Sztuka skutecznego proszenia - Guy Winch - ebook - Legimi online\n© 2011 by Guy Winch\nW opisach swoich pacjentów nie podawałem prawdziwych danych, aby uszanować ich prywatność. Zmieniłem imiona i nazwiska, a w dwóch przypadkach (mojego przyjaciela Billa z rozdziału 2 i protektorki drzewa Cari z rozdziału 8) użyłem pseudonimów.\nStarałem się poprzeć swoje twierdzenia naukowymi badaniami empirycznymi, ze szczególnym uwzględnieniem opublikowanych w czasopismach naukowych, poddanych ocenie losowo wybranych specjalistów. Pełne informacje podane są w przypisach do rozdziałów (choć z braku miejsca musiałem je znacznie okroić). Części moich sądów na temat narzekania i jego wpływu na naszą psychikę oraz emocje (na przykład korzyści płynące z terapii narzekaniem) nie mogę jeszcze poprzeć innymi badaniami naukowymi – poza moimi własnymi obserwacjami i studiowaniem przypadków, ale zawsze starałem się zaznaczyć to w odpowiednim miejscu w tekście.\nDodatkowo dołączyłem informacje o materiałach na inne tematy poruszone w książce, jak obrona praw konsumenta, pomoc dla rodziców dzieci uzależnionych od narkotyków, przeciwdziałanie nadmiernemu obarczaniu dzieci pracą domową przez szkoły. Informacje te znajdują się w przypisach do odpowiednich rozdziałów.\nKto najgłośniej krzyczy, najwięcej dostaje.\nW czasach powozów konnych życie pod wieloma względami było prostsze. Gdy koła skrzypiały, trzeba było je naoliwić, więc dostawały co trzeba. Informacja zwrotna między powozami a ich właścicielami działała bezbłędnie. Codzienne życie człowieka było wtedy dużo cięższe fizycznie, ale mniej czasu spędzaliśmy na wzajemnym biadoleniu.\nDziś nawet najwięksi mistrzowie zrzędzenia, geniusze narzekania, niedoścignione jęczybuły marnują czas i pokłady zasobów emocjonalnych, nie uzyskując żadnych wymiernych korzyści. Narzekamy na wszystko, od najważniejszych problemów globalnych po drobiazgi życia codziennego. Z jednakową pasją uskarżamy się na złych polityków i na źle wykonany pedikiur, równie często narzekamy na wojny co na pogodę (a nawet na pogodę dużo częściej). Krytykujemy postępowanie bohaterów ulubionych seriali z tym samym osobistym zaangażowaniem co działania swych partnerów życiowych czy przyjaciół.\nZgoda, drobne skargi same w sobie na ogół nie mają znaczenia dla naszego zdrowia psychicznego. Jednak bakterie też są maleńkimi organizmami, a wspólnie tworzą one masę większą od wszystkich innych żywych organizmów na Ziemi razem wziętych. Podobnie jest z narzekaniami. Pojedyncze skargi są błahe (na przykład: Jak gorąco! Spóźniłeś się! Znowu miejsce w przejściu! To jest niesłone! A teraz za słone!), lecz skomasowane mogą przeważyć wszystkie nasze stwierdzenia pozytywne. I tak narzekanie stało się ważnym elementem w naszym codziennym życiu. Przedsiębiorstwa amerykańskie wydają rocznie miliardy dolarów na obsługę skarg i reklamacji klientów. Wielkie biura skarg i zażaleń nie są już jedynymi graczami o pieniądze klientów. W Internecie powstają liczne portale związane z procedurami skarżenia, które za drobną opłatą przeprowadzają za innych skargę. Niektóre z tych przedsięwzięć doczekały się milionowych inwestycji kapitałowych.\nWpływ ustawicznego narzekania na naszą psychikę i ogólny nastrój jest porażający. Nieskuteczne narzekanie może nam zniszczyć poczucie własnej wartości, doprowadzić do stanów lękowych i depresji oraz blokować naszą karierę zawodową. Może nas kosztować dużo pieniędzy, zrujnować małżeństwo, ułatwić naszym dzieciom drogę do uzależnień, a w niektórych przypadkach stworzyć istotne zagrożenie dla zdrowia i długowieczności.\nNa przestrzeni lat doszedłem do wniosku, że narzekanie może być szansą, a nie przeszkodą. Zachęcałem więc licznych swoich pacjentów do narzekania w bardziej znaczący i skuteczny sposób. Po to, by nie tylko wyrzucić coś z siebie, ale także uzyskać coś konkretnego. Wypowiedzenie na głos skargi i rozwiązanie dzięki temu jakiegoś problemu sprawia, że czujemy się mocniejsi, bardziej asertywni, skuteczni i zaradni. Zwiększa nasze poczucie wartości i wiarę we własną skuteczność. Pomaga przezwyciężyć depresję, poprawia nasze relacje z innymi, ratuje związki i pogłębia przyjaźnie.\nNarzekanie powinno być czymś więcej niż tylko werbalizowaniem swoich bolączek. Może ono stanowić narzędzie wprowadzania ważnych poprawek w wielu aspektach naszego życia. Skutecznym narzekaniem można dokonać zasadniczych zmian w całej społeczności i poprawić jej publiczne funkcjonowanie. Gdy reklamujemy jakiś produkt i firma musi go wymienić lub naprawić, z naszego działania korzystają również inni konsumenci. Gdy siedmioletnia Sydney Hotard napisała skargę do naczelnika parafii cywilnej Terrebonne w Luizjanie, Michela Claudeta, na niebezpieczne wyposażenie pobliskiego placu zabaw, jej inicjatywa przyniosła korzyść wszystkim dzieciom z okolicy. Zmodernizowano plac zabaw i ustawiono bezpieczne przyrządy. Ludzie narzekający skutecznie przynoszą pożytek swoim lokalnym społecznościom i całemu krajowi. Zastanówmy się, ile zmian moglibyśmy wprowadzić na świecie, gdyby więcej ludzi nauczyło się składać skuteczne reklamacje tego, co jest dla wszystkich ważne.\nWiększość z nas nie ma nic przeciwko temu, by narzekać skutecznie. Nie wiemy tylko, jak rozwinąć w sobie taką umiejętność. Sam miałem z tym problem na początku swej drogi do krainy narzekania. Jednak z czasem, metodą prób i błędów, zacząłem rozwijać i doskonalić swoją umiejętność narzekania. Najpierw zająłem się narzekaniem w życiu osobistym i jako konsument; później – gdy była taka potrzeba – zacząłem doradzać pacjentom, jak mogą poddawać kontroli swoje narzekanie.\nNiniejsza książka jest pierwszym krokiem i narzędziem do osiągnięcia tego celu. Najwyższy czas przywrócić narzekaniu funkcję w komunikacji międzyludzkiej, jaką kiedyś pełniło.\nROZDZIAŁ 1ZAWIAS, KTÓRY NIE SKRZYPI, NIE ZOSTANIE NAOLIWIONY\nDzięki, Liso, że wszędzie udzielasz dzieciom cennej lekcji. Jeśli coś nie idzie po twojej myśli, skarż się i skarż, dopóki twoje marzenie się nie ziści.\nBill Clinton w serialu Simpsonowie (2000)\nWejście w nowe tysiąclecie nie zapowiadało kontynuacji trwającego od połowy lat dziewięćdziesiątych boomu w nowojorskim handlu nieruchomościami. Wydawało się, że tak zwana bańka internetowa, widmo recesji oraz tragiczne wydarzenia z 11 września 2001 roku zebrały wspólne żniwo w mieście tak potrzebującym powrotu do spokoju i stabilizacji. A jednak stało się coś zaskakującego. Szaleństwo budowlane w Nowym Jorku nie ustało, a nawet się nasiliło. Deweloperzy budowlani i prywatni inwestorzy przypuścili szarżę, zahipnotyzowani niekończącym się wzrostem koniunktury.\nWszyscy rzucili się jak sępy na nieliczne pozostałe jeszcze wolne działki i tereny parkingowe w mieście. Niemal z dnia na dzień nastąpiło przekwalifikowanie stref mieszkalnych, a chylące się ku upadkowi budowle przemysłowe zmieniono w ekskluzywne bloki mieszkań własnościowych. Otrzymały niewyszukane ceglane fasady i sztampowo urządzone pomieszczenia, ale przed wejściem ustawiono portierów ubranych jak żołnierzyki w mundurach galowych. Zamiast spokoju i stabilizacji – wszędzie zmiany.\nNie trwało długo, nim blok, w którym mieszkałem od ponad sześciu lat, został sprzedany nowym właścicielom, a ci przerobili go na apartamenty do wynajęcia i podwoili cenę wynajmu. Zacząłem szukać nowego miejsca do życia. Większość nowo budowanych mieszkań przeznaczonych było na rynek luksusowych apartamentów. Szybko się zorientowałem, że te nowe, „luksusowe” mieszkania nie były wcale ani większe, ani bardziej nowoczesne od tego, w którym mieszkałem, za to były dwa razy droższe. Oto, jak mi tłumaczył jeden szczególnie nieciekawy zarządca nieruchomości:\n– Proszę pana, my zapewniamy całodobową, umundurowaną straż przy wejściu, profesjonalną kuchenkę Viking o sześciu trybach gotowania oraz bidet w każdym mieszkaniu.\nJakoś udawało mi się dotąd żyć bez wymienionych luksusów. Najwyraźniej nie były mi przeznaczone.\nWkrótce znalazłem istną perełkę: skąpane w słońcu mieszkanko z rozległym widokiem, na jednym z wyższych pięter, w nowo wybudowanym bloku i szczęśliwie bez portiera. Wprowadziłem się tam w dniu, gdy go oddano do użytku. Zaraz po wniesieniu mi mebli, lawirując pośród stert pudeł i mebli owiniętych folią bąbelkową, podszedłem do swych słonecznych okien. Otworzyłem je szeroko, wychyliłem się i zaczerpnąłem średnio czystego manhattańskiego powietrza. Spojrzałem w dół i zobaczyłem coś, co stanowiło największe zagrożenie dla okien z widokiem na południowy Manhattan: wolną działkę.\nZrozumiałem natychmiast, że dni pełne niezmąconych widoków i słońca są policzone. Patrząc z okna, wyobraziłem sobie pnącą się w górę betonową konstrukcję, która przesłoni mi poranne słońce niczym permanentne zaćmienie. Serce mi się ścisnęło. Miałem znajomego w branży budowlanej. Natychmiast do niego zadzwoniłem.\n– Jak wysokie są budynki po obu stronach? – zapytał.\n– Jeden czternastopiętrowy, a drugi to stara kamienica.\n– Więc będzie miał czternaście pięter – stwierdził zdecydowanie. – Ale kamienica z drugiej strony oznacza, że wyższe piętra będą prawdopodobnie cofnięte, więc będziesz miał słońce rano i po południu, ale nie w południe.\n– Mogę z tym żyć – odparłem z ulgą, bo moje nowe mieszkanie miało pozostać słoneczne.\nKopać – co prawda dopiero po wielu miesiącach – zaczęli w niedzielę rano o szóstej trzydzieści. „Kopać” to bardzo delikatne określenie. W manhattańskim podłożu trudno po prostu kopać. Jest o wiele za twarde dla zwykłego spychacza czy młota pneumatycznego. Właśnie dlatego na wyspie jest tak dużo drapaczy chmur, że znajduje się ona na jednej z najtwardszych skał na Ziemi, tak zwanym łupku manhattańskim. Da się on rozkruszyć tylko bardzo ciężkim sprzętem. Huk wiercenia, jaki mnie obudził tamtego ranka, był tak ogłuszający, że znalazłem się przy oknie, jeszcze zanim się całkiem obudziłem. Odsłoniłem żaluzje i ujrzałem potężną żółtą maszynę wyszarpującą skałę pod spodem. Zacisnąłem pięści i mruknąłem:\nHałas był nie do zniesienia, pomimo że okna mojego mieszkania zrobiono z grubego szkła i było w nich więcej uszczelniacza niż lukru na ciasteczkach. Nawet okna z podwójnymi ramami nie tłumiły kucia manhattańskich łupków. Na domiar złego wierceniu towarzyszyły tak gwałtowne wstrząsy, że całe ściany drżały, naczynia szczękały, a meble wędrowały po pokoju.\n– Jak długo to będzie trwało? – spytałem mego znajomego z branży budowlanej jeszcze tego samego dnia.\n– Samo wiercenie to szybko – zapewnił mnie. – Nie więcej niż sześć tygodni.\nSześć tygodni wydawało mi się wiecznością. Ale zaraz potem odkryłem, że budowany przed moim oknem „luksusowy apartamentowiec” będzie miał podziemny garaż. Musi zatem sięgać niżej pod ziemię, niż przewidywał znajomy.\n– Jak dużo głębiej? – zapytałem go nazajutrz.\n– Trochę ponad dwa miesiące głębiej – odpowiedział.\n– Co? – Wpadłem w przerażenie. – Chcesz powiedzieć, że mam żyć z tym hałasem i tymi wstrząsami przez pięć dni w tygodniu przez cztery miesiące?\n– Nie, nie – sprostował pośpiesznie, jakbym palnął coś głupiego. – Oni pracują sześć dni w tygodniu, a nie pięć. – To zaczynało być koszmarem. – Pracują także w soboty, ale w weekend nie wolno im zaczynać przed ósmą rano, żebyś się mógł wyspać. – Najwyraźniej definicja wyspania się dla mojego znajomego była całkiem odmienna od mojej.\nNiebawem w całym naszym budynku podniosła się wrzawa. Upiorny hałas stał się jedynym tematem rozmów sąsiadów, gdy spotykali się przy wejściu, na korytarzu lub w windzie. Cierpieli wszyscy w mieszkaniach od południa. Moi sąsiedzi złożyli skargi na hałas do zarządu spółki telefonicznie i na piśmie. Niektóre odpowiedzi były uprzejme, inne bardziej ostre, ale każdy otrzymał podobną: zarządca naszej nieruchomości nie ma nic wspólnego z nową budową i nic nie może z tym zrobić.\nNawet się nie spodziewałem, że zarządca coś zrobi. W tamtym czasie w Nowym Jorku pełna władza należała do właścicieli posiadłości. Znałem kilka innych budynków narażonych na hałas z sąsiedniej budowy i nikt z ich mieszkańców nie wyegzekwował od swych zarządców żadnej pomocy czy rekompensaty. Bardzo chętnie wylałbym swoje żale na zarząd mojego budynku, lecz wiedziałem, że to absolutnie mija się z celem. Zamiast więc tracić czas na bezcelowe działanie, postanowiłem zacisnąć zęby i wytrzymać.\nWytrzymałem dwa dni. W nocy z piątku na sobotę nie mogłem spać z powodu okrutnego przeziębienia i dopiero nad ranem szczęśliwie udało mi się zasnąć. W niecałą godzinę później zaczęli wiercić. Zrozumiałem, że pomimo zaciśniętych zębów nie wytrzymam tego dłużej. W głowie mi pulsowało, w uszach dzwoniło, a moje naczynia w kuchni tańczyły makarenę. Łupki przebrały miarę.\nPostanowiłem napisać pismo do właściciela domu z żądaniem obniżki czynszu, choć mnie samemu wydało się to absurdalne. Wystosowałem pismo, najlepsze, jakie potrafiłem, i następnego dnia je wysłałem. Nie za bardzo się spodziewałem odpowiedzi od firmy, chyba że byłaby to informacja o ich rozbawieniu moją naiwnością. A jednak dwa dni później zadzwonił do mnie sam zarządca nieruchomości.\n– Kontaktuję się z panem, ponieważ otrzymaliśmy liczne telefony i pisma na temat tego hałasu. Bardzo liczne. Oczywiście, my nie mamy nic wspólnego z tą budową – dodał śpiesznie – ale wie pan… pana pismo było świetnie napisane. – Przerwał i po chwili oznajmił: – Dam panu obniżkę czynszu, powiedzmy na czas trwania obecnej umowy. Plus kilka miesięcy na podpisanie nowej.\nO mało nie wypuściłem z ręki telefonu. Wiercenie miało potrwać tylko kilka miesięcy. Oferował mi zniżkę na ponad sześć miesięcy więcej!\n– Dziękuję! – wykrztusiłem. – Dziękuję bardzo.\nByłem kompletnie zaskoczony. Umówiliśmy się, że wpadnę do biura, i jeszcze tego samego popołudnia podpisałem aneks do umowy na niższą kwotę czynszu.\nTajemnica niezdolności do narzekania\nTo wydarzenie wzbudziło we mnie wdzięczność, ale i skrajną ciekawość. Prawie wszyscy lokatorzy budynku mówili, że składali skargi na hałas, wielu prosiło o czasowe obniżenie czynszu, i każdemu z nich odmówiono. Część w ogóle nie dostała odpowiedzi. Dlaczego moje pismo poskutkowało, a ich nie? Przeanalizowałem to pismo, usiłując wychwycić, co w nim funkcjonowało jako „składniki aktywizujące”, i stwierdzić, czy można by je stosować generalnie, w innych sytuacjach.\nPo pierwsze, wiedziałem, że ta sytuacja nie była winą firmy zarządzającej moim budynkiem, więc bardzo się starałem nie używać gniewnego czy oskarżycielskiego tonu. Jednak zasiadając do pisania, nie byłem wcale taki spokojny i rozsądny, toteż niełatwo mi przychodziło utrzymać wyważony ton. Wiedziałem też, że trudniej zauważyć własne sarkazm lub gniew, gdy napisane słowa czyta się po cichu, dlatego przed wysłaniem pisma przeczytałem je na głos.\nPo drugie, zdawałem sobie sprawę, że nie mam podstaw, by domagać się czegokolwiek od firmy zarządzającej, bez względu na to, jak irytujące było dla mnie głośne wiercenie, gdyż oni nie byli za to odpowiedzialni. Jeśli miałem nadzieję, że zaproponują jakieś rozwiązanie, musiałem im podsunąć pomysł, jak to zrobić. Toteż zapewniłem w piśmie, że będę się czuł zobowiązany, jeśli zaproponują mi obniżkę czynszu. Poprosiłem, by postąpili, tak jak im podyktuje dobroć serca, i z góry zapewniłem o mojej wdzięczności, jako że w takich sytuacjach najlepszą walutą przetargową jest szczera aprobata.\nPismo to analizuję dokładnie w rozdziale 5. Podaję też prosty i uniwersalny wzór skomponowania skutecznej skargi w każdej sytuacji. Wtedy, gdy pisałem tamto pismo do zarządu, nie posiadałem jeszcze rozległej wiedzy z zakresu psychologii zachowań związanych z narzekaniem. Moja ciekawość została jednak pobudzona. Zarówno w prywatnej praktyce psychologa, jak i w życiu codziennym zacząłem baczniej zwracać uwagę na to, w jaki sposób ludzie narzekają. Rozpocząłem także zgłębianie literatury z zakresu psychologii narzekania.\nTo, co odkryłem, nie tylko mnie zaskoczyło, ale i wprawiło w zakłopotanie. Choć obecnie narzekamy więcej niż kiedykolwiek, dosłownie na wszystkie aspekty życia, nasze narzekanie jest całkowicie bezproduktywne! Jak to możliwe? Przy tak bogatej praktyce i doświadczeniu powinno ono ciąć jak brzytwa, a nie coraz bardziej się rozmywać. Dlaczego tak dużo narzekamy, a tak mało mamy z tego korzyści? I co ważniejsze, dlaczego tego nie widzimy i nie robimy nic, by tę niekorzystną tendencję powstrzymać?\nKażdy kiedyś zetknął się ze złą obsługą w restauracji, brakiem pomocy ze strony służb miejskich czy nieczułą na cierpienie służbą zdrowia. Nasze sprawy odkładano w nieskończoność lub trafiliśmy na nieprzygotowaną do świadczenia usługi, brudną taksówkę. Za każdym razem, gdy otrzymana informacja o nabytym produkcie okazuje się kłamliwa, gdy umówiony mechanik od kablówki się spóźnia, rosną w nas frustracja i chęć poskarżenia się. Robimy to. O swoich kłopotach i irytacji opowiadamy na okrągło znajomym, rodzinie i kolegom w pracy. Czasem wystarcza nam nawet wyżalenie się szatniarzowi lub barmanowi na lotnisku.\nJedna rzecz jest w tym dziwna. Zazwyczaj nie kierujemy tych zażaleń do właściciela restauracji, kierowcy taksówki, firmy dostarczającej telewizję kablową ani pracowników odpowiedzialnych za wadliwy produkt czy źle wykonaną usługę. Właśnie te osoby, które są kompetentne, by przyjąć nasze zażalenie i rozwiązać problem, często są JEDYNYMI, którzy nigdy ich nie usłyszą.\nTak samo postępujemy w życiu osobistym. Gdy jakiś przyjaciel, ktoś z rodziny lub z pracy zrobi nam przykrość, ta osoba zwykle jest ostatnią, która się od nas dowie o tym, że jest nam przykro. Zamiast tego skarżymy się na nią do innych przyjaciół, rodziny, kolegów.\nBeztroskie rozpowszechnianie żalów wśród wszystkich oprócz tych, którzy właśnie powinni się o nich wiedzieć, jest z gruntu nieskuteczne, a jednak każdy z nas w jakimś stopniu ma na sumieniu takie praktyki. Wyrzucamy z siebie pretensje w autentycznej złości i rozżaleniu, i nie przeszkadza nam wcale, że trafiają w próżnię i rozpływają się bez śladu. Nawet nam nie przyjdzie do głowy, by wykorzystać te żale do dokonania znaczących zmian, rozwiązania problemów czy znalezienia wyjścia z sytuacji.\nByć może najlepszą ilustracją naszej nieudolności w narzekaniu jest szerząca się na całym świecie moda na tak zwane chóry narzekania. Zapoczątkowała je para Finów Oliver Kochta-Kalleinen i jego żona Tellervo Kalleinen. Z zawodu artyści plastycy, postanowili zaprzęgnąć ogromne pokłady energii zużywanej przez ludzi na narzekanie do tworzenia czegoś pozytywnego. Pomysłem tej pary na „pozytywne” coś było wyśpiewanie na głos swoich żalów chórem w miejscu publicznym, do specjalnie skomponowanej muzyki. Włożyli pasujące do siebie koszulki, zorganizowali chór, zsynchronizowali biadolenie i zrobili z tego przedstawienie!\nPierwszy taki festiwal biadolenia odbył się w 2005 roku w angielskim Birmingham. Od tamtej pory chóry narzekania tworzą się i występują na całym świecie. Serwis YouTube udostępnia niektóre filmy rejestrujące występy chórów narzekania i osiągają one rekordowe liczby wejść – ponad milion. Co do słów tych pieśni, jak można się spodziewać – są to lamenty na kiepskie baterie w telefonach komórkowych, wkurzających szefów, brak parkingów. Sądząc z popularności tych pień, brak papieru toaletowego w toaletach publicznych jest najwyraźniej problemem na skalę międzynarodową, co podkreśla przejmujące zawodzenie: „To nie w porządku! To nie w porządku!”.\nZłota era konstruktywnego narzekania\nAutorem amerykańskiego określenia squeeky wheel (skrzypiące koło) w odniesieniu do kogoś, kto głośno narzeka, był Henry Wheeler Shaw z Lanesboro w stanie Massachusetts. Jako młody człowiek parał się wieloma zajęciami. Przez krótki czas był nawet górnikiem i farmerem. W 1858 roku osiadł w Poughkeepsie w stanie Nowy Jork i niebawem zaczął pisać pod pseudonimem Josh Billings. Jego pierwsze prace, jak na przykład refleksyjny Essay on the Mule (Esej o mule), odzwierciedlały zarówno pasje, jak i życie codzienne autora. Niestety, te wczesne próby nie zostały dobrze przyjęte. Wykazując się uporem godnym tematu eseju, Billings postanowił „zrestartować” swój ulubiony utwór w konwencji bliższej jego ekscentrycznemu podejściu do języka, między innymi zamiłowaniu do celowego kaleczenia ortografii. Tak narodził się utwór An Essa on the Muel, bi Josh Billings, i natychmiast stał się hitem.\nBillings kontynuował pisanie dowcipnych zabaw słownych i rymowanek pełnych slangowych wyrażeń i przekręconej pisowni, jak te opublikowane w Josh Billing’s Trump Kards. Był prekursorem pisowni fonetycznej, wiązanej dziś przede wszystkim z kulturą miejską i hip-hopem. Zdecydowanie wyprzedzał swoją epokę. W krótkim czasie wyrobił sobie w Nowym Jorku nazwisko jako dziennikarz i humorysta i stał się ulubionym wykładowcą publiczności. Niektórzy uważają go za drugiego najsłynniejszego pisarza prelegenta w Stanach Zjednoczonych po Marku Twainie. Billings nie tylko cieszył się popularnością, ale i kształtował gusty. Wiele jego barwnych powiedzonek weszło do ówczesnego języka powszechnego. Przykładem jest określenie just joshing (tylko się przekomarzam), kojarzone z jego przybranym imieniem i nadal często używane, choć głównie przez osiemdziesięciolatków.\nNiestety, większość dorobku Billingsa nie przetrwała we współczesnej retoryce. Zapomniano o takich perełkach jak „błąd przeciśnie się przez szparkę, a prawda utkwi w drzwiach” czy „jednonogie kury są najmniej zdolne do rozgrzebania grządek”. Nie wiadomo do końca, czy to było tylko filozoficzne spostrzeżenie, czy sugestia dla ogrodników, jak uchronić ogród. Najbardziej znanym utworem Billingsa był wierszyk The Kicker. Było to ówczesne określenie osoby narzekającej.\nJa nienawidzę być wierzgaczem,\nMa szansę być naoliwiony.\nMorał wierszyka: choćbyśmy nie wiem jak bardzo nie znosili narzekania, czasami trzeba to robić, i to tak głośno, by zwrócić na siebie uwagę. Postawa Billingsa odzwierciedla panujący w tamtej epoce sentyment do narzekania. Nie narzekano wtedy bez realnego celu czy misji do osiągnięcia. W czasach Billingsa każdy oczekiwał trudnego życia, toteż ocena sytuacji kwalifikującej się do narzekania była drastycznie odmienna od dzisiejszej. Narzekanie, że pociąg spóźnił się 20 minut, jeśli przejeżdżał on przez daną miejscowość tylko raz w tygodniu, byłoby postrzegane jako śmieszne i głupie.\nJeśli już ktoś narzekał, była to zwykle ostateczność i miała na celu uzyskanie czegoś konkretnego. Gdy podkowa u konia była źle dopasowana, szło się do kowala, który ją poprawiał (może ciskając gromy na swego czeladnika, którego pracę korygował). Jeśli ktoś narzekał zbyt często lub niepotrzebnie, mówiono o nim kicker, czyli wierzgacz. Nie było to więc zbyt pochlebne określenie.\nGdyby Billings żył obecnie, niewątpliwie uznałby większość z nas za kickerów. Byłby chyba przerażony, widząc, jak często i zupełnie bezproduktywnie narzekamy, zamiast używać narzekania rzadziej i skutecznie. Dlaczego całe nasze podejście do narzekania i jego funkcji uległo tak radykalnej zmianie? Co spowodowało tak wielki przeskok w psychologii narzekania?\nGregg Easterbrook w książce Progress Paradox (Paradoks postępu) przekonuje, że w miarę jak nasze życie na przestrzeni XX wieku stawało się lepsze i wygodniejsze, wielu z nas w efekcie czuło się bardziej nieszczęśliwymi. Drastycznie wzrosły nasze oczekiwania, co prowadziło do zwielokrotnienia się szansy, że doświadczymy rozczarowania i frustracji i będziemy narzekać. W dodatku nasze życie coraz bardziej się komplikuje. Regularnie spotykają nas najrozmaitsze przykrości i zawody, które po prostu dawniej nie istniały.\nJosh Billings nigdy nie musiał stawiać czoła problemom związanym z telewizją kablową, nieuczciwymi mechanikami czy brakiem sygnału w komórce. Wątpię, by jego żona kiedykolwiek omawiała z nim swój brak satysfakcji w pożyciu seksualnym, metody wychowawcze wobec dzieci lub jakość wzajemnej komunikacji. Oczywiście przypuszczenia co do prostoty życia Billingsa są czystą spekulacją, ale coś go przecież skłoniło do napisania eseju o mule.\nWraz z postępem i nowoczesnością coraz częściej zaczęły dotykać nas współczesne przykrości i odpowiednio wzrosła liczba narzekań. Gdy te ostatnie osiągnęły masę krytyczną, zaczęły nas przytłaczać. Nie dając już rady tego znosić, powoli zaczęliśmy się na nie uodparniać. Wskutek tego traktowaliśmy narzekania innych coraz mniej poważnie, a i nasze własne straciły swój kaliber. Ostatnio na Facebooku w Wielkiej Brytanii grupa poświęcona wyłącznie utyskiwaniom na wstrzymanie przez Cadbury’s produkcji batonika Wispa zebrała ponad 100 tysięcy członków. Szczerze wątpię, czy w czasach Billingsa zniknięcie ze sklepów jakiegoś przysmaku wywołałoby wśród ludzi aż takie poruszenie.\nW rezultacie funkcjonalny aspekt narzekania jest już tak długo zaniedbywany, że dziś narzekamy głównie z jednego powodu: by dać upust swym emocjom. Takie wyrzucanie ich z siebie pozwala uwolnić się od nagromadzonych negatywnych emocji, które inaczej by nas stresowały i przygniatały. Wyrażanie uczuć w ten sposób jest zdrowe, dopóki w tym nie przesadzamy. Spełnia ważną funkcję psychologiczną. Tyle tylko, że w dzisiejszych czasach większość z nas nie umie prawidłowo z tego korzystać.\nWyrzucanie z siebie: w poszukiwaniu emocjonalnego potwierdzenia\nMoja młoda pacjentka Rachel będąc w barze ze swoim od kilku miesięcy chłopakiem, przyłapała go, jak co chwila zerkał na inną kobietę. Poprosiła, żeby przestał to robić, pokłócili się i chłopak natychmiast bezceremonialnie z nią zerwał. Następnie podszedł do tamtej i zaczął z nią rozmawiać, podczas gdy Rachel stała i patrzyła zaskoczona, nie wierząc własnym oczom. Dzielnie to jednak zniosła, pospieszyła do toalety i dopiero gdy znalazła się w środku, pozwoliła sobie na wybuch płaczu. Podeszła do lustra, przed którym stała jakaś kobieta i poprawiała makijaż. Kobieta spojrzała na nią.\n– Boże! Mężczyźni potrafią być takimi dupkami! – wyrzuciła z siebie Rachel, wycierając oczy. Choć trzeba to uczciwie przyznać, że ogromna większość kobiet w tej sytuacji okazałaby w jakimś stopniu współczucie, Rachel nie miała tego szczęścia. Kobieta powiedziała:\n– Taaa…? A skąd wiadomo, czy to nie pani jest dupkiem? – Obrzuciła Rachel złym spojrzeniem i wyszła, nie dodając już ani słowa. Rachel była w takim szoku, że nic nie odpowiedziała. To jasne, że oprócz uzewnętrznienia swoich uczuć Rachel nie doznała żadnej wewnętrznej ulgi po wyrzuceniu z siebie emocji. Poskarżyła się na głos tylko po to, by wyrzucić z siebie żal. Gdyby ta kobieta wyszła bez słowa, to taka reakcja byłaby dla Rachel równie mało satysfakcjonująca, lecz dużo mniej bolesna.\nRachel nie jest wyjątkiem. Dziś większość z nas żali się prawie wyłącznie po to, by wyrzucić z siebie emocje. Kiedyś takie wyrzucanie było jedynie efektem ubocznym, gratisem emocjonalnym związanym z wyartykułowaniem jakiejś skargi po to, by uporać się z jakimś problemem. Ale dziś to już nie przybranie, lecz danie główne. Oczywiście wyrzucanie emocji ma swoją wartość. Narzekając, oczyszczamy się ze złości, z gniewu czy frustracji wywołanych niezadowoleniem z czegoś. Mówimy „zrzucić ciężar z serca” i to właśnie pragniemy osiągnąć: odczuć lekkość, oczyścić się z wewnętrznych napięć poprzez opowiedzenie na głos o czymś, co nas gnębi.\nLecz rzeczywiste katharsis stanowi nie samo wypowiedzenie swych skarg, ale dopiero wypowiedzenie ich do DRUGIEJ OSOBY. Skarżenie się do pustych czterech ścian przynosi mało lub nie przynosi emocjonalnej ulgi lub nie przynosi jej wcale, o czym mogą zaświadczyć typowe jęczybuły. Właściciele psów często wyrzucają swoje żale na czworonogich przyjaciół. Gdy wracają po całym dniu pracy, witający ich od progu merdający ogonem pies może usłyszeć: „Ale dziś szef wkurzył twojego pana, wiesz, piesku? Tak, wkurzył strasznie, strasznie!”.\nTakie ponarzekanie zostaje wynagrodzone nam co prawda polizaniem po twarzy, lecz nie przynosi prawdziwej, głębokiej ulgi, takiej jak po solidnym wyrzuceniu z siebie żalów do kogoś. Równie mało satysfakcjonujące byłoby skarżenie się do osoby nieznającej naszego języka.\nAby poczuć prawdziwą ulgę, musimy wiedzieć, że ta osoba rozumie, co mówimy. Na ile doznana przez nas ulga jest rzeczywista, w jakim stopniu wartość naszego wysiłku jest oczyszczająca, zależy od tego, czy osoba słuchająca naszego narzekania znajdzie zrozumienie dla naszych uczuć i okaże nam prawdziwe współczucie w trudnej sytuacji. Krótko mówiąc, potrzeba nam potwierdzenia zasadności naszych odczuć wobec danej sytuacji ze strony słuchającego. Im więcej okaże nam on współczucia i empatii, wysłuchawszy naszych skarg, tym bardziej czujemy się uwolnieni od ciężaru.\nPonieważ narzekamy głównie po to, by wyrzucić z siebie uczucia, wybór adresata naszych narzekań jest niezwykle ważny. Rachel wchodząc do toalety, musiała wyglądać na zdruzgotaną, ale kobieta przy lustrze nie zareagowała na jej nieszczęście. Gdyby spytała, czy „wszystko w porządku” lub zaproponowała chusteczkę, czy choćby spojrzała na Rachel z troską, gdy ta zalała się łzami, okazałaby jej w ten sposób odrobinę współczucia. Lecz nic takiego się nie stało. Rachel nie widziała braku jakiejkolwiek empatii ze strony kobiety. Uświadomiła to sobie dopiero podczas naszej sesji.\n– Dopiero po kilku sekundach podeszłam do lustra, bo najpierw szukałam chusteczki. Ona widziała, że ryczę, i nic nie powiedziała. Powinnam już wtedy zauważyć, że to babsztyl o zimnym sercu. Ale ja tak bardzo chciałam usłyszeć coś miłego, na przykład że mężczyźni potrafią być dupkami! – tylko tyle. Lub choćby pytanie, czy pomóc mi poprawić makijaż. Dlaczego nie mogła powiedzieć chociaż tego?\nRachel oczywiście miała słuszność. Gdyby jej skarga spotkała się z taką prostą reakcją, na jaką liczyła, doznałaby tak bardzo jej potrzebnej ulgi emocjonalnej. Ta sytuacja sygnalizuje jednak również i liczne zagrożenia ukryte w żaleniu się. Omówimy je bardziej szczegółowo w rozdziale 4. Pozbawione jakiegokolwiek odruchu serca zachowanie tamtej kobiety było dla Rachel niemal tak samo traumatyczne jak ból, który sprawiło jej postępowanie chłopaka. W trakcie naszych sesji więcej czasu poświęcała na rozmawianie o spotkaniu w umywalni niż o samym zerwaniu przez chłopaka.\nInstrukcja bezpiecznego wyrzucania z siebie\nZanim zaczniemy narzekać w celu uzyskania emocjonalnej walidacji, zawsze powinniśmy zaczekać i najpierw zadać sobie trzy pytania (zwłaszcza gdy jesteśmy bardzo wrażliwi lub słabi emocjonalnie). Pierwsze: czy osoba, do której skierujemy swe żale, jest ogólnie skłonna do zrozumienia i wspierająca? Jeśli nie znamy jej zbyt dobrze, możemy poświęcić chwilę na zastanowienie się, czy coś na to wskazuje. Na przykład, czy widząc nasze cierpienie, okazuje choć odrobinę przejęcia. Jeśli nie, jak było w przypadku Rachel, lepiej dajmy sobie spokój i znajdźmy kogoś innego.\nDrugie: czy osoba ta jest w odpowiednim nastroju, by okazać wsparcie i zrozumienie? Gdy jesteśmy w odwiedzinach w szpitalu u kogoś, kto dochodzi do siebie po wypadku samochodowym, lepiej zrobimy, powstrzymując się od narzekania na brak miejsca na parkingu.\nTrzecie: czy ta osoba będzie w stanie zrozumieć nasze uczucia, wczuć się w sprawę? Na przykład, skromnie żyjący student w trakcie sesji egzaminacyjnej może nie być szczególnie zdolny do udzielenia wsparcia, gdy jego znajomy, osiągający sukcesy zawodowe, uskarża się na to, że za bardzo się przypiekł na słońcu w czasie swych dwutygodniowych zimowych wakacji w tropikach.\nNa szczęście to, czego doświadczyła Rachel, jest raczej wyjątkiem niż normą. Wyrzucanie z siebie uczuć daje dużo korzyści, zwłaszcza gdy wybierzemy właściwego słuchacza, spotykając się ze zrozumieniem i współczuciem. Nagłe uczucie głębokiej ulgi, jakiej doznamy, ma wielką moc. Często pamiętamy bardzo wyraźnie takie rozmowy i przez wiele lat ciepło wspominamy ludzi, którzy nam w ten sposób pomogli.\nW licznych sytuacjach życiowych narzekanie dla czystego wyrzucenia emocji to nie tylko metoda skuteczna emocjonalnie, lecz w ogóle najbardziej skuteczna dostępna nam metoda. Kto zajmuje się opieką nad starszymi, obłożnie i ciężko chorymi, pielęgnuje małe dziecko lub chore zwierzę, pracuje jako ratownik, ten jest narażony na kumulowanie się lęków i napięć związanych z koniecznością odłożenia na bok własnych emocji i zajęcia się drugą istotą. Matki noworodków często przez całą sesję żalą się na nieprzespane noce, wypełnione uspokajaniem nieustannie płaczącego dziecka, pudrowaniem podrażnionej pieluchami skóry czy sprzątaniem po gwałtownych wymiotach. Zrzucenie z siebie tego ciężaru, otrzymanie odrobiny emocjonalnego wsparcia stanowi dla nich na tyle dużą ulgę, że są w stanie doładować wyczerpane emocjonalne baterie – przynajmniej trochę.\nTakie idealne wyrzucenie z siebie emocji zdarza się jednak dość rzadko. W większości przypadków narzekanie nie poprawia nam aż tak bardzo stanu emocji. Niewiele z artykułowanych przez nas codziennie skarg spotyka się z jakimkolwiek współczuciem, a cóż dopiero mówić o emocjonalnym wsparciu. Tak jak palący dwie paczki papierosów dziennie, którzy stwierdzają, że odczuwają przyjemność jedynie z wypalenia jednego lub dwóch sztuk, nie za często mamy poczucie odnoszenia korzyści z narzekania.\nW rzeczywistości częściej bywa odwrotnie. Za narzekanie płacimy cenę, której zupełnie się nie spodziewamy. Efekty nieskutecznego narzekania kumulują się, co pogarsza stan naszego umysłu i stan emocjonalny. Mogą nas uznać za zrzędę lub biurowego malkontenta. Niektórzy z powodu jednej skargi utracili przyjaciół, zostali pozwani do sądu, publicznie ośmieszeni, a nawet zamordowani.\nBiorąc pod uwagę te niebezpieczeństwa oraz małe prawdopodobieństwo emocjonalnej walidacji, uskarżanie się musi pełnić jeszcze jakąś funkcję. Robienie tego wyłącznie dla nader rzadko zdarzającego się prawdziwego oczyszczenia emocjonalnego byłoby po prostu bezproduktywne. I faktycznie, nasze lamenty, biadolenia i skargi mają często podtekst, dodatkowe znaczenie czy aluzję wykraczające dalece poza powierzchowną treść konkretnej skargi oraz służą do innych celów. Podobnie jak my wszyscy, nasze narzekanie stało się również wielozadaniowe.\nNarzekanie jako środek porozumienia\nPani Robin Kowalski, profesor psychologii na Uniwersytecie Clemson, uważana jest za wiodący autorytet w dziedzinie psychologii narzekania. Badała ona również takie zjawiska jak tyranizowanie, dokuczanie, wandalizm, oszustwo i zdrada. Narzekanie definiuje jako „wyraz niezadowolenia, doświadczonego subiektywnie lub nie, w celu wyrzucenia z siebie emocji lub osiągnięcia celów – w naszym własnym umyśle, w relacjach z ludźmi lub obu jednocześnie”.\nW swojej definicji narzekania profesor Kowalski wskazuje jasno na osiągnięcie celów jako jedną z głównych funkcji przez nie pełnionych. Jednak podczas jej badań nad tym, dlaczego właściwie ludzie narzekają, osiągnięcie jakiegoś rezultatu jako główna motywacja było rzadko wymieniane. Odkryła natomiast, że prócz funkcji wyrzucania emocji narzekanie pełni cztery bardzo istotne funkcje społeczne.\nPierwszym czynnikiem motywującym do narzekania jest fakt, że podobnie jak alkohol jest bardzo pożyteczne w pogłębianiu kontaktów z ludźmi. Przypomnijcie sobie swoją pierwszą randkę z kimś ważnym – obecnie lub w przeszłości. Poznając siebie nawzajem, szukaliście jakiejś nici porozumienia, wspólnego gruntu, czegoś, co oboje lubicie albo nie lubicie, co tworzyłoby więź. Możliwe, że to, czego nie lubicie, wyrażaliście w postaci narzekania. Na przykład jedno mogło powiedzieć: „Ten film był okropny!”, a drugie od razu się przyłączyło: „Dla ciebie też był okropny? Boże, to jesteśmy jak bliźniaki!”.\nPrzełamywanie lodów za pomocą narzekania ma wiele postaci. Nie zliczę, ile razy sam osobiście usłyszałem: „Czy jest dla ciebie wystarczająco ciepło?”. A wersja zimowa: „Na dworze mróz, a oni mówią, że mamy globalne ocieplenie!” jest dla mnie równie denerwująca (głównie z powodu pokazywania niewiedzy na temat wpływu globalnego ocieplenia na układy pogodowe). Bez względu na to, czy odniesiemy się osobiście do uskarżania się na coś, czy nie, często jest to dobre zapoczątkowanie rozmowy i pozwala nam znaleźć wspólny grunt do zbudowania wzajemnych relacji.\nProfesor Kowalski odkryła, że drugim czynnikiem motywującym do narzekania jest chęć przekazania swego społecznego wizerunku lub ukazanie siebie w szczególnym świetle. Wyobraź sobie, że od wielu miesięcy poszukujesz intratnej posady i przeszedłeś kilka wstępnych rozmów w wymarzonej firmie i zaproszono cię na kolację z ewentualnymi pracodawcami, którzy – jak z przerażeniem słyszysz – wszyscy są znawcami win. Po odkorkowaniu butelki rzadkiej marki wina próbujecie jego aromatu, a później smaku. Pierwszy znawca stwierdza z grymasem, że niedobre. Drugi upija łyk i krzywi się: „Co za rozczarowanie!”. Trzeci prycha: „Mogliby to raczej podać do krojonych owoców z wisienką”. Teraz twoja kolej. Nie jesteś znawcą win, ale rozpaczliwie pragniesz dostać tę pracę. Próbujesz wina. Jest wyśmienite!\nI co powiesz? „Wspaniałe, proszę mi oddać swoje!”, czy lojalnie wobec swych potencjalnych pracodawców, z pasją zawołasz: „Okropne! Kto to wyprodukował? Kool-Aid?”.\nTrzecim czynnikiem sprawczym naszego narzekania może być to, że dostarcza nam ono porównań z innymi i pozwala ocenić naszą własną pozycję w różnych sytuacjach. Na przykład, aktor starający się o rolę w nowej realizacji Skrzypka na dachu po wyjściu z finalnego przesłuchania wpada na drugiego, który miał przesłuchanie przed nim. Jeden aktor może wyciągnąć od drugiego informację, jak mu poszło, żaląc się: „O rany, ale było ciężko śpiewać z tymi sztucznymi kłakami w ustach!”. Jeśli drugi aktor odpowie: „Ciesz się, chłopie! Mnie odwalili, jeszcze zanim dawali brodę”, to dla pierwszego będzie dobra wiadomość.\nWreszcie, profesor Kowalski stwierdziła, że narzekanie jest też sposobem skłonienia do refleksji. Na przykład, jedną ze skarg najczęściej słyszanych z ust rodziców nastolatków na widok bałaganu w pokoju dziennym jest: „Dlaczego ja jestem jedyną osobą do robienia tutaj porządku?”. Taka skarga zwykle zawiera podtekst. U jej podstaw leży prośba do nastolatka o wytłumaczenie jego zachowania. Jest to również prośba o pomoc w sprzątaniu. Wielu rodziców narzeka w taki sposób, z nadzieją, że adresat usłyszy nie tylko same słowa, ale i ukryty w nich przekaz. Oczywiście, żywienie takich nadziei nie oznacza, że nasze życzenia się spełnią.\nWątpię, żeby którykolwiek nastolatek odpowiedział na takie zrzędliwe aluzje: „Jejku, mamo, masz rację! Jak mogłem być takim samolubem? Usiądź sobie i daj mi ten płyn do czyszczenia dywanu!”. Dużo bardziej prawdopodobne, że w odpowiedzi na swoje lamenty rodzic usłyszy, że zasłania latorośli telewizor!\nSedno tkwi w tym, że formułowanie prośby w postaci skargi nigdy nie jest skutecznym sposobem proszenia o pomoc lub o wytłumaczenie się z czegoś. „Proszę, zostaw to, co robisz i pomóż mi sprzątać” może się spotkać z lepszą dla rodzica reakcją niż wielokrotne powtarzanie swych pretensji wobec nastolatka, który zresztą i tak nie zwraca na to uwagi (więcej o tym, jak narzekać przy nastolatkach, w rozdziale 6).\nJeszcze jednym czynnikiem sprawiającym, że obecnie narzekamy więcej niż kiedykolwiek, jest używanie narzekania raczej jako formy porozumiewania się w społeczeństwie niż jako wzywania do działania. Kowalski zgadza się z Greggiem Easterbrookiem, że w ciągu ostatniego półwiecza nasze oczekiwania drastycznie wzrosły. Oczekujemy lepszych usług, natychmiastowych efektów oraz lepszego dostosowywania się do nas tych, którzy świadczą nam jakieś usługi, a także bliskich, przyjaciół i kolegów. Jeśli te zwiększone oczekiwania nie zostaną spełnione, wzrasta nasze niezadowolenie i czujemy potrzebę narzekania.\nRuch przeciwko narzekaniu\nDziś postrzegamy narzekanie jako jedną z form kontaktów międzyludzkich, pozbawioną wszelkiej realnej użyteczności w praktyce. W istocie wizerunek narzekania poważnie dziś ucierpiał. Narzekanie jest często odbierane jako społeczne utrapienie, do tego stopnia, że rozgorzała publiczna debata na temat konieczności istotnego zredukowania biadolenia, a nawet całkowitego zaniechania go. W ostatnich latach przywódcy społeczni i religijni zaczęli nas nawoływać do ograniczenia utyskiwań. Jednym z głównych propagatorów zmniejszenia liczby narzekań jest pastor Will Bowen, autor książki Świat bez marudzenia.\nBowen jest przekonany, iż narzekanie jest złe nie tylko dla nas, ale i dla całej naszej społeczności. W 2006 roku nakazał swoim wiernym w Kansas City w stanie Missouri, aby przez 21 dni powstrzymali się całkowicie od narzekania. Jest to zadanie dużo trudniejsze, niż się wydaje. Wielebny pastor szybko odkrył, że większość z nas w ogóle nie zdaje sobie sprawy, jak dużo narzekamy. Aby swoim wiernym pomóc, zaopatrzył ich w fioletowe opaski na rękę, żeby im przypominały o unikaniu narzekań. Gdy sam siebie przyłapał na zrzędzeniu, przekładał opaskę na drugą rękę i zaczynał liczyć dni od początku.\nPastorowi zaliczenie 21 dni nieprzerwanie wolnych od narzekania zajęło ponad trzy miesiące i uważa on, że dzięki temu stał się szczęśliwszym człowiekiem. Jest przekonany, że świat również byłby szczęśliwszy, gdyby ograniczyć narzekanie. Założył fundację, która ma na celu zwerbowanie 1 procent ludności świata, czyli 60 milionów ludzi, do polubienia fioletowej opaski i uwolnienia się od narzekania.\nZanim zaczniecie drwić z ambicji pastora, śpieszę donieść, iż strona internetowa Bowena informuje z dumą o sprzedaniu lub rozdaniu prawie sześciu milionów fioletowych opasek na nadgarstek. Jego inicjatywa na skalę globalną spowodowała, że miliony potencjalnych skarg i narzekań zostało zduszonych w zarodku, uwalniając tym samym świat od niezmierzonej liczby negatywnych emocji.\nIdea ta brzmi świetnie, lecz choć pastor ma rację, przekonując, że narzekamy zbyt wiele, jego rozwiązanie nie jest tym, co większość psychologów faktycznie by zalecała. Mniej narzekania nie uczyni bardziej szczęśliwymi ani nas, ani zapewne naszego otoczenia (choć może tak być rzeczywiście w przypadku chronicznie narzekających). Pamiętajmy, Bowen nie sugeruje, że możemy uniknąć doświadczania uczuć niezadowolenia, rozczarowania, frustracji czy wielu innych emocji, które prowadzą do narzekania. On tylko zaleca, byśmy unikali werbalizowania naszych żalów, gdy ogarniają nas te uczucia. Jednak powstrzymywanie się od wyrażania takich uczuć, gdy je przeżywamy, zamiatanie swych emocji pod dywan, rzadko jest dobrą receptą na zdrowie psychiczne (ani tym samym na pokój na świecie).\nW istocie prawda jest zupełnie odwrotna: tłumienie swych żalów jest wysoce niewskazane. Kowalski twierdzi, że gromadzenie stłumionych uczuć czyni niektórych ludzi bardziej podatnymi na depresję. Ale wyjaśnia też, że tak naprawdę depresja może się stać ich najmniejszym problemem. Jak twierdzi pani profesor: „Ludzie hamujący wyrażanie swych emocji… narażają się na możliwość wystąpienia skutków związanych z cechami osobowości typu D… gdzie mamy do czynienia z zahamowaniem ekspresji emocjonalnej”.\nOsobowości typu D mają cechy charakteru stwarzające dla nich znacznie zwiększone ryzyko choroby wieńcowej (przykład osobowości typu D, jej styl narzekania i związane z tym zagrożenia dla zdrowia omówimy w rozdziale 3).\nBowen oczywiście ma jak najlepsze intencje. W dodatku on sam jest wyjątkowo skutecznym „narzekaczem”, czego dowodzi odzew milionów ludzi na jego żalenie się na narzekanie. Jednak prawdziwym problemem tkwiącym w naszej „kulturze narzekania” nie jest to, że narzekamy za dużo, lecz to, że tak liczne nasze narzekania marnują się i absolutnie niczego dzięki nim nie osiągamy. Najlepszy sposób na ograniczenie liczby narzekania to nie nagłe i całkowite zaprzestanie utyskiwania, lecz narzekanie bardziej SKUTECZNE. Gdyby nasze żalenie się było ogólnie bardziej efektywne, łatwiej byłoby zmieniać na lepsze wszystko, co nas drażni i denerwuje, nawet jeśli następowałoby to powoli. W rezultacie mielibyśmy mniej powodów do narzekania.\nUpadek starej dobrej skrzynki życzeń i zażaleń\nChoć my nie traktujemy już narzekania zbyt poważnie, firmy i przedsiębiorstwa, a nawet państwowe władze wykonawcze traktują je bardzo poważnie. W ciągu zaledwie trzech ostatnich dziesięcioleci działy obsługi klienta rozrosły się z marginalnych, zatrudniających przypadkowych pracowników, do zaawansowanych technologicznie działów o miliardowych obrotach.\nKorporacje wydają miliardy dolarów na zajmowanie się skargami i reklamacjami, po to, by zwiększyć zadowolenie konsumentów. To po prostu niebywałe! Jeszcze 40 lat temu inwestycje firm w obsługę klienta polegały najwyżej na zakupieniu skrzynki na życzenia i zażalenia i wymianie jej na nową, gdy uległa niechcący zniszczeniu. Jednak w roku 1973 sekretarzem zdrowia, edukacji i polityki społecznej USA został niezwykle przewidujący Elliot Richardson. Uważał on, że konsumenci powinni mieć nadzór nad programami rządowymi i chciał wiedzieć, czy te programy dobrze spełniały zadanie zaspokajania potrzeb wyborców.\nNigdy jeszcze nie przeprowadzano badań naukowych nad satysfakcją z obsługi klientów w programach rządowych, co pozornie wydawało się proste. Richardson zwrócił się do Johna A. Goodmana, absolwenta Harvard Business School, i świeżo założonej przez niego firmy Technical Assistance Research Program (TARP). Poprosił o zbadanie obsługi skarg, zażaleń i innych kwestii związanych z realizacją programów rządowych. Wiedząc, że Goodman i jego zespół to młodzi i odważni ludzie, ale niedoświadczeni i nastawieni idealistycznie, Richardson wynajął do ich nadzorowania korporację RAND, słynną organizację non profit specjalizującą się w analizie badań naukowych i polityki w tym zakresie.\nKiedy RAND ogłosił swój raport, w którym twierdził, że w programach rządowych wszystko jest w jak najlepszym porządku, Goodman i jego pracownicy zrobili coś, co robią tylko młodzi, odważni i niedoświadczeni idealiści. Sporządzili raport mniejszości, twierdząc w nim, że jeśli chodzi o sprawy konsumentów, to nie wszystko jest w porządku. Ich raport dotarł do Biura do spraw Konsumentów w Białym Domu, a to zareagowało na niepochlebną ocenę w sposób wysoce nietypowy dla polityków: przyjęło raport. Goodman i jego zespół zostali niebawem nagrodzeni pokaźnym kontraktem na zbadanie obsługi skarg zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym.\nW 1978 roku grupa Goodmana opublikowała swój pierwszy raport: „Zwiększanie satysfakcji klientów poprzez efektywną obsługę skarg”. Rezultaty ich badań były niczym prztyczek w nos dla rządu i korporacyjnej Ameryki, których filozofia w zakresie obsługi skarg polegała dotąd na całkowitym ich ignorowaniu.\nDziały skarg tradycyjnie mieściły się w najdalszych zakamarkach biur rządowych lub siedzib korporacji. Nazywano je zwykle „Syberią”, gdyż dla pracowników, którzy zostali tam przesunięci, oznaczało to zsyłkę w zapomnienie bez drogi powrotnej do kariery. Firmy odsyłały tam najmniej wykazujących się pracowników, nieco ekscentrycznych, lecz nieszkodliwych pociotków szefa, czy takich, którzy nie nadawali się nawet do kancelarii. Goodman pokazał firmom i rządowi, jak nieskuteczna obsługa skarg drastycznie wpływa na lojalność ich klientów oraz jak znacząco szkodzi ona ich ogólnym zyskom, wydajności i efektywności programów. Ich straty i utracone możliwości były uderzająco wielkie i niezaprzeczalne. Okrzyki przerażenia, jakie ogarnęło korporacje i rząd, stały się jękami porodowymi dla zapowiadającego rodzenia się nowoczesnego sposobu obsługi klientów.\nGoodmana i jego zespół poproszono nie o samo wymienienie problemów związanych z obsługą klientów, ale o znalezienie rozwiązań. Jednym z ich pierwszych wspaniałych pomysłów było stworzenie bezpłatnych numerów zaczynających się od 800, które ułatwiały konsumentom komunikację z organami rządu i korporacjami. Dziś ta inicjatywa wydaje nam się oczywistym rozwiązaniem, ale nie został przyjęty z otwartymi ramionami przez kierownictwo korporacji i urzędników państwowych. Wiele korporacji uważało go po prostu za głupi. Szef potężnej firmy telekomunikacyjnej, która najwięcej by skorzystała na sprzedaży takich usług telefonicznych, był dobrym przykładem, z jakim oporem spotkał się pomysł.\n– Po co w ogóle firmy miałyby rozmawiać ze swymi klientami? – wykrzykiwał do Goodmana.\nZespół Goodmana nie dał się jednak łatwo zniechęcić. Wkrótce znalazł chętnych partnerów i zwrócił się z inicjatywą wprowadzenia bezpłatnego numeru telefonicznego do Agencji Ochrony Środowiska (EPA), Urzędu do spraw Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, Agencji Żywności i Leków (FDA), General Electric oraz innych jednostek korporacyjnych.\nKolejnym krokiem kampanii uświadamiania, jak ważne są obsługa klientów i obsługa skarg, było poparcie dotychczasowych mglistych koncepcji liczbami. Firmom zostały dostarczone aktualne dane o wartości pieniężnej komunikacji drogą ustną, a także drogą e-mailową, gdy zaczęła się era Internetu.\nKrótko mówiąc, John Goodman i jego współpracownicy własnymi rękami przemienili opierający się amerykański rząd i przedsiębiorstwa z niekomunikatywnych i często wrogich instytucji w otwarte, komunikatywne i przyjazne klientom organizacje, jakimi są lub do jakich pretendują dziś. Jego praca wytyczyła drogi, którymi poruszają się obecnie konsumenci w przypadku niezadowolenia z towarów i usług. Sądzę, że tak ważny wkład w rozwój społeczeństwa zasługuje na publiczne uznanie w jakiejś formie. Może niekoniecznie parada z confetti, ale pomnik byłby wskazany.\nJak nieskuteczni się staliśmy\nPomyślałem, że jeśli ktokolwiek jest kompetentny do wypowiadania się na temat obecnej sytuacji w zakresie skuteczności narzekania (lub jej braku), będzie nim John Goodman. Spotkałem się więc z nim w Nowym Jorku i zadałem mu to zasadnicze pytanie.\n– Spędził pan ostatnie 35 lat na ułatwianiu ludziom narzekania – zacząłem, powstrzymując w sobie chęć padnięcia na kolana. – I jak się spisujemy?\n– Ach! – odparł Goodman pośpiesznie, kręcąc głową z dezaprobatą. – Współcześnie idzie nam to bardzo źle!\nNie była to tylko opinia samego Goodmana; opierał ją na dziesiątkach wykonanych badań. Przypomnij sobie, jak ostatnio byłeś niezadowolony z jakiegoś paczkowanego produktu, prostej usługi czy taniego towaru – rzeczy, jakie regularnie nabywamy. Być może rozczarowały cię nowy telefon komórkowy lub odtwarzacz MP3, dmuchawa do liści, nowy program komputerowy, gra wideo czy jakiś wyszukany gadżet reklamowany w telewizji, który wyglądał jak nagroda dołączona do opakowania płatków śniadaniowych. No i co wtedy zrobiłeś? Złożyłeś w sklepie reklamację, zadzwoniłeś pod bezpłatny numer producenta czy napisałeś ostre pismo do dyrekcji korporacji?\nZałożę się, że nie zrobiłeś niczego z wymienionych. Trwające wiele lat i obejmujące różne dziedziny przemysłu badania Goodmana konsekwentnie wykazywały, że w takich sytuacjach zadziwiająca liczba, bo aż 95% zawiedzionych konsumentów nigdy nie wniosło skargi do jednostki prawnej odpowiedzialnej za ich niezadowolenie.\nWyniki badań Goodmana nie są najlepszą wiadomością dla nas konsumentów, ale jeszcze gorszą dla korporacji. Skargi konsumenckie dostarczają firmom ogromu ważnych informacji i cennych opinii o ich produktach i usługach. Jeśli tylko mały ułamek klientów zawiadamia korporacje, gdy źle pełnią usługi lub mamy problemy z ich produktami, to trudno, żeby te usługi i produkty odpowiednio poprawiali.\nBadania Goodmana wykazały, iż 80% problemów konsumenckich spowodowanych jest wadliwymi procedurami lub złym systemem w samej firmie, a nie wadami produktu czy niekompetencją personelu na etapie usług i sprzedaży. Oznacza to, że większość naszych zażaleń wymaga interwencji możliwych tylko na poziomie korporacyjnym firmy, gdzie decydenci są władni wprowadzić stosowne zmiany. Na przykład zgłaszanie, że telefony do pomocy technicznej odbierane są przez osoby ledwo mówiące w języku, w którym składamy skargę, nie ma sensu, jeśli zgłaszamy to tylko do szeregowych pracowników firmy. Wyłączne kompetencje do zmiany takich praktyk mają kierownicy na najwyższych szczeblach danej firmy. Jednak tylko 1 do 5% naszych zażaleń kierujemy do tych kierowników.


