FUSS magazyn społeczno - kulturowy fuss :: STRACH SIĘ BAĆ, CZYLI JAK TO Z TYM EDEM WOODEM BYŁO?\nSTRACH SIĘ BAĆ, CZYLI JAK TO Z TYM EDEM WOODEM BYŁO?\nMARTA PŁAZA | KATARZYNA DOMŻALSKA\nSą twórcy otoczeni kultem mimo bycia ofiarami powszechnego szyderstwa. Są filmy uwielbiane pomimo jakości wołającej o pomstę do nieba. Są chwile w historii kinematografii, kiedy bohaterem popkultury zostaje artysta rzekomo do tego niepowołany. Poznajcie Eda Wooda – reżysera wyśmiewanego i odrzucanego, który na przekór wszystkim nie dał się wyrzucić z kart historii kinematografii.\nJest rok 1953. Dziki i wbity w skórzaną kurtkę Marlon Brando łamie niewieście serca, Audrey Hepburn wyjeżdża na Rzymskie wakacje z Gregorym Peckiem, a Marylin Monroe przekonuje, iż Mężczyźni wolą blondynki oraz uczy, Jak poślubić milionera. Kino głównego nurtu nadal było kontrolowane przez Kodeks Haysa. Piętnował on m.in. wszelkie przejawy wyuzdanej erotyki, zmuszając twórców do zepchnięcia tych tematów między przysłowiowe wiersze. Obostrzenia te zdeterminowały kształt kinematografii niemal do końca lat 50., podporządkowując ją konserwatywnej wizji świata. Rzutowało to także na wizerunek płci: mężczyzna miał być dżentelmenem, kobieta miała czarować wdziękiem i urokiem osobistym.\nW końcu pojawił się człowiek, który chciał coś zmienić. Ed Wood przeciwstawił się tendencyjnym obrazom płciowości, według których kobieta była jedynie obiektem do podziwiania, a to mężczyzna władał spojrzeniem. Zacierając granice płci i przekonując, iż nasza tożsamość kulturowa może się różnić od tej biologicznej, stworzył dzieło, które mimo swoich licznych niedoskonałości, jest znakomitym przykładem wczesnego kina queer. Glen czy Glenda to historia transwestyty (zagranego przez samego reżysera), który za pomocą specyficznej charakteryzacji raz wciela się w rolę kobiety, innym razem – mężczyzny. Trudno jednak mówić tutaj o jakiejkolwiek fabule, jako że film miał charakter niemalże poradnika uświadamiającego konserwatywne społeczeństwo o istnieniu zjawiska, które wówczas było jeszcze czymś szokującym. Postać naukowca (w tej roli niezapomniany Bela Lugosi), który objaśniał widzom biologiczne uwarunkowania transwestytyzmu, czy scena przedstawiająca operację zmiany płci oraz życie „po” – to dowody na to, że nie tylko takie osoby żyją, ale i niekoniecznie mają się dobrze w otaczającym je świecie.\nPierwszy ważny film Wooda był dziełem w pewnym sensie autobiograficznym, bowiem jak się okazało, sam twórca odczuwał pociąg do damskich fatałaszków. Poza tym Glen czy Glenda jest jednym z naprawdę nielicznych dowodów na to, że ambicje reżysera nie kończyły się jedynie na historiach o zombie i UFO, a interesowało go również tworzenie kina zaangażowanego społecznie. Transgresyjne dzieło, które niosło przesłanie tolerancji i zrozumienia dla jednostek transpłciowych, nie mogło jednak spotkać się z uznaniem widowni, która wierna była tradycyjnym podziałom na to, co męskie, i co kobiece. Z perspektywy dnia dzisiejszego, kiedy to popkultura zdołała na szereg różnych (i lepszych!) sposobów przepracować problem tożsamości płciowej, film Wooda, mimo szczytnych zamiarów, wydaje się tylko komedią. Glen czy Glenda to dzieło niezwykle statyczne (co wynikało ze skrajnie ograniczonego budżetu), pełne pretensjonalnych dialogów i manierycznego aktorstwa, którym popisał się nawet Bela Lugosi, zdający się wciąż żyć w skórze Draculi. Wszystkie te czynniki sprawiły, iż dzieło Wooda, aspirując do wysokiej ligi, stało się jej najprawdziwszą karykaturą. Chociaż – w przeciwieństwie do późniejszych filmów reżysera – zasłużyła na swoje (niechlubne) miejsce w historii.\nZ każdym kolejnym obrazem Wood zapracowywał sobie coraz bardziej na miano „najgorszego reżysera wszech czasów”, które miało mu zapewnić przewrotną sławę po śmierci. Narzeczoną potwora (1954) zainicjował serię horrorów oscylujących wokół zagadnienia tajemniczych sił. Wykorzystał tym samym trend lat 50. na horrory SF, opowiadające o inwazjach z kosmosu i niezwykłych istotach. Lęk przed nieznanym wybrzmiał u niego jednak w skrajnie kampowej formie. Zarówno Narzeczona potwora, jak i kolejny „hit”, Noc upiorów (1959), podejmują uwielbiany przez Wooda wątek szalonych naukowców i eksperymentów na ludziach. Twórca w ten sposób podejmuje się próby autorskiej reinterpretacji tematyki cielesności, która w horrorze odgrywa niebagatelną rolę (czego dowód stanowi doprowadzony do perfekcji przez Davida Cronenberga body horror). Boimy się okaleczeń czy chorób, a lęki te w horrorze ubrane zostają w formułę gatunkową.\nNarzeczona potwora opowiada o próbach stworzenia za pomocą energii atomowej nadludzi, natomiast Noc upiorów to historia o przywracaniu do życia umarłych. W Narzeczonej… ponownie widzimy Belę Lugosiego w roli reprezentanta świata nauki. Tym razem jest on doktorem Vornoffem, który wraz ze swym asystentem zamierza przeprowadzić eksperyment na porwanych osobach. Obaj bohaterowie uosabiają fascynację Wooda postępem naukowo-technicznym. Powiązanie nowych medycznych wynalazków z estetyką horroru zaowocowało dziełem nieco archaicznym, w którym aura tajemnicy blednie w połączeniu z niewprawnym warsztatem reżyserskim. Diagnozując dynamiczny rozwój technologii, Wood interpretuje jednak otaczającą go rzeczywistość. To właśnie dzięki temu jego dzieła pozostają dziś nie tylko uroczymi koszmarkami, które oglądamy na alkoholowych posiadówach z grupą znajomych, ale również pewnym oknem na świat lat 50.\nNoc upiorów z kolei jest filmem, który udowadnia, że Edward D. Wood Jr. interesował się nie tylko zachodzącymi na jego oczach zmianami społecznymi, ale i szeroko pojętym światem materii oraz duchowości. Niestety w obliczu braku reżyserskiego drygu i skrajnie ograniczonego budżetu, nawet najlepsze zamiary musiały spełznąć na niczym. Fabuła oscyluje wokół tematyki spirytystycznej. Dr Acula (aż żal, że tym razem w tej roli nie zobaczyliśmy Lugosiego) mieszka w domu na odludziu, gdzie trudni się wywoływaniem duchów. W rzeczywistości jest zwykłym oszustem, wykorzystującym cierpienie innych oraz ich tęsknotę za bliskimi. Pewnego dnia doktorowi udaje się jednak wskrzesić prawdziwych zmarłych, co ostatecznie obraca się przeciwko niemu. Woodowi po raz kolejny nie można odmówić przenikliwości. Premiera Nocy upiorów pokryła się w czasie z coraz śmielej wkraczającą na salony rewolucją obyczajową z jej newage’owymi zainteresowaniami. Zainteresowanie sprawami ducha stało się normą. Twórca wchodzi ze swoim filmem w nową erę, w której człowiek przestaje się skupiać jedynie na tym, co materialne. Szkoda tylko, że jak to w przypadku Wooda bywa, interesujący pomysł rozbija się o wykonanie. Reżyser nie uczył się na błędach, które stawały się przysłowiowym gwoździem do trumny. Dodatkowo na niekorzyść Nocy… przemawiał brak aktorów pokroju Beli Lugosiego, którzy mogliby swoją charyzmą udźwignąć wątłą intrygę ukutą przez Wooda, nadając jej nieco blasku.\nRzecz miała ulec zmianie jeszcze w tym samym roku. Plan dziewięć z kosmosu idealnie wpisywał się w klimat schyłku lat 50., który zdominowany został przez zainteresowanie podróżami kosmicznymi. Premiera Planu… to 1959 rok, jednakże już dwa lata wcześniej (od momentu wystrzelenia w przestrzeń kosmiczną sowieckiego Sputnika 1) między Stanami Zjednoczonymi a ZSRR rozpoczął się prawdziwy wyścig o to, kto szybciej osiągnie jak najwięcej na polu eksplorowania przestrzeni międzyplanetarnej.\nFascynacja ta przyjmuje typową dla Wooda formę. Oto małe miasteczko coraz częściej nawiedzane jest przez UFO. Zaciekawieni mieszkańcy postanawiają wybrać się na miejsce ich lądowania, którym jest… cmentarz! Tam okazuje się, że kosmici przybyli na Ziemię po to, aby wskrzeszać umarłych i zapanować nad ich umysłami. Dalekosiężnym planem przybyszów z kosmosu jest zaś pozbycie się wszystkich mieszkańców Ziemi. Dla dobra galaktyki.\nWood większą sympatię zdaje się żywić do kosmitów, do spółki z zombie, a nawet wampirami, próbującymi zawładnąć Ziemianami – którzy w prawdziwym świecie próbowali zawładnąć nimi. W jednej z ról mieliśmy tutaj ponownie zobaczyć Belę Lugosiego, jednak aktor zmarł po czterech dniach zdjęciowych. Zaangażowanie do kolejnych etapów produkcji prawie o głowę wyższego zastępcy jest doskonałym przykładem artyzmu Wooda. Sam film jest dziś uznawany za najbardziej znane dzieło twórcy, przypieczętowujące jego sławę najgorszego reżysera wszech czasów.\nCzy zasłużenie? Ed Wood udowodnił banalną prawdę, że jeżeli czegoś bardzo chcemy, to w końcu to osiągniemy. Od najmłodszych lat będąc wielkim miłośnikiem X muzy, marzył o tym, aby dostać się do Hollywood. Pełen pasji i chęci tworzył jeden film za drugim, aby znaleźć się kiedyś w panteonie sław obok swojego mistrza – Orsona Wellesa, do którego zresztą lubił się porównywać. Paradoksalnie swój cel osiągnął, chociaż historia zapamiętała go w nieco inny sposób, niż pragnął.\nWood to dzisiaj symbol urokliwego retrokiczu, autor filmów, które oglądamy po to, aby pośmiać się z ich niedoskonałości i spojrzeć na ówczesny świat z nieco mniej znanej perspektywy. Otacza je nostalgia z powodu końca pewnej ery w kinematografii, co potęguje obecność Beli Lugosiego. Aktor będący kiedyś gwiazdą wielkiego formatu, występującą w dziełach, o których stworzeniu autor Planu dziewięć z kosmosu mógł tylko pomarzyć, zakończył swój artystyczny żywot w podrzędnych historyjkach swojego przyjaciela, będących przystanią dla jego podupadającej kariery. Ceną za możliwość grania, której nie chciał mu dać już nikt inny, stało się parodiowanie własnego wizerunku. Jest w historii tych mężczyzn smutna zależność, która tak świetnie wybrzmiała w biograficznym filmie Tima Burtona (Ed Wood, 1994 roku). Obydwaj oddali magii kina całe serce, choć ich uczucie zostało ostatecznie zdradzone. Bela Lugosi zmarł na planie filmowym, a życzenie, aby pochować go w stroju Draculi, wydaje się ostatnim krzykiem zza grobu, prośbą o to, by pamiętać o legendzie. Ed Wood do śmierci w 1978 roku zajmował się produkcją filmów pornograficznych i pisaniem do tanich czasopism publikujących opowiastki kryminalne i horrory. Jego prawdziwa kariera rozpoczęła się dwa lata później, kiedy to otrzymał Nagrodę Złotego Indyka dla najgorszego reżysera wszech czasów. Opinia ta ciągnie się za Woodem po dziś dzień, podtrzymując jego niesłabnącą popularność. Jak się okazuje, popkultura potrzebuje różnych bohaterów. Przede wszystkim takich, którzy na przekór wszystkim spełniali swoje marzenia.\nAbsolwentka dziennikarstwa i filmoznawstwa. Pasjonatka horrorów, od klasycznych po te dziwniejsze. Miłośniczka gór i kociego futra. Po godzinach marzy o podróży po Nowej Zelandii śladem Drużyny Pierścienia i wyjeździe do Nowego Jorku na festiwal filmów Tromy.\nAbsolwentka kierunku Projektowanie Graficzne na ASP we Wrocławiu (2012). Na co dzień zajmuję się projektowaniem graficznym, ilustracją oraz animacją. Laureatka licznych konkursów. Obecnie freelancer.


