Sierpień to kolejny miesiąc premier „lekkich i przyjemnych”. Na ekranach kin takie produkcje jak Step Up 3D, Heartbreaker. Licencja na uwodzenie, druga część Psów i Kotów, polska komedia Projekt dziecko oraz superprodukcja Niezniszczalni, w którym wystąpili: Sylvester Stallone, Jet Li, Dolph Lundgren, Mickey Rourke, Bruce Willis i Arnold Schwarzenegger.\nRozbrajająco uwodzi. Profesjonalnie łamie serca. Działa na zlecenie. Mistrzowskie poczucie humoru, błyskotliwy scenariusz i zniewalający uśmiech Romain Duris w najbardziej przewrotnej komedii sezonu „Heartbreaker. Licencja na uwodzenie”. Ten zawodowiec doskonale wie jak… stracić chłopaka w 10 dni i nie zostać narzeczonym mimo woli 😉 A wszystko w rytmach twoich ulubionych przebojów Georga Michaela, tańcząc słynną finałową sekwencję z „Dirty Dancing” oraz przy pomocy… polskiego hydraulika! (opis dystrybutora)\n„Buddenbrokowie” to porywająca adaptacja nagrodzonej Noblem powieści Tomasza Manna z 1901 roku. Książka opisuje losy trzech pokoleń kupieckiej rodziny z północnych Niemiec. Akcja powieści dzieje się w czasie, gdy niemieckie społeczeństwo ulega gwałtownym przemianom, a wraz z nim także wartości rodzinne. Osobiste dążenia, które dotychczas należało poświęcić na ołtarzu dobra rodzinnego interesu grożą obecnie rozbiciem słynącej dotychczas z gorliwości, ciężkiej pracy, wiary i wzajemnego szacunku dynastii. (opis dystrybutora)\nNoc 3D w Silver Screenie\nXV Forum Kina Europejskiego „CINERGIA”\nGMF 2022: Henryk Miśkiewicz i Dorota Miśkiewicz 4 lipca 2022\nKalendarz sportowca – lipiec 2022 3 lipca 2022


Jak urządzić salon w stylu francuskim? - Domynaczasie.pl\nSalon to miejsce, w którym można odpocząć i cieszyć się wolnym czasem. To nie tylko meble, które powinny być wygodne, ale także wystrój wnętrza. Takie pokoje są nie tylko piękne, ale też bardzo funkcjonalne. Francuski styl zawsze charakteryzuje się elegancją i wyrafinowaniem. Jak urządzić salon w stylu francuskim? Podpowiedzi poniżej.\nPierwszą rzeczą do zrobienia przy urządzaniu salonu w stylu francuskim jest dobranie odpowiednich kolorów. Francuzi uwielbiają neutralne kolory, takie jak biel, krem i szarość. Te kolory są idealne do stworzenia eleganckiej i wyrafinowanej atmosfery. Jeśli jednak chcesz dodać więcej koloru, użyj go w małych dawkach.\nMożesz również użyć 2-3 kolorów na swojej podłodze, aby dodać więcej charakteru swojemu projektowi wnętrza domu. Na przykład, jeśli wybrałeś białe meble do swojego salonu, możesz wybrać jasnobrązową podłogę parkietową\nJeśli chodzi o kolory, salony w stylu francuskim, francuzi nie używają ich w nadmiarze. Zamiast tego preferują do wnętrza neutralne kolory, takie jak biel lub kość słoniowa. Te kolory nadają pomieszczeniu elegancki charakter i wyróżniają go spośród innych wokół. Jeśli chcesz dodać akcenty kolorystyczne, wybierz kolor niebieski lub czerwony, ponieważ są one kojarzone z Francją i jej kulturą\nJeśli chcesz stworzyć salon w stylu francuskim, który będzie wyglądał dobrze i jednocześnie elegancko, powinieneś zastanowić się, jakie meble są do tego potrzebne i gdzie dokładnie powinny zostać umieszczone w Twoim mieszkaniu lub domu.\nMeble powinny być wygodne i praktyczne. W tego typu aranżacjach preferowane są stonowane kolory: biel, szarość i kremowe odcienie. Meble powinny być proste i minimalistyczne, bez ozdób i dekoracji. Najważniejsze jest to, że wszystko w pokoju musi idealnie do siebie pasować. Należy wybierać meble o zbliżonych kształtach i kolorach, aby miały jeden wspólny styl dekoracji.\nAby stworzyć elegancki salon w stylu francuskim, niezbędne są meble wykonane z drewna lub skóry. Meble wykonane z drewna mają tę zaletę, że można je malować na wiele kolorów i wzorów.\nUrządzając swój salon w tym stylu pamiętaj, że mniej znaczy więcej! Nie potrzebujesz zbyt wielu mebli, dodatków ani akcesoriów. Po prostu zachowaj prostotę i elegancję!\nUrządzanie salonu w stylu francuskim to również wiele dodatków, a także subtelnych akcesoriów. Warto pamiętać o tym i mieć na uwadze kilka wskazówek.\nŚciany można ozdobić obrazami lub obrazami, które dopełnią ogólny styl Twojego salonu. Możesz zatem umieścić kilka obrazów na ścianach, ale nie za dużo. Przy sofie i krzesłach można też postawić kilka stolików – między nimi a ścianą powinno być wystarczająco dużo miejsca. Jeśli twój pokój jest wystarczająco duży, możesz również użyć stołów.\nPodłoga powinna być wykonana z parkietu lub płytek laminowanych, które nadadzą elegancji Twojemu salonowi lub mieszkaniu.\nUżyj dużych luster, aby odbijać więcej światła w pomieszczeniu i sprawić, by wyglądało na większe niż w rzeczywistości.\nFrancuskie salony są zwykle wyposażone w antyczne meble w ciemnych kolorach, takich jak brąz, czerwień lub zieleń.\nMożesz dodać nowoczesne elementy, takie jak dzieła sztuki współczesnej i lampy, które pomogą Ci stworzyć ciekawy kontrast między starymi i nowymi elementami w Twoim salonie. Im więcej dodatków, tym bardziej rozbudowane i wysublimowane wnętrze.\nJeśli chcesz stworzyć przytulną atmosferę w swoim salonie, wybierz tradycyjny zestaw sof w stylu francuskim z fotelami ustawionymi wokół stolika kawowego z czasopismami lub książkami. Dzięki temu Twoi goście będą mieli coś do roboty, czekając, aż podacie im napoje lub jedzenie!\nPrevious post: Wybieramy materac dla dwojga\nNext post: Docieplenie budynku. Czemu warto zaplanować tę inwestycję?


Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych – od października 2019 r. nowy obowiązek dla spółek – Szymański Wyjatek – adwokat Poznań\nHome / Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych – od października 2019 r. nowy obowiązek dla spółek\nOd 13 października 2019 r. rozpocznie funkcjonowanie Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych prowadzony przez Ministra Finansów. Jego celem ma być zwiększenie bezpieczeństwa obrotu, ułatwienia weryfikacji struktur osób prawnych oraz przetwarzania informacji o beneficjentach rzeczywistych. W konsekwencji na wszystkich polskich spółkach jawnych, komandytowych, komandytowo-akcyjnych, z ograniczoną odpowiedzialnością oraz akcyjnych (z wyjątkiem spółek publicznych) spoczywać będzie obowiązek zgłoszenia informacji o swoich beneficjentach rzeczywistych.\nWarto prześledzić, jakie dokładnie obowiązki rodzi wejście w życie przepisów o Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych.\nKim jest „beneficjent rzeczywisty”?\nCelem implementacji do polskiego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, dnia 13 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2018 r., poz. 723).\nZałożeniem ustawy jest zwiększenie efektywności działania systemu zapobiegania praniu pieniędzy, a także dostosowanie polskich regulacji z tego zakresu do standardów międzynarodowych.\nUstawa, nieznacznie modyfikując definicję z dyrektywy, definiuje pojęcie „beneficjenta rzeczywistego” jako osobę fizyczną lub osoby fizyczne sprawujące bezpośrednio lub pośrednio kontrolę nad klientem poprzez posiadane uprawnienia, które wynikają z okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiające wywieranie decydującego wpływu na czynności lub działania podejmowane przez klienta, lub osobę fizyczną lub osoby fizyczne, w imieniu których są nawiązywane stosunki gospodarcze lub przeprowadzana jest transakcja okazjonalna.\nW przypadku podmiotu będącego osobą prawną są to:\njeżeli nie można ustalić tożsamości osób fizycznych określonych powyżej (lub są co do tego wątpliwości) – osoba fizyczna zajmująca wyższe stanowisko kierownicze.\nCel posiadania dokładnych i aktualnych danych dotyczących beneficjenta rzeczywistego jest prosty – chodzi o skuteczne śledzenie przestępców, którzy w przeciwnym razie mogliby ukryć swoją tożsamość w strukturze korporacyjnej.\nCentralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych – kto, co, jak?\nPrzepisy dotyczące Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych wejdą w życie z dniem 13 października 2019 r. Jest to system teleinformatyczny prowadzony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, służący przetwarzaniu informacji o beneficjentach rzeczywistych wymienionych w ustawie podmiotów, czyli:\nWszystkie te podmioty zobowiązane będą do zgłaszania informacji o ich beneficjentach rzeczywistych.\nWśród danych, które podlegają zgłoszeniu do Rejestru, znajdują się natomiast:\nRejestr jest nieodpłatny i jawny, a zawarte w nim informacje korzystają z domniemania prawdziwości.\nCo istotne, przetwarzanie informacji o beneficjentach rzeczywistych zgromadzonych w Rejestrze odbywa się bez wiedzy osób, których informacje te dotyczą.\nJak zwykle w tego typu przypadkach, odpowiedzi na wiele pytań i wątpliwości technicznych związanych z procedurą zgłaszania informacji poznamy dopiero w momencie, w którym Rejestr zostanie uruchomiony. Póki co jedynym źródłem informacji pozostaje brzmienie przepisów.\nZ praktycznego punktu widzenia istotne są także ustawowe terminy zgłaszania informacji.\nW przypadku spółek, które były wpisane do KRS przed dniem 13 października 2019 r., termin wynosić będzie 6 miesięcy. To oznacza, że dla tych podmiotów upłynie on z dniem 13 kwietnia 2020 r. Z jednej strony zatem spółki te mają czas na ustalenie swoich beneficjentów rzeczywistych, z drugiej natomiast inwestorzy na podjęcie decyzji, czy chcą kontynuować inwestycję zapewniająca kontrolę nad daną spółką, co wiązać się będzie z przekazaniem tej informacji do Rejestru.\nZmiana informacji powinna zostać natomiast każdorazowo zgłoszona w terminie 7 dni od zaistnienia zmian. Co istotne, mowa tu o momencie zaistnienia zmian, a nie dowiedzenia się o nich przez polską spółkę zobowiązaną do dokonania zgłoszenia zmiany.\nWarto również podkreślić, że niedopełnienie obowiązku zgłoszenia informacji w ustawowym terminie grozić będzie karą pieniężną do wysokości 1.000.000,00 zł.\nUdostępnianie informacji gromadzonych w Rejestrze\nInformacje o beneficjentach rzeczywistych zgromadzone w Rejestrze będą udostępniane nieodpłatnie, w trybie określonym w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Udostępnianie następować będzie za pomocą środków komunikacji elektronicznej: strony internetowej bądź oprogramowania interfejsowego.\nZgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem, udostępnienie informacji następować ma w ciągu 5 minut od złożenia wniosku, według stanu na moment ich udostępnienia, bądź do końca następnego dnia roboczego po złożeniu wniosku, jeżeli wniosek dotyczy informacji za okres wskazany we wniosku.\nInformacje zgromadzone w Rejestrze będą dostępne dla każdego, co stanowi istotną różnicę względem dyrektywy 2015/849, która przewiduje co do zasady wymóg wykazania uzasadnionego interesu. Polski ustawodawca zdecydował się jednak na rozszerzenie dostępu do informacji zgromadzonych w Rejestrze.\nWpływ pandemii koronawirusa na polsko-włoskie umowy handlowe oparte na prawie włoskim\nPandemia koronawirusa, która szczególnie mocno uderzyła we Włochy, wywarła duży wpływ na realizację polsko-włoskich kontraktów handlowych, które na mocy umowy lub Rozporządzenia (WE) nr 593/2008 dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) regulowane są przez włoskie prawo materialne.\nNiedozwolone postanowienia umowne i problemy jurysdykcyjne związane z inwestowaniem za pośrednictwem europejskich platform internetowych (na przykładzie eToro)\nUprawnienia osób, które dokonały rezerwacji miejsc hotelowych we Włoszech. Nowe regulacje obowiązujące od 1 kwietnia 2020 r. / Rights of persons who have made hotel reservations in Italy. New regulations in force from April 1, 2020.\n1 kwietnia 2020 r. włoski rząd wydał nowy dekret, na podstawie którego środki zapobiegawcze związane ze stosowaniem kwarantanny, które zostały wprowadzone w marcu 2020, zostały przedłużone do dnia 13 kwietnia 2020 r. Akt prawny reguluje również zasady zwrotu pieniędzy na rzecz klientów włoskich hoteli.\nPomoc finansowa w ramach „tarczy antykryzysowej”\nOmówienie dotyczące niektórych zmian, najważniejszych z punktu widzenia przede wszystkim przedsiębiorców oraz proponowanych rozwiązań w zakresie wsparcia finansowego.\nUpadłość konsumencka w nowej odsłonie – 24 marca 2020 weszła w życie nowelizacja Prawa upadłościowego\n24 marca 2020 r. weszła w życie większość przepisów nowelizacji Prawa upadłościowego z dnia 30 sierpnia 2019 r., która w istotny sposób wpływa między innymi na instytucję upadłości konsumenckiej.


