Aktualności - Wyjątkowa promocja Mazur. Małżeństwo pobiegnie przez 12 dni\nWyjątkowa promocja Mazur. Małżeństwo pobiegnie przez 12 dni\nBieżące29 maja 2021, 11:43Komentarzy: 1\n„Zabiegamy o promocję Mazur” to dwunastodniowa wyprawa biegowa. Oczywiście po Mazurach. Na czym dokładnie będzie polegał projekt? Opowiadają pomysłodawcy i jednocześnie realizatorzy tego przedsięwzięcia, Beata i Bartłomiej Osiorowie.\n- Naszym głównym impulsem do działania, a nawet prowokatorem był ten nieszczęsny COVID-19. Dlaczego? Branża turystyczna uśpiona na kilkanaście miesięcy, biegacze bez motywacji do trenowania z powodu braku imprez i możliwości startu. Do tego, nie tylko z przyczyn ekonomicznych coraz czarniejsze i pesymistyczne chmury nad naszymi głowami. Urodziła się w nas potrzeba rozbiegania tego wszystkiego, a przy okazji zamiar przemycenia bardzo ważnego przekazu. W tym miejscu podziękowania dla Departamentu Turystyki i Sportu Urzędu Marszałkowskiego w Olsztynie, który uwierzył w ten projekt i do którego realizacji możemy przystąpić z dumą, ciekawością i dużą ekscytacją - mówią.\nSwoją wyprawę rozpoczęli 28 maja br. u podnóży zamku w Nidzicy. Każdego dnia przebiegną dystans między 26 a 35 kilometrów. Metą 1. czerwca będą mosty w Stańczykach.\n- Po drodze zabiegać będziemy do miejsc wartych odwiedzenia i godnych polecenia, również tych mniej komercyjnych. Nocować będziemy w bardzo różnych lokalizacjach; od dużych hoteli po kameralne i ciche agroturystyki. Całość będziemy na bieżąco relacjonować w postaci zdjęć i opisów w naszych social mediach (https://www.facebook.com/wioskabiegaczy). To nie koniec. W ciągu tych dwunastu dni, śladem GPS na mapie Mazur wybiegamy napis CZYSTE MAZURY. W ten sposób chcemy zwrócić uwagę na niekończący się problem zaśmiecania lasów, rzek, jezior i przestrzeni publicznych. Nie potrafimy pogodzić się z tym, że jedni ciągle bezmyślnie śmiecą, a inni muszą organizować specjalne akcje i wydarzenia, żeby po nich posprzątać. Przecież wystarczyłoby, żeby każdy posprzątał po sobie, to takie proste. Mamy nadzieje, że nasz wybiegany manifest coś zmieni w tym temacie. My oczywiście zabieramy ze sobą worki i na tyle, na ile będzie to możliwe na naszych zaplanowanych trasach postaramy się posprzątać napotkane śmieci. Nie ukrywamy, że bardzo liczymy na pomoc biegaczy z całego województwa. Przed nami wspaniała przygoda. Jesteśmy przygotowani na odciski, zmienne warunki pogodowe i pogubione trasy, których wytyczenie między naszymi pięknymi jeziorami wcale nie było łatwe. Dołączcie do nas, obiecujemy, że tempo biegu będzie bardzo turystyczne – mówi Bartłomiej Osior.\n33 kilometrowa trasa-litera „M” jak Mazury rozpoczyna się spod zamku w Rynie, zabiega do Pałacu w Nakomiadach i kończy w niewielkiej miejscowości Jeziorko, gdzie Beata i Bartek spędzą noc w jednej z agroturystyk.\nNa podstawie informacji Powiatu Giżyckiego.\n~ Tomek Janiszewski29 maja 2021, 15:01\nInicjatywa szczytna - ale czy dotrze ona do absolwentów rejsów na patent masowego chowu na użytek firm czarterowych? Takim do szczęścia potrzebne jest jak największe koromysło (aby było czym szpanować) z możliwie dużą liczbą koi (aby jak najtaniej na łebka wypadło), parę skrzynek browca, gorzały i wińców, grill (a jeszcze lepiej zapas grillów jednorazowych żeby nie zawracać sobie głowy czyszczeniem z popiołu i sadzy po użyciu) i pustomózgie laski którym to imponuje. I oczywiście plastikowe wory na śmieci które zostawi się gdzieś na brzegu lub wyspie. Na WC w porcie szkoda czasu i kasy więc zostawia się klocka tam gdzie się noc spędziło, szcza się z wody za burtę aby nie fatygować się zejściem na brzeg i na koniec wrzuca sie filmik na YT jakim to "kul" się było. No ale firmom czarterowym skazanym już od lat na uczestnictwo wyścigu szczurów z którego słabsi opadają to zwisa, te mocniejsze to się może dorobią z czasem flotylli bawarek w Chorwacji więc interes będzie się nadal kręcił.


O projekcie – Miejsca Pamięci na Zaolziu\nMiejsca Pamięci na Zaolziu\nGdy pada hasło „kresy”, zapewne większość z nas w pierwszej kolejności kieruje swoje myśli w stronę Lwowa, Grodna, Wilna.\nZ pewnością wielu pojawi się w głowie wspomnienie wcześniej utraconych terenów I Rzeczypospolitej, jak ziemia żytomierska lub mińska. W tym kontekście chyba stosunkowo najrzadziej na myśl przychodzi zachodnia część dawnego Księstwa Cieszyńskiego – Zaolzie.\nPrzed 100 laty Zaolzie zamieszkiwało ok. 150 tys. Polaków. Dziś liczba ta wynosi ok. 30 tys. Zaolziańscy Polacy stanowią dobrze zorganizowaną, dbającą o kulturę społeczność. O tamtejszym potencjale polskim niech świadczy choćby gęsta sieć kół i domów Polskiego Związku Kulturalno-Oświatowego, na które można trafić niemal w co drugiej miejscowości, dobrze zorganizowane media lokalne, liczne wydarzenia kulturalne, sprawnie działające grupy teatralne, zespoły ludowe, harcerstwo polskie.\nHistorię tej ziemi możemy odczytać m.in. z licznych upamiętnień w postaci tablic, pomników i grobów. Dotyczą one zarówno czasów sprzed I wojny światowej, lat 1914-1918, mało znanej w Polsce wojny polsko-czechosłowackiej z 1919 r., XX-lecia międzywojennego, jak i niemieckiej okupacji z lat 1939-1945.\nProjekt pn. „Zewidencjonowanie oraz opieka nad polskimi Miejscami Pamięci Narodowej na Zaolziu” zakładał aktualizację dostępnych, ale nierzadko rozproszonych informacji na temat upamiętnień polskich na tym terenie, podjęcie prac porządkowych i szeroko pojętą edukację.\nZe względu na 100. rocznicę wojny polsko-czechosłowackiej z 1919 r. kluczowym elementem było uporządkowanie zgromadzonych informacji na temat upamiętnień i pochówków ofiar z tamtego okresu. W ramach realizacji projektu udało się także niejako odkryć nowe miejsca pamięci, np. zlokalizować grób uczestnika polskiego, powojennego powstania antykomunistycznego.\nProjekt nie mógłby się odbyć, gdyby nie życzliwość i wsparcie wielu ludzi, przede wszystkim mieszkańców Zaolzia: dr. Józefa Szymeczka, Mariana Steffka, Stanisława Gawlika, Marka Koniecznego, Wandy Kantor, Stanislava Kuby i innych, których nie sposób wymienić. Wyrazy wdzięczności należą się także dr. Tomaszowi Greniuchowi z Delegatury IPN w Opolu oraz animatorom i uczestnikom działań projektowych zrzeszonych w Stowarzyszeniu Odra-Niemen, głównie w Oddziale Opolskim, a także harcerkom i harcerzom należącym w większości do Podsudeckich Związków Drużyn Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej.\nOsobą, której nie sposób pominąć jest Jarosław Żurek, który przez wiele lat gromadził i udostępniał informacje na temat pochówków ofiar wojny z 1919 r. Projekt otrzymał dofinansowanie ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nOwocem projektu jestniniejsza internetowa baza zawierająca informacje o miejscach pamięci (www.miejscapamiecizaolzie.pl), a także 1000 sztuk broszury. Wiemy, że prezentowany zbiór jest niedoskonały, że jest jeszcze wiele innych miejsc wartych uwzględnienia. Niemniej jednak mamy nadzieję, że wykonana praca będzie pomocna w odkrywaniu na nowo polskiego dziedzictwa i historii kresów południowych na Zaolziu.\nStworzone przez ProgFrom.pl


PRACOWNICY LABORATORIÓW OTRZYMALI INFORMACJĘ O WARUNKACH ZATRUDNIENIA, KTÓRE BĘDĄ OBOWIĄZYWAŁY OD 1 STYCZNIA 2021 R. Drukuj\nWejście w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa wprowadziło zmiany w strukturze PIORiN. Najistotniejsza z nich wynika z art. 61 ust. 7, stanowiącego iż z dniem 1 stycznia 2021 r., pracownicy Laboratorium Wojewódzkiego oraz Laboratorium Oceny Nasion, stają się pracownikami Głównego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Wcześniej jednak muszą zostać spełnione obowiązki wynikające z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1320), dotyczące zmiany pracodawcy. Jest to między innymi obowiązek poinformowania pracowników zmieniających pracodawcę, o warunkach nowego zatrudnienia.\nW związku z powyższym, w siedzibie WIORiN w Poznaniu odbyły się spotkania, w trakcie których Wojewódzki Inspektor Adam Błochowiak wręczył pracownikom obu laboratoriów - w imieniu Głównego Inspektora Pana Andrzeja Chodkowskiego - pisemne informacje dotyczące warunków nowego zatrudnienia. Pracownicy zapoznali się z przedstawionymi dokumentami i potwierdzili ich otrzymanie. Spotkania odbyły się przy zachowaniu obowiązujących zasad bezpieczeństwa.


3061(J) sukienka sylwestrowa - Evita\nEvita > Suknie wieczorowe > Niebieskie/granatowe > 3061(J) sukienka sylwestrowa\nSzafir to kolor królów! Więc załóż suknię z naszej propozycji i poczuj się wyjątkowa. Suknia wykonana ze szlachetnego jedwabiu, sprawia, że jest lekka i zwiewna, jak piórko. Udrapowany mocno, obniżony stan, wyeksponuje całą sylwetkę, a szelka na szyję, pozwoli na wygodę w tańcu oraz wymodeluje biust. Dół w postaci falban, nadaje sukni śródziemnomorskiego wyglądu. W połączeniu z szafirowymi sandałami i delikatną biżuterią, stworzy letnią kompozycję.


7 Korzyści z podejmowania wysiłku | Leadit\nCokolwiek robisz i chcesz mieć wyniki, musisz się wysilić. Bez tego zapomnij o pójściu do przodu. Nie zawsze łatwe i przyjemne. Za tym co robisz zawsze przemawiają rezultaty. Przemawiają też jeśli nic nie robisz, oczywiście w innym świetle.\n1. Wysiłek Cię wyróżnia. Niewielu chce się wysilać – Czy wyobrażacie sobie człowieka, który mówi : „ Zdaję sobie sprawę, że mam dużo wyższe kwalifikacje, ale obiecuję, że będę wykorzystywał tylko połowę swoich możliwości”?\nWiększość ludzi używa tylko ułamka swoich możliwości i rzadko, jeśli w ogóle, próbują osiągnąć swój pełny potencjał. Badania przeprowadzone w USA mówią, ze tylko 32% społeczeństwa było kiedykolwiek w księgarni! W Polsce 38% ludzi przeczytało chociaż jedną książkę w ciągu roku!\nDlaczego te dane są takie alarmujące? Bo nie mamy ochoty na czytanie, wzrastanie i rozwój Kiedy ostatnio nauczyłeś/aś się czegoś nowego Przeczytałeś/aś coś ciekawego?\n2.Pozostawanie w status quo – to prowadzi do destrukcji. Większość ludzi przywykło do swojej strefy komfortu. Stałych i błędnych nawyków, znanych wzorców. John definiuje strefę komfortu poprzez: „Robienie tych samych rzeczy, w ten sam sposób, z tymi samymi ludźmi, uzyskując wciąż te same rezultaty oraz zadawania sobie tego samego pytania – dlaczego” Przebywanie w strefie komfortu może być przyjemne i satysfakcjonujące, jednak prowadzi do choroby, która nazywa się przeciętność.\nTrzeba odwagi, żeby wyjść poza tę strefę. Nikt nie pamięta przeciętności i przeciętnych ludzi. Miałem kiedyś niezwykła przyjemność słuchać Sylwii Gruchały, która powiedziała – „Trzeba mieć odwagę, żeby żyć jak się chce” Łatwo być przeciętnym .\nJak myślisz do czego prowadzi przeciętność?\n3. Wysiłek zawsze rodzi się w naszym wnętrzu i jest skierowany na zewnątrz. Prawdziwy proces Twojego rozwoju zaczyna się od Twoich myśli. Myśli tworzą słowa, słowa emocje, a emocje akcje. James Allen mówi: „ Nie możesz podróżować i jednocześnie stać bezczynnie”\nWszystkie istoty na świecie dążą do rozwoju. Wykorzystują swój ogromny potencjał. Poza jednym gatunkiem. Ludzie. Szukamy ciągle obejścia tego procesu. Na przykład drzewa- one rosną całe życie, nie przestają. Ta Twoja wewnętrzna praca jest miarą tego gdzie jesteś teraz, a gdzie jesteś w stanie być. Każde zwycięstwo zewnętrzne poprzedza to wewnętrzne.\n4.Wysiłek prowadzi do zmiany. Zmiana jest nieodzowna w rozwoju.\nWysiłek (napinanie się ) zawsze wymaga zmian. Zmiana jest zawsze wyzwaniem. Nie możemy jednocześnie się zmieniać i unikać zmiany. Musimy przestać patrzeć za siebie, na przeszłość i zacząć patrzeć na to co jest. Ciekawe jest dla mnie to, że nie zauważyłem osoby, która byłaby człowiekiem sukcesu i jednocześnie była niespokojna. Nigdy nie jest za późno, aby stać się tym kim mógłbyś być” Jeżeli nadal jesteś usatysfakcjonowany tym, co zrobiłeś 5 lat temu to znaczy , że się nie rozwijasz. A zatem- zmieniasz się czy stroisz w miejscu?\n5.Wysiłek wyróżnia nas spośród innych .„Dość dobry” to motto przegranych. Ludzie zadowalają się przeciętnością. To oddanie walkowerem- bycie słabszym niż moje możliwości. Uwaga cały czas mowa o Twoich talentach i mocnych stronach.Zauważyłem też, że ludzie sukcesu niekoniecznie robią to, co jest akceptowalne „ bo wypada”. Są ponad to, co robią inni, Idą do przodu. Pozwól, że zadam kolejne pytanie: Wybierasz przeciętność, czy idziesz do przodu? Jeżeli zaczniesz mocniej się wysilać wywrzesz wpływ na innych, dzięki czemu zaczniesz ich prowadzić i wszyscy na tym skorzystają.\nTo oznacza, że każdego dnia coś tworzysz. Coś robisz, co pomaga Ci w odniesieniu sukcesu. Kiedy zaprzestajesz wysiłków to zaprzestajesz wielu rzeczy w życiu. Nie idziesz do przodu. Zatrzymujesz się. A wtedy możesz mieć pretensje do siebie, że coś się nie udało. Wszystko co warte czegoś jest drogą pod górkę. Zamierzam się rozwijać do końca swojego życia. Nie ma miejsca na osiadanie na laurach, bo wtedy rozwój się kończy. A to można osiągnąć tylko poprzez wysiłek. Sukces niczego Cię nie uczy. Jest nawet dużo groźniejszy niż porażka. Uczyń zatem pewien rodzaj wysiłku swoim codziennym nawykiem. Co to będzie?\n7.Wysiłek daje Ci pewność siebie.\nNa kogo wpłyniesz dając z siebie więcej? Kto pójdzie za Tobą, jak zaczniesz wkładać więcej wysiłku? Będziesz zdobywał wiedzę szybciej i szybciej pójdziesz do przodu.\nJak to jest z Twoim wysiłkiem? Podziel się w komentarzu.\n← Nastawienie Relacje →