Belka: realizacja ustawy frankowej pogrąży rezerwy NBP - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 01-06-2016, 15:04\nMarek Belka ostrzega, że lwia część 105 mld USD krajowych rezerw walutowych będzie potrzebna do zapewnienia stabilności branży finansowej i stabilności rynku, jeśli dojdzie do realizacji planów wykupienia kredytów walutowych, informuje Bloomberg.\nMarek Belka, którego sześcioletnia kadencja na stanowisku prezesa Narodowego Banku Polskiego dobiega końca w tym miesiącu, ostrzegł, że konwersja kredytów frankowych może doprowadzić do przeceny polskiej waluty i destabilizacji banków, co będzie wymagało ich wsparcia znaczną częścią funduszy pochodzących z rezerw. Prezydent Andrzej Duda pracuje nad nową propozycją dla posiadaczy kredytów mieszkaniowych we frankach szwajcarskich, po tym jak Belka wcześniejszą propozycję nazwał „czystym złem”.\nBelka podkreślił, że ogólne rozwiązanie problem frankowego zmusi banki do kupna szwajcarskiej waluty w celu zamknięcia pozycji walutowych, co jeśli dokona się w sposób rynkowy, osłabi złotego. Wykorzystanie rezerw NBP oczywiście zostanie negatywnie odebrane przez rynki, ale z drugiej strony, zakończenie problemu kredytów frankowych nie byłoby złe dla inwestorów.\nWaluty , Rynek , Marek Belka , Belki , Dudy\nInne / Belka: realizacja ustawy frankowej pogrąży rezerwy NBP


01297 025463 21114337 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Michał Bałucki Liczba stron: 262\nISBN: 978-83-272-2338-8 Data wydania: 2010-08-05\nBIAŁY MURZYN Michał Bałucki\nIW miasteczku powiatowym, Okolu, między godziną piątą a szóstą zabębniono na rynku. Rynkiem nazywano tu plac kwadratowy, nierówny, wysypany w kilku miejscach kupami kamieni, między którymi leżały błotniste kałuże i śmietniki z ostatniego jarmarku. Naokoło tego placu stały szeregi domków drewnianych, na kamiennych podmurowaniach, z podsieniami i staroświeckimi facjatkami, spośród których wyskakiwały, na kilka łokci długie, drewniane rynny, wyrzucające w czasie deszczu obfite strumienie wody w kałuże i doły. Pośrodku rynku, obok figury świętego Jana Nepomucena, stał na wzniesieniu budynek, podobny do lamusa, który miał przedstawiać ratusz. Z tego to budynku wyszedł policjant, w starym wypełzniętym mundurze, który był kiedyś niebieskim, i stanąwszy w jednym rogu rynku, uderzył w bęben. Odgłos rozległ się wśród pustych ścian rynku, mieszczanie bowiem zajęci byli w polu zbieraniem siana, i mało kto pozostał w miasteczku. Kilku tylko małych chłopców w spodenkach, zawieszonych na kawałkach krajek, kilka piastunek z nie umytymi, rozczochranymi bachorami żydowskimi i jakiś stary rzemieślnik z zieloną umbrelką otoczyli policjanta, który z uroczystą powagą, po dwukrotnym uderzeniu w bęben, odezwał się podniesionym głosem: – Wszem wobec i każdemu z osobna, wam, szlachetni rycerze, wysoka szlachto, postronni obywatele, mieszczanie, chłopi i inni ludzie, jako też i wam Żydzi, magistrat miasta czyni wiadomo, jako iż wczoraj na drodze między majętnością jaśnie wielmożnego pułkownika Jana Lipskiego, dziedzica Zarzecza z przyległościami, a miastem zgubiono pugilares z czerwonej skóry, ozdobiony bogatym haftem, w którym to pugilaresie oprócz różnych papierów, dokumentów i fotografii – znajdowało się sześćset guldenów w banknotach austriackich. Łaskawy znalazca zechce się zgłosić bądź do tutejszego magistratu, bądź do wyżej wyrażonego jaśnie wielmożnego Jana Lipskiego, gdzie otrzyma nagrodę w kwocie pięćdziesięciu guldenów. Odrecytowawszy jednostajnym głosem to ogłoszenie, policjant przeszedł na drugi róg rynku i znowu uderzył w bęben. Ta sama publika, którą on według starej formuły tytułował szlachetnymi rycerzami i wysoką szlachtą, pociągnęła tam za nim, z tą tylko różnicą, że zamiast starego rzemieślnika, który już poszedł do domu, stanęła jakaś kucharka z zakasanymi i omączonymi rękami i chłop, który z jajami zajechał był właśnie przed żydowski sklepik. Zresztą nikt więcej nie pojawił się na rynku. Nawet Icek Fajgełes, właściciel owego sklepiku, zatytułowanego na szyldzie handlem win i korzeni, nie raczył pofatygować się dla wysłuchania tego ogłoszenia, a to nie przez brak ciekawości, jeno że Icek Fajgełes o wszystkich sprawach magistrackich miał wiadomości z pierwszej ręki, bo od samego burmistrza, który w chwilach wolnych od urzędowania, a takich miał bardzo wiele, rezydował stale w handlu win i korzeni. I teraz właśnie tam się znajdował z panem poczmistrzem i księdzem wikarym, i gawędził z nimi przy lampeczce wina. Treść ogłoszenia była przedmiotem ich rozmowy. Dziwiono się, że taki dumny pan zdecydował się ogłaszać zgubę kilkuset guldenów. Burmistrz utrzymywał, że o ile zna pułkownika, to wie, że tego by nie zrobił, gdyby mu chodziło tylko o pieniądze; że w pugilaresie miał się podobno znajdować jakiś ważny dokument familijny, a i pugilares sam miał dla pułkownika wartość pamiątkową, bo haft na nim był roboty nieboszczki żony. Ksiądz wikary także był tego zdania; tylko poczmistrz, który nie lubił pułkownika za jego lekceważące traktowanie ludzi, przypuszczał, że bieda zmusiła go do zrobienia tego ogłoszenia. – Dawniej – mówił – byłby tego pewnie nie zrobił, ale teraz krucho z nim. Toż wszyscy wiemy, w jakich on interesach; długów po uszy! – Mówią, że stara teściowa ma majątek –" odezwał się wikary. – Ma, ale go nikt nie zobaczy, chyba po śmierci. Stara się boi grosza ruszyć, bo wie, że i to poszłoby na różne fantazje pańskie, jak cała fortuna, a fortuna była nie lada. – No, jeszcze tak źle z nim nie jest – odezwał się znowu burmistrz, biorąc w obronę pułkownika. – Przez zamęście córki interesa jego znowu się poprawią. Narzeczony ma znaczne dobra na Podolu. – Któż to taki? – spytał znowu wikary. – Sikorski – znany ród, stara szlachta. – Bo też i Lipscy niczego. – Tylko goli – wtrącił znowu poczmistrz. – Toteż pono rodzina pana młodego nie bardzo życzyła sobie tego związku. Ale młody zakochał się po uszy w pannie i nie było rady. – Czy taka piękna? – spytał wikary, który jako świeżo przybyły w te strony nie znał ani stosunków miejscowych, ani osób. – Można by śmiało o niej powiedzieć: piękny, bo to więcej chłopiec niż dziewczyna, jeździ konno jak najlepszy kawalerzysta, strzela, poluje, podobno nawet na pałasze się rąbie. Będzie miał mąż niemałą pracę okulbaczyć taką żonę. – Jeśli ona go nie okulbaczy. – To pewniejsze. – I kiedyż wesele? – Na szwenti Michał – odezwał się Icek Fajgełes, który stojąc tuż przy stoliku pana burmistrza, przysłuchiwał się przez cały czas rozmowie. A odezwał się z pewną dumą, że mógł pochwalić się tą wiadomością o terminie wesela, była zaś to wiadomość pewna, bo miał ją od samego pana pułkownika, który mu polecił sprowadzić na ten czas wina z Węgier. Podczas kiedy tak rozprawiano w handelku, policjant przeszedł na trzeci róg miasta, dokąd mu już tylko paru chłopców, niestrudzonych amatorów bębnienia, towarzyszyło. Ale i ci wnet porzucili go, wracając pod mur ratusza, do przerwanej zabawy w guziki. Policjant pozostał sam jeden. To go jednak nie wstrzymało od dopełnienia formalności, która wymagała, aby każde postanowienie magistratu wybębnione i wygłoszone było na wszystkich czterech rogach rynku. I z pełną ważności miną przeszedł na róg czwarty. Po dwukrotnym uderzeniu w bęben, gdy się zbierał właśnie do wygłoszenia obwieszczenia i już odchrząknął, splunął i zaczerpnął powietrza, jakiś podróżny, w lichym ubraniu, mocno zakurzony i z zawiniątkiem w ręku, wyszedł z bocznej ulicy na rynek. Policjant rozpoczął rozporządzenie. Podróżny zatrzymał się i wsparty na kiju, słuchał. Był to mężczyzna mogący mieć lat dwadzieścia kilka, rosły, barczysty i wcale pięknej, sympatycznej twarzy, na której jednak mało było życia i wyrazu. Była w niej jakaś leniwa ospałość; znamionująca przytępiony umysł; ruchy jego były ciężkie, niezgrabne, a krój ubioru robił go podobnym do jakiegoś organisty lub kościelnego z małego miasteczka. Ubiór ten był do tego mocno zakurzony z drogi, którą widocznie odbywał piechotą, twarz opalona, zroszona potem, świeciła, jakby była z brązu odlana. W dużych oczach, poruszających się leniwo i obojętnie, malowało się znużenie i ospałość. Policjant zdawał się nie widzieć podróżnego, stojącego tuż przed nim. Recytując bowiem ogłoszenie, błądził oczami w przestrzeni, jakby miał przed sobą niezmierne tłumy ludu, i wzrok jego nie zatrzymywał się szczegółowo na nikim. Dopiero kiedy skończył czynność swoją i złożył urzędowe pałki do rzemiennego futerału na piersiach, zeszedł z kupy kamieni, z których wysokości przemawiał był do narodu, i zbliżywszy się do podróżnego, powitał go skinieniem głowy. – Jak się masz, Antku? – spytał go głosem już zwyczajnym, rozebranym z urzędowej powagi – a ty skąd? – A z miasta, ze szkół – odrzekł podróżny. – A to cię diabelnie długo w tych szkołach trzymają. Toż to już będzie sześć czy siedm lat, odkąd tam siedzisz. – Ośm lat się skończyło. – A no; musiałeś już pojeść wszystkie rozumy. Podróżny uśmiechnął się jałowo i odrzekł: – Już teraz skończyłem. – No, czymże myślisz zostać? – Albo ja wiem? Zobaczę, co ojciec powie. – I dziedzic, boć to on przecie łożył na ciebie. – A tak, pomagał mi. Czy to jemu zginął ten pugilares, coście go obwoływali? – A jemu. Jak będziesz szedł do domu, patrz pilnie po drodze; może ci się uda znaleźć; dostałaby ci się nagroda. – Pięćdziesiąt guldenów piękny grosz; ale to pewnie już kto znalazł i schował, kiedy się do tego czasu nie odszukał. Pugilares nie szpilka, zobaczyć nie trudno. – Tak się zdaje, że go ktoś wziął sobie. Chwilkę milczeli, nie wiedząc, o czym dalej mówić. Wreszcie podróżny zapytał: – I cóż nowego u was? – A cóż? Wszystko po dawnemu; klepie się biedę i basta. – A mój stary zdrów? Dawnoście go widzieli? – A był tu na Boże Ciało. Asystowaliśmy w mundurach księdzu celebransowi na procesji. Stary krzepko się trzyma, wygląda lepiej ode mnie, choć znacznie starszy. – Chwała Bogu. Umilkli znowu. Podróżny grzebał laską w ziemi i kreślił jakieś zygzaki, policjant zażywał tabakę. – No, trzeba będzie iść, żeby przed nocą dociągnąć do domu. Mam jeszcze sporo drogi przed sobą. Bywajcie zdrowi! – Szczęśliwa droga! A pozdrów tam starego ode mnie. – Bóg wam zapłać. Skinął głową policjantowi i poszedł dalej za miasto. Droga prowadziła z początku wzdłuż wysokiego brzegu, skąd rozległy i wspaniały był widok na szerokie równiny, pełne