Wysłany: Sob 31 Mar, 2012 04:37 Przypominanie Ferdynanda Goetla...\nPozwolę sobie co jakiś czas zacytować to i owo, zazwyczaj bez komentarza.\nZaczynam od spisanych na emigracji, urwanych wspomnień z lat dziecięctwa i młodości, zatytułowanych "Patrząc wstecz":\nO rodzinie matki wiem więcej. Ojciec jej, Florian Koehier, wywodził się z Niemców sudeckich, a miasteczkiem jego rodzinnym była Odrawa nad górną Odrą. Karierę życiową dziadek rozpoczął jako pomocnik młynarza w tejże Odrawie. Zaciągnięty do wojska austriackiego, służył w nim 25 lat dorobiwszy się licznych medali i stopnia chorążego. Bił się pod Radeckim we Włoszech, aż w roku 1846 znalazł się na czele oddziału austriackiego wkraczającego do zbuntowanego Krakowa. I oto tu, na ulicy Grodzkiej, przestrzeliła mu nogę kula powstańcza. Z chwilą tą wierny, ale i ślepy żołnierz cesarza Austrii przejrzał i jął patrzeć na świat innymi, polskimi oczami. Zwolniony z wojska, zostaje komendantem więzienia św. Marcina. Kiedy nadeszło powstanie roku 1863, musi to stanowisko opuścić, a to za dopomaganie w ucieczce więzionym u św. Marcina powstańcom. W mieszkaniu swym przechowuje proch dla Langiewicza.\nPoczucie tego, że się jest Polakiem było w tym mieście (Krakowie - b.h.) czymś przyrodzonym i tak oczywistym, jak to, że się jest człowiekiem. Prawda, że na zamku wawelskim mieściły się jeszcze koszary austriackie, do starej zaś wieży ratuszowej dobudowano jakieś skrzydło niby to gotyckie. Mieścił się tam odwach. Nad zamkiem i nad koszarami strzelały jednak wieże wawelskiej katedry, a na dachu jej złociły się insygnia Jagiellonów. Zaś na odwachu pełniła służbę na zmianę „trzynastka”, złożona z „krakowskich dzieci” lub też „cwancygery”, czyli dwudziesty pułk ze znanymi z zadzierżystości „mokrymi bąkami” rekrutowanymi na Podhalu i w okolicach Tarnowa. Na co dzień drażniły oko żółto-czarne skrzynki do listów oraz takież pasiaste obramowanie urzędów i trafik. Język polski panował jednak wszędzie. W szkołach, w urzędach, w policji, sądzie i, rzecz jasna, w kościołach. Nawet K. u k. Armee, gdzie podoficerami i oficerami byli Polacy, posługiwała się niemieckim tylko w słowach komendy. „Marschieren, Direktion: ta czarna krowa na kopcu” wołały andrusy do ćwiczących pod Krakowem oddziałów.\nWysłany: Sob 31 Mar, 2012 14:08\nWysłany: Sob 31 Mar, 2012 18:26\nPopełniłem błąd, powinienem był zacząć od przypomnienia sylwetki F. Goetla. Niniejszym postem naprawiam go - oto rzeczowe, powściągliwe, a jednak wzruszające wspomnienie ojca przez jego dzieci: Elżbietę i Romana, zamieszczone w wydaniu "Pątnika Karapeta" z 1990 roku. Dołączam też notkę wydawcy.\nOjciec nasz należał do pokolenia, które przeżyło dwie wojny światowe, rewolucję październikową oraz wydarzenia, które były jej skutkiem. Urodziliśmy się z siostrą w okresie okupacji, więc czasy, które opisuje ojciec w „Pątniku Karapecie”, to dla nas historia. Historia, której nie był biernym świadkiem, lecz ją tworzył i opisywał.\nUrodzony w 1890 r. w Suchej, wcześnie osierocony, przeniósł się do Krakowa pod opiekę wujostwa i tam uczęszczał do szkół. Studiował architekturę w Wiedniu. Podczas pierwszej wojny światowej wzięty do niewoli przez Rosjan, zesłany został jako jeniec cywilny do Turkiestanu. Pracował tam przy budowie dróg, urządzeń irygacyjnych i koszar. Po wybuchu rewolucji wcielono go do służb technicznych Armii Czerwonej. W 1920 r. udało mu się zbiec i przez Persję oraz Indie powrócić do kraju. Owocem trzynastomiesięcznej wędrówki stały się książki „Przez płonący Wschód” oraz „Kar Chat”. Następnie wyszły: „Pątnik Karapeta” oraz „Ludzkość” – zbiory opowiadań. Szerokim echem odbiło się wydanie „Z dnia na dzień” – książki, w której akcja pisanej w sposób nowatorski przez bohatera−narratora powieści przeplatała się z prowadzonym z dnia na dzień dziennikiem. W 1926 r. ojciec wybrany został prezesem Pen−Clubu, a następnie członkiem Polskiej Akademii Literatury. W 1934 r. został prezesem Związku Pisarzy Polskich. Podróże odbywane w tych latach zaowocowały książkami podróżniczymi. Należą do nich: „Egipt”, „Wyspa na chmurnej północy” i „Podróż do Indii”. Za powieść „Serce Lodów’ otrzymał nasz ojciec Państwową Nagrodę Literacką. Napisał w tym okresie również wiele mniejszych utworów oraz sztuki teatralne „Samuel Zborowski” i „Król Nikodem”. Był również autorem scenariuszy filmowych. Tuż przed wojną wydano powieść „Cyklon”.\nWe wrześniu 1939 r. opierając się namowom, by wyjechać – pozostał w Warszawie. W czasie okupacji organizował pomoc dla pisarzy i ich rodzin, działając wraz z Adolfem Nowaczyńskim i Władysławem Zyglarskim w Radzie Głównej Opiekuńczej. Redagował podziemny miesięcznik kulturalny – „Nurt”. W 1943 r. po odkryciu grobów katyńskich wyjechał do Katynia w składzie delegacji zorganizowanej przez Niemców. Otrzymał na to zgodę władz podziemnych. Po powrocie napisał sprawozdanie dla Polskiego Czerwonego Krzyża oraz Armii Krajowej, w którym stwierdził, że ofiarami byli oficerowie polscy więzieni w obozach w Kozielsku i Starobielsku. Sprawa katyńska zaciążyła na całym dalszym życiu ojca oraz naszej rodziny.\nZaraz po wyzwoleniu Krakowa, w którym znaleźliśmy się z matką i ojcem po powstaniu warszawskim, ostrzeżono go, że jest poszukiwany przez NKWD. Udało mu się schronić w jednym z klasztorów krakowskich. Ścigany listem gończym za kolaborację, wyjechał do Włoch, gdzie dołączył do armii gen. Andersa. Stamtąd wraz z większością „andersowców” dostał się do Anglii. Osiadł w Londynie, gdzie mieszkał i pisał aż do śmierci.\nNa emigracji powstały książki: „Anakonda” – powieść o tematyce śląskiej rozpoczęta jeszcze przed wojną, „Nie warto być małym” – powieść uważana za jeden z najlepszych jego utworów, „Czas wojny” – wspomnienia okupacyjne zawierające również relację z wyjazdu do Katynia, monografia „Tatry”, „Kapitan Łuna” oraz inne opowiadania o tematyce wojennej, niektóre z nich nigdzie nie publikowane. „Patrząc wstecz” – to tytuł pamiętnika, który obejmuje lata 1890−1915.