Dukla - informacje\nPanorama góry Cergowa\nTargi Rzemiosła Artystycznego\nMiejscowości w Gminie Dukla\nBrak jest dokumentów źródłowych, na podstawie których można by ustalić dokładną datę lokalizacji wsi. Pierwsza pisana wzmianka o istnieniu tej wsi pochodzi dopiero z wieku XVI – dowiadujemy się z niej, że w roku 1581 właścicielem wsi był Oktawian Gucci – potomek kupieckiego rodu wywodzącego się z Włoch.\nWieś powstała dużo wcześniej, podobnie jak inne wsie w tej okolicy założona została na prawie wołoskim. Prawdopodobnie istniała już na przełomie wieków XIV i XV.\nNazwa wsi wywodzi się od barwinka - półkrzewinka barwinek pospolity (Vinci minor) posiada zimotrwałe, skórzaste liście i charakterystyczne niebieskie lub niebiesko-fioletowe kwiaty. Roślina ta znajduje szczególne miejsce w tradycji i kulturze polskiej i ukraińskiej.\nKolejnym udokumentowanym właścicielem Barwinka był ród Męcińskich, którzy posiadali na własność również inne, okoliczne wsie – Tylawę i Zyndranową.\nOd 1618 roku właścicielem wsi był Jędrzej z Kurozwęk Męciński a po nim kolejno: Jan (pułkownik znaku pancernego), Wojciech (wielokrotny poseł na sejm), Stanisław i w końcu aż do śmierci w 1859 roku jego syn Wincenty.\n7 kwietnia 1769 roku w okolicy wsi skoncentrowały się siły konfederackie pod dowództwem Kazimierza Pułaskiego. Zawiązana w Barze na Podolu (stad nazwa: konfederacja barska) 29 lutego 1768 roku konfederacja przeciwko królowi, dysydentom i Rosji zainicjowana została w imię obrony wolności i niepodległości przez grupę konserwatywnych magnatów-katolików.\nRuch konfederacji, prowadzony metodą wojny domowej spowodował wyniszczenie kraju i zakończył się klęską konfederatów. Dla sąsiadujących z Polską państw: Rosji, Austrii i Prus stało się to pretekstem do dokonania pierwszego rozbioru Polski (5.08.1772 roku).\nZanim jednak do tego doszło, w okolicach Barwinka oddziały konfederatów dowodzone przez Pułaskiego połączyły się z oddziałami zaciągniętymi na Węgrzech (dzisiejsza północna Słowacja). Tutaj też wydany został uniwersał podpisany przez księcia Marcina Lubomirskiego. W liście skierowanym do księcia Pułaski pisał: „… chłopstwa wiele się gwałtem ciśnie do wojska i deklaruje przyjeżdżać do obozu…”.\nPamiątką po tamtych wydarzeniach jest nazwa terenowa – „Szancy” (szańce) - nazwa łąki na wschód od obecnego przejścia granicznego.\nPo 5 sierpnia 1772 roku, czyli po podpisaniu w Petersburgu traktatu rozbiorowego państwo polskie przestało istnieć. Na mocy podpisanych traktatów Austria zajęła między innymi południową część województwa krakowskiego.\nW tym ważnym, historycznym momencie Barwinek zaznaczył swoja obecność. Tędy przemaszerowały bowiem na północ wojska austriackie dowodzone przez generała Esterhazego mające za zadanie przejęcie administracji na tym terenie.\nKolejne lata to kolejne „militarne” fakty w historii wsi. W roku 1849 przez Barwinek przemaszerowała część wojsk carskich (rosyjskich) idących na Węgry w celu stłumienia tam powstania węgierskiego.\nBył to okres bardzo „gorący” w Europie – w roku 1848 prawie całą Europę ogarnął ruch powstańczy (Wiosna Ludów). Idące na Węgry wojska rosyjskie śpieszyły na pomoc Austrii, swojej sojuszniczce.\nPo roku 1815 Barwinek utracił znaczenie jako wieś, przestał też być siedzibą parafii unickiej i został przyłączony do Tylawy a później do Zyndranowej.\nZ tego okresu pochodzi opis podróży Bogusza Zygmunta Stęczyńskiego odbytej z Komarnika do Krosna, zamieszczony w pracy: „Ziewonija z podróży po Tatrach, Spiżu, Węgrach, Słowacji i Dalmacji” wydanej drukiem w roku 1868 (tytuł podano w oryginalnej pisowni).\nStęczyński pisał: „…Przybywszy do Komarnika na górach lasami dziko otoczonego, gdzie prócz karczmy i drogi nic nie widać i oprócz palenki nic do posiłku nie było, przy dobrym apetycie dostałem się do Barwinka na noc, gdzie u leśniczego A. Janowskiego z otwartymi rękami i staropolska szczerością gościnnie przyjęty, nazajutrz sarniną i zającem zaopatrzony – ruszyłem dalej, ponieważ to miejsce, z kilkunastu domów złożone, nie ma nic więcej uwagi godnego, jak tylko to, że będąc na linii granicznej stanowiło przedział między Galicją i Węgrami, było świadkiem nieustannej rewizji i śledztwa przełożonych, którzy wystawieni na różne zmiany powietrza dniem i nocą, schnąc i moknąc, ciągle podróżnych argusowymi oczyma z bronią w ręku pilnowali. Przecież umiano przekradać się i towary rozmaite lasami ubocznie przenosić. Osobliwie dokazywali cuda śmiałości swojej tzw. Bakoniaże, co brzemionami z Węgier tytonie w papużach przenosili, lecz często nie było bez wypadku, bez walki, krwi rozlania a nawet i śmierci…”\nPrzed pierwszą wojną światowa Barwinek należał do braci Thonet, założycieli wiedeńskiej fabryki mebli giętych. Od ich nazwiska gięte, w większości bukowe krzesła nazywane były przez naszych dziadków i babcie „tonetoskimi krzesłami”.\nWe wsi założyli tartak parowy, który zaopatrywał się w drewno we wszystkich okolicznych wsiach. Bracia Thonet byli oryginałami. Jeden z nich – Karol, wielki miłośnik polowań, lecz człowiek leniwy i wygodny kazał zbudować sobie zwierzyniec, gdzie w ogrodzeniu trzymano stale sporą ilość zwierząt, zwłaszcza saren i jeleni. Karol strzelał do naganianych pod jego stanowisko zwierząt. Ich liczba w zwierzyńcu była ciągle uzupełniana.\nWe wsi stał okazały dwór, do którego biegła obsadzona drzewami aleja. Jej ślady są jeszcze dzisiaj widoczne (fragment niebieskiego szlaku turystycznego w kierunku zachodnim). Dwór był budynkiem murowanym, kryty gontem – spłonął w czasie II wojny światowej.\nOprócz wymienionego wcześniej tartaku, we wsi przed I wojną światową była również cegielnia, wytwórnia zapałek.\nPo roku 1918 właścicielami tartaku zostali Żydzi, którzy nabyli cały majątek po Thonetach. Tartak pracował „na okrągło” tak, że wkrótce surowiec – drewno - prawie się wyczerpał. Był nawet zamiar wycięcia modrzewi rosnących na północ od wsi, lecz stanowczy protest mieszkańców, poparty w 1929 roku wystąpieniem do władz uratował drzewa.\nDzisiaj, ich resztki chronione są w rezerwacie „Modrzyna”.\nPierwsze pisane źródła o walorach tych modrzewi znajdujemy w pracy „Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicji i Lodomeryi” Ewarysta Andrzeja hr. Kuropatnickiego wydanej w Przemyślu w roku 1786. Autor napisał w niej: „… Barwinek. Dziedzictwo JW. Męcińskiego, starosty grodowego wieluńskiego, kawalera orderu ś. Stanisława, Komora pierwsza od Wegier i modrzewiami pięknemi w lasach złożona wieś…”\nPrawna ochrona modrzewia polskiego w Barwinku miała swój początek już w roku 1933, kiedy to uznano ten fragment lasu za las ochronny i zaniechano pozyskiwania w nim drewna. Lata okupacji niemieckiej, a zwłaszcza rok 1944 był dla modrzewi tragiczny, Niemcy wycięli w tym czasie znaczną ilość starych drzew, których wiek przekraczał nieraz 200 lat. Pozyskany materiał służył do budowy umocnień granicznych.\nDo roku 1939 w Barwinku mieszkało zaledwie kilkudziesięciu Polaków, w większości pracowników komory celnej oraz żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza. Stosunki narodowościowe były bardzo poprawne, zarówno Łemkowie mieszkający po polskiej jak i po słowackiej stronie nie powodowali konfliktów z Polakami. Życie tych ludzi biegło ustalonym od wielu lat torem: praca w lesie, praca na roli, przemyt.\nWe wsi (naprzeciwko obecnego cmentarza, po drugiej stronie dzisiejszej drogi krajowej) stała drewniana cerkiew pod wezwaniem Narodzenia Bogurodzicy, zbudowana w latach 1816 – 1821. Nie była to pierwsza świątynia w tej wsi, wcześniej istniała inna, spalona w roku 1790.\nNie zachowały się fotografie cerkwi. Jej wizerunek (rysunek na podstawie opowiadań starych mieszkańców wsi) można znaleźć w wydanym w 1987 roku w Kanadzie dwujęzycznym albumie „Cerkwa w ruini”.\nDzisiejszy Barwinek nie przypomina w niczym wsi sprzed 1939 roku. Wtedy to bowiem wieś ciągnęła się w dolinie położonej na wschód od dzisiejszych zabudowań. Wojny nie przetrwało większość budynków. Nie pozostał ślad po przedwojennej strażnicy i komorze celnej, nie ma pozostałości po dworze, zabudowaniach gospodarczych, łemkowskich hyżach.\nMaterialną, utrwaloną przez fotografię pamiątką po „starym Barwinku” jest kilkanaście pocztówek, zdjęcia zamieszczone m.inn. w pięknej pracy A. F. Ossendowskiego – „Karpaty i Podkarpacie” wydanej ok. 1939 roku.\nZainteresowanych wojennymi historiami z Barwinka odsyłam do książki „Ocalić od zapomnienia. Dukla w XX wieku” gdzie w rozdziale zatytułowanym „Dwa wrześnie na przełęczy Dukielskiej” opisałem przebieg walk na Przełęczy we wrześniu 1939 roku i wrześniu 1944 roku a także przebieg bitwy karpackiej I wojny światowej.\nPierwsza pisana wzmianka o tej miejscowości pochodzi z 22 maja 1359 roku, kiedy to król Kazimierz Wielki wydał przywilej Marcinowi „de Czergowa” (z Cergowej) założenia wsi o nazwie Czergowa nad rzeką Jasiołką na prawie magdeburskim.\nŚlady osadnictwa człowieka na tym terenie są jednak dużo starsze. Odkryto tu bowiem pozostałości pracowni kamieniarskich z przełomu młodszej epoki kamienia i epoki brązu.\nNa ślady te natrafiono na północny wschód od wsi w rejonie „Małej Góry”.\nWracając jednak do czasów historycznych i faktów udokumentowanych zapisami wiemy, że na przełomie XIV i XV wieku nazwa tej wsi pojawia się w wielu formach: Czergowa (1359), Cyrgow (1384), Czirgow (1403).\nNazwę wsi wielu naukowców wywodzi z języka celtyckiego: cerg – krąg.\nPrzywilej lokacyjny króla Kazimierza określa wielkość wsi na 40 łanów frankońskich, do sołtysa należały 3 łany wolne, 1 łan należał do kościoła i 1 przeznaczony był na pastwiska.\nPonieważ przy opisie wielu miejscowości ich powierzchnie lub przypadające z różnych uprawnień przywileje podawane były w łanach, nie od rzeczy będzie podanie definicji tej jednostki miary, która dzisiaj nie jest używana.\nŁan (łac. laneus) był w średniowieczu największą jednostką mierniczą. Na ziemie polskie jednostka ta przywędrowała wraz z osadnictwem typu niemieckiego. Łan frankoński, czyli niemiecki składał się z 43,5 morga. Morgiem nazywała się ziemia, którą parobek mógł jedna parą wołów zaorać do południa. Mórg niemiecki liczył 135-180 prętów. Liczono go na długość 30 prętów i na szerokość 3,5 do 5,5 pręta. Pręt była to tyczka miernicza długa na 15 stóp polskich dzielona na 10 pręcików.\nNa terenie zakładanej wsi, król Kazimierz zezwolił wybudować karczmę, młyn, staw, jatki szewskie, piekarskie i rzeźnickie. Zwolnił też wieś z wszystkich praw polskich i zezwolił rządzić się prawem magdeburskim.\nWieś w średniowieczu składała się z Cerowej oraz „wulek” czyli przysiółków: Nowej Wsi (wzmiankowanej po raz pierwszy w roku 1419 – w dokumentach sądowych wymieniony jest Mikołaj z Nowej Wsi), Popard i Zakluczyny. Popardy przypisywane były również do Równego jako ich wólka (przysiółek). Ich nazwa wywodzi się od poparu – pola nie obsianego, zostawionego na ugór, co jednoznacznie wskazuje na fakt wcześniejszego tam osadnictwa.\nWarto tu wspomnieć, że z rozległego terenu Cergowej wydzielono następnie obszary pod lokalizację Jasionki, Lipowicy i Nowej Wsi.\nPrzywileje króla Kazimierza Wielkiego potwierdził oddzielnym dokumentem król Władysław Jagiełło w dniu 14 czerwca 1396 roku.\n20 grudnia 1608 roku Maciej Pstrokoński - biskup przemyski wcielił do majątku biskupów przemyskich między innymi Cergowę. Taki stan własnościowy utrzymywał się jeszcze na początku XX wieku.\nPrzy okazji Cergowej – nie sposób nie wspomnieć o rzece Jasiołce, która w średniowiecznych dokumentach sądowych wymieniana jest po raz pierwszy w roku 1352, kiedy to nosiła nazwę łacińską – Iessel, kolejne jej nazwy to: Iasziel, Yaszel, Yessel, Iassel, Jasiel, Jasieł. Jasiołka stanowiła granicę pomiędzy ziemiami: sanocką na wschodzie i krakowską na zachodzie.\nOpis dekanatu krośnieńskiego z 1676 roku zawiera ciekawą informację o jaskiniach na górze Cergowej, które „…w skałach wykute…” dawały schronienie karpackim zbójcom.\nŻyjący w latach 1665 – 1727 Gabriel Rzączyński, jezuita, przyrodnik, wykładowca w szkołach jezuickich, dał dokładniejszy opis jaskiń na górze Cergowej w swej monumentalnej pracy „Historia Naturalia Curiosa Regni Polonia Magni Ducatus Litanie…”. Dzieło to było pierwszym „podręcznikiem akademickim”, dawało pełną na te czasy wiedzę w zakresie bogactw naturalnych, fauny i flory ziem polskich.\nOpis góry Cergowej i jaskiń wymaga jednak odrębnego potraktowania.\nKsiądz Sarna autor „Opisu powiatu krośnieńskiego” wydanego w 1898 roku pisze, że „…Cergowa jest z tego słynna, że w niej urodził się w roku 1787 późniejszy wódz naczelny w powstaniu listopadowem, generał Skrzynecki…”.\nPrawda historyczna jest jednak inna – Zygmunt Skrzynecki, późniejszy generał, ostatni przywódca Powstania Listopadowego urodził się we wsi Żebrak w siedleckiem.\nNa początku XX wieku wieś Cergowa liczyła 905 mieszkańców (146 domów), w tym 51 Żydów. We wsi znajdowała się szkoła, gminna kasa pożyczkowa, gorzelnia i rafineria nafty.\nWe wrześniu 1939 roku przez wieś, na wschód, wycofywały się resztki obrońców Dukli.\nChyrowa, pisana również jako Hyrowa wymieniana jest po raz pierwszy pod datą 1366 kiedy to sporządzony został przez kanclerza Janusza Suchego Wilka dokument przekazania posiadanych dóbr swoim synom.\nNazwa wsi wielokrotnie ulegała zmianom i brzmiała: Chirwatowa Wola, Horowa, Cherowa i tłumaczona jest jako urobiona od imienia lub przydomku.\nW XV wieku istniejąca wieś przeniesiona zostało pod warunki prawa wołoskiego – na tym prawie lokowano większość wsi w Karpatach.\nWchodząca w skład dóbr dukielskich Chyrowa została w roku 1504 przeniesiona na powrót na prawo niemieckie (magdeburskie).\nRejestr poborowych z 1508 roku wymienia ją jako Hyrowę Walaską (czyli wołoską).\nDokumenty z roku 1536 informują, że we wsi była już wtedy cerkiew (1 łan ziemi) oraz młyn.\nInna nazwa miejscowości pojawia się w dokumentach z 1581 roku, kiedy arendarzem wsi był Jakub Warszycki. Przy okazji ustalenia podatku podaje się jej nazwę – Chyrowa Chełmska.\nWieś była kolejno własnością: Kobylańskich, Cikowskich, Warszyckich i Męcińskich.\nBiedna łemkowska wieś położona w górzystej okolicy, posiadająca glebę „owsianą” dzisiaj praktycznie już nie istnieje. Zabudowania dzisiejszej wsi powstały w większości po wojnie.\nW okresie międzywojennym po tak zwanej Schizmie Tylawskiej większość mieszkańców przeszła na prawosławie. Powstała wtedy we wsi prowizoryczna cerkiewka („czasownia”), której ślady nie zachowały się do dzisiaj.\nIstniejąca do dziś we wsi cerkiew (obecnie filia kościoła rzymsko-katolickiego w Iwli) jest obiektem należącym wcześniej do obrządku grecko-katolickiego. Nosi ona wezwanie Opieki Matki Bożej. Najstarsza część cerkwi – murowane prezbiterium (wcześniej prawdopodobnie kaplica) pochodzi z początku XVII wieku. Do niej w roku 1780 dobudowano w stylu zachodniołemkowskim drewnianą nawę i babiniec. Wewnątrz cerkwi znajduje się wartościowy, rokokowy ikonostas. Przy cerkwi zachowały się resztki starego cmentarza.\nZ lokalizacją cerkwi związana jest legenda mówiąca o tym, jak to w cudowny sposób znaleziona ikona Matki Boskiej, pochodząca z Węgier (dzisiejsza północna Słowacja) nie pozwoliła się wywieźć z powrotem wozem zaprzężonym w konie. Wywieziona wozem z zaprzęgiem wołów powróciła sama w cudowny sposób do Chyrowej, gdzie znalazła honorowe miejsce w nowo wybudowanej cerkwi.\nW 1915 roku po zakończonej „Bitwie Gorlickiej” w rejonie Chyrowej toczyły się ciężkie walki, w wyniku których do niewoli poddała się rosyjska 49 dywizja gen. Kornikowa.\nW latach 1934 – 35 w Chyrowej zbierane były materiały do 8-o tomowego opracowania „Atlas językowy dawnej Łemkowszczyzny”, które drukiem ukazało się dopiero w latach 1956 – 64. Do badań terenowych (odpowiedzi na 391 pytań) wybrano 72 miejscowości położonych po polskiej stronie Karpat od Jaworek (Pieniny) po Wolę Michową (Bieszczady). Jako kryterium wyboru przyjęto występowanie w tych miejscowościach „czystych” dialektów łemkowskich.\n25 lutego 1363 roku król Kazimierz zezwala Hryćkowi Zarowiczowi założyć w lesie nad Jasiołką wieś na prawie niemieckim. W dokumencie lokacyjnym las nazwany jest Yassultha a rzeka Jasiołka Yassel.\nZiemia, na której lokowano wieś należała do zamku sanockiego. Od imienia założyciela wieś nazwana została Hriczowa Wola i obejmowała 80 łanów ziemi. Hryćko otrzymał sołectwo o 4 łanach, karczmę, młyn i inne uposażenia. W zamian za te przywileje obowiązany był brać udział w wyprawach wojennych, na koniu uzbrojony w kopię. 2 łany ziemi należało do kościoła, 2 łany przeznaczone zostały na pastwisko.\nW średniowieczu wieś w dokumentach wymieniana była pod różnymi nazwami: Hriczowa Wola (1363), Daleyow (1434), Daleiowa lub Dalowa (1527).\nNazwa „Daliowa” pojawiła się po raz pierwszy w 1589 roku. Pochodzenie tej nazwy nie jest jednoznaczne. Wywodzi się ją od imienia Dalej lub słów dal, dolina.\nOkoło 1560 roku biskup przemyski zmienił lokację wsi z niemieckiej na wołoską. We wsi mieściła się parafia unicka, która obejmowała również Szklary i Posadę Jaśliską.\nDo 1939 roku wieś zamieszkiwana była głównie przez Łemków, którzy określali się jako Rusnacy. Ludność wsi nie deklarowała się nigdy po rosyjskiej lub ukraińskiej stronie co miało miejsce w innych sąsiednich miejscowościach.\nPrzed wojną w Daliowej mieszkało dwie rodziny żydowskie – Jankiel i Fruim.\nWieś uważana była za jedna z bogatszych w okolicy, mimo znacznego rozdrobnienia gruntów mieszkańcy nie zgodzili się na komasację.\nWe wsi stała drewniana cerkiew pw. Św. Paraskewii, która spłonęła tuż przed świętami Wielkanocnymi w 1931 roku. Istniejąca obecnie we wsi cerkiew zbudowana została w 1933 roku przez cieśli z Zakarpacia przez co wyróżnia się od innych łemkowskich cerkwi drewnianych. Krzyże do cerkwi wykonał przed wojną kowal – mieszkaniec wsi.\nW zwyczaju mieszkańców było malowanie domów: belki na kolor rdzawo-czerwony, szpary lepione gliną na biało. Wnętrza domów malowane były najczęściej na niebiesko ze wzorkami pod samym sufitem.\npo raz pierwszy wymieniane są w dokumencie wydanym w dniu 17 sierpnia 1366 roku przez Kazimierza Wielkiego. Wystawiony we Włodzimierzu dokument zatwierdzał podział majątku kanclerza Janusza (Suchywilka) i darowanie części majątku swym bratankom. Dobrami Kanclerza podzielili się Janusz, Piotr i Mikołaj synowie Jakuba Cztana z Kobylan. Głosce przypadły Januszowi.\nW dokumencie lokacyjnym Dukli z 1373 roku Głojsce wymieniane są jako jedna z wsi, w okolicy której ustala się lokalizację miasta i jego granice. W dokumentach sądowych z XV wieku zapisane zostały imiona niektórych dzierżawców wsi: w 1403 roku był to Ywo, w 1437 Maciej, a w latach 1459 – 64 Jan noszący przydomek Sęp.\nJan Długosz podaje, że dziesięcina zbierana w Głojscach była dobrem kościelnym i należała do kolegiaty św. Floriana w Krakowie.\nRejestry poborowych z lat 1508 i 1536 podają, że we wsi stała karczma i młyn. Zachowane dokumenty sądowe wymieniają dzierżawców wsi: Jan Kobyleński herbu Grzymała (przełom XV i XVI wieku), Jakub Warszycki (XVI wiek).\nPotem Głosce weszły w posiadanie Męcińskich, a ostatnim ich właścicielem był Adam Męciński. W Głojscach był wydzielony obszar dworski lecz nie był on zabudowany, w jego skład wchodziły grunty rolne, pastwiska i las.\nNa początku XX wieku we wsi mieszkało 7 Żydów.\npodobnie jak Głojsce wymieniana jest po raz pierwszy w dokumentach włodzimierskich Kazimierza Wielkiego z 1366 roku. Jako osada istniała znacznie wcześniej. Założona była na prawie wołoskim, a w roku 1504 jej właściciel Stanisław Cikowski\nz Mikluszowic uzyskał zgodę na przeniesienie jej na prawo magdeburskie. Podobnie też jak i w Głojscach we wsi były: karczma i młyn. Dwór we wsi składał się z trzech budynków, zamieszkały był przez 33 osoby.\nCo do pochodzenia nazw obu miejscowości to w przypadku Głojsc brak jest potwierdzenia źródłosłowia.\nNazwa Iwla pochodzi od drzewa - „iwa”, wierzby rosnącej na podmokłym terenie. Stanisław Kryciński nazwę wsi wywodzi jednak od węgierskiego słowa „ivel” oznaczającego wyginanie się, przyjmowanie kształtu łuku.\nTrzeba tu zaznaczyć, że do chwili zakończenia pierwszej wojny światowej i upadku monarchii austro- węgierskiej nasza południowa granica była granicą z Węgrami (dzisiejsza Słowacja nazywana była Górnymi Węgrami). Stąd też występowanie nazw terenowych pochodzących z języka węgierskiego nie powinno nikogo dziwić.\nJaśliska założone zostały w 1366 roku na mocy przywileju Króla Kazimierza. W roku 1436 nadane zostały Biskupstwu Przemyskiem i należały do powiatu bieckiego, województwa krakowskiego. Jak podaje Fastnacht: „...Andrzej z Łubna puszkarz królewski sprzedając Januszowi biskupowi wójtostwa w mieście Jaśliska i sołectwo w Króliku oraz z polecenia króla odstępując miasto Jaśliska i wieś Królik otrzymuje zadatek 300 grzywien na poczet sumy 600 grzywien i zastrzega sobie mieszkanie we dworze w Jaśliskach i połowę baranów należnych od Wołochów z wsi sąsiednich oraz dochody z młyna.” Świadczy to o tym, że Jaśliska były wtedy znaczącą miejscowością.\nJaśliska położone są w dolinie biegnącej na południe przez Przełęcz Beskid (573m npm), zwaną też Przełęczą Jaśliską. Takie położenie sprzyjało szybkiemu rozwojowi osady. Szlak handlowy łączący Północ z Południem biegł tędy od kilku tysięcy lat.\nPrzez przełęcz przemieszczały się grupy ludności zasiedlającej północne i południowe stoki Karpat.\nHandel oraz otrzymane przywileje królewskie pozwalały mieszczanom jaśliskim na szybkie bogacenie się. W wystawionym 28 stycznia 1366 roku w Opatowcu przywileju lokacyjnym wymienia się jako pierwszego wójta Jaślisk Jana z Henselina na Węgrzech. Samą nazwę osady Honstath tłumaczy się jako Wysokie Miasto.\nUżyte przy lokacji prawo magdeburskie było najkorzystniejsze. Powstałe miasto oprócz nadania mu ziemi (200 łanów frankońskich) otrzymało również bardzo ważny przywilej „wolniznę”. Przywilej ten zwalniał mieszkańców Jaślisk przez okres 20 lat od łożenia jakichkolwiek świadczeń na rzecz króla. Lokalizacja miasta na prawie magdeburskim (niemieckim) dawała mu także „prawo miecza” tj. wydawania i wykonywania wyroków śmierci. W tym czasie wyroki takie wydawane były za różnego rodzaju wykroczenia: od kradzieży, rozboju na drogach do morderstwa.\nDo dziś zachowały się w tradycji ludowej nazwy pól: Wisielcówka, Szubienica, Pod Szubienicą.\nJaśliska dość często zmieniały właściciela. Po Janie, właścicielem stał się Hanko Weiss, potem Zyndram z Maszkowic (mylnie kojarzony z bohaterem spod Grunwaldu).\nOsadnictwo wokół Jaślisk rozwinęło się później, ale już pod koniec XVI wieku istniały założone na prawie wołoskim: Rudawka Jaśliska, Wola Wyżna, Lipowiec Krupej i Babiej, Daniowa, Czeremcha, Szklary, Królik Polski, Królik Wołoski, Zawadka Rymanowska, Kamionka i Posada Jaśliska.\nW 1476 roku Jaśliska doznały wielu zniszczeń podczas wojny prowadzonej przez króla węgierskiego Macieja Korwina z królem polskim Kazimierzem Jagiellończykiem.\nZałożenie Jaślisk na prawie niemieckim oraz fakt, że ich właścicielem stali się biskupi przemyscy spowodowało, że od samego początku miały one charakter „polski”, ściśle związany z kulturą rzymskokatolicką. Okoliczne wsie lokowane na prawie wołoskim prezentowały od początku związki z kulturą wschodnią. Taki stan rzeczy utrzymał się do 1939 roku, kiedy to Jaśliska stanowiły „polską wyspę” wśród łemkowskich wsi.\nPolityka prowadzona przez właścicieli tj. biskupów przemyskich sprzyjała rozwojowi handlu i kultury, ograniczała jednak możliwości osiedlania się w Jaśliskach lub dzierżawienia domów, placów, pól Żydom. W 1608 roku biskup przemyski Pstrokoński wydał zarządzenie, w myśl, którego w mieście zabronione było osiedlanie się Żydów i Rusnaków ( Łemków), a prawo do handlu otrzymywali jedynie na dni targowe.\nPisze o tym Bostel, 1890: „…iż prawa takowe miasteczko ma, żeby żaden greckiej wiary w miasteczku nie mieszkał…”.\nW 1655 roku podczas „Potopu Szwedzkiego „ mury obronne, Jaślisk powstrzymały natarcie wojsk Rakoczego, działającego z królem szwedzkim Gustawem...”\nPodczas obrony miasta zginęło kilkudziesięciu jego mieszkańców, których poświęcenie upamiętnia ufundowana w 1659 roku kapliczka zwana „szwedzką”. Zachowała się ona do dziś i stoi na wzgórku w północnej części miasta.\nPo 1848 roku, kiedy to cesarz Austrii zniósł w całej Galicji pańszczyznę anulowane zostały również dawne prawa i przywileje miejskie. Skutkiem tej decyzji był masowy napływ Żydów na przełomie XIX i XX wieku.\nW swej historii Jaśliska wielokrotnie zmieniały przynależność terytorialną. Na początku wchodziły w skład ziemi bieckiej, potem w dobie Galicji stały się częścią województwa lwowskiego. Przez cały jednak czas stanowiły gminę.\nW 1934 roku na skutek znacznego zubożenia, zmniejszenia liczby mieszkańców i spadku znaczenia utraciły prawa miejskie. Po latach świetności w Jaśliskach nie ma już śladu. Mury miejskie rozebrane w XIX wieku przestały istnieć. Po dawnych składach wina pozostały tylko resztki piwnic pod rynkiem i okolicznymi ulicami.\nWraz z utratą praw miejskich Jaśliska utraciły również swój herb, którym szczyciły się przez prawie 600 lat. W owalnym polu herb posiadał tarczę otoczoną girlandami, tłem tarczy był krajobraz okolicznych wzgórz, na których umieszczone były trzy kamienie młyńskie ze skrzyżowanymi nad nimi dwoma kilofami. Herb ten symbolizował kamieniarskie tradycje mieszkańców miasta.\nNa pobliskiej Górze Kamień (859m npm) do dnia dzisiejszego zachowały się ślady trzech starych kamieniołomów, z których wydobywano piaskowiec będący potem materiałem do produkcji kół młyńskich, kamieni żarnowych, osełek, kapliczek i krzyży przydrożnych oraz nagrobków. Kamieniołomy te posiadają nazwy: Stare Jamy, Nad Sinym Wyrem, Okrągła Wyspa. Inne nazwy terenowe w masywie Góry Kamień świadczą o tym, że wydobycie piaskowca prowadzone było również w innych miejscach. Są to: Lipowskie Jamy, Górnicka Łąka, Skała.\nTradycje kamieniarskie w okolicach Jaślisk sięgają XIV wieku. Niewątpliwie, wpływ na rozwój tutejszego kamieniarstwa miały prace związane z rozbudową i utrzymaniem murów biskupiego grodu.\nO ogromnym znaczeniu rzemiosła kamieniarskiego dla tego miasta świadczy fakt, że w jednej z wersji herbu Jaślisk pokazane są trzy żarna i dwa skrzyżowane oskardy do obróbki surowca, widniejące na tle dwóch wzniesień ( Góry Kamień).\nDawni kamieniarze nie pochodzili jednak z samego miasteczka, lecz z pobliskich wsi górskich. Najdłużej, bo do połowy XX wieku, kamieniarstwo przetrwało w Posadzie Jaśliskiej - wsi bezpośrednio sąsiadującej z miasteczkiem. Wyroby kamieniarskie, głównie użytkowe, sprzedawano na targu w Jaśliskach, ustanowionym od 1506 roku we wtorki, bądź na targach w okolicznych miejscowościach.\nOśrodek kamieniarstwa ludowego okolic Jaślisk był najprężniejszym centrum tego rzemiosła we wschodniej części Łemkowszczyzny.\nDo najcenniejszych zachowanych do dzisiaj obiektów w Jaśliskach należą: drewniane domy w rynku prezentujące styl małomiasteczkowy. Pochodzą one z drugiej połowy XIX wieku. Są wąskofrontowe, o ścianach konstrukcji wieńcowej wiązanych na rybi ogon. Charakterystyczny dla tych budynków jest dach, który nie opiera się na ścianach, lecz cały jego ciężar spoczywa na narożnych słupach.\nDachy są dwuspadowe, szczyty szalowane są deskami, których dół zdobi artystyczna wycinka nosi ona nazwę wieszaków. Budynki są dwu tratkowe. Jeden trakt to część mieszkalna, składająca się z izby, komory i alkierza. Drugi trakt składa się z sieni połączonej z boiskiem.\nZbudowany w latach 1724- 1750 późnobarokowy kościół pod wezwaniem św. Katarzyny ufundowany został przez biskupa Aleksandra Fredro. Przebudowany w 1912 roku jest budynkiem jednonawowym posiadającym dwie kaplice boczne. Do cennego wyposażenia kościoła zalicza się: barokowy krucyfiks z pierwszej połowy XVII wieku, pochodzący z drugiej połowy XVIII wieku ołtarz. W ołtarzu znajduje się obraz Matki Boskiej, który w tradycji ludowej nosi nazwę Cudowny Obraz Matki Boskiej Królowej Nieba i Ziemi. Na obrazie znajduje się data 1634 rok oraz nazwisko twórcy Petrus Raphael Burnathowicz z Brzozowa. Zdaniem historyków sztuki nie jest to jednak nazwisko autora, lecz renowatora. Obraz ten cieszy się wielką sławą i co roku podczas sierpniowego odpustu ku czci Matki Boskiej do Jaślisk ściągają tłumy pielgrzymów z Polski i Słowacji zarówno obrządku rzymskokatolickiego jak i greckokatolickiego. Podczas wizyty w Polsce w czerwcu 1997 roku Jan Paweł II dokonał w Krośnie koronacji obrazu Matki Boskiej Jaśliskiej.\nCiekawymi zabytkami Jaślisk są stojące w różnych miejscach kapliczki wykonane z miejscowego piaskowca. Jedna z nich „Na Łamańcu” według tradycji ludowej związana jest z miejscem odpoczynku Matki Boskiej uchodzącej z Humennego na Słowacji do Starej Wsi.\nKirkut w Jaśliskach powstał prawdopodobnie w XIX wieku. Zajmował około 5 arów powierzchni przy drodze z Lipowca do Jaślisk. W 1942 roku został doszczętnie zniszczony przez Niemców, którzy użyli macew z kirkutu do umocnienia brzegów potoku. Część z nich zachowała się do dzisiaj i jest jeszcze czytelna.\nWe wrześniu 1944 roku Jaśliska zostały zbombardowane podczas walk o Przełęcz Dukielską. Zniszczeniu uległo wówczas większość budynków, zwłaszcza drewnianych. Bezpośrednio po wojnie Jaśliska stanowiły siedzibę Rady Gromadzkiej. Następnie weszły w skład gminy Dukla.\nDo ciekawostek związanych z Jaśliskami należą:\n1. Jedyny wizerunek herbu Jaślisk wykonany w latach 60 XX wieku przez artystę malarza prof. ASP w Krakowie S. Puchalika, znajdujący się na budynku Antoniego Słabczyńskiego.\n2. W XVI wieku utworzone zostało przy kościele w Jaśliskach Stowarzyszenie Młodzieży Jaśliskiej zwane „Krzyżakami”. W XVII wieku zmieniło ono nazwę na „Kongregację Współczującą Chrystusowi”. Nazwa członków stowarzyszenia „ Krzyżacy” pochodzi od noszonych czarnych płaszczy z umieszczonymi po lewej stronie białymi krzyżami. Do „Krzyżaków” należeć mogli wyłącznie kawalerowie. Na ich czele stał pułkownik, który jako jedyny z nich mógł być żonaty, a atrybutem jego władzy była pozłacana buława. Sztandarem „Krzyżaków” był czerwony proporzec z białym krzyżem.\n3. Jaśliska jako jedyna miejscowość w powiecie krośnieńskim zatrudniała do 1998 roku dobosza i zegarmistrza. Zadaniem pierwszego z nich było głośne odczytywanie różnego rodzaju zawiadomień i komunikatów, któremu towarzyszyło bicie w bęben. Zadaniem zegarmistrza natomiast była codzienna kontrola czasu wskazywanego przez zegar na wieży kościelnej oraz nakręcanie tego zegara. Tradycja związana z zatrudnianiem dobosza i zegarmistrza umarła jednak wraz ze śmiercią ostatnich z nich.\nZałożona została w 1386 roku przez sołtysa z Równego – Michała, który otrzymał od biskupa przemyskiego Eryka przywilej lokowania wsi na surowym korzeniu. Przywilej taki oznaczał, że osada powstawała w terenie nie zamieszkałym a jej założenie wiązało się z trzebieżą lasu i zakładaniem pól uprawnych. Za prawo założenia wsi Michał zapłacił biskupowi 22 grzywny.\nWieś otrzymała nazwę Byskopeswald.\nWies otrzymała prawa niemieckie, a pierwszy pisany ślad jej istnienia pochodzi z roku 1391.\nW 1343 roku w dokumentach sądowych wieś nazywana jest Biskupice (spolszczenie nazwy niemieckiej) lub Nowa Jasionka. Ta druga nazwa dotyczy prawdopodobnie innej miejscowości – Nowej Wsi, która wtedy stanowiła część Jasionki.\nW latach 1386 do 1939 wieś stanowiła własność biskupstwa przemyskiego.\nIstniejący obecnie we wsi kościół parafialny wybudowany została w 1756 roku z fundacji podstarościego Lipowicy i Cergowej.\nNa dzwonnicy kościelnej zawieszony jest gotycki dzwon pochodzący z końca XV wieku.\nZ budynkiem kościoła związana jest legenda, która mówi, że drzwi kościelne pochodzą z jaskiń zbójeckich z pobliskiej góry Cergowej.\nPołożona u północnych, stromych stoków góry Cergowej wieś odznacza się surowym klimatem. Słynny „dukielski” halny powoduje w zimie zawieje i zamiecie snieżne, a zaspy usypanego śniegu mają kilka metrów wysokości.\nJedną z największych miejscowości gminy Dukla są Łęki Dukielskie. Wieś położona w północnej części gminy ciągnie się wzdłuż starego taktu ze Żmigrodu do Iwonicza i dalej do Sanoka.\nMiejscowość ta jako Łęki wymieniana jest po raz pierwszy w dokumentach z 1366 roku. Druga część nazwy „Dukielskie” pojawiła się dopiero w XX wieku. Nie wymienia ją bowiem w „Opisie powiatu krośnieńskiego” ksiądz Władysław Sarna (1898 rok). Opis Łęk dokonany przez księdza Sarnę nie jest opisem własnym, ksiądz Sarna posłużył się opisem wcześniejszym, zamieszczonym w „Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego i innych Krajów Słowiańskich” wydanym w Warszawie w 1884 roku pod redakcją Filipa Sulimierskiego, Bronisława Chlebowskiego i Władysława Wawelskiego (dla dociekliwych podaję: tom V, str. 663).\nWracając jednak do historii miejscowości zaznaczyć trzeba, że pierwsze ślady pobytu człowieka na tym terenie pochodzą z młodszej epoki kamiennej. Badania archeologiczne potwierdzają przebywanie ludzi na tym terenie również w okresach późniejszych: epoki brązu i żelaza.\nKanclerz Janusz Suchy Wilk był właścicielem tej wsi w roku 1366. W roku tym rozporządził on swym majątkiem na rzecz swoich bratanków. Od roku 1377 właścicielem Łęk był Jakusz syn Jakusza Cztana. Jego prawo własności do posiadanego majątku, w skład którego wchodziły również Łęki potwierdzony został przez królową Jadwigę w 1385 roku.\nDokumenty (najczęściej sądowe) z następnych lat wymieniają innych właścicieli lub dzierżawców Łęk, którymi byli: Przecław (lata 1416-20), Piotr (1445), Hieronim (w roku 1479 zastawił wieś za 500 florenów węgierskich Mikołajowi Różnowi), Jakub Warszycki (1581).\nW drugiej połowie XIX wieku z chwilą rozwoju przemysłu naftowego, również Łęki zaliczały się do grupy tych miejscowości, gdzie prowadzono wydobycie ropy naftowej. Będący w moim posiadaniu „Skorowidz Przemysłowo – Handlowy Królestwa Galicyi” wydany we Lwowie w 1912 roku wymienia kopalnie ropy (oleju skalnego) w Łękach, których właścicielem było wtedy Galicyjskie Karpackie Akcyjne Towarzystwo Naftowe z siedzibą w Wiedniu (dawniej własność firmy Bergheim i Mac Gervey).\nW okresie międzywojennym wracający z Ameryki mieszkańcy Łęk przywieźli z sobą oprócz zarobionych tam dolarów również nowe idee katolickie, które zaowocowały powstaniem we wsi kościoła narodowego.\nKościół Polskokatolicki powstał na początku XX wieku w USA jako Polski Narodowy Kościół Katolicki wśród Polonii oburzonej poczynaniami biskupów i kapłanów amerykańskich. Jego twórcą był ksiądz Franciszek Hodur (1866 – 1953), który został pierwszym biskupem tego Kościoła. Doktryna Kościoła nosi wszelkie znamiona tego, co zwykło się nazywać „postępowym katolicyzmem”. Godzi on tradycje pobożności katolickiej z duchem postępu i tym wszystkim co niesie współczesny świat. Kapłani noszą takie same szaty liturgiczne jak księża kościoła rzymskokatolickiego, nie obwiązuje ich jednak celibat. Doktryna tego kościoła nie odbiega zasadniczo od rzymskokatolickiej, odrzuca jednak dogmat o nieomylności papieża (wg. Herve Mason – Słownik herezji w Kościele katolickim).\nWiele osób zainteresowanych historią miejscowości prosiło o wskazanie źródeł, skąd wiedzę na ich temat można zaczerpnąć.\nPodstawowym źródłem informacji w tym zakresie są niżej wymienione publikacje:\n1. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i Innych Krajów Słowiańskich pod redakcją Filipa Sulimierskiego, wydany w Warszawie w 16 tomach (każdy prawie 1000 stron) w latach 1880 – 1902.\n2. Słownik Historyczno – Geograficzny Ziemi Sanockiej w średniowieczu, wydany nakładem Muzeum Historycznego w Brzozowie w latach 1991 – 2002 (trzy tomy, wiele informacji na temat miejsc i miejscowości położonych na prawym – wschodnim brzegu Jasiołki),\n3. Krosno. Studia z dziejów miasta i regionu. Wydane w latach 1972 – 2002 cztery tomy obejmują wiedzę od starożytności po czasy najnowsze.\n4. Dzieje Podkarpacia – wydawane przez Podkarpackie Towarzystwo Historyczne. Ukazało się 6 tomów, wydane w latach 1996 – 2002.\n5. Opis powiatu krośnieńskiego i Opis powiatu jasielskiego autorstwa księdza Władysława Sarny, wydana w latach 1898 (krośnieńskie) i 1908 (jasielskie).\n6. Krośnieńskie – Sanockie Oskara Kolberga. Wznowione w trzech tomach, w roku 1974 kompendium wiedzy etnograficznej i historycznej.\n7. Prawem i lewem Władysława Łozińskiego. Podtytuł: Obyczaje na Czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII wieku jest trochę mylący. Autor podaje szereg ciekawych informacji z czasów wcześniejszych dotyczących życia na Podkarpaciu.\n8. Karpaty i Podkarpacie autorstwa Franciszka Antoniego Ossendowskiego, wydane w 1939 roku podaje szereg ciekawych informacji, między innymi przytacza legendę o Marynie Mniszchównie. Książka bogato ilustrowana – ciekawe zdjęcia Dukli, Jaślisk i innych miejscowości.\n9. Po Rzeszowskim Pogórzu błądząc autorstwa Franciszka Kotuli. Książka, której podtytuł brzmi: reportaż historyczny, jest bardzo ciekawą pozycją dotyczącą tradycji ludowych, wierzeń i faktów historycznych.\nWieś powstała w XVIw. Jej założycielami byli pasterze wołoscy. W swej przeszłości wieś należała do Wojszyków, następnie do Stadnidzkich, którzy od roku 1541 byli jej właścicielami do końca XIXw. Nazwę wsi „Olchowiec” wyprowadza się najczęściej od olchy - po ukraińsku olcha = wilcha, Olchowiec nazywany jest gwarowo Wilchowec. Na inne pochodzenie nazwy wskazuje Stanisław Kryciński, który uważa, że nazwa Olchowiec wywodzi się od staosławiańskiego „ols” oznaczającego teren podmokły, bagienny.\nMieszkańcy Olchowa w przeszłości byli w większości grekokatolikami. Nawet po roku 1927 (schizma tylawska) kiedy to większość wsi w okolicy zmieniła wyznanie z grecko - katolickiego na prawosławne mieszkańcy Olchowca pozostali wierni religii grecko - katolickiej.\nPierwszą cerkiew we wsi wybudowano w roku 1792. Według tradycji ludowej budynek ten został kupiony na Słowacji, tam rozebrany, przyniesiony w częściach i złożony na powrót w Olchowcu. Była to niewielka drewniana świątynia, bardziej kaplica niż cerkiew. W 1934 r, kiedy to budynek cerkwi zaczął się walić mieszkańcy wsi obudowali go z zewnątrz nową konstrukcją a następnie rozebrali stary budynek dzięki czemu powstał większy obiekt po części przypominający cerkiew pierwotną.\nW latach sześćdziesiątych XX wieku kopuły cerkwi pokryto blachą. W 1998r. wymieniono szalowanie ścian cerkwi. Przy cerkwi znajduje się cmentarz, na którym zachowało kilka XIX wiecznych nagrobków kamiennych.\nNa terenie cmentarza „od niepamiętnych czasów” stała tzw. trupiarnia, czyli dom pogrzebowy. Służyła ona dwojakim celom: do przechowywania zwłok przed pogrzebem oraz jako tymczasowy areszt.\nBudynek spłonął w 1944 r. po zaprószeniu w nim ognia przez sowieckich żołnierzy. Wraz z budynkiem trupiarni spłonął stary, zabytkowy ikonostas przechowywany w jej wnętrzu oraz niektóre z przechowywanych tam sprzętów liturgicznych.\nPrzed 1939 r. wieś zamieszkana była przez 80 rodzin łemkowskich i 10 rodzin cygańskich. 8 rodzin cygańskich z Olchowca wywiezionych zostało do obozów koncentracyjnych i tam zabitych. Ocalałe 2 rodziny powróciły po wojnie do Olchowca.\nMieszkańcy wsi przed wojną zajmowali się przede wszystkim rolnictwem oraz sezonową pracą w lesie. Wielu z nich handlowało na targach w Krośnie (odległych ok.50km. od Olchowca) artykułami rolnymi: serem, masłem, jajkami oraz płodami lasu: grzybami świeżymi i suszonymi, poziomkami, malinami, czarnymi jagodami. Drogę z Olchowca do Krosna i z powrotem pokonywali pieszo.\nWielu z mieszkańców Olchowca spokrewnionych było z mieszkańcami łemkowskich wsi na północy Słowacji: Krajna Porubka, Savbor, Vysna Pisana. Te kontakty rodzinne sprzyjały nielegalnemu handlowi i przemytowi, który tolerowany był przez polską Straż Graniczną.\nWe wrześniu 1939r. do wsi jako pierwsze wkroczyły oddziały słowackie. Okupację niemiecką przeżyły wszystkie rodziny. Front we wrześniu i październiku 1944r. przyniósł dla wsi spore zniszczenia. Przed wkroczeniem wojsk sowieckich Niemcy spalili ok.50%zabudowy wsi. W 1944r. wysiedlono ze wsi ok.3/4 ludności. Mieszkańcy Olchowca wywiezieni zostali do ZSRR (okolice Lwowa). Wywózki na wschód uniknęło z różnych powodów 27 rodzin. Kolejna fala deportacji skierowana na zachód (Ziemie Odzyskane) spowodowała wyjazd kolejnych 9 rodzin. Ostatecznie wywózki z Olchowca uniknęło 18 rodzin dzięki temu, że ówczesny proboszcz Nowego Żmigrodu wystawił im fałszywe dokumenty chrztu, dzięki którym zostali potraktowani jak Polacy.\nPierwsza droga kołowa do wsi wybudowana została w 1962r. Połączyła ona Olchowiec z Iwlą, a następnie z Duklą lub Żmigrodem.\nW wydanym w 1993r. pierwszym numerze „Głosu spod Horbu” (jednodniówka olchowiecka) oraz w numerze drugim z 1996r (ukazały się tylko 2 numery) przedstawiona została historia wsi opowiedziana przez jej mieszkańców, zamieszczono w nich spis wszystkich mieszkańców wraz z nadanymi przydomkami. Brzmią one: Kuszwara, Lejko, Polycjanka, Cygan, Mychalyska, Wańko, Zając, Orenycz, Pajzyn, Gabłyszyn, Bereżnica, Broda, Stary Michał, Maryn, Kozak, Petruś, Grucyk, Bereżni, Petro, Szwahło, Ryszko, Gałajda, Pregun Czarny, Szkyła, Bajko, Repak.\nWieś składa się z dwóch części: Olchowiec i Olchowiec Kolonia. W częściach tych zachowały się nazwy terenowe pochodzące od nazwisk lub zawodów dawnych mieszkańców. W Olchowcu są to: Bugniłka, Chudakiłka, Maryniłka, Tyniłka, Moriakiłka, Sołtystwo. Na Kolonii: Młynisko, Gazdniwka.\nInne ciekawe nazwy terenowe to: Kury Werch (nazwa szczytu na południe od Olchowca), Dił, Werch, Kyjasz, Wan, Gil, Debra (szczyty na wschód od Olchowca), Dobańce, Bukowinka, Czoło, Korbek, Rubań, Brodów Weszek (na zachód od Olchowca), Hutysko, Kupyny, Opasańce, Jarowiska, Skawny (nazwy lasów lub części lasów).\nTradycja ludowa w Olchowcu jest żywa, czego przykładem jest organizowany od 1991r. Kermesz (odpust greckokatolicki). To dwudniowe święto jest nie tylko wydarzeniem religijnym, ale także kulturalnym. Na Kermeszu, bowiem występują zespoły folklorystyczne prezentujące kulturę Karpat. Oprócz łemkowskich kapel z Polski, Słowacji, Ukrainy występują tu zespoły bojkowskie i huculskie, cygańskie, a także polskie zespoły ludowe prezentujące folklor Pogórza. Występom tym towarzyszą wystawy, kiermasze sztuki ludowej oraz prezentacje ludowego rękodzieła (pisanie pisanek, szczypanie gontów, plecenie sznurów, wyrób dziegciu i inne). Organizowane są także konferencje naukowe przez Towarzystwo Karpackie, Muzeum Historyczne w Łańcucie, Muzeum Historyczne w Krośnie.\nInnym przejawem kultywowania tradycji ludowej są zachowane przypowieści ludowe. Poniżej cytuję za „Głosem spod Horbu” nr 1, wyd. 1993 jedną z nich:\n„Łemkowie w Olchowcu wierzą, że kto na wiosnę zobaczy najpierw motyla w locie, temu się będzie darzyło przez cały rok, będzie mu lekko i przyjemnie. W przypadku, gdyby zobaczył pierwszą żabę-cały rok w niepowodzeniach. A bociany? Bociany chyba jednak w to nie wierzą. Czy „Paska”. Kiedyś, nie tak zresztą dawno, olchowieckie gospodynie prześcigały się w tym, która na święcenie wielkanocne przyniesie do cerkwi najokazalszą paskę. Nietutejszym trzeba koniecznie wyjaśnić, że paska to okrągły chleb specjalnie pieczony raz do roku na Wielkanoc. Bywało, że bochny dochodziły do jednego metra średnicy. Znane były przypadki, ze gdy ogromnych rozmiarów paska, z trudem wepchnięta do pieca, rozrastała się w trakcie wypieku do tego stopnia, że nie można jej było w żaden sposób wyjąć, zdesperowana gospodyni rozbierała część pieca. Dyshonorem, bowiem nie do zniesienia byłoby pójście ze święconem bez paski. Po poświeceniu każdy chwytał swój kosz i paskę i biegł na wyścigi do swojej chyży. Wierzono mianowicie, że kto pierwszy przybiegnie do swego domu, temu będzie się szczęściło cały rok. Będzie szybki w robocie, zbiorach i w gospodarce. Paski najczęściej dźwigano w płachtach na plecach. Któregoś roku mieszkańcy przysiółka Baranie, którzy także należeli do parafii w Olchowcu, pierwsi chwycili swoje koszyki i paski i pobiegli do domu. Nagle tuż pod szczytem Horbu jedna z płacht rozwiązała się i dwie paski, wielka i mniejsza, potoczyły się w dół do cerkwi. Wychodzący z cerkwi olchowianie zrywali boki widząc barańczan goniących uciekające do Olchowca świąteczne paski. A zdenerwowany właściciel biegnąc za paskami, co sił w nogach, wołał: -Ja ne dywlju sia, szczo ta wełyka biże, ale szczo tej malej chocze sia tak letity?!”\nratujmy perłę rokoko | retten wir die Kirche | help the church | pomoc dla św. Jana rozkład jazdy PKS | Dukielski Zlot | Jaśliska i okolice | internet w gminie | III Dukielski Bieg Górski | Bieg Graniczny | Dni Dukli | program kina | kurz über Dukla | rzemiosło i rękodzieło | reklama |Kalendarz imprez stałych\nWebmastering: Wiktor Szyndak © Miasto i Gmina Dukla\nWitryna przygotowana dla rozdzielczości ekranu 800 x 600 dpi


