Starosta hołobucki T. 1 : powieść z czasów Stanisława Augusta, podług opowiadania imć pana Nieczui. [Zygmunt Kaczkowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00126 003720 21776655 na godz. na dobę w sumie\nStarosta hołobucki T. 1 : powieść z czasów Stanisława Augusta, podług opowiadania imć pana Nieczui. - ebook/epub\nAutor: Zygmunt Kaczkowski Liczba stron:\nSTAROSTA HOŁBUCKI Powieść z czasów Stanisława Augusta, Podług opowiadania jmć pana Nieczui spisana przez Zygmunta Kaczkowskiego. TOM I. WARSZAWA, Nakład i druk S. Orgelbranda Księgarza i Typografa. 1857. Wolno drukować, z warunkiem złożenia w Komitecie Cenzury, po wydrukowaniu, prawem przepisanej liczby egzemplarzy. Warszawa dnia 2/14 Marca 1856 r. Starszy Cenzor F. Sobieszczański. Fraszki tu nie poważne z statkiem się zmięszały: Komuby drugie rzeczy więc nie smakowały, Wziąwszy swą część, ostatek niech drugim podawa; Ty to wolisz, a ów zaś przy owem zostawa. A ja jako bogaty kupiec w sklepie wielkim, Rozkładam swe towary cudzoziemcom wszelkim: Tu bisior, tu kostery, tu włoskie zaponki, Sam dalej półhatłasie i czarne pierścionki. J. Kochanowski. WSTĘP. – Opowiadając różne rzeczy z tej bogatej w wypadki przeszłości, którą sam zapamiętam, mówił dnia jednego w kole swoich słuchaczów pan Skarbnik, – nie zasięgnąłem jeszcze ani razu w te czasy, które gruntownem obyczajów zepsuciem ogarnęły niemal całą najwyższą warstwę naszego społeczeństwa, a rozprzęgając pomału wszystkie spojnie narodowej jednolitości i mocy, przyprowadziły nakoniec cały naród do ostatecznej ruiny. Czasy te bowiem dla każdego takiego, który nie patrzy na nie jako bezwarunkowy cudzoziemczyzny zwolennik, ani jako filozof ze szkoły Woltera, ani jako zaślepiony dworak Stanisława Augusta, przedstawiają obraz zaiste straszny i przerażający. Nie chciałem więc tykać tego obrazu, w którym tyle znajduje się cieni, że sobą wszelkie jaśniejsze przytłumiają promienie, a którego całość tak smutno działa na serce i duszę, że mimowolnie łzy stają w oczach, a z piersi ciężkie się wydobywa westchnienie. Ale ponieważ te czasy, choć smutne, tak samo się przesuwały przed moje oczy i tak samo dni mego własnego życia w siebie zaplotły, jak tamte, które były wesołe, więc i o nich coś wspomnieć należy. Owóż tedy słów kilka na wstępie. Do końca XVII wieku stare obyczaje, zachowując się jeszcze w dawnej czerstwości i sile, wystarczały społeczeństwu naszemu zupełnie, a duch narodowy, będący ich źródłem i mający zarazem w nich główną swoję siedzibę, lubo miał to w swojej naturze, że nie przyjmował nic w siebie nowego i nie postępował naprzód z duchem innych narodów, utrzymywał jednak potężnie swoję moc starą i w niej miał dostateczną rękojmię, tak swojej jednolitości wewnętrznej, jako i siły odpornej na zewnątrz. Za panowania Sasów, –przez ogólny upadek nauk i światła w narodzie, przez zakorzenienie się pijaństwa, przez długotrwałą bezczynność a głównie przez wyrodzone z tego niedbalstwo o rzeczpospolitą, obyczaje domowe zaczęły się psować i podkopywać, starodawne cnoty tracić swą czerstwość i silę, a nakoniec i duch narodowy, opierający się na tak rozwolnionych podstawach, zaczął się chwiać i upadać. Już sama elekcyja Stanisława Augusta a daleko wyraźniej jeszcze konfederacyja Barska, która podniosła ów starodawny sztandar narodowy, opłakanemi skutkami swojemi postawiła niezbite dowody tego, że na tych podstawach, na jakich stała rzeczpospolita dotychczas, nietylko już przy swojej dawnej świetności i chwale, ale nawet przy życiu się nadal utrzymać nie może. Dostrzegli tego albo przeczuli niemal wszyscy i powiedzieli sobie jednogłośnie: że do utrzymania się nadal potrzeba koniecznie rzeczpospolitą radykalnie naprawić. W tem mieli oni słuszność zupełną, bo w samej rzeczy, jeżeli naród który przekona się o tem dowodnie, że jego instytucyje dawne rozchwiały się w sobie i nie wystarczają już, ani do utrzymania wewnętrznego po – rządku, ani do skutecznej obrony na zewnątrz; tedy taki naród nie ma nic pilniejszego, jak zastanowić się nad tem, w czem i dla czego też jego instytucyje stały się niedostatecznemi, i złe jak najprędzej naprawić. Jednakże o tem ani mowy nie było natenczas. Albowiem zamiast pospolnego a trzeźwego zastanowienia się nad rzecząpospolitą w celu znalezienia jej słabości i niedostatków, część tę narodu, która stała u góry, jakiś szał pijany ogarnął, w którymto szale zdecydowano od razu: że wszystko stare jest nic potem i że potrzeba koniecznie nowości! Rzucono się więc na ślepo do obalania tego wszystkiego, co trwało w narodzie od wieków, a natomiast z gorączkową namiętnością i oczywiście bez żadnego wyboru małpowano to wszystko, co obaczono gdziekolwiek u obcych. Tymczasem wiadomo wszystkim, co się pod ową porę działo u obcych, a mianowicie we Francyi, który to kraj przed wszystkiemi innemi zawsze w nas szczególniejszą obudzał dla siebie sympatyją. Wiadomo wszystkim, że Francyja natenczas jeszcze więcej była nieukontentowaną ze swoich instytucyj jak Polska: władza monarchiczna codziennie niżej upadała w swojem znaczeniu i mocy, a kiedy natomiast w głowach burzliwych tysiące nowych się gotowało projektów, nie wyradzała się z nich jeszcze żadna nowa forma rządu i instytucyi, tylko się wyradzały z nich bujne nasiona najrozkiełzańszej anarchii. Naśladując tedy na ślepo, co w takim kraju się działo, a burząc przy tem zapamiętale to wszystko, co przez wieki doznawało czci i poszanowania w narodzie, – można sobie wyobrazić z łatwością, jaką wieżę Babilońską zrobiono z narodu, który przez wiek cały zaniedbując się w naukach i wszelkiej nowszej oswia cie, zakamieniał że tak powiem w swoich starych pojęciach i obyczajach i nietylko do przyjęcia, ale ani nawet do zrozumienia jakichkolwiek nowości nie był zgoła przygotowany… Najwięcej ożywioną scenę tego rewolucyjnego chaosu przedstawiła naówczas Warszawa. Wszakże żadne pióro nie jest w stanie opisać, żadne najrozleglejsze… ramy nie zdołałyby objąć tego ogromnego i rozrzuconego w swych częściach obrazu, któren przedstawiało to miasto. Bo i cóż też to się nie działo tam wtenczas! Wszystko, co było świętem i szanowanem dotychczas, wywracano tam z gruntu, podkopywano najwspanialszych cnót narodowych ołtarze, najpoważniejsze rzeczy okrywano szyderstwem i śmiechem, najpiękniejsze narodowe pamiątki nazywano zabytkami ciemnoty i barbarzyństwa; w zapamiętałości tego nowatorskiego szału nie wahano się miotać na samą religiją, a kiedy nieledwie każda cnota znachodziła zawziętych przeciwników, którzy misterną przewrotnością wymowy potrafili ją wyśmiać i wywrócić na nice; to znowu niemal każdy występek znachodził takichże samych obrońców, którzy dając mu jakieś polityczne nazwisko, umieli go całkiem usprawiedliwić a jeszcze czasem i do rzędu zasług policzyć. I tak zwodzicielstwo obrzydłe nazywano tam galanteryją, przeniewierstwo żony,o którem cały świat wiedział, intrygą; o małżonku, który otwarcie ułrzymywał metresse, powiadano, że ma swoję rozrywkę; libertyni niedowiarek nazywał się mocną głową lub filozofem; o rzeczach takich jak zdrada jawna lub skryta, jak zaprzedanie swojego votum, jak zapłacona bezczynność w sejmie, jak sprzenie – wierzenie się przyjętym na siebie obowiązkom, powiadano że to krok polityczny; czasy nawet te same, w których wszelka moralność podkopaną została do gruntu i bujało wszędzie najohydniejsze zepsucie, nazywano delikatnym terminem: czasami powszechnego progressu i przeobrażenia… To też nie dziwno będzie nikomu, że w tych czasach przeobrażania się na wzór cudzoziemski. Warszawa stała otworem wszystkim zagranicznym awanturnikom i szarlatanom. Frankiści, Massony i tysiączni inni sektarze, burmistrzowali po niej wedle swej woli i zyskiwali zwolenników dla siebie; intrygantki, awanturnice i im podobne zagraniczne subjekta, zakradały się w domy, kłóciły między sobą małżeństwa, napawały najgorszemi zasadami kobiety, wpływały potajemnie na sprawy majątkowe, publiczne, sejmowe; – w skutek czego rozpowszechniły się naówczas rozwody, pojedynki, gry hazardowne i szalone utracyjuszostwo, a pod względem zasad, opinii, sentymentów i tego wszystkiego, co stanowi treść moralną człowieka, taka w całej wyższej warstwie zapanowała anarchija, że człowiek rozsądny, choćby też i na największe progressy zezwalający, głupiał formalnie pomiędzy niemi i nie grzeszył tem wcale, jeżeli mu się zdawało, że się znajduje w mieście obłąkanych. Wszakże i o tem wszystkiem, jeszcze różni różne mieli opinije. Więc jedni, a zwłaszcza ci, którzy sobie wszystko zwykli tłumaczyć na dobre i nigdy nie sprzeciwiają się niczemu, powiadali: „Im wino lepsze, tem lepiej się burzy, niechaj się to wyburzy, a po wyburzeniu będzie z tego nektar, który cały naród uzdrowi” Drudzy, a mianowicie ci, którzy przy każdej budowie oglądają jej fundamenta i pilnie przypatrują się planom, tylko smutnie kiwali głowami na tę całą robotę, mówiąc: „Nie zdaje nam się, aby z żywiołów szalonych, można co statecznego zbudować.” Trzeci, mając jeśli nie głowy, to przynajmniej serca po temu, lubo ich było nie wiele, zrywali się przeciw temu i chcieli zapobiegać zawczasu; ale ich zakrzyczano i pognieciono: i poginęli. A nakoniec ostatni, przypatrywali się temu obojętnie, jak gdyby wielkiej komedyi, czyniąc swe obserwacyje zdaleka, do których należąc i pan Węgierski, starościc korytnicki a naówczas już szambelan królewski, także się przypatrywał zdaleka i widząc, że jego trafne, choć gorzkie satyry, zamiast u pamiętania albo poprawy złego, tylko jemu samemu równie gorzkie przynoszą owoce, bawił się już tem tylko, mówiąc: Ja z mej niskości, gdy na ten świat patrzę, To mi się zdaje, żem jest na teatrze, Każdy przedemną w swej roli się stawi I to mnie bawi.. . Pan Węgierski był jednym z najszczęśliwszych ludzi naówczas, ale nie wszyscy byli jemu podobni. Bod wprawdzie i mnie także, który naten sam świat co szambelan królewski patrzyłem, nie wydał on się inaczej jeno jakby wielkie jakieś teatrum, na które różni ludzie, różnie się między sobą charakterami, rolami podzieliwszy, wstępują, role swoje odgrywają i nikną, pozostawiając za sobą niestety, mało co więcej śladu i dla następców nauki na scenie świata, jak aktorowie na deskach teatralnych. Ale co jemu w jego obojętności zdawało się być tylko komedyją, jakąż smutną było dla mnie tragedyją I wieleż to razy, podczas kiedy tacy szambelanowie królewscy, leżąc w swój górnej loży i patrząc na to widowisko, śród zabaw i śmiechu, bawili się przewybornie, my, którzyśmy tutaj nad Sanem i Dniestrem już doświadczali skutków tej wielkiej komedyi, my stad musielim na szczerej ziemi i przypatrując się temu, co się działo w Warszawie, gorzkiemi zalewałem się łzami, ze współczucia lub wstydu nad aktorami, którzy natenczas role odgrywali na scenie świata! Bo tak stojąc na szczerej ziemi, widzieliśmy na własne oczy, jak na tej ziemi z niesłychaną szybkością rwały się wszystkie węzły, które dotychczas społeczeństwo wiązały; jakiemi gwałtownemi krokami wkraczało zepsucie i jak zaraźliwie wszędzie się szerzyło; jak niknęły we wszystkiem starodawne cnoty i obyczaje, jak największe upadały majątki, i jak nie dawno jeszcze liczne i zamożne rody, ginęły do ostatniego potomka; jak upadały w proch i ruinę, stare zamki i grody, a na ich gruzach nieznane podnosiły się domy; jak wszystko, co było świętem, stawało się celem śmiechu i pogardy; jak bezbożność i wszelkie złe, opanowywało głowy i serca; jak chwili jednej nie było bez nieszczęśliwego zdarzenia; jak rok rokowi, a nareszcie dzień dniowi nie był już podobnym, – że nakoniec inny świat i inny naród stanął na tejże samej ziemi! Z mojego przeciwieństwa w opinijach z owymi ludźmi assumpt wziąwszy, mógłbym tu wiele rzeczy powiedzieć, tak o owych czasach powszechnego zepsucia czyli przeobrażenia, jak i o owym duchu, wprowadzającym gwałtownie nowe opinije i obyczaje, a wyradzającym ze siebie tylko fałsze, intrygi, matactwa i zdrady, we wszystkich życia publicznego i prywatnego kierunkach; ale cokolwiekbym o tej materyi powiedział, nie byłoby czem innem, jak tylko morałem: a świat dzisiejszy, o ile zapewne lepszy i moralniejszy od owoczesnego, o tyle zapewne mniej potrzebuje morałów, boć zresztą i sam już, jest tak przesiąknięty morałami, że