\nW 1945 r. prasa polska opublikowała listy gończe za Ferdynandem Goetlem, oskarżając go o kolaborację z okupantem i zdradę narodu. Gdy wyszło na jaw, że ojciec wyjechał – sprawę wyciszono. I cisza trwała tak długo – jak długo nie wolno było zabierać głosu na temat Katynia. Z wywiezionych i opublikowanych na zachodzie instrukcji dla cenzorów dowiedzieliśmy się, że istniał zapis cenzorski na całą twórczość ojca. Nie wolno było nawet wymieniać jego nazwiska bez potępienia jego postawy w czasie okupacji. Zamknęło to ojcu drogę do kraju i do rodziny. Zmarł w Londynie w 1960 r. w ubóstwie, ociemniały na skutek choroby oczu, do ostatnich dni dyktując pamiętnik.\nW 1989 r. Pen–Club polski wydał oświadczenie domagające się przywrócenia twórczości ojca należnego miejsca w kulturze polskiej. Oczyścił jego imię z wszystkich kłamstw i pomówień, powołując się na świadectwo ludzi, którzy znali i pamiętali jego działalność okupacyjną. Niestety nie dane było ojcu dożyć tej chwili.\nWyjeżdżając do Katynia ojciec był świadom, że sprawa ta może mieć wpływ na jego dalsze losy. Jednak zgodził się na wyjazd, mimo grożących mu posądzeń o sprzyjanie propagandzie niemieckiej. W momencie ogłoszenia przez Niemców rewelacji katyńskich wszyscy uważali, że jest to jedynie wybieg mający odwrócić uwagę opinii od zbrodni masowo popełnianych przez hitlerowców. Konieczność dania świadectwa prawdzie była dla ojca celem, któremu podporządkowywał przez całe życie dobro swoje i rodziny. Jeszcze w 1945 r. mógł pozostać w kraju, gdyby publicznie oświadczył, że zbrodnię katyńską popełnili Niemcy. Wybrał prawdę i emigrację. Życie w ubóstwie z dala od rodziny, kraju i ukochanych Tatr. Choć tak łatwo było za cenę kłamstwa sięgnąć po zaszczyty i dobrobyt, czyniąc podobnie jak wiele osób z jego pokolenia – późniejszych luminarzy życia kulturalnego PRL.\nNam – jego dzieciom, było szczególnie trudno pogodzić się z tą decyzją. pozbawiła nas bowiem ojca, obarczając naszą matkę obowiązkiem, nieraz ponad jej siły, utrzymania i wychowania dwojga dzieci. Jednak to właśnie dzięki tej decyzji uważamy ojca za wielkiego człowieka – większego niż wielu znanych i nagradzanych.\nFerdynad Goetel (1890−1960), prozaik, dramatopisarz, publicysta. W latach rewolucji październikowej i wojny domowej w Rosji przebywał w Turkiestanie, skąd w 1921 roku, po rocznej wędrówce przez Persję i Indie, wrócił do Polski.\nW latach międzywojennych był aktywnym uczestnikiem życia literackiego, opublikował kilkanaście książek, m.in. Kar Chat, Przez płonący wschód, ż dnia na dzień (powieść – dziennik, tłumaczona na 13 języków), Serce lodów.\nW czasie okupacji hitlerowskiej brał udział w konspiracji, współpracował z prasą podziemną. W 1943 roku za zgodą Komendy Głównej AK wyjechał z delegacją niemiecką do Katynia. Po powrocie napisał raport, w którym wyraźnie stwierdził, iż zbrodnia została popełniona przez NKWD. Po wojnie oskarżony przez władze polskie o kolaborację z Niemcami, ścigany listem gończym, zbiegł za granicę. Fałszywe oskarżenia, haniebne manipulowanie faktami, cała kampania niewybrednych oszczerstw – spowodowały, że ten pierwszy polski naoczny świadek zbrodni katyńskiej został skazany jako pisarz na banicję i wykluczony z oficjalnego życia literackiego. W czerwcu 1989 r. Zarząd Polskiego PEN – Clubu wydał oświadczenie, w którym „stwierdza bezpodstawność zarzutów wobec osoby i działalności Ferdynanda Goetla oraz domaga się, aby jego postać i dzieło przywrócone zostały społeczeństwu”.\nWysłany: Sob 31 Mar, 2012 18:32\nI kolejny fragment z "Patrząc wstecz":\nFerdynand Turliński był postacią barwną odnotowaną w pismach Przybyszewskiego, Boya-Żeleńskiego i innych. Z ciotką Matyldą pobrali się w Czerniowcach, gdzie zdobył imię ambitnego młodego restauratora. Rychło potem pojawia się w Krakowie i pierwszy „wawrzyn” uzyskuje, urządzając w Sukiennicach wielki bankiet dla Ignacego Kraszewskiego. W tym samym czasie dokonywuje majstersztyku swego zawodu, doprowadzając do skutku bankiet dla 1500 uczestników Wszechsłowiańskiego Zjazdu Przyrodników i Lekarzy. Słowiańska ta biesiada odbyła się pod gołym niebem aż w Ojcowie. Wujo mój musiał uwijać się konno między Krakowem, Ojcowem a okolicznymi dworami, aby zebrać do kupy inwentarz i strawę dla podjęcia tylu gości w tak osobliwych warunkach. – Mój drogi – opowiadał mi kiedyś – furda jeszcze bigosy, flaczki i gulasze, które przywiozłem w kodach z Krakowa; furda beczki z winem i piwem: ale te kurczęta z mizerią!... możesz to sobie wyobrazić?\nNie wiem dokładnie, w którym roku Turliński wydzierżawił rodzaj dworka czy pawilonu drewnianego na ulicy Szpitalnej, aby naprzeciw teatru otworzyć swój wsławiony później „Paon Nonchalant”. Wybór nie był chyba przypadkiem zważywszy skłonności Ferdynanda, zakochanego w sztuce, artystach i dobrej kuchni. Między Basztową, teatrem z okalającymi go Plantami, Paonem i szkołą ludową na Małym Rynku potoczyły się teraz cztery szczęśliwe lata mojego dzieciństwa. „Młoda Polska” szumiąca w Paonie była dla mnie legendą, zaćmioną nieco częstymi sporami między ciotką a wujkiem; bo Ferdynand mówił o niej z rozrzewnieniem, a ciotka z przekąsem. Zgadzali się natomiast w admiracji Adama Asnyka, który przychodził codziennie, nie na parter, broń Boże, zapowietrzony „Młodą Polską”, lecz na pierwsze piętro. Tam jadał obiad z ćwiartką wina. Pamiętam to dobrze, gdyż sędziwy mistrz, nie tylko poeta, lecz i powstaniec przecie, zwykł był zapraszać mnie do stołu i częstować winkiem.\nObok Asnyka był drugi faworyt Turlinskich, a także i mój. Mniejszy nieporównanie od wieszcza, co to sławił „oświaty kaganiec”, oświecał się małą biblioteczką doborowych książek, które gromadził i przechowywał w swej izdebce za pawilonem Paonu. Był to Waluś, sługa nie sługa, człowiek do wszystkiego, mądry i pogodny samotnik, dobry duch Paonu. Waluś posiadał tajemnicę rozbrajania Turlińskiego, ulegającego często napadom gniewu. Sposoby miał proste, ale bynajmniej niegłupie. Gdy więc rozsierdzony o coś Turliński wylewał swój gniew w piwnicy rozbijając o ścianę butelki z winem, Waluś w pewnej chwili podsuwał mu bez słowa buteleczkę z bardzo rasowym trunkiem. Rzuciwszy okiem na etykietkę, „pan dyrektor” uspokajał się w mgnieniu oka i z nabożeństwem odstawiał butelkę na miejsce.