Rozdział III. Grzyby solone - Wyroby garmażeryjne - Wędliny domowe - forum\nRozdział III. Grzyby solone\nRozpoczęty przez Maxell , 17 sty 2015 15:03\nNapisano 17 sty 2015 - 15:03\nGrzybami solonymi nazywa się grzyby utrwalone wodnym roztworem soli kuchennej po uprzednim ich oczyszczeniu, posortowaniu, wymyciu, obgotowaniu i ochłodzeniu. Grzyby solone mają charakter półprzetworu i przeznaczone są do dalszego przerobu na marynaty, ekstrakty, koncentraty itp. Po wymoczeniu mogą być również stosowane zamiast grzybów świeżych. W charakterze dodatku do niektórych potraw grzyby solone mogą być używane nawet bez wymoczenia.\nUtrwalające działanie soli polega na wytwarzaniu w środowisku zasolonym pewnej suchości fizjologicznej, związanej z silnym wzrostem ciśnienia osmotycznego i odpowiednio silnie zachodzącym procesem odciągania wody z komórek drobnoustrojów. Odwodnienie komórek prowadzi do ich zabicia lub zahamowania ich rozwoju.\nGrzyby solone zgodnie z wymaganiami norm krajowych nie mogą zawierać więcej soli niż 15%.\nWłasności utrwalające soli są ograniczone. Nawet duże dawki soli, do 25 %, nie zabezpieczają całkowicie produktu od zepsucia. Istnieje bowiem grupa drobnoustrojów przystosowanych do wysokiej koncentracji soli kuchennej.\nGrzyby solone szczególnie łatwo ulegają pleśnieniu. Trwałość o jakość grzybów solonych znacznie zwiększa magazynowanie ich w chłodnych piwnicach lub pomieszczeniach ochładzanych lodem. Przy dobrych warunkach magazynowania 12-procentowe stężenie soli zabezpiecza solone grzyby przed działaniem drobnoustrojów, powodujących psucie się grzybów.\nSzybkość procesu wymiany substancji zawartych w solance i grzybach zależy głównie od wielkości grzybów, stężenia soli, stopnia przepuszczalności błon komórkowych grzybów i temperatury środowiska. Im większe są grzyby i im mniejsza jest przepuszczalność błon komórkowych, tym dłużej trwa proces wyrównywania rozpuszczalnych składników mieszaniny. Zwiększenie stężenia soli w solance i podniesienie temperatury środowiska przyśpiesza proces solenia grzybów.\nDo solenia nadają się grzyby świeże, zdrowe, niezaczerwione lub z zaczerwieniem dopuszczalnym przez normy, jędrne, nie zaparzone, nie sczerniałe i nie uszkodzone.\nKażdy gatunek grzybów soli się osobno. Przy przebieraniu surowca należy zwracać szczególną uwagę na to, żeby pomiędzy grzybami przeznaczonymi do solenia nie było grzybów trujących. W literaturze zagranicznej podawane są wypadki zatruć, wprawdzie nie śmiertelnych, wywołanych przez spożycie zasolonych fałszywych opieniek, świniaków, niejadalnych serowiatek i innych gatunków grzybów trujących.\nW Polsce na skalę przemysłową soli się następujące gatunki grzybów: kurka, gąska, borowik, rydz, maślak, opieńka i pieczarka. Solonki z tych gatunków grzybów stanowią najczęściej półprzetwór do produkcji marynat.\nDo solenia nadaje się także serowiatka zielonawa, twardzioszek przydrożny oraz mleczaj chrząstka, rudy i wełnianka.\nOczyszczanie i sortowanie. Oczyszczanie grzybów powiązane jest z ich sortowaniem i kalibrowaniem. Czynności te wykonuje się podobnie jak przy suszeniu. Grzyby zsypuje się z łubianek lub skrzynek transportowych na tace ustawione na stołach sortowniczych. Każdy grzyb oczyszcza się nierdzewnym nożem z igliwia, listków itp., a trzon przycina na odpowiednią długość. Oczyszczone grzyby układa się według wielkości do osobnej dla każdego wyboru łubianki. Ilość odpadów powstałych w czasie czyszczenia i sortowania zależy od świeżości i czystości surowca i wynosi do 15 %.\nW tablicy 6 podane są wymagania jakościowe dla grzybów przeznaczonych do solenia, a więc podział na klasy jakości w obrębie poszczególnych gatunków, podział na wielkości oraz czas obgotowywania grzybów.\nTrzony odcięte od cenniejszych gatunków grzybów przeznacza się na susz jako półprzetwór do dalszego przerobu. Odpady mogą być również zużytkowane na paszę.\nMycie. Mycie grzybów ma na celu usunięcie piasku, ziemi, różnych zanieczyszczeń oraz drobnoustrojów znajdujących się na powierzchni grzybów. Mycie zwiększa trwałość gotowych wyrobów grzybowych. Pogląd, że mycie nie jest konieczne, gdyż wszelkie zanieczyszczenia mogą być usunięte podczas obgotowywania grzybów, jest błędny. Podczas gotowania bowiem pozostałe na grzybach zanieczyszczenia mogą rozpuścić się w gorącej wodzie i ujemnie oddziaływać na zabarwienie i jakość obgotowywanych grzybów.\ntabela.6.jpg 115,38 KB 1 Ilość pobrań\nMycie grzybów w niektórych małych przetwórniach wykonuje się w sposób niewłaściwy polegający na tym, że do dużej wanny napuszcza się wężem gumowym wody i wsypuje do niej grzyby w dużej ilości. Grzyby w wannie miesza się kilkakrotnie drewnianym wiosełkiem, a następnie wybiera z wanny dziurkowanym czerpakiem osadzonym na drewnianym drążku. Jest to sposób prymitywny, nie gwarantujący dokładnego wymycia, powodujący łamanie i kruszenie się grzybów, a ponadto pracochłonny i uciążliwy, gdyż związany jest z pracą na mokrej, stale zalewanej wodą podłodze betonowej. Inny, lepszy sposób mycia grzybów polega na stosowaniu do ich mycia kadzi lub zbiorników z umieszczonym na dole kurkiem do odpływu brudnej wody. Grzyby wsypuje się do dziurkowanego kosza, a następnie umieszcza je wraz z koszem w kadzi lub zbiorniku z wodą i myje. Przesuwanie koszy z grzybami przeprowadza się za pomocą bloku zawieszonego na końcu ruchomego drążka umocowanego do ściany w ten sposób, że drążek może się obracać po linii poziomej.\nMycie powinno być wykonywane dokładnie, w dużej ilości wody, przez wstrząsanie kosza w kadzi i mieszanie grzybów wiosełkiem. Wymyte grzyby przesuwa się wraz z koszem za pomocą ruchomego drążka do kotła z wrzącą wodą przeznaczoną do obgotowywania grzybów.\nW zakładach większych mycie grzybów przeprowadza się w specjalnych myjkach.\nNa rysunku 39 pokazana j myjka pneumatyczna.\nrys.39.jpg 161,48 KB 1 Ilość pobrań\nGrzyby nasypuje się do koszy wykonanych z blachy dziurkowanej lub z siatki i wstawia ręcznie do myjki (dwie osoby) lub za pomocą suwnicy czy też dźwigu. Na dnie myjki jest wmontowany zespół rur dziurkowanych, do których wtłaczane jest powietrze ze sprężarki. Po napełnieniu myjki wodą do wysokości wewnętrznego kołnierza i włączeniu sprężarki cząstki wody zostają wprowadzone w silne drgania, dzięki którym woda dokładnie myje surowiec.\nZanieczyszczenia cięższe w dają na dno myjki, zanieczyszczenia zaś lżejsze, jak igliwie, listki części łodyg spływają do odpowiedniego przewodu, którym odprowadzane są na zewnątrz. Wydajność myjki wynosi do 2 tony surowca na godzinę.\nSprężarka napędzana jest zamontowanym na myjce silnikiem elektrycznym o mocy 3 KM.\nNa rysunku 40 pokazana jest myjka natryskowa.\nrys.40.jpg 94,96 KB 1 Ilość pobrań\nUstawiony pochyło przenośnik taśmowy 2 dolną swoją częścią zanurzony jest w wannie 7 z wodą. Nad częścią górną przenośnika wmontowane są natryski 3, pracujące pod ciśnieniem wody od 2 do 3 atm. Grzyby wsypane do wanny z wodą unoszone są przez przenośnik do góry, gdzie są opłukiwane przez prysznice. Do usuwania zabrudzonej wody służy kurek spustowy 4 umieszczony w dolnej części wanny. Myjki tego typu mają wydajność do 10 ton surowca na godzinę i zużywają do 70 l wody na 100 kg surowca.\nBardziej udoskonalonym typem myjek są myjki pneumatyczno-natryskowe (rys. 41).\nrys.41.jpg 108,16 KB 1 Ilość pobrań\nDo dodatnich cech tego typu myjek w porównaniu z myjkami poprzednio opisanymi należy możność przeprowadzania kontroli surowca na poziomej części przenośnika, bardzie] intensywne mycie surowca w wannie oraz dłuższy okres odmiękania surowca w wodzie.\nGrzyby wsypane do wanny 1 z wodą najpierw odmiękają z brudu, następnie taśma przenośnika 2 chwyta je i wyprowadza z wanny pod działanie silnych strumieni wody z natrysków 5. Nadmiar dopływającej do wanny wody wraz z lekkimi zanieczyszczeniami odprowadzany jest przez rurę 7. Sprężone powietrze doprowadzane jest pod pochyłą część przenośnika rurą 6. Na końcowej poziomej części przenośnika może być przeprowadzana kontrola surowca.\nZabrudzona woda wskutek pewnej pochyłości dna wanny może być co pewien okres czasu spuszczana przez kurek 8. Taśma przenośnika w miarę rozluźniania się powinna być ściągana.\nSprawność opisanej myjki wynosi do 5 ton na godzinę; moc silnika wynosi do — 3,5 kW; szybkość posuwu przenośnika — 0,18 m/sek.