Miesięczny test Motoroli Moto g200 5G - Najtańszy smartfon ze Snapdragonem 888+ - VideoTesty.pl\nMiesięczny test Motoroli Moto g200 5G - Najtańszy smartfon ze Snapdragonem 888+\nKiedy Motorola zapowiedziała model g200 5G, oczy wszystkich skierowały się na procesor. Nagle cena startowa na poziomie 1999 złotych stała się szalenie atrakcyjna. Pamiętajmy jednak, że o dobrym smartfonie świadczy nie tylko jego wydajność. Czy Motorola Moto g200 5G jest urządzeniem wartym waszych pieniędzy?\nW internecie całkiem sporo fanów rynku smartfonów patrzy na nie pod kątem specyfikacji i tylko na bazie tych odczuć feruje wyroki. Choć w ostatnich latach trudno mówić o przełomie pod względem mocy obliczeniowej czy rozwiązań w oprogramowaniu, tak w testowaniu smartfonów kryje się znacznie więcej niuansów. Motorola Moto g200 5G na papierze zyskuje istotną przewagę nad konkurencją, ale czy w konfrontacji z rzeczywistością ją zachowuje? Przekonajmy się!\nJakość wykonania jest typowa dla Motoroli\nDo plastiku w urządzeniach za blisko 2000 złotych nadal jest mi się trudno przyzwyczaić, ale skoro ten dla wielu nie ma aż tak dużego znaczenia, to nie będę tutaj narzekał zbyt mocno. Zwłaszcza że obudowa z tworzywa w wykonaniu Motoroli nie zaliczyła uszkodzeń czy odprysków. Co więcej, na swój sposób wyróżnia się wizualnie dzięki cieniom, jakie rzuca napis Motoroli oraz logo. Te znajdują się pod warstwą tworzywa, co daje pewność, że ich nie porysujemy.\nNiestety, producent, tworząc ogromne konstrukcje, nie do końca myśli o wygodzie korzystania z zawartych w nich przycisków. Po lewej stronie znajdziemy przycisk Asystenta Google, który podczas testów wcisnąłem raptem kilka razy. Ulokowano go za wysoko. Przy długości ponad 168,1 mm warto byłoby go nieco obniżyć. Telefon, choć sensownie zaoblony z tyłu, przy wadze 202 gramów, szerokości 75,5 oraz grubości 8,9 mm nie należy do najbardziej komfortowych.\nChoć narzekałem na tworzywo, tak w spasowaniu konstrukcji nie znalazłem najmniejszej wady. Nic tu nie trzeszczy ani nie skrzypi. Niestety, pomimo matowego wykończenia, tył dość mocno się palcuje. Sytuacje może rozwiązać dołączone do zestawu silikonowe etui, które jednak nie jest dość szczelne. Nie załata ono też problemu odstających aparatów, przez które smartfon na płaskich powierzchniach buja się przy dotyku.\nMotorola Moto g200 5G to typowy dla tego producenta przedstawiciel plastikowych gigantów, z nieco ciekawszym designem niż zazwyczaj i solidnym wykończeniem.\nEkran IPS we flagowym smartfonie?\nPrzyznacie, że mogliśmy się odzwyczaić od matryc IPS w rankingach smartfonów z wyższej średniej półki. Motorola zafundowała swego rodzaju powrót do przeszłości - ale czy jest on udany?\nRozmiar: 6,8 cala\nRozdzielczość: 2460 x 1080 pikseli\nZagęszczenie pikseli na cal: 395\nCzęstotliwość odświeżania: Do 144 Hz\nMotorola Moto g200 5G nie wyróżni się ekranem. I nie chodzi tylko o to, że w porównywarce smartfonów w cenie Motoroli znajdziemy panele AMOLED. O ile na pierwszy rzut oka panel wydaje się być w porządku, tak nawet bez punktu odniesienia uderza stosunkowo niska jasność maksymalna. Ekran nie jest zbyt jasny, co utrudnia tez odbiór treści pod różnymi kątami widzenia. Niższa jasność maskuje nie tak dobrą jakość czerni, które bywają mocno zszarzałe.\nNie jest to bynajmniej ekran fatalny, a jedynie przeciętny. Producent daje pewną swobodę regulowania temperatury barw oraz poziomu ich nasycenia. Mimo to telefon nie wyświetli najbardziej żywych obrazów. W trybie HDR ekran staje się zauważalnie cieplejszy, ale materiały nadal mają spory poziom przepaleń.\nTo, co nieco mnie rozczarowało, to częstotliwość odświeżania. 144 Hz nie są wykorzystywane często - zarówno aplikacje producenta, jak i gry nie kwapią się, by ujarzmić pełen potencjał takiego odświeżania. Przy obecnej formie oprogramowania wygląda to bardziej na wabik niż faktyczną korzyść nad 120 czy nawet 90 Hz.\nJakość dźwięku z Motoroli Moto g200 5G\nPojedynczy głośnik znajduje się na dolnej krawędzi telefonu. Nie jest on ani najczystszy, ani najdonośniejszy. Dość wyraźnie czuć, że męczą go wysokie częstotliwości, ale też próżno szukać w nim basowego profilu. Po prostu nie gra on ani przyjemnie, ani też odpychająco, jest wręcz nudny w swoim wyśrodkowaniu i nijak ma się do głośników z serii Edge.\nOgromnym brakiem jest pominięcie w konstrukcji gniazda słuchawkowego. Producent nie dorzucił też przejściówki z USB-C do 3,5mm. To dość zaskakujące, wszak mówimy o serii Moto g. Niemniej jakość dźwięku odtwarzanego bezprzewodowo stoi na dobrym poziomie. To nie powinno nikogo dziwić. Kilka problemów napotkałem przy wsuwaniu telefonu do kieszeni - wtedy dźwięk ze Spotify lubił od czasu do czasu się zaciąć. Zresetowanie połączenia między urządzeniami pomogło.\nMuzyczności Motoroli nie pomoże z kolei kompletnie nieudana aplikacja do odtwarzania muzyki, czyli Youtube Music. Domyślnie stworzona dla strumieniowania, nie nadaje się specjalnie do odtwarzania pobranych plików. Brakuje korektora graficznego (choć w całym systemie są efekty dźwiękowe Dolby Atmos bez opcji personalizacji), nie zmienimy parametrów plików, nie ustawimy też wyłącznika aplikacji ani nie stworzymy dzwonka z fragmentu utworu.\nWydajność Motoroli Moto g200 5G\nCzy faktycznie mocna specyfikacja na papierze wystarczy, by przekonać nieprzekonanych do smartfona Motoroli?\nProcesor: Snapdragon 888+ 5nm\nRdzenie: 1x 2,99 GHz Kryo 680, 3x 2,42 GHz Kryo 680, 4x 1,8 GHz Kryo 680\nUkład graficzny:Adreno 660\nWyniki benchmarków Motoroli Moto g200 5G\nMotorola może mieć sporą przewagę nad nieliczną konkurencją o podobnej wydajności - duża obudowa z tworzywa dobrze rozprowadza ciepło i choć telefon się nagrzewa, to nigdy nie jest przesadnie gorący.\nW codziennym użytkowaniu nie poczułem, bym obcował z najszybszym urządzeniem na rynku, choć aplikacje niewątpliwie uruchamiają się w mgnieniu oka. To, co jednak cementuje Motorolę Moto g200 5G na pozycji wydajnościowego króla, to zarządzanie aplikacjami, które są dla nas błyskawicznie dostępne. RAM działa bezproblemowo, dając dostęp do niedawno otwieranych programów.\nJest też inne, mroczniejsze oblicze Motoroli. Po zejściu poniżej 5% baterii telefon staje się niemalże nieużywalny. Bardzo wolno otwierają się aplikacje, gry błyskawicznie tracą większość klatek, a animowana tapeta wygląda jak pokaz slajdów. Narzędzie Motoroli do gier niewiele wtedy pomaga, choć jego ewolucja bardzo mi się podoba. W końcu można je ukryć, a opcje są składnie poukładane w niewielkim oknie.\nCzy urządzenie potrafi się przegrzać? Tak, ale trzeba się o to postarać. Przy codziennym graniu balans między wydajnością rozgrywki a temperaturą zostaje zachowany. Nie wykluczam, że za kilka lat smartfon może być jednak zbyt gorący, gdy uruchomimy gry na maksymalnych ustawieniach.\nSystem i nakładka Motoroli Moto G200 5G\nPremiera pod koniec 2021 roku i Android 11 na start? Trzeba przyznać, że Motorola nie spieszy się z aktualizacjami systemu. W momencie pisania tekstu poprawki bezpieczeństwa pochodzą sprzed miesiąca, a więc grudnia 2021 roku. Telefon ze 128 GB pozostawia dla użytkownika około 112 GB. Resztę pochłania system i wbudowane aplikacje. Wśród nich odczytywanie twarzy oraz czytnik linii papilarnych.\nPierwsza metoda odblokowywania sprawia wrażenie całkiem szybkiej, ale wymaga odpowiedniego kąta patrzenia na przedni obiektyw. Druga spisuje się dobrze, choć jej efekty nieco podważa animacja, przez którą miewałem wrażenie, iż skaner jest wolniejszy niż w rzeczywistości.\nMotorola nie wprowadza drastycznych zmian w systemie pomiędzy modelami, a testy smartfonów tego producenta bywają przez to w gruncie rzeczy powtarzalne. Interfejs nawiązuje do czystego Androida, co oczywiście wiąże się z plusami - chociażby w postaci prostoty obsługi. Z drugiej strony brakuje przez to trybu obsługi jedną ręką czy zaawansowanych opcji podziału ekranu między aplikacje lub programów ukrytych w pływających ikonach.\nNakładka Motoroli na pewno nie należy do najbardziej funkcjonalnych. Na szczęście Motorola ma pewne narzędzia uprzyjemniające korzystanie. Namiastkę personalizacji daje funkcja styli, w ramach których wybierzemy czcionkę, kształt i ilość ikon (zmianę ich rozmiaru ukryto w ustawieniach ekranu głównego) oraz kolor dominujący systemu, widoczny na przyciskach i napisach. Takie motywy zapiszemy na później.\nNowością jest kilka efektów wizualnych, które możemy dodać do tapet. Te przypominają rozwiązania z aplikacji edytujących zdjęcia, jednak nie zyskujemy tu żadnej swobody przy dopasowaniu ich działania. I jest to motyw, który przemawia przez całą nakładkę producenta - często otrzymujemy narzędzie, ale jest ono proste w stosunku do innych nakładek. Kolejnym przykładem niech będą skróty dostępne po dwukrotnym dotknięciu przycisku blokady - tych ustawimy maksymalnie 6 i bazują one wyłącznie na akcjach dostępnych po przytrzymaniu ikony.\nPewnym plusem Motoroli mogą okazać się intuicyjne gesty, które jednak pojawiają się w różnych formach u innych producentów (poza tymi, które wymagają potrząśnięcia całym telefonem). Producent pozwala używać przeciągnięcia trzech palców do zrzutu ekranu (jak w realme czy OPPO) czy wyciszania po odwróceniu urządzenia (Samsung, Huawei).\nNakładkę Motoroli mogą wybrać ci, którzy lubią personalizować swój system poza narzędziami producenta i nie boją się zewnętrznych aplikacji. Te od Google różnią się jakością, a czasem brakuje tak podstawowych funkcji jak dyktafon czy menedżer zasobów. Nie jest jednak tak, że przez to nakładka My UX zapewnia mistrzowską płynność - mimo mocnego procesora urządzenie lubi się przeładować czy zaciąć podczas przewijania między pulpitami.\nJakość modułów łączności i problemy z Wi-Fi\nTeoretycznie problemów być nie powinno, ale Motorola bardzo często lubi wyłączać łączność Wi-Fi na 10 - 15 sekund. Nie dzieje się to, gdy telefon się przegrzewa, router w tym czasie także się nie resetuje, a zasięg sieci wygląda całkiem normalnie. Oby tę uporczywość usunęła aktualizacja. Poza tym telefon spisuje się przyzwoicie - jakość połączeń była dobra, także z wykorzystaniem słuchawek Bluetooth.\nNiezwykle dokładne są moduły lokalizacyjne. Po kilku sekundach na zewnątrz identyfikują położenie z kilkumetrową dokładnością. Internet, także ten w ramach sieci 5G, działa tu bez zarzutu. Dobrze ulokowano moduł NFC - obejmuje on swoim zasięgiem niemal cały tył telefonu i przykładanie go do czytników nie nastręcza trudności. Szkoda, że urządzenie nie oferuje slotu na kartę pamięci ani gniazda słuchawkowego, a pustej przestrzeni na górze nie wypełniono przykładowo modułem podczerwieni. Wtedy mogłaby to być godna konkurencja dla realme czy Xiaomi.\nJakość zdjęć i video z Motoroli Moto g200 5G\nTak prezentuje się zestaw obiektywów z Motoroli Moto G200 5G:\nObiektyw główny: 108 Mpix f/1.9, PDAF\nObiektyw ultraszerokokątny: 8 Mpix f/2.2 119˚\nObiektyw przedni: 16 Mpix f/2.2\nVideo: 8K/24 FPS, 4K/60 FPS\nProducent nie pokusił się o dodanie trybu profesjonalnego do video, a ten w zdjęciach jest dość podstawowy - brakuje mu na przykład Focus Peakingu czy ustawień punktu pomiaru. Motorola nie stara się też, by uruchamianie dodatkowych trybów było łatwe jedną dłonią, zmuszając nas do wybrania menu kontekstowego. Ponadto opcje HDR-u, sztucznej inteligencji czy stabilizacji video ukrywa za zębatką w ustawieniach, co utrudnia dostęp. Na szczęście HDR może być uruchamiany automatycznie.\nPrzykładowe zdjęcia z Motoroli Moto g200 5G\nWłączony HDR - f/1.9, ISO 100, 1/339s f/1.9, ISO 2144 1/20s f/1.9, ISO 100, 1/442s HDR - f/1.9, ISO 100, 1/469s f/1.9, ISO 250, 1/100s f/1.9, ISO 638, 1/50s\nSłowo klucz do zrozumienia zdjęć z Motoroli Moto g200 5G to: szum. Te zdjęcia mogłyby nawet nie wyglądać tak źle, gdyby nie to, że przetwarzanie pozostawia defekty nawet przy sensownym, dziennym oświetleniu. Ponadto jeśli chcecie złapać ostrość na bliskim obiekcie, nie próbujcie tego robić zbyt blisko - telefon zapisze to ujęcie, które będzie ostre parę centymetrów od centrum kadru. Najpewniej i tak poprawicie zdjęcia w postprodukcji ze względu na wypłowiałe kolory, nieraz kompletnie oderwane od rzeczywistości.