Specjalista ds. tłumaczeń czy specjalista ds. ogólnych?- otwartazacheta.pl\nWiększość tłumaczy zaczyna od bycia generalistami, co oznacza, że uważają, iż nie mają innego wyjścia, jak tylko przyjmować oferowane im zlecenia we wszystkich dziedzinach tłumaczenia. Nie wydaje się to sprawiedliwe, ponieważ nikt, a już na pewno nie początkujący tłumacz, nie jest automatycznie ekspertem w każdej dziedzinie.\nTłumacz musi posiadać wiedzę zarówno w dziedzinach pokrewnych, jak i niezwiązanych z jego specjalizacją\nA dla tych tłumaczy, którzy się specjalizują, mamy dziś do czynienia z nakładaniem się wielu dziedzin nauki i techniki, gdzie artykuł na temat środowiska naturalnego może wymagać wiedzy z zakresu fizyki, geologii, meteorologii i chemii; trudno byłoby dziś tłumaczowi stać się skutecznym tłumaczem medycznym bez sporej wiedzy na temat instrumentów elektronicznych. Tak więc, mimo że specjalizacja jest ważna w pewnych dziedzinach, dzisiejsi tłumacze muszą posiadać ogólną wiedzę zarówno w dziedzinach pokrewnych, jak i niepowiązanych, aby zapewnić dokładne, wysokiej jakości tłumaczenia. To wydaje się podkreślać fakt, że tłumacze muszą być dobrze poinformowani w szerokim zakresie tematów, które czasami wydają się niezwiązane z ich deklarowanymi specjalizacjami.\nKażde tłumaczenie dotyczy innej tematyki\nByć może właśnie to czyni tłumaczenie tak interesującą karierą, ponieważ nawet jeśli tłumacz specjalizuje się w pewnej dziedzinie, każde tłumaczenie może dotyczyć czegoś innego, co wymaga od tłumacza znajomości lub szybkiego przyswojenia wiedzy na ten temat. Nawet w przypadku tłumaczeń prawnych, tłumacz musi być bardzo dobrze zaznajomiony z terminologią prawniczą, ale po drodze nauczy się czegoś na wiele różnych tematów.\nSpójrzmy na tłumaczenia patentów: te tłumaczenia będą miały do czynienia z terminologią specyficzną dla patentów, ale każdy patent jest o czymś specyficznym - być może o leku na raka, nowym produkcie mody, lub części do samochodu, więc podczas gdy tłumacz patentów jest z pewnością wysoce wyspecjalizowany, co oznacza, że nie tłumaczy nic poza patentami, tłumacz patentów jest w rzeczywistości kimś, kto pracuje w nowej specjalizacji prawie za każdym razem.\nPowody, dla których tłumacze muszą się specjalizować\nOgólnie rzecz biorąc, większość ludzi w przemyśle tłumaczeniowym zgadza się, że specjalizacja jest korzystna dla tłumacza. Ta potrzeba specjalizacji stała się bardziej oczywista w ostatnich latach ze względu na gwałtowny rozwój wiedzy. Oznacza to, że istnieje wiele tematów, o których warto wiedzieć i tak wiele można wiedzieć na każdy temat. Nawet od bardzo doświadczonego profesjonalnego tłumacza nie można oczekiwać, że będzie posiadał całą wiedzę potrzebną do przetłumaczenia różnego rodzaju dokumentów z dużą dokładnością i w rozsądnym czasie.\nKolejnym powodem, i prawdopodobnie głównym, dla którego specjalizacja tłumaczy staje się coraz ważniejsza, jest Internet. Internet znacznie ułatwił i przyspieszył dostarczanie tłumaczeń do klientów w dowolnym miejscu na świecie. Dzisiejsi tłumacze są w stanie promować swoje usługi i umiejętności tłumaczeniowe daleko poza swoimi lokalnymi rynkami, co oznacza, że Internet znacznie ułatwił tłumaczom specjalizację.\nOczywiście, Internet dał tłumaczom natychmiastowy dostęp do bogactwa informacji, pozwalając im na zapuszczanie się w bardziej wyspecjalizowane obszary. Ale minusem tego jest to, że Internet zwiększył konkurencję, ponieważ każdy, kto potrzebuje tłumaczenia dokumentu, jest w stanie wyszukać na całym świecie kogoś, kto jest gotowy sprostać jego cenie i specyficznym potrzebom. Być może to wyjaśnia, dlaczego coraz więcej biur tłumaczeń i tłumaczy pracujących na własny rachunek czuje się zmuszonych do specjalizowania się w jednym lub kilku obszarach tematycznych.


Mobilność jest w cenie - idź na kurs prawa jazdy - Lazar\nHome » Certyfikaty » Kursy i Szkolenia » Mobilność jest w cenie - idź na kurs prawa jazdy\nDodane: 2017-02-28 :: Kategoria: Certyfikaty / Kursy i Szkolenia\nChcesz być niezależna, ułatwić sobie życie, zwiększyć szanse na rynku pracy, zadbać o wygodę w codziennym funkcjonowaniu? Zapisz się na kurs prawa jazdy. Warszawa będzie twoja! Jeśli mieszkasz w centrum, masz do dyspozycji jeżdżące co kilka minut autobusy i tramwaje, a także dwie linie metra. Natomiast na obrzeżach Warszawy autobusy jeżdżą rzadko i nieregularnie. Jeśli musisz wozić dzieci do szkół i na zajęcia dodatkowe, zbawieniem okaże się kurs prawa jazdy. Warszawa jest całkowicie przejezdna poza godzinami szczytu, a gdy musisz pakować się w korek, wybierz dobrą muzykę. Lepiej poruszać się wolno, ale w komfortowych warunkach, niż marznąć na przystanku i stresować się, że autobus się spóźni, a dzieci nie zdążą do szkoły. Każda minuta się liczy, prawo jazdy daje niezależność.


Zakończenie projektu Siedem Aniołów na Kaszubach – OKSIT PUCK\nZakończenie projektu Siedem Aniołów na Kaszubach\nW dniach od 07 do 15 lipca gościliśmy na naszym terenie kolorową karawanę Siedmiu Aniołów. Grupę tę tworzyło około 200 osób pochodzących z różnych środowisk, m. in. zakonnicy, wolontariusze, osoby zagrożone wykluczeniem społecznym, mieszkańcy domów dziecka, członkowie placówek opiekuńczo-wychowawczych, świetlic środowiskowych, osoby niepełnosprawne, artyści, osoby wierzące i niewierzące z terenu całej Polski. Naszą Gminę reprezentowały dzieci ze świetlic w Domatowie, Leśniewie i Starzynie wraz z opiekunami.\nKarawana ta przeszła przez takie miejscowości jak: Żelistrzewo, Mrzezino, Puck, Swarzewo, Łebcz, Starzyno, Leśniewo i Rzucewo, głosząc Słowo Boże oraz prowadząc liczne warsztaty rękodzielnicze, muzyczne czy teatralne dla naszych mieszkańców.\nWieczorami, uczestnicy karawany, wystawiali spektakl pt.: DOMNOŚĆ – widowisko pełne tańca, ognia, muzyki, opowiadające o domu widzianymi ich oczami, a przede wszystkim o problemach w nim występujących. Niestety z powodu złych warunków atmosferycznych nie udało się wszędzie zaprezentować tego przedstawienia.\nNa zakończenie wędrówki odbyła się potańcówka przy akompaniamencie kapeli Tęgie Chłopy w Parku Kulturowym Osada Łowców Fok w Rzucewie.\nChcielibyśmy podziękować uczestnikom karawany oraz wspólnocie Siedem Aniołów za możliwość uczestniczenia w takim wspaniałym wydarzeniu.\nZ całą pewnością wędrówka ta nie mogłaby się odbyć bez hojnych sponsorów, którzy wsparli finansowo naszą inicjatywę oraz bez mieszkańców, lokalnych organizacji i placówek oświatowych i kulturalnych mieszczących się w poszczególnych miejscowościach, którzy zapewnili wspaniałe posiłki i udostępnili dach nad głową w trudnych chwilach. Tylko dzięki Państwa wsparciu i życzliwości było to możliwe.\nPragniemy serdecznie podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do realizacji tego wydarzenia. Było to cudowne i niesamowite przeżycie. Wspólnie pokazaliśmy, że możemy zdziałać naprawdę wiele.\nJeszcze raz z całego serca DZIEKUJEMY!\ndata publikacji: 9 lipca, 2017


Poszukiwanie zajęło 0.04 sekund. Szukaj: Posty napisane przez: Ashlon\nForum: O wszystkim i o niczym 16-02-2013, 00:36\nNapisane przez Ashlon\nForum: O wszystkim i o niczym 13-02-2013, 21:27\nForum: O wszystkim i o niczym 08-02-2013, 01:03\nE tam, tibia nie umarla, tylko forum opustoszalo....\nE tam, tibia nie umarla, tylko forum opustoszalo. Na tibia.org.pl o godzinie 1 w nocy w srodku tygodnia siedzi 100-200 osob :P\nForum: O wszystkim i o niczym 26-01-2012, 10:57\nWlasnie problem jest w tym, ze powyzej limitu...\nWlasnie problem jest w tym, ze powyzej limitu produkowac nie mozesz.\nA o instytucji referendum i np. zastosowaniu jego w Szwajcarii to pani slyszala? :)\nForum: O wszystkim i o niczym 25-01-2012, 17:30\nA o limitach kwot mlecznych, czy maksymalnego...\nA o limitach kwot mlecznych, czy maksymalnego limitu wyprodukowania cukru to sie nie slyszalo? Zakazywanie doplat budzetowych do przedsiebiorstw (patrz polskie stocznie, ktore z tego powodu upadly,...\nForum: O wszystkim i o niczym 21-01-2012, 18:25\nTeraz Michal Boni prosi premiera o dyskusje, a...\nTeraz Michal Boni prosi premiera o dyskusje, a mnie zastanawia jedno - czy gdyby nie masowy protest spolecznosci internetowej, czy tez o taka dyskusje by poprosil? Czy moze na reke by to bylo...\nForum: O wszystkim i o niczym 20-01-2012, 14:13\nA w miedzyczasie benzyna dobija do 6zl :)\nForum: O wszystkim i o niczym 14-01-2012, 15:26\nOczywiscie, pelna zgoda. Jednakze dalej uwazam,...\nOczywiscie, pelna zgoda. Jednakze dalej uwazam, ze narzucanie mi zachowania x, gdy zachowanie y nie jest jakies okrutne (bo co okrutnego jest w sprzedaniu zwierzaka), to nieporozumienie. Po to jest...\nForum: O wszystkim i o niczym 14-01-2012, 13:01\nNie ma to jak porownywanie statusu czlowieka do...\nNie ma to jak porownywanie statusu czlowieka do statusu zwierzecia :) Brawo!\nTo nie ja o tym decyduje, czy kot sie rozmnozy, czy nie. Moge niby go kastrowac? A to jest humanitarne traktowanie,...\nForum: O wszystkim i o niczym 12-01-2012, 23:45\nZe czlowiek w wielu wiecej przypadkach...\nZe czlowiek w wielu wiecej przypadkach wykorzystuje zwierzeta, a psy/koty to nie jest jeden jedyny tego przyklad. Ponadto staram sie udowodnic, ze wyrywkowe i w sumie nieracjonalne pisanie ustawy nic...\nForum: O wszystkim i o niczym 12-01-2012, 22:41\nW takim razie dlaczego nie zakazemy: * trzymania...\nW takim razie dlaczego nie zakazemy:\n* trzymania zwierzat w mieszkaniach - przeciez to wiezienie\n* wykorzystywania koni do pracy - "zaloz uprzaz i oraj pole chocby dzien i sprawdz, czy nic zlego sie...\nForum: O wszystkim i o niczym 12-01-2012, 15:12\nAle abonament to nie jest miesieczna rata, tylko...\nAle abonament to nie jest miesieczna rata, tylko oplata za uslugi telekomunikacyjne. Wychodzisz z mylnego zalozenia, poniewaz utozsamiasz wysokosc abonamentu z cena telefonu. Tak na pierwszy rzut oka...\nForum: O wszystkim i o niczym 12-01-2012, 13:25\nJak to nie ma telefonow za zlotowke? Skoro...\nJak to nie ma telefonow za zlotowke? Skoro kupujesz telefon za zlotowke (+ vat oczywiscie), to za ile on jest? Za 1000zl? Moze tyle wynosi koszt producenta, ale skoro mi sprzedaje za zlotowke, to...\nForum: O wszystkim i o niczym 11-01-2012, 17:31\nhttp://mistrzowie.org/384875 Jednak komuna na...\nJednak komuna na cos sie nam przydala - jestesmy mistrzami w obchodzeniu chorego prawa.\nTa nowa ustawa o ochronie zwierzat to niezly bubel prawny :)\nForum: O wszystkim i o niczym 08-01-2012, 20:45\nInnymi slowy polityk, ktory mowi cos...\nInnymi slowy polityk, ktory mowi cos niemozliwego/bardzo trudnego do zrealizowania - wtedy, jest cos "z nim nie tak", ale z kolei polityk w Sejmie/w rzadzie, ktory klamie w zywe oczy - jest ok? :)\nForum: O wszystkim i o niczym 28-12-2011, 16:51\nAle taka jest smutna rzeczywistosc. Umowa...\nAle taka jest smutna rzeczywistosc. Umowa zlecenia i umowa o dzielo w zamysle byly czyms innym, mialy byc dogodna forma w sytuacji, gdy dane swiadczenie nie kwalifikuje sie (czy to z racji charakteru...\nForum: O wszystkim i o niczym 19-12-2011, 15:40\nZ pewnoscia Kima, przeciez jemu jako jednemu z...\nZ pewnoscia Kima, przeciez jemu jako jednemu z niewielu udalo sie pokonac zakusy imperialistycznego kapitalizmu i wprowadzic swoj kraj na droge swiatlego socjalizmu!\nA na powaznie - po smierci Kim...\nForum: O wszystkim i o niczym 08-12-2011, 12:57\nTo kolejny powod (oprocz marihuany), dlaczego dzieciarnia pokocha Palikota. Ten koles...\nForum: O wszystkim i o niczym 29-11-2011, 11:53\nPesymistycznie z Polski:\nI tutaj dochodzimy do wniosku, ze najlatwiej powiedziec, iz...\nForum: O wszystkim i o niczym 25-11-2011, 13:39\nJesli uwazasz, ze ''zakaz pedalowania'' jest...\nJesli uwazasz, ze ''zakaz pedalowania'' jest dyskryminacja (w czym nie zgadzasz sie z decyzja niezawislego sadu), to jedyna mozliwoscia jest dyskryminacja spoleczna. Tak czy owak, zakaz dyskryminacji...\nForum: O wszystkim i o niczym 23-11-2011, 23:54\nNo popatrz, a ostatnio tyle sie mowi, ze...\nNo popatrz, a ostatnio tyle sie mowi, ze wojsko/policja to taki atrakcyjny pracodawca.\nBadz co badz - zdecydowanie lepiej nawet podniesc place, niz zostawiac tak niski wiek emerytalny. Teraz jest...\nForum: O wszystkim i o niczym 18-11-2011, 15:30\nCiekawe, czy beda sie tego trzymac. Ogolnie:\n- likwidacja becikowego - na plus\nForum: O wszystkim i o niczym 17-11-2011, 23:50\nZa takie pieniadze kazdy bylby pelen zapalu.\nForum: O wszystkim i o niczym 17-11-2011, 21:22\nCzemu? Bo chrzescijanskie poglady? Czy ze nie ma...\nCzemu? Bo chrzescijanskie poglady? Czy ze nie ma odpowiednich kwalifikacji? Jesli chodzi ci o pierwsze, to temat zbede milczeniem. Jesli to drugie, to przyznam ci racje, jednoczesnie zaznaczajac, ze...\nForum: O wszystkim i o niczym 14-11-2011, 19:40\nOczywiscie, bo tak naprawde to nie byla grupa...\nOczywiscie, bo tak naprawde to nie byla grupa rekonstrukcyjna, tylko sprytnie ukryci polscy faszysci! Smiesz w to watpic, "faszysto"?\nJako ciekawostke dodam, ze swastyka przed II wojna swiatowa to...\nWszystkie czasy podano w strefie GMT +2. Teraz jest 22:47.


