Welcome to room 6277 and please try to enjoy your stay...: 2017\nWydawnictwo, rok wydania: Akurat, 2017\nMarsjanin ustawił poprzeczkę zbyt wysoko.\nNic dwa razy się nie zdarza i w tym przypadku nie zdarzył nam się drugi Mark Watney. Co prawda główna bohaterka Artemisa, Jazz, bardzo starała się oddać charakter Watneya i jego zamiłowanie do humorystycznych wstawek, ale trudno nazwać ją kobiecą wersją Marka – brakuje jej tej iskry, która sprawiła, że cały świat z zapartym tchem obserwował perypetie kosmicznego Robinsona Crusoe.\nPisząc, że nie zdarzył nam się drugi Mark Watney, nie zdradzam tutaj swoich oczekiwań, by otrzymać drugiego Marka. W końcu powtórka z rozrywki jest tylko powtórką z rozrywki. Oczekiwałam raczej niepowtarzalnego, równie nietuzinkowego bohatera i wciągającej historii. Chciałam drugiego Marsjanina pod kątem poziomu, nie pod kątem recyklingu pomysłów. Jazz mogłaby być kimś zupełnie innym, składać się z zupełnie innych cech, nawyków i zdolności, i nadal być interesującą postacią. Chodzi mi raczej o fakt, że najwyraźniej sam Weir próbował stworzyć kogoś na kształt swojego pierworodnego. Jazz jest piekielnie inteligentna, w mig przyswaja nowe informacje i eksperymentuje, niemal na poczekaniu wymyślając rozwiązania nierozwiązywalnych problemów. Wszyscy pamiętamy wykłady Marka dotyczące chemii, fizyki, biologii i mnóstwa innych dziedzin, które towarzyszyły jego karkołomnym planom w walce o przetrwanie. W przypadku Jazz, części naukowej jest nieco mniej, ale nadal poświęcamy sporo czasu na przyswojenie informacji dotyczących życia na Księżycu, funkcjonowaniu Artemisa i kosmicznych technologii, chemii, fizyki… Wszystko przydaje się w walce o fortunę. A potem o przetrwanie. I gdyby tylko ta wiedza i inteligencja łączyła Jazz z Markiem, to właściwie nawet nie byłoby problemu. Jednak jeśli dodamy do tego charakterystyczne rysy, zadziorność i poczucie humoru rodzące niewybredne komentarze, trudno oprzeć się wrażeniu, że Weir chciał powtórzyć sukces formułą na bohatera. Nie do końca mu się to udało, bo o ile Mark w pojedynkę dźwigał historię na swoich barkach, o tyle w wykonaniu Jazz nie robi to takiego wrażenia. Dziewczyna ma tupet i swój urok, jej głos raczej bezboleśnie przeprowadza nas przez historię, ale z jakiegoś powodu kompilacja podobieństw obudziła nieco inne odczucia, tworząc bohaterkę, która nie zapada w pamięć. Gdzie leży problem?\nPrzede wszystkim chciałabym zobaczyć, jak autor buduje nowego głównego bohatera, nowe spojrzenie, poprzez które poznamy historię. Być może chodzi też o fakt, że ten sam portret postaci sprawdza się zupełnie inaczej, gdy osadzimy go w dwóch różnych konstrukcjach opowieści. W Marsjaninie Mark miał dwa wyjścia – ze wszystkich sił utrzymać hart ducha albo załamać się i umrzeć. Humor stanowił rodzaj szalupy ratunkowej, Mark w większości mówił do siebie, a jego monolog objaśniał czytelnikowi kolejne działania oraz przedstawiał sposób myślenia bohatera. Jazz nie działa w pojedynkę, bo niemal cały czas ktoś jej towarzyszy i obserwujemy jej interakcje z innymi, co w połączeniu z jej usposobieniem wypada dość… dziwacznie. Jakby starała się za bardzo, przez co wszystko wydaje się takie wymuszone. To, o czym pomyślałby Mark, Jazz bez ogródek powiedziałaby do losowo wybranego bohatera. Ciekawe, że to, co sprawdziło się w wewnętrznym monologu, wypada dość drętwo w dialogu. Może zabrakło tego filtra między umysłem Marka a ustami Jazz?\nHistoria Jazz skupia się na podejrzanym planie mającym jej przynieść fortunę, a który zamienia się w kosmiczną intrygę z ofiarami śmiertelnymi na koncie. I to nie jest zła historia, a nawet powiedziałabym, że filmowcy już zacierają ręce. Ma wszystkie elementy, które składają się na dobrze naoliwioną maszynę. Mamy wyścig z czasem, karkołomne główkowanie, by skok się udał, dzielnych pomocników, starających się ubarwić akcję, interesujące, nietuzinkowe miejsce akcji i… sporo informacji na temat spawania. Weir jak zwykle nie zawodzi, jeśli chodzi o naukowo-techniczną stronę powieści. Niektórzy uważają, że tych informacji jest wręcz za dużo, mają przesyt, ale osobiście uważam je za wielki plus. Wszelkie szczegóły, niuanse, wiadomości dotyczące funkcjonowania na Księżycu budują wręcz namacalny świat, który działa według konkretnych zasad. Tym sposobem Weir podbił Marsa, a teraz Księżyc.\nNiestety, ale widać spadek, jeśli chodzi o poziom trzymania czytelnika w napięciu. Nie przypominam sobie ani jednej chwili, w której moje serce zabiłoby mocniej albo w której drżałabym o los bohaterów. Choć nie brakuje groźnych sytuacji i śmierci wiszącej nad postaciami (na Księżycu, tak samo jak na Marsie, dużo rzeczy może pójść nie tak), to trudno o większy zastrzyk adrenaliny. Problem leży w tym, że my wiemy, że pewnym osobom nic się nie stanie, bo to Typowa Formuła Amerykańskiej Historii - zabili go i uciekł z największych opałów, uratował świat i nawet nie urwało mu ręki. Ani nogi. Mózgu na ścianie też nie było. Znając tak dobrze ten scenariusz, Weir nie musiałby urabiać się po łokcie, by wprowadzić jakiekolwiek zmiany, jednak zdecydował się podążyć znaną ścieżką. Nie znaczy to, że Artemis nie oferuje żadnej rozrywki – to poprawna powieść, która na pewno uprzyjemni kilka czytelniczych godzin. W trakcie lektury bawiłam się dobrze, ale nie wyśmienicie; sęk w tym, że w swojej poprawności Artemis nie wyróżnia się zbyt mocno. To książka, o której można powiedzieć, że jest ok, ma kilka świetnych momentów, ale wylądowała po ciemnej stronie, przyćmiona Marsjaninem. Trzyma się całkiem przyzwoicie na własnych nogach, tyle że my wiemy, że autora stać na więcej. Tytuł zmuszony do spełnienia oczekiwań narzuconych przez poprzednika, nie dał sobie rady w konfrontacji.\nTrudno nie patrzeć na twórczość Weira przez pryzmat jego debiutu, trudno nie porównywać tych dwóch tytułów, szczególnie biorąc pod uwagę łączące je podobieństwa. Trudno nie odnosić się do Marsjanina, skoro autor tak bardzo postarał się, byśmy nie mogli opędzić się od skojarzeń. Artemis nie jest drugim Marsjaninem, szkoda tylko, że w dużej mierze zdecydował się różnić od niego wadami.\nAutor: Natalia_Lena o 5:32 PM 7 komentarzy:\nWydawnictwo, rok wydania: W.A.B., 2017\nA ty wziąłeś już swoje lekarstwo?\nZaniedbany, wielki szpital, ponure pomieszczenia i migoczące jarzeniówki to wymarzone miejsce dla thrillera. Albo jednego z licznych horrorów. Szczególnie bliskie ich sercu są oddziały psychiatryczne, które dostarczają opowieści o makabrycznych eksperymentach, szaleńcach, którzy chcą wszystkich wymordować i ogólnej walce o przetrwanie, jaka panuje pomiędzy personelem i pacjentami. Wyobraźnię postronnych obserwatorów karmią nie tylko filmowcy, ale także poszukiwacze wrażeń, którzy odwiedzają opuszczone budynki, szukają duchów dawnych pacjentów i opowiadają o okrucieństwach, które miały tam miejsce. Dzięki popkulturze w naszych myślach szpital często idzie pod rękę z grozą. Skojarzenia budowane na połączeniu miejsca i gatunku znajdują również swoje odzwierciedlenie w najnowszej powieści Katarzyny Bereniki Miszczuk „Obsesja”.\nDoktor Joanna Skoczek odbywa rezydenturę na oddziale psychiatrii Szpitala Wschodniego. Niedawno rozwiedziona, za towarzysza ma tylko kota i swoje refleksje na temat życia miłosnego. Co prawda atrakcyjna pani doktor nie może narzekać na brak zainteresowania płci przeciwnej, ale zamiast tonąć w westchnieniach, tonie w szpitalnych papierzyskach. Szara codzienność Joanny wkracza na nowe tory, gdy kobieta zaczyna otrzymywać anonimowe wiadomości. Czyżby w jej życiu pojawił się cichy wielbiciel? Niestety, wkrótce lekarka przekona się, że prawda jest o wiele bardziej okrutna… Gdy w zakamarkach szpitala zostaje znalezione ciało zaginionej pacjentki, a na jaw wychodzi informacja, że może być to kolejna ofiara seryjnego mordercy, nowe liściki kierowane do Joanny zaczynają budzić grozę swoimi złowieszczymi słowami. Ten ktoś ją obserwuje. I jest blisko. Ostoja normalności staje o krok od szaleństwa.\n„Obsesja” stanowi połączenie gatunków, klimatów i płaszczyzn, które czasem sąsiadują ze sobą na półce, ale w niektórych przypadkach należą do innych światów. O ile przeplatające się kryminał i thriller nie są niczym nadzwyczajnym, o tyle elementy komedii i powieści obyczajowej spod znaku tzw. literatury kobiecej dodane do tej mieszanki mogą budzić konsternację. Czy to w ogóle da się ze sobą pogodzić? Jak znaleźć punkt wspólny dla sercowych perypetii rozwódki spod znaku Bridget Jones i opowieści o serii brutalnych morderstw? Dla autorki takim pomostem stała się tytułowa obsesja – na początku są to niewinne anonimowe liściki, które rozpoczynają bezlitosną spiralę; każdy kolejny list staje się nowym stopniem w głąb mroku. Pisarka postawiła przed sobą niełatwe zadanie, ale całkiem nieźle z niego wybrnęła. Humorystyczne wstawki i miłosne dywagacje reprezentują normalność życia bohaterki, która jest ot, taką raczej zwyczajną kobietą i stanowią swoisty comic relief. Nawet początkowe anonimowe wiadomości można potraktować jako kolejny rozdział w romantycznych perypetiach Joanny. A później… Cóż, później robi się upiorniej. Nie jest to jednak upiorność, z którą może zmierzyć się jedynie czytelnik zaprawiony w kryminalno-thrillerowych bojach. Pod tym względem „Obsesja” jest raczej powieścią dla nowicjuszy niż koneserów gatunku.\nDobra, akompaniująca akcji atmosfera czasem zbudowana jest z krótkich scen, ułamków sekund, w których groza osiąga szczyt. Niepokój czyha gdzieś na obrzeżach świadomości – niby nic się nie dzieje, ale i tak czujemy szybsze bicie serca; coś jest nie tak, choć jeszcze nie umiemy powiedzieć co. Autorzy z pozornie nieznaczących zdarzeń tkają sieć i zasiewają w naszym umyśle ziarna strachu, które kiełkują, oplatając nas, im bliżej rozwiązania zagadki jesteśmy. Ale jest i druga strona medalu. Czasem drobiazg może skutecznie zepsuć klimat, wytrącić z równowagi. Diabeł tkwi w szczegółach, o czym „Obsesja” dobitnie przekonała się na własnej skórze.\nGdzie na oddziale ukrywają się diabły? Według Joanny są nimi pacjenci. W pustkę trafiły ustępy poświęcone jej kontaktom z chorymi. Mogłoby być to miejsce na przedstawienie osób borykających się z problemami oraz tego, jak radzą sobie z chorobą, w końcu osoba chora psychicznie to nie jest jeden, sztywny wzór. Jest wiele chorób, wiele objawów, wiele reakcji, wiele metod na leczenie. Niestety, obserwując konsultacje bohaterki, można dojść do wniosku, że do każdego można przyłożyć taką samą miarę. Nawet jeśli są to prawdziwe osoby, to niestety, ale ich portrety przepuszczono przez jakąś soczewkę, która chyba miała za zadanie wzmocnić komizm postaci (?) i otrzymaliśmy zbiór osobistości, które tkwią na pograniczu stereotypu czy nastawionej na sensację historii rodem z taniej gazety. Nie pomaga zresztą stosunek naszej pani doktor do pacjentów. Ten drobiazg, jakim w ogólnym rozrachunku są konsultacje, uwypukla prawdziwego diabła - siedzącego w naszej bohaterce. Niestety nie jest to diabeł skrojony na miarę doktora House’a, którego kochamy wbrew jego zachowaniu. Kreacja Joanny jest zdecydowanie najsłabszym elementem powieści. Praca to dla niej przykry obowiązek, bardzo negatywnie postrzega chorych i trudno wyczuć od niej przynajmniej śladowe ilości empatii. Ocenia wszystkich pobieżnie, na pierwszy rzut oka i miesza z błotem. Jak na osobę, która zdecydowała się na taki zawód, bohaterka zadziwiająco mocno nie lubi ludzi. Joanna jest młodą psychiatrą, więc pozostaje pytanie – już straciła serce do pacjentów, czy nigdy go nie miała? Wielka szkoda, że zdecydowano się na taką a nie inną kreację bohaterki, bo poza tym przemycono kilka ciekawych, zakulisowych spostrzeżeń dotyczących życia lekarzy. Autorka pracuje jako lekarka, więc mamy do czynienia z informacjami z pierwszej ręki.\n„Obsesja” zmienia swoje oblicze, przywdziewa i odrzuca maski, przedstawia bohaterów w nowym świetle. Uroczy doktor, przystojny amant, temperamentny funkcjonariusz, dobry przyjaciel czy toksyczny lowelas, bezlitosny morderca, wyrachowany zdrajca – to jedna osoba czy może kilka? Ile twarzy może mieć człowiek? Czy za zimną krwią i rozsądkiem może kryć się totalne szaleństwo? Rozgryzając, w jakim stopniu znamy osoby, które wchodzą w grono znajomych Joanny, uświadamiamy sobie, jak niewiele czasu mamy. Oddech mordercy na karku staje się coraz mocniejszy. Autorka próbuje wyprowadzić czytelnika na manowce, wskazując mu ślepe korytarze i podrzucając fałszywe wskazówki, budując intrygę, która co prawda nie jest pozbawiona wad, ale zdradza, że Katarzyna Berenika Miszczuk stara się myśleć nieszablonowo, pochylając się nad różnymi wariantami opowieści. Do pełni szczęścia brakuje tylko nieco więcej uwagi, którą można by poświęcić końcowym rozdziałom. Kto, dlaczego i jak zabijał oraz kto i dlaczego wysyłał Joannie anonimy to tematy, które można by jeszcze zgłębić. Choć, jeśli wzrok mnie nie myli, na horyzoncie już majaczy się furtka prowadząca do dalszych perypetii części bohaterów.\nTo jest tych, którzy nie wpadli w ramiona obsesji…\nAutor: Natalia_Lena o 1:55 PM 7 komentarzy:\nCzytaj PL: książki rozdaję, książki darmowe...\n1. Wojciech Drewniak „Historia bez cenzury 2” - i lektury bez cenzury się znalazły :)\n2. Krzysztof Piskorski „Czterdzieści i cztery” - a imię jego książka!\n3. Gregory David Roberts „Shantaram” - podobno to czytelniczy Święty Graal.\n4. Filip Springer „Miasto Archipelag. Polska mniejszych miast” - Polska mniejszych miast też czyta. Wszyscy czytają.\n5. Anna Kamińska „Wanda” - czytałabym, ale już mam wersję papierową; piekielnie ciekawi mnie portret tej niezwykłej kobiety\n6. Jakub Małecki „Ślady” - w końcu będę miała wielką przyjemność poznać twórczość pana Małeckiego!\n7. Dan Ariely „Szczera prawda o nieuczciwości” - szczera prawda jest taka, że trzeba czytać.\n8. Elżbieta Cherezińska „Korona śniegu i krwi” - królowa polskiej powieści historycznej, polska Gra o Tron... Czego więcej trzeba?\n9. Camilla Lackberg „Księżniczka z lodu” - mrozi krew w żyłach, dobra na zimę.\n10. Peter Wohlleben „Sekretne życie drzew” - jest cudowne, ale to sekret, więc cii... Albo i nie, o takich sekretach trzeba mówić głośno i dużo :)\n11. Jon Ronson „#WstydźSię!” - nie wstydź się, czytaj!\n12. Marek Kamiński „Marek i czaszka jaguara” - jaguar pewnie nie czytał...\nAutor: Natalia_Lena o 10:36 AM 2 komentarze:\nWydawnictwo, rok wydania: Znak, 2017\nAutor: Natalia_Lena o 6:04 PM 3 komentarze:\nAutor: Natalia_Lena o 12:12 PM 6 komentarzy:\nWydawnictwo, rok wydania: SQN, 2017\nMogłabym być lepszą tobą\nW sam środek myśli ktoś wsadził odbezpieczony granat. Teraz mogę jedynie zeskrobywać ich resztki ze ścian i próbować ułożyć je w całość. Potykam się przy tym o inne osoby, które w tej bezkształtnej masie szukają urwanych zdań, słów z końca języka i niedopowiedzeń.\nJestem Fig. Jestem Jolene. Jestem Darius.\nPrzyjaźń, miłość i zaufanie wybuchły mi prosto w twarz.