Wydanie główne: GN 11/2018\nGość Niedzielny Gość Warszawski 11/2018\nPokazywany jedynie w Wielkim Poście musical zachęca do odnalezienia osobistego przesłania.\nGość Warszawski 11/2018 DODANE 15.03.2018\nO bohaterach zza muru\nTo będzie placówka, która uczci wielki dramatyczny czyn powstańców getta warszawskiego, walczących w beznadziejnych okolicznościach o godność – powiedział premier Mateusz Morawiecki.\nPiąta Ewangelia w akwareli\n– Wszyscy, którzy byli w Ziemi Świętej, bardzo chętnie oglądają albumy, żeby sobie przypominać te miejsca, które widzieli, i przeżywać je na nowo – mówił kard. Kazimierz Nycz, gdy otwierał wystawę „Ziemia Święta w 22 obrazach” w Warszawskim Domu Technika NOT.\nŚDM z Maryją\nDiecezjalny Dzień Młodzieży Archidiecezji Warszawskiej będzie okazją, by zapoznać się z różnymi obliczami Matki Bożej czczonej w archidiecezji.\nW Kalwarii już zbijają krzyże\n– Dlaczego krzyczysz na Pana Jezusa?! – mówi z wyrzutem wnuczka do babci, stojącej w tłumie przed Poncjuszem Piłatem. Odgrywane co roku w Górze Kalwarii misteria pasyjne przyprawiają o ciarki na plecach.\n„Czarownice z Eastwick” to musical o skuteczności i determinacji słabszej płci.\nSzkoła, która patrzy w niebo\nFranciszkanki Rodziny Maryi chcą zbudować nowoczesną szkołę podstawową. Właściwie wierzą, że zbudują ją święci – abp Zygmunt Feliński i o. Pio. Bo same nie mają nic.\nPoczuj ich głód\nFundacja Kapucyńska wraz z Braćmi Mniejszymi Kapucynami organizuje post 40-godzinny w intencji osób bezdomnych.