Praca Mechanik – Brygadzista, Ostrołęka, mazowieckie - Pracuj.pl\nMechanik – Brygadzista\nAktualnie do naszego zespołu poszukujemy Kandydata/Kandydatki na stanowisko:\nPracownik zatrudniony na tym stanowisku odpowiedzialny będzie za realizowanie prac mechanicznych związanych z utrzymaniem ruchu maszyn i urządzeń.\nStanowisko podległe Kierownikowi zespołu mechanicznego\nCharakterystyka podstawowych zadań:\nZapewnienie maksymalnej dostępności maszyn, urządzeń i instalacji w ramach realizacji powierzonych zadań\nWykonywanie napraw i prac prewencyjnych na liniach produkcyjnych;\nPlanowanie zakupu części zamiennych w podległym obszarze odpowiedzialności\nWykonywanie przeglądów planowych oraz oceny stanu technicznego maszyn, urządzeń i instalacji;\nWspółpraca i udział w pracach prowadzonych przez cały zespół zmianowy UR w celu zapewnienia max. dostępności instalacji;\nNadzór nad wykonawstwem prac remontowych realizowanych przez pracowników SE oraz firm zewnętrznych\nPrzestrzeganie przepisów BHP, p/poż oraz polityki ZSZ;\nZarządzanie małym zespołe.\nwykształcenie średnie techniczne (preferowane: mechaniczne)\numiejętność pracy z systemami informatycznymi;\nUmiejętność planowania prac i kierowania pracownikami własnymi i firm zewnętrznych\nUmiejętność analitycznego myślenia w celu szybkiego ustalania przyczyn niesprawności;\nZnajomość budowy i zasad działania maszyn (pompy, motoreduktory, transportery, itp.)\nznajomość programów SAP R3, CMMS\nuprawnienia eksploatacyjne (E2)\nuprawnienia do obsługi urządzeń dźwignicowych\nznajomość podstawa z zakresu badań wibracyjnych łożysk\njęzyk angielski- na poziomie komunikatywnym w mowie i piśmie\nwiedza z innych branż jak automatyka, hydraulika\numiejętność zarządzania małym zespołem\npracę na stanowisku posiadającym realny wpływ na funkcjonowanie i rozwój zakładu produkcyjnego,\nkonkurencyjne wynagrodzenie oraz system nagród,\ninteresującą pracę w środowisku bazującym na najwyższych międzynarodowych standardach,\nmożliwości rozwoju zawodowego w ramach międzynarodowego koncernu.\nz dopiskiem Mechanik-brygadzista drogą elektroniczną w terminie do 2 tygodni od daty ukazania się ogłoszenia za pośrednictwem przycisku Aplikuj.\nStora Enso Narew Sp. z o.o. z siedzibą w Ostrołęce, Aleja Wojska Polskiego 21 informuje, że Państwa dane osobowe przetwarzane są w celach rekrutacyjnych. Przysługuje Państwu prawo dostępu do treści danych i ich przenoszenia, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo sprzeciwu, żądania zaprzestania przetwarzania danych, a także cofnięcia zgody w dowolnym momencie oraz prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego. Dane mogą być udostępnione innym podmiotom w Grupie kapitałowej Stora Enso na podstawie stosownych umów oraz instytucjom upoważnionym z mocy prawa. Państwa dane nie będą podlegały profilowaniu. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do przeprowadzenia procesu rekrutacji. Administrator danych nie zamierza przekazywać danych osobowych do państwa trzeciego. Dane będą przechowywane przez okres 1 roku.\nPrzesłane przez kandydata dokumenty winny zawierać zgodę na przetwarzanie danych osobowych w przypadku zawarcia w nich danych w zakresie szerszym niż wymagany przepisami kodeksu pracy oraz w sytuacji, gdy kandydat chce aby dane zostały zamieszczone w bazie kandydatów do pracy.\n„Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Stora Enso Narew Sp. z o.o z siedzibą w Ostrołęce, Aleja Wojska Polskiego 21 w celu uczestnictwa w dalszych procesach rekrutacji. Zostałem/Zostałam poinformowany/a o prawie dostępu do treści moich danych i ich przenoszenia, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawie sprzeciwu, żądania zaprzestania przetwarzania danych a także cofnięcia zgody w dowolnym momencie oraz prawie do wniesienia skargi do organu nadzorczego oraz, że dane mogą być udostępnione innym podmiotom w Grupie kapitałowej Stora Enso na podstawie stosownych umów oraz instytucjom upoważnionym z mocy prawa. Zostałem poinformowany, że moje dane nie będą podlegały profilowaniu. Podanie danych jest dobrowolne ale niezbędne do przeprowadzenia procesu rekrutacji. Administrator danych nie zamierza przekazywać danych osobowych do państwa trzeciego. Dane będą przechowywane przez okres 1 roku.”\nDołącz do nas na storaenso.com/careers\nNaszym celem jest zastąpienie materiałów nieodnawialnych na drodze innowacji i poprzez tworzenie oraz opracowywanie nowych produktów i usług opartych na drewnie czy innych surowcach odnawialnych. Zmieniając świat, zmieniamy także samych siebie; rozwijamy naszą wiedzę fachową, by zaspokoić potrzeby naszych klientów i pokonać wiele współczesnych wyzwań związanych z surowcami. Jesteśmy czołowym światowym dostawcą rozwiązań odnawialnych w dziedzinie opakowań, biomateriałów, konstrukcji drewnianych oraz papieru. Zatrudniamy około 26 000 osób w 35 krajach.