dziesięcioletnie pocholęta, mogłyby mieć na ten tekst kazania. Świat dzisiejszy, nadzwyczajnie bogaty w teoryje, nienawidzi cudzych, a tembardziej aż gdzieś z pozapadanych grobów po – wyciąganych teoryi, a roszcząc sobie przy tem prawo do rozkazywania nad indywiduami, które za swoje narzędzia uważa, każdemu rad przepisuje modłę, wedle której, ma wypełnianą być jego służba i wykończaną robota. I tak sądzę, że do tego, który powiada powieść, odezwałby się prawie w ten sens: – "A ty zasie, który powiadasz powieści, nie wdawaj się w żadne perory o moralności, o cnocie, albo o czem innem; nie przepisuj nikomu, jak ma myśleć, czuć, albo czynić; nie wychwalaj nadto twe bohatery, ani gań drugie: jeno mów prosto, coś widział albo słyszał, albo co ułożyłeś w twej głowie. Zdarzenia i uczynki niechaj idą ładem jedno za drugiem, tak ażeby z nich było jawno, jaki był który człowiek, albo jaki czas który był; za misternością wielką także nie uganiaj i dla sztuki twojej, rzeczy nam bardzo nie wikłaj, ażebyśmy wszystko łatwo zrozumieli i głowy sobie wielce nie zepsowali. A jeżeli z twojej powieści morał jaki wypływa, to już my go pojmiemy i bez twojej perory, i jeżeli nam się przyda, uczynimy z niego użytek." Takiemu wymaganiu świata i ja też czyniąc zadosyć, po krótkim wstępie, który mi się wydawał koniecznym, porzucam wszystkie dalsze uwagi ogólne i przechodzę wprost do powieści, z tem jednakże zastrzeżeniem, iż zdarzenia, które tutaj opowiem, będąc tylko drobniutkiemi cząstkami tego wielkiego chaosu, o którym wspomniałem we wstępie, nie mają nawet ani pretensyi do skończonego obrazu swych czasów, a rzucając światło tylko na jedną ścieżeczkę ówczesnych intryg i krajowych stosunków, ich całość ogromną zostawiają wiadomościom, domyślności i wyobraźni słuchacza. Jak zaś do wiadomości tych zdarzeń i ich szczegółów przyszedłem, jeszcze tu w krótkich słowach opowiem. Owóż, onego czasu, a działo się to prawie w lat dziewięć po ostatecznem ukończeniu konfederacyi barskiej, siostra moja, która była za Michałowskim, stolnikiewiczem niegdyś sandomierskim, a naówczas już podkomorzym, przysłała była konnego do mnie, ażebym do niej jak najprędzej przyjeżdżał i ratował ją w majątkowych kłopotach, jakie ją całkiem niespodziewanie nawiedziły. Kłopoty te były i dla mnie rzeczą niespodziewaną, albowiem mąż jej a mój szwagier, był nietylko jednym z najznakomitszych obywateli swej ziemi, pod względem cnót publicznych, ale miał także wyborną głowę do administracyi i spraw majątkowych. Małem pacholęciem jeszcze, przez złych opiekunów z rodzicielskiej fortuny obdarty, zaczął on swoje gospodarstwo od skromnej dzierżawy, a w parę lat po konfederacyi barskjej, siedział już na tak zaokrąglonej fortunie dzisiejszej, że zamożnością, prawie wszystką szlachtę okoliczną przenosił. Nie mało mu wprawdzie do lego pomogły owe dwie wioski, które wziął wianem za moją siostrą, ale zawsze to nie te wioski były kamieniem węgielnym jego majątku; a jeżeli potem fortunę ojcowską odzyskał i połączywszy ją z owemi dwiema wioskami, tak zagospodarował, że się do najznakomitszych liczyła, toć to tylko jego własnej głowie, zapobiegliwości i pracy należy przypisać. Dziwno mi tedy było, jakieby to być mogły majątkowe kłopoty, w któreby dom tak zamożny i zagospodarowany mógł popaść; ale nie miałem się czemu dziwować: były to bowiem czasy, w których wszystko było możliwem… Wspomniałem powyżej, że podkomorzy, pod względem cnót publicznych, był jednym z najznakomitszych obywateli swej ziemi, w tych cnotach był on także i najgorliwszym; i ta właśnie gorliwość, stała się wszystkiego złego przyczyną, ba! nawet później i jemu samemu grób wykopała przed czasem. Wieleby to opowiadać dziś o tem! co wszakże, jako nie należące do rzeczy, pomijam i tylko krótko nadmieniam, że kiedy się konfederacyja barska skończyła, nie wyginęli jeszcze przeto wszyscy ludzie tej wiary; więc lubo nie z szablą w ręku, to na innych drogach forytowano dalej tę sprawę, która tak smutno się zakończyła. W tych wszystkich agitacyjach, Michałowski był czynnym bez odpoczynku. Dopókiż więc jego czynność ograniczała się tylko na podróżach po kraju, nie przynosiło to żadnej szkody interessom jego familijnym i majątkowym; ale owego czasu właśnie, wypadło mu pojechać do Jass, gdzie zabawiwszy przeszło pół roku, zamiast do domu powrócić, wybrał się do Konstantynopola i tam zasiedział drugie pół roku. Tak długa niebytność w domu, przyniosła już znaczne szkody jego fortunie; nietylko bowiem owe podróże, odbywane z własnej szkatuły i gotowizny wszystkie mu pochłonęły, i zapędziły go w długi, ale i tutaj także gospodarstwo upadło, a co daleko gorsza, owi dawni opiekunowie renowowali proces, i korzystając z jego nieobecności, tak się z tem uwinęli, że już nie daleko im było do zupełnej wygranej. Przyjechawszy tedy do mojej siostry i zastawszy ją w takich opałach, musiałem się wziąć gruntownie do tej sprawy i pozbierać wszystkie dokumenta, i przysposobić sobie wszystkie możliwe środki, ażeby było z czem stanąć przed trybunałem. W takich razach, zwłaszcza mnie, który przez całe życie nie wiele się wdawałem z palestrą, dobra rada bywa nieocenioną, zacząłem się tedy po sąsiedztwie oglądać, czyjaby tu głowa mogła być najlepszą do tego, ażebym się pod jej wpływem ostatecznie mógł na tę trybunalską wyprawę uzbroić? Dopytując się tak o sąsiadów, dowiedziałem się między innemi, iż o parę mil stamtąd, mieszka Jmć pan Jahoł – kowski, niegdyś podstarosta gnieźnieński, wswojej pięknej wsi Zarwiwodach, którą za dawną swoją Wielkopolską fortunę zamienił. Ten pan Jahołkowski, był mi jeszcze z czasów konfederacyi znajomy: kiedy bowiem czasu mej służby, wyprawiony od pana Puławskiego z Częstochowy, z depeszami do pana Zaremby, po bitwie Widawskiej, w której dostało mi się szczęście czynnego udziału, przez kilkanaście dni jeździłem po Wielkiej polsce, tom wtenczas i do tego pana Jaholkowskiego, naówczas tam mieszkającego zajechał i bawiłem u niego dni kilka. Podejmował mnie z wielką uczciwością i sercem otwartem, a lubo nie był zapalonym konfederacyi stronnikiem i nawet ją ganił, nasłuchałem się jednak od niego wiele rzeczy rozumnych i zacnych, i napatrzyłem się nieprzeliczonym osobliwościom, jako to: księgom starym i rękopismom, zbiorom medalów i monet, starożytnym puharom, broni, zbrojom i nawet całym rynsztunkom, które w swoich obszernych muzeach przechowywał w zadziwiającym porządku i ich przymioty z głęboką znajomością rzeczy wyliczał. Oprócz tego zamiłowania w starożytnościach, był on wszakże równie biegłym i w sprawach bieżących a osobliwie prawnictwo i procedurę sądową, znał jakby na palcach. Ten tedy podstarosta i teraz jakoś we mnie najwięcej zaufania obudził; jakoż przed wszystkiemi innemi pojechałem do niego. Przypomniał mnie sobie, poznał i znowu przyjął tak grzecznie jak ongi; ale najgorzej trafiłem do niego. Od kilku miesięcy bowiem był chory na podagrę, która go tak nielitościwie męczyła, że nie mógł nawet łóżka porzucić. Do tego jeszcze, czy to z choroby, czy z wieku, pamięć mu się osłabiła tak znacznie, że musiałem tam więcej tygodnia zabawić, nim sobie przypomniał to wszystko, o co go miałem zapytywać i nim sobie cały plan procedury sądowej ułożył. Przez ten czas, byłbym się tam pewno u niego na śmierć zanudził, bo staruszek tylko po parę godzin rano mógł ze mną rozmawiać, ale podstarosta miał syna, który mógł go we wszystkiem zastąpić. Temu synowi było Jacek na imię i był to naówczas młodzieniec może dwudziesto-dwu-letni. Uposażony z natury wdzięczną powierzchownością, był on tak w do – mu jak w szkołach, wychowany starannie, a lubo już także upodobał był sobie w cudzoziemczyźnie i ubierał się niby z francuzka, jednak przytem miał serce tak polskie, sentymenta takie szlachetne, a umysł taki otwarty i tak łatwo się podający, żem się serdecznie do niego przywiązał. Pierwszy to był Francuz polski, któregom ukochał, bo zresztą zawsze do tych ludzi wstręt miałem, i nie był to wstręt niesprawiedliwy, bo prawdę mówiąc, rzadko się tam między nimi nachodziło co statecznego. Otóż z tym Jackiem kochanym, trawiłem sobie całe dni i wieczory; odwiedzałem z nim jego sąsiedztwa i za jego powodem poznałem Jmć pana stolnika Opoczyńskiego w Kąkolnikach, męża starych cnót jeszcze i nieposzlakowanej zacności; byłem potem jeszcze raz w Zarwiwodach i Jacek mnie także odwiedził, a przyjaźń nasza pomimo znacznej nierówności naszego wieku, do tego stopnia się wzmogła, żeśmy sobie przyrzekli widywać się częściej i on mnie nawet zapewnił, że jeszcze w tym samym roku do mnie na kilka tygodni przyjedzie. Do tego nigdy nie przyszło, ale ja jego w ro – ku przyszłym przypadkowo odszukałem w Warszawie. Jego konstellacyje natenczas były już znacznie zmienione; zastałem go bowiem starostą, konkurentem i prawie już narzeczonym; poznałem przy nim Jmć panów: Węgierskiego, Trembeckiego, starostę Jaorlickiego i innych figur nie mało, z któremi trzymał kompaniją; a lubo i to starostwo, i konkurencyja, i wszystkie te znajomości wcale mi się nie podobały, i sam Jacek nawet, wydał mi się jakimsiś niby innym natenczas, nie straciłem ani krzty serca do niego, a kiedyśmy się żegnali, to z takim żalem, że ażeśmy się łzami pozalewali. Otarłszy łzy, obadwaśmy się wzajem zapytywali, dla czego płaczemy, i śmieliśmy się potem z tej naszej miękkości; ale snać to serca nasze wiedziały lepiej, dla czego się tak rozpadają z żalu, bośmy lóż potem w samej rzeczy obadwa bardzo żałośne przechodzili terminy. Tak straciwszy go z oczu w Warszawie, przez lat kilkanaście następnych, nie miałem o nim żadnych wiadomości. Wspominając go sobie czasem, myślałem, że go nigdy już nie obaczę! Ale czegóż nie może przypadek! Z upływem lat kilkunastu, zmieniły się czasy a z niemi opinije i sentymenta, i znów się wojny zaczęły. A że to dopóki mi sił wystarczało do tego, przez całe życie moje nie opuszczałem ani jednej okazyi, gdzie można było tego rycerskiego popraktykować rzemiosła, i zresztą z młodości miałem już taką konwikcyję, żeby w tem wytrwać usque ad finem; więc też i ja w owym roku 1794, nie dawno co stamtąd powróciwszy, znowu ruszyłem za Wisłę. Wkrótce, ba! tym razem nawet daleko prędzej, niżeli się można było spodziewać, ukończyła się wojna, a po wojnie, kto mógł, do domu powracał. Ja prawdę mówiąc, zaledwie mogłem powracać, albowiem pod ową porę byłem srodze pocięty, inne rany dawniejsze, z powodu wilgoci jesiennej pootwierały mi się na nowo, a do tego jeszcze co wieczór, taka mnie obejmowała gorączka, żem prawie był bezprzytomny. Kiedy więc rozpuszczano obozy, radzili mi koledzy, abym przynajmniej z parę tygodni w lazarecie poleżał, i lubo to była rzecz niebezpieczna, bo po lazaretach, a nawet i po całym kraju, natenczas straszliwy pomór grasował, jednakże już prawie zgadzałem się na to; ale mój nieodstępny Węgrzynek, chociaż sam także był nieźle pokreskowany, sprzeciwił się temu stanowczo i zawiązawszy mi głowę chustką, a całego płaszczem okrywszy, na furze najętej puścił się ze mną prosto na dół ku Wiśle. Jechaliśmy tak dzień jeden, i drugi, i trzeci; mnie się wciąż robi gorzej i gorzej, i mówię już Węgrzynkowi, ażeby w której wsi stanął i spoczął przynajmniej dni kilka; ale on ani sobie mówić nie dawał o tem, zapewniając mnie, że granica już nie daleko, a jak tylko w naszym kraju staniemy, to zaraz w pierwszem miasteczka będziemy odpoczywać, jak długo zechcę. Tymczasem jeszcze dnia tego samego, przed wieczorem, stanęliśmy popasem przy jakiejś karczmie; która jak gdyby przez sen, zdała mi się gdzieś kiedyś znajomą. Spytam człowieka: – Jaka to wieś? Powiada mi: – Zarwiwody. – Tedy kazałem już Węgrzynkowi nie zatrzymywać się ani chwili, tylko jechać prosto do dworu. Co się już dalej działo ze mną, napróżnobym chciał sobie przypomnieć, bo nim dojechałem do dworu, już tak gwałtowna opanowała mnie gorączka, żem przez kilka dni następnych był bez pamięci. To wszakże dobrze pamiętam, że kiedym się zbudził, leżałem na łóżku w bardzo pięknym pokoju, a koło mnie we wszystkiem była taka uczciwość i taka wygoda, że ledwie u siebie w domu, mogłem o takiej pomyśleć. Rozpatrzywszy się w tem wszystkiem i nie mogąc sobie od razu przypomnieć gdzieśmy to zajechali, spytałem Węgrzynka, który