\nObgotowywanie. Obgotowywanie (blanszowanie) grzybów ma przede wszystkim na celu przerwanie procesów biochemicznych zachodzących w grzybach surowych i wywoływanych przez enzymy, znajdujące się w soku komórkowym, oraz drobnoustroje, znajdujące się na powierzchni grzybów, a w przypadku uszkodzenia miąższu i wewnątrz grzybów. Pod wpływem gorącej wody zwiększa się także przepuszczalność błon komórkowych, co ułatwia przesiąkanie soli do miąższu grzybów. Podczas obgotowywania zmniejsza się objętość grzybów i zwiększa ich elastyczność. Zmniejszenie objętości grzybów pozwala na lepsze wykorzystanie pojemności beczek używanych do solenia. Wskutek zwiększenia elastyczności, obgotowane grzyby w mniejszym stopniu ulegają uszkodzeniom w czasie różnych zabiegów niż grzyby świeże, nie obgotowane.\nObgotowywanie jest szczególnie ważnym i koniecznym zabiegiem przy grzybach mających goryczkę, piekący smak lub związki lekko trujące, rozpuszczalne w gorącej wodzie, jak np. mleczaje, serowiatki, piestrzenice.\nDo obgotowywania grzybów w mniejszych zakładach używane są kotły o pojemności od 100 do 200 l. Każdy kocioł ma osobne palenisko ogrzewane drewnem. W celu lepszego ogrzania całej powierzchni kotła obudowę kotła wykonuje się w ten sposób, aby ogień z paleniska ogarniał nie tylko dolną część kotła, ale robił obrót dokoła jego bocznych ścianek. Niektóre małe zakłady budują ceglany piec w ten sposób, ażeby jedno palenisko ogrzewało zarówno kocioł, jak blachę kuchenną, na której ustawia się małą domową suszarkę (rys. 32). W tym celu gazy spalinowe z paleniska są przepuszczane przez dwa blaszane kanały, które dalej łączą się w jeden kanał wprowadzany do komina dymowego.\nDo obgotowywania grzybów używane są kotły żeliwne emaliowane, kotły miedziane wewnątrz ocynowane lub też z nierdzewnej blachy stalowej. Kotły ocynowane wymagają częstego pobielania. Kotły żeliwne nieemaliowane są niedopuszczalne.\nWiększe zakłady przetwórcze posługują się w y wrotnymi kotłami z płaszczem parowym (rys. 42).\nrys.42.jpg 216,39 KB 1 Ilość pobrań\nKotły tego typu są budowane z kwasoodpornej stalowej blachy. Do wywracania kotła służy umieszczony z boku drążek. Praca kotła obliczona jest na ciśnienie pary od 3 do 6 atm. Niektóre kotły wyposażone są w manometr służący do regulacji ciśnienia oraz w zawór bezpieczeństwa, zabezpieczający kocioł od eksplozji. Pojemność kotłów z płaszczem parowym wynosi od 50 do 500 l z odpowiednią do pojemności powierzchnią grzejną od 0,5 do 2,7 m2. Do obgotowywania grzybów może być także stosowana metalowa wanna z dopasowaną przykrywą drewnianą, używana zwykle do pasteryzacji oraz odpowietrzania różnych przetworów. Na dnie wanny umieszczona jest wężownica złożona z szeregu rur z otworami, do której doprowadzana jest para ogrzewająca wodę w wannie. Nad wężownicą znajduje się krata metalowa lub drewniana.\nGdy woda w wannie ogrzeje się do temperatury bliskiej wrzenia (95—98 °C) podnosi się przykrywę drewnianą i na kracie ustawia kosze z grzybami. Aby woda w wannie nie uległa nadmiernemu ochłodzeniu, jednorazowy załadunek grzybów nie powinien przekraczać 5—7% ciężaru wody. Na przykład w wannie o pojemności 800 l wody można jednorazowo blanszować około 50 kg grzybów.\nPrzy produkcji większej do obgotowywania używane są specjalne blanszowniki. Na rysunku 43 pokazany jest prosty w konstrukcji blanszownik koszowy.\nrys.43.jpg 151,46 KB 1 Ilość pobrań\nMa on kształt głębokiej wanny 1 rozdzielonej przegrodą na dwie części. W każdej części wanny znajduje się dziurkowany kosz 2 dający się wywracać za pomocą specjalnego urządzenia sprzęgniętego z drążkiem 3. Kosze mają otworki o średnicy 10 mm. Wanna, kosze i przegródka wykonane są z blachy stalowej o grubości 3 mm. Ogrzewanie wody przeprowadza się za pomocą parowej wężownicy umieszczonej w dolnej części wanny. Para doprowadzana jest przewodem 4. Brudną wodę odprowadza się za pomocą rur spustowych 5. Podczas pracy woda w wannie powinna być zmieniana co dwie godziny. Po zakończeniu pracy należy spuścić wodę całkowicie, kosze i cały blanszownik dobrze oczyścić i wymyć, po czym wytrzeć do sucha.\nBlanszownik koszowy ma następujące wymiary: 1590 X 1115 X 1120 mm; ciężar — 235 kg; pojemność jednego kosza — około 15 kg.\nZnacznie większą sprawność od poprzednio opisanych wykazują blanszowniki do pracy ciągłej (rys. 44).\nrys.44.jpg 80,95 KB 1 Ilość pobrań\nDługość wanny stalowej 1 wynosi około 4,5 m. Wodę w wannie ogrzewa się wężownicą parową. Wewnątrz wanny znajduje się przenośnik, do którego taśmy umocowane są poprzeczne listewki 2 widoczne na rysunku. W celu lepszego utrzymywania ciepła, wannę przykrywa się dającymi się zdejmować pokrywami. Surowiec ładuje się przez lej zasypowy 3. Początkowo surowiec posuwa się po części poziomej przenośnika, następnie przechodzi na część pochyłą pod kątem 40°, skąd przedostaje się na przenośnik łączący z urządzeniem do ochładzania surowca.\nDo oczyszczania wanny służy otwór 4. Szybkość posuwu przenośnika powinna być tak uregulowana, ażeby surowiec został obgotowany po przejściu przez wannę z gorącą wodą. Sprawność produkcyjna blanszownika wynosi do 2,5 ton na godzinę.\nW krajowych zakładach przetwórczych obgotowywanie grzybów przeprowadzane jest w różny sposób. Poniżej podany jest sposób właściwego postępowania przy obgotowywaniu grzybów w kotłach.\n1. Grzyby należy wprowadzać do kotła z wrzącą wodą w dziurkowanym koszu napełnionym do 3/4 jego objętości, aby podczas obgotowywania grzyby nie były skupione i były równomiernie ze wszystkich stron poddane działaniu gorącej wody. Grzyby w koszu należy ostrożnie mieszać drewnianym wiosełkiem oraz co pewien czas wstrząsać kosz. Pianę i szumowiny trzeba usuwać dużą dziurkowaną łyżką, tzw. szumówką. Dosypywanie świeżych grzybów do kosza podczas obgotowywania jest niedopuszczalne, gdyż prowadzi do nierównomiernego obgotowywania, obniża temperaturę wody i przedłuża proces obgotowywania danej partii grzybów.\n2. Czas trwania obgotowywania grzybów powinien być dostosowany do gatunku grzybów i wielkości owocników. Na jakość gotowych wyrobów ujemnie wpływa zarówno niedostateczne, jak i nadmierne obgotowanie. Grzyby przegotowane zatracają potrzebną jędrność i chrupkość oraz wywołują mętnienie zalewy.\n3. Stosunek ciężaru ładunku kosza do pojemności gotującej się wody powinien być taki, ażeby woda po zanurzeniu kosza mogła szybko dogrzać się do potrzebnej temperatury. Specjalnie jest to ważne w kotłach ogrzewających się wolno ogniem z paleniska. Ciężar grzybów poddanych jednorazowemu obgotowywaniu nie powinien przekraczać 7 % ciężaru wody w kotle.\n4. Grzyby według obowiązujących instrukcji należy gotować z dodatkiem 3 g soli kuchennej i 0,3 g kwasu cytrynowego na 1 kg grzybów. Przy braku kwasu cytrynowego można go zastąpić 0,6 g kwasu mlekowego. Dodatek kwasu przyczynia się do uzyskania lepszego zabarwienia grzybów.\n5. W celu zwiększenia sprawności kotła i zmniejszenia substancji rozpuszczalnych w grzybach, można w tej samej wodzie obgotowywać 2—3 partie grzybów.\n6. Po zakończeniu obgotowywania grzyby należy natychmiast ochłodzić.\nW czasie obgotowywania grzybów powstają ubytki wynoszące 10 do 25% w stosunku do ciężaru grzybów. Ubytki te są różne dla poszczególnych gatunków grzybów.\nOchładzanie. Grzyby obgotowane i pozostawione w koszu po wyjęciu z kotła stygną wolno. Pozostałe w nich ciepło może spowodować przegotowanie grzybów, oraz przy dłuższym przetrzymywaniu, rozwój szkodliwej mikroflory. Toteż ze względu na zachowanie dobrej jakości grzybów należy je natychmiast ochłodzić zimną wodą.\nW niektórych przetwórniach stosowany jest prymitywny sposób chłodzenia grzybów, polegający na doprowadzaniu do koszy z grzybami, ustawionymi na cementowej podłodze, strumienia zimnej wody i jednoczesnym mieszaniu grzybów drewnianym wiosełkiem. Woda rozpryskuje się na wszystkie strony i częściowo marnuje bezużytecznie, wytwarzając jednocześnie niehigieniczne warunki pracy dla robotników. Sposób ten łatwo można ulepszyć przez zanurzanie koszy z grzybami do kadzi lub basenu z bieżącą zimną wodą, doprowadzaną od dołu i usuwaną przez otwory w części górnej basenu. Zastosowanie urządzenia blokowego może znacznie tę pracę ułatwić.\nPo obgotowaniu i ochłodzeniu grzyby zwykle ciemnieją. Barwę ich poprawia się przez dodatek w czasie solenia kwasu cytrynowego lub mlekowego lub przez wstępną fermentację mlekową.