\nPrzykładowe zdjęcia z głównego obiektywu\nf/1.9, ISO 494, 1/100s f/1.9, ISO 2752, 1/20s f/1.9, ISO 1409, 1/33s f/1.9, ISO 100, 1/1089s f/1.9, ISO 100, 1/120s f/1.9, ISO 3824, 1/14s\nJeśli coś potrafi uratować zdjęcia z Motoroli Moto g200 5G, to jest to HDR - ten nadaje im charakteru, ale nie przesadza z nadmierną ekspozycją. W rezultacie przeciętne w innym wypadku cienie zaczynają mieć w sobie nieco detali, poprawia się też ogólna ostrość zdjęcia. W żadnym razie nie będą to jednak zdjęcia szczegółowe, z dużą ilością informacji. Smartfon gubi się w reprodukcji barw szczególnie przy bardzo ciepłych kolorach - czerwień czy cegłowy brąz są dla niego dużym wyzwaniem.\nZdjęcia zarejestrowane nocą\nf/1.9, ISO 9728, 1/14s f/1.9, ISO 17872, 1/10s Tryb nocny - f/1.9, ISO 12272, 1/10s f/1.9, ISO 5376, 1/14s f/2.2, ISO 4720, 1/10s f/1.9, ISO 3104, 1/20s\nTryb nocny działa tylko na głównym obiektywie, choć i tak trudno wykonać przy jego użyciu nieporuszone zdjęcie. Na fotografiach widać ogromną ilość szumów, a ostrość na dalszym planie nie jest szczególnie widoczna. Telefon broni stosunkowo dobra liczba detali i jasność kadru, zwłaszcza w trybie nocnym bez przepaleń, ale urządzenie nie wybija się ponad przeciętność.\nHDR - f/2.2, ISO 100, 1/436s f/2.2, ISO 100, 1/159s f/2.2, ISO 100, 1/1301s f/2.2, ISO 100, 1/2349s f/2.2, ISO 100, 1/221s f/2.2, ISO 100, 1/218s\nWszystkie te słowa krytyki kierowałem względem głównego obiektywu, ale i ultraszeroki kąt nie spisuje się dobrze. Marnym pocieszeniem jest spore podobieństwo kolorystyki między zdjęciami z dwóch obiektywów. Dalsze plany nawet w ciągu dnia są pełne szumów, a szczegóły bywają umowne.\nOstrość także nie zawsze jest tam, gdzie się jej spodziewamy. Nocą lepiej nie korzystać z tego aparatu, bo trudno zarejestrować cokolwiek. Na brzegach kadru jest już stosunkowo niewiele informacji. Nie jest to poziom porażki Huawei Novy 9, ale też martwi.\nZdjęcia z trybu Macro Vision\nf/2.2, ISO 100, 1/528s HDR - f/2.2, ISO 3296, 1/12s HDR - f/2.2, ISO 3152, 1/20s f/2.2, ISO 1968, 1/25s f/2.2, ISO 3072, 1/10s\nChoć obiektyw ultraszerokokątny wykorzystuje też tryb makro, tak zbliżenia na rzeczy nie wyglądają dobrze, nawet pomimo większej niż zazwyczaj, bo 8-megapikselowej rozdzielczości. Na zdjęciach trudno doszukać się detali, a kolory nijak mają się do rzeczywistości. Ponadto brzegi kadru jeszcze mocniej tracą na jakości względem centrum. Zdjęcia wyglądają tylko odrobinę lepiej od tych z 2-megapikselowej konkurencji i przegrywają chociażby z tym, co znamy z Motoroli G100.\nZdjęcia w trybie portretowym + kolor spotowy\nZdjęcie w trybie podstawowym, bez portretowego bokeh Tryb portretowy Tryb Kolor Spotowy Tryb portretowy Tryb Portretowy z przedniego aparatu\nRozczarował mnie tryb portretowy, tym mocniej, że zaufałem temu telefonowi podczas świąt. Niestety, ale przy sztucznym świetle trudno tu o ostrość w kadrze, a telefon nie podoła zrobieniu ostrego zdjęcia z rozmyciem, gdy dziecko nie należy do cierpliwych i nie patrzy wprost w urządzenie. Bardzo niską jakość zdjęć otrzymujemy w trybie portretowym z przedniego obiektywu - do selfie potrzeba sporej ilości światła, które nie może być ciepłe.\nHDR - f/2.2, ISO 100, 1/134s f/2.2, ISO 100, 1/134s Tryb Kolor Spotowy Tryb portretowy HDR - f/2.2, ISO 1720, 1/50s f/2.2, ISO 9563, 1/10s\nA skoro jesteśmy już przy zdjęciach z przedniego aparatu - te w ciągu dnia nie wyglądają aż tak źle. Co prawda niemal groteskowo prezentują się poprawki wyglądu, ale już HDR potrafi dodać zdjęciom kolorów. Ilość detali powinna zadowolić przeciętnego fotografa, a obiektyw nie tak źle radzi sobie w ciemności. Kolory cery prezentują się dość zgodnie z rzeczywistością, a ostrość bezproblemowo ustawia się na oku.\nNie tak źle wygląda video, pod warunkiem że nadmiernie się nie poruszamy. Nie zabija go ilość szumów, korekta ekspozycji następuje w miarę płynnie, a zmiana punktu ostrości, choć nie najszybsza, jest płynna. Stabilizacja cyfrowa prezentuje się całkiem przyzwoicie, a kolory wydają się być nieprzesadzone. Video w trudnych warunkach nie wygląda już tak dobrze, ale codzienne nagrania przy dużej ilości światła na pewno nadadzą się do odtworzenia na telewizorze.\nBateria w Motoroli Moto g200 5G\n5000 mAh i ładowarka 33W to połączenie średniopółkowe, choć Samsungi czy iPhone'y przyzwyczajają nas do gorszych standardów. Niemniej Motorolę Moto g200 5G ładuje się niezbyt szybko - pełną baterię widzimy po godzinie i 20 minutach, a po pół godzinie otrzymujemy około 45% naładowania akumulatora. W kwadrans zyskamy 24%.\nCzasy pracy ekranu Motoroli Moto g200 5G\nZ telefonu korzystałem głównie przy użyciu Wi-Fi, stąd jego wyniki czasu pracy na jednym ładowaniu prezentują się dość korzystnie. Motorola okiełznała bowiem Snapdragona i w domowym użyciu g200 5G zapewnia od 6 do 8 godzin korzystania z ekranu. Najczęściej w domu oscylowałem przy 7,5 godzinach, z czego 1,5 godziny w tym cyklu zajmowało granie.\nMotorola Moto g200 5G Przegrywa ze swoim poprzednikiem\nWydawało się, że mocny procesor i wydajna bateria przypudrują negatywne wrażenie. Dodajmy do tego nietuzinkowy wygląd i przez moment mogliśmy się poczuć, jakbyśmy obcowali z niesamowicie opłacalnym smartfonem. Czar pryska przez niechlujność w oprogramowaniu - raz coś działa dobrze, raz źle. Szczególnie mocno cierpi na tym fotografia. Tej dziedziny Motorola nie potrafi odczarować, a g200 5G nieraz przegra ze sporo tańszymi propozycjami.\nSzkoda, że Motorola nie zadbała o to, by chociaż jeszcze jeden element był tutaj na poziomie wydajności - mógł to być na przykład udany ekran albo wysoka jakość dźwięku. A tak Motorola Moto g200 5G wpadnie w odmęty internetowych porównywarek, gdzie na papierze może i wygra procesorem, ale przegra ekranem czy aparatami. I przegra słusznie, choć trzeba docenić próbę zaatakowania segmentu opłacalnych smartfonów. W tej cenie są jednak lepsze opcje.\nOcena Motoroli Moto g200 5G - 3,5 gwiazdki na 5:


Gouache łączy w sobie elastyczność akwareli z przepływem farb akrylowych. To jest główna rzecz, którą musisz wiedzieć o tej niedocenianej technice.\nKiedy uczysz się malować lub malować, istnieją różne narzędzia i techniki malowania (kurs rysunku ASP), które można wypróbować, zanim pomyślisz, co działa najlepiej. Gouache może być ulubioną techniką malarską. Łączy w sobie elastyczność akwareli z nieprzezroczystością i płynnością farb akrylowych. My w Artacademy uważamy ją za najbardziej uniwersalną farbę do malowania.\nUniwersalna technika gwaszenia\nZacznij od gwaszenia\n02. Rodzaje farb gwaszowych\n03. Technika malowania gwaszem na mokro.\n04. Warstwy nieprzejrzyste\n05. Technika zmiękczania krawędzi plamy gwaszowej\n06. Technika „Suchy pędzel”\n07. Rozmyte pociągnięcia pędzla\n08. Wtopienia kolorystyczne w technice mokrej\nGouache można manipulować tylko wodą, więc jest to idealne rozwiązanie do pracy w terenie lub w warsztacie, pracowni czy domu. Od szybkich szkiców do końcowych obrazów. Ta technika malarska jest stosowana od dziesięcioleci w kinematografii i animacji do układów, koncepcji i obrazów tła.\nMoże być stosowany od światła do ciemności lub od ciemności do światła i, w przeciwieństwie do akwareli, może być malowany na biało, a nie na papierze maskującym. To może być bardzo przystępne, a dla Twojego obrazu, aby wyglądać jak profesjonalny zestaw farb gwaszowych nie muszą być ogromne lub zaawansowane. Ogólnie rzecz biorąc, jest to jeden z najbardziej efektywnych i prawdopodobnie niedocenianych rodzajów farb na świecie.\nW tym artykule będziemy rozmawiać o szczotkach gwaszowych, a także o tym, jakie rozmiary i kształty lubię. Porozmawiamy także o tym, jaki warsztat gwaszenia Artacademia lubi najbardziej i jak wygląda paleta.\nPonieważ gwasz jest tak łatwy w użyciu, powiemy Ci jak woda może pomóc w kiełkowaniu pigmentu i kontroli odlewów. Zagłębimy się również w zagadnienie, jak używać suchego pędzla wraz z fakturą papieru i tuszu pod nim, aby tworzyć pociągnięcia i mieszać kolory. Gouache może być również używany jako akwarela do podkładów i malowania wstępnego.\nSkupmy się na narzędziach i materiałach, których potrzebujesz, a także na kilku podstawowych technikach.\nPodczas pracy należy zawsze utrzymywać wilgoć w rękach. Pomoże to rozprowadzić gwasz i utrzymać jego przepływ podczas rysowania.\nPędzle Gouache to głównie pędzle akwarelowe. Zazwyczaj są one wykonane z włókien naturalnych lub syntetycznych i występują w różnych kształtach i rozmiarach. Nasz warsztat dość często korzysta z okrągłych szczotek, które uzupełniają jego narzędzia i szczotki kwadratowe. Ponieważ farba ta może być tak łatwo rozciągnięta na papierze, kształt pędzla nie jest tak ważny jak w przypadku farb olejnych czy akrylowych. Podczas pracy należy zawsze utrzymywać szczotki w wilgoci. Pomoże to w dystrybucji gwasztu i utrzymaniu jego jakości podczas malowania.\nWolę gwaszek Holbien Artist, ale trzeba będzie poeksperymentować z markami, żeby zobaczyć, z którymi się lubi pracować. Jak akryle, jest wiele pigmentów gwaszowych. Wszystko czego potrzebujesz to tęczowe spektrum kolorów. Stąd możesz mieszać, aby uzyskać kolor, którego potrzebujesz. Możesz użyć gwasz bezpośrednio z tuby lub wymieszać ją na palecie. Można go podlewać, aby wyglądał jak akwarela lub nakładać go nieprzezroczysto, jak farby akrylowe.\nPraca z farbami gwaszowymi na mokrym papierze jest jak ulotka. W rzeczywistości powierzchnię przeznaczoną do pomalowania pokrywamy niewielką ilością kolorów, najpierw zwilżając papier wodą, aby zapewnić podstawę do pracy. Zaczynamy od wymieszania tuszu, a następnie wybrania go za pomocą mokrego pędzla. Ułatwi to poruszanie się pigmentu po papierze. Równomiernymi pociągnięciami i uzupełnieniem pędzla w zależności od potrzeb, nakładamy równomierną warstwę o różnych kolorach w obszarze, który chcemy wypełnić farbą.\nWarstwy kryjące służą do ukrycia czegoś pod nimi, podobnie jak robi to malarstwo akrylowe.\nPonieważ gwasz ma tak gęstą i jasną konsystencję, jak pastel, może być używany w gęstych pociągnięciach. Technika ta ma bardzo wyczuwalny wygląd. Na przykładzie pokazaliśmy malowanie części chmur farbą nieprzezroczystą w celu pokrycia poprzedniej warstwy. Oznacza to, że prawie nie dodano wody do farby, gdy pewne miejsce na papierze zostało wypełnione.\nObraz gwaszowy można zmienić w kilka godzin, a nawet dni po jego namalowaniu.\nPodobnie jak akwarele, gwasz można przerabiać kilka godzin, a nawet dni po zastosowaniu. W rzeczywistości można z nim pracować prawie bez końca. Aby utworzyć gradient między pociągnięciami, należy załadować pędzel wodą i nanieść go na już wyschnięte miejsce gwaszku, rozmywając w ten sposób krawędzie i łącząc je w nowe miejsce, łącząc obszary na obrazie. Możliwe jest również malowanie na istniejącym rysunku.\nSucha szczotka jest metodą nakładania koloru warstwowego w celu zachowania tekstury. Używając szczotki, wypełniamy ją półmokrym gwaszem. Trzeba trochę ścisnąć pędzel, opróżniając go, aż pozostanie tylko około 30 procent początkowego obciążenia farbą. Następnie, za pomocą szybkich wacików i bez wody, szybko i lekko szczotkujemy powierzchnię papieru. Możesz zobaczyć, jak tekstura papieru i pędzla pomaga stworzyć efekt chropowatości.\nIstotą tego podejścia jest szybka metoda malowania gwaszem, gdy faktycznie otwarte kolory pobrane z tubki są pobierane na pędzel i nakładane szerokimi pociągnięciami na papier. Należy unikać mieszania kolorów, ponieważ może się to okazać solidnym zabrudzeniem.\nRozmycia i osadzenia mogą być wykorzystane do dodania dodatkowej palety do głównego koloru do malowania.\nGouache jest produktem na bazie wody, dzięki czemu można zwilżyć papier, nawet na suchej warstwie bazowej, i wprowadzić dodatkowe kolory. Musisz wypełnić pędzel dużą ilością wody i odrobiną pigmentu, a następnie nanieść go na papier kropkami. Spójrzcie, jak kolor rozprzestrzenia się i płynie w mokrym miejscu.