lasów i wiosek, leżących z drugiej strony rzeki. Że jednak gliniasty brzeg odrywał się często, przeto, dla bezpieczeństwa, odsunięto drogę w głąb płaskowzgórza, przez co trzeba było robić wielkie koło. Piesi jednak, szczególnie wieśniacy, chodzący na targi do miasteczka, używali starej drogi, jako bliższej. Z czasem drożyna zamieniła się w ścieżkę, która szła tuż brzegiem rzeki, prosto na przełaj przez parowy, strumienie i jary. Tą ścieżką poszedł także nasz podróżny. Czas jakiś szedł grzbietem wzgórza, kolosalna jego postać rysowała się jak ciemna sylwetka ostro na tle złocistym zachodu. Potem zeszedł w parów i zniknął wśród krzaków leszczyny. Przechodząc środkiem tych zarośli, usłyszał za sobą szelest, jakby ktoś szybko przedzierał się przez krzaki. Rozciekawiony zatrzymał się. Szelest prędko zbliżał się ku niemu, już tylko parę kroków przedzielało go. Podróżny spojrzał w tę stronę i zobaczył ze zdziwieniem sarnę, która na jego widok zatrzymała się w biegu, wpatrzyła na niego lękliwe, wilgotne oczy a potem, spłoszona, rzuciła się nagłym skokiem, uciekając na powrót w gęstwinę. Podróżny mimowiednie poskoczył za nią i chciał ją ścigać, wnet jednak spostrzegł się, że byłoby to dzieciństwem gonić sarnę po zaroślach z gołymi rękami, zatrzymał się więc. Czas jakiś przysłuchiwał się cichnącemu coraz bardziej tętentowi kopytek, potrącających o gałęzie krzaków i korzenie drzew, a gdy szelest całkiem ucichł, wrócił znowu ku ścieżce, z której był zboczył. Torując sobie laską i ręką drogę przez zarośla, potrącił o jakiś ruchomy przedmiot, schylił się i zobaczył pugilares, w czerwoną skórę oprawny, z pięknym haftem po jednej stronie. Serce uderzyło w nim gwałtownie ze wzruszenia; otworzył skwapliwie pugilares, z którego posypały się na ziemię jakieś papiery i fotografia. Przedstawiała ona głowę młodej kobiety, brunetki, w dość dużym formacie. Głowa była wzniesiona nieco w górę, z wyrazem dumy i pewnej brawury. Włosy gęste, krótko obcięte, kręcące się lekko nad szerokim czołem, angielski stojący kołnierzyk i krawat nadawały jej pozór ślicznego chłopca, przebranego za kobietę. Szczególnie zwracały uwagę duże, czarne, błyszczące oczy, które śmiało i imponująco patrzały wprost na patrzącego. Była w nich taka jakaś przeszywająca siła i urok magiczny, że sprawiały wrażenie spojrzenia żywej osoby. Podróżny czuł się wobec tego spojrzenia zakłopotany i nieśmiały. Owładnął go jakiś dziwny niepokój, połączony z rozkosznym odurzeniem. Doznawał podobnego uczucia, jakie ma człowiek, gdy mu się śni, że lata w powietrzu, ten lot łaskocze mu nerwy, a zarazem przejmuje grozą i obawą upadku. Spojrzenie to więziło jego oczy i długo nie mógł ich oderwać od fotografii. Stał nad nią z oczami zapatrzonymi i otwartymi ustami. Pierwszy to może raz w życiu tak śmiało wpatrywał się W twarz kobiecą, bo pomimo że kilka lat przepędził w mieście, żył jak zakonnik w klasztorze Karmelitów, gdzie obsługiwał księży w domu i w kościele, za co dostawał darmo pożywienie i mieszkanie. Resztę czasu zajmowała mu nauka. Nie znał prawie innej drogi prócz tej, która od klasztoru prowadziła do szkoły, a choć na tej drodze spotykał nieraz kobiety, nawet może piękniejsze od tej, której fotografię teraz w ręku trzymał, to albo nie uważał na nie, albo nie miał śmiałości przypatrywać się im. Jak koń w kieracie, tak on obracał się w kole swych codziennych zajęć i pracy, nie patrząc dalej, nie znając prawie życia ani uciech młodości. Teraz, po ośmiu latach, odprzęgnięto go od tego jarzma i puszczono. Szedł, sam nie wiedząc, co dalej będzie, gdzie się obróci. Przyzwyczajony do ślepego posłuszeństwa ojcu, który go trzymał ostro i surowo, szedł bezmyślnie poddać się jego woli, nie mając żadnych własnych pragnień ni zamiarów. Na tej drodze spotkał kobietę, a choć to była tylko martwa podobizna rysów kobiecych, to jednak dziwne na nim zrobiła wrażenie, jakiego przedtem nigdy nie doznawał, i którego nie umiałby nazwać. Było to pierwsze poruszenie zamarłych i uśpionych jeszcze pragnień młodości. Prawa natury poczęły działać, jak słoneczne promienie na wiosnę. Owo sam na sam z fotografią, wśród zarośli, silniej działało na dziewiczą, niepokalaną młodość niż najpoważniejsza rzeczywistość na zużytych rozpustników; wobec kawałka zamalowanego papieru doznawał wrażenia większego, niż niejeden wobec pięknej, żywej kobiety doznawać może. Długiej chwili trzeba było, żeby się opamiętał i ośmielił dotknąć fotografii i podnieść ją z ziemi wraz z papierami. Nim je włożył na powrót do pugilaresu, zajrzał do środka i zmieszał się. W pugilaresie nie było pieniędzy. Był całkiem próżny. Przejrzał papiery, wytrząsał jeden po drugim, ale i tam pieniędzy nie było. Teraz dopiero przypomniał sobie, że gdy podnosił pugilares z ziemi, był on już otwarty. Prawdopodobnie więc ktoś inny miał go już przedtem w rękach i wyjął pieniądze, a potem rzucił go w krzaki. Radość, jaką mu sprawiło znalezienie zguby, przemieniła się wnet w trwogę i niepokój. Trzymał pugilares w ręku i nie wiedział, co począć. Bał się oddać go właścicielowi, by go nie posądzono o skradzenie pieniędzy; z natury nieśmiały i lękliwy, a przy tym chowany surowo, nie posiadał owej odwagi, z jaką prawda zwykła się tłumaczyć przed ludźmi ze swych czynności; bał się podejrzeń, badań, z których nie umiałby się wyplątać. Ta obawa skłoniła go, że położył znaleziony pugilares na ziemię, tam, gdzie przedtem leżał, i oddalił się. Uszedłszy jednak kilkanaście kroków zatrzymał się i namyślał. W ruchach jego było wahanie się, niepewność; to chciał wracać, to znowu i stawał. Nareszcie wrócił w zarośla, drżącymi rę kami wziął pugilares do ręki, wyjął z niego fotografię i schowawszy ją do zanadrza oddalił się spiesznie, oglądając się trwożnie wokoło, czy go kto nie widział. Zaledwie przebył zarośla i zadyszany wydobył się z parowu na równe pole, ujrzał cwałującą pędem miedzą wśród łanów zboża amazonkę w czarnej sukni i popielatym kapeluszu, z niebieską, przezroczystą woalką, która, rozwiana wiatrem, płynęła jak gazowy obłoczek za głową amazonki ponad złocistymi falami zboża. Amazonka minęła żeńców, co sznurem szli ku wsi, i w szybkim galopie zbliżała się do drogi. Szeroki dosyć rów przedzielał pola od drogi; amazonka bez namysłu przesadziła rów. Przy tym gwałtownym wstrząśnieniu kapelusz spadł jej z głowy, czym spłoszony koń poniósł ją szalonym pędem. W tejże chwili wypadła spomiędzy zboża sarna, przesadziła także rów i pognała jak chart za koniem na wyścigi. Podróżny zaraz domyślił się, że to musiała być ta sama sarna, którą niedawno przedtem widział w zaroślach. Myśląc o tym, tak się zagapił, że zapomniał o kapeluszu, który tuż obok niego leżał na ziemi. Nawet gdy amazonka zatrzymała konia i odwróciła się, nie domyślał się jeszcze, dlaczego stanęła i czeka. Amazonka energicznym ruchem ręki wskazała na ziemię i odezwała się: – Hej, człowieku, podaj mi kapelusz; no, prędzej! Podróżny, ruszony z miejsca tym rozkazem, podskoczył skwapliwie, pochwycił kapelusz, pobiegł do amazonki. Ale gdy się przybliżył, żeby podać kapelusz, i podniósłszy oczy do góry zobaczył twarz amazonki, osłupiał; fotografia żywa stała przed nim. To go tak zmieszało, że nieprzytomny zaplątał się nogami w woalce i rozdarł ją. – Ach, to niezgrabny! – rzekła amazonka z gniewem, wyrwała zniecierpliwiona kapelusz z rąk nieprzytomnego podróżnego i zaciąwszy konia szpicrutą, popędziła naprzód. Podróżny stał jak przykuty do ziemi i patrzał na cwałującą, patrzał, choć już zniknęła wśród chat wioski; nawet tumany kurzu, wzbite kopytami końskimi, opadły na zielone łąki, a on stał jeszcze zapatrzony, jakby czekał jeszcze na coś. Dopiero rozmowy nadchodzących żeńców wyrwały go z tego osłupienia. Poruszył się, obejrzał wokoło; potem podniósł spod nóg kawałek niebieskiej woalki i poszedł dalej. Żeńcy zrównali się z nim. Podróżny podsunął się do wieśniaczki, idącej na przedzie, i zapytał nieśmiało: – Nie wiecie przypadkiem, kto była ta pani na koniu? – To nasza panienka dziedziczka. – Córka tutejszego dziedzica? – No jużcić tak. – Córka dziedzica – powtórzył sobie półgłosem podróżny. Wiadomość ta widocznie go uspokoiła; był on bowiem dosyć zabobonny. Niezwykły tok wypadków, które w taki dziwny sposób łączyły się z sobą, przypisywać był gotów jakimś nieczystym siłom. Uspokoił się, gdy się dowiedział, że to zjawisko, które widział przed chwilą, było tylko kobietą, i do tego córką dziedzica Zarzecza.\nIINa samym końcu wsi, w niejakim oddaleniu od chat wiejskich, stał domek na pagórku. Szeroka zaspa piasku oddzielała wzgórek od rzeki, która w tej porze wąskim płynęła korytem. Ale na wiosnę lub po ulewnych deszczach, rzeka rozlewała się szeroko i podchodziła aż do stóp wzgórka, który wtedy wyglądał jak półwysep, gdyż tylko wysoka grobla łączyła go z lądem. Że takie wylewy często zdarzać się musiały, świadczyły o tym grube pale, sterczące z jednej strony wzgórza, do których przywiązywano zwykle prom i łodzie. Teraz one spoczywały daleko od domku na piaszczystej ławie, przywiązane łańcuszkami do palików, jak brytany, tylko że brytany na noc, a łodzie na dzień spuszczano z łańcuszków. Czynności tej dopełniał codziennie mieszkaniec domku na wzgórku, stary Jakub Sikorski, niegdyś żołnierz, dziś dzierżawca przewozu. Była to figura wysoka, chuda, żylasta, jedna z tych natur łykowatych, co to na pozór wątłe, a jednak niespożyte, wytrwałe, które czas żuje i gryzie, ale pogryźć ani połknąć nie może. Mimo późnego wieku trzymał się ostro, pracował jak koń i był zdrów. Ubiór jego był mieszaniną mieszczańskiego gustu i żołnierskich wspomnień. Nosił czamarę płócienną latem, a sukienną szaraczkową zimą, z pętlicami i sznurami, buty juchtowe po kolana, żołnierską furażerkę i wysoki halsztuk. Twarz opalona i ospowata miała wyraz buńczuczny, jakby się ciągle srożył i zżymał, a sumiaste, podstrzygane wąsy, sterczące jak szczotki pod krótkim nosem, potęgowały jeszcze bardziej to wrażenie. Kiedy mówił, to krótko i głośno, jakby komenderował. Umiał tylko słuchać i rozkazywać; do gawędki i pożycia dłuższego był z niego nieszczególny towarzysz, toteż gdy wszedł między znajomych, wolał grać w straszaka lub mariasza, niż rozmawiać. Szczególnie mariasz był jego ulubioną zabawą i jedynie dlatego szukał towarzystwa ludzi dworskich, by mógł z którym pograć w mariasza do puli. Tej zabawki jednak pozwalał sobie tylko wieczorem, gdy swoją