Farby Loreal Majirel – dlaczego są wyjątkowe. Uroda i Zdrowie - serwis nie tylko dla kobiet!\n18 czerwca 2019, dodał: Redakcja\nKoloryzacja włosów cieszy się niesłabnącą popularnością. Trudno się temu dziwić, gdyż to idealny sposób na delikatną lub radykalną zmianę wizerunku, pokrycie siwych włosów, podkreślenie rysów twarzy, a nawet na odjęcie sobie lat. O ile kilka lat temu farbowanie włosów wiązało się z dużą ingerencją w ich włókna, w efekcie czego stawały się kruche, szorstkie i matowe, o tyle dziś nie musisz martwić się negatywnymi konsekwencjami koloryzacji. Oczywiści pod warunkiem, że wybierzesz odpowiednie produkty. Bez wątpienia są nimi farby Loreal Majirel.\nFarby Loreal Majirel na tle innych produktów do koloryzacji wyróżniają się innowacyjną recepturą. Wzbogacone są kompleksem Ionene G + Incell. Dzięki temu dbają przede wszystkim o nienaganną kondycję włosów. Uelastyczniają włókna, odżywiają kosmyki i chronią je przed wpływem czynników zewnętrznych, a tym samym przed uszkodzeniami. Z kolei technologia HT odpowiada za zintensyfikowanie i przedłużenie efektów koloryzacji. Odcień jest intensywny i świetlisty znacznie dłużej niż było to dotychczas możliwe. Farby Loreal Inoa gwarantują jednolity, nasycony kolor również w przypadku siwych włosów. Na uwagę zasługuje także niezwykle bogata paleta. Znajdują się w niej: blondy, brązy, beże, popiele, czerwienie, odcienie miedziane i złociste, a także opalizujące fiolety i głęboka czerń. Ponadto farby te mają kremową konsystencje, co znacznie ułatwia przeprowadzenie zabiegu.\nOpcja dla blondynek\nLoreal Majirel High Lift to seria farb, która powstała z myślą o blondynkach. Produkty te pozwalają na zmianę koloru nawet o 4,5 tonu. Nie musisz martwić się tym, że tak duża ingerencja we włókna włosów przyczyni się do znacznego pogorszenia ich kondycji, gdyż tak, jak opisywane wyżej, farby te wzbogacone zostały kompleksem Ionene G + Incell.\nLoreal Majirel Mix linia złożona z farb o skoncentrowanych refleksach, przeznaczonych do łączenia z produktami Majirel i Majirouge. Połączenie to umożliwia uzyskanie oryginalnego, spersonalizowanego odcienia. Paleta składa się z kolorów zimnych: niebieski, zielony, fioletowy i ciepłych: miedziany, czerwony. Pierwsze z nich świetnie neutralizują niepożądane tony, a drugie intensyfikują kolor. Farby te doskonale pokrywaj siwe włosy. Po ich zastosowaniu pasma są wygładzone, zdyscyplinowane, miękkie w dotyku i pełne blasku.\nJeśli jesteś fanką koloryzacji, lub jeśli dopiero zaczynasz przygodę z farbowaniem, koniecznie zajrzyj na Shopla.pl. Profesjonalne farby do włosów dostępne są tam w wyjątkowo atrakcyjnych cenach. Nie musisz wydawać fortuny, by móc korzystać z produktów najwyższej jakości. Co więcej, w sklepie tym znajdziesz wszystkie produkty i akcesoria niezbędne do przeprowadzenia koloryzacji – od oksydantów, przez miseczki, pędzle, folie, aż po peleryny. Produkty do koloryzacji to jednak bardzo niewielka część tego, co Shopla ma Ci do zaoferowania.