\nFig Coxbury pragnie idealnego życia, córeczki, pięknego domu, przystojnego męża. Jak sama mówi, pragnie cudzych pragnień. Gdy więc znajduje kogoś, kto jest ucieleśnieniem wszystkich tych pragnień, postanawia się do niego zbliżyć. Młode małżeństwo, Jolene i Darius Avery, wspólnie wychowuje kilkuletnią Mercy i na pierwszy rzut oka tworzą razem perfekcyjną rodzinę. Są młodzi i piękni, mają śliczną córeczkę, idealny dom – to określenia, których Fig w odniesieniu do swojego życia dawno nie słyszała. Gdy Jolene z otwartymi ramionami zaprasza Fig do swojej codzienności, kobieta staje się przyjaciółką rodziny, powierniczką, a nawet opiekunką. Gdy jej życie zaczyna coraz mocniej splatać się z losami Jolene i Dariusa, każde z nich przekonuje się, że piękna fasada opowiada jedynie część historii, która w pełni wybrzmiewa dopiero za zamkniętymi drzwiami…\nŹle ulokowane uczucia, zaufanie zbudowane na zdradzie, przyjaźń, w której większe i mniejsze zło dają prawdziwy popis to kwintesencja „Bad Mommy”. Gdybyśmy mieli zamknąć sedno tej historii w jednym słowie, to byłoby to słowo „chcę”; chcę ciebie, chcę twojej uwagi, chcę twojej przyjaźni, chcę twojej miłości, chcę twojego ciała, chcę twojego czasu, chcę twojego domu, chcę ci pomóc, chcę tego, czego ty chcesz, nieważne, co to jest, ważne, że czujesz taką potrzebę. Chcę chcieć. Pragnę pragnąć. To gubi bohaterów, bo nawet jeśli chcą czegoś w dobrej wierze, to szybko zostają ukarani za swoje dobre uczynki. Wystarczy, że po drugiej stronie tej dobrej wiary i dobrego uczynku stoi ktoś, kto pragnie czegoś zupełnie innego. Chcę ci pomóc, ale jak wykorzystasz moją pomoc? Chcę twojej miłości, ale co z nią zrobię? Nic dziwnego, że jeden z rozdziałów nosi nazwę „Chcę, chcę, chcę”. Fisher doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co kieruje ludźmi – nasze pragnienia. Trzy części powieści to zapis szamotaniny z własnymi i cudzymi pragnieniami oraz konsekwencjami niewinnych z pozoru decyzji, które mogą nieodwracalnie wpłynąć na całe życie. Można by określić „Bad Mommy” jako opowieść o stalkerce, która próbuje przejąć życie swojej ofiary, ale tak naprawdę byłoby to jedynie opisanie jednego elementu tej historii. Gdy niezrównoważona Fig wkracza do życia Averych, wkracza też do cudzych tajemnic i problemów. Nie bez powodu każdy z bohaterów ma szansę przedstawić swój punkt widzenia na temat wydarzeń, które mają miejsce, tym samym odsłaniając kolejny element układanki.\nCo otrzymamy, gdy dodamy romans do thrillera psychologicznego? Ulubiony koktajl Tarryn Fisher. W „Bad Mommy” autorka po raz kolejny skupia się na emocjonalnym trójkącie, wzorem trylogii „Mimo moich win” oraz „F*ck Love”. Nie mamy tutaj do czynienia z typowym trójkątem, w którym dwie kobiety walczą o serce mężczyzny. Owszem, jest to punkt wyjścia, ale Fisher nie byłaby sobą, gdyby nie nałożyła na niego ciemnego filtra, który uwypukla zepsucie, zło, grzechy i grzeszki. Więzi łączące bohaterów są poplątane i noszą ślady wszystkich odcieni szarości. W tych relacjach nic nie jest czarno-białe. Kochają się i równie żarliwie nienawidzą, budują liche domki z kłamstw i trzymają się ich kurczowo, nazywając je życiem. Ba, można nawet powiedzieć, że kochają się tak bardzo, że aż chcą się nawzajem krzywdzić. Tutaj nic nie jest proste i łatwe, szczególnie gdy serce podpowiada jedno, rozum drugie, rozsądek trzecie, a wszystko podlane jest sprzecznymi emocjami.\nPisarka nie wybiera łatwiej drogi, obdarzając głosem bohaterów, którzy są niegodni zaufania, niezrównoważeni, zepsuci i po prostu nie dają się lubić. Jest za to coś fascynującego w mrocznych zakamarkach ich umysłów, w problemach, z którymi się zmagają, w toksyczności, która ich otacza. To, co dzieje się w ich głowach, napędza akcję, a my z dreszczykiem emocji poznajemy kolejne sekrety. Choć historię opowiedziano na trzy głosy, to nietrudno zauważyć, że Fig dominuje w tej opowieści, za nią stoi Jolene i dopiero na końcu znajduje się Darius. Myślę, że małżonkowie mogliby otrzymać nieco więcej czasu, by w pełni zaznaczyć swoją obecność. Autorka w takim stopniu skoncentrowała się na trójce bohaterów, że zapomniała o reszcie świata, co w znaczący sposób wpłynęło na kreacje bohaterów drugoplanowych. Są oni czymś na kształt dekoracji, pionkami, które Fig, Jolene i Darius przesuwają z miejsca na miejsce w swojej chorej grze. To przedstawienie trzech aktorów, na które reszta może tylko popatrzeć i domyślać się, co dzieje się za kulisami. W tej klaustrofobicznej, niepokojącej atmosferze skupienie się na niewielkiej ilości postaci nie jest dużym grzechem, choć zabrakło mi rozwinięcia roli jednego, ważnego w moim mniemaniu bohatera. Jego wkład w historię i spojrzenie na jedną z kobiet byłby nieoceniony, dlatego żałuję, że Fisher zepchnęła go na margines.\n„Bad Mommy” miesza w głowie czytelnika, zostawiając go z nieoczekiwanym finałem, który wręcz prosi się o dalsze poszukiwania, o zadawanie pytań, o szukanie informacji… O stalking. Fikcja zacierająca granice rzeczywistości zaprasza do domu, w którym normalność należy zostawić na progu, a wszelkie brudy są mile widziane. Autorka po raz kolejny udowodniła, że najlepiej czuje się w tym, co nieoczywiste, niejednoznaczne, niełatwe i niepokojące, oferując zapiski o obsesji przenoszonej poprzez umysł.\nPowieść Tarryn Fisher można podsumować słowami: „wszyscy mamy źle w głowach”.\nTrzeba wiedzieć tylko, kto ma gorzej od nas.\nJeśli tego nie wiesz, być może chodzi o ciebie.\nAutor: Natalia_Lena o 2:54 PM 10 komentarzy:\nWydawnictwo, rok wydania: Nowa Proza, 2017 (I wydanie - 2011)\nKsiążkę do recenzji udostępniło Wydawnictwo Nowa Proza\nChata jest jednym z takich tytułów, z którym pewnie bym się nie spotkała, gdyby nie ekranizacja oraz oszałamiający sukces książkowego pierwowzoru, który mnie zaintrygował. Powieść znikąd, którą, jak pisze sam autor, odrzuciło dwudziestu sześciu wydawców. To ciekawe, ale ta miara „ilu wydawców odrzuciło powieść” jest nowym, dodatkowym gwarantem atrakcyjności. Jeśli książka przemówi do czytelników, to mimochodem wspomnienie o tym, ile wydawnictw wcześniej ją odrzuciło, urasta poziomem do rangi tytułów, które kupiono za niewyobrażalne sumy poprzez aukcje. Najwyraźniej wywołuje to pożądany efekt, bo ile razy spotkaliście się ze słowami „J.K.Rowling odrzuciło tyle i tyle wydawnictw, Stephen King nie mógł znaleźć wydawcy, ten autor wydał powieść na własną rękę, tamten podbił świat, choć nikt mu nie wróżył wielkiej kariery!”. O jedne tytuły najpierw biją się wydawcy, o inne – czytelnicy. Chata zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.\nChata wpisuję się w nurt takich tytułów jak Nostalgia anioła, Między piekłem a niebem czy Niebo istnieje... naprawdę, które splatają realizm z duchowością, pochylając się nad życiem po śmierci, eksplorują możliwość istnienia czegoś więcej poza doczesnością. Często punktem wyjścia dla opowieści jest dramatyczne wydarzenie, które dodatkowo stawia pytania o naturę dobra i zła, Boga czy sens życia. Bohaterowie cierpią po stracie bliskich bądź też sami pośmiertnie obserwują ich dalsze życie. W przypadku Chaty mamy do czynienia z rodziną, którą dotyka niewyobrażalna tragedia: kilkuletnia dziewczynka zostaje uprowadzona i bestialsko zamordowana. Utrata ukochanej siostry i córki jest gigantycznym ciosem, który odbiera im radość, spokój i poczucie sensu życia. Pogrążony w żałobie ojciec dziewczynki, Mack, ma ogromny żal do Boga i jednocześnie przygniata go poczucie winy. Pewnego zimowego dnia, mężczyzna niespodziewanie otrzymuje list… od Boga, który chce spotkać się z nim w chacie, w której wydarzyła się tragedia. Mack otrzymuje szansę, by znaleźć sens w tym, co odebrało jego życiu znaczenie.\nChata jest próbą – tak, jak wiele osób próbuje wytłumaczyć sobie i zrozumieć – okiełznania trudnych pytań dotyczących wiary, religijności, duchowości, czy natury samego Boga. Czy jest to próba udana? Szukając informacji na temat powieści, znalazłam mnóstwo dyskusji: wśród nich są te wypełnione zachwytem oraz te oskarżające o herezje i niezgodność z Pismem. Według niektórych autor za mocno odszedł od podstaw wiary, a inni z kolei podkreślają, że jest to jedynie niekonwencjonalna próba przedstawienia trudnych zagadnień, zachowująca rdzeń wierzeń. Najwyraźniej (i najbezpieczniej) przyjąć, że mamy do czynienia z fikcją literacką, nie zaś z nieomylną wykładnią i że warto zweryfikować poruszane w niej kwestie, szczególnie jeśli są one dla kogoś podstawą wiary. Nie wierzmy na ślepo, o czym zdaje się mówić sam Young – tylko może nie spodziewał się, że to przesłanie pojawi się i w takim kontekście. Pomijając kontrowersję, Chata jest próbą interesującą, ale nie do końca udaną. Jak już wcześniej wspomniałam, autor starał się podejść do tematu w sposób nieszablonowy, działający na wyobraźnię, ale w przypadku powieści, która podejmuje się wyjaśnienia tak trudnego i złożonego zagadnienia, oczekuję czegoś więcej niż tylko fantazji. Właśnie na tym etapie zaczynają się problemy. Im mocniej bohater angażuje się w rozmowę z Bogiem, tym więcej rozumie, ale tego samego nie można powiedzieć o czytelniku, który siedzi z boku, obserwując wymianę zdań. Mack szybko daje się przekonać, ale ja pozostałam nieprzekonana. Nie byłam sceptycznie nastawiona do lektury, podeszłam do niej z maksymalną otwartością, ale i tak nie mogłam nie zauważyć szeregu poważnych niedociągnięć. Young przedstawia rozmaite prawdy poprzez dialogi, próbuje rozpisać zagadnienia na prostą wymianę zdań, ale w ogólnym rozrachunku wypada to dość… siermiężnie. Mack dyskutuje z Trójcą w dość nietypowych okolicznościach – podczas prac w ogrodzie, podczas gotowania, przy stole w trakcie wspólnego obiadu czy na ganku, popijając zimną lemoniadę. Nie ma poczucia dystansu, onieśmielającej hierarchii, jest za to celebracja bliskości i porozumienia. Rodzinna atmosfera i niezobowiązujące pogawędki kontrastują z przedmiotem rozmów. Śmierć, cierpienie, krzywda zadawana innym, wolna wola, przebaczenie zostają wplecione w dialogi, które w znakomitej większości wypadają sztucznie, jakby niedoświadczeni aktorzy odczytywali kwestie, nie pojmując ich znaczenia. Gdy zaczynamy zagłębiać się w dyskusję i zaglądać pod podszewkę słów, możemy zauważyć, że większość konwersacji zamyka się w kręgu „tak się dzieje – bo tak się dzieje”. Dlaczego? Dlatego. Elektryzująca zapowiedź powieści gaśnie w obliczu zbytniego moralizatorstwa i niewyczerpujących odpowiedzi, a nawet… cukierkowości. Główne wyjaśnienie, które otrzymuje Mack jest takie, że człowiek nie jest w stanie pojąć umysłu Boga i jego planu, i że nic nie dzieje się bez przyczyny. Po prostu trzeba w to uwierzyć. Jasne, to nie są złe argumenty, bo w kwestii wiary często trzeba po prostu… uwierzyć, jednak powieść obiecuje nam coś więcej. Powieść obiecuje nam mężczyznę, którego córeczka została bestialsko zamordowana i który otrzymuje niezwykłą szansę: może porozmawiać z Bogiem o tym, co mu się przydarzyło. Gdzie był Bóg, gdy niewinna dziewczynka cierpiała? Gdzie jest Bóg, gdy dzieje się tyle zła i niesprawiedliwości, dlaczego na to pozwala, jaki sens ma cierpienie? Dlaczego dobrym ludziom przydarzają się potwornie złe rzeczy? Czy to kara? Trzeba przyznać, że są to pytania, które pobudzają wyobraźnię i chyba każdy rozmyślał nad nimi na jakimś etapie życia. Trudno przejść obojętnie obok nich i myślę, że to jest ten haczyk, który masowo przyciągnął czytelników do powieści. Jednak ci, którzy liczyli na religijno-filozoficzne rozważania w Chacie, mogą się srodze zawieść, bo autor z rozbrajającą szczerością oznajmia, że: jaki sens ma cierpienie? Cierpienie ma sens. Po prostu musisz w to uwierzyć. (Ale odpowiedzi na pytanie, po co wierzyć i jak uwierzyć, już nie znajdziemy). Istne „bo tak”. Można odnieść wrażenie, że autor już na wstępie założył, iż Mack będzie tym przekonanym i nawróconym, więc nie czuł przymusu przekonywania go. Raczej potwierdził już to, w co mężczyzna i tak wierzył. Mamy chyba bardziej do czynienia z nawracaniem wierzącego niż wskazywaniem drogi wątpiącemu. To jest ten problem Chaty, który każdy czytelnik rozpatrzy indywidualnie, ale w moim odczuciu Young zbyt pobieżnie podszedł do tematu, który miał być najmocniejszą stroną Chaty. Otrzymaliśmy takie pop-kaznodziejstwo, religię w wydaniu pop, modlitwę w wersji instant zamiast literackiej terapii. Bohater podążył z góry założonym scenariuszem, do którego naprędce dorobiono argumenty. Young założył, co ma się wydarzyć i przesunął bohatera niczym pionek od punktu do punktu. To zrodziło problem w postaci zachowania Macka, które próbuje dopasować się do sytuacji i zmienia się, choć tak naprawdę nie otrzymuje żadnego szczególnego bodźca. Chociaż na wstępie czujemy cierpienie mężczyzny, to dość szybko przechodzimy do uroczego obrazka, w którym pojednanie, radość i godzenie się z losem odgrywają główne role. Wiemy, że przed wyprawą do chaty Mack strasznie cierpiał, jego rodzina również i możemy wyobrazić sobie, jak wielka tragedia ich spotkała. Ale gdy bohater trafia do chaty? W mgnieniu oka wszystko zaczyna się układać. Wieloletnie cierpienie, żal i gorycz znikają… cudem. Rozumiem, że autor nie chciał bawić się w nieskończone przeciąganie liny między Bogiem a Mackiem, ale stawanie na nogi i godzenie się z losem to proces, nie pstryknięcie palcami. Ozdrowienie po wieloletniej krzywdzie również zabiera trochę czasu. Dręczy mnie też jedno pytanie: czemu Bóg nie przyszedł do Macka w zrujnowanej, zasypanej śniegiem chacie, czemu razem nie pochylili się nad cierpieniem, obserwując świat, który nie zawsze jest piękny, a bywa szorstki i pełny goryczy, tylko zafundowano nam ułomne, ludzkie postrzeganie raju? Olśniewająca chata i ogród mają być metaforą – ale czy naprawdę jest ona potrzebna? To staje się takie cukierkowe, bajkowe, disneyowskie wręcz, jakby za wszelką cenę pięknem dało się osłodzić ból. Z jednej strony mamy niewyobrażalne cierpienie, a z drugiej infantylne obrazki, które odwracają uwagę od tego, co najważniejsze. Mack niesie swój krzyż, ale począwszy od atmosfery powieści, poprzez pobieżne odpowiedzi na najtrudniejsze pytania, a na braku emocji skończywszy, opowieść jest gładka i zupełnie nie odzwierciedla wątpliwości i uczuć, które targają cierpiącym człowiekiem. Jednak trzeba też Chatę pochwalić, bo kryje się w niej sporo trafnych spostrzeżeń, które może nie dotykają najważniejszego pytania, ale również skłaniają do refleksji. Czy Bóg może przestać kochać człowieka? Czym tak naprawdę jest przebaczenie? Autor też nie wyczerpuje tych tematów do końca, ale zasiewa ziarna, które mogą wykiełkować jako rozmyślania. Może gdyby Young nie próbował tak mocno podkreślać morału powieści, okraszając go litrami lukru, przesłanie wypływające z pomniejszych wątków mogłoby przebić się na powierzchnię.\nChata to powieść, którą każdy czytelnik odczyta inaczej. Nie, nie wydaje mi się, by w tym stwierdzeniu była przesada. Poruszane w niej zagadnienia odwołują się do naszych przeżyć i przekonań, do uczuć i emocji, a nawet wiedzy. Skrajne opinie wskazują, że jest to lektura, która nieprzekonanych raczej nie przekona, a wierzących może podzielić swoim ujęciem wiary. Young podjął się opisania trudnego, ambitnego tematu i temu zadaniu nie podołał, tworząc coś na wzór bajki dla dorosłych. Myślę, że taką historię można by opisać o wiele lepiej, wnikliwiej, naprawdę zastanawiając się nad głębią poruszanych zagadnień, bo w obecnej formie Chata nie głosi niczego niezwykłego i nie oferuje wyczerpującej odpowiedzi na pytanie, które sama przed sobą postawiła.\nAutor: Natalia_Lena o 4:41 PM 7 komentarzy:


Taniec z sędziami - Dział Zagraniczny\nAgustina Kämpfer dostała prezent od losu. Jej starcie z bezlitosnymi sędziami niespodziewanie odłożono o tydzień i zamiast w zeszły czwartek, kobieta dopiero jutro będzie musiała odpowiadać na niewygodne pytania o swojego byłego narzeczonego oraz dotyczącą ich oboje aferę korupcyjną. Że takie padną, nikt nie ma wątpliwości: w końcu sprawę roztrząsano już w innym programie telewizyjnym, w którym bierze udział Kämpfer, więc czemu mieliby tego nie powtórzyć producenci „Tańca z gwiazdami”? Zresztą, niech ćwiczy, bo niedługo przyjdzie jej zeznawać przed prawdziwym sędzią. Dla argentyńskiego wymiaru sprawiedliwości będzie to zresztą sprawdzian, czy potrafi osiągnąć choć w połowie tak wielki sukces, jak najpopularniejszy lokalny program telewizyjny – ostatnio ma bowiem wyjątkowo niskie notowania.\nAugustina martwi się, że przed prawdziwym sędzią nie będzie mogła wytańczyć wyniku rozprawy (Fot. Agustina Kämpfer/Twitter)\nAgustina Kämpfer zyskała sławę jako wieloletnia narzeczona Amado Boudou. To wiceprezydent Argentyny, który w 2012 r. przez miesiąc pełnił nawet obowiązki głowy państwa, gdy jego faktyczna przełożona Cristina Kirchner dochodziła do siebie po operacji usunięcia guza tarczycy. To także pierwszy w historii kraju urzędujący polityk tego szczebla, który został przez prokuraturę formalnie oskarżony w sprawie o korupcję, a konkretnie o próbę przejęcia kontroli nad firmą drukującą argentyńską walutę poprzez podstawione osoby i firmy-krzaki. W sumie postawiono mu już dziesięć różnych zarzutów, a jedną z osób, które mogą się przyczynić do jego ostatecznego skazania, jest zdaniem śledczych właśnie Kämpfer.\nJeszcze jako singielka, kobieta była zaledwie drugorzędną prezenterką telewizyjną o zarobkach nieprzekraczających średniej krajowej. Ale w trakcie związku z Boudou zdołała się dorobić własnego sklepu w najmodniejszej dzielnicy Buenos Aires, luksusowego magazynu prasowego, Harley Davidsona robionego na zamówienie, domu w ekskluzywnej części miasta, a do tego odłożyła na koncie równowartość 50 tys. złotych. Ona sama twierdzi, że to wszystko między innymi dzięki pożyczkom, jakie dostała od Sebastiána, młodszego brata wiceprezydenta. Sęk w tym, że skarbówka nic nie słyszała o tych przelewach, a sam zainteresowany dziwnym trafem po oskarżeniu kilku członków klanu Boudou wyjechał do Włoch i nie odpowiada na monity prokuratora.\nŚledczy chcą więc przycisnąć Kämpfer, która w ramach oczyszczania wizerunku rozstała się już z politykiem, związała ze znanym komikiem, zaczęła występować we wziętym programie talk-show, gdzie broniła się już przed dociekaniami współuczestników w sprawie swojego majątku, a wreszcie dostała się do lokalnej wersji „Tańca z gwiazdami”, która od lat jest najpopularniejszą produkcją wśród argentyńskich telewidzów. Kämpfer miała w niej zadebiutować już w zeszły czwartek, ale po tym, jak na żywo mini-skandal wywołał inny uczestnik programu, a równocześnie jeden z kandydatów w zaplanowanych na jesień wyborach prezydenckich, producenci przesunęli jej występ na jutro, „żeby nadmiernie nie upolityczniać repertuaru”. Publiczność z niecierpliwością czeka więc na występ rudowłosej tancerki, tym bardziej, że argentyńska wersja znana jest z choreografii, które Beatę Tyszkiewicz przyprawiłyby o zawał:\nKämpfer będzie w tańcu rywalizować z nieco lepiej wykształconym celebrytą. Fernando Burlando to najbardziej medialny prawnik w kraju, przewijający się przez sale sądowe przy okazji najgłośniejszych argentyńskich procesów ostatnich lat. Teraz jego nazwisko pojawia się też przy okazji sprawy, która zbulwersowała miejscową opinię publiczną w stopniu nieznanym od wprowadzenia dyktatury wojskowej kilkadziesiąt lat wcześniej.\nW styczniu w swoim mieszkaniu został znaleziony martwy Alberto Nisman. Do śmierci był prokuratorem generalnym, który prowadził śledztwo w sprawie zamachu bombowego z 1994 r. na ośrodek kulturalny Stowarzyszenia Argentyńsko-Izraelskiego. Do dziś jest to najkrwawszy atak terrorystyczny w historii kraju, a jego sprawcy oficjalnie pozostają nieznani. Jednak zdaniem większości ekspertów za wybuchem stał Hezbollah finansowany przez Iran. Dlaczego pomimo upływu dwóch dekad sprawa pozostaje jednak nierozwiązana? Nisman uważał, że winę za to ponoszą między innymi sama prezydent Cristina Kirchner oraz minister spraw zagranicznych Héctor Timerman, którzy specjalnie tuszują sprawę, żeby poprawić stosunki gospodarcze z Teheranem – tym istotniejsze, że Argentyna ma fatalne notowania na międzynarodowym rynku gospodarczym i trudno jej znaleźć innych partnerów handlowych niż właśnie Iran oraz Chiny.\nWedług pierwszej oficjalnej wersji, Nisman popełnił samobójstwo strzelając sobie w głowę we własnej łazience. Mało kto w to wierzy – tego samego dnia miał bowiem wystąpić w parlamencie z mową oskarżycielską wobec prezydent Kirchner, od dłuższego czasu zapowiadał to wydarzenie w mediach. Na ulicach argentyńskich miast tysiące ludzi domagało się natychmiastowego wyjaśnienia sprawy, ta z każdym tygodniem wydaje się jednak coraz bardziej pogmatwana: nie wiadomo, dlaczego kolega przyniósł prokuratorowi pistolet, czemu chroniący go rzekomo policjanci dopiero po kilku godzinach zgłosili, że nie odpowiada na telefony itd. Głowa państwa najpierw publicznie wspierała wersję o samobójstwie, teraz twierdzi, że było to – mające ją skompromitować – zabójstwo zlecone przez zwolnionego przez nią chwilę wcześniej wszechwładnego dotąd szefa tajnych służb, który jeszcze w czasach dyktatury zajmował się zbieraniem haków na polityków. Przy okazji ma szczególnie on bliskie związki z kancelarią, której prawnicy… byli pierwszymi obrońcami wiceprezydenta Boudou w sprawie o korupcję (zrezygnowali po wybuchu afery Nismana).\nA prawnik-celebryta Fernando Burlando, który w wolnych chwilach tańczy z gwiazdami? Reprezentuje przed sądem dwóch mężczyzn, których prokurator Nisman wymieniał w swoich aktach jako aktywnych wykonawców planu tuszowania dowodów zamachu.\nJedna z infografik przedstawiających trajektorię pocisku, od którego zginął prokurator Nisman (Infografika: InfoBae)\nAkurat w tym miesiącu Burlando musiał na chwilę odsunąć się w cień i odstąpić blask fleszy innemu prawnikowi, a prywatnie najlepszemu koledze swojego ojca. Tydzień temu do mediów wyciekł wyrok, jaki przed rokiem wydał Horacio Piombo. Sędzia zmniejszył odsiadkę skazanego wcześniej pedofila o połowę (czyli do 38 miesięcy), bo zgwałcony przez niego 6-latek był wcześniej molestowany przez własnego ojca, „a zatem zdążył się już przyzwyczaić do takiego zachowania i wykazywał tendencje homoseksualne”.\nPiombo rozpatruje skargi kasacyjne w Buenos Aires. Kocha zwierzęta: jeszcze w 1984 r., gdy zajmował niższe stanowisko, skazał na trzy miesiące więzienia rolnika, który zaprzęgł konia do ciągnięcia zbyt ciężkiego ładunku (sędzia w uzasadnieniu wyroku pisał o rumaku po imieniu: Chudy Rocín). Dla ludzi nie ma już tyle miłości. Dwa lata po osądzeniu chłopa, Piombo nakazał policji masową eksmisję całej dzielnicy biedaków i spalenie ich naprędce skleconych chat. W 1996 r. uniewinnił czterech policjantów, którzy zamordowali podejrzanego na na komisariacie. Dwa lata później uczynił to samo dla sierżanta, który zabił studenta, a przed śmiercią go torturował. W 2006 r., już w sądzie kasacyjnym zmienił karę dożywocia na 12 lat więzienia dla słynnych 12 Apostołów Śmierci (podczas buntu w więzieniu zamordowali strażników i współwięźniów, których potem zjedli) – w 2011 r. Dział Zagraniczny informował o schwytaniu ich przywódcy, który po wyjściu na wolność dzięki decyzji Piombo, od razu ukradł pistolet i samochód, a potem próbował porwać dwóch biznesmenów. W tym czasie sędzia podejmował już kolejne oryginalne decyzje. W przeciągu kilku miesięcy zmniejszył wyrok z 17 lat do 10 mężczyźnie, który zatłukł swoją żonę młotkiem („bo ta go prowokowała”) oraz zredukował odsiadkę o połowę (do 9 lat) pastorowi, który molestował nieletnie dziewczynki, „bo pochodziły z biednego otoczenia, a w takim akceptuje się wcześniejszą aktywność seksualną”.\nDo niedawna Piombo był nietykalny. Teraz musiał się ugiąć pod presją mediów społecznościowych – za ich pośrednictwem zebrano 90 tys. podpisów o jego zwolnienie z Uniwersytetu w Mar del Plata, a uczelnia błyskawicznie rozwiązała z nim umowę. W najbliższym czasie zawodu sędziego pozbawić go ma komisja senatu. Społeczny niesmak jednak pozostaje.\nAgustina Kämpfer jutro zaczyna swoją przygodę w „Tańcu z gwiazdami” i niewykluczone, że idąc za przykładem koleżanek z poprzednich edycji, w którymś odcinku zdecyduje się na striptiz. Argentynie bez porównania więcej pożytku przyniosłoby jednak, gdyby własne wstydliwe tajemnice obnażył lokalny system sprawiedliwości i już z czystą kartą zaczął egzekwować prawo. Proces celebrytki i jej byłego kochanka oraz wyjaśnienie śmierci prokuratora Nismana mogłyby być tego najlepszym początkiem.\nOtagowanoArgentynaKorupcjaPrzekupstwoWymiar sprawiedliwościZabójstwo polityczne\n12/06/2015 o 2:12 am\nNisman zadnych „dowodow” na Kirchnerowa ani Timmermana nie mial – co wyszlo pare dni po jego smierci, gdy upubliczniono raport, ktory mial skladac przed parlamentem. Pozwolę sobie zacytować samą siebie, bo sledzilam tą sprawę od początku (mieszkajac w Arg przez ostatnie 3 lata)\n„Nie ma dowodów na udział w „spisku” ministra, prezydenty czy agentów wywiadu. Jedyna osobą, która miała jakiekolwiek powiązania z rządem, a która pojawia sie na taśmach z podsłuchami, był niejaki Luis D’Elía, oficjel popierający kirchnerystów, który zresztą został odsunięty od sledztwa w 2006 roku po tym, jak usiłował wykluczyc linie śledztwa prowadzącą do udziału Iranu w zamachu.\nWróćmy zatem do pytania: kim byl Alberto Nisman?\nUrodzil sie w 1963 roku, jego ojciec, Isaac A. Nisman, był biznesmenem z branzy tekstyliów oraz członkiem społeczności żydowskiej. Zaplacił za studia syna (tutaj znak zapytania, bo przeciez UBA nie pobiera czesnego od argentyńskich studentów, to uczelnia w pełni publiczna..) – prawo na UBA – które Alberto skonczył z wyróżnieniem, równocześnie pracując jako urzędnik w sądach miejskich Buenos Aires.\nAlberto byl zonaty z Sandrą Arroyo Salgado, sędzią federalnym dystryktu San Isidro, mają dwie córki.\nSam został obsadzony na stanowisku prokuratora okręgu Moron (przedmieścia Buenos, słynące ze sporej przestępczosci); miał dość dobre stosunki z Nestorem, a potem z Presidentą.\nDziesięć lat temu (w 2004 r.) Nismanowi powierzono prowadzenie sprawy zamachu na AMIA. W 2008 roku wystąpił on o areszt byłego prezydenta Carlosa Menema oraz byłego sędzi Juana José Galeano (który dotychczas prowadził śledztwo). Wg. dyplomatycznych dokumentów ujawnionych przez Wikileaks, amerykańscy oficjele na naciskali na Nismana, aby podjął wątek irański w śledztwie oraz odstąpił od aresztu Menema, Galeano i bylego komisarza policji Palaciosa oraz innych, którzy blokowali śledztwo. Współpraca z Amerykanami odbywała się na dość wysokim poziomie: oficjalny attache przekazywał swoje „rekomendacje”, a z drugiej strony prokurator był bezpośrednim źródłem informacji dla strony amerykańskiej (BTW: już za samo to powinien być co najmniej odsunięty od sprawy i postawiony przed sądem dyscyplinarnym…).\nW 2013 Argentyna i Iran podpisały „Memorandum of Understanding” – oficjalny dokument, w myśl którego miała zostać utworzona komisja do zajęcia się obustronnym śledztwem w sprawie zamachu. Mimo tego, ze dokument został przeglosowany w nizszej izbie parlamentu (131 glosow za, 113 przeciw), zostal totalnie skrytykowany przez Izrael, spolecznosc zydowska w Argentynie oraz organizacje zydowskie w USA. Nisman w tym czasie oskarzył rząd kirchnerystów (na czele z Presidentą i ministrem spraw zagranicznych Timermanem, notabene tez argentyńskim Żydem) o spisek i sabotowanie śledztwa w celu wyeliminowania winnych po stronie irańskiej, co miałoby posłużyć do sfinalizowania umowy ropa za zboże między Iranem a Argentyną.”\n22/06/2015 o 10:01 am\nDlatego też nie piszę, że jakieś twarde dowody miał – nie poczuwam się na siłach, żeby żeby porządnie opisywać tę sprawę, za dużo wątków, za dużo niejasności. Ale przy okazji afery Piombo chciałem pokazać stan, w jakim znajduje się argentyński wymiar sprawiedliwości, a śmierć Nismana jest jednak czymś, czego nie da się przy takim temacie pominąć.