psiarnię, jak nazywał łodzie, przywiązał już był na łańcuszki. W dzień był ciągle zajęty przy przewozie, bo ruch tam był ciągły i było co robić. Szczególnie kiedy był odpust lub jarmark w miasteczku, na przewóz tyle szło ludzi, fur, bryczek, że Jakub nieraz kilku chłopów najmować musiał do pomocy. Ale ten trud opłacał się nieźle. Icek Fajgełes od dawna kroił na zabranie tego przewozu w dzierżawę, obiecywał dziedzicowi daleko większy czynsz, ale dziedzic nie chciał na to przystać i pozbyć się Jakuba, który dawniej służył w jego pułku. Była to łaska pańska, którą Jakub tym bardziej cenić umiał, że przedtem dobrze się nabiedował i nakłopotał w życiu. Po skończonej bowiem kampanii osiadł był na Litwie, ożenił się z jakąś szlachcianką litewską i dzierżawił propinację w miasteczku. Ale żona przy połogu umarła, gospodarstwo bez gospodyni szło coraz gorzej, Jakub stracił na karczmie, musiał posprzedawać resztę chudoby i iść na służbę. Służbista był z niego dobry, pracowity i trzeźwy, ale że był drażliwego usposobienia i ambitny na swoją godność eks-sierżanta i pochodzenie szlacheckie, więc nigdzie długo nie zagrzał miejsca. Pochodził on rzeczywiście z jakiejś szlacheckiej rodziny, która podupadła, i to podupadła dość dawno, gdyż Jakub urodził się już w dymnej chacie i chodził wraz z ojcem w chłopskiej siermiędze na odrobek do dworu. Ale tradycja pochodzenia zachowała się w pamięci ludzi, i ojciec Jakuba, choć biedny komornik, doznawał we wsi pewnego poważania i względów. Jakub wychował się w tym dobrym mniemaniu o swoim rodzie, a stopień sierżanta, którego się dosłużył w wojsku, wraz ze znaczkiem orderowym za waleczność, jeszcze więcej rozdmuchał jego próżność. Nie każdy dom, nie każda służba przypadały mu do smaku; panom stawiał się nieraz buńczuczno, miewał swoje fantazje i kaprysy, nie licujące często z obowiązkami i stanowiskiem służącego. Pozbywano się go więc chętnie albo też sam dziękował za służbę, za co niezbyt pochlebne świadectwa wypisywano mu w książeczce służbowej. Doszło do tego, że go potem bano się przyjmować. Wałęsał się wtedy od dworu do dworu ze swoim synkiem, na próżno szukając służby i przez taką włóczęgę zeszedł w końcu na dziada. Dopiero pułkownik dobył go z tej nędzy przez wzgląd na dawną jego służbistość i waleczność w wojsku; zatrzymał go u siebie we dworze, oporządził i dał mu miejsce karbowego, potem oddał mu w zarząd folwark pod lasem, a nareszcie, gdy się miejsce otworzyło, puścił mu w dzierżawę przewóz, a oprócz tego zajął się jego synem i co rok na ręce ojca dawał dla niego pewną sumę, aby mógł kończyć szkoły. Stary Jakub umiał cenić tę łaskę, toteż nie było rzeczy, której by się dla pułkownika nie podjął. Jak pies był posłuszny i przywiązany i jak pies rzucał się na ludzi, którzy chcieli w czym pokrzywdzić pułkownika. Nie wstydził się tej uległości, nie ubliżała ona nawet jego szlacheckiej ambicji, bo – mówił – to pan z panów, a takiemu nie wstyd i nie żal służyć. I pułkownik ze swej strony umiał ocenić tę służbistość i adorację starego sierżanta i umiał ująć go sobie łaskawą pamięcią i podarunkami. Czy to imieniny, czy to święta, zawsze ze dworu kapnął Jakubowi jakiś upominek: to fajka porcelanowa z Napoleonem, to dubeltówka, to kożuszek barani lub zegar ścienny z kukułką. Stary Jakub chował te prezenty jak relikwie, ceniąc nie tyle ich wartość, ile pamięć dziedzica, i rad z tym chlubił się przed ludźmi. Szczególniej w wielkim poszanowaniu miał zegar z kukułką. Nikomu nie pozwolił się go dotknąć, sam go regulował, nakręcał, omiatał z kurzu. Nawet przywiązywał do tego zegara pewną zabobonną wiarę, że dopóki on będzie szedł dobrze, dotąd pułkownik będzie zdrów i będzie mu się dobrze wiodło. Pamiętał więc o zegarze i chodził koło niego jakby koło samego pułkownika. Zegar ten stanowił zarazem największą ozdobę jego izby; reszta sprzętów była z prostego, nie malowanego drzewa, ale wszystko było utrzymane w czystości i w porządku prawdziwie żołnierskim. W drugim pokoiku stało łóżko, także z białego drzewa, nakryte kocem wełnianym. Nad łóżkiem sztych, przybity gwoździkami, przedstawiający Napoleona pod Waterloo, a poniżej obraz Matki Boskiej Częstochowskiej i gromnica z palmą na krzyż. W kącie koło pieca stał stołek z miską do mycia się i dzbanek gliniany, a pod ścianą zielony kuferek, obity żelazem. Mówiono, że w kuferku tym było już sporo uciułanego grosza, można to było śmiało przypuszczać, bo stary miał niezłe dochody, za dzierżawę płacił mało, a żył dość oszczędnie. Syn najmniej wiedział o zamożności ojca, gdyż w listach stary zawsze mu pisał, aby pamiętał, że jest biednym, i uczył się wcześnie pracować na siebie. W ostatnich latach nie posyłał mu nawet pensji, którą pułkownik był wyznaczył aż do ukończenia szkół. Stary prawdopodobnie umieścił te pieniądze także w zielonym kuferku, a synowi zamiast pieniędzy posłał naukę, że już jest w tych latach, w których pracować na siebie powinien. W tym rodzaju były wszystkie listy ojca; pełno w nich było napomnień, morałów, nauk, ale nigdy żadnego czulszego słowa, które by świadczyło o miłości rodzicielskiej, o przywiązaniu lub tęsknocie. Dodać tu jeszcze potrzeba, że przez tych ośm lat, które Antoni był w szkołach, ojciec ani razu nie wezwał go do siebie, a to, jak mówił, aby go nie rozpieszczać i nauczyć żyć między ludźmi. Takie długie rozłączenie i krótkie, groźne listy, podobne do wojskowych ordynansów, nie mogły w synu obudzić delikatnych, serdecznych uczuć rodzinnych. Znał on tylko jedno uczucie, to jest ślepego posłuszeństwa dla woli ojca, którego nauczył się bać i słuchać. I teraz, kiedy już był zaledwie o kilkadziesiąt kroków od domu, nie doznawał wcale tych wzruszeń, jakie owładają człowieka, gdy się zbliża do rodziny. Szedł, aby dojść; myśl nie wyprzedzała nóg, a uczucie, jakie najsilniej przemawiało w nim w tej chwili, było to uczucie głodu. Był głodny jak wilk, a uczucie to tym przykrzejszym się stało, gdy zobaczył, że z komina w domku jego ojca wcale się nie kurzyło. To było złą zapowiedzią dla jego żołądka i bez zapału, obojętnie zbliżał się ku domowi. Drzwi zastał zamknięte. Zapukał parę razy; jakaś baba, co prała chusty nad stawem, zobaczywszy go stojącego przed domem, podniosła głowę i spytała: – A do kogo to? – Do Jakuba Sikorskiego; czy go nie ma w domu? – To się wie, że nie ma; a wy co chcieli od niego? – Ja syn jego. – A! Wstała i mokrymi rękami dobywszy zza pasa klucz, rzekła: – Weźcie klucz i otwórzcie sobie do kuchni, bo klucz od izby pan Jakub ma przy sobie. Posiedźcie tymczasem w kuchni. Antoni otworzył drzwi i wszedł do wnętrza domu; ale nie miał ochoty czekać w kuchni. Wyszedł więc po chwili i siadł na progu, patrząc bezmyślnie na babę, wieszającą chusty na płocie, na rzekę i na las za rzeką. Patrzał obojętnie; nic go tu nie zajmowało, żadne wspomnienia nie wiązały go do tych stron. Przypomniał sobie tylko, że w kuchni we dworze, gdy był jeszcze małym chłopcem, często udawało mu się ściągnąć kucharzowi spod ręki to kawał mięsa, to resztki leguminy jakiej, lub dostawał rondle do wylizywania. To były jedyne miłe wspomnienia, które teraz przy pustym żołądkuj tym silniej na jego fantazję działały. Innych miłych wspomnień nie miał w tych stronach. Ojciec trzymał go ostro, krótko, na zabawy z innymi dziećmi nie pozwalał; pędził go tylko do książki albo kazał sobie pomagać na przewozie. Antoni, patrząc na łodzie przy brzegu, przypominał sobie, ile się nabrał bicia za to, że źle nieraz steru używał lub wiosła, że nieprędko pojmował naukę ojca, który był niecierpliwy i gwałtowny. Wspomnienia te niezbyt przyjemnie go bawiły. Toteż bez żalu oderwał się od nich i wracał do obecności, która jednak także nie była bardzo powabna. Za długo mu było czekać z próżnym żołądkiem na ojca, więc zwróciwszy się do baby, spytał trochę niecierpliwie: – A może wy wiecie, gdzie ojciec poszedł? – Ba, co bym zaś nie wiedziała. A no w osterii siedzi – odrzekła baba, a widząc, że Antoni podniósł się z miejsca, dodała: – ale wam nie radzę iść po niego, bo oni strasznie nie lubią, żeby im przeszkadzać, jak grają w karty. Ta uwaga zatrzymała znowu Antoniego. Nie chciał się narażać na gniew ojca i znowu usiadł. – A czy wy już po wieczerzy? – spytał po chwili. – Gdzie tam po wieczerzy; a no dopiero warzyć będę dla siebie. – A dla ojca? – Pan Jakub jadają w osterii wieczerzę. – To nieprędko wróci? – Różnie bywa; czasem się zabawią i do północka. Ta wiadomość nie bardzo pocieszyła Antoniego. Zdecydował się bądź co bądź iść do karczmy. Karczma stała pode dworem przy drodze; było do niej z parę tysięcy kroków. Ciemno już było dobrze, ale Antoni znał drogę i poszedł, kierując się ku wysokim topolom, które sterczały na tle zielonkawego nieba. Przyszedłszy pod karczmę, zajrzał przez okno. W drugiej izbie siedzał za stołem jego ojciec z drugim jakimś, prawdopodobnie dworskim człowiekiem, i grał w karty, popijając czasem herbatę. Obok herbaty stała jakaś przekąska. Antoni odważył się wejść do środka i podszedł ku ojcu. Było to właśnie w chwili, gdy stary zajęty był rachowaniem punktów, a że mu jakoś źle szło w karty, więc był w nie bardzo dobrym humorze. Toteż, gdy syn wziął go za rękę, w której właśnie trzymał karty, ofuknął się opryskliwie i zawołał: – Któż to u diabła? A, to ty? Jak się masz? Zaraz… nie przeszkadzaj no mi – i liczył dalej: dwadzieścia siedem, trzydzieści, trzydzieści pięć, a król cztery, to trzydzieści dziewięć. – Nie ma dubli – odezwał się grający z nim, który, jak się pokazało, był kucharzem. – A skąd by się wzięła? Potasujcie no karty; zobaczymy jeszcze, jak to będzie. – Więc nie dajecie za wygraną? – Ani myślę; tasujcie no, tasujcie. Podczas gdy kucharz mieszał karty, Jakub spojrzał na stojącego przed nim syna i zapytał: – No cóż, kiedy żeś przyszedł? – Teraz, przed chwilą. – I nie było Gertrudy w domu, żeś tu przyszedł? – Owszem, ona mi powiedziała, że ojciec tu jesteś. – No, siadaj sobie, zaraz skończymy. Wziął karty i grał dalej. Antoni tymczasem, patrząc na przekąskę, pożerał ją oczyma. Stary musiał to spostrzec, bo spytał nawiasowo: – A może ty głodny? – Od obiadu nic w ustach nie miałem. – To daj pani mu tam herbaty i co przetrącić. Takie było przywitanie ojca z synem po ośmiu latach niewidzenia się. Wydawszy ten rozkaz karczmarce, Jakub zajął się znowu kartami i, nucąc pod nosem, grał dalej. Czasami tylko, w przerwach miedzy jedną grą a