a i mniej uciążliwa. Klimatyzacja jest również powszechna w samochodach, dzięki niej komfort jazdy znacznie się polepszył w porównaniu do starszych modeli aut. Zastosowanie klimatyzacji staje się coraz bardziej powszechne\nDodane: 28-09-2019 18:39\nW dzisiejszych czasach przestał dziwić ludzi widok klimatyzatorów w biurach. Dzięki nim praca, szczególnie w upalne dni lata, staje się przyjemniejsza i mniej uciążliwa. Klimatyzacja jest również powszechna w samochodach, dzięki niej komfort jazdy znacznie się polepszył w porównaniu do starszych modeli aut. Zastosowanie klimatyzacji staje się coraz bardziej powszechne\nGeodeta przy budowie nieruchomościO druku cyfrowym i nie tylko. Poligrafia ogółemKrótko i na temat: terapie u psychologaUstalanie cen transferowychWizyta u stomatologa - nie ma się czego baćSubtelne przechowywanie osobistych rzeczyNa pewno nie wiedziałeś tego o transformatorachWspaniały sposób na to jak Drukować ulotkiMarzysz o wyjątkowym wnętrzu? A może sztukateria?Hi-tech and electriciansStomatolog zabrzeGdzie pozycjonować stronę?Natura w kosmetykach - garść ciekawych informacjiO zespole Devica, krótko i na tematZobacz czy potrzebujesz znaleźć dobrego prawnika?Trudne leczenie w PolsceDentysta ZabrzeTrening wspomagany- witaminyJak odbyć kurs bhp - Nowe informacjeO odnawialnych źródłach energii - kwestie energetyki solarnejCzy nawadniać ogród jest łatwo?Czy ktoś wie jak transportować ponadgabaryty?Nowe auto z salonuHouse maintenance services - short articleO prawie i jego egzekucjiOdzież termiczna a termoaktywnaJak skorzystać z kolektorów słonecznych Od RękiDobre strony sauny w ogrodzieLuksus czy konieczność - o klimieJakie kupić Oprogramowanie dla firm?


Hurtowniak.pl hurtownia internetowa - Poszukiwane strony WWW - Top-wanted.pl\nStrona główna » Firma » Handel » Hurtowniak.pl hurtownia internetowa\nHurtowniak.pl hurtownia internetowa\nDodano: 17.07.2014 godz.16:15\nHurtowniak.pl jest wielobranżową hurtownią internetową, która celuje swoją ofertą do do sklepów pragnących poszerzyć swoją ofertę o produkty z wielu grup, w tym także rzadko spotykanych bądź sezonowych. Hurtowniak.pl jest platformą B2B, skupiając się nade wszystko na modelu współpracy między firmami z Polski oraz podmiotami zza granicy. Osoby zainteresowane współpracą w oparciu o model dropshippingu, także mogą nawiązać współpracę z Hurtowniak. pl. Firma namawia wszystkich importerów i dystrybutorów do podjęcia współpracy, gwarantując przy tym wiele atrakcyjnych promocji czy rabatów cenowych.\nTytuł: Hurtowniak.pl hurtownia internetowa\nhurtownia internetowa, parawany dekoracyjne, pawilony ogrodowe, grille, szklarnie ogrodowe\nKomentarze dla wpisu "Hurtowniak.pl hurtownia internetowa":\nW sklepie Reezok znajdą Państwo ofertę na serwisy do kawy, serwisy obiadowe oraz sztućce Gerlach. Dużo wzorów ... - szczegóły wpisu\nWszyscy jesteśmy różni – to stara zasada, o jakiej bardzo dobrze wiemy w LampDesigne: nasi klienci mają zróżni ... - szczegóły wpisu\nGastrorest.pl automatyczne separato\nJako hurtownia oferujemy do sprzedaży w pełnym zakresie profesjonalne, automatyczne, niezawodne w działaniu i ... - szczegóły wpisu


➤ LG F-12B8ND - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNiestety nie znamy dokładnej ceny LG F-12B8ND, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem pralek 2018.\nZobaczyło: 16038 osób\nLG F-12B8ND to funkcjonalna, ale jednocześnie łatwa w obsłudze pralka, wykonana w klasie energetycznej A+++. Oznacza to znaczące oszczędności w zużyciu energii. Klasa efektywności prania to z kolei A. Ilość obrotów wynosi natomiast 1200.\nInstrukcja obsługi do LG F-12B8ND\ninstrukcja obsługi do pralki LG F-12B8ND\npiter napisał(a) 1 rok, 2 miesiące temu:\nZ pralką mieszkamy już 3 lata. Praca bębna jest cicha w porównaniu z tradycyjnymi pralkami. Słychać głównie działanie popmpy wody oraz plus wody w bębnie. Nie psuła się, a gdy zapytałem mechanika z AGD (podczas 3 naprawy okapu firmy AMICA) co sądzi o tych pralkach stwierdził, że nie mają żadnych wezwań w sprawie pralek LG. Podobno cała elektronika jest w nich świetnie zabezpieczona przed wilgocią, a w silniku nie ma co się popsuć. Pod koniec listopada 2016, LG nadal jest jedyną firmą na tle uznawanych za renomowane marek, która wprowadziła najnowszą technologię napędu bezpośrednie bębna. Jeśli 3 lata doświadczeń coś pokazuje, jestem przekonany do firmy LG w zakresie pralek.\nPralka reklamowana jako cicha, niestety taka nie jest. Silnik, owszem jest znacznie cichszy od tradycyjnego, ale elektrozawór czy też pompa, pracują głośniej niż moja poprzednia pralka (jakiś najtańszy Electrolux), a także pralka mojej mamy (Candy). Dodatkowo pompa rezonuje z obudową. Poza tym, czego wam nikt nie powie, silnik przy pracy, wydaje z siebie okropny pisk na poziomie ok. 18kHz. Może dla ludzi, którzy nie słyszą w pełnym zakresie normalnych częstotliwości, ten pisk nie będzie słyszalny. Ja niestety nie mogę przebywać w jednym pomieszczeniu z pralką, a szczególnie jak już przejdzie do wirowania.\nPoza tym dźwięki po włączeniu i przy obsłudze to jakaś porażka. Melodyjka przy uruchomieniu i jakaś dziwaczna melodyjka na zakończenie prania, oraz głośne pikanie przy wyborach sposobu prania....To miała być cicha pralka, a piorąc wieczorem czy w nocy, te dźwięki są na tyle głośne że spokojnie obudzą domowników w mieszkaniu. Oczywiście można je wyłączyć, ale tylko całkowicie (więc nie zostaniemy poinformowani o końcu prania), i dźwięki wrócą jak wyłączymy pralkę z sieci.\nCo do wyglądu, to już rzecz gustu więc się nie wypowiadam.\nTrwałość? hmm.. Mój electrolux miał 2x wymieniany na gwarancji bęben z powodu łożyska i ostatecznie padł z tego samego powodu ale już pół roku po gwarancji.\nZ kolei Candy, chodzi już 7-my rok bez problemu, ale weszła korozja obudowy przy sitku pompy.


Torcik serowy "Czarny Las" - Tak sobie pichcę ...\nTorcik serowy "Czarny Las"\nDawno nie było u mnie sernika. Tak sobie pomyślałam, że zbyt długo. A skoro zbliżają się Święta, to warto rozglądnąć się za jakimś pysznym przepisem. Na forum Cincin trafiłam na zamieszczony przez Joannę przepis na sernik "Czarny Las". Sernik ten okazał się pyszny i był chyba najbardziej kremowym sernikiem ze wszystkich, które piekłam do tej pory. Jest to mój pierwszy przepis, którym przyłączam się do zabawy zorganizowanej przez Olgę.\n1½ szklanki zmielonych czekoladowych ciasteczek\n¼ szklanki płatków migdałów\nPokruszone ciastka wymieszać z masłem, wyłożyć na spód tortownicy i dobrze ugnieść. Boki formy posmarować masłem i równomiernie posypać płatkami migdałów. Całość schłodzić.\n452 g rozmiękczonego serka śmietankowego (typu cream cheese) - dałam wiaderkowy\n½ łyżeczki ekstraktu migdałowego (można zastąpić olejkiem migdałowym lub Amaretto)\n2 łyżki wiśniowej brandy lub soku z wiśni\n¾ szklanki suszonych wiśni, grubo pokrojonych (dałam wiśnie z syropu)\nSer zmiksować z cukrem, mąką, ekstraktem waniliowym i migdałowym do uzyskania kremowej konsystencji. Następnie dodać śmietanę, jajka, wiśniową brandy lub sok z wiśni i wymieszać do połączenia składników. Na spód wylać połowę masy serowej, następnie równomiernie rozłożyć na niej wiśnie, a na nie delikatnie wyłożyć łyżką resztę masy serowej.\nStudzić przez 10 - 15 minut w piekarniku przy uchylonych drzwiczkach. Potem wystawić z piekarnika i po zupełnym ostudzeniu sernik chłodzić przez noc w lodówce. Obręcz z tortownicy zdjąć dopiero po całkowitym wystudzeniu, wtedy sernik ładnie odstaje od ścianek. Przed podaniem udekorować bitą śmietaną, wiórkami czekolady i płatkami migdałowymi. Aby migdały zostały kruche i chrupiące, warto je wcześniej podprażyć na suchej patelni.\n< Śniadanie z irlandzkim akcentem\nAtinko , serniczek jest wspaniały !!! Ach, migdały, wiśnie, no cudo po prostu! :))) Slicznie się nazywa i pięknie prezentuje :) Wspaniały na świąteczny stół :)\nZrobiłaś tak apetyczne zdjęcia, że się oblizuję baaardzo ! Pozdrawiam ciepło :)\nAle on wykwintny!:) rzeczywiście w sam raz na świąteczny stół:)\nalicja-30 8 lat temu\nWspaniały czarnolaski przepis. Wygląda tak super smacznie...\ncasiapaw 8 lat temu\nKolejny przepis na który nie raz patrzyłam na Cinie z zachwytem :) I kolejny raz, kiedy nie mogę wyjść z zachwytu nad Twoim talentem kulinarnym, Atinko! Tort wyszedł piękny, efektowny i na pewno pyszny. Ale w Twoim przypadku wcale mnie to nie dziwi ;)\nMajanko ślicznie Ci dziękuję:** Bardzo się cieszę, że serniczek Ci się podoba:) Może jako miłośniczka serników też się na niego kiedyś skusisz ;)\nOlciaky bardzo Ci dziękuję:) To prawda, że ładnie się prezentuje - to tak nieskromnie dodam;)\nAlicjo bardzo dziękuję:)\nCasiu moja kochana:** Buziaki posyłam dla Ciebie za tak miłe słowa:** Niestety nie wszystko mi ładne wychodzi:( Ostatnio troszkę mi nie wyszedł torcik, który robiłam dla synka, był pyszny, ale nie prezentował się zbyt efektownie;) Dlatego bardzo miło było przeczytać Twój komentarz:*\ngania76 8 lat temu\nŚliczny! Mogę się poczęstować? :)\nWspaniały , wyglada przepieknie !!! koniecznie muszę go upiec, może na święta :) Atinko juz od dłuższego czasu nie mogę dodać komentarza do Twoich wpisów, stale pokazuje mi sie jakis bląd;( mam nadzieję że taraz soie uda :)pozdrawiam cieplutko:)\nWspaniale się prezentuje. Chyba wyskoczę z pracy po coś na ząb do cukierni:)\ntilianara 8 lat temu\nTen sernik jest wspaniały :) Przepis już wydrukowałam i z pewnością wykorzystam szybciutko :) Trzymaj kciuki bo serniki to moje okrutne nemezis ;p\nmietowka22 8 lat temu\należ przecudny torcik, kusisz :)\nmafilka 8 lat temu\nTort i sernik za jednym podejściem :-) Coś dla mnie.