#11 Jak pozytywnie nastawić się do diagnozy dysfunkcji poznawczej u dziecka?\nOpis: Słowo klucz to neuroróżnorodność. Posłuchaj jak różnorodne mózgi, znanych, lubianych i zdolnych osób, postrzegały swoje dysfunkcje i jak uczyli się wierzyć w siebie. Posłuchaj też jak łatki nadawane zestawom symptomów mogą wpływać na to jak dzieci postrzegają siebie samych i swoje własne możliwości.\nJak fałszywie kultywujemy błędne przekonania dotyczące różnych zaburzeń?\nJakie łatki przyklejamy dysfunkcjom?\nDlaczego diagnozowanie zaburzeń nie jest doskonałe?\nCzy diagnoza zawsze jest słuszna?\nNa co “cierpi” Elon Musk?\nNa co “cierpi” Justin Timberlake?\nNa co “cierpi” Phelps?\nNa co “cierpi” Richard Branson?\nNa co “cierpi” Daniel Radcliffe?\nNa co “cierpi” Steven Spilberg?\nNa co “cierpiał” Albert Einstein?\nNa co “cierpi” Tim Ferris?\nNa co “cierpi” Andy Warhol?\nNa co “cierpi” Sir Anthony Hopkins?\nNa co “cierpi” Woody Allen?\nSłuchaj na bieżąco podcastu “Jak nauczyć dziecko Show” - cyklicznej audycji, w której ekspert w najprostszy możliwy sposób inspiruje do tego jak uczyć dzieci niezbędnych umiejętności i kompetencji.\nDostępny na Twoich ulubionych platformach!\nProducentem podcastu jest AMA Kids - sprawdzone zajęcia rozwojowe dla Twojego dziecka.\nPodcast prowadzi dla Ciebie Angelika M. Talaga, neuroedukator z Godmother.pl\nNeuropedagog, trener rodziców i popularyzator nauki. Prywatnie mieszkająca w Warszawie mama dwójki dzieci. Na co dzień przekształca swoją wiedzę i doświadczenie w narzędzia, metody i strategie dla rodziców pomocne w wychowaniu kreatywnych, przedsiębiorczych i myślących dzieci za pomocą bloga i podcastu nawww.godmother.pl. Główne obszary ekspertyzy to: neuroedukacja z neurodydaktyką, przedsiębiorczość dzieci (w tym edukacja finansowa i rozwój osobisty) oraz alternatywne metody uczenia.\nWspółpracuje jako popularyzator nauki dla Centre of Educational Neuroscience w Londynie. Akademicko związania z Institute of Education, University of London na kierunku MSc Educational Neuroscience. Ukończyła studia podyplomowe – kierunek Neurodydaktyka. Jest również absolwentką kierunku International Business z wykładowym angielskim. Certyfikowany moderator Modelu Fryburskiego (neurodydaktycznego szkolenia nauczycieli), certyfikowany pedagog Montessori oraz certyfikowany Tutor pierwszego stopnia. Wykładowca na Ogólnopolskim Sympozjum Naukowym Neurodydaktyki w Katowicach oraz Ogólnopolskiej Konferencji Neurodydaktycznej w Warszawie.