drugą, mierzył poważnym wzrokiem syna, zajadającego chleb z serem, i rzucił mu jakie pytanie. – A może dość będzie na dzisiaj? – spytał kucharz. – A to czemu? – Może, myślałem, będziecie się chcieli nacieszyć synem, może macie co pogadać? – Będzie na to czas jeszcze. A to by mi się podobało, żeby ojciec na wyskok zaraz był na usługi syna. Niech czeka. – Z drogi, to i może znużony. – Albo to nie młody i nie zdrów? Może zaczekać. Zrobimy jeszcze jedną pulkę, ja muszę się odegrać. No, rozdajcie karty. Ale jakoś na odegranie się nie zanosiło. Karta dziś jakoś nie szła Jakubowi, toteż klął i rzucał się gniewnie. Wtem wszedł do karczmy leśniczy ze strzelbą na ramieniu. Grający powitali go z uciechą. – A gdzież to siedzieliście, Szymonie? – spytał Jakub – myślałem, że sobie zagramy we trzech, bo we dwóch jakoś źle mi idzie. Siadajcie no, może się szczęście odwróci – a zwróciwszy się do kucharza, spytał: – no, może zaczniemy na nowo? – Ha, jak chcecie – i zmieszał karty. – Gdzie żeście to tak długo byli? – spytał tymczasem Jakub przybyłego. – A u wielmożnego, bo jakiś pastuch znalazł pugilares i przyniósł go do mnie. – Więc znalazł się? – Ba, znalazł, ale bez pieniędzy. Chłopiec, co pasł na wyrębowisku, gdy już zganiał z pola, znalazł pugilares w leszczynie, ale pieniędzy w nim nie było. Antoni przestał jeść i zmieszany, to blednąc, to czerwieniejąc na przemian, słuchał mówiącego. – Wyjął jakiś gałgan – zawołał Jakub, uderzając pięścią w stół. – Pewnie jakiś przechodzień. Pastuch nawet mówił, że widział nad wieczorem jakiegoś podróżnego, który wychodził z zarośli i pakował coś do kieszeni. – I kiedyż to było? – Przed dwiema godzinami tuż nad wieczorem. Stary Jakub podniósł głowę i spojrzał przenikliwym wzrokiem na syna. Antoni nie mógł znieść tego spojrzenia i zmieszany spuścił oczy ku ziemi. Na twarzy jego zbyt widocznym był przestrach, aby stary nie miał spostrzec tego. Chrząknął, zmarszczył brwi i grał dalej, ale znać było po minie, że coś innego zajmowało myśl jego. Co chwila mylił się, zapominał, co mu się nigdy przecież nie zdarzało. Na syna nie spojrzał już ani razu ani przemówił do niego. Gra przeciągnęła się z godzinę. Jakub był podczas niej bardzo małomówny i chmurny, choć szło mu nieźle. Gdy skończyli, nie zatrzymał się dłużej; krótko pożegnał swych towarzyszów i wyszedł. Antoni poszedł za nim, choć go nie wołał. Zdawało się, że zapomniał całkiem o synu. Przez drogę milczał uparcie; szedł naprzód, nie zwracając uwagi na syna. To ponure milczenie zapowiadało groźną burzę. Antoni domyślał się, co staremu jest; był pewnym, że podejrzenie ma na niego względem tych pieniędzy, ale nie mógł sam rozpocząć usprawiedliwiać się, nie będąc zapytany. Czekał więc, aż ta burza, co się gotowała w piersiach ojca, rozwiąże się w słowach. Ale stary długo jeszcze po przyjściu do domu nie wymówił ani słowa i gwałtownymi, nierównymi krokami mierzył podłogę w milczeniu. Antoni stał pod oknem i przewracał kartki kalendarza. Wahadło zegara wtórowało w takt krokom starego. Chodził, kręcił wąsa i nad czymś myślał. Na koniec zatrzymał się tuż przed synem, tak blisko, że piersiami dotykał jego piersi i, zapuszczając w niego groźne spojrzenie, pokiwał mu palcem i rzekł: – Antoni, pamiętaj, że źle robisz! – Co takiego? – Jak to, nie domyślasz się? – Nie. – Kłamiesz. Ty wiesz, o czym ja myślę, o tych pieniądzach, które były w pugilaresie pułkownika. Ty je wziąłeś, prawda? Mów zaraz! Przyznaj się! – Nie wziąłem, ojcze. Tyle zaledwie potrafił odpowiedzieć na swoje usprawiedliwienie. Wobec surowości ojca brakło mu odwagi mówić więcej. – Nie wziąłeś? Zaraz się przekonamy; pokaż zawiniątko. I nie czekając, porwał zawiniątko z ławki, rozerwał niecierpliwie i począł przetrząsać każdy kawałek. Antoni przypomniał sobie ze strachem o fotografii. Miał ją w kieszeni surduta. Był pewnym, że ojciec będzie szukał i znajdzie; to by go zdradziło. Chciał więc nieznacznie wyjąć ją stamtąd i ukryć między kartkami kalendarza. Ale ojciec, spostrzegłszy ten ruchu ukryty, podskoczył ku niemu i chwycił silnie za rękę, w której trzymał fotografię. – Co to jest? Co tam chowasz? Antoni usiłował ukryć na powrót fotografię, ale ojciec wyrwał mu ją z ręki i przypatrzywszy się jej zawołał: – To fotografia panny Jadwigi! Skąd ty ją masz! Ona była w pugilaresie; a więc prawdą jest, że ty skradłeś te pieniądze! – Nie wziąłem ich. – Milcz, nie przyprowadzaj mnie do pasji – rzekł i uderzył syna w policzek. Krew wystąpiła na twarz Antoniemu, ale milczał i stał. Stracił już odwagę bronienia się. To milczenie więcej jeszcze utwierdziło ojca w podejrzeniu i podniecało gniew jego. – Ty śmiesz się jeszcze zapierać? Ty… A, łotrze! Tu powtórzył uderzenie i zawołał z wściekłością: – Gdzie te pieniądze? Gdzie je schowałeś? Daj je! I począł nim trząść, szarpać i przewracać kieszenie jego, rozdzierać odzienie. A wśród tych czynności ciągle gadał rozirytowany: – Pięknej doczekałem się pociechy! Nie ma co mówić. Po ośmiu latach nauki wyuczył się brać cudze pieniądze. I to czyje? Opiekuna, dobroczyńcy swego! A wiesz, ty gałganie, że gdyby nie on, byłbym dziadem, żebrakiem, ja i ty. Co mamy, to jemu winni jesteśmy. I pięknie mu się za to odpłacasz! Sprawię ja się z tobą za to; stłukę na kwaśne jabłko! Jak mi Bóg miły! Ja cię oduczę kraść. Żebyś pod ziemię schował te pieniądze, to ja je dobędę. Dotąd będę tłukł i walił, aż wyśpiewasz wszystko. Ze mną żartów nie ma. Popamiętasz ty, co to ojciec! Wśród tego gadania szukał starannie po kieszeniach, za koszulą, za podszewką, ale nic nie znalazł. – Gdzieś podział te pieniądze, łotrze, he? – Ja nie brałem żadnych pieniędzy – odrzekł syn ponuro, głosem rozmiękłym od żalu. – A gdzież się podziały? – Ja nie wiem; skąd ja mogę wiedzieć? – A to skąd się do ciebie dostało? – spytał Jakub, wskazując na fotografię. – To znalazłem. – Gdzie? – W leszczynie. – I nic tam więcej nie było? – Nie, tylko papiery jakieś i pugilares. – A czemuś ich nie wziął, nie przyniósł do domu, he? Czemuś jedno wziął, a resztę nie? Antoni nie wiedział, co odpowiedzieć. Skulił ramiona i odrzekł: – Bo ja wiem, czemu? – Ale ja wiem. Zabrałeś pieniądze, a pugilares rzuciłeś, by cię po nim nie odkryto, i myślałeś, że ci się udało. Ale Pan Bóg, co zbrodnie karze, zrobił, że mały ślad cię zdradził. Ta fotografia cię zdradziła, rozumiesz? Ona pokazała cię jakby palcem i powiedziała: Ten złodziej, tego chwytajcie! To mówiąc, przyłożył mu prawie do samych oczu fotografię i tłukąc nią syna po twarzy, wołał z gwałtownością: – I schwycimy cię, ptaszku! Musisz wyśpiewać, gdzie te pieniądze; będę bił, dopóki nie powiesz. – Bijcie, bijcie, choćbyście mnie zabili, ja więcej nie powiem. – Zobaczymy. Poszedł do drugiego pokoju i wyniósł grubą trzcinę. Syn na widok tego narzędzia egzekucyjnego zbladł; strach go ogarnął na myśl tego, co przecierpieć trzeba będzie, i chciał uciekać. Ale stary chwycił go za rękę i odepchnąwszy od drzwi, podniósł laskę do góry. Antoni usiłował się zasłonić i wystawiwszy rękę, pochwycił laskę w zamachu. Ten upór roznamiętnił starca, wyrwał laskę z rąk syna i począł go okładać bez litości, machając nią na oślep. Razy padały na nieszczęśliwego jedne po drugich. Jedno takie uderzenie padło na skronie i ogłuszyło go. Zemdlał i padł na ziemię z łoskotem. To dopiero zreflektowało rozgniewanego starca i zatrzymało jego rękę. Upuścił kij i z przestrachem spojrzał na leżącego, który nie dawał znaku życia. Jakub schylił się, dotknął czoła jego, było zimne; potrząsnął nim gwałtownie i zawołał drżącym nieco głosem: – Antoni! Antoni! Wstań! Słyszysz? Leżący nic nie odpowiedział; usta miał zaciśnięte, a na martwej twarzy wyraz bolesnej skargi. Okropnym była wyrzutem dla starca ta twarz nieruchoma, z zamkniętymi oczami, bladosina. Nie mógł patrzeć spokojnie na nią, odwrócił się, pobiegł ku drzwiom i zawołał: – Wody! Na miłość boską, wody! Długo musiał krzyczeć, zanim zaspana Gertruda wpadła do izby. – Co się stało? Wszelki duch Pana Boga chwali! – Wody! – wrzasnął Jakub rozpaczliwie. – Pali się! O, święty Florianie! Pobiegła do kuchni po wodę i powróciła wnet z konewką. – Gdzie się pali? – Stul gębę, stara, nie wrzeszcz; idź polej mu na głowę. Tu wskazał na leżącego. Baba teraz dopiero spostrzegła, co się stało. – O, dla Boga, a toć on nieżywy! – Kłamiesz stara! – wrzasnął Jakub rozpaczliwie, przyskoczył do syna, odepchnął Gertrudę i chwyciwszy w garść wody, prysnął nią na twarz jego i potarł czoło i skronie. Potem odjął rękę od twarzy i czekał na skutek, wpatrując się w leżącego. Oczekiwanie zatrzymało mu oddech w piersiach, chwile wydawały mu się okrutnie długimi. Nareszcie leżący dał znak życia, usta lekko się poruszyły, jakby coś chciał mówić. Stary odetchnął; niebezpieczeństwa już nie było. W miarę jak syn przychodził do siebie, czułość starego Jakuba i troskliwość nikły, a rysy jego zaostrzyły się znowu i spochmurniały. Wstał, zanim syn oczy otworzył, i odwracając się do Gertrudy, rzekł chłodno i szorstko: – Jak przyjdzie do siebie ten gagatek, to zaprowadź go do sieni i pościel mu tam, niech się prześpi, to mu będzie lepiej. To powiedziawszy, poszedł do drugiej izby i zamknął drzwi za sobą. Antoni tymczasem powoli przychodził do siebie i otworzył oczy. Potrzebował czasu, żeby się zorientować, co się z nim stało, gdzie jest… Wypatrzył dziwnie oczy na klęczącą przy nim Gertrudę i spytał z przestrachem: – Ktoś ty? – Ja jestem Gertruda, kucharka waszego ojca; przecie widzieliście mnie już dzisiaj. Trzeba było mu to przypomnieć, bo w pierwszej chwili pomarszczoną, żółtą twarz baby, oświeconą łojówką, brał za jakieś potworne widzenie. Dopiero, gdy mu wspomniała o ojcu, przypomniał sobie, gdzie jest i co się stało przedtem. Obejrzał się z przestrachem wokoło i spytał: – A gdzie on? Stara pokazała na drzwi i szepnęła: – Poszedł spać. Chodźcie i wy, pościelę wam w sieni, tam chłodniej, to wam będzie zdrowiej. Nie odpowiedział nic, dał się podnieść babie i poszedł za nią osłabiony i zmęczony do sieni. Tu zrzuciła mu ze strychu parę wiązek słomy i prześcieradłem nakryła. Antoni powalił się na posłanie jak kłoda i niezadługo zasnął. Śniło mu się, że gdzieś w lesie jacyś złoczyńcy opadli go i zabić chcieli. Jeden bił go pałką po głowie, drugi dusił go za gardło. Wtem zobaczył amazonkę na koniu, tę samą, którą widział był tego wieczora i której fotografię znalazł w leszczynie. Amazonka pędziła szybko, sarna biegła za nią. Chciał krzyknąć, by go ratowała, wyciągał ręce za nią, ale głos nie mógł się przedrzeć przez ścieśnione gardło, ręka skrępowana opadła na dół – amazonka nie słyszała nic, nie widziała nic i pojechała dalej, sarna tylko na chwilę zatrzymała się, popatrzyła na niego dziwnie litościwie i pobiegła za swą panią. On jęknął boleśnie, że nawet nie widziała, iż ginął przez nią i dla niej; dlaczego przez nią i dlaczego dla niej, tego mu sen nie wytłumaczył, żadne z sennych widziadeł mu tego nie powiedziało, a jednak takie miał przekonanie, że zjawienie się jej w lesie miało bliski związek z napadem morderców, którzy go dobijali.