Centrum Kultury i Edukacji Żydowskiej - Fundacja Bente Kahan\nCentrum Kultury i Edukacji Żydowskiej w synagodze Pod Białym Bocianem prowadzone jest przez Fundację Bente Kahan przy ścisłej współpracy z Gminą Żydowską we Wrocławiu i przy wsparciu Miasta Wrocław. W Centrum organizowane są wystawy, projekcje filmów, warsztaty, wykłady i koncerty oraz spektakle edukacyjne napisane i wyreżyserowane przez Bente Kahan. Na balkonach synagogi zwiedzać można stałą ekspozycję „Historia Odzyskana. Życie Żydów we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku” oraz Galerię pod Białym Bocianem, w której prezentowane są wystawy czasowe. Ponadto Fundacja Bente Kahan aktywnie działa organizując w Centrum corocznie wydarzenia takie jak cykl koncertów „Lato w Synagodze pod Białym Bocianem” oraz „Dni Wzajemnego Szacunku” połączone z obchodami rocznicy Nocy Kryształowej.\nWięcej o naszej działalności w poniższym filmie opowiada Bente Kahan:


Piłkarze ręczni GKS Żukowo kontynuują serię zwycięstw | Sport | Express Kaszubski\nPiłkarze ręczni GKS Żukowo kontynuują serię zwycięstw\nOpublikowany: 2018-03-06 21:59 Autor: nadesłane\nSzczypiorniści GKS Żukowo rywalizowali z zespołem AZS Uniwersytetu Warszawskiego. Drużyna ta przed tym meczem zajmowała IV miejsce w tabeli i liczyła na kolejne punkty. Jednak to gospodarze od początku meczu pokazali kto tym razem będzie "rządził" na boisku.\nPierwsze trafienie zaliczył Karol Radecki, za chwilę skutecznym rzutem popisał się wracający do wysokiej formy Wojciech Hajnos. Z minuty na minutę rosła przewaga Żukowian. Kolejny świetny mecz w bramce zaliczał Krzysztof Muńko. Jego skuteczne obrony pozwalały zawodnikom na popełnianie kilku błędów. Wiedzieli, że za plecami w razie czego mają świetnie broniącego bramkarza.\nW ataku skutecznie trafiali Grzegorz Dorsz, Damian Didyk oraz Hajnos. Mimo dwóch nie rzuconych karnych, po 30 minutach, na przerwę gospodarze schodzili z przewagą 5 bramek (18:13). Druga część meczu to był popis SPR GKS Żukowo. W ciągu siedmiu kolejnych minut, dzięki bramkom juniora Alana Benkowskiego, Didyka oraz Dorsza, doskonałej grze w obronie (tylko jedna stracona bramka), przewaga zwiększyła się do 9 bramek (23:14).\nGoście z Warszawy próbowali jeszcze co prawda gonić wynik. Zaliczyli m.in. między 47 a 53 minutą serię 5 bramek. Sprawy w swoje ręce wziął jeden z najbardziej doświadczonych zawodników – Filip Wiczkowski. Jego skuteczny rzut wybił z rytmu przeciwników. I praktycznie do końca gospodarze nie dali sobie wyrwać sensacyjnego zwycięstwa. Na końcowy sukces zapracował praktycznie cały zespół trenowany przez Jakuba Bonisławskiego.\nW odpowiednim momencie, dobrą zmianę w bramce dał Bartłomiej Żurawski, obronił kilka bardzo ważnych piłek. W ataku skutecznie trafiał, w wydawałoby się nieprawdopodobnych sytuacjach, Krzysztof Gądek. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że dwie bramki zdobył, kiedy goście grali w przewadze dwóch zawodników.\nPo meczu, licznie zgromadzona publiczność głośno podziękowała zawodnikom z Żukowa gromkimi oklaskami, a piłkarze ręczni wykonali na środku hali, taniec zwycięstwa.\nNastępny mecz SPR GKS Żukowo rozegra na wyjeździe, w najbliższą sobotę 10 marca. Rywalem będzie zespół Nielby Wągrowiec. Najbliższy mecz w Żukowie odbędzie się 17 marca. SPR GKS zmierzy się z lokalnym rywalem, drużyną Polski Cukier Pomezania Malbork. Początek meczu o godz. 17.00.\nSPR GKS Żukowo – AZS UW Warszawa 34:28 (18:13)\nSPR GKS: Żurawski, Muńko – Radecki 3, Wiczkowski 1, Dorsz 9, Benkowski 2, Korbus, Gądek 6, Hajnos 5, Didyk 8, Woźniak , Reseman.\nKary: 16 min. (Reseman – 6 min., Wiczkowski – 4 min., Benkowski, Korbus, Woźniak – po 2 min.).\nAZS UW: Lender, Ner, Szałkucki – Witkowski 1, Przybysz 1, Makowski 8, Bulej 3, Pietrzak 3, Szpejna 10, Niemiec 2, Ciołak, Grzywiński.\nKary: 8 min. (Grzywiński – bezpośrednia dyskwalifikacja, Makowski, Niemiec, Ciołak – po 2 min.).\nPo 10 latach zapadł wyrok w sprawie awantury o pomnik Józefa Dambka w Gołubiu\nOpinie: 31. Autor: Wojciech Drewka. Opublikowany: 4 miesiące temu.\nMaturzyści po raz 10. zatańczą poloneza na kartuskim Rynku\nOpinie: 3. Autor: nadesłane. Opublikowany: 2 miesiące temu.


Zima – ignormatyk\n2011/06/14 / 4 komentarze\nMini link: https://xpil.eu/NL8BR\nIrlandia jest zupełnie nieprzygotowana do zimy i długotrwałych mrozów. Najgorsze dwie sprawy to ruch samochodowy oraz zamarzająca woda.\nWoda zamarza, bo rury idą bardzo płytko (kilka centymetrów) pod ziemią; lód rozsadza rury i robi się nieciekawie. Ludzie próbują ratować sytuację poprzez odkręcenie wody na stałe – tutaj za wodę się nie płaci, więc nic to nie kosztuje. Z tym, że jak dwieście tysięcy gospodarstw domowych odkręci nagle wodę, rezerwy miejskie znikają w parę dni. Żeby temu zapobiec, zmniejsza się ciśnienie wody, co z kolei oznacza, że rury jednak zamarzną prędzej czy później (raczej prędzej).\nDruga sprawa, dużo ciekawsza, to utrudnienia w ruchu samochodowym. Ponieważ tutaj śniegów zwyczajnie nie bywa, ludzie nie używają opon zimowych. Ba, większość nawet nie zdaje sobie sprawy z istnienia takiego wynalazku. No i nagle pierdut, spada masa tego białego świństwa i leży, i jak tu jechać?\nCierpią użytkownicy wypasionych BMW, które są co prawda autami naprawdę wysokiej klasy, ale na ubitym śniegu / lodzie nie dają sobie rady zupełnie. Cierpią użytkownicy automatów, którym ciężko się “wybujać” z zaspy. Cierpią głównie kierowcy, którzy nigdy wcześniej po śliskim nie jeździli (czyli większość autochtonów), bo nie zdają sobie sprawy jak łatwo wpaść w poślizg na lodzie, i jak trudno z niego potem wybrnąć, zwłaszcza na ruchliwej, miejskiej drodze. Tak więc, blacharze zacierają ręce, ubezpieczalnie klną, jest wesoło.\nZ domu do pracy mam 7 minut. Z czego 3 minuty obwodnicą. Zeszłej zimy przytrafiło mi się jednak jechać do domu 3.5 godziny – niestety, ponieważ większość aut nie ma zimowych opon ani łańcuchów (ani napędu na 4 koła), nikt nie był w stanie zjechać z obwodnicy (na ogół zjazdy są pod górkę), więc wszystkie zjazdy były kompletnie zablokowane – M50 zamieniła się na parę godzin w największy i najbardziej zajęty parking Europy Zachodniej. Dawało się zjechać tylko niektórymi, względnie płaskimi zjazdami, i dzięki temu udało mi się wreszcie dotrzeć do domu (nadkładając z 50 km i jadąc większość trasy 0km/h). Najdłużej (jakieś 2h) stałem pod jednym z rond – większość kierowców wyłączała silniki, ludzie wychodzili z aut, gadali, robili zdjęcia – w sumie byłoby nawet fajnie gdyby nie wizja nocowania na obwodnicy (która na szczęście się nie ziściła). Najgorsza w takiej sytuacji jest bezsilność, bo ze “zwykłej” drogi zjechać na pole nietrudno, a obwodnica wiadomo, wszędzie dookoła beton, nie ma jak uciec ani zawrócić.\nPrzydarzyła mi się też raz sytuacja dość groźna – mianowicie, dowiedziawszy się, że droga do domu jest zakorkowana samochodami próbującymi bezskutecznie podjechać pod górkę, pojechałem sobie naokoło, licząc (naiwnie), że nikt inny na ten pomysł nie wpadł. Otóż niestety, droga była również zapchana, i to tuż pod koniec. Wyobraźmy sobie wąską, lekko krętą drogę, z obu stron ograniczoną słupkami chodnikowymi i wysokimi krawężnikami, która ma jakiś kilometr, ciągle pod górkę, a sama końcówka jest ciut bardziej stroma od całej reszty. Z tą stromizną walczyły kolejne auta, pobliscy kierowcy wysiadali i próbowali pchać, ale w butach od garnituru pcha się dość ciężko… No więc stwierdziłem, że ja to pierdzielę, i że wracam. Zawrócić nie było jak (wąsko) więc zjechałem na przeciwległy pas (“pod prąd”) i zacząłem zjeżdżać na wstecznym. Z naprzeciwka jechały auta, które nie miały w razie czego jak zahamować (ślisko!), więc musiałem się naprawdę przyłożyć, żeby o nic nie zahaczyć, nie poślizgnąć się na żadnym łuku i dojechać w jednym kawałku do najbliższego (na szczęście pustego) skrzyżowania, gdzie mogłem w końcu obrócić się o 180 stopni i kontynuować dalszą jazdę już “normalnie”, przodem. Może nie brzmi to zbyt strasznie, ale jak się kieruje na wstecznym po oblodzonej nawierzchni człowiek jest naprawdę spięty i trzeba się solidnie przyłożyć do kółka żeby się nie skończyło blacharnią.\nLokalna społeczność jest tutaj dość życzliwa i ludzie sobie nawzajem chętnie pomagają. Niestety, trafiłem raz na sytuację, która mnie strasznie zdenerwowała. Otóż wyjeżdżam ja sobie z podporządkowanej na główną pod górkę, sznur aut z przodu i z tyłu, ten na samym początku nie może podjechać (tuż przed wjazdem na główną jest ciut stromiej) – nikt się nie kwapi z pomocą, więc niewiele myśląc wysiadam z auta (byłem może czwarty albo piąty w kolejce), idę do gościa, pomagam mu wyjechać, podjeżdża następny, zaczyna się ślizgać… jak się nietrudno domyślić, pomogłem wszystkim autom stojącym przede mną. Wracam do auta, a tymczasem ci co stali za mną skorzystali, że droga z przodu się zwolniła i, ominąwszy mnie, bez problemu zaczęli podjeżdżać pod górkę siłą rozpędu. Ja się zakopałem na samym końcu i jakoś nikogo nie było, żeby mi pomóc. Kręciłem kołami dość długo, wreszcie żonka moja wysiadła, pchnęła autko (lekko, wystarczyło), prawie sobie przy tym zwichnęła kostkę – i pojechaliśmy. Noż co za świat…\nBardzo denerwująca jest tez irlandzka, złota młodzież, która korzystając z dużych ilości śniegu urządza sobie rzucanie śnieżkami w przejeżdżające auta. Nic się nikomu od tego nie dzieje, ale miłe to nie jest. No i jakby ktoś akurat miał otwarte okno, mogłoby być różnie.\nKolega w pracy przyszedł któregoś dnia z opowieścią (nie wiem ile w tym prawdy, ale brzmiał dość wiarygodnie) o swojej znajomej, która zakopała się na poboczu jakimś fajnym, nowoczesnym autem klasy, mniej więcej, BMW 7 – wysiadła więc, wyjęła z bagażnika saperkę i dalejże wykopywać śnieg spod kół. Dodajmy, że było lekko z górki, kilometr niżej był zakręt w prawo a na wprost jeziorko. No więc, wykopała ten śnieg, chce schować saperkę do bagażnika a tu auto ruszyło siłą bezwładu (zapomniała zaciągnąć ręczny, silnik był na chodzie). Drzwi się zatrzasnęły od środka, nijak wejść – zrobiła więc jedyną sensowną rzecz którą dało się w tej sytuacji zrobić – rozbiła saperką tylną szybę, weszła do środka i opanowała auto zanim się zdążyło doturlać za daleko. Nie wiem, podziwiać za odwagę i pomysłowość, czy współczuć głupoty. W każdym razie wszystko skończyło się szczęśliwie.\nJeżeli kolejna zima potrwa również co najmniej dwa tygodnie, całkiem poważnie zacznę się zastanawiać nad zakupem auta 4×4. Ale mam cichą nadzieję, że to był tylko jednorazowy wybryk, i że w tym roku będzie spokojniej.\nAch, prawda, kawał. Byłbym zapomniał.\nŻona wysyła męża – informatyka – do spożywczaka.\n– Kup jajka. Jeżeli będą pomidory, kup dwa.\nMąż idzie do sklepu i zagaja ekspedientkę:\n– Są pomidory?\n– To poproszę dwa jajka.\nWniosek: większość żon informatyków cierpi okrutnie, ponieważ ich mężowie robią to, o co się ich poprosi, a nie to, co się miało na myśli.\nWniosek 2: Kupić wszystkim żonatym informatykom czytniki myśli!


