■ Osiem milionów złotych zainwestował fundusz DistressedAssets FIZ (zarządzany przez Noble Funds TFI) w Miraculum SA. Cztery miliony złotych w formie dwuletnich obligacji zwykłych oraz cztery miliony w formie dwuletnich obligacji zamiennych na akcje. Dla spółki to ważny krok na drodze do pełnego ustabilizowania złej sytuacji finansowej. Dokapitalizowanie jest wyrazem wiary w sukces zaproponowanej przez zarząd nowej strategii. Potencjał biznesowy Miraculum jest bardzo duży i z całą pewnością nie został jeszcze w pełni wykorzystany – podkreśla Andrzej Kalita, prezes Miraculum. W wyniku braku kapitału obrotowego, Miraculum w ciągu ostatnich 9 miesięcy nie była w stanie realizować około 40 proc. zamówień lub realizowała je nieterminowo. Pozyskane środki zostaną przeznaczone w większości na kapitał obrotowy, dzięki czemu spółka będzie mogła skokowo zwiększyć wartość sprzedaży. Cały czas pracujemy nad zwiększeniem dystrybucji krajowej. Szczególnie istotny jest dla nas kanał nowoczesny, w którym spółka zrenegocjowała już większość umów handlowych – mówi Krzysztof Urbański, członek zarządu Miraculum. Priorytetem przyszłych działań jest zwiększenie udziałów rynkowych koncentrując się na najmocniejszych markach, jak również zwiększenie sprzedaży na rynkach eksportowych. Dotychczas w ramach restrukturyzacji spółce udało się zmniejszyć koszty funkcjonowania o prawie 10 milionów złotych rocznie. Zweryfikowano pod kątem ekonomicznym również ofertę produktową, w efekcie czego wycofano produkty o słabej rotacji i niskiej marżowości, co pozwoliła na lepszą organizację i kontrolę procesów produkcyjnych i sprzedażowych.\n■ Jan Wernicki dołączył do zespołu Oriflame Poland na stanowisku dyrektora zarządzającego. Będzie odpowiedzialny za wzrost firmy na rynku polskim oraz zwiększenie liczby konsultantów. Posiada ponad 20-letnie doświadczenie w sektorze FMCG w obszarach takich jak: zarządzanie i rozwój działu sprzedaży, rozwój i wzrost biznesu, wdrażanie procesów oraz zarządzanie zespołem. Przed dołączeniem do Oriflame pracował na wielu stanowiskach wyższego szczebla w działach sprzedaży i marketingu w firmach, takich jak Procter & Gamble, Pepsi Cola International, Gilette Poland, Henkel Poland & Central Europe East. Jan Wernicki objął stanowisko dyrektora zarządzającego z dniem 1 października. Dotychczasowy dyrektor generalny Oriflame Poland i Wiceprezes Regionu EMEA Centralna Johan Larsson obejmuje stanowisko wiceprezesa i dyrektora regionu Europy Centralnej.\n■ Wraz z końcem września skończył się okres przejściowy wyznaczony przez Ministerstwo Finansów na wejście w życie nowych zasad stosowania kas fiskalnych. Z dniem 1 października 2013 paragon fiskalny musi już zawierać m.in. nazwę towaru pozwalającą jednoznacznie go zidentyfikować. Pierwszego października 2013 roku z wydrukowanej listy zakupów znikną ogólniki typu: „Usługa kosmetyczna”, "Nabiał", "Owoce", "Warzywa". Rozporządzenie z 14 marca 2013 r. w sprawie kas fiskalnych wymaga tego, aby paragon fiskalny zawierał m.in. nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację. Dodatkowo może zawierać w miejscu określonym dla nazwy, również opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy. Minister finansów wyjaśnił w interpretacji ogólnej z 12 września 2013 r., że przepis ten nie nakłada na podatników obowiązku stosowania nazw szczegółowych dotyczących pojedynczych przedmiotów danego rodzaju lub poszczególnych cech towaru lub usługi (np. barwa, pojemność, rozmiar).\n■ Branża kosmetyczna ma szansę stać się wizytówką Polski na świecie. Dokładamy wszelkich starań, aby produkty z napisem Made in Poland były rozpoznawane i chętnie przyjmowane na świecie. Planujemy powtórzenie rządowego programu wsparcia dla branży kosmetycznej w przyszłości. W 2014 roku rozpoczniemy prace przygotowujące do kolejnej edycji projektu – powiedziała Ewa Swędrowska-Dziankowska, zastępca dyrektora Departamentu Instrumentów Wsparcia w Ministerstwie Gospodarki, podczas konferencji prasowej w dn. 26 września 2013 r. w Warszawie towarzyszącej wizycie zagranicznych dziennikarzy i dystrybutorów branży kosmetycznej w Polsce. Program promocji polskiej branży kosmetycznej na rynkach zagranicznych prowadzony jest w ramach projektu systemowego Ministerstwa Gospodarki „Promocja polskiej gospodarki na rynkach międzynarodowych”. Celem programu jest wykreowanie nowych, polskich silnych marek, które będą rozpoznawalne na świecie i kojarzone z krajem pochodzenia. Biorące w nim udział firmy kosmetyczne, które uczestniczą w zagranicznych targach, misjach gospodarczych i szkoleniach, mogą uzyskać zwrot 75 proc. poniesionych kosztów. Obecna edycja programu rozpoczęła się 31 marca 2012 roku i potrwa do 31 marca 2015 roku. Łącznie na jego realizację przeznaczono ponad 25 mln zł, z czego 21 mln zł na dofinansowanie przedsiębiorców w ramach trzech naborów wniosków. Obecnie w programie bierze udział ponad 50 polskich producentów kosmetyków. 31 firm otrzymuje już dofinansowanie, pozostałe starają się o nie.\n■ Z początkiem września 2013 r. została oficjalnie ukończona największa inwestycja w historii bydgoskiej fabryki kosmetyków i środków czystości firmy Unilever. Dzięki rozbudowie wartej ponad 32 mln Euro zakład podwoił swój rozmiar i zwiększył zatrudnienie o kolejne 122 osoby. Zakończona właśnie inwestycja jest największą w ponad 20-letniej historii zakładu w Bydgoszczy. Jej koszt przewyższył kwotę, za którą Unilever w 1991 roku kupił fabrykę. W ramach rozbudowy powiększone zostały wydziały pakowania i przechowywania gotowych produktów. Zainstalowane zostały m.in. nowe mieszalniki połączone z nowoczesnymi liniami pakującymi oraz wysokiej jakości paletyzatorami. Powierzchnia budynku fabryki zwiększyła się o 12 608 m2. Wprowadzone do produkcji w bydgoskiej fabryce marki, takie jak TRESemmé, VO5, Simple, Zwitsal, Glysolid, Fissan, Neutral, St. Ives, trafią na europejskie i światowe rynki. W Polsce firma jest obecna od 1991 roku. Posiada fabryki jeszcze w Baninie koło Gdańska (produkcja lodów), Katowicach (margaryny i herbaty) oraz w Poznaniu (produkty kulinarne i dressingi). Firma zatrudnia w Polsce ponad 3500 osób. Produkuje żywność, kosmetyki i środki czystości pod takimi markami jak: Algida, Axe, Cif, Delma, Domestos, Dove, Knorr, Lipton, Rama, Rexona, Signal czy Timotei.\n■ Córka Phila Collinsa, gwiazda filmu „Dary Anioła: Miasto Kości", wcześniej znana jako Królewna Śnieżka z ubiegłorocznej ekranizacji baśni braci Grimm, została twarzą kosmetyków Lancôme. Tym samym Lily Collins dołączyła do grona ambasadorek francuskiej marki Lancôme, wśród których znalazły się już Penelope Cruz, Kate Winslet, Julia Roberts oraz Emma Watson. Aktorka nazywana nową wersją Audrey Hepburn będzie promować „French Ballerine" – kolekcję kosmetyków na sezon wiosna-lato 2014. Młoda aktorka, 24-letnia Lily Collins, do tej pory nie była wyjątkowo popularna. Wszystko zmieni się za sprawą najnowszej kampanii luksusowej marki Lancome, której Lily została ambasadorką. Młoda panna Collins będzie promować swoją osobą najnowszą linię kosmetyków marki, na sezon wiosna 2014, która ma ruszyć w styczniu przyszłego roku. Lily dołączy do takich osobistości, jak Julia Roberts, Kate Winslet czy Emma Watson, do której już jest porównywana. Lily Collins już jakiś czas temu została zauważona przez krytyków mody i okrzyknięta jedną z najlepiej ubranych. Z jej czarem, wdziękiem i poczuciem humoru, jest perfekcyjnym wcieleniem kobiecości według Lancôme – przyznaje Francoise Lehmann, główny menedżer marki Lancôme. Lily Collins już od pewnego czasu została dostrzeżona przez krytyków mody i ma znaleźć się na szczycie listy najlepiej ubranych gwiazd według Vanity Fair w roku 2014.\n■ Ruszyła czwarta już edycja prestiżowego konkursu modowego Siemens FreshLook dla utalentowanych miłośników mody i stylizacji. Podobnie jak w ubiegłych edycjach, twarzą kampanii jest modelka i stylistka Karolina Malinowska oraz projektant gwiazd - Maciej Zień. Siemens FreshLook to kontynuacja rozpoczętej w 2011 roku modowej inicjatywy marki Siemens, bazująca na znanych już miłośnikom mody zasadach: konkursie na najlepsze stylizacje oraz współtworzeniu wraz z internautami modowego e-magazynu. Zwieńczeniem akcji są finałowe zakupy z Karoliną Malinowską, której towarzyszyć będzie Maciej Zień. W kampanię, której celem jest wyłowienie modowych talentów, zostali także zaangażowani najbardziej znani blogerzy modowi – m.in. CharlizeMystery, Jessica Mercedes czy MrVintage. Z Siemens FreshLook współpracuje czołówka polskiej blogosfery modowej. W konkursie, a także we współtworzeniu magazynu, mogą brać udział wszyscy internauci. Zdjęcia wybranych stylizacji i teksty blogerów publikowane będą w magazynie. Kolejne numery będą publikowane co dwa tygodnie, przez cały okres trwania kampanii.


fotografia – TUU\n„Jestem głową. Mam wszystko w głowie. Moja praktyka artystyczna to dedukcja. Proces wygląda tak, że równolegle prowadzę kilka projektów, wątki się nakładają i zazębiają. A ja właśnie na to liczę. Zawsze wychodzę od pojęcia. Nigdy nie robię zdjęć spontanicznie. Fotografia jako taka zupełnie mnie nie...\n„Jestem głową. Mam wszystk...\n"Właściwie po co?" Pytam, chcąc, bez owijania w bawełnę, zacząć z mocą naszą rozmowę. "Bo tak." Słyszę w odpowiedzi. Dla mnie to w zasadzie wystarczająca argumentacja, ale nie zamierzam ustanawiać rekordu w najkrótszym wywiadzie świata, więc kontynuujemy. A i mój miły rozmówca nie oponuje, choć widzę...\n"Właściwie po co?" Pytam, ch...\nSzymon Brodziak zapytany, czy jako fotograf widzi świat inaczej, śmieje się i przekornie odpowiada: „oczywiście, same nagie kobiety”. Konsekwentnie podąża za tym, do czego ma serce. Być może dlatego ma już za sobą wystawę w założonym przez Helmuta Newtona i jego żonę June berlińskim Muzeum...\nSzymon Brodziak zapytany, czy ...


Agnieszka Radwańska siódma na liście najlepiej zarabiających tenisistek wszech czasów - Sport WP SportoweFakty\nAgnieszka Radwańska siódma na liście najlepiej zarabiających tenisistek wszech czasów\nRafał Smoliński 03 Lutego 2016, 10:15\nAgnieszka Radwańska zajmuje po wielkoszlemowym Australian Open 2016 siódme miejsce na liście najlepiej zarabiających tenisistek wszech czasów.\nNajlepiej zarabiającą tenisistką w historii jest oczywiście Serena Williams, triumfatorka 21 turniejów wielkoszlemowych. Amerykanka wywalczyła na korcie aż 78 349 432 dolarów i wyraźnie wyprzedza drugą w tej klasyfikacji Marię Szarapową. Trzecia jest Venus Williams, czwarta Wiktoria Azarenka, a Top 5 zamyka Karolina Woźniacka.\nAgnieszka Radwańska znalazła się na siódmym miejscu i już wkrótce powinna wyprzedzić Belgijkę Kim Clijsters. Tuż za krakowianką, która zarobiła na korcie 22 922 463 dolarów, jest jej idolka z dzieciństwa, Szwajcarka Martina Hingis. Pierwszą dziesiątkę zamykają byłe liderki rankingu WTA, Amerykanka Lindsay Davenport i Niemka Steffi Graf.\nPonad milion na korcie zarobiły również Urszula Radwańska (188. miejsce) i Marta Domachowska (320. miejsce), która pod koniec zeszłego sezonu oficjalnie zakończyła karierę. Na liście milionerek jest aktualnie 338 nazwisk, a 339. jest najlepsza obecnie polska deblistka, Alicja Rosolska.\nNajlepiej zarabiające tenisistki wszech czasów (w dolarach):\n1. Serena Williams (USA) 78 349 432\n2. Maria Szarapowa (Rosja) 37 135 765\n3. Venus Williams (USA) 35 222 797\n4. Wiktoria Azarenka (Białoruś) 27 245 391\n5. Karolina Woźniacka (Dania) 25 123 691\n7. Agnieszka Radwańska (Polska) 22 922 463\n8. Martina Hingis (Szwajcaria) 22 348 309\n9. Lindsay Davenport (USA) 22 166 338\n11. Martina Navratilova (USA) 21 626 089\n12. Petra Kvitova (Czechy) 21 038 688\n13. Justine Henin (Belgia) 20 863 335\n14. Swietłana Kuzniecowa (Rosja) 20 806 086\n15. Jelena Janković (Serbia) 20 289 329\n16. Samantha Stosur (Australia) 17 138 855\n17. Wiera Zwonariowa (Rosja) 16 971 081\n18. Arantxa Sanchez Vicario (Hiszpania) 16 942 640\n19. Na Li (Chiny) 16 709 074\n20. Ana Ivanović (Serbia) 15 768 003\n188. Urszula Radwańska (Polska) 1 890 040\n320. Marta Domachowska (Polska) 1 063 111\n339. Alicja Rosolska (Polska) 994 359\nHenryk 03-02 22:40 Zgłoś\nŁadnie się zarabia pieniążki ale aby do tego punktu dojść ile trzeba wyrzeczeń ponieść aby ten super poziom sportowy osiągnąć ale cieszy mnie osobiście fakt ,że i polscy\ntenisiści zadomawiają się w światowej czołówce i zaczęli na dobre liczyć się w światowym tenisie, brawo Polacy.\nfan kajmana vel omi5 03-02 21:53 Zgłoś\n@Eleonor_ a Ty co? Posłaniec Kajmana? Co mu tak wszystko lajkujesz? Raz jesteś wielką fanką Raffaela, a zaraz piszesz pochwały o Djokovicu żeby podlizać się Omi5 vel Kamanowi. Czy Ty\nnie widzisz, że on kocha tylko FEDERERA? Naprawdę jesteś aż taka naiwna?\nLW 03-02 21:02 Zgłoś\n+zwyczajna konsumpcja ale tego to już nikt nie skontroluje. Przecież każdy ma inne prywatne potrzeby. Jedni kupują torebki a drudzy nieruchomości. A jeszcze inni inwestują we własny


Świat Kamienia - KAMIENNE KLOCKI\nJesteś tutaj: Start KAMIENNE KLOCKI\nOpublikowano: wtorek, 25, kwiecień 2017 11:31\nSuperhouse to wyjątkowa instalacja złożona z różnych elementów wykonanych z kwarcu. Podobnie jak klocki lego, produkt Caesarstone można dowolnie zmieniać i tworzyć zróżnicowane budowle ograniczone jedynie poprzez wyobraźnię.\nSuperhouse zostało zaprezentowane podczas targów Design Shanghai zorganizowanych w dniach od 14 do 17 marca. Instalacja składa się z kilkunastu elementów, o różnych barwach i kształtach wykonanych z kwarcu Caesarstone. Zgodnie z zamysłem projektantów tak bogata różnorodność ma inspirować do dalszego eksperymentowania z tym materiałem.\nFirma istniejąca od 1987 roku jest znana jako dostawca powierzchni kwarcowych. Wszystkie produkty wykorzystane do stworzenia Superhouse są dostępne w ofercie Caesarstone. Materiał ten jest nie tylko piękny, ale także niezwykle funkcjonalny oraz łatwy do zaadaptowania.\nKwarc świetnie prezentuje się w kuchniach i łazienkach. Surowiec ma też wiele innych zastosowań, jak chociażby dekoracyjne – doskonale sprawdzi się do ozdobienia ścian, podłóg, schodów, a nawet mebli robionych na zamówienie. Tym razem projektanci poszli o krok dalej. Tak powstały kamienne klocki.\nPomysł na stworzenie tej niezwykłej instalacji został zaczerpnięty z tradycyjnej kultury chińskiej. Taka koncepcja jest również ukłonem w stronę organizatorów Design Shanghai. Dopełnieniem Superhouse jest wiszące lustro, zaprojektowane z wykorzystaniem materiału o nazwie Vanilla Noir oraz dwa stoliki sześcienne z ramą z czarnego metalu i duży kamienny stół.