\nWysłany: Pon 02 Kwi, 2012 00:57\nKolejny - o krakowskich "figurach":\nŻaden przycinek nie spotkał Eminowicza, pierwszego wśród figur krakowskich. Powstaniec, nie gorszy od Asnyka, zjednywał sobie ludzi jawnym jeszcze i oczywistym bohaterstwem. Był mianowicie naczelnikiem straży pożarnej. Ilekroć trąbka pędzącej do ognia straży potrząsała ospałymi mieszkańcami miasta, a za beczkami i pompami cwałował w powoziku sam Eminowicz, wiedziano, że kroi się coś wielkiego. Jakżeż było wtedy pozostać w domu i nie podziwiać siwobrodego powstańca, gdy w błyszczącym hełmie, przypiekany łuną, dowodził strategią drabin i sikawek! Stanąć wówczas u pompy i w najlepszej wierze przeszkadzać strażakom, było to coś, co przypominało staropolskie pospolite ruszenie. Jeżeli dom zgorzał doszczętnie, a był przy tym Eminowicz, powiadano:\n– To ci pożar! Sam Eminowicz nie poradził!\nMądrzykowski... O popularności jego stanowił jeden tylko dzień. Ale jaki!... Wianki! Tym, który w obliczu całe go Krakowa zdawał wówczas rokroczny egzamin, był pirotechnik Mądrzykowski. Mówiono o nim od samego rana. Że to wymyślił znowu jakieś niebywałe fontanny świetliste i „oberrakiety”. Że sława jego imienia doszła już dostojnych uszu Franciszka Józefa. Że nawet był na jajku wielkanocnym Pod Baranami! Kiedy na Wiśle straszyły żaby plujące ogniem, na niebie zaś rozgrywał się koniec świata w harmiderze rakietowych grzmotów i gwiazd... największym z żyjących stawał się Mądrzykowski. Po rakietach jego już ani dymu, ale pamięć o nim nie zgasła nawet tu, na emigracji. Kiedy bowiem pewnego dnia omawiano w londyńskiej kawiarni rakietę księżycową złożoną z kilku członów, jeden ze starych\nWysłany: Wto 03 Kwi, 2012 00:53\nO krakowskich "świętach":\nCykl otwierała Rękawka w „trzeci” dzień wielkanocnych świąt. Kościół i w tym wypadku przygarnął pogański obchód do swego łona. Powiązanie nie mogło być silne, skoro zabawa odbywała się na trawnikach i skałkach Krzemionek, jedyna zaś w tym miejscu kapliczka stała nad urwiskiem pogórzeckim. Pobliski kopiec Krakusa też niewiele tu ważył, gdyż nie wiadomo czy legendarny władca był chrześcijaninem. Czy naprawdę kiedyś zabawiał się tu pogański ludek, czy naprawdę znosił tu w rękawach ziemię, by usypać kopiec krakowskiemu szewcowi, co to stał się królem, nie dociecze nikt. Na Rękawkę nie chodziły paniusie z śródmieścia, chyba że w asyście warującej ich nietykalność. Organizatorami zabaw byli podmiejscy spryciarze. Więc boiska taneczne przy dźwiękach harmonii. „Pięć centów bilet. Bosym wstęp wzbroniony.” Więc słup wysmarowany mydłem. Na szczycie szynka, prawdziwa, ponętna, ale tak przymocowana, że szczęśliwy zawodnik rzadko kiedy mógł ją zdjąć. Stąd liczne pretensje o zwrot opłaty i nieodłączne „mordobicie”. Tancerzom bosym przygrywały na uboczach katarynki. Małpki ciągnęły losy dla spragnionych szczęśliwych wróżb. Bywało, że z gór przywędrował i Cygan z niedźwiadkiem na łańcuchu. W straganach sprzedawano kiszone ogórki i bardzo kolorowe lemoniady. Z koszyczków dobywano wzbronioną wódkę. Niewybredne amory w starych fosach austriackich mąciły wołania dziewcząt: „Antoś, skocz no po starszego brata.” Z Rękawki wracało się z oberwanymi guzikami, a nieraz i z guzem. Przezorna policja zjawiała się dopiero o zmierzchu, by pozbierać niedobitki. Po Rękawce areszt policyjny pod Wawelem, zwany „telegrafem”, był z reguły przepełniony. Pogotowie ratunkowe miało gorący dzień.\nWysłany: Śro 04 Kwi, 2012 03:05\nO Trzecim Maja:\nTu jednak powstała kolizja. Z tą samą bowiem szybkością, z jaką narastała patriotyczna świadomość obywateli, wzmagał się w Galicji ruch socjalistyczny. Pierwszy maj bliski trzeciemu. Gdy w pośrodku niedziela, pobliże to zaostrzało sprawę, kto ma świętować. Gwoździem robotniczego święta był też pochód uliczny. U tych więc sztandary czerwone, u tamtych biało-czerwone. Z jednymi cechy, z drugimi związki. Ci śpiewali „krew naszą długo leją katy”, tamci „jeszcze nie zginęła”. „Towarzysze” zaczynali uroczystość od wiecu, „obywatele” od nabożeństwa. Jedni i drudzy dążyli pod pomnik Mickiewicza, przez obie strony anektowanego. Ostra walka polityczna w okresie pierwszych wolnych wyborów do parlamentu wiedeńskiego i Sejmu Krajowego odbijała się na przebiegu rywalizujących obchodów. Dołączyć chytrze do pochodu socjałów i rozbić go, oto częsty manewr patriotów; zamieszać szyki „reakcji” to rewanż socjalistów. Rozdźwięk ten malał, im silniej hasło walki o niepodległość ogarniało obóz socjalistyczny. Nadszedł wreszcie dzień, gdy radni i związkowcy spod znaku PPS pomaszerowali również w pochodzie trzeciomajowym. Chcąc jednak dać wyraz swemu radykalizmowi, śpiewali półgębkiem tylko „Jeszcze Polska nie zginęła”, a na cały głos „Gdy naród do boju wystąpił z orężem, panowie w stolicy radzili”.\nWysłany: Śro 04 Kwi, 2012 09:43\nO osobie p. Ferdynanda Goetla słyszałem ale nie wiem od czego zacząć. Może Kolega coś polecić na początek?\nWysłany: Śro 04 Kwi, 2012 17:06\nMoże "Pątnika Karapeta" - cztery opowiadania o losach Polaków w Rosji Sowieckiej.\nI "Czasy wojny", czyli wspomnienia Goetla z DWŚ.\nWysłany: Śro 04 Kwi, 2012 17:30\nO dziadku (tym z pierwszego cytatu w wątku - Florianie Koehierze):\nNa dworcu w Odrawie czekał nas powóz wynajęty przez dziadka. Stary weteran, żonaty po raz drugi po śmierci naszej babki, nie brał udziału w życiu miasteczka. Cieszył się więc niezmiernie naszym przybyciem. Rozmawiał z nami po polsku i przymuszał do tego babkę, choć była Niemką i Krakowa na oczy nie widziała. Nawiązać mimo tego łączność z surowym a dziarskim starcem nie było łatwo. O świcie wstawał do pracy w ogrodzie, oporządzanym z nieprawdopodobną wręcz pilnością i dokładnością.\nWiedział, ile jest gruszek na gruszy, ile renklod na śliwie. Podkraść coś w takim ogrodzie było więc niemożliwością. W długiej, oszklonej sieni prowadzącej do ogrodu stały rzędem warsztaty, zachęta do pracowitości, ale nie do figlów, z dłutami, heblami, pilnikami. Śniadania, obiady – biada babce, jeśli nie dość gorące – kolacje podawano z zabójczą punktualnością. Rygor jak na wakacje byłby dla nas trudny do zniesienia, gdyby dziadek nie miał swoistych dość poglądów na nasze wybryki. Gdy więc jako mały jeszcze chłopczyk miałem zwyczaj rzucać na ziemię opróżniony talerz czy szklankę, dziadek tłumaczył rozgniewanej matce:\n– Zostaw to. Chłopak ma charakter.