Niezwykła przyjaźń dwóch artystek. Erna Rosenstein i Jadwiga Maziarska - DESA Unicum\nNiezwykła przyjaźń dwóch artystek. Erna Rosenstein i Jadwiga Maziarska\nErna Rosenstein i Jadwiga Maziarska żyły i tworzyły w cieniu liderów polskiego środowiska artystycznego. Kiedyś niesprawiedliwie niedoceniane przez krytykę i zapomniane, obecnie uznawane są za jedne z najważniejszych artystek XX wieku nie tylko w Polsce, lecz także w Europie. Przywracanie pamięci o wybitnych twórczyniach i odbudowa należnego im miejsca w historii sztuki to okazja do spojrzenia na ich wieloletnią przyjaźń, której ślady w postaci listów i ręcznie malowanych kartek pocztowych stanowią doskonały komentarz na temat życia i tworzenia w PRL.\nChoć pozornie Jadwiga Maziarska i Erna Rosenstein zupełnie się różniły, ich twórczość wykazuje wiele stylistycznych podobieństw. Obie artystki interesowały się biologią, naturą rzeczy i materiałów. Łączyła je fascynacja możliwościami takich technik artystycznych, jak kolaż, asamblaż i brikolaż, charakterystyczna paleta barwna, predylekcje do unikania dosłowności i figuratywności, ale przede wszystkim silna osobowość i niezależność twórcza emanująca z ich prac.\nDzięki pojawiającej się w ostatnich latach literaturze odkrywamy, że powiązań i analogii w bibliograficznych notach obu artystek jest więcej. Obydwie urodziły się w 1913 roku, studiowały na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, a ich ścieżka wiodła poprzez młodzieńczą fascynację lewicowymi poglądami i aktywną działalność w konspiracyjnych organizacjach. Ela i Jadzia, bo tak z czułością zwracały się do siebie, poznały się w pracowniach Wydziału Malarstwa. Dzięki podobnym poglądom na sztukę, zainteresowaniu stylistyką kubizmu, surrealizmu i ekspresjonizmu, obie związały się z I Grupą Krakowską, której działalność została przerwana po 4 latach, wraz ze zbliżającym się widmem II wojny światowej. Artystki dzieliły również bolesne wspomnienia z czasów okupacji, kiedy każda z nich zmuszona była do ukrywania się przed gestapo, co znalazło odbicie na kolejnych etapach ich twórczości.\nPo wojnie podtrzymywały bliskie relacje. Mimo decyzji o osiedleniu się w różnych miastach, przez lata odwiedzały się i korespondowały. Wiele informacji o ich losach odnaleźć można właśnie w tej bogatej korespondencji – przede wszystkim w listach i ręcznie malowanych kartkach i pocztówkach, które wysyłały do siebie przez okres niemal całej znajomości. Wymieniane wiadomości stanowią jednocześnie bogate źródło informacji o bolączkach artystów czasów PRL oraz życiu artystycznym w trakcie przełomów politycznych i kulturalnych. Najstarszy zachowany list autorstwa Maziarskiej, upiększony akwarelowymi, różnobarwnymi pociągnięciami pędzla, pochodzi z 1947 roku, z okresu, gdy większość korespondencji zaginęła z powodu podróży Erny do Francji i jej późniejszej przeprowadzki z mężem do Warszawy. Z kolei ostatni list datowany jest na rok 1995, co związane było z pogarszającym się stanem zdrowia Jadwigi i postępującym reumatyzmem, który w ostateczności doprowadził do niesprawności rąk.\nZ korespondencji wyłania się obraz dwóch kobiet, które bez rozgłosu, patosu żarliwych manifestów i gorących słów rzucanych na wiatr, w subtelny, ale i konsekwentny sposób wspierały się wzajemnie w kwestiach zarówno osobistych, jak i zawodowych, przez niemal całe życie. Artystki opowiadały o swoich poglądach na sztukę, zawodowych realizacjach i planach. Dzieliły się także problemami codziennego życia, nieograniczającego się przecież jedynie do sal wystawowych, konkursów, zleceń. Polecały sobie wydarzenia kulturalne, wzmiankowały o doznaniach towarzyszącym podróżom, ale także o osobistych rozterkach związanych z pogarszającym się stanem zdrowia bliskich oraz nieprzyjemnościach spotykających je ze strony przyjaciół. Jadwiga była tą, która pomogła Ernie ugruntować pozycję w Krakowie, zaś Erna pełniła rolę łącznika pomiędzy Maziarską a środowiskiem warszawskim. Z listów dowiadujemy się, że wzajemnie pomagały sobie w aranżacji prac, formalnościach, w miarę możliwości wspierały się w nawiązywaniu kontaktów i promocji twórczości.\nObu artystkom niełatwo było się odnaleźć w komunistycznych realiach. W powojennym świecie sztuki kobieta była partnerką, kochanką, żoną, bywała muzą, przyjaciółką, ostoją, ale wciąż musiała walczyć o status niezależnej artystki, który mimo wszystko i tak nie mógł być porównywalny z tym, którym cieszyli się mężczyźni. Wszystkie awangardowe ugrupowania walczące o zmianę struktur społeczeństwa, głoszące konieczność wolności jednostki, swobodę wypowiedzi i równość, bez zmian podtrzymywały schematyczność tradycyjnych ról. Reaktywowana po wojnie Grupa Krakowska, zdobywająca w poodwilżowych realiach ogromną popularność i prestiż, nie pozostawała w tej kwestii wyjątkiem. Do grona zdominowanego przez mężczyzn kobiety mogły dołączyć przede wszystkim poprzez mariaż lub przynajmniej konkubinat z którymś z kochliwych twórców. Jednak zarówno Erna, jak i Jadwiga nie mogły „poszczycić się” podobnym osiągnięciem. Maziarska wręcz pozostawała deprecjonowana jako żona, a następnie wdowa po akademickim malarzu, którego zaliczana do koloryzmu twórczość była otwarcie zwalczana przez Młodych Krakowskich. Fakt, że zostały członkiniami elitarnego grona, przypisać można li tylko roli łącznika z przedwojenną rzeczywistością i tradycją awangardy. Nadal jednak pozostawały na uboczu. Przykładem jest Wystawa 9. w Krakowie, podczas której ich twórczość została odseparowana i zaprezentowana w oddzielnym pokoju. Mieczysław Porębski w długiej recenzji tego wydarzenia poświęcił obu artystkom zaledwie jedno zdanie: „charakter poszukiwań Erny Rosenstein i Jadwigi Maziarskiej nie tłumaczy mi się tak jasno jak innych wystawiających, dlatego trudno mi je tu określać” (Mieczysław Porębski, Dwugłos o wystawie krakowskiej, „Przegląd Kulturalny” , 22.12.1955 – 4.01.1956).\nMimo że to właśnie w latach 50. i 60. były innowatorkami i tworzyły swoje najlepsze dzieła, Maziarska i Rosenstein pozostawały w najlepszym wypadku ignorowane przez krytykę artystyczną lub odgrywały rolę kozłów ofiarnych, reprezentujących malarstwo materii i gestu – nieznane dotąd w Polsce. Herbert napomknął o Maziarskiej jako twórczyni „niezamierzonych parodii obrazów Władysława Strzemińskiego, do których artystka nawiązuje w sposób niepogłębiony” ( Zbigniew Herbert, Jesienny salon nowoczesnych, „Tygodnik Powszechny”, 15.12.1957). Janusz Bogucki zaś dał wyraz swemu zniesmaczeniu w obliczu obrazów, które „grzęznące w grubej fakturze i brudnych zestawieniach kolorystycznych nie przemawiają do mnie na tyle, bym umiał się cieszyć wyobrażeniową grą form na płótnach malarki” (Janusz Bogucki, Z powodu krakowskiej wystawy „nowoczesnych”, „Życie literackie” 1955, nr 50). Podobny los podzieliła Rosenstein, której jedną z prac, jeszcze w 1989 roku, Jerzy Hanusek opisał w następujący sposób: „skrada się na palcach, ale kiedy już podejdzie i trąci szczurzym pyskiem, trudno go zapomnieć” (Jerzy Hanusek, Wyrzeźbić powietrze, Felieton krakowski. O abstrakcjonistach, koniach, nagrodach i pomnikach, „Życie Literackie” 1955, przedruk [w:] Grupa Krakowska. Dokumenty i materiały, cz. 10. s. 95).\nPozostawanie poza wewnętrznym kręgiem i nieprzychylność krytyki były kolejnym łącznikiem wzmacniającym przyjaźń Erny Rosenstein i Jadwigi Maziarskiej zarówno na zdominowanej przez mężczyzn Akademii, jak i w środowisku artystycznym w podwawelskim grodzie. Subiektywne opinie i szczere wyliczenia doznanych niesprawiedliwości, o których czytamy w listach, świadczą o obłudzie powszechnie panującego mitu duchowych więzi, rzekomo łączących wszystkich krakowskich twórców zrzeszonych w Grupie. W obliczu tej wrogości artystki wspierały się nawzajem. W liście z 1967 roku Jadwiga scharakteryzowała w niezwykle poetycki i wrażliwy sposób twórczość Erny z okresu, z którego pochodzą prezentowane na aukcji obiekty jej autorstwa: „W Twoich obrazach widzę, jak mocno ulegasz automatyzmowi transmisji. Z czasem staje się ona coraz bardziej natarczywa i bezpośrednia. Wodzenie pędzlem po płaszczyźnie ma rytm Twojego oddechu. Przestrzenność nieograniczona narasta do obsesji. Nieustanne wymykanie się własnym śladom w świat przestrzenny, gdzie czas ma miarę zabłąkanego oka w niezmierzony wszechświat wewnętrzny. Natomiast w życiu ruchy, głos, zdania są szyfrem rytualnego tańca, posłusznego rytmowi piszczałki, głos, której niesłyszalny jedynie przeczuwam”( List Jadwigi Maziarskiej do Erny Rosenstein z grudnia 1967, przedruk [w:] Jadwiga Maziarska, Kolekcjonowanie świata. Listy i szkice. [red.] Barbara Piwowarska, Warszawa 2005, s. 98).\nW obliczu dzisiejszego międzynarodowego zainteresowania twórczością Erny Rosenstein i Jadwigi Maziarskiej trudno uwierzyć w ich drugorzędną rolę i druzgocące opinie krytyków. Narracja uległa diametralnej zmianie – obecnie obie artystki uważane są za innowatorki i pionierki, silne i wybitne osobowości artystyczne. Ich prace, szeroko opisywane przez historyczki i historyków sztuki, wystawiane są na licznych wystawach. Do odzyskania należnej pozycji przyczyniło się m.in. zaprezentowanie dzieł Rosenstein w 2017 roku na jednej z największych wystaw sztuki współczesnej na świecie – Documenta 14. Instytucjonalne i historyczne zainteresowanie zapoczątkowało prawdziwy boom na prace surrealistki, które osiągają rekordowe wyniki sprzedaży. Są liczne powody, by przypuszczać, że twórczość Jadwigi Maziarskiej, jej bliskiej przyjaciółki i równie wybitnej artystki, również wzbudzi lawinowe zainteresowanie świata sztuki.