» Fridrich Nieznanski - Operacja Kryształ\nAkcja powieści toczy się na terenie Niemiec, Francji, Anglii i Izraela – przy udziale aktywnie działającej, utworzonej z inicjatywy prezydentów Rosji i USA, grupy antyterrorystycznej „Piąty poziom”, której jednym z szefów jest Aleksander B. Turecki, znany już z poprzednich thrillerów Fridricha Nieznanskiego. Kiedy budynkiem hotelu w Tel-Awiwie wstrząsnął mocny wybuch, odbywały się tam obrady magnatów światowych w sferze diamentów. Tragedia pochłonęła wiele ofiar i w jednej chwili unicestwienia wszystkie próby rosyjskich wydobywców diamentów przebicia się na rynek światowy. I stała się przedmiotem śledztwa supertajnej operacji, zapoczątkowanej jeszcze przez zauszników Berii w latach 50., podczas której teraz zostały zastosowane najnowsze technologie łączności i sterowania ludźmi. Zaskakujący jest również wątek poboczny powieści - natury społecznej...


Titanic (ścieżka dźwiękowa) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTitanic (ścieżka dźwiękowa)\nŚcieżka dźwiękowa Jamesa Hornera\n— Titanic: Music from the Motion Picture\n(1997) Back to Titanic\nTitanic – album ze ścieżką dźwiękową do nagrodzonego jedenastoma Oscarami filmu Titanic Jamesa Camerona. Muzykę do filmu zawartą w albumie skomponował James Horner.\nCameron początkowo zamierzał, by muzykę do jego dzieła skomponowała Enya. W obliczu jej odmowy, Cameron zaproponował kompozycję tła muzycznego Jamesowi Hornerowi. Relacje między nimi były raczej chłodne od czasu ich współpracy nad filmem Obcy – decydujące starcie, ale styl kompozycji ścieżki dźwiękowej do filmu Braveheart. Waleczne serce ostatecznie przekonał Camerona. James Horner napisał muzykę, mając na uwadze niepowtarzalny styl Enyi, starając się uchwycić jego specyficzne cechy.\nNa początku Cameron nie zamierzał aranżować specjalnego tła muzycznego pod napisy końcowe. James Horner nie zgodził się z jego punktem widzenia, i potajemnie wraz z Willem Jenningsem przygotował oraz nagrał całą piosenkę. Wiodący utwór My Heart Will Go On zaśpiewała Céline Dion, a kiedy został on zaprezentowany reżyserowi, ten od razu zgodził się na jego włączenie do filmu. Był to „strzał w dziesiątkę” – My Heart Will Go On zostało nagrodzone Oscarem za najlepszą oryginalną piosenkę filmową w 1997 (kolejnego Oscara zdobyła ścieżka dźwiękowa jako całość). Ten utwór o miłości w krótkim czasie obiegł czołowe lokaty notowań muzycznych na świecie i odniósł wielki sukces komercyjny.\nPo entuzjastycznym przyjęciu albumu muzycznego Titanic, wytwórnia Sony Classical wydała jeszcze jeden, o nazwie Back to Titanic. Nie podzielił on jednak sukcesu poprzednika.\n„Never an Absolution”\n„Take Her to Sea, Mr. Murdoch”\n„Hard to Starboard”\n„Unable to Stay, Unwilling to Leave”\n„Death of Titanic”\n„Life So Changed”\n„Ocean of Memories”\n„My Heart Will Go On (Love Theme from Titanic)”\n„Hymn to the Sea”\n↑ allmusic ((( Titanic: The Ultimate Collection > Overview )))\nŚcieżki dźwiękowe wydane w roku 1997\nTę stronę ostatnio edytowano 15 sty 2018, 21:03.


10 interesujących ciekawostek o Łazienkach w Warszawie - Fajne Podróże\n28 listopada 2021 1 grudnia 2021 fajnepodroze\tBrak komentarzy Łazienki Warszawskie\nDo najcenniejszych zabytków łazienek w Warszawie zalicza się Pałac na Wyspie, który został zrekonstruowany po wojennych zniszczeniach i obecnie jego wnętrza stanowią jedne z najlepszych przykładów klasycyzmu w Polsce.\nJakie jeszcze ciekawostki kryją Łazienki?\n1. Teatr na Wodzie\nTeatr na Wodzie naśladuje starożytne ruiny. W sezonie letnim odbywają się tu koncerty i przedstawienia teatralne. Pierwsze przedstawienie pokazano w 1791 roku, w rocznicę elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego.\n2. Fascynacja starożytnością\nXVIII wiek to okres fascynacji starożytnością. Właściciel Łazienek Stanisław August Poniatowski zatrudniał kopistów, którzy podglądali archeologów i precyzyjnie odrysowywali to, co było odkrywane.\nMonarcha przeglądał setki rysunków i wskazywał te, które miały być zrealizowane. W starożytnej Grecji i Rzymie dominującym materiałem budowlanym był kamień i glina. Natomiast w Łazienkach w Warszawie głównym budulcem było drewno.\n3. Rezydencja monarchy\nJedną z ozdób rezydencji monarchy były drzewka pomarańczy, które na zimę chowano pod dachem, w ciepłym miejscu z wielkimi oknami (Stara Oranżeria).\n4. Malowidło pejzażowe\nNa północnej ścinanie Starej Pomarańczarni odkryto malowidło pejzażowe, które miało być nową aranżacją kolumnad Pałacu Na Wodzie.\n5. Stanisław August Poniatowski\nStanisław August Poniatowski w Łazienkach spędzał czas od końca maja do września. Jego oficjalną siedzibą był Zamek Królewski.\nBelweder został przyłączony do Łazienek w 1767 roku i uruchomiono w niej Królewską Fabrykę Farfurów (wytwórnia fajansów), która działała przez 12 lat.\n7. Biały Domek\nW latach 1801-1905 w Białym Domku mieszkał będący na wygnaniu król Francji Ludwik XVIII.\n8. Królestwo Polskie\nBelweder został odkupiony przez rząd Królestwa Polskiego, po tym jak książę Józef Poniatowski oddał go za długi Onufremu Kickiemu. Od tej pory Belweder przeznaczono na siedzibę wielkiego księcia Konstantego.\n9. Cesarz Franciszek Józef\nW maju 1849 roku car Mikołaj przyjmował w Łazienkach cesarza Franciszka Józefa.\nW czasie II wojny światowej Łazienki zostały zamknięte dla ludności polskiej, a pomnik Chopina wysadzono w powietrze.