Jak już pewnie wiecie, znowu poniosło mnie na północ - tym razem wybraliśmy się z Hubertem na niespełna tygodniowy urlop na Islandię. Wyjazd niezwykły, dlatego też chętnie się podzielę szczegółami dotyczącymi przygotowań, samego pobytu oraz dam kilka wskazówek jak ułatwić sobie całe przedsięwzięcie i przy tym nie zwariować. Zapraszam :)\nSwój majowy wyjazd zaczęłam planować na początku listopada. Oczywiście jedna wycieczka nie potrzebowała aż półrocznych przygotowań - po prostu wtedy powzięłam plan kolejnej wyprawy na północ, zaczęłam zbierać jakieś informacje na temat samego kraju, połączeń na wyspę z pobliskich miast i przystąpiłam do polowań na tanie bilety lotnicze. Kolejną kwestią też pozostawał termin wyjazdu - najbliższe miesiące w ogóle odpadały. Oczywiście Islandia jest popularna wśród turystów również zimą, chociażby ze względu na zorze polarne, jednak niska temperatura i śnieżyce mogłyby skomplikować przemieszczanie się po kraju. Latem tj. od czerwca do sierpnia / września z kolei szalenie wysokie ceny rosną jeszcze bardziej ze względu na sezon oraz wtedy też przyjeżdża najwięcej ludzi, więc okres wakacyjny również odpadał. Maj wydawał się optymalnym czasem - mrozy na Islandii już puściły, natura powoli odżywa po zimie, a ciągle pozostawało jeszcze trochę czasu do największego szczytu turystycznego, więc i bilety nie były jeszcze aż tak drogie, a hotele przepełnione.\nPół roku to szmat czasu i wtedy też sukcesywnie załatwiałam kolejne elementy wyjazdu. Wiem że dla wielu osób jest to wada - wybierając się na urlop nie każdy chce tracić czas na planowanie każdego dnia, porównywanie cen, czytanie recenzji i załatwianie innych formalności. Mnie jednak cieszyła ta swoboda, której nie dałaby mi żadna zorganizowana wycieczka. Ja decydowałam kiedy lecę, gdzie śpię, co jem i ile czasu chcę poświęcić na robieniu zdjęć wodospadów bez obawy, że przegapię czas zbiórki i odjedzie mi autokar; że jeśli zobaczę najbardziej kudłatą owcę w całym kraju to będę mogła zatrzymać samochód, podejść do płotu i absolutnie nikt nie będzie protestował, że zboczyliśmy z trasy. Jeśli już jeździć na wycieczki zorganizowane, to tylko te zorganizowane przez samego siebie :)\nDostaję mnóstwo pytań odnośnie do kosztów wyjazdu, więc szczegółowo podzielę się tym jak to wyglądało w naszym przypadku. Poniższa lista to rzeczy, za które zapłaciliśmy przed wyjazdem. Na koniec przedstawię również zestawienie wydatków na miejscu oraz sumę, ile nas wyniosła całość. Poniższe kwoty to suma jaką wydaliśmy na dwie osoby łącznie.\nLot: 218 zł - lecieliśmy Wizzairem z Poznania do Keflaviku. Bilety za 109 zł od osoby to naprawdę tanio. Nie miało znaczenia to, że kupiłam je z półrocznym wyprzedzeniem - parę miesięcy później kosztowały niewiele więcej. Myślę, że kupowanie biletów aż tak wcześnie nie ma sensu, ponieważ w tym czasie dwukrotnie zmieniono nam termin lotu, w tym raz jakąś godzinę po tym jak zarezerwowałam nocleg. Pisałam reklamację do Wizzaira, jako że okazało się że lot wypada dzień wcześniej, a ja zostałam bez noclegu - reklamacji nie uwzględniono, nie dostałam nawet zniżek na hotel, więc musiałam znaleźć jeszcze jeden pokój, stąd jedna noc w innym mieście.\nLot powrotny: 179,98 Euro = 830,16 zł - Z powrotem lecieliśmy z Keflaviku do Gdańska.\nSamochód: 711 zł - Ta suma obejmowała wynajem samochodu na 5 dni, odbiór auta z lotniska i odstawienie w to samo miejsce. Plus za to, że połowę poniedziałku i soboty policzono nam jako jeden dzień, a nie np. dwa rozpoczęte. Wypożyczalnia, z której korzystaliśmy to Lagoon Car Rental. Natomiast wypożyczalni jest bardzo dużo, również tych prowadzonych przez Polaków. Ja wybrałam jedną z tańszych opcji, cena obejmowała samochód Hyundai i20 lub podobny.\nNocleg Reykjavik: 282,15 Euro = 1235,22 zł - cena za pokój dwuosobowy w hostelu w centrum miasta za cztery noce. Korzystałam z booking.com, hotel to Brim Hotel, a z tym linkiem możecie zgarnąć zniżkę na 50 zł przy dowolnej rezerwacji :)\nNocleg Keflavik: 247 zł = 58,53 Euro - hotel podobno dwugwiazdkowy, jedna noc, pokój dwuosobowy.\nUbezpieczenie: 110 zł - polisa na wypadek leczenia i wyrządzenia szkód do 200 Euro.\nPociąg Gdańsk - Szczecin: 104 zł - powrót do domu\nPociąg Szczecin - Poznań: 53,04 zł - dojazd na lotnisko\nCo daje w sumie 3 508,42 zł, czyli 1754,21 zł na osobę. Jak na razie ;)\nZ przygotowań to tyle, teraz przejdźmy do samego pobytu i wyjazdów każdego dnia.\nW poniedziałkowy wieczór miękko wylądowaliśmy na lotnisku w Keflaviku, które było zdecydowanie większe od tego w Poznaniu czy w Gdańsku. Pokluczyliśmy nieco po budynku terminala, tam natknęliśmy się w hali przylotów na wielkiego pluszowego maskonura, komiksowy mural i pierwszy skyr bar, co zdawało się być zwiastunem tego, co czeka na nas w kolejnych dniach. Po paru minutach gdzieś na końcu korytarza wypatrzyliśmy dziewczynę w kurtce z logo naszej wypożyczalni, która zawiozła nas do biura, pod którym czekał na nas samochód.\nI tutaj ma miejsce pierwszy i (na szczęście w nieszczęściu) ostatni przypał, jakim jest brak karty kredytowej. Z jakiegoś powodu nie doczytałam informacji, że wymagana jest karta kredytowa, albo zbagatelizowałam ten fakt, licząc że posiadanie karty debetowej załatwi sprawę. Otóż nie. Na wypadek jakichś szkód potrzebne było jakieś zabezpieczenie, moja polska polisa w ogóle nich nie obchodziła, a razie czego musieli mieć skąd ściągnąć pieniądze. Ten błąd słono mnie kosztował, bo musiałam dopłacić jeszcze 170 euro - równowartość trzech różnych ubezpieczeń razy pięć dni wynajmu. Po moim nieciekawym kursie wyszło jakieś 765 zł. Teraz już wiem żeby przekopać regulamin od A do Z, a w razie wątpliwości pisać i pytać. Mądry Polak po szkodzie.\nW każdym razie dostaliśmy samochód bez większych komplikacji, czekała na nas tegoroczna Kia Rio, obejrzeliśmy, podpisaliśmy papiery i odjechaliśmy w siną dal, aby rozpocząć swoją przygodę życia.\nŻartowałam, to znaczy nie odjechaliśmy za daleko, bo 5 minut później trafiliśmy do hotelu, a potem na zakupy do supermarketu. Kupiliśmy śmieciowe jedzenie, bo to było względnie niedrogie, a po krótkim spacerze po pustej i wietrznej okolicy zaszyliśmy się w hotelowym pokoju wcinając doritosy i oglądając mecz islandzkich siatkarek - całkiem nieźle, jak na mój gust.\nWybraliśmy nad morze w Keflaviku, czyli w mieście do którego przylecieliśmy. Kolejny hotel czekał na nas w stolicy dopiero od godziny 15, więc mieliśmy sporo czasu, żeby się czymś zająć. Deszcz nas nie zniechęcił do spaceru wzdłuż brzegu morza, zobaczyliśmy nabrzeże zbudowane z masy kamieni, a na nich osadzony statek Baldur.\nZaraz za miastem jest się kolejna miejscowość - Njardvik, gdzie miał znajdować się monument przedstawiający miecz wbity w ziemię. Mapy nie pokazywały rezultatów, więc spodziewałam się, że odszukanie go znajdzie chwilę, kiedy okazało się, że miecz, podobnie jak każda szanująca się instalacja znajduje się - a jakże - na środku ronda przy samym wjeździe do miejscowości. Byłam zaskoczona jak łatwo odszukać cokolwiek na tym pustkowiu, czego jednak nie potwierdziły kolejne dni. Ale to zaraz. W Njardviku znaleźliśmy też skansen i muzeum Wikingów. O ile odwiedzania muzeów nie mieliśmy w planach (i tak wszystko było widać przez przeszklone ściany), to skansen przypominał nieco wioskę z Wolina w wersji mini. Chociaż jak dla mnie malutkie czarne domki z białymi oknami i trawą na dachu to coś niezwykłego.\nMinąłszy Reykjavik udaliśmy się na północ do Akranes, położonego około 60 kilometrów dalej. Sama trasa była niezwykła - mijaliśmy kręte drogi, góry, których szczyty skąpane były we mgle, pola przysypane kamieniami i doliny obrośnięte mchem. Ciekawy był również przejazd tunelem, który wydrążony pod fiordem prowadził przez 6 kilometrów do stóp góry mieszczącej się po drugiej stronie zatoki. Zastanawiające, że zamiast zbudować most, zdecydowali się na wydrążenie tunelu pod wodą. Sam przejazd jest płatny 1000 isk, czyli około 35 zł i jak można się domyślić, nie ma za bardzo alternatywnej trasy.\nAkranes to kolejna nadmorska miejscowość (o co niezbyt trudno, kiedy cały kraj jest wyspą). Tam odwiedziliśmy zabytkową latarnię morską, zobaczyliśmy kolorowe kamyki pomalowane w flagi narodowe oraz okładki znanych albumów muzycznych. Z nadbrzeża także rysował się niesamowity widok na góry. To znaczy, może był nawet zwyczajny, ale o tym już nie mogłam wiedzieć - mnie po prostu fascynują góry.\nSłyszałam też o wraku statku, który nawet udało nam się zlokalizować, jednak mimo że jest to obiekt całkiem znany wśród przyjezdnych, sam statek jest umieszczony za parkingiem na tyłach jakiejś hali, schowany za jeszcze innym statkiem. Być może dla miejscowych jest on zupełnie bezwartościowy, bo nie jest w żaden sposób wyeksponowany.\nNieco przemoczeni dotarliśmy do naszego docelowego hotelu. Jak się okazało cała załoga, podobnie jak kilku innych gości jest również z Polski. Tym razem nie mieliśmy w pokoju telewizora, ale rekompensowała to kawa i herbata, która była dostępna na korytarzu przez całą dobę. Toalety i prysznice były wspólne na korytarzu, ale nie zdarzyło się, żebym trafiła na kolejkę o żadnej porze dnia i nocy. Hotel miał też do dyspozycji całkiem nieźle wyposażoną kuchnię z lodówką, co było bardzo wygodne. Sporo osób też tam całkiem konkretnie gotowało.\nRozgwieżdżonego nieba nie było dane nam zobaczyć, bo po 23 dopiero powoli się ściemniało, a kiedy wstawaliśmy rano słońce już dawno było na niebie. A przynajmniej tak obstawiałam, ale kto wie co tam się kryło pod gęstymi kłębami ciemnych chmur, które potrafiły przysłonić całe niebo, a czasem i nawet śnieżne szczyty gór.\nPo tym jak już zainstalowaliśmy się w hotelu i w miarę ogarnęliśmy plan działania, ruszyliśmy w najdłuższą chyba wyprawę, na samo południe wyspy, gdzie miałam najwięcej rzeczy do odhaczenia na mojej liście. Na szczęście jednak wiele atrakcji znajduje się w całkiem niewielkiej odległości od siebie.\nPierwszy postój to miejsce, na które trafiliśmy zupełnym przypadkiem. Keldur, bo tak się nazywa te kilka torfowych domków, to najstarsze zachowane budynki na Islandii. Aby trafić w to miejsce trzeba zboczyć z głównej drogi i przejechać kilka kilometrów żwirową wąską dróżką wgłąb wyspy. Znajduje się tam jakieś gospodarstwo, a zaraz obok kościół z XIX wieku, przykościelny cmentarz i wspomniane torfowe domki.\nNastępnie minęliśmy miasto Hella, a potem Eyjafjallajokull - wulkan, którego erupcja miała miejsce osiem lat temu. Kolejnym przystankiem był Skogafoss - jeden z bardziej rozpoznawalnych wodospadów. Właściwie na zdjęciach wydawał się większy, jednak na żywo niczego mu nie brakowało. Ogrom wody roztrzaskiwał się o kamienie, a krople dosięgały również ludzi stojących kilkanaście metrów dalej. Co ciekawe, w okolicach wodospadów jest zakaz używania dronów, pewnie ze względu na ryzyko zamoczenia. Wspięłam się po trzęsących się stopniach na samą górę, żeby spojrzeć na wodospad z drugiej strony - dopiero na górze uświadomiłam sobie jego ogrom, kiedy wszystko co zostawiłam za plecami było mikroskopijnych rozmiarów. Przyjemne miejsce.\nKolejnym przystankiem miał być wrak samolotu, jednak trzeba do niego maszerować z parkingu około 4 kilometrów w jedną stronę, a deszcz padał z taką intensywnością, że zdecydowaliśmy się jechać dalej. Zgodnie z prognozą pogody, w ciągu godziny ulewa powinna ustąpić.\nKierując się cały czas na południe znaleźliśmy się w Vik. Nadmorskie miasto, w którym sztorm bujał naszym samochodem. Widziałam cudowny malutki kościół postawiony (a jakże) na wzgórzu, który pięknie odcinał się na tle góry. Niestety nie mam żadnego zbyt dobrego zdjęcia - nad samym morzem pogoda była nie do zniesienia. Miałam przygotowane płaszcze foliowe, które jednak na nic się nie zdały. Być może sprawdziłyby się, gdyby chodziło tylko o deszcz. Tymczasem oprócz ulewy wiało z prędkością 40 km/h w porywach do 56 km/h. Wysiedliśmy z samochodu, pobiegliśmy na plażę, zrobiłam kilka zdjęć i uciekliśmy cali przemoczeni do auta. Rozpędzone i lodowate krople deszczu autentycznie bolały w kontakcie z ciałem. Z trudem można było ustać w miejscu przy takiej wichurze, więc po nie dłuższej niż piętnastominutowej wizycie z Vik postanowiliśmy ewakuować się z tego miasta.\nCzarna plaża od strony Vik\nW drodze powrotnej, po tym jak minęliśmy górę skręciliśmy za znakiem na czarną plażę. To chyba było najbardziej pożądane przeze mnie miejsce, więc poszłabym tam bez względu na to, jak bardzo niesprzyjająca pogoda by tam była. Tymczasem z tej strony tej samej góry, nie dalej niż 10 minut jazdy od Vik nie dość że już tak nie wiało, to ustąpił deszcz i powoli wychodziło słońce. Rewelacja. Okazało się, że to co jest nazywane czarnym piachem, z piaskiem faktycznie zbyt wiele wspólnego nie ma - czarna plaża to wyłącznie kamienie. Niesamowite czarne głazy zanurzone w wodzie, jaskinia i skały w kształcie doskonałego sześcianu. Cudowna sceneria, znane mi wcześniej z teledysków i filmów, nareszcie stało się namacalnym i rzeczywistym miejscem na świecie.\nBazaltowe kolumny Gardar\nKolejny przystanek był zaraz obok - półwysep Dyrhólaey. W tym miejscu znajdują się dwa parkingi - jeden obok toalet bliżej morza, drugi na środku półwyspu. Co do toalet, to jedyny budynek jaki znaleźliśmy w okolicy, bardzo ładny z resztą i z pewnością skrupulatnie zaplanowany. Do początku XX wieku był to najdalej wysunięty punkt Islandii na południe, potem jednak wybuch wulkanu nadał początek niezwykłej i tajemniczej wyspie Surtsey, o której nie będę się rozpisywać, ale zachęcam do poznania jest historii. Same toalety wyposażone są z terminal płatniczy, co jest o wiele bardziej przemyślane niż np. dworzec w Poznaniu, gdzie trzeba mieć monetę dwuzłotową bez żadnego ale. Po zapłaceniu dostajemy bilecik z kodem QR, który należy zeskanować na bramce. Wszystko odbywa się bez konieczności zatrudniania do tego ludzi. Zostawmy to jednak, bo cel przyjazdu na ten półwysep był zupełnie inny. Otóż tutaj mają znajdować się gniazda maskonurów. Jednak okazało się, że na drugi parking wjazd mają tylko samochody terenowe, a więc musielibyśmy przejść jeszcze kawałek półwyspu, potem wspiąć się na szczyt i tam ewentualnie szukać gniazd, więc przewiana i przemoczona odpuściłam, jako że moje wyczekiwane ptaki mają w zwyczaju polować w dzień i możliwe, że na półwysep wróciłyby dopiero późnym wieczorem.\nSkoro więc pogoda się poprawiła, zrobiliśmy drugie podejście do wraku samolotu. Od szalonej wichury i ulewy nie minęła godzina, kiedy wiatr ustał, a na rozchmurzonym niebie pojawiło się słońce - niesamowita zmiana. Sprawnym marszem dotarliśmy na miejsce w 45 minut - a na kolejnej czarnej plaży, zwanej Solheimsandur spoczywał biały wrak samolotu DC-3. Rozbił się na wybrzeżu w latach 70, 21 listopada (dzień moich urodzin, więc zapamiętałam), jednak wszyscy przeżyli. Z tego co doczytałam, sam model samolotu był felerny - w ciągu miesiąca rozbiło się chyba 6 maszyn z tej serii w różnych miejscach na świecie. Znowu ciekawy widok - osamotniona rozbita maszyna spoczywająca na czarnym piachu. Samolot po raz pierwszy zobaczyłam w teledysku Solstafir - Fjara, utrzymanym w pięknej surowej scenerii. Wtedy jeszcze nawet nie marzyłam by znaleźć się w tym samym miejscu. Kiedy wracaliśmy do samochodu było już dosyć późno, jednak przez kolejne 45 minut wędrówki słońce wydawało się ani drgnąć w dół na horyzoncie. To był dobry dzień, pełen spełnionych marzeń i niezapomnianych, fantastycznych scenerii.\nPo intensywnej środzie, uznałam że zrobimy sobie nieco lżejszy dzień, nie będziemy wyjeżdżać już tak daleko i pozwiedzamy miejsca bliżej stolicy. O ile to ostatnie jest prawdą - zbyt daleko być może nie było, to wcale ten dzień nie okazał się być mniej intensywnym. Tym razem odbiliśmy wgłąb wyspy i naszym pierwszym postojem był Thingvellir - park narodowy. Miejsce szczególnie ważne w świadomości narodowej Islandczyków, tutaj bowiem w 930 roku ustanowiono pierwszy parlament, a przez kolejny tysiąc lat właśnie tutaj odbywały się wszystkie kluczowe dla państwa wydarzenia. Sam park od 2004 roku figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Jednak to z czym ja kojarzyłam Thingvellir to fakt, że znajduje się na zbiegu dwóch płytach tektonicznych - eurazjatyckiej i północnoamerykańskiej, co oczywiście nie jest w żaden sposób zauważalne. Jako że najlepsze rzeczy w życiu są za darmo, wstęp jest bezpłatny, musieliśmy jedynie zapłacić za parking.\nNa miejscu zastaliśmy mnóstwo skał, góry, doliny i strumień, kilka ścieżek i tras w góry, piękny wodospad, stary kościół i jeszcze starszy cmentarz, spacerujące gęsi i śpiewające ptaki.\nSpacer po parku zajął nam około półtorej godziny, po czym pojechaliśmy do doliny Haukadalur, gdzie znajdują się gejzery. Co ciekawe, każdy z tamtejszych gejzerów ma imię i jak można się domyślić, najbardziej znany z nich to właśnie Geysir i to właśnie jemu źródła geotermalne zawdzięczają swoją nazwę. Obecnie jednak największym zainteresowaniem cieszy się Strokkur, z uwagi na fakt, że jest gejzerem aktywnym i co jakieś 5-10 minut można zaobserwować jak wyrzuca wodę.\nSamo spacerowanie między gejzerami jest bardzo ciekawe - ze źródeł unosi się ciepła para, co jest chyba jedyną szansą na ciepły powiew na Islandii. W powietrzu unosi się zapach metanu. Temperatura wody może dochodzić nawet do 100 stopni, dlatego nie należy za bardzo się zbliżać ani wkładać rąk do wody. Przed wejściem na teren gejzerów znajduje się tablica informacyjna, oznajmiająca, że wstęp jest na własne ryzyko i najbliższy szpital znajduje się 62 kilometry stąd. Ku przestrodze.\nPodoba mi się też, że Islandia próbuje być idiotoodporna (idiotproof brzmi jednak lepiej). W takich miejscach nie zauważyłam kamer, nie ma też ochroniarzy, za to są tablice informacyjne, jeśli zajdzie taka konieczność - dosadne. Na wyspie w wielu miejscach trzeba być zdanym na siebie, więc i też być świadomym i odpowiedzialnym za swoje czyny. Tutaj nie pojawi się ekipa sprzątająca, ani nawet strażnik obiektu - to w jakim stanie zostawisz to miejsce, może pozostać takim na bardzo, bardzo długo.\nW razie czego uwzględniono kilka walut, gdyby ciągle ktoś nie domyślił się, żeby nie wrzucać monet do strumienia.\nMój faworyt. W wolnym, tłumaczeniu "natury nie obchodzą twoje pieniądze. Jeśli wrzucasz je do wrzącej wody, zanieczyszczasz i zaśmiecasz okolicę. Jeśli chcesz komuś pomóc poprzez danie im pieniędzy, zrób to." Chętnie zobaczyłabym podobne znaki i u nas. Ludzie wrzucają monety do fontann, licząc na spełnienie marzeń, gwiazdkę z nieba i nie wiadomo co jeszcze, co tylko je zapycha. O ile fontanny są czyszczone a monety wyławiane, o tyle doprowadzenie do ładu naturalnych zbiorników wodnych nie jest już takie łatwe.\nKolejny przystanek to wodospad Gullfoss. Jego położenie jest całkiem przyjemne - nie trzeba daleko maszerować, parking znajduje się przy samym kanionie. Same wodospady są hipnotyzujące - ogrom szumiącej wody z zawrotną prędkością uderza o dno rzeki i tak bez końca. Dobry widok na wodospad jest już właściwie na samym parkingu, można jednak podejść bliżej wąską ścieżką w dół, jednak tam już dosięga woda. Jest też druga ścieżka, prowadząca schodami do góry, gdzie można obejrzeć rzekę schodzącą w dół w spienioną cieśninę. Gullfoss jest jeszcze szerszy niż Skogafoss, jednak tutaj nie można podejść aż tak blisko wody, ze względu na kanion.\nI właściwie mieliśmy już wracać do hotelu, kiedy gdzieś po drodze pojawił się charakterystyczny symbol oznaczający zabytek, więc skręciliśmy w tajemnicze miejsce, którym okazał się być Kerið. Miejsce, które znałam ze zdjęć, jednak z jakiegoś powodu przeoczyłam je podczas planowania trasy na ten dzień. Kerið to jeden z elementów tzw. Golden Circle, czyli najpopularniejszego szlaku turystycznego na Islandii, w skład którego wchodzą wszystkie miejsca wspomniane powyżej. Kerið - z islandzkiego zagłębie - to jezioro powstałe wewnątrz krateru wulkanu. Wygląda całkiem nietuzinkowo, bowiem sama woda jest turkusowa, a gleba dookoła ma kolor ceglasty. Niecodzienne połączenie. Kerið był też chyba jedynym z płatnych obiektów jakie odwiedziliśmy, wstęp kosztuje 400 koron islandzkich od osoby, czyli niecałe 14 zł.\nTym oto sposobem zafundowaliśmy sobie kolejny dzień pełen wrażeń.\nTym razem wybraliśmy się na północ, a naszym celem był półwysep Snæfellsnes. Muszę przyznać, że droga była najmniej ciekawa. O ile na południu pojawiały się pojedyncze domy u podnóża gór, jakieś farmy, hodowle koni, stacje benzynowe, szklarnie czy cokolwiek innego, tak teraz odkąd minęliśmy miasto Borgarness droga była pusta, pola puste, a znaki cywilizacji ograniczały się do obecności asfaltu. Było oczywiście ładnie, ale dosyć niepokojąco.\nPo około dwóch i pół godzinie drogi nawigacja oznajmiła, że dotarliśmy do celu. Pusta droga, z jednej strony góry, w drugiej morze, celu ani śladu. Zdarza się. Pojechaliśmy jeszcze kawałek dalej, gdzie już był umieszczony drogowskaz oznajmiający, że należy skręcić w lewo.\nI wtedy pojawił się on, cały na czarno. Buðir, a właściwie Buðakirkja. Po czarnej plaży, kolejnym chyba najbardziej pożądanym przeze mnie miejscem do odwiedzenia był czarny kościół. Już sam koncept kościoła skąpanego w czerni brzmi nietuzinkowo. Natomiast jeśli postawić mały, drewniany, pomalowany na czarno kościółek pomiędzy ośnieżonymi górami, polem zastygłej lawy, a wzburzonym morzem, które na linii horyzontu niknie we mgle, otrzymacie coś absolutnie niezwykłego. Z reguły lubię kościoły tak po prostu. Jednak te protestanckie wydają mi się nieco egzotyczne i intrygujące, przez to jak się różnią od katolickich. Natomiast umieszczone w surowej skandynawskiej scenerii jeszcze bardziej przyciągają moją uwagę.\nBuðakirkja został wybudowany w 1709 roku, jednak jak można się domyślić - nie przetrwałby w takiej formie do dzisiaj. Zniszczały kościół został odbudowany w 1848, a następnie przeniesiony z drugiego końca cmentarza na obecne miejsce w 1984 i ponownie wyświęcony trzy lata później.\nPo obejrzeniu czarnego kościoła, pobliskiego cmentarza oraz nadbrzeża uformowanego z lawy, ruszyliśmy w dalszą drogę. Początkowo planowałam odwiedzić jeszcze Hellnar i Olafsvik i tym sposobem objechać cały półwysep, jednak oznaczało to kolejne kilka godzin w trasie i postanowiłam zrezygnować z dwóch niewielkich miejscowości i zatoczyć koło wcześniej. Droga prowadziła przez góry. Tym razem jednak jechaliśmy pośród ośnieżonych szczytów, temperatura na zewnątrz wynosiła 4 stopnie, było dosyć stromo i kręto i wtedy... skończył się asfalt, a po chwili wyłonił się znak oznajmiający, że kąt nachylenia wynosi 10 stopni. A, co to jest dziesięć stopni, zdawałoby się, że niewiele. Dopiero kiedy dojeżdża się do krawędzi trasy i droga prowadzi całkiem pionowo w dół, okazuje się, że to wcale nie jest mało. Po kilkunastu minutach przeprawy oglądaliśmy morze z drugiej strony półwyspu. Tym razem padało, ale nie miało to żadnego znaczenia, kiedy zza zakrętu wyłoniła się przedziwna góra i kolejny wodospad.\nGóra Kirkjufell (463 m) i wodospad Kirkjufellfoss znajdują się w miejscowości Grundarfjörður w północnej części półwyspu Snæfellsnes. W wolnym tłumaczeniu Kirkjufell to "góra kościół", jednak nie zauważyłam szczególnego podobieństwa. Zatrzymaliśmy się tu na krótki spacer do wodospadu, w pobliskim mieście wypiliśmy kawę i ruszyliśmy w drogę powrotną. A propos kawy, każda którą piliśmy była dosyć mocno palona. Oprócz tego islandzkie mleko nie jest odtłuszczane i ma około 4% tłuszczu, więc kawa smakowała nieco inaczej niż ta, którą pijamy na co dzień.\nStamtąd zabraliśmy się stosunkowo wcześnie, więc wczesnym wieczorem byliśmy już w Reykjaviku.\nZwiedzanie stolicy zaplanowałam na sobotę przed wylotem, jednak poszliśmy wybadać okolicę, skoro i tak bardzo długo jest jasno. Słońce zachodziło dopiero około 23.\nTego dnia udaliśmy się do portu, gdzie znajdował się pomnik Eve Online (Eve Online Monument). Eve Online to gra science-fiction, która została stworzona przez islandzkie studio CCP mieszczące się w Reykjaviku. Pomnik jest niezwykły z dwóch powodów - po pierwsze, jest to namacalny element świata wirtualnego. Fizyczny obiekt, który stoi w realnym mieście i reprezentuje wirtualny świat kosmicznej gry. Po drugie - na pomniku zostały wyryte nazwy wszystkich użytkowników, którzy byli zalogowani do marca 2014. To znaczy, że jeśli ktoś z Was grał w Eve Online przez tą datą, może przyjechać w to miejsce i odnaleźć nazwę swojego użytkownika wyrytą na kamieniu. Czy jeszcze jacyś inni twórcy dokonali czegoś podobnego?\nMalafides21, czyli login Huberta został odnaleziony! :)\nPodczas dalszego spaceru trafiliśmy na kościół katolicki, w którym odbywają się msze w różnych językach, w tym również po polsku w każdą niedzielę o 8.30 i 13. Jest to właściwie neogotycka bazylika katedralna, zwana też Kościołem Landakot znajdująca się w zachodniej dzielnicy Reykjaviku (dzielnica Landakot). Bazylika, niestety jak każdy napotkany na naszej drodze kościół oprócz Hallgrimskirkja, była zamknięta. Pozostało więc rzucić okiem na sąsiedztwo świątyni i ruszyć w drogę powrotną do hotelu.\nOstatni dzień postanowiliśmy spędzić w Reykjaviku, jako że nie mieliśmy już całego dnia, a oprócz tego nie chcieliśmy się za bardzo oddalać od stolicy w dniu lotu, żeby się nie spóźnić w razie czego na samolot. Na szczęście Reykjavik nie jest szczególnie duży, więc pół dnia wystarczyło, żeby zwiedzić główne punkty miasta. O ile do tej pory zjechaliśmy tę raczej wyludnioną i niezabudowaną część kraju, o tyle stolica zdecydowanie bardziej tętniła życiem i miała swój odrębny charakter. Reykjavik okazał się być niesamowicie hipsterskim miastem. Roiło się tutaj od barów z orientalnym jedzeniem, pubów prześcigających się chwytliwymi sloganami, kreatywnych i przedziwnych muzeów, np. muzeum zorzy czy muzeum punka, sklepów z wymyślnymi gadżetami oraz niesamowitych murali. Centrum jest głośne, krzykliwe, kolorowe i przyciągające uwagę, także mogłabym osobny wpis poświęcić samemu Reykjavikowi.\nPo wyjściu z hotelu udaliśmy się nad morze, akurat tej soboty Reykjavik był niespotykanie ciepły i słoneczny.\nPo drodze spotkaliśmy rzeźbę znaną jako Sólfar lub w języku angielskim Sun Voyager. Została ona postawiona w dwusetną rocznicę istnienia miasta i ma symbolizować wolność, postęp, nadzieję i obietnicę odkrycia nieznanych ziem.\nZaraz potem udaliśmy się do Harpy, czyli opery inspirowanej - a jakże - islandzkim krajobrazem.\nZaraz potem powędrowaliśmy na pchli targ, który odbywa się w każdy weekend. Spotkać tu można masę rozmaitości - używane ubrania, książki, płyty, ozdoby, słodycze, lokalne przysmaki czy ryby. Ze wszystkich dostępnych rzeczy moją uwagę przykuł surowy rekin. Była tam degustacja, więc nie musiałam kupować całego pudełka - i całe szczęście, bowiem mięso surowego, posolonego rekina jest czymś absolutnie przedziwnym, co trudno opisać słowami. Sama struktura mięsa już była inna, smak na początku był niewyczuwalny, dopiero po chwili uderzył jak wasabi, trochę jakby miętowy, ale zdecydowanie intensywny, od czego ciężko się było uwolnić. Przedziwne doświadczenie, przy którym jedzenie ośmiornicy to pikuś ;)\nDegustacja surowego mięsa rekina\nPo drodze minęliśmy kilka ciekawych murali, od których aż się roiło na ścianach przypadkowych budynków.\nNastępnie udaliśmy się do chyba najbardziej znanego budynku w mieście, czyli katedry znanej jako Hallgrimskirkja. Był to jedyny kościół otwarty do zwiedzania, jednak po wejściu okazało się, że do zwiedzania jest niewiele. Ciągle zapominam, że protestanckie kościoły są proste, skromne i nie znajdę w nich przepychu znanego z naszych katedr. Wewnątrz był tylko jeden witraż, bardzo ładne organy, ołtarz, ławki i puste ściany. Nie wiem czego się spodziewałam, ale właściwie jego wnętrze pasowało do surowego krajobrazu Islandii.\nKiedy wyszliśmy, zaczęło padać. Kupiłam ostatnie pamiątki i przechadzając się po niespotykanie żywym centrum miasta, udaliśmy się do samochodu, dojechaliśmy do wypożyczalni w Keflaviku, bez problemu zdaliśmy auto i zostaliśmy odwiezieni na lotnisko, które samo w sobie już było ciekawie urządzone.\nThe Jet Nest\nLotnisko jest całkiem spore i zanim się obejrzeliśmy nadszedł czas naszego odlotu. Po niespełna czterech godzinach wylądowaliśmy w Gdańsku. I tak oto dobiegła końca nasza niezwykła wyprawa do krainy lodu i ognia.\nO wszystkich i niektórych innych rzeczach\nJeśli zastanawiacie się, czy Islandia jest duża - odpowiedź brzmi "tak". Jej powierzchnia wynosi 103 125 km² (1/3 powierzchni Polski). Odległość pomiędzy poszczególnymi miejscowościami niekiedy bywała naprawdę spora, dlatego też miejsca, które naniosłam na mapę nie wyglądają zbyt imponująco w stosunku do całej wyspy. Tymczasem zrobiliśmy jakieś 1300 kilometrów w ciągu 5 dni :)\nJak w naszym rodzinnym Kołobrzegu, tylko bardziej. Kto wychował się nad morzem, tego pogoda na Islandii nie powinna szokować. Podczas naszego wyjazdu temperatura utrzymywała się około 7 stopni Celsjusza, w górach spadała do 4. O ile w mieście wśród zabudowań było po prostu rześko, o tyle w okolicach wybrzeża było jeszcze chłodniej i zdecydowanie bardziej wietrznie. Jeśli chodzi o mnie, zabranie takich elementów garderoby jak czapka jest absolutną koniecznością. Kiedy pakowałam się na wyjazd w słonecznym Szczecinie i w temperaturze powyżej dwudziestu stopni, wyciąganie zimowej czapki wydawało mi się czymś totalnie abstrakcyjnym. Jednak od momentu kiedy otworzyły się drzwi samolotu w Keflaviku i zalała nas fala lodowatego wietrzyska, nie pożałowałam ani razu zabrania odpowiednio grubych ubrań.\nCo do pogody, jest ona niezwykle zmienna. W momencie kiedy deszcz stawał na drodze naszym wędrówkom, po prostu przeczekiwaliśmy ten czas w samochodzie i czekaliśmy aż minie. Sprawdziło się w 100% przypadków. Kiedy leje trzeba się zaszyć w jakimś zadaszonym miejscu, dać sobie chwilę i zaraz potem ruszyć w mniej lub bardziej rozpogodzone miejsce docelowe.\nPrzy sprawdzaniu prognozy pogody zaczęliśmy zwracać uwagę na dwa dodatkowe parametry, którymi nigdy wcześniej się nie przejmowałam, a mianowicie - kierunek i prędkość wiatru. Dla porównania, dzisiaj u nas w mieście miało wiać z prędkością 7km/h i wiatr był przyjemny, ledwie odczuwalny. Kiedy dojechaliśmy do Vik, wiało z prędkością 40 km/h, w porywach do 56 km/h. Tamtejszy wiatr był niszczycielski - kołysał naszym samochodem, a kiedy zdecydowaliśmy się wysiąść, wiatr w połączeniu z deszczem i w kontakcie ze skórą sprawiał okropny ból. Na nic zdały się płaszcze przeciwdeszczowe i tego typu zabezpieczenia - po prostu w pewnym momencie trzeba dać za wygraną w kontakcie z naturą.\nPomimo całej swojej niezwykłej przedziwności i odmienności, Islandia wydała mi się całkiem znajomo amerykańska, o ile tak może powiedzieć osoba, która całe życie oglądała Stany przez ekran telewizora. Po pierwsze, Islandia i USA się lubią. W wielu miejscach powiewają amerykańskie flagi, otwierają się amerykańskie lokale, a po ulicach jeżdżą - a jakże - amerykańskie samochody. Skoro i tak już trzeba skądś sprowadzać auta, to równie dobrze mogą to być Stany, co Europa. Właściwie sama wyspa jest położona tak daleko na zachód, że do Stanów już jest względnie blisko (jeżeli przyjmiemy, że z Islandii gdziekolwiek może być blisko). Jest też wiele lotów za ocean i stąd też napływa ogrom turystów. "Trendy" motoryzacyjne też są zgoła odmienne od naszych - tutaj nie obniża się zawieszenia w samochodzie, wręcz przeciwnie - szacunek budzi ten, kto siedzi wyżej. Zapewne wynika to jednak z niesprzyjających warunków drogowych. W każdym razie ogólny wygląd miasteczek przypominał kadry z filmów kręconych na Alasce lub w Kanadzie - to po prostu trzeba zobaczyć.\nJak już o samochodach mowa - notorycznie mijaliśmy auta poobijane, pouszkadzane blachy, wgniecione zderzaki. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy może być fakt, że wiele osób, zwłaszcza tych przyjezdnych, nie jest przystosowanych do islandzkich warunków drogowych. Zdarzały się górskie drogi bez asfaltu, bardzo strome zbocza, osypujące się kamienie, słaba widoczność, niezwykle ostre zakręty. Myślę, że takie warunki są wyzwaniem dla niejednego kierowcy, stąd też nie trudno o wypadek. Z drugiej zaś strony, jeśli już do stłuczki dojdzie, samochody po prostu nie są naprawiane. O ile - umówmy się - na Islandii jest po prostu bardzo drogo, o tyle ceny napraw (nawet jak na tamtejsze warunki), są absolutnie kosmiczne i wydają się oderwane od rzeczywistości. Na przykład za naciąg paska rozrządu można zapłacić 35 tys. isk, czyli około 1200 zł. U nas myślę, że ta usługa mogłaby się zmieścić w 100 zł.\nFauna i flora, czyli brak zwierząt i drzew\nPo powrocie z pierwszego spaceru uznaliśmy, że jest ładnie, surowo, ale też... dziwnie. To słowo chyba najczęściej towarzyszyło nam podczas wyjazdu - Islandia jest piękna, jednak w zupełnie odmienny i niepojęty sposób. Dziwne są puste i nieurodzajne pola, dziwny jest brak drzew, dziwny brak zwierząt. Hoduje się krowy i konie, kozy i owce, widziałam chyba ze 3 psy i tyle samo kotów podczas tego pobytu i nie wliczając ptaków to chyba wszystko. Pod tym względem było bezpiecznie na drodze bez obawy, że z lasu wybiegnie sarna albo dzik. Nie ma lasów, nie ma i saren. Co do samych lasów, jeśli wierzyć podaniom z IX wieku, jedną czwartą Islandii pokrywały lasy. Od tamtej pory jednak sam klimat jak i rozwój cywilizacji przyczyniły się do gwałtownego spadku tej liczby. Nic dziwnego - kto mógł, ten budował łodzie żeby ewakuować się do cywilizacji ;) Doczytałam też, że z naturalnie występujące tam ssaki są dwa - lis polarny i niedźwiedź polarny, z czego ten drugi trafia tam akurat dlatego, że potrafi dopłynąć do wyspy na krze. Także tego. Chociaż ptaków jest sporo.\nPola kamieni w drodze powrotnej z wraku samolotu w pobliżu Solheimsandur\nJęzyk elfów czy ludzi?\nZazwyczaj kiedy wyjeżdżam gdzieś za granicę mimowolnie podłapuję chociaż parę słów w języku danego kraju. Ubolewam nad tym, że moja znajomość islandzkiego ani drgnęła, a przyczyn może być kilka. Po pierwsze, wszyscy znają angielski. Islandczycy bez mrugnięcia okiem przechodzą na angielski w dowolnej sytuacji i posługują się nim całkowicie swobodnie. Napisy, znaki, informacje po angielsku pojawiały się chyba nawet częściej niż po islandzku. Właściwie to ogromy plus, że kraj jest całkowicie przystosowany do funkcjonowania w języku angielskim, jednak brak bariery językowej nie mobilizował do nauki. Po drugie, jest wielu Polaków, w tym chyba cała załoga naszego hotelu. Kiedy czegoś potrzebowałam najczęściej wystarczyło po prostu zagadać po polsku. Po trzecie, jakby się nad tym zastanowić to raczej rzadko mieliśmy okazję do porozmawiania z ludźmi w ogóle. Robiliśmy dziennie dziesiątki kilometrów po pustkowiach, zwiedzaliśmy wyludnione miejsca i zwyczajnie nie było zbyt wielu okazji do obcowania z ludźmi.\nNie mniej jednak nie zniechęciło to dwóch szalonych filologów do rozważań o co właściwie z tym islandzkim chodzi. Zaobserwowaliśmy kilka powtarzających się formantów, np. każdy wodospad ma w nazwie -foss, co samo już oznacza wodospad, a każdy lodowiec -jokull, co również oznacza lodowiec, plaża -fjara, -vik to zatoka, co tłumaczyłoby obecność tego formantu w wielu nadmorskich miastach, a nazwa każdego kościoła kończyła się na -kirkja.\nZnowu islandzki wygląda dla nas egzotycznie ze względu na dwa dodatkowe znaki - þ oraz ð. Pierwszy można również zapisywać jako 'th' i czyta się go tak samo jak bezdźwięczne th w angielskim. Drugi znak pisany wielką literą wygląda jak nasze D - Ð i w podobny, dźwięczny sposób go czytamy. Rozpracowanie tych dwóch rzeczy nieco ułatwiło nam czytanie nazw miejsc, jednak podejrzewam, że cała fonetyka jest o wiele bardziej skomplikowana. Natomiast jeśli ktoś z Was widział lub zna w jakimś stopniu duński czy norweski, myślę że nie będzie zszokowany konstrukcją islandzkiego. To co kiedyś uważałam za język piekła zaraz po niemieckim, okazuje się być nieco bardziej ludzki.\nCzy zabierać ze sobą gotówkę?\nIslandia jest gotowa na bycie krajem bezgotówkowym. To był mój pierwszy wyjazd, gdzie nie miałam ze sobą gotówki (raczej w Polsce może być trudno dostać w kantorach korony islandzkie), jednak nie było ani jednej sytuacji, w której mogłaby być ona niezbędna. Niezależnie o jakim miejscu pomyślicie, Islandczycy prawdopodobnie już wpadli na to, aby zamontować tam terminal. Mi z zupełności wystarczyła debetowa karta Visa, która przewalutowuje tylko raz - bezpośrednio ze złotówek na korony. Kurs mojego banku był na tyle w porządku, że nie potrzebowałam dodatkowego konta walutowego.\nCzy warto zabierać ze sobą jedzenie?\nI tak i nie. My mieliśmy ze sobą kilka batonów zbożowych i zupek chińskich i to właściwie wystarczyło. Jechaliśmy też tylko z bagażem podręcznym, więc ilość rzeczy była ograniczona. Jednak zupki chińskie można i tam kupić w podobnych cenach, wszystko inne jest sporo droższe, jednak nie mieliśmy możliwości zabrania innych produktów. Zazwyczaj kupowaliśmy sobie coś na śniadanie, które jedliśmy w hotelu, gdzieś na trasie jedliśmy skyr, pieczywo itd. a po powrocie wieczorem przygotowywaliśmy sobie na ciepło kolację. Jednak ceny jedzenia w samych supermarketach jak i w lokalach są często trzy, cztery raz wyższe niż u nas. Za talerz zupy w barze można zapłacić około 40 zł, kupując pizzę na kawałki, za jeden kawałek wyjdzie około 35 zł.\nZnaleźliśmy też polski akcent w postaci chrzanu, Maggi czy kiełbasy\nWygląda na to, że Islandia również i na nas się przygotowała -\nsamoobsługowe kasy mają do wyboru menu w języku polskim\nCzy niebo jest tam bardziej rozgwieżdżone?\nChciałabym móc odpowiedzieć na to pytanie, jednak po całym dniu kiedy kładliśmy się spać około godziny 23, ciągle było dosyć jasno. Dopiero po powrocie uświadomiłam sobie, że nie miałam okazji zobaczyć nieba z Islandii nocą.\nW przybliżeniu wydaliśmy około 2800 na osobę. Do kosztów przedstawionych na początku należałoby doliczyć około 800 zł (niecałe 400 zł/os) za ubezpieczenie samochodu oraz 2 x 300 zł na paliwo (przejechaliśmy 1300 km, w przeliczeniu litr oleju napędowego wynosił około 8 zł), zakupy w supermarkecie, które codziennie wynosiły nas kilkadziesiąt złotych, pamiątki, przejazdy płatnym tunelem, za wstęp prawie nigdzie nie płaciliśmy, ale też nie odwiedzaliśmy muzeów ani nie stołowaliśmy się w lokalach. W każdym razie jadąc we dwie osoby na jakieś 5-6 dni, 3 tys. zł na osobę powinny wystarczyć.\nDzisiaj, w kilka tygodni po powrocie wspominam ten wyjazd z niewysłowioną radością. Myślę, że za podobną sumę można by spędzić urlop we Włoszech czy innym europejskim kraju i pewnie też wrócić zadowolonym, jednak doświadczenie zobaczenia Islandii na własne oczy jest czymś zgoła odmiennym. Bezpośredni kontakt z żywiołem, matką naturą i prastarymi bóstwami nordyckimi, o których pamięć wydaje się być wciąż żywa, czyni to doświadczenie niezwykłym, ale i niebezpiecznym - budzi głód kolejnych wypraw, o których być może będzie dane Wam czytać, a mnie pisać w mniej lub bardziej odległej przyszłości.\nJeśli dotrwaliście do końca i jakimś sposobem macie ochotę na więcej zdjęć z Islandii, zapraszam na Flickr, gdzie się powolutku rozkręcam :)\nPosted by Margaret at 13:41 No comments:


