobry wynik Alternatywy dla Niemiec (AfD). Niemiecki mainstream medialny i polityczny jest wprost wstrząśnięty popularnością tej partii – i nie znajduje odpowiedzi na pytanie, jak ją ograniczyć.\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #ISLAM #ANGELA MERKEL #IMIGRANCI #UCHODŹCY #AFD #ALEXANDER GAULAND\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #SOCJALIŚCI #FRAUKE PETRY #PETRY #LIPSK #LEWACCY EKSTREMIŚCI #LEWICOWY TERRORYZM #IMIGRANCI #UCHODŹCY #POLITYKA IMIGRACYJNA #LEWICA #AFD\nLipsk: lewactwo znów zaatakowało AfD? Spalono samochód szefowej antyimigracyjnej partii\nW nocy z soboty na niedzielę w Lipsku podpalono samochód szefowej Alternatywy dla Niemiec, Frauke Petry. Choć policja nie zatrzymała sprawców, za atak odpowiadają najprawdopodobniej lewaccy ekstremiści, od dawna nękający polityków AfD.\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #NIEMCY #ANGELA MERKEL #IMIGRANCI #CDU #AFD #KRYZYS IMIGRACYJNY\nAlternatywa dla Niemiec rośnie w siłę. Niemcy mają dość imigrantów\nEurosceptyczna i niechętna imigrantom Alternatywa dla Niemiec (AfD) rośnie w siłę. Odpowiada za to kryzys uchodźczy: coraz więcej Niemców nabiera przekonania, że polityka kanclerz Merkel doprowadzi do nieobliczalnych konsekwencji.\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #NIEMCY #STREFA EURO #CHRZEŚCIJAŃSKIE WARTOŚCI #CDU/CSU #BERND LUCKE #BEATRIX VON STORCH #EUROSCEPTYZM #DAGMARA METZGER #FRANZ NIGGERMANN\nAlternatywa dla Niemiec? Zbyt chrześcijańska!\nGłówne niemieckie media są głęboko zaniepokojone kierunkiem, w jakim podąża Alternatywa dla Niemiec. Media krytykują „coraz bardziej chrześcijański profil AfD” i podkreślają, że „już nawet eurosceptycyzm tej partii zdaje się schodzić na dalszy plan”.\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #MUZUŁMANIE #NIEMCY #SZARIAT #CHRISTIAN WULFF #DYSKRYMINACJA KOBIET #BERND LUCKE #ISLAM NALEŻY DO NIEMIEC\nStanowisko „Alternatywy dla Niemiec” w sprawie islamu\nW Niemczech głęboko zakorzenione są wartości chrześcijańskie. Nowoczesnego państwa prawa nie da się pogodzić z prawem islamskim, które w swojej tradycyjnej wykładni nie gwarantuje wolności wyznania. Ponadto dyskryminuje i ogranicza prawa kobiet – powiedział dla „Evangelische Nachrichtenagentur” przewodniczący partii „Alternatywa dla Niemiec”, prof. Bernd Lucke.\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #ROSJA #II RZESZA #TRAKTAT REASEKURACYJNY #POLITYKA ZAGRANICZNA BISMARCKA #OTTO VON BISMARCK #ERWIN ROMMEL #ALEXANDER GAULAND #KIJÓW #ONZ #UKRAINA #TURCJA #SYRIA #NATO #NIEMCY #GOSLAR\nPolityka zagraniczna Bismarcka wzorem dla niemieckiej partii „AfD”\nW wywiadzie dla dziennika „Die Welt” rzecznik partii „Alternatywa dla Niemiec” („Alternative für Deutschland” – AfD), były sekretarz stanu Alexander Gauland (CDU) zaprezentował stanowisko „AfD” odnośnie polityki zagranicznej. „Niemcy muszą zbudować nową świadomość w stosunkach międzynarodowych i czerpać przykład z polityki zagranicznej Otto von Bismarcka – twierdził Gauland.\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #GENDER MAINSTREAMING #JEDEN Z NAS #ALTERNATIVE FÜR DEUTSCHLAND #RODZINY WIELODZIETNIE #WYBORY DO BUNDESTAGU #BERND LUCKE #PROGRAM WYBORCZY #BEATRIXE VON STORCH\n„Alternatywa dla Niemiec” przeciwko ideologii gender\n„Alternatywa dla Niemiec nie jest jedynie eurosceptyczna, jest także przyjazna rodzinie” – powiedziała dla „Evangelische Nachrichtenagentur idea“ Beatrix von Storch, kandydatka do Bundestagu z ramienia AfD. „W ocenie naszej partii gender mainstreaming powinien być jak najszybciej zastąpiony mainstreamingiem rodziny” – dodała Storch.\n#ALTERNATYWA DLA NIEMIEC #NIEMCY #UNIVERSITÄT HAMBURG #WYBORY DO BUNDESTAGU 2013 #FRANKE PETRY #KONRAD ADAM #BERND LUCKE #WAHLALTERNATIVE 2013 #FDP #SPD #ALTERNATIVE FÜR DEUTSCHLAND #EUROSCEPTYCYZM #EUROSTREFA #CDU #ZIELONI #BERLIN #BREMEN\nKolejne szykany wobec eurosceptycznej partii „Alternatywa dla Niemiec”\n25 sierpnia zwolennicy skrajnej lewicy napadli w Bremie na uczestników wiecu wyborczego partii „Alternatywa dla Niemiec” („Alternative für Deutschland” – AfD)”.