\nBywały też i chwile, gdy dziadek stawał się naszym wesołym i dobrym towarzyszem.\n– Zbierać się chłopaki! Idziemy na wycieczkę.\nWycieczka ze starym wojakiem oznaczała daleki, szybki marsz z postojami na górach, w dolinach, a bywało i w gospodzie przydrożnej. Brał dziadek ze sobą starą, żołnierską torbę skórzaną, a w niej nieraz butelkę z winem, kawał kiełbasy no i lunetę polową, przedmiot naszej pożądliwości. Pod okiem dziadka i pod jego przewodnictwem dojrzewała wtedy moja\npasja wędrówki i poznania świata. Mimo iż chodził ostro, wyrywałem mu się nieraz naprzód,\nnigdy nie syty wrażeń. Sudety – to niejako „freblówka” mojego późniejszego taternictwa i włóczęgostwa po szerokim świecie.\nO swoich przeprawach wojennych dziadek milczał i nigdy nie mogliśmy się dowiedzieć, za co i kiedy dostał swoje odznaczenia. Raz jeden tylko obnażył nogę i pokazał bliznę rany otrzymanej na ulicy Grodzkiej. Że to niby bardziej pamiątkowe i cenne niż wszystko inne. Wystąpił wreszcie i raz publicznie. Naprzeciw domku jego był mianowicie duży „Bauern18 hof”, posiadłość antypatycznego chłopa o dziwnym nazwisku Tempus. Zdarzyło się, że właśnie w tej zagrodzie odbył się zlot okręgowej chyba organizacji „Narodowych Niemców” (Deutschnationale). Wywieszenie na domu flagi o pruskich barwach uznał dziadek za rzucone mu wyzwanie. Ubrał się więc w swój czarny „szlusrok”, nałożył ordery żołnierskie, przystawił drabinę do domu Tempusa i flagę zerwał.\nWysłany: Czw 05 Kwi, 2012 12:56\nO czasach gimnazjalnych:\nNie wiem, co było powodem, że nas, chłopców z niezbyt wykwintnej dzielnicy, i ze sfer towarzysko „nie bardzo”, zapisano nie do bliższego nam gimnazjum św. Jacka, lecz aż do św. Anny, na Groblach. Chodziło widocznie matce naszej i Turlińskim, aby nas, chlubę i nadzieję rodziny, kształcić w najbardziej czcigodnej szkole średniej Krakowa. Pomiędzy atmosferą klasy szkolnej na Groblach a podwórkiem domu na Starowiślnej był dość wyraźny rozbrat. Tam nie wywietrzały jeszcze scholastycyzm starej szkoły Nowodworskiego, tam tępe „biskupy”, czyli kandydaci na księży z Bursy „Puzona”, czyli niepopularnego kardynała Puzyny, tam straszliwe belfry od łaciny i greki – tu obyczaj i słowniczek andrusowski i ten jakiś zaczyn buntu, swoistego przedmieściu.\nNie wszystko, rzecz prosta, było na Groblach nudne i sztywne. Młodzi suplenci kandydaci na profesorów gimnazjalnych z Jerzym Żuławskim na czele (wykładał matematykę i fizykę) a także Ryszardom Ordyńskim (był wówczas polonistą), umieli nas nie tylko zaciekawić, ale i rozśmieszyć. Na wielkiej pauzie pasjonowała nas walka o pierwszeństwo popisu gimnastycznego na kółkach między dwoma akrobatami, Maluszką (później Osterwą) a „Benkiem” Millerem (później pułkownikiem). Nie trafiał nam natomiast do przekonania inny suplent, Szuba, równie nieznośny, gdy nam kazał odróżniać „ranunculus acer” od „ranunculus bulbosus”, jak i wtedy, gdy organizował gimnazjalne „wojsko”, ustawiał nas w czwórki i wodził po Błoniach na „egze-cyrkę”. Szubie marzyło się oczywiście wojsko polskie, a istotą tych młodocianych manewrów była już wtedy myśl o przysposobieniu. Lecz nas pociągały otwarte Błonia zachętą do ruchomych gier, a Sikornik i Lasek Wolski, gdzie kazano nam zbierać okazy do zielnika, korcił do gry w zbójów i żandarmów. Uczyłem się w tym gimnazjum słabo, świadectwa przynosiłem z kwaśną oceną „postępy dość dobre”. Myśl moja krążyła już jakimiś szlakami pragnień i marzeń, które rychło miały przybrać kierunek bardziej określony. Gdym tak zdążał swym szkolnym szlakiem przez polubioną jakoś ulicę Poselską, uderzałem nieraz zamyślonym łbem w ścianę lub latarnię i musiałem się potem gęsto tłumaczyć przed matką, że ten czy ów guz nie pochodzi z bitki, a z gapiostwa.\nMatka zarabiała na życie krawiectwem. Zatrudniała trzy, cztery szwaczki. Obecność tych niezbyt chyba ponętnych dziewcząt w naszym mieszkaniu budziła we mnie jednak chęć podobania się, że to niby jeszcze chłopak, a rychło mężczyzna. Gdy więc zima przykracała harce po gankach i Grzegórzkach, a „stawy” Mroza jeszcze nie zamarzły, zabawiałem panny z drugiego pokoju popisami wokalnymi. Repertuar mój obejmował wyłącznie pieśni patriotyczne. Gdy się tak darłem, furczały maszyny i fruwały igły. Raz na parę dni przychodziła „pani kupcowa” na przymiarkę. Słysząc z drugiego pokoju grymasy jej, nieraz aroganckie, wyrywałem się myślą na Rynek, gdzie spod Mickiewicza wygłaszał już przemówienia Ignacy Daszyński, „wódz ludu”.\nZdarzyło się raz, że na obiad w domu zabrakło, a na kolację też pieniędzy nie było. Widząc zafrasowaną matkę, zdobyłem się na heroizm i oświadczyłem, że pójdę na miasto znaleźć coś do jedzenia. Zamysły, zakrojone na miarę Janosikową, spaliły na panewce już przed bramą domu. Resztką impetu wszedłem do sklepu pani Dorfnerowej.\n– Proszę pani – wystękałem. – Ja bym kupił coś z wiktuałów, ale nie mam czym zapłacić.\n– Czy Fredzia matka przysyła? – przyjrzała mi się kupcowa.\n– Nie. Ja sam – zawołałem. – Matka nic by na kredyt nie chciała.\nNo, i przyniosłem do domu pół upieczonej już gęsi z licznymi przynależnościami.\nWysłany: Czw 05 Kwi, 2012 23:39\nZa tamtych czasów nie nazywano Lwowa kresowym miastem. Pojęcie kresów na południowym wschodzie Polski zastrzegł niejako Sienkiewicz dla ukrainnej niziny i dzikich na niej pól. Tam to był Bar, był Kamieniec, były kresy. Tu była Galicja. Mówiąc o niej, wspominano czasem Czerwoną Ruś, niekiedy Księstwo Halickie. Podole znaczyło tyle co żyzne ziemie naddniestrzańskiego niżu, Podolacy tyle co osiadłe na nich ziemiaństwo polskie.\nJak tu zresztą myśleć o kresach, gdy Lwów był stolicą Galicji i w nim, a nie w Krakowie, ważyły się pilne sprawy koronnego kraju. Cesarsko-królewskie Namiestnictwo, Sejm i Wydział Krajowy, stołeczność miasta, doczesna, a nie jagiellońska jak w Krakowie, odwracały uwagę od żywego nurtu, którym tętnił Lwów, gniazdo w rzeczywistości kresowe.