kataszka: PEREŁKI WAKACJI 2015\nPEREŁKI WAKACJI 2015\nDzisiaj kilka słów o kosmetykach, które podczas tych wakacji, gdzie pogoda rozpieszczała nas do granic możliwości, sprawdziły mi się najlepiej i używałam ich z największą przyjemnością.\nWoda termalna to kosmetyk, który szczególnie podczas letnich miesięcy, na stałe zagościł w mojej kosmetyczce. Bardzo dobrze odświeża i chłodzi podczas upałów, koi i łagodzi podrażnioną skórę.\nŚwietnie sprawdza się również podczas stosowania szybko schnących maseczek.\nOpakowanie jest poręczne i wygodne w użyciu.\nRegenerum, serum do ciała\nNacomi, chłodząco - nawilżający balsam po opalaniu\nDwa kosmetyki do ciała, które świetnie sprawdziły mi się podczas najgorętszych dni tego roku. Oba produkty mają lekką formułę, szybko się wchłaniają nie pozostawiają tłustej warstwy, a jednocześnie bardzo dobrze nawilżają. Dodatkowo sposób ich aplikacji jest szybki i wygodny.\nSerum do ciała marki Regenerum, dotarł do mnie w lipcowym pudełku beGlossy. Jest w formie lekkiej pianki, którą z przyjemnością rozprowadza się na skórze. Tak jak wspomniałam świetnie ją nawilża i odżywia.\nZ kolei balsam Nacomi znalazłam w lipcowej edycji ChillBox. Kosmetyk oprócz nawilżenia przyjemnie chłodzi i koi skórę po opalaniu.\nEos, balsam do ust\nTeraz już wiem skąd te zachwyty nad balsamami Eos. Odkąd trafił do mnie, w którymś z pierwszych pudełek ChillBox praktycznie się z nim nie rozstaje. Świetnie nawilża i odżywia usta i do tego ten zapach i smak! Cudeńko! Dodatkowo jest bardzo wydajny.\nEssence, pomadki do ust\nJeśli chodzi o produkty do ust, to zdecydowanie prym wiodły pomadki z Essence. Mają cudowne, dobrze napigmentowane kolory i dają ładne wykończenie. Są nawilżające i lekkie, a przy tym całkiem trwałe. Idealne na gorące dni.\nBourjois Paris Color Boost, pomadka w kredce\nJeśli tego lata zdradzałam pomadki Essence, to tylko dla tej pomadki w kredce marki Bourjois, o pięknym kolorze 01 Red Sunrise. Również jest nawilżająca i co prawda nie utrzymuje się 10 godzin, tak jak obiecuje producent, ale przez dłuższy czas ślicznie wygląda na ustach, schodzi równomiernie, a poprawki nie stanowią problemu. Dodatkowo posiada SPF15.\nKolor paznokci lubię zmieniać dosyć często i na różne warianty. Tego lata jednak decydowałam się najczęściej na kombinacje trzech lakierów w delikatnych kolorach.\nPodstawę stanowił bardzo jasny brzoskwiniowy lakier z Golden Rose - Paris o numerze115. Jest trwały i wygląda niezwykle elegancko i świeżo zarówno solo, jak i w połączeniu z innymi odcieniami czy top coat'em. Ja często dorzucałam do niego jasny top coat Golden Rose Jolly Jewels z kolorowymi drobinkami lub Primarkowy:) lakier w kolorze beżowo-różowego złota. Podoba mi się również połączenie wszystkich trzech.\nKiedy miałam ochotę na coś mocniejszego, najczęściej sięgałam po piękną czerwień z Rimmela, w kolorze 703 Rock N Roll.\nDaria Stręk 1 września 2015 00:14\nciekawią mnie te eosy, musiała bym je kiedyś wypróbować :)\nAnonimowy 1 września 2015 04:41\nkosmrtyki kolo zelek..serio?\nkataszka 1 września 2015 06:53\nHa, serio! Potem je pryskam tą wodą i jem :P\nNatalia Kopiec 1 września 2015 10:52\nświetne kolory mają szminki :)\nClaudia D 2 września 2015 08:52\nEosy są świetne, to prawda!:)<3\nA lakiery GR niedawno 'odkryłam' i jestem nimi zachwycona:)\nMaja 7 września 2015 12:29\nBardzo ładne pomadki i lakiery do paznokci :)\nCodzienna, wiosenna stylizacja\nParyż moimi oczami...film z podróży\nFOLLOW MONDAY #4\nLook Of the Day #1 – 2019\nSTREET STYLE: CZARNY TOTAL LOOK