Najlepsze lokaty 2014, stwierdź oprocentowanie lokat oraz ranking lokat 2014. - Katalog Stron Malwi.pl\nOferujemy stronę internetową przeznaczoną analizie lokat, na której można odnaleźć wybrane wiadomości. Kiedy spróbujemy zgłębić się w propozycje banków, może okazać się, iż selekcja lokat i temat oprocentowanie lokat, nie jest taki prosty. Jeśli chcemy wyłonić najlepsze lokaty 2014 i dowiedzieć się, jaki przychód przyniesie nasza lokata, powinniśmy obliczyć oprocentowanie skuteczne, inaczej takie, które bierze pod uwagę fakt, że odsetki podwyższają nasz kapitał i także procentują. Na dodatek należy pamiętać, iż nasze dochody będą obciążone podatkiem od profitów kapitałowych, zwanym na ogół podatkiem Belki. Dużą pomocą w doborze jest ranking lokat 2014. Wybierając lokatę, dobrze jest dokładnie zapoznać się z istotą umowy. Jesteśmy pewni, iż nasza witryna zadowoli Państwa oczekiwania i pozwoli rozwikłać nawet najbardziej zagmatwane kwestie powiązane z lokatami bankowymi.\nlokaty 2014, lokaty bankowe, oprocentowanie lokat, najlepsze lokaty 2014, ranking lokat 2014, lokaty promocyjne 2014


Znaleźć tam możemy auta w pewnym stanie technicznym, jakie przed chwilą... — Sprawdzamy, polecane auto komisy!\npZnaleźć tam możemy auta w pewnym stanie technicznym, jakie przed chwilą wyjechały z myjni samochodowej. Podejmujemy się zastanawiać jak ...\nZnaleźć tam możemy auta w pewnym stanie technicznym, jakie przed chwilą wyjechały z myjni samochodowej. Podejmujemy się zastanawiać jak dobrać dobry auto komis, ponieważ zakup samochodu jest potrzebą merytoryczną i piękną. Wystawione modele są doświadczone także mają historię serwisową, co pozwoli na uniknięcie kupna egzemplarzu wadliwego. Na co powinien zdać uwagę, zachodząc taki temat sprzedaży używanych samochodów?\nPo prostu na cenę nadchodzi rok sztuk oraz przebieg samochodu. Jeśli sprzedawca komisowy mówiąc prosto „bajeruje kontrahenta”, to oznacza, że istnieje mała szansa, że wyjawi Ci, które elementy muszą w ostatniej chwili czy będą żądać w bezpośredniej przyszłości naprawy lub wymiany.\nPolacy całkiem nie wstydzą się tam kupić, bowiem wiedzą, że przyjmowanie nowych aut jest po prostu nieopłacalne. Auta w komisach często są w wyjątkowo optymalnym stanie technicznym, to należy wewnątrz nie dużo zapłacić, nowe są w czarniejszym stanie, tańsze, ale sprzedawca nie winien ukrywać wad samochodu. Komis samochodowy Cigacice słynie z pozytywnej opinii, dlatego różne kobiety tak łatwo do niego przekazują. Zaletą mienia z komisu stanowi podobnie okazja uwag każdego zakupu, co próbuje się zwłaszcza u pań pozbawionych wrażenia w aktualnej dziedzinie.\nSzukamy ogłoszeń w Internecie, sprowadzamy auto zza zachodniej granicy albo szukamy samochodu używanego w komisie samochodowym. Jeśli sprzedawca komisowy mówiąc wprost „bajeruje kontrahenta”, to przedstawia, że jest nikła szansa, że zdradzi Ci, które elementy reklamują w współczesnej chwili albo będą reklamować w znanej przyszłości naprawy lub przebudowy. Otóż w realnym komisie samochodowym sprzedawca pokaże pełne wytyczne dotyczące zaskakującego nas samochodu używanego. Wystawione przykłady są sprawdzone oraz zajmują historię serwisową, co kupi na usunięcie kupna egzemplarzu wadliwego.\nLepiej poznać najgorszą nagą zasadę niż nabrać się na odpowiednio opakowane kłamstwo. Rzadko ważna napotkać profesjonalny komis samochodowy Nowa Wieś Ełcka komis samochodowy.\nZazwyczaj w komisach znajdują się nowe auta danych sieci dealerskich i samochody używane postawione poprzez ich pracodawców. Przykładowo w komisie oddalonym sto kilometrów od centrum auto może kosztować nawet dwa, trzy tysiące złotych tanio niż porównywalny samochód tejże samej marki w polskim mieście klienta. W ostatnim stanowisku należy zaznaczyć, że takie auto nie musi ulec wypadkowi czy żyć niewłaściwe. Na sprawy nie trzeba czekać długo, bowiem komis ten ocenę buduje w szybkim tempie, nawet przez telefon. Dzięki temu o możliwej chwili dnia i czerni można poszukiwać dobrego auta o preferowanych parametrach bez konieczności brania relaksu w sztuce lub umawiania się na pory w placówce.\nAuto handel Cigacice, to stanowisko, od lat stojące na bazaru, co stanowi nader owocne, też dla nas nabywców. Taki strategia działa wyłącznie na krajową pociechę, bo niekiedy bogata wtedy zrealizować od ręki. Auta w komisach przeważnie są w znacznie adekwatnym stanie technicznym, wtedy należy wewnątrz nie więcej zapłacić, kolejne są w niższym stanie, tańsze, ale sprzedawca nie powinien ukrywać wad samochodu. Wystawione modele są doświadczone a posiadają historię serwisową, co pozwala na uniknięcie kupna egzemplarzu wadliwego. Stanowią toż dowód rejestracyjny, karta pojazdu, ubezpieczenie OC, i ponad, co najistotniejsze fakturę zakupu również umowę kupna – sprzedaży.\nOtóż wystarczyło wstawić nasz samochód do komisu i zaśpiewać sobie taką zbytnio niego cenę, żeby nikt przypadkiem nam go nie kupił. Auto handel Cigacice, ostatnie zajęcie, od lat żyjące na placu, co jest ciężko udane, i dla nas klientów. Zaletą uzyskiwania z komisu stanowi ponadto możliwość konsultacji każdego zakupu, co zbiera się szczególnie u pań pozbawionych zdarzenia w tejże dziedzinie.\nJeśli sprzedawca komisowy mówiąc prosto „bajeruje klienta”, to przedstawia, iż żyje nikła szansa, iż odkryje Ci, jakie elementy potrzebują w niniejszej chwili bądź będą chcieć w miłej przyszłości naprawy czy zmiany. Nowy samochód po dwóch, trzech latach używania traci ponad kilkadziesiąt procent swojej wartości.\nKomis samochodowy Nowa Wieś Ełcka, toż pomieszczenie, które przynosi obeznaną obsługę, oraz więc bardzo znaczące, aby dotrzeć na praktycznego sprzedawcę, który doradzi profesjonalnie w kupnie wymarzonego auta. Sprzedaże w komisie Żywocice są przeprowadzane błyskawicznie, a grono prawdziwych fachowców świetnie poradzi w kupnie auta, którym będziemy się napawać długie lata.\nNa transakcje nie trzeba czekać długo, bowiem komis ten ocenę działa w błyskawicznym tempie, nawet przez telefon. Na co potrzeba zdać uwagę, przychodząc taki czynnik sprzedaży używanych samochodów? Aktualnie na bazarze motoryzacyjnym istnieje przesyt samochodów używanych zaś może spożywa kupić właściwie wszędzie, ale komis Nowa Wieś Ełcka, ostatnie mieszkanie, jakie się dzieli na karcie warmińsko – mazurskiego.


