Sześciolatki w szkole i w Sejmie | naTemat.pl\nSześciolatki w szkole i w Sejmie\nSześciolatki wróciły do Sejmu, znów za sprawą państwa Elbanowskich, którzy przygotowali i zebrali podpisy pod obywatelskim projektem ustawy unieważniającej obniżenie wieku obowiązku szkolnego. „Oszołomy, karierowicze, promują się na dzieciach” – czytam. I myślę: przecież nie o to chodzi, znowu kierujemy ostrze krytyki nie w tym kierunku, co trzeba. Nie byłoby Elbanowskich, gdyby ta reforma została dobrze przygotowana.\nŻeby nie było wątpliwości, na początek podkreślę: jestem za obniżeniem wieku szkolnego. To dobre rozwiązanie, wyrównujące szanse edukacyjne, pozwalające wszystkim dzieciom na rozpoczęcie nauki w tym samym wieku. Jednocześnie jestem głęboko przeciwna temu, jak to zostało zrobione. I żeby jeszcze był to pierwszy raz.\nW opublikowanym miesiąc temu raporcie OECD przeczytaliśmy to, o czym mówi się nie od dziś: żadna z przeprowadzonych w ostatnich latach zmian w edukacji nie została dobrze zaplanowana, uczciwie podsumowana i oceniona. Ewaluacji i wyciągnięcia wniosków nie doczekało się ani wprowadzenie gimnazjów, ani zmiana systemu egzaminów zewnętrznych, ani gruntowna reforma i sprofilowanie liceów, ani żadna ze zmian w podstawach programowych czy systemie oceniania. Nie towarzyszyło im szersze spojrzenie na system kształcenia, wdrażano kolejne reformy, nie przyglądając się skutkom poprzednich. W efekcie nasza edukacja składa się z luźno powiązanych ze sobą pomysłów, które zmieniają się w zależności od tego, kto rządzi. Co gorsza, obecny rząd powoli rezygnuje z tych nielicznych narzędzi, które dotychczas choć trochę pozwalały przyglądać się efektom zmian. Dopiero co dowiedzieliśmy się, że nie będziemy już brać udziału w międzynarodowym programie badawczym TALIS, ukierunkowanym na badanie środowiska uczenia się i warunków pracy nauczycieli, wycofaliśmy się też z Ogólnopolskiego Badania Umiejętności Trzecioklasistów, które mogłoby pomóc w sprawdzeniu, jak szkoły radzą sobie z obniżeniem wieku obowiązku szkolnego.\nWłaśnie na przykładzie tej ostatniej, a jednocześnie znów najgorętszej, reformy, można zobaczyć, jak się wprowadza zmiany w polskiej edukacji. Pierwotnie obowiązek szkolny miał objąć sześciolatki już w 2009 roku. Czyli MEN, najpierw pod przewodnictwem Katarzyny Hall, potem Krystyny Szumilas, a w końcu Joanny Kluzik-Rostkowskiej, zajmuje się najmłodszymi uczniami niemal od początku poprzedniej kadencji Sejmu. Uważam, że to nadal zbyt krótko, ale też wierzę, że gdyby zrobić to dobrze, ten czas wystarczyłby, by nikt się tym szczególnie nie martwił ani nie protestował. Tyle że przygotowania trwały dużo, dużo krócej. W większości zajęły jedynie pierwsze osiem miesięcy 2014 roku.\n- zmieniono podstawę programową do klas 1-3, tak aby nie oceniać postępów dziecka w pierwszym roku kształcenia,\n- zmniejszono liczbę uczniów w klasach 1-3 do 25 (to już zresztą nieaktualne, dwa tygodnie temu Sejm przegłosował, że w szczególnych przypadkach uczniów będzie mogło być więcej),\n- wprowadzono stanowisko asystenta nauczyciela – osoby, która będzie pomagać nauczycielowi w organizowaniu pracy na lekcji (to bardzo dobry pomysł, niestety, choć od asystentów wymaga się takich samych kwalifikacji co od nauczycieli, to jednocześnie płaci się im dużo mniej i zatrudnia się ich w oparciu o Kodeks pracy; dodatkowo nie dano gminom środków na ich zatrudnianie, w związku z czym stać na to jedynie najbogatsze),\n- wprowadzono napisany na szybko, niepodlegający specjalistycznym recenzjom podręcznik i uznano go za jedyny obowiązujący (w tym tygodniu ukazały się badania przygotowane na zlecenie „Rzeczpospolitej”, z których wynika, że właściwie jedyną jego zaletą jest bezpłatność; mimo to przedstawiciele MEN zapowiedzieli, że nie zamierzają go poprawiać, ponieważ te same egzemplarze mają służyć trzem kolejnym rocznikom uczniów),\n- umożliwiono rodzicom cofanie do zerówki lub przedszkola sześciolatków, którzy nie radzą sobie w pierwszej klasie (psychologowie ocenili to rozwiązanie jako bardzo negatywnie wpływające na rozwój dziecka i jego poczucie wartości).\nCo więcej, te wszystkie zmiany objęły wyłącznie klasy 1-3 szkoły podstawowej. Projektując reformę, rządzący zapomnieli, że za trzy lata sześciolatki, które rozpoczęły naukę we wrześniu 2014 roku, trafią do 4 klasy. Już teraz to przejście jest trudne dla uczniów. Nagle robi się poważnie, nie ma już kącika zabaw i ukochanej pani nauczycielki. Muszą pamiętać, w których klasach mają kolejne lekcje, zapisywać, co mają zadane, nie zapominać o sprawdzianach. Oczywiście i dzieci, które zaczęły naukę w wieku sześciu lat, mogą sobie z tym poradzić. Tyle że skoro zmieniono wymagania i sposób nauczania w klasach 1-3, trzeba się spodziewać, że wpłynie to też na to, jak uczniowie odnajdą się w klasie 4.\nDobra wiadomość jest taka, że w tym wszystkim spisały się szkoły i na tyle, na ile mogły, przygotowały się na przyjęcie sześciolatków. Ale trudno się temu dziwić, mają w tym wprawę, wszak to nie pierwsza zmiana, do której musiały się szybko przystosować.\nZaprzyjaźniona, i niestety już nieżyjąca, nauczycielka matematyki, zwykła mi mówić, że tym, co najbardziej szkodzi edukacji, jest chaos. Niestety to właśnie on rządzi w polskiej edukacji. Ludzie mają prawo czuć się w tym zagubieni, chcieć, by było jak kiedyś, gdy może nie było świetnie, ale za to było spokojnie. Ale powrót do przeszłości, unieważnienie reform, to nie jest dobra droga. Obecni uczniowie żyją w innych czasach niż ich rodzice, więc i ich edukacja musi być inna. Jaka? Pomysły leżą na wyciągnięcie ręki - w szkołach demokratycznych, w oddolnych inicjatywach nauczycieli i grup rodziców. I trochę dalej, chociażby w Finlandii, która ponoć ma najlepszy system edukacyjny na świecie. Czas skończyć z napędzanymi pieniędzmi z UE pozornymi zmianami i na poważnie, planowo, mając przed oczami perspektywę nie czterech, a co najmniej dwudziestu lat, zacząć zmieniać polską szkołę. Postawić na indywidualizację i personalizację, odejść od testomanii i uniformizacji, umieścić dziecko i wspieranie jego rozwoju oraz talentów w centrum uwagi, jednocześnie doceniając i dając wolność wyboru metod pracy nauczycielowi. Co z tego, że polscy uczniowie mają coraz lepsze wyniki w międzynarodowych testach, skoro jednocześnie coraz więcej z nich deklaruje, że nie lubią szkoły, nie wierzą, że wiedza w niej nabyta przyda im się w życiu, i czują się w niej nieszczęśliwi?


Naścienna gładka listwa MDD414 Mardom Decor — ponadczasowa\nKod produktu: MDD414\nOszczędzasz 8% (7,35 zł).\nCo powiesz na szybką i naprawdę łatwą zmianę aranżacji Twojego domu? W jeden dzień możesz sprawić, aby zapanował w nim zupełnie inny, wytworniejszy klimat. Sposobem na tę metamorfozę jest listwa naścienna MDD414 z oferty naszego e-sklepu.\nZwykłe ściany zaczną wyglądać jak najbardziej wytworny gabinet, jeśli sprawisz sobie i swoim bliskim prezent w postaci panelu ściennego od firmy Mardom. To naprawdę najłatwiejsza droga, aby dom, salon czy biuro zyskało unikalny splendor.\nStworzona w technologii ProFoam listwa MDD414 zdobi i akcentuje każdą ścianę, a jednocześnie ukrywa rzeczy, których nie chciałbyś oglądać. Schowaj za nią linię łączącą górny i dolny kolor ściany.\nProFoam to polimer, który mało waży, a za to wiele może. Choć listwa jest bardzo lekka i przez to łatwa w montażu, to jest też wytrzymała. Wykazuje bardzo dużą odporność na uderzenia, wgniecenia i inne czynniki mechaniczne. Jest też niewrażliwa na ścieranie, dlatego można ją bez obaw myć nawet codziennie lub intensywnie użytkować jako ochrona przed uderzeniem w ścianę.\nListwa jest przygotowana pod malowanie. Producent zadbał też o specjalną powłokę, dzięki której listwę można pomalować na dowolny kolor.


Obróbka metali - definicje :: Największy Portal Branży Metalowej w Polsce\nToczenie, najbardziej rozpowszechniony sposób obróbki skrawaniem, polegający na tym, że przedmiot obrabiany wykonuje ruch obrotowy, a narzędzie (nóż tokarski) - ruch liniowy. Podstawowymi odmianami toczenia są: wzdłużne (kierunek ruchu noża jest równoległy do osi obrotu obrabianego przedmiotu) - zewnętrzne (tzw. obtaczanie) lub wewnętrzne (tzw. wytaczanie), poprzeczne, tzw. planowanie (kierunek ruchu noża jest prostopadły do osi obrotu przedmiotu), kopiowe (wg wzornika sterującego ruchem posuwowym noża w zasadzie po dowolnej linii) oraz obwiedniowe. Toczenie przeprowadza się na tokarkach.\nFrezowanie, rodzaj obróbki skrawaniem przedmiotów z metalu, drewna, tworzyw sztucznych lub innych materiałów skrawalnych za pomocą wieloostrzowego narzędzia (frezu) na obrabiarce zwanej frezarką. Podczas frezowania ruch obrotowy wykonuje narzędzie, zaś ruch posuwowy przedmiot obrabiany (niekiedy również narzędzie). W zależności od położenia osi obrotu freza względem obrabianej powierzchni rozróżnia się frezowanie obwodowe i czołowe. W zależności od kierunku ruchu posuwowego w stosunku do ruchu roboczego rozróżnia się frezowanie współbieżne i przeciwbieżne. Szczególnymi odmianami frezowania jest: kopiowe, gwintów, obwiedniowe itp.\nSzlifowanie, obróbka ścierna, sposób obróbki skrawaniem, w którym narzędziem skrawającym jest ściernica, osełka lub taśma ścierna. Szlifowanie stosuje się do obróbki stalowych przedmiotów hartowanych (np. narzędzi skrawających), do zdzierania niewielkiej ilości materiału z przedmiotów walcowanych, kutych lub odlewanych oraz do obróbki wykańczającej przedmiotów metalowych.\nObróbka plastyczna, obróbka, przy której kształtowanie lub podzielenie materiału, zmianę własności fizykochemicznych, struktury i gładkości powierzchni osiąga się przez odkształcenie plastyczne.\nRozróżnia się obróbkę plastyczną na zimno (odkształcenie plastyczne osiągane jest w temperaturze niższej od temperatury rekrystalizacji) oraz obróbkę plastyczną na gorąco (odkształcenie plastyczne osiągane jest w temperaturze wyższej od temperatury rekrystalizacji).\nPodstawowe obróbki plastyczne to: kucie, walcowanie, tłoczenie, ciągnienie.\nKucie, obróbka plastyczna metali na gorąco lub na zimno, wykonywana ręcznie lub mechanicznie (na młotach, prasach i kuźniarkach), podczas której nadaje się przedmiotom kształt przez zgniatanie ich uderzeniem lub naciskiem. Niekiedy kucie stosuje się w celu polepszenia właściwości mechanicznych materiału przez nadanie mu odpowiedniej struktury. Rozróżnia się kucie swobodne (ręczne lub maszynowe), bez ograniczania przemieszczania się materiału w płaszczyźnie prostopadłej do kierunku zgniatania, stosowane w produkcji jednostkowej i małoseryjnej, oraz kucie matrycowe (matrycowanie), kształtowanie jednocześnie całej powierzchni wyrobu w matrycach (matryca kuźnicza), stosowane w produkcji wielkoseryjnej.\nTłoczenie, obróbka plastyczna na zimno lub na gorąco, obejmująca procesy cięcia i kształtowania blach i taśm metalowych oraz niemetalowych folii i płyt. Wymagany kształt w procesie tłoczenia uzyskuje się przez cięcie, tj. oddzielenie zbędnych części od reszty materiału wyjściowego (do cięcia zalicza się odcinanie, wycinanie, dziurkowanie, przecinanie, okrawanie, nacinanie i rozcinanie) lub plastyczne kształtowanie materiału wyjściowego bez naruszenia jego spójności (np. przez: wyginanie, zawijanie, skręcanie, profilowanie, wygniatanie, przetłaczanie, obciąganie, wywijanie, obciskanie). Tłoczenie przeprowadza się najczęściej na prasach.\nCiągnienie, rodzaj obróbki plastycznej, na zimno lub na gorąco, polegającej na systematycznym zmniejszaniu przekroju poprzecznego ciągnionego materiału (drutu, pręta, rury) przy jednoczesnym jego wydłużaniu. Cięcie, obróbka materiału, podczas której poprzez tłoczenie, kucie itp. naruszona zostaje jego spójność (następuje zmiana kształtu) bez wytworzenia wiórów.\nGięcie, obróbka materiału (metalu, drewna, tworzywa sztucznego), której celem jest trwała zmiana krzywizny materiału bez zmiany jego wymiarów poprzecznych.\nGięcie drewna poprzedzone jest obróbką hydrotermiczną (Obróbka drewna), która powoduje zmiękczenie drewna i zwiększenie jego podatności do odkształceń (utrwalanych przez wysuszenie).\nGięcie metalu wykonywane jest na zimno lub po wcześniejszym jego nagrzaniu. Rozróżnia się gięcie metalu: kuźnicze (ręczne lub maszynowe, swobodne lub w wykrojach) i tłocznicze (np. wyginanie, zaginanie, zwijanie, profilowanie).\nObróbka cieplna stosowana jest do różnych metali, jednak najczęściej do stali, jako do metalu najbardziej podatnego na tego rodzaju obróbkę. Do obróbki cieplnej zalicza się m.in.: wyżarzanie, hartowanie, odpuszczanie, ulepszanie cieplne, przesycanie, stabilizowanie.\nNakrzemowywanie, krzemowanie dyfuzyjne, obróbka cieplno-chemiczna polegająca na nasycaniu powierzchniowej warstwy przedmiotów stalowych krzemem poprzez wygrzewanie ich w temperaturze 950-1200°C w ośrodku stałym (zawierającym sproszkowany żelazokrzem) lub gazowym (zawierającym związki krzemu z chlorem). Nakrzemowywanie przeprowadza się w celu zwiększenia żaroodporności (odporności na utlenianie w wysokich temperaturach) oraz odporności na działanie kwasów.\nNasiarczanie, siarkowanie, obróbka cieplno-chemiczna polegająca na wzbogacaniu powierzchniowej warstwy przedmiotu w siarkę. Nasiarczanie przeprowadza się w środowisku ciekłym lub gazowym, w którym aktywnym czynnikiem jest siarkowodór. W temperaturze 200-900°C siarkowodór rozkłada się na wodór i siarkę reagującą z żelazem.\nNasiarczanie stosuje się w celu poprawienia właściwości ślizgowych trących się po sobie powierzchni, zwiększenia wytrzymałości zmęczeniowej i uodpornienia powierzchni na korozję. Nasiarczkowanie stosowane jest do tulei cylindrów, łożysk tocznych, wałków rozrządu, kół zębatych itp.\nInformator Metale Nieżelazne 2007 - VII wydanie, str 232 Informtor Wyroby Hutnictwa Żelaza 2008 - VII wydanie, str 274\nAluminium 2051,00 0,29% 2 gru\nCyna 18905,00 0,17% 2 gru\nCynk 2725,00 -1,55% 2 gru\nMiedź 7616,00 -0,37% 2 gru\nNikiel 15850,00 -1,57% 2 gru\nOłów 2031,00 -1,65% 2 gru\nStopy aluminium 1693,00 0,65% 2 gru