\naklat 8 lat temu\nPięknie wygląda! A metoda która piekłas ten torcik wydaje się bardzo skomplikowana, ale chyba warta zachodu. Ogromną mam ochote spróbowac :)\nevenka-arabeska 8 lat temu\nOj , zjadłoby się taki serniczek - bardzo smakowity :-)\nNie pozostaje nic innego jak tylko przyłaczyć się do pochwał, co niniejszym czynię;-)\nGość: [Krokodyl] *.neoplus.adsl.tpnet.pl 8 lat temu\nPiękny, wręcz doskonaly i przypomina trochę te pogodę za oknem :-)\nja raczej pies na ciasta i torty, ale na ten mam ogromną ochotę\nGaniu bardzo dziękuję:) oczywiście częstuj się;)\nKuchareczko ślicznie dziękuję :) sernik jest pyszny, cudownie kremowy - jednym słowem wart upieczenia:) Myślę, że Święta to świetna okazja;) Blox coś szwankuje i pewnie dlatego miałaś kłopoty z dodaniem komentarza:(\nZjedz mnie bardzo się cieszę, że serniczek sie podoba i rozumiem, że wywołuje ssanie w żołądku;)\nTili ślicznie dziękuję:) I oczywiście trzymam kciuki:) Mam nadzieję, że się uda i będzie smakował:)\nMietowko jak zwykle kuszę;)\nMafilka to prawda:) Ten sernik może swobodnie robić za tort urodzinowy;)\nAklat bardzo dziękuję:) Ta metoda tylko strasznie wygląda;) Ja wiele razy już piekłam tą metodą i jestem bardzo z niej zadowolona:) Trzeba tylko uważać, żeby kuchni nie zalać mokrymi gazetami;)\nEvenko ślicznie dziękuję:) I oczywiście częstuje kawałeczkiem;)\nGrumko bardzo dziękuję:)\nKrokodylku ślicznie dziękuję:) To prawda troszkę przypomina, ale mam nadzieję, że pogoda się niedługo zmieni;)\nAgatko bardzo się cieszę:)\nGość: [konsti] *.ip110.fastwebnet.it 8 lat temu\nFantastycznie sie prezentuje, co za piekny wypiek! Pozdrawiam.\nCudny, cudny, cudny! Atinko, on jest fantastyczny :). No kurczę, napatrzeć się nie mogę :). Pięknie przystrojony! A u mnie tak dawno serniczka nie było, ale tak sobie myślę, że przed Wielkanocą to już piec nie będę, bo w święta, jak to w święta, parę serników u nas będzie, więc sobie miejsce zostawiam :).\nSliczny! Cale wiekinie jadlam sernika, ale tutaj niestety w polskim sklepie nie maja sera mielonego a ja narazie maszynki do mielenia nie mam:(\nsliczny!!!!! Masz talent kochana:)))))\nAleż cudo :) Jestem pod dużym wrażeniem, Atinko :) Z chęcią skusiłabym się na jeden kawałeczek do herbatki :) Mogę się poczęstować? :)\nzwegowani.pl 8 lat temu\nto dopiero wiosna! piękny!\nTak, tak, tak! Jestem na tak! Wpraszam się do Ciebie na kawałek tego obłędnego sernika. Mam na sernik taką ochotę, ale ostatnio jestem w ogromnym niedoczasie i nie mam czasu porządnego obiadu ugotować (dobrze, że 'teściowie' blisko :D )... a co dopiero mówić o wypiekach. Stać mnie było tylko na batony owsiane... :D\nqoopka 8 lat temu\npiekny jest moze sie skusze na wielkanoc na niego... zrobilas mi smaka :D\nAz sie głodna zrobiłam. wyglada po prostu przeslicznie.\nCzy moge wiedziec jakiego programu uzywa pani do zdjęć.\nPiękny serniczek i tak pysznie wygląda:)\nkachna.pl 8 lat temu\nWitaj Atino... sernik jest boski. Szukam inspiracji na święta i może skuszę się na Twój. Piszesz ze jest kremowy a ja chyba na coś takiego mam ochotę... pewnie dodatek śmietany to zrobił no i sporo jej to chyba taki duży kubek??\nKonsti bardzo dziękuję:)\nOlu ślicznie dziękuję:) U mnie też bardzo dawno żadnego sernika nie było i pewnie dlatego nie chciałam czekać, aż do Świąt;)\nIwonko dziękuję:) A takiego wiaderkowego serka nie mają?\nAndziu bardzo Ci dziękuję:) Cała się rumienię;)\nWedelko bardzo Ci dziękuję:) Częstuj się oczywiście;)\nAgatko ślicznie dziękuję:) A na serniczek oczywiście zapraszam;)\nQoopko bardzo sie cieszę:) I ślicznie dziękuję za miłe słowa:)\nEmmo bardzo dziękuję:) Czy chodzi o program na aparacie? Jeśli tak, to jest to program do zdjęć makro.\nAlinko bardzo dziękuję:) Serniczek jest bardzo kremowy i pyszny:)\nKachno pięknie dziękuję:) Tak serniczek jest bardzo kremowy:) Śmietany jest rzeczywiście sporo i to ona pewnie nadaje tej kremowości sernikowi. Nawet się zastanawiałem, czy nie zmniejszyć jej ilości;) I to chyba jest nawet 1,5 dużego kubka, bo o ile pamiętam, to duży kubek ma 400g;)\nAtino a jak myślisz mogą być mrożone wiśnie ? Trochę się boję ze rozmokną w czasie pieczenia i się zleje to kolorystycznie. Oczywiście dałabym zamrożone na połowę masy.\nAtinko , rewelacyjny sernik ! Twoje zdjęcia przekonały mnie do metody gazetowej ;) Teraz to już będę musiała ją przetestować :)\nW przepisie jest sporo śmietany - to chyba dzięki jej dodatkowi sernik robi się taki kremowy ... ?\nKachno no tych mrożonych to nie jestem pewna. Bo czy jak się będą rozmrażały w trakcie pieczenia, to sernik nie zrobi się zbyt płynny..., ale z drugiej strony, to raczej zakalca nie będzie;)Ciężko mi udzielić zdecydowanej odpowiedzi na tak, ale zawsze warto poeksperymentować i spróbować:)\nAbbro ślicznie dziękuję:) Moim zdanie warto wypróbować tę metodę, u mnie na prawdę się sprawdza:) Tak więc testuj czekam na wyniki:)\nDzięki Atinko :) tak właśnie myślałam ... może jednak znajdę gdzieś suszone .\nKachno wiesz zastanawiałam się jeszcze nad tym. Ja dawałam wiśnie z syropu takie odsączone, ale wiadomo trochę soku w sobie miały, to może jak dasz te mrożone, to też się nic nie stanie. A może trochę je rozmrozić, albo jedna rozmrozić zobaczyć, czy puszcza dużo wody i jak nie, to dać takie mrożone? To takie moje przemyślenia;)\nOjej jaki cudny i smaczny torcik. :) Udekorowany po mistrzowsku, :)) kusi niesamowicie. :)\nHmm mam wiśnie z wiśnióweczki tegorocznej, nie wiem czy z nimi nie pokombinuję, bo przepis jest bardzo zachęcający, jedynie pieczenia metodą "gazetową" nie jestem pewna. Bardzo ładnie się prezentuje.\nNotme ślicznie dziękuję;) Po tylu pochwałach, to już boję się inny pokazać;)\nAmatoreczko o z wiśnióweczki też mogą być dobre :) Ja metodę gazetowa sprawdzałam już wielokrotnie i ją polecam do tego typu serników:)\nzemfiroczka 8 lat temu\nU-W-E-L-B-I-A-M! Ale mi smaka narobiłaś! ;)\nAleż on piękny!!!!!\nEdysiu bardzo dziękuję:)\nUpiekłam go już blisko miesiąc temu, choć dopiero teraz się nim pochwaliłam :))) Był wspaniały, lekki i tak smaczny, że brak słów :) Dzięki za cudowny przepis :)))\nTili bardzo się cieszę, że się na niego skusiłaś, no i oczywiście, że smakował:)) Idę oglądać:))\nGość: [karolina] *.a2c-250-148.astra2connect.com 8 lat temu\nserniczek cudny! postanowilam zrobic, lecz mialam jeden problem, masa serowa byla bardzo lejaca, dodalam wiecej maki - co mam nadzieje nie popsuje smaku. nie moglam polozyc wisni, bo sie topily w masie, wiec najpierw wlozylam do piekarnika 1 czesc, a potem jak stezal wisnie i reszte. serniczek w piekarniku.\nKarolino mam nadzieję, że serniczek się udał. A jakiego użyłaś sera? Bo ja już kiedyś zauważyłam, że niektóre sery wiaderkowe są właśnie rzadsze, i z nich masa wychodzi taka bardziej płynna - taki jest przykładowo ser firmy Milk Land. A dodatkowo masa na ten sernik, przez dodanie dużej ilości śmietany, nie jest taka jak na standardowe serniki.\nAtinko, robilam z sera delfiko w wiaderku, on jest czasami dosc plynny po zmiksowaniu ze smietana:( Sernik wyszedl smaczny, choc zbity przez dodatkowa ilosc mąki:( natomiast duzo zyskuje dzieki bitej smietanie i wisniach - cudowne połączenie! dziekuje Atrinko za przepis, nastepnym razem zrobie go z innego sera\nKarolino bardzo się cieszę, że sernik mimom wszystko smakował:) Wiesz, ta masa jest wyjątkowo rzadka, jak na masę sernikową. Może następnym razem spróbuj bez dodawania mąki dać taką płynną a po upieczeniu i wystudzeniu wstawić do lodówki. Przez noc masa stężeje i powinno byc dobrze. Jeżeli wisnie nię będą chciały się trzymać, to wylej całą masę i dopiero wtedy nakładaj wiśnie. Nie daję gwarancji, że nie opadną na samo dno, ale może by się udało;) Pozdrawiam serdecznie !\nGość: [Karolina] *.adsl.inetia.pl 8 lat temu\nAtinko, czy mogę zmienić trochę proporcje sera do śmietany bez zmiany w pozostałych składnikach?Mianowicie, 400g śmietany i 780 g sera? Bardzo proszę o szybką odpowiedź, bo chcę zrobić na jutrzejsze urodzinki.Pozdrawiam serdecznie!\nKarolino ja nigdy nie robiłam tego sernika w innych proporcjach, więc ciężko mi odpowiedzieć. Ale możesz spróbować dać około 700g sera i dolać śmietany, tak troszkę na oko. Żeby masa się zrobiła delikatnie śmietankowa, ale nie taka bardzo rzadka. Może spróbuj dać tak coś około 150 - 200 g śmietany. Ciężko mi na prawdę powiedzieć. Co do proporcji, o których napisałaś, to nie wiem, czy tej masy nie wyjdzie Ci zbyt dużo na taką tortownicę 23 cm ? Ja tak jak pisałam, dodawała bym śmietany po woli, do uzyskania niezbyt płynnej masy. mam nadzieję, że troszkę pomogłam:)\nBardzo!Dziękuję za tak szybką odpowiedź!Pozdrawiam serdecznie!\nKarolino proszę bardzo:) Mam nadzieję, że tym razem sernik się uda:) Pozdrawiam serdecznie!\nZrobiłam jednak wg. oryginalnych proporcji i jest to najbardziej kremowy sernik jaki w życiu jadłam, simply the best!Planuję kolejny raz go zrobić i mam pytanie, czy można dać inne owoce?Np jagody? Albo wmiksować albo wsypać całe? Pozdrawiam serdecznie!\nKarolinko cieszę się, że tym razem sernik się udał. myślę, że spokojnie możesz dodać innych owoców. Moim zdaniem możesz też eksperymentować i dodawać takie zmiksowane - uważaj tylko, żeby ilość masy bardzo się nie zwiększała:)\nGość: [tadeo] *.neoplus.adsl.tpnet.pl 8 lat temu\nsuper wygląda i pewnie tak samo smakuje, mam jednak pytanie, jakie te ciastka czekoladowe na spód? Pozdrawiam tadeo\nTadeo ja dawałam digestive czekoladowe.