Kaganiec dla psa, kagańce dla psów Białka Tatrzańska i okolice - oferty na Morusek.pl\nLista ogłoszeń w kategorii "Kaganiec dla psa, kagańce dla psów Białka Tatrzańska i okolice" Przeglądaj ogłoszenia, zawęź wyszukiwanie do kategorii, województwa lub miasta i znajdź interesujące Cię ogłoszenia. Wybrane pozycje "kagańce" możesz też dodać do Twojego schowka by później móc do nich wrócić. Możesz dodać też swoje darmowe ogłoszenia w kategorii"kagańce" za darmo. Zapraszamy. Możesz też rozszerzyć wyniki wyszukiwania i zobaczyć wszystkie ogłoszenia typu "Ozdoby i akcesoria w Polsce"\nKaganiec dla psa, kagańce dla psów Białka Tatrzańska i okolice - oferty na Morusek.pl - hodowle, szczeniaki, psy, koty oraz inne zwierzęta i akcesoria dla nich - darmowe ogłoszenia i oferty dla zwierząt.\nTu jesteś: Strona główna » Ogłoszenia » Psy » Ozdoby i akcesoria » Kagańce » małopolskie » Białka Tatrzańska\nKaganiec dla psa, kagańce dla psów Białka Tatrzańska i okolice


Biustonosze, staniki - wyprzedaż - sklep internetowy z bielizną - e-bielizna.pl\nPodkreśl dekolt przy pomocy wyjątkowego biustonosza. Sklep internetowy e-bielizna.pl umożliwi Ci znalezienie wymarzonego modelu dla Ciebie. Oferujemy staniki bez usztywnienia, z elastycznymi fiszbinami, bardotki, modelowane termicznie, a także wysokiej klasy biustonosze push up. Wyprzedaż to szansa, by nabyć markową bieliznę w atrakcyjnej cenie. Na naszej stronie znajdziesz wyroby renomowanych producentów, m.in. Sloggi, Triumph, Anita, Esprit czy Felina.\nSkorzystaj z niesamowitej okazji i nabądź wysokogatunkowy stanik w niższej cenie. Czekają na Ciebie zachwycające wzory, w bogatej kolorystyce. Znajdź swój rozmiar i nie zwlekaj z zakupem. Wyprzedaż biustonoszy pozwoli Ci już wkrótce cieszyć się nieprzeciętną jakością zakupionej bielizny. Aktywnym Paniom proponujemy sportowe, podtrzymujące biust staniki na szerokich, stabilnych ramiączkach. Zapewnią one komfort w trakcie wysiłku, skutecznie odprowadzając wilgoć i zapewniając dostęp powietrza. Oferujemy także ekskluzywne, koronkowe biustonosze. Wyprzedaż stanowi doskonałą okazję, by nabyć je niewielkim kosztem. Taka bielizna zdobi i zachwyca, dzięki delikatnym, kwiatowym wzorom, tiulowemu wykończeniu i urzekającym haftom. Klientkom, które chcą wyeksponować dekolt, polecamy biustonosze push up. Wyprzedaż nadal trwa, warto więc podjąć decyzję o zakupie już teraz. Każdy dostępny w ofercie sklepu e-bielizna.pl model jest praktyczny, funkcjonalny i efektowny, a zastosowanie wysokiej klasy materiałów stanowi gwarancję trwałości i komfortu.\nOrnamental Lace WHP\n255.00 PLN 169.00 PLN\nWild Rose Florale W\n269.90 PLN 159.90 PLN\nSloggi S Silhouette WHP\n265.00 PLN 189.00 PLN\n259.00 PLN 179.00 PLN\nTriaction Balance Tops N EX\n119.90 PLN 84.90 PLN\nSummer Sheer W EX\nLace Spotlight WHP 01\nAurorah Sexy Padded\nAurorah Classic Push-up


Góralski miał tylko przeszkadzać, a pomaga. Ale wygranym tego zgrupowania jest ktoś inny Reprezentacja Polski\nBartłomiej Kubiak 14.10.2020 23:21\nJacek Góralski w środę znowu odklejał od siebie łatkę pomocnika, który nie potrafi grać w piłkę. I chyba już odkleił na dobre. Ale zyskali też inni. Choćby Mateusz Klich, który w meczu z Bośnią i Hercegowiną (3:0) po raz kolejny pokazał, że Piotr Zieliński jako środkowy pomocnik wcale nie jest tej kadrze niezbędny.\nŚrodek pola pełny pomysłów\nKrychowiak-Moder-Klich (Włochy), Moder-Linetty (Finlandia), Góralski-Krychowiak-Zieliński (Bośnia), Krychowiak-Klich-Zieliński (Holandia). Jerzy Brzęczek w różny sposób zestawiał środek pola w tegorocznych meczach reprezentacji. Zresztą w zeszłym roku było podobnie, też szukał rozwiązań i rotował, bo jak spojrzymy na ostatnie 12 miesięcy kadry, zobaczymy, że tylko w czerwcowym meczu z Izraelem (4:0) i wrześniowym ze Słowenią (0:2) zdecydował się dwa razy z rzędu na takie samo ustawienie (Klich-Krychowiak).\nBrzęczek powtarza, że w meczach Ligi Narodów - które co wyraźnie dodaje, owszem, są dla niego ważne - chce dać szanse praktycznie wszystkim zawodnikom, których ma na zgrupowaniu. I daje. To sprawiło, że w środę przeciwko Bośni stworzona została zupełnie nowa konstrukcja w środku pola: Góralski-Linetty-Klich. Szczególnie pierwsza dwójka miała o co walczyć, wypadało pokazać się z dobrej strony, bo młody i wszechstronny Jakub Moder po dobrych występach przeciwko Finlandii i Włochom - a szczególnie Włochom - miejsce w 23-osobowej kadrze na przyszłoroczne Euro wstępnie ma już chyba zarezerwowane.\nAle czy się pokazali? Tak, bo obaj w środowym meczu wypadli znacznie lepiej niż przyzwoicie. I obaj zagrali na podobnym poziomie: często też blisko siebie, wzajemnie się asekurując i szukając wspólnej gry. Najlepszym przykładem dobrej współpracy jest akcja z 22. minuty, kiedy przed polem karnym Bośni najpierw piłkę agresywnym doskokiem odebrał Góralski, ale potem od razu ruszył do przodu i dostał podanie w tempo od Linettego.\nI to jakie podanie, z rywalem na plecach, odwrócony od bośniackiej bramki, piętą! Góralski pewnie miałby asystę, gdyby z kilku metrów trafił Robert Lewandowski. Ale nie trafił - uderzył wysoko nad poprzeczką. A uderzył dlatego, że piłka w ostatniej chwili - co dobrze widać na powtórkach - podskoczyła na nierównej murawie. Ktoś powie, że napastnika takiej klasy tłumaczyć to nie może, ale w środę boisko na stadionie we Wrocławiu naprawdę pozostawiało wiele do życzenia.\nTo już w zasadzie norma\nNa ponad godzinę przed meczem kamery pokazały, jak Brzęczek wraz z drużyną chodzi po murawie. Selekcjoner nie wyglądał na zachwyconego stanem boiska. Ale to już w zasadzie norma. Co prawda po meczu w Gdańsku reprezentanci Polski - chyba pomni zeszłorocznej afery z trawą na PGE Narodowym w Warszawie - gryźli się w język, ale ich rywale - Włosi nie mieli już żadnych oporów. Na czele z selekcjonerem Roberto Mancinim, który na pomeczowej konferencji sam z siebie przyznał, że boisko w Gdańsku było złe.\nW środę Brzęczek, kiedy przechadzał się po boisku, najpierw podrapał się po brodzie, a potem w rozmowie w TVP powiedział: - Po wtorkowych deszczach trawa wciąż jest mocno nasiąknięta. Jest miękka, ale w przeciwieństwie do meczów w Gdańsku nie powinna się rozjeżdżać, a co najwyżej trochę zapadać - analizował selekcjoner. No i się zapadała. Piłkarze może nie od razu w niej nie grzęźli, ale od razu wyraźnie było widać, że piłka wytraca prędkość, kiedy wymieniali podania po ziemi. No i skacze. Jak właśnie przy strzale Lewandowskiego w 22. minucie.\nMateusz Klich największym wygranym?\nZanim jednak o Mateuszu Klichu, jeszcze słowo o Góralskim, który w meczu z Bośnią znowu odklejał od siebie łatkę przecinaka - piłkarza zdolnego tylko do przeszkadzania, który wkłada nogę między drzwi, a łokcie między żebra. Piszemy znowu, bo podobnie było już wcześniej. Nawet we wrześniowym meczu z Bośnią - w Zenicy, gdzie Góralski też zagrał kilka ciekawych piłek. To samo było w środę we Wrocławiu. Jak przy pierwszym golu Lewandowskiego, kiedy akcja Polski rozpoczęła się właśnie od inteligentnego i dokładnego przerzutu piłki na lewe skrzydło właśnie przez Góralskiego.\nAle w tym meczu błysnęli nie tylko Góralski i Linetty, który w środę zdobył swoją drugą bramkę w reprezentacji. Błysnął także grający przed nimi Mateusz Klich, który popisał się m.in. przepięknym podaniem przy drugim golu Lewandowskiego.\nRok temu Brzęczek po remisie 0:0 z Austrią w eliminacjach do mistrzostw Europy mówił, że kadry nie stać na to, by rezygnować z Piotra Zielińskiego, że będzie cierpliwie czekał aż w końcu coś przeskoczy w jego głowie. Teraz, kiedy przyjazd Zielińskiego na zgrupowanie storpedował koronawirus, mógłby powiedzieć, że wcale już czekać nie musi. I choć wiadomo, że tego nie powie, to Klich w meczu z Włochami i Bośnią pokazał, że można na niego liczyć. Że liczyć przede wszystkim może Lewandowski, któremu uwolnienie ofensywnego potencjału Klicha wyraźnie sprzyja. Jeśli wskazywać kogoś, kto podczas październikowego zgrupowania zyskał najwięcej, to oprócz nowego w kadrze Modera, wskazać należy właśnie Klicha. Czyli piłkarza, który w zespole Brzęczka jest od początku, ale dopiero teraz, kiedy dostał od selekcjonera więcej swobody, pokazuje, że może dawać znacznie więcej niż do tej pory.\nSpokój selekcjonera, zadanie wykonane\nPrezes PZPN Zbigniew Boniek po meczu z Finlandią w rozmowie z Interią powiedział tak: - To, co mówią ludzie na temat Brzęczka, mnie nie interesuje. Ja się na piłce znam i wiem, co robię. Zadanie postawione przed selekcjonerem jest proste: utrzymanie się w Dywizji A Ligi Narodów.\nI Brzęczek to zadanie realizuje. Z powodzeniem, bo na dwie kolejki przed końcem fazy grupowej Polska jest liderem grupy. Ma aż pięć punktów przewagi nad ostatnią Bośnią, której do rozegrania zostały dwa mecze z silnymi Włochami i Holandią. Ta przewaga w zasadzie oznacza, że kadra Brzęczka jest już niemal pewna zrealizowania postawionego celu. I za miesiąc, kiedy zagramy z Włochami (15 listopada) i Holandią (18 listopada), a wcześniej jeszcze towarzysko sprawdzimy się z mocną ostatnio Ukrainą (11 listopada), selekcjoner będzie mógł dalej - już bez takiej presji - testować i dawać szanse wszystkim, którym wyśle powołania.\nI pewnie tak będzie, bo Brzęczek sam mówi, że nie chciałby za rok bazować na 14-15 nazwiskach (pozdrowienia dla Adama Nawałki), ale mieć w kadrze na każdą pozycję przynajmniej po dwóch równorzędnych piłkarzy. Te ostatnie mecze - w tym również ten z Bośnią - dają nadzieję, że na Euro może mieć w kim wybierać. Na razie, wiadomo, to tylko nadzieja. Albo aż. No bo kto po wrześniowym zgrupowaniu zakładał, że po kolejnym o tej kadrze będzie można napisać tyle dobrego?\nReprezentant Włoch zakażony koronawirusem! Przeszedł badania po meczu z Polską\nJedna oferta zawróciła Arkadiuszowi Milikowi w głowie. Dla Napoli to sprawa honoru


