"Wielkość wzbudza zawiść, zawiść rodzi złość, złość sprzyja kłamstwom.": Perfectly Wrong\n[ Ravenclaw | VI rok ]\n[ obrońca w drużynie Qudditcha ]\n[ Koło Astronomów | redaktor w Proroku Nie-Codziennym | Klub Eliksirów]\nZapytaj ją czy żałuje. Spójrz w jej oczy i niezależnie od tego czy się śmieją czy widzisz w nich łzy po prostu zapytaj ją czy żałuje czegokolwiek, czy żałuje kogokolwiek, kogo kiedyś wpuściła do swojego życia. Gwarantuję Ci, że się uśmiechnie - delikatnie, mrużąc przy tym lekko oczy patrzące gdzieś na bok w zamyśleniu. I za chwilę Ci odpowie. Że żałuje paru rzeczy, które się wydarzyły, ale nie ma nawet jednej osoby, której żałuje, że zaufała. Każdy był ważny, nawet jeśli ostatecznie gdzieś zniknął. Każdy dał jej coś, co choćby w maleńkim stopniu stało się częścią niej. I nawet jeśli kiedyś o tym zapomni to nie, nie żałuje.\nRodzice dali jej życie i nauczyli jak się z niego cieszyć (przynajmniej czasem). Dali jej wspaniały dom, w którym razem ze swoim starszym bratem mogła dorastać w spokoju. Pokazali jej świat w tak wielu barwach, że nie była w stanie tego wszystkiego zrozumieć. Ale zawsze chciała wiedzieć więcej. Sięgała po kolejne książki, kolejne historie, chciała uczyć się nowych rzeczy i szukała drugiego dna nawet w płytkich piosenkach. Łączyła fakty, badała zależności i grzebała w tym wszystkim tak długo i głęboko, że powinna już znaleźć jakiś sens, ale nie. Rodzice nauczyli ją naprawdę wiele o świecie, a wciąż tak trudno jej się w nim odnaleźć.\nRodzice nauczyli ją także unikania kłopotów, ale to brat pokazał jej jak się z nich wyplątać. Udowodnił, że w niektórych sytuacjach warto być czarującym, a w innych trzeba zdecydowanie walczyć o swoje. I jednocześnie niesamowicie ją rozpieścił. A jego najlepszy przyjaciel, który gdzieś w międzyczasie stał się niemal członkiem rodziny, spowodował, że zakochała się w lataniu. Wyjaśnił jej zasady Quidditcha, łapał ją, gdy spadała z miotły i nigdy, przenigdy nie pozwalał jej się poddać.\nJeszcze zanim trafiła do Hogwartu miała kilkoro przyjaciół. Jeden z nich sprawił, że do dziś w weekendy je na śniadanie tylko tosty z miodem. Jeden zamienił jakąś część jej osobowości na wulkan energii, który czasem nie pozwala jej usiedzieć w miejscu, a w dodatku sprawia, że w pewnym momencie zaczęła uważać sen za konieczną do prawidłowego funkcjonowania stratę czasu. Jeden okazał się jednak nie być jej przyjacielem i może to przez niego nadal nie lubi wychodzić przed szereg i czasem trudno jej się odnaleźć wśród osób, których nie zna. Bo kiedy ktoś pokaże Ci, że ta ciemna część świata jest bliżej niż myślisz, już zawsze obawiać się będziesz, że nagle Twój świat zacznie stawać się tym, którego opanowała czerń.\nA gdy Julia w końcu trafiła do Hogwartu spodziewała się, że ta szkoła pozwoli jej odkryć nie tylko więcej kolorów świata, ale też samej siebie. Jednak nie. W życiu nadal nieco ślepo kieruje się intuicją, jednocześnie bojąc się czasem własnych emocji, bojąc się, że swoim zachowaniem lub decyzjami kogoś skrzywdzi, albo że ktoś skrzywdzi ją.\nW Hogwarcie zyskała jednak kilkoro przyjaciół i dla nich zrobiłaby wszystko. Dla nich odłożyłaby na bok naukę, która czasem wydaje się, jakby była dla niej najważniejsza. Dla nich rzuciłaby w diabły Quidditch (taaaa… a niech tylko ktoś spróbuje ją o to poprosić!), to im oddałaby ostatnią paczkę swoich ulubionych żelków albo ostatnie łyki świeżego soku z pomarańczy. To z nimi zatańczyłaby nawet przy szybkiej piosence, chociaż tego szczerze nie znosi. I to z nimi będzie wciąż bardzo dużo się przytulać, bardzo dużo się obrażać, by już za chwilę się pogodzić, bardzo dużo przesiadywać na mrozie i ogrzewać ich swoimi zawsze ciepłymi dłońmi, świętować z rumem porzeczkowym, a rozpaczać z ognistą (nigdy odwrotnie) i uczyć się od siebie jeszcze więcej. Bo tak. Bo może to jest sens życia? Może chodzi właśnie o te pojedyncze, krótkie momenty, kiedy już nie potrzeba słów, bo każdy wystrzelał się już ze swojej standardowej amunicji i tylko oddycha spokojnie, unosi lekko kąciki ust i zastanawia się czy to jest szczęście? Może chodzi o ramiona, w których zawsze można się ukryć? Może chodzi o to, żeby wiedzieć, że kiedy się skoczy, to na pewno ktoś Cię złapie. A może nie ma sensu...\nCześć! Nawet nie wiecie jak bardzo nie lubię pisać kart. Ale zapraszam serdecznie do wątków!\n▫ Jak klikniecie w nazwisko to znajdziecie piosenkę. Fajną.\n▫ Chyba nie umiem w damsko-damskie, ale jak wymyślimy coś fajnego to obiecuję, że się postaram :)\n▫ Preferuję ustalać rzeczy na hangouts albo gg.\nInne moje postaci: Olivia. Wizerunek: Alicia Vikander. Tytuł: Shawn Mendes.\nKontakt: kpberry04@gmail.com (najlepiej pisać na hangouts), gg: 60844599\nPowiązania: Freddie Wayland, Vincent Macnair, Adam Lebiediew, Noah White, Mathias Rathmann\nautor: FlyYouFools o 10:18\nEtykiety: FlyYouFools ✜ Julia Jones ✜ KP\nNightmare 14 czerwca 2018 10:30\n[Tak bardzo tęskniłam! ♥ Cudna Jula, chodź, bądźmy przyjaciółmi :D]\nHokus Pokus 14 czerwca 2018 10:56\nAż dziwne, że tak wierna i oddana osóbka nie trafiła do Gryffindoru. Ale kto jest w stanie zrozumieć decyzje podejmowane przez Tiarę Przydziału? Ten stary kapelusz ma własny rozum.\nW każdym razie cześć raz jeszcze. Bawcie się dobrze z tą uroczą osóbką, a jeśli jest chęć to zapraszam do siebie. Damsko-damskie nie są moją mocną stroną, ale jestem zdeterminowana by to zmienić]\nRuda Paskuda 14 czerwca 2018 11:01\n[Jest i moje słońce <3]\nBlue 14 czerwca 2018 11:09\n[ Najcudowniejszy promyczek, pierwsza na liscie "gdybym byl hetero" <33333333333]\nPaper Fox 14 czerwca 2018 11:20\n[Cześć! Zawsze podziwiam damskie postacie, bo ja nigdy nie potrafiłam stworzyć kobiety, chociaż w połowie tak dobrej, jak twoja :c No nic, niech śmiga na miotle grzecznie. Powodzenia na blogu.]\nPaper Fox 14 czerwca 2018 12:00\n[Ja nigdy nie odnawiam, jak ktoś proponuje wątek :D zaraz wbiję na GG, żeby wszystko ustalić ładnie ;)]\nnocte 14 czerwca 2018 12:02\n(Doberek! Pani bardzo sympatyczna, mój Kenny zapewne nabawiłby się przy niej kolejnych kompleksów bo biedaczek nie może się nawet na miotle porządnie utrzymać, a tutaj miałby do czynienia z kolejną qudditchową perełką. Wątku niestety nie zaproponuję póki co bo limit mnie wstrzymuje ale życzę dobrej zabawy na blogu!)\nnocte 14 czerwca 2018 12:14\n(Oj, on jakby jakimś cudem wsiadł na tę miotłę to by pewnie trzymał się jej mocno. :D Może jak ogarnę życie po czerwcu to zdejmę ten limit i wtedy na pewno wrócę!)\nHokus Pokus 14 czerwca 2018 15:27\n[ GG nie mam, ale na maila możesz śmiało pisać\nślepa wiedźma 14 czerwca 2018 18:02\n[Dzięki za znalezienie tej pani! :D\nI tak, Twoja postać też jest super, dzięki za miłe powitanie ;) ]\nczekoladowa masa 14 czerwca 2018 18:56\n[No cześć, dawno na siebie nigdzie nie trafiłyśmy. W sumie to mnie dawno nigdzie nie było. Możemy pomyśleć nad wątkiem z Julką lub jeżeli być faktycznie wróciła z Liv... i tutaj będzie można pogłówkować ;)]\nChan 14 czerwca 2018 23:56\n[Hmm, chyba to był pomysł odwrotny do tego, co pisałyśmy ostatnio. Chciałam, aby znali się długo, możliwie od małego, ale chyba muszę bardziej pokombinować :/ Pamiętam, że coś wymyśliłam fajnego, ale za Chiny nie potrafię sobie przypomnieć co to było :(]\ntilly 15 czerwca 2018 10:22\n[Zapraszasz, więc jestem! :D Na pewno się znają, skoro oboje są w Klubie Ślimaka. Pomyślałam sobie, że ogólnie mogliby mieć neutralne relacje, ale na przykład kilka miesięcy temu zdarzyło się coś, o czym tylko oni wiedzą i co wolą zachować w tajemnicy. Tylko za cholerę nie wiem co to mogłoby być xD Może coś znaleźli? Coś, czego nie powinni?]\nCarol 15 czerwca 2018 18:40\n[Cześć! Podoba mi się to, że Julia jest redaktorem Proroka Nie-Codziennego. Myślę, że mam nawet pomysł na powiązanie: wywiad pani redaktor z moim Polaczkiem-Cebulaczkiem mający na celu porównanie Hogwartu i Akademii na Łysej Górze. Co Ty na to?]\nKarolina 15 czerwca 2018 19:22\n[To może być. Julia pomogła mu w polowie IV roku ogarnac co i jak działa w Hogwarcie (z własnej woli? Albo oddelegowana?), a teraz w ramach rekompensaty chce namówić Grzesia do wywiadu? Tworzą w Proroku jakąś nową rubrykę czy cosi potrzebuje jego opinii o Łysej Górze. Mogą się spotkać w Bibliotece, Wielkiej Sali, na bloniach, a ja mogę zacząć. :D]\nputty tat 15 czerwca 2018 20:40\n[ Dziękuję za miłe słowa :) Cieszę się, że moje wypociny przypadły komuś do gustu. Julia za to jest doskonałym materiałem na przyjaciółkę. Mają szczęście ci, którzy mogą ją określać tym mianem :)]\nchaos theory 16 czerwca 2018 01:43\n[Hej, hej! Klub Obrończyń! Koniecznie! Rywalizacja rywalizacją, to przyjemny dodatek, ale wydaję mi się, że nie ma zasady Szkolnego Kodeksu Rozgrywek Quidditcha, która mówiłaby, że wszyscy gracze muszą darzyć się sympatią na poziomie Pottera i Malfoya :D]\nxoxo. 16 czerwca 2018 13:32\n[Koty rozumieją więcej niż się wydaje, ale są za bardzo niezależne i uparte, żeby dawać nam to do zrozumienia. Potwierdzone info ;)\nSkoro zapraszasz to nie odmówię, lecę na gg!]\nviti levu 16 czerwca 2018 15:26\n[No to się cieszę, że jest ciekawie. :D Julię to mi się już zdarzało zobaczyć podczas stalkowania poprzedniej wersji bloga, na której mi się nie udało jakoś pojawić, więc musimy to jakoś nadrobić. Możesz wpaść do mnie na maila, to coś spróbujemy ustalić?]\ntilly 16 czerwca 2018 18:04\n[O, ten drugi pomysł jest ciekawy :D Możemy nawet zacząć od samego znalezienia. Jeśli Julka coś by przeksrobała, mogłaby w ramach szlabanu zostać wysłana do jakiegoś składziku, aby go posprzątać, a pilnować musiałby ją Archer. I tam znaleźliby ten pierścionek :)]\nChan 18 czerwca 2018 05:54\nWakacje w pustym domu zdawały się być dla Vincenta wybawieniem. Ciągłe komentarze na temat jego zachowania zaczynały powoli go irytować, szczególnie, iż nie popierał stanowiska rodziców dotyczącego czystości krwi. W przeciągu lat spędzonych w Hogwarcie zdążył zrozumieć, że ilość magii płynącej w żyłach czarodzieja nie ma najmniejszego znaczenia, póki nie będzie ona dostatecznie trenowana. Dlatego też rozmowy rodzinne na ten temat uważał za co najmniej zbędne, a wręcz nie na miejscu, kiedy temat zostawał poruszany w trakcie wspólnego posiłku. Wtedy ostentacyjnie wychodził z jadali, ignorując zszokowanie matki, jak i warknięcia ojca. Bardzo możliwe, że z tego właśnie buntowniczego nastawienia Vincenta zostawał on osamotniony w domu, gdy rodzice wraz z młodszą siostrą zwiedzali Amerykę Południową, a także jej magiczne zakamarki, jak i magiczną historię, która zaczynała się właśnie tam. Dzięki temu Macnair mógł odpocząć od ciągłych oskarżeń, żachnięć i niekiedy cynicznych uwag ojca, jak i matki, niepotrafiących zrozumieć własnego dziecka. Pusty dom zdawał się oddychać czystą energią oraz miłą atmosferą.\nWakacyjny okres pozwalał mu także na spotkania z ludźmi, których naprawdę lubił, przy okazji odpoczywając od tych, których najchętniej unikał. Miał także możliwość przemyślenia skomplikowanych sytuacji, takich jak zmiana zachowania jego przyjaciela, odkąd dowiedzieli się, który z nich otrzymał plakietkę prefekta naczelnego. Nigdy nie przypuszczał, że tak błaha sprawa mogłaby ich aż tak poróżnić. Jednak w tym dniu miał o tym nie myśleć, by nie zaprzątać sobie głowy problemami, kiedy u jego progów miała zjawić się Julia. Już nawet nie pamiętał w jaki sposób się poznali. Jego pamięć zdawała się powoli szwankować w tych tematach. Zdawało mu się to średnio ważne, gdy od tylu lat miał przy sobie przyjaciółkę, która pomimo wrogiego nastawienia jego rodziców nie zmieniła zdania o nim samym. Coś ekscytującego było w jego ucieczkach z domu, by zobaczyć się z szatynką w jej własnym ogrodzie. Przez tyle dziecięcych lat udawało im się utrzymywać kontakt, jednocześnie pozostając w ukryciu przed państwem Macnair. Nawet sama siostra zdawała się o tym nie wiedzieć, a może tylko przymykała oko, wciąż udając, iż słowa rodziców przemawiają także i do niej.\nNieśmiałe pukanie rozległo się po przedpokoju, więc gdyby nie był w kuchni nawet by go nie usłyszał. Zerwał się z miejsca, w myślach karcąc się, że znowu zapomniał o naprawieniu dzwonka, co obiecał matce dobre dwa tygodnie temu. Był perfekcjonistą, ale jako artysta nie miał głowy do spraw codziennych i przyziemnych. Czasami chyba zbyt często latał w chmurach albo w świecie melodii wygrywanych przez klawisze jego ukochanego fortepianu. Ślizgon złapał za gałkę od drzwi, gdy już do nich dobiegł, by szarpnąć nimi do siebie.\n— Witaj Julio — uśmiechnął się promiennie, gdy po drugiej stronie progu ujrzał swoją przyjaciółkę. Ustąpił z drogi, lekko się skłonił, jednocześnie wskazując wolną ręką, by weszła. — Zapraszam serdecznie do śrdoka.\nBlue 18 czerwca 2018 19:37\nFreddie w przeciwieństwie do wszystkich nastolatków i dzieciaków na świecie nie przepadał za wakacjami. To znaczy jasne, że lubił odpoczywać i spędzać czas na rzeczach przyjemnych, a nie pożytecznych, ale przerwa letnia oznaczała powrót do "domu". Opuszczenie Hogwartu, najcudowniejszego miejsca na ziemi na całe dwa miesiące. Cieszył się przynajmniej, że większość tego okresu spędzi z przyjaciółmi, pośród ludzi ma których naprawdę mu zależało. Pragnął przewinąć pierwsze dwa tygodnie siedzenia u siebie i jechać już do Julii, a potem Lincolna.\nParę pierwszych dni spędził głównie w swoim pokoju - zarówno matka jak i ojciec zajęci byli praca i jak zwykle zresztą syna widywali tylko od rana i ewentualnie bardzo późnym wieczorem. Myślał, że będzie gorzej - pisał listy, dużo czytał, spotkał paru mugolskich znajomych. W przeciwieństwie do swojej rodzicielki nie dręczył innych ani siebie obsesją na punkcie czystej krwi. Nie wiedział jeszcze, że to cisza przed potworną nawałnicą.\nWe wtorek pobawił się trochę że swoimi szczurami, a późnym popołudniem zszedł na dół, by w końcu odgrzać sobie obiad. Jakie było jego zaskoczenie kiedy zastał w kuchni dyskutującą z ojcem matkę. Usłyszał zaledwie strzępek rozmowy, jednak nie zrozumiał z niej zbyt wiele.\n- Nie możesz od tak podejmować decyzji, Dolores. Trzeba to...-Ojciec urwał, gdy do pomieszczenia wszedł Freddie. Uniósł jedną brew skacząc spojrzeniem z jednego na drugie, ogarnęły go złe przeczucia. Żadne z nich nigdy nie wracało tak wcześnie, a ojciec od dawna nie wydawał mu się tak zaangażowany.\n- Co się dzieje? - Spytał bez ogródek, zakładając ręce na piersi. Matka zerknęła po raz ostatni ma swojego męża zanim wstała, wyprostowała zwykle perfekcyjnie układająca się sukienkę i w końcu spojrzała na syna.\n- Rozważamy wspólnie z twoim ojcem czy powinieneś na następny rok wracać do Hogwartu. - Powiedziała jak zwykle chłodnym tonem, a w jej oczach pojawiło się coś na kształt satysfakcji. Miał wrażenie, że ziemia osunęła mu się spod nóg. Przesłyszał się? Musiał, bo zdanie to brzmiało w jego głowie tak potwornie idiotycznie i okropnie, że zebrało mu się na wymioty na samą myśl, że mogłoby odnieść się do rzeczywistości.\n- Co? - Zagrzmial tylko, modląc się, by któreś z nich oznajmiło, że to żart.\n- Uważamy, że szkoła ta i zawarte w niej znajomości źle wpływają na twoją... - Zaczęła tłumaczyć matka, ale Freddie nie potrafił tego słuchać.\n- Nie. - Przerwał jej, cofając się o krok - Nie możecie. Nie odejdę ze szkoły. Nie ma mowy. Nie odbierzecie mi Hogwartu. - Mówił w panice bez ładu i składu. Kobieta posłała mu pobłażliwy uśmiech, który powiedział, że owszem, mogą. Powinien teraz wykrzyczeć im w twarze wszystkie oskarżenia, kłócić się, błagać, wrzeszczeć, ale zwyczajnie zabrakło mu sił. Jemu zabrakło sił do walki. Odwrócił się na pięcie i w parę sekund doszedł do swojego pokoju na piętrze. Nie myślał jasno, ignorował cisnące się do oczu łzy. Wyjął wciąż nierozpakowaną jeszcze walizkę i paroma ruchami różdżki ją z powrotem spakował. Otworzył okno i używając zaklęcia spuścił na dół najpierw ja, a potem pomniejszona klatkę ze swoimi podpiecznymi. Do plecaka wrzucił najpotrzebniejsze rzeczy i zarzuciwszy go na ramię zszedł po kracie przymocowanej do ściany przy jego oknie. Nie potrafił tam zostać ani nawet nazwać emocji jakie w tej chwili odczuwał względem swoich rodziców. Matka miała w nosie jego szczęście, a ojciec nawet nie wiedział, co mu je przynosi. Skorzystał z kominka w pobliskiej knajpie by jak najszybciej przenieść się w okolice Julii.\nI tak oto znalazł się pod domem przyjaciółki, nieco zziębnięty, z rozpaczą wymalowaną na twarzy. Zadzwonił do drzwi, drugą rękę mocniej zaciskając na rączce walizki. Wydawało mu się, że czeka się wieczność, choć zapewne minęło tylko parę sekund zanim pokazała mu się jedną z niewielu twarzy jakie chciał teraz widzieć.\nBlue 18 czerwca 2018 19:38\n- Cześć - Uśmiechnął się słabo, niemal z rozpaczą i pociągnął nosem - Mam nadzieję, że moja rezerwacja może zostać przełożona na...teraz? - Dodał kompletnie bez wigoru i szybko starł głupia łzę, która zakręciła się w kąciku jego oka.\nKamanai 18 czerwca 2018 20:12\n[Dziękuję za miłe powitanie. Ja zwyczajnie nie potrafię (przynajmniej od kilku ostatnich miesięcy) stworzyć nierozbudowanej karty. I być może dlatego lubię takie jak Twoja, gdzie jeden tekst potrafi zmieścić wszystkie informacje.\nPrzychodzę do Julii, bo też mamy tutaj chyba więcej punktów wspólnych - Ravenclaw, eliksiry i ten głód wiedzy, myślę więc, że mogliby się nieźle dogadać. Co prawda nie są z tego samego roku, ale jeden rok w górę to nie jest duża różnica i możemy założyć, że się kojarzą. Nie wiem tylko, czy masz ochotę na coś spokojniejszego, czy raczej wolisz, żeby się działo. Jakiś zalążek pomysłu mam w tym drugim. Skoro Julia potrafi wyplątać się z kłopotów to można by pójść w tą stronę. Galen trochę samodzielnie eksperymentuje, tym razem mógłby robić to poza klubem, bo potrzeba było mu więcej czasu. Tyle tylko, że zrobił się z tego większy bajzel niż na początku mogło się wydawać. Nie wiem na ile dla Twojej pani liczą się punkty, bo jeśli tak, to możemy uznać, że spróbowałaby mu pomóc właśnie przez to, jeśli nie, to albo tak wyszło, że mu pomogła, albo trzeba myśleć o czymś innym. W każdym razie trochę się ta praca przeciągnęła i w międzyczasie zaczęła się cisza nocna, a co za tym idzie mają problem.\nTrochę to chaotyczne, ale też jest to na razie pewien zarys, który możemy wykorzystać albo nie, a ja jeszcze nad czymś pomyślę.]\nKrwawa Mary 18 czerwca 2018 23:38\n[ A dziękujemy, my też tak myślimy ;) Wszystkie magiczne (i nie) kobietki są super fajne i tego się trzymajmy! :) Postaramy się uważać na prefektów! Dzięki za miłe powitanie ;) ]\nMaleficent 20 czerwca 2018 18:08\n[ Ja również mam nadzieję, że to kwestia mojej wymęczonej twórczości, a nie przypadkowego zdjęcia zupełnie nieznanego mi wcześniej modela :D Mam słabość do imienia Julia, wizerunku Alicii, a naszą dwójkę w tym przypadku poza domem łączy Prorok Nie-Codzienny, więc odzywam się tu, z propozycją połączenia ich właśnie przez pracę nad gazetką :) ]\nczarnomorze 21 czerwca 2018 17:06\n( Zarówno Julia i Olivia wydają się być przyjemnymi postaciami do gry, dlatego mam mały dylemat. Ale no, to chodź na jakąś małą burzę mózgów, najlepiej na maila: canbekingokey@gmail.com i coś się ugadamy ;) )\nCarol 21 czerwca 2018 23:48\nGrzegorz zawsze chciał być sławny. Nieważne z jakiego powodu (choć lepiej zostać sławnym łamaczem uroków niż zasłynąć z największej ilości gołąbków zjedzonych na raz), ważne, żeby znaleźć się na ustach wszystkich znajomych i nieznajomych czarodziejów na świecie. Dlatego gdy pojawiła się opcja przeprowadzenia wywiadu z nim jako specjalistą od polskiej edukacji wśród młodych czarodziejów i czarownic, z chęcią zgodził się odpowiedzieć na kilka pytań. Zresztą, czuł, że Julii nie może odmówić, zwłaszcza po tym jak pomogła mu nadrobić materiał z transmutacji w czwartej klasie. Że też Akademia na Łysej Górze musiała być tak w tyle…\nSam zaproponował spotkanie na błoniach. Lubił to miejsce w Hogwarcie - mógł usiąść tu sam i uzupełnić wpisy w swoim dzienniku. Poza tym, mało kto próbował mu wtedy przeszkadzać, a świeże, szkockie powietrze dodawało siły i zapału do powtórek przed egzaminami (a przynajmniej tak sobie próbował to tłumaczyć). Według Grzegorza przeprowadzenie wywiadu na błoniach mogło tylko dobrze wpłynąć na jego prezencję.\nZ Krukonką umówił się na godzinę osiemnastą piętnaście. Sam przybył pół godziny wcześniej, żeby rozłożyć koc w jakimś miłym i przyjemnym dla oka miejscu. Przyniósł też ze sobą kosz piknikowy podwędzony jakiemuś trzecioklasiście z Pokoju Wspólnego. Wypełnił go samymi najlepszymi smakołykami, zaczynając od sałatki owocowej, na deserze bezowym i lemoniadzie arbuzowej kończąc. Skrzaty domowe zawsze były bardziej skłonne do współpracy, gdy obiecał, że sam umyje te naczynia, które wziął z kuchni.\nPuchon spojrzał na zegarek. Jeszcze tylko kilka minut dzieliło go od sławy, jaką miała mu przynieść publikacja wywiadu w Proroku Nie-Codziennym. Wprost nie mógł się doczekać. Oczyma wyobraźni już widział kolejki ustawiające się do niego po autografy. Wystawił twarz do słońca i oddał się oczekiwaniu na koleżankę z roku, dzięki której miała się rozpocząć jego kariera celebryty.\n[Ale gwiazdor wyszedł mi z tego Grzesia, zaopatrz się lepiej w Snickersy.]\nmindful 22 czerwca 2018 08:40\n[Bardzo mi miło, dzień dobry. Julia wydaje się bardzo ciekawą i sympatyczną osóbką! Ja się na wątek bardzo chętnie zgłaszam. Może mogłybyśmy ustalić jakąś konkretną relację pomiędzy mini?]\nmindful 22 czerwca 2018 11:44\nTormentor of Darkness 22 czerwca 2018 17:28\n[ Przepraszam, że tak późno, ale mówiąc szczere Twój komentarz po prostu zagubił mi się po drodze. W każdym razie dziękuję bardzo za powitanie. ;) Proponowałaś jakiś wątek z Liv, ale po przejrzeniu karty wydaje mi się, że Rinn złapałaby więcej kontaktu z Julią. Jeśli dziewczyna przykłada sporą wagę do swojej prac w Proroku, miałabym nawet jakiś pomysł. Daj znać czy Cię to w ogóle interesuje. ;) ]\nAndante Rhapsody 23 czerwca 2018 22:28\n[chodzą razem na kółko astronomiczne, gdzie Justin głównie udaje, że coś robi i podrywa dziewczyny... to jest jakiś zaczepny punkt :P Ale generalnie jeśli coś Ci chodzi po głowie, to napisz mi to na maila, coś wymyślimy ;) andante.rapsody@gmail.com ]\nKamanai 27 czerwca 2018 01:00\n[W sumie, jeśli chodzi o relację, to jedyne co przychodzi mi do głowy to niezbyt silna koleżeńska. To znaczy znają się, ale nie jakoś szczególnie dobrze. A żeby coś do tego dodać zawsze możemy uznać, że miała już do czynienia z roztrzepaniem Gala i jego zapominalstwem. Być może kiedyś mu już pomogła, może nawet kilkakrotnie oddała mu dziennik, który nieopatrzenie gdzieś zostawił, co mu się czasem zdarza. On natomiast mógł jej opowiedzieć coś o jego zawartości, trochę na zasadzie byleby powiedzieć cokolwiek, a potem się rozkręcił i zaczął swoim zwyczajem gadać.\nNo chyba, że spróbujemy z czymś przez klub eliksirów lub koło astronomów, na które chodzą oboje i z którego mogą się kojarzyć, być może nawet pracowali kiedyś wspólnie.\nTyle tylko, że nie mam pojęcia, czy cokolwiek z tego się nadaje, jeśli nie to możemy kontynuować burzę mózgów.]\nChan 27 czerwca 2018 22:29\n— To wyczarujemy jakiś deszcz u mnie w pokoju — zaśmiał się Vincent, ściskając dość mocno Julię jedną ręką, co zwykł robić. Drugą wciąż trzymał metalową gałkę od drzwi, które zamknął dopiero, gdy puścił dziewczynę wolno. Zamek zatrzasnął się, gdy trafił w swoje miejsce, a sam Macnair odwrócił się w stronę gościa. Był jakiś mocno podekscytowany wizytą przyjaciółki, głównie dlatego, że nie mogli ze sobą zbyt często rozmawiać w trakcie wakacji, nawet jeżeli mieszkali tuż obok siebie. Buntował się przeciwko rodzicom na tyle, na ile pozwalało mu kulturalne wychowanie. Grzecznie odpowiadał, iż się z nimi nie zgadzał, próbował szanować ich zdanie, ale nie chciał przysporzyć problemów Julii. Wiedział, że najprawdopodobniej jego rodzice grymasiliby pod nosem, starając się odnosić do niej szacunkiem, co średnio im zazwyczaj wychodziło. Z tej racji zapraszał Krukonkę tylko wtedy, gdy wiedział, że nie będzie musiała konfrontować się z państwem Macnair. Chciał oszczędzić dziewczynie jakichkolwiek niemiłych sytuacji z jego własną rodziną.\n— Jak mijają ci wakacje? — zapytał, gdy mijał ją po swojej lewej stronie. Nie szedł jednak tyłem do gościa, a odkręcił się przodem, co aby poczekać, aż dziewczyna pójdzie w jego ślady. — Moje mijają dziwnie długo, mam wrażenie, że wszystko mi się dłuży. Też tak masz?\nZaczął iść normalnie, dopiero gdy Julia zaczęła iść w tę samą stronę. Zmierzał w stronę kuchni, jak zawsze to robił, móc przygotować dziewczynie coś do picia, ewentualnie do jedzenia, gdy tylko tego chciała.\nJego myśli jednak wciąż wracały do wydarzeń tuż przed wakacjami, gdy plakietka Prefekta Naczelnego zdążyła już skłócić go z dwoma przyjaciółmi. Wciąż to przeżywał, przetwarzając sytuację każdego dnia, nie mogąc zebrać się w sobie, by napisać chociaż jedną zgrabną kompozycję. Gdy jednak już mu się udawało powstawały jakieś smutne melodie, które po dłuższym powtarzaniu sprawiały Vincentowi wrażenie, iż są zupełnie beznadziejne. Po domu więc walało się multum zapisków, głównie poskreślanych. Pergaminy notatek, które po dłuższym pisaniu po prostu zostawały rozdzierane na kilka chaotycznych części, których Vin najwyraźniej nie zamierzał sprzątnąć.\n— Przepraszam za ten bałagan — skrzywił się odrobinę, gdy kuchnia okazała się nie być wystarczająco przygotowaną na wizytę jakiekolwiek innej osoby, niż on sam. Zapomniał o brudnych talerzach, otwartych mugolskich przysmakach i tych czarodziejskich zakupionych niedawno w Miodowym Królestwie. Machnął różdżką, a wszelkie rzeczy, które zniknąć powinny już dawno uniosły się na miejsce, aby zaraz poznikać w miejsca sobie przypisane. Gdy jeszcze wszystko latało w powietrzu, Vin uśmiechnął się niewinnie do Julii, zachowując się zupełnie tak, jakby zdarzenie sprzed sekundy nie miało miejsca, a on zabierał się za czynność oczywistą gdy Jones pojawiała się u niego w domu.\n— Najlepsza mrożona herbata na upalne dni, raz!\nRuda Paskuda 12 lipca 2018 19:04\nAdam z prawdziwą ulgą wstał z niewygodnego krzesła, a ostatnia kartka pergaminu spoczęła swobodnie na niewielkim stosiku referatów, którym poświecił niemal ponad połowę wolnego czasu zaraz po zajęciach. Zadowolił się butelką soku dyniowego i zasiadłszy wygodnie na łóżku wśród miękkiej pościeli, chwycił w dłonie niedawno nabytą mugolską książkę, której nie miał okazji jeszcze nigdy czytać. Dziwna ekscytacja ścisnęła jego żołądek, gdy powoli pokonywał coraz to kolejną ze stron. Zupełnie stracił poczucie czasu i gdyby nie fakt, iż nagłe pukanie do drzwi rozległo się kilkakrotnie, nie zwróciłby na nie uwagi. Nieco leniwie podniósł się z łóżka, mając tak naprawdę ochotę zignorować przybysza i wrócić do lektury. Uniósł brew ku górze z delikatnym uśmiechem, gdy jego oczom ukazała się sylwetka Julki. Niemal natychmiast cofnął się do tyłu, aby zrobić jej miejsce, by ta mogła swobodnie wejść do środka. Zamknąwszy za nią drzwi, przyjrzał się jej badawczo. Miał wrażenie, że coś może być na rzeczy. Chciał wierzyć, że nie było to nic niepokojącego.\n— Stało się coś? — zapytał w momencie, gdy wręczył kuzynce szklaneczkę z sokiem i wskazał dłonią w stronę ciemnego fotela, aby Julia nie stała na środku pokoju. Sam zaś wrócił na swoje poprzednie miejsce. Czytaną książkę odłożył na niewielki stoliczek, aby o niej nie zapomnieć, gdy tylko ponownie zostanie sam. Dopiero wtedy powrócił wzrokiem w stronę Julki, której mina zaniepokoiła go bardziej niż sama jej niespodziewana wizyta. Mogło być aż tak źle?\n— Nie trzymaj mnie dłużej w niepewności — stwierdził próbując się przy tym delikatnie uśmiechnąć.\nRuda Paskuda 19 lipca 2018 17:22\nDziwna złość zmieszana z poczuciem żalu ogarnęła ciało Adama. Ściągnął brwi w głębokim zamyśleniu, mając naprawdę ochotę wybuchnąć gromkim śmiechem. Czyżby Julka miała urojenia? Zjadła coś nieodpowiedniego, ewentualnie piła? Spojrzał wreszcie na nią jak na skończoną idiotkę. Jeśli chciała go zezłościć, to zdecydowanie jej się udało. Tylko nasuwało się pytanie; co chciała przez to osiągnąć?\n— Andriej nie żyje — rzucił dobitnie Adam, nie chcąc wracać w jakikolwiek sposób do najbardziej bolesnych aspektów swojego życia. Zacisnął odruchowo mocniej palce na szklanej butelce soku. Wziął głęboki wdech. — Dlaczego śmiesz sądzić, ze był to właśnie Andriej? Julka, on nie żyje. Nie mogłaś go widzieć.\nPod wpływem emocji podniósł się ze swojego miejsca i zbliżył w stronę okna. Nie chciał być niemiły względem przyjaciółki, naprawdę, jednak przez bardzo długi okres czasu nie mógł sobie poradzić ze stratą starszego brata, który był dla niego niemal mentorem. Wszystko co wiązało się z Andriejem było trudne i cholernie bolesne. Wziął głęboki wdech, a rozgrzane czoło oparł na chłodnej fakturze szyby.\n— Po czym poznałaś, że to mógł być właśnie mój brat, hm?\nChan 26 lipca 2018 02:42\nPrzygotowując herbatę mało już zwracał uwagę na to, co działo się wokół niego. Różne rzeczy latały w powietrzu, a Vincent jedynie co chwilę przekrzywiał głowę, aby nie dostać stertą zgniecionych papierków lub kartonowym opakowaniem po ciastkach zjedzonych kilka dni temu. Ulżyło mu, gdy zauważył machnięcie ręki przyjaciółki, bo chociaż wiedział, że nie musi przed nią niczego ukrywać, to jednak bardzo szanował zdanie, które o nim posiadała. Bałagan, w którym go zastała stwierdzał, iż nie był w najlepszym stanie psychicznym, a przynajmniej obrazował jak bardzo pogubionym człowiekiem się stał.\nPodając Julii szklankę z napojem został obdarzony szerokim uśmiechem, który, choć w mniejszym stopniu, ale odwzajemnił. Lubił, gdy się do niego uśmiechała. W tym przyjemnym grymasie było coś, co zawsze go uspokajało i relaksowało. Widząc przyjaciółkę w tak dobrym humorze było mu lepiej. Jasne promyczki szczęścia majaczące się w oczach Krukonki były jego pewnikiem, iż u Jones wszystko w porządku. W przeciwieństwie do niego.\n— Nie idzie — westchnął, zatrzymując wzrok na koszu, który moment wcześniej wskazała dziewczyna. — Stoi — dodał już ciszej. Przez chwilę egzystował w świecie swoich przemyśleń. Przemyśleń, których chciał za wszelką cenę uniknąć, bo z każdą minutą martwiły go coraz bardziej. Tymczasem w jego domu pojawiła się Julia, osoba dzięki której humor Vincenta zawsze się poprawiał i to tylko dlatego, że zjawiała się obok z szerokim uśmiechem na twarzy. Nie chciał zakrzątać sobie głowy czymś innym, niż czasem spędzonym z najlepszą przyjaciółką.\nMacnair złapał za paczkę żelków, które uprzednio jadła i dziewczyna. Zgarnął garść kolorowych miękkich misiów, zaraz wciskając sobie całość do buzi. Nawet wziął za dużo, bo musiał zasłonić usta dłonią, co aby nie być zbyt niekulturalnym. Gdy już w spokoju mógł przeżywać dalej, sięgnął po rękę Julii, zaciskając ją w swojej własnej. Odepchnął się od blatu, tym samym pociągając dziewczynę za sobą, ale na tyle delikatnie, co aby nie wylała herbaty ze szklanki, którą trzymała. Bez słów prowadził Julię do ogromnego salonu, w którym tuż pod wysokimi oknami stał czarny lśniący fortepian. Pozwolił jej usiąść przy nim jako pierwszej, wypuszczając drobną dłoń dopiero gdy dziewczyna usadowiła się wygodnie na prostokątnym siedzisku. Sam dosiadł się tuż obok, czując po chwili ciepło bijące od ciała dziewczyny, które stykało się z jego własnym. Niedbale rzucił plastikową paczką żelek na stoliczek obok, o mało nie powodując rozsypu kolorowych kropek po części dywanu. Jednak torebka zdołała zatrzymać się tuż przed rantem drewnianego mebelku. Vincent położył obie dłonie na białych klawiszach, ale zanim jeszcze zaczął grać, westchnął i przymknął powieki. Dopiero potem zaczął używać niewielkiej siły na odpowiednie palce, by dzięki temu wybrzmiewały kolejne dźwięki układające się w melodię. Nie była ona wesoła. Było w niej coś melancholijnego, dodatkowo sprawiała wrażenie pogubionej, zupełnie jakby kompozytor co chwilę zmieniał zdanie na temat kierunku, w którym dana melodia ma podążać. Stawała się bardziej stanowcza, a następnie całkiem uległa i cicha.\nKompozycja nagle się urwała. Vincent otworzył oczy, spojrzał na nuty tuz przed nim, z zapisanymi dokładnie pięcioliniami o dźwiękach identycznych, które właśnie zagrał.\n— Coś jest nie tak, ale nie mam pojęcia jak to naprawić — wyznał zupełnie szczerze, przekręcając głowę w stronę przyjaciółki. Zawsze wydawała mu się ładną dziewczyną, ale w tym świetle wyglądała na jeszcze ładniejszą. Uśmiechnął się delikatnie na ten widok, przeskakując po brązowych tęczówkach Julii.\n— Więc mówisz, że zostawiłaś Freddiego, by przyjść do mnie? — zapytał tylko po to, by zmienić temat. Złapał za nuty, złożył je w jeden plik kartek i ponownie ułożył na małym pulpicie fortepianu. — Zostawiłaś własnego gościa w swoim domu. Ładnie to tak? — prychnął lekko rozbawiony, już w zupełnie innym humorze. Ponownie, jakby zajście z przed chwili kompletnie nie miało miejsca.\nChan 28 lipca 2018 02:30\nW Julii najbardziej wielbił to, że ni musiał wiele mówić, by go zrozumiała. Nie musiał wypowiadać jakichkolwiek słów, by wiedziała w jakim jest stanie. Czy jest mu źle, czy jest mu dobrze. Czy jego humor odpowiada takiemu co zazwyczaj, czy nagle kieruje się ku dołowi, pogłębiając się z każdą sekundą coraz bardziej. Wielbił w Julii to, że mógł milczeć, jednocześnie krzycząc, że jego dusza w jakiś sposób krwawi, a ona tę ranę potrafiła odnaleźć i zaszyć kilkoma gestami czy słowami. Nigdy nie rozumiał na jakiej zasadzie to działało.\n— Jasne, że da sobie radę — zaśmiał się Vincent. — To cały Freddie — nie znał go na tyle dobrze, by znać go zupełnie, ale przynajmniej na tyle, by stwierdzić, co wyszło mu przez usta. Pamiętał, że Julia zawsze mu o nim opowiadała w sposób, jakby należał do rodziny, jakby był jej rodzonym bratem. Macnair dokładnie w ten sposób go traktował, bo chyba tylko to mu pozostawało. Nigdy nie chciał wtrącać się w relacje, które Julia zawierała, trzymała czy kończyła. Najważniejsze dla Vincenta było to, by z nim przyjaźni nie kończyła nigdy.\n— Ale cieszę się, że się stęskniłaś — dodał po chwili, co aby przypomnieć słowa, które Krukonka wypowiedziała dość niedawno. Nawet jeżeli użyła słowa „chyba”, to wiedział, co ma na myśli. W jego głowie krążyły dokładnie te same. — Też się stęskniłem.\nPotem zaczął grać. Jednak nie była to melodia, którą odgrywał jeszcze przed chwilą. Była to ta, którą stworzył wraz z Julią dokładnie rok temu, kiedy to przybyła do domu Macnairów pod nieobecność większości domowników. Zupełnie jak zwykle dom był pusty, a oni we dwoje siedzieli przy fortepianie. Vincent odgrywał kolejne dźwięki, a ona mówiła, czy według niej pasują, czy nie. Nie protestował. Była to w zupełności melodia Julii. I chociaż pozmieniałby w nutach kilka rzeczy, to nawet nie odważyłby się sięgnąć po pióro czy ołówek. To była kompozycja jego najlepszej przyjaciółki, jego najlepszego anioła stróża, jego promyczka pośród posmutniałych uczniów Hogwartu. Od roku znał tę melodię na pamięć. Była Julii i jego, ale przede wszystkim Julii.\nVincent uśmiechnął się pod nosem, zadowolony z wygrywanych dźwięków. Od początku stworzenia tej kompozycji była w stanie poprawić mu w znaczny sposób humor, bo najzwyczajniej w świecie przypominała o czasie, gdy nie przejmował się niczym, a cieszył się momentem spędzonym wraz z Jones. Skończył grać. Powolnie, przyciszając każdy kolejny dźwięk, dzięki coraz delikatniejszemu naciskowi na białe klawisze.\n— Wolę tę melodię — przyznał po chwili, gdy już powrócił ze swojego wyimaginowanego świata pięciolinii. — Ma w sobie więcej wdzięku, niż jakakolwiek inna — zaśmiał się cicho, przypominając sobie narzekania samej Julii. — I nie, nie zamierzam jej zapomnieć.\nMacnair przekręcił się na siedzeniu, by po chwili oprzeć się o fortepian, a konkretnie samą klawiaturę, która wydała lekko nieciekawy dźwięk, gdy plecami nacisnął rząd kilku klawiszy. Ponownie przyglądał się Julii, lekko przekrzywiając głowę i mrużąc oczy.\nDziewczyna, z którą stykał się udami, chociaż niegdyś była wręcz odwzorowaniem wygrywanej przed chwilą melodii, to od blisko kilku miesięcy zaczęła najzwyczajniej nie pasować. Gdyby teraz miał usiąść i znaleźć odpowiednie brzmienie całej kompozycji, to byłaby ona wolna, klimatyczna i intymna. Zdziwił się na to słowo, które odbiło się echem w jego myślach. Nigdy nie postrzegał swej przyjaciółki w tym świetle, a może ostatnimi czasy nie potrafił tego sam przed sobą przyznać. Vincent spuścił wzrok, zawieszając go gdzieś na zielonawym dywanie, idealnie odwzorowującym barwę Slytherinu. Ostatnio wiele zaczynało zmieniać się w jego życiu, wykonując obrót o sto osiemdziesiąt stopni, na które kompletnie nie był przygotowany psychicznie. Czuł, jak każda sprawa narasta w nim, a zamiast wydostać się na zewnątrz, Vincent tłumił je w sobie. I pewnie te rozmyślania trwałyby dalej, pochłaniając go całego, gdyby nie zgrzyt dochodzący z piętra wyżej. Ślizgon spojrzał na sufit, dopiero po chwili zdając sobie sprawę skąd dochodzi dziwny dźwięk. Zerwał się więc z miejsca, a każąc dziewczynie zostać na miejscu, pobiegł na pierwsze piętro.