Zapobieganie jaglicy - Wzrok.org\nJaglica jest chorobą zakaźną oka, do której dochodzi w wyniku zakażenia powstałego w dzieciństwie. Chorobę tą wywołują wirusy i powodują one zmiany chorobowe, przypominające grudki, pojawiające się przede wszystkim na spojówce. Nieleczona jaglica może spowodować trwałe upośledzenie widzenia.\nMetody zapobiegania jaglicy dzielą się na indywidualne i zbiorowe (ogólne). Można je podejmować w skali jednego kraju i narodu, a także w skali ogólnoświatowej.\nW ramach przeciwdziałania indywidualnego jaglicy, zapobieganie chorobie obejmuje:\nZachowywanie elementarnych zasad higieny osobistej,\nStosowanie osobnej pościeli, ręczników i wody do mycia,\nNiedotykanie nieumytymi palcami własnych oczu.\nNa czym polega zapobieganie zbiorowe (ogólne)?\nZapobieganie ogólne obejmuje działania w obrębie szkół, przedszkoli, czy też wszelkich dużych skupisk ludzi. Jedyną metodą w tym zakresie jest upowszechnianie zasad higieny i izolowanie chorych na jaglicę. Okresowo w domach dziecka i szkołach Ministerstwo Zdrowia organizuje akcje, w czasie których dzieci są badane pod kątem chorób wzroku, takich jak jaglica. Jeśli u dziecka zostanie stwierdzone to schorzenie, jest natychmiast izolowane i skierowane do leczenia w przychodni przeciwjagliczej bądź do Zakładu przeciwjagliczego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Witkowicach pod Krakowem.