Jak zrobić mojito - przepisy na jak zrobić mojito z popularnych blogów - Str 3 - Durszlak.pl\nPrzepis na jak zrobić mojito\nMojito ergo sum 13\nDawno, dawno temu, kiedy jeszcze byłam małą dziewczynką... No dobra, nie byłam już wówczas małą dziewczynką, gorzej, że jednak to było dawno, dawno temu. Nie byłam małą dziewczynką, bo małym dziewczy Zobacz więcej\nGinger my mojito! 119\nTen tydzień minął mi boleśnie szybko, nie pamiętam nawet, jak się zaczął. Ale cieszę się, że jest już za mną. Teraz przyszedł czas na wyciszenie, względny spokój, refleksję. Choć tak naprawdę chciałab Zobacz więcej\nKiwi Mojito 124\nMała wariacja na temat najpopularniejszego chyba drinka na świecie : ) Tak naprawdę, różni się od oryginału jedynie dodaniem kiwi, ale dla odmiany polecam spróbować Jeśli chodzi o smak, to ciężko konk Zobacz więcej\nMojito Pie 112\nEleganckie, ale i pyszne ciasto bez pieczenia z wykorzystaniem galaretki o smaku Mojito od Winiar. Uwielbiam ciasta, których nie trzeba piec, bo zawsze przy pieczeniu boję się, że coś nie wyjdzie. A t Zobacz więcej\nARBUZOWE MOJITO 216\nSezon arbuzowy w pełni :) Wyśmienicie smakuje i gasi pragnienie dobrze schłodzony. Ja na dzisiejszy wieczór, po upalnym dniu zapraszam na arbuzowe mojito. Wersja oczywiście tylko dla dorosłych. SKŁADN Zobacz więcej\nArbuzowe Mojito 2180\nArbuzowe Mojito – orzeźwiający smak, klasyka z dodatkiem odrobiny ekstrawagancji. Arbuzowe Mojito przygotowujemy z dodatkiem nowej wódki od Wyborowej – Wyborowa Arbuz Mięta. Jak arbuz i mięta – to ocz Zobacz więcej\nREKORD GUINNESSA Z MOJITO 12\nRekord Guinnessa to nie lada wyczyn, trzeba się naprawdę postarać aby go pobić. Rekordy można spotkać w wielu dziedzinach życia i zawsze można go pobić. Każdy w swoim życiu chce osiągnąć coś czego si Zobacz więcej\nSernik limonkowo-miętowy mojito 163\nPrzyznam się bez bicia, że mojito jest moim ulubionym drinkiem. Po pierwsze łączy się z wspomnieniami fantastycznych wakacji. Po drugie to idealne dla mnie połączenie smaków… dlatego jak zobaczyłam na Zobacz więcej\nRestauracja Mojito Radom 67\nDrugim miejscem, do którego wybraliśmy się z Michałem (FotoMajk) w ramach naszej akcji – poszukiwanie dobrych smaków w Radomiu była restauracja Mojito. Więcej o naszym projekcie oraz o pierwszej odwie Zobacz więcej\nThai mojito - tajskie mojito napój inspirowany... 161\nKlasyczne mojito doczekało się wielu wersji. Można dorzucić do niego owoce, jak maliny czy granat. Można je również podać w formie lodów. Można w końcu zastąpić rum innym alkoholem, można zrobić wersj Zobacz więcej\nMojito XXL 239\nKażdy czasem pragnie orzeźwiającej chwili wytchnienia :) Subtelna nuta alkoholu też nie zaszkodzi kiedy chcemy się nieco odprężyć. Cóż więc zrobić kiedy dziewczęta chcą orzeźwienia? Zrobić pyszne moji Zobacz więcej\nMojito-domowy sposob przygotowania drinka 77\nMojito prawdopodobnie pochodzi z Hawany,z konca XIX w,ale dzisiaj mozemy ten napoj spotkac na kazdym niemal krancu swiata,,,,i zaplacimy hm,,duzo!--zwlaszcza w Londynie w barze hotelowym Mayfa Zobacz więcej\nJelly shots czyli niegrzeczne galaretki 2807\nHa! Ano tak... Mimo swoich tęczowych kolorów, swojego pięknego zapachu mają w sobie coś nie dla dzieci ;) Z wielkim zaciekawieniem czekałam na paczkę z Durszlaka. Gdy tylko przeczytałam nazwy tych g Zobacz więcej\nPrzepis na bezalkoholowe Mojito w wersji light - Wronek Strona główna O mnie Linki Kontakt Współpraca Co dziś nosi Wronek DIY miniANKIETY Sesje zdjęciowe Przepisy Druga ciąża Przepisy kulinarne Przepi Zobacz więcej\nMarynata mojito do kurczaka z grilla 2027\nNie ma to jak zimne mojito w upalny dzień. Mięta, limonka, rum i duuużo, duużo lodu. Ławka w ogrodzie, leżak i grill. A na grillu marynowany kurczak i to nie byle jak marynowany, bo z nutką mojito wła Zobacz więcej\nBabka "Mojito" 188\nUwielbiam limonki, uwielbiam drinka Mojito, dlaczego więc nie wypróbować smaku babki o tej wdzięcznej nazwie?:) Babkę upiekłam i bardzo mi smakowała:) Wariacje smaków: mięty, limonki i białego rumu zr Zobacz więcej\nMojito Pie 41\nLody Mojito 186\nZa oknem robi się słonecznie, więc coraz częściej mamy ochotę na lody. Moja mama zawsze robiła takie domowe lody na mleku skondensowanym i kakao. Pomimo, że nie pamiętałam z dzieciństwa dokładnej meto Zobacz więcej\nMojito – deser na zimno 84\nSKŁADNIKI: ( 3 porcje ) - galaretka Mojito - 1 szt - galaretka Pina Colada - 1 szt - woda - 3 szkl - szampan . wino musujące - 1 szkl - jogurt naturalny - 100 ml - cytryna - 1 szt - limonka - 1 szt - Zobacz więcej\nWoda Mojito według Blondynki 75\nWeekend upłyną nam w klimacie Mojito, ja miałam z alkoholem, a dziecku zrobiłam wersję bez. Powstała woda Mojito, która zachwyciła nas smakiem i pozostanie na dłużej. Przepis na wersję z alkoholem z Zobacz więcej


ŁAMANIE PRAW AUTORSKICH W ŚWIECIE MODY: rozmowa z Agnieszką Przyborowską-Bojanowską\nadmin | październik 24, 2018\nInspiracja vs plagiat. O łamaniu praw autorskich w świecie mody rozmawiamy z Agnieszką Przyborską-Bojanowską, prawniczką i rzecznikiem patentowym.\nJaka kara grozi w Polsce komuś za handel podróbkami?\nJeśli mówiąc o “podróbkach” mamy na myśli nieuprawnione oznaczanie towarów znakiem towarowym, należącym do innego przedsiębiorcy, lub sprzedaż takich towarów, wówczas zastosowanie znajduje art. 305 Prawa Własności Przemysłowej:\n1. Kto w celu wprowadzenia do obrotu oznacza towary podrobionym znakiem towarowym, zarejestrowanym znakiem towarowym, którego nie ma prawa używać lub dokonuje obrotu towarami oznaczonymi takimi znakami, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.\nOprócz sankcji o charakterze karnym, przepisy prawa własności przemysłowej przewidują szeroki wachlarz roszczeń dochodzonych w postępowaniu cywilnym, w tym roszczeń o charakterze finansowym.\nA czy kupującemu podrobione towary również grożą jakieś sankcje?\nW Polsce kupujący podróbki nie są karani. O ile oczywieście nie dokonują dalszej odsprzedaży. W niektórych krajach Unii Europejskiej przepisy równie surowo traktują sprzedawców, jak i kupujących (w tym turystów). I tak, we Francji za kupowanie fałszywek grozi grzywna do blisko 300 tysięcy euro lub kara do trzech lat pozbawienia wolności. Podobna sytuacja przedstawia się we Włoszech, gdzie w niektórych miastach wprowadzono kary dla kupujących podróbki. Taka sytuacja miała miejsce chociażby w Jesolo, niedaleko Wenecji. Austriacka turystka, za zakup podrabianej torebki Louis Vuitton za 7 euro zapłaciła grzywnę w wysokości 1000 euro. W Rzymie, niektórzy turyści, w tym, jak informowała prasa, kilkoro Polaków, otrzymało grzywny w wysokości 3333 euro. Z kolei w Wielkiej Brytanii turyści muszą liczyć się z tym, że przywiezione przez nich podróbki zostaną skonfiskowane przez celników.\nCzy policja rzeczywiście często dostaje takie zgłoszenia i dokonuje zatrzymań?\nMyślę, że jest to bardziej pytanie do przedstawicieli Instytucji Policji. Niemniej, z własnej praktyki zawodowej mogę potwierdzić, że takie zawiadomienia są często dokonywane i jest to tendencja wzrostowa. Coraz większa jest zarówno świadomość karalności naruszeń praw własności intelektualnej, jaki i zastosowania środków prawnych do walki z naruszeniami.\nKto stwierdza, czy dana rzecz jest oryginalna?\nW zależności od stadium postępowania – albo pokrzywdzone przedsiębiorstwo, w imieniu którego działa przedstawiciel, albo biegły powołany w danej sprawie.\nCzy polskie prawo, na tle europejskiego, jest surowe czy pobłażliwe?\nNa pewno przepisy krajowe przewidują wysokie sankcje z tytułu naruszeń praw własności intelektualnej. Gorzej wygląda sprawa w praktyce – ze stosowaniem i egzekwowaniem prawa. Niestety, wciąż jeszcze istnieje ciche (lub wręcz GŁOŚNE – jeżeli bierzemy pod uwagę komentarze czy wpisy znajdujące się na niektórych forach internetowych) społeczne przyzwolenie na uprawianie tego typu procederu. Rzecz nie leży bowiem w tym, czy prawo jest surowsze, tylko czy i JAK jest stosowane.\nWiemy, czym jest fałszywka, a jak wygląda sprawa “inspiracji”? Czy prawdą jest, że jeżeli dana rzecz od oryginału różni się w 10% to nie jest uznawana za podróbkę?\nNie spotkałam się z tego typu sugestiami i osobiście uważam, że w tak delikatnej materii, jaką jest prawo własności intelektualnej, nie ma możliwości zastosowania żadnego schematu czy procentowego wyliczenia, mającego wyrokować, czy coś jest czy nie jest podróbką. Na pewno istnieje cienka linia pomiędzy “inspiracją” a “opracowaniem” w przypadku utworów prawa autorskiego, jak również “inspiracją” a “łudzącym podobieństwem” czy wręcz “naśladownictwem”/”imitacją” w przypadku wzorów przemysłowych i znaków towarowych. Każda sprawa winna być rozpatrywana indywidualnie, zaś zasadniczą kwestią jest tzw. ogólne wrażenie, jakie dany wytwór wywiera na zorientowanym użytkowniku. Mam tu na myśli “Odbiorców”, którymi najczęściej jest określona potencjalna grupa konsumentów. Nie bez znaczenia jest także kwestia, czy mamy do czynienia z towarami luksusowymi, gdzie konsument zazwyczaj jest bardziej rozważny i bardziej świadomie dokonuje zakupu, czy z kategorią towarów “codziennych”, szybko zbywalnych, gdzie o pomyłkę znacznie łatwiej.\nCzy w Polsce procesy o naruszenie praw autorskich w modowej branży są częste?\nNie mamy tak wielu znanych krajowych i na tyle zamożnych projektantów, którzy chcieliby angażować swój czas i środki w długoletnie i kosztowne procesy. Z przykrością stwierdzam, że kilkakrotnie spotkałam się z ewidentnym naruszeniem praw własności intelektualnej mniej znanych marek przez osoby z “nazwiskami”. Najczęściej, tego typu sprawy kończą się polubownie, gdyż nasze rodzime środowisko designerskie jest wciaż niewielkie i nikomu specjalnie nie zależy na nagłaśnianiu sprawy.\nDefinicja “Autora” wydaje się być dość restrykcyjna. Jak to wygląda w praktyce? Czy projektanci – twórcy są w stanie łatwo dojść swoich praw autorskich?\nUważam, że definicja “Autora” jest na tyle ogólnie sformułowana, że z jednej strony łatwo się nim stać, z drugiej zaś (w przypadku konfliktu) trudniej jest to autorstwo udowodnić. Praw autorskich nie nabywa się formalnie, w przeciwieństwie do praw własności przemysłowej, które z kolei łatwiej wykazać. Ochrona formalna w postaci rejestracji w Urzędzie Patentowym znaku towarowego, czy wzoru przemysłowego jest opcją najtańszą i najbardziej bezpieczną w razie ewentualnego konfliktu. Zarówno na wypadek naruszenia praw własności intelektualnej, jak i ewentualnych roszczeń osób trzecich. Procesy cywilne o ustalenie praw autorskich są z reguły długoletnie i kosztowne.\nCzy zagraniczna korporacja wytoczyła kiedyś sprawę polskiej firmie o skopiowanie projektów? Jak to miało miejsce np. pomiędzy Zarą a Christianem Louboutinem w sprawie kultowych czerwonych podeszw?\nKilkukrotnie uczestniczyłam w tego typu postępowaniach jako pełnomocnik polskich przedsiębiorstw. Niestety, z uwagi na ewidentność naruszenia staraliśmy się NIE dopuścić do procesu i zakończyć sprawę polubownie. Bądź, w przypadku złożonego już pozwu, na drodze ugody. Pokutuje tu najczęściej niewiedza, brak doświadczenia, a czasem zwykła lekkomyślność polskich przedsiębiorców, wprowadzających towary na rynki zagraniczne bez uprzedniego sprawdzenia, czy nie naruszą one praw osób trzecich, działających już na danym rynku.\nDo kogo powinniśmy się zgłosić, jeżeli podejrzewamy, że dany sklep handluje podróbkami lub gdy projektant uważa, że jego pomysł został skopiowany?\nW przypadku handlu podróbkami – o ile jest to wyłącznie podejrzenie – myślę, że najrozsądniej jest zawiadomić właściciela lub podmiot uprawniony (np. na podstawie licencji) do znaku towarowego. Jeżeli mamy pewność, lub co gorsza, sami padliśmy ofiarą oszustwa, należy zawiadomić policję. Jeśli chodzi o skopiowanie samego pomysłu, walka z naruszycielem, czy też dochodzenie roszczeń jest łatwiejsze, o ile projekt ten został zarejestrowany jako wzór przemysłowy. Jednak, w sytuacji kiedy nie posiadamy praw formalnych (choćby z rejestracji) wszystko zależy, jakimi dysponujemy w danym momencie dowodami, aby wykazać, iż projekt jest naszego autorstwa i że to właśnie nasze prawa zostały naruszone.\nProszę mi wierzyć, “ŚWIADOMY NARUSZYCIEL” od początku konsekwentnie przygotowuje sobie dokumentację na wypadek roszczeń prawowitego twórcy. Lepiej (i taniej) jest być przezornym zawczasu i należycie zadbać o ochronę własnych dóbr własności intelektualnej – Agnieszka Przyborska-Bojanowska\nAgnieszka Przyborska- Bojanowska\nKancelaria Prawno – Patentowa\nul. Świętojańska 55, lok. 160 A (IV piętro)


Wychowanek Sanoka przedłużył kontrakt z GKSem Katowice. Radek trzymamy kciuki! | Portal Esanok.pl | Telewizja Sanok - Aktualności - Ogłoszenia - Firmy\nWychowanek Sanoka przedłużył kontrakt z GKSem Katowice. Radek trzymamy kciuki!\nSANOK / PODKARPACIE. Wychowanek klubu hokejowego z Sanoka Radosław Sawicki złożył podpis na dwuletnim kontrakcie wiążącym go z GKSem Katowice. 23-letni napastnik w Katowicach spędził ostatnie trzy lata. W poprzednich rozgrywkach wystąpił w 42 meczach sezonu zasadniczego strzelając 7 bramek i notując 18 asyst.\n– Przede wszystkim lubię Katowice, to fajne miasto. Podoba mi się także podejście klubu do zawodników. Poza tym GieKSa ma fantastycznych kibiców, co jest dla mnie istotne. Cieszę się również na współpracę z trenerem Risto Dufvą. Liczę na to, że będę ważną postacią zespołu – mówi Radosław Sawicki.\n– Radosław to gracz o ogromnych możliwościach i najlepsze dopiero przed nim. Liczymy na to, że uda mu się wykorzystać talent i potencjał, a wszystko podeprze ciężką pracą. Był już kilka razy brany pod uwagę w kontekście reprezentacji Polski i wierzymy, że wkrótce stanie się jej pewnym punktem – mówi Wojciech Tkacz, dyrektor sportowy GKS-u.\nTauron GKS Katowice to aktualny brązowy medalista mistrzostw Polski. W poprzedniej kampanii ekipa ze stolicy województwa śląskiego wygrała sezon zasadniczy, a później trudną ćwierćfinałową batalię z Unią Oświęcim. W półfinale katowiczanie musieli uznać wyższość Comarch Cracovii, ale w meczu o brąz okazali się lepsi od Podhala Nowy Targ. Rok wcześniej, Sawicki zdobył z „Gieksą” srebrny medal mistrzostw Polski.\nPrzedłużenie kontraktu i związanie się z GKSem Katowice na dwa lata może okazać się kluczową decyzją w karierze zawodnika. Sawicki ma 23 lata i mimo młodego wieku, już spore doświadczenie ekstraligowe. Wydaje się, że napastnik jest gotowy, aby brać na swoje barki coraz większą odpowiedzialność za grę zespołu. Wierzymy, że w kolejnych sezonach, sanoczanin będzie kluczową postacią jednej z najlepszych drużyn w kraju.\nźródło i foto: Tauron KH GKS Katowice\nTagi: GKS Katowice, hokej, katowice, kontrakt, napastnik, Podkarpacie, podpisanie kontraktu, przedłuzenie kontraktu, Radosław Sawicki, Sanok, sanoktv, Sawicki, Sawicki z kontraktem w GKSie Katowice, sport, STS, STS Sanok, Tauron KH GKS Katowice, Telewizja Sanok, tvsanok, Wychowanek Sanoka przedłużył kontrakt z GKSem Katowice. Radek trzymamy kciuki!, zawodniki