KateBlond: Jak uzyskać zadośćuczynienie?\nDzisiaj kolejny wpis z tematem, o którym się nie mówi na blogach czyli zadośćuczynienie.\nNiestety coraz częściej zdarzają się takie sytuacje kiedy powinniśmy skorzystać z tego rodzaju "przywileju" jednak wciąż niewiele z nas to robi. Dlaczego? Bo nie wiemy jak to robić.\nKwota zadośćuczynienia Normalne jest to, że żadne pieniądze nie zwrócą nam tego co przeżyliśmy ale mogą nam pomóc. Doskonale wiem jak ciężko jest mówić o pieniądzach,a w takich sytuacjach zapewne niewiele z nas o tym myśli. Prawnik pomoże ustalić nam odpowiednią kwotę. Warto wspomnieć, że w kancelarii AIF oszacowanie szans na otrzymanie zadośćuczynienia jest bezpłatne więc warto umówić się na konsultację.\nGdzie się zgłosić i w jaki sposób uzyskać zadośćuczynienie?\nJeśli nie mamy wykształcenia prawniczego, lub nie jesteśmy na bieżąco w tego typu sprawach najlepiej zgłosić się do specjalistów. Warto skorzystać z zaufanej kancelarii prawniczej. Jedną z takich jest AIF kancelaria która jest na rynku już od czternastu lat! Oprócz działania w Polsce , obejmuje jeszcze 48 innych krajów. Kancelaria zapewnia wsparcie na wszystkich etapach odzyskiwania długu. Siedziba firmy znajduje się we Wrocławiu aczkolwiek działa na terenie całego kraju. Prawnicy z kancelarii na pewno doradzą i poprowadzą nas w odpowiedni sposób. Dodatkowo kancelaria wywalczy dla was najwyższą kwotę,\nA wy korzystałyście kiedyś z takich usług?\npaulina17 października, 2016ja nie musiałam i mam nadzieję, że nigdy nie będzie takiej potrzeby,ale warto zapamiętać te namiaryOdpowiedzUsuńsylwia17 października, 2016ja niestety kiedys próbowałam sama ale nic to nie dało. Żałuje, że nie zgłosiłam się do prawnikaOdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Zaginieni z województwa podlaskiego. Wyszli z domu i jak dotąd nie wrócili. Tych osób poszukuje policja [28.07.2021] | Gazeta Współczesna\nZaginieni z województwa podlaskiego. Wyszli z domu i jak dotąd nie wrócili. Tych osób poszukuje policja [28.07.2021]\n(jls) 28 lipca 2021, 17:16\nData opublikowania artykułu i umieszczenia zdjęć: 28 lipca 2021. Dane pochodzą z bazy KWP Białystok\nLista osób zaginionych z województwa podlaskiego dostępna jest na oficjalnej stronie komendy wojewódzkiej. Znajdują się na niej mężczyźni i kobiety, po których zaginął ślad i z którymi do tej pory nie udało się nawiązać kontaktu. Niektóre osoby za zaginione zostały uznane kilka, a nawet kilkanaście lat temu.\nData publikacji danych w serwisie: 28.07.2021


Strona główna / Blog zawodowy / Wyjazd fotoreporterski: dom z silikatów\nData: 2010-06-15, 20:06\nTagi: wyjazd reporterski silikaty\nTo mój 11. wyjazd fotoreporterski w roku 2010.\nWybraliśmy świadomie najzimniejszy materiał na ściany - zapewniali mnie inwestorzy domu, w którym gościłem w sobotę 12 czerwca. Dlaczego? Bo silikaty są najtwardsze, najlepiej tłumią hałas. A co z zimnem? I tak obłożymy mur grubą warstwą styropianu - stwierdzili.\nPrzyznali jednak, że bardzo wiele ekip budowlanych nie chciało budować w tym materiale. Bo twardy, wymaga specjalnych pił, ciężki. Na szczęście dziś inwestorzy osiągnęli stan surowy zamknięty.\nJa zwróciłem uwagę na układ okien. Potężne przeszklenie 3,3x2,7 metra w salonie otwierane przesuwnie z ramą usytuowaną na zewnątrz! Panoramiczne podłużne okna tuż nad podłogą lub - przeciwnie - nad sufitem. Architekt tego domu, pani Kamila Orszewska podkreśla funkcjonalność usytuowania okien. "Odchodzimy od symetrii, po lewej okno, po prawej okno, a w środku drzwi wejściowe".\nPrzyznaję, że gdy stałem w jeszcze niewykończonym salonie zdałem sobie sprawę, że tak oświetlonego pomieszczenia światłem naturalnym z różnych stron na różnej wysokości jeszcze w budynkach jednorodzinnych nie widziałem.\nWięcej o tym domu - w numerze 7/2010 czasopisma Własny Dom.\nWrocławianin / 2011-02-26 16:02\nBryła ekstra, ciekawe jak będzie z wykończeniem. Czemu takich domów nie ma w katalogach, tylko same pseudo-dworki albo domki Baby Jagi?\npiotr / 2011-08-05 12:08\nFajne prporcje i rozmieszczenie otworów okiennych. Widać klasę architekta, wykonawcy chyba też. Autora prosiłbym o pokazanie bardziej aktualnych zdjęć, w miarę miożliwości.