Most między wyspami - Page 2\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 02 2017, 15:13\nLeo normalnie bardzo szybko się denerwował. Można spokojnie powiedzieć, że wpadał w furię. Nie potrafił się pohamować, popełniał kompletne głupstwa i niestety albo nie, jego bronią raczej nie były słowa. O wiele łatwiej było mu zranić ludzi fizycznie, co w gruncie rzeczy wcale nie było mniej bolesne. Vin-Eurico wiedział, że nie jest trudno o utratę zaufania w takich sytuacjach. Robił, zanim myślał... Tylko przy przyjaciołach było inaczej. Największym lękiem Leo było skrzywdzenie najbliższych, wiedział bowiem, że skoro raz dał radę to zrobić, powtórka również może się przytrafić. Historia lubi się powtarzać, prawda? Teraz jednak wmawiał sobie, że to niemożliwe. W większości przypadków przyjaciele potrafili okiełznać jego złość, czerpał od nich spokój. Nie wyobrażał sobie, żeby miał teraz choćby podnieść rękę na Ezrę... A przecież pół roku temu, gdy go nie znał, nawet się nie zawahał.\nTym razem jednak sam fakt, że rozmawia z Fire, nie zadziałał na tyle mocno, aby Leo zignorował narastającą w nim irytację. Nie była to oczywiście ta zaślepiająca furia, ale widać było, jak ze złością zaciska szczęki. Kochał ją, a ona wygadywała coraz większe głupoty. Merlinie, miała czelność bawić się jego emocjami w taki sposób, który był po prostu karygodny. Jej "prośba" była ostatecznym impulsem, którego Leo potrzebował.\n- Przestań - warknął, zaciskając dłonie w pięści. - Przestań się zachowywać jak dziecko, do cholery. Ludzie popełniają błędy, ale ludzie też wybaczają, wiesz? Wmawiasz sobie, że to już koniec, bo raz ktoś ciebie zranił, albo ty kogoś. To tak nie działa. Zależy mi na tobie i nie, nie poradziłbym sobie bez ciebie. A nawet jeśli, to nie chciałbym próbować. Uparłaś się, że nikogo do siebie nie dopuścisz i wspaniale ci to idzie. Wiesz co? Nie boli mnie to, że zrobiłaś cokolwiek Ezrze. Możecie to sobie wyjaśniać między sobą, mam to gdzieś. Martwiłbym się o was i tyle - z trudem powstrzymywał się od podnoszenia głosu. - Boli mnie za to, że mówisz tyle rzeczy, ale nie potrafisz mi zaufać. Nie wierzysz, że mógłbym ci jakoś pomóc, nie mówisz mi nic o tym, co się z tobą dzieje. A ja co? A ja i tak obok ciebie jestem. Prawda jest taka, że ja ciebie nie znam, Blaithin. - Pierwszy raz powiedział głośno jej prawdziwe imię i zabrzmiało ono obco. Gryfon odwrócił wzrok, próbując jakoś uspokoić się głębokimi oddechami. - Nie chcę, żeby ktokolwiek skakał dla mnie w ogień. Liczy się dla mnie to, że ja skoczyłbym dla ciebie, pomimo wszystkiego, co kiedykolwiek źle poszło między nami.\nNie dał jej dojść do słowa, dopóki sam nie skończył mówić. Jakim cudem ona dalej nie rozumiała, że miłość polega właśnie na takich masochistycznych czynach? Leo przyjąłby każde cierpienie, jeśli tylko miałoby to pomóc.\n- Nie ufasz mi. - Powtórzył. - Nie ufasz mi tak, jak ja tobie. Wiem o tym od dawna i nic nie mówiłem, bo za bardzo mi na tobie zależy i cieszę się z tego, co w ogóle dostaję.\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 02 2017, 15:59\nSpodziewała się, że w końcu sprowokuje go na tyle, że do tego dojdzie. Ale mimo to, nagły wybuch i gniew w oczach chłopaka, sprawił, że aż się cofnęła. Nigdy się go nie bała, a w tamtej chwili w błękitnych oczach błysnął strach. Nie przerywała, chłonąc cierpienie i mrugając szybko, żeby pozbyć się nieprzyjemnego swędzenia w oczach. Blaithin wstrząsnął dreszcz, gdy usłyszała swoje własne imię. Otarła wierzchem dłoni nos, niezdolna do jakiegokolwiek większego ruchu.\n- Masz... masz pełną rację. - ten głos nie należał do Fire. Bała się spojrzeć w dół, żeby nie zobaczyć ziejącej dziurze w klatce piersiowej po tym, jak wyrwano jej serce. - Milczałam w przeświadczeniu, że tak będzie lepiej, że jeśli pozostanę zamknięta i zdystansowana, nie przywiążesz się do mnie aż tak bardzo. Byłoby ci łatwiej zaakceptować to, że kiedyś odejdę, nie miałbyś problemów z oswojeniem się z myślą, że nie będzie mnie w twoim życiu. Nie potrafiłam sprostać twoim oczekiwaniom i od początku o tym wiedziałam, a mimo to pozwoliłam sobie na przyjaźń, którą własnoręcznie niszczę. Jak mógłbyś mnie znać? Zawsze wolałam pójść na łatwiznę, wybierałam kłamstwo, bo to było takie proste. Tylko, że ja już tak nie mogę, nie wobec ciebie, Leo.\nMoże jeśli powie jeszcze więcej, Gryfon w końcu wpadnie w szał i ciśnie ją za barierkę? Uznała bez zastanowienia, że warto spróbować, bo szczerze dosyć miała jego tonu, jego spojrzenia i pulsującej silnie nienawiści, jaka stopniowo w niej narastała, zastępując smutek. Zacisnęła dłonie w pięści, aż pobielały jej knykcie.\n- Nie wiem, co takiego interesującego jest w poznawaniu mnie. - zaczęła i już samo zmuszanie się do oschłego tonu było ledwo wykonalne. Fire zrobiła krok naprzód. - Nie chciałam nigdy, aby nasza relacja sprowadzała się do moich żali na życie, a uwierz mi, to nie jest tak jak mówisz "pojedyncze zranienie". Jak mógłbyś w ogóle tak pomyśleć? Czy naprawdę sądzisz, że jestem zła i smutna, bo mieliśmy nieporozumienie w tym pokoju? - wzięła głębszy oddech, żeby raz na zawsze, wyrzucić z siebie wszystko, co męczyło ją długie lata. Potem mogła swobodnie umrzeć. - Chodzi o to, Vin-Eurico, że jeśli akurat nie myślę o tym, że praktycznie nie mam już domu, bo własny ojciec prawie mnie zamordował, to przypominam sobie, że jeszcze parę tygodni i zmuszą mnie, zapewne przy pomocy Imperiusa, do wyjścia za mężczyznę, którego NIE KOCHAM! Spróbuj postawić się na moim miejscu, a potem mów, że zachowuję się jak dziecko, do jasnej cholery! Ty nie zasypiałeś, łkając w poduszkę miliony razy! Nie cierpiałeś, gdy zmuszano cię do rzucania klątwy na własną siostrę! Nie musiałeś patrzeć, jak każdy po kolei od ciebie odchodzi, zabijając w tobie wiarę, nadzieję, dobro i wolę życia! NIE! - wrzasnęła, ledwo łapiąc oddech i zorientowała się, że szarpie za pierścionek zaręczynowy, znacząc swoje dłonie czerwonymi śladami po paznokciach. Przełknęła ślinę, mając wrażenie, że nogi ma jak z waty. Złapała się poręczy, opadając na nią całym ciężarem swojego ciała. Co ja tu robię? - pomyślała, widząc jak wysoko się znajduje i słysząc szum wody. Wszystko falowało, a nadal nie mogła zaczerpnąć tlenu. Atak paniki?\n- Skoro tak bardzo chciałeś wiedzieć to... - wymamrotała, tracąc przytomność. - to już wiesz...\nI zamknęła oczy, marząc, żeby zaraz obudzić się z tego koszmaru.\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 02 2017, 16:14\n- Nie masz prawa decydować za mnie, wybierać jak mi łatwiej czy nie. Może ja nie chcę, żeby było prościej? Dla niektórych warto cierpieć. - Przeginał, powinien się uspokoić. Nigdy nie chciał Fire robić wyrzutów, mimo że ta jej skrytość faktycznie mu przeszkadzała. Wiedział, że ma prawdziwe problemy, większe niż on sam. Nie był głuchy na plotki o zaręczynach, nie ignorował jej niechęci co do powrotów do domu rodzinnego. Nic z tym nigdy nie robił, bo mu nie pozwalała. Magia mostu jednak wpłynęła na niego mocniej, niż sądził i wcale nie pomagała...\nChociaż poczuł się lepiej, gdy jej powiedział, o co tak naprawdę chodzi. Dusił to w sobie od tak dawna, że ułożył mnóstwo scenariuszy, co dokładnie wypomnieć - teraz jednak zupełnie zaimprowizował, zapominając w złości o jakimkolwiek wyczuciu czy delikatności.\nPrzez chwilę nie rozumiał, o czym rudowłosa mówi, ale nie ma co się dziwić. Brzmiało to jak scenariusz jakiegoś filmu, w którym działo się zdecydowanie za wiele. Złość Leo wyparowała i na jego twarzy odmalował się jedynie szok i przerażenie. Fire nie mogła mówić poważnie, wymieniając te wszystkie krzywdy, które jej wyrządzono. Zrobiło mu się niedobrze i miał wrażenie, że jeszcze chwila a zwróci swój obiad. Dziewczyna była od niego niższa o ponad pół metra, ale i tak się cofnął, czując się jak drobne, głupiutkie dziecko. Hipokryta...\n- Ja nie... - Zaczął cicho, ale w tej samej chwili Fire zasłabła, a on błyskawicznie rzucił się do przodu, żeby ją złapać. Była taka delikatna, taka malutka i taka niewinna. Powinna móc zachowywać się jak dziecko, miała tylko osiemnaście lat, dalej się uczyła... Leo podniósł ją i przycisnął mocno do klatki piersiowej, czując się jak prawdziwy potwór, bo oto wymusił na niej powiedzenie tego, na co wyraźnie nie miała siły. Ostrożnie zszedł z mostu i położył Gryfonkę na ziemi, siadając obok i odgarniając zbłąkane kosmyki włosów z jej twarzy.\nZasługiwała od życia na więcej, o wiele więcej.\nNajchętniej pozwoliłby jej pozostać w błogiej nieświadomości, wiedząc jak bardzo potrzebuje teraz odpoczynku. Nie byłoby to mimo wszystko zbyt odpowiedzialne, więc wyciągnął różdżkę i mruknął Rennervate.\n- Nie powinienem ciebie prowokować. - Nie przepraszał. Cmoknął czule Gryfonkę w wierzch dłoni. - Ale chcę, żebyś się tym ze mną dzieliła. Jestem twoim przyjacielem, Fire. Co więcej, zamierzam już zawsze nim być.\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 02 2017, 18:08\nSama nie była na to gotowa, a co dopiero Gryfon. Chociaż możliwe, że nigdy nie odważyłaby się na taką szczerość... Albo spróbowałaby dawkować ją powoli, wyjawiać coraz więcej faktów ze swojego życia w delikatny zarówno dla Fire, jak i Leo sposób. Ale było już za późno, na takie gdybania, bo słów nie dało się cofnąć. Rzeczywiście, rudowłosa zapomniała się w swoich przeświadczeniach tak bardzo, że egoistycznie myślała o tym, że może decydować za innych. Uświadomiła sobie to w pełni, kiedy Vin-Eurico wygarnął to prosto w twarz Szkotki.\nOgarnęła ją przyjemna ciemność, a słabość powoli zmieniła się w odprężenie. Chyba pierwszy raz zdarzyło się Fire tak po prostu zasłabnąć, ale gdy mówiła, przed oczami przetoczyło jej się każde wspomnienie i nie wytrzymała nie tylko psychicznie, ale i fizycznie. Liczyła na to, że gdy uchyli powieki zobaczy sufit hotelowego pokoju numer 2 i wszystko będzie, jak dawniej. Merlinie, miała najprzeróżniejsze koszmary, ale rzeczywistość po raz kolejny uświadamiała Gryfonce, że jest dużo gorsza.\nZobaczyła niebo, tak samo jasne, jak wcześniej. Świat nie zauważył tej całej rozmowy - trwał dalej bezlitosny. Przekręciła głowę, żeby zobaczyć zmartwionego Leo.\n- Nadal tu jesteś? - chciała unieść kąciki ust, ale mięśnie odmawiały posłuszeństwa. Dziwiła mu się, bo dalej udowadniał, że ją kocha. Fire nie wiedziała, czy zdobyłaby się na tak niezwykły gest na miejscu Gryfona. Chyba nigdy nie przestanie zaskakiwać rudowłosej tym, jak wiele w nim dobroci. - Skończmy z obwinianiem siebie nawzajem.\nNie uciekł. Nie odszedł. Nie zostawił jej.\nWdzięczność zalała Fire jak fala, zmyła resztki cierpienia, gniewu, żalu. Pozostawiła w rudowłosej jedynie spokój. Uwierzyła w słowa Leo. Podniosła się powoli, żeby zarzucić mu ręce na szyję i wtulić w ramię Gryfona. I nie znalazła w tej bliskości niczego nieprzyjemnego, a jedynie wsparcie, którego oboje potrzebowali. Uścisnęła tak mocno chłopaka, jak pozwalały na to osłabione mięśnie. Zacisnęła powieki i postanowiła, że więcej do takich sytuacji nie dopuści. Nigdy.\n- Zostańmy tu chwilkę. - szepnęła, mając nadzieję, że zgodzi się na tę propozycję i będą mogli się w pełni uspokoić. Tego dnia do listy rzeczy, których Blaithin żałowała dołączyła parę nowych, ale... uzyskała przebaczenie. Czy w ogóle cokolwiek innego jeszcze się liczyło? Nie wiedziała, czy spędziła wtulona w Leo kilka minut czy może kilkanaście, ale pozbierała się. W końcu delikatnie się odsunęła i usiadła na trawie.\n- Jest coś, co mógłbyś dla mnie zrobić. - powiedziała, patrząc na swoją podrapaną rękę i pierścionek, który nie ruszył się ani o milimetr. - Ciąży na nim jakaś paskudna klątwa. Nie mogę go zdjąć, a od ponad miesiąca szukam jakiegoś sposobu... Może znasz kogoś, kto mógłby coś z tym zrobić?\nWykonała ten drobny kroczek. Blaithin czuła potrzebę odbudowania ich przyjaźni, a przede wszystkim potrzebę nauczenia się, jak zaufać Leo. W jej oczach mógł jasno zobaczyć deklarację, że na pewno spróbuje.\n- Palca trochę mi szkoda. - dodała, dość żartobliwie. Hmm, zawsze pozostawała opcja, że wybierze się na Nokturn, którego od dawna unikała i tam poszuka rozwiązania...