PAŃSTWO PRZEŻARTE AGENTURĄ ☚◙◙ p o l e c a m |\nPAŃSTWO PRZEŻARTE AGENTURĄ ☚◙◙ p o l e c a m\nPosted in ■ aktualności, ■ historia, ■ odkłamujemy HISTORIĘ by Maciejewski Kazimierz on 6 sierpnia 2013\nSŁUŻBY SPECJALNE I UKŁAD POSTKOMUNISTYCZNY\n„Istnieją powiązania interesów tak przemożne, że nikt nie ma ochoty ich tknąć.”(1)\nMówiąc o agenturze, nie mam na myśli jedynie pozostałości UB, SB, tajnych służb LWP i oczywiście służb sowieckich. Chodzi mi o wszelkiego rodzaju tajne służby i organizacje tak pochodzenia wschodniego jak zachodniego, polityczne i gospodarcze, państwowe i prywatno-mafijne. O infiltrację policji, prokuratur i sądów, służb celnych, skarbowych oraz innych organów państwa przez rodzime bądź zagraniczne podziemie kryminalne jak i inne układy nieformalne nastawione na osiąganie nielegalnych celów.\nNIEPOKOJĄCE PYTANIA. ZBIERZMY ROZSYPANE KLOCKI!\nKrzysztof Dubiński, doradca gen. Kiszczaka, sekretarz Okrągłego Stołu pisze, że „Rozwiązanie SB (…), procedura weryfikacyjna i tworzenie Urzędu Ochrony Państwa, otworzyło kilkutygodniowy okres całkowitej dezintegracji służb specjalnych. Na plan odległy zszedł interes państwa, rozpadły się wszelkie mechanizmy solidarności grupowej. W gmachu przy ul. Rakowieckiej nastąpiło całkowite rozprzężenie dyscypliny i poczucia obowiązku. Jedyna zasada jaka wówczas obowiązywała, to zasada: ratuj się kto może.”(2)\nKto wierzy, iż w atmosferze demoralizacji, jaka ogarnęła wtedy resort SW (i inne ważne piony aparatu państwa). w okresie przekazywania władzy, nie znalazło się wielu funkcjonariuszy nie potrafiących oprzeć się pokusie znalezienia nowych, niekoniecznie legalnych, mocodawców, czy też po prostu sprzedania zawłaszczonych przez siebie tajnych dokumentów środkom masowego przekazu albo służbom specjalnym obcych państw? Jako specjaliści orientowali się, komu i w jaki sposób można przedstawić oferty.\nIstnieje przecież coś w rodzaju międzynarodowego, nieformalnego wtórnego rynku materiałów kompromitujących i wywiadowczych. Dane o niewielkiej lub żadnej wartości dla służb jednego państwa, mogą być użyteczne dla innego. Agenci bez znaczenia z punktu widzenia sekretów wojskowych mogą być ważni z punktu widzenia infiltracji gospodarczej, politycznej lub propagandowej.\nRozważmy w tym kontekście słowa byłego premiera, Jana Olszewskiego: „Od samego początku mieliśmy kompletną nieszczelność całego naszego wewnętrznego aparatu. Było wiadomo, że na przykład z tajnych części posiedzenia Rady Ministrów informacje natychmiast są przekazywane na zewnątrz. Wypływają momentalnie. Na przykład w jakimś momencie poszukiwałem jednego z ministrów w pilnej sprawie. Prosiłem sekretarkę, żeby uzyskała połączenie. Ona podejmowała jakieś kroki, w końcu okazało się, że jest on nieuchwytny. To wszystko się działo między moim sekretariatem a mną. W poniedziałek w „Gazecie Wyborczej” – jeżeli pamiętam – było, że premier poszukiwał bezskutecznie ministra X. Każda informacja natychmiast przeciekała, czy to do „Nie”, czy do innych pism. Z sygnałów, które otrzymywałem z UOP – bo UOP też się tym interesował – wynikało, że oni mają jakieś swoje informacje na temat osób, różnych osób, co do których istnieją takie czy inne podejrzenia, ale że jest to na razie niesprawdzalne. Uchwytnych dowodów nie ma. Więc dałem sobie spokój, uważając, że nie przełamiemy tego, dopóki nie stworzy się pewnej całościowej koncepcji ochrony tajemnicy państwowej i osłony prac rządu.”(3)\nJasne jest, że to co jest w stanie zdobyć dziennikarz, może też uzyskać wykwalifikowany szpieg. Nawiasem mówiąc, przypomnijmy, że korzystanie z usług dziennikarzy przez wywiady jest czymś powszechnym na całym świecie.\nCo się stało z tysiącami tajnych informatorów MSW i MON, w tym z agentami kierowanymi do rożnych społecznych organizacji i inicjatyw, tak legalnych, nielegalnych czy półlegalnych w celu ich kontrolowania lub wprost rozbijania?(4) Czy wszystkim pozwolono na powrót do życia bez tajnych uzależnień i profitów? Gen. Marek Ochocki, mówi, że w okresie, gdy kierował on komendą MO w województwie legnickim, było tam około 2 tysięcy.(5) Podobną liczbę TW posiadać miała SB miasta Krakowa.(6) W dokumentacji z kontroli sprawdzającej Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych (SUSW) podano, że w czerwcu ’87 liczba TW wynosiła 3.549 osób.(7) Były wiceminister SW, gen. Dankowski mówi o zniszczeniu „dokumentów zawierających dane 760 tajnych współpracowników w woj. Piotrkowskim.”(8) Czy teraz wszyscy ci agenci stali się cichymi, zacnymi obywatelami? Jaki procent z nich wycofał się z życia publicznego z własnej inicjatywy? Ilu nie pozwolono na to, szantażując i zarazem łudząc gwarancjami, iż nie sposób będzie ich kiedykolwiek rozszyfrować?\nJan Rokita, przewodniczący nadzwyczajnej komisji sejmowej do zbadania działalności MSW, zauważa: „Wiele dokumentów, które mogą służyć do szantażowania przeszło w ręce prywatne. No, bo co to znaczy, że do Widackiego (a wcześniej do Kozłowskiego) zgłaszają się byli esbecy i mówią, że w zamian za przyjęcie do resortu udostępnią na przykład listę konfidentów w bydgoskiem?”(9)\nCzy dziesiątki tysięcy byłych funkcjonariuszy MSW, PZPR, prokuratur, sądów, LWP zamieniło się w szarych obywateli nie zainteresowanych polityką? Czym zajmują się dzisiaj ludzie, którzy odchodząc ze stanowisk zabrali ze sobą wiedzę, kontakty i nierzadko tajne akta? Czy możliwe jest, by nie wykorzystywali tego dla zdobycia i pomnażania majątku nielegalnymi sposobami? Przypomnijmy, że SB miała swoich TW i KS w tak newralgicznych instytucjach jak milicja (m. in. poprzez agenturę IOF-u – Inspektoratu Ochrony Funkcjonariuszy), prokuratura, sądy, banki, izby skarbowe, urzędy gminne, miejskie i wojewódzkie. I czy możliwe jest, by tego typu latami kultywowane związki przestały istnieć z dnia na dzień i nie stanowiły dziś poważnego zagrożenia dla państwa Polskiego? Kto chce przekonać o tym społeczeństwo?\nCo spodziewał się uzyskać por. SB, Marek Kuczkowski, oskarżony w procesie sprawców porwań toruńskich, przedstawiając sądowi wykradzione przez siebie tajne dokumenty mające świadczyć, iż jeden z porwanych był TW? Czy bronił tylko własnej skóry? Wydaje się, że bardziej niż indywidualny, rozpaczliwy akt obrony, było to precyzyjne zagranie skonsultowane z kolegami z b. firmy, mające ostrzec przed próbami rozliczania funkcjonariuszy za ich przestępstwa. Czy każdy z pracowników SB, mający na swym koncie przestępstwa, posiada tego rodzaju polisę ubezpieczeniową? „Skoro dokumenty dotyczące tajnych współpracowników, czyli należące do kategorii największych ‚prohibitów’, trafiły w ręce porucznika, jakie dokumenty wynieśli pułkownicy? A generałowie?”(10) Ilu z nich spieniężyło swe polisy obcym służbom specjalnym lub wspiera za pomocą tego typu materiałów działania rodzimych firm detektywistycznych?\nDlaczego spośród tysięcy funkcjonariuszy komunistycznego państwa, którzy popełnili przestępstwa, łamiąc ustanawiane przez nomenklaturę prawo, przed sądem udało postawić się tak nielicznych? Dlaczego śledztwa przeciw tym ludziom toczą się tak niesprawnie i przewlekle?(11)\nW tym kontekście, Jan Rokita stwierdza: „Jest też zgrzyt między nami a prokuraturą, która bardzo rozbudowuje śledztwa, zamiast wyciągać konsekwencje za to, co już w tej chwili daje się ustalić.”(12)\nNowy proces w sprawie zabójstwa Grzegorza Przemyka miał się rozpocząć w listopadzie ’91 (śledztwo trwało od maja ’90). Wśród oskarżonych o śmiertelne pobicie, poza dwoma milicjantami znajduje się wysoki funkcjonariusz Komendy Głównej MO – b. dyrektor Biura Dochodzeniowo-Śledczego. Kilka tygodni przed tym terminem prokurator prowadzący tę sprawę, odchodzi do prywatnej firmy „Morrow and Company” zajmującej się publikacją książek. Akta sprawy liczyły w tym momencie 60 tomów i poza tym prokuratorem nikt nie panował nad tym materiałem.(13) Sprawa ponownie ma trafić do sądu w marcu ’93. Nie trzeba być prawnikiem, by wiedzieć jak upływający czas potrafi wpłynąć na pamięć świadków… No cóż, są różne sposoby ochrony nomenklaturowych interesów – można prywatyzować także prokuratorów.\nW śledztwie przeciwko funkcjonariuszom odpowiedzialnym za zastrzelenie trzech osób podczas demonstracji w sierpniu ’82 w Lubinie sąd odsyła prokuraturze akta do uzupełnienia, wskazując, że kilkoro świadków opisało funkcjonariuszy, którzy strzelali. Prokuratura nie uczyniła jednak nic, by ustalić ich personalia. „Jeden ze sfotografowanych milicjantów został nawet rozpoznany jako Wiesław K. Prokuratura nie podjęła jednak żadnych czynności, aby ustalić, czy to rzeczywiście był on” (podkr. AZ).(14)\nInformacje o przygotowywaniu przez prokuraturę aktu oskarżenia przeciwko b. I zastępcy ministra SW gen. Henrykowi Dankowskiemu i dyrektorom departamentu tego resortu gen. Krzysztofowi Majchrowskiemu i gen. Tadeuszowi Szczygłowi za wydawanie poleceń niszczenia dokumentów operacyjnych prasa podaje w styczniu ’91 r.(15) Informacje o planowanym skierowaniu do sądu aktu oskarżenia przeciwko gen. Edmundowi Bule (b. szefowi WSW, trzem jego zastępcom i pięciu innym oficerom prasa podaje w sierpniu ’91.(16)\nDo procesu generałów jak dotąd (piszę te słowa w marcu ’93) nie doszło! W tej sytuacji już tylko politowanie może budzić informacja o ukaraniu za palenie akt b. PZPR dwóch płotek: byłego sekretarza ds. propagandy KM PZPR w Kraśniku i mistrza z tamtejszej elektrociepłowni, a wcześniej również etatowego pracownika KM, wyrokami roku więzienia z zawieszeniem oraz grzywną 17 500 tys. zł.(17)\nCzy wskazówkę, jak wyjaśnić generalską bezkarność znajdujemy we wspomnianym raporcie dla premiera? Czytamy tam: „Według wiarygodnych zeznań funkcjonariuszy, przed zniszczeniem akt operacyjnych w Wydziale XI Departamentu I MSW, sporządzono ich streszczenia, a następnie ukształtowane w ten sposób informacje przelano na dyskietki komputerowe i oddano przełożonym.\nNie wiadomo, kto obecnie dysponuje zmagazynowaną na dyskietkach wiedzą. Gen. Jaruzelski, Kiszczak, Pożoga,(18) Buła, a może również KGB i GRU?”(19)\nAnatol Lawina, szef zespołu badającego sprawę FOZZ w NIK-u, w wywiadzie opublikowanym na początku lipca ’92, zapytany, dlaczego sprawa FOZZ ciągnie się tak długo, stwierdza: „Mógłbym mówić o opieszałości policji i prokuratur, ale najbardziej brakuje politycznej woli załatwienia sprawy” (podkr. – AZ).(20) Jeśli słowa Lawiny potraktować poważnie, to jaką opinię wystawia ta sytuacja instytucjom naszego państwa i jego elitom z jednej strony oraz większości środków masowego przekazu nie wypełniających swych powinności publicznych, ze strony drugiej? Jak inaczej wyjaśnić taką sytuację niż przez przypuszczenie, że ludzie i instytucje, w ten czy inny, sposób powiązane z aferzystami kontrolują lub/i paraliżują organa przestrzegania prawa oraz znaczną część mass mediów?\nO jakie powiązania chodzi? We wspomnianym już raporcie przygotowanym przez Wydział Studiów MSW w maju ’92 dla premiera Olszewskiego czytamy: „Wielkie afery finansowe, jak Art-B i FOZZ były dokonywane pod osłoną i z udziałem oficerów i agentury byłego Zarządu II Sztabu Generalnego WP i Departamentu I MSW. G. Żemek – główny podejrzany w śledztwie w sprawie FOZZ – był tajnym współpracownikiem Zarządu II Sztabu Generalnego WP, podobnie jak kilku jego współpracowników. Prezes Rady Nadzorczej FOZZ, wiceminister finansów Janusz Sawicki najpierw był tajnym współpracownikiem, a następnie kadrowym pracownikiem wywiadu na etacie niejawnym. Dający osłonę spółce Art-B, b. prezes NBP Grzegorz Wójtowicz był tajnym współpracownikiem Departamentu I MSW.”(21)\nNatomiast Janusz Zemke, wieloletni pracownik aparatu partyjnego, były sekretarz KW PZPR w Bydgoszczy, poseł SLD, członek komisji sejmowej badającej wykonanie uchwały lustracyjnej, powiada tak: „panowie Macierewicz, Naimski i ich współpracownicy z tak zwanego wydziału studiów, cierpią na łagodną manię prześladowczą, czy też rodzaj obsesji. Ze śmiertelną powagą wmawiano komisji, że istnieje międzynarodowa mafia byłych agentów, którzy zawładnęli gospodarką. Penetracja archiwów pozwoliła ustalić następujące fakty: jedna z osób podejrzanych w aferze FOZZ była w przeszłości zatrudniona w wywiadzie. Z kolei ktoś z rodziny jednego szefów Art-B był kontaktem operacyjnym wywiadu. Znaleziono ślad pozwalający domniemywać, że pewien wysoki urzędnik bankowy w dalekiej przeszłości miał luźne powiązania z wywiadem. Na tej podstawie wysnuto karkołomny wniosek, że agenci doprowadzili do ruiny polską gospodarkę i dopóki nie zostaną do końca zdemaskowani, to Polska będzie tonąć w kryzysie.”(22) Zwróćmy uwagę: daleka „przeszłość”, „ktoś z rodziny” i „luźne powiązania”. To wszystko rzekomo tak samo nieistotne jak komunistyczna przeszłość dzisiejszego posła.\nW tym kontekście pytanie, dlaczego warszawska policja przez tak długi czas nie jest w stanie rozprawić się z mafiami taksówkarskimi,(23) byłoby już czepianiem się drobiazgów, gdyby nie świadomość, że na całym świecie taksówkarze wykorzystywani są jako informatorzy służb specjalnych.\nJak tłumaczyć powtarzającą się bezkarność wielkich aferzystów, jak nie po przez rozprzężenie lub nawet sparaliżowanie newralgicznych instytucji państw (policji, prokuratury, sądów, służb celnych, skarbowych, bankowych, kontrolnych czy środków masowego przekazu) za pomocą układów nieformalnych, w tym agenturalnych? Kto ostrzegł głównych bohaterów sprawy Art-B, umożliwiając im wyjazd na czas? Nawet jeśli faktycznie uczynił to Maciej Zalewski (wcześniej poseł PC, obecnie członek klubu Polskiego Programu Liberalnego), to przecież i tak ktoś musiał dać mu cynk…\nSprawie Art-B warto poświęcić uwagę w ogólniejszym kontekście. Dokładniejsza jej analiza zapewne wykazałaby, iż narośl układu postnomenklaturowego w naszym życiu publicznym doprowadziła do degradacji także znaczne obszary elit postsolidarnościowych, nie potrafiących się oprzeć wczesnokapitalistycznej gorączce bogacenia się. Józef Darski twierdzi wprost, iż mamy do czynienia ze zlewaniem się obu nomenklatur: „Dawnej komunistycznej (nie mylić z obecnymi członkami SdRP) i nowej solidarnościowej, która rozmiarami afer, korupcją i okradaniem społeczeństwa prześcignęła komunę.”(24)\nTego typu zagrożenia sygnalizuje wypowiedź Jadwigi Staniszkis z grudnia ’91. „Śledziłam uważnie mechanizmy odrzucenia przez Sejm zarówno kandydatury Dąbrowskiego na prezesa NBP, jak i specjalnych uprawnień dla rządu. Ci, którzy byli za odrzuceniem, myślę także o SdRP, prawdopodobnie nie tyle bronili pryncypiów demokracji, ile raczej olbrzymich interesów, które wtedy właśnie odbywały się na transferach dewizowych. Puste ruble, za które niczego nie wysyłano, wymieniano po bardzo dobrym kursie bankowym na złotówki i później na dolary. I jednocześnie dziwna polityka personalna. Szefem Departamentu Dewizowego w Ministerstwie Finansów jest były asystent prof. Sołdaczuka w Akademii Nauk Społecznych przy KC. Szefem Departamentu Polityki Celnej jest również osoba z tejże Akademii. Ci ludzie podejmują decyzje dotyczące tego, kto i jak będzie tworzył kapitał i jakie będą nasze przyszłe usytuowania (i zależności) w systemie światowym. Równocześnie toczą się przewlekłe spory o obsadzenie prezesury NIK czy NBP i praktycznie nie istnieje decyzyjne centrum.\n– Uważa Pani, że nadszedł czas mafii?\n– Trudno mówić o mafiach, ale o nacisku różnych grup interesów na aparat wykonawczy – z pewnością. Bank Attalego czy doradca EWG, Nutti, starali się zahamować procesy prywatyzacyjne w Polsce, ratować raczej sektor państwowy. Pewne grupy z EWG były zainteresowane niską wyceną dolara i stabilizacją jego kursu, który był absurdem i stworzył trwałą podstawę pod spekulację oraz import konkurujący z rodzimą produkcją. Oficjalnie wysoki kurs rubla i niski dolara spowodował olbrzymie możliwości transferu bez żadnej kontroli. Były i quasi-mafijne układy: Universal, Agrotechnika. Grupy nacisku z zewnątrz działają też wokół elit politycznych. Żony niektórych polityków są pełnomocnikami różnych firm zachodnich, jest to po prostu kupowanie wpływów za niewielkie zresztą pieniądze. Wytwarza się sytuacja umiędzynarodowienia państwa i zarazem jego prywatyzacji” (podkr. AZ).(25)\nCzyż te wszystkie przykłady nie są przejawem sytuacji, w której „politycy zdają sobie sprawę, że agentura jest obecna we władzach i niczego w związku z tym nie próbują przedsięwziąć?” I, czy skutkiem jest tylko, jak zauważył Krzysztof Wyszkowski, „upadek moralności w polityce i manipulowanie spoleczeństwem?”(26) Zgoda na swoistą „grę teczkami”, na wzajemne wiązanie rąk, na swoisty pat politycznej gry, utrwalenie patologii życia politycznego, na pragmatyczne traktowanie jej jako czegoś normalnego i nie uniknionego? Zdaniem Janusza Korwina-Mikke, jest to sytuacja typu: „my nie ujawnimy waszych agentów, jeśli wy nie ruszycie naszych.” Czym więc są wypowiedzi prezydenta Wałęsy o „asach z rękawa” jak nie uczestnictwem w grze teczkami?\nGdy, podlegając ministrowi Henrykowi Majewskiemu, Milczanowski dokonywał „sprawdzeń grupowych danych znajdujących się w Biurze Ewidencji i Archiwum UOP”, robił to ponoć wyłącznie na wewnętrzne potrzeby urzędu.(27) Urząd ten jednak – mam nadzieję – nie pracuje tylko dla siebie. A skoro tak, to wyniki „sprawdzeń” były do dyspozycji ekipy ówcześnie kierującej rządem. Czy możemy mieć pewność, że potrafiła ona oprzeć się pokusom związanym z posiadaniem materiałów nadających się do nieuczciwych zastosowań? To tylko w interesie Polski leży ujawnienie i usunięcie agentów z parlamentu. W interesie różnych sił politycznych korzystniejsza może być gra polityczna, w której ma się na przeciwników lub sojuszników kompromitujące materiały. W tej perspektywie, ludzie Macierewicza – niezależnie od wszystkich błędów związanych z operacją lustracyjną – już w samym założeniu badali archiwa w celu publicznego ujawnienia SB-eckich materiałów i rozładowania bomby agenturalnej.\nPostawić trzeba bardziej ogólne pytanie. Czy materiały operacyjne, mogące stanowić skuteczne narzędzie oddziaływania na tysiące osób, są obecnie rozproszone, czy też jakaś ich znaczna cześć jest skoncentrowana w nielicznych rękach? Czyich: postkomunistycznych czy postsolidarnościowych, krajowych czy zagranicznych? I nie można nie spytać się też, czy ci, w rękach których znalazły się tajne materiały, poza zasobami ekonomicznymi i informacyjnymi, dysponują też obecnie możliwościami działań operacyjnych? W tym kontekście zazwyczaj wskazuje się na firmy detektywistyczne. Poświęćmy im zatem nieco uwagi.\nRzeczywiste możliwości operacyjne posiadane przez agencje detektywistyczne nie są w pełni znane.(28) W jakiej mierze liczne i niejednokrotnie liczebne firmy ochroniarsko-detektywistyczne („Ocenia się, że obecnie w firmach ochroniarskich i detektywistycznych pracuje od 100 do 150 tys. ludzi.(…) A zatem jest to grupa liczniejsza niż wszystkie siły policji razem wzięte”(29) służą, lub mogą służyć, przedłużeniu zdolności operacyjnych byłych służb specjalnych? Na ile są, lub mogą być, narzędziem działań ludzi z układu postnomenklaturowego? To, iż pracuje tam wielu fachowców doświadczonych w prowadzeniu bezprawnych lub realizowanych na granicy prawa działań nie jest tajemnicą dla nikogo. Czy obecnie wszyscy, jak jeden mąż, wyzbyli się niedobrych nawyków? Milczanowski o prywatnych detektywach mówi tak: „Niektórzy bezprawnie przyznają sobie uprawnienia policji. Zastępują legalne sądy i komorników, posługują się argumentami zbliżonymi do szantażu. Dostaję sygnały, że w pewnych wypadkach stosują środki techniki operacyjnej, podsłuchują rozmowy przy użyciu urządzeń elektronicznych. Tego im nie wolno robić.”(30)\nUstawa z 23 grudnia ’88 o działalności gospodarczej, będąca jedynym aktem prawnym dopuszczającym prowadzenie tego typu firm, „wskazywała jedynie, kto jest władny wydawać koncesje. Nie przewidziano jednak kontroli nad tego typu działalnością. Dopuszczono tym samym kilka tysięcy firm do niekontrolowanej działalności w sferze bezpieczeństwa publicznego” (podkr. AZ).(31)\nJakie są powiązania między firmami detektywistycznymi i postkomunistycznym kapitałem? A z zagranicznymi służbami specjalnymi? Mówi szef agencji ochrony osób i mienia „Point”: „Pracujemy dla ambasad i są to ambasady potężnych krajów. Mam wyłączność na wożenie pieniędzy jednego z mocarstw, a inne oddało wszystkie swoje prywatne rezydencje pod naszą wyłączną ochronę.”(32) Jasne jest, iż „potężne kraje” nie zatrudniają do newralgicznej działalności firm, które nie zostały przedtem sprawdzone. Jakimi metodami? Jest i kwestia taka:\n1. wspomniana agencja nie jest jedyną pracującą dla placówek państw obcych;\n2. w tego typu agencjach pracuje wielu byłych oficerów polskich służb specjalnych, tj. ludzi znających rozmaite tajemnice państwowe; liczni członkowie ich rodzin i koledzy dalej zatrudnieni są w policji, UOP-ie i WSI;\n3. czy agencje te naprawdę wynajmowane są przez ambasady jedynie dla wożenia pieniędzy i wykonywania podobnego rodzaju prac „fizycznych”?\nWe wspomnianym już raporcie MSW pt. „Podstawowe wewnętrzne zagrożenia bezpieczeństwa państwa” z marca ’92, o firmach ochrony mienia czytamy: „Skalę zagrożeń potęguje fakt, iż równolegle do interakcji: branża security – świat przestępczy może następować infiltracja tego rynku przez obce służby specjalne. Przesłanki do takiego wnioskowania daje fakt plasowania się na polskim rynku przedstawicielstw firm security z wielu państw świata, gdzie zinstytucjonalizowana, głęboka kontrola służb specjalnych nad tą branżą jest stałą praktyką. Przedstawicielstwa starają się wiązać ze swoimi polskimi odpowiednikami, tworząc np. joint-ventures. Powyższe zagrożenia zwielokrotnia podejmowanie prób integrowania się firm security w związki regionalne, a następnie ogólnopolskie.\nEwentualne powodzenie tych działań może doprowadzić do powstania liczącej się siły, owładniętej patologiami społecznymi i wpływami obcych służb specjalnych, kierowanej przez byłych funkcjonariuszy aparatu władzy PRL.”(33)\n„Wprost”, pisząc o prywatnym oddziale komandosów od trzech lat tworzonym przez Aleksandra Gawronika, podaje, iż „Na kontrolę postępów, jakie czyni grupa, przyjeżdża instruktor z Biura Ochrony Rządu.”(34) Pan instruktor zapewne jest zatrudniony tu na podstawie umowy-zlecenia. Gdzie zarabia więcej: w rządzie czy na boku? Wobec kogo opłaca mu się być lojalnym na dłuższą metę? W którą stronę następuje przepływ informacji?\nWęgierkiewicz w książce „Aleksander Gawronik: gra o miliardy” pisząc o oddziale ochroniarzy Gawronika podaje wiele informacji tożsamych z danymi Michalaka, o instruktorze z BOR-u jednak nie wspomina. Węgierkiewicz podaje natomiast inny zadziwiający fakt: „Kandydatów do pracy poszukuje się w całej Polsce, korzystając z kontaktów osobistych, ale także poprzez WKU, gdzie prowadzi się dokładne spisy na wypadek mobilizacji.”(35) Na jakiej podstawie prawnej wojskowe Wojewódzkie Komendy Uzupełnień, gromadzące dane osobowe o znaczeniu dla bezpieczeństwa państwa, występują w roli biur pośrednictwa pracy?!\nKTO DZIŚ CHRONI TAJEMNICE PRL-U?\nCzy dzisiaj istnieje jakiś interes publiczny w utajnianiu tajemnic z okresu PRL i, jeśli tak, to jakich? Czy jacyś poważni historycy uzyskali dostęp do akt różnych PRL-rowskich resortów, by w sposób systematyczny badać wpływ radzieckich służb tajnych na dzieje powojennej Polski, na naszą wewnętrzną politykę?(36) Czy ktokolwiek prowadzi lub zamierza prowadzić takie badania? Sposób potraktowania zasobów archiwalnych MSW przez ministrów solidarnościowgo pochodzenia na pewno takie badania utrudnia. Antoni Zieliński, w ’91 dyrektor Centralnego Archiwum MSW wskazuje, iż „Odtajnianie dokumentów organów bezpieczeństwa jest z natury swej rzeczą skomplikowaną, a utrudni ją jeszcze z pewnością realizacja propozycji UOP, który chce podziału materiałów w zależności od kompetencji instytucji wyłonionych z dawnego MSW. Tak więc Centralnemu Archiwum przypaść miałyby jedynie dokumenty administracyjne, Policji – dawne akta milicji, UOP zaś wziąłby akta byłych organów bezpieczeństwa, szczególnie tzw. operacyjne. (…) Rozrywając materiały, wytworzone przez jednego twórcę – co już jest niezgodne z powszechnie obowiązującymi zasadami archiwalnymi – uniemożliwia się rzetelne badanie historii Polski w latach 1944-1990.”(37)\nW kwietniu ’91 na posiedzeniu Krajowego Komitetu Obywatelskiego Jan Olszewski powiedział m.in.: „Fakt, że tylko u nas – może poza Rumunią – nie ujawniono żadnych materiałów dotyczących SB i służb specjalnych, jest swoistym skandalem. Co więcej, nadal robi się wszystko, aby to uniemożliwić. Byli funkcjonariusze SB, którzy chcą ujawnić przestępstwa – często zresztą wykonywane na rozkaz – zwracają się w tej sprawie do obecnych zwierzchników resortu o zwolnienie ich z tajemnicy służbowej. Mimo jednak odejścia z owej służby, zwolnień takich otrzymać nie mogą.”(38)\nPytanie tytułowe tego fragmentu nasuwa się też w kontekście utajnienia części akt sprawy w procesie zabójców księdza Popiełuszki.(39) Wniosek skierowany w lutym ’92 do wiceministra SW Andrzeja Zalewskiego o odtajnienie całości akt został odrzucony bez słowa. „Prokurator Szafnicki nie potrafi zrozumieć, dlaczego wiceminister z gabinetu rządowego – opowiadającego się za szerokim ujawnianiem przeszłości – uważał, że zeznania ponad 200 byłych pracowników SB, dotyczące nie istniejącego już Departamentu IV, odległych lat i innej epoki – nadal muszą być tajne.”\nJednym z efektów pracy powołanej przez Sejm X kadencji Komisji Nadzwyczajnej do Zbadania Działalności MSW było powstanie raportu wskazującego na istnienie w Departamencie IV „zorganizowanej grupy przestępczej działającej przeciwko duchowieństwu katolickiemu. Tekst raportu zawierającego personalia pracowników grupy ‚D’ Komisja w lutym br. [tj. ’91 – AZ] przekazała Prokuraturze Generalnej. Poseł Rokita nie był jednak w stanie zapoznać z jego treścią ani posłów na posiedzeniu plenarnym Sejmu, ani dziennikarzy na konferencji prasowej, został bowiem zobowiązany do zachowania tajemnicy pod rygorem sankcji karnych (sic!) przez ministra spraw wewnętrznych Henryka Majewskiego. W ten sposób jedna z najbardziej ponurych tajemnic SB nadal nie może stać się przedmiotem społecznej oceny.”(41)\nW czasach podziemnej „S” Jerzy Milewski kierował Biurem Brukselskim tej organizacji. W świetle licznych wpadek transportów materiałów z zagranicy dla podziemia w kraju oraz ujawnionych ostatnio (mim. przez gen. Pożogę) informacji, nie ulega wątpliwości głęboka infiltracja tego Biura i jego kontaktów przez służby specjalne PRL. W tym kontekście Irena Lasota (obecnie dyrektor Nowojorskiego Institute for Democracy in Eastern Europe) mówi o Milewskim: „Uważam, że nikt nie zrobiłby gorszej roboty w Brukseli. Gdyby okazało się, że wynikało to nie tylko z niekompetencji Jerzego Milewskiego, sprawa byłaby bardzo poważna. Dotyczyłaby świadomej dekonspiracji struktur podziemnych. Trzeba pamiętać, że Biuro Brukselskie posiadało więcej informacji na temat konspiracyjnej Solidarności niż ktokolwiek, nawet w Polsce.”\nNa pytanie dziennikarki „Czy jest możliwe sprawdzenie, w jaki sposób „działalność” kontrolowała działalność Biura Brukselskiego?” Lasota odpowiada: „Odpowiedź znajduje się w aktach MSW, wywiadu i kontrwywiadu w Polsce. Obawiam się że w niektórych wypadkach – tylko w archiwum KGB.\nKomisja Krajowa NSZZ „S” powinna wystąpić do MSW, wywiadu i kontrwywiadu o udostępnienie materiałów dotyczących inwigilacji i infiltracji Solidarności.”(42) Niestety, nie słyszałem o takim wniosku! A od listopada ’91 Milewski jest szefem działającego przy Urzędzie Prezydenta Biura Bezpieczeństwa Narodowego w randze ministra stanu. W czerwcu ’92 jego nazwisko umieszczone zostaje na dostarczonej przez min. Macierewicza liście osób (nr 63), których dane jak, TW znalazły się wśród zapisów archiwalnych MSW.(4 3) Być może p. Milewski jest czysty jak łza. Szkoda jednak, iż nic nie zrobiono w celu upewnienia o tym opinii publicznej.\nJesienią ’91 Andrzej Jędrzejczyk prowadzący śledztwo w sprawie śmierci w ’77 studenta Stanisława Pyjasa, ustępuje ze stanowiska naczelnika Wydziału śledczego Prokuratury Wojewódzkiej w Krakowie. Jędrzejczyk twierdzi, iż doszedł do „miejsca, w którym należy ujawnić ‚tajnych współpracowników SB’, którzy w liczbie co najmniej 12 operowali w najbliższym otoczeniu Pyjasa, a którym on ufał bezgranicznie. Ponoszą oni moralną odpowiedzialność za jego śmierć, jeśli zaś udowodni się im pomocnictwo, będą odpowiadać karnie za współudział w morderstwie. Od sierpnia ‚leżakuje’ w Ministerstwie Sprawiedliwości mój wniosek o ujawnienie tych ‚tajnych współpracowników’. ‚Współpracownicy’ jako ludzie wykształceni, z ‚opozycji’, ulokowali się pewnie w różnych instytucjach i organach. Dla nich ujawnienie to ‚być albo nie być’.(…) Mimo upływu 14 lat nadal widzę szansę wykrycia sprawców mordu. Pod warunkiem, że nikt nie będzie utrudniał mi postępowania. Prokurator nie ma możliwości dokonywania tzw. czynności operacyjnych. Kiedy wynikła konieczność takich czynności, zwróciłem się do Urzędu Ochrony Państwa. Do UOP dlatego, że w policji nadal zatrudnionych jest wielu byłych funkcjonariuszy SB, których udziału w tym przestępstwie nie mogłem wykluczyć. Z UOP otrzymałem kuriozalną odpowiedź, że Urząd Ochrony Państwa nie ma możliwości przeprowadzenia czynności operacyjnych. Kiedy zażądałem z przejętego po SB archiwum akt dotyczących inwigilacji Pyjasa i opozycyjnego środowiska studenckiego wokół niego, otrzymałem odpowiedź, że akta te zostały zniszczone. Może rzeczywiście tak było, tylko wówczas obowiązkiem UOP było bezzwłoczne zawiadomienie o tym prokuratury, aby ta wszczęła dochodzenie o niszczeniu akt. Tego dotychczas UOP nie uczynił.”(44)\nJeśli jest prawdą, że za decyzjami o podtrzymaniu tajności wielu innych materiałów PRL-owskich bezpośrednio stoją interesy i decyzje UOP-u, to czyż można uniknąć niepokojących podejrzeń, iż firma ta, w której pracują tysiące byłych funkcjonariuszy SB, broni w ten sposób nie tyle interesu Państwa Polskiego, co interesów ludzi starych układów? Przypominam, że w UOP-ie „w służbach operacyjnych jest dwie trzecie starej kadry.”(45)\nDziwi też duża liczba TW w tej sprawie. Kilka miesięcy przed śmiercią, Pyjas, wraz z kolegami, współpracował z KOR-em. Liczba TW może wskazywać, iż w Krakowie w grę wchodziła grupa opozycyjna, której działalność zainicjowana była przez SB. Rzeczą dość często w praktyce MSW spotykaną było przechodzenie ludzi będących TW podczas studiów do pracy w SB po ich ukończeniu. Czyżby wśród ludzi, których ujawnienia domaga się prok. Jędrzejczyk byli kadrowi pracownicy SB, obecnie pracujący w UOP? UOP mógł też, np. przejąć niektórych TW ze sprawy Pyjasa i wykorzystywać ich do swych celów. Jeden z moich konsultantów, emerytowany wyższy oficer LWP zwrócił mi uwagę w kontekście tej sprawy na swój przypadek. W okresie stalinowskim donosiło na niego dwóch przyjaciół. Obecnie jeden z nich jest pisarzem, drugi był profesorem wyższej uczelni. W ’89 materiały sprawy tego oficera (związane z jego działalnością w AK) zostały zniszczone – wraz z danymi donosicieli. Łatwo sobie wyobrazić, jak wielkim skandalem środowiskowym stałoby się ujawnienie „drugiej” strony aktywności życiowej tych osób – choć tu w grę nie wchodzi tragiczna śmierć, tak jak w sprawie podjętej przez prokuratora Jędrzejczyka. Jeśli nawet założymy przez chwilę, iż TW ze sprawy Pyjasa są dzisiaj faktycznie niezwykle polskiemu państwu przydatni, to przedkłada tu się raczej wątpliwe interesy operacyjne i polityczne nad pewne jasne wymagania prawne i moralne. Powtarza się praktyka stosowana przez wszystkie bodaj policje (w tym oczywiście i komunistyczne): toleruje się ludzi łamiących prawo, gdy zgadzają się zostać lub być nadal naszymi ludźmi. Jak jednak w tej sytuacji można marzyć o rozliczeniu się z dziedzictwem przeszłości?\nKrzysztof Kozłowski mówi: „Gdy byłem jeszcze ministrem, prokurator wniósł o ujawnienie trzech ‚TW’. Podał ich pseudonimy i twierdził, że mają coś na sumieniu. Zbadałem to i – można mi wierzyć albo nie – wymienieni ‚TW’ nie mieli nic wspólnego ze śmiercią Pyjasa. Byli wykorzystani jedynie do zbierania informacji. Prokuratorzy mówią, że o tym, co jest przydatne do procesu powinien decydować sąd. Ale chodzi o precedens – jeżeli zaczniemy ujawniać ‚TW’, będzie to miało negatywne konsekwencje w przyszłości.”(46) Panie ministrze, to jakieś nieporozumienie: formułka „można mi wierzyć lub nie” nadaje się do dyskusji przy piwie, a nie przy rozstrzyganiu kwestii procesowych!\nZasygnalizujmy też problem ogólniejszy – właściwy dla całej refleksji nad polityką: co się w ostatecznym rozrachunku traci, a co zyskuje? Jakie są granice kompromisu z bezprawiem? Jak dalece można się posunąć w stosowaniu środków niemoralnych i nielegalnych, w tym po prostu podłych, w pracy instytucji mającej być Urzędem Ochrony Państwa praworządnego?\n„CZWARTA WŁADZA” – KOMU SŁUŻY?\nJarosław Kurski komentując swój głośny tekst „Wódz – przedostatni rozdział”, w którym byli urzędnicy Kancelarii Prezydenta poddali Belweder surowej krytyce, pisze, iż jego publikacja „była testem na istnienie w Polsce tzw. czwartej, władzy – wolnej prasy. Test wypadł negatywnie. W Polsce jest wprawdzie wolna prasa – lecz nie jest jeszcze czwartą władzą.”(47) Moim zdaniem, jest jeszcze gorzej niż sądzi Kurski. Trudno bowiem byłoby twierdzić, iż z prasą wolną i niezależną w szerszej skali mamy do czynienia. Te same siły, które paraliżują naszą klasę polityczną, kontrolują liczne środki masowego przekazu. Dlatego właśnie prasa nie jest w stanie pełnić zadania kontrolowania i – pośrednio – oczyszczania tej klasy.\nPod rządami PZPR środowisko dziennikarskie było nasycone agenturą w stopniu szczególnie wysokim. Oto wypowiedź b. funkcjonariusza SB: „Wśród dziennikarzy to trzeba było szukać czystego, takiego, który już z kimś nie współpracuje. Jak się już taki znalazł, to się moi koledzy bili, który ma go przejąć, pozyskać.”(48) Tytułem przykładu, przypomnijmy, że przy okazji nowego śledztwa w sprawie śmierci Grzegorza Przemyka ujawniono, iż w okresie śledztwa pierwotnego „Powołano trzyosobową grupę propagandową oficerów SB, która inspirowała publikacje zgodne z celem postawionym przez MSW. (…) Jak wynika z dokumentów, z grupą tą współpracowali niektórzy dziennikarze centralnych pism.”(49) Jasne jest, że tego typu sytuacje nie były niczym nadzwyczajnym w życiu komunistycznego dziennikarstwa. Bardziej niepokoić musi jednak wątpliwa rola dziennikarstwa postsolidarnościowego – nieźle to ilustruje jego stosunek do sprawy FOZZ.(50) Nie może w tej sytuacji dziwić siła propagandy, która w oczach wielu ludzi zdołała sprowadzić problem LiD do absurdu. Trudno też uwierzyć, że taktyka szumu informacyjnego nie bywa stosowana z premedytacją. Czy histeryczne wypowiedzi padają częściej z ust zwolenników lustracji, czy też jej przeciwników? Czyż nie chodzi o to, by stworzyć wrażenie chaosu informacyjnego oraz bagna moralnego i politycznego, z których nie sposób wyłowić nic wyraźnego i jednoznacznego? Nie wykluczam, że w tej grze posunięto się nawet do sprowokowania oskarżeń już od samego początku bezpodstawnych, łatwych do odparcia, aby skompromitować samą ideę lustracji. Taki właśnie charakter zdaje się mieć przypadek z przedstawionym przez J. Kaczyńskiego słynnym zdjęciem, na którym znajdować ma się Wachowski.\nSzereg publicystów zauważyło już niepokojące zjawisko: nasi politycy, to ludzie bez honoru. Oskarżani publicznie o czyny kryminalne lub choćby tylko niegodziwe moralnie ani myślą się usprawiedliwiać, nie domagają się wycofania zarzutów ze strony swych oskarżycieli. Nie powołują ich przed sąd za uszczerbek czci spowodowany fałszywymi zarzutami ani nie podają się do dymisji. Na przykład Lech Falandysz z kancelarii Prezydenta. Umieszczony w czerwcu ’92 na liście Macierewicza, przez ponad pół roku nie zauważa problemu. Dopiero gdy Jan Parys ponownie wymienia jego nazwisko jako TW, Falandysz budzi się i obiecuje podać sprawę do sądu.\nNajbardziej głośne – i ważne z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa – są chyba przypadki Krzysztofa Skubiszewskiego(51) i Mieczysława Wachowskiego. A z 17 wyższych oficerów MON i MSW oskarżonych przez Szaniawskiego o to, iż są ludźmi KGB, żaden (powtarzam: żaden!) nie skorzystał z prawa ochrony swego imienia na drodze sądowej. I to w sytuacji, gdy resort obrony oferował swoim oficerom w tej sprawie pomoc prawną.(52) Może określenie „człowiek KGB” z niczym niestosownym się owym oficerom nie kojarzy?\nTakie zachowanie przestanie dziwić, jeśli przyjmiemy, iż wiele z osób, którym stawia się tego typu zarzuty, to faktycznie aktualni lub byli agenci, czy też ludzie na różne inne sposoby zdeprawowani przez stary system. Honoru albo nigdy nie mieli, albo zostali pozbawieni go już dawno, zaś ich mocodawcy nie pozwalaj a im wycofać się z życia publicznego tak długo dopóki są przydatni. Z kolei niektórzy inni członkowie naszej klasy politycznej – mogli nigdy agentami nie być, lecz działając w zdegenerowanym otoczeniu społecznym – utracili miary moralne.\nPrzywołajmy marginesowy, ale chyba znamienny przykład. Sprawa Andrzeja Anusza, wcześniej posła Porozumienia Centrum, a obecnie w Ruchu dla Rzeczypospolitej, w stosunku do którego „Rada Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego stwierdziła, iż jego praca magisterska została przepisana z pracy mgr Marka Rymszy w stopniu uniemożliwiającym uznanie jej za samodzielną.”(53) Człowiek, któremu zarzucono złodziejstwo intelektualne, dalej funkcjonuje sobie w naszym życiu publicznym, udziela licznych wypowiedzi prasowych, występuje na konferencjach. Nie słyszałem, by którąś z nich poświęcił oczyszczeniu się z zarzutów.\nZjawisko ludzi bez honoru piastujących funkcje publiczne, nie przybrałoby takich horrendalnych rozmiarów, gdyby w Polsce istniały i spełniały swe zadania, niezależne środki masowego przekazu. Gdyby ludziom, którym postawiono poważne zarzuty nie dawano spokoju tak długo jak ich sprawa nie ulegnie wyjaśnieniu. Gdyby, na przykład, sporządzono (i drukowano co tydzień) aktualną listę hańby. Wykaz osób publicznych obciążonych poważnymi zarzutami, którzy nie uczynili nic, by się z nich oczyścić – licząc, czy to na przyschnięcie danej sprawy pod natłokiem nowych sensacji lub też pragnąc utrzymać się na swych stanowiskach tak długo, by przed odejściem ustawić się na przyszłość. To nasze środki masowego przekazu współodpowiedzialne są za to, iż wiele spraw zbyt łatwo i szybko przysycha, że prokuratury rozmydlają śledztwa. Jak może jednak być inaczej przy obecnym stanie naszych – pozornie jedynie spluralizowanych – środków masowego przekazu? Zresztą, być może bardziej zdrowa moralnie jest obecna sytuacja od polegającej na tym, iż agenci usytuowani w prasie próbują rozliczać agentów w ośrodkach władzy?\nWydawnictwo BGW samodzielnie, bez zgody autorów cenzuruje tekst książki „Kim pan jest, panie Wachowski?” Wycina rozdział, w którym autorzy umieścili, jak mówią, „wszystko, co udało się nam zebrać na temat agenturalnej działalności Wachowskiego. Usunięto też zbyt ostre, zdaniem wydawnictwa, sformułowania dotyczące np. sfery obyczajowej i działalności finansowej Wachowskiego w latach 80. (…) Proces wydawania książki był kontrolowany przez Belweder. Radcą prawnym BGW jest żona szefa Zarządu Śledczego UOP, płk. Wiktora Fonfary, który według naszych danych był razem z Wachowskim na kursie SB w Świdrze. Zaraz po złożeniu go w wydawnictwie tekst naszej książki trafił do rąk Wachowskiego.”(54)\nInny znaczący przypadek, to rozmowy z b. szefem ochrony Jaruzelskiego, płk. Arturem Gotówko. Na konferencji prasowej po wydaniu książki, Gotówko oświadcza, „że bez jego zgody już po autoryzacji wywiadu-rzeki jego rozmówca Henryk Piecuch wycofał z druku ponad 100 stron. Henryk Piecuch przyznał, że postąpił tak po spotkaniu z gen. Jaruzelskim i kilkunastogodzinnej rozmowie.”(55)\nWarto by też – z punktu widzenia szkicowanego tu stanu rzeczy – przyjrzeć się dokładniej powodom opóźniania prac nad ustawą likwidującą monopol państwowej telewizji i radia. Dla kogóż to przeszkodą jest czwarta spluralizowana władza (a nie będąc rzeczywiście pluralistyczną nie jest ona w stanie pełnić zadań kontroli demokratycznej), w sytuacji gdy trzy wyodrębnione konstytucyjnie władze państwa są uzależnione przez niejawne pozakulisowe siły i wpływy?\nDramatyzm sytuacji polega na tym, iż wszystko niestety wskazuje na to, iż w państwie naszym nie ma dziś żadnej instytucji zdolnej pełnić funkcje zdrowego rdzenia, swoistego koła zamachowego obecnej transformacji, i zarazem sita selekcjonującego patologie i bezprawie.\nNależy zwłaszcza mieć poważne wątpliwości co do zdolności UOP i odpowiednich służb WP do skutecznego wypełniania ich konstytucyjnych zadań. Po pierwsze, są uzasadnione obawy co do lojalności wielu fachowców przejętych po PRL-u. Po drugie, pracuje tam wielu nowicjuszy dopiero uczących się rzemiosła, zależnych przeto od swych bardziej doświadczonych kolegów. Po trzecie, obecny okres przebudowy, chaosu, rozprzężenia, nierzadko histerycznego pędu do bogacenia się, nie może nie korodować moralności także pracowników tajnych służb. Wielu trudno oprzeć się pokusie wymiany informacji na pieniądze. Inni miast reguł prawa wolą respektować nieformalne „życzenia” Belwederu.\nPrawie pewne jest, iż tajne służby są niemal całkiem przejrzyste: tak dla wywiadów obcych jak i rodzimych elit postkomunistycznych. Tak to przynajmniej wygląda w świetle licznych materiałów publikowanych przez Urbanowskie „Nie”. Opisano tam np. śledzenie polityków SdRP w ramach operacji „Pamela”, przedstawiając szczegóły, których nie mogły znać osoby poddane inwigilacji. Ale czy jest się czemu dziwić, gdy dyrektorem prawnym wydawcy tygodnika „Nie” jest b. dyrektor Biura Śledczego MSW, a potem zastępca prokuratora generalnego PRL w latach ‚BO – Hipolit Starszak?(57) Ile wie, koga zna taki człowiek? Kto jemu ufa, komu on ufa? Według docierających do mnie informacji tak w UOP-ie jak i w WSI praca operacyjna leży: brak jest nowych pozyskań, nie odbywają się spotkania nawet z tymi dawnymi TW, którzy wyrazili gotowość współpracy z obecnymi służbami.\nWszelakiej maści agenci: państw, kapitałów małych i dużych, krajowych i zagranicznych oraz mafii różnorakich, mają dziś w Polsce szerokie pole do działania nie tylko dlatego, że sprzyja im nieuchronny bałagan wielkiej transformacji. Mają je w znacznej mierze dlatego, iż dziedzictwo komunizmu uformowane jest w układ paraliżujący zdolności organizmu społecznego do walki ze schorzeniami. Bezpodstawne są na pewno obie skrajne tezy: ta, iż nie istnieje żaden układ postkomunistycznych powiązań nieformalnych, wywierający istotny wpływ na liczne sfery życia publiczno-państwowego oraz ta, że mamy od czynienia z dawnym nomenklaturowym układem, działającym w nieomal nienaruszonej strukturze wpływów i możliwości. Prawda leży gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami – co wcale nie oznacza, iż akurat pośrodku. Kto jednak potrafi ustalić, jaka jest siła powiązań agenturalnych i układów nieformalnych stojących za ugrupowaniami postkomunistycznymi w Polsce? Kto potrafi oszacować, jakimi możliwościami dysponuje dziś kapitał stojący za siłami postkomunistycznymi w Polsce? I wcale nie musi istnieć żadne jednolite centrum koordynacyjne dla, układu postkomunistycznego jako całości,(58) by zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa, dla procesu budowy demokratycznego państwa prawa były poważne. Wystarczy, by ludzie układu postnomenklaturowego łączyli wysiłki w warunkach zagrożenia dla ich pozycji.\nWiadomo, iż wśród tysięcy polskich emigrantów i azylantów lat osiemdziesiątych prowadzono rozgałęzioną penetrację wywiadowczą i niewątpliwe wydaje się, że sporo naszych (byłych) rodaków odwiedzających kraj pracuje dla służb niemieckich. Do zbierania informacji wywiadowczych wykorzystywana jest też – w sposób mniej lub bardziej zorganizowany – mniejszość niemiecka w naszym kraju. Jeśli uwzględnimy to, iż niemałą część tej grupy stanowią tzw. Volkswagendeutsche, czyli ludzie, którzy zdecydowali się na zmianę narodowości z przyczyn ekonomicznych, to nie może ulegać wątpliwości, że ogólna podatność tej grupy na ewentualną rekrutację przez obce służby wywiadowcze musi być wyższa od przeciętnej.\nZaznaczmy tu dla uniknięcia nieporozumień – nie namawiam w tym punkcie do podejmowania jakichkolwiek nadzwyczajnych kroków. Posługiwanie się mniejszościami narodowymi dla celów penetracji agenturalnej jest czymś normalnym w pracy wywiadów i niewskazane byłyby tu jakiekolwiek przedsięwzięcia (np. jakieś akcje polityczne) poza normalnym zabezpieczeniem kontrwywiadowczym.\nOczywiste wydaje się też, iż obecnie służby RFN korzystają ze zgromadzonych przez STASI materiałów z okresu jej współpracy z SB, jak i przy okazji jej samodzielnej penetracji naszego kraju. „Interesujące jest przy tym, że polska służba bezpieczeństwa – której z pomocą pośpieszyła STASI – nie zdawała sobie do końca dokładnie sprawy z zasięgu szpiegowskiej działalności wywiadu wschodnioniemieckiego w Polsce. Anonimowy rozmówca „Die Welt” [były wyższej rangi oficer STASI] ujawnia, że agentom NRD udało się nawiązać kontakt nie tylko z przedstawicielami Solidarności; także ogniwa partii komunistycznej znajdowały się pod jej wywiadowczą kontrolą. Niemiecka Republika Demokratyczna mieszała – jak się wyraził rozmówca „Die Welt” – we wszystkich sprawach, które odgrywały wówczas w Polsce jakąś rolę; na zlecenie polskiej służby bezpieczeństwa STASI podjęła się także kontroli wywiadowczej nad zagranicznymi strukturami Solidarności – w Berlinie Zachodnim, Holandii, Francji i RFN.”(59) W odniesieniu do terenów Polski południowo-zachodniej mówi o tym gen. Ochocki: „Konsulat niemiecki funkcjonował we Wrocławiu. Bardzo żywotny, taki wnikliwy. Zresztą większość konsulatu obsadzona była przez funkcjonariuszy STASI. Byli bardzo namolni. Prowadzili totalny wywiad. Wszystko i wszystkich. (…) Wszędzie chcieli być i wszystko wiedzieć. Komu to było potrzebne? Im? Komu to dalej przekazywali? Na pewno nie do Moskwy, bo przecież Moskwa wiedziała, co się tutaj dzieje. Nie musiała się dowiadywać kanałem NRD.”(60) Krzysztof Kozłowski wspomina o sprawie szpiegowania „S” przez STASI tak: „Oni dostali na to wszystko zielone światło. Dał je swego czasu generał Milewski. To, że ich wpuścił, to pół biedy, ale on ich w ogóle nie kontrolował! I to się zemściło w ten sposób, że dzisiaj możemy się tylko zastanawiać, gdzie są i co robią ich byli agenci w Polsce. Na pewno nie rozpłynęli się w nicość.”(61) Prawdopodobne wydaje się przejęcie jakiejś części agentury STASI przez BND, służby wywiadowcze Bundeswehry (MAD) czy Urząd Ochrony Konstytucji.\nW przytaczanym już raporcie Wydziału Studiów dla premiera Olszewskiego, podany jest przykład, mówiący ,,O rejestrowaniu osób związanych z podziemnymi strukturami ‚S’ przez służby państw obozu komunistycznego, jest kooperacja b. STASI z Biurem Studiów SB MSW dotycząca rozpracowania środowisk opozycyjnych. Wydział Studiów udokumentował taki rodzaj współpracy ze STASI w i przypadku infiltracji warszawskich środowisk opozycyjnych skupionych wokół Kościoła Katolickiego i kontroli kontaktów podziemnej RKW ‚S’ w Poznaniu z Berlinem Zachodnim. Dane będące owocem tej współpracy pozostają prawdopodobnie w dyspozycji służb specjalnych RFN i Rosji.”(62)\nWyraźna w świetle tych wszystkich informacji nasza przejrzystość dla Niemców niebezpieczna być musi choćby tylko z punktu widzenia polskich interesów” gospodarczych.\nAlexandre de Marenches, b. długoletni szef SDECE, francuskiego wywiadu i kontrwywiadu, za: Chrisline Ockrent, Alexandre Marenches, Sekrety książąt i szpiegów, Warszawa 1992, Editions Spotkania, przeł. Zofia Jeżewska, s. 115.\nK. Dubiński, Wywiad – największy przegrany, PiŻ, nr 25, ZO.06.92.\nJ. Olszewski. Przerwana premiera, s. 103.\nJacek Hugo-Bader: „Józefina Hrynkiewicz, socjolog z Uniwersytetu Warszawskiego, autorka książki o ruchach ekologicznych poradziła, żebym pogrzebał w aktach MSW, jeżeli chcę się czegoś dowiedzieć o ludziach ‚skierowanych’ w 1988 r. do rozbicia Polskiej Partii Zielonych. Więcej nie chciała powiedzieć, bo przecież „Gazeta Wyborcza” nie zapewni mi ochrony” (U Bryczkowskiego, GW, 10.07.92, nr 161, P S, s. 12).\nByłem człowiekiem Kiszczaka, s. 194.\nDane ujawnione przy okazji pracy komisji weryfikującej kadry SB, za: Marek Henzler, Prześwietlanie SB, Polityka, nr 33, 18.08.90, s. 1.\nZa fragmentem raportu opublikowanym w: Konfidenci są wśród nas…, s. 18.\nts, EW, nr 117, 19.06.90; cyt. za przedrukiem w Angorze, nr 4, 01.07.90, s. 5.\nGenerał Kiszcizak… mówi prawie wszystko, s.149. Niezrozumiałe dla mnie jest jak poznawszy tego typu sprawy (i wiedząc na pewno o wielu innych) Rokita mógł w ’92 wystąpić zdecydowanie Przeciw lustracji? Czyżby przewodnicząc wspomnianej komisji dowiedział się rzeczy tak strasznych, iż wizja ich publicznego ogłoszenia przeraziła go? Czy dowiedział się tak wiele o zbrodniczych metodach działania MSW, iż obawiał się lustracyjnej wojny z (byłym?) resortem? Niepokojące pytania można mnożyć.\nEwa Wielińska, Bohaterowie rozdziału trzeciego, PiŻ, nr 26, 27.~.92, s. 9.\nNa marginesie wspominanego tu procesu sprawców porwań toruńskich dodajmy, iż do żadnej odpowiedzialności nie pociągnięto szeregu osób w sprawę tę zamieszanych. Dotyczy to m.in.: Magdaleny K. (vel Marii S.), sekretarki grupy operacyjno-śledczej dokonującej porwań, uczestniczącej co najmniej w jednym z uprowadzeń, która za udział w akcji specjalnej otrzymała nagrodę; por. Bronisława Stanaszka, z Wydziału śledczego toruńskiej SB, także członka ww. grupy, który w ’84 – prowadząc umorzone następnie śledztwo w sprawie porwań – „dopuścił się fałszerstwa protokołu oględzin miejsca, w którym przez dwie doby przetrzymywano dwoje z porwanych. Dokonał przy tym nie lada sztuki: rysując plan ośrodka wypoczynkowego uwzględniał toalety, kiosk Ruchu i wszystkie domki, z wyjątkiem pawilonu o wielkości 15xl0 metrów, w którym więziono pokrzywdzonych” (S. Mirerski, zob. niżej); ppłk Eugeniusza Gawrońskiego, naczelnika Wydziału śledczego, będącego zastępcą kierownika grupy, który wyznaczył por. Stanaszka do prowadzenia śledztwa; prokuratora Prokuratury Rejonowej Antoniego B., który umorzył to pierwsze śledztwo w sprawie porwań, nie podejmując żadnych kroków, by przesłuchać rozpoznanego i wskazanego już wtedy prokuraturze jednego z porywaczy – Marka Kuczkowskiego. Podałem tu jedynie dane osób, których nazwiska ukazały się w prasie; zob. m.in. Lucyna Budniewska, Zbigniew Juchniewicz, Wyrok, Nowości, nr 236, 06.12.91, s.3; E. Wielińska, Temida ma głos, PiŻ, nr 50, 14.1291, s. 7; Sławomir Mizerski, Z zimną krwią, Spotkania, nr 50/51, 25-31.1291, s. 35-6; Wiesława Kwiatkowska, Asy kidnapingu, TG, nr 16, 21.04.91, s. 3; Jerzy Wenderlich, Z toruńskiego procesu, GP, nr 239, wyd. 03, 12-13.10.91, s.2; GP, nr 271, wyd. 03, 21.11.91, s. 1-2 Zob. tci. cykl artykułów Zbigniewa Branacha, pt. Toruńska GAS, publikowanych w KP od sierpnia ’91. Pomijam już to, iż nie pociągnięto do odpowiedzialności nikogo z kierownictwa toruńskiego WUSW ani z MSW, choć znając pragmatykę służbową tego resortu wydaje się oczywiste, iż tak złożone przedsięwzięcia jak porwania toruńskie musiały odbywać się za wiedzą i pod kontrolą przełożonych. Tylko ktoś obserwujący sprawę tego procesu z daleka, mógł odnieść wrażenie, że w 7 lat po dokonaniu przestępstwa sprawiedliwości stało się wreszcie zadość. Jako ciekawostkę podajmy, iż w dwa i pół roku po porwaniach, mających miejsce na wiosnę ’84, w dniu 15 października ’86 na wojewódzkiej inauguracji szkolenia partyjnego w Toruniu uhonorowano zasłużonych aktywistów szkolenia partyjnego medalami „Za upowszechnianie marksizmu-leninizm”. Wśród nich jednego z porywaczy, Marka Kuczkowskiego (GT, 16.10.86, s. 1).\nW rozmowie Andrzeja Witolda Halickiego z przewodniczącym sejmowej Komisji Nadzwyczajnej do Zbadania Działalności MSW, Konfrontacje, nr 7-8, 1991, s. 9.\nJ. Jachowicz, Prokurator poszedł na swoje, GW, nr 262, AR, 09-11.11.91, s. 2.\nWanda Dybalska, Marian Maciejewski, Bezradna prokuratura?, GW, nr 51 A, 02.03.93, s. 3.\nNp. GW, nr 14, A, 17.01.91, s. 2. Zob. też (jano), Kto niszczył archiwa MSW. Fakty mówią, generałowie milczą, Nś, nr 206, 02.09.92, s. 2.\nNp. J. Jachowicz, WSW przed sądem, GW, nr 179 A, 02.08.91, s. 3. O niszczeniu akt WSW zob. Waldemar Strzałkowski, ile poinformowany? Kilka uwag o artykule Roberta Kowala na temat niszczenia akt WSW, Pz, nr 9, wyd. l, 14.01.91.\n(hap), Wyrok za palenie akt, GW, m 214 A R, 11.09.92, s. 2.\nA przy okazji: czy zaprezentowany w książce Piecucha atak Pożogi na Jaruzelskiego, w tym dość przekonująco, jak się wydaje, uargumentowane-zarzuty szefa wywiadu i kontrwywiadu, iż stan wojenny został wprowadzony w warunkach niewystępowania zagrożenia radziecką interwencją, stanowił wyraz rzeczywistej niechęci Pożogi wobec Jaruzelskiego, czy też jest składową operetki rozpisanej na głosy… Sam Jaruzelski, nie wymieniając w swej książce „Stan wojenny” nazwiska Pożogi ani razu, podaje informacje dokładnie skierowane (jakby stanowiące odpowiedź) przeciw racjom przywołanym przez Pożogę.\nTS, nr 27, 03.07.92, s. 5.\nRozmowa Krystyny Doliniak, Nowości Extra, 3-5.07.1092, s. 5 (przedruk z KP).\nRaport Wydziału Studiów opublikowany w TS, m 27, 03.07.92, s. 4.\nRozmowa Henryka Schultza, NIE, m 29, 16.07.92, s. 4.\nByło na ten temat sporo publikacji; np. Henryk Górski, Osiem pytań w sprawie taxi-mafii, I , nr 50, 14.12.91, s. 4.\nW rozmowie z Piotrem R. Bączkiem, NC, nr 31, 01.08.92, s. III-IV.\nRozmowa Jana Chmielewskiego, W Polsce, czyli nigdzie…, Wokanda, nr 51-2, 22-29.1291, s. 1.\nJawna agentura, Rozmowa Piotra Pytlakowskiego, PT, nr 23, 07.06.92, s. 8.\nZbigniew Lentowicz, Milczanowski jednak sprawdzał, Rzeczpospolita, nr 154, wyd. l, 02.07.92, s. 2.\nWynika to z raportu MSW, „Podstawowe wewnętrzne zagrożenia bezpieczeństwa państwa” opracowanego w marcu ’92; tekst opublikowany w: Konfidenci są wśród nas…, s. 100-3.\nAndrzej W. Małachowski, PiŻ, m 46, 14.11.92, s. 9. ZW przytacza opinię generała milicji w stanie spoczynku, Zbigniewa Nowickiego, obecnie eksperta w agencji „Sezam”, iż w Polsce „działa około 2,5 tys. firm ochroniarsko-detektywistycznych, które zatrudniają łącznie około 100 tys. osób” (nr 37, w. III, 13-14.02.93, s. 3).\nRozmowa Piotra Najsztuba, GW, nr 221 AR, 19-20.09.92, s. 10.\nJanusz Szostak, Prywatny glina, Spotkania, m 23, 04-10.06.92, s. 27. W październiku ’91 Sejm znowelizował wspomnianą ustawę, uchwalając organ koncesyjny do kontroli tych firm. Autor podaje jednak, iż już w czerwcu ’92 szacowano nad aktami wykonawczymi do znowelizowanej ustawy.\nRozmowa Andrzeja Banaszka z Ryszardem Cichym, Królowa Apostołów, nr 12, 1991, s. 31.\nCyt. za: Konfidenci są…, s. 101.\nJanusz Michalak, Pluton do wynajęcia, Wprost, nr 30, 26.07.92, s. 29.\nJózef Darski pisze, iż w Czechosłowacji powołano biuro dokumentacji i badania działalności StB, które tego typu dociekania ma prowadzić (tajni współpracownicy policji politycznej w państwach postkomunistycznych, Warszawa 1992, Instytut Polityczny, s. 33).\nRozmowa Ewy Wilcz-Grzędzińskiej, TS, nr 40, 04.10.91, s. 10.\nWokanda, 14.04.91, s. 2.\nZob. Rozmowę Jerzego Kłosińskiego z Krzysztofem Piesiewiczem, oskarżycielem posiłkowym w tym procesie, TS, nr 28, 10.07.1092, s. 3.\nAndrzej Krasnowolski, Oskarzeni milczą, oskarżyciele się kłócą, Spotkania, nr 27, 02-08.07.92, s. 8.\nŁukasz Starzewski, Ostatnia Komisja Sejmu PRL, OnP, nr 11/12, 1991, s. 9.\nRozmowa Aleksandry Zawłockiej, Kulisy – EW, nr 149, w. 1,01-03.08.92, s. 3.\nListę Macierewicza ogłosił w odcinkach tygodnik Tak. Najobszerniejszy materiał (wraz z danymi o datach rozpoczęcia i przerwania współpracy) opublikował NC, nr 28, 11.07.92, s. X- Przedruk ukazał się w tygodniku Angora.\nRozmowa Andrzeja Patuły, CK, nr 237, 25-27.10,91, s. 12. Dalsze materiały nawiązujące do tej sprawy w nr 239 i 240. Wydanie krajowe GW o tej sprawie nie wspomniało.\nWypowiedź Jerzego Koniecznego, Magazyn kryminalny. 999, nr 4, 21.0293, s. 5.\nŻW, nr 3, w. III, 05.01.93, s. 3.\nJ. Kurski, Wokół wodza, Kultura, wyd. krajowe, nr 6, 1992, s. 53.\nJacek Snopkiewicz (red), Teczki czyli widma bezpieki, Warszawa 1992, „BGW”, s. 137, zob. też s. 184.\nNotatka (j), Jak fałszowano proces zabójców Przemyka, GW, nr 92 A, 19.04.91, s. 2. O niechlubnej roli dziennikarzy współpracujących z resortem MSW przy relacjonowaniu wspomnianej wcześniej „afery brylantowej” – zob. Tadeusz Kucharski, Co to za dziennikarz?, Wokanda, nr 27, 23.09.90, s. 10.\nDokumentują to w swej książce M. Dakowski i J. Przystawa, Via bank i FOZZ, s. 62-71.\nOczywiście deklaracja Skubiszewskiego w poświęconym mu telewizyjnym programie, iż współpracownikiem SB nie był, nie może być uznana za wystarczającą próbę obrony swego dobrego imienia. Próbę taką mogłoby stanowić dopiero wezwanie Wyszkowskiego lub Macierewicza przed sąd.\nInformacja przekazana przez Bronisława Komorowskiego na spotkaniu w klubie UD w Toruniu jeszcze w okresie rządów Olszewskiego, gdy Komorowski już/jeszcze był poza MON. Dwóch z oskarżonych oficerów przesłało do CK (nr 199, 1990) listy ze sprostowaniami.\nTak, nr 18, 12.06.92, s. l.\nRozmowa Piotra Wysockiego z Ingą Rosińską i Pawłem Rabiejem, ŻW, nr 32, wyd. III, 08.02.93, s. 2.\nROM, Goryl w telewizji, Reporter, nr 4, 31.01.93, s. 6.\nR. Pamela rodzi Jolę, Nie, nr 29, 16.07.92, s. 1; tenże, Sprostowanie do „Paneli”, Nie, nr 30, 23.07.92, s. 1.\nPiotr Najsztub, Lustracja „Nie”, GW, nr 32, A, 08.02.93, s. 13.\nNie wiem, czy centrum takie istnieje. To można definitywnie ustalić jedynie środkami operacyjnymi. Kłopot w tym, iż obecnie państwo polskie nie dysponuje żadnym organem, który mógłby udzielić wiarygodnej odpowiedzi na takie pytanie.\nMarek Orzechowski, Duże ucho STASI, TS, nr 24, 15.06.90, s.8.\nByłem człowiekiem Kiszczaka, s.160-1.\nWitold Bereś, Krzysztof Burnetko, Gliniarz z „Tygodnika”. Rozmowy z byłym ministrem spraw wewnętrznych Krzysztofem Kozłowskim, Warszawa 1991, „BGW”, s. 85.\nźródło: Andrzej Zybertowicz: SŁUŻBY SPECJALNE I UKŁAD POSTKOMUNISTYCZNY\njozefdarski.pl, fot. internet\nMożliwość komentowania PAŃSTWO PRZEŻARTE AGENTURĄ ☚◙◙ p o l e c a m została wyłączona\n« Joanna Gwiazda: Pani Ewa ☚◙◙\nMorawiecki: Złota sprawiedliwość ☚◙◙◙ »