Tommy hilfiger swetr rozpinany elegancki golf\nModne golfy tommy hilfiger swetr rozpinany\ndamski wyprzedaz bialy miss selfridge swetr szary rozm sweter\nPrzedstawiamy nową kolekcję modne golfy stylowe rozwiązanie łączące odrobinę codziennego szyku z ponadczasową klasyką. Dla Ciebie tommy hilfiger swetr rozpinany modne golfy, wiele modeli w kolorach i fasonach. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, prezentujemy tommy hilfiger swetr rozpinany, propozycje z różnych półek cenowych. Jesteśmy przekonani, że wśród naszych sugestii znajdziesz coś ciekawego. Polecamy najciekawsze oferty sprzedawców na sezon 2020. Szukamy dla Was ciekawych stylizacji, topowych modeli, najmodniejszych ubrań i dodatków w polskich sklepach.\nDzisiejsza moda jest odważna i wyraźna, kreują ją zdecydowane kolory, buty i mocne wzory. Jest bardziej kobieca i elegancka, stawia na niezależność. Każda z nas wie, że ubranie jest bardzo ważne, zawsze staramy się odpowiednio dobierać nasze ciuchy. Wiadomo, że czasem ubieramy na siebie to, co akurat jest czyste. Jednak pod wieczór myślimy o tym co założymy na siebie jutro. modne golfy w naszej szafie nigdy nie jest ich za dużo by dobrać kolejne do naszej modnej kolekcji. Nasze użytkowniczki często pytają o modne golfy tommy hilfiger swetr rozpinany, a oto kilka modeli które Wam przedstawiamy. Tak, więc drogie panie, jeśli chcecie modnie się nosić, to powinnyśmy wiedzieć, co jest odpowiednie dla was i co się teraz noś. Warto wspomnieć, że przy wyborze ubrań ważne jest by obiektywnie spojrzeć na swoją sylwetkę, nieodpowiedni rozmiar, zupełnie przekreśli oczekiwany efekt końcowy.\npromocja klasyczny bluzka wiosna super okazja bluzka damska delikatny kołnierz styl jesień asos micha sweter odkrytymi\nCopyright © 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone templates ver.0.0110new RSS - Blog Sponsor: Taksówki Bielszowice


Medycyna - Unikalny warszawski moderowany katalog\nKierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu dzisiaj jest już obarczone dużo bardziej restrykcyjnymi przepisami, a szczególnie karami pieniężnymi. Kierowcy muszą bez wątpienia też przejść badania po alkoholu Sosnowiec, by można było im wrócić prawo jazdy. Dla poniektórych być może największym ciosem staną się wysokie kary, inni uprzedzeni do...\nObecnie temat związany z aborcją jest coraz popularniejszych. Zabieg ten chce wykonać coraz więcej osób a niestety polskie prawo nie daje takich możliwości. Dodatkowo na chwilę obecną nie zanosi się na to aby coś miało się w tej kwestii zmienić. Dlatego też wiele kobiet potrzebujących wykonać tego typu zabieg udaje się poza granice...\nKiedy będziemy mieć zlecone badanie, udp na pewno znaczna składnik nas nie będzie wiedziała, na czym ono polega. Badanie udp uzyskiwane jest przy pomocy niesłychanie niewielkiego aparatu wyposażonego w słuchawki czy również jakże w innych przypadkach w głośniki. Na pewno również sporo pacjentów może zastanawiać się po co takie badanie...


Hikvision DS-2CD4165F-IZ • www.kamery-ip.com\nID produktu: 89300\nHikvision DS-2CD4165F-IZ to wewnętrzna, kopułowa kamera IP posiadająca wysokiej klasy przetwornik CMOS, generujący 6-megapikselowy obraz. Posiada obiektyw zmiennoogniskowy 2.8-12mm, który pozwala użytkownikowi na swobodną zdalną regulację pola widzenia z poziomu przeglądarki. Kamera wspiera technologię kompresji H.264, która redukuje rozmiary plików oraz zmniejsza obciążenie pasma. Do dyspozycji są trzy niezależne strumienie i dwie metody kompresji H.264 lub MJPEG. Dla każdego ze strumieni można precyzyjnie regulować zajętość pasma w przedziale od 32 kbps do 16 Mbps.\nHikvision DS-2CD4165F-IZ posiada funkcję dzień/noc z mechanicznie przesuwanym filtrem podczerwieni oraz wbudowanymi diodami IR. Kamera wyposażona jest w obudowę IK10 odporną na wszelkie akty wandalizmu. Hikvision DS-2CD4165F-IZ może być zasilana poprzez zasilacz 12V DC lub PoE. Zintegrowana funkcja PoE zgodna ze standardem 802.3af redukuje problem z okablowaniem, czyniąc DS-2CD4165F-IZ opłacalnym rozwiązaniem dozoru. Ponadto kamera posiada zaawansowaną analizę obrazu, która realizuje funkcje przekraczania linii, wykrywania twarzy, przesunięcia kamery oraz detekcji intruza, z możliwością regulacji obszaru detekcji, wielkości obiektu naruszającego strefę i czasu pozostawania w strefie. Dostępny jest także moduł LPR przeznaczony do automatycznego rozpoznawania tablic rejestracyjnych oraz funkcja usuwania mgły.