Dochodowa inwestycja lub alternatywa dla rodziny — 7go\nDochodowa inwestycja lub alternatywa dla rodziny\nLokalizacja Poznań, os. Różany Potok\nMieszkanie w niezależnym układzie dla dużej rodziny, bez większych nakładów remontowych!\nNieruchomość stanowi Idealną alternatywę dla domu w zabudowie szeregowej ! W skład mieszkania wchodzi: -jasny, przestronny salon (35 m2), -3 sypialnie (12,80 m2, 12,73m2, 10,98 m2), -dodatkowy pokój pełniący funkcję biblioteki lub gabinetu (10 m2) zlokalizowanego na drugim poziomie mieszkania, na tzw. wieżyczce, do której prowadzą wygodne schody, -kuchnia częściowo otwarta na salon (11 m2) , -2 łazienki z wanną i prysznice (3 m2 i 4,20 m2) oraz przedpokoju. Do mieszkania przynależy piwnica o powierzchni 8,3 m2.\nStandard wykończenia i wyposażenie: -na podłodze parkiet drewniany i płytki, -Zamontowano nowe kaloryfery i nowe okna (wystawa słoneczna południowo-wschodnia). -Kuchnia w zabudowie na wymiar SieMatic, w pełni wyposażona w sprzęty AGD -W łazienkach wanna i prysznic. -Trzy szafy w zabudowie pełnią funkcję miejsca do przechowywania. Cena miejsca postojowego: 30.000 zł.\nLokalizacja: os. Różany Potok zlokalizowane jest w bezpośrednim sąsiedztwie Rezerwatu Żurawiniec gdzie aktywnie może spędzić czas z całą rodzina. Okolica jest bardzo cicha i spokojna, z dobrym dojazdem do centrum miasta. Kilka minut pieszo jest do Kampusu Morasko, Tesco i komunikacji miejskiej. Do osiedla dojeżdżają 3 linie autobusowe: 87, 98 i 348. Na osiedlu dostępne są 2 sklepy spożywcze, piekarnia, apteka, poczta, restauracja, basen, żłobek, przedszkole, szkoła i inne.\nZadzwoń, zapytaj o szczegóły i umów się na prezentację! Polecam to naprawdę godna uwagi oferta, Paulina Bień 501 – 515 – 727 Biuro Nieruchomości CASTLE Powyższy opis ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, a dane w nim podane mogą ulec zmianie. Biuro Nieruchomości CASTLE zapewnia bezpieczeństwo transakcji oraz profesjonalną obsługę, aż do przekazania nieruchomości nowym właścicielom. Pomagamy w doborze kredytu.