Kicajkowa mąka - puszka #3 - Polskie Rękodzieło\nKicajkowa mąka – puszka #3\nŻeby nie było nudno i monotematycznie, to dzisiaj pokażę wam mojego Kicusia – znaczy królika 🙂 Zdjęcia nie są może aktualne, ale mój Kicuś (tak go wołamy w domu, choć w książeczce zdrowia ma wpisane Bobik… nawiasem mówiąc na początku miał być Bobkiem ;p ale moja mama się nie zgodziła 🙂 hihi…) jest przecudownym zwierzątkiem. Jedyne czego trzeba mu dostarczać to świeżej wody co dzień i jedzonka. Dodatkowo 1x/tydzień wymienić ściółkę. O resztę Kicuś sobie sam zadba. Nie trzeba z nim wychodzić na dwór, a trzeba dodać, że zawsze jest pachnący i czyściutki!!! Na toaletę króliki poświęcają tyle samo czasu co koty! Uwielbiają się wylizywać, wyczesywać futerko po swojemu. Jednym słowem super zwierzątko 🙂 Króliki mają tylko jedną wadę – nie wydają dźwięków np. takich jak szczekanie psa, czy miauczenie kota. No mówiąc w skrócie, to człowiek sobie z nimi nie pogada. Nie wiem jak z innymi, ale mój Kicuś uwielbia kiedy ktoś siedzi w domu na tapczanie. Wtedy przybiegnie do niego i połasi się chwilkę 🙂 Wtedy przytulamy go do siebie i przykrywamy sweterkiem. Uwielbia takie pieszczoszki 🙂 Jest taki milusi, że aż do schrupania!\nMyślę, że każdy z nas, kto ma w domu jakiegoś pupila i zajmuje się rękodziełem, to prędzej czy później musi zrobić coś z tym zwierzątkiem związanego. Tak przynajmniej było w moim przypadku. Od czasu jak mamy Kicusia w domu, chomikuję wszelkiego rodzaju serwetki z motywem króliczków. Nie wszystkie, ale te, które w jakiś sposób mnie urzekną 🙂 Tym sposobem zebrałam już niewielki zbiorek, którego na razie mi szkoda wykorzystać 🙂 Pewnie przyjdzie pora także i na to :), ale póki co są to perełki w mojej serwetkowej kolekcji 🙂\nW związku z tym, kiedy znalazłam niedawno jedną z takich super perełek, to nie mogłam się powstrzymać 🙂 Kicuś na tej serwetce był tak słodki, że oszalałam na jego punkcie ! 🙂 Wiedziałam już wtedy, że Kicuś musi znaleźć się na jednej z moich puszek! Drogą dedukcji wymyśliłam, że… Kicuś to łąka, łąka to równie dobrze i pole, owies itd. Tak więc postanowione. Puszka na mąkę ! 🙂 I tak oto powstała Kicajkowa mąka 🙂\nróżowe kwiatki – serwetka\nniebieskie kwiatki – papier ryżowy (ostatnio zaprzyjaźniłam się z nim, ale faktem jest, że ma równie piękne wzory, co serwetka. A klei się to dużo łatwiej od serwetki i nie widać żadnych zagniotek!) 🙂\nKicuś – motyw serwetkowy\ncieniowanie – patyna\nPuszkowej serii c.d.n. … 🙂\nWielkimi krokami zbliżają się święta wielkanocne. A ja w takich powijakach przedświątecznych, że wstyd się przyznać! Mój M. stwierdził ostatnio, że założyłam w domu hodowlę jajek… !!! A tak po prawdzie to mam ich w sumie około 30 szt. Także będzie się działo u mnie w najbliższym czasie ! 🙂 Ale tymczasem grzęznę w puszkach 🙂\nMiłego wekendu! 🙂