\nZaś ludek lwowski?... Kto by tam dociekał, jakiej był krwi i jakiego pochodzenia. Część jego znaczną, a najmniej chwalebną, zwaną urągliwie łykiem czy kołtunem. Otóż ten łyk. Pamiętamy świetny obraz dulszczyzny skreślony zamaszystym piórem Gabrieli Zapolskiej. Świadectwo, rzec można, odrażające. Nic jednak lepiej nie powie nam, czym różnił się Lwów od Krakowa, jak zestawienie bohaterów Zapolskiej z komicznymi laleczkami utworów Bałuckiego. I tu, i tam mieszczaństwo, zacofane, godne politowania. O ileż drapieżniejszy, bardziej gwałtowny i koniec końców ludzki jest łyk Zapolskiej od mieszczusia Bałuckiego!\nNie miał Lwów świetnego Wawelu, nie miał budującego Kopca Kościuszki. Nad miastem panował Wysoki Zamek z resztką baszty wielokrotnie burzonej przez najeźdźców. Obok był Kopiec Unii Lubelskiej, dalekie i bezosobowe przypomnienie dziejów. Jeżeli co poruszało Lwowiaków żywym jeszcze i jątrzącym przypomnieniem dziejowych zdarzeń, to krzyż poświęcony Kapuścińskiemu i Wiśniewskiemu, powieszonych na Kleparowie w roku 1847. Kleparów nie przypominał w niczym krakowskiego Rynku, na którym przysięgał Kościuszko. Na Kleparowie gnieździło się pospólstwo i stamtąd pochodziły najgroźniejsze batiary lwowskie. Tym większe znaczenie miała „Góra Śmierci”, jak patetycznie nazwano niewysoki pagórek straceń. Gdy w 1918 roku przyszły dni obrony Lwowa, nie trzeba było pouczać Kleparowa, o co się ma bić. Lwowiak w oczach naszych to coś bardzo typowego. Słyszy się przecież często: „pan X to rasowy Lwowiak”.... Rasowy?... Lwowiak był mieszaniną, jakiej nigdzie w Polsce nie spotkać. Tu, na wielkim rozdrożu narodów, krzyżowały się temperamenty polskie, niemieckie, ruskie, ormiańskie, wołoskie, tatarskie, żydowskie. Z wiru takiego powstało po tamtej stronie Karpat miasto „Tschernowitz”, wiedeńskie, jeśli chodzi o naśladownictwo, a w treści swej nijakie, najśmieszniejszy chyba bękart ówczesnej Europy. Wesoły Lwów nie został jednak wesołkiem, jak Czerniowce. W herbie miał lwa i jedyny w swoim rodzaju historyczny zapis: „Leopolis Semper Fidelis”.\nWysłany: Pią 06 Kwi, 2012 14:04\nŚwietnie się to czyta, dzięki.\nWysłany: Pią 06 Kwi, 2012 18:23\nO Lwowie cd.\nMłodzież była tu gorąca, skłonna do zwady, żartu i piosenki, nie tak może obkuta jak krakowska, lecz jutra ciekawsza. I tak jak myśl Lwowiaka, choć przywiązana do swego gniazda, wybiegała w świat, tak i on chętnie wyruszał z miasta na zdobywcze wyprawy. Kiedy w początku XX wieku rozwija się taternictwo, prym w zdobywaniu nietkniętych szczytów i ścian wiedzie słynna lwowska trójka: Zygmunt Klemensiewicz, Roman Kordys i Jerzy Maślanka. Spod Wysokiego Zamku wyruszył na dożywotnią wędrówkę po Polsce arcyłazik i krajoznawca Mieczysław Orłowicz. W kawiarni Sznajdera naradzają się narciarze lwowscy, jak rozprawić się z legendą nieprzystępności Karpat Wschodnich w porze zimowej. Nie minie parę lat, a K.T.N. (Karpackie Towarzystwo Narciarzy), stanie się czołową organizacją tego typu, zaś Maksymilian Dudryk niezrównanym znawcą śnieżnych szlaków nad połoninami. Tu, wreszcie, powstaje pierwszy w Polsce klub piłki nożnej: Czarni.\nJeśli przed okresem Młodej Polski świątkiem literackim Krakowa był pozytywista Asnyk, tu wielbiono jakże romantycznego Kornela Ujejskiego. Na liryczne wylewy Młodej Polski odpowiadał Leopold Staff poezjami o wymownym tytule Sny o potędze.\nMieszkańców liczył Lwów niewiele więcej od Krakowa, żył jednak zdaniem swym po wielkomiejski!. Noce były tu gwarne; widowiska różnorodne i liczne. Kawiarnie szumiały do późnej godziny. W salach hotelu George rozprawiano o wytrysku nafty w Tustanowicach; w Imperialu – o cukrowniach i burakach podolskich. W Wiedeńskiej szła wielka polityka, bynajmniej nie prowiedeńska. Po jedenastej w nocy brano na języki teatr i sale koncertowe. Publiczność lwowska, choć cięta na język, miała ucho muzykalne jak żadna w Polsce. Śpiewność mowy „ta-jojów” świadczy o tym po dziś dzień.\nNiefrasobliwą pozornie atmosferę Lwowa przeszywał niekiedy strzał tak groźny, jak ten, co pozbawił życia namiestnika Andrzeja Potockiego. Wstrząs był silny, ale uwagę publiczną zaprzątała bliskość innego historycznego przełomu.\nTak tedy Lwów, miasto pełne niespodzianek i pokus, dygocące przeczuciami, zarozumiałe i przekorne, z batiarska wielkopańskie, miał się znakomicie przyczynić do okresu mego dojrzewania.\nWysłany: Sob 07 Kwi, 2012 00:56\nI pierwsze lwowskie kroki Autora:\nWyjazd mój do Lwowa zbiegł się ze śmiercią babki Koehierowej. Sędziwy już dziadek potrzebował kobiecej opieki, matka więc moja zwinęła mieszkanie krakowskie i wyjechała do Odrawy. Brat Walery został na stancji w Krakowie. Uczeń celujący, zżyty z gimnazjum św. Anny, z zamiłowania już wtedy geolog, nie chciał rozstać się z wyżłobioną koleiną życia.\nTurliński dzierżawił wówczas restaurację w hotelu Imperial przy ulicy Trzeciego Maja. W pojęciu swoim nieco zdetronizowany, skoro karmił teraz i poił nie Młodą Polskę, a zamożnych mieszczuchów Lwowa i przybyłych do wesołego miasta Podolaków, wynagradzał sobie ten „upadek” stosunkami z wysoko postawionymi osobistościami. Znawca kuchni niepospolity, „polski Ragueneau” jak go nazwano w Krakowie, zwykł był mawiać, że główny wróg dobrej kuchni to woda, mąka i słaby ogień.\nPamiętam list wuja Ferdynanda do matki mojej w Krakowie. „Ferdkowi – pisał – potrzebna jest męska ręka...” Mój Boże! Miałem już niejakie pojęcie o tej „męskiej” ręce. Dziadek Koehier nieraz mi nią groził. Gdy jednak obiecał mi dać w skórę i rózgi w beczce moczył, przypominał sobie, że pora iść spać. Turliński, dobrotliwszy jeszcze od dziadka, miał do mnie dodatkową słabość, że to i po nim niewiele sobie za młodu obiecywano. Ciotka Matylda była innego zdania. „Waluś – mawiała – to wykapany twój ojciec. A był to święty człowiek.” Pochwała taka nie przekonywała mnie. Młodzik trzynastoletni, wewnętrznie już zbuntowany, chciałem się dopatrzeć w ojcu czegoś więcej.