Chrabota: Prezydent Andrzej Duda wysoko wiesza sobie poprzeczkę - Publicystyka - rp.pl\nAktualizacja: 04.05.2017, 11:42\nChrabota: Prezydent Andrzej Duda wysoko wiesza sobie poprzeczkę\nPrezydent już żyje rocznicą stulecia polskiej niepodległości. Już oddycha powietrzem obchodów tego święta.\nJuż widzi łopoczące na wietrze narodowe sztandary, kwiaty na ulicach polskich miast, uśmiechnięte kobiety i dzieci. I opozycję, która radośnie wraz z rządzącymi debatuje o modelu ustrojowym państwa. I widzi referendum, w którym suwerenny naród wypowiada się w kwestiach kluczowych dla ustroju państwa: o roli prezydenta, Sejmu, Senatu, a także „jakie prawa obywatelskie muszą być mocniej akcentowane i jakie wolności". W istocie, nie ma lepszej okazji do takiej refleksji o nowoczesnej Polsce niż okrągła rocznica niepodległości.\nI nie ma nikogo lepszego od prezydenta, kto „wraz z rodakami" mógłby to przedsięwzięcie przeprowadzić. Wszystko to święta prawda, podobnie zresztą jak wizja prezydenta jest piękna i optymistyczna. Za bardzo – chciałoby się powiedzieć. Za bardzo, bo są jeszcze realia, czyli podziały, które – nie tylko w polityce – sięgają równie głęboko jak w stanie wojennym. A w ślad za nimi zasadnicza rozbieżność w ocenie aktualnie rządzących: dla jednych dokonują słusznych reform, dla innych walą kilofami w dorobek ćwierćwiecza demokracji, likwidując wolności, wywracając praworządność, w końcu samą konstytucję. Tu nie ma żartów. Polska to kraj głębokiego kryzysu politycznego, którego banalnym stwierdzeniem, że jesteśmy „krajem demokratycznym i jest w związku z tym wiele poglądów", zaczarować się nie da.\nCzyżby prezydent tego nie wiedział? – pytają komentatorzy. Czyżby jako prawnik, ale i czytelnik „Rzeczpospolitej", nie rozumiał, że do zmiany ustawy zasadniczej potrzebny jest „moment konstytucyjny", a więc konsensus całej klasy politycznej co do czasu i sensu zmiany? A konsensus – przypomnę – to po łacinie „zgoda". Czyżbyśmy się jej na poważnie spodziewali? Nikt chyba w tej kwestii nie ma żadnych złudzeń. A więc to blaga, zgadują inni. Kolejny chytry plan prezesa, który świadom kurczenia się centrowego elektoratu Prawa i Sprawiedliwości (zasługa Macierewicza, Misiewicza, Berczyńskiego etc.) powierzył głowie państwa misję robienia dobrego wrażenia. Zatem to tylko działanie z arsenału public relations. Zasłona dymna, za którą nie kryje się nic poważnego. Może być i tak. A jak jest naprawdę?\nOsobiście chciałbym wierzyć, że prezydent ma poważne intencje. Chce i będzie potrafił przeprowadzić rzeczową debatę ponad politycznymi podziałami. Zaangażować szersze kręgi społeczne, bo tylko w ten sposób da się zmobilizować do referendum odpowiednio szeroki krąg głosujących. By to jednak było możliwe, prezydent musi stać się wiarygodny dla opozycji i jej sympatyków. Skończyć z rolą notariusza rządzącej partii. Poważnie potraktować swoje konstytucyjne zadania i kompetencje. Wybić się na niezależność. Jeśli się na to odważy, może liczyć na poparcie milionów obywateli. Także naszej redakcji, która ledwie dwa lata temu przygotowała „Białą księgę: Konstytucja. Czas na zmiany". Jej treść jest wciąż aktualna. Chętnie do tego pomysłu wrócimy. Ale tylko wtedy, gdy prezydent nas przekona, że nie tylko ogółowi rodaków, ale przede wszystkim sam sobie powiesił wysoko poprzeczkę. Szczerze do tego namawiamy. Czas wyjść z korytarza, Panie Prezydencie.