\nPrzyrządzanie solanki. Solankę do grzybów przyrządza się na dobrej wodzie do picia. Każdy zatem punkt przerobowy powinien być urządzony tam, gdzie jest dostateczna ilość dobrej wody.\nSól kuchenna używana do zalewy powinna być biała, czysta, bez goryczki. Sól kuchenna powinna zawierać nie mniej niż 99,5% chlorku sodowego.\nW małych zakładach i sezonowych punktach przerobu grzybów, solankę przyrządza się przez bezpośrednie rozpuszczanie odpowiedniej ilości soli w wodzie. Na przykład w celu sporządzenia 50 l 12-procentowej solanki należy rozpuścić (3 kg soli w 44 litrach wody. W celu lepszego rozpuszczenia soli wodę się podgrzewa.\nStężenie solanki łatwo można sprawdzić za pomocą areometru Baume, który bezpośrednio na skali wykazuje procentową zawartość soli w roztworze. Temperatura solanki podczas oznaczania powinna wynosić 18—20 °C; w wypadku niższej lub wyższej temperatury do odczytu należy wprowadzić poprawkę na temperaturę. Przy oznaczaniu stężenia solanki za pomocą areometru wskazującego ciężar właściwy procentową zawartość soli w solance odczytuje się z tablicy 7.\ntabela.7.jpg 69,36 KB 1 Ilość pobrań\nW celu umożliwienia szybkiego wykonywania kontroli stężenia solanki przez bezpośrednie zanurzenie areometru do beczki z solonymi grzybami można sporządzić metalowy dziurkowany cylinderek o takiej średnicy, aby areometr swobodnie do niego wchodził. Zanurzając do beczki taki cylinderek z areometrem, możemy szybko skontrolować orientacyjnie stężenie solanki.\nSporządzanie solanki z równoczesnym jej rozprowadzaniem do beczek można częściowo zmechanizować w sposób pokazany na rys. 45.\nrys.45.jpg 173,99 KB 1 Ilość pobrań\nZe zbiornika umieszczonego na poddaszu woda spływa do kadzi, w których sporządza się solankę o odpowiednim stężeniu. Z kadzi solanka rozprowadzana jest za pomocą węża gumowego do poszczególnych beczek.\nW zakładach większych można zastosować zmechanizowany sposób przyrządzania solanki według pomysłu racjonalizatorskiego wprowadzonego w Zakładach Przemysłu Owocowo-Warzywnego w Turku. Zasada działania urządzenia pokazanego na rys. 46 jest następująca. Sól przeznaczoną do solanki wsypuje się do hermetycznie zamykającego się zbiornika, do którego woda dopływa pod ciśnieniem. Sól rozpuszcza się w dopływającej wodzie i w postaci solanki przechodzi pod ciśnieniem do następnych zbiorników.\nUrządzenie pokazane na rys. 46 składa się z trzech zbiorników: nr I, II i III.\nZbiornik nr I może być wykonany z drewna w formie beczki lub z blachy w kształcie walca. Objętość jego wynosi około 1000 l. Zbiornik może być umieszczony wprost na ziemi lub na podkładach drewnianych. Beczka łub zbiornik metalowy muszą mieć w górnym dnie (w wieku) zawór bezpieczeństwa 1 i otwór wsypowy 2 z hermetycznym zamknięciem. W górnym dnie instaluje się także rurę 3 (Ø 1,5") odprowadzającą solankę do zbiorników nr II i nr III.\nNieco powyżej dna zbiornika nr I zainstalowany jest główny przewód 4 (Ø 2"), doprowadzający wodę, która wpada do zbiornika trzema przewodami (Ø 3/4") w sposób przedstawiony na rys. 46 w przekroju AA.\nrys.46.jpg 89,83 KB 1 Ilość pobrań\nJeżeli na zbiornik nr I przeznacza się beczkę, to wieko jej osłabione wyciętymi otworami należy wzmocnić beleczką 5. Zbiornik len musi być zaopatrzony w zawór bezpieczeństwa 1, zapobiegający rozsadzeniu zbiornika w przypadku zapchania się przewodów odprowadzających zanieczyszczeniami pochodzącymi z soli lub papierem pochodzącym z worków. Wskazane jest osiatkowanie otworu, którym solanka wypływa ze zbiornika nr I. Zawór bezpieczeństwa należy ustawić, tak aby zaczynał działać wtedy, kiedy ciśnienie w zbiorniku nr I zbliża się do 1 atm. Jeżeli zbiorniki nr II i nr III są umieszczone na podwyższeniu lub nawet na piętrze, to w zbiorniku nr I wzrasta ciśnienie zależnie od słupa cieczy, gęstości cieczy oraz szybkości tłoczenia wody do zbiornika. W zależności od ciśnienia, które przewidywane jest w czasie pracy zbiornika nr I, musi być wzięta pod uwagę wytrzymałość materiałów, z których jest on wykonany.\nJeżeli na zbiornik nr I przeznacza się beczkę, należy wzmocnić jej dna i obręcze. W przypadku użycia zbiornika metalowego należy obliczyć wytrzymałość płaszcza i den (koniecznie wypukłych). W celu uszczelnienia otworu wsypowego zaleca się zastosowanie pierścienia gumowego, który można przymocować do obwodu wieka.\nZbiorniki nr II i III mogą być wykonane z blachy lub mogą to być zwykłe kadzie drewniane. Należy je ustawić na takim poziomie, aby solanka mogła spływać własnym ciężarem do naczyń, w których soli się grzyby. Objętość każdego z tych zbiorników powinna być około 10 razy większa od objętości zbiornika nr I. Wskazane jest, aby każdy zbiornik był zaopatrzony w pływak 6 wskazujący poziom solanki w zbiorniku.\nW celu zabezpieczenia przed korozją zbiorniki blaszane powinny być od wewnątrz pokryte warstwą lepiku okocimskiego. Również wewnętrzne powierzchnie przewodów rurowych powinny być pokryte warstwą ochronną.\nPrzed uruchomieniem urządzenia należy oczyścić i sprawdzić szczelność zbiorników oraz skontrolować sprawność działania wszystkich jego elementów. Wszystkie zbiorniki są zaopatrzone we włazy 7.\nDo pustego zbiornika nr 1 wsypuje się sól, zamyka się hermetycznie otwór wsypowy, otwiera zawór 8 doprowadzający solankę ze zbiornika nr I do zbiornika nr II i do zbiornika nr 1 z solą doprowadza się wodę przewodem 9 lub przewodem 10. Kiedy zbiornik nr II jest do połowy napełniony solanką, sól w zbiorniku nr I jest już całkowicie rozpuszczona. Wodę należy pompować aż do całkowitego napełnienia zbiornika nr II. Po napełnieniu zbiornika nr II należy solankę wymieszać wiosłem w celu wyrównania stężenia. Po sprawdzeniu stężenia solanki można ją rozprowadzać wężami gumowymi do beczek. W czasie zużywania solanki ze zbiornika nr II można przygotować solankę w zbiorniku nr III. W tym celu należy zamknąć zawór 8 doprowadzający solankę do zbiornika nr II i spuścić wodę ze zbiornika nr I po odkręceniu zaworu 11. Dalej postępuje się tak, jak przy przygotowywaniu solanki w zbiorniku nr II.\nOpisane urządzenie pracuje dobrze pod warunkiem, że obsługa jest odpowiednio pouczona, a działanie urządzenia jest stale kontrolowane.\nMycie i odkażanie beczek i kadzi. Do produkcji i transportu grzybów solonych jak również kiszonych używane są beczki drewniane o pojemności 50, 100 i 200 l, a do kiszenia także kadzie o różnej, stosunkowo niedużej pojemności.\nNajlepsze są beczki i kadzie dębowe. Do dobrych należą beczki bukowe, grabowe i kasztanowe. Mniej trwałe są beczki olchowe i lipowe. Beczki z iglastych gatunków drzew nadają się do użycia tylko w stanie parafinowanym, zabezpieczającym produkt od żywicy. Najgorsze są silnie żywicowate, łatwo przesiąkające beczki sosnowe. Lepsze od sosnowych są beczki świerkowe, jeżeli nie są wykonane ze zbyt miękkiego drewna. Najlepszym materiałem bednarskim jest drewno z drzew starszych, zdrowych, bez sęków i pęknięć, starannie wysuszone.\nJakość i trwałość solonek i kiszonek w dużej mierze zależy od czystości naczyń używanych do ich produkcji. Grzyby bowiem łatwo nasiąkają postronnymi zapachami, ciemnieją przy zetknięciu z nie wyługowanymi z drewna garbnikami i zakażają się pod wpływem nie zniszczonej w naczyniu mikroflory. W związku z tym do przemysłu grzybowego został wprowadzony obowiązek parafinowania beczek uprzednio starannie wymytych i odkażonych.\nOczyszczanie beczek zaczyna się od ich moczenia. Woda rozmiękcza i rozpuszcza znajdujące się na ściankach i w szparach zanieczyszczenia oraz powoduje odmiękanie i pęcznienie wyschniętych drobnoustrojów. Moczenie trwa zwykle kilka dni, przy czym należy codziennie zmieniać wodę.\nJeśli się moczy beczki używane, to należy je po upływie kilku godzin wyszorować szczotką, aby usunąć zanieczyszczenia, po czym moczy się dalej. Do szorowania beczek, zwłaszcza spleśniałych, nie należy używać gorącej wody, aby zapobiec przenikaniu do drewna substancji rozpuszczalnych w wodzie, jak również nie dopuścić do przenikania do drewna zapachu i zarodników pleśni.\nDo moczenia beczek nowych, bogatych w substancje garbnikowe (np. dębowych) należy używać wody z dodatkiem około 2 % sody; moczenie powinno trwać co najmniej dwa dni.\nBeczki po wymoczeniu szoruje się od wewnątrz i zewnątrz gorącą wodą z sodą. Nie dające się wyszorować miejsca w wątorach i spojeniach klepek należy wyskrobać. Po zakończeniu oczyszczania należy naczynia spłukać obfitym strumieniem wody.