Z Południa na Północ :: The Forsyte Saga\nZ Południa na Północ Strona Główna » Inni pisarze XIX wieku » Ekranizacje\nSob 08 Mar, 2008 18:45\t The Forsyte Saga\nkucharz jedno ma imię\nWysłany: Wto 26 Wrz, 2006 22:08\n"Saga rodu Forsythów" - wiadomo że powstała w Anglii nowa seria tu stronka\nale ciekawam czy kto to widział?? Albo wie cos na temat tego serialu.\nNajstarszej wersji nie pamietam\npo głowie mi chodzi tylko "Saga rodu Paliserów" (tą pamietam!!)\nZ Tobą ciemność nie będzie ciemna..........\nWysłany: Wto 26 Wrz, 2006 22:29\nJa to sobie chciałam kupić w Anglii, ale kosztowało 60 funciaków...\nMogę za to wkleic stronkę z avkami z filmu:avki z Sagi rodu Forsyte'ów\nWysłany: Wto 26 Wrz, 2006 22:48\nNo to dorzucam jeszcze klip:\nDołączyła: 25 Maj 2006\nWysłany: Sro 27 Wrz, 2006 19:28\nDziewczyny The Forsyte Saga jest.\nPierwszy sezon (2002) 6 odcinków 423 minuty\nDrugi sezon (2003) do 13 odcinka 275 minut\nInteresuję się tym bo uwielbiam Johna Galsworthy'ego!\nOstatnio zmieniony przez Gitka Nie 01 Paź, 2006 09:44, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 28 Wrz, 2006 19:23\nA ja znalazłam coś takiego\nZawsze lubiłam Soamesa Forsyta, a w tym teledysku jest ukazany jako postać tragiczna, ma coś w sobie z Wokulskiego.\nWysłany: Sro 01 Lis, 2006 03:33 The Forsyte Saga\nZakładam nowy watek - informacje uzupełnię, na razie link do strony, gdzie można ściągnąć 3 klipy z filmu:\nWysłany: Pią 03 Lis, 2006 22:13\nSerial ten wyjątkowo opornie do mnie idzie. A co do strony „ordinary-angels” czy też macie problemy z otwieraniem ich produkcji, mi za każdym razem pojawia się takie hasło „You don't have permission to access /FCMONO.zip on this server.” A teledysk do tej pięknej piosenki można zobaczyć również na youtube, na szczęście.\nWysłany: Pią 03 Lis, 2006 23:27\nMam pytanie: Czy Damian Lewis gra w tym serialu główną rolę? Książki nie czytałam więc nie wiem...\nWysłany: Pią 10 Lis, 2006 19:15\nTak Damian Lewis gra w tym serialu jedną z głównych ról. Soamsa Forsyta, członka bardzo szacownej rodziny kupieckiej. Wokół niego samego, jego miłości, niezbyt czystej i romantycznej, do żony i później córki, poznajemy zawikłaną historię rodziny Forsytów, a do zimnokrwistych i powściągliwych Anglików raczej oni nie należeli. Akcja powieści dzieje się od roku 1886 do lat dwudziestych XX wieku. Bardzo interesująca książka, mimo, że długa, naprawdę polecam na wieczory jesienne. Bardzo ją lubię, bo za każdym czytaniem, z upływem czasu i doświadczenia życiowego, inaczej odbieram bohaterów, w przypadku Soamsa od pogardy przy pierwszym czytaniu, później zrozumienie, nawet trochę sympatię, a obecnie jest mi go bardzo żal.\nWysłany: Pią 10 Lis, 2006 20:10\nDziękuję za informacje! Widziałam 'Sagę Rodu Forsytów' w swojej bibliotece i chyba się skusze niebawem i przeczytam\nWysłany: Sob 11 Lis, 2006 20:20\nKochane Panie, zabierajcie się do czytania! To jest wyjątkowo piękny, dystkretnie i stylowo napisany cykl powieściowy; zmieniają się klimaty, epoki, mamy całą plejadę wspaniałych, wyrazistych bohaterów, a jakie bohaterki! Czytałam kiedyś taką najkrótszą charakterystykę głównej heroiny każdej z trzech trzytomowych części: Irena niczego nie daje, niczego nie chce brać. Fleur bierze wszystko nie dając nic w zamian. Dinny wyłącznie daje. O uczucia chodzi oczywiście, wyłącznie o uczucia... Ja nie lubię Ireny, żal mi Fleur, kocham Dinny.\nCzy serial obejmuje wszystkie tomy? Obawiam się, ze to głównie losy Soamesa i Ireny...\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 01:35\nJa się przyznam, że przymierzałam się do tego, ale nie dałam radę...\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 02:15\nJa tez sie przymierzałam, a własciwie dalej się przymierzam. Ale moje wydanie ma fatalna redakcje i naprawdę cięzko sie przez to czyta...\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 02:23\nJa podejrzewam, że za wcześnie do tego sięgnęłam. I może to i dobra książka, ale nie mogę się teraz przemóc...\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 11:09\nWiadomo, nic na siłę . Ale na długie zimowe wieczory polecam. Warto przebrnąć przez wszystkich Forsyte'ów z pierwszego tomu: mylą się okrutnie. Potem jest już łatwiej.\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 11:26\nJolyon Forsyte Senior (Corin Redgrave)\nJolyon Forsyte Junior (Rupert Graves)\nSoames Forsyte (Damian Lewis)\nJune Forsyte (Gillian Kearney)\nPhilippe Bosinney (Ioan Gruffuld)\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 11:32\nGiteczko, dzięki! Ioan Gruffuld jako Bosinney! Juhu!! Szkoda, ze bez zarostu... a kto gra Irenę?\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 11:36\nDodam tylko, że Saga filmowa ma łącznie 13 odcinków\nskłada się z\n"The Forsyte Saga" (2002) (mini)\n"The Forsyte Saga: To Let" (2003) (mini)\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 11:38\nIrene - Gina McKee\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 12:01\nWłasnie z tymi odcinkami, to nie do końca wiem, jak to jest. To ma w sumie chyba 3 serie.\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 12:09\nZ tego co wiem, to jest tak jak napisałam w poprzednim poście.\nI są dwie serie.\nThe Forsyte Saga: To Let (2003) (mini) jest kontynuacją i jest już o następnym pokoleniu.\nW sumie razem z "To Let" 13 odcinków.\nJak dla mnie to wszystko jasne\nJohn Galsworthy (autor) i jego ekranizacje:\nOstatnio zmieniony przez Gitka Nie 12 Lis, 2006 12:11, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 12:10\nJa sie pytałam ludzi, którzy maja to na DVD i nikt mi nie umiał powiedzieć...\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 12:12\nTo ja Ci mówię\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 12:18\nWysłany: Nie 12 Lis, 2006 12:37\nIoan i Damian - obu bardzo lubię\nA do książki może kiedyś zajrzę