blue cook: Perfekcjonizm na 80%\nPerfekcjonizm na 80%\nPerfekcjonizm to coś, co z samego początku wydaje się być bardzo pożądane. W końcu perfekcjoniści na pewno robią wszystko idealnie, ich życie układa się tak, jak sobie to zaplanowali, a wszyscy w około patrzą na nich z podziwem. Pozornie rzeczywiście może się tak wydawać. Rzeczywistość oczywiście jest jednak zgoła odmienna.\nBo perfekcjonistę przede wszystkim ciężko zadowolić. Zawsze znajdzie się przecież jakiś element do poprawy. A skoro taki istnieje to należy się tym niezwłocznie zająć, czyż nie? A gdy ta czynność będzie już wykonana, sprawdzić czy aby na pewno nie zostało coś jeszcze do udoskonalenia i zabrać się za poprawę kolejnego wadliwego elementu. Łatwo można się chyba zorientować, że tym sposobem nie prędko uzyska się efekt końcowy, prawda?\nA nie dość, że zajmie to dużo czasu, to wykonawca i tak nie będzie do końca zadowolony z efektów, a i osoba oglądająca dzieło zapewne nie zauważy, ile czasu spędził nad danym projektem. Tym bardziej, że te najbardziej czasochłonne zmiany są zwykle najbardziej błahe. I tak naprawdę praktycznie wcale nieistotne.\nPonadto perfekcjonista często nie podejmuje się konkretnych zadań ze względu na to, że boi się z nich nie wywiązać. Jeśli widzi duże prawdopodobieństwo, że mu się nie uda, lub zadanie po prostu wydaje mu się zbyt trudne, często rezygnuje z podjęcia jakiegokolwiek wysiłku w danym kierunku.\nI często bywa tak również i u mnie. Wbrew pozorom czasem ciężko jest mi oderwać się od książek nie tylko dlatego, że po prostu lubię zdobywać nową wiedzę, ale także dlatego, że ciągle czuję, iż mogłabym dowiedzieć się jeszcze więcej i bardzo możliwe jest, że coś umknęło mojej uwadze lub powtórzona tylko raz informacja szybko umknie mi z pamięci.\nTak samo z pisaniem notek na bloga - często spędzam nad tym zbyt wiele czasu. Zdjęcia potrafię obrabiać niesamowicie długo, przesuwając suwakiem w tą i z powrotem o 5 milimetrów w każdą stronę, po czym i tak decyduję się na przejście do kolejnego zdjęcia i powrót do danej fotografii w jakiejś bliżej nieokreślonej przyszłości. Również mając przed sobą napisany tekst, często modyfikuję go jeszcze poprzez zamianę napisanych przed chwilą wyrazów na ich coraz to ciekawsze synonimy. Po czym i tak wracam do pośredniej, niezbyt wymyślnej formy.\nA gdyby tak sobie odpuścić?\nNo bo nie mogę przecież tak tego zostawić! Na pewno ktoś zauważy mój błąd, wytknie każde najmniejsze potknięcie i zaraz wyśmieje przed grupą znajomych. Albo umrę. W końcu to również może mi się przytrafić i nie jest to wcale jakaś nieprawdopodobna wizja.\nA jednak udało mi się uchronić przed tym zdarzeniem już ponad 17 lat. I zdarzyło mi się także wybrnąć z paru innych sytuacji, do których nie byłam ani trochę przygotowana. Nad których realizacją nie spędziłam wcale wielu godzin i tym bardziej nie siliłam się już na dopracowywanie ich szczegółów. A skończyły się pomyślnie.\nTak samo jak zdarzyło mi się, że wykonany przeze mnie wysiłek nie został wcale doceniony proporcjonalnie do włożonej w niego energii. A tym samym spędzone nad nim godziny okazały się być czasem po prostu straconym. Takim, który z pewnością mogłabym lepiej wykorzystać na inne czynności. W ten sposób miałabym na koncie większą ilość zrealizowanych już projektów, a i stres związany z ciągłymi poprawkami powinien był się zmniejszyć.\nWiadomo przecież bowiem, że takie obsesyjne dążenie do ideału zdrowe nie jest. Tym bardziej, jeśli nie potrafi się go, we własnym mniemaniu, osiągnąć. Każda porażka potęguje wtedy uczucie niespełnienia i prowadzi do coraz większego napięcia psychicznego. A razem z nim pogarszają się także możliwości autoprezentacji i wykorzystania nabytych umiejętności oraz wiedzy w praktyce. To z kolei objawia się oczywiście w gorszych rezultatach osiąganych w ramach efektu finalnego, wpływając na kolejne rozczarowania.\nI jak tu nie pogrążyć się w rozpaczy skoro po raz kolejny tak bardzo się starałeś, tyle razy poprawiałeś to jedno zdanie, przeczytałeś pięciokrotnie wszystkie notatki, weekend poświęciłeś na przerobienie wszystkich zadań ze zbioru, a cały poprzedni wieczór słuchałeś angielskich transkrypcji by potem... i tak znowu zapomnieć, że trzecia osoba liczby pojedynczej nie obejdzie się bez 's' na końcu, nie potrafić wyjaśnić fenomenu, według którego z twoich obliczeń wynika, iż wrzucona do wody kulka o minusowej temperaturze doprowadzi do jej wrzenia, a na końcu dostarczyć całej klasie śmiechu, wygłaszając swoją interpretację wiersza?\nMoże po prostu mniej się tym przejmować? Podejść do sprawy z większym dystansem? Dać sobie pewien margines błędu i przyjąć z godnością wszystkie poprawki z zewnątrz? Nie próbować od razu być idealnym, a być wystarczająco dobrym. Na miarę swoich możliwości i umiejętności. Bez narzucania sobie presji, która może sprawić efekt wręcz odwrotny do pożądanego.\nTylko i aż. Na przysłowiowe 80%. Tak jak wystarczy i zarazem potrzeba.\nteenager ;)1 maja 2014 17:41no tak, perfekcjonizm - skąd ja to znam...zupełnie jakbym czytała w własnych myślach. na prawdę warto popatrzeć na wiele spraw z dystansem, warto się od tego uwolnić i zacząć żyć...tak swobodniej, choć nie zatracić dalej cennych wartości jakie się posiada :)OdpowiedzUsuńNatalie1 maja 2014 17:44Ja nie jestem perfekcjonistką w ogóle, mogłabym być chociaż w 50% heh ;)OdpowiedzUsuńSixten h1 maja 2014 18:31Perfekcjonizm nie jeden raz nieźle dał mi w kość. Niby wiem, że popełnianie błędów jest ludzkie, że każdemu się może zdarzyć i to naprawdę nie jest to koniec świata, a jednak... Cóż, jakoś nie wychodzi. Dobry tekst. OdpowiedzUsuńnaturarei2 maja 2014 17:33Ja tam już nigdy nie uwierzę w twoje posprawdzianowe jęki - nie ma mowy. :DOdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Prosząc o owoce Ducha\nDary Ducha Świętego otrzymujemy podczas Chrztu św., a przy przyjmowaniu sakramentu bierzmowania są one pomnażane.\nDary mądrości, rozum, rady, umiejętności służą rozeznawaniu woli Boga, rozróżnianiu dobra od zła, prawdy od fałszu, rozpoznawaniu Bożego planu zbawienia. Dary męstwa pobożności i bojaźni Bożej uzdalniają do wytrwałości w wierze, do czci, szacunku, miłości i ufności wobec Boga oraz odważnego świadczenia o Jezusie. Aby dary Ducha Świętego były w nas pomnażane, potrzebne jest życie sakramentalne, czynienie dobra oraz modlitwa. Od wielu lat modlitwę do Ducha Świętego odmawia Franciszka Kłucjasz, urodzona w 1926 r. mieszkanka Włodawy. Modlitwy nauczył jej o. Albin Szymański, dawny proboszcz parafii w niedalekim Orchówku, gdzie mieszkała w latach młodości. Od tamtej pory modlitwa towarzyszy jej każdego dnia. - W tej modlitwie jest wszystko, czym żyje człowiek - mówi pani Franciszka. I dodaje, że Boga w Trójcy Jedynego człowiek powinien codziennie mieć w sercu, w myślach i mowie.\nTreść modlitwy jest następująca: „O Najświętszy Boże, Duchu Święty rządź i sprawuj to, o co Cię prosimy. Jakoś uweselił Matkę Najświętszą Syna Bożego, zstąpiwszy z nieba i Apostołów, tak też uwesel ciało moje i duszę moją. O Najświętszy Boże, Duchu Święty, daj mi w nieszczęściu cierpliwość, w szczęściu pokorę, w pracy posilenie, w tęsknocie ochłodzenie, w smutku pociechę, w bólach i niemocach Panu Bogu dziękowanie. Przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa”.\nDucha Świętego Kościół przywołuje w hymnie „O Stworzycielu, Duchu, przyjdź” czy „Przybądź Duchu Święty”. Znana jest litania, modlitwy papieży: Leona XIII, Piusa XII czy Jana Pawła II oraz szereg innych krótkich tekstów, które służą wiernym do wzywania obecności Ducha Świętego.\nWszystko z miłości ku Tobie\nWezwaniem do Ducha Świętego dzień rozpoczynają, a także kończą siostry ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego.\nJak zauważa s. Dominika Jasińska SSpS ze Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego w Mielcu, owoce Ducha Świętego - miłość, radość, pokój, cierpliwość, łaskawość, dobroć, uprzejmość, cichość, wierność, skromność, wstrzemięźliwość, czystość - są bardzo potrzebne, aby żyć w Duchu i prawdzie. Dlatego, troszcząc się o pomnażanie tych darów, powinniśmy dbać o życie w łasce uświęcającej oraz o pokorną miłość do drugiego człowieka. - Istotna jest czystość serca, bycie z Bogiem i jednocześnie wychodzenie do ludzi, aby nie zamykać się tylko w kręgu osobistej modlitwy i własnego życia duchowego - mówi s. Dominika. A jeśli już znajdziemy się w swojej „izdebce”, możemy sięgnąć po różne teksty modlitw do Ducha Świętego. - Założyciel naszego zgromadzenia, św. Arnold Janssen, przekazał nam, jak i werbistom oraz Zgromadzeniu Sióstr Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji, proste sposoby trwania w obecności Bożej - wyjaśnia siostra. - Polecał m.in. modlitwę „kwadransową”. Kiedyś, w naszych klasztorach, były nawet zegary, które biły co 15 minut, aby siostry pamiętały o wzywaniu Boga w Trójcy Jedynego. Nadal jest to naszą praktyką. Jednocześnie w ciągu dnia korzystamy z prostych wezwań: „Veni Sancte Spiritus” lub „Duchu Święty Boży, wszystko z miłości ku Tobie”. Każda z sióstr korzysta ze skarbca rozważań i modlitw, pozostawionych przez świętych, uwielbiając Boga. Jeśli otworzymy się na Ducha Świętego i pozwolimy Mu działać w nas, wówczas damy świadectwo Jego obecności w świecie - mówi s. D. Jasińska.\nWarunkiem życia w Duchu jest otwartość serca i gotowość na przyjęcie woli Bożej. Temu, kto kroczy drogą przykazań i wzywa Ducha Świętego, On udziela pełni swoich darów.