\nPo wykonaniu wstępnego oczyszczania i mycia zaopatruje się beczki w dna i przystępuje do ich odkażania.\nBeczki szybko się odkaża ostrą parą doprowadzaną przez otwór czopowy. Aby skropliny mogły z beczki wyciekać, ustawia się je otworem czopowym do dołu. Parowanie przeprowadza się w ciągu 10 minut.\nW przypadku braku pary odkażanie beczek przeprowadza się przez opłukiwanie 2-procentowym roztworem dwutlenku siarki i wymycie czystą wodą.\nBeczki wykazujące stęchły lub inny nieprzyjemny zapach należy wymoczyć przez 2 dni w 0,3-procentowym roztworze wapna chlorowanego albo w 0,5-procentowym roztworze wapna niegaszonego, a następnie dokładnie opłukać ciepłą wodą i poddać działaniu pary.\nParafinowanie beczek i kadzi. Powlekanie wewnętrznych powierzchni naczyń parafiną chroni je od przenikania składników zalewy do drewna, zapobiega ewentualnym wyciekom oraz chroni grzyby od bezpośredniego stykania się z drewnem.\nDo parafinowania używa się beczek oczyszczonych, odkażonych i pozostawionych przez kilka godzin lub dni w ciepłym pomieszczeniu w celu wyschnięcia i ogrzania. Parafinowanie jest skuteczne wtedy, gdy parafina przenika do zewnętrznych warstw drewna i tworzy cienką równomierną powłokę na całej wewnętrznej powierzchni naczynia. Gruba warstwa parafiny powoduje jej odpadanie i zmniejsza szczelność.\nIstnieją różne sposoby parafinowania. W większych zakładach przemysłowych do parafinowania stosowane są specjalne urządzenia mechaniczne. Wnętrza beczki ogrzewa się świecą elektryczną w ciągu 10—15 minut. Do ogrzanej beczki wprowadza się przez otwór czopowy dwa przewody: przez jeden — zakończony rozpylaczem rozpylana jest parafina ogrzana do temp. 140—150 °C, przez drugi — wtłaczane jest gorące powietrze. Po. zakończeniu czynności parafinowania nadmiar parafiny wylewa się z powrotem do kotła służącego do ogrzewania parafiny.\nJeden z polskich racjonalizatorów Górnośląskich Zakładów Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego skonstruował parową nagrzewnicę beczek i rozpylacz do parafiny działający na zasadzie siły odśrodkowej. Przy zastosowaniu tego urządzenia otrzymuje się równomierną, cienką warstwę parafiny, przenikającą do 4 mm w głąb klepki. Zużycie parafiny wynosi do 50 g na beczkę o pojemności 100 l.\nW zakładach mniejszych stosuje się przed parafinowaniem nagrzewanie wnętrza beczki miechem kowalskim lub benzynową lampką lutowniczą.\nPonieważ w przetwórstwie grzybowym większa część zakładów nosi charakter małych punktów przerobu o skromnym wyposażeniu technicznym, przeto w zakładach tych stosuje się tylko uproszczony sposób parafinowania. Taki sposób stosowany z dobrym wynikiem w przemyśle grzybowym na Pomorzu i wprowadzony za poradą autora w okręgu łódzkim przedstawia się następująco.\nDo osuszonej beczki o pojemności 200 l wlewa się przez otwór czopowy około 5 l ogrzanej prawie do wrzenia parafiny. Po zaczopowaniu beczki obraca się ją, ażeby ścianki i dna zostały dokładnie pokryte parafiną. Gorąca parafina silnie ogrzewa drewno całej beczki, przenika do niego i wytwarza cienką równomierną ochronną warstwę parafiny. Pozostałą w beczce parafinę wylewa się z powrotem do wiadra, w którym była ona ogrzewana. Zużycie parafiny na jedną beczkę 200 litrową wynosi około 300 g. Przy wlaniu do beczki mniejszej ilości parafiny niż 5 l (na przykład 1 l na 200 litrową beczkę) stygnie ona szybko i daje nie zadowalający wynik.\nKadzie, podobnie jak beczki, parafinuje się po uprzednim oczyszczeniu, wymyciu, odkażeniu strumieniem żywej pary i osuszeniu wewnętrznej powierzchni. Najpierw parafinuje się górne części kadzi. W tym celu ogrzewa się je lutowniczą lampką benzynową i następnie smaruje ogrzaną powierzchnię gorącą parafiną za pomocą pędzla. Zaparafinowane miejsca ogrzewa się powtórnie w tym celu, aby parafina mogła przeniknąć w głąb drewna, a nadmiar jej mógł ścieknąć. W ten sam sposób parafinuje się dno kadzi.\nPrzy ogrzewaniu parafiny należy uważać, ażeby się ona nie zapaliła. W wypadku zapalenia się parafiny należy narzucić na wiadro z palącą się parafiną przygotowaną zawczasu wilgotną szmatę, aby odciąć dopływ powietrza do ognia.\nSolenie grzybów i wstępna fermentacja mlekowa. Utrwalanie produktów żywnościowych metodą solenia polega na nasycaniu ich dużą ilością soli. Znane jest solenie ryb, mięsa, mieszanki warzywnej zwanej włoszczyzną itp. Przy utrwalaniu solą stosuje się dawki w wysokości 20 %, a nawet większe.\nPróby solenia grzybów przez zalewanie ich od razu mocną, stężoną solanką nie dały dobrego wyniku. Grzyby nabierały ciemnego zabarwienia, nie odpowiadającego wymaganiom odbiorców.\nDobre wyniki przy soleniu grzybów uzyskuje się wówczas gdy w początkowej fazie solenia poddaje się je wstępnej fermentacji mlekowej (dokładny przebieg fermentacji mlekowej podany jest w temacie: Rozdział IV. Grzyby kiszone). Nieznaczne ilości powstającego w produkcie kwasu mlekowego w czasie kiszenia wpływają na rozjaśnienie barwy grzybów. Potrzebne zakwaszenie i tym samym rozjaśnienie barwy można także uzyskać przez dodanie kwasu cytrynowego lub mlekowego; w praktyce jednak okazało się, że bardziej dogodne i mniej kosztowne jest zakwaszanie grzybów w drodze naturalnej fermentacji mlekowej.\nDoświadczenia przeprowadzone przez Laboratorium Centralne przy CZLPN w Warszawie nad stosowaniem 5 i 10-procentowej solanki przy wstępnym soleniu kurek wykazały, że przebieg fermentacji mlekowej w obu wypadkach jest jednakowy z tym, że przy 10-procentowej solance występująca mikroflora jest bardziej jednolita i bardziej sprzyjająca fermentacji mlekowej niż przy 5-procentowej solance. Narastanie kwasu mlekowego przy dodatku 5 i 10-procentowej solanki jest jednakowe i wynosi po 2 dniach około 0,2 %.\nPrzytoczone doświadczenie posłużyło do wydania polecenia stosowania w przemyśle grzybowym przy wstępnej fermentacji mlekowej 10-procentowej solanki przy zachowaniu stosunku 60 części grzybów i 40 części solanki.\nJeżeli przyjąć, że 200-litrowa beczka zawiera 120 kg grzybów i 80 kg solanki o stężeniu 10% to po wyrównaniu koncentracji soli wskutek dyfuzji ogólne stężenie soli w beczce będzie wynosić 4 %, jak to wskazuje następujące obliczenie: (80 x 10) : 200 = 4 %.\nCzas wstępnej fermentacji mlekowej przy soleniu grzybów zależy od wielkości grzybów i temperatury otoczenia. Po przeprowadzeniu krótkiej, wstępnej fermentacji solankę z beczek wylewa się, a grzyby zalewa nową, mocniejszą solanką.\nStężenie nowej solanki potrzebnej do zalania grzybów można obliczyć w sposób następujący. Jeśli grzyby zawierają 4 % soli, a stężenie soli ma być podniesione do 8 %, to na 120 kg grzybów należy wziąć 80 kg solanki o stężeniu 14% soli zgodnie z obliczeniem: [(200x8)-(120x4)]:80=14%\nGdy grzyby otrzymają już potrzebne zabarwienie, zalewa się je po raz trzeci mocniejszą solanką o takim stężeniu, aby po zakończeniu dyfuzji uzyskać 14-procentowe stężenie soli w grzybach.\nCzynność końcowa sprowadza się do załadowania grzybów zgodnie z instrukcją resortową, do 100-litrowych beczek. Do każdej beczki ładuje się 84 kg grzybów (z czego 2 kg odlicza się na niedokładne odsączenie), zakłada dno i przez otwór czopowy wlewa solankę o stężeniu 15 %.\nWedług orientacyjnych danych krajowych na wyprodukowanie 1000 kg grzybów solonych, bez zalewy, zużywa się odpowiednio: 1600 kg borowików, 2100 kg gąsek, 1900 kg kurek, 2000 kg maślaków, 2000 kg opieniek lub 1500 kg rydzów.\nMagazynowanie. Grzyby zarówno solone, jak i kiszone najlepiej zachowują swoje cechy jakościowe przy magazynowaniu w temp. od 0 do +5°C. Według wskazań pomieszczenia do przechowywania grzybów powinny mieć temperaturę nie wyższą niż +5°C. Takie warunki magazynowania daje się uzyskać w chłodniach lodowych. Bardziej tolerancyjne przepisy polskie dopuszczają magazynowanie grzybów w temp. 1-2 do + 15°C. Temperatura powyżej 5 °C nie wywołuje wyraźnego psucia się grzybów solonych, ale przy dłuższym magazynowaniu przyczynia się do rozmiękania grzybów i mętnienia zalewy.\nBeczki po ostatnim zalaniu solanką czopuje się, oczyszcza i przetacza na specjalnym wózku (rys. 47) do chłodnego magazynu.