2020/01/02 | Transport\nNasze zęby to stworzona przez nas ozdoba. Powinniśmy o nie zadbać. Każda figura ma swojego stałego stomatologa. Taki dentysta Tarnowskie Góry jest przez nas sprawdzony, nie raz korzystaliśmy z jego usług, niejednego zęba kurowaliśmy oczywiście u tego dentysty. Mamy w związku z tym pewność, że nasze zęby są leczone we właściwy sposób, że stomatolog jest trafnym lekarzem. Nieraz pragniemy dowiedzieć się, jaki lekarz dentysta w naszym mieście cieszy się dobrą opinia, jaki uważany jest za lekarza sprawdzonego, poprawnego, godnego polecenia. W następstwie tego również wchodzimy na portale dotyczące stomatologii i leczenia zębów. Na takich portalach odszukamy wiadomości o zabiegach stomatologicznych, [ Read More ]\nZakładanie własnej firmy wiąże się z szeregiem znaczących spraw, z którymi nie wszyscy wiedzą jak sobie poradzić. Jak się okazuje, dzisiaj coraz to więcej osób stawia na prowadzenie własnej firmy, niemniej jednak pokaźna część z nich szybko się zniechęca, napotykając na swojej drodze wiele różnorodnego rodzaju przeszkód. Nie do końca wiemy w związku z tym na przykład jaki sposób rozliczania wybrać, jak załatwić wszelkie formalności w zakładzie zabezpieczeń społecznych i nie potrafimy sobie poradzić z wieloma innymi kwestiami. Dziś niemniej jednak jesteśmy w stanie zwrócić się o pomoc do wielu ekspertów, którzy na pewno nam pomogą w podjęciu najistotniejszych oraz [ Read More ]\nCoraz częściej ludzie planują własne lokale mieszkalne w stylu nowoczesnym. Naturalnie kuchnia nie może różnić się od innych pomieszczeń oraz również egzekwowana jest w takim stylu. Panie stawiają na oryginalniejsze i odważniejsze projekty. Wynika to z ich natury, ale również z faktu, że mają taką możliwość. Na rynku dostępnych jest tyle projektów oraz wzorów kuchni, że w pewnych sytuacjach ciężko jest się na jakiś zdecydować. Coraz znacznie bardziej legendarne stają się kuchnie nowoczesne Częstochowa z wysepką czy też barkiem. Te pierwsze są niezmiernie funkcjonalne. Albowiem blat znajdujący się na środku ułatwia przygotowanie posiłków. Dzięki temu wiele osób ma prawo uczestniczyć [ Read More ]


Doskonała jakość wraz z doskonałą obsługą - PiK\nStart » Architektura » Materiały Budowlane » Doskonała jakość wraz z doskonałą obsługą\nNasza firma na rynku maszynowym działa już od kilku lat, co pozwoliło jej na zdobycie całkiem przyzwoitej pozycji i wypracowanie bardzo korzystnych form funkcjonowania. Po pierwsze, opracowaliśmy wysokiej klasy procedury funkcjonowania z klientami. Nasze rozwiązania pozwalają nam na sprawne załatwianie wszystkich spraw, począwszy od przyjęcia zamówienia, poprzez jego realizację aż do jego zakończenia. Nasza firma, ponadto, wypracowała swoje indywidualne procedury, które mają na celu usprawnienie wszelkich procesów.\nDruga sprawa, to doskonalenie naszych produktów. Staramy się, by oferowane przez nas produkty również sięgały maksymalnych możliwości. Czy będą to prasy krawędziowe, czy będą to inne maszyny, staramy się by każda z nich była bezkonkurencyjna i każda z nich odpowiadała wymaganiom i oczekiwaniom naszych klientów. Nasze przykładowe prasy krawędziowe muszą się odróżniać na rynku. Do tego zmierzamy i dążymy, żeby zaskakiwać naszych klientów jakością i doskonałością.\nChesz mieć piękna podłogę w twoim domu, która sprawi, że wnętrza zaprezentują się naprawdę przepięknie a wszystkie części wyposażenia będą wyjątkowo praktyczne i funkcjonalne? To właśnie dla ciebie prz...\nPrimostal oferuje wysokiej jakości artykuły hutnicze\nArtykuły hutnicze produkowane przez naszą firmę są bardzo wysokiej jakości. Zawdzięczamy to selekcjonowanemu wyborowi produktów podczas produkcji. W swojej ofercie Posiadamy takie artykuły hutnicze, jak pale szal...


O winach i podróżach. Subiektywnie.: "Aperitivo" czyli rozważania na temat kultury picia we Włoszech\nAnonimowy 11 listopada 2014 07:23\nCześć. Bardzo ciekawy blog prowadzisz :) Dla Włocha dobre wino jest podstawą dobrej kuchni. Będąc na wakacjach we Włoszech, miałem okazje spróbować takiego dobrego winka. Nie jestem przyzwyczajony do picia alkoholu i następnego dnia musiałem testować domowe sposoby na kaca. Dla mnie jako gościa jest ono synonimem najwyższej jakości, wspaniałej historii i elementem prestiżu. Każdy kraj ma swój zwyczaj picia alkoholu tu można o tym poczytać link Mariusz\nDorota M 12 listopada 2014 11:16