Szczera wypowiedź Bielana: Płacimy za to, co się stało w kampanii\nKrajSzczera wypowiedź Bielana: Płacimy za to, co się stało w kampanii wyborczej\nKraj: Szczera wypowiedź Bielana: Płacimy za to, co się stało w kampanii wyborczej\nDodano 13 listopada 2019, 11:47 48\nAdam Bielan nie ma wątpliwości, że strata Senatu to wynik błędów, jakie Zjednoczona Prawica popełniła w trakcie kampanii wyborczej. – To są fakty – ocenił europoseł.\nWczoraj wieczorem podczas pierwszego posiedzenia Senatu X kadencji senatorowie wybrali nowego marszałka tej izby. Zgłoszono tylko dwóch kandydatów. Prawo i Sprawiedliwość zaproponowało na tę funkcję dotychczasowego marszałka Stanisława Karczewskiego, podczas gdy wspólnym kandydatem opozycji był senator Tomasz Grodzki. Wyniki głosowania wskazują, że senatorowie opowiedzieli się za wyborem kandydata opozycji, który zdobył 51 głosów. Na Stanisława Karczewskiego swój głos oddało 48 senatorów. Jedna osoba wstrzymała się od głosu.\n– Płacimy za to, co się stało w kampanii wyborczej. W wyborach do Senatu zdobyliśmy więcej głosów, natomiast przez to, że nie było specjalnej kampanii poświęconej pomocy kandydatom w kilku, kilkunastu tzw. bitewnych okręgach w Senacie przegraliśmy kilka mandatów. To są fakty, trzeba się z tym pogodzić – ocenił polityk.\nZdaniem europosła fakt, że PiS ma tylko jednego przedstawiciela w prezydium pokazuje prawdziwe intencje opozycji. – Mamy 48 mandatów. Jesteśmy największym klubem. Proszę zobaczyć, jakie są proporcje w prezydiach obu izb. W Sejmie mamy marszałka i 5 wicemarszałków. Opozycja na sześcioro członków prezydium ma połowę. My, mając w Senacie 48 mandatów, mamy w pięcioosobowym prezydium jednego przedstawiciela. Opozycja w Sejmie ma połowę miejsc w prezydium. To pokazuje intencje opozycji” – mówił Bielan w Polsat News.\nSenatorowie PiS przejdą do KO? Grodzki: Jestem o tym przekonany\nJola.. IP 1 grudnia 2019, 23:22\nBielan przrgrałeś senat i przestań bredzić\nKuKu KuKu KUKULECZKA KUKA IP 1 grudnia 2019, 21:44\nczesław IP 25 listopada 2019, 18:10\nBielan ale kampania wyborcza była w dużym stopniu efektem twoich bredni, kłamstw i oszustw! Dziwne że nie czujesz się popaprańcu ZCHN -owski autorem tego sukcesu : prawie wygranej.\no. S.. IP 14 listopada 2019, 20:59\nNastaty PiS nie potrafi i nie chce z nikim rozmawiać, nie wie co znaczy kompromis, nie toleruje ludzi o odmiennym zdaniu. Ich metoda rządzenia polega na narzuceniu swega zdania bez wysłuchania argumentów drugiej strony. My Polacy demokrację rozumiemy trochę inaczej czego dowiodły ostatnie wybory.\nHalinka Stempien IP 14 listopada 2019, 19:31\nBielan ,wy jeszcze nie płacicie ,ale zapłacicie ,za zdradę N. RZ. Polski ,za zdradę Narodu polskiego ,za oddanie Duńczykom ,polskich wód morskich ,przy Bronholmie ,jest to około czterdzieści tysięcy km.2 Polscy rybacy nie będą mogli ram łowić ,Duńczykom oddaliście nasze.Wody morskie za.DARMO !! Czaputowicz załatwił to w listopadzie ubiegłego roku a w tym roku ,cały zdradziecki parlament oseufopilsku ,zatwierdził ratyfikację tego dokumentu z 2018 roku. Duńczycy się cieszyli ,Polacy o niczym nie wiedzieli ,bo jak widać ,nie ma mediów Polskich w Polsce ,są to media obce i wrogie dla Polaków. Polacy ,zapamiętajcie sobie jedno ,nie ma w N. RZ. Polski ani jednego klubu czy partii polskiej ,to są obcy ,którzy pracują dla wrogów naszej Ojczyzny. Jedni dla Rosjan jak konfederacja reszta dla żydów ,ludobojcow ukraińskich i Niemiec. Taka jest rzeczywistość na dzień dzisiejszy .