Aleja Bzów - Aleksandra Tyl - ebook + audiobook - Legimi online\nbez abonamentu 23,84 zł\nAleja Bzów ebook i audiobook\nCzas: 11 godz. 58 min\n4,1 (30 ocen)\nCopyright © Aleksandra Tyl, 2011\nCopyright © Wydawnictwo Prozami Sp. z o.o.\nProjekt graficzny okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz\nZdjęcie na okładkę: iStockphoto\nKorekta: Małgorzata Majewska\nWszystkie postaci w tej książce są fikcyjne.\nJakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych jest całkowicie przypadkowe.\nWarszawa 2011, 2014\nBlask reflektorów oślepił zwierzę na tyle, że zamiast uciekać, stało spłoszone na środku drogi, zupełnie bez ruchu niczym muzealny okaz. Izabela, pochłonięta budowaniem w myślach pierwszych akapitów swojego artykułu, nawet nie zauważyła, że jej samochód niebezpiecznie zbliża się do żywej przeszkody. W ostatnim momencie jej świadomość przekazała informację, iż trzeba nacisnąć hamulec. Opony zapiszczały, ale samochód nie wyhamował do końca. Dziewczyna wiedziała, że za chwilę nastąpi uderzenie. Patrzyła na psa, ściskając mocno kierownicę i modląc się w duchu o cud. Ich pełne przerażenia oczy spotkały się na moment. Ten jeden jedyny moment, kiedy czas zwalnia niemiłosiernie i nie można zrobić nic więcej, jak tylko czekać. Kiedy pies zniknął z pola widzenia, a samochód zatrzymał się w końcu, serce Izabeli biło tak mocno, że sama nie wiedziała, czy słyszała uderzenie, czy może jednak nic się nie stało. Rozglądając się wokół, nie zauważyła jednak zwierzęcia. A zatem psina leży pewnie martwa pod kołami. A może to wcale nie był pies?\nIzabela starała się opanować swój oddech i mimowolne drżenie nóg. Dochodziła godzina dwudziesta, o tej porze roku to już prawie zmierzch, tej jesieni zresztą wieczory były wyjątkowo ponure. Może powinna udać, że nic nie zauważyła i pojechać dalej? A jeśli pies żyje? Przecież nie zostawi go tak samego na pastwę losu.\nRozejrzała się ponownie, nie wysiadając jeszcze z samochodu. Starała się dojrzeć jakąś sylwetkę, auto, światła, cokolwiek, co mogłoby oznajmić, że zbliża się inny człowiek. Ktoś, kto przejąłby odpowiedzialność, powiedział, co robić, może nawet sam zobowiązał się, że zabierze psa do weterynarza. Niestety, żadnych samochodów, rowerów, żywej duszy w zasięgu wzroku. Była sama.\nDopiero po chwili zorientowała się, że przez uchylone okno dochodzi cichy dźwięk, jakby skomlenie. Powoli puściła kierownicę, wytarła spocone dłonie o spodnie, zaciągnęła hamulec ręczny, wcisnęła światła awaryjne, wyjęła z torebki telefon i wysiadła.\nOkazało się, że pies, wilczur, leży tuż przed samochodem. Nie krwawił, nie warczał, skomlał cicho i wyglądał na przestraszonego. Bała się go pogłaskać, ale ukucnęła nieopodal, starając się mówić szeptem, żeby go uspokoić, a zarazem uspokoić siebie. Drżącymi palcami wystukała numer babci na komórce i czekając na połączenie, wciąż szeptała do psa, aby się nie bał.\n– Halo? – Usłyszała w końcu ciepły głos po drugiej stronie słuchawki.\n– Babciu, przejechałam psa! Przejechałam psa! – krzyczała, dając upust nerwom.\n– Jak to? Gdzie jesteś? Przecież dopiero co wyjechałaś.\n– Jestem niedaleko, jakieś dwa kilometry przed Strugami. Przejechałam psa, właściwie go tylko potrąciłam, bo żyje, oddycha, skomle. Nie wiem, co robić.\n– Nie denerwuj się, to po pierwsze…\n– Babciu, to straszne, myślałam, że go zabiłam. – Dziewczynie zadrżał głos, a z oczu popłynęły grube łzy. – To chyba jest czyjś pies, bo ma obrożę – zauważyła, przyglądając się leżącemu wilczurowi.\n– Obrożę? Tutaj nikt nie zakłada psom obroży, jesteś pewna?\n– Tak, jest obroża. To wilczur, chyba dosyć młody…\n– Czekaj, młody wilczur… To już wiem – ożywiła się babcia. – No tak, to by się zgadzało, że z obrożą, w końcu miastowy!\n– Wiesz, czyj to pies? Może by zawiadomić właściciela? Mógłby przyjechać i go wziąć, ja opłacę weterynarza, byleby go wziął.\n– To raczej niemożliwe, bo właściciel gdzieś pojechał. Szukał tego psa po południu, to na pewno jego.\n– Ale czyj?\n– No, tego dziada jego mać! – Głos babci nagle stał się nerwowy. – Tego, co chce mnie dachu nad głową pozbawić!\n– Co? Jakiego dziada? Kto chce cię pozbawić dachu nad głową? Nic mi nie mówiłaś!\n– A co miałam mówić? Wpadłaś jak po ogień, nawet się herbaty nie napiłaś, zresztą sama masz swoje sprawy, nie będę ci zawracać głowy moimi. Jutro robimy naradę lokatorów, to się zobaczy.\n– Ale o czym ty mówisz, babciu? Przepraszam, że nie miałam czasu, muszę dziś napisać artykuł na jutro. Ale przecież mogłaś mi powiedzieć, skoro coś złego się dzieje. O co chodzi?\n– No o co, o co… Znalazł się spadkobierca pałacu i chce nas wygonić, i tyle. Biznesmen jeden, cholera by go wzięła. Będzie tu robił hotel! A my mamy się wynieść!\n– Co? Ale kto to jest? Jak się nazywa? Skotnicki?\n– Nie, jakoś inaczej. Zapisałam sobie, czekaj… Wiktor Morawski. Dziad jeden.\n– Babciu, muszę kończyć, jedzie jakiś rowerzysta, może mi pomoże. – Izabela z nadzieją patrzyła na zbliżający się dwukołowiec. – Przyjadę do ciebie za tydzień, to wszystko mi opowiesz. Tymczasem powiadom tego pana Wiktora, jak się zjawi, że mam jego psa, żeby się nie martwił.\n– A niech się martwi! – krzyknęła babcia ucieszona. – Niech się martwi! Nic mu nie powiem, dziadowi. Niech się pomartwi. Ja mam teraz gorsze zmartwienia na głowie i jakoś go to nie interesuje.\n– Dobrze, babciu, porozmawiamy na spokojnie, jak przyjadę, całuję cię, pa!\nIzabela wyłączyła telefon i pomachała energicznie w stronę rowerzysty. Mężczyzna podjechał i nie zsiadając z roweru, ocenił sytuację:\n– Trzeba go wrzucić do rowu.\n– Nie mogę, przecież on jeszcze żyje – wyjaśniła Izabela. - Czy mógłby mi pan pomóc włożyć go do samochodu? Sama nie dam rady.\nChłop popatrzył na nią z niesmakiem, ale odłożył rower i podszedł bliżej. Pomimo że była niedziela, miał na sobie brudną kamizelkę i spodnie robocze. Izabela poczuła od niego woń alkoholu, nie zataczał się jednak i nie wyglądał na pijanego. Najwidoczniej miał bardzo mocną głowę.\n– Ja bym go tam wrzucił do rowu, i po sprawie. Na co pani taki przetrącony pies? – zagadał, przyglądając się wilczurowi. Ten przestał już skomleć, leżał teraz z wywieszonym jęzorem i dyszał.\n– Mnie na nic, ale przecież go tak nie zostawię. Pojadę z nim do weterynarza. Pomoże mi pan go włożyć?\n– A jak nas udziabie?\n– Nie udziabie – powiedziała Izabela, ale bez przekonania. - Delikatnie go weźmiemy i położymy z tyłu.\n– No dobra, dawaj pani, ja za tył, a pani za przód.\nIzabela, drżąc tym razem ze strachu przed pogryzieniem, uniosła delikatnie tułów psa. Rowerzysta w tym czasie podźwignął go z tyłu. Pies warknął, obruszył się, ale nie wyszczerzył zębów. Znów zaczął popiskiwać, najwyraźniej coś go bolało. Kiedy udało się włożyć go do samochodu, Izabela czuła, jak całe ubranie aż klei się do niej, mokre od potu.\n– Dziękuję panu – powiedziała, zamykając tylne drzwi od samochodu.\n– Zaschło mi w gardle, ciężkie było cielsko – zauważył mężczyzna ochryple.\n– Przepraszam, nie mam nic do picia…\n– Nie szkodzi. Józek otwiera sklep, jak tylko się zapuka w okno. On mieszka zaraz z tyłu.\nIzabela zrozumiała aluzję i wyciągnęła z portfela dziesięć złotych. Mężczyzna uśmiechnął się zadowolony, poprawił czapkę i wsiadł na rower.\n– Jakby następnym razem potrąciła pani jakieś bydlę, to jestem do usług!\nDochodziła północ, gdy Iza, dźwigając ledwie przytomne zwierzę, dotarła do swojej kawalerki. Otwierając drzwi, nie spodziewała się, że to jeszcze nie koniec wrażeń. I nie chodziło bynajmniej o tłum kobiet, jaki udało się zgromadzić na niewielkiej powierzchni mieszkanka, a raczej o wiadomości, które ten tłum kobiet właśnie skończył celebrować.\n– Jesteś wreszcie! – krzyknęła na widok Izabeli Joanna, jej współlokatorka i najbliższa przyjaciółka. – Próbowałam się do ciebie dodzwonić, ale miałaś wyłączony telefon. Co to za pies?\n– Rozładowała mi się komórka – wyjaśniła Iza, próbując znaleźć sobie kawałek miejsca na podłodze. Psa położyła na prowizorycznym posłaniu z ręcznika w łazience. – Obdzwaniałam weterynarzy i komórka mi padła, nie mam ładowarki w samochodzie. A pies to znajda, potrąciłam go dzisiaj.\n– My właściwie już wychodzimy – wtrąciła się Karolina, którą Izabela znała dotychczas z widzenia jako bliższą znajomą Joanny, zdaje się z pracy. – Późno się zrobiło, jutro poniedziałek, trzeba się rano zwlec z łóżka.\nJak na komendę pozostałe dziewczyny podniosły się ze swoich miejsc i żarliwie przytulały Joannę, zapewniając ją o swoich dozgonnych uczuciach koleżeńskich, zrozumieniu i trzymaniu za nią kciuków. Izabela była coraz bardziej oszołomiona całą sytuacją, nic z tego nie rozumiała. Siadając na zwolnionym przez kogoś krześle, przyglądała się w zdumieniu całej akcji pożegnalnej. Gdy gościom wreszcie udało się wyjść, Joanna ciężko opadła na swoje łóżko.\n– Nie rozumiem, co to za impreza w niedzielę? Skąd to pożegnanie, co się dzieje? – zapytała Iza, wciąż nie znajdując wytłumaczenia na to wszystko.\n– Wyjeżdżam – oświadczyła sucho Joanna.\n– Dokąd? Kiedy?\n– Jutro. Wyjeżdżam po prostu. Na rok albo i dłużej. Jeszcze nie wiem dokąd. Mam zamiar rano pojechać na lotnisko, kupić sobie bilet i lecieć, dokądkolwiek. Zależy, gdzie uda mi się znaleźć miejsce w samolocie.\n– Oszalałaś? A praca? A Maciek?\n– Praca, dobre pytanie! A co to za praca! Całe dnie w biurze, nic się nie dzieje, jestem niczym automat, nie tego oczekiwałam. Wcale mi nie żal, rzuciłam pracę, stąd właśnie to minipożegnanie z koleżankami. Majka zaniesie jutro moje wypowiedzenie szefowi, i po sprawie. Nawet nie muszę oglądać jego miny. A Maciek? No cóż… myślę, że powinniśmy dać sobie trochę czasu…\n– Ale przecież jesteście zaręczeni, nic nie rozumiem. Pokłóciliście się?\n– Jak by to powiedzieć – zawiesiła na moment głos Joanna. - Różnica oczekiwań. To co zwykle, nieraz przecież ci mówiłam. On chciał, żebyśmy szybko wzięli ślub i zaraz mieli dzieci. Ja chcę się rozwijać, dopiero co skończyłam studia, nie mam zamiaru wskakiwać od razu w pieluchy. Dziś po raz kolejny próbowałam mu to wytłumaczyć. Bezskutecznie. No to trudno, nie chciał pójść na ustępstwa, to teraz niech się martwi, czy w ogóle kiedykolwiek do niego wrócę. Dam mu rok na przemyślenia.\n– No ale nie musisz od razu też wyjeżdżać, i to tak bez planu. Z czego się tam utrzymasz? Rozmawiałaś ze swoimi rodzicami?\n– Nie. Mam zamiar postawić ich przed faktem dokonanym. Zadzwonię z Meksyku lub RPA, zależy, gdzie będę, żeby się nie martwili. Mam trochę oszczędności, a potem zahaczę się w jakimś barze, zobaczymy. Nie ja jedna jadę głodna przygód.\n– Wciąż nie mogę w to uwierzyć. – Izabela kręciła głową, wpatrując się w uśmiechniętą i zrelaksowaną Joannę. – Nic nie mówiłaś. Nie spodziewałam się po tobie czegoś takiego!\n– Nie mówiłam, bo sama nie wiedziałam. Dziś pokłóciłam się z Maćkiem i to był motor napędowy. Zdałam sobie sprawę, że czas mi ucieka, przecieka przez palce, że kolejne miesiące tracę w durnej pracy, że mężczyzna, którego kocham, zamiast romantycznych uniesień, chce mnie dopasować do swoich planów rodzinno-prokreacyjnych, że jestem tylko narzędziem w rękach innych. Chciałabym zrobić coś dla siebie, poznać świat, inne kultury, innych ludzi. A może masz ochotę jechać ze mną?\n– Nie żartuj. Ja mam zgoła inne podejście. Niebawem awans w redakcji, nie mam zamiaru tego popsuć. Swoją drogą, uważam, że działasz nieroztropnie, przecież nie musisz nigdzie jechać jutro. Daj sobie czas, zrób plan, omówimy to na spokojnie.\n– Coś ty! – krzyknęła Joanna. – Gdybym odwlekła, to pewnie bym się rozmyśliła. Ja właśnie muszę działać szybko, bo w przeciwnym razie nic z tego nie będzie. Nawet nie mam zamiaru dzisiaj spać, żeby przypadkiem mi nie przeszło. Mam nadzieję, że mi potowarzyszysz? W końcu to nasza ostatnia noc.\n– Boże, jesteś naprawdę szalona. Mnie by chyba nie starczyło odwagi… Cholera, muszę napisać artykuł na jutro.\n– Chrzań artykuł, przyjaciółka wyjeżdża, a ty się bawisz w służbistkę. Przecież ja jestem ważniejsza niż jakiś artykuł, jeden dzień cię nie zbawi, napiszesz jutro.\n– Jak ja dam sobie radę bez ciebie? – Izabela nagle posmutniała. Dopiero teraz dotarło do niej, że przez najbliższy rok sama będzie musiała opłacić rachunki, do tej pory dzielone na dwie. Poza tym wieczorami nie będzie miała do kogo się odezwać. Brak jej będzie Joanny pod każdym względem.\n– Dasz radę, to tylko rok! Przepraszam, że cię stawiam w takiej sytuacji, nie mam kasy, żeby opłacić swoją część za rok z góry, ale obiecuję, że jak trafi mi się jakaś ekstrapłatna praca, to coś przyślę.