Ranni przylecieli z Sikorskim. Odwiedzi ich pierwsza dama | TVN Warszawa\n21 lutego 2014, 22:08\nTVN 24Ranni z Ukrainy już w warszawskich szpitalach\n"22 lutego 2014 r. (sobota) o godz. 12.00 w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSW (ul. Wołoska 137) Małżonka Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Anna Komorowska odwiedzi obywateli Ukrainy rannych podczas ostatnich wydarzeń w Kijowie" - poinformowała kancelaria prezydenta.\nRządowy samolot i wojskowa CASA\nW piątek do Warszawy docierali kolejni ranni z Kijowa.\n"Cieszę się, że mogłem samolotem rządowym przywieźć kolejnych siedmiu rannych z Kijowa." - napisał wieczorem na swoim profilu w popularnym serwisie społecznościowym Radosław Sikorski.\nLekarze ze szpitala MSW mieli informacje, że ranni przylecą z ministrem.\n- Dostaliśmy informacje, że ministrowi Sikorskiemu towarzyszy od 6 do 8 osób, dwóch lekarzy i pielęgniarka, co wskazuje, że będziemy mieli do czynienia z nieco poważniejszymi przypadkami niż dotychczas - komentował Jarosław Buczek, rzecznik szpitala MSW.\n"Po kolejnych, którzy muszą leżeć, leci wojskowa CASA" - informował także na Twitterze Sikorski.\nJak dowiedziała się TVN24, CASA wylądowała już w Krakowie. Przyleciało nią kilku rannych z Ukrainy. Mają być leczeni w dwóch szpitalach w Krakowie.\nRzecznik MSW o rannych Ukraińcach\n"Musieli zwolnić miejsce dla bardziej potrzebujących w szpitalach"\nWcześniej, w piątek po południu, do warszawskiego szpitala MSW dotarło czterech Ukraińców.\nW ostatnim czasie do szpitala przy Wołoskiej trafiali ranni, którzy najczęściej zostali poszkodowani 19 stycznia.\n- Przeszli przez proces leczenia u siebie na Ukrainie. My kończymy to, co zaczęli nasi ukraińscy koledzy. Domyślam się, że musieli zwolnić miejsce dla bardziej potrzebujących w szpitalach – mówi rzecznik. - Jeśli chodzi o osoby, które przylecą z ministrem Sikorskim, wydaje mi się, że są to bardzo świeże obrażenia, ale poczekajmy na decyzję lekarzy i pierwszy ogląd – dodał.\nPoszkodowani z Ukrainy trafiają też do innych szpitali w Polsce.\n- W sumie, w skali kraju, kilkadziesiąt osób korzystało z pomocy medycznej, a uchodźców praktycznie nie ma – powiedział także w piątek w rozmowie z dziennikarzami premier Donald Tusk.\nPremier o Ukraińcach\nSpecjalne centrum od dziś pomaga\nOd piątku przy ul. Nowy Świat 63 działa Centrum Informacyjne dla obywateli Ukrainy. Mogą uzyskać pomoc prawną, psychologiczną oraz informacje o opiece medycznej.\nCentrum jest wspólną inicjatywą wojewody mazowieckiego Jacka Kozłowskiego i prezydent Warszawy Hanny Gronkiewicz-Waltz. - Poczucie solidarności nakazuje nam udzielanie pomocy wszystkim tym, którzy zostali poszkodowani w związku z działaniami na rzecz przestrzegania praw człowieka na Ukrainie – wyjaśnia Kozłowski.\nJak poinformował wojewoda, do piątkowego popołudnia udzielono pomocy kilku osobom, które przyszły do centrum, starając się o przedłużenie pobytu w Polsce. "Z tego co wiem, z uchodźcami jeszcze nie mieliśmy tutaj do czynienia" - zaznaczył.\nBędzie można się tam dowiedzieć, jak przedłużyć wizę, uzyskać zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, osiedlenie się czy pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.\nFunkcjonariusze Straży Granicznej będą udzielali obywatelom Ukrainy informacji o możliwości ubiegania się o ochronę międzynarodową, w tym składania wniosków o nadanie statusu uchodźcy.\n- Sytuacja u naszych wschodnich sąsiadów jest nadal zła. Chcemy, aby ci, którzy muszą schronić się poza granicami Ukrainy, mieli do dyspozycji miejsce, w którym uzyskają poradę prawną, informację o polskich przepisach imigracyjnych czy po prostu wsparcie psychologa. Naszymi partnerami są organizacje pozarządowe, które bardzo zaangażowały się w ten projekt - powiedziała Gronkiewicz-Waltz.W pracę Centrum zaangażowało się kilkanaście organizacji, m.in.: Fundacji Otwarty Dialog, Stowarzyszenia Interwencji Prawnej, Towarzystwa Demokratycznego Wschód, Fundacji Edukacji dla Demokracji FED, Fundacji Aktywnych Inicjatyw Rozwoju, Fundacja "Ocalenie", Fundacja Rozwoju "Oprócz Granic", Stowarzyszenie Integracji Cudzoziemców, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Fundacja "Nasz Wybór", Międzynarodowa Organizacji ds. Migracji.\nWarszawa stworzyła centrum pomocy Ukrainie


pozycjonowanie racibórz Marketing internetowy związany z korzystaniem ze sportowych stron internetowychW Internecie można znaleźć wiele stron poświęconych różnym wydarzeniom sportowym. Ze względu na to Czytaj dalej...\npozycjonowanie jaworzno Jej celem jest zbudowanie świadomości markiInbound Marketing czyli tzw. „marketing przychodzący”, to strategia marketingu, polegająca na podejmowaniu odpowiednich działań, które um Czytaj dalej...\npozycjonowanie stron żory SEO – lista najważniejszych informacji Pozycjonowanie stron to długi proces, który wymaga nakładu pracy, wysiłku i odpowiedniej strategii. Interesując się pozycjo Czytaj dalej...\npozycjonowanie stron pszczyna O tym warto pamiętać – marketing internetowy O trendach marketingu internetowego mówi się dużo, jednak nie każdy ma świadomość jakie one dziś są i jak to wszystko wy Czytaj dalej...\npozycjonowanie stron inowrocław Marketing internetowy związany z darmowymi przelewami online W obecnych czasach wykonywanie bezpiecznych przelewów online jest bardzo popularne. Dlatego stale rośnie lic Czytaj dalej...\npozycjonowanie stron mysłowice Badanie rynku przeprowadzane przed promocją strony internetowejPrzygotowaniem promocji strony internetowej mogą zająć się specjaliści z zakresu marketingu internetowego. Po zapoz Czytaj dalej...