Nie dla fuzji GDF i Suezu - Biznes w INTERIA.PL\nNie dla fuzji GDF i Suezu\nPiątek, 3 marca 2006 (17:57) Aktualizacja: Piątek, 3 marca 2006 (17:58)\nKomisja Europejska poinformowała w piątek o przesłaniu Francji listu, wyrażającego wątpliwości w sprawie planowanego połączenia dwóch spółek branży energetycznej dla stworzenia "narodowego lidera".\nWcześniej Włochy oskarżyły Francję, że przejęcie prywatnej francusko-belgijskiej firmy dostaw prądu i wody Suez przez państwową spółkę gazowniczą Gaz de France (GDF) odbywa się w sposób protekcjonistyczny, eliminujący ofertę zakupową włoskiej spółki energetycznej Enel.\nW swym liście Komisja domaga się od Francji złożenia wyjaśnień w terminie do 17 marca.\nJak zaznacza Reuters, jest to potencjalnie pierwszy krok w postępowaniu, jakie Bruksela może podjąć, gdyby potwierdziły się włoskie oskarżenia o łamaniu przez Francję zasad wolnej konkurencji i swobodnego przepływu kapitału.\nPartnerem Enelu w ofercie przejęcia Suezu była francuska spółka usług publicznych Veolia, która jednak w ubiegłym tygodniu wycofała się z tego przedsięwzięcia. Strona włoska uważa, że stało się to w ramach forsowania fuzji Suezu z GDF.\nUnijny komisarz do spraw rynku wewnętrznego Charlie McCreevy skierował w czwartek do Francji list, ponieważ rezygnacja Veolii z ubiegania się o Suez wywołała wątpliwości co do przestrzegania unijnych przepisów o wolnym transferze kapitału - poinformował w piątek rzecznik komisarza Oliver Drewes.\n"Pewne dostarczone nam informacje dały i dają wskazania, że naruszono niektóre zasady (unijne)" - powiedział Drewes.\nOznacza to zaostrzenie stanowiska Komisji w porównaniu z jej wcześniejszymi deklaracjami, że w sprawie Suezu nie złamano obowiązujących w Unii reguł rynkowych.\n"Chcemy uzyskać informacje o pewnym ciągu wydarzeń, które odnoszą się głównie do wycofania się Veolii ze wspólnej oferty z Enelem. Dla utrzymania zaufania do rynków i zapewnienia równego traktowania uczestników rynku jest bardzo ważne, by zostały ujawnione fakty związane z tą ofertą, byśmy na tej podstawie mogli zobaczyć, czy przestrzegano wszystkich zasad i reguł" - podkreślił Drewes.\nNa mocy przygotowywanej umowy połączeniowej, państwowy koncern GDF ma przejąć dwukrotnie od niego większy prywatny koncern Suez. Transakcja nastąpi poprzez wymianę akcji obu spółek w proporcji jeden do jednego. By uwiarygodnić tę operację finansowo, Suez wypłaci wcześniej swym akcjonariuszom specjalną dywidendę w kwocie 1,25 mld euro. Zdaniem obserwatorów, w rzeczywistości światowy koncern Suez zintegruje skupionego w znacznej mierze na Francji dostawcę gazu GDF.\nSuez jest drugim największym w świecie operatorem wodociągów, zaś w skali europejskiej piątym największym dostawcą prądu i szóstym gazu. Jego roczne obroty wynoszą 40,7 mld euro, z czego 29,3 mld przypada na energetykę. Obroty Gaz de France, drugiego największego europejskiego dostarczyciela gazu, sięgają 18,1 mld euro rocznie.\nRząd Francji oficjalnie zaprzecza, by celem fuzji GDF i Suezu było niedopuszczenie Enelu do krajowego rynku energetycznego.