Kultury siłowni. Autobiograficzne notatki etnograficzne – Jarosław Pietrzak\nPolska: Dąbrowa Górnicza i Warszawa\nSiłki w Dąbrowie Górniczej były pewnie fundamentalnie podobne do lokali tego rodzaju w całej prowincjonalnej Polsce, choć jedną z nich charakteryzował zaskakujący gest sięgnięcia po „kapitał symboliczny” właściwego polu społecznemu kulturystyki. Poznałem kiedyś (i fotografowałem) w Londynie młodego słoweńskiego aktora, bardzo pięknego, wysokiego, atletycznego, błękitnookiego blondyna, który mi opowiedział o jednym z projektów, w które był zaangażowany, choć wciąż jedynie na papierze. Miał to być biograficzny film o niemieckim pionierze kulturystyki, Adrei miał grać główną rolę, gdyby rzecz wypaliła. Więcej szczegółów pisał nie będę, bo dawno z nim nie rozmawiałem i nie wiem, jaki jest dzisiaj status tego projektu. Chciałem powiedzieć to, że Andrei powiedział coś w rodzaju „Na pewno go nie kojarzysz, Eugen…”, a ja dokończyłem, ku jego zaskoczeniu: „…Sandow?” Nie żebym się jakoś interesował historią kulturystyki, ale go znałem, bo ta siłownia w Dąbrowie Górniczej nosiła właśnie jego imię, nazywała się Sandow. Sandow, a nie np. Schwarzenegger czy Sly Stalone. Było w tym coś zaskakująco ambitnego, to odwołanie do wartości specyficznych historii kulturystyki jako pola społecznego, zdumiewające w zderzeniu z materialnymi standardami lokalu, jakim to miejsce faktycznie było. Tak rzadko bywam w Dąbrowie Górniczej, że nie wiem, czy to miejsce jeszcze istnieje i jak teraz wygląda. Jednak wtedy, w moich latach studenckich (ukończyłem kulturoznawstwo ze specjalizacją filmoznawczą na UŚ-u w 2005) była to typowa polsko-prowincjonalna siłka osiedlowa.\nTakie prowincjonalne polskie siłki pachniały kurzem wbitym w wykładziny, potem wyciśniętym w sztuczną skórę ławek, mieściły się w przypadkowych miejscach (największa, jaką wtedy znałem w Dąbrowie Górniczej – w piwnicy wynajmowanej od szkoły szukającej dodatkowego źródła dochodu; inna, bardzo nieduża – wstydliwie na tyłach salonu fryzjersko-kosmetycznego chyba połączonego z solarium, choć na sto procent nie pamiętam). W szatniach nie było nawet szafek, tylko wieszaki, trzeba było ufać, że mimo wkurwionego, wygolonego na łyso wyrazu twarzy połowy bywalców, nikt nikomu jednak nic, excuse my French, nie zajebie.\nMoje chuderlawe chłopięce przestraszenie, gdy wstępowałem w te – zwłaszcza te większe, w których było zawsze sporo ludzi – przybytki wykuwania dominującej, normatywnej męskości, mogło wykrzywiać moją perspektywę. Na pewno bałem się trochę niejednego z tych mężczyzn, którzy lekką ręką wyciskali na klatę czy rwali w martwym ciągu dwa razy tyle, co ja cały ważyłem, czułem się przy nich jak szczyl. Ale nawet tak skrzywiona perspektywa musiała rejestrować coś przynajmniej częściowo realnego.\nPamiętam te przestrzenie jako miejsca, w których z nikim nie rozmawiałem – bo prawie nikt z nikim tam nie rozmawiał, z wyjątkiem nielicznych grup dwóch lub trzech młodych mężczyzn, którzy przychodzili ćwiczyć razem, bo się znali ze szkoły średniej albo studiowali razem na śląskiej polibudzie lub w jakiejś miejscowej „wyższej szkole zarządzania marketingowego”. Ewentualnie, rzadkie przypadki prawdziwych wyczynowców, takich, co brali udział w zawodach – bywało, że ćwiczył jeden z drugim albo z partnerem treningowym, albo z trenerem, ale na takiej prowincji to były rzeczy wyjątkowe. Kobiet nie było w tych miejscach wcale, tylko na recepcji. To była przestrzeń mężczyzn, sztang, ciężarów, ławek, modlitewników, dźwigania, wyciskania, podnoszenia. Nikt się tam nie pedalił z cardio, w tym celu biegało się w parku albo jeździło na rowerze, if ever. Niemal nikt tam z nikim nie rozmawiał. Każdy mężczyzna stał tam w samotnej walce z samym sobą, w walce o stawki męskości. Mężczyźni wyglądali na zapiekłych, zagniewanych, wkurwionych, nie chciałeś nikomu wejść w drogę, zawadzić, jeśli ważyłeś tylko połowę tego, co on. Oczywiście, że nie wszyscy, ale to dlatego, że wyjątki były tak rzadkie, tych do policzenia na palcach jednej dłoni mężczyzn, którzy się zawsze uśmiechali, żartowali z każdym przypadkowym człowiekiem, mógłbym pewnie rozpoznać nawet dzisiaj, piętnaście lat później, na ulicy, tak bardzo odstawali od reszty.\nDiagnoza o fundamentalnym narcyzmie takiej konstrukcji męskości nie musi być niesprawiedliwa.\nWiem, że te fenomena mają w Polsce bardzo klasową dystrybucję, choć nigdy nie miałem okazji poznać wystarczająco wielu zróżnicowanych rejestrów. Pochodzę z robotniczej rodziny i nie mogłem sobie w latach studenckich, jak mój przyjaciel z liceum, którego rodzice wyjechali do Włoch i tam pracowali, pozwolić na to, żeby jeździć samochodem na jakąś wypasioną, przyhotelową siłkę w Katowicach. W Warszawie wiecznie „czekałem na przelew”, przez dwa miesiące chodziłem tylko na siłkę w starym postsocjalistycznym ośrodku sportowym, który stał kilka minut drogi od mojej kawalerki, ale jego część zwana siłownią miała wszelkie cechy siłowni prowincjonalnych – dlatego pewnie, że miejsce to było tanie i zdominowane przez klasę robotniczą. Z opowieści i sporadycznych inspekcji (np. kiedy w kinie Światowid wygrałem sesję w saunie w wypasionym kompleksie w Katowicach) wnioskuję, że burżuazyjne siłownie są w Polsce czystsze i zadbane, nowocześnie zaplanowane i urządzone sprzętami jednego dostawcy, mają szatnie z szafkami, maszyny do kardio w dużej liczbie, ale – correct me if I’m wrong – są tak samo przestrzeniami indywidualnych, odseparowanych neoliberalnych podmiotów doskonalących siebie, tyle że z ustępstwami na rzecz obecności kobiet, w amerykańskim stylu.\nDopiero później zrozumiałem, że te cechy polskich siłowni, lęk przed którymi musiałem w sobie łamać, żeby się nauczyć tam chodzić, być może nie są tak bardzo cechami współczesnej kultury siłowni rozumianej transnarodowo, globalnie, a być może cechami specyficznie polskiej współczesnej męskości, wyrażającymi się w praktyce siłowni jako „instytucji” akurat w Polsce. Te zaciśnięte usta, wiecznie wkurwione spojrzenia, nieodzywanie-się-nikogo-do-nikogo.\nW Londynie siłownie bardzo się różnią – są siłownie burżuazyjne, w zamożnych dzielnicach i tam, gdzie mieszczą się biura wielkich korporacji i instytucji finansowych. Są tańsze siłownie w bardziej robotniczych i mieszanych, imigranckich częściach miasta. Podkategorią tych ostatnich są też tzw. men’s gyms, do których kobiety nie zaglądają i w których podnosi się przeogromne ciężary. W jednej takiej na Bethnal Green fotografowałem kiedyś Timothy’ego, który dzień wcześniej zdobył drugie miejsce w ogólnokrajowych zawodach – tam się czułem prawie tak, jak ten chłopiec, którym byłem, gdy zaczynałem ćwiczyć na osiedlowej siłce w Dąbrowie Górniczej. Na ścianie na schodach do szatni wisiała reklama biura adwokackiego oferującego pomoc w sprawach kryminalnych. Widocznie bywalcom zdarza się miewać takie problemy.\nDla większości korzystających w Londynie z siłowni fizyczna aktywność tam jest doświadczeniem neoliberalnego podmiotu – indywidualnym, a jeśli w towarzystwie, to trenera osobistego w ramach indywidualnego planu treningowego.\nSiłownie w robotniczo-imigranckich częściach miasta różnią się jednak znacznie częstszymi przypadkami mężczyzn ćwiczących z kolegami czy przyjaciółmi, czasem przychodzących w grupkach, normą jest nawiązywanie kontaktu z przypadkowo spotykanymi innymi ćwiczącymi – prośby o asekurację przy wyciskaniu sztangi, o wymienianie się na maszynie, itd. Do najbardziej radujących lewicowe oko doświadczeń siłowni we wschodnim Londynie należy radykalny multikulturalizm takich miejsc (kobiety ćwiczące w hidżabach), tworzące się tak ad hoc pary czy trójki ćwiczących, asekurujących się nawzajem mężczyzn są różnego koloru skóry, o zróżnicowanym etnicznym i religijnym pochodzeniu, o różnym poziomie sportowego zaawansowania, mężczyzna o metrowej klacie chętnie pomaga nowicjuszowi.\nNeoliberalne doświadczenie samotnego treningu często więc ulega przekształceniu za sprawą zasady spontanicznej solidarności mężczyzn znajdujących płaszczyznę porozumienia w podobnych celach, w jakich tam przychodzą, a nawet umożliwia im wymienianie się, ni mniej ni więcej, bezinteresownymi gestami opieki. To ostatnie oznaczałoby być może, że choć na pierwszy rzut oka pracują tam oni nad dopasowaniem swoich ciał do wyjątkowo wymagających wizualnych standardów normatywnej męskości, w praktyce łatwo oskarżalnej i oskarżanej o narcyzm, to jednocześnie spontanicznie poszukują sposobów na jakąś tej męskości redefinicję, „debinaryzację” jej składników, komponowanie jej z elementami, które pomogłyby wymyślić ją na jakiś nowy, nieopresywny sposób.\nJeszcze jedno wrażenie, nie bez związku z poprzednim akapitem: dla wielu młodych mężczyzn z imigranckich środowisk, będącym pierwszym pokoleniem urodzonym w Europie lub nawet urodzonych jeszcze poza Europą, jeśli sami są heteroseksualni, to właśnie siłownie są dla nich często miejscem, w którym regularnie spotykają homoseksualnych mężczyzn i przekonują się, że nie mają z tym problemu. Bo w siłowniach, zarówno tych burżuazyjnych, jak i tych robotniczo-imigranckich (z wyjątkiem może tych najbardziej hardcore’owych men’s gyms, ale nie wiem z całą pewnością) mężczyźni homoseksualni są zawsze nadreprezentowani. To może być stereotyp, że homoseksualni mężczyźni częściej i bardziej dbają o swój wygląd, o swoje ciała, ale nie wszystkie stereotypy są z zasady nieprawdziwe.\nTe kontrasty między tańszymi, robotniczo-imigranckimi siłkami w Londynie a ich prowincjonalnymi odpowiednikami w Polsce, takimi, jak te, które znałem z Dąbrowy Górniczej, sprawiają, że się czasem zastanawiam, jak one się zmieniły od tamtego czasu. Ile z nich, wręcz przeciwnie, stało się np. wylęgarniami i rekrutowniami skrajnej prawicy? Już wtedy, jak tam chodziłem, w wielu oczach pod tymi wygolonymi głowami widać było właśnie ten rodzaj frustracji, resentymentu i wkurwu. A jeśli we wschodnim Londynie widziałem jakieś radykalne wyjątki, od wzorów, które opisałem, a więc mężczyzn, którzy unikali interakcji z kolorowymi czy czarnobrodymi towarzyszami w ćwiczebnym znoju, albo z tymi, których podejrzewali o homoseksualizm, izolując się od otoczenia tym lodowatym spojrzeniem, które pamiętałem z Dąbrowy Górniczej, to wyglądali oni zawsze na świeżych przybyszy z Europy Wschodniej, a wśród tych najwięcej, oczywiście, jest w Londynie Polaków.\nW londyńskich siłowniach jest bardzo dużo trenerów, którzy czasem prowadzą zajęcia grupowe, ale jednak głównie i najczęściej są trenerami osobistymi. Większość to mężczyźni, ale w niektórych siłowniach jest sporo kobiet, najczęściej trenują one inne kobiety lub prowadzą zajęcia grupowe, które w Londynie są stargetowane głównie dla kobiet.\nWe wszystkich siłowniach, w których w Londynie bywałem (było tego pięć) zaobserwowałem ogromną nadreprezentację przedstawicieli mniejszości etnicznych/rasowych i imigrantów (jak w większości sektorów usługowych), w szczególności czarnych mężczyzn (pochodzenia afrokaraibskiego lub afrykańskiego). Sam dwa razy przez jakiś czas (niezbyt długi) ćwiczyłem z trenerem, obaj byli z Ghany, jeden pracował w zachodnim, drugi we wschodnim Londynie. Czarni mężczyźni stanowili od jednej czwartej do niemal połowy trenerów pracujących w każdej siłowni, w której bywałem.\nPięć lokali to mała próba, ale jestem pewien, że wystarczająca, żeby coś z tego wyczytać. W dawnych imperiach kolonialnych i społeczeństwach o historii związanej z atlantyckim handlem niewolnikami, czarni mężczyźni są w znacznym stopniu przypisani do tożsamości, aktywności i pracy dotyczącej ciała lub ciałem wykonywanej (w przeciwieństwie do tożsamości, aktywności pracy odwołującej się do rozumu, umysłu). Pamiętacie ten film z silnym Omarem Sy i burżujem na wózku inwalidzkim? No właśnie. Mówiąc trochę Pierre’em Bourdieu, w binarnych opozycjach organizujących te społeczeństwa zajmują oni na płaszczyźnie rasowej miejsce strukturalnie podobne do tego jakie kobiety zajmują w stosunku do mężczyzn na płaszczyźnie płciowej (na osi rozum – ciało w najbardziej uderzający sposób). Ich wyraźna nadreprezentacja w rolach trenerów jest wypadkową z jednej strony ich dyskryminacji w ogólnej strukturze tych społeczeństw i sprzężenia tego z innym czynnikiem: że w przeciwieństwie do kapitału społecznego, dostępu do najlepszych szkół i uniwersytetów (a w Wielkiej Brytanii, jednym z najbardziej kastowych społeczeństw na świecie, wszystko od tego zależy, wszyscy posłowie skończyli Eton, wszyscy w branży wydawniczej skończyli Oxford lub Cambridge, itd.), ich własne ciało jest ich niezbywalną własnością, kapitałem, który zawsze posiadają, więc praca trenera osobistego, trenera sportowego to jedna z realnie bardziej im dostępnych ścieżek kariery oferujących coś aspirational we współczesnym kontekście kulturowym i w tak zdeindustrializowanym społeczeństwie jak brytyjskie.\nByć może oferuje im jeszcze coś mniej oczywistego.\nPamiętam, jak bardzo mnie uderzyło, kiedy gdzieś tam w 2009 chyba roku, przez kilka miesięcy korzystałem z usług mojego pierwszego takiego trenera, jak uważną opieką Jason mnie otaczał. Zaskoczyło mnie – pochodzącego z Krainy Chamskiej Męskości rozciągającej się między Odrą a Bugiem, gdzie szacunek mężczyzna tak często zdobywa w grze o sumie zerowej, to jest przez odebranie go komuś innemu; wychowanego w typowej polskiej rodzinie, w której ojciec potrafił się tylko na swoich synów wydzierać i ich upokarzać. Zaskoczyło mnie to, że Jason, który był potężnym, imponującym mężczyzną, spokojnie ponad metr w klatce piersiowej, troszczył się o mnie w sposób, z empatią i uwagą, których wcześniej w życiu doświadczałem raczej ze strony kobiet, a sięgało to aż do fizycznego kontaktu z moim ciałem, kiedy pod koniec treningu pomagał mi zawsze rozciągać mięśnie. Był też mężczyzną bardzo pięknym, o zabójczym uśmiechu, nie wiem, czy się domyślał, że sprawiał mi w ten sposób trochę za dużo przyjemności, ale chodzi mi przede wszystkim o radykalny kontrast z jednymi najbliższymi mu pod kątem profesji mężczyznami, z jakimi miałem w życiu dłuższy kontakt, czyli nauczycielami wuefu, kiedy chodziłem w Polsce do szkoły. W toku całego mojego doświadczenia szkolnego byli oni wszyscy, wyjątków nie pamiętam, sadystycznymi bucami.\nCzarni mężczyźni cieszą się nienajlepszą reputacją jako celebrujący wyjątkowo agresywny, maczystowski model męskości źle reagujący na różne formy słabości. Ale co, jeśli ten z kolei stereotyp wcale nie jest prawdziwy, nawet jeśli kiedyś był lub czasem/gdzieś bywa? Kilka lat temu obiło mi się o oczy badanie, którego przedmiotem było zróżnicowanie podziału domowej pracy opiekuńczej i reprodukcyjnej pomiędzy mężczyzn i kobiety w brytyjskich gospodarstwach domowych w zależności od ich etnicznego „backgroundu”. I wyszło, że to w rodzinach pochodzenia afrokaraibskiego i afrykańskiego mężczyźni w największym stopniu dzielili taką pracę ze swoimi partnerkami. Być może więc praca w charakterze trenerów sportowych jest z ich strony odważną praktyką kulturową otwierającą możliwość przemeblowania gmachu „prawdziwej męskości”. Pozwala im wykonywać pracę w znacznym stopniu opiekuńczą (czyli, konserwatywnie rzecz ujmując, „kobiecą”) i jednocześnie ucieleśniać model męskości wysoce normatywnej (we wszystkich znanych mi siłowniach w Londynie z całego personelu to zawsze czarni trenerzy paradowali po lokalach z najpiękniejszymi i najbardziej imponującymi muskulaturami).\nZajęcia grupowe to był fenomen, którego długo unikałem. W Londynie niemal zawsze są one niejako obok głównych przestrzeni, tych z ciężarami, sztangami, maszynami i przestrzeniami do kardio, itd., są ich uzupełnieniem, dodatkiem, są też głównie targetowane do kobiet, aerobik, odchudzanie, zumba, itd. Głównie kobiety na nie chodzą – są bardziej społeczne, stawiają silniejszy opór neoliberalnej interpelacji podmiotu? – być może. Mnie odpychało to, że kojarzyły mi się z zajęciami w szkole, tym bardziej, że po angielsku nazywają się classes. A moje wspomnienia z wuefu należą do najgorszych z moich lat szkolnych. Do tego nie mam żadnego wyczucia rytmu, a wiele z tych zajęć opiera się na swoistej choreografii, wydawało mi się, że bym z niej zawsze wypadał, nie nadążał, gubił rytm, zwłaszcza jako nowicjusz, a zanim przestanę być nowicjuszem, to się dawno zniechęcę do całego procederu.\nSytuacja zmieniła się dla mnie w Barcelonie, gdzie z mężem mieszkaliśmy przez osiem miesięcy zeszłego roku. Nie wiem, czy to fenomen właściwy całej Hiszpanii czy specyficznie kataloński, ale jedną z cech charakterystycznych tamtejszych siłowni/lokali sportowych jest to, że to raczej przestrzeń dla ćwiczeń siłowych jest tam dodatkiem do tego, co się w Anglii nazywa classes. Także w takich sytuacjach widać, o ile bardziej niż brytyjskie kolektywnymi społeczeństwami są Hiszpanie i Katalończycy. Przed zapisaniem się do jednej, obczaiłem kilka, porównałem to też z opisami moich kolegów w pracy mieszkających w różnych częściach Barcelony i wynikało z tych opowieści, że to w Barcelonie norma.\nW Barcelonie poszczególne dzielnice mają swoje „miejskie ośrodki sportowe”, po katalońsku nazywa się to centre esportiu municipal i my zapisaliśmy się do najbliższego, kilka minut od Plaza d’Espanya. Chyba tylko barcelończycy nazwaliby siłownię imieniem artysty wizualnego – ta się nazywa Centre Esportiu Joan Miró. Sześć poziomów (dwa wpuszczone pod ziemię), kilka pomieszczeń różnej wielkości, równoległe zajęcia jak dzień długi, od takich, na które przychodzili emeryci po najcięższy wycisk jak w wojsku. My chodziliśmy na bodypump, a więc intensywny trening ze sztangami i ciężarami.\nPrzemóc mój opór przed udziałem w „klasach” pomagało mi towarzystwo mojego męża, jak również magnetyczny charme jednego z trenerów. Marc był przemiły, miał coś z showmana, poruszał się z tymi sztangami i hantlami jak w tańcu, i opalony aż na brązowo, z tatuażami podkreślającymi obwody jego imponujących bicepsów, był po prostu przepięknym mężczyzną, od stóp do głów.\nW przeciwieństwie do Londynu, w Barcelonie w zajęciach grupowych brali udział zarówno mężczyźni, jak i kobiety, w różnych proporcjach. Kobiety ćwiczyły też z ciężarami i sztangami na poziomie, który był siłownią sensu stricto, przestrzenią robienia masy i rzeźby. Kilka z nich było naprawdę silnych, jedna chodziła też na bodypump i naprawdę mi imponowała: dobrych kilka tygodni ćwiczenia po pięć razy w tygodniu zajęło mi dotarcie do poziomu, na którym mogłem swobodnie i do końca seansu używać tych samych ciężarów, co ona. Bardzo mi się to płciowe wymieszanie, wraz z panującym tam wrażeniem jego oczywistości, podobało; widziałem w nim manifestację postępowego, lewicowego ducha, który przenika Katalonię i jej stolicę. Jestem ciekaw, jak to wygląda w „Hiszpanii właściwej”, ktoś wie i mi powie?\nZa to trenerami byli wyłącznie mężczyźni, młodzi (z jednym wyjątkiem).\nPowiedziałem, że Marc był piękny od stóp do głów, bo go takim, w całej i pełnej okazałości wielokrotnie widziałem. W siłowniach i ośrodkach sportowych w Barcelonie, w przeciwieństwie do Londynu, gdzie wszyscy się jednak zasłaniają starannie ręcznikami, pod prysznicami zamykają w nieprzeźroczystych kabinach, itd. – w Barcelonie w szatniach panuje pełny i zupełnie swobodny ekshibicjonizm. Tworzy to przestrzeń jednocześnie oficjalnie oderotyzowaną, a zarazem w milczeniu otwartą na męsko-męskie uwodzenie, bo Barcelona jest miastem niezwykle gay friendly.\nW Amsterdamie w szatniach jest podobnie, ale trochę inaczej. Tzn. wszyscy się rozbierają, nie chowają się jakoś wstydliwie pod ręcznikami, prysznice są otwarte, niepozamykane w kabinach, nawet nie poprzedzielane jakimiś ściankami nawet dla pozoru. Pomimo iż mężczyźni się tam tak bezceremonialnie rozbierają, do szatni zagląda personel obojga płci.\nW Amsterdamie – nie tylko w tej siłce, do której się ostatecznie zapisałem, ale ogólnie, w tych, do których zaglądałem, szukając najlepszej dla siebie – widać od razu mniej kolektywną, bardziej indywidualistyczną kulturę. Zajęć grupowych jest znacznie mniej niż w podobnych rozmiarów ośrodkach w Barcelonie, trochę jak w Londynie. Ale inaczej niż w Londynie, zajęcia nie są z zasady kierowane raczej do kobiet, z udziałem mężczyzn najwyżej mniejszościowym; uczestnictwo jest mieszane, są też zajęcia zdominowane przez mężczyzn, np. boks czy HIIT (high intensity interval training, najnowsza amerykańska moda, a Holandia, kraj, w którym wszyscy mówią świetnie po angielsku, jest bardzo podatna na kulturowe mody ze Stanów Zjednoczonych).\nTrenerami za to są zarówno mężczyźni, jak i kobiety, i bynajmniej nie widać zasady, że mężczyźni prowadzą zajęcia dla mężczyzn, a kobiety dla kobiet – większość jest pod tym względem wymieszana. Kilku trenerów jest homoseksualnych, i całkowicie out, robią do tego aluzje, żartują na ten temat, np. o nadchodzącej imprezie gdzieś na Regulierswardstraat (amsterdamski odpowiednik londyńskiego Soho).\nJeden z nich, Latynos, zaprowadza prawdziwie militarny dryl, w ramach którego dyscyplinuje wszystkich mężczyzn na treningu, poniżej jakiego ciężaru „chłopcy” nie powinni schodzić przy tym czy innym ćwiczeniu, jeśli „chłopcy chcą stać się mężczyznami”. Jakby sam stawał się figurą dyscyplinującej normatywnej męskości, wzoru i standardu męskiej siły dla tych wszystkich mężczyzn, mobilizując zwłaszcza tych heteroseksualnych, żeby się nie zbłaźnili przed otwarcie homoseksualnym trenerem. Jest on faktycznie potężnym mężczyzną, przy którym większość obecnych sprawia wrażenie chłopców, i to pomimo iż Holendrzy są z zasady wysocy.\nNie wiem, do jakiego stopnia jest to wszystko reprezentatywne dla wszystkich amsterdamskich siłowni, może ta jest szczególnie gay-friendly (ma umowę o zniżkach na abonamenty z wielką firmą w fashion industry), ale to są pewnie różnice stopnia a nie rodzaju. Stereotyp, ale znowu – jeden z tych prawdziwych.\nNa zdjęciu nad tekstem: Amir Aghayi, kulturysta z Iranu pracujący w Lodnynie jako trener.\nNa pozostałych zdjęciach, oprócz Amira: Basiru Jallow z Ghany, Timothy Gbadeyan i Tel Eastburn z Anglii, Jonathan Soukali z Francji, Moses Odunmbaku z Nigerii oraz Baiz Ash z Pakistanu. Wszystkie zrobione w Londynie w latach 2015-2018.\nPosted on 22/10/2018 22/10/2018 by Jarosław Pietrzak\tThis entry was posted in Inne and tagged Amsterdam, Barcelona, bodybuilding, Dąbrowa Górnicza, Eugen Sandow, Francja, Ghana, Hiszpania, Holandia, homoseksualizm, Iran, Katalonia, kulturystyka, Londyn, męskość, neoliberalizm, Nigeria, Pakistan, Polska, rasizm, sport, Słowenia, Warszawa, Wielka Brytania. Bookmark the permalink.\n← „Wstrząs brazylijski”\nNiemcy są problemem →