\nTurliński wiedział chyba, że jego „męska” ręka zawiedzie, gdy znajdę się z nim pod jednym dachem. Po przybyciu moim do Lwowa oddał mnie przeto na „przeszkolenie” do przyszywanej ciotki Krudzielskiej. Syn jej Zdzisław, młodzieniec impetyczny, stał się na parę miesięcy moim mentorem.\nNie wiem, kto komu dał się wówczas więcej we znaki. W każdym razie poskromiciel mój uważał mnie przez długie lata za nicponia. W dojrzałym wieku darzył mnie za to przyjaźnią, która wytrzymała wszystkie próby. Po tym mało zachęcającym wstępie, wylądowałem nareszcie w obszernym i wygodnym jak zawsze mieszkaniu Turlińskich. Odetchnąłem.\nWysłany: Pon 09 Kwi, 2012 23:13\nDzięki. Poszukam na allegro.\nWysłany: Sob 14 Kwi, 2012 14:38\nO Lwowie widzianym przez młodziana cd.\nPrzyjęty z pewnymi zastrzeżeniami do piątego gimnazjum, nieufnie i ostrożnie stawiałem pierwsze kroki po obcym mieście. Ciasny pasaż Hausmana, to nie Grzegórzki i stawy Mroza; restauracja Imperialu, nie Paon. Nikt mnie tu nie prosił na winko, jak stary Asnyk za mych dziecięcych lat. W gimnazjum „belfry” przyjęły mnie „na jeża”, jak każdego wypędka. Twarda krakowska wymowa, zwana tu z niewiadomych powodów mazurzeniem, śmieszyła moich kolegów.\nStołeczne pretensje Lwowa, uzależnionego administracyjnie od Wiednia więcej niż Kraków, jego bijąca nieraz w oczy „cesarsko-królewskość”, drażniły i złościły mnie. Od hotelu Imperiał do Parku Jezuickiego niedaleka droga. A tam, na honorowym miejscu, pomnik Agenora Gołuchowskiego, za nim zaś gmach z napisem: C. k. Namiestnictwo. Agenor jednak Agenorem, a co innego mój nowy korepetytor, Aleksander Kowalski. Rówieśnik i kolega szkolny, mieszkał na ulicy Balonowej w osławionej dzielnicy Zamarstynów. Nim zatem przystępowaliśmy do Julii Caesari Comentari de Bello Gallico, wysłuchiwałem narwanych nowinek z Zamarstynowa i barwniejszych piosenek jako to: „Hej tam na Gródku lud się zbira, hej tam na Gródku jakiś gwar...” lub „Tam za drągiem u Kiżyka fajno ciuchra se muzyka...”. I wreszcie: „Jeden kafar zafajdany co frak sprzedał za korony...”. Nie zliczyć repertuaru kolegi Kowalskiego. Powiało więc inaczej, weselej, swobodniej. Oficyny cesarskokrólewskiego Lwowa były przekorne i buńczuczne. Polubiłem szczerze swego korepetytora. Z czasem stał się z Kowalskiego „Kowalem”, towarzyszem wypraw tatrzańskich, świadkiem niejednej mej życiowej przeprawy i niezawodnym zawsze przyjacielem. Po wielu, wielu latach mieliśmy się spotkać, już u schyłku życia, na londyńskim bruku.\nWesoły towarzysz nie był jednak jedyną pociechą w owe dni. Nurty z zachodu przepływające przez Lwów, mimo austriackich szyldów i batiarskiej swojszczyzny, miały dopaść i mnie w najbardziej zacisznym kącie. U Turlińskich mieszkała wychowanka i siostrzenica wuja, Lota Rzeszotko. Starsza ode mnie o kilka lat, inteligentna i oczytana, kończyła właśnie konserwatorium muzyczne. Nie było dnia, abym godzinę lub dwie nie wysiadywał przy jej pianinie wsłuchany w Kreislerianę Schumanna, w utwory Schuberta czy Dworzaka. Los chciał, że na ścianie pokoju gdzie stało pianino, wisiało wielkie płótno Paonu. Zapatrzony w chimeryczne rysunki, aforyzmy i wiersze, wgłębiałem się w ten „testament” Młodej Polski i zacząłem pojmować to, co w dzieciństwie mym było tylko legendą. Impuls dany moim marzeniom pchnął mnie ku dalszym poszukiwaniom. Sięgnąłem po książkę; w szkole odnalazłem kolegów podzielających moje utęsknienia. Dotarłem na „galerkę” teatru, umiałem się wkręcić na koncerty. Rychło znalazłem się w kręgu rozgadanej, przejętej „nowoczesnymi” problemami młodzieży obojga płci.\nWysłany: Nie 15 Kwi, 2012 07:31\nO ówczesnych czadach, czyli modach, czyli nastrojach:\nPojęcia intelektualizmu wówczas tak jakby nie znano. Uczuciowe pobudki powodowały uległość modnym nastrojom. Nastrojem takim, przeniesionym na fali niemieckiej muzyki i nordyckim demonizmów, był „Weltschmerz”, czyli tragiczna zaduma nad nicością tego świata. Zważmy przecież: z utworów Sienkiewicza ceniono w tamte lata nie Trylogię czy Quo Vadis?, lecz Bez dogmatu. Panna Mery Tetmajera, że to skończyła samobójstwem. Doktor Judym, że to wyrzekł się Joasi, Anzelm z Róży, że go „nikt nie wołał” – zawojowali wyznawców weltszmercu. Gdy zaś młodzian obdarzony potężnym barytonem ryknął na popisie „Ich grolle nicht” Schumanna, wprawiał w drżenie serca kobiece i stawał się bohaterem dnia. Napominanie o samobójstwie należało do najbardziej skutecznych zabiegów jednania panienek i dam.\nByłem zbyt młody jeszcze, aby mnie dopuszczano do rozpraw nad weltszmercem, Björnsonem, Kierkegaardem, niech by i Hymnami Kasprowicza. Skoro jednak z takim przejęciem rozprawiali o tym starsi, uznałem, że muszę zaznaczyć swoje w tej sprawie stanowisko. Zakochawszy się zabójczo w czternastoletniej rówieśniczce, zapędziłem się aż na Wysoki Zamek z zamiarem popełnienia samobójstwa. Pod płaszczem ukryłem ogromny pistolet po dziadku. Zaszyłem się w krzaki i wystrzeliłem „na próbę” jeden z trzech naboi nie wystrzelonych na wojnach generała Radeckiego. Przerażony hukiem i dymem, pierzchłem do domu oglądając się na każdego policjanta.\nCzy mogę dziś powiedzieć, że połknięta w tych czasach trutka weltszmercu przeminęła bez śladu? Chyba nie. Smutek tak charakterystyczny dla ówczesnego młodego pokolenia, które miało pełne prawo nazywać się postępowym, nie mógł być podyktowany jedynie narzuconą z zewnątrz modą. Zawodna to rzecz, gdy się przerzuca mosty w dalekie dni. Może jednak być, że w smutku młodych pionierów postępu, czaiło się przeczucie tego, co miało nastąpić w późniejszych o wiele latach.\nTymczasem nadbiegał wiatr, co miał rozpędzić czady przywiane z Niemiec i Skandynawii.\nWysłany: Pon 16 Kwi, 2012 08:22\nNastępuje ciąg dalszy:\nW latach 1905 do 1910 na Galicję poczęło oddziaływać Królestwo i jego powstańcza legenda. Zwrot ten przeczuł Wyspiański pisząc Warszawiankę i Wesele. Nim napisał Noc Listopadową udał się do Warszawy, aby odbyć wizyjny pochód na Belweder szlakiem podchorążaków. To, co się śniło Wyspiańskiemu, miało rychło stać się jawą.