Maciej Szopa - teksty, strona 4 - Wprost\nHeroiczny bój w Sejmie 2 kwi 2009, 14:03 — Dzisiejszy Sejm przypominał ten z maja 1939 roku, kiedy to minister Beck wypowiedział znamienne słowa, że "nie znamy w Polsce pojęcia pokoju za wszelką cenę". Swoje siły połączyli ludowcy, prokościelna prawica, populiści a nawet postkomuna.\nJeszcze jedna katastrofa 1 kwi 2009, 18:49 — Katastrofa śmigłowca należącego do marynarki wojennej to prawie na pewno wypadek przy pracy, efekt błędu popełnionego podczas wyjątkowo trudnego ćwiczenia. O czym świadczy kolejna katastrofa polskiego statki powietrznego i co oznacza dla przyszłości polskiej konstrukcji?\nMars po raz enty 31 mar 2009, 18:20 — Wrzucenie sześciu ochotników do symulatora rakiety kosmicznej na trzy miesiące i ochrzczenie tej operacji „pierwszym krokiem na Marsa” zakrawa na tragikomiczną karykaturę. Choć eksperyment może przynieść odpowiedzi na pewne pytania, to podobnych akcji było już do...\nKoreański pat 26 mar 2009, 8:15 — Istnienie Korei Północnej, jedynego na świecie skansenu funkcjonującego stalinizmu, to bodaj największa zagadka naszych czasów. W jaki sposób utrzymuje się ona na powierzchni pomimo klęsk głodu, pełnej paradoksów gospodarki i rękawicy stale ciskanej w twarz Stanów...\nRosja zaopiekuje się Arktyką? 19 mar 2009, 15:07 — Doroczne masakry dokonywane na fokach to jedna z mniej chlubnych kart naszej cywilizacji. Wprowadzony w Rosji zakaz mordowania młodych osobników to z pewnością krok w dobrą stronę. Szkoda tylko, że foki nie są tutaj podmiotem, a jedynie przedmiotem światowej polityki.\nMyślenie życzeniowe 17 mar 2009, 16:44 — Pojawiające się od czasu do czasu wieści o zagrażającym światu zachodniemu sojuszu chińsko-rosyjskim to widmo niezbyt dzisiaj realne, albo jak kto woli rosyjskie myślenie życzeniowe. Interesy azjatyckich gigantów coraz rzadziej idą w parze, a ich wzajemne stosunki trudno...\nArktyka czy Ukraina z Gruzją? 11 mar 2009, 11:15 — Najpoważniejszymi kandydatami na szefa NATO byli dotąd Radosław Sikorski i Duńczyk Anders Fogh Rassmusen. Dosłownie przed chwilą w grze pojawiła się jeszcze lansowana przez Stany Zjednoczone „opcja kanadyjska”.\nPowstaje polski historyczny system bitewny 8 mar 2009, 13:10 — Jak dowiedziała się redakcja Wprost24, dobiegają końca blisko czteroletnie prace nad pierwszą polską grą bitewną osadzoną w realiach XVII wieku.\nWarto Wiedzieć Więcej - Polska wikipedia the best 1 mar 2009, 20:00 — Mamy powód do dumy. Polska wersja językowa Wikipedii jest w ścisłej światowej czołówce. Pod względem liczby haseł znaleźliśmy się na czwartym miejscu, dystansując wikipedie rosyjską i hiszpańską. Przed nami znaleźli się...\nRatownicy historii 28 lut 2009, 15:57 — Nie licząc wyprodukowanych w gigantycznych ilościach pojazdów z USA, ZSRR i Wielkiej Brytanii, jeżdżące zabytki wojskowości to przedmioty niezwykle cenne i rzadkie. Sytuacja ta szczególnie dramatycznie wygląda jeśli chodzi o wehikuły wyprodukowane w Polsce. Z rodzimego dorobku...\nPatrioty, ale jakie? 27 lut 2009, 17:58 — Rosja najwyraźniej ignoruje sygnały o planowanym rozmieszczeniu pocisków Patriot w Polsce. Czy świadczy to o niewielkiej skuteczności tego systemu? A może Putin i Ławrow mają na głowie znacznie poważniejsze problemy?\nCo po F-16? 24 lut 2009, 19:27 — Pomstujący na wybór samolotu F-16 od pewnego czasu mają nowy argument. Upada mit supernowoczesnego samolotu, który miał nam zostać „udostępniony” w ciągu kolejnej dekady. F-35, który zapewniłby w przyszłości obronę przed przestarzałym lotnictwem rosyjskim okazuje...\nPytania do Marcinkiewicza 21 lut 2009, 0:50 — „Robienie z Marcinkiewicza spekulanta jest niesmaczne i nie na miejscu” – mówi premier Donald Tusk oburzając się na bezduszność dziennikarzy. Wygląda na to, że „smaczne” i „na miejscu” jest tylko wypytywanie o nieistotne drobiazgi,...\nTrafalgar wiecznie żywy 19 lut 2009, 10:44 — Jakie jest prawdopodobieństwo, że dwa atomowe okręty podwodne, odbywające niezależne rejsy dosłownie wpadną na siebie na środku oceanu? Teoretycznie: żadne. Praktycznie: zdarzyło się to dwa tygodnie temu.\nKiełbasa zamiast rakiet 9 lut 2009, 18:14 — Amerykańska propozycja redukcji broni nuklearnej i nagła pozytywna odpowiedź Rosjan to nadzieja nie tyle na bezpieczniejszy, co przede wszystkim bogatszy świat. Na porozumieniu mogą zyskać obie strony, a jedna nawet bardziej niż druga.\nPodróże w monitorze 8 lut 2009, 22:00 — Podróż palcem po ekranie, a może sposób na przygodę życia? Portale podróżnicze to wrota do świata, a także ludzi, którzy gdzieś byli i coś widzieli.światpodróży.pl – umożliwia zaplanowanie i przygotowanie się do podróży...


Dziecko może urodzić się z białaczką | Pogromcy Mitów Medycznych\nDziecko może urodzić się z białaczką\nDodany 3.11.2012 przez Klaudia Ksepko\nCzy możliwa jest sytuacja, że w badaniu krwi wykonanym po porodzie u dziecka stwierdza się cechy białaczki (np.blasty) ?\n4.11.2012 przez Kamil Janowski - Student medycyny: student VI rok\nPrawda. Istnieje białaczka wrodzona u noworodków. Może ona dać objawy już w pierwszej dobie życia, łącznie z nieprawidłowościami badania morfologicznego krwi.\nźródło: PRZEGLĄD PEDIATRYCZNY 2004, VOL 34, NO 2\nLink dołączony do komentarza: http://cornetis.pl/pliki/PP/2004/2/PP_2004_2_1...\nBiałaczka może wystąpić u dzieci po porodzie\nLink dołączony do komentarza: http://zdrowiedladziecka.pl/profilaktyka-biala...\nMożna urodzić się z białaczką ale pierwsze objawy wystąpią dopiero po pewnym czasie od urodzenia.\nLink dołączony do komentarza: http://abcbialaczka.pl/bialaczka-u-niemowlat\nDziecko może mieć białaczkę wrodzoną. Objawy we krwi takie jak niedokrwistość, małopłytkowość, obecność blastów również mogą wystąpąć już w pierwszych dniach życia. Jest to źle rokująca białaczka.\nnajczętszą postacią raka u dzieci jest białaczka. Najczęsciej rozwija się miedzy 2 a 6 r.ż., ale jest również spotykana u niemowląt\nBiałaczka wrodzona jest rzadkim stanem chorobowym (4,7/1 mln noworodków). Rozpoznawana jest bezpośrednio po urodzeniu, bądź w pierwszym miesiącu życia. W obrazie klinicznym stwierdzana jest bladość powłok, wybroczyny, nacieki grudkowe z komórek leukemicznych w skórze. Rozpoznanie oparte jest na obrazie klinicznym oraz morfologicznej, cytochemicznej i immunologicznej ocenie komórek szpiku kostnego i krwi obwodowej. Często białaczce wrodzonej towarzyszą zaburzenia genetyczne. Rokowanie w tej jednostce jest złe, śmiertelność bardzo wysoka.\nLink dołączony do komentarza: http://cornetis.pl/pl/artykuly/szczegoly/id/28...\nBiałaczka wrodzona jest rzadkim stanem chorobowym (4,7/1mln noworodków). Rozpoznawana jest bezpośrednio po urodzeniu, bądź w pierwszym miesiącu życia.\nLink dołączony do komentarza: http://pp.am.lodz.pl/0204t.htm#13\nOgólnie choroby nowotworowe mogą dotyczyć również płodów i noworodków. Poniżej publikacja która ma na celu znalezienie odmienności klinicznych i morfologicznych białaczek u noworodków a dzieci starszych:\nBiałaczka wrodzona jest rzadkim stanem chorobowym,\nczęstość występowania oceniana jest jako 4,7 na 1mln żywo urodzonych noworodków.\nBiałaczka wrodzona jest rzadkim stanem chorobowym (4,7/1 mln noworodków). Rozpoznawana jest bezpośrednio po urodzeniu, bądź w pierwszym miesiącu życia. W obrazie klinicznym stwierdzana jest bladość powłok, wybroczyny, nacieki grudkowe z komórek leukemicznych w skórze. Rozpoznanie oparte jest na obrazie klinicznym oraz morfologicznej, cytochemicznej i immunologicznej ocenie komórek szpiku kostnego i krwi obwodowej. Często białaczce wrodzonej towarzyszą zaburzenia genetyczne. Rokowanie w tej jednostce jest złe, śmiertelność bardzo wysoka. Prezentujemy 2 przypadki noworodków hospitalizowanych w naszym oddziale, u których rozpoznano białaczkę wrodzoną.


Oprocentowanie pożyczek – sprawdź zanim weźmiesz pieniądze – Portal Finansowy – niezależny portal finansowy\nOprocentowanie to wskaźnik kwoty, jaką przyjdzie nam odprowadzić do instytucji, od której pożyczamy pieniądze. W przypadku każdego banku czy parabanku oprocentowanie kredytu wygląda inaczej, ale żebyśmy my mogli wybrać korzystną opcję, musimy umieć porównać to oprocentowanie i znaleźć najlepszą wersję dla siebie.\nAktualne oprocentowanie pożyczek\nNa dzień dzisiejszy dość wysokie oprocentowanie w Alior Banku, gdyż jest to 15%, nie lepiej prezentuje się bank PKO, gdyż tam oprocentowanie pożyczek wynosi 14%. Trochę lepiej sprawa ma się w przypadku BNP Paribas, bo tam oprocentowanie wynosi tylko 6,90%, a Geting Banku tylko 8,70%. Aktualne oprocentowanie można z powodzeniem sprawdzić w większości porównywarek internetowych. Nie warto kierować się reklamami, gdyż one najzwyczajniej w świecie nastawione są na to, żeby przekonać nas do skorzystanie akurat z tej, konkretnej oferty. Jeśli chcemy wybrać dobrze, musimy sami sprawdzić oprocentowanie w miejscu, z którego chcemy pożyczyć pieniądze. Im ono niższe, tym dla nas lepiej. Oprocentowanie zmienia się w ciągu roku dość gwałtownie, czasami waha się nawet o kilka procent. Dlatego najlepszym pomysłem jest skorzystanie ze specjalnej bazy, w której znajdują się potrzebne nam informacje.\nBaza pożyczek prywatnych\nTaka baza zawiera nie tylko podstawowe informacje o danej firmie i możliwościach, na jakich uzyskamy kredyt, ale przede wszystkim informacje o aktualnym oprocentowaniu, które oferuje dany bank. Możliwość sprawdzenia wszystkiego w jednym miejscu sprawia, że łatwiej jest nam podjąć decyzję dotyczącą konkretnej pożyczki. Widzimy przecież, jak prezentują się różne oferty, możemy porównać je pod takim kątem, jaki najbardziej nas interesuje. Baza pożyczek to nieskończone źródło wiedzy dla tych, którzy chcą pożyczać bezpiecznie i odczuć prawdziwą korzyść z kredytu. Dzięki takiemu zestawieniu czujemy się swobodnie. I o to właśnie chodzi, bo dobre pożyczanie pieniędzy, to przede wszystkim pożyczanie bezpieczne i zgodne z naszymi wymaganiami.\nAutor Portal FinansowyOpublikowano 1 grudnia 2019 1 grudnia 2019 Tagi oprocentowanie, pożyczka\nPoprzedni Poprzedni wpis: Szybkie pożyczki – dla kogo są przeznaczone?\nNastępny Następny wpis: Czym jest pożyczka? Poradnik początkującego


Jesús Pérez-Santander: Urodziłem się by się ścigać! - Polski Karting\nGlobalny promotor serii Rotax zaprezentował wywiad wspomnieniowy z jednym z pierwszych zwycięzców klasyfikacji DD2 Masters w finale światowym, Hiszpanem Jesúsem Pérezem-Santanderem. Mistrz Grand Finals z 2009 roku opowiada o swoich początkach i rywalizacji w najstarszej kategorii serii Rotax.\n„Myślę, że urodziłem się, by się ścigać” – mówi w pierwszych zdaniach materiału wideo hiszpański zwycięzca klasyfikacji DD2 Masters Jesús Pérez-Santander. Kierowca z Saragossy był jednym z pierwszych tryumfatorów kategorii DD2 Masters w finale światowym. Sezon 2009 był ostatnim w Grand Finals, w którym najstarsi zawodnicy ścigali się wspólnie z młodszymi kierowcami kategorii DD2 Max. Dopiero od sezonu 2010 rywalizacji w DD2 Masters była rozgrywana osobno, jako oddzielna kategoria.\nJesús Pérez-Santander na podium Grand Finals w 2009 roku.\n„Moje pierwsze testy w serii Rotax zbiegły się w czasie, gdy kupiłem swój pierwszy silnik Rotax. Odkryłem zupełnie nowy świat. Uświadomiłem sobie, że ta filozofia jest tożsama z tym co zawsze miałem w głowie. Wyścigi w tej klasie dały mi możliwość rywalizacji na poziomie międzynarodowym, a więc coś o czym zawsze marzyłem” – mówi w filmie Jesús Pérez-Santander.\nWywiad wspomnieniowy ze zwycięzcą finału światowego Rotax Grand Finals opublikowany jest na profilu społecznościowym globalnego promotora serii Rotax.\nfot. Rotax Karting, ze zbiorów Jesusa Pereza-Santandera\nRelated ItemsDD2 MastersJesús Pérez-Santanderrotaxrotax kartingtopnewsWspomnieniewywiad