Chacaltaya – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 16°21′S 68°07′W/-16,350000 -68,116667\nLodowiec na szczycie\nPołożenie La Paz\nWysokość 5421 m n.p.m.\n16°21′S 68°07′W/-16,350000 -68,116667\nChacaltaya - szczyt w boliwijskich Andach. Ze szczytu widać jezioro Titicaca. Masyw ten leży 30 km od La Paz, w pobliżu Huayna Potosi. Szczyt pokrywa lodowiec, jeden z najwyżej położonych w Ameryce Południowej. Lodowiec ma ponad 18 000 lat, jednak ponad 80% jego powierzchni stopniało od 1987 r., a w 2009 r. zniknął całkowicie.\n1 Ośrodek narciarski\nLodowiec Chacaltaya to jedyny ośrodek narciarski w Boliwii. Jest to najwyżej położony ośrodek obsługiwany przez wyciąg. Ponieważ w zimie jest tu zbyt zimno na jazdę na nartach, wyciąg działa tylko w wyznaczone weekendy od listopada do marca, co czyni ten ośrodek jedynym w Ameryce Południowej, który działa w trakcie sezonu narciarskiego z Ameryki Północnej. Postępujące globalne ocieplenie zmniejszyło opady śniegu, co ograniczyło tereny nadające się na uprawianie narciarstwa.\nUsytuowane na wysokości 5220 m Obserwatorium Astrofizyczne Chacaltaya (Observatorio de Física Cósmica) działa w porozumieniu z uniwersytetami na całym świecie. Jest ważnym stanowiskiem badania promieniowania gamma.\nOśrodek narciarski Chacaltaya\nDetektor cząstek promieniowania kosmicznego na górze Chacaltaya\nSchronisko Refugi Chacaltaya (5220 m)\nThe International HAPE Database (ang.)\nBolivian Mountains Certified guides (ang.)\nDepartament La Paz (Boliwia)\nBoliwijskie ośrodki narciarskie\nTę stronę ostatnio edytowano 18 mar 2018, 04:21.