\nrys.47.jpg 156,48 KB 1 Ilość pobrań\nBeczki ustawia się na legarach czopami do góry. Po ustawieniu beczek czopy wyjmuje się i uzupełnia beczki solanką do pełna w celu zabezpieczenia górnych warstw grzybów od pleśnienia i innych zmian. Poziom solanki w beczkach należy codziennie kontrolować i w miarę potrzeby dolewać solanki, gdyż grzyby nie pokryte ciemnieją, pleśnieją i następnie ulegają dalszemu zepsuciu. Beczki cieknące należy niezwłocznie uszczelnić. Beczki z grzybami mogą być ustawiane w magazynie w dwóch warstwach z pozostawieniem przejścia o szerokości 75 cm, pozwalającego na kontrolowanie beczek i dolewanie solanki.\nMagazyn powinien być utrzymywany w czystości. Nacieki na beczkach powstałe podczas dolewania solanki oraz wycieki pod beczkami powinny być zmywane ciepłą wodą, a miejsca wymyte — wycierane do sucha.\nGrzyby w solance nie powinny być magazynowane zbyt długo. Praktyka wykazała, że na ogół nie należy przechowywać grzybów dłużej niż jeden rok. Grzyby dobrej jakości, zasolone właściwie, kontrolowane i odpowiednio magazynowane można jednak przechowywać dłużej. Jeśli magazyn nie jest dostatecznie chłodny, to okres magazynowania trzeba skrócić. Odpowiednimi do składowania beczek z grzybami są chłodne piwnice, ale najlepsze warunki magazynowania zapewniają chłodnie lodowe.\nChłodnie lodowe ochładzane są topniejącym lodem. Topnienie lodu odbywa się w temp. 0°C, w chłodni jednak utrzymuje się temperatura nieco wyższa (w granicach od +2 do + 5°) zależnie od rozmiarów chłodni i stopnia izolacji od wpływów ciepła atmosferycznego.\nrys.48.jpg 81,71 KB 1 Ilość pobrań\nRozróżnia się chłodnie o dolnym, górnym i bocznym ładunku lodu. W chłodniach o dolnym ładunku lodu (rys. 48 a) lód znajduje się pod umieszczonymi produktami wskutek czego chłodne, cięższe powietrze zatrzymuje się nad lodem i nierównomiernie ochładza całe pomieszczenie. Powietrze w takiej chłodni z powodu złego krążenia staje się stęchłe i bardzo wilgotne. Chłodnie tego typu nie zapewniają dobrych warunków magazynowania i mimo prostoty budowy i łatwego załadunku lodu nie cieszą się powodzeniem.\nChłodnie o górnym ładunku lodu (rys. 48 b) wytwarzają dobre warunki do krążenia powietrza, które siłą swojego ciężaru opuszcza się na dół do komory z produktem. Woda powstała po odtajaniu lodu łatwo może być z chłodni usuwana. Przeszkodą do szerszego stosowania tego typu chłodni są stosunkowo duże koszty budowy oraz pewne trudności przy odgórnym ładunku lodu.\nW chłodniach o bocznym ładunku lodu (rys. 48 c) oziębione powietrze przedostaje się z komory z lodem do komory chłodniczej przez dolne otwory. Powietrze to wskutek ogrzania się w zetknięciu z przechowywanym towarem unosi się do góry i płynie przez górne otwory z powrotem do komory z lodem.\nWobec tego, że ten ostatni typ chłodni lodowej zasługuje na większą uwagę podany jest poniżej opis jej konstrukcji.\nChłodnię lodową buduje się z drewna, cegieł lub pustaków betonowych. Chłodnie drewniane mogą służyć 10—20 lat, zbudowane zaś z pustaków 20—40 lat. Ściany chłodni ceglanych i z pustaków muruje się podwójnie z przestrzeniami wolnymi, o szerokości nie mniejszej niż 150 mm. Wolną przestrzeń zapełnia się sypkimi materiałami izolacyjnymi. Pojemność komory lodowej powinna przynajmniej trzykrotnie przewyższać pojemność komory chłodniczej, tak aby zapas lodu starczył na cały okres trwania ciepłej pogody. W tym celu jest wskazane zwiększenie wysokości komory lodowej, co przyczynia się\ndo wzmożenia krążenia powietrza. Przeciętnie oblicza się, że na 100 beczek 100 l potrzeba od 3 do 5 ton lodu.\nPodłogę chłodni lodowej buduje się z 100 mm warstwy betonu naziemnego, 300—500 mm warstwy żużlu, popiołu lub torfu i przykrycia betonowego o grubości 100— 150 mm. Do spływu wody otrzymywanej z topniejącego lodu służą dreny odprowadzające.\nSufit robi się jak w zwykłych budynkach i zasypuje lekkim materiałem\nizolacyjnym (popiołem z torfem lub trocinami). Drzwi wejściowe i otwory do załadunku lodu powinny być izolowane.\nrys.49.jpg 215,34 KB 1 Ilość pobrań\nNa rysunku 49 pokazana jest większa chłodnia lodowa o środkowym załadunku lodu i dwoma bocznymi komorami do przechowywania produktów. Pojemność komory lodowej wynosi około 100 m3.\nLód ładuje się do chłodni w końcu zimy, w mroźną pogodę. Przed załadunkiem należy pomieszczenie przewietrzyć przez otwarcie drzwi i otworów. Kawałki lodu układa się ściśle, rzędami. Wolne przestrzenie należy zapełniać miałem lodowym. Po napełnieniu komory lodowej otwór załadunkowy należy szczelnie zamknąć i nie otwierać go do następnego załadunku.\nPrzy każdym wejściu i wyjściu z lodowni należy natychmiast drzwi zamykać. Należy dbać o regularny, bez przeszkód, odpływ wody z topniejącego lodu. Otwory do krążenia między komorami chłodnego powietrza nie powinny być zastawiane, gdyż powoduje to zły dopływ zimnego powietrza do przechowywanych produktów.\nPorządek, czystość i walka ze szkodnikami obowiązuje tak samo w chłodni lodowej, jak w innych magazynach. W przypadku pojawienia się pleśni należy ściany i sufit pobielić. Specjalną uwagę należy zwracać na dopasowanie drzwi do ram, futryn, aby można je było szczelnie zamykać. Co roku, najlepiej późną jesienią, należy chłodnie odremontować i gruntownie oczyścić.\n4. CECHY JAKOŚCIOWE GRZYBÓW SOLONYCH WEDŁUG NORM\nKurki solone. Dzieli się je na trzy klasy jakości: I, II i III.\nW klasie I średnica kapeluszy powinna wynosić od 0,5 do 1,5 cm, przy długości trzonów do 1,5 cm. Dopuszcza się 15% grzybów o średnicy kapeluszy od 1,5 do 3 cm i 15% grzybów o długości trzonów do 3 cm.\nW klasie II średnica kapeluszy powinna wynosić od 1,5 do 3 cm, przy długości trzonów do 3 cm. Dopuszcza się 15 % grzybów o średnicy kapeluszy do 5 cm i 10 % grzybów o długości trzonów do 5 cm.\nW klasie III średnica kapeluszy powinna wynosić od 3 do i 5 cm, dopuszcza się 10% grzybów o średnicy kapeluszy od 1,5 i do 3 cm. Długość trzonów nie powinna przekraczać 3 cm, dopuszcza się jednak 15% grzybów z trzonami o długości do 5 cm.\nMłode grzyby powinny mieć górną powierzchnię regularną, okrągłą, z brzegami mocno podwiniętymi, starsze — mogą mieć brzegi częściowo wzniesione do góry i nieregularnie powyginane. Barwa — jasnożółta do żółtozłotej. Smak — słony, właściwy kurkom solonym. Zapach — grzybowy, właściwy dla kurek solonych. Grzyby powinny być jędrne, ścisłe, chrupkie. W klasie I dopuszcza się do 1 % grzybów o osłabionej jędrności, w klasie II — do 2 % i klasie III — do 4 %.\nObecność grzybów innych gatunków jest niedopuszczalna. Zawartość soli kuchennej w solance powinna wynosić od 10 do 15%.\nZalewa we wszystkich klasach powinna być wolna od zapachu stęchlizny, zgnilizny, pleśni i innych niewłaściwych zapachów. Zalewa w klasach I i II powinna być klarowna lub opalizująca, w klasie III — może być opalizująca, lekko mętna.\nDo opakowania grzybów solonych powinny być użyte beczki dębowe lub świerkowe, wewnątrz parafinowane. Każda beczka powinna mieć etykietę lub napis zawierający następujące dane: nazwę produktu, znak producenta, miejsce pochodzenia towaru, datę produkcji i numer beczki, ciężar netto (grzybów), ciężar brutto (grzybów z zalewą) i ciężar opakowania.\nRydze solone. Dzieli się je na trzy klasy jakości: I, II i III.\nW klasie I średnica kapeluszy powinna wynosić od 1,5 do 3 cm. Dopuszcza się do 10 % rydzów o średnicy kapeluszy od 3 do 5 cm. Długość trzonów powinna wynosić do 0,5 cm z dopuszczeniem do 10 % rydzów z trzonami o długości do 1 cm.\nW klasie II średnica kapeluszy powinna wynosić od 3 do 5 cm. Dopuszcza się do 10 % rydzów o średnicy kapeluszy od 5 do 7 cm. Długość trzonów — do 1 cm z dopuszczeniem do 10 % rydzów z trzonami do 1,5 cm.\nW klasie III średnica kapeluszy powinna wynosić od 5 do 7 cm. Dopuszcza się do 10 % rydzów o średnicy kapeluszy od 7 do 9 cm oraz do 15 % rydzów krajanych na połówki. Długość trzonów — do 1,5 cm z dopuszczeniem do 10% trzonów o długości do 2 cm.\nW klasie I kapelusze grzybów powinny być koliste, w środku wklęśnięte, z podwiniętymi brzegami. W klasach II i III — kapelusze koliste, w środku wklęśnięte, z brzegami kapeluszy u grzybów młodych podwiniętymi, u starszych — prostymi. Barwa rydzów powinna być pomarańczowoczerwona, może być z odcieniem zielonkawym, zielonkawobrązowym oraz brązowym.\nRydze powinny być chrupkie, niezwiotczałe, przy zginaniu pękające. Smak — słony, typowy. Zapach — charakterystyczny dla rydzów solonych. Wszelkie zapachy obce są niedopuszczalne.\nW każdej klasie dopuszczalna jest obecność od 10 do 20 % (w zależności od klasy) grzybów uszkodzonych, od 1 do 3 % łomu oraz od 5 cło 15 % rydzów z nieznacznym zaczerwieniem. Jako łom rozumie się odłamane części kapeluszy rydzów nie większe niż 1/4 powierzchni kapelusza.