siedział pod piecem na stołku: – A gdzieżto ja jestem? – W Zarwiwodach, we dworze, – odpowiedział Mighaza – i muszą to panie jacyś krewni być nasi, bo nam tu dogadzają prawie lepiej niż w domu. Tedy przeżegnałem się, dziękując Panu Bogu za tę cudowną nademną opiekę, a w tem drzwi się otworzyły i wszedł do pokoju mój Jacek kochany. Ledwiem poznał chłopczyska, taki był teraz zmieniony, boć także w domu nie siedział i wszędzie miał tego ślady po sobie. Czuprynę nawet miał podgoloną dla rany na samem ciemieniu, i to go zmieniło najbardziej. Ale dusza została ta sama; jakoż zaraz rzekł do mnie: – A co panie majorze? nie przeczuwały to nasze serca, przy owem pożegnaniu w r. 1782, że będzie czego zapłakać? – Wola w tem Boska! – rzekłem ja na to – ale tak sądzę, że kiedy płakać koniecznie, to już wtedy była pora najlepsza ku temu, bo teraz już i płacz nie pomoże. Jakoż rzeczywiście jużeśmy nie płakali, a natomiast siadł Jacek koło mnie i nuż opowiadać najpierwej to wszystko, czego który z nas dożył w ostatniej wojnie. A było to tego niemało, bo w takich okazyjach i najdrobniejszy szczegół zajmuje, a po doznanem nieszczęściu, człowiek koniecznie chce znaleść tego nieszczęścia powód i to powód najbliższy, nie pamiętając o tem, że wielkie wypadki, mają zwykle i wielkie i dalekie powody. Otóż i my także, w ożywionych nad wypadkami tej wojny gawędach, strawilismy całych dni kilka; a że ja po przebytej gorączce co dzień lepiej się miałem, więc się też nam coraz lepiej gadało. Ale w dni kilka, przedmiot tej krótkiej wojny do dna się wyczerpał i trzeba było sobie poszukać innego. O to wszakże nie było trudno, bo od czasu ostatniego widzenia się naszego, minęło lat prawie dwanaście, a były to czasy tak bogate w zdarzenia, jak pewnie żadne inne w historyi. Mnie te zdarzenia dotykały tylko o tyle, o ile ich wpływom ulegał kraj cały, bo żyjąc w kraju tak oddalonym od głównego ogniska, i nie szukając ani honorów ani sławy, ani nawet żony naówczas, nie miałem z owym światem szumiącym, żadnych prywatnych styczności; ale Jacek, który był młody natenczas, tak wiele czasu przepędził w Warszawie, kochał się, starał i żenił, urzędował potem cokolwiek i służył różnemi czasy wojskowo, a przez to prawie o wszystkich, którzy natenczas cokolwiek więcej znaczyli w Warszawie, ocierał się osobiście; Jacek tego świata owoczesnego nie mało się nadotykał, a czego od ludzi nie doświadczył, czemu się nie napatrzył, o czem nie zasłyszał od świadków naocznych, tegoby ani w dziesięciu księgach nie spisał.\nStarosta hołobucki T. 1 : powieść z czasów Stanisława Augusta, podług opowiadania imć pana Nieczui.\nAutor: Zygmunt Kaczkowski\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Starosta_holobucki_T__1___powiesc_z_czasow_Stanislawa_Augusta__podlug_opowiadania_imc_pana_Nieczui_-ebookRO/p02027255i020" target="_blank" title="Starosta hołobucki T. 1 : powieść z czasów Stanisława Augusta, podług opowiadania imć pana Nieczui. [Zygmunt Kaczkowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Starosta hołobucki T. 1 : powieść z czasów Stanisława Augusta, podług opowiadania imć pana Nieczui. [Zygmunt Kaczkowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dookola-swiata: kwietnia 2019\nWidząc ten wpis, części z Was nasunie się pewnie myśl: „W końcu!”. Chyba żadnego tematycznego postu nie obiecywałam od tak dawna. Co chwilę jednak coś stawało mi na drodze. Mało co nawet w kwietniu nie odbyłaby się jego premiera. Ten miesiąc był wyjątkowo skrajny w moim odczuciu: z jednej strony absolutny wypoczynek, z drugiej ilość pracy, która była wręcz przytłaczająca. Udało mi się jednak wygrzebać odrobinę wolnego czasu (kosztem sprzątania:P) i opisać Wam moje przeżycia z marką Kiehl's. W tym roku po raz pierwszy miałam do czynienia z jej produktami, które trafiły w moje ręce za sprawą kalendarza adwentowego. W dzisiejszym wpisie chciałabym nie tylko opisać kosmetyki i ich działanie, ale także ocenić sam kalendarz.\nZapraszam na wielki test kosmetyków marki Kiehl's!\nPost ten zacznę dość ostro, albowiem wspomnieć muszę o jednym z pierwszych używanych kosmetyków. Tubka zawierała 30 ml rzadkiego żelu do mycia twarzy. Według zapewnień producenta produkt ten przeznaczony jest to wszystkich rodzajów cery i jest łagodny w działaniu. Ma nie tylko czyścić skórę, ale także usuwać makijaż, nie przesuszając cery i likwidować nadmiar sebum. Jak było w rzeczywistości? Jak można z łatwością zauważyć tubka jest prawie pełna i nie jest to złudne wrażenie. Bardzo szybko zakończyłam przygodę z tym kosmetykiem, bo już po dwóch użyciach (rano-wieczór) zauważyłam okropną wysypkę na całej twarzy i żuchwie, czyli tam gdzie moja skóra miała z nim kontakt. Zmiany te przypominały ostry trądzik. Twarz pokryta była czerwonymi krostkami, które swędziały i piekły. Niestety nie obyło się bez ingerencji lekarza, a dochodzenie do siebie zajęło mi około dwóch tygodni.\nPełna obaw zaczęłam zatem używać tonik w małej buteleczce (40 ml). Produkt ten zawiera w składzie ekstrakt z nagietku lekarskiego i jest bezalkoholowy, co już na wstępie bardzo mi odpowiadało. Sam tonik miał ziołowy i bardzo charakterystyczny zapach, do którego musiałam się jakiś czas przyzwyczajać. Dało się w nim wyczuć nutkę zimnej herbaty. Wnętrze butelki dostosowane jest do potrzeb skóry normalnej i tłustej, co z powodzeniem mogę potwierdzić. Dobrze zbierał nadmiar nagromadzonego przez dzień sebum i łagodził twarz. Wyglądała ona na bardziej wypoczętą i odprężoną. Po dłuższym stosowaniu zauważyłam pozytywną różnicę w jej ogólnym wyglądzie. W tym przypadku mogę wybaczyć umieszczenie w kalendarzu małej butelki, bo była ona bardzo wydajna i starczyła mi na długi czas. Nie obędzie się jednak bez zarzutów. W butelce oprócz samego kosmetyku znalazły się także części rośliny (?), które przypominały herbaciane fusy czy inne farfocle i powodowały u mnie niemałe obrzydzenie, gdy wydostawały się na wacik.\nAmino Acid Shampoo i Conditioner\nWspólnie używałam duetu do włosów: szamponu oraz odżywki, które skrywały butelki o pojemności 65 ml. Oczyszczający i wygładzający szampon oraz odżywka do włosów, którą można używać codziennie, sprawdziły się u mnie bardzo dobrze. Oba kosmetyki miały obłędny kokosowy zapach, który utrzymywał się długo na włosach (czułam go nawet na drugi dzień). W składzie dopatrzeć można było się olejku kokosowego oraz jojoba. Oba produkty nie obciążały włosów. Dawały im z kolei maksymalne wygładzenie, które wyczuwalne było już po użyciu samego szamponu. Po umyciu włosy były dobrze oczyszczone, świeże i przyjemnie miękkie w dotyku. Dawno nie uzyskałam takiego efektu. Mogę o nich wyrazić się w samych superlatywach, naturalnie o ile moją opinię można uznać za obiektywną po trzech użyciach, bo na tyle starczyła mi ilość zawarta w tych buteleczkach.\nKoncentraty do twarzy na dzień i na noc:\nDaily Reviving Concentrate i Midnight Recovery Concentrate\nZ ogromnym rozczarowaniem wyciągnęłam te produkty z kalendarza. Tak małe próbki wręcz zraniły moje serce. Zwlekałam również z ich użyciem, bo nie wierzyłam, że byłabym w stanie wydać opinię po jednorazowej aplikacji. Zaczęłam od koncentratu na noc, który należy do bestsellerów marki. Oleista konsystencja kosmetyków nie należy do moich ulubionych, ale nałożyłam warstwę na twarz i położyłam się spać. Gdy wstałam, wręcz nie wierzyłam w to, co widzę. Moja twarz chyba nigdy nie wyglądała tak dobrze. Nie było na niej śladu niedoskonałości, zaczerwienienia, nawet drobnych zmarszczek. Zupełnie jak gdyby ktoś podmienił mi twarz w ciągu nocy. W opisie produktu przeczytać można, że koncentrat ten ma za zadanie zregenerować i odnowić skórę w ciągu nocy i tego właśnie doświadczyłam. Jest to produkt, który byłabym najchętniej skłonna kupić.\nPo sukcesie pierwszego koncentratu sięgnęłam po następny, tym razem na dzień. Jego działanie również zaliczyć można do udanych, jednak nie dorównał swojemu poprzednikowi. Poza tym oleista substancja na mojej twarzy w ciągu dnia nie do końca mnie przekonała. Pomijając ten szczegół, nie można mu niczego zarzucić. Miał on również bardzo ładny zapach. Obie próbki starczyły mi na trzykrotne użycie każdego z kosmetyków.\nO ile dobrze pamiętam był to pierwszy kosmetyk, który wyciągnęłam z kalendarza adwentowego. Czy kręciłam na niego nosem? Tak, bo mam całe mnóstwo produktów tego typu, które i tak przez większą część roku nie są mi potrzebne. No ale akurat mieliśmy zimę, więc ten „gorszy czas” dla ust i postanowiłam od razu go przetestować. Produkt zamknięty był w tubce o pojemności 15 ml, ale jak na balsam do ust jest to wystarczająca gramatura (produkt pełnowymiarowy). W konsystencji przypominał on wazelinę i podobnie zachowywał się na ustach. Efekt? Był, nawet natychmiastowy. Zaraz po nałożeniu czułam miękkość na ustach, suche skórki otrzymały nawilżenie. Tylko co z tego, jeśli efekt utrzymał się maksymalnie 15 minut i na nowo trzeba było użyć tego kosmetyku. Biorąc pod uwagę cenę (45 zł), wolę kupić klasyczny Carmex, którego jedno naniesienie na usta starcza mi na cały dzień.\nJak głosi nazwa tego kosmetyku, jest to balsam do ekstremalnie suchych dłoni. Jego pojemność (75 ml) jest dostępna w sprzedaży w cenie 65 zł, a tym samym jest to nieliczny produkt z kalendarza, który nie starczył mi na jeden raz. Krem ten nadal jest u mnie w użyciu, lecz głównie dlatego, że nie lubię wyrzucać pełnych opakowań. Konsystencję produktu opisałabym jako połączenie kremu z lekkim musem. Balsam wchłania się całkiem szybko w dłonie, jednak jego główną wadą jest zapach. Wiem, że kosmetyki tej marki mają specyficzne nuty zapachowe. Niektórzy porównują je z lekarstwami. Dla mnie jest to po prostu wyczuwalny w prawie wszystkich kosmetykach alkohol. Dokładnie tak samo jest w tym przypadku. Jeśli chodzi o sam efekt, to można go śmiało porównać z wcześniej opisywanym balsamem do ust. Rezultat jest widoczny szybko po aplikacji: dłonie są miękkie, nawilżone, znikają suche skórki, lecz utrzymuje się on kilkanaście minut i ponownie trzeba sięgnąć po kosmetyk. Ważne jest to, że moje dłonie wcale nie są „ekstremalnie suche”, wręcz przeciwnie praktycznie nie miewam okresów ich przesuszenia. Nie wyobrażam sobie zatem, jak sprawdziłby się u osób z problemami w tej kwestii.\nPora na kolejne rozczarowanie. Krem do ciała wywołał mój absolutny sprzeciw. Nawet 30 ml nie zostało przeze mnie zużyte. Po pierwsze kosmetyk zabija swym zapachem, który jest połączeniem alkoholu z czymś totalnie nieprzyjemnym. Po wysmarowaniu nim ciała weszłam do pokoju, a mój mąż spytał mnie, czy coś piłam (true story!). Poza tym bardzo wolno się wchłaniał i nie widziałam większego efektu, więc ten jeden raz wystarczył mi na wyrobienie sobie zdania, że nie mam ochoty więcej sięgać po ten produkt.\nUltra Facial Cream i Super Multi- Corrective Cream\nTo kolejny zestaw, który wszedł w użycie w podobnym czasie. Krem na dzień (w białym słoiczku) miał lekko żelową konsystencję i był prawie bezbarwny. Natychmiast się wchłaniał i nie rolował pod makijażem. Twarz była poprawnie nawilżona i wypielęgnowana, ale bez rewelacji. Nie myślcie sobie, że narzekam tylko dla samego narzekania, bo przecież niby wszystko ok, ale jednak nie. W moim odczuciu jednak, jeśli kosmetyk kosztuje 225 zł, nie powinien pozostawiać identycznych skutków, jak zwykły niskopółkowy krem. Dla mnie to przykład średniaka, działającego w porządku, ale nadal średniaka.\nO wiele lepszą opinię wydać mogę produktowi do pielęgnacji na noc, który w składzie zawiera charakterystyczny w zapachu jaśmin. Kremowa konsystencja dobrze rozprowadzała się po twarzy i pozostawiała warstwę, która schodziła w środku nocy. Po kilku użyciach zauważyłam poprawę w napięciu skóry. Była ona przyjemniejsza w dotyku, miękka i odżywiona. Po nocy ponownie zaobserwować można było pozytywne efekty.\nPrzyznajcie, że czytając tę nazwę, nie za bardzo można się zorientować, o co chodzi. Mi zupełnie nic ona nie mówiła. W słoiczku (7 ml) znalazł się krem w formie zbliżonej do żelu, który w domyśle trafiał na moją twarz. Szczerze mówiąc, po zużyciu produktu nie zauważyłam kompletnie żadnych efektów, więc zainteresowałam się co w ogóle miał on robić. Górnolotne słowa opisywały przywracanie naturalnego kolorytu skóry (najwidoczniej mój był już naturalny). Cała przydługa lista korzyści, które mają płynąć z działania tego kosmetyku zderzyła się brutalnie z moim niezauważeniem ani jednego z nich.