Pomysł na kampanię powstał w 2014 roku w odpowiedzi na niebezpieczne tendencje zachodzące w procesie wychowania szkolnego. Coraz częściej w szkole młodzi ludzie narażani są na narzucaną im ideologię gender i wynikające z niej zachowania sprzeczne z ludzką naturą. Zajęcia seksualizujące dzieci i młodzież, jak również wprowadzanie pseudonaukowych rozróżnień pomiędzy płcią biologiczną a tzw. płcią kulturową, podważają wychowanie młodego pokolenia do miłości i odpowiedzialności. Niszczą również naturalne przekonanie młodych ludzi o konieczności podejmowania wysiłku budowania trwałych związków małżeńskich otwartych na przyjęcie i wychowanie dzieci.\nProgram „Szkoła Przyjazna Rodzinie” ma pomagać we współpracy rodziców i szkół w zakresie wychowania, a w konsekwencji przygotowania młodego pokolenia do odpowiedzialnego podjęcia ról społecznych w życiu dorosłym. Cel ten jest realizowany przez zachęcanie placówek edukacyjnych do czynnego propagowania wartości rodzinnych, a także aktywnego blokowania edukacji seksualnej, realizowanej często przez grupy zewnętrznych edukatorów, bez zgody rodziców i udziału wychowawców szkolnych.\nRodzina, jako najmniejsza grupa społeczna, ma największy wpływ na rozwój otoczenia, w którym funkcjonuje. To w niej rośnie i kształtuje się młode pokolenie i to w niej powinno ono znajdować oparcie i poczucie bezpieczeństwa. Spójny system wartości przekazywany młodzieży w rodzinie i szkole stanowi gwarancję odważnego i odpowiedzialnego podjęcia w przyszłości zadań małżeńskich, rodzicielskich i obywatelskich. Wszelkie instytucje powinny zaś pełnić wobec rodziny funkcję pomocniczą i wspierającą.\nProgram „Szkoła Przyjazna Rodzinie” ma pomóc w przywracaniu i umacnianiu podmiotowości rodziny wobec instytucji, w tym również wobec szkół i przedszkoli. Wychowanie leży przede wszystkim w gestii rodziców i muszą oni mieć pewność, że wartości, które wpajają swoim dzieciom są również potwierdzane w szkole. Przyjęcie certyfikatu „Szkoły Przyjaznej Rodzinie” jest faktycznym zobowiązaniem danej placówki wobec rodziców, że ich dzieci nie będą narażone na działania deprawacyjne, a wręcz przeciwnie – będą wychowywane zgodnie z wartościami naszej kultury, w której szacunek dla rodziny i życia ludzkiego jest podstawą wszelkiego wychowania.\nProgram „Szkoła Przyjazna Rodzinie” jest prowadzony przez fundację Centrum Wspierania Inicjatyw dla Życia i Rodziny z siedzibą w Warszawie. Szkoły i przedszkola mogą dołączyć do programu wysyłając formularz zgłoszeniowy, a następnie podpisując odpowiednie porozumienie. Formularz jest dostępny na stronie internetowej www.szkola-przyjaznarodzinie.pl w zakładce „dla szkół”. Uczestnictwo w programie oraz otrzymanie certyfikatu jest całkowicie bezpłatne. Zgłoszenie można przysyłać w ciągu całego roku drogą mailową lub pocztą tradycyjną.


Zippo i inne zapalniczki - PO GODZINACH - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nCzy ogladacie porno?\nStaryWilk - dziś, 12:09\npiotr2z - dziś, 11:51\nZegarek lotniczy za ponad 1000 zł\nanderson1976 - dziś, 11:41\nmkoch - dziś, 09:31\nTexa - wczoraj, 23:53\nZippo i inne zapalniczki\nRozpoczęty przez alex_k , sie 19 2019 21:34\nNapisano 19 sierpień 2019 - 21:34\nOd 12 lat zbieram zapalniczki zippo. Mam ich ponad 100.\nNapisano 19 sierpień 2019 - 21:57\nZajefajne! Ja mam tylko trzy...\nNapisano 19 sierpień 2019 - 22:53\nJa mam jedną, ale zegarkowa jest\nNapisano 20 sierpień 2019 - 05:29\nJa mam jedną, ale zegarkowa jest IMG_20190728_181605-01.jpeg\nŁadna. Nigdy takiej nie widziałem. Z kombinacji zegarkowo-zapalniczkowych jest np zestaw oris Żwirko. Sama zapalniczka bez szału, mogli się bardziej postarać, ale jako zestaw, do tego upamiętniający polskich Lotników, ciekawy.\nNapisano 20 sierpień 2019 - 09:03\nDzięki, ale z tą aplikacją zegarkową też się nie postarali...nie wiem z jakiego metalu ją zrobili ,ale po 2 , 3 dniach robi się czarna i trzeba czyścić cape cod by nabrała blasku bo wygląda tragicznie....\nNapisano 20 sierpień 2019 - 21:30\nJak wyślesz mi zdjęcie z przodu z tyłu, spód i wkład to sprawdzę co to jest. Podobne wzory robi się głównie na rynek japoński. Większość zippo robi się z nierdzewnej stali, ale popularne są też modele z mosiądzu. Te ostatnie mogą czasem pokrywać się nalotem.\n#7 Master Yoda\nNapisano 20 sierpień 2019 - 21:39\nWyślę na pw, wg mnie to jakiś stop, typu "szajs metal"\nUżytkownik Master Yoda edytował ten post 25 sierpień 2019 - 12:32\nNapisano 25 sierpień 2019 - 12:36\nTrochę się zainteresowałem bliżej tymi zapalniczkami , przez lata kilka się przewinęło przez moje ręce, i powiem że się delikatnie wkrecilem w temat, ale to przez te zegarki człowiek podatny jest na uzależnienia od małych, ładnych przedmiotów.\nBy nie kluczyć, zamówiłem kolejne\nLokalizacja:wychowany na Podbeskidziu\nNapisano 25 sierpień 2019 - 16:28\na masz jakąś szczególnie ulubioną ? czy codziennie inna,a po około 4 miesiącach powrót do pierwszej ??\nNapisano 25 sierpień 2019 - 18:21\nJuż nie używam, rzuciłem palenie dawno temu\nDużo mam ulubionych, tak około 30 - stu. Z ciekawszych mam te 3 malowane aerografem przez włoskiego artystę Claudio Mazziego oraz smoka wykonanego japońską techniką maki, z użyciem drobinek złota.\nUżytkownik alex_k edytował ten post 25 sierpień 2019 - 18:22\nNapisano 25 sierpień 2019 - 18:42\nW oko mi wpadły "Holly Bible" i\nArmory są bardzo ładne\nNapisano 25 sierpień 2019 - 18:50\nHoly Bible i Constantine są bardzo ładne. Jakbyś był zainteresowany tematem to zapraszam na www.zippo.net.pl\nNapisano 25 sierpień 2019 - 18:58\nNapisano 25 sierpień 2019 - 18:56\nZałożyłem osobny temat, i poprosiłem by wpisy z tamtego watku dotyczące zapalniczek tu zostały przeniesione\nJuż są powyżej, dzięki dla moderacji, tylko autor tematu się zmienił\nUżytkownik Master Yoda edytował ten post 25 sierpień 2019 - 19:48\nNapisano 25 sierpień 2019 - 18:59\nNapisano 25 sierpień 2019 - 19:04\nŚwietna fotka i świetna para :-) Ja mam tylko takie gazowe zapalarki, których do grila używam, ale raczej nie będę się silił na żadną fotkę z nimi ;-)\nNapisano 25 sierpień 2019 - 19:14\nZippo mam, to taki gadżeciarski trochę must have\nNapisano 25 sierpień 2019 - 19:18\nNapisano 25 sierpień 2019 - 19:38\nTrochę historii, ciekawej!\nNapisano 25 sierpień 2019 - 19:40\nProszę, przeniosłem posty.\nTeż mam Zippo. Nie palę od dobrych trzech lat (samo przyszło, bez żadnych starań, wysiłków), ale to klapnięcie wieczka, zapach benzyny, snop iskier, płomień uwielbiałem i nadal pamiętam. Były lepsze od palenia


Wypadek śmigłowca; zginęły trzy osoby (aktualizacja, wideo) | Głos Pomorza\nWypadek śmigłowca; zginęły trzy osoby (aktualizacja, wideo)\nRedakcja 13.09.2013 Zaktualizowano 13.09.2013\nW okolicach Starej Kiszewy (Pomorskie) w piątek rano rozbił się prywatny śmigłowiec, który leciał z Borcza do Bydgoszczy. Zginęły trzy osoby. Maszyna typu Robinson R44 spadła na pole i zapaliła się. Sprawę przejęła prokuratura okręgowa.\nO przejęciu śledztwa przez Prokuraturę Okręgową w Gdańsku poinformował w piątek po południu PAP Mariusz Duszyński, zastępca szefa w Prokuraturze Rejonowej w Kościerzynie, która jako pierwsza zajęła się sprawą.\nWcześniej Duszyński informował PAP, że policja i prokuratura dysponują nazwiskami trzech osób, które z bardzo dużym prawdopodobieństwem znajdowały się na pokładzie maszyny. "Ciała są jednak w takim stanie, że do ostatecznej identyfikacji konieczne będą prawdopodobnie badania DNA" - powiedział.\nProkurator poinformował, że na poniedziałek w Zakładzie Medycyny Sądowej Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego zaplanowano sekcję zwłok ofiar.\nDuszyński dodał, że udało się ustalić iż, maszyna typu Robinson R44 leciała z kaszubskiej miejscowości Borcz do Bydgoszczy, stamtąd miała lecieć dalej na południe Polski.\nWedług informacji, jakie uzyskała PAP ze źródeł zbliżonych do sprawy, maszyna była wzięta w leasing przez pomorskiego biznesmena, prywatnie męża posłanki PiS Doroty Arciszewskiej-Mielewczyk. Media informują, że przedsiębiorca znajdował się na pokładzie śmigłowca wraz ze znajomym biznesmenem oraz zawodowym pilotem.\nNa miejscu zdarzenia nadal pracują policjanci i prokuratorzy: nie chcą oni mówić o możliwych przyczynach wypadku. W piątek po południu mają do nich dołączyć eksperci Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych, którzy równolegle będą ustalać przyczyny zdarzenia. Zdaniem Duszyńskiego, czynności na miejscu wypadku mogą przedłużyć się do soboty: jeśli tak, to w nocy miejsca zdarzenia pilnować będą policjanci.\nDo wypadku śmigłowca doszło w piątek rano: straż pożarna odebrała pierwszy sygnał w sprawie kilka minut przed godz. 10. Maszyna spadła na pole znajdujące się mniej więcej w połowie odległości pomiędzy miejscowościami Stara Kiszewa i Wygonin. Śmigłowiec stanął w płomieniach: gasiło go osiem zastępów straży pożarnej. Maszyna uległa prawie całkowitemu zniszczeniu, jej szczątki zostały rozrzucone na powierzchni około tysiąca metrów kwadratowych.