6 months ago Najtańsza pożyczka hipoteczna- w jakim wypadku trzeba skorzystać? Pożyczka hipoteczna, co to jest to problem, które coraz częściej ukazuje się na różnorodnego typu forach internetowych. Konsumenci pytają i uzyskują reakcje. Czasem bardziej wartościowe a czasem gorsze. W read more...\n6 months ago Pożyczka hipoteczna- nie obawiaj się zadawać zapytań Pożyczka hipoteczna, co to jest to problem, które coraz http://pozyczkaprywatnaynbp925369.total-blog.com systematyczniej objawia się read more...\n8 months ago Upadłość konsumencka- wydajny sposób na wyjście z długów Oldschoolowa rzymska zasada prawa oznacza, że zawartych umów trzeba dotrzymywać. Można, zatem wnioskować, że każda podpisana umowa pożyczki czy też kredytu powinna stać się zrealizowana poprzez sumienną spłatę pożyczonej kwoty wraz read more...\n9 months ago Upadłość konsumencka na różnych etapach zadłużenia Przeglądając fora o tematyce finansowej i pożyczkowej coraz częściej możemy się natknąć na zapytanie, co to jest upadłość konsumencka. Jak pyzbyć się chwilówek - jak wyjść z pętli chwilówkowejW tym read more...\n10 months ago Rozdzielność małżonków a upadłość konsumencka Przeglądając fora o problematyce finansowej i kredytowej coraz częściej możemy się natknąć na read more...\n10 months ago W jakim wypadku najkorzystniej ogłosić upadłość konsumencką? Oglądając fora o problematyce finansowej i pożyczkowej coraz systematyczniej możemy się natknąć na pytanie, co to jest upadłość konsumencka. W tym treściwym artykule chcę rzucić ociupinę światła na przedmiotowe zagadnienie. W prost read more...\n10 months ago Upadłość konsumencka w odpowiedziach specjalisty Śledząc fora o problematyce finansowej i pożyczkowej coraz systematyczniej możemy się natknąć na zapytanie, co to jest upadłość konsumencka. W tym treściwym paragrafie chciałabym rzucić trochę światła na przedmiotowe zagadnienie. W read more...\nNajtańsza pożyczka hipoteczna- w jakim wypadku trzeba skorzystać? Pożyczka hipoteczna- nie obawiaj się zadawać zapytań Upadłość konsumencka- wydajny sposób na wyjście z długów Upadłość konsumencka na różnych etapach zadłużenia Rozdzielność małżonków a upadłość konsumencka W jakim wypadku najkorzystniej ogłosić upadłość konsumencką? Get Your Blog