\n– Nie musisz. W końcu to twoje mieszkanie. I tak dużo zaoszczędziłam nie płacąc ci za wynajem. Jakoś zwiążę koniec z końcem. Masz rację, to tylko rok…\n– Lepiej powiedz, co to za pies, nie mogłaś podrzucić go gdzieś do schroniska?\n– Nie, bo ten pies ma właściciela, jakiegoś starego dziada, który chce wyrzucić moją babcię z mieszkania, nieważne. – Izabela machnęła ręką, nie chcąc roztrząsać tematu, którego sama jeszcze dokładnie nie znała. – W sobotę pojadę do Skotnik, to go odwiozę.\n– Ale jak to go potrąciłaś? Nie widziałaś go, ślepoto?\n– Nie wiem. Na szczęście nic mu nie jest, weterynarz sprawdził, czy nie ma obrażeń wewnętrznych, ale chyba go tylko lekko walnęłam zderzakiem. Z boku jest trochę obity, wyliże się. Pierwszy raz kogoś potrąciłam. Wracałam z Żelazowej Woli, miałam napisać artykuł o fanie Chopina. Po drodze zahaczyłam o babcię, żeby jej zawieźć zakupy, potem szybko do samochodu, spieszyłam się, może dlatego go nie zauważyłam.\n– Spokojny piesek – zauważyła Joanna, zaglądając do łazienki przez uchylone drzwi. Wilczur grzecznie drzemał na ręczniku.\n– Dostał jakiś zastrzyk, poza tym to młody pies, nieagresywny. Słodki – rozczuliła się Izabela. – Nazwałam go Szeryf. Jak podrośnie i będzie groźny, to imię w sam raz będzie pasowało.\n– Chyba że właściciel ma jakiś inny pomysł.\n– Przez najbliższy tydzień ja jestem właścicielem.\nIzabela na chwilę zamilkła. Wpadła jej do głowy myśl, że skoro Asia chce wyjechać, to może zostawiłaby sobie Szeryfa. Miałaby towarzystwo, na pewno byłoby raźniej i weselej z psem. I cieplej w łóżku. Poza tym spacery z nim byłyby świetną okazją, aby poznać jakiegoś przystojnego amatora psów, w końcu ludzi z psami spaceruje wielu, może by się ktoś samotny trafił.\n– Babcia nie wygada, ale mam świadka – rzuciła na głos dramatycznie. Joanna przekrzywiła głowę.\n– Na co masz świadka?\n– Facet na rowerze pomagał mi wsadzić Szeryfa do samochodu. Sama trochę się bałam go dźwigać.\n– A tutaj go dodźwigałaś – zauważyła Joanna.\n– Bo już się nie bałam, że mnie ugryzie, zresztą, ledwo go dodźwigałam. Gdyby nie winda, tobym go nie doniosła. Niby kilkumiesięczny szczeniak, a ciężki jak stary.\n– Bez przesady, słodka psina. To ty chuchro jesteś. Co się przejmujesz tym świadkiem, skoro nic się nie stało?\n– Nie o to chodzi, mam świadka na to, że mam psa, a zatem muszę go oddać…\nJoanna popukała się palcem w czoło.\n– No pewnie, i ty uważasz, że ja jestem wariatką, a sama postępujesz nierozważnie. Chcesz zostawić psa, a nie myślisz o tym, że czasem całe dnie spędzasz poza domem, jeżdżąc na jakieś wywiady. Kto by wtedy z nim wychodził? Przecież mnie nie będzie.\nIzabela zgodziła się z przyjaciółką i szybko zmieniły temat. Joanna opowiadała jej o swoich planach, miejscach, które zamierza zwiedzić, o swoich obawach, o nadziejach, a także o życiu, jakie chciałaby w przyszłości prowadzić. Zdecydowana była wrócić za rok, choć nie wykluczała możliwości pozostania gdzieś na stałe.\n– Jak się ktoś trafi… – powiedziała z rozmarzeniem.\nIzabela słuchała z zainteresowaniem, nie wierząc w ani jedno słowo Joanny. Nie chciała być jednak złą przyjaciółką, dlatego udawała, że to wszystko ma sens i że popiera każdy pomysł i wizję współlokatorki. Tak naprawdę wiedziała jednak, że kiedy rano się obudzą, Joanna popatrzy na wszystko w zupełnie innym świetle, pobiegnie pierwsza do pracy, żeby uprzedzić Majkę i zabrać jej wypowiedzenie, zanim zobaczy je szef, że pogodzi się z Maćkiem i w końcu zaczną wyznaczać datę ślubu, a przede wszystkim, że będzie się śmiała z tych swoich planów globtroterskich. Jak zawsze.\nBudzik dzwonił już od siódmej rano, ale Izabela wprawnym ruchem ręki przełączała go na funkcję drzemki. Dzwonił więc co dziesięć kolejnych minut, aż po ósmej wyłączyła go definitywnie i zanurzyła się z powrotem w śnie. Dopiero zimny i szorstki język Szeryfa zdołał wybudzić ją na tyle skutecznie, że zrywając się z łóżka, natychmiast przypomniała sobie wszystkie wczorajsze wydarzenia. Zegar wskazywał za pięć jedenastą. Pies skomlał, najwyraźniej chciał iść na dwór, artykuł nie napisany, redaktor prowadzący pewnie od rana próbował się dodzwonić, ale komórka nienaładowana. W dodatku nigdzie nie było Joanny. Izabela jeszcze raz obiegła wzrokiem pokój, ale łóżko Asi było idealnie zaścielone, znikąd nie dobiegał żaden odgłos wskazujący na jej obecność w mieszkaniu.\n– Albo pojechała do pracy, żeby zdążyć przed Majką, albo… – wymamrotała do Szeryfa Izabela, próbując wygrzebać spod łóżka ładowarkę do komórki. Podłączyła telefon, zarzuciła na siebie wczorajsze ubranie, płaszcz i wyszła z psem na dwór.\nSzeryf nie wyglądał już na obolałego, błyskawicznie doszedł do siebie, Izabela ledwie mogła go utrzymać na kupionej u weterynarza smyczy. Znalazłszy kawałek trawnika, pies zrobił to, na czym mu zależało, a potem merdając wesoło ogonem, chciał się bawić. Iza żałowała, że nie ma przy sobie żadnej piłki. Z drugiej strony nie czas teraz na zabawę. Szarpnęła zdecydowanie za smycz i pociągnęła psa z powrotem do domu.\n– Przepraszam. Za dużo mam teraz spraw na głowie, pobiegam z tobą wieczorem – tłumaczyła się w windzie, patrząc w wesołe oczy wilczura.\nW telefonie czekało jedenaście nieodebranych połączeń i dwa SMS-y. Wszystkie z pracy z zapytaniem, co się dzieje i dlaczego Izabeli jeszcze nie ma. Iza szybko wypiła kawę, wrzuciła psu do miski jakieś znalezione w lodówce resztki wędlin, spakowała swojego laptopa i, obiecując psu szybki powrót, wyszła. W drodze do redakcji kleciła w głowie kolejne zdania swojego nienapisanego jeszcze artykułu. Jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie.\n– Nie przyszłaś rano na spotkanie zespołu, nie odbierałaś komórki, zdecydowałem się więc wyrzucić twój temat z najbliższego wydania – wyjaśnił pokrótce szef działu, gdy Izabela, tłumacząc dość mętnie, próbowała wyjaśnić powód swojej nieobecności. – Możemy go umieścić w kolejnym numerze.\n– Ale przecież zdążę, za chwilę artykuł będzie gotowy. – Izabela nie dawała za wygraną. Pierwszy raz zdarzyła jej się taka sytuacja, dotychczas wszystkie swoje teksty dostarczała na czas, nigdy nie miała problemów z punktualnością.\n– Będzie gotowy, to pójdzie do kolejnego numeru. Teraz mamy inny temat. Marta już dała mi materiał, który wejdzie w tamto miejsce.\nMarta… Izabela poczuła niemiły uścisk w żołądku. Marta, dwudziestoczteroletnia stażystka, była jej główną rywalką w drodze o awans w redakcji. Niby mniej doświadczona, młodsza, gorzej pisząca, ale za to siostrzenica szefa działu kultury i niezwykle przebiegła zołza potrafiąca wykorzystać każde potknięcie Izy, byleby tylko wysunąć się na prowadzenie. Dwa tygodnie wcześniej to właśnie Marta na spotkaniu zespołu podważała wszelkie pomysły Izabeli, pokazując wszem wobec, jaka jest kreatywna, jak bardzo jej zależy na pracy, a przede wszystkim jak – w porównaniu z Izabelą – jej tematy mogą wywoływać prawdziwe dyskusje i uznanie w oczach czytelników. Tego zdania była jednak tylko ona sama i oczywiście szef działu, cała reszta zespołu uważała zgodnie, iż pisanie Marty, owszem, jest niezłe, ale bardziej pasuje do żądnego sensacji brukowca niż szanowanego tygodnika o tematyce głównie kulturalnej.\n– Skoro tak… – Izabela wiedziała, że dalsza dyskusja nie ma sensu. – Dobrze, przygotuję ten materiał do kolejnego numeru. Myślę, że już jutro będę mogła dać ci go do przejrzenia. A co do dzisiejszego porannego spotkania to jakie są ustalenia, masz dla mnie jakieś tematy?\n– Nie wiedzieliśmy, co się z tobą dzieje. Obawiałem się, że może jakiś wypadek, choroba, nie zostałaś więc uwzględniona przy rozdzielaniu tematów. Twoją działkę przejęła Marta, możesz być jej wdzięczna, że tak błyskawicznie udało jej się zareagować.\n– Wdzięczna! – prychnęła Iza. – Jestem jej bardzo wdzięczna! Ale nie chcę, żeby się przepracowała, może ją odciążę.\n– To już wasza sprawa. Dla mnie liczą się efekty. Pod koniec tygodnia chcę mieć na biurku komplet tekstów.\nIzabela wyszła z gabinetu redaktora ze złością w oczach. Szukając Marty, szykowała sobie w głowie przemówienie. Gdy wreszcie ją dojrzała, serce zaczęło jej mocniej bić ze zdenerwowania.\n– A kogo to widzę? – spytała słodkim głosem Marta, uśmiechnięta i zrelaksowana.\n– Słyszałam, że wzięłaś jakieś tematy, które miały być pierwotnie dla mnie? – Iza nie siliła się na zbędne wstępy.\n– No cóż, poproszono mnie, to wzięłam, przecież ciebie nie było. – Marta figlarnie zawinęła kosmyk swoich ciemnych włosów na palec wskazujący. W ten sam sposób zachowywała się w otoczeniu mężczyzn. Izabela jednak nie była mężczyzną i ten właśnie ruch wprawił ją w jeszcze większą złość.\n– Proszę cię, żebyś oddała mi część roboty, skoro już jestem - powiedziała zdecydowanie, choć miała ochotę krzyczeć i domagać się swojego o wiele bardziej drastycznie.\n– Chyba masz jeszcze jakiś zaległy artykuł – zauważyła spokojnie Marta. – Popracuj sobie nad nim, ja już mam wszystko zorganizowane, poumawiałam wywiady, nie będę teraz tego odwoływać, bo szanowna pani przyszła do pracy.\n– Posłuchaj – zaczęła jeszcze raz Izabela, starając się trzymać swoje nerwy na wodzy, chociaż doskonale czuła, jak dolna warga zaczyna jej drżeć i w środku również cała się trzęsła. – Dobrze wiesz, że zależy mi na tym, aby pisać teraz jak najwięcej. Dobrze wiesz, że walczę o stanowisko szefa działu i jestem na dobrej drodze. Wreszcie dobrze wiesz, że ty tego stanowiska w tej chwili nie dostaniesz, więc proszę cię, żebyś mi przynajmniej nie przeszkadzała.\n– A niby czemu myślisz, że nie dostanę?\n– Po pierwsze dlatego, że jesteś na STAŻU – wycedziła Izabela. – Po drugie dlatego, że jesteś tu ZBYT KRÓTKO, a po trzecie dlatego, że jesteś zbyt młoda. Jak widzisz, większość dziennikarzy starających się o to stanowisko jest już grubo po trzydziestce.\n– Z wyjątkiem ciebie – zauważyła z przekąsem Marta.\n– Ja też niebawem będę PO trzydziestce, choć tu akurat nie roczniki się liczą, ale doświadczenie. Ty dopiero co zaczęłaś studia, to jest twój pierwszy staż. Nie możesz nawet marzyć o tym stanowisku, co najwyżej o umowie na etat, a więc proszę cię, żebyś nie wcinała się ani w moją, ani w innych pracę.\n– To teraz ty mnie posłuchaj. – Marta zdjęła ze swojej twarzy uśmiech, zbliżyła się na odległość jednego kroku do Izy i wyszeptała: – Może i jestem tu zbyt krótko, ale nie liczy się czas, tylko efekty, a nie ulega wątpliwości, że JESTEM dobra. Po drugie, jak wspomniałaś, nie liczy się metryka. Moim zdaniem i doświadczenie niewiele ma do walki o stanowisko. Szefem działu powinna być osoba z pomysłami, młodość jest tu atutem. A po trzecie nigdzie nie jest napisane, że kończąc staż, nie można podpisać umowy na stanowisko szefa działu. Mam wszelkie predyspozycje i twoje gadanie niewiele mnie interesuje.\n– Gówno prawda! – krzyknęła zdenerwowana Iza na tyle głośno, że kilka głów obecnych w redakcji odwróciło się od swoich biurek. – Liczysz na to, że zafascynowany tobą Krypski wsadzi cię na swoje miejsce, odchodząc na emeryturę. Licz się jednak również z tym, że to naczelny podejmuje ostateczną decyzję, a chyba nie jest na tyle głupi, żeby nie widzieć, że się kompletnie nie nadajesz.\n– Jeszcze zobaczymy – powiedziała Marta spokojnie i odwróciła się na pięcie, zostawiając zdenerwowaną Izabelę. Dopiero po chwili zaczęli podchodzić do Izy koledzy, ujawniając swoje opinie na temat usłyszanej rozmowy. Większość z nich była tego samego zdania co Iza, nikt nie lubił Marty, wszyscy wiedzieli, w jaki sposób znalazła się na stażu. Jednocześnie kilku z nich również walczyło o awans i miało poczucie, iż Izabela, jako jedna z lepszych dziennikarek, ma całkiem spore szanse go otrzymać, a zatem była realną konkurencją, z której porażek należało się raczej cieszyć, niż współczuć. Z drugiej strony Marta najwyraźniej rozpoczęła agresywną walkę i również stała się realnym zagrożeniem. Nie słodką, uśmiechniętą małolatą, ale zdeterminowaną, poważnie myślącą o stanowisku rywalką. W dodatku rywalką z silnymi „plecami”. Była faworytką odchodzącego szefa działu, a po redakcji krążyła pogłoska, iż faworyzacja ta ma mocne podłoże osobiste, gdyż Marta, jak twierdziła sekretarka, była siostrzenicą starego Krypskiego. Wszyscy jednak mieli nadzieję, że i tak ostateczną decyzję podejmuje naczelny, a ten najwyraźniej nie bardzo orientował się w zależnościach rodzinnych Marty, noszącej zgoła inne nazwisko niż jej wujek.