\nZalewa powinna całkowicie pokrywać grzyby. Stężenie soli kuchennej w zalewie powinno wynosić od 13 do 15%.\nOpakowanie i znakowanie jak przy kurkach solonych.\nPieczarki solone. Dzieli się je na trzy klasy jakości: extra, I i II.\nW klasie extra średnica kapeluszy powinna wynosić do 2,5 cm, w klasie I — od 2,5 do 4 cm i w klasie II — od 4 do 6 cm.\nDługość trzonów w klasie extra do 1,5 cm, w klasie I i II — od 1,5 do 2,5 cm.\nW klasie extra grzyby powinny być koliste z zamkniętymi kapeluszami, w klasie I — okrągłe z kapeluszami otwierającymi się, mogą być z pęknięciami kapelusza wzdłuż blaszek; w klasie : II — kapelusze rozwinięte, po przekrojeniu wzdłuż trzonu i w kształcie litery T. Barwa grzybów powinna być biała lub białoszara z odcieniem kremowym. Smak — słony, właściwy pieczarkom solonym. Niedopuszczalny jest smak gorzki, kwaśny. Zapach — grzybowy właściwy dla pieczarek solonych; zapach j stęchlizny, zgnilizny, pleśni lub inny zapach niewłaściwy jest niedopuszczalny.\nGrzyby powinny być jędrne, ścisłe, chrupkie. Grzybów o osłabionej jędrności dopuszcza się w klasie extra nie więcej niż 2 %, w klasie I — do 4 % i klasie II — do 6 %.\nZalewa powinna być klarowna lub opalizująca, o barwie jasnokremowej do żółtej, wolna od obcych zapachów, o zawartości soli kuchennej od 12 do 14%.\nTrzon powinien być równo obcięty i bez oznak zanieczyszczenia piaskiem.\nJako opakowanie do pieczarek solonych służą beczki śwler- : kowe, parafinowane, o pojemności 100 1 lub beczki dębowe (uprzednio wyługowane z garbnika), parafinowane, o pojemności 110 1.\nZnakowanie (patrz kurki solone) powinno być podane na etykietach przyklejonych do dwóch den beczki lub wykonane bezpośrednio na beczce, za pomocą szablonu, czarnym nie rozlewającym się tuszem.\nGąski solone. Dzieli się je na trzy klasy jakości: I, II i 111. Średnica kapeluszy gąsek klasy I — od 1 do 3 cm, klasy II — od 3 do 5 cm i klasy III — od 5 do 7 cm. Długość trzonu klasy I — do 0,5 cm, klasy II — do 1 cm i klasy III — do 1,5 cm.\nKapelusze młodszych owocników powinny być wypukłe, podwinięte; u starszych mogą być nieregularnie spłaszczone. Barwa górnej powierzchni kapeluszy powinna być zielonożółta z odcieniem brązowym. Barwa blaszek (spodu) — jasnozielonożółta. Miąższ — biały z odcieniem żółtawym.\nGrzyby powinny być jędrne, ścisłe, chrupkie. Grzybów o osłabionej jędrności dopuszcza się w klasie I do 3%, w klasie II do 5% i w klasie III — do 10%. Grzybów sczerniałych nie dopuszcza się wcale. Grzybów o nieznacznym zaczerwieniu dopuszcza się do 4, 6 i 8%, zależnie od klasy.\nSmak powinien być słony, właściwy gąskom solonym. Zapach — grzybowy; smaki i zapachy obce są niedopuszczalne.\nZalewa w klasie I powinna być klarowna, w klasach II i III może być opalizująca, lekko mętna. Zawartość soli kuchennej w zalewie — od 10 do 15%.\n5. OCENA JAKOŚCI GRZYBÓW SOLONYCH\nBeczki z grzybami, z których mają być pobrane próbki, wybiera się losowo w ilości nie mniejszej niż 8 % całej partii.\nZ każdej beczki pobiera się próbkę grzybów z dna, środka i wierzchu. Łączna próbka z każdej beczki powinna wynosić około 1 kg. Pobrane próbki miesza się i z nich pobiera do badania próbkę średnią.\nTechnika oceny organoleptycznej grzybów solonych jest następująca:\nŚrednicę kapeluszy i długość trzonów określa się przez ich pomiar. Grzyby nie odpowiadające wielkości badanej klasy waży się i oblicza ich ilość (w procentach) w stosunku do ciężaru próbki.\nKlarowność solanki, jej barwę, zapach, smak oraz zawartość grzybów innych gatunków określa się za pomocą wzroku, powonienia i smaku. Stężenie solanki oznacza się za pomocą areometru.\nJędrność grzybów określa się przez naciskanie poszczególnych owocników palcami. Grzyby o osłabionej jędrności waży się i ustala ich procent w stosunku do ciężaru całej próbki.\nIlość trzonów luzem oraz grzybów uszkodzonych mechanicznie i zaczerwionych jak również zawartość łomu ustala się w procentach w stosunku cło ciężaru próbki.\nObecność piasku w grzybach stwierdza się na podstawie trzeszczenia piasku w zębach przy gryzieniu grzyba. W celu ustalenia dokładnej zawartości piasku przeprowadza się analizę laboratoryjną.


Jung: koniec problemów ze ściemnianiem? - Dom Inteligentny\nJung: koniec problemów ze ściemnianiem?\nPowrót funkcji ściemniania do nowoczesnego domu?Temat tym bardziej aktualny, że jesienią światło sztuczne dłużej świeci w domu. A nie jest szczególną tajemnicą, że światło ma ogromny wpływ na nasze samopoczucie. Stąd jesienne popołudnia i wieczory spędzamy przy sztucznym oświetleniu, która można i trzeba mieć pod kontrolą.\nDo osprzętu powracają ściemniacze. Tak jest przynajmniej w Jung. Niemcy przy okazji przypominają, że regulacja jasności światła nie jest już tak oczywista jak jeszcze kilka lat temu, gdy w domach królowały tradycyjne żarówki. Wprowadzenie oświetlenia LED i połączenie ich z regulacją jasności mogło prowadzić do powstawania niezbyt przyjaznych dla oka konsekwencji. Jakich? Jung wymienia nieprawidłową krzywą oświetlenia a także uciążliwe migotanie. Niemcy twierdzą, że z nowymi produktami nie powinno być już żadnych problemów.\nRegulatory dostosowano bowiem do nowych rodzajów oświetlenia: żarówek halogenowych oraz LED. Zadbano o tzw. miękki start. I automatyczne dopasowanie regulacji odpowiednio do obciążenia. Ponadto w przypadku modeli Ledotron dodano jeszcze elektroniczną ochronę przed przegrzaniem. No i oczywiście przed zwarciem: załącza sie po 7 sekundach od awarii. W przypadku montażu w drewnie lub płytach kartonowo gipsowych stosuje się dodatkową redukcję od 10% do 20%.\nRegulacja odbywa się płynnie lub stopniowo. Płynnie? Triumfalnie wraca na salony tradycyjne pokrętło. Alternatywnym rozwiązaniem jest przycisk do skokowej regulacji światła. W obu przypadkach: dostępne w szerokiej gamie wykończeń, by dopasować się do wystroju wnętrza. Mamy tu na myśli nie tylko szeroką paletę barw ale także różnych materiałów: od tworzywa sztucznego po szklane ramki.\nTags dom inteligentny, inteligentny dom, JUNG, nowoczesny dom, oszczędzanie energii, regulacja światła, ściemniacz, sterowanie domem, sterowanie oświetleniem\nKategoria Sterowanie oświetleniem\nDomotica – system automatyki domowej\nInteligentne domy w USA: CEDIA EXPO 2013


Niebieska Kraina | O nas\nDyrektor Przedszkola – absolwentka WSP TWP w Warszawie, Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Lubelskiego UMCS, WSIiE TWP w Olsztynie i WSZ w Gdańsku. Pedagog, nauczyciel edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, neurologopeda, terapeuta Integracji Sensorycznej (SI), metod: Tomatisa, Johansena (IAS) i INPP, terapeuta ręki, specjalista AAC. Wciąż poszerza swoje kompetencje i kwalifikacje biorąc udział w licznych kursach, szkoleniach i konferencjach naukowych dotyczących pracy z dziećmi z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, Integracji Sensorycznej, zespołu Aspergera, alternatywnych form komunikacji (AAC), Metody Krakowskiej i tematów związanych z kompleksowym wspieraniem rozwoju dziecka oraz terapii logopedycznej.\nDzięki posiadanemu doświadczeniu w pracy z dziećmi, zarówno we własnym gabinecie terapii dziecięcej jak i placówkach oświatowych, wiedzy i umiejętnościom organizatorskim, współotworzyła przedszkole terapeutyczne „Niebieska Kraina”. Baza dydaktyczna, odpowiednio dobrane formy i metody pracy oraz wykwalifikowana i kreatywna kadra, przyczyniają się do zapewnienia dzieciom jak najlepszych warunków do terapii, rozwoju, zabawy i nauki.\nPani Ola jest osobą niezwykle otwartą, cierpliwą i serdeczną, wychodzącą naprzeciw oczekiwaniom rodziców i potrzebom dzieci. Kieruje się zasadami systematyczności i konsekwencji. Dba o oryginalność i efektywność zajęć. Można ją rozpoznać po nieznikającym uśmiechu i tryskającym entuzjazmie, którymi skutecznie zaraża. Prywatnie jest wielbicielką podróży, dobrej muzyki i spędzania czasu aktywnie – najlepiej w towarzystwie rodziny, przyjaciół i zwierzaków.\nWicedyrektor Przedszkola. Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji na Uniwersytecie Warmińsko – Mazurskim. Ukończyła również studia podyplomowe na kierunku – Psychologia w biznesie na Uniwersytecie SWPS w Poznaniu. Współotworzyła przedszkole. Odpowiada za organizowanie administracyjnej i finansowej obsługi przedszkola. Czuwa nad całokształtem pracy dla dobra i bezpieczeństwa dzieci oraz jak najlepszych efektów kadry oraz nadzoruje przestrzeganie na terenie przedszkola przepisów prawnych.