Konferencja Man’s World | Łysienie Plackowate\nJuż w listopadzie w weekend 16- 17 listopada pierwsza w Polsce konferencjaw temacie mikropigmentacji męskiej – Man’s World! Poświęcona będzie w całości licznym aspektom mikropigmentacji męskiej. Wśród prelegentów są tak znane postaci świata SMP jak Damien Porter (Scalp Guru), Craig Bottomley-High (Mr Scalp) czy Ollie Hughes z Londynu.\nOrganizatorem wydarzenia jest firma Centrum Mikropigmentacji Agnieszka Zapała. W mikropigmentacji specjalizują się od 7 lat, a ich doświadczenie jest doceniane także wyróżnieniami na konferencjach zagranicznych:\nKonferencja „WORLD OF MICROPIGMENTATION” to wydarzenie, które co roku będzie dotykało innego obszaru tematycznego. Rozpoczynamy od pigmentacji męskiej. Tematu, który jest niezwykle rozwojowy i perspektywiczny – rynek mężczyzn w branży rozwija się bardzo dynamicznie. Coraz więcej panów zostaje klientami mikropigmentacji, jak również wielu rozpoczyna wykonywać zabiegi zawodowo. Widzimy coraz więcej mężów znanych już na rynku linergistek, którzy sami rozpoczynają pracę w tym przyszłościowym i wysokodochodowym zawodzie.\n“MAN’S WORLD” to w istocie pierwsza na świecie konferencja poświęcona wyłącznie mikropigmentacji męskiej.\n• Na bazie bogatych doświadczeń i aktualnej wiedzy z rynków światowych zostaną dokładnie omówione takie zagadnienia jak: skóra głowy, zarost, kamuflaż i praca ze strukturą blizn, pigmentacja powiek, brwi, ust, trychologia, błędy zabiegowe, a także laser jako nieodłączne narzędzie pracy linergisty.\nMikropigmentacja to również forma rozwiązania pod kątem łysienia plackowatego. Jest mi niezmiernie miło poinformować Was, że zostałam zaproszona na konferencję. Będę reprezentować nas w temacie łysienia plackowatego. Jestem pod ogromnym wrażeniem, że temat ł.p. jest poruszany podczas takich wydarzeń. Jeszcze kilka lat temu prawie nie mówiło się o tym temacie i zdecydowanie był to temat tabu. Jak widać sporo się zmieniło i już się nie mogę doczekać uczestnictwa w tym wspaniałym wydarzeniu. Plan konferencji znajdziecie poniżej.\nThis entry was posted in Blog, Listopad, Wydarzenia and tagged łysienie plackowate, mikropigmentacja, włosy, zdrowie.\n← Poszukiwani modele!\nMikropigmentacja brwi →