Królowa jednej nocy: odcinek 42. STRESZCZENIE. Co Selin zrobi z CD?\n42. odcinek serialu "Królowa jednej nocy" w TVP1 w czwartek 1.12. o godzinie 18.35. Kolejne zaskakujące wydarzenia. Selin poznała prawdę na temat swojego ojca. Zabiera CD i znika. Co zamierza zrobić? Tymczasem Sadik zjawia się w domu Alkana i mówi jego rodzinie, że to Aziz zabił ojca Kartala!\n"Królowa jednej nocy": odcinek 42. Streszczenie wydarzeń nowego epizodu.\n"Królowa jednej nocy": odcinek 42. STRESZCZENIE\nAziza cały czas jest zainteresowany tym, co się dzieje pomiędzy Humą a Hakanem. Widzi też, że Burcu ostatnio jest w bardzo złym nastroju. Dowiaduje się, że jego siostra zamierza się rozwieść.


Cegła solna himalajska biała 5cm VIP PREMIUM\nCegła solna himalajska kolor biały 5cmX10cmX20cm\nKod produktu: SZW5\nCegła solna himalajska kolor biały grubość 5cm\nWymiary 10cm x 20cm x 5cm\nCzęsto poszukujesz cegły solnej, ale do wystroju wnętrza nie pasuje kolor pomarańczowy. Znalazłeś tutaj coś szczególnego - białą cegłę solną z soli krystalicznej himalajskiej. Nie znajdziesz jej gdzie indziej. W razie pytań zadzwoń do nas a być może będziemy w stanie zaproponować nie tylko zakup materiałów solnych, ale również wykonanie takiej ściany solnej, groty solnej lub pokoju inhalacyjnego. Specjalizujemy się w tego typu zadaniach. Dzwoń 512.360.350 lub 512.360.370 lub zobacz realizacje solne firmy SOLANA.\nZapraszamy do zapoznania się z możliwościami jakie dają cegły solne. Masz do wyboru cegły w kolorze pomarańczowym lub białym. Wszystkie rodzaje oprócz tego że są naturalnymi generatorami jonów ujemnych, podobnie jak lampy solne, to pozwalają na wykonanie wspaniałych podświetlanych elementów wystroju Waszego domu, biura, pracy lub strefy SPA/wellness.\nZapraszamy do wyboru i zapoznania się z możliwościami jakie dają nasze cegły. Zobacz również więcej możliwych aranżacji na stronie producenta i specjalisty budowy wszelkich solnych elementów - strona firmy SOLANA. Tutaj możesz zobaczyć takie elementy jak grota solna, pokój solny inhalacyjny, sauna solna lub biurko lub recepcja wykonana z soli. Korzystając z cegieł solnych możesz pięknie i zdrowo uzupełnić lub przebudować Swoją saunę lub pokój odpoczynku. Możesz też z pomocą cegły solnej zbudować własny kącik solny. Zapraszamy do zakupu.\nPomyśl o własnej aranżacji z użyciem np cegły solnej, bryłek naturalnej soli himalajskiej i lamp solnych, również tych ogromnych.


Objaw przemija, problem zostaje - Strona Główna\nObjaw przemija, problem zostaje\nAutor: Sabina Augustynowicz • • 13 kwietnia 2010 19:38\nW Polsce jest niewiele placówek kardiologicznych, które mają wszystkie instrumenty do kompleksowej opieki nad pacjentem z omdleniami\nKiedyś na omdlenia podawano sole trzeźwiące, doprowadzające cierpiącego do stanu przytomności.\nDzisiaj lekarze wiedzą, że trzeba szukać przyczyn, których skutkiem są omdlenia. Trudne ich poszukiwania ujęto w standardy prowadzące do skutecznego leczenia.\nOmdlenie jest przemijającą utratą przytomności. Wynika z tymczasowego wstrzymania utlenionej krwi do mózgu z powodu spadku ciśnienia krwi lub zaburzeń pracy serca. Oba czynniki jednocześnie również mogą powodować omdlenia, a ich przyczyny mogą wynikać z wielu powodów.\nOmdlenia stanowią przyczynę ok. 5% wszystkich hospitalizacji oraz związane są z 1-3% porad ambulatoryjnych. Jak wykazało badanie Framingam Heart Study, cierpi z ich powodu 3% mężczyzn i 3,5% kobiet pomiędzy 10. a 30. rokiem życia i po siedemdziesiątce.\nU ok. 35% osób z uporczywymi omdleniami w ciągu 2 lat dochodzi do nawrotów omdleń. Pacjenci wiele czasu spędzają w szpitalnych oddziałach ratunkowych, wymagają hospitalizacji i opieki psychiatrycznej. 60-65% osób z uporczywymi omdleniami - jak podają amerykańskie statystyki - cierpi na depresję, wynikającą z opóźnienia zdiagnozowania, zwłaszcza, kiedy epizody omdleń, których doświadczają, są częste i głębokie. Nierzadko muszą też rezygnować z pracy lub nie mogą wybrać wymarzonego zawodu. Młody człowiek może zostać np. lekarzem zachowawczym, ale już nie będzie chirurgiem.\nPrawidłowa diagnoza jest rzeczą ważną, szczególnie w przypadku omdleń spowodowanych chorobami serca, gdyż dwukrotnie rośnie wówczas ryzyko śmierci.\nOmdlenia stanowią niemały problem społeczny oraz medyczny - lekarzom zajmującym się omdleniami spędzają one sen z powiek i to z powodów nie tylko terapeutycznych, ale także i finansowych.\n- Diagnostyka omdleń, choć ciekawa, jest trudna, żmudna i czasochłonna - mówi dr Ewa Szufladowicz, kardiolog, która współtworzyła pracownię diagnostyki omdleń w Klinice Zaburzeń Rytmu Serca w Instytucie Kardiologii w Aninie. - Generuje też koszty, ale bez badań diagnostycznych nie da się usunąć przyczyn tej przypadłości.\nProblem polega na tym, że omdlenie nie jest chorobą, a jej objawem. Może mieć podłoże kardiologiczne, ale także neurologiczne (epilepsja, narkolepsja, choroba Parkinsona), endokrynologiczne (hipoglikemia) lub psychiatryczne (kataleksja).\n- Dopiero rozpoznanie mechanizmu omdlenia wskaże efektywny sposób jego leczenia, a dokonanie precyzyjnej oceny zagrożenia pacjenta pozwoli określić ryzyko, które w większym stopniu zależy od choroby podstawowej niż mechanizmu leczenia - mówi Ewa Szufladowicz.\nNajczęstszą przyczyną omdleń u młodych osób są tzw. omdlenia odruchowe wywołane emocjami czy sytuacją. Stanowią one ok. 60% wszystkich typów omdleń.\n- Omdlenia występują często, ale jedynie niewielki odsetek osób z omdleniami poszukuje pomocy lekarskiej - twierdzi prof. Piotr Kułakowski z Kliniki Kardiologii Centrum Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. Najczęściej występują omdlenia odruchowe, zwłaszcza u osób młodych. Są to stosunkowo łagodne omdlenia, występujące w powiązaniu z bodźcami.\n- Ich przyczyną może być na przykład długotrwałe przebywanie w pozycji stojącej, reakcja na ból czy pobieranie krwi - wyjaśnia Anna Szufladowicz. Przyczyną może być także zespół nadwrażliwości zatoki tętnicy szyjnej i neuralgie nerwu językowo-gardłowego lub trójdzielnego.\nMogą być one także wynikiem niewydolności autonomicznej. Czasami doprowadzają do nich leki i używki, np.\nantydepresanty czy alkohol.\nPodstawowym badaniem diagnostycznym, wykonywanym w omdleniach odruchowych, jest test pochyleniowy i masaż zatok tętnic szyjnych.\n- Bardzo groźne są jednak omdlenia o podłożu kardiogennym - podkreśla dr Szufladowicz. - Częstość występowania nagłego zgonu u chorych z omdleniami o kardiogennym podłożu wynosi do 24% rocznie.\nDo omdleń o podłożu kardiologicznym dochodzi najczęściej u części pacjentów z tachyarytmią i bradyarytmią oraz organicznymi chorobami serca, w tym: wadami zastawkowymi serca, ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego, kardiomiopatią, guzami serca, chorobami osierdzia, anomaliami naczyń wieńcowych i dysfunkcjami sztucznych zastawek.\nOmdlenia kardiogenne są drugim, co do częstości, typem omdleń. Powodowane są najczęściej zaburzeniami rytmu serca oraz zmniejszeniem pojemności minutowej serca i przepływu krwi do mózgu.\nNiekiedy, aby określić podłoże omdleń, pacjent musi być skonsultowany przez endokrynologa, który może rozpoznać hipoglikemię czy choroby nadnerczy, neurologa, który musi wykluczyć na przykład padaczkę czy guz mózgu, psychiatrę, który najczęściej stwierdzi depresję czy nerwicę lękową, które często towarzyszą nawracającym omdleniom, no i kardiologa. Ten ostatni może postawić diagnozę w oparciu o podstawowe badania, ale często powinien diagnostykę pogłębić.\nPowinien, ale nie zawsze to czyni.\nScenariusz czasami bywa inny. - Zgłasza się uskarżający się na omdlenie młody człowiek, któremu należałoby w izbie przyjęć zrobić podstawowe badania - mówi dr Szufladowicz. - Omdlenie trwało np. kilka lub kilkanaście sekund i incydent mija. Po kilku takich zdarzeniach i wizytach w placówce medycznej pacjent bywa odsyłany do psychiatry i ma poczucie krzywdy, że lekarz nie dość, że nie jest w stanie zdiagnozować, to jeszcze mu nie wierzy.\nPożyteczne byłoby w takich przypadkach, zamiast odsyłania do psychiatry, pogłębienie diagnostyki i wykonanie: echa serca, testu wysiłkowego, badania Holtera. Ale tu też tkwią pułapki.\nZakładamy pacjentowi Holtera i wynik badania jest prawidłowy. Wskazana jest dalsza diagnostyka i powinien być wykonany test pochyleniowy, a w niektórych przypadkach badanie elektrofizjologiczne.\n- Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne (ETK) wydało w 2009 roku nowe wytyczne, dotyczące diagnozowania i leczenia omdleń - wiemy, jak się poruszać - przekonuje dr Ewa Szufladowicz.\nNajistotniejsze w diagnostyce omdleń jest określenie stopnia zagrożenia pacjenta nagłym zgonem, czyli wyselekcjonowanie pacjentów wymagających natychmiastowej hospitalizacji i leczenia. W tej grupie pacjentów występują zarówno omdlenia uciążliwe, ale niegroźne dla życia, jak i takie, które wymagają wszczepienia rozrusznika serca, kardiowertera-defibrylatora, zabiegu ablacji, interwencji na naczyniach wieńcowych czy operacji serca.\nU większości pacjentów podstawowy zakres badań pozwala na postawienie właściwego rozpoznania. Jest jednak grupa pacjentów, u których standardowe badania diagnostyczne nie pozwalają stwierdzić przyczyny omdleń.\nStosunkowo niewiele wiadomo, ile osób doświadcza tego typu omdleń. Jak podaje Sekcja Rytmu Serca polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, opierając się na szacunkowych danych, utraty przytomności doświadcza 3,5 mln Europejczyków, w tym u ponad jednej trzeciej zostają one niewyjaśnione i nie są prawidłowo zdiagnozowane.\nEuropejskie Towarzystwo Kardiologiczne zaleca w związku z tym u osób, u których nie udało się zdiagnozować przyczyn omdleń za pomocą procedur standardowych, a nie można wykluczyć kardiogennego ich pochodzenia, zastosowanie Holtera zdarzeniowego lub wszczepialnego rejestratora zdarzeń (tzw. ILR - implantable loop rekorder).\nTo pierwsze urządzenie pozwala kontrolować EKG pacjenta w sposób ciągły przez długi okres i dzięki monitoringowi telemedycznemu wychwycić niebezpieczne zdarzenie.\nJak wyjaśnia prof. Kułakowski, wszczepialny rejestrator arytmii to kilkucentymetrowe urządzenie wszczepiane podskórnie, które stale rejestruje kilkudziesięciominutowe okresy EKG, jak w zapisie metodą Holtera. Dzięki ILR możliwe jest rejestrowanie wybranych fragmentów EKG według zaprogramowanych kryteriów lub po rejestracji włączonej przez chorego (np. po omdleniu), co pozwala na korelację objawów (omdlenia) z obrazem EKG.\nKrótko mówiąc, pacjent, który jest diagnozowany za pomocą Holtera zdarzeniowego jest całodobowo monitorowany w ośrodku, który ma go pod opieką. Po drugiej stronie jest więc non stop ktoś, kto odczytuje alarmy i jest w stanie interweniować w przypadku zagrożenia.\nCzas monitorowania pacjenta w przypadku rejestratora zdarzeń może wynosić nawet do 3 lat.\nWiadomo już, że wszyscy pacjenci z niewyjaśnionymi omdleniami powinni mieć wykonane EKG, a osoby ze zidentyfikowaną chorobą serca lub zaburzeniami rytmu serca wymagają pilnie dalszych badań diagnostycznych.\nNiewiele jest jednak placówek kardiologicznych w Polsce, które mają wszystkie instrumenty do kompleksowej opieki nad pacjentem z omdleniami - od prostej diagnostyki, poprzez test pochyleniowy, badanie elektrofizjologiczne, do możliwości definitywnego leczenia najtrudniejszych przypadków Do ideału więc daleko. Ponadto najlepiej wyposażona pracownia nie przeskoczy problemów finansowania diagnostyki i leczenia.\n- Rejestrator jest wszczepiany podskórnie na miesiące, a nawet lata - mówi dr Beata Kłosiewicz-Wąsek, kardiolog z Centrum Kardiologii Allenort w Warszawie.\n- Pozwala zdiagnozować, czy chory mdleje z powodu groźnej dla życia arytmii i wymaga ablacji, czy z powodu zaburzeń przewodnictwa i konieczne jest wszczepienie stymulatora serca. Rejestrator zdarzeń jest dostępny w ramach refundacji NFZ, ale w ograniczony sposób, tzn. za zgodą płatnika. Zazwyczaj jest to jedynie zwrot kosztów samego urządzenia (ok. 6 tys. zł), bez uwzględnienia kosztów zabiegu, hospitalizacji pacjenta czy analizy zapisów.\n- Jest to bezcenne badanie w przypadkach, gdy pacjent przeszedł przez całą diagnostykę, a nadal cierpi na utraty przytomności - dodaje dr Kłosiewicz- Wąsek. - Holter zdarzeniowy nie jest refundowany przez NFZ. Koszt miesięcznego monitorowania Holterem zdarzeniowym wynosi ponad 1000 złotych miesięcznie.\nTest pochyleniowy (TILT test), czyli pionizacyjny, jest robiony w ramach hospitalizacji, ale nie jest osobno wyceniony przez Fundusz.\nProblemem jest również niedoszacowanie hospitalizacji z powodu omdleń.\n- Ponaddwudniowa hospitalizacja, w której mieszczą się konsultacje, badania i pobyt pacjenta w szpitalu, zgodnie z przewidzianą w JGP procedurą o nazwie "omdlenie i zapaść", wyceniona jest na ok. 1380 złotych - mówi dr Beata Kłosiewicz-Wąsek. - Gdyby chory był diagnozowany w szpitalu przez dwie doby, to hospitalizację wyceniono by na 225 złotych, a to nie pokryłoby już żadnych kosztów.\nDr Kłosiewicz-Wąsek twierdzi, że zgodnie z przepisami, typowa hospitalizacja - podczas której można zrobić np. koronarografię i przedłużyć czas pobytu ze względu na inne badania i konsultacje - jest niemożliwa. Placówka nie otrzymałaby refundacji, bo według wymagań NFZ koronarografia musi być wykonana do dwóch dób.\n- Istnieją skuteczne możliwości diagnozowania i leczenia omdleń, ale ich dostępność jest znacznie ograniczona - konkluduje dr Ewa Szufladowicz.\n- Żeby je upowszechnić, potrzeba poprawy finansowania i większej liczby specjalistów zainteresowanych tą grupą pacjentów.