Terapia chronicznego wstydu | Social Sciences \_ Psychology \_ Others | - Księgarnia Wydawnictw Uniwersytetu Warszawskiego\nSkuteczna metoda pracy z pacjentami doświadczającymi paraliżującego i wyniszczającego wstydu. Chroniczny wstyd jest bolesny, destrukcyjny i przyjmuje rozmaite postaci. Trudno samodzielnie się z nim uporać, ponieważ jest odporny nawet na intensywną terapię... czytaj więcej\nAuthor: DeYoung Patricia A.\n69.66złPLN / 1egz.\nSkuteczna metoda pracy z pacjentami doświadczającymi paraliżującego i wyniszczającego wstydu. Chroniczny wstyd jest bolesny, destrukcyjny i przyjmuje rozmaite postaci. Trudno samodzielnie się z nim uporać, ponieważ jest odporny nawet na intensywną terapię analityczną. W swojej książce Patricia A. DeYoung łączy najnowsze odkrycia z dziedziny neuronauki z bogatą tradycją psychoterapii relacyjnej, a także ukazuje, co kryje się za różnorodnymi objawami, i odsłania prawdziwą, relacyjną naturę wstydu. Wyjaśnia też, w jaki sposób chroniczny wstyd zapisuje się w mózgu i wpływa na osobowość, tłumaczy złożone teorie i przekłada je na codzienną praktykę terapeutyczną. Terapia chronicznego wstydu to rezultat wieloletnich doświadczeń klinicznych. Autorka pokazuje, jak rozpoznać wstyd w relacji terapeutycznej, przeanalizować jego źródła i wpływ na życie klienta oraz wybrać najlepszą metodę terapii. Książka zawiera liczne opisy przypadków i propozycje rozwiązań, które można natychmiast zastosować w praktyce. Ta pobudzająca do myślenia, pouczająca i rozwijająca publikacja pomoże psychoterapeutom poszerzyć zakres oddziaływań terapeutycznych i zwiększyć skuteczność w pracy z klientami cierpiącymi na chroniczny wstyd. Wstyd jest zjawiskiem neurologicznym, psychologicznym i relacyjnym, a Patricia A. DeYoung wykonała solidną pracę, opisując w dogłębny, ludzki i jednocześnie naukowy sposób życie z chronicznym wstydem i metody terapii. dr Louis Cozolino, wykładowca psychologii w Graduate School of Education and Psychology, Pepperdine University Definiując wstyd jako doświadczenie przede wszystkim relacyjne, autorka naświetla rozlegle i niszczące skutki przeżywania go chronicznie. Jednocześnie jasnym i przystępnym językiem przedstawia metody jego skutecznego leczenia. Książka Patricii DeYoung to cenne źródło wiedzy dla psychologów klinicznych, którzy chcą zrozumieć i leczyć wstyd w ujęciu psychodpamicznym. dr Martha Sweezy, zastępczyni dyrektora i dyrektorka ds. kształcenia w programie dialektycznej terapii behawioralnej w Cambridge


Poszewka na poduszkę (jaśka) - tutoriale z netu\nAutor Wątek: Poszewka na poduszkę (jaśka) - tutoriale z netu (Przeczytany 3283 razy)\n« dnia: Październik 23, 2014, 12:52:49 am »\nUszycie poszewki na poduszkę (jaśka) z pozoru wydaje się banalną sprawą.Skroić (odpowiednio) zszyć i gotowe!\nJednak dla kogoś,kto nigdy sam nie szył poszewki,może być już utrudnieniem.\nPonieważ w najbliższym czasie,mam zamiar zabrać się za poszewki,a nigdy samodzielnie ich nie szyłam,poszperałam w skarbnicy netu.\nMoże komuś się jeszcze przydadzą tutoriale,czyli krok po kroku jak skroić,uszyć,ile dodać tkaniny na zaszewki itp.\nJak uszyć poszewkę na poduszkę bez zamka\nZ podanymi wymiarami,które można dostosować do własnych potrzebhttp://adelaszyje.blogspot.com/2014/05/jak-uszyc-poszewke-na-poduszke-na.html\nNa guziki i rzep\nNa guziki -przerobiona z koszuli męskiej\nwiązana na troczki,kokardki\nz zamkiem 1\nz zamkiem 2\nOdp: Poszewka na poduszkę (jaśka) - tutoriale z netu\n« Odpowiedź #1 dnia: Marzec 18, 2016, 07:14:45 pm »\nKrój na jaśka jest prosty zgadzam się, ale ja dodatkowo na poduszkach tworze piękne wzory haftem, mniej więcej tak to wygląda -> https://www.youtube.com/watch?v=qSP_K_RR1uM\n« Odpowiedź #2 dnia: Czerwiec 02, 2016, 02:11:42 pm »\nA powiem Wam, że teraz w dobie internetu to wszystko można znaleźć tyle, że jeśli masz jakieś pytanie na które nie znalazłaś odpowiedzi to już się zaczyna robić pod górkę. Także są plusy i minusy. Ja uczyłam się sama szyć metodą prób i błędów na wzorze starej poszewki, którą rozprułam i oczywiście pomoc mojej mamy. Ale to było prawie 15 lat temu a teraz młodzi mają pomoc w postaci internetu\n« Odpowiedź #3 dnia: Czerwiec 12, 2016, 11:12:01 pm »\nWłaśnie, wszystko można znaleźć, ale nie wszystkie instrukcje (tutoriale) są prosto i jasno wytłumaczone, szczególnie dla początkujących. Mnie gdzieś w głowie utkwiło szycie babcine, to zaprzyjaźniając się z maszyną, wydobywałam z pamięci i szukałam w necie\nJa kupiłam tanio używane poszwy, wygotowałam i na nich szyłam próbne proste woreczki, fartuszki kuchenne, rękawice itp.. nawet na parasol ogrodowy uszyłam nowe pokrycie.\nDobrze, że wysoko balkon, to niedoróbek nie widać\nMiałam korę z zapasów ,uszyłam jaski\nPierwsze próby koszmarne, ale już wezmę się za bardziej skomplikowane rzeczy.\n« Odpowiedź #4 dnia: Lipiec 25, 2016, 08:36:09 am »\nwgl to co się nam nieraz proste wydaje do szycia jak chociażby zwykły t-shirt no to jak ktoś zaczyna może się dla niego okazać prawdziwą górą lodową, wgl fajnie jak byśmy stworzyły bazę przydatnych właśnie darmowych źródeł do nauki gdzie można samodzielnie zacząć bądź doskonalić swoją przygodę z szyciem, bo kursy często okazują się zbytecznym wydatkiem, ja sama z przyjemnością korzystam do tej pory z http://przepisnaszycie.pl/edukacja/ bo porady mają bardzo uniwersalne, do tego wszystko fajnie wyjaśnione a inspiracje warte zwrócenia uwagi, ostatnio bardzo mi się spodobały spodnie culotte i powoli będę się brała do roboty nad swoim modelem\n« Ostatnia zmiana: Lipiec 25, 2016, 02:38:55 pm wysłana przez gizaw »\n« Odpowiedź #5 dnia: Grudzień 19, 2016, 01:58:03 am »


BJÖRK: BIOPHILIA | Audio Lifestyle\nIslandzka artystka opublikowała pierwszy teledysk promujący jej nową płytę "Biophilia" Album ukaże się pod koniec września br. i może być przełomowy dla przemysłu muzycznego. Producenci tego przedsięwzięcia zdecydowali się bowiem na projekt multimedialny, którego częścią jest m.in. dostępna już w iTunes aplikacja. Wielu specjalistów uważa, że taka wszechstronność wydaje się przyszłością tego sektora.\nWśród wielu zarzutów pod adresem industrii fonograficznej już od dłuższego czasu pojawia się ten, iż nie potrafi ona korzystać z nowoczesnych technologii multimedialnych, ograniczając się tylko i wyłącznie do wydawania płyt, co wydaje się dzisiaj skandalicznym anachronizmem, prowadzącym m.in. do spadku profitów, załamania pozycji rynkowych oraz straty najbardziej kreatywnych postaci tej branży. Album Björk jest szansą, by pokazać potencjał nowych środków przekazu oraz sposoby ich wyzyskania. Co prawda zwykły fan Islandki może czuć się trochę zagubiony w tej nowoczesności, ale przecież wiadomo, że w biznesie muzycznym od pewnego czasu muzyka jest najmniej ważna. Więcej – click here\nTags:\tBjork, muzyka awangardowa


Malarstwo sprzedaż | Moda\nJesteśmy przyzwyczajeni do tego, że liryki czyta się w uboczu domowym, powoli przeglądając następne witryny tomiku ulubionego poety. Często okazuje się jednakże, że jest możliwość, żeby ukochany wiersz stał się równocześnie obrazem oraz zdobił ściany mieszkania. Wystarczy jedynie zlecić wykonanie wyjątkowego nadruku na płótnie, a potem oprawiony w strojne ramy taki nietypowy obraz umieścić w wybranym miejscu na ścianie. Teraz będzie można przeczytać słowa, jakie od dawna budzą zachwyt, w dowolnym momencie, bez sięgania na półkę po tomik, kiedy tylko rozejrzymy się na mieszkaniu. Kto ogłosił, że malarstwo sprzedaż są w stanie przedstawiać tylko zachody słońca, widoczki lub reprodukcje znanych malarzy, nie miał racji. Tak właściwie obraz może przedstawiać wszystko, bo dzisiejsza technika druku na to zezwala. Można im nadać absolutnie indywidualny wygląd i styl, a nawet uczynić okazją służąca lekturze poezji. Zamiast wiersza na płótnie równie dobrze może widnieć wyjątkowy aforyzm lub cytat z ważnej książki.\n15 listopada 2016Istnieje parę metod, by wolno było efektywnie\n22 sierpnia 2016Konstruowanie oprogramowania to nie tak prosta\n15 listopada 2016Wpadłeś w nagłe tarapaty finansowe?\n21 września 2016Apple proponując posługę napraw poza granicami kraju daje\n15 listopada 2016Ochrona środowiska jest aktualnie niezwykle


Odkrywając książki: 2019\n„...nieraz doznałem uczucia strachu i chodziło tylko oto, aby ten strach w sobie zdławić, przemóc, nie dać go poznać po sobie, szczególnie wobec podwładnych” Stanisław Jastrzębski\nZaczęło się pod Arsenałem…\nJest to książka niezwykle wartościowa już z samej racji tego, kto ją pisał. Stanisław Jastrzębski, członek Szarych Szeregów, Armii Krajowej. W czasie Powstania Warszawskiego dowodził plutonem w batalionie „Parasol”. Polecam zajrzeć do życiorysu, choćby na Wikipedii, a ja tymczasem przejdę do sedna tego, co chciałbym przekazać.\nA co jak nie lubię historii?\nByć może niezbyt interesują Cię książki historyczne i nudzisz się podczas opowieści okraszonych martyrologiczną nutą. Tutaj tego nie znajdziesz. Autor to młody chłopak z dość dobrze usytuowanej rodziny. Ma piątkę rodzeństwa, w miarę beztroskie życie, uczy się dość dobrze, ale nie jest prymusem. Często potrzebuje pomocy starszego rodzeństwa, by nadrobić zaległości. Szybko się z nim zaprzyjaźniłem. Ciekawe spostrzeżenia i anegdoty ubarwiają jego opowieść jak choćby to wspomnienie z lat szkolnych:\n„Nie było nam wygodnie, do tego jeszcze moi towarzysze ze wspólnej ławki objadali się czosnkiem”.\nRazem z autorem przejdziesz przez pierwsze dni wojny oraz początki jego drogi w działalności konspiracyjnej. Momentami czyta się jak najlepszej próby thriller, akcje zbrojne AK są opisane w sposób mistrzowski, wszystko w tempie z narastającym napięciem, tyle że… to wydarzyło się naprawdę. Ponadto książka jasno naświetla, czym tak naprawdę zajmowała się młodzież w codziennej pracy konspiracyjnej (między hucznymi akcjami z bronią w ręku).\nPrecyzja w tworzeniu postaci przybliża nam je na tyle, że możemy się z nimi zaprzyjaźnić. To według mnie najmocniejsza strona tej książki. Dzięki autorowi zamiast pseudonimów, funkcji, działań widzimy postacie z krwi i kości. Kiedy ginęli praktycznie na moich oczach... czułem jakbym stracił bliskie mi osoby. Kiedy wraz z autorem odbywałem jego szlak bojowy... na moich oczach walił się świat... Gruzy Warszawy przykryły przed nami świat, w którym dorastał Stanisław Jastrzębski. Dzięki pamiętnikowi możemy ujrzeć, choć cząstkę jego, mały skrawek, ocalony w pamięci człowieka, który musiał nauczyć się żyć na nowo, w innym dziwnym świecie.\nKartka z powstańczego kalendarza:\nAutor: Odkrywając Książki o sierpnia 12, 2019 21 komentarzy:\nEtykiety: historia, Jastrzębski, pamiętnik, pamiętnik z Powstania, Powstanie Warszawskie, zaczęło się pod Arsenałem\nAutor: Odkrywając Książki o czerwca 26, 2019 25 komentarzy:\nAutor: Odkrywając Książki o czerwca 19, 2019 19 komentarzy:\nAutor: Odkrywając Książki o czerwca 06, 2019 14 komentarzy:\nAutor: Odkrywając Książki o maja 31, 2019 8 komentarzy:\nTrzymajmy się za kieszenie!\nWydawcy przygotowali nam ogrom propozycji, dosłownie każdy znajdzie coś dla siebie.\nOto kilka pozycji które "wpadły mi w oko"\n... i jak tu zaoszczędzić ..? ;)\n- Świat miniony - Tom Sweterlitsch-\nBłyskotliwe i niepokojące połączenie „12 małp” i „Incepcji”.\n- Fałszerze pieprzu -\npremiera : 5 czerwca 2019\nWbrew tytułowi, to nie jest książka historyczna. To książka o pamięci. A właściwie o dwóch pamięciach, które się w żadnym miejscu nie spotykają. I o losach, które od stuleci toczyły się równolegle, nigdy razem. Losach moich dwóch rodzin - polskiej i żydowskiej\n- Pokój z widokiem - Marcin Wilk -\n-Warszawa literacka przełomu XIX i XX wieku - Piotr Łopuszański -\nCodzienne życie literatów Warszawy, jego specyfika i towarzyszące mu zabójstwa z miłości i pobicia z urażonej ambicji, zakazy cenzury i próby ich obejścia, słowem – to, o czym nie piszą podręczniki literatury.Przemiany cywilizacyjne w Warszawie, życie pisarzy pod zaborem rosyjskim, dokonania twórcze, skandale, romanse – to znajdziemy w książce „Warszawa literacka przełomu XIX i XX wieku”.\n- Zbyt blisko-\n- Natalie Daniels -\npremiera : 18 czerwca 2019\nKiedy rozpadło się małżeństwo Ness, Connie wspierała ją w trudnych chwilach, lecz to, co było zażyłą przyjaźnią, niepostrzeżenie przemieniło się w rodzaj obsesji. Gdy w szpitalu psychiatrycznym Connie odzyskuje świadomość, dowiaduje się, że popełniła straszliwą zbrodnię. Ale ona nic nie pamięta...\n- Wyspa niebieskich lisów -\n-Stephen Bown -\npremiera : 19 czerwca 2019\nDramatyczna wyprawa odkrywców Alaski.Największa wyprawa naukowa w historii!\n-Błękit błyskawicy - Ann Cleeves-\nW słynnym obserwatorium ptaków na Fair Isle zostaje odnalezione ciało kobiety. Już na pierwszy rzut oka jej śmierć wydaje się bardzo podejrzana... Co gorsza z powodu jesiennych sztormów wyspa jest zupełnie odcięta od reszty świata. Uwięziona społeczność musi czekać na rozwój wypadków ze świadomością, że wśród niej skrywa się bezwzględny zabójca\nNa jakie książki czekacie ?\nWszystkie opisy pochodzą ze stron wydawnictw.\nAutor: Odkrywając Książki o maja 29, 2019 7 komentarzy:\nEtykiety: Czarne, Czwarta Strona, historia, historia literatury, Poznańskie, premiery, Prószyński i S-ka, Rebis, W.A.B., Wydawnictwo Czarne, Wydawnictwo Poznańskie, zapowiedzi