Emocje pomagają, czy zaburzają osąd rzeczywistości? - EcoReporters\nStrona głównaWeekendEmocje pomagają, czy...\nPrzekonanie o rozdzielności emocji i rozumu jest w wielu z nas głęboko zakorzenione. Okazuje się jednak, że jest też całkowicie błędne.\nCzytam książkę Erica R. Kandela pt. „Zaburzony umysł”, a w niej między innymi opisy ludzi o uszkodzonej na skutek wypadków bądź guzów korze przedczołowej, w której zlokalizowane są obszary niezmiernie ważne dla emocji i zachowań moralnych. Osoby te nie wykazywały odchyleń w testach poznawczych, a ich iloraz inteligencji, mimo poważnych zabiegów operacyjnych, nie odbiegał od normy. Jednak nie potrafiły przetwarzać emocji, nie odczuwały ich i w związku z tym również nie okazywały: smutku, zniecierpliwienia, frustracji, radości. Czy tak jak mi, pojawia Wam się teraz w głowie myśl, że taka sytuacja może mieć zalety? Zalety, ponieważ emocje nie przesłaniały tym ludziom jasnego osądu rzeczywistości?\nWręcz przeciwnie. Ludzie z uszkodzoną korą przedczołową nie byli w stanie podejmować odpowiedzialnych decyzji. Ich wybory były lekkomyślne bądź natrafiali na duże trudności z podjęciem jakichkolwiek decyzji dotyczących kwestii osobistych lub międzyludzkich, tracili zmysł moralnego osądu i nie brali pod uwagę innych ludzi i ich potrzeb.\nPomyślałam o Grecie Thunberg, oskarżanej o zbyt emocjonalny ton. Nie bądź taka przewrażliwiona, o co tyle krzyku? Słowa te są tradycyjnie kierowane do kobiet wyrażających swoje zdanie i służą ich deprecjonowaniu.\nIstnieje też określenie pewnej formy przemocy psychicznej – gaslighting – polegającej na podważaniu czyichś osądów i poczucia rzeczywistości, m.in. przez wskazywanie na bezzasadność okazywanych emocji. Tymczasem strach i wściekłość wyrażane przez Gretę Thunberg są właśnie oznaką jej poczucia rzeczywistości.\nO czy mówią nasze emocje?\nWiększość z nas odcina się od części emocji i od informacji, które mogłyby je wzbudzać, bo tak jest przyjemniej. Myślimy pozytywnie, oddychamy, koncentrujemy się na wdzięczności i radości, wierzymy, że sami jesteśmy odpowiedzialni za swoje uczucia i że warto wybierać niektóre z nich. Tymczasem wszystkie emocje są przystosowawcze. Po to wyewoluowały, by umożliwić nam przetrwanie. Wszystkie o czymś informują.\nWiemy już, że uszkodzenie obszarów mózgu odpowiedzialnych za ich przetwarzanie ma katastrofalne skutki. Nie jesteśmy w stanie dokonywać sensownych osądów rzeczywistości bez dopuszczania emocji. Grecie Thunberg nie brakuje racjonalności. Brakuje jej za to ludziom zarzucającym jej nadmierną emocjonalność. Część z nich dba prawdopodobnie wyłącznie o swoją doraźną korzyść i nie wybiega dalej. Reszta idzie w paszczę lwa śmiejąc się z nadmiernej emocjonalności tych, którzy krzyczą ze strachu.\nostatnia zmiana: 02/10/2021