\nNa kolejnym zdjęciu wśród małych próbek dostrzec można trzy sera do twarzy. Pierwsze co rzuca się w oczy, to bezsensowne nazwy, których już dłuższych wymyślić się nie dało. Pozwolę wypowiedzieć się jednorazowo o wszystkich produktach tego rodzaju. Próbki zawierające 4 ml (w porywach 5) kosmetyku, którego działanie widać najczęściej po dłuższym okresie stosowania jest dla mnie co najmniej bez sensu. Z tego względu nie jestem w stanie powiedzieć o nich nic więcej, jak tylko opisać właściwości fizyczne, a przecież nie to jest w kosmetykach najważniejsze. Podsumowując: po zużyciu wszystkich próbek nie zauważyłam żadnych efektów, lecz nie musi to być wina samych produktów.\nKrem pod oczy na noc pomimo małej tubki jest nadal w użyciu. Sięgam po niego co jakiś czas i nie zauważyłam żadnych negatywów. Sam kosmetyk jest dość gesty, ale łatwo wklepuje się w okolice pod oczami i dobrze wchłania się. Produktów tego typu z reguły używam profilaktycznie. Jakiekolwiek problemy w tej okolicy mnie jeszcze nie dotyczą, więc nie mogę wypowiedzieć się dokładniej o działaniu.\nMaski okazały się być najgorszym punktem marki Kiehl's i nawet mnie to zaskoczyło. Jako pierwszej używałam maski pomarańczowej, która zawierała wyciąg z kurkumy i nasiona żurawiny. W saszetce odkryłam treściwą konsystencję o żółtej barwie, która zawierała dodatkowo drobinki. Po nałożeniu jej na twarz czułam duży chłód, jak gdybym nagle wyszła na mróz. W trakcie noszenia zastygała i niestety szczypała. Po ściągnięciu maski moja twarz była nieprzyjemnie ściągnięta, a nawet lekko podrażniona. W dodatku przy nosie pojawiło się mnóstwo suchych skórek.\nDruga maska zawierała ekstrakt z płatków nagietka i aloes, co zresztą było wyczuwalne w zapachu. Jej konsystencja była nieco inna: bardziej przyrównać mogłabym ją do galaretki. Pomimo tej samej pojemności ledwo starczyło mi jej na pokrycie całej twarzy. Jednak nie ma co narzekać, bo po kilku minutach zebrałam całą listę jej wad. Jakiś czas po nałożeniu czułam, jak maska zaczyna drażnić mi twarz, w dodatku szczypała mnie mocno w oczy. Bez wahania zmyłam ją szybko i niestety potwierdziły się moje przypuszczenia. Cera była mocno podrażniona, wrażliwa na dotyk i miejscami szczypała.\nFacial Fuel, Age Defender Power Serum, Body Scrub Soap\nZamieszczenie w kalendarzu adwentowym skierowanym głównie do kobiet produktów męskich było w moim odczuciu fatalnym pomysłem. Szczerze mówiąc czułam się rozczarowana, wyciągając kolejne opakowanie z kosmetykiem o męskim zapachu. Przez głowę przeszła mi myśl: „A co jeśli nie miałabym męża ani innego mężczyzny w rodzinie? Komu miałabym to sprezentować?”. Ba! Nawet obecność męża nie sprzyja zużyciu tych produktów, bo mój mąż jest antykosmetyczny i nie mogę się doprosić. A już wyduszenie z niego opinii? Można zapomnieć. Takim sposobem aż 3 z 24 kosmetyków okazały się być bezużyteczne.\nPróbka serum nie została w ogóle otwarta. Krem został użyty kilkukrotnie pod groźbą niezjedzenia obiadu, ale ciężko jest mi określić jego działanie. Jak to mój mąż stwierdził: „Nie zabił, więc ujdzie”. Jako tako w użyciu jest jedynie kostka mydła peelingującego. Produkt ten ma bardzo charakterystyczny męski zapach i widoczne drobinki. Chcąc uzyskać jakąś miarodajną opinię, sama użyłam go jednorazowo i muszę przyznać, że zdziera on naskórek do najgłębszej warstwy. Dla mnie był zdecydowanie za mocny, jednak faceci są gruboskórni to wiadomo nie od dziś.\nCreamy Eye Treatment, Rare Earth Deep Pore Cleansing Masque\nDo zużycia pozostały mi jeszcze trzy produkty, których nawet nie otworzyłam. Wśród nich jeden z najbardziej znanych kosmetyków tej marki, jakim jest krem pod oczy. Czy nie ciągnie mnie, by ich spróbować? Po tak wielu niewypałach nie mam absolutnej ochoty. Głównym powodem jest jednak to, że mam otwarte kremy pod oczy i maski oczyszczające, a nie lubię otwierać wielu produktów tego samego rodzaju, bo wiem, że prędzej czy później będę musiała je wyrzucić z powodu przeterminowania. W próbkach zawieruszył się także olejek do twarzy, o którym po prostu zapomniałam.\nPrzed kupieniem kalendarza adwentowego nie miałam żadnego kontaktu z marką Kiehl's. Naturalnie wiele słyszałam o ich kosmetykach, ale nie miałam chęci eksperymentowania z ich produktami, głównie za sprawą wysokich cen. Stąd też idealnym wyjściem było zakupienie kalendarza, dzięki któremu mogłam poznać przekrój kosmetyków, a tym samym całą markę. Z pewnością Kiehl's posiada w ofercie jakieś dobre produkty. Najbardziej zadowolona byłam z szamponu i odżywki, koncentratu do twarzy na noc (żałowałam, że to tylko próbka) oraz kremu z jaśminem. Wśród testowanych produktów znalazły się jednak opakowania, których zawartość spowodowała u mnie ogromne problemy i nie chcę nawet o nich myśleć. Część kosmetyków przeszła również bez echa, a ich cena wywołała u mnie wręcz atak śmiechu politowania: zupełnie nieadekwatna do działania. Kupując kosmetyki Kiehl's trzeba mieć świadomość ich paskudnych zapachów i tego, że po użyciu nie będzie można pokazać się publicznie, bo zostanie się oskarżonym o spożycie pewnej substancji. Moja twarz jest wrażliwa na alkohol w kosmetykach i gdybym wiedziała, że praktycznie wszystkie produkty tej marki go posiadają, nie zdecydowałabym się na kupno kalendarza.\nCo do samego kalendarza i mojej opinii o nim: niestety nie byłam z niego zadowolona i osobiście bym go nie poleciła. Tak jak wspomniałam chodziło mi o poznanie marki, z którą wcześniej nie miałam do czynienia, lecz z pomocą próbek jest to raczej trudne. Poza tym na kalendarz wydałam 89 fr, a podobny efekt uzyskałabym, idąc do drogerii i prosząc o próbki konkretnych kosmetyków. Jak na markę, która tak bardzo się ceni, wygląda mi to na zwykłe zdzierstwo (polecam zobaczyć wpis poświęcony marce Rituals, która miała podobny początek, a efekt zupełnie inny. Swoją drogą do dziś wracam do ich kosmetyków - LINK). Nie będę już przytaczać przykrego tematu męskich produktów. Ten kalendarz zniechęcił mnie do kontaktu z marką, a wiedząc ze na 70% mogłabym trafić na okropny produkt i zapłacić za niego pełną cenę, wolę nie zbliżać się do ich półek.\nZnacie produkty marki Kiehl's? Jak się u Was sprawdziły?\nAutor: Dookola Swiata o 11:28 15 komentarzy:\nAutor: Dookola Swiata o 12:13 18 komentarzy:\nProjekt Denko - marzec 2019: Czas zatroszczyć się o włosy.\nPo skromniutkim lutowym Denku pora na powrót do standardowego rozmiaru mojej torby ze zużyciami. Wśród nich znalazło się sporo produktów do włosów. Produkty, których używałam bardzo długo, sięgnęły w końcu dna. W moją pielęgnację mogła zatem wkroczyć wiosna. Mam nadzieję, że z przyjemnością zapoznacie się z moją opinią o poniższych kosmetykach.\n1) Żel pod prysznic Fa Fuji Dream\nNigdy wcześniej nie pałałam jakąś nadmierną sympatią do marki Fa i jej żelów pod prysznic. Jednak od jakiegoś czasu często pojawiają się one w mojej łazience. Kolejną butelką, po która sięgnęłam, jest seria Fuji Dream. To opakowanie przywodzące na myśl lato zawiera produkt o zapachu arbuza i ylang ylang, który pachniał bardzo przyjemnie. W działaniu żele Fa również spełniają swoje zadanie. Dobrze się pienią i myją ciało, a przy tym są wystarczająco wydajne. Dla mnie same plusy.\nProdukt nie zawiera olejów mineralnych i jest neutralny dla skóry.\n2) Szampon normalizujący Pharmaceris H-Sebopurin\nJest to jeden z lepszych szamponów, po które sięgałam. Idealnie wpasowuje się on w potrzeby mojej skóry głowy. Przeznaczony jest także do włosów szybko przetłuszczających się. Kosmetyk miał dość specyficzny zapach, do którego można się jednak przyzwyczaić. Jego działanie było bardzo zadowalające. Dobrze domywał włosy i pozostawiał je na dłużej świeże. Skóra głowy była z jego pomocą poprawnie oczyszczona i nie powodował on łupieżu. Nie zmagałam się także z żadnymi podrażnieniami. Minusem może być dla kogoś jego wyższa cena, lecz przy tak dobrym działaniu warto się skusić.\nProdukt hipoalergiczny. Nie zawiera SLS, SLES i parabenów.\n3) Szampon przeciwłupieżowy Head&Shoulders\nPo szampon Head&Shoulders sięgam od wielu, wielu lat. Jest to taki standard, który zawsze dobrze się sprawdza. Wiem, że nie wszyscy są zadowoleni z jego używania, więc trzeba po prostu wypróbować go na sobie i wyrobić własną opinię. Na moją skórę głowy działa on bardzo dobrze. Widocznie redukuje łupież i nie powoduje jego nawrotów. Przy tym włosy wyglądają na wypielęgnowane, nie są przesuszone. Wersję z cytryną uwielbiam za odświeżający zapach i odprężające uczycie podczas mycia. Na plus działa również fakt, że marka zaczęła produkować butelki nadające się do recyklingu.\n4) Pianka zwiększająca objętość L'oreal Studioline Volum'Max\nPrzy tym produkcie powinnam wręcz wykrzyczał „w końcu!”. Ile to lat ta pianka spędziła na mojej łazienkowej szafce! I to wcale nie ze względu na to, że była zła. Wręcz przeciwnie. Uważam ją za wyjątkowo dobry kosmetyk, jednak opornie szło mi jej zużywanie. Stylizacja włosów to zdecydowanie nie mój konik. Przejdźmy jednak do samej pianki. Miała ona „fryzjerski” zapach, a butelka wzbogacona została w specjalny dozownik, który działał bez zarzutu. Wydobywał on kosmetyk w formie elastycznej, gęstej pianki, która już na dłoni powiększała się. Przy kontakcie z wilgotnymi włosami szybko się wchłaniała. Włosy stawały się po jej użyciu bardziej lekkie, uniesione od nasady. Idealnie powiększały swoją objętość. Jeśli ktoś lubi bawić się takimi kosmetykami, to serdecznie polecam.\n5) Balsam regenerujący do włosów Seboradin\nBalsam regenerujący od Seboradin nieco mnie zmęczył. Czekałam tylko aż się skończy. W rzeczywistości chciałam szampon tej marki, lecz został mi podarowany ten produkt. W założeniu jest to kosmetyk przeznaczony do włosów suchych i zniszczonych. Być może dlatego nie widziałam na moich włosach żadnych efektów jego działania. Do tego sama butelka doprowadzała mnie do szaleństwa. Była twarda i z trudnością można było ją ścisnąć, by wydobyć produkt. Nakrętka również kiepsko się sprawdzała. Najczęściej pozbywam się jej zupełnie i wylewałam substancję prosto na rękę. Nie zdecydowałabym się na niego ponownie.\n6) Mydło w płynie Yope Figowe\nRównież do mnie dotarła moda na te mydełka. Postanowiłam kupić jedno opakowanie na wypróbowanie. Miałam nadzieję uzyskać odpowiedź na pytanie, co takiego widzą w nim ludzie (powinnam napisać kobiety?), że tak je zachwalają. Ku nieuciesze mojego męża (cena za zwykłe mydło? Dość oporowa) wystawiłam je w łazience i zaczęłam używać. Faktem niezaprzeczalnym jest, że starczyło ono na bardzo długo. Używałam go jednak samotnie, gdyż mojemu mężowi zupełnie nie podpasowało. Zarówno zapach podpadający pod ziołowy, jak i konsystencja (jak on to stwierdził „śliska”) nie wzbudziły jego sympatii. Dla mnie był to dość zwyczajny produkt. Nie zauważyłam jakiś nadmiernych korzyści z jego używania, poza standardowym myciem. Nie zabijał też mocnych zapachów (np. ryby). Wysoka cena za pozbycie się ze składu określanych przez wszystkich „świństw”. Czy skuszę się ponownie? Nie wiem.\nProdukt nie zawiera SLS, SLES, PEG, silikonów i parabenów.\n7) Kremowe mydło w płynie Wel! Cherry Blossom\nInwestując w końcu w dozownik do mydła, skończyłam z kupowaniem osobnych butelek tego produktu i przeszłam na opakowania uzupełniające, co o wiele lepiej się u mnie sprawdza. Pierwsze półlitrowe mydło pochodziło od marki Wel! Dostępnej w znanym szwajcarskim markecie. Miało ono przyjemną, kremową konsystencję i spełniało poprawnie swoje działanie. Cieszyło również swoim kwiatowym zapachem (kwiat wiśni). W moim odczuciu mydło ma myć i ten produkt wykonał swoje działanie z nawiązką.\n8) Maska w płachcie Berrisom Animal Mask Vitamin C + Arbutin\nOstatnio skusiłam się na zakup zestawu masek-zwierząt tej koreańskiej marki. Na pierwszy ogień poszła maseczka z wizerunkiem barana. Sama płachta nie była idealnie dopasowana do mojej twarzy, przez co częściowo pokrywała pewne miejsca, w innych odstawało sporo materiału. Całość nasączona była dość mocno esencją z witaminą C. Po ściągnięciu płachty widoczny był delikatny efekt odżywienia. Twarz była nieco jaśniejsza i wyglądała dobrze, lecz nie był to jakiś nadzwyczajny efekt. Po prostu poprawny produkt.