\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 02 2017, 18:29\nLeo wcale nie zamierzał zostawiać Fire, bo podczas tych swoich ckliwych przemówień ani odrobinę nie przesadzał. Zależało mu i był gotów wybaczyć jej najokrutniejsze zbrodnie. Zawsze należał do naiwnych osób i teraz ponownie się tym wykazywał, przymykając powieki na wyskoki przyjaciół. Przez tę krótką chwilę, gdy Blaithin pozostawała nieprzytomna, mógł przypomnieć sobie jej słowa i ból, jaki pod nimi kryła. Na to wspomnienie ciągle przechodziły go dreszcze i ciężko było mu przyjąć do wiadomości, że Gryfonka mówiła prawdę. Czy jego problemy w ogóle były problemami w porównaniu do czegoś takiego?\nGłupio mu się zrobiło, że tak panikuje w temacie Ezry, podczas gdy Fire... No cóż, nigdy nie był zbyt taktowny.\n- Zawsze - przytaknął, uśmiechając się lekko. To przytulenie znaczyło dla niego więcej, niż jakiekolwiek inne. Pamiętał o niechęci przyjaciółki względem kontaktu fizycznego i poczuł się zaszczycony tym, że dla niego potrafi o tym nie myśleć. Nie drżała, nie odsuwała się, nie było w tym niczego niekomfortowego. Przygarnął ją do siebie jeszcze mocniej i przytrzymywał stabilnie. Przymknął powieki, rozkoszując tą chwilą, którą uważał za oficjalne zakończenie ich problemów. Nie chciał się również nigdzie ruszać, więc tylko mruknął potakująco, gładząc Fire leciutko dłonią po plecach. Kiedy się od siebie odsunęli, dalej się uśmiechał - teraz szerzej.\n- Dajesz - zgodził się natychmiast, gdy wspomniała o jakiejś prośbie. Niestety zaraz okazało się, że sprawa nie jest taka prosta, a anty-magiczny Leo na wykonanie jej ma szanse bliskie zeru. Przygryzł dolną wargę z zamyśleniem, szukając panicznie jakiegoś rozwiązania w głowie. - Hm, a rozmawiałaś może z profesorem Dearem? W sensie, mimo wszystko jest dorosły i raczej zaufany, więc... - zaśmiał się cicho, kiedy wspomniała o tym, że na palcu jej zależy. Zaraz jednak spoważniał i uniósł jedną brew, poważnie to rozważając. - Ale może jakby go odciąć, to dałoby się zdjąć pierścionek, a potem jakoś go przyszyć? - Zaproponował niewinnie. - Do tego potrzebny z kolei jakiś porządny uzdrowiciel. I chyba nawet jednego znam! - Pstryknął palcami, przypominając sobie o zabieganym lekarzu z Jedynki, który to ratował go po wyprawie z Ruth. Leo doszedł jednak do wniosku, że być może to powinno być planem B, albo C, albo najlepiej Z.\nTemat: Re: Most między wyspami Pią Sie 04 2017, 03:16\nNigdy nie sądziła, że będzie potrafiła normalnie rozmawiać z człowiekiem, który wie o jej przeszłości. Co prawda, Leo dostał jedynie ogólniki, tłumaczące właściwie nic, ale Fire nawet w najśmielszych wyobrażeniach nie mogła przewidzieć takiej sytuacji. Tymczasem radziła sobie z nią... całkiem dobrze. Ochota na ucieczkę opuściła rudowłosą, była już tylko wyczerpana tymi emocjami. Tym bardziej, że nie zdążyła przyzwyczaić się do tego, aby ktoś poświęcał jej aż tyle uwagi. Blaithin cieszyła się, że Leo nie wymagał kolejnych tłumaczeń, bo chyba by padła. Może naprawdę rozumiał ją lepiej, niż ośmielała się twierdzić?\n"Zawsze" było tak dużym słowem, a mimo to Leo nie obawiał się go wypowiedzieć. Szkotka miała pewność, że zrobi wszystko, by dotrzymać obietnicy. Delikatnie musnęła opuszkami palców kark Gryfona, a jakaś jej część wolała nigdy nie przerywać tulenia. W niewielu rzeczach czy osobach odnajdywała spokój i bezpieczeństwo, ale teraz Leo dawał jej oba.\n- Liam... - zamyśliła się na chwilę. Liam wiele razy pomagał Fire, nawet gdy uparcie mu to uniemożliwiała, jak tylko mogła. Był dla Blaithin równie drogi, co Vin-Eurico. - Nie chodzi tu tylko o zaufanie, myślę też o zdolnościach magicznych. A mój kuzyn raczej orientuje się głównie w transmutacji. - jeśli nie zamieniłby tego pierścionka w jakieś żelki, to wątpiła, by coś podziałało. Dearowie mieli różne powiązania, ale akurat Liama nie podejrzewała o znajomość klątw. Zwłaszcza, że najprawdopodobniej rzucił ją człowiek od dawna parający się czarną magią... Ciekawe kto taki. Uśmiechnęła się do Gryfona, żeby go uspokoić, bo najwyraźniej uruchomił wszystkie szare komórki, żeby wymyślić rozwiązanie. Cóż, większość problemów Szkotki go nie posiadała.\n- Kogo? - spytała, momentalnie zmieniając mimikę na bardziej pochmurną. - Jeśli ja go nie znam to nie wiem. I mam wrażenie, że ta klątwa to coś więcej. Możliwe, że zdjęcie pierścionka mnie zabije. - stwierdziła bez zmartwienia ani jakiegokolwiek znaku sugerującego, że się tym mocno przejmie. Spędziła wystarczająco wiele czasu na szperaniu po czarnomagicznych książkach z Działu Zakazanego, a także szukaniu informacji, żeby zrozumieć, że to nie będzie takie proste. Inaczej dużo wcześniej zaryzykowałaby utratę palca. Westchnęła cicho, odgarniając włosy opadające na czoło. To, że nie trzymała się zasady "rób wszystko sama", nie okazało się aż tak okropne.\n- Spróbujemy jeszcze pomyśleć w drodze do Dwójki. - oświadczyła, celowo uświadamiając, że wróci na swoje dawne łóżko. Pogodzenie się z Ezrą nie mogło być przecież aż takie trudne? Poza tym, pewnie Dante miał jej już dosyć. Opuściły ją siły i wolała móc trochę odpocząć. Podniosła się powoli i spojrzała za siebie.\n- Możemy spalić ten most? - wykrzywiła usta, patrząc na połączenie dwóch wysp. Wtedy "palenie za sobą mostów" nabrałoby dosłownego znaczenia. Dla czarodziejów przedostanie się na drugą stronę nadal nie sprawiałoby problemu, a mugole w końcu by sobie poradzili! Więc, Leo?\nTemat: Re: Most między wyspami Pią Sie 04 2017, 15:52\nLeo był prawie pewny, że profesorowi Dearowi nie spodobałoby się ograniczenie jego umiejętności jedynie do czysto transmutacyjnych, ale nie dyskutował i jedynie pokiwał głową ze zrozumieniem. Sam nie wiedział, czemu go zaproponował - miał wrażenie, że ktoś z rodziny i jednocześnie ktoś dorosły może mieć kilka pomysłów. Gryfon sam był pełnoletni, ale jak już słusznie wiele razy zauważono, potrafił zachowywać się jak małe dziecko.\nNie mógł uwierzyć, że poważnie rozmawiają o odcinaniu palca i przyszywaniu go. Co więcej niepokoił go fakt, że niezmiernie chętnie by w tym wszystkim pomógł - potrzebował jedynie zapewnienia, że żadna wyrządzona krzywda nie będzie trwała, a doktorek z Jedynki poradzi sobie z postawionym przed nim zadaniem. Leo trochę to martwiło, bo mógł zacząć psuć sobie w ten sposób reputację. Najpierw nieznajomy spotykał go w środku nocy, zakrwawionego z nieprzytomną dziewczyną w rękach, a teraz miałby przyjść do niego z inną panną i jej odciętym palcem? Trzeba przyznać, że wyglądałoby to już trochę podejrzanie.\n- Jeden gość mi pomógł po tej nocnej wyprawie - machnął lekceważąco ręką, bo to nie było teraz aż tak istotne. Bardziej niepokoiła go obojętność w głosie Fire i spojrzenie, w którym brakowało wesołych iskierek. Szybko udało mu się znaleźć sposób, aby temu zaradzić. Wyjął z kieszeni niewielkie pudełko i uśmiechnął się niewinnie.\n- Wszystkiego najlepszego?... - Do doprawdy były drobiazgi - łapacz snów i światełko dźwiękowe. Zaraz po wręczeniu prezentu przytaknął w kwestii powrotu do Dwójki i również wstał, strzepując ze spodni trochę piasku i trawy.\n- Żartujesz? Swoje na tym moście wycierpiałem, czemu inni mają mieć łatwiej? - Prychnął z rozbawieniem. Zapewne wypełniłoby go satysfakcją oglądanie płonącego mostu, ale jednocześnie nie chciał za bardzo psuć takiego zabytku, a poza tym poważnie nie uważał, że byłoby to sprawiedliwe. On się męczył, teraz czas na innych. Przynajmniej wie, w którym miejscu przestać gadać, aby nie nabawić się kłopotów! - To co, idziemy? - Zerknął na rudowłosą pytająco. Jeśli czuła się za słabo, to gotów był ją ponieść! (Co nie było wcale takim wielkim poświęceniem, bo widzieliście tę kruszynkę?)\nOstatnio zmieniony przez Leonardo O. Vin-Eurico dnia Pon Paź 16 2017, 01:40, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 16 2017, 23:57\nWspaniałe urodziny, których prawdopodobnie Fire nigdy nie zapomni. Po co robić imprezy, po co bawić się wesoło w gronie przyjaciół i znajomych, po co świętować, skoro można było przeżywać podobne dramaty. Blaithin chciała odpocząć, a przede wszystkim znaleźć się w wygodnym łóżku. Przynajmniej miała pewność, że nie zrujnowała swojej przyjaźni z Leo przez zwykłą głupotę. W tamtej chwili wolała się z tego faktu cieszyć, a wszelkie inne zmartwienia odrzucić na bok. Potrzebowała snu, herbaty i chwili milczenia.\nOstatnio zmieniony przez Blaithin ''Fire'' A. Dear dnia Czw Sty 04 2018, 21:02, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Most między wyspami Czw Sie 17 2017, 00:06\nCo prawda słyszał legendy o tym moście. Skąd? Po prostu, słyszał rozmowę kilku osób, którzy właśnie mówili o tym moście. Ponoć trzeba mówić tylko i wyłącznie prawdę. Max nie miał w zwyczaju kłamać, dlatego nie będzie z tym żadnego problemu. Dlaczego się tutaj wybrał? Dostał list od swojej szkolnej przyjaciółki. Skończył szkołę, ale to nie oznaczyło koniec ich przyjaźni. Był bardzo z tego zadowolony, bo z dziewczyną bardzo dobrze się dogadywał. Nigdy jakoś specjalnie ich do siebie nie ciągnęło. I może to lepiej, bo kto wie jakby ich zajomość teraz wyglądała, a na pewno nie chciałby jej stracić, bo zbyt mocno mu na niej zależało. Znali się tyle lat, że Max nie miał z zwyczaju okłamywać dziewczyny, ona wiedziała o nim praktycznie wszystko. Dlaczego się zakumplowali? Przypadek. Wpadli w swoje towarzystwo, rozmawiali i tyle. Nigdy jakoś nie zainteresował się nią jako kobietą, a jako przyjaciółką. Była piękną dziewczyną i starał się być dla niej najlepszym drogowskazem. Pomagał jej, doradzał i robił wszystko, żeby była szczęśliwa.\nDostał sowę od zaprzyjaźnionej gryfonki, że będzie na niego czekała na moście pomiędzy wyspami. Szczerze powiedziawszy nie za bardzo wiedział jak ma się do niego dostać, ale po wszelakich wiadomościach i pomocy innych osób dotarł na miejsce. Pandory jednakże jeszcze nie było, ale był pewny, że ona go nie wystawi, że może na nią czekać pół dnia, ale na pewno się zjawi. Poza tym spojrzał na zegarek i okazało się, że był nieco przed czasem co wydawało się bardzo dziwne. Spojrzał na parę stojącą nieco dalej i kiwnął im głową. Na pewno go kojarzyli, był przecież byłym uczniem, a teraz gajowym, a dobrze wiedzial, ze oby dwoje należeli do Hogwartu. Oparł się o oparcie i patrzył w dół w oczekiwaniu na dziewczynę.\nTemat: Re: Most między wyspami Czw Sie 17 2017, 00:19\nMogłoby się zdawać, że płomiennowłosa wybrała miejsce spotkania nie bez kozery. W końcu kto raz nadepnie na jedną z desek mostu łączącego dwie wyspy ten już nie odpędzi się od prawdy przeplatanej się między słowami.\nI tak mogłoby być gdyby panna Maxwell zaczęła zadawać niewygodne pytania oczekując jeszcze bardziej niewygodnych odpowiedzi.\nNie zamierzała tego robić. Zamierzała jedynie odrobinę odpocząć od szkoły, pracy - branie kilku wieczornych zmian w pubie fatalnie wpłynęło na jej kondycję. Nawet rzucane żarciki nie cięły równie mocno co kilka tygodni temu. A jedynie muskały jej rozgrzaną przez słońce piegowatą skórę.\nI w końcu ona pojawiła się na horyzoncie - od strony Agrios, po której włóczyła się bez końca w towarzystwie słodkiego wina brzoskwiniowego. Jedną butelkę opróżniła już sama - zaczynając od sytego śniadania, przez obiad - nie mniej syty - a teraz kończąc na kolacji, którą miała nadzieję zjeść w towarzystwie przyjaciela.\nZanim zlokalizowała miejsce, w którym stał Maximilian westchnęła cicho - przepełniona falą goryczy i zmęczenia ciągłym łażeniem i przystawiła otwartą dłoń do czoła tworząc majestatyczny daszek - by móc cokolwiek dojrzeć.\nNo i dojrzała.\nLamberd jak zwykle wyglądał dobrze - to znaczy dobrze w mniemaniu samej Pandory, która nijak nie znała się na facetach czy innych romansowych kochankach. Nigdy też nie dopatrzyła się w Maxie mężczyzny - prawdziwego faceta, za którym spoglądałaby co chwilę podczas śniadania, chcąc dotknąć jego ciemnej czupryny.\nChętniej dotknęłaby za to jego deseru - od tego przynajmniej nie zgniłaby jej ręka.\nBo do swojej bardzo się przywiązała. Zarówno do prawej - dominującej - jak i tej lewej, mniej chwytnej, ale wciąż silnej.