Balmain perfumy damskie i męskie online na www.e-perfumy.sklep.pl\nBalmain perfumy damskie i męskie\nOpis marki Balmain\nZapachy Balmain emanują emocjami\nKolejnym krokiem w dorobku mistrza było wprowadzenie kolekcji ubrań i luksusowych dodatków dla mężczyzn. Ta innowacja była odpowiedzią na zmieniające się podejście mężczyzn do mody, którzy zaczęli traktować ją nieco poważniej i z większą uwagą. Po śmierci kreatora w imperium Pierre Balmain nie działo się za dobrze. Firma otarła się o bankructwo i wieszczono jej rychły koniec. Dopiero dzięki pozyskaniu nowych inwestorów i przekazaniu kierownictwa nowemu dyrektorowi artystycznemu Christophe Decarnin, wcześniej związanemu z domem mody Paco Rabanne, marce udało się wyjść z cienia i zabłysnąć nowym „ entree „.\nDzięki Balmain Paris mamy obecnie do dyspozycji takie hity jak spodnie rurki, sandały rzymianki, kurtki i płaszcze z pagonami czy wspaniałe perfumy marki; Ivoire, Eau d'Ivoire, Extatic i męskie Monsieur Balmain czy Balmain Homme. Dziś potęga marki to mistrzowski mix klasycznej elegancji w kontraście z drapieżnością oraz wyjątkowa wyrazistość i błysk. Propozycje marki są idealne dla kobiet, które chcą się wyróżniać, mają swój styl i świetnie wiedzą, że dbałość o każdy detal odgrywa wielką rolę.


Microsoft Abonament Game Pass 6 miesięcy ESD - Abonamenty i PrePaid do konsol - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nAbonament Game Pass 6 miesięcy ESD\nMicrosoft Abonament Game Pass 6 miesięcy ESD\nod: Microsoft|kod producenta: S3T-00004 |kod x-kom: 568127\nKompatybilność:Xbox One, Xbox Series X/S\nDługość subskrypcji:6 miesięcy\n6-miesięczna subskrypcja usługi Xbox Game Pass\nGraj w ponad 100 wysokiej jakości gier na konsoli za jedną niską opłatą miesięczną w usłudze Xbox Game Pass. Pobieraj i graj w dniu premiery w nadchodzące tytuły, odkrywaj najnowsze hity i klasyczne gry oraz korzystaj ze specjalnych zniżek dla członków Xbox Game Pass. Dzięki ogromnej różnorodności gier z każdego gatunku i stale dodawanym nowym tytułom, zawsze znajdziesz coś dla siebie.\nKorzystaj z nieograniczonego dostępu do ponad 100 gier na konsole Xbox Series X/S, Xbox One i Xbox 360 na konsolach Xbox Series X/S oraz Xbox One* w niskiej cenie miesięcznej. Dzięki dodawanym co miesiąc nowym grom subskrypcja Xbox Game Pass to przepustka do niekończącej się rozgrywki.\n*Abonament Xbox Game Pass nie jest dostępny na konsolach Xbox 360\nGraj już w dniu premiery\nPobierz i graj w nadchodzące tytuły Xbox Game Studios bezpośrednio w dniu premiery oraz odkrywaj ostatnio wydane hity. Ogromna różnorodność gier z każdego gatunku i wciąż dodawane nowe gry sprawiają, że każdy znajdzie coś dla siebie. Od najnowszych hitów sprzedaży do entuzjastycznie przyjętych gier niezależnych.\nOdkryj tytuły, które od dawna Cię interesowały lub zagraj ponownie w swoje ulubione gry. Pobieraj je bezpośrednio na konsolę i graj online lub offline. Aby skorzystać z oferty usługi Xbox Game Pass wystarczy kilka prostych kroków:\nKub subskrypcję i zarejestruj się w usłudze Xbox Game Pass\nPrzejrzyj bibliotekę Xbox Game Pass na konsoli lub pod adresem: xbox.com/pl-PL/xbox-game-pass/games\nZainstaluj wybrane gry\nMam pytanie,czy ten abonament obejmuje też nową konsolę series x?... Rozwiń dalej\nMaciej, abonament działa z Xbox One oraz Xbox Series.... Rozwiń dalej


Rzeszów: wydano ostrzeżenie meteorologiczne. Szczegółowe informacje! - RzeszowskieInfo.pl\nRzeszów: wydano ostrzeżenie meteorologiczne. Szczegółowe informacje!\nWojewódzkie Centrum Zarządzania Kryzysowego w Rzeszowie poinformowało o wydaniu ostrzeżenia meteorologicznego.\nPrognozuje się wystąpienie burz z opadami deszczu od 20 mm do 30 mm oraz porywami wiatru do 80 km/h. Miejscami możliwy grad – informuje WCZK.\nOstrzeżenie obowiązuje od godz. 12:00 dnia 27.07.2019 do godz. 21:00 dnia 27.07.2019.\nDotyczy powiatów: bieszczadzki, brzozowski, dębicki, jarosławski, jasielski, kolbuszowski, Krosno, krośnieński, leski, leżajski, lubaczowski, łańcucki, mielecki, niżański, przemyski, Przemyśl, przeworski, ropczycko-sędziszowski, rzeszowski, Rzeszów, sanocki, stalowowolski,strzyżowski, Tarnobrzeg, tarnobrzeski\nWiadomości 27 lipca 2019


Wyszukiwarka Firm - pielęgnacja zwierząt - Katalog Ciekawych Firm\n/ Strona Główna / Wyniki Wyszukiwania / pielęgnacja zwierząt\nKonopny.pl - Sklep Konopny z olejem CBD\nSklep konopny.pl – to internetowy sklep z produktami z konopi siewnej. W 100% legalne i sprawdzone produkty z konopi tj. prozdrowotne oleje CBD, organiczna żywność z konopi, naturalne kosmetyki z kono...\n(79) 612 72 87\nGabinet Psiej Urody „VADeRA” powstał z myślą o miłośnikach zwierząt, którzy pragną aby ich Pupil był zawsze zadbany i szczęśliwy, niezależnie od rasy, wielkoś...\nInternetowy sklep zoologiczny - marlazoo.pl\nInternetowy sklep zoologiczny MarlaZOO to gwarancja udanych zakupów online. W ofercie znajdziemy niemalże wszystkie produkty niezbędne do pielęgnacji i opieki nad pupilami. Wszystkie karmy pochodzą je...\nczymozejesc.pl - porady żywieniowe dla pupila.\nCzyMożeJeść to innowacyjna witryna poświęcona inteligentnemu, odpowiedzialnemu żywieniu naszych czworonożnych przyjaciół. Na stronie znaleźć można szeroki katalog produktów spożywczych używanych na co...


Dom na sprzedaż - Lędziny - DWN-DS-329 - 196.39m² - Sprzedaż i Najem Dworak Nieruchomości Czechowice-Dziedzice, Bielsko-Biała\nLędziny Dom na sprzedaż\n4 516,52 zł/m2 cena: 887 000 zł\nMam przyjemność zaoferować Państwu na sprzedaż parterowy dom wolnostojący zlokalizowany w miejscowości Lędziny.\nBudynek jest niezwykle funkcjonalny oraz ekonomiczny w użytkowaniu - solary - ciepła woda bez grzania od kwietnia do października, fotowoltaika - eliminuje płatności za prąd do zera.\nDopełnieniem tego niezwykłego domu jest przepiękny, wręcz perfekcyjny ogród.\nPowierzchnia domu: 196 m2\nPowierzchnia działki: 1 762 m2\nWejście do domu - wiatrołap - przedpokój - salon z wyjściem na taras i ogród - osobno kuchnia z wyjściem na taras.\nZ przedpokoju wejście do trzech sypialni, łazienki i toalety. Jedna z sypialni również posiada wyjście na taras.\nZ przedpokoju drewniane schody prowadzą na poddasze, gdzie na całej powierzchni domu znajduje się rozległy pokój z garderobą i sypialnią (fajna opcja dla młodzieży:))\nZ wiatrołapu prowadzi wejście do pomieszczenia gospodarczego i garażu oraz wyjście gospodarcze do ogrodu.\nTo wszystko trzeba zobaczyć "na żywo" lub na dołączonym do tej oferty spacerze wirtualnym.\nDom murowany z pustaków ceramicznych MAX, ocieplony styropianem, dach pokryty dachówką ceramiczną.\nOkna - PCV rozwieralno-uchylne z funkcją mikrowentylacji.\nINSTALACJE: elektryczna, ekologiczne CO (ekogroszek), woda miejska, szambo (betonowe trzykomorowe o pojemności 12 m3), dwa kolektory słoneczne, fotowoltaika.\nDom ma fantastyczne położenie i dogodny dojazd.\nPołożony jest tylko 8 km od Tychów co daje możliwość szybkiego dojazdu do pracy przy jednoczesnym spokojnym, lokalnym życiu w przemiłym sąsiedztwie (jak podkreślają Państwo sprzedający)\nDo centrum Lędzin: 4 km.\nPrzedszkole, szkoła, przychodnia zdrowia: 2 km.\nLokalny sklep i przystanek: 2 minuty.\nZapraszam koniecznie do obejrzenia filmu z dronu, który pokazuje piękno domu i okolicy z lotu ptaka.\nSłużymy Państwu bezpłatnym i profesjonalnym wsparciem w załatwieniu kredytu hipotecznego.\nGwarantujemy poufność oraz szybką i kompleksową obsługę.\nKatarzyna Biegun tel. 606 243 798.\nSymbol oferty DWN-DS-329\nPowierzchnia 196,39 m²\nPowierzchnia użytkowa 196,39 m²\nPowierzchnia działki 1 762 m²


Kampanie PPC – Google AdWords Nysa – doskonały sposób na wypromowanie Twojego biznesu w Internecie!\nZaufaj ekspertom w dziedzinie płatnych reklam w wyszukiwarkach i zyskaj szerokie grono nowych klientów, nie tylko w Nysie\nDowiedz się więcej o usłudze Kampania PPC – Google AdWords Nysa\nJako nasz klient otrzymujesz dostęp do Panelu Klienta online, z którego możesz zarządzać całym swoim kontem. Ze wspomnianego panelu masz dostęp do swoich płatności oraz aktywnych usług (pozycjonowanie, PPC i inne). Dodatkowo poprzez Panel Klienta możesz kontaktować się z nami w jakiejkolwiek sprawie. Kiedy masz jakiś problem związany z usługą, wystarczy, że założysz odpowiedni Ticket, a dedykowany specjalista skontaktuje się z Tobą najszybciej jak to możliwe.\nCO, JAK, GDZIE? Oferujemy prowadzenie kampanii PPC przy użyciu wszystkich dostępnych mediów. Twoje reklamy pojawią się w wynikach wyszukiwania w przeglądarkach internetowych, ale również na urządzeniach mobilnych (telefony, tablety), lub filmach na YouTube. Możemy oczywiście promować Cię wyłącznie na jednym konkretnym kanale, najkorzystniejszym dla Twojego biznesu.\nKAMPANIE PPC BEZ ZOBOWIĄZAŃ! Usługa zarządzania Twoją kampanią PPC to jednorazowa opłata i jedna faktura. Wszystkie informacje o płatnościach znajdziesz w naszym cenniku. Nie ma tu żadnych ukrytych opłat, a umowa o świadczenie usług nie zawiera zobowiązań czasowych. Wypróbuj właśnie teraz i zobacz, jak łatwo i szybko kampanie Google AdWords mogą promować i wypromują Twój biznes!\nWIĘCEJ KORZYŚCI! Kampania PPC ma wiele zalet, które pozwolą Ci zyskać jeszcze więcej! Twoje reklamy będą dostępne w sieci już pierwszego dnia trwania kampanii, a zapłacisz tylko za kliknięcia Twojej reklamy, a nie za jej wyświetlenia. Pozwala to na precyzyjne kontrolowanie wydatków. Ten typ reklamy pozwala ci precyzyjnie dotrzeć do potencjalnego użytkwniak z różnych grup docelowych, umieszczając reklamy na różnych rynkach: w poszczególnych krajach, miastach (nie tylko w Twoim mieście!).\nOSZCZĘDZAJ PIENIĄDZE W PAKIECIE PPC + SEO! Pomimo tego, że Kampania Google AdWords jest bardzo wydajna, to z całą pewnością nie jest jedynym narzędziem, którego możesz potrzebować. Połącz swoją kampanię PPC z kampanią Pozycjonowania SEO i ciesz się wysokimi pozycjami w wyszukiwarkach! Takie połącznie da Ci jeszcze nowych klientów. Skorzystaj z naszych pakietów promocyjnych, które dostarczą Ci wszystko czego potrzebujesz, aby uzyskać maksymalne zyski z Twojej obecności w sieci.