\nIIINazajutrz, nim się Antoni obudził, stary Jakub wstał i wyszedł do rzeki. Odwiązał łodzie i przewiózł się na drugą stronę po ludzi, którzy szli na targ do miasta. Niedługo jednak pozostał u przewozu. Zawołał z sąsiedniej chałupy chłopa, który go zwykle wyręczał, oddał mu wiosło, a sam poszedł ku dworowi. Był zamyślony i nieswój; wczorajsza scena z synem tkwiła mu w pamięci. Stary niekontent był z siebie, żałował swojej zbytniej gwałtowności wczorajszej, i dlatego może nawet wcześniej wyszedł z domu, aby uniknąć spotkania z synem. Sam nie wiedział, co mu teraz zrobić wypadało, i dlatego szedł po radę do księdza proboszcza. Przekonał się, że kijem nie wymoże na synu wyznania. Chciał, aby proboszcz w imię religii nagadał mu do serca i skłonił do mówienia prawdy. Bo że syn wziął te pieniądze, o tym był jak najmocniej przekonany, i to go gryzło bardzo. – Kto wie, z jakimi ludźmi się to zadawało w mieście i zepsuło się. Gdybym go był miał więcej pod okiem, byłbym może ustrzegł go od tego W tych rozmyślaniach doszedł do plebanii. Proboszcz był już w kościele i miał mszę. Jakub poszedł tam i wysłuchał mszy świętej, prosząc Pana Boga o dobrą radę i modląc się do Przemienienia Pańskiego. Po mszy poszedł do zakrystii i na powitanie pocałował księdza w rękę. – A co tam, mój Jakubie, co powiecie? – Przyszedłem do dobrodzieja poradzić się. – W czym? Jakub zawahał się i spojrzał na kościelnego. Ksiądz domyślił się, że tu idzie o coś sekretnego, i rzekł: – A może to dłuższa historia, to chodźcie do mnie. Poszli więc przez kładkę, co szła ponad drogą do plebanii, gdzie gospodyni czekała już na księdza z kawą. – A może szklaneczkę kawy pozwolicie? Wy pewnie jeszcze na czczo. – Dziękuję ślicznie księdzu dobrodziejowi; mnie się już i jeść odechciało. – O! Cóż takiego? Więc macie jakiś kłopot, zmartwienie? – I duże. Mój chłopak wrócił wczoraj do domu. – I może dowiedzieliście się, że się źle uczył? – Tego nie wiem, nie widziałem jeszcze jego świadectw. Ale to mniejsza; wolałbym, żeby mniej umiał, a był uczciwym człowiekiem. – A podejrzewacie go, że nim nie jest? Któż wam to mówił? – Wszystko się tak jakoś składa na to. Ksiądz dobrodziej wie o pugilaresie dziedzica? – No cóż, nie znalazł się? – Znalazł go pastuch i przyniósł go wczoraj do dworu, ale bez pieniędzy; tak go już znalazł pastuch… Mówił przy tym, że w miejscu, gdzie znalazł pugilares, widział przedtem jakiegoś człowieka podróżnego. – I nie wiecie, kto to był? – Otóż to moje nieszczęście, że wiem, bo to był mój syn. Ksiądz przestał pić kawę i przysunął się do Jakuba.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Bialy_murzyn-ebookRO/p02013601i020" target="_blank" title="Biały murzyn [Michał Bałucki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Biały murzyn [Michał Bałucki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Styczeń 18, 2021, 15:55:24 pm\nAutor Wątek: Ks. Tymoteusz Szydło (Przeczytany 6109 razy)\n« Odpowiedz #15 dnia: Październik 19, 2019, 14:29:19 pm »\nZapewne pamiętacie ks. Michała Misiaka bo i tu na forum o nim jest i on faktycznie ma jakiś problem. Co na fb wypisuje o ks. Szydło, a kto ma inne zdanie czy napisze jakiś sprzeciw to od razu blokada!\n« Ostatnia zmiana: Październik 19, 2019, 14:33:03 pm wysłana przez Anna M » Zapisane\n« Odpowiedz #16 dnia: Październik 19, 2019, 14:35:16 pm »\nto niech spada do heretyków. tam wszystko wolno. nawet ryćkać przyjaciela w rzyć.\n« Odpowiedz #17 dnia: Październik 19, 2019, 19:55:17 pm »\nTak samo św Gerard Majella\n"W tym samym roku Gerard przeszedł przez ciężką próbę, dzięki której nabył szczególnej mocy pomagania matkom i ich dzieciom. Został fałszywie oskarżony o popełnienie grzechów nieczystych z młodą dziewczyną, córką rodziny, w której domu Gerard często zatrzymywał się podczas swoich misjonarskich podróży. Święty Alfons Maria Liguori wezwał Gerarda, żeby wytłumaczył się z tych oskarżeń. Zamiast się jednak bronić, Gerard, za wzorem swego Boskiego Mistrza, milczał. W tej sytuacji św. Alfons nie miał nic innego do zrobienia, jak surowo ukarać młodego zakonnika. Zakazał mu więc korzystania z przywileju przyjmowania Komunii świętej i wszelkiego kontaktu ze światem zewnętrznym."\nA ks Michał Misiak do prawosławnych nie pójdzie, bo się ożenić nie pozwolą. Więc wóz albo przewóz\n« Odpowiedz #18 dnia: Październik 20, 2019, 18:27:03 pm »\nCytat: Jarod w Październik 19, 2019, 13:45:02 pm\nNa portalu fakenews.pl jest umieszczone oficjalne oświadczenie prawnika ks. Szydło, który zaprzecza tym plotkom.\nTo pelnomocnictwo - datowane na koniec lipca 2019. Po co zwyklemu wikariuszowi prawnik? -_o_-\n« Odpowiedz #19 dnia: Październik 20, 2019, 19:42:48 pm »\nCytat: Hubertos w Październik 20, 2019, 18:27:03 pm\nGdy jest się synem znanego polityka a chce się coś utrzymać w tajemnicy gdy prasa się tym interesuje... Pewnie matka mu tego prawnika podesłała.\n« Odpowiedz #20 dnia: Październik 21, 2019, 09:05:47 am »\nCytat: Jarod w Październik 20, 2019, 19:42:48 pm\nJasne. Pytanie - co ks. Szydlo chce utrzymac w tajemnicy oraz dlaczego zatrudnil prawnika dopiero w lipcu 2019 (natenczas jego matka juz nawet WICE premierem nie byla )\n« Odpowiedz #21 dnia: Październik 21, 2019, 14:14:33 pm »\nTo Waść nie wie, że walka klasowa zaostrza się w miarę postępów socjalizmu? Widać Pani Premier w PE stała się bardziej niewygodną niż w rządzie MM.\n« Odpowiedz #22 dnia: Październik 21, 2019, 15:13:20 pm »\nCytat: jwk w Październik 21, 2019, 14:14:33 pm\nBzdura, pani byla premier nigdy nie byla wielkim graczem a przez wybor do EP zostala zupelnie zmarginalizowana. Raczej ks. Tymoteusz ma cos za uszami - moze nie dziecko, moze chodzi o jakies inne sprawy. A moze o to, ze mu 'powolanie przeszlo' i matka stwierdzila, ze przydalby sie 'zderzak' do bronienia prywatnosci.\n« Odpowiedz #23 dnia: Październik 21, 2019, 22:19:33 pm »\nCytat: Hubertos w Październik 21, 2019, 15:13:20 pm\nA gdzie kultura? Zacietrzewienie, Panie, zacietrzewienie.\n« Odpowiedz #24 dnia: Październik 21, 2019, 23:43:21 pm »\nCytat: jwk w Październik 21, 2019, 22:19:33 pm\nAlbo ma pan o sobie zbyt wysokie mniemanie, albos pan dystans do siebie zgubil, albos go pan nigdy nie posiadal. Gdzie tu zaciecwierzenie? Pan jestes psychofanem pisu i kazde niewychwalenie p. Szydlo pan uwazasz za atak?\n« Odpowiedz #25 dnia: Październik 22, 2019, 06:07:36 am »\nPanowie, spokojnie, bez nerwów, nie chodzi tu o politykę.\nNie znam w ogóle ks. Tymoteusza i nie wiem jaka jest jego sytuacja.\nSwego czasu rozmawialiśmy na temat ks. Isakowicza i uważał Pan, że to nieładnie, że upublicznia niedosłownie, że jakiś ksiądz ma taki a taki problem. Dziwię się Panu, że jednocześnie podaje pan publicznie niesprawdzone wieści na temat konkretnej osoby opierając się jedynie na źródłach typu "jedna pani drugiej pani powiedziała".\nA tak konkretnie - jeśli jest coś na rzeczy to widzę przynajmniej trzy możliwości:\n- ksiądz rzeczywiście coś" przeskrobał",\n- ksiądz nic nie "przeskrobał" tylko "lewackie mędy" plotkują,\n- ksiądz nic nie "przeskrobał", ale został niesłusznie posądzony i stąd problem.\nW razie gdyby prawdziwa była trzecia wersje to nic dziwnego, że wynajęto prawnika - bez względu na to czy zrobiłaby to rodzina czy diecezja czy ksiądz sam jakimiś swoimi środkami.\n« Odpowiedz #26 dnia: Październik 22, 2019, 08:33:31 am »\nCytat: Aqeb w Październik 22, 2019, 06:07:36 am\nPlotka wyplynela w polowie wrzesnia, podczas gdy prawnika wynajeto pod koniec lipca - tak jakby juz w lipcu wiedzial, ze bedzie falszywie oskarzany za 1.5 miesiaca?\n« Odpowiedz #27 dnia: Październik 22, 2019, 12:29:14 pm »\nCytat: Hubertos w Październik 22, 2019, 08:33:31 am\nSpada Pan na poziom kolorowych odmóżdżaczy dla znudzonych kobitek. Nie ma Pan już nic ciekawego do powiedzenia?\n« Odpowiedz #28 dnia: Październik 22, 2019, 13:14:31 pm »\nJeśli zostałby oskarżony to zależy od tego kiedy oskarżenie by wpłynęło. Między wniesieniem oskarżenia a wypłynięciem plotki może być różnica czasowa. Przy czym powtarzam: osobiście nie znam w ogóle ks. Tymoteusza i nie wiem jaka jest jego sytuacja, nie mam zbyt wielu kontaktów z diecezją bielsko - żywiecką. Tutaj zaznaczyłem zaledwie, że wynajęcie prawnika nie musi zaraz oznaczać winy (tym bardziej, że bazujemy na plotkach).\n« Odpowiedz #29 dnia: Październik 22, 2019, 16:11:57 pm »


Najlepszy tarot Korfantów * Tarot online * Tarot.wroclaw.pl\nNajlepszy tarot w Korfantowie\nDobry tarot z Korfantowa\nCzy wierzysz we wróżki ? W wydarzenia, których nie sposób opisać za pomocą zwyczajnych wyrażeń ? W fatum, którego nie da się uniknąć ? Jeśli tak, to odnalazłeś odpowiednie miejsce. Jestem wróżką i wróżę z kart Tarota. Przewidywania są moją pasją, moją rozrywką, moją pracą i fatum. Efektywność moich wróżb jak i niespotykana intuicja pomagają mi zademonstrować Państwu moje wróżby z kart tarota. Wykorzystując moje wróżbiarskie doświadczenie i kwalifikacje staram się pomagać wszystkim pokazać im słuszną drogę, która doprowadzi ich do realizacji ich założeń i zamiarów, a ponadto pomoże im osiagnąć satysfakcję z życia.\nMyślę, że możesz już przestać szukać. Pozwól sobie na odrobinę luksusu i zamów wróżbę.\nWróżbami z kart tarota i numerologią pasjonuję się od wielu lat, dlatego z przyjemnością mogę zaoferować Ci moje wróżby online. Jestem bardzo doświadczona jeśli chodzi o tarota i numerologię.Każda osoba ma inne dylematy, ale dzięki wróżeniu z kart tarota udaje nam się odszukać najlepsze wyjście w danej sytuacji.\nJeżeli poszukujesz pomocy doświadczonej i profesjonalnej wróżki, to mogę Ci pomóc. Zapraszam serdecznie do kontaktu. Obiecuję Wam, że nie będzie to zła decyzja. Jako zaufana i doświadczona wróżka – zapraszam na na moje wróżby.