\nJest wielką miłośniczką czworonogów, ma zarówno psy jak i koty. Bardzo lubi podróżować, poznawać nowe miejsca oraz ciekawych ludzi. nadzorowanie\nUkończyła studia licencjackie w Kujawsko-Pomorskiej Szkole Wyższej w Bydgoszczy o specjalności edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna. Absolwentka KPSW, gdzie uzyskała tytuł magistra dwóch specjalności: pedagogiki rewalidacyjnej – oligofrenopedagogiki oraz edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Ukończyła również studia podyplomowe w Szkole Wyższej w Płocku na kierunku pedagogika specjalna, o specjalności: edukacja i rehabilitacja osób ze spektrum autyzmu i Zespołem Aspergera. Posiada tytuł terapeuty ręki. Ukończyła również kurs integracji sensorycznej. Wciąż poszerza swoje kwalifikacje i kompetencje, biorąc udział w licznych szkoleniach, konferencjach, kursach i warsztatach. Doświadczenie zawodowe zdobywała w szkole podstawowej, w świetlicy opiekuńczo-profilaktycznej i w przedszkolu.\nPraca z dziećmi była jej marzeniem od zawsze. Daje jej radość i ogromną satysfakcję. Jest osobą pracowitą, wytrwale i cierpliwie dążącą do osiągnięcia zamierzonych celów. Cieszą ją postępy podopiecznych, nawet te najmniejsze, gdyż małymi krokami dochodzi się do sukcesu. Najchętniej uczy dzieci przez zabawę. Jest miłośniczką gier planszowych. Uważa, że są one wspaniałą alternatywą w dobie gier komputerowych i internetu. Prywatnie szczęśliwa żona oraz mama dwóch synów.\nJest absolwentką Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej gdzie uzyskała tytuł licencjata o specjalności edukacji wczesnoszkolnej z wychowaniem przedszkolnym. Ponadto ukończyła studia drugiego stopnia na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy o specjalności resocjalizacja. Doświadczenie zawodowe zdobywała w Centrum Pomocy Dziecku i Poradnictwa Rodzinnego jako młodszy wychowawca oraz w przedszkolu jako nauczyciel wychowania przedszkolnego. Praca z dziećmi daje jej dużo satysfakcji. Stara się uczestniczyć w różnorodnych szkoleniach aby móc poznać nowe metody oraz techniki, które na co dzień wykorzystuje w swojej pracy. Prywatnie szczęśliwa żona oraz mama.\nUkończyła studia podyplomowe z edukacji wczesnoszkolnej i wychowania przedszkolnego a także ze wspomagania rozwoju i edukacji uczniów z autyzmem. Ukończyła studia magisterskie o specjalności oligofrenopedagogika i rewalidacja w Bydgoszczy oraz studia licencjackie z profilaktyki uzależnień,\nBierze udział w kursach (m.in. 3 stopniowy kurs terapii behawioralnej, trening umiejętności społecznych) oraz szkoleniach poszerzających jej wiedzę i możliwości pracy ze swoimi podopiecznymi.\nDoświadczenie w pracy z dziećmi autystycznymi zdobywała pracując jako asystent rodziny w Ośrodku Pomocy Społecznej, a w późniejszym czasie jako nauczyciel. W codziennej pracy do każdego dziecka podchodzi w indywidualny sposób. Stara się wzmocnić naturalne zdolności i predyspozycje każdego ucznia przez naukę i zabawę.\nPrywatnie żona i matka. Jej pasje to ćwiczenia fizyczne, jazda na rowerze oraz tworzenie artystycznych tortów.\nUkończyła studia magisterskie w Kujawsko – Pomorskiej Szkole Wyższej w Bydgoszczy na kierunku oligofrenopedagogika . Jest absolwentką Wyższej Szkoły Społeczno – Ekonomicznej w Gdańsku na kierunku edukacja wczesnoszkolna z wychowaniem przedszkolnym. Ukończyła kurs języka migowego pierwszego stopnia. Nadal kontynuuje swoją edukację i poszerza swoją wiedzę.\nPraca z dziećmi daje jej wiele radości i ogromną satysfakcję. Dąży do wyznaczonych sobie celów i cieszy ją najmniejszy sukces, bo to jest motorem do dalszej pracy. Prywatnie szczęśliwa żona i mama Kornelki i Nadii. Ceni sobie czas spędzony z rodziną. W wolnym czasie lubi podróżować, czytać książki i słuchać muzyki.\nUkończyła studia magisterskie w Kujawsko – Pomorskiej Szkole Wyższej w Bydgoszczy na kierunku edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna. Studia licencjackie ukończyła w Akademii Humanistyczno – Ekonomicznej w Łodzi na kierunku pedagogika opiekuńczo – wychowawcza. Jest osobą uzdolnioną plastycznie dlatego bardzo dużo pracuje z dziećmi właśnie wykonując różne ciekawe i nietypowe prace plastyczne. Jest osobą komunikatywną o pogodnym usposobieniu. Dodatkowo cechuje ją uczciwość, otwartość, pracowitość i sumienność. Jest również osobą pomysłową i kreatywną, a prowadzone dotychczas zajęcia były zawsze wielką atrakcją zarówno dla dzieci jak i innych nauczycieli. Ponadto cechuje ją konsekwencja w działaniu oraz odpowiedzialność w wykonywanej pracy.\nNauczyciel wychowania przedszkolnego oraz wczesnoszkolnego.Kontynuuje swoją edukację na studiach magisterskich na kierunku oligofrenopedagogika. Praca z dziećmi przynosi jej wiele satysfakcji, uczy cierpliwości, a przede wszystkim pozwala czerpać radość z najmniejszych rzeczy. Jest osobą życzliwą, opiekuńczą i pracowitą. W swojej pracy zawsze daje z siebie wszystko i nadal chętnie poszerza swoją wiedzę i umiejętności. Czas wolny najchętniej spędza z rodziną i przyjaciółmi. Uwielbia czytać i gotować.\nUkończyła studia licencjackie na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu na kierunku pedagogika specjalna ze specjalizacją oligofrenopedagogika. Aktualnie kontynuuje swoją edukację na studiach magisterskich w Kujawsko – Pomorskiej Szkole Wyższej w Bydgoszczy na kierunku pedagogika rewalidacyjna.\nPraca z dziećmi przede wszystkim motywuje ją do ciągłego\nposzerzania wiedzy, ponadto sprawia jej wiele radości. Jest cierpliwa, życzliwa oraz zawsze uśmiechnięta. Bardzo lubi aktywnie spędzać czas wolny.\nUkończyła s tudia licencjackie na kierunku pielęgniarstwo. Dzięki ukończeniu studiów podyplomowych na kierunku przygotowanie pedagogiczne oraz oligofrenopedagogika zyskała możliwość pracy z dziećmi. Posiada również tytuł technika terapii zajęciowej, a także ukończyła 3-stopniowy kurs terapii behawioralnej, który pomaga jej na co dzień w pracy z dziećmi. Nieustannie poszerza swoją wiedzę i kompetencje.\nPraca z dziećmi daje jej dużo satysfakcji, a każdy sukces napędza do działania.\nCzas prywatny lubi spędzać w gronie rodziny i z dobrą książką.\nNauczyciel edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Stara się poszerzać swoje kwalifikacje, ukończyła Kurs Systemu Językowo- Migowego na poziomie KSS I oraz 3- stopniowe szkolenie terapii behawioralnej osób z autyzmem. Swą pracę z dziećmi zaczęła w 2009 roku.\nPrywatnie jest szczęśliwą mamą dwójki dzieci, córki Matyldy i syna Aleksandra. Czas wolny spędza w gronie rodziny i przyjaciół. Lubi dobre książki i kino. Jest osobą komunikatywną i cierpliwą. Od zawsze chciała pracować z dziećmi, uważa że to one dają motywację do działania. Aby czerpać z pracy przyjemność trzeba robić to, co się kocha.\nNauczyciel z długoletnim stażem pracy. Ukończyła studia o specjalności pedagogika wczesnoszkolna i wychowanie przedszkolne. Poza tym ukończyła studia podyplomowe na kierunku „ Terapia pedagogiczna” oraz kurs kwalifikacyjny z zakresu oligofrenopedagogiki.\nDoświadczenie zawodowe zdobywała w grudziądzkich przedszkolach. Swoją pracę opiera na mądrości korczakowskiej: „Dziecko chce być dobre . Jeśli nie umie – naucz, jeśli nie wie – wytłumacz, jeśli nie może – pomóż. Czas wolny spędza z rodziną. Lubi zdrową kuchnię, dobry kabaret i ciekawe kryminały.\nUkończyła studia licencjackie na kierunku pedagogika specjalna na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Podczas studiów zdobywała doświadczenie zawodowe podczas pracy jako wolontariuszka w szkole specjalnej. Nadal chętnie poszerza swoją wiedzę i umiejętności kontynuując swoją naukę na studiach magisterskich na kierunku pedagogika opiekuńczo-wychowawcza. Jest osobą życzliwą, opiekuńczą i pracowitą. W swojej pracy zawsze daje z siebie wszystko, cieszą ją postępy podopiecznych, nawet te najmniejsze, gdyż małymi krokami dochodzi się do sukcesu.\nTerapeuta neurorozwojowy, pedagog, nauczyciel. Przez wiele lat pracowała jako pedagog w placówkach edukacyjnych, które wspierała jako terapeuta, nauczyciel i mentor. Prowadziła warsztaty i grupy wsparcia dla rodziców i dzieci.