\nIzabela zacisnęła zęby. Usiadła przy komputerze, starając się przelać na klawiaturę ułożone wcześniej zdania. Jej myśli jednak błądziły w zupełnie innych kierunkach, pomiędzy złośliwą Martą, szaloną Joanną, która w jednej chwili zostawiła całe swoje dotychczasowe życie, psem, co pewnie skomle teraz w mieszkaniu, a babcią, która zapewne w tym momencie umiera z nerwów o swój dom.\nKiedy wreszcie późnym popołudniem dotarła do swojej kawalerki, Szeryf praktycznie był już na skraju obłędu. Dobrze wychowany pies, pomyślała, bo przecież równie dobrze mógł swoje potrzeby pozałatwiać gdzieś na podłodze. On jednak posłusznie czekał, aż pani wróci, i dopiero wtedy wyrwał jak szalony, szukając dogodnego miejsca na pobliskim skwerku. Izabela nie miała nic przeciwko dłuższemu spacerowi. Uznała, że tego właśnie jej potrzeba: świeżego powietrza, ruchu i wesołego szczekania.\nKomórka Joanny, którą ta zostawiła wraz z krótkim listem, dzwoniła nieustannie. Izabela nie odbierała tych telefonów, bała się, że być może to rodzice Asi próbują się dodzwonić, a wtedy musiałaby powiedzieć im, że Joanna postanowiła zacząć nowe życie gdzieś daleko, nawet nie wiadomo gdzie. Z drugiej strony Iza nie chciała, aby państwo Szmidt denerwowali się o córkę, jeszcze gotowi byli przyjechać do Warszawy, aby sprawdzić, co się stało. Postanowiła zatem sama do nich zadzwonić, gdy już będzie gotowa na tę rozmowę. Na szczęście jak na razie nie wyświetlał się numer wpisany pod nazwą „Rodzice”, wszystkie połączenia nadchodziły z numerów wpisanych jako „Karla”, „Ola”, „Lidka” i najprawdopodobniej były to koleżanki z pracy Joanny. Ciekawe, czy udało jej się zrealizować plan. Kilka razy próbował dodzwonić się do niej także Maciek, najwyraźniej również niepoinformowany o planach swojej spontanicznej byłej narzeczonej.\nIzabela nie czuła się dobrze w tej sytuacji. Kilka pierwszych dni od wyjazdu Joanny odczuwała smutek, ale i zazdrość o postawę przyjaciółki. Tamta potrafiła w jednej sekundzie zmienić wszystko i ruszyć na poszukiwanie swojej przygody, sensu, celu życia, podczas gdy Izabela tkwiła w niezbyt przyjaznym środowisku w pracy, gorączkowo pragnąc awansu i martwiąc się o to, co przyniesie jutro. Jedynym towarzyszem, gdy zabrakło Joanny, był Szeryf. Do niego mogła się odezwać, opowiedzieć o swoich problemach z Martą, o tęsknocie za Joanną. Szeryf jednak nie odpowiadał, nawet nie przytakiwał. Wpatrywał się w nią tylko zdziwiony tymi swoimi wielkimi ślepiami, jakby to, co mówiła, wcale nie było zbyt ważne. Jego oczy rozszerzały się dopiero na widok miski z jedzeniem lub smyczy, która zwiastowała długi spacer.\nW pracy Marta coraz bardziej dawała o sobie znać. Błyskawicznie oddała swoje artykuły, które początkowo miała pisać Izabela. Redaktor prowadzący nie mógł wyjść z podziwu dla jej obowiązkowości, szybkości, a do tego jeszcze błyskotliwości w pisaniu tekstów. Wciąż powtarzał, że Marta wyznacza nowy kierunek działania działu kultury. Kierunek, w którym gazeta powinna podążać, bo to właśnie on sprawi, iż stanie się jeszcze bardziej poczytna i atrakcyjna również dla reklamodawców. Oczywiście podkreślał to za każdym razem w obecności naczelnego, aby ten później nie miał wątpliwości co do tego, że Marta jest może świeżym nabytkiem, ale jakże udanym i perspektywicznym.\nKierunek, który obrała Marta, z pewnością znajdował uznanie w oczach podstarzałego Krypskiego, ale dla reszty załogi było to po prostu powieleniem stylu pisania stosowanego przez typowe brukowce. Krzyczące nagłówki, tytuły, które swoim artykułom nadawała Marta, być może zwracały na siebie uwagę, ale niekoniecznie odnosiły się rzetelnie do treści. Bo jak inaczej odebrać tytuł dla jednego z wywiadów, jaki przeprowadziła z aktorką Gabrielą Zimską. Od lat wiadomo było, że Gabriela jest lesbijką żyjącą w udanym związku z niejaką Sylwią Paprocką, tancerką i choreografką. Gabriela zawsze mówiła o tym otwarcie i jej orientacja przestała kogokolwiek szokować. Ludzie przyzwyczaili się do tego, że Gabriela i Sylwia to para, i nikogo już nie bulwersowały artykuły na ten temat. Dlatego Marta, robiąc wywiad z Gabrielą, zatytułowała artykuł „Wszyscy moi mężczyźni”, sugerując tym samym, że Gabriela, zadeklarowana lesbijka, zaczęła nagle zdradzać pikantne tajemnice ze swojego życia, opowiadając o związkach z mężczyznami, do których nigdy wcześniej przecież się nie przyznawała. Nic bardziej mylnego! Gabriela, owszem, wspominała w tym wywiadzie o mężczyznach swojego życia, ale miała na myśli ojca i braci, a nie domniemanych kochanków.\nNaczelny z początku nie był przekonany do takich właśnie pomysłów, dbając o dobre imię gazety, która właśnie dzięki rzetelnym, poważnym artykułom i wywiadom zdobywała serca czytelników i od wielu lat była wiodącym tygodnikiem społeczno-kulturalnym. Szef działu jednak na każdym spotkaniu podkreślał z pełną determinacją, że krzyczące nagłówki są świetnym chwytem pomagającym zdobyć gazecie nową grupę odbiorczą, i choć przyznawał, że przesadzać nie należy, to zawsze jeden taki właśnie szokujący, zwracający na siebie uwagę artykuł powinien się w numerze znaleźć, a jego krzykliwy tytuł powinien znajdować się jako jedna z zajawek na okładce. Podkreślał przy tym, że zgodnie z badaniami grupy docelowej czytelnikami magazynu są osoby powyżej trzydziestego roku życia, mieszkańcy dużych i średnich miast ściśle zainteresowani kulturą i ważnymi wydarzeniami. Tymczasem warto również zadbać o grupę szerszą – czytelników małych miast, których nie interesuje teatr czy książki, ale zwykłe plotki na temat gwiazd i osób ze świecznika. Naczelny w końcu przyznał mu rację, chociaż decydującym czynnikiem było zapewne realne przeliczenie na wpływy z reklam przy takim właśnie poszerzeniu grupy docelowej.\n– Co to jest? – zapytał Krypski, gdy Izabela przyniosła mu gotowy artykuł ze swojej wizyty w Żelazowej Woli.\n– Jak to co? Artykuł – wyjaśniła zdezorientowana. Przy biurku szefa działu siedziała akurat pogrążona w lekturze swojego własnego tekstu Marta, udając, że nie zwraca uwagi na rozmowę Krypskiego z Izą.\n– Widzę – przyznał redaktor. – Tyle tylko, że to miał być przecież artykuł na temat psychofana Chopina, a ty dajesz mi zupełnie co innego.\n– Bo żadnego psychofana nie ma i nigdy nie było, to plotka - wytłumaczyła Izabela. – Specjalnie pojechałam tam w niedzielę, gdy są największe tłumy, rozmawiałam i z ludźmi, i z obsługą. To zwykła plotka z tym psychofanem. W tej sytuacji przecież nie było sensu o nim pisać. Napisałam więc artykuł o Chopinie i George Sand. Zbliża się rocznica śmierci Chopina, można dawać tego typu wspomnienia.\nRedaktor Krypski wzruszył ramionami. Marta uśmiechnęła się pod nosem, co nie umknęło uwadze Izabeli. Zapewne rozmawialiby jeszcze dłużej, ale w tym momencie zadzwonił telefon Krypskiego i ten, odbierając go, dał Izie znak ręką, że jest już wolna.\nWyszła z gabinetu z mieszanymi uczuciami. Wiedziała, że napisała dobry tekst, a jednak czuła, że nie sprostała nowym wymaganiom, jakie od czasu pojawienia się Marty i jej nowatorskich pomysłów stawiał przed wszystkimi Krypski.\n– Jesteś strasznie blada – zauważyła Karolina, sekretarz redakcji, patrząc z niepokojem na Izę.\n– Rzeczywiście, nie najlepiej się czuję. Być może po tej rozmowie z Krypskim mój żołądek zareagował nerwowo. Niedobrze mi – przyznała Iza, czując, jak jej organizm wysyła niebezpieczne sygnały. Czym prędzej pobiegła do toalety, gdzie, ku jej zdumieniu, tłoczyła się już spora kolejka.\n– Ten cholerny wirus – mamrotała blada jak ściana recepcjonistka, trzymając się za brzuch. – Już wczoraj grasował. Pewnie i ciebie dorwało. Lepiej jedź do domu, póki możesz, bo się tu wszyscy nie pomieścimy. A niestety nie każdy może sobie pozwolić na wycieczkę samochodem – dodała z obolałym wyrazem twarzy.\n– Grypa żołądkowa – wtórowała jej postawna brunetka, o bladej jak ściana twarzy, której Izabela nie mogła w ogóle skojarzyć. Być może nie pracowała wcale w redakcji, a była tylko przypadkowym gościem, którego podczas wizyty dorwała nieprzyjemna dolegliwość.\nIzabela, nie czekając na rozwój wypadków, podbiegła do swojego biurka po torebkę i natychmiast, ile sił w nogach, udała się na parking. Droga do domu na szczęście była wolna od korków i czerwonych świateł. O tej porze dojazd do mieszkania zajmował jej niecałe dziesięć minut. Wystarczyło, aby zdążyć na dramatyczny finał w toalecie.\nGdyby nie to, że był piątek, pewnie nie przejęłaby się swoim stanem, w końcu takie czy inne dolegliwości mogą złapać człowieka w każdym momencie. Izabela jednak miała nadzieję, że uda jej się pojechać w sobotę do babci, aby po pierwsze dowiedzieć się wszystkiego na temat eksmisji, a po drugie po to, żeby oddać psa.\nNiestety, sobota wcale nie przyniosła ukojenia w żołądku. Było może trochę spokojniej na tyle, żeby wyskoczyć z psem, ale na pewno nie na tyle dobrze, by udać się w jakąkolwiek podróż. Kiedy zadzwoniła do babci, tłumacząc stan, w jakim się znalazła, ta ubolewała bardzo, że nie ma jej obok i nie może zająć się wnuczką…\n– Nagotowałabym ci ryżyku, teraz musisz trzymać dietę - pouczała. – Pamiętaj, nic ciężkostrawnego. I kup sobie może w aptece jakieś elektrolity. Biedne dziecko, to się namęczysz.\n– Nic mi nie będzie, babciu, dam sobie radę. Szkoda tylko, że nie mogłam teraz do ciebie przyjechać. Wiadomo już coś więcej na temat pałacu i waszych wyprowadzek?\n– Ach, szkoda gadać, mieliśmy spotkanie z tym jego adwokatem. Mają nam pozałatwiać jakieś mieszkania, czy coś, ja tam się nie wyznaję w tych papierach, ale podobno przed zimą nie zdążą, dopiero na wiosnę.\n– No i dobrze, mamy więcej czasu, aby coś zadziałać. Nie podejmuj żadnych decyzji beze mnie ani nic nie podpisuj. Jak będę na miejscu, to się wszystkiego dowiem. Babciu, mam jeszcze jedną prośbę. Uprzedź tego właściciela, że nie dojadę dzisiaj i nie przywiozę psa. Dostanie go za tydzień.\n– A tym to się nie martw, on nawet nie wie, że go masz. Przez cały tydzień go tu nie było, tylko ten jego adwokat się z nami spotkał. On sam dopiero dziś rano przyjechał, wcale nie mam zamiaru z nim rozmawiać.\n– Dobrze, to będę za tydzień. Gdyby coś się działo, to dzwoń.\nNa poniedziałkowe spotkanie zespołu Izabela przybyła przed czasem. Pełna nowej energii, z postanowieniem podjęcia rękawicy, czekała, aż cała reszta działu zacznie się schodzić. Miała w głowie wiele pomysłów na artykuły do kolejnych numerów i uznała, że tym razem nie da się Marcie zgasić. Będzie walczyć i postara się przekonać Krypskiego do swoich racji.\nKiedy jako pierwsza dotarła sekretarka z gorącym jeszcze nakładem gazety, Izabela ze smutkiem zauważyła, że zamieszczono tylko dwa artykuły podpisane jej nazwiskiem, podczas gdy tyle samo było podpisanych nazwiskiem Marty. Ze zgrozą pomyślała, że w kolejnym numerze Marta będzie miała większość miejsca, bo przecież sygnowany nazwiskiem Izabeli ukaże się tylko artykuł o Chopinie. Na szczęście nie było już czasu płakać nad rozlanym mlekiem, powoli do sali konferencyjnej zaczynali schodzić się redakcyjni koledzy i, zanim zebranie się rozpoczęło, każdy miał sporo do opowiadania o minionym weekendzie, a raczej jego braku z uwagi na dolegliwości żołądkowe spowodowane paskudnym wirusem. Marta przyszła do redakcji ostatnia, mimo to Krypski nie zwrócił jej uwagi za spóźnienie. Ubrana była dość specyficznie, w zwykłe dżinsy i niebieską bluzkę, jakby wpadła tylko na chwilę pomiędzy zakupami a wyjściem do kina. Zazwyczaj przychodziła do pracy w bardzo oficjalnych strojach, niezwykle elegancka jak na stanowisko stażystki i swój wiek – w doskonale dopasowanych żakietach, krótkich spódniczkach i butach na niebotycznie wysokim obcasie. Tym razem więc jej ubiór przykuł uwagę wszystkich obecnych, którzy nie kryli wcale swojego zaskoczenia.\n– Ja tylko na chwilkę, nie patrzcie tak na mnie, zaraz uciekam – nie siliła się na wyjaśnienia Marta. – Właściwie to wcale mnie tu nie ma. Jeśli pozwolicie, to jako pierwsza przedstawię swoje propozycje i będę zmykać, bardzo mi się spieszy.\nIzabela ucieszyła się z takiego obrotu spraw, bo to oznaczało, że Marta nie będzie obecna podczas całego zebrania, nie uda jej się zatem popsuć planów wydawniczych Izabeli. Przyklasnęła zatem jej propozycji, ciesząc się, że i inni nie mają nic przeciwko temu. Nie słuchając specjalnie tego, co Marta ma do zaprezentowania, Iza otworzyła swojego laptopa i włączyła skrzynkę pocztową. Już po chwili pojawiła się pierwsza wiadomość. Joanna. Cała i zdrowa pisała z Rzymu:\nPrzepraszam, że dopiero teraz, ale musiałam się trochę urządzić i nie bardzo mam dostęp do netu. U mnie wszystko OK, dzwoniłam już do rodziców. Nie pytaj. Jestem teraz w Rzymie, pieniądze jeszcze mam na karcie, więc na razie odpoczywam, mieszkam w jakimś marnym hotelu, ale niebawem się stąd wynoszę. Będę się odzywać. Mam nadzieję, że u Ciebie wszystko dobrze i pies nie umarł z głodu. Ściskam, Aśka!