Jesteś tutaj:Strona główna»Informacje»News»Francuska poczta rozpoczyna testy z punktami świadczącymi usługi druku 3D\nPaweł Ślusarczyk 28 listopada 2013 · News\nLa Poste, francuski odpowiednik Poczty Polskiej uruchomi trzy testowe punkty świadczące usługi druku 3D. Dwa z nich będą zlokalizowane w Paryżu, a jeden w Boulogne-Billancourt. Ich celem będzie zbadanie czy tego typu usługi mają w ogóle rację bytu i czy pojawi się jakiekolwiek zainteresowanie nimi? Eksperyment będzie trwał co najmniej 6 miesięcy, po upływie których zostanie podjęta decyzja, czy La Poste wejdzie w ten biznes na większą skalę, czy go porzuci? Chociaż nie jest jeszcze znana data rozpoczęcia projektu, może on mieć bardzo duże znaczenie dla rozwoju tego typu usług w Europie.\nW projekt zostało zaangażowane Sculpteo – firma świadcząca usługi druku 3D on-line na podobnej zasadzie jak SHAPEWAYS czy MATERIALISE. Jest to kolejny duży projekt we Francji, w który ta firma jest zaangażowana – poprzednim jest sklep internetowy z wydrukami obudów na telefony, realizowany wspólnie z francuskim ORANGE. Tym samym Sculpteo wyrasta powoli na dość poważną siłę na scenie firm świadczących tego typu usługi w Europie. Bo nawet jeśli tego typu biznes nie przyniesie jej bezpośredniego zysku w trakcie trwania tego testowego projektu, to fakt iż zdobywa tego typu prestiżowe zamówienia mówi sam za siebie.\nJeśli chodzi o samą pocztę francuską, to jej celem przewodnim jest przede wszystkim zwiększenie zainteresowania usługami druku 3D wśród swoich klientów, jak również rzeczywistego sprawdzenia, czy tego typu usługi generują jakiekolwiek poważniejsze zainteresowanie z ich strony. Na poczcie będzie można wydrukować szereg projektów z katalogu, np. etui do smartfona, podstawkę na wizytówki czy ozdoby lub biżuterię. Niezależnie od tego, będzie można zlecić przeróbkę oferowanego przedmiotu lub przynieść własny plik STL z wydrukiem i go zamówić.\nDrukiem 3D będą zajmować się specjalnie przeszkoleni do tego pracownicy, którzy będą doradzać w kwestiach wyboru technologii i samych projektów do druku 3D. Oferta jest skierowana do firm jak i zwykłych konsumentów. Nie będzie ona w założeniach odbiegać znacząco od tego, co wprowadził niedawno amerykański UPS w swoich sklepach. Ceny nie będą póki co zbyt atrakcyjne – obudowa do smartfona ma kosztować ok. 30€ (ponad 120 PLN).\nPowyższy eksperyment może mieć wielkie znaczenie dla rozwoju branży druku 3D w Europie. Jeżeli w przyszłym roku okazałoby się, że popyt na tego typu usługi jest istotny i La Poste zdecydowałoby się na poszerzenie oferty o kolejne placówki, całkiem możliwe że w jego ślady poszłyby kolejne kraje. Nie żebym oczekiwał tego po Poczcie Polskiej, nie mniej jednak, być może zdecydowałby się na to któryś z prywatnych operatorów pocztowych działający w naszym kraju?\ntuis on 29 listopada 2013 10:18\nNowy jestem w sprawach druku 3D jednak z racji że jestem inżynierem mam podejście pragmatyczne do sprawy. Twardo stąpam po ziemi i coś mi w całym tym szumie o druku 3D coraz bardziej śmierdzi.\nJak się dobrze zastanowić to jest to bardzo ciekawa sprawa jednak również bardzo niszowa. To temat dla firm zajmujących się prototypowaniem, przygotowywaniem form pod odlewy itp.\nGadanie różniej maści dziwnych ludzi że to technika dla wszystkich i potrzebna każdemu w domu to moim zdaniem bezczelne oszustwo.\nŻeby było jasne jak najbardziej popieram druk 3D ale nie znoszę wszelkiej maści „specjalistów” od „marketingu” i zbierania stonki co zaczynają wmawiać ludziom że jak nie będą mieli drukarki 3D to przegrali życie. Mam obawy że właśnie w tą stronę wszystko zmierza.\nPaweł Ślusarczyk on 30 listopada 2013 19:48\nMasz rację. Tzw. „nowa rewolucja przemysłowa” to bzdura. To slogan marketingowy mający pobudzić amerykańską gospodarkę, na podobnej zasadzie jak inne popularne tam ostatnimi laty hasło: „Made in USA”.\nNatomiast co do końcowego fragmentu twojej wypowiedzi, to nie obawiaj się 🙂 Koniec końców ludzie będą musieli zacząć obsługiwać te urządzenia w którymś momencie. A to nie jest już takie proste… Każde, nawet najbardziej skuteczne marketingowe hasła, prędzej czy później zweryfikuje rzeczywistość.\ndziarski on 7 grudnia 2013 05:59\nW Polsce jedynym poważnym graczem potencjalnie zainteresowanym podobnym do Poczty Francuskiej krokiem jest firma Paczkomaty, która bardzo prężnie się rozwija (niedawno „zaatakowała” rynek brytyjski).\n@tuis:disqus weź pod uwagę, że teraz wielką barierą są koszty i wydruków i drukarek 3d (nie mówiąc o skomplikowanym w większości przypadków oprogramowaniu CAD). Sama technologia jest na etapie rozwoju polskiego komputera Odra (czyt. trzeba dużo wiedzieć nawet mając Makerbota – ponoć najprostszą w obsłudze drukarkę 3d – aby cokolwiek sensownego zaprojektować i wydrukować). Teraz przenieś się 10, 20, 30 lat w przyszłość – uważasz, że szansa na powstanie czegoś w stylu „iPada druku 3D”, którym bawią się już niemowlaki jest znikoma… ?\nJa bym się tak nie śpieszył z ogłaszaniem, że nowa rewolucja przemysłowa to bzdura. Coraz więcej poważnych firm duuużo inwestuje w tą technologię (http://www.businessweek.com/articles/2013-11-27/general-electric-turns-to-3d-printers-for-plane-parts, http://www.fool.com/investing/general/2013/11/22/3-d-printed-finished-goods-are-no-joke.aspx). Na pewno jest jeszcze za wcześnie aby z pełnym przekonaniem o 3DP Revo mówić… ale za te kilkanaście/ -dziesiąt lat jest to całkiem realistyczny scenariusz.\nNie wiem czy drukarki 3D będą tak popularne jak dwuwymiarowe odpowiedniki teraz (zresztą obecnie również bardzo często korzystamy z xera za rogiem bo się to po prostu opłaca). Moim zdaniem punkty druku 3D albo maszyny vendingowe oferujące tego typu usługi mają szansę stać się bardzo popularne.


Grzegorz Turnau: Z domem rodzi się ślimak albo żółw [WYWIAD] - GazetaPrawna.pl\nGrzegorz Turnau: Z domem rodzi się ślimak albo żółw [WYWIAD]\n25 grudnia 2021, 14:00\nBaśnie często opowiadają o kryzysie bezdomności bohatera. Zastanówmy się, dlaczego w przypadku ludzi spotykanych na ławkach w parku czy na dworcach uważamy ją za coś nadzwyczajnego lub nienormalnego - mówi w rozmowie z DGP Grzegorz Turnau.\nGrzegorz Turnau kompozytor, pianista, wokalista. Autor takich przebojów jak „Bracka”, „Między ciszą a ciszą”, „Naprawdę nie dzieje się nic”. Kierownik muzyczny Teatru Lalka w Warszawie\nZ Grzegorzem Turnauem rozmawia Konrad Wojciechowski\nPotrafi pan sobie wyobrazić sytuację, że zostaje na ulicy, bo nie ma dokąd wrócić?\nTaki epizod może spotkać każdego z nas, z wielu rozmaitych powodów. Czym innym jest bezdomność. Piosenka „Zupa na Plantach” powstała dla fundacji o tej samej nazwie. To społeczność, która pomaga osobom w kryzysie bezdomności. Przy czym musimy pamiętać o kontekście: bezdomność metaforyczna (bardzo atrakcyjna literacko) to jednak nie to samo, co bezdomność realna.\nZ natarczywych myśli rodzą się piosenki?\nAleż skąd. To jest zawsze jakiś proces. Ale nie natarczywy. Raczej długotrwały. Przynajmniej u mnie. Z pomysłem piosenki o Zupie zwrócił się do mnie Piotr Żyłka – współtwórca i szef wspomnianej fundacji. Pięć lat temu ruszyli z pierwszą ugotowaną przez siebie zupą na obchód krakowskich Plant. Dziś kilkuset wolontariuszy regularnie patroluje całą aglomerację. Fundacja działa już na wielu poziomach, jest coraz bardziej skuteczna. Organizuje mieszkania, pracę, terapie. Ale ten pierwszy heroiczny ruch – podejście do człowieka bezdomnego z gorącą zupą i podjęcie rozmowy, nawiązanie kontaktu – był kluczowy. Wcześniej słabo znałem tę fundację, choć słyszałem o niej. Aż poznałem Piotra, wstąpiłem do Żywej Pracowni, dowiedziałem się, na czym to wszystko polega. I długo nie mogłem znaleźć słów.\nAż myśli zaśpiewały w głowie?\nWiedziałem tylko, że ta piosenka musi być nie o „kimś”, tylko o mnie. I o tym drugim, którego mijam codziennie na ulicy. Pomyślałem wtedy o Igorze Herbucie jako o „tym drugim”. „To mogłeś być ty, to mogłem być ja”. Zaśpiewaliśmy razem, ale to nie jest dialog. Każdy mówi w swoim imieniu. Bo każdy może upaść. Na oczach „tego drugiego”.\nGrzegorz Turnau bezdomność muzyka kultura