radosław witkowski - Wyniki wyszukiwania - WPROST.pl\nNieoficjalnie: Radosław Witkowski prezydentem Radomia. Pokonał wiceszefa MON 4 lis 2018, 23:05 — W Radomiu trwa liczenie głosów. Z nieoficjalnych informacji lokalnych mediów wynika, że prezydentem miasta na kolejną kadencję zostanie Radosław Witkowski.\nNieoficjalnie: Żona posła PiS przegrała w Nowym Sączu. Ludomir Handzel prezydentem miasta 4 lis 2018, 23:33 — Z nieoficjalnych informacji portalu Twój Sącz wynika, że prezydentem Nowego Sącza zostanie Ludomir Handzel, który zdobył 58 proc. głosów i pokonał żonę posła PiS Iwonę Mularczyk, na którą głos oddało 42 proc. wyborców.\nNiedyskrecje parlamentarne 4 lis 2018, 20:00 — ELIZY OLCZYK I JOANNY MIZIOŁEK MAREK BALT, LIDER SLD NA ŚLĄSKU, miał się bardzo zdenerwować wytycznymi szefa partii Włodzimierza Czarzastego, zakazującymi radnym wchodzenia do koalicji z PiS. – Włodek usłyszał od nich, żeby nie...\nGrożą prezydentowi Radomia. „Znajdziemy i ciebie i innych bandytów z twojej kliki” 3 lip 2017, 19:09 — Prezydent Radomia Radosław Witkowski zawiadomił ABW w związku z e-mailem, którego otrzymał na służbową skrzynkę. „Jeśli napady na działaczy PiS nie ustana to ci ch... pokażemy. Znajdziemy i ciebie i innych bandytów z twojej kliki” – napisano w wiadomości – podaje „Gazeta...\nCBA chce wygaszenia mandatu prezydenta Radomia. Samorządowiec odpiera zarzuty 19 sty 2017, 17:25 — Według Centralnego Biura Antykorupcyjnego prezydent Radomia złamał przepisy tzw. ustawy antykorupcyjnej, ponieważ miał wbrew zakazowi zasiadać w radzie nadzorczej spółki Świętokrzyski Rynek Hurtowy. Zdaniem prezydenta jest to próba pozbawienia go urzędu.\nCBA zapowiada wniosek o wygaśnięcie mandatu prezydenta Radomia 11 sty 2017, 15:57 — CBA zapowiada, że złożony zostanie wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta Radomia Radosława Witkowskiego. Powodem jest ujawnienie nieprzestrzegania przepisów ustawy antykorupcyjnej.\nWojewoda mazowiecki wygasił mandat prezydenta Radomia. W tle śledztwo CBA 29 cze 2017, 10:37 — Wojewoda mazowiecki wygasił mandat prezydentowi Radomia Radosława Witkowskiego z Platformy Obywatelskiej. Sprawa ma związek z zarzutami, jakie wobec samorządowca formułowano Centralne Biuro Antykorupcyjne.\nMŚ w pływaniu: Srebrny medal Kawęckiego! 7 sie 2015, 17:47 — Radosław Kawęcki obronił swój wynik sprzed dwóch lat i ponownie został wicemistrzem świata w pływaniu na 200 metrów grzbietem. W Kazaniu szybszy od Polaka był tylko Australijczyk Mitchell Larkin.\nPiS do PO: dla Radomia nie zrobiliście nic 11 sie 2011, 15:26 — W regionie radomskim dzięki wsparciu rządu powstało w minionych latach m.in. przeszło 30 orlików, a w mieście - hala sportowa przy jednej ze szkół - tak poseł PO Radosław Witkowski odpowiedział w czwartek na zarzuty PiS, że Platforma niewiele zrobiła dla tego regionu.\nPO: szybciej podnieść VAT na ubranka 3 lut 2011, 17:45 — - Musimy możliwie szybko dostosować się do wymogów UE w sprawie VAT na ubranka niemowlęce i obuwie dziecięce. Najlepszym terminem jest 1 lipca 2011 r. - powiedział poseł PO Radosław Witkowski. Opozycja proponuje, by stało się to pół roku później.\nZmiana warty w Radomiu. Kandydat PO pokonuje prezydenta z PiS 1 gru 2014, 7:32 — Kandydat PO Radosław Witkowski został nowym prezydentem Radomia. W II turze wyborów pokonał urzędującego w mieście od 8 lat reprezentanta PiS Andrzeja Kosztowniaka.\nPytania niepolityczne - Przyłapano mnie na Suskim 22 mar 2009, 20:00 — Rozmowa z Radosławem Witkowskim, posłem PO, fotografem amatorem amatorem\nCzterech posłów PO spóźniło się z oświadczeniami majątkowymi 24 maj 2011, 18:27 — Ośmiu posłów nie złożyło w terminie corocznych oświadczeń majątkowych - poinformował szef komisji regulaminowej i spraw poselskich Jerzy Budnik z PO. Na czas oświadczeń nie złożyło czterech posłów klubu PO: Jakub Szulc, Jakub Rutnicki, Irena Tomaszak-Zesiuk i Radosław...\nEwa Kopacz "jedynką" PO w Radomiu 26 sie 2011, 19:07 — Minister zdrowia Ewa Kopacz otwiera listę Platformy Obywatelskiej w okręgu obejmującym Radom. Kolejne dwa miejsca przypadły dwóm posłom obecnej kadencji: Radosławowi Witkowskiemu i Czesławowi Czechyrze.\n"Ktoś skutecznie zastraszył mniejszość litewską w Polsce" 23 sie 2011, 14:31 — Obelisk poświęcony litewskiemu poecie został uszkodzony i oblany farbą we wsi Bubele k. Sejn (Podlaskie). To kolejny incydent wobec mniejszości litewskiej w Polsce - poinformował wicestarosta sejneński Romuald Witkowski.\nPlatforma broni Marzeny Wróbel. "Powinna dostać głos" 9 lut 2012, 17:20 — Posłanka Marzena Wróbel (Solidarna Polska) uznała, że szef Rady Miejskiej w Radomiu złamał prawo, bo podczas środowej sesji nie dopuścił jej do głosu. Wróbel skierowała w czwartek w tej sprawie pismo do marszałek Sejmu. Zastrzeżenia do przebiegu sesji mieli też radni PO.\nPO: mamy sukcesy - wydajemy pieniądze z UE 18 kwi 2011, 13:47 — Polska spośród wszystkich krajów UE najlepiej wykorzystuje środki unijne, co przekłada się na wzrost PKB, poprawę jakości życia i nowe miejsca pracy - to zdaniem polityków PO jedno z najważniejszych dokonań blisko czteroletniej kadencji rządu Donalda Tuska.\nSpór o pomnik Lecha Kaczyńskiego. "Podzieli ludzi", "on nic nie zrobił", "PO w populizmie prześcignęła Samoobronę" 26 kwi 2012, 18:04 — Budowa pomnika Lecha Kaczyńskiego w Radomiu, zainicjowana przez rządzące miastem PiS, spotkała się ze sprzeciwem opozycji i części radomian. Działacze PiS przekonują, że ich inicjatywa ma licznych zwolenników i zapewniają, że z niej nie zrezygnują.\nRzecznik PiS: Przegraliśmy w Radomiu w drugiej turze, bo... 1 gru 2014, 11:48 — - To jest przestroga dla całej prawicy, przestrzegałbym wszystkich przed wyborami parlamentarnymi i prezydenckimi, żeby nie zachowywali się, jak pani Marzena Wróbel. Gdyby nie jej start, pan Kosztowniak wygrałby w I turze - uważa rzecznik PiS Marcin Mastalerek.\n25-latek prezydentem, Biedroń wygrywa w Słupsku. Wyniki II tury wyborów 1 gru 2014, 8:34 — Jak na razie, znane są już nieoficjalne dane z prawie wszystkich miast, w których odbyła się II tura wyborów samorządowych. Nieoczekiwanie w Poznaniu przegrał Ryszard Grobelny, który rządził tam przez 16 lat. Niezwykle ciekawie przedstawiała się też batalia o Radom, którą...\nTwarde lądowanie na lotnisku widmie 12 kwi 2015, 20:00 — Samorządy płacą teraz za mocarstwowe ambicje. Utopiły setki milionów złotych w lotniska, które świecą pustkami. A nóż w plecy wbija im jeszcze Bruksela.\nLotniska świecą pustkami. Samorządy utopiły setki milionów złotych 2 maj 2015, 14:56 — Samorządy płacą teraz za mocarstwowe ambicje. Utopiły setki milionów złotych w lotniska, które świecą pustkami. A nóż w plecy wbija im jeszcze Bruksela.