\nIzabela uśmiechnęła się do siebie. Ucieszyła ją ta wiadomość. Po pierwsze dlatego, że Asia jest cała i zdrowa, a po drugie dlatego, że ominęła ją wątpliwa przyjemność powiadamiania jej rodziców o podróży przyjaciółki. Każdego dnia obiecywała sobie, że do nich zadzwoni, po czym przekładała to na kolejny dzień, i tak w kółko. Na szczęście dylemat, czy dzwonić do nich, czy jednak czekać aż Asia się z nimi skontaktuje, właśnie się skończył. Izabela odetchnęła. Marta akurat kończyła omawianie swoich pomysłów.\n– Szybko jej poszło – zauważyła z przekąsem siedząca obok Izy Kasia, dziennikarka, która jako jedna z niewielu wcale nie chciała walczyć o posadę szefa działu. Jako szczęśliwa mężatka i mama dwójki dzieci uważała, że nie potrzeba jej dodatkowych obowiązków, szczególnie że razem z nimi nie wiązała się jakaś superpłaca.\n– Nawet nie słuchałam – przyznała Izabela i obydwie zachichotały. Kiedy Marta wyszła, cały zespół ochoczo zabrał się do krytykowania jej propozycji. Uznano zgodnie, iż pomysł na artykuł dotyczący kosztów otwarcia nowego teatru jest nietrafiony, bo przecież nie są gazetą ekonomiczną. Krypski jednak bronił zamysłu Marty, tłumacząc, iż w dobie otwierania kolejnych prywatnych teatrów, temat ten może ludzi naprawdę zainteresować. Izabela wywróciła oczami, co Krypski nietrafnie odczytał jako znudzenie i chcąc szybko zakończyć temat, zaproponował jej przedstawienie własnych pomysłów. Wstała więc ochoczo i na forum całej grupy omawiała koncepcje, jakie wpadły jej do głowy podczas minionego weekendu. Nie każdy z obecnych był zachwycony jej planami, ale też nie krytykowano jej tak mocno jak Marty. Najwyraźniej Izabela była mniejszym zagrożeniem w drodze po awans niż jej młodsza koleżanka – stażystka, albo też ludzie po prostu Izabelę darzyli większą sympatią.\n– Albo nie było co krytykować – podsumowała Kasia, gdy po skończonym spotkaniu udały się razem na kawę do redakcyjnego bufetu. – Zaczęła się ostra gra, wiadomo, że teraz każdy będzie podcinał nogi każdemu, żeby tylko się samemu wybić. Dobrze, że mnie to nie dotyczy.\n– Ja to wszystko rozumiem – uśmiechnęła się kwaśno Izabela. – W końcu takie stanowisko to nie lada gratka. I nie chodzi wcale o pieniądze, bo kokosów z tego nie ma, tylko o doświadczenie, awans, większe wyzwania, no wiesz. Dlatego nie mam pretensji ani do Jacka, ani do Karola, że mnie krytykują, siebie nawzajem zresztą też. Masz rację, że rozpoczęła się ostra rywalizacja i byłam na to przygotowana, zgłaszając swoją kandydaturę. Wkurza mnie jednak ta cała Marta. Ukradła mi artykuły tylko dlatego, że nie było mnie jeden dzień z przyczyn osobistych, przecież nie olałam tematu. Poza tym te jej koneksje… Zaczynam wierzyć, że ona ma jednak szansę, że Krypski zrobi wszystko, by zajęła jego fotel.\n– Żartujesz sobie, naczelny nigdy na to nie pozwoli. – Kasia chłodno oceniała sytuację. Jej wyraz twarzy pozwalał sądzić, że nie uważa Marty za poważnego partnera, co zresztą potwierdzała słowami. – Jest za młoda i tyle. Dopiero co zaczęła tutaj pracę, zresztą nawet nie na etat. Guc nie jest taki głupi, żeby ją od razu tak wynosić na piedestał.\n– Nie byłbym tego taki pewien – wtrącił się Karol, który stojąc od kilku minut nieopodal stolika, przysłuchiwał się całej rozmowie. – Nie chcę plotkować, bo od tego są baby – zaznaczył, niemal sylabizując – ale podsłuchałem przypadkiem… przypadkiem, powtarzam, jak Krypski rozmawiał z Gucem na temat Marty właśnie. Zachwalał ją jako młodą nieskażoną krew, wartą największych inwestycji, w tym awansu, bo jego zdaniem tylko taka młoda wilczyca jest w stanie odpowiednio pokierować działem, aby wetchnąć w niego, cytuję: nowoczesny styl, który tak lubią reklamodawcy.\nIzabela zastygła w bezruchu, nieomal wypuszczając filiżankę z ręki. Kasia cmoknęła i zmrużyła oczy.\n– To robi się coraz ciekawiej – przyznała, dosypując do swojej kawy kolejną łyżeczkę cukru. Wcześniej wsypała już dwie, chociaż od tygodni zarzekała się, że w imię powrotu do figury sprzed ciąż rezygnuje z wszelkich słodkości. Podobno od dziesięciu dni nie mała w ustach cukierka ani czekolady. Najwyraźniej cukier do kawy nie liczył się jako tuczące słodycze.\n– A co naczelny na to? – dopytywała Izabela, patrząc się z wyczekiwaniem na stojącego nad nimi Karola.\n– Nie wiem, głupio mi tak było stać i podsłuchiwać pod drzwiami, szczególnie że usłyszałem, jak winda staje, ktoś mógł z niej wyjść i mnie zobaczyć. Odszedłem stamtąd, ale zapewniam cię, jak na mój gust to, co mówił Krypski, było całkiem przekonujące.\n– Cholera – zaklęła pod nosem Izabela, odkładając swoją filiżankę na stolik. Z nerwów odechciało jej się pić.\n– Wyeliminujcie ją! – krzyknęła nagle Kasia, uśmiechając się przebiegle.\n– Mam ją zabić? – zapytał Karol szeptem, z prawdziwym, niekłamanym błyskiem w oku. Kasia popukała się ostentacyjnie w głowę.\n– Idźcie do Guca i przedstawcie sprawę jasno. Powiedzcie, że Krypski manipuluje nim, że faworyzuje Martę, bo po prostu jest jego siostrzenicą, i tyle.\n– Tego tak do końca niestety nie wiemy, to tylko pogłoski. Przecież ani Krypski, ani Marta nigdy się nie przyznają do rodzinnych koligacji – zauważyła Izabela. – Zrobimy z siebie zazdrosnych durniów w oczach Guca za takie manewry.\n– Ona niestety ma rację. – Karol pokiwał głową, wsadzając ręce do kieszeni. Z jednej z nich wyjął pomięty banknot. Na jego widok oczy mu rozbłysły i szybko zakończył rozmowę. – Byłem pewien, że jestem bez kasy, a tu taka niespodzianka. Jednym słowem, nie muszę już wąchać waszych oparów, tylko zamówię sobie własną kawę. Ech, życie, jeśli zostanę szefem działu, to skończy się sterczenie w tym marnym bufecie. Pani Justynka na każde moje zawołanie poleci do Starbucksa.\n– Swoją drogą, widziałaś, jak ona się dzisiaj ubrała? – spytała Kasia, gdy tylko Karol oddalił się po swoje zamówienie.\n– Kto? Justynka?\n– Marta! Co mnie obchodzi sekretarka? O Marcie mówię.\n– Pewnie, że widziałam, chyba każdy zwrócił uwagę. Może ją ten rotawirus dorwał z opóźnieniem, ale i-de-al-na Marta zamiast siedzieć w domu musiała stawić się w pracy, choćby nie wiem co – wycedziła przez zęby Izabela.\n– Mówię ci, ona coś kombinuje, nie wyglądała mi na chorą.\n– Kombinuje? Ale co?\n– Nie wiem, ale to idealny strój na jakąś podróż. Wydaje mi się, że ona dzisiaj gdzieś pojechała. Pewnie znalazła jakiś temat i chce nas wszystkich zaskoczyć.\nIzabela westchnęła. Miała już dość słuchania o Marcie. Najchętniej skończyłaby wcześniej pracę, pojechała do domu, wyszła z Szeryfem na długi spacer i nie myślała o niczym istotnym. Niestety, czas gonił, nie mogła sobie pozwolić na wagary. Zamierzała napisać kilka dodatkowych, awaryjnych artykułów do kolejnego numeru, aby tym razem wytrącić Krypskiemu z ręki wszystkie argumenty na temat przodownicy pracy – Marty.\nZbliżał się weekend, a wraz z nim wyjazd do babci i konieczność zwrócenia psa właścicielowi. Izabela ze smutkiem patrzyła na leżącego przy jej nogach wilczura. Przywiązała się do niego, on też wydawał się darzyć ją sympatią. Gdy wracała z pracy, cieszył się niczym stęsknione dziecko, które skacze na widok upragnionego rodzica. Szeryf też skakał, przednimi łapami napierając na swoją nową panią. Uwielbiał wspólne spacery, biegał za piłką, warczał na obcych. Izabela zauważyła, że lubi, gdy tarmosi się go za uszy, i delikatnie drapie się go pod brodą. Odkryła, że nie przepada za puszkowym psim żarciem, ale ślinka mu cieknie na widok aromatycznej kiełbasy myśliwskiej.\n– Zbankrutuję przez ciebie – śmiała się za każdym razem, gdy przynosiła do domu kolejne smakołyki. Mimo to nie potrafiła odmówić Szeryfowi ani myśliwskiej, ani wędzonego kurczaka, ani też kabanosów, za którymi wprost przepadał. Cieszyła się, że może sprawić mu przyjemność, zauważyła, że i Szeryf nie zostaje dłużny. Szybko nauczył się chodzić tuż przy nodze, gdy go o to prosiła, nie uciekał, gdy spuszczała go ze smyczy, czasem nawet udało mu się zareagować na polecenie „podaj łapę”, chociaż najczęściej, zamiast podać jedną, wstawał z siadu i napierał na Izę obydwiema przednimi łapami, liżąc ją przy tym po twarzy. Izabela chwaliła się postępami Szeryfa Joannie, ale ta nie odpowiadała na maile. Najwyraźniej nie odbierała ich, albo też nie miała czasu, by znaleźć jakąś internetową kawiarnię. Iza często myślała o przyjaciółce, zastanawiała się, co u niej, jak sobie radzi, czy nie tęskni. Sama bowiem tęskniła. Zdawała sobie sprawę z tego, że gdy przyjdzie jej oddać Szeryfa, nie będzie już miała kompletnie się do kogo odezwać, nie będzie miała z kim pójść do pobliskiego parku ani z kim zjeść późnej kolacji. Szeryf nigdy nie odmawiał przekąsek. Nawet po dwudziestej drugiej, gdy zazwyczaj już drzemał, potrafił wstać ze swojego posłania i usiąść przy jedzącej akurat Izabeli, tęsknym wzrokiem wpatrując się w jej kanapki.\nKiedy w piątek rano Izabela wychodziła do pracy, serce ją bolało na myśl, że gdy z niej wróci, będzie to ostatni już powrót do Szeryfa. Zamykając za sobą drzwi na klucz, stała jeszcze chwilę na klatce przed windą, zastanawiając się, jaki wymyślić powód, by i w ten weekend nie jechać do Skotnik. Pomyślała, że może przez kolejny tydzień nieobecności psa jego właściciel znajdzie sobie nowego i nie będzie zadowolony z odnalezienia byłego pupila, a wtedy Izabela mogłaby go zatrzymać. Pomysł ten był na tyle kuszący, że przez moment nawet uśmiechnęła się sama do siebie, widząc oczyma wyobraźni radość swoją i Szeryfa na wieść, iż pies dawno już został przez swojego byłego pana spisany na straty i nie chce on go już więcej oglądać.\n– Wsiada pani? – Głos z windy wybił Izabelę z zamyślenia. Sąsiad z szóstego piętra będący w środku uchylił drzwi, zdziwiony, że ona jeszcze nie wsiada.\n– Nie mogę zrobić tego babci – powiedziała Izabela smutnym głosem, wchodząc do windy.\n– Babcia zabrania pani jeździć? Klaustrofobiczka?\n– Że co? – Izabela powoli powracała do świata. Dopiero teraz zorientowała się, że swoje myśli wymawiała na głos. Nie sądziła, że mieszkanie w pojedynkę może wywołać u niej aż taką reakcję. Trudno się było przyzwyczaić, bo za czasów mieszkania z Joanną obydwie wciąż o czymś mówiły, niekoniecznie się nawet słuchając.\n– Przepraszam, to nie do pana – wyjaśniła Izabela, powracając do swoich rozmyślań. Nie mogła tego zrobić babci, bo przecież obiecała, że przyjedzie i zorientuje się w sprawie eksmisji. Nie może zostawić babci samej w tak ważnej sprawie, nie wiadomo, na ile przebiegły jest ten cały Morawski i jego prawnik.\n– Telefon pani chyba dzwoni – zauważył sąsiad, poszturchując Izabelę w ramię. Akurat winda zatrzymała się i ktoś z zewnątrz otworzył drzwi, próbując dostać się do środka.\n– Nie wiem, jak pani, ale ja wychodzę, to już parter. – Mężczyzna przepchnął się bokiem do wyjścia. Izabela wyszła zaraz za nim, próbując znaleźć w torebce swoją komórkę.\n– O rany, dzwonię i dzwonię, co ty śpisz? – usłyszała zdenerwowany głos Kasi po drugiej stronie.\n– Skąd, wyszłam właśnie z domu, a co się stało? Przecież nie ma dziś żadnego zebrania?\n– Mówiłam ci, że ta


Radek - Blox.pl\nNajnowsze wpisy: Radek\nDojrzały, skory do okzywania uczuc ale już mam komu....\nWiele się wydarzyło po tym wszystkim jestem bardziej dojrzały ale ciągle skory do okazywania uczuć. Po pierwszym epizodzie z Radkiem nie mogłem wytrzymać długo w samotności. Dalej była znajomość z niezwykle mądrym i pozornie rozsądnym Damianem bardzo...\nOstatnie, weekendowe, spotkanie Klubu Literatów zakończyło się wycieczką po Toruniu. Nie ma co za dużo opisywać, gdyż nawet najlepszy opis nie zastąpi fotorelacji! Zapraszamy! Przygotowania, nastawienie mentalne. Zakładanie. Maszerowanie. Odpoczywani...\nPo ostatnim weekendowym spotkaniu pozostało wiele miłych zdarzeń, kilka doświadczeń czy nowych znajomości. Sobotnie wydarzenia doprowadziły także do niesamowitej możliwości stworzenia konkursu! Otóż około godziny 23.30 na mieszkanie wtargnęli nieustr...\nZima zakłada sweter!\nDzielna ekipa Panterka zauważyła, że nadeszła zima! Fakt, który ujawnił i pozwolił zauważyć ten stan za oknem było... ...pojawienie się śniegu na melince! Jednak czy śnieg na melince oznaczał zimę za oknem? Trzeba było zbadać ten stan rzeczy. Rozpocz...\nNajlepsze blogi: Radek\nOpowiadanie o grupce dziewczyn, nauczycielu i przygodach jakie ich spotkają.