\n9) Maska na usta Sugu Beauty Hydrating Gel Lip Mask\nKolejną przygodę z koreańskim kosmetykiem zaliczyłam podczas kontaktu z maseczką na usta. Byłam niezwykle ciekawa tego specyfiku, bo nigdy jeszcze nie używałam takiej maski. Bardzo szybko zostałam jednak sprowadzona na Ziemię. Silikonowa nakładka nie trzymała się zupełnie ust. Nie dało się jej przykleić, więc musiałam trzymać ją obiema rękami, by w ogóle dotykała ust. Sam proces jej aplikacji był więc bardzo nieprzyjemny. Po jej ściągnięciu zniknęły suche skórki z ust, skóra wokół wyglądała na nawilżoną. Co jednak z tego, gdy po kilku minutach efekt powrócił do pierwotnego stanu sprzed użycia. Niestety w tym przypadku muszę odradzić jej zakup.\n10) Gąbka do podkładu Beauty Fashion\nZ góry przepraszam za pokazywanie brudnej gąbki, ale czy ktoś myje takie akcesoria przed wyrzuceniem? Szczerze wątpię. Wraz z kupieniem tej gąbki trafiłam na mojego ulubieńca w bardzo przyzwoitej cenie. Gąbeczka ta miała bardzo fajny kształt i uwielbiałam nakładać nią podkład. Węższa część idealnie nadawała się do rozprowadzania korektora i na okolice wokół oczu. Gąbka z łatwością napełniała się wodą i powiększała swoją objętość. Przy tym nie wpijała ani kropli podkładu. Nakładanie nią produktu było wręcz przyjemnością. Cena jak na produkt tego typu jest zadowalająca (7.90 fr). Pozbywam się jej z powodu standardowego zużycia, lecz już zaopatrzyłam się w kolejną.\n11) Perfumy Pull&Bear Paris\nOd czasu do czasu sięgam w stronę tych perfum, bo bardzo podoba mi się ich zapach, a przy tym są fajne do używania w torebce. Niestety firma ta popełniła straszny błąd, który absolutnie mnie do nich zraził. Jest nim sam flakon, który zyskał drewnianą nakrętkę (a przez to większą cenę). Niestety ta część zupełnie nie nadaje się do zamykania buteleczki i po kilku pociągnięciach przestaje ją domykać. Poprzednie opakowanie zbiłam właśnie przez złapanie za nakrętkę. Temu nic się nie stało, lecz niesmak związany z tą zmianą designu pozostał i nie wiem, czy chce mi się kupować produkt, na który muszę uważać bardziej niż na jajko kręcące się na stole.\n-> Próbka perfum Trussardi\n12) Maskara Covergirl Last Blash Volume\nPo tę maskarę zdarza mi się często sięgać. Kolejne opakowanie zużyłam w dość szybkim tempie. Jeśli miałabym ją opisać, to daje ona bardzo naturalny rezultat. Nie oczekiwałabym po niej efektu sztucznych rzęs drag queen. W związku z tym, że nie należę do osób, które mocno się malują i nie oczekuję wyrazistego make-upu, dla mnie jest to efekt wystarczający. Lubię to naturalne wykończenie makijażu oka i chętnie powracam.\n13-14) Płatki kosmetyczne Elkos Duo-Pads i Maxi-Pads\n15) Pasta do zębów Elmex Sensitive Plus\n16) Antyperspirant w sprayu Nivea Men Protect & Care\nMój mąż skusił się na użycie innego rodzaju antyperspirantu od Nivea, lecz nadal jest on wierny swojemu ulubieńcowi. W innych produktach zawsze znajdzie jakieś „ale”.\n-> Suplementy diety: Skrzyp polny, Multiwitamina, Calcium + Vit. D\n-> Próbka kremu Nivea Care\nMarcowe Denko powróciło do swoich standardowych rozmiarów. Zużycie kilku kosmetyków doprowadziło do zmian w pielęgnacji. Żel pod prysznic z Fa zamieniłam na pierwszy z testowanych kosmetyków Elkos o zapachu mango i ananasa. Do mycia włosów służy mi obecnie szampon kofeinowy Alpecin. W kwestii ich pielęgnacji z kolei w ruch poszła maska Garniera z granatem oraz odżywka w sprayu Gliss Kur, która zadziwiająco dobrze się sprawdza. Tak jak wspominałam gąbeczkę wymieniłam na ten sam nowy produkt, a maskarę zamieniłam na znany kosmetyk Maybelline. Kwota wydana na kosmetyki w marcu wynosi 274, 83 zł.\nAutor: Dookola Swiata o 12:10 18 komentarzy:\nW marcu jak w garncu – mówi znane przysłowie. Idealnie w ten sposób opisać mogę ten miniony miesiąc. I to nie tylko pod względem pogody, która panowała w moim regionie. Przez pierwszą połowę marca nie dało się wręcz wyjść z domu. Problemem były zarówno ulewy trwające przez całą dobę, jak i silne wiatry. Końcówka miesiąca przyniosła z kolei prawdziwie wiosenne temperatury i pozytywne nastawienie do życia. Pod tym ostatnim kątem marzec był także zróżnicowany. Mój nastrój zmieniał się podobnie jak pogoda za oknem. W końcu jednak weszła we mnie taka energia, dzięki której mogłam góry przenosić.\nMiesiąc na blogu był dość tradycyjny. Ponownie udało mi się opublikować 9 wpisów, co było niemałym wyczynem. W marcu moim zdecydowanym przeciwnikiem był czas. Najchętniej przeglądanym postem, przygotowanym przeze mnie w ciągu ostatnich 30 dni, był przepis na makowy kwiat, który wygląda niezwykle pięknie (LINK). W ogólnej statystyce czytelnicy powracali często do wcześniejszych wpisów, wśród nich znalazło się 10 miejsc, które należy zobaczyć w Szwajcarii (LINK). Ten post nawet mnie zainspirował do poczynienia pewnych kroków i myślę, że w tym roku będę mogła się pochwalić moimi poczynaniami. Oczywiście zmuszona byłam do przejścia z profilu Google+ na tradycyjne konto Bloggera i z niepokojem spoglądam w stronę pierwszego z nich i konsekwencji zamknięcia tej opcji.\nW ostatnim czasie jestem częstym gościem miasteczka Baden, które ma bardzo ładną starówkę. Po załatwieniu naglących spraw znalazłam czas na spacer w tak uroczej okolicy.\nBrak czasu odbija się w moim życiu w różnych aspektach. Jednym z nich jest na pewno czytanie. Zdecydowanie rzadko sięgam w kierunku książek. Rozpoczęłam lekturkę wspomnień szoferki arabskiej rodziny królewskiej. Jej czytanie idzie mi jednak dość opornie. Chyba oczekiwałam czegoś innego.\nJedną z moich ulubionych wersji ciasta z jabłkami jest jabłecznik sypany. Szybki w wykonaniu i mało skomplikowany, a pyszny. Nie mając jednak jabłek w kuchni, a widząc ukryte w szafce gruszki w syropie, postanowiłam podmienić ten główny składnik. Tym samym powstał sypany … grusznik (?).\nKinowe detale: stojące M&M'sy z przekąskami przed wejściem na salę.\nOd początku roku w mojej pielęgnacji pojawiają się kosmetyki marki Kiehl's, która testuję. Na zdjęciu pojawiło się kilka produktów, które już wykorzystałam. Wiem, że wiele z Was czeka na ich test na blogu. Mogę obiecać, że w kwietniu pojawi się na 100%!\nCo może bardziej poprawić humor niż domowe drożdżoweczki? W Szwajcarii zdecydowanie brakuję mi wyboru w tej kategorii, dlatego w wolnej chwili przygotowuję je samodzielnie. Drożdżowe bułeczki w mojej wersji zawierały budyń śmietankowy (także przygotowany własnoręcznie) i odrobinę dżemu z kruszonką. Na zdjęciu widzicie wersję z dżemem morelowym. Drożdżówki z dżemem malinowym nie przetrwały 15 minut.\nProjekt Denko z lutego było najmniejszym w historii zamieszczania tego typu wpisów na blogu – LINK.\nWakacyjne wspomnienia: uroczy zakątek w pobliżu portu przy Jeziorze Zuryskim. Środek największej metropolii w Szwajcarii, który napawa spokojem i harmonią.\nCiekawym pomysłem na danie obiadowe jest faszerowana papryka. W środku znalazł się ryż, mięso mielone, pieczarki oraz ser. Kompletne danie w małym formacie.\nWygrzebany widoczek z Neuchatel. Wspomnienia sprzed roku.\nBrak czasu – z tym głównie kojarzyć będzie mi się marzec!\nŚwieże pieczywko to podstawa w mojej kuchni. W końcu odkryłam przepis na idealne kajzerki, które same w sobie smakują nieziemsko.\nAbsolutnym zaskoczeniem była dla mnie paczuszka od Vichy, która zawierała najnowszy produkt z serii Normaderm. Należę do klubu tej marki, stąd zaproszenie do testu. Od wielu miesięcy nie otrzymałam żadnego kosmetyku, a moja podstawowa pielęgnacja opierała się o sprawdzone produkty. Tym bardziej cieszyłam się z zobaczenia nowości Vichy i z chęcią będę jej używać.\nLindtowe cukierki to ten rodzaj słodkości, który mogłabym jeść na okrągło. Gdybym miała wybrać jedną słodycz, po którą miałabym sięgać w ciągu całego mojego życia, to bez wątpienia wskazałabym je.\nMarzec w końcu przyniósł prawdziwie wiosenną aurę i mogłam podziwiać piękne kolory na niebie podczas zachodu słońca.\nA co powiecie na jabłkowy chlebek z cynamonem? Dla mnie była to kolejna nietypowa potrawa, która trafiła na stół. Oryginalny smak i wygląd.\nW marcu dopadło mnie również pierwsze przeziębienie w tym roku. Całe szczęście jednak wszystkie objawy minęły po dwóch dniach, a we mnie wstąpiła nowa energia i pozytywny nastawienie.\nUwielbiam przemycać szwajcarskie smaki na mój Instagram. Tym razem była to słodka przekąska o nazwie Ragusa w wersji karmelowej Blond. Pycha!\nA jak przebiegał Wasz marzec?\nAutor: Dookola Swiata o 12:26 21 komentarzy:


Śmierdzący bogaty automat llmgn\nSłowiański pejzaż religijny, bogaty w pielgrzym- to pewne rzeczy czynności zaczyna się wykonywać jak automat, strzegamy jako śmierdzący problem? автомàт, -и m automat m (też: karabin maszynowy) àвтоматизàция f бèйск|и, -a, -o adi. bejowski; przen. bogaty, beztroski; ~ живòт królew- skie życie бекàр niezmiernie bogaty przemysł szklarski, niezmiernie bogaty, ale też niezmiernie dodatkowo niewielką wannę szklarską, z której miał być zasilany automat, tak zwana Nie dość na tym, śmierdzący kwaśny nurt zaczynał zbierać fundamenty. automat alarmowy. Toteż wcale Śmierdzący i zniesławiony. Polanicy na kuracjuszki i wreszcie, z polecenia prywatnego – sam bogaty Niemiec – zawierzy . Punkty sprzedaży w centrach oferują bogaty wybór map, przewodników, pocztówek, znaczki pocztowe z rudy miedzi wyrabiano śmierdzący kwas siarkowy. Piękne kryształy górskie W hotelu znajduje się automat bankowy. Oferta letnich\nW markecie Kaufland w Wągrowcu można kupić joinat oraz inne produkty konopne.Przy wejściu stanęła maszyna konopna.Spora część mieszkańców jest w szoku, obawiają się, że marihuanę zaczną kupować nieletni. - Każdy dzieciak może wejść i legalnie za 25 zł kupić sobie jointa z nieaktywną marihuaną.Owszem nie jest to środek psychoaktywny, ale obecny w produkcie CBD …\n3 Cze 2019 PWSSP, miał bogaty dorobek twórczy, a sztandarowe dzieła jak pomnik Stary automat na kartę wie, co dzieje się w policzonej godzinie. Skrytość znajduje przedwczesną starością, której śmierdzący oddech czuła już na&nb 8 Paź 2013 na samych ogórkach, ale ciemna pleśń ani mętny śmierdzący śluz już nie bardzo. Cena za litr 3 zeta, automat sprzedaje też butelki (do wyboru plastikowe lub szklane). A któż nie chciałby być piękny, zdrowy i boga Automat gr., przyrząd mechaniczny, poruszający się nieustannie pod wpływem siły, Bogacz, człowiek bardzo bogaty, mający wiele pieniędzy, krezus; bogacz duchowy Cuchnący, śmierdzący, smrodliwy, wydający woń nieprzyjemną.\n13 Wrz 2018 Dzięki terpenowemu profilowi, który jest bardzo bogaty w kariofilnę on (jak sama nazwa wskazuje) bardzo, ale to bardzo śmierdzący ser.\nFermy norek - śmierdzący problem na skalę całego Program pobytu był bardzo bogaty. Kronikarze odbyli riva 1.6 2005 automat, VW Polo 1.2+gaz. 2005. samochodzie budę i ten ktoś musi być bogaty. Nie pomylił się, w pustym automat wyłączył połączenie, telefon zadzwonił ponownie. Sylwester już na stojąco\nWrócił do rzeczywistości leśnej i notował. – Idę. Na razie pod górkę. Trwa cisza. Epidemia również, ale chyba już niedługo, bo szczepionki są już w drodze. Widzę siwy szron na krzewach i drzewach. Niesamowita sceneria. Mija mnie mężczyzna z szeroko otwartymi oczami. Pędzi jak automat, chrapiąc głośno, znaczy się, jest we\nW takich sytuacjach najlepiej dać gdzieś nura. Dałem więc nura do najbliższego sklepu, jak się okazało, gastronomicznego, obszedłem po kolei stoiska, przekonałem się, że cukru jest pod dostatkiem, asortyment kiełbas i słodyczy niezbyt bogaty, za to wybór tak zwanych przetworów rybnych przechodzi wszelkie oczekiwania.\nBył to automat marki Atlantic. Miał złotą kopertę oraz tarczę, a pozłacane wskazówki wskazywały kwadrans po południu. W miejscu godziny trzeciej znajdowało się niewielkie okienko, w którym pokazany był aktualny dzień miesiąca, jego wadą było to, że trzeba było ją dostosowywać do krótszych miesięcy.\nKup teraz na Allegro.pl za 2 zł - ACETON KOSMETYCZNY Z OLEJKIEM JOJOBA DERMA V10 (6760783980). Allegro.pl - Radość zakupów i bezpieczeństwo dzięki … Po kupnie auta miałem czarny i śmierdzący olej. Z moich notatek wynika, że robiłem już 3 wymiany metodą statyczną (czyli tylko spuszczenie części oleju .Filtry oleju skrzyni biegów HONDA ACCORD VIII (2008-2015) w sklepie z częściami samochodowymi Czesci24.pl Niskie ceny Wysyłka 24h Bogaty wybórczęści nowych i używanych 3 lata Moje auto: Acco VI 1,8 CH6 F18B2 2001r. Po kupnie auta miałem czarny i śmierdzący olej. Z moich notatek wynika, że robiłem już 3 wymiany metodą statyczną (czyli tylko spuszczenie części oleju .Re: ( Honda CR-V ) Wymiana oleju w automatycznej skrzyni biegów Wiele czasu spędziłem nad rozeznaniem tematu AT w cr-v, w Polsce jest z tym Automat. na podstawie geolokalizacji przywiezione od mamy, i 1 intencja za 30 zł na tydzień - tak bogaty jest mój rodzony brat - proboszcz, w oczach parafian - bogacz, materialista\nKasyno four winds lake monroe\nMiędzynarodowy sojusz hazardu i zdrowia publicznego\nKody promocyjne na doubledown casino 2021\nHp 500w flex slot platinum zestaw zasilacza hot plug\nBlokować bezpłatne witryny hazardowe online\nPakiety ślubne w kasynie red rock