Układ autonomiczny - Notatek.pl\nUKŁAD AUTONOMICZNY Układ nerwowy składa się z:\nośrodkowego (centralnego) i obwodowego układu nerwowego (Ryc.1).\nUkład nerwowy zapewnia: stały kontakt organizmu ze środowiskiem zewnętrznym\nintegrację narządów wewnętrznych. Kontakt ze światem zewnętrznym zapewniają narządy zmysłów, natomiast doznania z narządów wewnętrznych rejestrowane są przez zakończenia czuciowe w poszczególnych narządach. Układ nerwowy uczestniczy w rejestrowaniu, przekazywaniu i analizie napływających pobudzeń z zakończeń czuciowych oraz bierze udział w realizacji prawidłowych reakcji adaptacyjnych na zmieniające się warunki świata zewnętrznego i środowiska wewnętrznego. Podstawowe reakcje adaptacyjne są wrodzone (np. reakcje odruchowe), inne wykształcają się w trakcie życia osobniczego (np. reakcje psychiczne). Podłożem fizjologicznym reakcji odruchowych jest łuk odruchowy (Ryc.2). Każdy łuk odruchowy składa się z drogi doprowadzającej, która przewodzi pobudzenia od receptora do ośrodka scalającego (mózg, rdzeń kręgowy) oraz drogi odprowadzającej, przenoszącej pobudzenia do narządu wykonawczego (mięśni, gruczołów wydzielania wewnętrznego).\nPrzewodnictwo nerwowe Jedną z podstawowych właściwości komórek nerwowych jest zdolność do wytwarzania i przewodzenia pobudzeń nerwowych. Szybkość przewodzenia pobudzeń elektrycznych zależy od średnicy włókien nerwowych. Włókna grube A przewodzą impulsy z szybkością 20 - 120 m/sek., włókna średnie B 3 - 15 m/sek., a włókna cienkie C 0,5 - 2,0 m/sek. Nerwy obwodowe zbudowane są z włókien grubych, średnich i cienkich, a szybkość przewodzenia w nerwie obwodowym zależy od ilości poszczególnych włókien tworzących dany nerw. Szybkość przewodzenia w nerwach obwodowych maleje przy obniżaniu temperatury lub w trakcie niedokrwienia nerwu, a także wskutek działania różnych czynników uszkadzających (urazy, zatrucia, zaburzenia przemiany materii np. w cukrzycy).\nPodział układu nerwowego Układ nerwowy człowieka dzieli się na dwie zasadnicze części.\nobwodowy układ nerwowy, czyli system nerwów i zakończeń nerwowych wraz z narządami zmysłu. Ten podział jest oczywiście dość sztuczny, ponieważ, tak naprawdę, oba układy są ściśle anatomicznie i fizjologicznie ze sobą powiązane. Jednak podział ról i kompetencji jest jednoznaczny: ... zobacz całą notatkę\nalkaloidy - sporysz


Produkt dostępny w bardzo dużej liczbie. (%d) Wysyłka w ciągu 18 godz.\nUWAGA: w celu realizacji zamówienia konieczne jest wypełnienie oświadczenia dotyczącego zakupu testów. Powyżej znajduje się oświadczenie w formacie PDF lub DOC do wyboru. Wypełnione oświadczenie można przesłać na kontakt@sklepmedicast.pl w tytule wpisując numer zamówienia lub skopiować poniższe oświadczenie i dodać w uwagach do zamówienia w końcowym etapie składania zamówienia:


Ivy Roggers - www.mckinleyhighschool.fora.pl\nWysłany: Wto 18:35, 16 Kwi 2013 Temat postu: Ivy Roggers\n1. Imię i nazwisko: Ivy Roggers\n3. Klasa: 2. Sophmore\n4. Kółka: Chór oczywiście, kółko dziennikarskie i czasem zjawia się też na kółku tanecznym\n5. Marzenia: Podróż dookoła świata i poznawanie innych kultur\n6. Idole muzyczni: Rihanna, Paramore i Kyary Pamyu Pamyu\n7. Inne zainteresowania: Taniec, opuszczone miejsca, tzw. Creepypasty (straszne historie), Anime/Manga i ogólnie Japonia\n8. Ivy dorastała w Springville w Utah do Limy trafiła po śmierci jej rodziców - zamieszkała ze swoją babcią. Kilka dni temu Ivy po rozmowie z dyrektorem Figgins'em udała się na pierwsze zajęcia w nowej szkole. Nawet jej się tu podobało- szkoła była o wiele lepsza od jej poprzedniej. Ivy zawsze wolała chodzić własnymi scieżkami, zazwyczaj z głową w chmurach, trudno dostępna, nigdy nie potrafiła zawierać nowych znajomości (ponieważ bardzo przywiązuje się do ludzi a Ci wbijali jej nóż w serce). Teraz kontakty międzyludzkie sprawiają jej jeszcze większą trudność, po wypadku rodziców zamknęła się w sobie. Mimo wszystko Ivy potrafi być szczęśliwa we własnym towarzystwie i powoli dochodzi do siebie. Ivy nie ma ulubionego gatunku muzyki- słucha wszystkiego po trochu, ponieważ twierdzi, że to trochę bezsensowny pomysł by trzymać się tylko jednego gatunku i nie poznawać innych artystów. Ivy lubi też poczuć dreszczyk emocji, dlatego uwielbia zwiedzać opuszczone miejsca oraz dołączyła do koła dziennikarskiego by tam dzielić się swoją twórczością (głównie opowieści, które wywołują niemały dreszcz emocji) z innymi.\nMarzeniem Ivy jest podróż wokół świata, pomimo tego, że trudno jej poznawać nowe osoby, Ivy uwielbia poznawać ciekawych ludzi oraz ich kultury i zwyczaje. Swoją podróż chce zacząć od Japonii i wie, że któregoś dnia jej marzenie sie spełni.\nIvy niestety nie dołączyła jeszcze do chóru, lecz ma ku temu wielkie zamiary. Postanowiła dołączyć do chórku, gdy przechodziła obok sali i ujrzała śpiewającą tam dziewczynę.\nCechy charakteru: Na ogół jest zadziorna i zamknięta w sobie ale gdy się ją pozna okazuje się, że Ivy jest naprawde miłą i szczerą osobą. Ivy kryje też w sobie wielką tajemnicę: jest biseksualna.\nPostać grana przez Selena Gomez\nZapoznałem się z zasadami Gry i akceptuję je.\nOstatnio zmieniony przez Ivy Roggers dnia Wto 18:39, 16 Kwi 2013, w całości zmieniany 1 raz\nAkceptuję kartę postaci i zapraszam do zabawy.