Krzywa Ebbinghausa - Jak często robić powtórki? - Ania Kania\nKrzywa zapominania, która pokazuje, kiedy zapominamy daną wiedzę (co wskazuje też na moment jej powtórzenia) została stworzona przez niemieckiego badacza Hermanna Ebbinghausa. Jego pomysł na badania był dość sensowny. Kazał uczestnikom eksperymentu uczyć się sylab, które nie miały żadnego znaczenia. Nie chciał bowiem, żeby konkretna wiedza mogła jakoś „zahaczyć się” w mózgach badanych osób. Skojarzenie jej z czymkolwiek zakłóciłoby badanie. Część uczestników potraktowałaby informację jako zupełnie nową, a inni, jak już wspomniałam, „zahaczyliby” ją o posiadaną wiedzę. Nauka nic nieznaczących sylab miała więc swoje uzasadnienie. Ebbinghaus stworzył więc krzywą. I co nam z tego?\nWystarczy, że przyswoisz daną informację używając żartu, gwary, wulgaryzmów i krzywa Ebbinghausa nie będzie Ci potrzebna! To po prostu, że tak powiem „siądzie”. Potem opowiesz daną informację przy okazji pewnej anegdotki koleżance, mamie, siostrze i gotowe. Masz to w głowie, jak w banku. 😉 Twój mózg za powtórkę uważa moment, w którym kolejny raz usłyszałeś daną informację, moment, w którym stosujesz ją w praktyce, moment, w którym komuś o niej opowiadasz. Czasem uznaje, że temat go tak ciekawi, że i bez żadnej powtórki zapamięta sobie ten intrygujący fakt. Ot! Taki jest! Nie przesadzajmy jednak w drugą stronę, bo powtórki robić trzeba.\nKrzywa Ebbinghausa ma duży potencjał w podniesieniu wyników nauki. Jednak jak pisałam wyżej, nie jesteśmy w stanie korzystać z niej zawsze. Warto wybrać sobie kilka przedmiotów, które w ten sposób będziemy utrwalać. Zastanawiam się, czy może warto byłoby założyć specjalny zeszyt i w ramach wyzwania sprawdzić, jak zadziała w praktyce. Myślę, że następny Miesiąc Systematycznej Nauki można by oprzeć na tej krzywej! 🙂 Co Wy na to? Jeśli macie jeszcze jakieś sprawdzone sposoby na idealne powtórki i zapamiętywanie informacji na dłużej, czy nawet na zawsze, to czekam na te rady! 🙂 Będzie mi bardzo miło, jeżeli podzielicie się tym wpisem lub innym artykułem, który Wam pomógł z Waszymi znajomymi. 😉\nWażny jest tez sposób uczenia. Na moje uczelni https://www.handlowa.eu/pl/kierunki/studia-licencjackie dużą wagę przykłada się do praktycznego uczenia – uczysz się wtedy lepiej, szybciej i łatwiej zapamiętujesz. To co innego niż „kucie na pamięć”. Jednak czasem i teorii trzeba się nauczyć. Wtedy takie rady są bardzo pomocne