ESKA Łódź: Light Move Festival 2015 w Łodzi ....\nFestiwal Światła 2015 w Łodzi – Light Move Festival odbywa się także jeszcze w niedzielę. Jeśli nie widzieliście jeszcze zdjęć, zapraszamy do fotogalerii. Więcej na: http://lodz.eska.pl/poznaj-miasto/light-move-festival-2015-w-lod...\nDziękujemy za wszelkie sugestie dotyczące organizacji V edycji Light.Move.Festival. W związku z wczorajszymi uwagami w dniu dzisiejszym podjęte zostały konkretne kroki w celu zwiększenia bezpieczeństwa na ulicach Śródmieścia. LMF to przede wsz...\nŁódź Nasze Miasto: Festiwal Światła 2015. L....\nFestiwal Światła 2015 rozpoczął się w piątek w EC1. W weekend 9 – 11 października Light Move Festival rozświetlił Łódź na Piotrkowskiej, Tuwima, Sienkiewicza (także w Parku), Traugutta i Moniuszki. Więcej na: http://lodz.nasz...\nŁódź naszemiasto.pl: Festiwal Światła 2015.....\nNasza redakcja oraz organizator Festiwalu Światła Fundacja Lux Pro Monumentis zapraszają do konkursu fotograficznego. Aby wygrać jedną z pięciu nagród przyślijcie zdjęcia, jakie zrobiliście podczas Light Move Festival. Więcej na: ht...\nRenowacje i Zabytki: Light Move Festival 2015.\nW dniach 09-11 października fundacja Lux Pro Monumentis zorganizowała w Łodzi V edycję Light Move Festival. Na Piotrkowskiej i przyległych do niej kwartałach miasta, prezentowano pokazy świetlne o różnorodnej tematyce, uzupełnione znakomicie dob...\nTVN24: Festiwal świateł skradł Wasze serca. W....\nŚwiatła, lasery i piękna muzyka. Łódzki festiwal świateł wyprzedził rozgwieżdżone niebo nad Kasprowym i inwazję azjatyckich biedronek. Relacja Reportera 24 z Light.Move.Festival zdobyła ponad 40 procent głosów. Na rozgwieżdżone niebo w gó...\nRadio Łódź: „Wielkie Kolędowanie na Pi....\n6 grudnia rozbłysną kilometry świetlnych ozdób na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi. Wtedy też zaświeci się ustawiona przy placu Wolności choinka. Od Mikołajek rozpocznie się „Wielkie Kolędowanie na Piotrkowskiej”. Więcej na: ht...\nGazeta Wyborcza Łódź: Święta na Piotrkowski....\nW niedzielę, 6 grudnia rozpocznie się tegoroczna edycja Jarmarku Świątecznego na Piotrkowskiej. Zainauguruje go koncert kolęd i uruchomienie świetlnej iluminacji. To nie jedyna przygotowana atrakcja. Cały tekst: http://lodz.wyborcza.pl/lodz/1,3515...\nRadio Łódź: Zapal światełko z Lyonem. Łód....\n8 grudnia w Łodzi zorganizowana będzie akcja pod hasłem „Zapal światełko z Lyonem”. Chodzi o akt solidarności z najsłynniejszym festiwalem światła na świecie, który w tym roku, ze wględu na tragiczne wydarzenia w Paryżu, został o...


Kemping Böhmeschlucht - Fallingbostel - Niemcy | Szukaj i rezerwuj u ACSI\nKemping Böhmeschlucht (Fallingbostel, Dolna Saksonia), położony jest w lesie i nad rzeka/strumieniem. Ten wielopoziomowy kemping posiada wyznaczone, z cieniem, bez cienia i stanowiska z cieniem. Istnieje możliwość wynajęcia domków turystycznych i bungalowów. Na kempingu znajduje się plac zabaw.\nNa kempingu Camping Böhmeschlucht obowiązują następujące zasady odnośnie zwierząt:\nDla amatorów aktywnego wypoczynku kemping oferuje różne wycieczki rowerowe. W pobliskiej okolicy można kąpać się w rzece/strumieniu. Przy Camping Böhmeschlucht dozwolone jest uprawianie spływu/kajakarstwa/raftingu.\nTen inspektor odwiedza co roku Kemping Böhmeschlucht i sprawdza ten kemping pod względem 200 udogodnień i innych punktów. Inspektor jest pracownikiem ACSI i nie pracuje dla kempingu.\nOpady 95% 95% 40% 85% 75% 45% 45%


Krwawienie z odstawienia tabletek | abcciaza.pl\nPo 2 latach brania tabletek antykoncepcyjnych Yaz, postanowiłam zrobić przerwę. Wzięłam całe opakowanie do końca. Nastąpiło krwawienie z odstawienia. Następnie wzięłam jedną tabletkę z kolejnego blistra i zaniechałam brania dalszych tabletek. Po 3 ... tabletek antykoncepcyjnych jest zakończenie ich brania wraz z ostatnią tabletką z opakowania. Po krwawieniu z odstawienia powinien ... tego czasu o dziecko z mężem moja ostatnia miesiaczka wystąpiła 23.08.12 i wtedy krwawienie trwało 5 dni od tego czasu ...\nczytaj więcej Czy mogę być w ciąży skoro biorę tabletki???\n(...) tabletek, nawet jeśli wystąpi krwawienie z odstawienia. W razie wyniku pozytywnego, konieczne będzie natychmiastowe odstawienie ... zażywałam antybiotyk - uprawiałam również w tym czasie seks!!! Od kilku dni strasznie bolą mnie piersi, gdzie z każdym dniem ból się nasila. Do końca opakowania ... czytaj więcej Po jakim czasie od odstawienia tabletek można starać się o dziecko?\nChciałam zapytać o pewną rzecz. Czy jeśli zaprzestałam przyjmowania tabletek od wczorajszego dnia (przerwałam je w połowie opakowania), bo chcielibyśmy z mężem starać się o dziecko, jak długa musi być przerwa? Czy możemy od razu się starać, np. już dziś? Ekspert: Lekarz Aneta Zwierzchowska Odpowiedź ... to prawda, że w pierwszych trzech miesiącach po ... czytaj więcej Tabletka po stosunku: czy możliwe jest, że jestem w ciąży?\n(...) wydawało się, że okres się skończył (dodam, że w poprzednim miesiącu krwawienie z odstawienia zakończyło się po spożyciu pierwszej ... Witam, mam pytanie, tydzień temu w nocy z środy na czwartek, zaczęłam całować się z chłopakiem, on zaczął mnie dotkać ... serdecznie, Krwawienie, które się ... czytaj więcej Nieregularne branie tabletek a ciaża\n(...) było chyba krwawienie z odstawienia, bo miałam przerwę 3 dniową w braniu,PROSZĘ O SZYBKĄ ODPOWIEDZ. Ekspert ... do zadawania innych pytań na które z przyjemnością odpowiemy. Zespół redakcyjny abcZdrowie.pl ... czytaj więcej Brak okresu po odstawieniu tabletek antykoncepcyjnych a ryzyko ciąży\nWitam. Mam 22 lata, 4 października rozpoczęłam pierwsze opakowanie tabletek i na tym opakowaniu zakończyłam, ponieważ źle się po nich czułam. Od tamtej pory nie dostałam okresu, nawet tego z odstawienia. Nigdy dotąd nie brałam tabletek a okres ... przypadki zajścia w ciążę. Proponuję wykonanie testu ciążowego. ... czytaj więcej Miesiączka po porodzie a tabletki antykoncepcyjne\n(...) odstawienie tabletek. Obfitość krwawień z odstawienia ("miesiączek") jest natomiast w czasie przyjmowania tabletek ... ogólnie była mniej obfita. Zaczęłam normalnie drugie opakowanie tabletek i po ok. 10 tabletkach pojawiła się krew. Niewielkie ... brzuch, tak jak przy okresie, ale łagodniej. ... czytaj więcej brak okresu,bole brzucha wynikiem odstawienia antykoncepcji hormonalnej czy tez ciaza?\nWitam! Mam 22 lata, przez okolo 2 lata z malymi przerwami stosowalam antykoncepcje hormonalna w postaci tabletek. W lipcu ... zbliza sie okres i mam dni nieplodne) mialam z narzeczonym stosunek przerywany, czy istnieje obawa ze zaszlam w ciaze? 7 wrzesnia zrobilam test wyszedl negatywny,ale to nie rozwialo moich watpliwosci w 100%. ... czytaj więcej