Nieruchomości - rezydencja Naruszewicza - apartamenty, opinie\nPosted by rezydencjanaruszewicza.pl on sty 25, 2022\nWspółczesne trendy, pojawiające się we wnętrzach, zwłaszcza biurowych stają się coraz bardziej otwarte, tworząc tzw. open space, dlatego konieczne jest wydzielenie odizolowanej przestrzeni, która będzie umożliwiała zachować prywatność, a także pozwoli stworzyć komfortowe warunki do pracy. Jeszcze niedawno w tym celu powszechnie stosowano płyty z karton – gipsu, ale to rozwiązanie miało...\nPosted by rezydencjanaruszewicza.pl on sty 23, 2022\nFast Moving Consumer Goods – pod tym dość tajemniczo brzmiącym sformułowaniem kryją się tzw. towary szybkozbywalne. Czym są? Jak wygląda branża FMCG? Czego dotyczy? Co to są towary szybkozbywalne? Na rynku nie brakuje towarów, które sprzedają się w bardzo szybkim tempie, w dodatku po stosunkowo niskich kosztach. To właśnie takie produkty określa się mianem szybkozbywalnych. Towary FMCG...\nWspółczesne trendy, pojawiające się we wnętrzach, zwłaszcza biurowych stają się coraz bardziej otwarte, tworząc tzw. open space, dlatego konieczne jest wydzielenie odizolowanej przestrzeni, która będzie umożliwiała zachować prywatność, a także pozwoli stworzyć komfortowe warunki do pracy. Jeszcze niedawno w tym celu powszechnie stosowano płyty z karton – gipsu, ale to rozwiązanie miało wiele wad. Remedium na zachowanie wizualnie...\nFast Moving Consumer Goods – pod tym dość tajemniczo brzmiącym sformułowaniem kryją się tzw. towary szybkozbywalne. Czym są? Jak wygląda branża FMCG? Czego dotyczy? Co to są towary szybkozbywalne? Na rynku nie brakuje towarów, które sprzedają się w bardzo szybkim tempie, w dodatku po stosunkowo niskich kosztach. To właśnie takie produkty określa się mianem szybkozbywalnych. Towary FMCG charakteryzują się krótkim terminem przydatności...\nPosted By rezydencjanaruszewicza.pl on wrz 9, 2021\nDobre biuro nieruchomości w Warszawie pomoże w znalezieniu tak zwanego złotego kupca, dzięki czemu transakcja sprzedaży przebiegnie pomyślnie i będzie można uzyskać korzystną cenę. Jako że agencji działa na rynku wiele, należy dobrze zastanowić się nad tym, jak znaleźć odpowiedniego usługodawcę, aby być w pełni zadowolonym ze współpracy. Pośrednik nieruchomości zajmie się profesjonalnym przygotowaniem ogłoszenia i aktywnym...\nNie w każdym domu obecne są zasłony. Bardzo często wykorzystywane są rolety, żaluzje lub same firany. Moda na zasłony ostatnio …


nia za określoną cenę niż zatrudniać na etacie. Gros firm wynajmuje firmy sprzątające, bo tak jest zdecydowanie ekonomiczniej niż zatrudniać na etacie osoby zajmujące się tym obszarem. Nie ma się czemu dziwić, ponieważ nikt nie l\nDodane: 06-03-2021 04:27\nOutsourcing bhp to w obecnej dobie dosyć popularny typ usług. Nic zresztą w tym dziwnego, ponieważ łatwiej jest wynająć firmę do wykonania konkretnego zadania za określoną cenę niż zatrudniać na etacie. Gros firm wynajmuje firmy sprzątające, bo tak jest zdecydowanie ekonomiczniej niż zatrudniać na etacie osoby zajmujące się tym obszarem. Nie ma się czemu dziwić, ponieważ nikt nie lubi niepotrzebnie wydawać pienięd\nPulsar BHPSzkolenia bhp warszawaInspiracje ogrodowe - sauna drewnianaDobry prawnikKładzenie kostki, wykończenie elewacji i inne istotne sprawyDentysta ZabrzeWędzenie - to warto wiedzieć!Profesjonalne dbanie i czyszczenie skór- krótki wpisSzkolenia bhp onlineO pracy geodety oraz jego obowiązkachPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz Kupić Dobrą KawęProblemy z układem pokarmowym, przyczyni i diagnozaDla Polek - kosmetyki z MarokaEn artikkel om tannproblemer Some plumbing stuff Text of issues dental O druku, reklamie i drukarkachCzy można transportować ponadgabaryty samemu?Zegarek na rękęOrganizacja dużej imprezy i jej zaopatrzenieAbout superiority smaller the better - LaptopsO dzieciach i produktach specjalnie dla nichUWAGA! Nie Kupuj Nic Aby Pozycjonować Strony Zanim Nie Przeczytasz Tego!Dentysta nie sadysta, pomaga i zapobiegaJak wygląda naprawa ekspresów do kawy?Krótki wpis o geodetachSome interesting things about pipesKilka porad dla zdrowych zębówLeczenie zębów- szeroki temat2020 czas aby lepiej dać fotowoltaikę


HAIRDREAMS - RETUSZ UBYTKÓW VOLUME+ - Peruki - uzupełnianie włosów\nSalon Fryzjerski „Dorothy” oferuje różnego rodzaju retusze metodami Hairdreams. Najważniejsze jest to, że decydując się na przedłużanie lub zagęszczenie włosów nie trzeba spędzać wielu dni w szpitalu – cierpiąc z bólu po przeszczepie włosów. Nasza metody są całkowicie bezbolesne i nie zajmą Państwu więcej niż ok. 3. godziny (w zależności od fryzury).\nNowoczesny system TopHair jest szczególnie szybki i wygodny. Nadaje się do fryzur z przedziałkiem. W zależności od życzenia klienta można modulować go na stałe lub przy pomocy klipsów. TopHair jest idealny dla osób:


Nagrał pijaną matkę trójki dzieci. Kobieta dzień wcześniej odebrała 500+. – Polubione.com\nHome Poruszające Nagrał pijaną matkę trójki dzieci. Kobieta dzień wcześniej odebrała 500+.\n500 plus to program, który jedni zachwalają, a inni z kolei twierdzą, że ofiarowane przez państwo pieniądze służą rozwojowi patologii.\nNiejednokrotnie słyszeliśmy bowiem o przypadkach, gdy rodzice wydają świadczenie na własne potrzeby, wczasy czy alkohol. Cierpią na tym oczywiście dzieci, które przecież same nie proszą się na świat. Dzieci, które często chodzą brudne, nie mają się w co ubrać, a czasami nawet co jeść.\nW ostatnim czasie światło dzienne ujrzało nagranie, na którym widzimy pijaną, siedzącą na ziemi matkę trójki dzieci.\n– „Mama po 500+… No nie może się podnieść. Tak się naj***ła, że nie może się podnieść” – słyszymy, jak mówi nagrywający kobietę mężczyzna, podczas gdy w tle słychać śmiech niczego nieświadomych dzieci.\nW pewnym momencie mężczyzna mówi do dziecka, aby podeszło do matki po to, żeby ludzie wiedzieli czyim jest synem. Po chwili widzimy śmiejących się z kobiety chłopców. Co na to matka? Jest tak pijana, że ma problemy z mówieniem, a gdy już się jej to udaje, słyszymy pełno wulgaryzmów.\ntagi: 500 + 500 plus pijana matka program 500 plus wyrodna matka\nOd 3 lat czeka na przyznanie 500+. Samotna mama trójki dzieci nie dostaje świadczenia.\nStwierdziła, że spędziła z dziećmi całkowicie normalny dzień. Córka opowiedziała jednak tacie, co tak naprawdę się działo


Wielki przemysł i handel mają wyłącznie na celu produkcję i szybki zysk, pomijają całkowicie sprawę podstawowych warunków przyrodzonych Tereny niezdrowe i nieodpowiednie pod wieloma względami dla celów urbanistycznych, są zabudowywane zupełnie bezplanowo. Powstają warsztaty pracy, porty i kopalnie, fabryki i zakłady przemysłowe, gmachy administracyjne i handlowe. Rosną one z niebywałą szybkością — załączone wykresy wskazują olbrzymi ten rozrost na paru przykładach miast przemyslowych polskich i obcych, Pomimo ogromnych możliwości technicznych i finansowych warunki przyrodzone często bardzo nie są wyzyskiwane w sposób właściwy, nawet w kierunku korzyści gospodarczych, nie mówiąc już o celach zdrowotnych, mieszkaniowych i wypoczynkowych. Tereny miejskie o nieracjonalnie mieszanej zabudowie rozciągają się zupełnie przypadkowo na coraz większych przestrzeniach, niezależnie od różnolitych właściwości terenu, jego wartości budowlanej, możliwości komunikacyjnych i piękna krajobrazu. Nieracjonalność i bezplanowość budowy idzie tak daleko, że dla przeprowadzenia podstawowych urządzeń miejskich zachodzi często konieczność dokonywania wyburzeń i bardzo skomplikowanych robót technicznych już wkrótce po zabudowie dzielnicy, w tych nawet wypadkach, gdzie właściwe poznanie cech terenu przed rozpoczęciem budowy doprowadziłoby do rozwiązań logicznych, prostych i niekosztownych. Na ogół budowę masła z punktu widzenia warunków przyrodzonych w omawianym okresie cechują: I. Zwarte rozszerzanie się masy budowlanej na coraz dalsze tereny wolne bez pozostawiania jakichkolwiek przestrzeni nie zabudowanych, które by zabezpieczały racjonalny stosunek ilości mieszkańców do powierzchni ziemi i właściwy dostęp powietrza i słońca do mieszkań i warsztatów pracy. 2. Braki w badaniu właściwości przyrodzonych poszczególnych fragmentów terenów miejskich oraz bliższej i dalszej okolicy, z czego wynikają wadliwe rozwiązania poszczególnych fragmentów w zabudowie miasta i w podziale terenów, oraz utrata wielkich nieraz korzyści i bogactw, które przyroda na obszarach miejskich sama przez się daje. [podobne: szafa narożna , szafy na wymiar , szafy przesuwne ]