\nKształciła się studiach pedagogicznych na Akademii Pomorskiej w Słupsku, Uniwersytecie Kingston, Instytucie Steinera, Instytucie Pikler w Budapeszcie, Centrum Integracji Sensorycznej przy Wyższej Szkole Edukacji w Sporcie w Warszawie i Polskim Instytucie Psychologii Neurofizjologicznej. Specjalizuje się w diagnozie i terapii z zakresu stymulacji i integracji odruchów INPP. Jest terapeutą Integracji Sensorycznej i posiada uprawnienia do prowadzenia szkolnych programów terapeutycznych INPP i Integracji Bilateralnej.\nOd wielu lat pasjonatka podejścia Pikler, w 2012 roku brała udział w tworzeniu Stowarzyszenia Pikler w Wielkiej Brytanii (PUKA – Pikler UK Association).\nPołączenie wiedzy z zakresu terapii neurorozwojowej i integracji sensorycznej z podejściem dr Emmi Pikler oraz elementami pedagogiki waldorfskiej stanowią esencję jej pracy i skarbnicę wiedzy oraz inspirację. Jest mamą Janka i Helenki, którzy na co dzień są jej największym źródłem motywacji do dalszych poszukiwań i pracy z własnymi ograniczeniami.\nUkończyła studia podyplomowe o specjalności pedagogika specjalna – edukacja i rehabilitacja osób z autyzmem i zespołem Aspergera, studia magisterskie w Bydgoszczy o specjalności – rewalidacja z oligofrenopedagogiką a studia licencjackie ukończyła o specjalności edukacja wczesnoszkolna z nauczaniem języka angielskiego.\nW Niebieskiej Krainie jest nauczycielem języka angielskiego. Doświadczenie zdobyła pracując jako nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej i języka angielskiego w placówkach oświatowych, oraz jako animator zabaw dziecięcych i opiekun na koloniach.\nJest osobą pracowitą, kreatywną, otwartą, pozytywnie nastawioną do ludzi. Uwielbia pracę z dziećmi, sprawia jej to dużo przyjemności. Największą satysfakcję ma widząc cieszące się dziecko, z tego, że nauczyło się czegoś nowego. Cudowne w tej pracy jest to, że każdy dzień jest inny. Zawsze stara się, żeby nauka przynosiła dzieciom dużo radości i przyjemności. Wzbudza w dzieciach ciekawość bo uważa, że wtedy najwięcej ono czerpie z zajęć.\nPrywatnie jest szczęśliwą żoną i mamą czwórki synów oraz psiaka Maxa. Jest miłośniczką podróży, a w szczególności wspinaczek górskich.\nUkończone studia magisterskie na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie – teologia ogólna. Ukończone również studia podyplomowe oligofrenopedagogika Kujawsko – Pomorska Szkoła wyższa w Bydgoszczy. Ukończył wiele kursów i szkoleń pozwalających pracować nowymi metodami nauczania także z osobami niepełnosprawnymi. Doświadczenie zawodowe zdobywał pracując na różnych poziomach edukacji przedszkolnej, w szkole podstawowej oraz gimnazjum i szkole specjalnej.\nOd 2003 roku roku pracuje w oddziałach integracyjnych szkoły podstawowej z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Praca z dziećmi daje mu dużo radości ponieważ spontaniczność uczniów, okazywanie emocji w rożnych sytuacjach sprawia, że każdy dzień w pracy przynosi nowe wyzwania. Zainteresowania: koszykówka, muzyka, instrumenty perkusyjne.\nCertyfikaty ukończenia szkoleń I i II stopnia z zakresu terapii EEG Biofeedback (Ośrodek Kształcenia Medycznego Akson – akredytacja Polskiego Towarzystwa Neurofizjologii Klinicznej). Absolwentka pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej (1989), oligofrenopedagogiki (2002), surdopedagogiki (2007).\nZawodowo pracuje w Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej w Grudziądzu. Zajmuje się głównie diagnozą i terapią dzieci i młodzieży ze specyficznymi trudnościami w nauce czytania i pisania (dysleksja). Prowadzi terapię EEG Biofeedback z dziećmi z problemami w nauce objawiającymi się m.in. brakiem koncentracji uwagi, a także z zaburzeniami rozwojowymi: ADD, ADHD, ASD (spektrum autystyczne). Praktykę EEG Biofeedback prowadzi od 2008 roku.\nOd 1997 roku pracuje jako fizjoterapeuta. Każde dziecko jest dla niej wielką indywidualnością i wyzwaniem .Praca z małymi pacjentami mimo iż wymaga wysiłku i cierpliwości przynosi jej wiele satysfakcji a dzięki nieustającemu poszerzaniu swojej wiedzy i umiejętności na kursach i szkoleniach włącza nowe elementy do terapii.\nJest fizjoterapeutą z wieloletnim doświadczeniem. W trosce o dobro moich pacjentów nieustannie podnosi swoje kwalifikacje zawodowe. Regularnie uczestniczy w szkoleniach, kursach, konferencjach. Nieustannie współpracuje z innymi specjalistami, aby proces terapeutyczny był jak najbardziej optymalny. Złożoność ludzkiego organizmu wymusza globalne spojrzenie na potrzeby funkcjonowania dziecka. W swojej pracy łączy wiele technik fizjoterapeutycznych po to aby praca dziecka z nim przynosiła jak najlepsze efekty.\nUkończyła studia licencjackie na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika na kierunku oligofrenopedagogiki ze specjalizacją terapia pedagogiczna. Aktualnie kończy studia magisterskie z wczesnego wspomagania rozwoju dziecka na UAM w Poznaniu. Posiadam międzynarodowy certyfikat z nowatorskiej metody terapeutycznej prof. Feursteina- Instrumental Enrichment wspierającej pokonywanie u dzieci i młodzieży trudności w zakresie funkcjonowania poznawczego. Ukończyła również wiele szkoleń z zakresu współpracy z nauczycielami, rodzicami, wykorzystaniu w pracy z dziećmi różnorodnych zabaw i różnych form prac plastycznych oraz metody behawioralnej.\nPraca z dziećmi to jej pasja, która przynosi wiele radości. Docenia bardzo każdy najmniejszy sukces bo to on daje ogromną satysfakcję i napędza do kolejnych działań. W wolnym czasie bardzo lubi czas z najbliższymi, dobre kino i fitness.\nNeurologopeda, pedagog, absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego. Swoją pracę łączy z pasją, co w efekcie przynosi jej radość i satysfakcję. Pragnie, aby prowadzone przez nią zajęcia był nie tylko efektywne, ale także wnosiły w życie jej podopiecznych wiele pozytywnych emocji. Zdobyta wiedza i doświadczenie pozwalają jej wnikliwie spojrzeć na trudności dzieci. Prywatnie dbająca o ciepło domowego ogniska młoda mama interesująca się rozwojem dzieci.\nPedagog specjalny o specjalności „Wczesne wspomaganie rozwoju dzieci z niepełnosprawnością”, nauczyciel wychowania przedszkolnego, logopeda, terapeuta ręki. Absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego oraz Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Uczestniczka szkoleń na temat rozwoju szeroko rozumianej komunikacji osób niepełnosprawnych (język migowy, AAC). Posiada kwalifikacje w zakresie: diagnozy funkcjonalnej dzieci z autyzmem. Nieustannie wzbogaca warsztat pracy.\nWspółpracę z domem rodzinnym dziecka, uważa za klucz do efektywnej terapii. W wolnych chwilach pomaga rodzicom wspomagać rozwój ich dzieci.\nChętna do działania, złakniona wiedzy, kochająca mama, córka i wnuczka.\nJest fizjoterapeutą, instruktorem rekreacji ruchowej o specjalności hipoterapia i od 2012 członkiem Polskiego Towarzystwa Hipoterapeutycznego. Posiada pedagogiczny kurs kwalifikacyjny oraz ukończone IV stopnie szkolenia „Alternatywne sposoby porozumiewania się dzieci niepełnosprawnych”.\nJej pasją jest praca z końmi i z dziećmi, co sprawia ogromną radość. W życiu ma wyznaczone wyraźne cele do których konsekwentnie zmierza.\nUkończyła studia licencjackie i magisterskie w Wyższej Szkole Społeczno-Ekonomiczenej w Gdańsku na kierunkach: „Edukacja wczesnoszkolna z wychowaniem przedszkolnym” oraz „Pedagogika opiekuńczo-wychowawcza”. Natomiast w Kujawsko-Pomorskiej Szkole Wyższej w Bydgoszczy ukończyła studia podyplomowe na kierunku „Diagnoza, dysleksja rozwojowa, terapia pedagogiczna z elementami pomocy psychologiczno- pedagogicznej”.\nPraca z dziećmi daje jej dużo radości i satysfakcji, ale również motywuje do poszerzania wiedzy i zdobywania nowych umiejętności, doświadczeń, które wzbogacają warsztat pracy. Najważniejsze dla niej jest bezpieczeństwo i dobro dzieci. Jest osobą, która uparcie dąży do celu, sumiennie wykonuje zlecone zadania, uczynną. Lubi słuchać muzyki, tańczyć, oglądać dobre filmy. Czas wolny spędza z rodziną i przyjaciółmi.\nAbsolwentka Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania na UMK w Toruniu. Ukończyła kurs Kynoterapia w Bydgoszczy. Prowadzi terapię z udziałem swojego ukochanego psa. Każdy najmniejszy postęp u podopiecznego daje jej wiele satysfakcji.\nW wolnej chwili lubi czytać kryminały a także chodzić na długie spacery.\nPies terapeuta, suczka rasy Golden Retriever. Cierpliwa, spokojna i oddana. Kocha ludzi, ufa im i chętnie z nimi współpracuje. Lubi morze, las i śnieg.\nTerapeutyczne dla Dzieci Autystycznych\nmgr Aleksandara Jakubowska