\nPrzestąpiła kilka kroków do przodu, pozwalając by paskudny, biały materiał letniej sukienki zawirował wokół jej ledwie co opalonych ud. Maxwellówna nienawidziła wszystkiego co kobiece, ale dzisiejsza pogoda nie dawała jej innej rady jak włożyć coś zwiewnego. Ramiączka wrzynały się w jej skórę, dekolt był co najmniej zbyt głęboki, a i ona miała minę zupełnie jakby przed chwilą wypiła niesmaczny syrop na kaszel.\n- Synu marnotrawny. Lamberdzie II zbyt-mocno-opalony. Mam nadzieję, że za długo na mnie nie czekasz. - Odezwała się donośnym głosem pijanej kamratki i machając mu niedbale dłonią poprawiła pasek parcianej torby, w której pobrzękiwała butelka czegoś dobrego. Bezceremonialnie przyciągnęła do siebie chłopaczynę i strzeliła mu matczynego całusa prosto w czoło. Jak Boga kocham, chyba nawet poczuła odrobinę słonej rosy na jego skórze. Czym prędzej więc wytarła usta i westchnęła po raz kolejny, tym razem szczerze. Pachniała słodkim alkoholem i perfumami.\n- Jest cholernie gorąco. Jest tak gorąco, że momentami zapominam jak mam na drugie imię. - Odezwała się znowu, by ostatecznie zsunąć z ramion plecak i usiąść na mostku, przodem do widoków. Siad turecki, kurtyna rudych fal opadająca na plecy i zmarszczona, piegowata mina na dzień dobry.\n- Wy faceci, to macie dobrze. Możecie zdjąć koszulki i latać sobie bez nich, a kobity to nie-e. Męczcie się w ciuchach. To wszystko jest jakieś bez sensu. - Jej głos pofrunął gdzieś ponad ich głowami - z lekką nutą irytacji, ale i alkoholu, który z łatwością rozplątuje język.\nPandora spojrzała gdzieś w dal i sięgnęła do plecaka, by wyjąć z niego trunek, którym to zamachała przed oczyma Maxa. Wyglądała teraz jak bardzo z siebie zadowolony lis.\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 23 2017, 12:20\nNo niby tak, ale cóż to Panda chciała wiedzieć o samym Lamberdzie? Przecież tak naprawdę wiedziała już bardzo sporo, a nawet nie wiedział czy czasami nie wszystkiego. No może nie wszystkiego, ale też gryfonka musiałaby doskonale wiedzieć jakie to zadawać mu pytania, ażeby móc sprawdzić czy odpowiedź jest prawdziwa, tak? Lamberd i tak nie miał najmniejszego zamiaru jej okłamywać, a bo po co by mu to było? Przyjaźń to przyjaźń, a on uważał Pandę za swoją przyjaciółkę i to tę jedną z najlepszych, bo jednak Oriane miała tutaj większe poparcie w jego oczach i sercu niżeli Pandzia, ale jednak była dla niego bardzo ważną osobą i bez niej mogłoby być niekiedy ciężko. Bo jednak przyjaciele są najważniejsi, to oni pozostają a wieki wieków, przynajmniej miał nadzieję, że tak to będzie wyglądać także i w ich przypadku.\nPandzia dla niego była bardzo atrakcyjną dziewczyną, a te piegi to milion dolar, ale jednak nie chciał niszczyć tej przyjaźni, nawet nigdy nie miał zamiaru zbliżyć się do niej w ten inny sposób. Może gdyby i ona tego chciała to wyglądało to z pewnością inaczej, ale oby dwoje trzymali do siebie dystans i lepiej, żeby tak dalej pozostało. Max już naprawdę miał dosyć wszelakich romansów, miał narzeczoną i to mu w zupełności wystarczało. A kolejne miłostki nie były warte kolejnych problemów, bo po co je sobie robić z własnej winy? To było bez sensu i lepiej nic nie kombinować i zostawić to tak jak jest teraz, bo oby dwoje czuli się wtedy doskonale w swoim towarzystwie, a dziwna sytuacja mogłaby skrępować zarówno jego jak i ją i ta zażyłość mogłaby się przeradzać w zupełnie coś innego.\nOd razu zauważył, ze Pandora jest nieco pod wpływem alkoholu. Cholera. W takim miejscu i przyszła zamroczona? Co by było jakby nie utrzymała równowagi? Był tutaj jednak jako opiekun więc czuł się upoważniony do tego, ażeby Pandora była przy nim bezpieczna, ażeby zaprowadzić ją w miejsce gdzie na pewno będzie o wiele lepiej się czuła. - Nie no długo to ja nie czekam, ale możesz mi powiedzieć kto Cię tak urządził? Chyba nie chcesz mi powiedzieć że to Ty sama? - spojrzał na nią z podniesionymi brwiami i z nieco miną obrażonego dziecka. W jakichś tam momentach czuł się jak starszy brat i takie dzisiejsze zachowanie z pewnością nie jest pochwalane w jego mniemaniu mimo iż sam aniołem nie był. - No jest gorąco, ale chyba nie spodziewałaś się tutaj mrozu... - mruknął do niej. Każdy wiedział gdzie jedzie i jak to będzie wyglądać więc nie rozumiał za bardzo jej wzdychania. Co prawda bardzo dawało w Grecji, ale wakacje w końcu od tego są, a że dziewczyna jeszcze dodatkowo pochłonęła sporą ilość jakiegoś trunku tym bardziej odczuwa ten upał. - No owszem, możemy. Ale Ty zaraz wypadniesz mi z tego mostu... - mruknął do niej i westchnął z nadzieją, że dziewczyna go posłucha i wstanie. Chociaż po chwili zastanowienia to może lepiej, że jednak siadła po turecku, bo chociaż nie musi się martwić, że noga wyprzedzi drugą nogę i wyląduje pod mostem co mogłoby się nawet tragicznie skończyć, a chyba każdy chciał tego uniknąć.\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 23 2017, 20:12\nWszyscy wiedzieli wokół jaka Pandora jest - jaka była i jaka pozostanie. Dziewczyna z głową w chmurach, niekiedy jednak stąpająca mocno po ziemi i nie bojąca się wygłosić swojego zdania głośno. Bardzo głośno. NIe wdawała się w romanse i nie bawiła w związki twierdząc, że dany interes nie zaprowadzi ją do niczego dobrego. Jej babka po śmierci dziadka znalazła sobie dwóch kolejnych mężów. Ale czy o to właśnie chodzi w życiu? By od partnera do partnera kusić los, dzielić się smutkami i zaprzepaszczać swoje szanse?\nNie wiedziała sama czy była zdolna do kochania - wróć - kiedyś się jej tak wydawało, chociaż w pełni zakochana nigdy nie była. I chociaż potrafiła docenić czyjąś urodę - tak samo jak skazy i defekty to nie potrafiła tego jeszcze wykorzystać. Albo po prostu bała się siły przyciągania i seksualnego napięcia.\nDlatego też Lamberd zostanie na zawsze Lamberdem - przyjacielem, kompanem do nocnych spacerów i obrońcą, który załata dziurę w pandowej duszy. Była mu wdzięczna niemal za wszystkie nieprzespane noce spędzone na rozmowach o wszystkim i niczym - i za wieczne krycie jej hogwardzkich wybryków przed nauczycielami. Od tego właśnie są przyjaciele - od pomocy i wyciągania ręki w potrzebie.\nSpojrzenie dziewczyny wydawało się być bystre - czujne - chociaż ckliwe światło odbijało się w źrenicach co sugerowało wyraźnie, że wychyliła kilka kielichów wcześniej - tuż przed spotkaniem. Pogoda nie ułatwiała trzymania pionu, owszem - dlatego też za pierwszym zakołysaniem się usiadła. Twardo - na deskach mostu, który teraz pozostał jej ostoją.\n- Sama? Ja? - Spytała zdziwiona, przenosząc wzrok na mężczyznę. Uśmiech zatańczył na jej pełnych wargach, a piegowata twarzyczka jaśniała czerwienią - co w jej przypadku oznaczało paskudną opaleniznę.\n- A w życiu! Rozpracowałam jedną butelkę wina z Valerianem, ale potem on polazł się gdzieś włóczyć to zabrałam drugą i oto jestem. Powinieneś się cieszyć. W Grecji alkohol schodzi jeszcze bardziej niż w Hogwarcie. - Dodała beztrosko, ale szeptem, zupełnie jakby zdradzała mu niesamowitą tajemnicę.\nWsunęła dłoń do plecaka i chwilę w nim grzebała - butelka z trunkiem bezpiecznie trzymała się ud dziewczęcia, a ona jak gdyby nigdy nic wyciągnęła otwieracz. Stary, z lekka pordzewiały i ewidentnie mugolski otwieracz. Wzruszyła ramionami, bo przecież ten nie należał do niej. Należał natomiast do kolegi znajomego, który odwiedził ich w poprzedni dzień w pokoju. I jakoś został do rana.\nA takie cudeńko nie może się przecież zmarnować!\n- No i słuchaj. To, że jesteśmy w Grecji to nie znaczy, że nie mogę sobie od serca ponarzekać. Lada chwila znowu zacznie się semestr i nikt z nas nie będzie miał czasu na jakieś wycieczki. Jedyną wycieczkę na jaką mogę liczyć to ta do Liverpoolu - do domu moich rodziców. - Prychnęła, a jednocześnie z jej prychnięciem rozległo się głośne plum - bo i chwilę temu rudowłosa wbiła ostry szpikulec w korek i mocując się z nim w końcu poniosła zwycięstwo. Korek rzecz jasna wyrzuciła do wody - nawet za nim nie spoglądając.\nSpoglądała jednak na Maxa - kolejny Max w jej życiu - czy to nie urocza zbieżność? Ten jednak wiecznie nie uciekał i nie znikał na kilka dni czy tygodni. Zawsze mogła go odnaleźć na terenie szkoły, co było niewielkim pocieszeniem.\nTeraz, po wzięciu jednego, solidnego łyka - czując wiśniowy posmak na ustach wcIsnęła Lamberdowi szklane naczynie i rozciągając się na moście westchnęła z lubością. Lubiła te chwile spokoju, wytchnienia, kiedy była tylko ona i przyroda. Skrapiana nutą alkoholu.\n- Dlatego spoczęłam, mój drogi. Teraz nikt nie zdoła mnie stąd usunąć. Zobaczysz! I nie martw się tak o mnie, głuptasie. Przecież wiesz, że duża ze mnie dziewczynka. - Dodała żartobliwie, puszczając mu oczko na zachętę. By i on trochę wyluzował i odpoczął od problemów i zmartwień.\nTemat: Re: Most między wyspami Sro Sie 23 2017, 23:23\nCo prawda Max nigdy specjalnie nie myślał o stabilnym związku. Owszem były związki, ale takie przelotne, kochał, ale uczucie dość szybko przemijało i jedynie zostało przyzwyczajenie. Myślał, że nigdy się tak naprawdę nie zakocha, że będzie mógł za drugą osobą wskoczyć w ogień, a jednak stało się. Beatrice właśnie była taką osobą, miał nadzieję, że to będzie ta osoba na wieczność. Poza tym czy gdyby Max jej naprawdę nie kochał oświadczyłby się jej? Na pewno nie. Czekałby na cud, albo na zbawienie. A później miłość odeszłaby na bok, zostałoby przyzwyczajenie i kolejna osoba do kochania i tak do samej śmierci. Przy Beatrice poczuł kompletnie co innego. Jeszcze takie uczucia nigdy nie poczuł, nawet wtedy kiedy to pierwszy raz był z dziewczyną, w czasie gdy jeszcze chodził do szkoły. Uczucie było, wieczorne spacery. Dość długo to trwało jak na Maxa i być może znudził się. Może dlatego, że był młodzieńcem i jeszcze nie rozumiał słowa miłość. Teraz wydawało mu się, że zrozumiał. Ponoć nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale w tym przypadku było inaczej, przynajmniej miał nadzieję, że nigdy tego nie będzie żałował. Oczywiście zdawał sobie sprawę z tego, że będą te piękne dni, ale i te gorsze. Żaden związek nie jest idealny, ale liczy się to, że osoby w nim trwające nadal czują coś do siebie i ciągnie ich do siebie. Jeżeli tego zabraknie to nie ma co tego ciągnąć i z pewnością Max nie byłby w stanie tego ciągnąć. Bo mimo jaki jest to nie potrafiłby ranić drugiej osoby. W końcu był puchonem, a nie ślizgonem, prawda? A wydawało mu się, że jego charakter jest już tak bardzo wykreowany, że nie będzie go nikt w stanie zmienić.\nLamberd naprawdę wręcz kochał urozmaicone spotkania z dziewczyną. Była bardzo w porządku i potrafili się dogadać, porozmawiać o dosłownie wszystkim, a jednak Max bardzo szanował swoich przyjaciół i jeżeli o czymś chcieli wiedzieć i ciągnęli temat, Max go z pewnością pociągnie dalej.\n- Ty pamiętaj z kim rozmawiasz... - uśmiechnął się do niej. Na nią nie potrafił się ani gniewać, ani zwyczajnie ją opieprzyć. Może i czasami traktował ją jak młodszą siostrę, ale nie miał zamiaru jej nic zarzucać czy zakazywać. Była dorosłą czarownicą i może jak była mała to wtedy Max coś jej tam mógł doradzić, czy też czegoś zakazać, ale teraz? Teraz to mógł sobie mówić, ale dziewczyna i tak miała prawo zrobić co tylko będzie chciała. On mógł jej jedynie doradzić jak ona będzie tej rady potrzebowała inaczej w jej życie prywatne się nie wtrącał.\n- Duża, nie duża, ale jednak moja. I wiesz, że zawsze się będę o Ciebie troszczyć. - mruknął do niej i spojrzał na kubek, który dziewczyna mu podarowała. Miał się z nią napić alkoholu? Na wakacjach? Cholera. Nie pasowało mu ani odmówić, ani się napić. Co teraz zrobić? No cóż. Raz się żyje. Przecież nikt chyba tego nie dostrzeże, a jesteśmy na wakacjach, więc nie jest aż tak dobrze strzeżone prawo młodych czarodziei, tak? Poza tym odmówić najlepszej przyjaciółce to tak jakby grzech ciężko. Nadstawił kubek, ażeby dziewczyna mogła mu nalać trunku jaki dla nich przygotowała. Najwyżej będzie spał na moście. Czuł, że robi źle, ale może nie będzie z tego żadnych konsekwencji. - No to dawaj mała. - oznajmił i puścił jej oczko.