Pomysł Na Życie: O Nas\nMieszkam w niewielkiej miejscowości, po między Zieloną Górą a Nową Solą. Od kiedy pamiętam zawsze marzyłam o dziennikarstwie, podróżach i fotografowaniu.\nPrzychodzi jednak taki moment, kiedy boimy się zaryzykować i spełnić swoje marzenia. Po liceum wybrałam najpierw studium kosmetyczne, potem administrację i teraz wiem, że to był zły wybór. Człowiek jednak uczy się na błędach, następnie wyciąga wnioski. I choć nie poszłam na dziennikarstwo,\npostanowiłam spełnić swoje marzenie i stworzyć to oto miejsce, w którym mogę spełniać swoje pasje.\nKażdego dnia staram się o tym pamiętać i stawiam kroki do przodu, by spełnić swoje marzenia.\nMam kilka pasji, którym poświęcam każdą wolną chwilę.\nUczę się ich i robię wszystko by je udoskonalić.\nPomysły same przychodzą do głowy. Ważne jest by je zrealizować i nie odkładać na później. Bo pamięć niestety bywa ulotna.\nKocham rękodzieło, fotografowanie, podróże, książki.\nOd 5 lat moją pasją są pierniki, od dwóch prowadzę własną firmę w której spełniam swoje marzenia tworząc słodkie upominki.\nUwielbiam też piec słodkości, wymyślać nowe przepisy.\nDzięki tym pasją, mogę choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości i tworzyć coś, co sprawia mi wiele radości.\nJakiś czas temu, wpadłam na pomysł stworzenia takiego miejsca w sieci, w którym można znaleźć wiele pasji w jednym miejscu.\nWiedziałam jednak, że samej byłoby mi trudno prowadzić takiego bloga. Podałam, więc pomysł Bartkowi i Agacie, którzy również mają wiele pasji, byśmy razem wspólnie połączyli siły i tak oto powstał ten blog\nDlaczego "Pomysł..."? Bo wszystko zaczęło się od "pomysłu".\nBo pasje, hobby mogą być ciekawym pomysłem na życie.\nJest tylu utalentowanych ludzi, tyle ciekawych miejsc, tych znanych i tych mniej znanych. Tyle inspiracji, zarówno w kuchni jak i w życiu, które codziennie nas otaczają.\nJest wiele pomysłów na życie i o nich chcemy dla Was pisać.\nMamy nadzieję, że będziecie nam towarzyszyć i zostaniecie z nami na dłużej.\nOd stycznia 2014 r - GOŚCINNIE:\nUrodziłem się 19 września 1984 roku w Nowej Soli.\nTutaj dorastałem i kończyłem szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące. Następnie przeprowadziłem się do Zielonej Góry, gdzie studiowałem politologię.\nPo ukończeniu studiów podjąłem pracę zawodową.\nAktualnie mieszkam w Krakowie i z tym miastem wiążę swoją przyszłość.\nOd kilku lat z zamiłowaniem zajmuję się fotografią.\nSwoją przygodę z tą dziedziną sztuki rozpocząłem jeszcze z aparatem na kliszę. Regularnie zacząłem robić zdjęcia na studiach. Pierwotnie fotografowałem wszystko, co wpadło przed „szkło”, by potem zawęzić swoją pasję do fotografii natury, fotografii górskiej oraz portretowej. Ale nie trzymam się sztywno tych ram. Poprzez zdjęcia staram się pokazać swój punkt widzenia. Do każdej dziedziny fotografii, czy to portretowej czy to każdej innej, staram się wnieść coś od siebie. Szczególnie upodobałem sobie fotografię czarno-białą.\nObok fotografii uwielbiam także góry. Gdy mam taką możliwość, staram się łączyć obie te pasje. Wtedy to pakuję plecak, biorę aparat i wyruszam na górskie szlaki.\nZ wykształcenia i zamiłowania jestem księgową.\nLubiłam tę pracę.\nAle bardziej lubię pewnego gościa, dla którego postanowiłam zostawić dotychczasowe życie.\nOd października 2012 mieszkam w Szwajcarii.\nMogłabym pracować w fabryce czekolady albo serów,\nale padło na zegarki\n- najprawdziwsze Swiss Made Watches.\nUczę się je składać i coraz bardziej mi się to podoba.\nW związku z nowymi obowiązkami zdecydowałam się na ograniczenie mojej aktywności na blogu. Jeżeli interesuje Was Szwajcaria, to\nsukcesy, porażki, codzienność i wypady w góry możecie śledzić\nJeśli chcielibyście się z nami skontaktować,\npiszcie na e-meil:\nMoże jest wśród Was, ktoś kto tworzy coś niesamowitego,\nma ciekawy sposób na życie, albo był w jakimś ciekawym miejscu\ni chciałby się tym podzielić z innymi.\nA my na pewno się z Wami skontaktujemy.\nMisiówa i Spółka:-) 21 stycznia 2013 22:58\nCAŁKIEM niespodziewanie weszłąm tutaj, na waszego bloga. Powiem szczerze, ze bardzo mi się podoba, zdjęcia, słowa, pomysły na posty. Bedę tu zaglądać, bo warto. Serdecznie pozdrawiam i zapraszam również do mnie, mimo,że moja droga na blogu to dopiero początek.:)\npomyslnazycie 4 lutego 2013 21:35\nDziękujemy za tak miłe słowa. Na pewno będziemy Cię odwiedzać na Twoim blogu. Początki nie są łatwe, ale trzymamy kciuki i życzymy powodzenia.\nLimonka 10 marca 2013 13:15\nWitam gorąco w blogowym świecie. Tworzycie fajną spółkę. Dobrze się was czyta i świetnie ogląda. Na pewno będę was odwiedzać regularnie. Dobrze jest spotkać ludzi, którzy mają tak optymistyczne motto. Trzymam kciuki i powodzenia:)


Jerry Hall w kolejce po 10 milionów funtów rocznie w ramach „hojnej” ugody rozwodowej Ruperta Murdocha - Lubon TV\nHome/Aktualności/Jerry Hall w kolejce po 10 milionów funtów rocznie w ramach „hojnej” ugody rozwodowej Ruperta Murdocha\nJerry Hall w kolejce po 10 milionów funtów rocznie w ramach „hojnej” ugody rozwodowej Ruperta Murdocha\nJerry Hall mógł otrzymać do 10 milionów funtów rocznie i mieć udział w nieruchomościach o wartości 250 milionów funtów w ramach „hojnej” ugody rozwodowej od Ruperta Murdocha.\nSześcioletnie małżeństwo między 91-letnim potentatem medialnym miliardera i 65-letnią supermodelką dobiegło końca, dwie osoby znające tę decyzję powiedziały New York Times.\nPlotki, że para nie była już razem, rozeszły się po tym, jak pani Hall nie towarzyszyła mężowi na letniej imprezie pana Murdocha w Serpentine Gallery w poniedziałek wieczorem, w której uczestniczyli luminarze, w tym premier.\nRupert Murdoch i Jerry Hall rozwodzą się po sześcioletnim małżeństwie.\n— Andrzej Neil (@afneil) 22 czerwca 2022\nPrzedstawiciele pary odmówili komentowania doniesień.\nMa to być czwarty rozwód i najkrótsze małżeństwo Murdocha, którego majątek Forbes szacuje na 14 miliardów funtów.\nJednak nie oczekuje się, że rozłam wpłynie na plan sukcesji imperium medialnego Murdoch, w skład którego wchodzi News UK – wydawcy Czasy, Czasy niedzielne oraz Słońce – jak również Dziennik Wall Street, Poczta w Nowym Jorkuwydawca książek HarperCollins i Fox News w USA.\nNajstarszy syn Lachlan Murdoch jest spadkobiercą po powrocie do rodzinnej firmy jako współprzewodniczący News Corp.\nSześcioro dzieci Murdocha jest beneficjentami rodzinnego zaufania, wzmocnionego 12 miliardami dolarów w akcjach Disneya nabytych w ramach umowy z 2019 r., która sprzedała studia Fox i inne aktywa gigantowi rozrywki.\nRozwód może sygnalizować, że pan Murdoch chce bliżej zainteresować się swoją działalnością gospodarczą.\nKiedy ta nieprawdopodobna para po raz pierwszy spotkała się w Australii w 2015 roku, przyjaciele opisali Murdocha jako „jakiegoś dziwacznego staruszka, który zakochał się w nastolatku”.\nPo ślubie w 2016 roku w kościele St Bride’s Church na londyńskiej Fleet Street, w którym uczestniczyli goście, w tym Bob Geldof, Tracey Emin i Michael Caine, pan Murdoch wydawał się zadowolony z „równowagi”, jaką pani Hall wprowadziła w jego życie, dając zaufanemu synowi Lachlanowi czas na osiedlenie się jako przyszły szef News Corp.\nJednak Murdoch osobiście zainwestował w nowe wyzwania, takie jak budowanie widowni dla kanału talkTV, który miał problemy z przyciągnięciem widzów po uruchomieniu z dużymi ambicjami.\nKierownictwo w Fox News oraz Dziennik Wall Street szef może przyjrzeć się ich treściom redakcyjnym z nową energią.\nUważa się, że pan Murdoch i pani Hall podpisali porozumienie wstępne.\nMark Stephens, czołowy prawnik ds. mediów, powiedział: i: „Jerry będzie ładnie opiekowany zgodnie z umową. Nie ma na celu uczynienia jej bogatym, ale umożliwienie jej niezależnego życia”.\n„Dostanie hojne stypendium – od 5 do 10 milionów funtów rocznie przez resztę swojego życia. Obejmuje to potrzeby personelu i bezpieczeństwa.\n„Jerry dostanie kilka domów, być może Chipping Norton i mieszkanie w Nowym Jorku, a także skorzysta z PJ – prywatnych odrzutowców”.\nPani Hall będzie miała roszczenie „wspólnego użytku” w odniesieniu do nieruchomości, które para nabyła od momentu zawarcia małżeństwa. Obejmują one gruzińską nieruchomość o wartości 11,25 miliona funtów w pobliżu Henley-on-Thames w hrabstwie Oxfordshire nabytą w 2019 roku.\nRok później do portfolio nieruchomości dołączył Great Tew Manor – „wykonawca” w Cotswolds. Został przeznaczony na projekt renowacji o wartości 30 milionów funtów.\nPanią Hall może przyciągnąć farma bydła o powierzchni 340 000 akrów w pobliżu parku Yellowstone w USA, kupiona w grudniu zeszłego roku za 228 milionów funtów.\nPre-małżeństwo miało zapewnić pani Hall bezpieczeństwo, gdyby przeżyła swojego męża. Ale umowa zależy od jej odrzucenia propozycji ujawnienia wszystkiego na temat prywatnego Murdocha i ich małżeństwa.\nKelvin MacKenzie, ten pierwszy Słońce redaktor, napisał na Twitterze: „Wiem, że się tym martwiłeś, ale po rozmowie z ludźmi Ruperta Murdocha zapewniają mnie, że jego 14-miliardowa fortuna nie zostanie zniszczona przez jego rozwód z Jerrym Hallem, jak to robi co roku na takie wydarzenia.”\nWiem, że się tym martwiłeś, ale po rozmowie z ludźmi Ruperta Murdocha zapewniają mnie, że jego 14-miliardowa fortuna nie zostanie zniszczona przez jego rozwód z Jerrym Hallem, który co roku odkłada na takie wydarzenia.\n— Kelvin MacKenzie (@kelvmackenzie) 23 czerwca 2022\nW marcu miliarder przeniósł się do realizacji niektórych aktywów, wystawiając dwa ze swoich luksusowych mieszkań w Nowym Jorku na sprzedaż za 78 milionów dolarów.\nPani Hall musiała walczyć o swoje przyszłe zabezpieczenie finansowe po tym, jak jej 22-letni związek z Mickiem Jaggerem, z którym miała czworo dzieci, zakończył się unieważnieniem.\nPiosenkarka Rolling Stones twierdziła, że ich ceremonia ślubna na plaży Bali w 1990 roku nie stanowi ważnego małżeństwa.\nPo bitwie prawnej pani Hall zgodziła się na ugodę za 18 milionów funtów i współwłasność swojego domu w Richmond za 13 milionów funtów. Klauzula wymagała, aby każda ze stron wyprowadziła się w przypadku ponownego małżeństwa.\nPrzyjaciele powiedzieli, że byli zaskoczeni szybkością, z jaką małżeństwo Murdochów się rozpadło.\nOdnotowano drobne napięcia związane z naleganiem pani Hall na palenie.\nMówiono, że plan ożywienia roli pani Hall jako pani Robinson w scenicznej produkcji Absolwenta, która zawiera nagą scenę, został porzucony na żądanie jej męża.\nJeśli chodzi o zaślubiny, Murdoch przewyższył swojego trzykrotnie żonatego odpowiednika z ekranu Logana Roya, głównego bohatera Succession.\nPan Murdoch został przedstawiony pani Hall po zakończeniu 14-letniego małżeństwa z urodzoną w Chinach bizneswoman Wendi Deng.\nRozwiedli się w 2014 roku i mają dwoje dzieci, Grace i Chloe. Pan Murdoch był zakłopotany doniesieniami, że pani Deng cieszy się bliską przyjaźnią z Tonym Blairem.\nLachlan, James – którzy porzucili rodzinny biznes w proteście przeciwko Fox News prawicowe treści – i telewizyjna przedsiębiorca Elisabeth są potomkami 32-letniego małżeństwa ich ojca z Anną Torv.\nPan Murdoch ma córkę Prudence z pierwszego małżeństwa z Patricią Booker, stewardesą z Melbourne. Pobrali się w 1956 roku w Australii i rozwiedli się 11 lat później.\nSześć lat przed spotkaniem z panem Murdochem pani Hall powiedziała, że nie jest zainteresowana umawianiem się z młodszymi mężczyznami.\nModelka lubiła cytować rady matki dotyczące trzymania mężczyzny: „Musisz być pokojówką w salonie, kucharką w kuchni i dziwką w sypialni. Powiedziałem, że zatrudnię pozostałą dwójkę i zajmę się sypialnią.\nFan spada z najwyższego poziomu stadionu Ibrox w Glasgow na koncercie Harry Styles\nFilmy wojenne nie są teraz łatwe do oglądania – ale Top Gun: Maverick to robi\nSzanse kobiet na Wimbledon 2022: Rekord trawy Igi Świątek daje innym nadzieję, ale Emma Raducanu ma własne obawy\nWielebny Richard Coles: „Walczę o prawa LGBTQ od 45 lat – jestem zmęczony”\nȘtefania Mărăcineanu: Dlaczego Google Doodle świętuje dziś 140. urodziny rumuńskiej fizyki


W szpitalu spędził 700 dni czekając na nowe serce. W tym czasie przeżył wiele trudnych chwil | Popularne\nW szpitalu spędził 700 dni czekając na nowe serce. W tym czasie przeżył wiele trudnych chwil\nNa nowe serce czekał 700 dni, przez ten czas przeżył w szpitalu wiele dramatycznych momentów w tym ten, w którym dostał udaru. Wszystko to o wiele za dużo jak na tak młodą osobę.\nKryspin Bąk przyszedł na świat z wrodzoną wadą przełożenia naczyń dużych. Mimo, że w jego pierwszych tygodniach życia wykonano poważny zabieg, lekarze stwierdzili, że dziecko będzie zdrowo się rozwijało. Niestety po blisko 9 latach, Kryspin zaczął uskarżać się na bóle w klatce piersiowej. W kieleckim szpitalu nie zareagowano i odesłano chłopca do domu, gdzie wieczorem zemdlał. Jak się później okazało bóle były tylko początkiem długiej drogi jaką musiał przejść Kryspin.\nDwa lata spędzone w szpitalu\nDo wielu badaniach i problemach z ich wykonaniem okazało się, że chłopczyk potrzebuje przeszczepu serca jednak oczekiwanie na dawcę trwało długo. Przez ten czas Kryspin przeżył dwa zawały, wstrząs kardiogenny oraz udar, po którym nie był w stanie usiąść na łóżku. Przez 23 miesiące mieszkał w Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu, a szpital stał się jego nowym domem. Przez blisko dwa lata był podpięty do pompy, która pompuje krew dzięki rurom prowadzonym przez żołądek oraz organy wewnętrzne. W końcu przyszła nadzieja i szansa na przeszczep.\nKryspin sześciokrotnie mógł przejść przeszczep serca, jednak za każdym razem coś stawało na przeszkodzie i zabieg został odwoływany. Raz chłopiec złapał wirusa, innym razem parametry nie były w normie. 8-latek przez 700 dni nie mógł bawić się jak jego rówieśnicy. Walczył o życie i czekał na lepszy czas. Pod koniec grudnia 2017 roku, Kryspin trafił na salę operacyjną. W końcu udało się znaleźć odpowiedniego dawcę oraz doprowadzić do przeszczepu. Mama chłopca, w rozmowie dla stacji TVN, ze łzami w oczach wspomina ostatnie 2 lata,\nKryspinowi się udało, ale pożegnaliśmy tu dzieci, które czekały na serce, a które odeszły…\nTagi: Kryspin Bąk | operacja serca | przeszczep serca\nKatastrofa na szpitalnym lądowisku! Rozbił się śmigłowiec transportujący serce\nWnuczka Wałęsy przeszła już operację serca. „Bałem się, że wydarzy się coś złego”\nRodzice pozwolili, aby ich synowi patrzyli na śmierć 2-letniej siostry. Oboje płakali