Krym - aktualna sytuacja - Strona 3 - RosjaPL.info\nFORUM RosjaPL.info PODRÓŻE PO BYŁYM ZSRR Krym\nWszystko co związane z podróżami po Krymie\nPost autor: Kshyhu » wt 29 wrz, 2015 23:13\nZeneczek, żeby nie wiem co to nie uwierzę, że na Krym jeździ większa liczba turystów, jak do Turcji. Bujda na kółkach.\nPost autor: zeneczek » śr 30 wrz, 2015 08:41\nsorry,mi jest wszystko jedno,wierzysz czy nie.Równie dobrze możesz napisać że wcześniejsze moje posty opierają się na @ a nie na rzeczywistym pobycie.\nNawet jeżeli te statystyki są zawyżone to i tak potok samochodów który zalał Krym świadczy o znacznym-i to bardzo-wzroście w stosunku do ubiegłego roku.Bardziej bym się zastanowił dlaczego taki "ukochany"kraj jak UA odcinając w zeszłym roku wodę i prad,dzisiaj dostawy żywności tak naprawdę\nUDERZA we własnych obywateli(Ukraińskie okupowane terytorium).Sami takim postępowaniem strzelają sobie w kolano.\nTylko utwierdzają Krymczan w ich wyborze.\nRejestracja: pn 15 gru, 2014 16:04\nPost autor: maxdax » czw 02 cze, 2016 11:48\nJak aktualnie wygląda sytuacja na Krymie? Czy jakieś ułatwienia dla turystów?\nPost autor: zeneczek » ndz 12 cze, 2016 23:53\nwyjazd na Krym z PL 1-3lipca,jeżeli ma ktoś coś do przekazania rodzinie lub znajomym służę pomocą.Również w odwrotną stronę(sierpień).Będę w okolicach Feodosii,Saki,Eupatoria.Przejazd przez UA,zabiorę tylko rzeczy legalnie bezdyskusyjne,pozdr\nRejestracja: śr 01 sie, 2012 01:48\nPost autor: zoon » śr 06 lip, 2016 21:10\nZa https://www.facebook.com/mediawrosji/?fref=nf :\nZnany bloger Ilja Warłamow wybrał się na Krym, żeby przekonać się, jak wygląda na półwyspie sezon letni. Mało ludzi, brudno, ceny wysokie, tak można najkrócej podsumować jego wrażenia. Jak zwykle na blogu Warłamowa można znaleźć świetne zdjęcia, dzięki nim jeszcze łatwiej można sobie wyobrazić, czym są dziś krymskie wakacje.\nSuma inteligencji na planecie jest stała. Populacja rośnie.\nPost autor: zeneczek » pn 18 lip, 2016 15:14\ncisnie mi sie na usta-sorry,na klawiature <<<niezalezny>>>bloger.Ilja-kto Ci zaplacil lub zasponsorowal wycieczke do "siebie" i ten tekst?\n11lipca,oczywiscie tego roku w Koktebelu zapelnienie plazy bylo raptem kilka procent.A w morzu kilka osob.No ale coz-deszcz bywa i w Krymie.\nA tak na powaznie:goraco jak w piekle(40stopni 17 i 18 lipca),woda 27-28st.\nAle zaczne od granicy UA-FR,podjazd prosto z drogi do przejscia,odprawa szybka,pieszo duzo gorzej-tak do 3 godzin stania.Bajka skonczyla sie-teraz rosyjskie sluzby,gora papierow do pisania i tak dla pokazuchy wszystko z auta na laweczke dla jednej torby.To dotyczylo wszystkich,nie tylko mnie.\nTo sie nazywa "przyjazne" powitanie,zeby wiedziec kto tu rzadzi.A jeszcze niedawno wlodarze z Symferopola zapowiadali szumnie zmiany na granicy i "ludzkie podejscie".Widocznie czegos nie zrozumialem.Ale to po rosyjsku bylo a ja dawno temu w szkole-widocznie nie nadazam za zmianami w slownictwie.\nUfffff,jaka ulga na stacji,benzynka 95 po 39 z haczykiem do 43 na lepiej wygladajacych stacjach.\nDalej droga na Dzankoj-katastrofa.Zostala rozbita po zeszlym roku kiedy przekierowali Tiry ze wzgledu na remont drogi do Symferopola.Oczywiscie nikt niczego nie palatal,ale to zrozumiale-maly ruch samochodowy.\nFeodosia-czyli na miejscu:droga na Kercz strasznie rozbita,ruch samochodowy olbrzymi(jedyna droga Kercz-reszta polwyspu).\nPlaze w Feo-sa miejsca gdzie zapelnienie jest faktycznie ponizej 50%,ale te najbardziej oblegane blizej centrum(woda w morzu najbardziej zanieczyszczona)ciagle sa pelne.I piszac to nie odnosze sie do zadnych porownan "przed i po"tzw aneksji.Tak po prostu jest mozliwosc znalezc wolne miejsce na plazy a "sasiada" nie szukasz przez lornetke.\nForumowicze-i goscie znajacy z autopsji taka wioseczke za Feo jak Ordzonikidze beda zapewne uradowani-woda w morzu jest,plaza tez-i to pelna.Funkcjonuje stolowka,sklepy,bazar.No i hotel postepujacy w budowie za tzw "nabierezna".\nCeny na noclegi-porzadny od srednio 2tys rubli/osoba bez jedzenia.Pisze srednio,szczegolow nie znam,na pewno mozna znalezc i drozej ale i taniej,oferentow z propozycja wynajmu mozna znalezc bez problemu.Jest ich mniej jak za UA ale ciagle to nie problem.\nCeny wybranych produktow:woda oczyszczona-3r./litr,ziemniaki 25-35r./kilo,ogorki gruntowe 70rubli,lody od 25r..Niestety o wiele drozej jak w UA.Ponoc nawet w Moskwie jest taniej.\nDalsze spostrzezenia w pozniejszym terminie.\nCzym moga byc dzis wakacje na Krymie?:-ludzi nie malo,ruch samochodowy ogromny\n-brudno???????tak bylo,czego mozna oczekiwac po 2latach zamiany?\nps.przepraszam za brak polskiej pisowni,pozdr\nPost autor: zoon » śr 20 lip, 2016 20:36\nDzięki zeneczek za nowe informacje - ostatnio była tu taka posucha, że nawet wieści od tego blogera były lepsze niż nic. Oczywiście prezentuje on punkt widzenia Rosjanina ale po uwzględnieniu tego faktu dalsza lektura (a jest tego więcej: http://varlamov.ru/tag/%D0%9A%D1%80%D1%8B%D0%BC ) była interesująca. Dopóki Krym nie odzyska swojego poprzedniego statusu ja tam nie pojadę (więc już pewnie nigdy tam niestety nie wrócę) - pozostają więc fotki, niechby nawet rosyjskiego blogera.\nPost autor: zeneczek » wt 02 sie, 2016 12:15\nkolejne spostrzeżenia z pobytu:\nufffff,żar z nieba w dalszym ciągu.Miesięczny pobyt i dwa razy deszcz.\nDo rzeczy:zasłyszana plotka głosi że 100km odcinek Kercz(prom Kaukaz-Krym)Feodosia w dni wolne,czyli wtedy kiedy najwięcej turystów kursuje w obie strony można pokonać w 4godziny.\nFakty:w dalszym ciągu,szczególnie w dni wolne korki są przeogromne.Ślimacze tempo ciągnie się aż do Symferopola.Masa Tirów i innych ciężarówek praktycznie uniemożliwia tak i nieco szybszą jazdę jak i wyprzedzanie.100km odcinek przejechałem w 2,5 godz..Symferopol i pierwsze rondo-kolejny szok.Bez wymuszania wjazd praktycznie jest niemożliwy.\nDalej kierunek na Eupatorię i tu nieco spokojniej,brak dużych ciężarówek w takiej ilości jak do Symferopola spowodował płynną jazdę,aut osobowych w dalszym ciągu mnóstwo.Wogóle trzeba przyznać że ruch na drogach się zwiększył nie tylko z powodu turystów i sezonu,widzę zdecydowanie więcej "wozideł" na miejscowych numerach.\nO plażach rozpisywać się w Eupatorii i okolicach nie będę,"ludziska"są,auta wschodnim zwyczajem prawie na plaży też.Jedyną zmianą jest ciągłe patrolowanie nieba przez myśliwce-wiadomo czyje.A może się mylę,piloci wypatrują zdobyczy na plażach,wojskowi to teraz łakomy kąsek ze względu na uposażenie.\nSobota-niedziela od Eupatorii do Sak skromny korek na jakieś 4-6km,pewnie ze 2godzinki sauny zapewnione.\nTrochę o asfalcie:Feodosia-Symferopol,z małymi wyjątkami dobra wyremontowana droga\nobwodnice Symferopola w kierunku lotniska-pobocza i środek rozdzielający jezdnię w remoncie,da się jechać(poza korkami)\nSymferopol-Eupatoria droga nie remontowana.Da się jechać,bez dziur ale z małymi muldami w dużej ilości.\nCeny na bazarach i sklepach się wahają na produkty sezonowe,na pozostałe stabilne wysokie.Niczego nie brakuje.\nPaliwa:ropa od 35 w górę,PB95 od 39,60 w górę w zależności od stacji.\nNoclegi-w dalszym ciągu oferentów sporo,zarówno przy drogach wjazdowych jak i dworcach.O ceny nie pytałem.\nPatroli policji jakby mniej,bez przyczyny nie zatrzymują,na drogach mniej kierowców z ułańską fantazją ale ciągle się zdarzają.Przekroczenia prędkości i wyprzedzanie(w tym poboczem)na porządku dziennym.\nTurystów z Rosji w zdecydowanej przewadze,przybyło na Ukraińskich numerach,trochę Białorusinów,pozostałe to margines.\nJeżeli ktoś ma "ciśnienie" jechać w Krym przez Rosję to absolutnie odradzam przeprawę w obie strony promem w jakiekolwiek dni wolne.\nSamolotem bardzo drogo,zniesiono wszystkie ulgi z poprzednich dwóch lat,promy z Anapy które kursowały jeszcze w 2015 r. przestały pływać.\nSporadycznie braki wody(nie wszędzie),kilkuminutowe wyłączenia prądu też się zdarzają.\nKomu w drogę temu czas,sezon trwa.A ze słuchu-Ukraina myśli o kolejnych ograniczeniach przy przekraczaniu granicy w Krym.Tym razem dla swoich.Więc o zniesieniu obostrzeń dla obcokrajowców raczej trzeba zapomnieć.Przynajmniej w bliżej nieokreślonym czasie.SZKODA,pozdr\nPost autor: zeneczek » śr 03 sie, 2016 13:59\njeszcze dosyć istotna informacja której nie podałem w poprzednich postach.\nDalej nie działa roaming,nie logują się do miejscowej sieci zarówno karty operatora PL jak i UA.\nMiejscowa sieć to Win Mobile(mniej popularna),a na jej podstawie w roamingu funkcjonuje rosyjski MTC.Karty można kupić tylko rejestrując dane osobowe.Co ciekawe zarówno Win jak i MTC oferują połączenia za granicę(w tym do PL)odpowiednio po 70 i 49rubli za minutę.MTC sprawdzony-działa w obie strony.\nPost autor: zeneczek » pt 12 sie, 2016 15:31\nmedia kłamią,zarówno jednej strony jak i drugiej,lub piszą to co im każą.Propaganda obustronnie sięga zenitu.\nA jak jest?,po stronie UA cisza,żadnych widocznych ruchów.Po drugiej jest zupełnie odwrotnie.Nie rozwinę tematu z wiadomych powodów.\nWrażenia z powrotu:niedziela 7 sierpnia walizki w aucie i informacja:granice na terytorialną UA wszystkie zamknięte od rana.Oczekiwanie.W poniedziałek informacja od miejscowych "służb" o możliwości wyjazdu wyłącznie przez Czongar.\nGranicę przekraczałem 20godzin w 38st upale.Oczywiście Rosjanie mówią o kolejce po stronie UA.Tradycyjnie u celników-zdrastie-wszystko z maszyny wyjmować.\nPiesze przejście tak samo masakra,i jeszcze wszystkim torby na rentgen.\nPodjazd do przejścia UA-kurczę-szok.Młoda obsługa,uprzejmie,pytają w jakim języku chcesz rozmawiać.Poczułem cywilizację.I oczywiście żadnej kolejki u nich nie było.Już przez lornetki zaglądali kiedy się ktoś pojawi od strony Krymu.Ale kwiatów nie było.\nW stronę Krymu też olbrzymia kolejka.Na drogach sennie i spokojnie nie licząc drogowych wyścigów.\nI gdyby jeszcze granica UA-PL była "normalna".Tu też zaliczyłem takie cywilizacyjne 10 godzin w autku.No bo przecież EU.\nJak kto ciekawy to napiszę że w głębi półwyspu spokojnie,miejscowi od przeprawy ciągną i jeszcze korzystają z sezonu.No bo kto wie co będzie (lub raczej czy będzię)następny.A o wielkich zmianach mówi się wszędzie.I raczej nie czy będą,raczej kiedy nadejdą.Ale to już spekulacje i polityka.\nPost autor: DobryDuch » ndz 09 kwie, 2017 23:25\nPowstający most krymski/ kerczeński\nPost autor: Stasiu47 » śr 24 maja, 2017 14:07\nCzy coś zmienia się w możliwości wjechania na Krym z Ukrainy?\nPost autor: Yakin » śr 24 maja, 2017 17:35\nNa razie nic. Szlaban tzw. dla obcokrajowców.\nPost autor: pietia » śr 24 maja, 2017 20:12\nI dla większości obywateli Ukrainy (nie posiadających na półwyspie krewnych bądź domów)\nPost autor: zeneczek » śr 24 maja, 2017 20:26\nsorry,czy coś mnie minęło?jak to dla większości obywateli UA(posiadających nieruchomości lub krewnych).Ustawa o terytoriach okupowanych właśnie odnosi się do obcokrajowców którym udzieli się zezwolenia na wjazd ze względu na posiadanie nieruchomości lub najbliższych członków rodziny.Oczywiście są jeszcze inne kategorie osób mogących tam wjechać za zezwoleniem z terytorium UA.Ukraińcy jak na razie mogą swobodnie przemieszczać się na Krym.Nie znam innych regulacji,jeżeli się jakieś pojawiły proszę o oświecenie.\nPost autor: Yakin » czw 25 maja, 2017 12:00\nzeneczek pisze: sorry,czy coś mnie minęło?jak to dla większości obywateli UA(posiadających nieruchomości lub krewnych).Ustawa o terytoriach okupowanych właśnie odnosi się do obcokrajowców którym udzieli się zezwolenia na wjazd ze względu na posiadanie nieruchomości lub najbliższych członków rodziny.Oczywiście są jeszcze inne kategorie osób mogących tam wjechać za zezwoleniem z terytorium UA.Ukraińcy jak na razie mogą swobodnie przemieszczać się na Krym.Nie znam innych regulacji,jeżeli się jakieś pojawiły proszę o oświecenie.\nZeneczek, jesteś pewny? Bo tak jak czytałem te wcześniejsze informacje, to bylem przekonany podobnie jak pietia, że te ograniczenia dotyczą wszystkich. Nie tylko obcokrajowców. Ale czytałem, to po ukraińsku, którego zbyt dobrze nie znam, więc mogłem coś pomylić. Wydawało się też, że właśnie przez ten zakaz tak bardzo wzrósł ruch turystyczny w okolicach Odessy i na pozostałych fragmentach wybrzeża ukraińskiego, bo ludzie stracili możliwość wyjazdów na Krym.\nPost autor: arko » czw 25 maja, 2017 13:51\nObywatele UA wjeżdżają-wyjeżdżają bez żadnych zezwoleń ....pozwolenia są potrzebne tylko dla obcokrajowców ....\nСтаття 10. Порядок в’їзду осіб на тимчасово окуповану територію та виїзду з неї\n1. Громадяни України мають право на вільний та безперешкодний в’їзд\nна тимчасово окуповану територію і виїзд з неї через контрольні пункти в’їзду-виїзду за умови пред’явлення документа,\nщо посвідчує особу та підтверджує громадянство України.\n2. В’їзд іноземців та осіб без громадянства на тимчасово окуповану територію та виїзд\nз неї допускаються лише за спеціальним дозволом через контрольні пункти в’їзду-виїзду\nPost autor: zeneczek » czw 25 maja, 2017 14:58\ndlatego też poprosiłem o info oparte na nowych faktach(czytaj-regulacjach),a nie wyssane z palca.W tym roku byłem na Krymie i standardowo,obcokrajowcy spec zezwolenie,swoi na paszportach wew. lub zagranicznych-dzieci tylko na paszportach zagran.,przy czym Rosjanie byli w stanie odprawić dzieci(UA) na podst. aktu urodzenia.A przepisy cytowane przez kolegę pietia żywcem wyjęte z przepisów,ale nie dotyczące swoich.\nPost autor: Yakin » czw 25 maja, 2017 20:07\nA to wszystko jasne, widocznie kiedyś ja też coś źle doczytałem .\nPost autor: maxdax » pt 26 maja, 2017 09:15\nZeneczek czy osobiście się starałeś o takie pozwolenie na wjazd? Mam żonę która pochodzi z Krymu (repatriacja) i w tym roku chcemy się wybrać droga lądową. Żona posiada paszport wew. UA no i oczywiście jak wszyscy mieszkańcy Krymu zagraniczny paszport FR. Rozumiem że ja muszę mieć pozwolenie na wjazd. Dzieci nasze mają paszporty Polski i FR, czy one bez problemu wjadą na Krym na paszportach FR, czy Ukraińcy będą robić jakieś problemy? Oczywiście podróż samolotem przez Moskwę jest bezproblemowa.\nPost autor: zeneczek » pt 26 maja, 2017 19:59\nnapisz na PW swój adres mailowy,opiszę Ci całą procedurę,pozdr\nRejestracja: wt 30 maja, 2017 00:55\nPost autor: mtr5 » wt 30 maja, 2017 01:01\nw lipcu tego roku będę podróżował motocyklem z Kirgizji przez Iran, Kaukaz do Polski. Chciałbym wjechać do Rosji od strony Gruzji, przeprawić się promem na Krym i dalej pojechać przez Odessę do Mołdawii. W związku mam pytania:\n1. Czy jadąc motocyklem będę musiał stać w kolejkach na prom przez cieśninę Kerczeńską? kilku czy kilkunastogodzinne siedzenie na słońcu na motocyklu to nie jest najprzyjemniejsza sprawa...\n2. Czy możliwe jest wjechanie na Ukrainę przez któreś przejście graniczne na Krymie?\nPost autor: Dracid » wt 30 maja, 2017 16:02\nNie wjedziesz z Krymu na Ukrainę przy takiej trasie przez żadne przejście. Nie wpuszczą Cię.\nPost autor: zeneczek » wt 30 maja, 2017 23:10\njest jeszcze opcja,tylko nie wiem czy aktualna.Miał w zeszłym roku kursować prom pasażersko-towarowy z Jewpatorii lub Sewastopola do Turcji.A z Turcji można na Odessę.Pogorszyło się potem między Rosją i Turcją,prom nie wystartował.Nastąpiło ocieplenie stosunków,nie mam natomiast info o przedmiotowym i realizacji wcześniejszych planów.Jakaś opcja by to była.Tyle że z punktu prawa Ukraińskiego odwiedzając Krym złamał byś przepisy,przy ewentualnym przekraczaniu granicy w Odessie mogły by paść niewygodne pytania.Co z tym zrobisz to Twoja sprawa,podpowiedzi otrzymałeś.\nPost autor: mtr5 » śr 31 maja, 2017 10:40\nNo cóż... pozostaje chyba zrezygnować z odwiedzenia Odessy dzięki za info\nPost autor: pietia » śr 31 maja, 2017 20:08\nzeneczek pisze: jest jeszcze opcja,tylko nie wiem czy aktualna.Miał w zeszłym roku kursować prom pasażersko-towarowy z Jewpatorii lub Sewastopola do Turcji.A z Turcji można na Odessę.Pogorszyło się potem między Rosją i Turcją,prom nie wystartował.Nastąpiło ocieplenie stosunków,nie mam natomiast info o przedmiotowym i realizacji wcześniejszych planów.Jakaś opcja by to była.Tyle że z punktu prawa Ukraińskiego odwiedzając Krym złamał byś przepisy,przy ewentualnym przekraczaniu granicy w Odessie mogły by paść niewygodne pytania.Co z tym zrobisz to Twoja sprawa,podpowiedzi otrzymałeś.\nNawet gdyby ten prom kursował, to i tak wyjeżdżając nim z Krymu otrzymałbyś rosyjski stempel wyjazdowy. A to niemal na pewno oznaczałoby kłopoty przy próbie wjazdu na Ukrainę\nPost autor: zeneczek » czw 01 cze, 2017 19:37\nfaktycznie upał,nie pomyślałem o stemplu.Pozostaje zwiedzić i wrócić na część kontynentalną planując inną drogę\nRejestracja: pt 16 cze, 2017 17:47\nPost autor: Witalij » pt 16 cze, 2017 18:05\nGdy by ktoś z Państwa potrzebował przewodnika (szczególnie po Połódniowo -Wschodniej części Krymu- Teodozja, Sudak), jestem do dyspozycji- lipiec- połowa sierpnia 2017. Również mogę udzielić jakiejkolwiek praktycznej informacji w miarę swojej możliwości.\nPost autor: zeneczek » pn 19 cze, 2017 17:51\njak co komu potrzeba do lub z Krymu pisać.Wyjazd w połowie lipca.Prośby o alkohol czy słodycze z góry odrzucam,Ukraińcy nie pozwalają wwozić ani wywozić,pozdr\nPost autor: kielecki » pn 26 cze, 2017 03:04\nWlasnie wrocilem z Krymu.Sluze informacjami\nWróć do „Krym”