Jak zrobić domowe chrupiące chipsy z batatów? - Blog Ale Meksyk!\nChipsy z batata Ale Meksyk!\nJesteś tutaj:Porady>Jak zrobić domowe chrupiące chipsy z batatów?\nOd jakiegoś czasu jesteśmy maniakami słodkich ziemniaków, czyli batatów i przygotowujemy je na przeróżne sposoby. To pieczone (zobacz nasz przepis na pieczone bataty), to w postaci puree... Dziś natomiast prezentujemy Wam przepis na to jak zrobić domowe chipsy z batata. Wielu z Was pewnie już je kiedyś jadło, wielu pewnie jeszcze nie miało okazji. Ktoś może zapytać, po co robić chipsy w domu, skoro w sklepie taki szeroki wybór tego typu produktów? Zapewniamy Was, że po ich zrobieniu dojedziecie sami do wniosku, że są lepsze od tych sklepowych. A po drugie w sklepie jednak trudno trafić na chipsy z batatów. Smakiem zdecydowanie różnią się od tych ze znanego nam zwykłego ziemniaka. Są przede wszystkim słodkie i mają fantastyczny smak. To super przekąska na imprezę, do podjadania w czasie filmu czy jako dodatek do inny dań. Możemy również tworzyć takie kombinacje smakowe, które nam najbardziej odpowiadają, łącząc chipsy z naszymi ulubionymi ziołami czy salsami. Można je np. posypać odrobiną chilli, soli lub innymi przyprawami. W ostatnim czasie tego typu chipsy są dość popularne również w topowych restauracjach, jako uzupełnienie smakowe i wizualne dań.\nbataty (ok. 2 dużych sztuk)\nolej do smażenia - uzależnione od wielkości garnka\nNa początek należy obrać bataty ze skórki.\nPamiętajmy tylko, że do zrobienia chipsów z batata, warto wybierać bulwy długie i wąskie, wtedy będziemy mieć gwarancję tego, że chipsy będą jednakowej wielkości.\nKroimy na cienkie plastry przy pomocy mandoliny lub noża w tarce, tak około 1-2 mm. Pamiętajcie, że im cieńsze chipsy, tym szybciej się smażą i są tą bardzoej chrupiące. Chipsy powyżej 3 mm będa już "papkowate" i nie usmażą się tak jakbyśmy tego chcieli. Będą spalone na zewnątrz, a w środku miękkie... a nie o to nam chodzi :)\nWlewamy olej do garnaka i podgrzewamy. Oleju w garnku musi być tyle, aby swobodnie chipsy się w nim zatopiły.\nAby sprawdzić, czy olej jest wystarczająco gorący, należy wrzucić jeden plasterek batata i obserwować jak się zachowa. Jeżeli wypłnie na powierzchnię i będzie skwierczeć, to znaczy, że temperatura oleju jest ok.\nWrzucamy pokrojone plastry batata na olej i smażymy kilka minut (tak ok. 3 minut), ale musicie obserwować jaki mają kolor. Czas generalnie jest uzależniony od temepratury oleju i grubości chipsów. Bataty powinny uzyskać kolor złocisty i rumiany.\nJak widzimy, że bataty na oko uzyskały ładny kolor i wyglądają na chrupiace, wyciągamy na ręcznik papierowy aby odsączyć z tłuszczu. Ten zabieg również pozwoli na odpoczęcie i ostygnięcie chipsów. Zyskają dodatkową chrupkość.\nNa koniec chipsy przekładamy do naczynia i podajemy na stół. Takie chipsy z batata rewelacyjnie komponują się z przeróżnymi salsami. Naszym typem jest jednak klasyczne guacamole i pomidorowa salsa roja chipotle w sosie adobo :)\nDział: Porady, Impreza, Przystawki, Ameryka, Meksyk\n6 kroków - jak prawidłowo zwijać tortillę w burrito? Jak zrobić mech jadalny z pietruszki i bułki tartej?