Listy Zebrane Do Henryka Nusbauma [Eliza Orzeszkowa] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00221 004987 20268434 na godz. na dobę w sumie\nISBN: netpress_klasyka_1033 Data wydania:\nEliza Orzeszkowa LISTY ZEBRANE DO HENRYKA NUSBAUMA Konwersja: Nexto Digital Services\nSpis treści 3 IV 83, Grodno 3 VIII 84, Miniewicze 23 II 85, Grodno 12 IV 85, Grodno 23 XII. 1886, Grodno 10 (22) III 1887 r., Grodno Szanowny i Drogi Panie 30 V 88, Grodno 15 III 95, Grodno 29 XI 95, Grodno 2 (14) X 89 [H898] 21 X 98, Grodno Szanowny i Drogi Panie 25 XI 98, [Grodno] 17 XII 98 Drogi Panie 19 II [l]900 1 IV 1901, Grodno 30 I 1902, Grodno 19 III 1902, Grodno Szanowny, Drogi, Kochany Panie 2 X 1902, Grodno Drogi, Kochany Panie 8 X 1902, Grodno Drogi Panie 23 X 1902, Grodno 1 III 1903, Grodno Drogi Panie 28 IV 1903, Grodno Drogi Panie 4 VII 1903, Marieribad, Waldquellzeile, v. Anita (list odpowiedzi nie potrzebujący) 18 VII 1903, Marieribad, Waldquellzeile, v. Anita 23 IX 1903, Grodno Szanowny i Drogi Panie 28 XI 1903, Grodno 2 II 1904, Grodno (środa) 12 I 1904, Grodno Drogi Panie 12 V 1904, Grodno Drogi, Najlepszy Panie 6 XII 1904, Grodno 16 XII 1904, Grodno 14 (27) XII 1905, Grodno 7 III 1906, Grodno 3 XI 1907 24 VI 1909, Florianów Drogi, Kochany Panie\nLISTY ZEBRANE DO HENRYKA NUSBAUMA Eliza Orzeszkowa 3 IV 83, Grodno Zupełnie mi nie podobna nie podziękować raz jeszcze Szanownemu Panu za okazaną mi wielką dobroć i obdarowanie mię tym serdecznym i ciepłym wspomnieniem, jakie bytność Pana w pamięci mojej pozostawiła. Im rzadziej na tym nienajmilszym ze światów dary takie otrzymujemy, tym żywszą budzą w nas one wdzięczność. Chciej Pan wierzyć; że tym razem z wdzięcznością łączy się szczera sympatia, którą pragnę bardzo, abyś Pan podzielił i dowiódł utrwaleniem znajomości naszej. Wszak może być ona nie przelotnym tylko błyskiem, lecz jednym z tych stałych promieni, które przyczyniają się do oświetlenia i rozgrzania często ciemne go i chłodnego życia. Chciałabym zapożyczyć cóś z nieomylności przyznawanej Piusom i Leonom, aby w tym wypadku nie mylić się... Od dwóch dni zasmuconą jestem wypadkiem z bliska dotykającym domu mego. Mąż siostry Maryni Siemaszko, którą Sz[anowny] Pan poznał u mnie umarł nagle pozostawiając młodą i niezmiernie go kochającą żonę w istotnej rozpaczy. Przez to Marynia cierpi bardzo, a ja lękam się o jej zdrowie. Zresztą, wrażeń przygniatających bywa zazwyczaj więcej niż takich, które cieszą i skrzepiają. Jednym z tych ostatnich była bytność Wasza u mnie i bez względu na skuteczność mikstur i kąpieli przez Was zaleconych, a które dziś rozpoczynam, czuję się silniejszą przez myśl, że na szerokim świecie mam tak wysoce dobrych, zacnych i drogich przyjaciół. Ojcu Pana nie znanemu mi osobiście, a jednak znanemu, przesełam wyraz głębokiego uszanowania. El. Orzeszkowa\n3 VIII 84, Miniewicze Może za to, że nie mam przyjemności wierzenia w cuda nadprzyrodzone, dzieją się dla mnie na świecie cuda przyrodzone. Otrzymałam od Szanownego i Drogiego Pana — list! Sama już nie wiem, za co mam naprzód Panu dziękować: czy za te słowa dobre i cieple, które mi cały dzień uczyniły jasnym, czy za prześliczną książkę, z której dowiedziałam się o rzeczach bardzo ciekawych i która mi na zawsze pozostanie drogą pamiątką, czy za przyrzeczenie, że wkrótce Pana tu zobaczę. Chciałabym mieć piękniejszą wymowę, a nade wszystko umieć lepiej i śmielej mówić o sobie, aby wypowiedzieć, co i jak czuję dla Pana. Zdaje mi się przecież, że sympatia istotna i głęboka jest czymś takim, co odczuwamy, chociażby nam o niej nic nie mówiono. Nie wiem, jak to sobie panowie przyrodnicy tłumaczą, ale dla obserwatorów psychicznego życia jest to faktem, że pokrewieństwa moralne i umysłowe, połączone z tą sympatią nieokreśloną i której źródło, nie wiem, czy komukolwiek jest znanym, niewidzialnymi jakby atomami ulatują z wnętrzy ludzkich i tworzą niejako atmosferę, którą się oddycha i której nie czuć nie podobna. W. innych razach najżywsze nawet słowa i objawy mniej robią wrażenia. Czuje się, że są to, według, wybornego orzeczenia Francuzów, des choses voulues. Więc tylko powiem Panu, że czekam Jego przybycia z upragnieniem szczerym. Mieszkam teraz w wiejskiej chacie nad samym Niemnem wśród okolicy smutnej trochę, ale pięknej. Piszę tego lata dość wiele, ale nic prawie nie czytam, bo więcej niż od lat dziesiątka chodzić mogąc włóczę się po polach i sąsiednich wioskach. Jakie tu są wysoce ciekawe różne grupy ludowe! Wszak na to wszystko popatrzym razem, nieprawdaż? W tych dniach miałam miłe odwiedziny p. ;Meyeta i dawnej, dawnej przyjaciółki mojej, pani Marrene. Obiecali mi się też państwo Chmielowscy. Ja czekam Pana. Serdecznie i długo rękę Pana ściskam. Do widzenia. El. Orzeszkowa\n23 II 85, Grodno Nie wiem, od czego zacząć mam list ten, tak bardzo, tak występnie spóźniony. Chciałabym przede wszystkim dziękować za kilka słów, które otrzymałam, i za odpis przemówienia, które głębokością myśli swej i pięknością formy wzruszyło mię i zachwyciło, lecz od Pana pochodząc nie zadziwiło. Są ludzie, którym wielkie myśli i piękne uczucia są tak właściwe, jak liście drzewom. Mało jest takich i dlatego stanowią oni istotny kwiat i razem skarb ludzkości. Jednego z nich, twórcę wiadomego przemówienia, z radością w sercu mienię, się skromną, lecz rozumieć Go umiejącą przyjaciółką. Z tym wszystkim czuję mocno, że nie dość dziękować i że koniecznie przeprosić Pana winnam. Czynię więc to, ale nie za swoją wolę przepraszam, która zawsze i w każdej chwili dobrą i chętną była. Umysł to mój i prawa ręka usypiają czasem tak głęboko i martwo, że nie podobna im zdobyć się na nic, na nic... Są to chwile bardzo dręczące i smutne, ale zupełnie konieczne, bo źródła swe mające w wielu żywiołach składających całokształt życia. O jednym tylko Tassie wspominają dzieje, który w celi więziennej stworzył poemat; ale naprzód był to poemat opiewający przeszłość, następnie pewną jestem, że pomiędzy jedną jego pieśnią a drugą upływały poecie dni, a może i miesiące, sennie, ciężko, można by rzec idiotycznie, gdyby na dnie duszy do snu nie stworzonej, a sennej nie wrzał głuchy bunt przeciw snowi. A są przecież rozległe, przestrzenie nie będące niczym innym jak rozszerzoną celą więzienną. Czy mylę się mniemając, że zdolności umysłu i siły uczucia nie znajdujące dla siebie właściwego ujścia przerabiają się w ciężar przytłaczający sprężyny działalności i szczęściem jest jeszcze, jeżeli nie łamiący ich całkowicie? Czy nie będzie to kiedykolwiek powszechnie uznaną prawdą, że zbrodnia z bohaterstwem, geniusz z szaleństwem i energia z apatią graniczą, z sobą o miedzę? Nie ulegnie apatii żadna z sąsiadek moich, której energii wystarcza jak raz na codzienne pacierze w kościele i kłótnie... w kuchni. Nieprawdaż? Bądź co bądź, ze smutkiem i wstydem wyznać przed Panem muszę, że zima ta przeszła mi sennie. I gdybym jeszcze usprawiedliwiać się mogła złym stanem zdrowia! Ale bynajmniej; daleko zdrowszą jestem, niż byłam wtedy, gdym pracowała więcej, wiele. W jesieni jeszcze napisałam lichą jakąś powieścinę i potem już tylko tłumaczyłam, co naprawdę nie jest żadną robotą. Około Nowego Roku bardzo Pana oczekiwałam, jednak i przypuszczałam bardzo, że Pan nie przyjedzie. W środku zimy życie zajęć i stosunków najgorętsze i najtrudniej ogniwa swe rozwiązuje. Na szczęście, dwie nasze Wielkanoce schodzą się z sobą; w tym roku; przy tym sezon zimowy ma się już w tej porze ku schyłkowi, więc nadzieja moja powitania Pana więcej ma za sobą prawdopodobieństw. Pragnę bardzo nie omylić się i bardzo czekać Pana będę. Teraz miałam u siebie kilka osób z dalszego świata. Pan Henryk Elzenberg przepędził z nami dni kilka i napełnił ciche nasze ściany potokami swej istotnie prześlicznej] wymowy. Zawsze utrzymuję, że gdyby... byłby on naszym Gambet[t]ą, tylko kto wie? czy rozumem i prawością charakteru nie przewyższyłby Gambe[t]ty, szczególniej jeśli prawdą jest, że Numa Roumestan Daudeta jest wiernym portretem tego męża stanu. Ale co do wymowy, jest to wedle mnie prawdziwy i wielki talent, który, niestety, właściwego sobie ujścia mieć nie może. W dniu przyjazdu do Grodna p. Henryka był tu przejazdem z Petersburga powieściopisarz galicyjski, bardzo zresztą wykształcony i sympatyczny człowiek, p. Józef Rogosz. Mówiono o ważnych sprawach tego świata, p. Henryk wpadł w werwę i mówił sam z godzinę; Rogosz słuchał zdumiony, zachwycony, a potem z właściwą sobie żywą szczerością zawołał: „Ależ z pana znakomity mówca! Co by to było w parlamencie!" Ach, co by to było, gdybyśmy wszyscy na swoich miejscach byli... Spostrzegam jednak, że zaczynam pisać plotki. Więc jeszcze trochę o... przyszłości. Zdaje się, że podróż nasza tego lata, a. raczej moja podróż do Białowieskiej Puszczy rozwieje się jak piękny sen. Powiadają, że wolną nie będę aż chyba w. jesieni, bo kilka miesięcy trwać musi kancelaryjna, korespondencja o tym przedmiocie. Czy zna Pan wiersz Asnyka pt. Szkoda? Przychodzi mi on na myśl zawsze, gdy spotykam zawód temu podobny. To mię tylko pociesza, że jadąc z Grodna do Białowieży droga do Miniewicz przedstawia zboczenie nieduże i że jeśli Pan tam jechać będzie, przedtem czy potem do Miniewicz zboczy. Jeżeli zobaczymy się na Wielkanoc, jak tego spodziewam się i pragnę, opowiem Panu parę moich pisarskich planów dość obszernych, których wykonanie oczekiwać będzie tylko na lepszą jakąś chwilę i zebranie potrzebnych, wiadomości. Chcę koniecznie poznać dobrze Rusinów, na których morzu my tu jesteśmy wyspami, dużo o nich pisać i nawet zabrać z nimi trochę stosunków. Ale to przedmiot, o którym pisać nie podobna... Więc do ustnego rozmawiania wiele, wiele, do serdecznego uściśnienia dłoni Pana, do naocznego przekonania się raz jeszcze, że mogę i mam prawo nazewać Pana drogim swym przyjacielem, do jak najprędszego zobaczenia się... El. Orzeszkowa\n12 IV 85, Grodno Serdecznie i bardzo byłam smutna otrzymawszy wiadomość, że i teraz jeszcze nie powitam u siebie Szanownego i Drogiego Pana. Chciałam pisać zaraz, aby choć tym sposobem przypomnieć się Jego przyjaźni, ale świąteczne i małomiasteczkowe, więc tym nieuchronniejsze zachody i roztargnienia pochłonęły mi sporo czasu. Potem miałam miłego gościa, tę p. Sawicką (Ostoję), której obrazki czytaliśmy wspólnie w Miniewiczach. Czy Pan pamięta? Dziś dopiero mam zwykły spokój w domu i pierwszej jego chwili używam na powiedzenie Panu, że wraz z nieprzybyciem Pana do nas nie spełniła się jedna z najmilszych moich nadziei. Jednak nadzieje ludzkie muszą być cierpliwymi. Moja też czeka, ale trwa. Kiedy Pana zobaczę? Może tu w maju? A potem znowu w Miniewiczach? W zamierzanej naszej wycieczce do Białowieskiej Puszczy podobno w tym roku jeszcze nie będzie mi wolno przyjąć udziału. Zdaje się, że przez kilka miesięcy jeszcze pozostanę zasekwestrowaną*. Nie powiedziano mi tego stanowczo, ale tak to wygląda z obietnicy zaprowadzenia o osobie mojej korespondencji z Petersburgiem, wiadomo bowiem, że korespondencje takie trwają długo. Zresztą jesteśmy teraz pod taką prasą, pod którą bodaj nie byliśmy nawet w strasznej pamięci 7-m dziesiątku tego wieku. Opisywać tego nie podobna; chciałabym bardzo o mnóstwie rzeczy Panu opowiedzieć. Tymczasem, korzystając z ukończenia się wiadomego trzyletniego terminu, chciałam zrobić wycieczkę krótką na Polesie, do krewnej mojej, którą bardzo kocham, i zarazem dla przypomnienia sobie widoku owych stron, które chcę wziąść za tło dla jakiejś powieści. Doradzono mi z góry, abym tego zamiaru zaniechała. Cóż więc już i myśleć o Białowieży? Chcąc nie chcąc trzeba będzie znowu poprzestać na Miniewiczach. Wyjadę tam jak zwykle w połowie czerwca, ale wprzódy jeszcze zobaczę tu Pana, nieprawdaż? Nalegać o to nie śmiem, każde odwiedziny Pana uważając sobie za łaskę o tyle cenną, o ile niezasłużoną, ale z całego serca proszę... I jeszcze jedną prośbę do Szanownego i Drogiego Przyjaciela mego śmiem zanieść. Idzie o ludzi bardzo nieszczęśliwych. Przed niewielu laty byłam tu sprzyjaźnioną z dzieweczką śliczną, wybornie wychowaną, dobrą i rozumną. Jeżeli komu, to jej należał