Tymoszenko dostała protokół o nielegalnym przekroczeniu granicy - Wschodnik : Portal Informacyjny Aktualności z Ukrainy\nwtorek, 03 październik 2017 12:07\nTymoszenko dostała protokół o nielegalnym przekroczeniu granicy\nLiderka frakcji „Batkiwszczyna” Julia Tymoszenko została trzecim ludowym deputowanym, któremu pracownicy Służby Granicznej wręczyli protokół administracyjny o nielegalnym przekroczeniu granicy w dniu 10 września na przejściu granicznym „Szeginie”.\nDoradca kierownika Służby Granicznej Ołeh Słobodian poinformował o tym w wywiadzie dla agencji „Interfax-Ukraina”.\n„Dziś pracownicy służby w ramach swoich uprawnień wręczyli Tymoszenko protokół o nielegalnym przekroczeniu granicy w dniu 10 września”, – powiedział.\nOdmówił przy tym podania nazwisk innych osób, którym zostały wręczone protokoły, przypominając tylko, że „Tymoszenko jest trzecią”.\nJak wiadomo, 10 września lider partii „Ruch Nowych Sił” i były szef Odeskiej Obwodowej Administracji Państwowej Micheil Saakaszwili przybył na Ukrainę.\nJego zwolennicy, którzy zebrali się na przejściu granicznym „Szeginie” (obwód lwowski), przedarli się przez granicę ze strony ukraińskiej i wszczęli bójki z funkcjonariuszami straży granicznej, ustawionymi w szeregu w strefie tranzytowej. Tym samym przyczynili się oni do przekroczenia granicy państwowej przez Saakaszwilego oraz grupę osób, wśród których znaleźli się ludowi deputowani.\nPodczas incydentu 13 policjantów oraz 9 strażników granicznych zostało rannych. Jeden z policjantów ma złamaną kość ramienną, pozostali doznali lżejszych kontuzji.\nLudowy deputowany z frakcji „Front Ludowy”, doradca szefa MSW Anton Heraszczenko poinformował, że pięciu ludowych deputowanych Ukrainy i były szef Służby Bezpieczeństwa Ukrainy nielegalnie przekroczyli granicę państwową Ukrainy wraz z Saakaszwilim.\n„Lista ludowych deputowanych Ukrainy, którzy nielegalnie przekroczyli granicę Ukrainy wraz z prowokatorem Saakaszwilim: Julia Tymoszenko, Serhij Własenko, Jurij Derewjanko, Pawło Kostenko, Dmytro Dobrodomow”, – napisał Heraszczenko na swojej stronie na portalu Facebook.\nPaństwowa Służba Graniczna Ukrainy wystosowała 15 protokołów na podstawie art. 204-1 Kodeksu wykroczeń administracyjnych („Nielegalne przekroczenie lub usiłowanie nielegalnego przekroczenia granicy państwowej”). Cztery protokoły dotyczą ukraińskich dziennikarzy, dziesięć – cudzoziemców, a jeden – samego Micheila Saakaszwilego.\nWięcej w tej kategorii: « 12 października Ukraina i Węgry przeprowadzą rozmowy na temat ustawy „O edukacji”\tProjekt ustawy o reintegracji Donbasu zostanie przedstawiony w tym tygodniu »


700 mln złotych dla Dolnoślązaków. 14 emerytura już na kontach | Kłodzko Nasze Miasto\n700 mln złotych dla…\nDawid Sarysz 2 grudnia 2021, 13:07\n700 mln złotych dla Dolnoślązaków. 14 emerytura już na kontach Pixabay\n700 mln złotych dla Dolnoślązaków. 14 emerytura już na kontachPixabay\nIle dostali emeryci?\nDobre wiadomości dla seniorów. Wszystkie emerytury przed Bożym Narodzeniem\nDobre wiadomości dla seniorów. ZUS wypłaci wszystkie renty i emerytury, także te, które w grudniu mają termin wypłaty 25 dnia miesiąca – przed świętami Bożego...\n17 grudnia 2021, 8:42


Polska firma ubiegła Google. Uruchomiła park technologiczny w Warszawie | Edukacja | pulshr.pl\nPolska firma ubiegła Google. Uruchomiła park technologiczny w Warszawie\nBranża IT z wypiekami na twarzy czeka, aż Google uruchomi w Polsce swój campus. Tymczasem polska spółka Cloud Technologies stworzyła w Warszawie własny park technologiczny – Cloud Technologies Labs.\n•22 paź 2015 14:18\nNowoczesne biuro w sercu warszawskiego Powiśla, pełna infrastruktura techniczna i wsparcie merytoryczne kilkudziesięcioosobowego zespołu, który stworzył największą hurtownię danych w Europie Środkowo-Wschodniej. Z tego zaplecza będzie mógł skorzystać każdy, kto przekona do swojego pomysłu Piotra Prajsnara, założyciela Cloud Technologies.\n– Chcemy dać szansę wszystkim kreatywnym osobom, które mają potencjał i pomysł na produkt, ale brakuje im zaplecza i doświadczenia, by go stworzyć i skomercjalizować. To mocno różni nas od funduszu inwestycyjnego. Jesteśmy w stanie nie tylko sfinansować stworzenie produktu, ale zapewniamy też wszystko, co potrzeba do pracy: w pełni wyposażoną przestrzeń coworkingową, a także mentoring naszych ekspertów – wyjaśnia Piotr Prajsnar.\nJego zdaniem w Polsce jest wielu zdolnych młodych ludzi, programistów z genialnymi pomysłami, ale często nie ma ich kto poprowadzić za rękę i podpowiedzieć im pewne rozwiązania. Taką rolę pełnił będzie właśnie park technologiczny.\n- Mamy absolutnie wszystko co jest niezbędne, aby stworzyć własne, polskie zagłębie technologiczne. Jestem przekonany, że już wkrótce będziemy mogli przedstawić pierwsze projekty stworzone w ramach parku – przekonuje Piotr Prajsnar.\nCloud Technologies szuka projektów, które mają szansę podbić nie tylko lokalny rynek. Do laboratorium mogą zgłaszać się pojedyncze osoby i małe zespoły. Cloud Technologies nie narzuca żadnej tematyki i nie ogranicza zestawu stosowanych technologii. W pierwszym etapie chce uruchomić do 10 starannie wyselekcjonowanych projektów.\n- Autorzy będą mieli trzy miesiące na przygotowanie beta-wersji oraz przekonanie nas, że to właśnie ich projekty powinniśmy dalej rozwijać w ramach naszych struktur – mówi Piotr Prajsnar.\n– Cloud Technologies Labs nie jest jednorazowym przedsięwzięciem. To długofalowy projekt, który zamierzamy rozwijać w kolejnych latach. Chcemy wdrażać w Polsce najlepsze praktyki stosowane powszechnie w Dolinie Krzemowej – mówi Piotr Prajsnar.\nDo artykułu: Polska firma ubiegła Google. Uruchomiła park technologiczny w Warszawie


Żabka Play wyróżniona w konkursie Employer Branding Excellence Awards\nŻabka Play wyróżniona w konkursie Employer Branding Excellence Awards 2020\nŻabka Polska została nagrodzona w konkursie Employer Branding Excellence Awards 2020. W kategorii „Innowacja Employer Branding” doceniono stworzoną przez firmę platformę edukacyjno-kreatywną Żabka Play dla dzieci pracowników, współpracowników i franczyzobiorców firmy. Uruchomiony w czasie pandemii, nowoczesny serwis oferuje ok. 270 postów w 7 zakładkach tematycznych, które zachęcają dzieci do poznawania świata i rozwijania różnych umiejętności poprzez zabawę.\n– Ważne abyśmy rozbudzali w dzieciach ciekawość świata, chęć poznawania nowego i odwagę do podejmowania prób i wyzwań. Źródeł, z których możemy czerpać inspiracje i wiedzę, jest wiele, ale to, co stworzyła Żabka w formie serwisu Żabka Play, jest moim zdaniem wyjątkowe. Najlepsza była reakcja moich dzieci, kiedy pokazałem im Żabka Play - Natasza i Max nie mogli się odkleić od kolejnych materiałów. Sami powiedzieli, że są ciekawe i mądre. W tygodniu mają określony czas pracy z komputerem, ale w tym przypadku pozwoliliśmy im na więcej. Jakość i różnorodność materiałów na Żabka Play jest bardzo duża. Cieszę się, że i ja mogłem dołożyć coś od siebie. Opowiedziałem w specjalnym materiale zamieszczonym w serwisie o mojej karierze sportowej, odkrywaniu talentu i przede wszystkim wspaniałej przygodzie, jaką dał mi sport i żeglarstwo. Uważam, że Żabka Play to fantastyczne, pozytywne miejsce do kreatywnych zabaw dla dzieci, które jest dodatkowo szybką odpowiedzią na zapotrzebowanie rodziców w trudnym okresie zamknięcia szkół i przedszkoli– mówi Mateusz Kusznierewicz.\nPlatforma Żabka Play powstała w kwietniu w odpowiedzi na zamknięcie przedszkoli i szkół w czasie pandemii. Jest dostępna dla dzieci wszystkich pracowników, współpracowników i franczyzobiorców firmy w wieku 3-15 lat. Od momenty uruchomienia platforma jest stale rozwijana o nowe treści i materiały wideo. Aktualnie oferuje ok. 270 postów w 7 zakładkach tematycznych.\nNa Żabka Play dzieci mogą znaleźć wiele ciekawostek o otaczającym świecie, polecenia zabaw, książek czy filmów, przedstawienia teatralne, warsztaty muzyczne. Są również wskazówki, jak własnoręcznie zrobić najróżniejsze prace plastyczne czy przygotować ulubione potrawy według zamieszczonych na platformie przepisów. Dzieci mogą także poznać interesujące fakty z historii, zwiedzić jeden z polskich zamków online, a następnie stworzyć własną zbroję, koronę czy wartownię z tektury.\nKonkurs Employer Branding Excellence Awards jest organizowany od 2012 roku przez HRM Institute. Jego ideą jest nagrodzenie i zaprezentowanie najlepszych praktyk employer brandingowych w Polsce, które mogą stać się wzorem i inspiracją dla innych.