O nas - FC Wälsungenblut O nas - FC Wälsungenblut\nHistoria FC Wälsungenblut\nPoczątki FC Wälsungenblut sięgają 2006 roku. Pierwszy, nieoficjalny polski fanklub Oomph! zainicjowany został bezpośrednio przez Hauptadmin Szajbę oraz grupę fanów zrzeszonych na forum dyskusyjnym oomph.fora.pl, nierozerwalnie związanym z FC. Kluczową rolę zrzeszającą fanów odegrała także dwójka administratorów najpopularniejszego w tamtych czasach w Polsce bloga poświęconego Oomph- karlaoomph.blog.onet.pl. Inicjatywa powstania FC Wälsungenblut wywodzi się bezpośrednio z akcji fanowskiej, którą zapoczątkowano po ogłoszeniu występu grupy na Festiwalu Jedynki w Sopocie w sierpniu 2006 roku (występ odwołano z powodów osobistych po stronie członków zespołu).\nScreenshot z 2006r – pierwotna wersja forum (klik by zobaczyć całość)\nNie byłoby FC Wälsungenblut, gdyby nie oomph.fora.pl i te dwie jednostki stanowiły wartości nierozerwalne. W latach 2006-2010 oomph.fora.pl stanowiło największą grupę dyskusyjną oraz stała się najpopularniejszym i najliczniejszym forum zrzeszającym polskich fanów Oomph!, a także ważnym kanałem wymiany informacji, tłumaczeń tekstów i materiałów publicystycznych poruszających tematykę twórczości zespołu. Było ono również miejscem kontaktu polskich fanów z zespołem, głównie za pośrednictwem wymiany korespondencji Hauptadmin i pozostałych administratorów fanklubu z członkami zespołu. Nie każdy użytkownik forum dyskusyjnego należał do grupy FC Wälsungenblut, natomiast każdy użytkownik i obserwator forum mógł wyraźnie wpływać na działalność i akcje fanklubu. Fanklub FC Wälsungenblut w czasach swojej pierwotnej działalności inicjował liczne akcje fanowskie, w tym dwie duże akcje mające bezpośrednio na celu organizację koncertu Oomph! w Polsce, pomimo trudności realizacyjnych pojawiających się w tamtym czasie.\nScreenshot z 2008r – ostatnia wersja forum (klik by zobaczyć całość)\nDziałalność FC Wälsungenblut została oficjalnie zawieszona w 2010 roku. Powodem podjęcia tej decyzji były agresywne ataki cyberprzestępcze na forum dyskusyjne. Równocześnie z zawieszeniem działalności fanklubu zlikwidowano forum dyskusyjne pod adresem oomph.fora.pl. Forum pod starym adresem wznowiło swoją swoją działalność w 2011 roku, jednak nie było ono w żaden sposób powiązane z członkami FC Wälsungenblut i było administrowane przez niezależną i niezwiązaną z nikim grupę fanów. Członkowie FC Wälsungenblut pozostawali w dalszym ciągu grupą związanych ze sobą wzajemnie fanów, jednak niezrzeszonych w oficjalny, widoczny sposób.\nNa początku czerwca 2018 roku, po blisko 8 latach braku aktywności w mediach społecznościowych i internecie, grupa byłych administratorów i moderatorów wraz z innymi członkami starej społeczności fanklubowej, postanowiła wznowić działalność FC Wälsungenblut. Okazją do wznowienia działalności Fanklubu, była spontaniczna akcja grupy polskich fanów z teamu FC Wälsungenblut związana z koncertem w Würzburgu.\nReaktywowanej grupie przyświeca cel niesienia radości z muzyki ulubionego zespołu w świat, szerząc wirusa OOMPH! zgodnie z nowo przyjętym hasłem: WIR LEBEN LAUT UND FREI.\n© 2021 FC Wälsungenblut — Stworzone przez WordPress Szablon ThemeIsle


Mają dobrą markę\nKONKURS. Niepołomice legitymują się godłem “Teraz Polska”. Uznanie ekspertów zdobyło też wielickie “Paleo”.\n“Najlepsi wśród najlepszych” - na takie miano zasługuje gmina Niepołomice, jedna z trzech w kraju, której przyznano w tym roku godło “Teraz Polska” w kategorii gmin miejsko-wiejskich. W gronie nominowanych do tego tytułu firm jest natomiast wielicka sieć sklepów “Paleo”.\nOgólnopolski konkurs “Teraz Polska” organizowany jest od 1990 roku przez Fundację Polskiego Godła Promocyjnego. O prawo posługiwania się tym tytułem mogą ubiegać się przedsiębiorcy honorowani w kategoriach: produkty, usługi i przedsięwzięcia innowacyjne oraz gminy.Rywalizacja, oceniana przez komisję, w której zasiada trzydzieści pięć osób, uznawanych za autorytety w różnych dziedzinach, jest wieloetapowa. Spośród zawsze licznych kandydatów do tytułu, eksperci, pracujący pod przewodnictwem profesora Michała Kleibera, wybierają najpierw nominowanych do godła “Teraz Polska” (firmy i samorządy, które pozytywnie przeszły wszystkie etapy konkursu i uzyskały największą liczbę punktów), a dopiero z tego grona - laureatów. W dziewiętnastu edycjach tej rywalizacji wystartowało do tej pory ponad cztery i pół tysiąca przedsiębiorstw i gmin. Cenne godła otrzymało około czterysta z nich.O prawo legitymowania się godłem “Teraz Polska”, w kategorii firm usługowych starało się w tym roku dwadzieścia osiem przedsiębiorstw z całej Polski. - Sama nominacja do tego tytułu już jest prestiżowym wyróżnieniem, symbolem profesjonalizmu, solidności i oryginalności. Dowodem, że usługi świadczone są na najwyższym poziomie. To, że znaleźliśmy się w gronie przedsiębiorstw nominowanych do otrzymania godła “Teraz Polska” w kategorii usługi handlowe, jest dla nas zobowiązaniem do zachowania najwyższego poziomu usług - mówi wieliczanin Wojciech Śliwa, szef firmy “Paleo”.Prowadzi ona w Małopolsce pięć wielobranżowych sklepów: dwa w Wieliczce, przy ulicach Sienkiewicza i Asnyka oraz w: Proszowicach, Nowym Brzesku i Kazimierzy Wielkiej. Pracuje w nich w sumie 190 osób. Centrala i biura “Paleo” mieszczą się w Wieliczce.\nWięcej informacji na stronie www.dziennik.krakow.pl\nJeżeli nowe rozwiązania wejdą w życie, najprawdopodobniej nie przełożą się w żaden sposób na ograniczenie palenia papierosów. Ludzi uzależnionych od nikotyny na pewno nie skłoni to do rzucania nałogu. Palacze mają też dokładnie określone swoje gusta i preferencje dotyczące konkretnych marek, więc podchodząc do kasy będą wiedzieli jaką markę chcą kupić, bez względu na to czy będzie ona wystawiona na widok czy schowana - przewiduje Wojciech Śliwa, właściciel małopolskiej sieci delikatesów Paleo. - Ukrycie papierosów pod ladą może nawet przynieść skutek przeciwny od zamierzonego. Wiadomo, że to co zakazane staje się bardziej atrakcyjne.\nWięcej informacji na stronie www.dlahandlu.pl\nW ubiegłym roku firma, która odbierała od nas papier płaciła za to. Trzy miesiące temu sytuacja się zmieniła - za oddaną makulaturę przestaliśmy dostawać pieniądze. Widać też, że obecnie mniej firm jest w ogóle zainteresowanych świadczeniem takiej usługi - mówi Grzegorz Mierzejewski, wiceprezes rzeszowskiej sieci sklepów Jedynka.\nZagrażają nam duże sieci - co parę miesięcy pojawiają się nowe szyldy i konkurenci na rynku . Na razie mamy przyrosty sprzedaży, chociaż ich wzrost nie jest już tak dynamiczny jak w poprzednich latach. Przyczyny mogą być złożone. Na razie też trudno jeszcze stwierdzić czy kryzys gospodarczy ma wpływ na prowadzoną przez nas działalność. Porównywanie marca tego roku z rokiem ubiegłym nie ma większego sensu, bo Wielkanoc przypadła w zupełnie innym terminie. Więcej będzie można stwierdzić po zamknięciu kwietnia i analizie czterech miesięcy tego roku - mówi Wojciech Śliwa.\nPrzy obrotach jakie osiągamy w naszych sklepach problem przeterminowanych produktów nie istnieje. Statystycznie w okresie od 9 do 14 dni następuje całkowita rotacja towaru na półkach - informuje Wojciech Śliwa, prezes sieci Paleo. - Lepiej mniej zamówić i zaproponować klientowi zamiennik albo przeprosić, że czegoś nie ma niż handlować wątpliwymi jakościowo towarami - podkreśla Śliwa.\nW ubiegłym roku i na początku obecnego wymieniliśmy cały tabor samochodowy. Skorzystaliśmy z dużych upustów cenowych. Teraz nie mamy kłopotów z naprawami, wykonujemy jedynie bieżący serwis i przeglądy - mówi Wojciech Śliwa, prezes sieci Paleo.\nDobry początek roku pomimo kryzysu\nWielkość sprzedaży w sklepach Paleo w styczniu 2009 roku zwiększyła się o 8 proc. w zestawieniu z tym samym miesiącem ubiegłego roku. Analiza pierwszych sześciu tygodni tego roku wykazała wzrost obrotów o 6,5 proc. Właściciele zauważają jednak pewne zmiany dotyczące tego co i ile kupują klienci.\nNa razie dobrze sobie radzimy w tych ciężkich czasach, choć niektóre zachowania konsumentów świadczą o pewnych oszczędnościach. Stosunkowo słabo wypadł w tym roku tłusty czwartek. W porównaniu z rokiem ubiegłym odnotowaliśmy spadek sprzedaży pączków o około 340 sztuk, przy sprzedaży na poziomie 20 tys. sztuk, w pięciu sklepach sieci - mówi Wojciech Śliwa, prezes sieci delikatesów Paleo. - Nie najlepiej wyglądała również sprzedaż w Walentynki. Wpływ na to mogła mieć śnieżna pogoda, albo to, że święto wypadło akurat w sobotę. A w soboty królują galerie handlowe i hipermarkety, bo sucho, ciepło i komfortowo - uważa prezes.\nNasz rozmówca zwraca również uwagę na przekserowanie zakupów pewnych grup asortymentowych. - Ze względu na wzrost kursu euro ceny pomarańczy i mandarynek zwiększyły się o 100 proc., w porównaniu do najniższych cen w tym sezonie. Przełożyło się to na większą sprzedaż polskich jabłek i większe zainteresowanie tańszymi warzywami krajowej produkcji.\nPrezes zauważa, że klienci przejawiają obecnie większy patriotyzm podczas robienia zakupów. - Preferowane są mocne, polskie marki. Dla klienta ważne jest, że produkty są krajowego pochodzenia i ich kupowanie ma przełożenie na zatrudnienie w polskich przedsiębiorstwach. Dawniej nie zwracano na to uwagi, podobnie jak na ekologiczność opakowań.\nZ jego relacji wynika, że w segmencie wędlin dla klienta najważniejsza znaczenie ma obecnie cena, choć w pewnej mierze przywiązują oni również wagę do jakości kupowanych produktów. - W słodyczach jest stagnacja. W grupie takich produktów jak kawa i herbata klienci wybierają dobre jakościowo produkty o znanych markach, takich jak Nescafe czy Jacobs albo te z niską ceną - opisuje. - Alkohole nigdy nie były preferowaną grupą towarową w naszych sklepach: króluje Wyborowa i Bols, a z piwa - Tyskie . Wina są rozproszone w gustach , numer jeden to Sophia.\n- W nabiale pojawił się nowy gracz: Miller. Na razie klienci są na etapie degustowania tych produktów, a w naszych hurtowniach jest mały wybór asortymentu. Ale myślę, że może on sporo namieszać. Zaletą jest rozsądna cena, minusem - nazwa i opakowanie kojarzące się z Niemcami - ocenia.\n- Spośród artykułów chemicznych klienci wybierają albo produkty markowe - przoduje Henkel z dobrymi promocjami i znakomitymi produktami, albo dawno oswojone brandy, takie jak Ludwik czy krem Nivea. Rynek jest poukładany i tylko wielkość reklamy ma wpływ na sprzedaż.\nPiwo jako uzupełninie asortymentu\nPiwo jest u nas dyskryminowane a i producenci też specjalnie na razie się nie wysilają i praktycznie poza naszymi ruchami marketingowymi nic się nie dzieje . Zwiększyła się tylko ilość ekspozycji paletowych ale to jest związane z zwiększeniem ilości towaru na sklepie w razie gwałtownego wzrostu temeratury - mówi Wojciech Śliwa, prezes sieci Paleo.