Tętniak aorty / Tętniak | Przydatne informacje i wskazówki dotyczące opieki nad sobą. Zdrowie, odżywianie i więcej.\nTętniak aorty serca - co to jest?\nTętniak aortalny serca jest patologicznym rozszerzeniem jednego z obszarów największej tętnicy w ludzkim ciele. Przyczyną rozwoju patologii jest słabość ściany tętnicy. Proces powstawania tętniaka aorty jest nieodwracalny, dlatego choroba ta wymaga interwencji chirurgicznej..\nAorta piersiowa najczęściej cierpi na tętniaka. Stanowi około 2/3 wszystkich przypadków. Według autopsji post mortem tętniak aorty występuje u 0,6-6,5% pacjentów. W tym samym czasie tętniak aorty można uznać za rozszerzenie światła naczynia, przekraczając jego normalną średnicę dwukrotnie. Ze względu na wiek pacjentów z tętniakiem aorty rozwija się on głównie u osób starszych na tle nadciśnienia tętniczego i miażdżycy.\nTętniak aortalny jest śmiertelną chorobą. Osoba z taką diagnozą ryzykuje życie w każdej minucie. Pęknięcie tętniaka może wystąpić w dowolnym momencie, co powoduje ciężkie krwawienie wewnętrzne. Na tle tak poważnego komplikowania, nawet 40% pacjentów umiera, mimo, że są one dostarczane do szpitala w odpowiednim czasie..\nOdmiany tętniaka aorty\nDlaczego powstaje tętniak aorty?\nJak manifestuje się tętniak aorty\nCo to jest niebezpieczny tętniak aorty?\nJak wykryć tętniak aorty serca?\nIstnieje kilka klasyfikacji tętniaka aorty. Sercem każdego z nich jest ten czy inny znak..\nRodzaje tętniaka aorty w zależności od jego lokalizacji segmentowej.\nTętniak aorty - według różnych danych patologia ta występuje 3-7 razy częściej w populacji mężczyzn (śmiertelność 5 lat po wykryciu osiąga 65%);\nTętniak zstępujący (mężczyźni cierpią częściej niż kobiety 3-5 razy) i wstępująca aorta piersiowa;\nTętniak aorty brzusznej (ten tętniak ma skłonność do szybkiej progresji i wzrostu średnicy o 10% w ciągu zaledwie jednego roku, który najczęściej kończy się zerwaniem);\nTętniak aorty piersiowo-brzusznej.\nRodzaje tętniaka aorty w zależności od jego struktury. W tym przypadku izolowany tętniak prawdziwy i prawdziwy.\nPrawdziwy defekt charakteryzuje się obrzękiem ściany aorty w różnych kierunkach. Wyróżnia się tętniak prawdziwy i miażdżycę tętnic prawdziwych..\nFałszowy tętniak jest ograniczony przez ścianę krwiaka tkanki łącznej. Bezpośrednio sama tkanka aorty nie uczestniczy w tworzeniu się fałszywego tętniaka. Nie zmniejsza to jednak ryzyka stwarzanego przez fałszywego tętniaka..\nRodzaje tętniaka aorty w zależności od jego kształtu.\nTkankowy tętniak aorty, w którym ściana naczynia rozciąga się i tworzy pojemnik wypełniony krwią. Ten tętniak najczęściej dotyka wstępującą część aorty i jest bardziej podatny na pęknięcia..\nTętniak aorty o kształcie wrzecionowatym. Wada ta charakteryzuje się rozproszonym wybrzuszeniem aorty na całej średnicy. Taki tętniak może osiągnąć imponujące rozmiary i wywołać pojawienie się objawów kompresji..\nTętniak aortalny może być wrodzony i nabyta. Wrodzone tętniaki występują z powodu dziedzicznej choroby u płodu - zespołu Mafana, włóknistej dysplazji, choroby tkanki łącznej itp. Ponadto różne choroby występujące w czasie ciąży mogą prowadzić do powstania tętniaka aorty u dziecka. Rokowanie nie jest korzystne, ponieważ zaraz po urodzeniu dziecko będzie musiało wykonać skomplikowaną operację serca.\nCo do nabytych tętniaków aorty serca, przyczyny ich występowania mogą być liczne:\nMiażdżycowe zmiany ściany naczynia (do 80% wszystkich przypadków tętniaka aorty wywołuje miażdżyca). Pod płytką cholesterolu, która tworzy się w aorcie, zaczynają się procesy degeneracyjne. Osłabiają ścianę naczynia, która traci swoją elastyczność i zaczyna stopniowo się wybrzuszać. Tak powstał tętniak.\nKiła na późnym etapie jej rozwoju. W tym przypadku patogenne bakterie wchodzą do ściany aorty z przepływem krwi i zaczynają ją niszczyć. Ta przyczyna w tej chwili nie często powoduje powstawanie tętniaka, ponieważ kiła jest z powodzeniem diagnozowana i leczona.\nUrazy. Można je uzyskać w wyniku operacji serca, podczas koronarografii, angioplastyki wieńcowej i innych procedur medycznych..\nSpecyficzne i niespecyficzne zapalenie aorty, infekcje pooperacyjne, choroby grzybicze aorty są zapalne przyczyny powstawania tętniaka głównego naczynia serca. Czasami nietypowe umiejscowienie prątków gruźlicy, salmonelli i innych patogennych mikroorganizmów prowadzi do jej powstania..\nPonadto możliwe jest zidentyfikowanie czynników, które mogą spowodować powstanie tętniaka aorty. W większości przypadków są one związane ze stylem życia danej osoby.\nBłąd żywieniowy (spożywanie pokarmów bogatych w cholesterol).\nObecność chorób przewlekłych. Przede wszystkim mówimy o nadciśnieniu. Rozpoznano go u 75% pacjentów z tętniakiem aorty..\nW związku z tym można stwierdzić, że tętniak nie jest chorobą niezależną. Niektóre procesy patologiczne zachodzące w ciele zawsze prowadzą do tego. Tętniak w rzeczywistości działa jak potężna komplikacja miażdżycy, nadciśnienia, urazu itp..\nTętniak tętniaka serca jest bardzo niebezpieczny, ponieważ nie może ujawnić się przez długi czas. Pierwsze objawy często pojawiają się, gdy rozszerzone naczynie zaczyna naciskać na sąsiadujące z nim narządy. W takim przypadku objawy zależą od miejsca, w którym powstaje tętniak..\nJeśli naczynie jest powiększone w klatce piersiowej, u osoby chorej może rozwinąć się krwawienie na tle suchego, twardego kaszlu, głos często staje się chrapliwy, łączy się z krótkim oddechem i występują wyraźne bolesne odczucia w mostku..\nTętniak aorty brzusznej jest bezobjawowy w 40% przypadków. Dlatego najczęściej występuje przypadkowo, podczas badania pacjenta na inne choroby. Z objawów charakterystycznych dla tętniaka, zlokalizowanego w jamie brzusznej, można wyróżnić: ból brzucha i pleców, uczucie pulsacji w jamie brzusznej. Podczas kompresji odcinka mięśnia sercowego żołądka i dwunastnicy pacjent zacznie tracić na wadze, zostanie zaburzony przez nudności i wymioty, odbijanie i ociężałość w okolicy nadbrzusza..\nJeśli dana osoba ma tętniak osiąga imponujący rozmiar, to objawy nasilają się. Być może pojawienie się poważnych bólów głowy i obrzęków górnej części ciała..\nKiedy tętniak tworzy się na łuku aorty, głównymi objawami są zwiększone wydzielanie śliny i bradykardia..\nPęknięcie tętniaka aorty jest najniebezpieczniejszym powikłaniem choroby. O nim zostaną omówione poniżej.\nPonadto tętniak zagraża osobie następującym problemom zdrowotnym:\nPowstawanie zakrzepów krwi, które występuje na tle naruszenia normalnego przepływu krwi. Zakrzep może oderwać się od aorty i zablokować inne naczynia, które mają mniejszą średnicę (tętnica mózgowa, tętnice wątroby, nerki, ręce, nogi, itp.). Wszystko to prowadzi do śmierci odpowiednich tkanek..\nRozwój zapalenia płuc w wyniku zaciśnięcia oskrzeli lub tchawicy przez tętniaka aorty w rejonie klatki piersiowej.\nUcisk dróg żółciowych z pogorszeniem procesów trawiennych, rozwojem zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapaleniem trzustki, biegunką, zaparciem, wzdęciem brzucha itp..\nRozerwanie serca z powstawaniem bradykardii lub tachykardii. Czasami tętniak aorty powoduje ciągłe zmiany w zaworze serca, które są nieodwracalne, nawet po jego usunięciu.\nChoroba niedokrwienna kończyn dolnych z dalszym powstawaniem owrzodzeń troficznych i innych urazów tkanek miękkich.\nPęknięcie tętniaka aorty serca - jak to grozi?\nJeśli dana osoba ma pęknięcie aorty serca, konsekwencje mogą być bardziej niż smutne. Pacjenci rozwijają masywne krwawienie, na tle którego możliwe są wstrząsy, śpiączka, zapaść i rozwój ostrej niewydolności serca..\nKrew może zacząć płynąć od pękniętego tętniaka do przełyku, do jamy otrzewnej, do okolicy opłucnej, do układu żyły górnej górnej w okolicy osierdzia. Tamponada serca, zapalenie mięśnia sercowego, hemothorax, a także masywne krwawienie wewnętrzne najczęściej prowadzą do zgonu..\nNastępujące czynniki mogą przyczynić się do pęknięcia tętniaka: zwiększonego wysiłku fizycznego, obrażeń, szczególnie podczas upadku, silnego wstrząsu psycho-emocjonalnego, przyjmowania leków zwiększających ciśnienie krwi.\nPękaniu aorty towarzyszą następujące objawy: zwiększone osłabienie, brak świadomości, pojawienie się szumu w uszach, silny ostry ból, blada skóra, tworzenie ciemnej plamki w jamie brzusznej.\nAby uratować życie osoby z pękniętym tętniakiem aorty, należy jak najszybciej skontaktować się z zespołem pogotowia ratunkowego..\nRozpoznanie tej śmiercionośnej wady ściany aorty jest dość trudne. Dlatego, jeśli istnieje ryzyko powstania tętniaka (zidentyfikowane miażdżyca, nadciśnienie, starość itp.), Konieczne jest poddanie się regularnym badaniom..\nUltradźwięki pozwalają zidentyfikować tętniaka we wczesnych stadiach jego powstawania, a nawet wtedy, gdy jeszcze nie jest, ale powinien pojawić się wkrótce.\nTętniak aorty brzusznej nadaje się dobrze do wizualizacji na zdjęciu rentgenowskim. Faktem jest, że wapń gromadzi się na tętniaku, co daje cień podczas badania.\nJeżeli podczas badania ultrasonograficznego pacjent ma tętniaka, to jest przepisany na badanie MRI lub CT. Te techniki pozwalają zebrać jak najwięcej informacji o istniejącej usterce..\nJeśli tętniak nie postępuje i nie daje żadnych objawów, wówczas pacjent jest zarejestrowany u chirurga naczyniowego. Aby zmniejszyć ryzyko powikłań, pacjentowi przepisano leki przeciwzakrzepowe (aspirynę, warfarynę, klopidogrel), reguluje ciśnienie krwi (amlodypinę, enalapril, ramipryl itp.) I cholesterol (simwastatyna, atoris, fenofibrat itp.) We krwi, stosując leki fundusze.\nPozbycie się tętniaka jest możliwe tylko przy pomocy chirurgii. Wskazaniem do jej wykonania jest zwiększenie wypukłości o 4 cm lub więcej w przypadku tętniaka brzusznego o 5,5 cm w przypadku tętniaka klatki piersiowej. Ponadto chirurgiczne usunięcie wady jest wymagane w przypadku, gdy jej wzrost w ciągu roku przekracza 0,5 cm..\nJeśli pacjent ma pękniętego tętniaka, operacja zostanie przeprowadzona w trybie nagłym. Tylko w tym przypadku istnieje szansa na uratowanie życia pacjenta..\nJeśli chodzi o interwencję chirurgiczną, może ona być dwojakiego rodzaju:\nOperacja otwarta po umieszczeniu sztucznego naczynia u pacjenta, zastępując uszkodzony obszar.\nOperacja stentowania. W tym przypadku wykonuje się punkcję tętnicy udowej, wzdłuż której metalowy stent wkłada się w miejsce lokalizacji tętniaka. Po dotarciu do właściwego miejsca stent otwiera i wzmacnia aortę od środka. Jest to procedura o małym natężeniu, ale wymaga obecności specjalistycznego sprzętu i chirurga naczyniowego z kliniki..\nCo do prognozy choroby, zależy to w dużej mierze od wielkości tętniaka, obecności miażdżycy, lokalizacji i rodzaju wady. Jeśli weźmiemy pod uwagę rokowanie jako całość, to pozostaje ono niekorzystne, co wiąże się z wysokim ryzykiem śmierci pacjenta z powodu pęknięcia tętniaka. Jeśli formacja osiągnie 6 lub więcej centymetrów, prawdopodobieństwo, że pęknie w ciągu roku wynosi 50%, a przy tętniaku o mniejszej średnicy, procent jego przebicia spada do 20%.\nIm szybciej zostanie stwierdzony tętniak aorty, tym korzystniejsze jest rokowanie, że operacja zakończy się sukcesem, a niższy wskaźnik umieralności pacjentów w trakcie operacji..\n« Objawy tętniaka aorty, leczenie, zapobieganie\nTętniak aorty brzusznej »\nTętniak naczyniowy mózgu, jakie jest niebezpieczeństwo tej choroby\nObjawy tętniaka mózgu, leczenie, operacja tętniaka\nTętniak objawów serca, taktyki leczenia\nAnetodermia jest rzadką chorobą skóry, o której dermatolodzy muszą wiedzieć.\nZnieczulenie w operacjach znieczulenia podczas operacji plastycznej\nZnieczulenie w leczeniu stomatologicznym, jak pozbyć się bólu


Dla Dzieci - Fundacja NIDUM na rzecz Edukacji Społecznej i Obywatelskiej\nNidusie to fikcyjne stworki - myszoszczurki - wymyślone przez Ciocię Elizę ...\nTe szmaciane zabawki - przytulanki pochodzą z maleńkiej miejscowości Lemierzyce w Zachodniej Polsce, a szyte są w lubuskich pracowniach krawieckich Miętowy Królik w Sulechowie oraz Och Szycie w Baczynie.\nNiduś i Nidusia to Zabawki - Cegiełki o wartości 70 pln każda.\nDochód z cegiełek przeznaczamy na\n1 PLN z każdej Cegiełki trafia na przedszkole w Nigerii: we wsi na końcu świata\nNidusie to doskonały prezent dla Dziecka w każdym wieku. Stworki odziane są w gustowne ubranka. Zimowa limitowana edycja to 100 zwierzaczków, które czekają na nowych przyjaciół.\nKażda zabawka na życzenie może być zdobiona personalizowaną naszywką :)\nfundacjanidum@gmail.com kom 609 108 408


Archiwalny Rozwijanie talentów uczniów zdolnych\nPytanie: W mojej szkole jest uczeń zdolny z dziedziny biologii. W szkole dysponujemy laboratorium, specjalistycznymi książkami, ale poza tym nie jesteśmy w stanie zapewnić optymalnych warunków do specjalistycznego rozwoju tego ucznia, a bardzo nam na tym zależy. Jakie działania mogę podjąć, bu umożliwić uczniowi rozwijanie zainteresowań?\nArchiwalny Uczeń zdolny - jak go rozpoznać\nPytanie: W swojej szkole chciałbym wprowadzić jakieś dodatkowe zajęcia, koła zainteresowań dla uczniów zdolnych. Jakimi kryteriami powinienem się kierować, ustalając tematykę zajęć?\nArchiwalny Wspieranie ucznia zdolnego - plan pracy\nPytanie: Jestem dyrektorem gimnazjum. Mam w swojej szkole ucznia zdolnego z biologii. Jak może wyglądać, jakie elementy powinien zawierać plan pracy z tym uczniem?