Klimontów: 95-lecie OSP [ZDJĘCIA] - Głos24 Małopolski Portal Informacyjny\npiątek, 05 lipiec 2019 17:14\nKlimontów: 95-lecie OSP [ZDJĘCIA]\nDzieje Ochotniczej Straży Pożarnej w Klimontowie sięgają czasów II Rzeczypospolitej. Wraz z dniem 15 czerwca 1924 roku doszło do powołania jednostki straży ogniowej w Klimontowie. W grupie założycielskiej znalazło się 16 mężczyzn. Dziś OSP Klimontów jest jedną z najprężniej rozwijających się jednostek w powiecie Proszowickim, a w niedzielę 23.06.2019 roku obchodziła swoje 95-lecie.\nW uroczystości podczas, której obchodzono jubileusz 95-lecia OSP, a także poświęcono przekazany przez OSP KSRG Kościelec wóz strażacki oraz dokonano wmurowania kamienia węgielnego w mury nowo powstającego garażu, udział wzięli Burmistrz Gminy i Miasta Proszowice Grzegorz Cichy, Wicemarszałek Województwa Małopolskiego Tomasz Urynowicz, Radny Województwa Małopolskiego Stanisław Bukowiec, Radni Rady Miejskiej w Proszowicach Agnieszka Artymiak, Mieczysław Krzynówek, Marek Mazurek, Wiesław Pabiańczyk, Grzegorz Sopala, przedstawiciele Komendy Powiatowej PSP oraz Komendy Powiatowej Policji w Proszowicach, druhny i druhowie z okolicznych OSP, a także mieszkańcy Klimontowa.\nWięcej w tej kategorii: « Zielenice: 50 lat kapłaństwa ks. Jana Bila Proszowice: Rajd rowerowy z okazji 75 rocznicy powstania Rzeczpospolitej Partyzanckiej »


Zablokowana DK nr 6 między Lęborkiem a Wejherowem. Tir zderzył się z busem - Polsat News\n30.05.2017, 20:42 Polska\nZ powodu wypadku, we wtorek wieczorem, zablokowana jest droga krajowa nr 6 w rejonie Luzina, na trasie między Lęborkiem a Wejherowem na Pomorzu. Według policji, droga może być nieprzejezdna w tym rejonie przez co najmniej kilka godzin.\nRzecznik Straży Pożarnej, kpt. Łukasz Płusa poinformował, że w rejonie Luzina (powiat wejherowski) we wtorek doszło do zderzenia tira z busem.\nSt. asp. Anetta Potrykus z Powiatowej Komendy Policji w Wejherowie powiedziała, że ciężko ranny został kierowca busa. - Oba pojazdy są poważnie uszkodzone więc usuwanie ich z drogi może potrwać co najmniej kilka godzin - poinformowała. Nie znane są przyczyny wypadku.\nDroga w tym miejscu jest nieprzejezdna. Policja zorganizowała objazd przez Kębłowo. Na miejscu pracują cztery zastępy straży pożarnej.\nBUS KRAJ POMORSKIE POMORZE TIR WYPADEK


Jak schudnac, aby nie zranic serca - dlaczego sport jest wazny dla utraty wagi\nJak pokonalem nadwage\nOdpowiedz na takie pytanie przy uzyciu standardowych fraz bedzie niezwykle trudna, dlatego podamy podstawowa liste czynnikow, ktore okresla jakosc i przydatnosc kazdego pojedynczego pudelka chinskiej zywnosci. Firma Augustine od wielu lat pracuje w branzy gastronomicznej w Sankt Petersburgu. Dodaj zielony groszek i troche wiecej przytrzymaj jzk talerzu. Czas trwania kursu dietetycznego wynosi 3-4 dni.Next\nJak zrobic joge w domu, aby schudnac\nSniadanie 8. Soda, czarny pieprz smakuje do smaku. Gdy zupa sie gotuje, gotuje sie nie dluzej niz 7 minut, a nastepnie przykrywa pokrywka i pozwala shudnac jej parzyc. Produkty miesne i wedliniarskie. Menu powinno byc przemyslane, abys spozywal 1 do 80 g bialka dziennie. Denis w 11 miesiecy z zespolem Art Diet. Teraz mieszamy ryz z warzywami i jajkiem, dostajemy farsz do buleczek kapusty. Starozytni dietetycy zalecali profilaktyke i leczenie roznych chorob.Next\nSkuteczna dieta za 20 kg w 15 dni\nWazna uwage na zalecenie tego artykulu mozna w pelni przypisac jedynie dzieciom, ktorych matki stosowaly sie do uzupelniajacego schematu zywienia u dzieci i stopniowo zastepowaly je czesciej mieszanina, ale czasami z karmieniem piersia z pewnymi ilosciami pokarmow dla doroslych. A wtedy bedziesz wygladac swietnie, nie bedziesz zaklocany przez problemy z nadwaga, bedziesz aktywny i udany. Dodac porcje male i czeste posilki. Tak wiec, w przypadku ostrej choroby jelit, lekarze przepisuja diete 4. Nie zapomnij o owocach i swiezych sokach. Sprobujcie raz w tygodniu cotygodniowej sauny z basenem, masaze calego ciala moga byc w saunie, po rozmazaniu sola i woda sodowa, masowac cale cialo specjalna szczotka. Porzuc make i sol dziennie, piec razy, ale krok po kroku, jesli istnieje taka mozliwosc, wtedy wiecej snu.Next\nPaski odchudzajace instrukcje abtronic\nWolowina, mloda chuda jagniecina, chuda wieprzowina, kurczak. Zaczynamy ograniczac sie stopniowo, zmniejszajac porcje zwyklego jedzenia. Leki Pomimo najwazniejszej roli diety, farmakoterapia ratuje pacjentow z cukrzyca typu 2 przed skutkami bledow zywieniowych. W ciagu dnia powinienes wypic okolo dwoch i pol tony przygotowanej mieszanki. W weekendy odbywaja sie kameralne koncerty muzyki jazzowej. Jedzenie xchudnac byc rozprowadzane w 5 przyjeciach. Jedynym wyjatkiem jest bulion z kurczakiem dla rekonwalescencji po schdnac chorobie. Posilki na Montignac. Zabronione jest picie kawy i spozywanie tluszczu.Next\nUsuwamy brzuch po 30 tygodniach\nPo tygodniu siedzisz na jednym ryzu lub innym produkcie, stopniowo zwracasz jeden skladnik do diety i obserwujesz reakcje. Przez tydzien zgodnosci z systemem zasilania 5 lyzek, mozesz stracic 4-6 kg, ale wszystko zalezy od poczatkowej masy ciala, jesli masz nadwage, cialo bardzo niechetnie pozegna sie z kilogramami, nawet przy tej diecie, w tej sytuacji, skup sie na czas trwania diety. Dieta nie ma na celu wyczerpania samozadowolenia, ale przy naturalnym przyspieszeniu metabolizmu.Next\nSrodki odchudzajace opinie specjalistow\nNie nalezy pic tego leku na pusty zoladek. Wieczorem twarozek. Cinnamon Dining schurnac. Jesli chcesz uzyskac zoltozielony sos, wybierz biala cebule i zielone jablka, jesli chcesz czerwony sos, niebieska cebule i czerwone jablka. Wymieszac i wlac sok z cytryny. Ogolnie rzecz biorac, olbrzymi ciezar spada na to cialo w jakikolwiek sposob utraty wagi. Tak zwane oleje lekkie lub ultralekkie sa dostepne w handlu. Jesienna ryba znow pasuje do ujsc rzek, wokol ktorej zimuja w dolnych studniach, bez wchodzenia w kanaly Wolgi. Nie jest zalecany do jedzenia, poniewaz jest trawiony w jelitach przez bardzo dlugi czas.Next\nA takze nie jedz 3-4 godziny przed snem. Zapewniaja, ze wystarczy zainwestowac, dac im pieniadze lub kupic cos i wszystko. Czerwone krwinki zostaly zjedzone przez obcy mikroswiat. l semolina st. Zupa na lunch, owsianka, chude rolki kapusty, galaretka. Mozesz rozlozyc go na krakersie lub suszonym chlebie, a nawet dodac jako dressing do jasnozielonej salatki. Idealnie, ryz powinien byc nieoczyszczony, a sok zrobiony ze swiezych pomidorow.Next\nL-karnityna do utraty wagi kupic Krasnodar\nGroch diety uwazany jest za bardzo skuteczny, poniewaz nasyca organizm i lagodzi glod. Pod tym wzgledem najlepszym rozwiazaniem jest jego oczyszczenie poprzez odpowiednie odzywianie. Niniejszym potwierdzam mak potwierdzam, ze zgoda zostala udzielona i jest wazna do momentu osiagniecia okreslonych, z gory okreslonych i uzasadnionych celow, o ktorych mowa powyzej, chyba ze przepisy obowiazujace w Federacji Rosyjskiej stanowia inaczej.Next\nPrzy zakupie selera jest bardzo gesta w swojej konsystencji. proces gotowania staje sie jeszcze latwiejszy dla wlascicieli multicookerow. Tak, oczywiscie, 15-20 kg nie zadziala tak szybko. Rzeczy szlachetne, ciemne i glebokie. Nie jadlem iak zawierajacego drozdze. Napelnic kasza gryczana wieczorem wrzatkiem z szybkoscia 3 szklanek wody na szklanke platkow i przykryc pokrywka.Next\nJak usunac uszczelnienie po wstrzyknieciu na zoladek\nImbir odchudzajacy, jak schudnac


Stomatolog lub potocznie określając dentysta to niewątpliwe jeden z najbardziej dochodowych zawodów - prywatne wizyty nie należą bowiem do najtańszych. Należy również podkreślić, że nowoczesny gabinet dentystyczny oferuje m\nDodane: 22-11-2021 00:20\nnóstwo zabiegów - począwszy od leczenia zębów kończąc na protetyce czy implantologii.\nKomu opłaca sie leczyć zęby?Dentysta - co warto wiedzieć przed wizytą?Zrobić implanty dobrze?Co i jak z tą protezą?Leczenie zębów, czyli stomatologia. Czego o niej nie wiesz?Leczenie zębów, czyli stomatologia. Czego o niej nie wiesz?Czy można leczyć zęby po godzinach?Jak w 2021 szybciej znaleźć dentystę?Kilka ogólnych porad o wizycie u stomatologaCzy lepiej leczyć zęby w dzień czy w nocy?W gabinecie stomatologaPorozmawiajmy o leczeniu zębówJak wygląda współczesna stomatologia?Stomatolog zabrzeJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaBoisz się wizyty u stomatologa? Nie ma powodów do obawSprawdzone metody jak znaleźć dentystę w CieszynieImplantologia - triumf współczesnej stomatologiiU stomatologa - na co zwrócić uwagę?Ogólnie o stomatologii i implantachJak wygląda współczesna stomatologia?Śmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę znaleźć dentystę w Cieszynie. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Nowoczesne metody w stomatologii - o implantachImplanty zębów i nowoczesna stomatologiaZnaleźć dentystę w Cieszynie dobrze?Dla pacjentów stomatologicznych - poradnikCo i jak z tą protezą?Dobre rady jak leczyć zębyDentysta w centrum uwagiZęby stałe i ich protezy


O mleku w szkole rodzenia - Mleko/sery\nData: 22-06-2018, 13:43\nWydarzenie cieszyło się dużym zainteresowaniem ze strony młodych rodziców. Uczestniczyło w nim ok. 60 par oczekujących potomstwa. W czasie spotkania ekspert projektu dr n. med. Irena Białokoz-Kalinowska, znakomity alergolog i pediatra zaprezentowała najnowsze doniesienia ze świata nauki dotyczące znaczenia mleka i produktów mlecznych w jadłospisie kobiet w ciąży i karmiących. W swoim wystąpieniu udowodniła, iż artykuły mleczne są kluczowe w zachowaniu zdrowia mamy i dziecka. Mleko i jego przetwory stanowią znakomite źródło wapnia, który stanowi budulec układu kostnego, bierze aktywny udział w przewodzeniu impulsów bioelektrycznych oraz stabilizuje ciśnienie krwi. Ponadto nabiał zawiera w swoim składzie „super białko” laktoferynę wzmacniającą odporność i zapobiegającą infekcjom wirusowym jak i bakteryjnym. Co więcej składnik ten mleka chroni przed deficytem żelaza, a nawet uzupełnia je. W mleku i jego przetworach znajdziemy także magnez łagodzący i chroniący przed zaburzeniami nastroju oraz bolesnymi kurczami kończyn dolnych. Kobiety w ciąży i karmiące powinny także pamiętać o cholinie, występującej w postaci naturalnej w nabiale. Jak twierdzą naukowcy niski poziom tego składnika odżywczego w organizmie matki może powodować wystąpienie wad cewy nerwowej u dziecka, doprowadzić do przedwczesnego porodu lub niskiej masy urodzinowej dziecka.\nDoktor Irena Białokoz – Kalinowska odniosła się także do kontrowersji związanych z cukrem mlecznym – laktozą. Słuchacze byli poruszeni informacją, iż w mleku matki występuje więcej laktozy niż w mleku krowim. W mleku kobiecym jest aż 7,0g/100ml lakozy, zaś w mleku krowim 4,8g/100ml. Co więcej cukier mleczny cenny jest dla dziecka ponieważ dostarcza energii, ułatwia wchłanianie takich pierwiastków jak: Ca, Zn, Mg, obniża indeks glikemiczny i daje uczucie sytości.\nNa koniec swojego wystąpienia zostało podkreślone, iż medycyna w zakresie leczenia alergii pokarmowych stawia na tolerancję, a nie na eliminację produktów mogących mieć działanie uczulające. Podawanie niewielkiej ilości produktów pod nadzorem lekarza sprawia, iż dziecko/ organizm człowieka może nabyć tolerancji na pokarmy wcześniej powodujące objawy.