\nKrólestwo miało w zanadrzu zarówno testament pozytywizmu, w postaci Poradnika dla Samouków, jak i rewolucyjną i niepodległościową myśl. Jedno i drugie nieśli dobrowolni i przymusowi wychodźcy, bojowcy P.P.S., działacze radykalni różnego znaku, zbiegowie z Syberii, nade wszystko zaś młodzież szkolna i uniwersytecka. Exodus młodych, porwanych hasłem bojkotu szkół rosyjskich, poniósł buntownicze dusze na wszystkie strony świata. We Lwowie powstało największe skupisko tych Królewiaków. Ruchliwi i zdobywczy, obsadzili rychło wyższe uczelnie, trybuny publiczne i kawiarnie. Drogę mościły im książki Mochnackiego, Limanowskiego, Żeromskiego, a także poezja wielkich romantyków, która od wielu już lat drążyła umysły wychowanych w Galicji pokoleń. Kiedy więc książki nie były nowością, nowym był duch konspiracji swoisty gościom z północy. Młodzież miejscowa poddała się mu chętnie, nie bacząc, czy był potrzebny. Zawiązywane w tym czasie tajne organizacje nie narobiłyby tylu kłopotów swym zwolennikom, gdyby znaczną część powierzonych sobie zadań sprawiały jawnie. W liberalnej Austrii istniały przecież możliwości, o jakich nie śniło się Królewiakom.\nWysłany: Pon 16 Kwi, 2012 22:15\nZ czasów nauki w K. und K. Infanterie Kadettenschule:\nPułkownik Ritter von Chmielowski, komendant szkoły, przewodniczył osobiście egzaminom wstępnym. Przejrzawszy me świadectwo z gimnazjum, pokiwał głową powątpiewająco. W miarę jak odpowiadałem rozpogadzał się i wreszcie zawołał przyjaźnie:\n– Cóż to z panem? Umie pan o wiele więcej, niż wskazuje świadectwo z gimnazjum.\nŻyczliwy ton, jakże odmienny od użytego przez dyrektora Danysza, osłodził gorzkie chwile przerzucenia się w mundur wojskowy i ciężkie tygodnie rekruckiego wyszkolenia. Zupełna izolacja od rodziny, kolegów i „towarzyszy”, nowy i obcy mi mechanizm życia, język niemiecki w nauce i stosunkach służbowych, wszystko to sprawia, że przez długi czas zachowuję się jak człowiek chodzący wśród cierni. Później oswajam się jakoś. Większość mych kolegów to Polacy. Rozmawiam z nimi swobodnie po polsku, bo w Austrii i mowa macierzysta (Landessprache) winna być szanowana. Nauczyciele są zabawniejsi niż ci z gimnazjum. A więc taki Ottokar von Krafft. Uczy, i to niegłupio, niemieckiego. Zamiłowanie jego właściwe to filozofia. W księgami Połonieckiego można ujrzeć za szybą wystawy jego ostatnią pracę pod tytułem Eine Glosse zu vier Welträtsein. Oto co się roiło w głowach oficerów starej monarchii.\nNiedoszły filozof, czy raczej niedoszły wojak, nie poprzestaje, jak profesor Janelli, na przyjaznej ocenie mego marzycielstwa, lecz pisze wręcz na jednym z moich wypracowań: „Passen Sie auf! Aus Ihnen wird ein Schriftsteller”. Inaczej „Oberleutnant Andrejkovic von Jelacic – Otocaner Ifanterjeregiment”. Ten udzielał francuskiego. Znudzony gramatyką już w połowie lekcji, dopomagał sobie wesołymi piosenkami, którym musieliśmy wtórować:\n„...et elle s'cepelle, s'apelle, s'apelle\nŚcigał mnie przez całe życie soczysty bas Andrejkovica. Metoda była śmieszna, piosenka idiotyczna, ale pedagog zrobił swoje, skoro tekst ów pamiętam po dziś dzień.\nKapitan Miszkiewicz z 77. pułku wkuwał nam regulamin służbowy. Służbistą był jednak osobliwym. Spotkał mnie raz w korytarzu szkolnym obok komendantury. Nad wejściem do niej wisiał portret następcy tronu, Franciszka Ferdynanda.\n– Ta ty widział tego idiotę – zwierzył mi się z niejaką poufnością. – Niech tylko stary Franc wyciągnie kopyta, a ten cały interes się rozleci.\nWysłany: Wto 17 Kwi, 2012 12:49\n...nauki, dodajmy, krótkiej:\nZ początkiem drugiego roku u kadetów staję więc przed dylematem: uczyć się usilnie i zdawać do szkoły sztabowej, czy w ogóle porzucić myśl o karierze oficera. Wybieram drugie i staję się znowu marnotrawnym synem. Czeka mnie tym razem poważna próba sił. Komendant szkoły, jak i wychowawca mój, sympatyczny i prawy porucznik Zieritz, namawiają mnie, bym stanął do egzaminu sztabowego. Dla namysłu otrzymuję urlop tygodniowy. Osaczony nie tylko przez wujostwo, lecz i przez innych ludzi dobrej woli, przeżywam ostatnie już we Lwowie a ciężkie dni i... stawiam na swoim.\nNie mam już co tu zostawać, choćby godzili się na to Turlińscy. Wypędek z paru szkół, zbuntowany kadet, na próżno szukałbym we lwowskim okręgu dyrektora gotowego mnie przyjąć. Jedyne wyjście to stanąć w Krakowie do egzaminu wstępnego jako eksternista z wykształceniem domowym. I tak, wysłany przed trzema laty do Lwowa, wracam z powrotem do krakowskiego gniazda. Matka już porzuciła Odrawę, gdyż dziadek Florian zameldował się przed rokiem w niebiesiech, u Radeckiego czy może u Langiewicza.\nZ bijącym sercem wspinam się na trzecie piętro starego domu przy ulicy Floriańskiej.\nTam czeka na mnie dwupokojowe mieszkanie, warsztat krawiecki mej matki, biblioteczka mego brata i przywitanie bez słowa wyrzutu.\nWysłany: Wto 17 Kwi, 2012 20:38\n"Cyganeria i oświecenie":\nDzień, w którym odesłałem do Lwowa mundur kadecki, stanowił o rozstaniu się mym na długie lata z mniemaniem, iż przystosowując się do narzuconych mi okoliczności, dopnę milczkiem swego. Nowy strój: peleryna, fontaź, kapelusz z opuszczonym rondem, bluza po bracie i potężna laga wyrażały dobitnie przeskok w krainę cyganerii. Po trzech latach spędzonych we Lwowie dobrotliwy kiedyś Kraków stał się dla mnie krainą nowej, ryzykownej przygody. Koleżkowie z podwórka przy ulicy Starowiślnej krążyli gdzieś własnymi drogami. Dokoła szerokiej klatki schodowej domu przy ulicy Floriańskiej gnieździły się zakalcowate mieszczuchy. Ciemną tą i zatęchłą studnię przejeżdżało się jednak łatwo na drewnianych poręczach schodów.