się pewno los szczęśliwy. Wyszła za mąż do Warszawy za ubogiego chłopca, sama nieposażna, z miłości. Widywałam ją potem rzadko, ale zawsze szczęśliwą i doskonale zadowoloną z bardzo miernego swego bytu. W swoich trzech pokoikach i w swej wiecznej wełnianej sukience, przy ukochanym człowieku i z pracowitymi rączkami czuła się królową. Za tę tak rzadką skromność wymagań i pogodę uczciwej duszy pokochałam ją jeszcze więcej. W zeszłym roku na to wszystko spadło straszne nieszczęście. Mąż jej, trzydziestokilkoletni, uległ jakiejś strasznej nerwowej chorobie, która odebrała mu możność pracowania, część rozumu, przerobiła go na dziecię czy starca. Ma to być jednak uleczalne. Nie pamiętam, który z lekarzy ma go w swojej opiece, wiedziałam to od niej, ale nie znane mi nazwisko wypadło mi z pamięci. Kiedy mi ta kobieta przed niewielu dniami o tym swoim niezmiernym nieszczęściu opowiadała, zmieniona do niepoznania, postarzała w rok o lat dziesięć, z wypłakanymi oczami, pomyślałam o Tobie, Szanowny i Drogi mój Przyjacielu. Nie wątpię, że ten nieszczęśliwy jest sumiennie i dobrze leczonym, ale skądinąd wierzę niezachwianie, że jeśli tylko chory uleczonym zostać może, przez Ciebie zostanie nim najpewniej, dla wielu przyczyn tak inteligencji, jak serca, którym równych nie znam. Wspomniałam jej cóś o tej wierze mojej; uczepiła się tego jak deski ratunku. Po kilku dniach otrzymałam od niego kartkę, którą załączam, z której wnosić cóś można o jego stanie i o tym, jak niecierpliwie czeka nowego ratunku. Nazewają się Rewieńscy. Ona sama przyjdzie do Ciebie, Szanowny Przyjacielu, z moją kartką. Racz ją przyjąć jako kobietę bardzo mnie miłą i jeżeli jeszcze można ratować tych nieszczęsnych, ratuj ich, naprzód dla „ideału dobra", a potem, potem przez przyjaźń dla mnie, do której w tym wypadku odwołuję się śmiało. Teraz zapytanie. W tych. dniach otrzymałam list z Warszawy od p. Szymona Nusbauma. Byłżeby to Twój krewny, Szanowny Przyjacielu? Cieszyłabym się z tego podwójnie, bo list jest bardzo miły, z zapytaniem pewnym społeczno-literackiej natury; znać w nim młodziutkiego i bardzo inteligentnego człowieka. W tych dniach odpiszę memu nieznanemu i sympatycznemu korespondentowi. Zadał mi on pytanie dość trudne i wymagające niejakiego skupienia myśli. Lękam się, czy potrafię wywiązać się choćby znośnie z :zadania. Gorąco i długo ściskam obie Twe dłonie i bardzo, bardzo usilnie zapisuję: się w Twej pamięci. Czy do prędkiego widzenia się? EL Orzeszkowa\n23 XII. 1886, Grodno Wdzięczną byłam osobie, która mi kilka słów od Szanownego i Drogiego Pana przywiozła; cóż mam mówić o wdzięczności mojej dla tego, który je napisał! Obietnica w nich zawarta ucieszyła mię tak, jak cieszy zwykle nadzieja dobrej i jasnej chwili, mającej przerwać długi szereg szarych albo i zupełnie ciemnych chwil zwykłego, ludzkiego życia. Spełnienia jej czekać będę z upragnieniem, a ponieważ oczekuje mię ono w bliskiej przyszłości, więc o sobie i wszystkim innym rozpisywać się dziś nie będę. Wolę opowiedzieć. Zamilczeć tylko nie mogę nawet tymczasem o silnym wrażeniu, które wywarła na, mnie odezwa Wasza w programowym numerze Głosu. Była to podobno dla Warszawy gromowa chmura. Myśmy ją czytali z uwielbieniem. Fizjologie cierpienia? czytam z niewypowiedzianym zajęciem. Dlaczego nie w każdym numerze? O tym wszystkim i mnóstwie innych rzeczy — do mówienia! Teraz tylko serdeczny i długi uścisk dłoni z. wiecznym ode mnie do Pana wyrazem: dziękuję! El. Orzeszkowa\n10 (22) III 1887 r., Grodno Szanowny i Drogi Panie Dzieje moje od powrotu z Warszawy są następujące: w piątek czułam się bardzo zmęczoną, w sobotę miałam silną migrenę, przez niedzielę i poniedziałek napisałam kilka kartek, które dziś, we wtorek, pod adresem Pana dla Głosu posyłam. Pragnę gorąco służyć sprawie, która jest dobrą, którą kocham, którą spotyka niepowodzenie i która osobiście mego drogiego lekarza i przyjaciela obchodzi. Ale lękam się wielu rzeczy: może te kartki przyjdą za późno, może się Warn nie podobają... Wolałabym posłac Wam cóś innego, pragnęłabym cóś lepszego, ale ta fantazja wstąpiła mi w głowę zaraz w drodze do Grodna, w wagonie, i do; niczego innego mię nie dopuściła. W tych rzeczach nie miewam mocy nad sobą. Telegrafuję dziś, że rękopis wysyłani dlatego że może zechcecie miejsce dla niego w n[ume]rze Głosu zostawić; przy tym, niedarowanie roztrzepana, zapomniałam dowiedzieć się, jakim jest nowy numer domu, do którego adresuję, może więc na poczcie zależeć. Roboty mam przed sobą mnóstwo: jakaś nowela na 1 kwietnia przyrzeczona, zaległe listy, 3-ci tom powieści A w głowie mi szumią i w sercu dzwonią jeszcze wrażenia, wspomnienia Warszawy... Czy mam powiedzieć, że najdroższe i najtrwalsze te, które od Pana pochodzą? Już powiedziałam, cóż stąd? Wszak wśród najlepszych muszą być najlepsi i wśród najmilszych najmilsi. Jeszcze do nikogo tam nie pisałam, zajęta fantazją dla Głosu. Pierwszego Pana pozdrawiam. Przed końcem tygodnia podziękuję wszystkim tym, którzy mię taką strugą serdecznego ciepła obleli, że jeszcze grodzieńskie zimno mię nie dosięga. Jednak chciałabym bardzo widzieć Pana nie po warszawsku i prędzej niż w końcu lata. Gdyby Pan mógł przyjechać na wiosnę, w kwietniu, w maju, choć na dzień jeden... Co będzie z Głosem! Na cuda nie liczę, choć stają się czasem, więc o wiadomość w kilku słowach najserdeczniej pana Potockiego proszę. Obchodzi mię to bardzo. Chciałabym dla Was dużo pisać, ponieważ mię do tego raczyliście zachęcić. W pamięci żony Pana i siostry — którą w domu Waszym poznałam, a pragnęłabym poznać bliżej — o mały kącik proszę. EL Orzeszkowa Koniec wersji demonstracyjnej.\n30 V 88, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n15 III 95, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n29 XI 95, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n2 (14) X 89 [H898]Niedostępny w wersji demonstracyjnej\n21 X 98, Grodno Szanowny i Drogi PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n25 XI 98, [Grodno]Niedostępny w wersji demonstracyjnej\n17 XII 98 Drogi PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n19 II [l]900Niedostępny w wersji demonstracyjnej\n1 IV 1901, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n30 I 1902, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n19 III 1902, Grodno Szanowny, Drogi, Kochany PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n2 X 1902, Grodno Drogi, Kochany PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n8 X 1902, Grodno Drogi PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n23 X 1902, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n1 III 1903, Grodno Drogi PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n28 IV 1903, Grodno Drogi PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n4 VII 1903, Marieribad, Waldquellzeile, v. Anita (list odpowiedzi nie potrzebujący)Niedostępny w wersji demonstracyjnej\n18 VII 1903, Marieribad, Waldquellzeile, v. AnitaNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n23 IX 1903, Grodno Szanowny i Drogi PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n28 XI 1903, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n2 II 1904, Grodno (środa)Niedostępny w wersji demonstracyjnej\n12 I 1904, Grodno Drogi PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n12 V 1904, Grodno Drogi, Najlepszy PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n6 XII 1904, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n16 XII 1904, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n14 (27) XII 1905, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n7 III 1906, GrodnoNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n3 XI 1907Niedostępny w wersji demonstracyjnej\n24 VI 1909, Florianów Drogi, Kochany PanieNiedostępny w wersji demonstracyjnej\n


obraz - Sztuka - DecoBazaar\n> obraz (nr 6444576)\nWymiary: 38 /46 cm\nObraz abstrakcyjny. Pomalowane na biało brzegi. Można powiesić bez ramki. Każdy księżyc jest malowany indywidualnie , możne sie różnić od zdjęcia.\nTAGI: #abstrakcja, #księżyc, #obraz do sypialni, #ręcznie malowane\nArtystka, malarka. Malując przemieniam wewnętrzna energie w kolory i formy.\nInspiruja mnie: fotografie, barwy ziemi, abstrakcje i niespotykane połączenia kolorów.\nInne produkty sprzedawcy Sroka Art\n1800 zł2000 zł\nKOMPOZYCJA "TEKSTURA 1"\nKOMPOZYCJA "TEKSTURA 3"


Moshi iGlaze etui do iPhone 13 Pro (system SnapTo) (Adtriatic Niebieski) | Sklep Cortland Apple Premium Reseller\nStrona główna/iPhone/Etui do iPhone/Moshi iGlaze etui do iPhone 13 Pro (system SnapTo) (Adtriatic Niebieski)\nMoshi iGlaze etui do iPhone 13 Pro (system SnapTo) (Adtriatic Niebieski)\nKod producenta: 99MO132522\nKod Cortland: 39C270\nMoshi iGlaze etui do iPhone 13 Pro Oryginalne etui Moshi iGlaze do iPhone'a 13 Pro to hybrydowa konstrukcja wykonana z materiałów najwyższej jakość (100% non-toxic). Poszczególne elementy zostały dopasowane do siebie w taki...\nMoshi iGlaze etui do iPhone 13 Pro\nOryginalne etui Moshi iGlaze do iPhone'a 13 Pro to hybrydowa konstrukcja wykonana z materiałów najwyższej jakość (100% non-toxic). Poszczególne elementy zostały dopasowane do siebie w taki sposób, aby etui przylegało do iPhone’a w każdym miejscu obudowy. Wykończenie typu glossy oraz profilowana ramka nadają całości ekskluzywny charakter. Ozdobny wzór wytłoczony po bokach etui spełnia jednocześnie funkcję antypoślizgową, dzięki czemu telefon nie wyślizguje się z dłoni i dużo łatwiej obsługiwać go jedną ręką.


Magda Wójcik odebrała nagrodę za zwycięstwo w Big Brother\nMagda Wójcik została zwyciężczynią nowej edycji programu "Big Brother", który po latach wrócił w odświeżonej formie na antenę TVN 7. Od finału minęło już dużo czasu, ale nadal jest o nim głośno za sprawą uczestników. Okazuje się, że Magda dopiero teraz odebrała drugą część wygranej! Czek na kwotę 100 tys. zł został jej wręczony podczas finałowego odcinka, ale samochód Mitsubishi przekazało celebrytce dopiero teraz. Zobaczcie zdjęcia przekazania samochodu! Teraz gwiazda "Big Brothera" szuka dla niego imienia...\nMagda Wójcik odebrała drugą cześć nagrody z "Big Brothera"!\nZwyciężczyni "Big Brothera" pochwaliła się na Instagramie zdjęciami, na których odbiera "kobiecy samochodzik" od Mitsubishi. To druga część nagrody. Pierwszą chce przeznaczyć na realizację swojej pasji, którą jest moda. W wywiadach podkreślała, że może uda jej się stworzyć własną linię ubrań lub otworzyć butik. Na Instagramie pokazała urocze zdjęcia z przekazania auta i poprosiła Internautów o pomoc w znalezieniu imienia:\nWczoraj odebrałam cześć mojej nagrody- słodki, kobiecy samochodzik od @mitsubishi.polska🚙Nadal szukam imienia dla mojego maleństwa. Hmm any ideas? Z całego serduszka chciałam podziękować WAM kochani oglądacze za każdy SMS który wysłaliście na mnie podczas trwania @bigbrother.tvn7 - napisała na Instagramie\nMagda Wójcik dziękuje Igorowi, że znalazła się w finale!\nMagda Wójcik jeszcze raz podziękowała wszystkim, którzy kibicowali jej w programie i wysyłali na nią swoje SMS-y. Przyznała, że była to świetna przygoda, a w finale znalazła się dzięki wsparciu Igora. To do niego skierował kilka ciepłych słów, wyrażających ogromną wdzięczność:\nDziękuje, dziękuje i jeszcze raz dziękuje! To dzięki wam przeżywałam tyle wspaniałych chwil i mogłam być ostatnim mieszkańcem, który opuścił ten niesamowity dom. Poszłam do programu dla niezapomnianej przygody aby wykonywać zwariowane zadania, pokonywać swoje lęki i bariery oraz poznać wspaniałych ludzi. Wszystko to spełniło się, a dodatkowo (co było najbardziej zaskakujące) wygrałam. 🙈⁉🤷♀☺ Dziękuje również mojemu brother from another mother @igorjakubowski_bb - to dzięki tobie przeszłam do finału! ❤🙌🏼 DZIĘKUJĘ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nCo ważne Magda Wójcik w podziękowaniach nie napisała ani słowa o swoim chłopaki, Olehu. Po programie para nadal się była razem, ale na temat ich związku pojawiało się coraz więcej plotek dotyczących rozstania. Potwierdzą się?\nMagda i jej nowy samochód!\nMagda Wójcik szuka nazwy dla swojego nowego samochodu