Obserwacja flory jelitowej u dzieci może pomóc przewidzieć rozwój alergii pokarmowej lub astmy - Food Forum – czasopismo eksperckie o zdrowym odżywianiu\nOstatnie badania sugerują, w jaki sposób obserwacja flory jelitowej u dzieci, może przewidzieć rozwój alergii lub astmy. Odkrycie to jest dziełem naukowców z University of Alberta i University of Manitoba w Kanadzie i opublikowane w czasopiśmie Clinical & Experimental Allergy .\nZespół odkrył, że jelitowa flora bakteryjna u dzieci w wieku 3 miesięcy, które częściej wykazują wrażliwość na niektóre pokarmy, takie jak jajka, mleko i orzeszki ziemne w wieku 12 miesięcy, różni się od flory zdrowych dzieci. Dwa rodzaje bakterii miały szczególne znaczenie: Enterobacteriaceae i Bacteroidaceae. Naukowcy odkryli, że niemowlęta z alergią pokarmową miały wyższe poziomy tych bakterii.\nZespół wykorzystał wyniki analizy DNA bakterii sklasyfikowanych w kale niemowląt w 3 miesiącu i 12 miesiącu życia. Pozwoliło to zidentyfikować bakterie obecne we wczesnym etapie życia, które mogą pomóc przewidzieć rozwinięcie rozwinięcie alergii po 1. roku życia.\nNaukowcy sugerują, że wzory bakterii jelitowych w dzieciństwie mogą służyć jako biomarkery przyszłej choroby.\n- Mamy nadzieję, że wyniki badań przyczynią się do opracowania nowych sposobów zapobiegania lub leczenia alergii - mówi główny autor badania Meghan Azad.\nProf. Azad i jego współpracownicy przeanalizowali dane na temat 166 dzieci z Canadian Healthy Infant Longitudinal Development (CHILD), które obejmują ponad 3500 rodzin i noworodków z całej Kanady.\nDwanaścioro dzieci (7,2%), okazały się być uczulone na jeden lub więcej zwykłych środków spożywczych w 1. roku życia. Autorzy zwracają uwagę, że ilość Enterobacteriaceae i Bacteroidaceae u tych dzieci była wyższa w mikroflorze jelitowej.


KOPERTY KURIERSKIE KANGURKI PRZYLGI C4 500szt | Opak System\n» Koperty kurierskie / przylgi\n» KOPERTY KURIERSKIE KANGURKI PRZYLGI C4 500szt\nCena: 124,72 zł 124.72\nCena netto: 101,40 zł\nWymiar: 325 x 235+25mm\nKOPERTY KURIERSKIE KANGURKI PRZYLGI C4 500szt. w sprzedaży online. Hurtownia OPAK SYSTEM Rzeszów.\nKOPERTY KURIERSKIE KANGURKI PRZYLGI C4 500szt, są to to bardzo fajne koperty w dobrej cenie. Przydatne bardzo przy przesyłkach. Korzystam i jestem zadowolony\nKOPERTY KURIERSKIE KANGURKI PRZYLGI C4 warto mieć na zapas w domu, czy w firmie. Cena dobra jak za 500 sztuk kopert. Z pewnością wystarczy na długi czas. Jakość wykonania również na wysokim poziomie. Polecam.


Polscy czytelnicy wybierają Książkę Roku - Książki i Literatura - zapowiedzi, recenzje dziennik.pl\n18.02.2016, 12:53 | Aktualizacja: 18.02.2016, 13:21\nTatry i Podhale to jeden z najpiękniejszych regionów Polski, od lat inspirujący artystów niemal każdej dziedziny sztuki. Album "Sztuki piękne pod Tatrami" po raz pierwszy pokazuje pełny i obiektywny obraz najwyższych, polskich gór w twórczości artystów do roku 1939. Oprócz piękna Podhala książka odkrywa przed czytelnikiem również jego mroczne strony, wydobyte w sztuce młodopolskich dekadentów i kontrowersyjnych twórców awangardowych XX wieku.\nZmarła Harper Lee. Autorka słynnej powieści "Zabić drozda" przeczytaj »\nTagi: książka, plebiscyt, czytelnictwo, głosowanie, książka roku, lubimyczytać.pl\nKim jest Elena Ferrante? Jej cykl powieściowy robi zawrotną światową karierę


Firma Prawnicza Litwin i Partnerzy z siedzibą w Sanoku\nStrona firmy prawniczej - Kancelaria Adwokatów i Radców Prawnych Litwin i Partnerzy.\nhttp://www.litwin.pl/ - 27 Lip 2004\nFlatow Tryczyk Kancelarie Adwokackie - Kancelaria Oborniki\nProwadzimy kancelarie adwokackie w Poznaniu i w Obornikach, zapewniając pomoc Klientom z terenu Wielkopolski. Oferujemy wsparcie w postaci porad prawnych, opinii, sporządzamy dokumentacje i reprezentujemy naszych Klientów przed sądami oraz właściwymi organami administracyjnymi.\nhttp://www.ft-adwokaci.pl/ - 24 Gru 2014\nKlientom indywidualnym, jak i przedsiębiorcom zapewniamy wsparcie prawne w formie porad, pomocy przy sporządzaniu pism i wniosków, opiniowania umów, a także udziału w rożnego rodzaju negocjacjach. GGK Kancelaria zapewnia również reprezentowanie klientów w postępowaniu sądowym i administracyjnym.\nhttp://ggk-kancelaria.pl/ - 22 Mar 2019\nGRG - kancelaria adwokacka w Będzinie\nBiuro Kancelarii Adwokackiej GRG mieści się w Będzinie. Nasz zespół pomaga w kwestiach związanych z windykacją należności, zajmuje się również obsługą prawną małych i średnich firm.\nhttp://grg-adwokaci.pl/ - 28 Lut 2017\nGROM & BOGŁOWSKA Private Lawyers - Adwokat Warszawa - Adwokaci łączący pasję do prawa z doświadczen\nGROM & BOGŁOWSKA Private Lawyers - Adwokat Warszawa - Adwokaci łączący pasję do prawa z doświadczeniem. Doradzamy podmiotom gospodarczym i osobom prywatnym w wielu dziedzinach prawa. Oferujemy doradztwo prawne w codziennym funkcjonowaniu przedsiębiorców. Reprezentujemy naszych klientów w sporach przed sądami wszystkich instancji. Prowadzimy sprawy o rozwód z orzeczeniem winy rozkładu pożycia jak i bez orzekania o winie, o separację, unieważnienie małżeństwa, ograniczenie lub pozbawienie praw rodzicielskich, alimenty. Reprezentujemy osoby poszkodowane w wypadkach komunikacyjnych na etapie postępowania przed towarzystwem ubezpieczeń jak i na etapie postępowania sądowego. Jako obrońcy reprezentujemy również osoby podejrzane o spowodowanie wypadku drogowego. Specjalizujemy się w problematyce ubezpieczeń majątkowych i osobowych.\nhttp://www.privatelawyers.pl/ - 9 Cze 2015\nGronowska Różycka Sieńko Żak - Kancelarie Radców Prawnych\nObsługa prawna firm i osób prywatnych w kancelarii Gronowska Różycka Sieńko Żak w Warszawie obejmuje m.in. windykację, ustanowienie służebności przesyłu, sprawy gospodarcze i handlowe. Nasz radca prawny świadczy pomoc w sprawach o rozwód.\nhttp://www.kancelaria-kazimierzowska.pl/ - 29 Mar 2016\nGrupa Kancelarii Adwokackich\nNa stronie internetowej można znaleźć informacje dotyczące Grupy Kancelarii Adwokackich, które zajmują się prowadzeniem konsultacji i porad prawnych dla klientów indywidualnych (sprawy: rodzinne, cywilne, karne, pracownicze) i podmiotów gospodarczych (zakładanie i rejestracja działalności, pomoc prawna w prowadzeniu działalności, prowadzenie negocjacji, reprezentowanie klientów przed sądami).\nhttp://witkowski.pro/ - 16 Kwi 2015\nHAJDAMOWICZ MACIEJ porady prawne Nowy Dwór Gdański\nKancelaria Adwokacka Maciej Hajdamowicz mieści się w Nowym Dworze Gdańskim. Firma świadczy usługi prawne dla Klientów indywidualnych oraz firm. Kancelaria oferuje doradztwo i pomoc prawną z zakresu prawa cywilnego, karnego, rodzinnego czy też gospodarczego. Prowadzimy sprawy rozwodowe i spadkowe, rodzinne, o wykroczenia bądź przestępstwa skarbowe, świadczymy pomoc w zakładaniu i przekształcaniu spółek, windykacji należności, uzyskiwaniu odszkodowań a także reprezentujemy Klienta w sądzie. Na wszelkie pytania chętnie odpowiemy drogą elektroniczną. Więcej szczegółów znajduje się na stronie internetowej.\nhttp://kancelaria-hajdamowicz.pl/ - 5 Lis 2016\nDie Webseite der Kanzlei HBT Legal mit Sitz in Stettin. Ein Rechtsanwalt aus Polen kann natürliche Personen und Unternehmen im Bereich des Steuer-, Handels-, Bau-, Immobilien-, Gesellschafts- oder auch Umweltrechtes beraten.\nhttp://www.hbt24.pl/ - 13 Maj 2016\n« Poprzednia 1 ... 17 18 19 20 21 22 23 24 25 Następna »


Fototapeta - Samotne miasta\nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta "Samotne miasta" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta "Samotne miasta" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na klej. Można je zamontować w każdym pomieszczeniu, nawet łazience lub kuchni. Tapeta flizelinowa, pół-matowa powłoka. Flizelina kryje drobne niedoskonałości ściany. Tworzy ocieplającą warstwę izolacyjną i pozwala ścianom oddychać. Wodoodporny druk jest bardzo trwały.\nFototapeta - woda - blue ocean\nFototapeta - Pierwszy gol\nFototapeta - Romantyczny duet\nFototapeta - Krople wody na butelce piwa


Czym jest fobia i jej najczęstsze rodzaje - w Women's Health\nCzym jest fobia i jej najczęstsze rodzaje\nLudzie mają skłonność do lekceważenia fobii, a to może być poważny życiowy problem. Sprawdzamy, ile w tym histerii, a ile prawdziwego cierpienia i publikujemy ranking najpopularniejszych fobii.\nW ostatnich latach wydarzyło się kilka katastrof lotniczych, np. rozbicie samolotu prezydenckiego w Smoleńsku, zaginięcie Boeinga 777 malezyjskich linii lotniczych czy katastrofa samolotu Airbus linii Germanwings, który rozbił się w Alpach francuskich.\nZa każdym razem, kiedy słyszymy o podobnym zdarzeniu, pobudza to nasze ukryte lęki i wydaje nam się, że lot samolotem to mocno ryzykowna sprawa, chociaż tak naprawdę co 4 sekundy gdzieś na świecie startuje samolot i przeważnie dolatuje do celu, a ryzyko śmierci w katastroﬁe lotniczej wynosi jeden do 29 milionów.\nTo jest strach trochę irracjonalny: większość z nas potraﬁ go opanować i lata, kiedy musi. Są jednak osoby, dla których jednak ten lęk jest nie do opanowania. Sama myśl o lataniu wywołuje ataki paniki. I nie dzieje się to tylko w naszej głowie, tylko mamy całkiem realne, nieprzyjemne doznania ﬁzyczne, łącznie z omdleniami. To jest właśnie fobia.\n„Warto wiedzieć, jaka jest różnica między strachem i lękiem - mówi Michał Grasza, terapeuta poznawczo-behawioralny z centrum terapii „Od Nowa” we Wrocławiu. – Strach to psychologiczna i ﬁzjologiczna reakcja na konkretne zagrożenie. Ma za zadanie utrzymać nas przy życiu – wbrew temu, co może nam się wydawać, jest bardzo potrzebny. Z lękiem mamy do czynienia, gdy obawiamy się jakiegoś niesprecyzowanego zagrożenia, boimy się tego, co w naszym mniemaniu może się wydarzyć, czyli nie podejmujemy działania tylko z powodu myśli o niebezpieczeństwie”.\nZ psychiatrycznego punktu widzenia fobia to irracjonalny, paraliżujący lęk przed rzeczami, sytuacjami, zjawiskami, które obiektywnie nie są groźne (albo jeśli są, to w minimalnym stopniu). Osoby dotknięte fobią przez większość czasu zachowują się najzupełniej normalnie, podejmują racjonalne decyzje. Dopiero gdy zetkną się z bodźcem, który wzbudza lęk, ich zdrowy rozsądek znika w jednej chwili.\nSprawdź także, jak radzić sobie z fobią i co się dzieje z Twoim ciałem, kiedy panikujesz.\nReakcją otoczenia jest na ogół niedowierzanie i drwina. „Pacjenci, którzy do mnie traﬁają, to nie osoby, które szukają sobie problemów, tylko takie, którym lęk niszczy życie osobiste i zawodowe - mówi Michał Grasza. - Nie pozwala im normalnie funkcjonować i cieszyć się życiem. Chciałbym to podkreślić: osoby zmagające się z fobiami przeżywają ogromne cierpienie, a często są nierozumiane przez bliskich czy pracodawców. Uważane są za »dziwaków«, bo jak można bać się wychodzić z domu, jak można bać się rozmowy z drugim człowiekiem, jak można bać się latać samolotem – pytają z pogardą? Można, i wiele osób tego doświadcza”.\nZ większością lęków ludzie radzą sobie w ten sposób, że unikają sytuacji czy obiektów powodujących lęk. Ale według psychologa to tylko pogłębia problem, bo poradzić sobie z lękiem można tylko przez konfrontowanie się z nim. Właśnie do tego służy terapia.\nKiedy czujemy, że nasza fobia nie pozwala nam normalnie funkcjonować, koliduje z naszą pracą (np. uniemożliwia podróże służbowe), wpływa na relacje rodzinne – warto podjąć leczenie. Ale czy można całkowicie wyleczyć kogoś z fobii?\n„Często pacjenci przychodzą na terapię z założeniem, że po jej zakończeniu już nie będą się bać. A to nie o to chodzi. Strach jest nam potrzebny do przeżycia. Celem terapii jest zmniejszenie lęku do poziomu, który pozwoli pacjentowi bez większego trudu podejmować aktywności, których wcześniej unikał” - mówi Michał Grasza. Według psychologa warto dać sobie około 6 miesięcy, aby uporać się z fobią. Wszystko zależy od naszej determinacji.\nW literaturze specjalistycznej opisano ponad 200 rodzajów fobii. Niektóre dosyć pospolite, inne zupełnie dziwaczne (lęk przed otworami). Oto ranking najpopularniejszych.\naerofobia (awiofobia): boimy się samolotów i wszystkiego związanego z lataniem.\nkancerofobia: paniczny lęk przed chorobami.\nfobia społeczna: inni ludzie wzbudzają w nas silny niepokój.