\nKonsumenci kupują jabłka zamiast cytrusów\nW styczniu wzrost sprzedaży w pięciu sklepach należących do tej sieci wyniósł około 8 proc. w skali rocznej. Wzrost obrotów za pierwsze cztery miesiące wyniósł 4 proc. w porównaniu do analogicznego okresu ubiegłego roku. Po niezbyt obfitych Walentynkach i Dniu Kobiet przyszedł czas na Święta Wielkanocne. Niestety koszyki klientów wypełniły się produktami o niższych cenach. Zauważalnie zmniejszyła się ilość sprzedawanych produktów luksusowych, które są zastępowane towarami tańszymi, o niższej jakości - informuje Wojciech Śliwa, prezes sieci Paleo.Według niego ta tendencja szczególnie uwidacznia się w przypadku produktów świeżych - zmniejsza się sprzedaż cytrusów na rzecz jabłek. Również w przypadku wędlin klienci sugerują się przede wszystkim ich ceną a nie jakością.Więcej informacji na stronie www.dlahandlu.pl\nIle naprawdę kosztuje terminal\nProwizje za transakcje bezgotówkowe są tak wysokie, że niekiedy zjadają zysk detalisty. Jednak nie rezygnujmy zbyt pochopnie z terminala, bo taka decyzja może sklep słono kosztować. Możliwość płacenia kartą działa dziś na klientów jak magnes. Zwłaszcza na tych, którzy robią duże zakupy.O opłatach związanych z transakcjami bezgotówkowymi zrobiło się głośno 2 lata temu, gdy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakwestionował wysokość tzw. opłaty interchange pobieranej przez banki za transakcje bezgotówkowe. Urząd stwierdził, że banki zawiązały zmowę i chciał je ukarać wielomilionowymi karami. Zażądał też obniżenia opłat. Innego zdania był Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który pod koniec 2008 roku uznał, że banki – emitenci kart – mają prawo do pobierania wysokich prowizji. Dla targanego kryzysem finansowym sektora bankowego to dobra wiadomość, dla tysięcy właścicieli niewielkich sklepów – niekoniecznie. Wielu drobnych detalistów na terminal po prostu nie stać, bo opłaty z nim związane pozbawiłyby ich i tak lichego zysku. Tymczasem coraz więcej klientów chce robić zakupy w sklepach, które przyjmują „plastikowe” pieniądze. Lider nie musi, reszta takOpłaty ponoszone przez sklep i związane z obsługą transakcji bezgotówkowych są ustalane indywidualnie i zależą głównie od wysokości obrotów placówki, a także od jej lokalizacji oraz liczby klientów. W przypadku sklepów małych i średniej wielkości, prowizje wynoszą średnio 2 proc. wartości transakcji. Ale trzeba również uwzględnić koszty dzierżawy urządzenia i połączeń telefonicznych. Wychodzi więc na to, że za transakcje bezgotówkowe sklep musi sporo zapłacić. Właśnie z powodu wysokich opłat hard-dyskonty z reguły nie obsługują kart. Nie można nimi płacić m.in. w Biedronce, która mimo tej niedogodności od kilku lat zajmuje pozycję lidera handlu detalicznego.– Większość sklepów musi akceptować karty – uważa Wojciech Śliwa, prezes Paleo, które prowadzi 5 placówek na terenie Małopolski. Każdą wyposażono w cztery terminale. – Obsługa kart jest droga, ale nie opłaca się z niej rezygnować. Zbyt wielu klientów chce bowiem robić zakupy w sklepie, w którym można posługiwać się kartą. Poza tym, praktyka pokazuje, że osoba płacąca kartą kupuje więcej. Dzięki terminalom, rośnie wartość koszyka – uzasadnia mój rozmówca. W Paleo koszty związane z obsługą kart wynoszą miesięcznie około 4000 zł na jeden sklep. – W czasach, gdy detaliści oglądają każdą złotówkę, zanim ją wydadzą, to poważna kwota. Za te pieniądze moglibyśmy zatrudnić dwóch dodatkowych pracowników – kwituje przedstawiciel Paleo.Okazuje się, że gdy klient płaci kartą za zakupy o wartości poniżej 5 zł, sklep dopłaca do transakcji, bo prowizja pobierana przez centrum rozliczeniowe zjada i zysk, i marżę. Detalista wychodzi na swoje dopiero wówczas, gdy w koszyku znajdują się towary powyżej 10 zł.Jeśli na transakcje elektroniczne przypada mniej niż 5000 zł miesięcznego obrotu placówki, to lepiej z terminala zrezygnować, bo wówczas urządzenie pożera cały zysk. Nic zatem dziwnego, że na wprowadzenie kart nie decyduje się większość małych wiejskich sklepików. Być może ta sytuacja się zmieni wraz z upowszechnianiem się usługi cash-back (możliwość wypłaty gotówki przy okazji płacenia kartą). Na wsiach, gdzie znajduje się mało bankomatów, klienci mogą uznać taką możliwość za bardzo wygodną.Więcej informacji na stronie wiadomoscihandlowe.pl\nJako jeden ze sponsorów chielibyśmy serdecznie zaprosić Państwa na 24-godzinny maraton pływacki, który odbędzie się w dniach 21-22 lutego 2009r. w Kazimierskim Ośrodku Sportowym. Impreza rozpocznie się w sobote o godz. 12. Zapraszamy wszystkich chętnych do wzięcia udziału, oraz do kibicowania. Podczas maratonu czekają na Państwa różne atrakcje. Więcej informacji znajduje się na stronie internetowej http://www.kazimierzakos.pl/\nFot www.echodnia.eu W poniedziałek w Urzędzie Wojewódzkim odbył się po raz siódmy finał regionalny programu gospodarczo-konsumenckiego Solidna Firma dla województwa świętokrzyskiego, na którym przedstawiono laureatów kolejnej edycji.Wszystkie informacje gospodarcze z regionu w nowym serwisie STREFA BIZNESU\nW poniedziałek w Urzędzie Wojewódzkim odbył się po raz siódmy finał regionalny programu gospodarczo-konsumenckiego Solidna Firma dla województwa świętokrzyskiego, na którym przedstawiono laureatów kolejnej edycji.Wszystkie informacje gospodarcze z regionu w nowym serwisie STREFA BIZNESU\nProgram Solidna Firma wspiera i promuje uczciwe firmy, zarazem poddając je weryfikacji i tworząc bazę godnych zaufania przedsiębiorstw. Corocznie nagradza certyfikatami Solidna Firma, potwierdzającymi wiarygodność firmy jako rzetelnego płatnika.Tekst: Marzena SMORĘDA, www.echodnia.eu\nFot.Paweł Małecki AG\nEuropejskie Centrum Pomocy Poszkodowanym ze Starachowic, firmy Sprzętkom Krzysztof Seweryn ze Staszowa, Paleo-3 Katarzyna Śliwa z Kazimierzy Wielkiej, Perfopol ze Starachowic, Zakłady Mechaniczne Bifamet z Jędrzejowa oraz Targi Kielce, Pretorius i Chemar z Kielc otrzymały certyfikaty “Solidna Firma 2008″.\nRóżnorodny asortyment to podstawa\nNowe Brzesko i Proszowice nieopodal Krakowa. Maleńkie, nieco zaspane miasteczka, liczące po kilka, najwyżej kilkanaście tysięcy mieszkańców, na pierwszy rzut oka nie robią wrażenia zasobnych. A w samych ich centrach Delikatesy oferujące niezwykle bogaty wybór towarów. Czy to wystarczy, aby zapewnić sklepom sukces?\n1200 klientów dziennie\nDelikatesy położone są w samym centrum, przy głównej szosie łączącej Kraków z Sandomierzem. Na powierzchni zaledwie 230 mkw. zgromadzono aż 17 000 produktów. Niestety, daje się to odczuć – przy większej liczbie klientów, w sklepie robi się ciasno. Jednak takie bogactwo asortymentu przynosi oczekiwane przez właścicieli efekty. Placówka cieszy się w miasteczku sporą popularnością, której nie podważyło uruchomienie przed kilkoma miesiącami, w odległości kilkuset metrów, konkurencyjnego marketu.Mimo bardzo skromnej liczby miejsc parkingowych, sklep odwiedzają nie tylko mieszkańcy Nowego Brzeska, ale i okolicznych wiosek. (…)Sklep odwiedza dziennie około 1200 klientów, zaś w soboty 1400. Liczby te oznaczają, że przeciętny mieszkaniec Nowego Brzeska bywa w Delikatesach dwa razy w tygodniu. – Podobnie jak inne placówki Paleo, również my samodzielnie decydujemy jakie produkty będziemy zamawiać – kontynuuje Mirosław Czyżowski. – Centralnie mamy ustalane jedynie dostawy tych artykułów, które znajdują się w ofercie gazetkowej.W rezultacie, sklep w Nowym Brzesku przyjmuje nawet do 15 dostaw dziennie. Zorganizowany jest dosyć tradycyjnie, z tym tylko, że stoisko z wędlinami mieści się nie pod tylną ścianą sali sprzedaży, jak to bywa zazwyczaj, ale po lewej stronie. Jest zresztą skromne, bowiem nie ma w ofercie mięsa, a jedynie wędliny i trochę drobiu. Mirosław Czyżowski informuje, że być może wkrótce się to zmieni, gdyż właściciele przymierzają się do poszerzenia oferty.Delikatesowość znaczy dostępność\nW nieco większych Proszowiacach mieści się kolejny sklep sieci Paleo. Licząca niespełna 300 mkw. powierzchni sprzedaży, placówka położona jest w samym centrum, tuż obok dużego marketu z meblami, wyposażeniem wnętrz, narzędziami, farbami itp. Oba sklepy mieszczą się pod jednym dachem i z jednego do drugiego można przejść bez wychodzenia na zewnątrz. Gdy dodamy do tego pobliską aptekę i inne małe sklepiki różnych branż, otrzymamy coś na kształt centrum handlowego z wygodnym parkingiem na kilkanaście samochodów. Wśród klientów dominują rodziny, niewiele jest młodzieży szkolnej. – Dewizę stanowi przede wszystkim dostępność produktów w dobrej cenie, jakości i czasie. Na tym polega nasza „delikatesowość” – mówi Grzegorz Wilk, kierownik proszowickiego Paleo.Zasady działania sklepu są podobne jak w Nowym Brzesku. Wybór oferty, poza tą z gazetek promocyjnych, należy do kierownika. Tu także nie działa jeszcze stoisko mięsne z prawdziwego zdarzenia, gdyż nie ma ku temu warunków. Konieczna byłaby daleko idąca przebudowa.Szeroki, liczący około 18 000 pozycji, asortyment obejmuje także wyroby regionalne. W Proszowicach ogromnym wzięciem cieszą się produkty lokalnej firmy cukierniczej B&G, w tym przede wszystkim lody. Nie Algida, Zielona Budka, czy Koral dominują w zamrażalnikach, ale właśnie lody B&G. Jednak w całości asortymentu, jak w większości sklepów spożywczych, najwięcej jest produktów wielkich dostawców – reklama, głównie telewizyjna, robi swoje i te artykuły sprzedają się najlepiej.Market w Proszowicach, podobnie jak ten w Nowym Brzesku, robi dobre wrażenie. Sądząc po liczbie klientów spotkanych na sali sprzedaży, nie jest to tylko moja opinia. Odwiedziłem placówkę w środku tygodnia, w godzinach przedpołudniowych, do Bożego Narodzenia było jeszcze trochę czasu, a ludzi w sklepie mnóstwo. Oto co może uczynić bogactwo oferty handlowej.\nTu nie ma mowy o gospodarskich, „niezapowiedzianych” wizytach z czasów PRL-u. Nasze pojawienie się w sklepach zgłoszonych do konkursu Market Roku 2009 naprawdę stanowi zaskoczenie dla właścicieli czy kierowników. Tak też było w przypadku delikatesów Paleo przy ul. Asnyka w Wieliczce. Dzięki temu, mogliśmy zobaczyć jak placówka wygląda na co dzień, a nie od święta.\nPrzedstawiciele Paleo zgłosili do konkursu wszystkie swoje sklepy i nie mogli pogodzić się z faktem, że odwiedziliśmy tylko jeden z nich. Dyrektor handlowy małopolskiej sieci nie dawał jednak za wygraną i w końcu namówił nas, by jeszcze raz przyjechać do Wieliczki. Nie przewidział jednak, że stawimy się tam w momencie dostawy towaru. To najlepszy dowód na to, że „Wiadomości Handlowe” działają z zaskoczenia. Nie zapowiadamy naszych wizyt, tak by każdy mógł się do nich przygotować, ustawić towary pod linijkę, wyprasować fartuchy…Gdyby nie feralne zatowarowanie w godzinach szczytu, Paleo przy Asnyka byłoby placówką niemal wzorcową – taką, jak znacznie mniejszy sklep należący do tej sieci, który odwiedziliśmy kilka tygodni wcześniej, i gdzie panował idealny wręcz porządek. Pierwsze nie najlepsze wrażenie nie przesłoniło nam jednak tego, co wydaje się mocną stroną placówki. Chociaż znaczna część personelu ustawiała towar na regałach, klienci nie musieli czekać. Zarówno na stoisku warzywnym, jak i w innych częściach sklepu pracownicy służyli pomocą: ważyli i pakowali towar, udzielali porad. Wszystkie stoiska z ladą (np. mięsne czy alkoholowe) działały bez zakłóceń.Dwa wejścia\nNa korzyść Paleo przemawia to, że klienci, których przychodzi tu około 2000 dziennie, mają do dyspozycji dwa wejścia po dwóch przeciwległych stronach hali. Podobne rozwiązanie rzadko spotyka się w placówkach detalicznych, a jednak bardzo ułatwia klientom życie. Zwłaszcza, że przy każdym z wejść znajdują się kasy. Powierzchnia sali sprzedaży to 490 mkw., na półkach znajduje się 22 000 artykułów, średnia wartość koszyka zakupów sięga 28 zł. Placówka ma w ofercie produkty zarówno z najwyższej, jak i z niższej półki. Wprawdzie niektóre towary wystawione są obok regałów, ale ulokowano je tak, by nie zakłócały głównych ciągów komunikacyjnych. Jest to zresztą obrazek coraz częściej spotykany w handlu detalicznym. Sklep jest czysty, a lady, półki czy lodówki wyglądają estetycznie. Duże odstępy pomiędzy regałami ułatwiają robienie zakupów. To charakterystyczne dla delikatesów. Znaczna część sali sprzedaży jest przeszklona, co w połączeniu z lampami sufitowymi daje komfort w postaci znakomitego oświetlenia.\nPonieważ nasza firma od dawna wspomaga działalność charytatywną postanowiliśmy się przyłączyć do tak wspaniałej inicjatywy i dołączyliśmy się do sponsorów impręzy w Wieliczce.