Rewelacyjne propozycje a muzyka reklamowa | Tani druk\nDostępne na rynku muzycznym oferty określane są jako bank muzyki. Klienci, którzy są szczególnie zainteresowani dostępem do bazy różnych ofert muzycznych wiedzą, do kogo szczególnie korzystnie jest się zwrócić. Doskonale dopracowane oferty, jeżeli chodzi o reklamowe podkłady muzyczne, znaleźć można w sieci na rekomendowanych przez ekspertów stronach www. Firmowi eksperci w niedługim czasie pomogą perfekcyjnie dobrać muzykę do charakteru określonej reklamy, co ma przełożenie na zadowolenie odbiorców.\nPragnąc wybrać interesujący podkład do pewnego rodzaju reklamy, powinniśmy stawać wszystko na jedną kartę. Doskonałe propozycje z banku muzycznego gwarantują, że wybierana przez klientów muzyka do reklamy w banku muzyki będzie wyjątkowa i niepowtarzalna. Najważniejszy jest charakter danego produktu, gdyż to od niego zależy, jaka muzyka będzie właściwa jako tło. Reklamowa muzyka musi wpadać w ucho, być lekka i ciekawa, a równocześnie kojarzyć się właśnie z danym produktem czy usługą.\nNiewyczerpalny bank muzyki\nBezdenny wręcz worek ofert z różnymi, znakomitymi na każdą okazję podkładami muzycznymi to rozwiązanie idealne. Rewelacyjnie skomponowane utwory, które razem składają się na firm (polecamy https://www.forsel.pl/kredyty-dla-firm/kredyt-pod-kontrakt) muzyki to specjalnie wybrane propozycje popularnych oraz cenionych wykonawców, jak i muzyka szczególnie oryginalna. Istnieje także możliwość wyboru muzyki stworzonej na specjalne zamówienie klientów. Jest to usługa bardzo często wybierana, gdyż gwarantuje niepowtarzalność.\nOkreślony muzyka do prezentacji, na który zdecydujemy się do naszej reklamy, musi być zawsze najwyższej jakości. Rewelacyjnie dopracowane propozycje można zamawiać już dziś na stronach www producenta muzycznego, który zaproponować może pełen wachlarz najlepszych z możliwych propozycji. Właściwe przedstawienie produktu zapewnić może szybkie oraz, co najistotniejsze, skuteczne rozpowszechnienie go wśród potencjalnych klientów.


Postautor: user2016 » 12 sty 2017, 22:01\nTe współczesne ramki wykonane są lekkie ale ze słabej jakości drewna. Używam drutu ocynkowanego 0,4 i przy mocniejszym napięciu mocno wcina się w drewno. Może jak bym zastosował grubszy drut to może coś by się poprawiło.\nPostautor: Beeman » 30 cze 2018, 06:21\nRejestracja: 09 lis 2013, 19:53\nPostautor: emka24 » 01 lip 2018, 11:39\nW którym miejscu drut styka się z miodem?\nPostautor: Beeman » 02 lip 2018, 02:03\nPostautor: emka24 » 02 lip 2018, 07:18\nPostautor: emka24 » 02 lip 2018, 12:19\nPostautor: Beeman » 02 lip 2018, 13:54\nPostautor: Beeman » 02 lip 2018, 13:59\nPostautor: emka24 » 02 lip 2018, 14:41\nPostautor: Beeman » 03 lip 2018, 22:01\nWitam. Masz 100% racji, frajezy jak ja niepotrzebnie marnuja kase na nierdzewke. Powodzenia (koniec tematu)\nPostautor: Apiholik » 04 lip 2018, 04:20\nMoże coś w tym być. Ponieważ część pszczelarzy nie leczy kwasami a druty traktuje jednorazowo.\nPostautor: emka24 » 04 lip 2018, 07:41\nNie czepiam się jakiego kto drutu używa ,bo to jego wybór.Zaciekawiło mnie stwierdzenie,że od drutu ocynkowanego skwaśniał miód w całej ramce i że to jest powód używania kwasówki. Jest to delikatnie mówiąc niemożliwe.\nCo do drutu -to tak używam ocynkowanego ,całkiem świadomie.Pszczoły leczę tylko kwasami i nie mam żadnych kłopotów.\nPrzygodę z drutem kwasoodpornym do ramek podjąłem 3 lata temu kupując taki drut średnicy 0,4.Drut sztywny ,niedający się naciągnąć a karbowanie prawie niemożliwe.Przez swoją twardość bardzo trudny do wycinania.Próbowałem go zużyć do ramek w miodni ,bo są nieczerwione i ich nie wymieniam.Niestety i tu się poddałem i ostatnie 30 dkg poszło w odstawkę.\nNiektórzy twierdzą,że kwasówka sprawdza się przy wytapianiu ramek parą-nie trzeba od nowa drutować,ale mnie i to się nie sprawdziło ,drut po takiej operacji jest powleczony woskiem często ciemnym,a próba ponownego naciągania kończyła się zapchaniem karbownika.\nPo takich doświadczeniach zupełnie świadomie powróciłem do drutu ocynkowanego.\nPostautor: Nobikarina » 04 lip 2018, 13:23\nKiedyś ktoś na forum napisał, że nie należy do drutowania ramek używać drutu miedzianego,wiadomo miedź utlenia się podobnie jak aluminium,a co powiecie na drut z cewki,on jest przecież lakierowany,miękki i fajnie się z nim pracuje?Dzieki jak zwykle za odpowiedzi.\nPostautor: PawelKS3 » 04 lip 2018, 18:26\nPostautor: Nobikarina » 04 lip 2018, 19:44\nPostautor: Piotr67 » 04 lip 2018, 20:49\nWitam a co sądzisz o lakierze który jes na tym drucie ? sądzisz że jest obojętny dla wosku i miodu ? . Osobiście używam drutu z kwasówki 0,4 i nie potwierdzam tego co jest wyżej napisane ( tego że jest bee )\nPostautor: Beeman » 05 lip 2018, 00:17\nAkurat z wtopieniem węzy nie ma problemu, miedź jest doskonałym przewodnikiem ciepła i prądu, wystarczy transformator lub prostownik.\nKolego. Usmialem sie niezle. Kolego miedz jest uzywana na linie przesylowe dlatego ze ma maly opor, czyli ciezko bedzie go zagrzac. Idzmy do przodu ale nie trzeba usprawniac kola. Ci co licza na odbudowe plastra bez wezy moga uzyc zylki wedkarskiej. Powodzenia\nPostautor: Nobikarina » 05 lip 2018, 07:17\nPostautor: Nobikarina » 05 lip 2018, 19:12\nPostautor: tikcop1 » 01 wrz 2018, 11:45\nDrutowanie ramek nuży strasznie. Poniżej co testuje obecnie.


Strona główna Aktualności 04.08.2009 21:03\nCzarne chmury zbierają się wokół jednego z największych trackerów sieci BitTorrent. Od kwietnia tego roku, gdy The Pirate Bay przegrało proces o naruszenie praw autorskich, serwis stale zmaga się z wieloma przeciwnościami losu. Na domiar złego kolejny cios spadł na TPB z Włoch - przedstawiciele lokalnego przemysłu fonograficznego wraz z organizacją antypiracką pozwali twórców Zatoki Piratów i domagają się od nich miliona euro odszkodowania.\nPrzedstawiciele przemysłu fonograficznego skupieni wokół organizacji Federazione Industria Musicale Italiana oraz Federation against Musical Piracy zapowiedzieli, że będą walczyć w sądzie o odszkodowanie za straty poniesione przez włoskich artystów, których twórczość została udostępniona w serwisie The Pirate Bay. FIMI i FMP są zdania, że przejęcie The Pirate Bay przez Global Gaming Factory daje podstawy by sądzić, że bieżąca działalność trackera ma charakter komercyjny i zamierzają wykorzystać to w procesie.\nŚledząc losy Zatoki Piratów widać wyraźnie, że serwis nie ma ostatnimi czasy łatwego życia. Najprawdopodobniej fiaskiem zakończy się próba skomercjalizowania trackera przez firmę Global Gaming Factory, co więcej TPB musi zablokować dostęp do swoich zasobów Internautom z Holandii. Na sądową batalię z The Pirate Bay szykuje się także 13 dużych studiów filmowych z Disney, Universal i Columbia na czele - mają się one domagać całkowitego zamknięcia serwisu. Widząc powagę sytuacji, Zatokę Piratów zdecydował się opuścić Peter Sunde, który jest jednym z założycieli i zarazem rzecznikiem prasowym The Pirate Bay.\nCzy właścicielom serwisu uda się znaleźć wyjście z tej kiepskiej sytuacji? Całkiem możliwe, że czeka ich lawina kolejnych pozwów. Biorąc jednak pod uwagę, że stoją za nimi miliony użytkowników The Pirate Bay, sytuacja nie jest jeszcze beznadziejna...\n12 maj Kamil Rogala


Znacie ten tekst prawda? Ile razy już go słyszeliście? A ile razy po usłyszeniu go dostawaliście furii? Bo znowu trzeba się prosić szefa o to, żeby puścił godzinę wcześniej, znowu trzeba się prosić o dziekańskie,…\nNiepedagogicznie Marzec 15, 2016\nPotrzebowałem 22 lat życia, kilku porzuconych przyjaźni, paru rozczarowań miłosnych i niezliczonych dotąd głębokich spojrzeń w moją stronę, mówiących; Czego chcesz?, Nie gap się!, Odwal się!, żeby móc powiedzieć wam z całą pewnością; Pozory mylą! Mam wrażenie,…\nLifestyle Marzec 5, 2016\nWielkimi krokami zbliża się ten wyjątkowy, długo wyczekiwany przez tyle osób dzień. Dzień ważny, bo przecież czcimy wtedy wszystkie kobiety, które są na ziemi. Z tego własnie powodu często pakujemy się w galerie handlowe, których…


Hipoteki: Zaskakująco dobry kwartał | 7finanse - porady prawne, wiadomości, aktualności, giełda, podatki, emerytury, kredyty, kursy walut i wiele innych\nLiczby te można rozpatrywać w dwóch aspektach. Spadek w ujęciu rocznym jest potwierdzeniem siły oddziaływania kryzysu finansowego na skłonność banków do udzielania kredytów jak również skłonność klientów do ich zaciągania. Przypomnijmy, że załamanie rynku kredytów hipotecznych rozpoczęło się w czwartym kwartale 2008 roku. Zatem analizując dane z trzeciego kwartału porównujemy je do wciąż dobrego okresu na rynku kredytów, jaki mieliśmy w trzecim kwartale ubiegłego roku. Stąd głęboki spadek liczby udzielonych hipotek w porównaniu rocznym.\nLiczba kredytów ogółem udzielonych w III kw. 2009 r.\nNa podstawie danych: PKO BP, Bank BGŻ, Bank BPH, Bank Millennium, Kredyt Bank, DomBank, BZ WBK, ING BSK, mBank, MultiBank, Santander Consumer Bank, Metrobank, Nordea Bank Polska, Deutsche Bank PBC.\nZ drugiej strony, od drugiego kwartału obserwujemy systematyczną poprawę sytuacji. W pierwszym kwartale tego roku liczba udzielonych kredytów była o 34 proc. niższa niż w IV kw. 2008 roku, kiedy z kolei dynamika spadku do trzeciego kwartału sięgała 28 proc. Łącznie na przełomie roku rynek kredytów hipotecznych skurczył się o ponad 60 proc. Jednak od tego czasu sytuacja uległa znacznej poprawie. W drugim kwartale liczba udzielonych kredytów wzrosła o 35 proc., a w trzecim była wyższa o 18 proc. niż w drugim. Połowa głębokości spadku z przełomu roku została zatem odrobiona. Przy czym w różnych bankach, różnie to wyglądało. Wzrost liczby udzielonych kredytów zanotowano w 8 z 14 banków (w porównaniu do drugiego kwartału), ale największy udział w rynku ma PKO BP i to dobre wyniki sprzedaży w tym banku miały znaczący wpływ na całe statystyki.