Lawendowy zagajnik- troszkę o.....: sierpnia 2015\nDawno nie było porcelany śląskiej i to nie wynika z faktu, że jej nie kupuję. W ostatnim czasie dostałam prezent od męża, którym okazał się serwis CT Altwasser. Jest on w bardzo ciekawej malaturze i kolorystyce, którą określam na własny użytek jako "landrynkową". Carl Tielsch w moich zbiorach stanowi znaczącą pozycję. Wynika to z faktu, że jest go faktycznie najwięcej na rynku.\nTę sygnaturę pokazuję już nie pierwszy raz, pochodzi z końca XIXw.\nW moich zbiorach już mam filiżankę, która ma podobną kolorystykę do dzisiejszego serwisu.\nW internecie znalazłam też coś podobnego. Intrygujące jest, że serwis w poniższej malaturze pochodził z dwóch różnych manufaktur. Garnitur tj. dzbanek na kawę, dzbanek na mleko i cukiernica miały sygnaturę KPM Krister a filiżanki CT Altwasser. Moja teoria na ten temat jest następująca, Serwis był malowany w zewnętrznej malarni np. śląskiej, gdzie go tak skompletowano. Wprawdzie powinno być to odznaczone na wyrobie, ale jak wiadomo wyroby śląskie były często nie sygnowane. Ciekawe znalezisko!\nOstatnio też widziałam podobne filiżanki w herbacianym kolorze. Wyglądały dość słabo a kosztowały makabrycznie dużo, co nie miało żadnego uzasadnienia.\nAutor: Beata o wtorek, sierpnia 18, 2015 7 komentarzy:\nEtykiety: do kawy i herbaty, filiżanki, porcelana Carl Tielsch, stara porcelana, śląska porcelana\nAutor: Beata o sobota, sierpnia 08, 2015 Brak komentarzy:


Flara odpalona! Sprawdź wideo zapowiedź oraz pierwsze utwory – AxunArts\nFlara to tarnowsko-krakowski skład powstały w 2009 roku. Współtworzy go dwóch raperów Kita i Indo (ze składu Gadabit) oraz producent Michalei. W 2008 roku na krakowskiej Woli Duchackiej odbyło się Block Party – impreza, na której mc’s jeszcze nie powstałego składu poznali swoje indywidualne style. Pierwsze wspólne sesje nagraniowe na bitach Michalei’a realizowane w krakowskim EHO Studio przerodziły się w kolejne eksperymenty z brzmieniem, niekontrolowane wolne style i nowe numery. Dopiero po upływie czasu i zauważeniu łatwości, i energii towarzyszącym powstawaniu wspólnych utworów, ekipa zdecydowała się na nagranie całego albumu pod nazwą Flara.\nPoniżej prezentujemy dwa utwory – „Balkon” (do którego powstaje także klip) oraz „Miło mi” – które znajdą się na zapowiadanym albumie.\nJak mówią sami artyści, Flara to trzy indywidualne punkty widzenia muzyki, ogień myśli, spokój i stres towarzyszące nagraniom, a jednocześnie niesamowita chęć działania i synergia. Czekamy więc na całość. Bądźcie czujni i sprawdzajcie AxunArts – o Flarze będziemy jeszcze informować.\nZachęcamy również do sprawdzenia wideo zapowiedzi płyty, która dostępna jest pod tym linkiem. (MAK)\nbalkondarmowy odsłuchflaragadabithip-hopkitamiło mimuzykarapsingiel\nfuzja\t na 2011-05-12 w 08:23\nciekawe jak na trailer calkiem inne


Zdrowotny bilans czterdziestolatka: co warto zbadać - Dzień mężczyzny\nZatem 40. urodziny powinny być dla każdego z nas czasem refleksji – nie tylko nad stanem własnego zdrowia, lecz także nad swoim dotychczasowym stylem życia.\nW celu jak najlepszego zadbania o swoje zdrowie po 40-tce oraz przeprowadzenia kompleksowego „bilansu czterdziestolatka” pierwsze kroki należy skierować do doświadczonego lekarza rodzinnego lub internisty. Po przeprowadzeniu drobiazgowego wywiadu lekarskiego oraz podstawowych badań kontrolnych, specjalista skieruje danego pacjenta na adekwatne dla jego płci i stanu zdrowia badania dodatkowe.\nSzczegółowe informacje na temat badań profilaktycznych zalecanych po czterdziestce znajdziesz w poniższym materiale wideo.\nŹródło: Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce\nTematy: 40 lat, badania, zdrowie\nWzmocniony smartfon – z czym to się je?\nPocałunki: Czy są zdrowe?


Sowiecka agresja 17 września: Tragiczne skutki, obojętność świata - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 17 września 2020, 12:00\nHistoryk podkreśla, że sowiecka inwazja była zupełnym zaskoczeniem dla polskich władz i polskich sił zbrojnych i ten brak przygotowania do takiego scenariusza jest zdumiewający. „Jeśli nie należało się tego spodziewać, to szczególnie po wizycie ministra spraw zagranicznych Joachima von Ribbentropa w Moskwie przynajmniej trzeba było brać pod uwagę taki scenariusz, że się porozumieją” – mówi Zamoyski, przypominając, że już od kilku lat trwała współpraca niemiecko-sowiecka.\nJak wskazuje, zaskoczenie było tak duże, że kiedy wojska sowieckie weszły do Polski, część polskich oddziałów nie wiedziała nawet jak ich traktować, jako sojuszników w walce z Niemcami, czy też jako najeźdźców, z którymi też należy się bić, zwłaszcza, że w tym okresie linie komunikacyjne były już zerwane i większość polskich jednostek nie miała już kontaktu ze sztabem i rządem. Stąd też niewiele oddziałów podjęło walkę z wojskami sowieckimi i stąd niewielkie straty, jakie zdołano im zadać.\n„Gdyby od początku, kiedy tylko wkroczyli Sowieci było wiadomo że są wrogo nastawieni, można było o wiele więcej ludzi ewakuować przez Rumunię czy Węgry, albo spróbować zapobiec, by nie wylądowali w sowieckiej niewoli” – mówi Adam Zamoyski.\nJako jedną z przyczyn tego zaskoczenia historyk wskazuje fakt, że Polacy po zwycięstwie w 1920 r. trochę lekceważyli siły sowieckie, co uśpiło czujność. Dodaje on też, że choć Stalin biorąc udział w rozbiorze Polski kierował się sowiecką racją stanu, ale jego osobiste, negatywne doświadczenia z wojny 1920 r. mogły wpłynąć na późniejsze decyzje w kwestii Polski, np. odnośnie tego, by nie wysyłać polskich oficerów do gułagu, lecz ich wymordować.\nZamoyski podkreśla, że sowiecka inwazja – i pretekst podany jako jej uzasadnienie – wprowadził w zakłopotanie również zachodnich sojuszników Polski, bo Wielka Brytania i Francja gwarantowały integralność terytorialną państwa polskiego, ale tylko dotyczyło to ewentualnej wojny z Niemcami. „Tymczasem Rosjanie oficjalnie weszli nie jako sojusznicy Niemców, tylko pod takim dwuznacznym pretekstem, że bronią słowiańskich braci przed Niemcami, bo państwo polskie nie jest już w stanie tego zapewnić, co stworzyło bardzo niejasną sytuację dla polskich sojuszników. Stalin lubił utrzymywać takie dwuznaczności” – wyjaśnia.\nAdam Zamoyski jest brytyjsko-polskim historykiem, pisarzem i publicystą, autorem kilkunastu książek poświęconych historii Polski oraz historii Europy w XIX w. Regularnie publikuje teksty w głównych brytyjskich gazetach, na stałe mieszka w Londynie.\nWe Francji o tym nie uczą\nA co z reakcją Ameryki?\nJak przypomina, „New York Times” początkowo powtarzał twierdzenia Moskwy, że przygotowania wojskowe były obronne. Gazeta przytaczała nawet ataki „Prawdy” na Polaków w związku traktowaniem mniejszości ukraińskiej.\n„Prasa amerykańska poświęciła co prawda pierwsze strony rosyjskiej inwazji 17 września i wyraziła współczucie dla trudnej sytuacji Polski. Uwagi na temat działań sowieckich były jak najbardziej krytyczne. Jednak zainteresowanie Amerykanów zgodnie z tradycją wkrótce osłabło” – dodał Biskupski.\nZauważył, że w 1933 roku Roosevelt uznał ZSRR, przy ogromnym poparciu społecznym. Ocenił to jako podejście praktyczne. Rosja mogłaby być przydatna w przeciwstawieniu ekspansji Japonii, a biorąc pod uwagę kryzys, perspektywa handlu sowiecko-amerykańskiego była atrakcyjna.\nOdnosząc się do późniejszych stosunków Waszyngtonu z Moskwą naukowiec uwypuklił fakt, że ambasador Roosevelta, Joseph Davies, był żarliwie prosowiecki i pro-stalinowski, a jego raporty, często zawierały naiwne brednie.\nHistoryk z CCSU zarzuca też głównemu korespondentowi amerykańskiemu w Związku Sowieckim, Walterowi Duranty’emu, nieustanne kłamstwa. Wyciąga wniosek, że prezentując amerykańskiej opinii publicznej pozytywny wizerunek Moskwy sprawił, że przed 1939 rokiem amerykańska opinia publiczna była przychylna Rosjanom.\nBiskupski przyznaję, że USA nie były przygotowane przed 1941 rokiem do poważnych działań zbrojnych. Dopiero wstrząs wywołany atakiem na Pearl Harbor w grudniu 1941 r. przekonał opinię publiczną do poparcia dla działań wojennych.\n„Ostateczne zaangażowanie USA w roku 1941 w wojnę w Europie po części odzwierciedla wieloletnią przyjaźń anglosaską, ale udział Ameryki w batalię w Europie sprowadzał się w istocie do bezpardonowej geopolityki. Upraszczając ogromną i złożoną kwestię, Amerykanie nie chcieli, aby Niemcy zdominowały Europę i tym samym opowiadali się za bliskimi stosunkami z Rosją, na której spoczął ciężar pobicia Niemców” – ocenia historyk.\nW jego opinii Amerykanie jak najdłużej opóźniali zaangażowanie militarne i starali się je ograniczyć. Doprowadziło to do zawarcia umowy między Rooseveltem i Stalinem, na mocy której Sowieci ponosiliby w większości ciężar walki, podczas gdy Amerykanie uniknęli by wielkich strat.\n„Aby odwdzięczyć się Rosji za jej żywotną rolę, Amerykanie zapłacili Rosjanom, oddając pod ich dominację Europę Wschodnią. Oznaczało to oczywiście współdziałanie w rosyjskim wchłonięciu Polski. Była to bezlitosna geopolityka, dzięki której Amerykanie wykorzystywali swoją pozycję kosztem innych” – argumentuje Biskupski.\nJego zdaniem Amerykanie, poza Polonią, nie przejmowali się zbytnio losem Polski. Uzasadnia to do pewnego stopnia tradycyjnym brakiem wiedzy o Polsce, ale też „urojonym przekonaniem Roosevelta, że Stalinowi można ufać i możliwe są w przyszłości dobre stosunki z Sowietami.\n„Poparcie dla Roosevelta wśród ludności amerykańskiej było silne, a krytyka pod jego adresem niewielka. Polityczna lewica w USA, w tym co istotne przemysł filmowy, była bardzo prorosyjska i bombardowała opinię publiczną wirtualną sowiecką propagandą” – wyjaśnia Biskupski.


Kuchnia z akcesoriami POLESIE 42583 w sklepie TaniaKsiazka.pl\nNasza cena: 110,25 zł 157,50 zł Taniej o: 30%\nWyjątkowa kuchnia dedykowana dziewczynkom. Kolorystyka i kształt KUCHNI WSPANIAŁEJ NR 1 od firmy Polesie z pewnością przypadną do gustu małym księżniczkom. Jakość zastosowanego plastiku z kolei zagwarantuje trwałość i bezpieczeństwo podczas użytkowania.\nKUCHNIA WSPANIAŁA NR 1 wyposażona jest w lodówkę z otwieranymi drzwiczkami, w których umieszczono imitację maszynki do robienia lodu. Kuchenka posiada jeden palnik, zlewozmywak z kranem, okap, blat i półki, na których można umieszczać niezbędne akcesoria. Do zestawu dołączono: garnek z pokrywką, patelnię z pokrywką, dwa kubki, dwa mniejsze i dwa większe talerze oraz dwa komplety sztućców. Zatem wszytko, co niezbędne podczas pracy w kuchni.\nWymiary:\t38,5x27,5x49,5 cm\nRok wydania: 2017-06-23\nKod producenta: 42583WAD P\n7,83 zł 10,95 zł Do koszyka dodaj do schowka\n109,31 zł Do koszyka dodaj do schowka\nPolesie 57129 Mammoet, samochód-holownik + ładowarka w siatce\nMAMMOET Ciężarówka holownik + koparka ładowarka 57129 Polesie Holownik Polesie 57129 spodoba się każdemu miłośnikowi dużych samochodów. Dzięki serii MAMMOET, od firmy Polesie nie można oprzeć się wrażeniu, że pojazdy wyglądają jak prawdziwe ciężarówki. W rzeczywistości te miniatury popularnych...\nPolesie 61690 Zestaw naczyń "Retro" 8el. w siatce\nZestaw naczyń do zabawy Retro. Naczynia różnią wśród innych stylom i oryginalnym designem. Zestaw wykonany w niestandardowej formie i ażurowymi elementami. Zabawa zestawem rozwija umiejętności małej gospodyni. Zestaw jest zapakowany w siatkę. Zestaw składa się z 5 talerzy o różnych rozmiarach, 1...\n27,19 zł Do koszyka dodaj do schowka\n70,01 zł Do koszyka dodaj do schowka\n80,10 zł Do koszyka dodaj do schowka\n30,00 zł 42,85 zł Do koszyka dodaj do schowka\nAuto Ciężarowe z narzędziami 26cm POLESIE 77363\nPlastikowy MAMMOET samochód "Pomoc techniczna".Czerwony pojazd z zestawem narzędzi na pace. W zestawie śrubokręt, młotek, klucz, zestaw śrubek.Wykonane z wysokiej jakości tworzywa.Wymiary opakowania 17,4 x 15,5 x 13 cmWiek 1\n13,50 zł Do koszyka dodaj do schowka\nPolesie 57839 "Kiesza" wywrotka + foremki "Owoce" 4 szt.w siatce\nSamochód-wywrotka z foremkami do piasku w kształcie owoców. Zabawka wyprodukowana z wysokiej jakości tworzywa sztucznego. Pojazd nie posiada ostrego wykończenia, dzięki czemu jest bezpieczny dla dzieci. Zabawka wykonana w zielonym, żółtym, pomarańczowym i niebieskim kolorach. Zestaw składa się z...\nNasza\tcena 110,25 zł\nTaniej o: 47,25 zł (30%)


Nie tak miał wyglądać start Filipa Prokopyszyna w mistrzostwach świata elity, które zakończyły się wczoraj w Berlinie. Zawodnik Klubu Kolarskiego Tarnovia Tarnowo Podgórne wystartował w wyścigu scratch, w którym pół roku temu wywalczył w Mińsku srebrny medal Igrzysk Europejskich. Niestety tym razem nie było tak dobrze. Filip ambitnie walczył, ale dało to zaledwie 18. miejsce i niemal na pewno zakończyło marzenia o starcie w Igrzyskach Olimpijskich w Tokio.\nKolejny sukces Filipa Prokopyszyna. Tym razem zawodnik Klubu Kolarskiego Tarnovia Tarnowo Podgórne wywalczył brązowy medal Mistrzostw Europy w kolarstwie torowym w Apeldoorn (Holandia).\nSpore wyróżnienie dla zawodnika Klubu Kolarskiego Tarnovia Tarnowo Podgórne\nPrologiem wzdłuż warszawskiego Służewca rozpocznie się dzisiaj 62. Międzynarodowy Wyścig Kolarski Dookoła Mazowsza\nBardzo dobry występ reprezentantów naszego klubu podczas młodzieżowych Mistrzostw Polski w w kolarstwie torowym rozegranych w weekend na welodromie w Pruszkowie. Nasi zawodnicy wywalczyli aż 6 medali, w tym 2 srebrne i 4 brązowe.\nZawodnicy Klubu Kolarskiego Tarnovia Tarnowo Podgórne rozpoczęli najważniejszy etap przygotowań do sezonu 2019 w kategoriach juniora i młodzieżowca\nSześciodniówka w Berlinie 2019\nW dniach 24-29 stycznia odbywała się sześciodniówka w Berlinie. Nasz Filip Prokopyszyn wystartował w niej w parze z Damianem Sławkiem.