Redakcja ⚫ 06.08.2020 ⚫ ▶\nMazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków ruchomych województwa mazowieckiego charakterystyczną wiatę nad wejściem na peron przystanku Warszawa Śródmieście WKD na rogu Al. Jerozolimskich i al. Jana Pawła II. Została ona wzniesiona w 1963 roku według projektu Arseniusza Romanowicza i Piotra Szymaniaka.\nŚródmiejski przystanek stanowił stację końcową na trasie Warszawskiej Kolei Dojazdowej, dawniej Elektrycznej Kolei Dojazdowej, uruchomionej w 1927 roku przez spółkę „Siła i Światło” SA, łączącej Grodzisk Mazowiecki i Milanówek z centrum stolicy. Powstanie stacji w obecnej lokalizacji tj. u zbiegu Al. Jerozolimskich z al. Jana Pawła II związane było z przebudową i modernizacją kolei dojazdowej i warszawskiego węzła kolejowego w okresie powojennym. W 1951 roku upaństwowioną spółkę EKD przemianowano na Warszawską Kolej Dojazdową, opracowując następnie nowy przebieg miejskiego odcinka linii na terenie Warszawy, włączonego w wykop linii średnicowej wzdłuż Al. Jerozolimskich.\nZejścia na peron przystanku, usytuowanego poniżej poziomu ulicy, osłonięte zostały charakterystyczną parą wiat. Oddalone od siebie obiekty stanowiły jedyne elementy akcentujące zejścia na peron z poziomu Alej Jerozolimskich. Obecnie przetrwała jedynie wschodnia z dwu istniejących pierwotnie wiat (mniejsze przekrycie zachodnie uległo rozbiórce ok. 1993 roku wraz z budową budynku biurowo-usługowego przy Al. Jerozolimskich 56C, do którego przeniesiono zejście na peron kolejki).\nWiata nad zejściem do stacji WKD stanowi efektowne i zarazem funkcjonalne zwieńczenie dwukondygnacyjnej struktury przystanku, będąc jednocześnie jego najbardziej wartościowym architektonicznie elementem, tworzącym w przestrzeni miejskiej wyrazisty akcent. Dynamiczne formy zadaszenia dodatkowo podkreślone zostały przez urozmaicone asymetryczne linie podpór. Dzięki miękkim krzywiznom betonowej łupiny obiekt zyskał indywidualną ekspresyjną formę o wysokich walorach architektonicznych. Wiata jako dzieło powojennego modernizmu stanowi reprezentatywny przykład estetyki lat 60. XX w., dokumentując zarazem dorobek twórczy Arseniusza Romanowicza i Piotra Szymaniaka, głównych projektantów architektury kolejowej Warszawy lat powojennych. Sam charakter konstrukcji, podobnie jak innych, równolegle wznoszonych zadaszeń przystankowych linii średnicowej, opierał się na spopularyzowanych w l. 50 XX w. cienkościennych strukturach łupinowych, które stanowiły wówczas dla rodzimych konstruktorów technologiczne wyzwanie. Z tego względu wiata jest obiektem o wysokich wartościach naukowych, będąc przejawem ówczesnej myśli technologicznej.\nWpisana do rejestru zabytków wiata stanowi jedno z dwóch pierwotnie wzniesionych zadaszeń, dlatego zachowanie i właściwa konserwacja obiektu, będącego jedynym dokumentem pierwotnej koncepcji architektonicznej całego przystanku, leży w interesie społecznym. Budowla dokumentuje ponadto rozwój Warszawskiej Kolei Dojazdowej, stanowiącej istotny element systemu połączeń aglomeracyjnych.\nMazowsze zainteresowane przedłużeniem WKD do centrum Warszawy 312\nCzy częstsza „wukadka” jest możliwa? Problem na Śródmieściu 24\nWKD poczeka z remontem zapuszczonych przystanków w centrum Warszawy 57


Taki tydzień - strona B (25-31.07.2017) - CubeStage.pl - Portal Imprezowy\nTaki tydzień - strona B (25-31.07.2017)\nPrzedstawiamy drugą stronę "Takiego tygodnia" od Z Dobrej Woli - przed Wami sześć energicznych produkcji, które dodadzą Wam skrzydeł skuteczniej niż znany napój energetyczny!\nWitajcie! Z tej strony Piotr Dobrowolski. Po delikatnej i klimatycznej stronie A, przyszedł czas na zmianę strony na bardziej energiczną, upliftingową i techową - B! Gotowi na jazdę bez trzymanki? Zaczynamy:\nAmetrine - Vines Of Jade (Japeboy Remix) [Glowlight Records]\nStronę B rozpoczynam od dużej niespodzianki. Bo jak inaczej określić sytuację, w której muzyk, którego znamy głównie z progresywnych produkcji, prezentuje nam mniej znaną, upliftingową stronę swojej duszy w wytwórni, której profil jest nastawiony głównie na progressive house i trance? Taką gratkę zapewnili nam Japeboy (Finlandia) i polska wytwórnia Glowlight Records.\nJapeboy bardzo dobrze wykorzystał bogactwo pierwowzoru, zwłaszcza linii melodycznej, przenosząc je do prędkości 138 bitów na minutę. Interesująca kompozycja. Nie jestem przekonany czy w pełni perfekcyjna - szczególnie w kwestii głośności kicka w stosunku do linii basowej w kulminacji (wydaje mi się, że mógłby być głośniejszy, lecz mogę się mylić), ale na pewno zachwycająca!\nVast Vision - Hello Sunshine [Alter Ego Records]\nHolender Stijn Coppieters, znany z projektu Vast Vision (będącego wcześniej duetem z Rolandem Andriese), po dziewięciu miesiącach przerwy wypuścił nowy singiel, pt. "Hello Sunshine" dla brytyjskiej wytwórni Alter Ego Records. Podobnie jak nadchodzące wydawnictwo w Always Alive Recordings ("Valoris", zaplanowane na 11 sierpnia), "Hello Sunshine" zapewni Wam dawkę euforycznego i energicznego klimatu, którego świetnie słucha się w środku wakacji. Ktoś - być może właściciel wytwórni, Duncan Newell - idealnie to wykombinował (tak, myślę tutaj o dacie premiery). Brzmi cudownie!\nDarren Porter feat. Katherine Amy - Let It Burn [FSOE Recordings]\nW połowie maja wydał kolejną kolaborację z Seanem Tyasem pt. "The Potion". Jeden ze szkockich skarbów sceny trance powraca do FSOE Recordings, prezentując kawałek z angielską wokalistką Katherine Amy - "Let It Burn".\nDarren Porter - bo oczywiście o nim mowa - zaskoczył mnie ciekawym, bardzo dynamicznym ułożeniem linii melodycznej, w stosunku do charakteru breakdownu. Spodziewałem się tutaj czegoś prostszego i przewidywalnego, dlatego plus dla Portera za kreatywność. Strasznie podoba mi się moment, w którym zwrotka Katherine Amy rozpoczyna się na dobre - słyszymy kick, następnie przytłumiony temat breakdownu, który z każdą chwilą zaczyna odkrywać swoje pełne oblicze. Ma to wspaniały flow!\nWytwórnia duetu Aly & Fila nie zwalnia ani na chwilę, co rusz prezentując to, co - głównie - w upliftingu kochamy najbardziej. Genialne!\nDavid Forbes feat. Emma Gillespie - Shadows (Cold Blue Remix) [Subculture / Black Hole Recordings]\nW lipcu wytwórnia Johna O'Callaghana postawiła na dwa mocne wydania z wokalami. Po ciepło przyjętym singlu Bryana Kearneya i Plumb "All Over Again", przyszedł czas na numer innej (po wspomnianym wcześniej Darrenie Porterze) muzycznej dumie Szkocji - Davida Forbesa, który po raz trzeci połączył siły z Emmą Gilespie (Subculture wydało w 2015 inną wspólną produkcję tej dwójki - "Hope You're Ok").\nJuż tydzień po wydaniu oryginału, w którym przeważały nieagresywne psy-techowe rytmy i mocna pozycja melodii, słuchacze otrzymali pełną wersję remiksu od Cold Blue (Tobias Schuh, Niemcy), producenta, który już teraz może zaliczyć rok 2017 do jednych z najbardziej udanych w swojej karierze. Po bardzo pomysłowych singlach "On The Outside" (dla Subculture) i "The Clash" (dla Kearnage), Tobias powrócił w remiksie "Shadows" do upliftingowych, powiedziałbym: flagowych brzmień, ułożenia głównej melodii (warto porównać z oryginałem Forbesa) i techniki dla labelu JOC'a. Tak, to melodia i schemat, który słyszeliśmy i pewnie usłyszymy w tym miejscu jeszcze nie raz, nie dwa, ale te elementy są tak urocze (i melodia, i głos Emmy), że naprawdę trudno im się oprzeć.\nW moim osobistym rankingu oceniam remiks "Shadows" znacznie wyżej niż - nieco przereklamowane (choć ładne) według mnie - "All Over Again" Kearneya.\nLuciano Martinez & Marcelo Fratini - Smoke Bomb [Digital Society Recordings / Enhanced Music]\nKtóry kraj ma najwierniejszych, najgłośniejszych i najwspanialszych fanów trance? Oczywiście, że Polska :P Jednak nie ukrywajmy - bardzo lubianym miejscem na mapie świata przez producentów i DJ'ów jest Argentyna, ze względu na żywiołowość tamtejszej publiki.\nI to właśnie z tego kraju pochodzi dwóch, dotychczas nieznanych mi, twórców - Luciano Martinez i Marcelo Fratini, którzy zadebiutowali w Digital Society Recordings z kawałkiem "Smoke Bomb". Produkcja o schemacie: intro -> breakdown z długim przejściem do climaxu, który w finale głównie powtarza to, co usłyszeliśmy przed motywem z breakdownu. Niby nic nadzwyczajnego, niby przypominające rodaków tych panów, czyli duet Heatbeat, ale jednak ten numer ma w sobie to 'coś'; w tym wypadku są to przede wszystkim leady, które świetnie brzmią z techowym kickiem w kulminacji utworu. Można polubić.\nMark Sherry - Music Of The Earth [Outburst Records / Black Hole Recordings] - FAWORYT ZE STRONY "B"!\nSzkocja po raz trzeci. Kolejny - choćby po najsłynniejszym, czyli remiksie Axwella do "2 Million Ways" C-Mos - przykład wykorzystania monologu Sun Ra z filmu "Space Is The Place" (1974) w produkcji klubowej. Ale oczywiście nie to jest najwyższą siłą "Music Of The Earth". Bo jeśli ktoś mógłby pomyśleć, czy ten cały Mark Sherry, który jest właścicielem Outburst Records, potrafi jeszcze stworzyć dobry, autorski numer (a nie tylko remiks starszego utworu, a właśnie takimi Szkot zalewa nas w ostatnim czasie), to jego najnowsza propozycja rozwiała chyba wszelkie możliwe wątpliwości.\nŚwietne zachowanie równowagi między wciągającym tematem a prawdziwym tech-trance'owym szaleństwem w kulminacjach. Widać, że autorem tego singla jest człowiek o ogromnym doświadczeniu, pomysłowości i miłości do gatunku trance. "Music Of The Earth" nie powinno pozostawić Was obojętnymi na parkiecie. Wielkie brawa i ukłony dla Marka Sherry'ego!\nSerdecznie zapraszam do komentowania i udostępniania moich tekstów.\nStrona A: https://cubestage.pl/newsy/1553-taki-tydzien-strona-a-25-31-07-2017