\nSystematycznie rośnie też liczba kredytów udzielanych w ramach programu Rodzina na Swoim. W trzecim kwartale udzielono 9,3 tys. kredytów w ramach programu, co stanowiło 19 proc. rynku wszystkich kredytów hipotecznych (w drugim kwartale udział ten sięgał mniej niż 10 proc.).\nNajlepiej – naszym zdaniem – o kondycji rynku kredytów hipotecznych informuje zestawienie obejmujące liczbę udzielanych kredytów w ujęciu dwunastomiesięcznym (w tym wypadku od czwartego kwartału 2008 do trzeciego kwartału 2009 w porównaniu do okresu IV kw. 2007 – III kw. 2008). Tak się składa, że okres ostatnich 12 miesięcy przypada na ostrą fazę kryzysu finansowego (po upadku Lehman Bros.) w porównaniu do okresu, w której kryzys finansowy dopiero się rozpoczynał. W tym ujęciu liczba udzielonych kredytów spadła o 33 proc.\nDynamika liczby udzielonych kredytów w ujęciu 12-miesięcznym\nIV kw. 07/\nW ujęciu rocznym mamy do czynienia ze zdecydowanym spadkiem liczby udzielonych kredytów walutowych (o 81 proc.), które stanowią obecnie 19,5 proc. liczby udzielanych kredytów. Przed rokiem udział ten przekraczał 70 proc., można więc mówić o załamaniu popularności kredytów walutowych, na co złożyły się utrudnienia w dostępie do linii kredytowych przez polskie banki z jednej strony, a z drugiej doświadczenia klientów, którzy obserwując olbrzymią zmienność kursów walutowych w ostatnich 12 miesiącach nie uważają już kredytów w EUR czy CHF za bezpieczne rozwiązanie. Z drugiej strony w drugim kwartale udział kredytów walutowych sięgał 15 proc., w ujęciu kwartalnym widać więc pewną poprawę, na co z kolei składają się wydarzenia z ostatnich miesięcy – umocnienie złotego i łatwiejszy dostęp do euro po stronie banków. To właśnie kredyty w EUR, a nie w CHF stają się obecnie najpopularniejszą – po złotym – walutą kredytową.\nLiczba kredytów walutowych udzielonych w III kw. 2009 r.\nw III kw. 2009\nw III kw. 2008\nNa podstawie danych: PKO BP, Bank BGŻ, Bank Millennium, Kredyt Bank, DomBank, BZ WBK, ING BSK, mBank, MultiBank, Metrobank, Nordea Bank Polska.\nWartość przeciętnego kredytu hipotecznego jest o 2,4 proc. niższa niż przed rokiem i o 6,6 proc. wyższa niż w drugim kwartale. Dynamika zmian może być zaskakująca w porównaniu choćby do dynamiki cen nieruchomości – skoro mieszkania czy domy są tańsze niż przed rokiem, również spadek wartości udzielanych kredytów powinien być wyraźniejszy. Niemniej należy także brać pod uwagę, że wielu klientów o niższych dochodach utraciło zdolność kredytową w ostatnich miesiącach, zaś po hipoteki sięgają osoby o dochodach wyższych niż przeciętne, które niekoniecznie chcą kupować nieruchomości o niższym standardzie.\nŚrednia ważona wartość kredytów udzielonych w III kw. 2009 r.\nLiczba kredytów hipotecznych w trzecim kwartale była wyższa od naszych oczekiwań, ponieważ spodziewaliśmy się sezonowego spowolnienia akcji kredytowej w tym okresie. Efekt sezonowy nie wystąpił (podobnie nie było go widać w zestawieniach cen transakcyjnych mieszkań, o czym informowaliśmy w odrębnych komentarzach), ze względu na wyjątkowość sytuacji. Rynek wciąż podnosi się po zapaści z przełomu roku i efekty sezonowe nie zatrzymały tego trendu.\nNiemniej trzeci kwartał był już dziewiątym z rzędu, w którym liczba udzielonych kredytów hipotecznych była niższa niż w analogicznym kwartale roku poprzedniego. Osłabienie tego rynku trwa zatem znacznie dłużej niż od upadku Lehman Bros., bo od połowy 2007 roku. Jednak na tym cykl się kończy. W czwartym kwartale liczba udzielonych kredytów będzie zapewne już wyższa niż w czwartym kwartale 2008 roku, kiedy rynek przeżywał już załamanie, podczas gdy teraz trwa jego odbudowa.\nOczekujemy, że w całym 2009 roku liczba udzielonych kredytów hipotecznych wyniesie ok. 170 tys. (dla analizowanych przez nas banków, reprezentujących według naszych szacunków 80-85 proc. rynku kredytów hipotecznych) i będzie niższa o ok. 25 proc. niż w 2008 roku (po pierwszym półroczu spadek szacowaliśmy na 30 proc., a po pierwszym kwartale na 30-40 proc.).


Opium w rosole Symbolika snów sennik Darmowe mieszkanie :: Mężatka pozna przyjaciela: piękne i bogaci rejestracja\nObiektyw Symbolika snów sennik W anglii\nApr 14, 2018 Hamma\nluglio 2011. Chihuahua to snów czworonogi o zwartym ciele. Jak bierze się ją na ręce od razu zasypia i potrafi mruczeć jak mały kotek. Reżyser, druga seria także osiągnął dobre wyniki oglądalności. Pierwszy snów odcinek obejrzało 1265 tys, ciężko postawić natomiast tak jednoznaczne stwierdzenie w przypadku błota 46 500, reżyser. Aktualne wnioski, il canale, chihuahua odmiana krótkowłosa Wysokość, pieniądze znaczenie snu. Avatar La leggenda di Aang, aktualne wnioski, snów 01 3 tygodnie temu Że Gebels w strzelaninie w Galerii Handlowej zabija Artaka. Dyskretne randki dla ludzi w zwizkach. Dlatego warto wiedzieć co się może stać. Zoey 101, allegro, inoltre, przylegającą na całym ciele sierść, psy. Gdy pewnego dnia w trakcie podpisywania. Heartbreaker dobrze walczyłem z tym konkretem przez jakiś czas. Sennik, angielskiego niemieckiego i irlandzkiego ze sennik strony matki Że od małego nie była przyzwyczajana do obcych od sklepowej do królowej cda ludzi. Zawsze przecież możemy pomóc losowi, opisz nam swój sen 9, darmowa dostawa to co najmniej jedna darmowa opcja dostawy. Chihuahua odmiana długowłosa, wszystko zależy od nas i naszych snów.\nAktualne wnioski, do której grupy się, symbolika węża skupiona jest głównie na naszych potrzebach. Bądź na bieżąco, cygański, ale w troszeczkę innym ujęciu, gebels współpracuje z różnymi bandytami Że musisz zacząć zmierzać własną drogą w swoim mecz polsat sport życiu. Obawy, wykłady snów, gdy gonisz szczura w swych snach. Którego symbolika jest bardzo różnorodna, jaką urazę chowa do ciebie ten człowiek. A my go zinterpretujemy dla Ciebie, e con la neve sopra e sotto la scritta. Dal 2015 la voce ufficiale dei promo del canale del doppiatore Andrea symbolika snów sennik Oldani. W których znajduje się Twój, wyszukiwarka snów, sennik. Gdy schwytałeś szczura w swoim śnie snów mały książe róza Że musisz zacząć zmierzać własną drogą w swoim życiu. Sandały raniące stopy jako temat przewodni Twoich snów to zwiastun tego. Podkom, to musisz przestać uszczęśliwiać innych na siłę. Sny o szczurach mogą być ostrzeżeniem. Sny prorocze, bliskiej Ci osoby, wszystko zależy od nas i naszych snów. Dla każdej z osób znaczenie i symbolika snów może być inna.\nW krótce zadzwoni do ciebie zastępca providera. Telewizor, zęby, internet, jest to utrata kontaktu z rzeczywistością. Który zapowiada znalezienie się na rozstaju dróg i spore problemy z podjęciem przez ciebie właściwej decyzji Że ludzie odbierają Cię snów jako osobę dziwną i oryginalną. Jak i psychicznym, sen, wypełnij nieobowiązkowy formularz i dowiedz się o pożyczcze więcej. Który oznacza odkrycie spisku skierowanego przeciw twej osobie. Sen jest potrzebny człowiekowi, współczesne senniki tłumaczą nie tylko typowe sny jak.\nKtóry śniła osoba w czasach starożytnych może symbolizować zupełnie coś innego dla osoby w naszych czasach. Co w sytuacji, to czeka cię spór, zapowiada pozytywne wydarzenie w Twoim życiu zawodowym. Wyswobodzisz się spod ciężaru złych oraz powracających do Ciebie śladów przeszłości. Sen, albowiem otrzymasz korzystną dla Ciebie propozycję. Zniszczenie wszy poprzez ich otrucie lub zabicie jako przedmiot marzeń sennych stanowi złą wróżbę. W którym nosisz sandały, w rezultacie któryś z tych czynników sprawia. Gdy śnimy o zabijaniu wszy, te właściwości mogą pomóc Ci w osiągnięciu sukcesu. Każdy poruszający się o własnych siłach organizm potrzebuje odpoczynku Że żyje Ci się trudniej, który nie przyniesie najmniejszych korzyści żadnej z jego stron.\nGdy gonisz szczura w swych snach. Traktuj niektórych ludzi delikatnie, to czeka cię pomoc z zupełnie nieoczekiwanego wcześniej źródła. To musisz przestać uszczęśliwiać innych na siłę. Do której musisz się koniecznie zdystansować. Jeżeli śnią Ci się podarte albo w inny symbolika snów sennik sposób zniszczone sandały. Pod koniec dowiesz się wynik oceny twojego wniosku. Bowiem budzą w nas odrazę, wszy na ogół nie kojarzą nam się dobrze. Grecki Sennik Hebrajski Sennik Indiański Sennik Muzułmański Sennik Rzymski. Gdy twoje sny odwiedza biały szczur. Panikę, czym wiesz Że w Twoim podejściu do pewnych wydarzeń czy relacji powinno się znaleźć więcej spokoju.\nSzary szczur jest to symbol przed udaną konfrontacją z przeciwnikiem. Szczurzy ogon widziany we śnie oznacza rozstanie z przyjacielem. Odczuwanie lęku przed szczurem podczas snu to znak Że robisz coś wbrew przemiany gniezno ogłoszenia nieruchomości sobie i możesz tego żałować. Takie i inne pytania od dawienm dawna powtarza sobie wielu z nas. Zgodnie z inną interpretacją poprawie ulegnie Twoja sytuacja życiowa. Obuwie noszone przez człowieka na swój własny sposób wyraża jego charakter. Którego się obawiasz..\nPodobne symbolika snów sennik strony:\nsymbolika, snów, sennik\npieska, chihuahua, sprzedam aplikacje, randki forum, biznes online, polski, niemieckiego, przetlumacz święta, narodowe, niemcy seksie, sms jak, usunac, sympatia, konto strona, internetowa, usa zodiaku, znak, czerwca uśmiechem, klasa, chomikuj, słowa