Program Management Professional (PgMP)® - Mapa rozwoju Project Management, Studia podyplomowe :: Akademia Leona Koźmińskiego Warszawa :: Studia wyższe, MBA\nCertyfikat PMI Program Management Professional (PgMP)® wydawany jest przez Project Management Institute (PMI)® i czasami błędnie klasyfikowany jako wyższy poziom certyfikatu Project Management Professional (PMP)®. Błąd polega na tym, że certyfikat ten poświadcza nabycie kompetencji w zarządzaniu programem projektów, a nie większym projektem. Program Managerowie to na ogół menadżerowie wysokiego szczebla, więc oczekuje się od nich trochę innych kompetencji. Mniejszy nacisk kładzie się na wiedzę techniczną z obszaru zarządzania projektami (zobacz obszar Zarządzanie Technicznymi Aspektami Projektu, ang. Technical Project Management), a krytyczne są kompetencje przywódcze i strategiczno - biznesowe.\nEgzamin składa się z 170 pytań wielokrotnego wyboru, z których 20 to pytania testowe. Pytania testowe nie są wliczane do wyniku egzaminu, są rozrzucone pomiędzy innymi pytaniami (zadający nie ma informacji, które to pytania) w celu sprawdzenia ich prawidłowości, a po zatwierdzeniu, wykorzystania w przyszłych egzaminach. Pytania sprawdzają wiedzę zawartą w standardach A Guide to Project Management Body of Knowledge® (PMBOK® Guide) i The Standard for Program Management® oraz jej zastosowanie.\nEgzamin trwa 4 godziny, jest komputerowy, a informacja o wyniku (zdał/ nie zdał) pojawia się na końcu egzaminu. Nie przewiduje się przerw podczas egzaminu. Kandydat może przerwać egzamin jeśli to konieczne, ale czas nie zostaje zatrzymany, więc każda przerwa oznacza mniej czasu na odpowiedzi na pytania.\nEgzamin zdaje się po angielsku.\nObecnie jest to certyfikat przyznawany na 3 lata. Warunkiem przedłużenia certyfikatu na kolejne 3 lata jest zarejestrowanie 60 punktów (1 punkt = 1 godzina) rozwoju osobistego (ang. Personal Development Units – PDUs) w ciągu cyklu 3 lat. Przynajmniej po 8 punktów w każdym z trzech obszarów wiedzy zgodnie z The PMI Talent Triangle®. Więcej na ten temat jak utrzymać certyfikat tutaj. Cena przystąpienia do tego egzaminu to 800 USD dla członków PMI® oraz 1000 USD dla osób nie będących członkami.\nWięcej szczegółów na temat ceryfikatu PgMP® można znaleźć w PgMP Handbook oraz na stronie PMI®.\nKandydaci przystępujący do egzaminu PgMP® muszą spełniać następujące wymagania:\n6 000 godzin (4 lata) doświadczenia w prowadzeniu projektów w ciągu ostatnich 15 lat.\n10 500 godzin (7 lat) w prowadzeniu programów w ciągu ostatnich 15 lat.\n6 000 godzin (4 lata) doświadczenia w prowadzeniu projektów ciągu ostatnich 15 lat\n6 000 godzin (4 lata) w prowadzeniu programów ciągu ostatnich 15 lat.


strona główna > pielęgnacja skóry > Vichy Homme\nVichy Homme zapobiega uszkodzeniom skóry powstałym podczas golenia. Eliminuje podrażnienia i otarcia. Chroni powłokę lipidową skóry oraz głęboko ją nawilża. Ma kremową, przyjemną konsystencję, co pozwala ślizgać się maszynce po skórze nie powodując podrażnień. Jest bardzo wydajny.\nVichy Homme zawiera: AQUA / WATER, PALMITIC ACID, TRIETHANOLAMINE, ISOPENTANE, COCAMIDE MEA, GLYCERIN, STEARIC ACID, BHT, BISABOLOL, CI 77891 / TITANIUM DIOXIDE, DIMETHICONOL STEARATE, DIPROPYLENE GLYCOL, HYDROXYAPATITE, HYDROXYETHYLCELLULOSE, HYDROXYPROPYLCELLULOSE, ISOBUTANE, PARFUM / FRAGRANCE, PEG-90M, SODIUM LAURYL SULFATE, SODIUM STYRENE/ACRYLATES COPOLYMER, STEARYL CAPRYLATE, STEARYL HEPTANOATE\nVichy Homme ułatwia golenie, zabezpieczając skórę, chroniąc od podrażnień i otarć.\nVichy Homme polecany jest do skóry wrażliwej lub z problemami skórnymi.\nNależy nakładać Vichy Homme na czystą, wilgotną twarz.\nElegancko chroni i rzeczywiście zastosowanie go zapobiega podrażnieniom, tak więc polecam, zwłaszcza, że bardzo przyjemnie się go używa.


Nfz - Artykuły | Dziennik Zachodni Plus\nProfilaktyka onkologiczna z NFZ\nUkraińcy leczą się bezpłatnie. Obowiązują ich też kolejki i skierowania\n"Niedopuszczalne jest, aby utrudniać Ukraińcom dostęp do opieki zdrowotnej, ale też nie mogą być przyjmowani poza kolejnością". Rozmowa z Arturem Olsińskim, dyrektorem łódzkiego oddziału NFZ.\nZłamana ręka, skręcona kostka, infekcja, która może być grypą lub groźnym COVID-19. Warto wiedzieć, gdzie w czasie ferii, znaleźć pomoc medyczną w przypadku niespodziewanej choroby lub nieszczęśliwego wypadku.\nZrób postanowienia dla zdrowia!\nPoczątek nowego roku to dobry moment, by przyjrzeć się codziennym nawykom i zaplanować zdrowe zmiany. W dotrzymaniu noworocznych postanowień pomoże m.in. portal z darmowymi dietami prowadzony przez Narodowy Fundusz Zdrowia.\nProfilaktyka 40 PLUS - #badaMYsię\n#badaMYsię - Profilaktyka 40 plus\n1 lipca ruszył program „Profilaktyka 40 PLUS”. Główny cel programu to profilaktyczna diagnostyka w zakresie najczęściej występujących problemów zdrowotnych. Każdy Polak powyżej 40 roku życia otrzymał jednorazowy dostęp do bezpłatnego pakietu badań...\nKorzystaj z pewnych i wiarygodnych źródeł informacji\nJest weekend albo święto, a Ty masz gorączkę, duszności, kaszel lub inne objawy i obawiasz się, że zakaziłeś się koronawirusem? Nie musisz już czekać, aż Twoja przychodnia będzie otwarta. Skorzystaj z teleporady wideo lub telefonicznej i otrzymaj...


Płaski brzuch – czyli jak tego dokonać? – Skuteczne odchudzanie – Poradnik dla odchudzających się\nUndpZdrowe żywieniePłaski brzuch – czyli jak tego dokonać?\nDodane 20 Marzec 2020 w Zdrowe żywienie 964 0 0\nPłaski brzuch jest marzeniem wielu. W trakcie odchudzania, kiedy gubimy kilogramy, to właśnie okolice brzucha są strefą najbardziej problematyczną ze wszystkich. Mimo diety i usilnych ćwiczeń, zgubienie tkanki tłuszczowej z brzucha nie jest zadaniem łatwym. Jak więc tego dokonać? Co zrobić, aby ten płaski brzuch nie był tylko marzeniem, a stał się planem, który możemy wykonać? W tym artykule postaramy się skupić na bardzo ważnych kwestiach. Jedną z nich są błędy jakie popełniamy, drugą elementy, których nie robimy. Być może połączenie ze sobą ich razem pozwoli nam uzyskać taki efekt, jaki jest naszym założeniem.\nNie skupiaj się na brzuchu!\nJedną z zasadniczych rzeczy, na jakich na pewno nie powinniśmy się skupiać jest koncentrowanie się jedynie na problematycznych obszarach. Wielu z nas wydaje się, że skoro naszym problemem jest brzuch, to powinniśmy ćwiczyć tylko go, a wtedy uzyskamy upragniony efekt. Bzdura! Tak to nie działa. Nie zgubimy tkanki tłuszczowej tylko z tej okolicy, na jakiej nam zależy, bo jest to po prostu niemożliwe do wykonania. Będąc na redukcji, powinniśmy skupić się na pracy nad całym ciałem, bo tylko wtedy stopniowo ta tkanka tłuszczowa będzie zanikać. Musimy Was tu jednak zmartwić – tłuszcz z brzucha znika najtrudniej i najpóźniej, stąd też tak wielu osobom trudno jest wytrwać w postanowieniu i osiągnąć ten wymarzony płaski brzuszek.\nBrzuch płaski przez 24 godziny na dobę? NIE!\nWiele osób ma niezwykle duży problem, jeśli w grę wchodzi świat rzeczywisty od realnego. Oglądamy zdjęcia na portalach społecznościowych, widzimy te doskonałe sylwetki, nienaganne figury, idealnie wyrzeźbione ciała. STOP! To tylko zdjęcia. Tak naprawdę możemy oczywiście mieć płaski brzuch, a na nim sześciopak. trzeba tylko wiedzieć, że nikt z nas, absolutnie nikt nie jest w stanie utrzymać takiego płaskiego brzucha przez 24 godziny na dobę, siedem razy w tygodniu, bo jest to po prostu niemożliwe. Płaski brzuch nie jest stanem naturalnym i dlatego też nie jesteśmy w stanie go mieć takiego przez cały czas. Warto więc podejść do tematu nieco bardziej racjonalnie i odpuścić. Nawet, jeśli będziemy mieli mało tłuszczu, a dużo mięśni, to i tak po pięciu posiłkach w ciągu dnia, brzuch wieczorem na pewno nie będzie wyglądał tak samo jak rano.\nCo robić, by dążyć do brzucha, o jakim marzymy?\nKiedy już zdaliśmy sobie sprawę, że płaski brzuch przez całą dobę nie istnieje i mamy bardziej realne na ten temat podejście, możemy zacząć działać. Na pewno należy zmienić nawyki żywieniowe. Bardzo mądre powiedzenie mówi, że brzuch robimy w kuchni i w dużej mierze to właśnie się sprawdza. Jesteśmy tym, co jemy, dlatego też warto wyeliminować zarówno słodycze i inne węglowodany proste, jak również i rzeczy, które wzdęcia powodują. Warto liczyć swoje kalorie, bowiem tylko dzięki ujemnemu bilansowi kalorycznemu, będziemy w stanie osiągnąć zamierzony efekt. Jeśli do tego dołączymy aktywność, z pewnością w szybkim czasie nasz brzuch uzyska zdecydowanie lepszy wygląd, a oponka na nim powoli zacznie znikać odsłaniając nasze mięśnie.\nJak ,,zrobić” płaski brzuch?\nNie ćwiczymy tylko brzucha, ale stawiamy na treningi na całe ciało. Skoro nie mamy płaskiego brzucha, jest tam dużo tłuszczu. Co nam po mięśniach, które będziemy tam tworzyć wykonując ABS, jeśli na zewnątrz mamy nadmiar tłuszczu, który musi być spalony. Warto zaangażować do pracy całe ciało, bowiem tylko w taki sposób będziemy w stanie spalić jeszcze więcej kalorii, zmusić organizm do intensywnej pracy i co najważniejsze – pozwolić mu spalać kalorie, a tym samym pozbywać się nadmiaru kilogramów, również z okolicy brzucha. Czasami nie potrzeba nam wcale wielu godzin w tygodniu, by móc uzyskać efekt, jaki chcemy. Wystarczy wybrać odpowiednie treningi interwałowe, a z pewnością pożądany efekt będzie prędzej, niż mogłoby się nam wydawać.\nBardzo ważnym elementem, o jakim na pewno należy pamiętać jest wzmacnianie mięśni głębokich, a więc wykonywanie tak zwanych ćwiczeń core stability. Aby mięśnie mogły być trzymane w ryzach, rdzeń musi być mocny i silny. Najlepszym rozwiązaniem jest bez wątpienia deska, która w tej kwestii stanowi ćwiczenie numer jeden. Na pewno wzmacniając nasze mięśnie głębokie, wzmocnimy całe ciało, będziemy mieć lepszą formę, a wszelkie inne ćwiczenia będą przynosiły nam czystą przyjemność. Oprócz więc dobrej diety i treningów cardio, na pewno bardzo dobrym pomysłem będzie wzmacnianie właśnie naszego kręgosłupa i mięśni wokół niego, bo to ma pozytywny oddźwięk na wielu płaszczyznach, również i na tej, w której chcemy osiągnąć zdecydowanie lepszy wygląd naszego brzucha.\nBez wątpienia alkohol nie jest dobrym rozwiązaniem, jeśli chcemy uzyskać płaski brzuch. Ma on w sobie wiele pustych kalorii, a do tego wzmaga jeszcze bardziej uczucie głodu, dlatego też jeśli chcemy mieć idealny brzuch lepiej jest zrezygnować z alkoholu całkowicie. Oczywiście jedna lampka wina raz na jakiś czas nikomu nie zaszkodziła, czy mocniejszy alkohol na większej imprezie nie jest złem, ale jeśli możemy starajmy się pić alkohol w jak najmniejszych ilościach, a jeśli mamy taką możliwość – zrezygnować z niego całkowicie!\nodpowiednie nawyki żywieniowe\nPunkt niezwykle ważny i niebywale istotny, a więc to, co jemy. Brzuch robimy w kuchni, dlatego też powinniśmy zwracać uwagę na to, co ląduje na naszym talerzu. Koniec z żywnością przetworzoną, z fast foodami, ze słodyczami, ze słodkimi i gazowanymi napojami. Koniec z cukrem w każdej postaci! Na rynku dostępnych jest tak wiele produktów, iż jesteśmy przekonani o tym, że każdy jest w stanie znaleźć coś odpowiedniego właśnie dla siebie. Grunt to jeść zdrowo, kolorowo i pełnowartościowo.\nAby uzyskać płaski brzuch, trzeba wiele z siebie dać. Nie jest to proces szybki, który pozwoli nam uzyskać ciało o jakim marzymy w kilka chwil. Tutaj wszystko wymaga czasu i pracy, dlatego należy uzbroić się przede wszystkim w cierpliwość, tony spokoju i racjonalnego podejścia. Jeśli weźmiemy pod uwagę cztery powyższe punkty, a do tego zdamy sobie sprawę, że płaski brzuch 24 godziny na dobę to coś niemożliwego, z pewnością ta walka o upragniony cel okaże się być dla nas elementem nadrzędnym.\nTagi odchudzanie, płaski brzuch, spalanie z brzucha\nmity o odchudzaniu, odchudzanie\nKarczoch na odchudzanie\nkarczoch, karczoch a odchudzanie, odchudzanie\nJak zdrowo schudnąć? cz. 1\njak schudnąć, odchudzanie


Wyniki wyborów 2015. PiS odebrał bastiony Platformy - TVN24\n28 października 2015, 18:16\nwyborynamapie.plPorównanie wyników wyborów w 2011 i w 2015 r.\nNa mapach opracowanych przez serwis wyborynamapie.pl na podstawie danych PKW zaznaczono, która partia odnotowała zwycięstwo w każdej z gmin w Polsce. W przypadku niedzielnych wyborów parlamentarnych widać ogromną przewagę Prawa i Sprawiedliwości.\nUtrata dużych miast\nPartia Jarosława Kaczyńskiego zwyciężyła w niedzielę w większości gmin w Polsce - także w tych województwach, gdzie do tej pory wygrywała Platforma, czyli w Wielkopolsce czy na Pomorzu.\nPiS "odbił" też Platformie kilka dużych miast, w tym Warszawę i Kraków czy Kielce. Z kolei w wielu innych miejscach, gdzie PO wprawdzie udało się ponownie zwyciężyć (Wrocław, Gdańsk, Poznań), wygrana nie była już tak wysoka, jak jeszcze cztery lata temu.\nWyniki wyborów do Sejmu w 2015 r.wyborynamapie.pl\nTymczasem mapa opracowana na podstawie wyników głosowania w drugiej turze wyborów prezydenckich pokazuje, że jeszcze w maju Bronisław Komorowski - który był kandydatem PO - mógł liczyć na poparcie większości gmin w województwie lubuskim, zachodniopomorskim, pomorskim czy warmińsko-mazurskim. Były prezydent wygrał też z Andrzejem Dudą w większości dużych miast - w tym w Warszawie i w Krakowie.\nWyniki drugiej tury wyborów prezydenckich w 2015 r.wyborynamapie.pl\nNiemal na pół\nZupełnie inaczej sytuacja przedstawiała się jeszcze cztery lata temu w trakcie poprzednich wyborów do Sejmu. Wtedy - co wyraźnie widać na mapie - Platforma triumfowała w prawie wszystkich gminach na zachodzie i północy kraju. Do PO należały wówczas niemal całe woj. lubuskie, dolnośląskie, zachodniopomorskie, pomorskie czy śląskie. Z kolei PiS mógł mówić o zdecydowanej przewadze tylko na Mazowszu, Podlasiu, Podkarpaciu czy Lubelszczyźnie.\nWyniki wyborów do Sejmu z 2011 r.wyborynamapie.pl\nAutor: ts/ja / Źródło: tvn24.pl, wyborynamapie.pl\nŹródło zdjęcia głównego: wyborynamapie.pl