Czy Arystoteles miał teorię znaczenia? | Polski Zjazd Filozoficzny\nCzy Arystoteles miał teorię znaczenia? CTW-217 (Centrum Transferu Wiedzy)\n2019pt13wrz11:4512:15Czy Arystoteles miał teorię znaczenia?dr Tomasz Tiuryn (Uniwersytet Warszawski)11:45 - 12:15 CTW-217 (Centrum Transferu Wiedzy) organizator: Sekcja Semiotyki i Filozofii Języka\nW "Hermeneutyce" Arystoteles szkicuje słynny trójkąt semantyczny, w którym znaczenie wyrażeń językowych jest opisane za pomocą relacji między trzema poziomami: słowami mówionymi, myślami i rzeczami. Ten obraz języka był niezwykle\nW “Hermeneutyce” Arystoteles szkicuje słynny trójkąt semantyczny, w którym znaczenie wyrażeń językowych jest opisane za pomocą relacji między trzema poziomami: słowami mówionymi, myślami i rzeczami. Ten obraz języka był niezwykle wpływowy w historii refleksji nad językiem, jednak wiąże się z nim wiele problemów interpretacyjnych. Ponadto, wiele uwag Arystotelesa na temat znaczenia lub sygnifikacji (semainein) kłóci się z naszymi współczesnymi intuicjami na temat znaczenia. Niektórzy wybitni badacze myśli Arystotelesa doszli więc do wniosku, że Arystoteles w ogóle teorii znaczenia nie posiadał (T. Irwin, N. Kretzmann). Proponują oni wprowadzić pojęcie sygnifikacji, które w ich ujęciu różni się zasadniczo od współczesnego pojęcia znaczenia.\nW swoim referacie chciałbym pokazać, jaka jest specyfika Arystotelesowskiej teorii znaczenia oraz zastanowić się nad pytaniem, na ile pojęcie sygnifikacji różni się od współczesnego pojęcia znaczenia, a na ile jest do niego podobne. Osią referatu będzie teza, że znaczenie wyrażeń językowych w teorii Arystotelesa wyznacza relacja oznaczania „nazwa – rzecz”, nie zaś, jak sugeruje, opis trójkąta semantycznego, relacja „nazwa – myśl”. Takie ujęcie ma kilka istotnych konsekwencji: po pierwsze sprawia, że relacja sygnifikacji staje się relacją obiektywną, to znaczy niezależną od przekonań danego użytkownika języka; po drugie, przy takim opisie znaczenie upodabnia się do odniesienia.\nW referacie przedstawię argumenty za tezą, że ta specyfika arystotelesowskiego pojęcia sygnifikacji nie sprawia, iż nie możemy go uznać za odpowiednik naszego współczesnego pojęcia znaczenia. Pokażę w szczególności, że teoria Arystotelesa zakłada rozróżnienie między znaczeniem i odniesieniem, oraz, że obiektywizacja pojęcia znaczenia zbliża tę koncepcję do współczesnych stanowisk eksternalistycznych w semantyce (H. Putnam, T. Burge). Rozważę również kilka modeli, które opisują w jaki sposób rzeczy są oznaczane przez wyrażenia językowe.\n(Piątek) 11:45 - 12:15\nSekcja Semiotyki i Filozofii JęzykaPrzewodnicząca Sekcji: prof. dr hab. Joanna Odrowąż-Sypniewska (UW)\nSekretarz Sekcji: mgr Natalia Karczewska (UW)


Olej olejowi nierówny (1) | Mama pisze o zdrowiu, urodzie oraz... życiu\nOlej olejowi nierówny (1)\nW naszych kuchniach, apteczkach oraz łazienkach pojawia się coraz więcej olejów i olejków. Wykorzystujemy ich prozdrowotne właściwości, dokształcając się nieustannie: który pomaga na problemy dermatologiczne, który dobry jest jako wspomaganie terapii antynowotworowej, a który działa na porost włosów. Dziś słów kilka o oleju konopnym.\nOlej konopny wytwarzany z konopi siewnych (Cannabic sativa L) najwięcej prozdrowotnych właściwości ujawnia wtedy, kiedy jest tłoczony na zimno i nie jest poddawany rafinacji. Ma właściwości sytuujące go w segmencie produktów przydatnych w pielęgnacji skóry i włosów oraz w kuchni.\nOlej z konopi siewnych jest bogaty w nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT), które dodatkowo występują tu w idealnych proporcjach, oraz w witaminy A, D, E i K, dzięki czemu ma właściwości przeciwzapalne, antyoksydacyjne, regenerujące oraz antyseptyczne. Uchodzi za odżywczą bombę o zbawiennych dla skóry właściwościach.\nOlej konopny w kuchni i w kosmetyce\nW kuchni olej konopny znajduje zastosowanie jako okrasa do kasz czy pierogów, a także podczas przygotowania pesto, past warzywnych do smarowania pieczywa, dipów oraz sałatek. Ma charakterystyczny złożony aromat oraz lekko orzechowy smak i intensywnie zieloną barwę. Nie należy go podgrzewać – nie wolno na nim smażyć czy używać do pieczenia, bo traci swoje cenne właściwości. Jeśli chcemy go dodać do zupy, robimy to już na talerzu, żeby olej nie miał zbyt długo kontaktu z wysoką temperaturą.\nW przypadku zastosowań kulinarnych, zaleca się dawkowanie oleju konopnego w objętości 1 łyżki stołowej dziennie. Butelka o pojemności 250 ml to koszt rzędu nieco ponad dwudziestu złotych. Aby olej konopny zachował swoje właściwości, po otwarciu butelkę należy przechowywać w lodówce.\nOlej konopny znajdziemy też w mydłach i balsamach do ciała, w kremach do twarzy i szamponach, w szminkach i kosmetykach przeciwsłonecznych. Można stosować go bezpośrednio na skórę jako olejek do masażu – szybko się wchłania i nie zostawia tłustego filmu. Stosowany jako preparat samodzielny oraz jako składnik preparatów złożonych wykazuje właściwości łagodzące dla skóry atopowej, z egzemą czy łuszczycą.\nolej konopny, olej z konopii, olej z konopii siewnych


Czworgiem Oczu: Małgorzata Halber – „Najgorszy człowiek na świecie”\nMałgorzata Halber – „Najgorszy człowiek na świecie”\nNa przełomie gimnazjum i liceum miałam fazę, którą, z tego co zaobserwowałam, przechodzi wielu nastolatków: czytałam absolutnie wszystkie książki dotyczące uzależnień, jakie mogłam znaleźć w bibliotekach w moim mieście. Nie pamiętam dokładnie, czy wciągnęła mnie to kuzynka, pożyczając mi Ćpuna, czy jednak rok starsza przyjaciółka, podrzucając kolejne czytelnicze inspiracje. Fakty są takie, że po półtorej roku miałam za sobą pełen przekrój wyznań narkomanów i alkoholików (bo wtedy książek o innych uzależnieniach było niewiele). Przeszłam przez ten etap, zamknęłam go i od tamtej pory raczej z niechęcią wracałam do podobnych tematów w literaturze. Aż do dzisiaj.\nMałgorzata Halber to dziennikarka, prezenterka i felietonistka – osoba o ugruntowanej pozycji w mediach, choć niekoniecznie rozpoznawana wśród mas. Szerszemu gronu znana z celnych, choć zwykle gorzkich spostrzeżeń, które przelewa na papier w ramach grafik z Bohaterem. W 2016 roku zdecydowała się wydać książkę o Krystynie, trzeźwiejącej alkoholiczce narkomance i jej drodze od przyznania się do uzależnienia, aż do trzeźwości. Książkę, która stała się jednocześnie dla autorki coming outem.\nZdaję sobie sprawę, że powieści takie jak Najgorszy człowiek na świecie mogą wywoływać mieszane uczucia i odpowiada za to wiele różnych czynników. Nietypowy jest poszarpany styl autorki, pourywane myśli, brak ciągłości tekstu, do której jesteśmy przyzwyczajeni w kontakcie z beletrystyką. Irytować może maniera językowa i coś na kształt poczucia wyższości bijące z kolejnych zdań. Nieprzyjemny może być sam temat i sposób, w jaki autorka go porusza.\nDla mnie nie ma to większego znaczenia.\nNajgorszy człowiek na świecie bardzo mi się podobał, głównie ze względu na to, że opowiada o innym alkoholizmie niż ten, o którym czytałam w młodości. Wtedy pisano o społecznościach patologicznych, o głębokich, wielopokoleniowych problemach, o melinach, spaniu na ulicach i wymiotach na klatce. Małgorzata Halber nie mówi o tych aspektach uzależnienia. Jej picie to picie wyższych sfer, zblazowane, bo normalne i w świetle pełnego przyzwolenia społecznego. To mieszanie różnych alkoholi albo wypijanie ciągiem ośmiu piw; to oszukiwanie alkoholizmu popijaniem Karmi albo paleniem marihuany. To chodzenie na spotkanie AA w poczuciu wyższości, a jednocześnie dojmujące przekonanie o własnym niedopasowaniu – bo inne problemy, inny poziom wykształcenia, inny stosunek do picia. A jednak problem ten sam, prawda? I przerażające, jak wszyscy stają się podobni w jego obliczu.\nWydaje mi się, że to książka ważna właśnie z tej perspektywy – w kontekście zmian społecznych i problemów ludzi z piedestału. Autorka nie gwiazdorzy i nie stara się zbić popularności na swoich wyznaniach; książka o Krystynie jest niezależna od jej działalności zawodowej. A jednak może stanowić punkt zwrotny dla wielu osób - tych, które określane są mianem "ludzi sukcesu" i przez to nie identyfikują się z alkoholizmem. W ich oczach alkoholik to pan Zenek spod sklepu: brudny, zaniedbany, z wiecznie czerwonym nosem; kompletnie oderwany od ich sterylnej, drogiej codzienności. Biorąc pod uwagę tendencję osób uzależnionych do stawiania się ponad innymi chorymi, takie osoby mają przed sobą drogę znacznie dłuższą i znacznie bardziej wyboistą.\nKrótko podsumowując: to nie jest książka dla każdego. Refleksja nad tym, czy jest dobra i potrzebna to jedno, ale trzeba też brać pod uwagę, że styl autorki nie należy do najbardziej uniwersalnych i przez to lektura Najgorszego człowieka na świecie może być utrudniona. Mnie akurat lektura przychodziła łatwo i chętnie po tę książkę sięgałam, nawet mimo trudnej tematyki. Jeśli uzależnienia Was interesują i nie boicie się literackich wyzwań – serdecznie polecam.\nAutor: Kaś o 19:50\nEtykiety: alkoholizm, literatura polska, Małgorzata Halber, uzależnienia, Znak\nKarolajna 2 grudnia 2017 20:04\nMiałam podobnie w czasach szkolnych, że interesowały mnie książki o uzależnieniach. Dawno już nie czytałam żadnej z takim motywem, więc chętnie przeczytam ''Najgorszego człowieka na świecie''. ;)\nMagda Saska 3 grudnia 2017 08:05\nIdealna książka dla mnie. Z perspektywy zawodowej ogromnie mnie ciekawi.\nKsięgozbiór Kasiny 8 grudnia 2017 21:53\nTo nie ma tutaj innego wyjścia, jak zweryfikować samemu!


to co mam w głowie...: Walentyny\nDzisiaj walentynki dla mnie dzień jak co dzień:)i początek wielkiego postu niezgrały sie oba święta dzisiaj pokazać pzychodzę karteczkę z haftem który dostałam i oprawiłam tak i karteczka poleciałą dalej:)ktoś podpowie gdzie najtaniej takie bazy z okienkami dużymi małymi kupić same wycinacie?\nmiłego dnia życze wszystkim zakochanym a tym co czekają aby się szybko zakochali:)buziaki\nFela ma gdzieś wszystko akceptuje zmiane serwetki na ławie:)\nAutor: renia o 08:37\nEtykiety: haft krzyżykowy, kartki, moje zwierzaki\nEwa Staniec-Januszek 14 lutego 2018 08:43\nPrzecudne :) A kiciuś uroczy :)\nAtaboh 14 lutego 2018 08:55\nUrocza ta karteczka. Co do okienek, to ja jeżeli potrzebuję to wycinam. Ale z pewnością da się je nabyć.\nŚliczna Kotka. Ciekawe dlaczego koty lubią spać na ławach i stolikach? Moją przeganiam, więc jak jestem tuż obok to nie wskoczy. ale jak już leży to mogę sie pojawiać ile chcę, po prostu mnie nie zauważa ;)\nIwona 14 lutego 2018 09:10\nCudna ta Twoja Fela :-)\nA karteczka mega romantyczna.\nJa wycinam okienka sama, na potrzebny wymiar.\nkarolina 14 lutego 2018 09:14\nPiękny haft w cudnej oprawie!\nBardzo ładny ten Twój kiciuś:-) Pozdrawiam cieplutko:-)\nmenia 14 lutego 2018 09:29\nRuda 14 lutego 2018 09:58\nPiękna! A kotek cudowny :)\nEwa Gawlik 14 lutego 2018 10:45\nbozenas 14 lutego 2018 11:14\nPiękna:)ciężko jest o gotowe bazy pod kartki:)raz udało mi się kupić w Matejce z kwadratowymi wycięciami,ale były za cienkie i jak włożyłam haft to się pogięło:)czasem w pasmanterii są ale z kolei bardzo drogie:))\nMaryla 14 lutego 2018 13:41\nPrzepiękna kartka,a kicia urocza 😃\nJadwiga Król 14 lutego 2018 17:14\nKartka jest bardzo urocza:) A co do okienek.....to nie mam zielonego pojęcia:)))Pozdrawiam\nCinka26 14 lutego 2018 18:22\nUrocza kartka i kiciuś :o)\nUla K. 14 lutego 2018 18:38\nFela jest cudna :) Kartka też :)\nSikoreczka 14 lutego 2018 21:33\nKochany i piękny kotecek !a karteczka cudowna lecz droga Felka ją dziś przyćmiła :D\nAguska31 14 lutego 2018 23:12\nCuuuudowna Kicia :))) A karteczka Piekna :))) Pozdrawiam Cie cieplutko :)))\nxgalaktyka 15 lutego 2018 09:24\nCudna, prawdziwie walentynkowa karteczka:)\nKoteczek nie mniej piękny...podrap za uszkiem :)))\nmarysse 18 lutego 2018 20:26\nBardzo przepiękna kartka wyszła na ten piękny dzień. :)\n"Szalka" - Agnieszka 21 lutego 2018 08:33\nPasje Violi 28 lutego 2018 15:05\nświetna kartka, kocur przeuroczy :)