Rekordy na krechę: doping w sporcie zawodowym - w Men's Health\nRekordy na krechę: doping w sporcie zawodowym\nUżywanie środków dopingujących od zawsze było powszechnie potępiane, ale w miarę jak stają się one coraz częściej stosowane, pojawiają się głosy, by je zalegalizować. W obliczu igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro MH zastanawia się, czy kolejna olimpiada nie powinna rozegrać się według nowych zasad.\nMichał Gołębiewicz, Dan Masoliver 2016-08-17\nZobacz też: Sterydy anaboliczne: prawda o testosteronie\nPodczas Tour de France w 2003 roku amerykański kolarz Tyler Hamilton stoczył nieprawdopodobną walkę. Po kraksie jechał przez prawie dwa tygodnie ze złamanym obojczykiem, a jednak na 198-kilometrowym górskim etapie z Pau do Bayonne w brawurowym stylu wyprzedził peleton aż o prawie dwie minuty i wygrał. Rok później na igrzyskach olimpijskich w Atenach zdobył złoty medal w jeździe indywidualnej na czas. Potem został na dwa lata zdyskwalifikowany za stosowanie dopingu. Podjął później próbę powrotu do ścigania, ale nie trwała długo i ostatecznie w 2008 roku w niesławie zakończył karierę.\nPo latach przyznał się, że w nocy przed swoim niebywałym wyczynem na trasie TdF przetoczono mu własną krew wzbogaconą o czerwone krwinki. W świetle prawa Hamilton był oszustem. Jego partner z drużyny, Lance Armstrong, który wygrał w klasyfi kacji generalnej TdF, również nim był. A także Jan Ullrich, który skończył wyścig jako drugi. W sumie spośród pierwszej dziesiątki kolarzy w TdF 2003 roku tylko dwóch nigdy nie złapano na dopingu.\nJeśli wszyscy oszukują, to doping po prostu wyrównuje szanse.\nW swojej autobiografii, zatytułowanej "Wyścig tajemnic", Hamilton wspomina: "Możecie nazywać mnie oszustem do końca świata, ale fakty są takie, że brałem udział w wyścigu, w którym wszyscy stosowali te same metody i po prostu dobrze rozegrałem swoje karty". Kolarstwo jest na czarnej liście organizacji antydopingowych od 1998 roku, gdy policje francuska i belgijska wielokrotnie kontrolowały kolarzy, a raz nawet zatrzymały cały peleton, aby pobrać od wszystkich zawodników płyny ustrojowe.\nZawodnicy tej dyscypliny nie są jednak wyjątkiem – tylko w ostatnim czasie głośno było o przypadku tenisistki Marii Szarapowej, biorącej lek meldonium, który trafił na listę zakazanych środków, czy skandalu w Rosji, gdzie zorganizowano cały system omijania kontroli antydopingowych. Ten ostatni przypadek jest szczególnie skandaliczny, ponieważ wszystko wskazuje, że w oszukiwaniu brały udział instytucje państwowe i sportowe, których zadaniem było łapać oszukujących sportowców.\nTrudno dokładnie ocenić skalę zjawiska, ale dr Joanna Różyńska z Zakładu Bioetyki i Problemów Społecznych Medycyny warszawskiej AWF podczas XIV Festiwalu Nauki podała szacunki, że jakąś formę dopingu stosuje 5-25% zawodników.\nW takiej sytuacji naturalna wydaje się linia obrony stosowana przez przyłapanych na gorącym uczynku – skoro i tak "wszyscy" biorą, to czyści mają mniejsze szanse i walczący o najwyższe lokaty po prostu muszą się szprycować. Tak twierdził choćby Lance Armstrong, gdy w 2012 roku pozbawiano go tytułów i dobrego imienia. W podobnym tonie wypowiadał się brytyjski bokser Tyson Fury, który nigdy nie miał pozytywnych wyników testów antydopingowych.\n"Dlaczego nie zalegalizować dopingu? Wtedy wszyscy by go brali i szanse byłyby równe" – pisał w mediach społecznościowych przed walką z Władimirem Kliczką. Pomysł na pierwszy rzut oka brzmi absurdalnie, ale mimo to chcemy przyjrzeć mu się bliżej.\nZacznijmy od zweryfikowania mitycznych "wszystkich", którzy biorą. Jedyne twarde dane, jakie mamy, pochodzą z antydopingowych laboratoriów. "Pozytywne wyniki daje 1,5% pobieranych przez nas próbek" – podaje prof. dr hab. Jerzy Smorawiński, przewodniczący Komisji do Zwalczania Dopingu w Sporcie. Nie mamy oczywiście wątpliwości, że biorących jest o wiele więcej – szacunki, o których wspominaliśmy, mówią o 5-25% sportowców. Różnica między złapanymi a stosującymi jest więc spora, ale w żadnym razie nie można mówić o większości.\nZwolennicy legalizacji podnoszą argument, że skala stosowania różni się w zależności od dyscypliny (za najbardziej skażone dopingiem uznaje się lekką atletykę, podnoszenie ciężarów oraz kolarstwo) i poziomu zawodników – na najwyższym mają brać najczęściej. Przykłady takich sław, jak Lance Armstrong, Ben Johnson, Marion Jones czy Carl Lewis brzmią poważnie, ale obecnie topowi sportowcy, chcący stosować doping, naprawdę nie mają łatwego życia.\n"Zawodnicy nie wiedzą, kiedy zostaną przeprowadzone kontrole antydopingowe, ponieważ ślady wielu substancji widać w organizmie krótko i wystarczy przestać je brać na 3-4 tygodnie, aby się oczyścić. Informacji o tym, gdzie przebywają sportowcy (mecze, zgrupowania), dostarczają nam kluby i związki sportowe. Zawodnicy najwyższej klasy objęci są specjalnym programem i muszą praktycznie przez cały czas informować nas o tym, gdzie aktualnie przebywają. Kontrola może zastać ich nie tylko po meczu, ale nawet w domu" – tłumaczy prof. Smorawiński.\nMimo to czasem zdarza się, że sportowca nie ma w zapowiadanym miejscu. Jeśli w ciągu pół roku trzy razy opuści testy, zostaje zdyskwalifi kowany. Aby tych najlepszych, klasy międzynarodowej, kontrolować jeszcze dokładniej, wprowadzono tzw. paszport biologiczny. "To prowadzona regularnie rejestracja parametrów krwi, na podstawie których można stwierdzić, czy zmiany zachodzące w organizmach sportowców są naturalne, czy wspomagane sztucznie" – opisuje prof. Smorawiński.\nOd początku 2015 roku działa też paszport endokrynologiczny, ponieważ stosowanie dopingu można rozpoznać również na podstawie zmian hormonalnych. Sposobem na omijanie tych sprawdzianów może być stosowanie niewielkich dawek środków dopingujących.\n"Jeśli używa się EPO codziennie w niewielkich ilościach zamiast dwóch dużych zastrzyków tygodniowo, wartości monitorowane w ramach paszportu biologicznego nie zmienią się wyraźnie. Mimo to zdolność do transportowania większych ilości tlenu wzrośnie znacząco" - zdradza dr Tom Bassindale, który przez sześć lat pracował w londyńskim laboratorium Światowej Agencji Antydopingowej (WADA).\nJej budżet w 2015 roku wynosił 27,6 mln dolarów. Na pierwszy rzut oka może wydawać się, że to sporo, ale wystarczy porównać tę kwotę z sumami zaangażowanych w profesjonalny sport, z pensjami czy nagrodami, które dostają najlepsi sportowcy, kontraktami reklamowymi, które podpisują, by zdać sobie sprawę, że w rzeczywistości to nie są wielkie środki.\n"Nasi przeciwnicy są bardzo mocni. To naukowcy, lekarze i farmaceuci, którzy mają do dyspozycji potężne sumy. Dzięki nim mogą szukać nowych sposobów – np. zmieniają lekko budowę chemiczną związku, tak że on dalej działa, ale testy już nie są w stanie go wykryć. Albo tak, aby działał na poziomie komórkowym, ale nie występował w płynach ustrojowych, które pobieramy do testów" – wyjaśnia prof. Smorawiński. Przed igrzyskami olimpijskimi w Pekinie pojawiły się substancje działające analogicznie do EPO.\nPrzez krótki czas kontrole nie były w stanie ich wykryć, ale już po ośmiu tygodniach opracowano nowe testy. Dlatego próbki najważniejszych sportowców trzyma się aż przez 10 lat – jeśli w tym czasie zostaną opracowane nowe metody, w przypadku podejrzeń można je ponownie zweryfikować. Dla przykładu, w tej chwili obciążonych jest 20 zawodników, którzy brali udział w olimpiadzie w Londynie, i być może po zakończeniu odpowiednich procedur stracą zdobyte tam medale.\nPrzed igrzyskami w Londynie zdyskwalifikowano aż 108 sportowców. I choć są tacy, którym udaje się przejść przez sito, to jednak trudno zarzucić systemowi kontroli, co czynią zwolennicy legalizacji dopingu, że nie działa, przez co szanse startujących nie są równe.\nWspomaganie, w takiej czy innej formie, jest tak stare, jak sport. Starożytni zapaśnicy smarowali ciała oliwą, żeby łatwiej wyślizgiwać się z chwytów, a biegacze robili to, żeby ograniczyć pocenie i utratę wody z organizmu. Eksperymentowano z wyciągami z jąder wołu czy naparami z ziół. Współczesne metody są o wiele bardziej profesjonalne.\nDo ust kolarza Chrisa Fromme’a nie trafia nic przypadkowego – każdy gram jedzenia jest dokładnie zaplanowany, żeby dietetycznie wspomóc jego wydolność. Jego kosztujący 12 000 funtów karbonowy rower spędził w tunelu aerodynamicznym setki godzin, żeby dobrać odpowiedni kształt ramy i zminimalizować opory powietrza. Pod tym samym kątem zoptymalizowano jego pozycję w czasie jazdy i kształt kasku. Wszystko to w ramach obowiązujących reguł.\nJak ocenić, na ile jego sukcesy są efektem treningu i predyspozycji, a na ile stojącej za nim techniki? Jeśli w jednych dyscyplinach pozwala się doprowadzać sprzęt do perfekcji, dlaczego w drugich stosuje się ograniczenia? Dla przykładu, w 2008 roku pojawiły się kostiumy pływackie nazywane skórą rekina. Po ich wprowadzeniu pobito tak wiele rekordów pływackich, że uznano je za doping technologiczny i zakazano ich.\n"Zadaniem profesjonalnych sportowców jest próba przekroczenia granic ludzkiego organizmu" – uważa prof. Andy Miah, bioetyk z University of the West of Scotland. Przekonuje, aby przestać hołdować przestarzałej zasadzie, że rekordy sportowe są wynikiem wrodzonych zdolności. "Zwłaszcza na najwyższym poziomie sukces jest nierozłącznie związany z technologią" – twierdzi Miah.\nZmianom podlega też lista zakazanych substancji. Meldonium, lek przyjmowany przez Marię Szarapową, długo się na niej nie znajdował. Odwrotnie kofeina – kiedyś zakazana, teraz jest akceptowana przez WADA, chociaż ma udowodnione właściwości poprawiające wydolność, a na dodatek nie jest produkowana w ludzkim organizmie. "Jej dopuszczenie w żaden sposób nie naruszyło natury czy definicji sportu" – argumentuje prof. Julian Savulescu, etyk z Oxford University.\nJest zdania, że zakaz stosowania sterydów, hormonu wzrostu czy EPO – substancji naturalnie występujących w ludzkim organizmie – jest niewłaściwy. "Składniki pochodzenia roślinnego są OK. Gdy wydestylujemy je do pigułki, zaczynają budzić sprzeciw. A jeśli zaczniemy podawać ją dożylnie, zrównuje się ją z kokainą i zakazuje, chociaż to przecież ciągle ta sama substancja" – mówi Savulescu.\nProf. Savulescu zapomina, że liczy się nie tylko rodzaj substancji, ale też jej dawka. W naturalnych ilościach często nie ma nic groźnego, ale w podawanych sztucznie może już być. Tak dochodzimy do kolejnego z głównych powodów zakazu dopingu: troski o zdrowie i życie sportowców. "U jej podstaw leży koncepcja paternalizmu, czyli ograniczenia wolności jednostki dla jej dobra" – wyjaśnia prof. dr hab. Alicja Przyłuska-Fiszer z Zakładu Bioetyki i Problemów Społecznych Medycyny AWF w Warszawie.\nDodaje, że argumenty przeciw tej koncepcji, którą stosuje się też w innych dziedzinach życia, wysuwano już wiele lat temu, twierdząc, że jeśli dorośli, świadomi ludzie chcą coś stosować, społeczeństwo nie ma prawa tego zabraniać. W końcu nikt nie zabrania całkowicie palenia czy alkoholu, choć ewidentnie są szkodliwe dla zdrowia.\nProf. Miah jest zdania, że obecny system się nie sprawdza, ponieważ przestał chronić zdrowie sportowców. Zakazy napędzają tylko czarny rynek, a niebezpieczne środki stosuje się bez lekarskiego nadzoru. Zamiast tego rynek substancji dopingujących powinien być zalegalizowany i kontrolowany, a organizacje sportowe powinny inwestować w stworzenie jak najbezpieczniejszych związków poprawiających wyniki, a także opracować zalecenia dotyczące dawek niezagrażających zdrowiu.\n"Sportowcy staną się królikami doświadczalnymi".\nProf. Savulescu uważa, że zagwarantowałoby to również równość szans: "Byłoby fair, gdyby wszyscy mogli brać bezpieczne i równe dawki sterydów, a teraz, gdy jedni biorą, a drudzy nie, tak nie jest". To chyba jednak optymistyczne, by nie powiedzieć naiwne, założenie. Skoro teraz wielu sportowców chce nieuczciwie osiągnąć przewagę, dlaczego nie mieliby robić tego w warunkach opisanych powyżej i nie zwiększać ilości środków dopingujących, licząc na jeszcze mocniejszy efekt?\nAbstrachując od tego, jak zachowaliby się ludzie w hipotetycznych okolicznościach, pogląd, że doping byłby fair, należy jednak do odosobnionych. "Z tego, że ktoś łamie ustalone zasady, w żadnym razie nie wynika, że wszystkim należałoby na to pozwolić" – podkreśla prof. Przyłuska-Fiszer. Ostatecznie nikt nie dąży do tego, by zalegalizować kradzież, bo jest powszechna.\nDr Olivier Rabin, dyrektor naukowy WADA, uważa, że doping nie tyle wyrówna szanse, ile jeszcze bardziej podniesie poprzeczkę. "Teraz bierze się pigułki, by dorównać najlepszym, ale jeśli i oni zaczną je brać, poziom wcale się nie wyrówna. Poza tym oszukiwanie leży w ludzkiej naturze i bez zasad, które teraz obowiązują, sportowcy staną się królikami doświadczalnymi, na których będą eksperymentować naukowcy i lekarze" – podkreśla Rabin.\nProf. Smorawiński zwraca uwagę na jeszcze jedną negatywną konsekwencję legalizacji. "Zakłócałaby naturę sportu amatorskiego. Talenty nie miałyby szans się wybić, ponieważ przytłoczyliby je ludzie biorący doping. Zaczęto by go stosować w bardzo młodym wieku, co na organizmy miałoby zgubny wpływ" – ostrzega.\nTyler Hamilton pamięta dokładnie swoją inicjację w świecie dopingu. "Do tajnego bractwa zaproszono mnie po pięciu miesiącach rywalizacji na najwyższym poziomie" – wspomina. Papierowe torby ze środkami wspomagającymi wręczano zawodnikom otwarcie.\n"Zaczęło się powoli, rozwijało niepostrzeżenie, a potem po kilku latach nagle zdałem sobie sprawę, że biorę naprawdę silne rzeczy i podejmuję ogromne ryzyko. Nie chciałem tego robić, ale czułem, że muszę, bo robili to inni" – mówi kolarz. Hamilton odniósł sukces w Tour de France, zdobył mistrzostwo USA i złoty medal olimpijski, ale nigdy nie czuł dumy ze swoich osiągnięć: "Nienawidziłem, gdy ludzie stawiali mnie na piedestale". Teraz Hamilton jest gorącym zwolennikiem walki z dopingiem.\n"Przyjmuję argumenty ludzi takich jak Savulescu, ale jeśli zalegalizujemy doping, wyślemy bardzo zły sygnał młodemu pokoleniu. Może jakiś dzieciak chce być taki jak ja czy Lance Armstrong. Wiedząc, jakie rzeczy robimy, będzie szedł po naszych śladach. Ludzie kupują Snickersy, bo reklamują je ich ulubieni koszykarze. To ten sam mechanizm" – przekonuje. Każda dyscyplina – od krykieta, przez pchnięcie kulą, po narciarstwo zjazdowe – opiera się na określonych zasadach. Bez nich traci swoją istotę. Sport jednak się rozwija i zasady muszą się zmieniać – wiele takich sytuacji zdarzyło się już w przeszłości. Obecnie jednak nie wydaje się, by argumenty zwolenników dopingu miały znaleźć szersze zrozumienie.\n"Na razie nie toczy się dyskusja niezbędna do tego, żeby wprowadzić tak poważną zmianę. Dlatego w dającej się przewidzieć przyszłości jest ona mało prawdopodobna. Wydaje się też, że nie ma ona szerokiego społecznego poparcia. Zdecydowana większość ludzi, czego dowiaduję się, choćby śledząc prace magisterskie swoich studentów, wciąż wydaje się cenić stare, sportowe ideały" – mówi prof. Alicja Przyłuska-Fiszer.\nPaweł Rzecki, Shutterstock\n24% przypadków dopingu w 2015 roku wykryto w lekkiej atletyce, która okazała się "najbrudniejszą" dyscypliną.\n7,8% wykrytych przypadków zdarzyło się w Wielkiej Brytanii, 8% w USA, a 15% w Rosji.\n21% dotyczy podnoszenia ciężarów, które zajmuje drugie miejsce.\n76% przypadków w kolarstwie dotyczy szosy, a reszta kolarstwa górskiego i torowego.\n4 lata - Dyskwalifikacja przy pierwszym pozytywnym wyniku, przy drugim dożywotnia.