Piazza Testaccio (Rzym, Włochy) - opinie - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Piazza Testaccio\nHotele w pobliżu Moschea di Roma\nHotele w pobliżu San Giovanni a Porta Latina\nHotele w pobliżu Parco Di Tor Fiscale\nHotele w pobliżu Tenuta di Castelporziano\nHotele w pobliżu Basilica Julia\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Piazza Testaccio\nAtrakcje w pobliżu obiektu Piazza Testaccio\nPiazza Testaccio opinie, Rzym\nNr 550 wśród 1 965 atrakcji w lokalizacji Rzym\nZabytki i ciekawe miejsca, Charakterystyczne obiekty i ciekawe miejsca, Miejsca historyczne, Fontanny Więcej\nPiazza Testaccio | Testaccio, 00153 Rzym, Włochy\nDrzewko pokryte piazza w Testaccio\nTo, co kiedyś było starym rynkiem, zostało zastąpione pięknym piaseczkiem obrośniętym drzewami, pośrodku placu znajduje się Fontanna Amfory, która odnosi się do obfitości amfor zebranych w handlu w Testaccio. W okolicznych ulicach na piazza znajdują się kawiarnie, delikatesy i wiele innych, a także w odległości...krótkiego spaceru od New Mercato Testaccio, musi odwiedzić, gdy w Testaccio. Najbliższa stacja metra to Piramide.Więcej\nRzym w najlepszym wydaniu\nWspaniały teren po modnej stronie, pełen restauracji, sklepów specjalistycznych i lokalnego rzemieślnika. Wciąż można znaleźć lokalnych ludzi!\nKolejny piękny plac.\nTen piękny Rzymski Plac jest prawdziwą okazją, właściwy plac na osiedlu, gdzie można zobaczyć mieszkańców, którzy normalnie żyją i cieszą się ulicami i okolicami, które tworzą ten plac. Plac jest duży z ładną fontanną, która jest centralnym punktem i otoczona jest ładną architekturą. Jest tu...kilka świetnych restauracji i barów, odwiedziliśmy Oasi Dell Birra, byliśmy bardzo zadowoleni z piwa rzemieślniczego i jest kilka świetnych restauracji, takich jak Il Cantinone, wszystkie oferują prawdziwy kawałek prawdziwego rzymskiego życia. Piazza Testaccio jest stosunkowo łatwe do znalezienia, skacząc tramwajem nr 3 lub 8, aby zatrzymać Marmorata / Galvani po przejściu Via Marmorata i wyciąć Via Aldo Manuzio, która prowadzi na plac. Warto sprawdzić. .Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Piazza Testaccio.


Kartka na roczek dla chłopca z dinozaurami | Urodziny Ślub Chrzest Imieniny 18-tka\nR1 KzK DLD-13\nKartki na roczek dla chłopca to wyjątkowy sposób na złożenie życzeń małemu jubilatowi. Piękna kartka z dinozaurem na długo pozostanie w pamięci rodziców. Dorosły jubilat pewnego dnia odnajdzie ją w szufladzie i wzruszy się, czytając własnoręcznie napisaną dedykację.\nW przeciwieństwie do prezentów, które po latach często okazują się bezimienne, a do tego czasem trafiają do młodszego rodzeństwa czy kuzynostwa, kartka na roczek dla chłopca zawsze będzie kojarzyć się jubilatowi tylko z tą osobą, której imię zapisane jest pod życzeniami na roczek. Kartka to doskonały prezent na roczek, ale też fajne uzupełnienie dla zakupionego podarunku, kwiatów czy balonów. Jeśli chcesz, aby gorące życzenia pozostały w pamięci, możesz do życzeń dołączyć także ozdobną ramkę, dzięki czemu rodzice malucha będą mogli dołączyć twoje życzenia na 1 urodziny do aranżacji dziecięcego pokoiku. Zielono niebieska grafika z dinozaurami to doskonały wybór kartki na roczek dla chłopca.\nKartki z Kotkiem R1 KzK DLD-13\nRóżowa kartka z ruchomymi elementami na pierwsze urodziny


Konferencja - Kryminał. Okna na świat\nInstytut Filologii Germańskiej i Instytut Filologii Polskiej UZ zapraszają na konferencję naukową poświęconą tematyce: "Kryminał. Okna na świat", która odbędzie się w dniach 19-20 października 2016 roku.\nZaproszenie do składania wniosków na stypendia\nStypendia semestralne dla polskich studentów w Niemczech.\nTERMIN ZGŁOSZEŃ 31.10.2016r.\nSzczegółowe informacje na stronie: http://www.gfps.pl/pl/zaproszenie-do-skladania-wnioskow-na-stypendia/\nNagroda Trójkąta Weimarskiego 2016\nZ wielką satysfakcją przyjęliśmy wiadomość o przyznaniu naszemu polsko-francusko-niemieckiemu projektowi pod tytułem „Trójstronne kolokwium studenckie” nagrody przyznawanej od pięciu lat przez Stowarzyszenie Weimarer Dreieck e.V. oraz Nadburmistrza Weimaru. Nagroda stanowi uhonorowanie działalności trójstronnych projektów realizowanych w duchu porozumienia transgranicznego.\nUbiegłoroczne Trójstronne Kolokwium zamyka dwudziestopięcioletnią współpracę naszego Uniwersytetu z partnerskimi uniwersytetami w Vechcie (Niemcy) oraz w Angers (Francja).\nCoroczne Kolokwium odbywa się naprzemiennie w jednym z trzech partnerskich krajów. Przy tej okazji spotyka się 40 polskich, niemieckich i francuskich studentów germanistyki, którzy wspólnie pracują nad tematem wybranym z zakresu swych zainteresowań dotyczących języka i literatury niemieckiej. Każdorazowo w programie przewidziane jest również zwiedzanie i odwiedzanie miejsc ważnych z punktu widzenia europejskiego dziedzictwa historycznego. Studenci i opiekunowie uczestniczą także w wydarzeniach kulturalnych Polski, Niemiec i Francji.\nJubileusz dwudziestopięciolecia zainspirował organizatorów do szerszego zaprezentowania wspólnych działań. Z okazji tego właśnie jubileuszu ukazała się publikacja pt. „Trinationales Kolloquium 1990-2015” prezentująca w trzech językach: polskim, niemieckim i francuskim nie tylko początki współpracy, koncepcję dydaktyczną, miejsca spotkań i miejsca kultury odwiedzane przez uczestników Kolokwium, lecz również przedstawiająca nasze trzy partnerskie uniwersytety. Bogato ilustrowane wydawnictwo stanowi doskonałe podsumowanie długoletniej współpracy.\nZauważenie naszych działań przez gremia na szczeblu międzynarodowym przekonuje nas o słuszności wieloletnich i niestrudzonych przygotowań organizacyjnych oraz merytorycznych, których dorocznym zwieńczeniem były i są w dalszym ciągu tygodniowe pouczające, ciekawe i niezapomniane spotkania młodych Europejczyków w Polsce, Francji i w Niemczech.\nWspółtwórcy kolokwium nie mogli przewidzieć, że wraz z młodzieżą akademicką stali się prekursorami idei „Trójkąta Weimarskiego” (utworzonego w 1991 roku Komitetu Wspierania Współpracy Francusko-Niemiecko-Polskiej).\nPrzyznanie nagrody Stowarzyszenia Trójkąta Weimarskiego naszemu projektowi jest dla nas tym bardziej zaszczytne, że w tegorocznej edycji pod uwagę brano również sześć innych międzynarodowych projektów.\nUroczystość wręczenia nagrody odbyła się dnia 29 sierpnia 2016 r. w Grand Hotelu Russischer Hof w Weimarze. Rozpoczęło ją wystąpienie Nadburmistrza Weimaru Stefana Wolfa. Następnie głos zabrali: przewodniczący Stowarzyszenia Weimarer Dreiecke e.V Dieter Hackmann, sekretarz generalny Niemiecko-Francuskiej Współpracy Młodzieży (DFJW) Béatrice Angrand, dyrektor Niemiecko-Polskiej Współpracą Młodzieży (DPJW) Stephan Erb, natomiast laudację wygłosił premier rządu kraju związkowego Turyngii Bodo Ramelow.\nNastępnie przedstawiciele nagrodzonych uniwersytetów: prof. Claus Ensberg (Vechta), Liliana Sadowska (Zielona Góra) oraz Hubertus Bialas (Angers) zaprezentowali dwudziestopięcioletni projekt „Trójstronne Kolokwium Studenckie” oraz złożyli podziękowania międzynarodowemu gremium przyznającemu nagrodę. Z satysfakcją przyjęli wyróżnienie Stowarzyszenia Trójkąta Weimarskiego w postaci 2 000 EUR, dyplomów dla poszczególnych uniwersytetów oraz statuetki wykonanej przez artystę plastyka Waltera Sachsa, która pozostanie własnością Uniwersytetu Zielonogórskiego.\nUroczystość uświetniła krakowska pianistka pani Izabela Jutrzenka-Trzebiatowska, która została zaproszona do Weimaru specjalnie na tę uroczystość, a wykonała utwór Claude Debussego „Pour le Piano”.\nSpotkaniu towarzyszyły także rozmowy dotyczące inicjatyw społecznych i politycznych, tym bardziej, że w dniu poprzedzającym wręczenie nagrody odbyło się w Weimarze spotkanie ministrów spraw zagranicznych Polski, Niemiec i Francji z okazji przypadającego w tym roku jubileuszu dwudziestopięciolecia istnienia Trójkąta Weimarskiego.\nNagroda zwieńcza dwudziestopięcioletnią współpracę zaprzyjaźnionych uniwersytetów. Obecny 2016 rok otwiera nowe wyzwania i jest impulsem do realizacji ciekawych pomysłów na kolejne ćwierćwiecze „Trójstronnego Kolokwium Studenckiego”.\nWarto dodać, że nagroda została zauważona przez niemiecką prasę:\nUWAGA STUDENCI kończący studia!\nOd tego roku akademickiego obowiązuje nowy system antyplagiatowy. Każdy student broniący pracę dyplomową ma obowiązek wgrania pracy dyplomowej za pomocą portalu StudNet.\n- wgranie pracy do systemu OSA – praca dyplomowa zapisana w jednym pliku PDF. Plik może zawierać jedynie pełną i kompletną treść pracy dyplomowej, która podlegać będzie obronie. W pliku tym nie powinny znajdować się takie elementy jak np. spis literatury, oświadczenie studenta, karta pracy dyplomowej, ew. podziękowania itp.\n- wgranie pracy do systemu OSA ORPD – pliki (dopuszczalne kilka) pracy w formacie PDF zawierające kompletną pracę z załącznikami.\nW przypadku, gdy student nie widzi po zalogowaniu do systemu tytułu swojej pracy dyplomowej proszę o kontakt z sekretariatem.\nZielonogórskie Spotkania Germanistyczne - PROF. DR HAB. DR H.C. GERD ANTOS\nDnia 24 maja 2016 r. (wtorek) o godz. 9.00 w auli K Budynku A-20 Uniwersytetu Zielonogórskiego przy al. Wojska Polskiego 71A odbędzie się ósmy z zaplanowanej serii wykładów gościnnych polskich i zagranicznych badaczy w zakresie filologii germańskiej i kulturoznawstwa niemieckiego obszaru językowego „Grüne Berge – Zielonogórskie Spotkania Germanistyczne” organizowanych przez Instytut Filologii Germańskiej Uniwersytetu Zielonogórskiego.\nPlaudern, Plauschen und Palavern“\nLAUR NAUKOWCA przyznany!\nFinis coronat opus – mawiali starożytni. W przypadku KN Germanica sentencja ta sprawdziła się 27 kwietnia w Lubuskim Teatrze, podczas uroczystej Gali wręczenia nagród dla najbardziej aktywnych kół naukowych Uniwersytetu Zielonogórskiego. Koło Naukowe Germanica zostało laureatem w II Gali Laur Naukowca w kategorii „Międzynarodowy Projekt Roku”. Nagroda ta stanowi znaczące wyróżnienie dla docenienia działalności studenckiej Zielonogórskiej Germanistyki. Germanica to organizacja z tradycjami – kolejni studenci zaangażowani w współtworzenie KN Germanica pielęgnują te tradycje i poprzez kreatywność oraz chęć działania dają wyraz temu, że opłaca się być aktywnym. Słowa podziękowania kierujemy do wszystkich Studentów, którzy współtworzą nasze Koło Naukowe – dzięki Wam działamy tak skutecznie, czego poświadczeniem jest wyróżnienie w Gali Laur Naukowca. Dziękujemy naszym Opiekunom z ramienia Uniwersytetu: Panu dr Wolfgangowi Brylli, Pani mgr Johannie Hinz, Pani mgr Lilianie Sadowskiej oraz Panu dr Markowi Biszczanikowi – bez Państwa Koło Naukowe Germanica nie osiągnęłoby tak wiele. Jesteśmy wdzięczni za wsparcie, którego od Państwa doświadczamy oraz za przychylność dla naszych projektów, które możemy realizować. Słowa podziękowania należą się również Dyrektorowi Instytutu Filologii Germańskiej, Panu Profesorowi Pawłowi Zimniakowi, który otacza nasze Koło Naukowe swoją opieką. Wszystkim zaangażowanym a niewymienionym dziękuję raz jeszcze za wspieranie naszej działalności.\nMaciej Kubiak – przewodniczący KN Germanica


Solaris bierze rumuńską opcję. Plus 12 elektrobusów -\nMiasto Kluż-Napoka zamówiło upolskiego producenta kolejnych 12 autobusów elektrycznych Solaris Urbino 12, które dotrą doRumunii dokońca 2018 roku. Gra toczy się jeszcze o dalsze 18 egzemplarzy. Jak informowaliśmy na początku czerwca Solaris zrealizował dostawę 11 autobusów elektrycznych do rumuńskiego miasta Kluż-Napoka. Dostarczone Solarisy Urbino 12 electric stanowią pie\nJesteś tutaj: Infobus / Producenci / Solaris bierze rumuńską opcję. Plus 12 elektrobusów\nInfoBus.pl - Opublikowano: 26.06.2018 13:00:03\nMiasto Kluż-Napoka zamówiło upolskiego producenta kolejnych 12 autobusów elektrycznych Solaris Urbino 12, które dotrą doRumunii dokońca 2018 roku. Gra toczy się jeszcze o dalsze 18 egzemplarzy.\nJak informowaliśmy na początku czerwca Solaris zrealizował dostawę 11 autobusów elektrycznych do rumuńskiego miasta Kluż-Napoka. Dostarczone Solarisy Urbino 12 electric stanowią pierwszą część zamówienia, które w ramach tzw. opcji może zostać rozszerzone do aż łącznie 41 sztuk w okresie najbliższych 3 lat. Już teraz władze miasta, zamówiły u polskiego producenta kolejne 12 sztuk tego samego modelu, które dotrą do Rumunii do końca 2018 roku.Czyli w puli pozostaje jeszcze 18 egzemplarzy.\nWarto podkreślić, że 11 autobusów elektrycznych Urbino 12 electric dostarczonych przez Solarisa do Kluż-Napoki to pierwsze bezemisyjne pojazdy bateryjne w Rumunii.\nDwunastometrowe Urbino electric wyposażone są w napęd polskiej produkcji. W modelu dla rumuńskiego przewoźnika zamontowany został silnik centralny o mocy 160 kWi baterie trakcyjne o pojemności 200 kWh. Wprowadzenie dofloty autobusów elektrycznych oznaczało dla miasta także inwestycję w infrastrukturę ładowania, która obejmie budowę 11 stacji wolnego ładowania id wie stacje szybkiego ładowania za pomocą pantografów zamontowanych na dachach pojazdów.\nNa koniec przypomnijmy, że Solaris współpracuje z Kluż-Napoka już od 15 lat. W 2003 r. na ulice rumuńskiego miasta wyjechało dwunastometrowe Trollino, a łączna liczba autobusów marki Solaris dostarczonych do tego kraju przekroczyła już200 sztuk.