Who shall deliver me?: lipca 2015\nJedź na wakacje, mówili. Będzie fajnie, mówili. I co? Poziom mojego stresu jest wyższy niż kryzys w Grecji. Poczynając od własnych potknięć ( zarezerwuj hotel na szybko, tydzień przed wylotem sprawdź go na holidaycheck-u i rycz godzinę), potknięć Cyryla (kąpielówki w magiczny sposób znalazły się u kogo innego) na ogólnej złośliwości świata kończąc. O znacznym ubytku kasy nawet nie wspomnę, bo okaże się że sama wycieczka to kropla w morzu. Dodajmy do tego depilację (80 zł), nowy kostium (209 zł) soczewki kontaktowe - choć tego pewnie i tak nie użyję, bo już mnie oko boli (210 zł jednodniowe na dwa miesiące) manicure hybrydowe (65 zł) książki (90 zł).\nChciałabym żeby czas się zatrzymał i godzina zero nie przybliżała się tak szybko, choć wiem że poczuję ulgę gdy wsiądę do samolotu. Jestem bardzo zestresowana, najgorsze że wylot o 6 rano i nie wiem czy kłaść się spać czy nie. Z drugiej strony - po powrocie z Bułgarii zostaje nam tylko tydzień urlopu i powrót do pracy, o czym nie chcę myśleć. Cieszę się na następny wyjazd do Suwałk, ale z drugiej strony - nie wiem czy przebije wyjazd pod namioty w zeszłym roku, a może będzie drętwo.\nAutor: Wredonika efekt grafomanii o 19:32 2 komentarze:


Ekstrawaganza - Keratyna to nie antybiotyk ani chirurgiczny zabieg\nKeratyna to nie antybiotyk ani chirurgiczny zabieg\nale mam wrażenie, że są dziewczyny, które wymagają od tych zabiegów cudów...nie wspominając, że i od nas, fryzjerów :(\nWiem zabieg jest drogi, bo drogi jest produkt, bo nie jest robiony w Polsce ( i dobrze !!!), bo jest sprowadzany z odległych\nzakątków świata (USA, Brazylia), bo żeby był skuteczny to musi zawierać najlepsze składniki, bo jeśli chcecie żeby nie\nzawierał chemii (parabenów, konserwantów) to kurcze NIE MOŻE BYĆ TANI !!!\nNa zadowoloną z zabiegu Panią muszą złożyć się dwa bardzo ważne czynniki :\n1. Prawidłowo wykonany zabieg z przestrzeganiem wszystkich zasad i wymogów jego wykonania, a każda firma może mieć różne.\n2. Włosy, włosy, włosy.....stopień ich zniszczenia, skręt, struktura oraz czynniki, o których fryzjer może nie wiedzieć.\nPrawidłowo wykonany zabieg to nie tylko postępowanie według instrukcji. Bardzo ważne jest aby wszystkie kosmetyki stosowane do wykonania były tej samej firmy. Szampon, który odpowiednio otworzy łuskę i przygotowuje włosy do zaaplikowania keratyny. Maska, którą stosuję przy terapii Anti-friz. Prostownica, która jest NAJWAŻNIEJSZA, gdyż to ona ma wpływ na dokładne zamknięcie łuski. Jeśli Wasza fryzjerka tą samą prostownicą robi wszystko to nie będziecie zadowolone z zabiegu. Prostownica musi mieć odpowiednie płytki, musi być zawsze dokładnie umyta po poprzednim prostowaniu, gdyż pozostałości produktu mogą się spalać i to samo robić z włosami. Stąd nie raz spotkałam się z opinią, że keratyna pali i niszczy włosy. NIC PODOBNEGO !!! To wina brudnej i zniszczonej prostownicy. Bardzo ważne jest też ile razy przeciągnie fryzjer każde pasmo włosów, a to trzeba dostosować do rodzaju i stopnia zniszczenia.\nDokładne wczesanie keratyny w pasmo włosa też ma kolosalne znaczenie. Jeśli tylko pobieżnie je zwilżymy to produkt nie\ndojdzie do każdego włosa i zabieg się nie powiedzie, a fryzjerzy lubią oszczędzać oj lubią :)\nTak więc widzicie nie keratyna jest winna tylko osoba ją wykonująca.\nDrugim czynnikiem powodzenia wykonanego zabiegu są włosy, ich rodzaj, skręt, struktura oraz to jak były, są i będą traktowane przez Panie w domu, a także rodzaj zabiegu keratynowego jaki wybierzemy.\nAnti-friz - to zabieg wykonywany na zdrowe i nie zniszczone włosy, ma zapobiegać puszeniu się ZDROWYCH włosów. Botox - odżywia i wypełnia włos. Keratyna czekoladowa i winogronowa - wygładzi, wyprostuje, odżywi i w dużym stopniu odbuduje zniszczone włosy. Keratyna jabłkowa - wygładzi, odbuduje ale nie wyprostuje.\nA to czy zadziała to kwestia stanu włosów z jakim pojawiacie się u fryzjera.\nWłosy kręcące się, zdrowe i nie zniszczone - jeśli Pani życzy sobie mieć zupełnie proste włosy to zastosuję keratynę\nwinogronową ale efekt zależeć będzie od stopnia skrętu. Przy dużym (nie piszę o afro) zapewne będzie potrzeba powtórzenia zabiegu w dość krótkim czasie, bo to tylko keratyna - produkt roślinny - a nie chemia. Jednorazowo i na stałe przy mocno\nkręcących się włosach pozostaje wykonać chemiczne prostowanie. Przy lekko falowanych przeważnie wystarczy jednorazowy\nWłosy puszące się, zdrowe - możemy zastosować Anti-friz i on zadziała ale nie odbuduje zniszczonych włosów, nie sprawi,\nże wszystkie problemy znikną. Jeśli macie zniszczone końce to należy je obciąć przed zabiegiem. Anti-friz świetnie\nzadziała na zdrowe ale lekko puszące się włosy. Jeśli natomiast puszą się mocno to polecam czekoladową keratynę.\nDelikatnie prostuje i wygładzi męczący puszek :)\nWłosy zniszczone zabiegami chemicznymi, prostownicą - jeśli macie takie włosy to keratyna nie zadziała po jednym zabiegu, NIE MA SZANS. Piszę tu oczywiście o dużym stopniu zniszczenia: spalonych włosach po dekoloryzacji i długotrwałym\nstosowaniu prostownicy. Od kilku lat wykonuję zabiegi keratynowego prostowania i co mnie najbardziej zaszokowało?\nTo, że włosy po agresywnej dekoloryzacji nawet po kilku latach, po obcięciu wszystkich już zdekoloryzowanych włosów nadal\nsą zniszczone, nadal się kruszą, są słabe, puszą się, nie przyjmują farby lub po koloryzacji są w zielonym odcieniu....dla mnie to szok.\nJedynym wytłumaczeniem dla mnie może być to, że osłabiony włos wymusza na cebulce ogrom pracy i ona w końcu sama jest słaba, włosy wypadają, te co rosną są od razu zniszczone, maja połamane mostki siarczkowe, są porowate. Byłabym\ngołosłowna gdybym tylko hipotetycznie polemizowała ale mam dwie klientki, które przyznały się do dekoloryzacji kilka lat\ntemu i mimo obcięcia wszystkich zdekoloryzowanych włosów nie były w stanie sobie z nimi poradzić. A co się działo zapytacie? Otóż wypadały im włosy, te co wypadły miały pokarbowany kształt, puszyły się, przetłuszczały i miały problemy z koloryzacją. Kładąc kolor na całości włosów, zawsze końce były zielone lub łapały na wiele mocniejszy odcień. Nie pomagało podcinanie końców, nie pomagały domowe sposoby nawilżania.\nW obecnej chwili jedna z Pań jest po dwóch zabiegach regeneracji Olaplexem, po wypełnieniu włosów botoxem oraz po zabiegu Anti-friz. To ratowanie zajęło nam pół roku, klientka jest zachwycona i nareszcie może szczycić się swoimi włosami. Druga miała mniej szczęścia bo jest posiadaczką cienkich włosów, więc ta dekoloryzaja pozostawiła większe spustoszenie. Nawet stosowanie farb bez amoniaku (Goldwell Colorance) powodowało odpadanie końców, istny horror. Ratowanie zaczęłyśmy rok temu od olaplexu (nie zadziałał), a zrobiłam 3 zabiegi, potem zabieg olejami arganowymi....słabo :( następnie botox....uf tu zobaczyłyśmy światełko w tunelu...minimalnie po piewrszym zabiegu było lepiej ale na miesiąc, potem kolejny i miesiąc temu trzeci. Ten ostatni był uwieńczeniem sukcesu i cierpliwości. Nawet zrobiłyśmy odważnie koloryzację i wyszła piękna: równa na całości, błyszcząca i żaden włosek się nie pokruszył :)\nTe przykłady są dowodem na to, że dobrze wykonana keratyna działa i ratuje najbardziej ekstremalne przypadki. Pewnie\npowiecie.....ale jakie to koszta !!!! To ja odpowiem: To nie niszczcie włosów, nie kombinujcie same w domu. Jeśli nie macie zaufanego fryzjera chodźcie na kilka konsultacji i poczytajcie opinie w necie. Spytajcie o najlepszą dla Was koloryzację jeśli chciałybyście coś zmienić, zaznaczcie ile kasy możecie poświęcić miesięcznie czy rocznie (są takie opcje koloryzacje, które robi się bardzo rzadko). Błagam nie róbcie nic z włosami byle jak, byle gdzie z byle kim :)\nPielęgnacja włosów po keratynie w domu - to jak długo będziecie się cieszyć keratyną zależy od Was. Używanie odpowiednich szamponów i odżywek to już część sukcesu ale jeśli lubicie solarium, dodatkowo prostownicę, basen, ciągłe wiązanie włosów cienkimi gumkami oraz bardzo częste mycie włosów to niestety keratyna dużo szybciej wypłucze się z włosów.\nWAŻNE - keratyna po umyciu włosów lubi ciepło i żeby włosy były proste po umyciu wysusz je suszarką. Jeśli chcesz\npofalowane to pozostaw aż do samodzielnego wyschnięcia.\nKeratyna jest super ...... zachęcam do stosowania, super odbudowuje, dzięki niej przestają wypadać włosy, dzięki niej\nodrastają nowe, dzięki niej stają się zdrowe i błyszczące. Zapraszam :)


Tyszowce / Zmiana sparingpartnera « Lubelska Piłka - Wszystko o piłce nożnej na Lubelszczyźnie\nIV liga, Start Krasnystaw, V liga, V liga zamojska\nczwartek, 27 stycznia 2011, 17:52\nTyszowce / Zmiana sparingpartnera\nPlanowany na sobotę 29 stycznia sparing ze Startem Krasnystaw nie dojdzie do skutku. Nowy trener Startu Janusz Mieczkowski przełożył spotkanie na 5 lutego. W związku z tym trener Huczwy, Jacek Paszkiewicz porozumiał się w sprawie rozegrania meczu kontrolnego z trenerem Korony Łaszczów, Januszem Grulą. Spotkanie najprawdopodobniej rozegranie zostanie w niedzielę 30 stycznia. Miejsce meczu nie zostało jeszcze ustalone.\nOrion Niedrzwica Duża PZPN Puchar Polski Hetman Zamość LZPN Ciekawostki Felieton Start Krasnystaw Trenerzy Liga gra Z notatnika statystyka terminarz Polska Lewart Lubartów Motor Lublin Górnik Łęczna Ekstraklasa Prasa Wywiady transfer Leksykon Opinie 3:3 Po raz pierwszy P r o f i l e


Łodygin Aleksandr N. - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nŁodygin Aleksandr N.\nŁodygin Aleksandr N., ur. 18 X 1847, Stieńszyno (obwód tambowski), zm. 16 III 1923, USA,\n1874 zbudował żarówkę z żarnikiem w postaci pręcika węglowego, następnie (1890) — nici wolframowej; konstruował też urządzenia elektr. (m.in. piece do wytopu metali), pracował nad zagadnieniem trakcji elektr.; od 1916 przebywał w USA.


Bohaterowie Rambo i Szklanej pułapki trafią do Call of Duty Warzone | Darmowe MMORPG - spis gier MMO, MMOFPS, MMORPG 3d, MOBA\nBohaterowie Rambo i Szklanej pułapki trafią do Call of Duty Warzone\nActivision potwierdziło, że szykuje prawdziwą bombę dla graczy Call of Duty: Warzone. 20 maja do gry trafią bowiem bohaterowie filmów z latach osiemdziesiątych. Mowa tutaj o dwóch Johnach – jeden to Rambo, drugi to McClane. Pierwszy występował w serii filmowej Rambo, drugi w Szklanych pułapkach, które oryginalnie nazywały się Die Hard (te fikuśne tłumaczenia!).\nNiestety, nie wiemy w jaki sposób obecność obu kultowych bohaterów wpłynie na Call of Duty: Warzone. Deweloperzy nie poinformowali jeszcze o tym, czy Rambo i McClane pojawią się jako skórki do kupienia oraz czy związane z nimi będą specjalne aktywności, czy cokolwiek innego. Możemy jednak spokojnie założyć, że Activision wykorzysta ich w pełni.\nPrzyznam szczerze, że gdyby można było wykupić możliwość krzyczenia „Yippee-ki-yay, moth*rfucker!” głosem Bruce’a Willisa to brałbym w ciemno, nawet nie grając w Call of Duty: Warzone.\nBrawa należą się dla Activision za zaaranżowanie w fajny sposób teaserów obecności obu bohaterów w grze. Na początku miesiąca na koncie Twitter Call of Duty pojawiły się statystyki gracza Survivorjohn#1009062. Jeden użytkownik rozgryzł wszystkie dane. Okazało się, że statystyki dotyczą pięciu filmów o Rambo. Ciekawostka – wiecie, że John Rambo zabił łącznie 552 osoby?\nW przypadku Szklanej pułapki było podobnie. Tym razem mieliśmy gracza Cowboymcclane#0070030 oraz Nakatomi Duct Cleaning. Pozostaje mieć nadzieję, że poza samymi skórkami, Call of Duty: Warzone otrzyma chociaż kultowe bronie, jak P7M13 Johna McClane’a , czy M60 Johna Rambo.\nO tym jednak przekonamy się już niedługo, bowiem panowie zawojują Call of Duty: Warzone 20 maja. Ciekawe, czy następny w kolejce będzie Dolph Lundgren. A może Arnold Schwarzenegger lub sam Chuck Norris? Kto wie, kto wie…