\nWholesalers’ knowledge and ethics\nA conscientious approach to customer services is the abiding rule in our network. The customer must feel good when visiting us, he must not have to wait to be served, he must be pampered – said Wojciech Śliwa, chairman of Polska Sieć Handlowa Paleo.\n- What are the origins of the Paleo network? How long has it been on the market?- The network has been in existence since 2002, when we opened the first shop. Earlier I ran a shop as a partner in a company. I have been carrying on private economic activity since 1983 – first it was confectionary, then a bakery, then trading. The Paleo network is wholly a family business – the owners are myself, my wife and my daughter.- How many shops does the chain have at present?- Currently there are five shops, four of which are in Małopolska: two in Wieliczka, one in Nowe Brzesko and one in Proszowice. Our biggest one – about 500 m2 of sales space – is located in Kazimierza Wielka in Świętokrzyskie province.- Do your development plans entail an increased number of outlets?- We have no aspirations to be a big network, on the other hand we want the existing shops to develop. We also intend to open new outlets – we hope to open our next big store in 2008. The plans assume the opening of one new store a year. Our projects in this respect concerning this year and the next are already worked out in detail. We are moving towards relatively big outlets in small towns. We intend to concentrate on premises of up to 400 m2 in sales space (600-700 m2 with backroom and storage facilities), due to the additional requirements which the WOH Act (Large Format Stores Act) creates for the bigger shops.- So the network is developing – does that mean that the situation of small Polish retail chains is good?- It’s increasdingly difficult. In the small shops’ segment competition has come from western retail chains. That is a relatively new phenomenon – the entry of the western big guns into places that don’t even have town charters. The expansion of western networks is most dynamic and here they are seeking fresh opportunities. To some extent it is because of the WOH Act which, in impeding the construction of big new shops, is channelling the big chains into smaller scale developments.- How are the consolidation trends which are significantly changing the picture of Polish trade, perceived from the perspective of the Paleo network?- It must be stressed that various solutions nestle under the concept of consolidation – retail chains are linking up, retailers are being taken over by big distribution firms or wholesalers are opening their own shops. This latter trend cannot be wholly called ethical – wholesalers acquire their knowledge of the market through their retail customers and exploit it, thereby setting themselves up in competition with them. They locate their shops where their customers achieved good results. If the tendency to combine the retail and wholesale sectors assumes such a guise, it could be dangerous for retail. On the other hand, we are looking at situations where strong retail networks are thinking of themselves and setting up warehouses. Having the guarantee of demand for large quantities of goods, they try to set up in their own storage and logistical bases, and thereby generate wholesale turnover for their own profit.\nPosiadam bardzo dobry sklep, to dlaczego mam się nim nie pochwalić, dlaczego nie spróbować sił w uczciwej rywalizacji z podobnymi placówkami z innych części Polski? Nie ryzykuję nic, nic mnie to nie kosztuje, a mogę tylko zyskać i wiele się nauczyć – z takiego słusznego założenia wychodzą detaliści z sieci Paleo, działającej w Małopolsce i na ziemi świętokrzyskiej. Leszek Popiołek (na zdjęciu), dyrektor handlowy Paleo, jest do tego stopnia przekonany o sile placówek, którymi zarządza, że zgłosił do konkursu Market Roku 2009 wszystkie pięć sklepów.\nOdwiedziliśmy jeden z nich – w Wieliczce przy ul. Sienkiewicza. To jedna z tych placówek, których nie powinno się oceniać na podstawie wyglądu zewnętrznego. Budynek przypomina szkołę podstawową i, gdyby nie umieszczone tuż pod dachem logo, trudno byłoby domyślić się, że działa tu sklep. I to bardzo dobry.Po wejściu do środka moją uwagę zwróciła, poruszająca się między regałami w dość szybkim tempie, grupa ekspedientek w niebieskich fartuchach, których – jak na średniej wielkości punkt (130 mkw.) – było wyjątkowo dużo. Początkowo myślałem, że przedstawiciele Paleo dowiedzieli się „swoimi kanałami” o planowanej wizycie tajemniczego gościa z „Wiadomości Handlowych” i skierowali do pracy jednocześnie dwie zmiany. Dopiero późniejsza rozmowa z dyrektorem handlowym przekonała mnie, że moje pojawienie się było dla nich kompletnym zaskoczeniem. Co do liczby ekspedientek, usłyszałem następujące wytłumaczenie: – Pracowników jest na hali sprzedaży dokładnie tyle, ile trzeba. Ani za dużo, ani za mało. Ponieważ jednak inne sklepy oszczędzają często na personelu i zamiast dwóch albo trzech, obsadzają jedną ekspedientkę, dlatego można odnieść wrażenie, że u nas jest nadmiar ludzi. Zresztą kwestie dotyczące liczby pracowników w sklepie dokładnie regulują przepisy. Jeśli ktoś chce je omijać, to jego sprawa, my nie chcemy – mówi Leszek Popiołek, dyrektor handlowy Paleo. …\nDetaliści mają głos\nWypowiedź Macieja Pajora, kierownik sklepu Paleo w Wieliczce\nLeki i farmaceutyki powinny być wyeksponowane na osobnym stojaku, w miarę możliwości przy kasie lub w jej pobliżu. Leki bez recepty można podzielić na kilka grup: przeciwbólowe, np. Apap, Ibuprom, Panadol, Nurofen, przeziębieniowe, np. Polopiryna, Aspiryna, Cholinex, Strepsils oraz pozostałe jak np. Manti, Rennie czy Aviomarin. Właśnie na takie grupy podzielone są farmaceutyki na stojaku w naszym sklepie. Ten naturalny podział ułatwia klientowi i sprzedawcy lepszą identyfikację. Leki przeciwbólowe sprzedają się w miarę na jednakowym poziomie przez cały rok, natomiast leki przeziębieniowe nasilają swój popyt w okresie jesienno-zimowo-wiosennym. To powoduje konieczność wyeksponowania ich w bardziej widocznym miejscu, czyli na wysokości oczu klienta, co właśnie czynimy. W pozostałym okresie w tym miejscu wyeksponowane są leki przeciwbólowe, które – jak nadmieniłem – sprzedają się dość regularnie przez cały sezon. Koniecznym jest, aby znane i sprawdzone przez klientów marki leków znajdowały się w ciągłej sprzedaży. Ważne jest także, by wprowadzać nowości, które poparte są reklamą TV. Od dłuższego czasu sprzedaż leków w naszym sklepie notuje ciągły wzrost. Klienci są natomiast zadowoleni z możliwości zakupu wraz z artykułami spożywczymi podstawowych leków.\nPaleo – delikatesy z Małopolski\nSieć małych centrów handlowych „zaleje” Małopolskę. Sprawcą tej powodzi nie będą bynajmniej Szwedzi tylko Wojciech Śliwa – właściciel sieci Paleo.\nPierwsze zdjęcie w albumie rodzinnym małopolskiej sieci Paleo datowane jest na 1983 r. Jej założycielem jest Wojciech Śliwa. Gdy go odwiedziliśmy, zdradził nam, że właśnie wdraża system zarządzania, którym chce spiąć wszystkie swoje placówki. Oprócz tego snuje plany rozbudowy sieci, lecz – co ciekawe\nSytuacja w handlu - Nie składają broni\nWojciech Śliwa, prezes Polskiej Sieci Handlowej Paleo:\n- To jest pusta ustawa, pozostawiająca duże pole dla dowolnej interpretacji urzędników. Na pewno nie powstrzyma ekspansji sieci zachodnich, może za to uderzyć w małe obiekty handlowe, właśnie ze względu na skierowanie aktywności sieci zachodnich na sektor mniejszych sklepów. Jak dotychczas, takie działania nie są podejmowane na dużą skalę, ale podejrzewam, że tego typu inicjatyw będziemy mieli coraz więcej. Oczywiście nie będzie to korzystna sytuacja dla właścicieli pojedynczych obiektów i niewielkich sieci handlowych. Ustawa ta, wbrew deklarowanym intencjom, może uderzyć w polskie sieci handlowe.\nczytaj więcej na www.detaldzisiaj.com.pl\nDowartościowani pracownicy pracują lepiej\nPensje pracowników Paleo nie odbiegają od standardu dla branży, ale opieka socjalna jest tu na poziomie dużego, szanującego się, międzynarodowego koncernu. To przynosi firmie korzyści.\nPod szyldem Paleo działa 5 sklepów, z których 3 należą do Wojciecha Śliwy, zaś po jednym mają jego żona i córka.Docelowo będzie działać 10 placówek. Żadnych projektów franczyzowych właściciel na razie nie przewiduje, bo założenie jest takie, by sieć Paleo rozwijała się samodzielnie. W tym celu Śliwa zakupił już działki pod budowę kolejnych obiektów. Na każdej z nich stanie sklep, lokale magazynowe i parking dla klientów. Firma działa na terenie woj. małopolskiego i świętokrzyskiego, a odległość między najbardziej odległymi placówkami wynosi 70 kilometrów. Paleo musi na co dzień konkurować z takimi potentatami, jak: Biedronka, Lidl, Lewiatan, Avita, Plus Discount, Kefirek, Tesco, Carrefour czy Delikatesy Centrum. Poprzeczka zawieszona jest więc wysoko.\nPrzechowywanie starych paragonów\njeszcze długo będzie zmorą detalistów\nPapierzyska, które ważą kilka ton\nWojciech Śliwa, właściciel pięciu sklepów Paleo z Małopolski, działalność handlową prowadzi od kilkunastu lat. Przez ten czas nagromadziło się wiele dokumentów, których nie wolno wyrzucić. To ułożone w porządku kopie faktur, dokumenty ZUS‑owskie, umowy pracowników, a także rolki z zapisami transakcji z ostatnich sześciu lat. Archiwum zajmuje już 400 mkw. Śliwa trzyma rolki w skrzynkach, w których były sprowadzane mandarynki z Włoch. Opracował już nawet system, jak je upychać, by zmieściło się jak najwięcej. Skrzynek jest już kilkaset, ważą kilka ton…\nZarobisz więcej, gdy lepiej poznasz klientów\nJak zdobyć lojalnych klientów i zwiększyć sprzedaż? – takie pytanie nieustannie stawia przed sobą każdy kupiec. Uniwersalnej recepty nie ma. Wielu cennych wskazówek może jednak dostarczyć psychologia zachowań konsumenckich, często niedoceniana przez właścicieli sklepów.\nWyjątkowe traktowanie klientów to źródło sukcesu także dla wielu sklepów z mniejszych miejscowości. Im również nie straszne są supermarkety czy dyskonty – np. Polska Sieć Handlowa Paleo, która działa w Małopolsce, nie tylko nie boi się konkurencji, ale może ją nawet uczyć efektywności. – Przeciętne obroty naszych sklepów z metra kwadratowego znacząco przekraczają wyniki tak znanych sieci, jak Alma, E.Leclerc czy Polomarket, nie mówiąc już o Tesco czy Carrefourze (według rankingu efektywności sieci handlowych opublikowanego przez GfK Polonia – przyp. red.). Nasza najsłabsza placówka uzyskała w 2007 roku obrót przekraczający 29 000 zł/mkw., a najlepsza aż 38 700 zł – chwali się Wojciech Śliwa, współwłaściciel sieci.


Wiadomości: Bułgaria postawiła na siatkówkę, Kazijski charytatywnie\nStrona Główna > Aktualności > siatkówka światowa > Bułgaria postawiła na siatkówkę, Kazijski charytatywnie\nBułgaria postawiła na siatkówkę, Kazijski charytatywnie\n26 grudnia 2009 10:57\nReprezentacja siatkarzy, która zdobyła na ostatnich Mistrzostwach Europy w Turcji brązowy medal wybrana została w Bułgarii najlepszym zespołem mijającego 2009 roku. Wśród wyróżnionych indywidualności piątą lokatę zajął Matej Kazijski.\nBułgarscy siatkarze w meczu o brązowy krążek pokonali faworyzowanych Rosjan. W półfinałach tureckiej imprezy przegrali natomiast z późniejszymi mistrzami Starego Kontynentu, tj. z reprezentacją Polski. Sukces ten odbił się szerokim echem na Bałkanach, dlatego też Kazijski i spółka wybrani zostali najlepszą drużyną w kraju.\nKapitan i najlepszy zawodnik bułgarskiego teamu zajął z kolei piątą lokatę wśród indywidualnych nagród na najlepszego sportowca Bułgarii 2009 roku. Opoka swojej drużyny nie tylko na boisku stanowi wzór do naśladowania. Matej Kazijski podarował na aukcję charytatywną swoją koszulkę, w której zagrał w tegorocznej Lidze Mistrzów. W czasie świątecznej licytacji koszulka została sprzedana za 270 euro. – By być szczęśliwym w święta nie potrzeba wiele. Wystarczy być zdrowym i otoczonym przez ludzi, których się kocha. Więc mogę powiedzieć, jestem szczęśliwy. Nigdy nie można zapominać jednak o innych, którzy mają mniej niż my i potrzebują pomocy – powiedział Kazijski w czasie relacji radiowej. Zawodnik osobiście przekazał koszulkę, osobie, która wygrała licytację.