\nTam zaś, na ulicy, na Błoniach, w gwarnych lokalach i dalszych alejach Plant, wyciągali do mnie ramiona urzekający ludzie, którzy, choć starsi ode mnie, nie uważali mnie już za podrostka i tytułowali „kolego”, „obywatelu”, „towarzyszu”. Były to żywe, najżywsze może, lata Krakowa od czasu Wiosny Ludów i Rzeczpospolitej Krakowskiej. Z placu schodziła już co prawda Młoda Polska, lecz miejsce jej zajęły „wolne dusze” występujące, każda na swą rękę, do walki z konwencją. Młodzik jak ja, nad wiek rozbudzony, z barwnym życiorysem, nabity postanowieniami jak bomba, był nawet i dla nich nowością. Jedna z Królewianek, studentka o dziwnym przezwisku Konstytucja, nazwała mnie „Mowgli Żabką” sięgając po wzór aż do Kiplinga. Nikt nie pytał, co myślę począć dalej na szkolnej ławie. „Wolny Duch” nie potrzebował urzędowej legitymacji. Wszak sam Ignacy Daszyński, i wódz krakowskiego ludu, nie uważał za stosowne wyjaśniać, z jakiego uniwersytetu i za co go wylano. Jeżeli więc cyganeria to zażarte spory, wycieczki, nawet i nocne, w podkrakowskie gaje, burdy z policją, zaczepianie filistrów, demonstracje pod pałacem biskupim z protestem za nie dopuszczone na Wawel witraże Wyspiańskiego. Bywa, że w czasach przełomowych postawy i założenia sprzeczne łączą się, aby obalić ustalony ład. Tak też, w największej bliskości cyganerii a zawsze z nią w zgodzie, działał i pozytywistyczny nurt oświecenia. Hasło postępu pokrywało wszystko. Z czasem miało pomieścić również i akcję niepodległościową Piłsudskiego.\nKółka samokształcenia były w Krakowie w pełnym już rozkwicie. Działaczem w nich, bodajże najbardziej niestrudzonym, był mój brat. Nic więc dziwnego, że zaprzągł mnie do malowania astronomicznych map i geologicznych schematów. Trzeźwy naukowiec, nie omieszkał jednakże prosić mnie, bym mu przerysował winietę Wyspiańskiego na liście do wyróżniającej się koleżanki. Gdy bowiem w owych czasach wypadało wiedzieć, ile księżyców ma Jowisz i na czym polega teoria Kanta-Laplace, to i za nieuka uchodził, kto nie miał w ręku poezji Kasprowicza z ilustracjami Okunia. Wolno było nie wiedzieć, kim był Seweryn Goszczyński, lecz nigdy, kim Henryk Heine. Znajomość muzyki Wagnera należała do przykazań naszego pokolenia.\nRok pod sztandarem peleryny to najbardziej bujny okres mego życia. Parę godzin dziennie przygotowań do egzaminu wstępnego, cztery lub pięć czytania książek. Newcombe, Tylor, Darwin, Schopenhauer, Kant, Nietzsche. Równolegle i na przemian: romantycy polscy, Victor Hugo i Zola, Kasprowicz, Staff, Wyspiański, Żeromski. Nie sposób ni części wyliczyć. Czytało się szybko, zapamiętale; świeży młody umysł zapisywał poznane głęboko i trwale. Gdy dziś to wspominam trudno mi pojąć, skąd bierze się w pewnym okresie życia chłonność tak ogromna. I te siły! Nie siedziałem przecież kamieniem nad książką. Przebiegłem cały pierścień wsi dokoła Krakowa. Pamiętam do dziś ich urocze nazwy... Tyniec, Przegorzały, Sowiniec, Zabierzów, Tonie, Zielonka, Olcza, Czyżyny, Mogiła i Mogilany, Świątniki. Z kamieniołomu u wsi Zalas taszczyłem potężne nieraz skamienieliny „Nautilusa”. Grałem na skrzypcach, z pamięci, lecz koniecznie melodie Schuberta czy Schumanna. Szkicowałem gotyckie i renesansowe odrzwia zaułków krakowskich. Chadzałem wreszcie pilnie na odczyty Uniwersytetu Ludowego i zebrania w domu Bujwidów.\nUniwersytet Ludowy mieścił się w starej kamienicy przy ulicy Grodzkiej. Patronów miał bodajże dwóch. Jeden, towarzysz Moszoro, mieszkał w budynku robotniczego oświecenia, odrażającym i ciemnym, bo oświata znaczyła tyle, co książka i słowo. Na czyste schody i malowanie ścian pieniędzy już nie było. Dostęp do tego augura był trudny, gdyż dogorywał na gruźlicę i tylko wybrani mogli usłyszeć z ust jego słowa socjalistycznej prawdy. Tym większa otaczała go sława.\nDrugi zasię, Scipio del Campo, był jakby polskim wcieleniem Amicisa. Głosił miłość ogólnoludzką, a pociągał tym bardziej że podobno był hrabią, co to porzucił majątek i wzgardził tytułami w imię dobra ludzkości. Mieszkał, ni to prorok, ni pustelnik, w wieżyczce domu na Dębnikach.\nW wypożyczalni książek zbiegły z Królestwa obywatel Węgrzynowicz deprawował, jak mówili zacofani krakowianie, młodzież gimnazjalną i robotniczą, podsuwając jej postępowe książki. W pokojach za czytelnią posłowie dr Bobrowski i Z. Klemensiewicz zwoływali pepesowych działaczy na ciche konwentykle. W ten sposób zrodziło się potężne później TUR, czyli Towarzystwo, Uniwersytetów Robotniczych.\nWysłany: Śro 18 Kwi, 2012 10:17\nDrugim „wrzodem” na ciele zażytego Krakowa był dom profesora Bujwida na ulicy Lubicz. Tam królowała „mama” Bujwidowa i trzy wabne jej córki, podczas gdy najmłodsza, Hela,ujeżdżała szkapy we wsi Czasław. Przybraną córką Bujwidów była „Mary” Jędrzejowska. Angielskie brzmienie imienia przylgnęło do niej siłą legendarnych powiązań. Urodziła się przecież w Anglii, gdzie ojciec jej, słynny kiedyś bojowiec, redagował Przedświt razem z Piłsudskim. Cztery ładne panny i mama bez przesądów to aż nadto, by przyciągnąć młodzież, choćby głuchą na idealizm. Zwykłe tokowisko potańcówek i towarzyskich gier nie mogło się jednak ostać w domu, gdzie sami rodzice byli przykładem związku zawartego na zasadzie wspólnych usiłowań i dążeń umysłowych.\nA więc herbatka i bułki z szynką, strój im niedbalszy tym lepszy i żarliwe dyskusje na niebosiężne tematy. Trzon bywalców w domu Bujwidów stanowiły cztery braterskie pary: Wiktor i Czesław Kuźniarowie, synowie krakowskiego kolejarza, Staszek i Franek Samkowie ze wsi tarnobrzeskiej, Stanisław i Kazimierz Rouppertowie, synowie lekarza zdrojowego w Ciechocinku, i wreszcie bracia Goetlowie. U młodych przeważali zatem Galicjanie. Profesor Bujwid i jego żona pochodzili z głębokich kresów, a część życia spędzili w Petersburgu i Paryżu, gdzie Bujwid, uczeń Pasteura zdobył poważne nazwisko. Stałe to grono dopełniał arcypeleryniarz Dubieński, główna figura ulicznych burd, w polemice zawadiaka, któremu nawet wśród nas było za duszno. Ten utemperował się z czasem najgruntowniej z wszystkich nas. Po wojnie był to już zamożny kierownik przemysłowego biura, poglądów ustalonych, właściwie nawet filister. Przygodnie wpadał na sesje nasze jakiś gość z zagranicy przynosząc rewelacyjne wieści.\nZ elity tej, bo trudno ją nazwać inaczej zważywszy jej ambicje i dociekliwość, część tylko wytrzymała próbę czasu. Najbliższy mi Staszek Samek, chłopiec bardzo wrażliwy i o głębokich zamysłach, odebrał sobie życie w czasie pierwszej wojny. Franek, zdolny chemik, zaplątał się w nieszczęsną aferę masek przeciwgazowych i opuścił niepodległą już Polskę. Najstarszy w naszym gronie i wybitny już geolog, Wiktor Kuźniar, uległ katastrofie psychicznej. Znany już za granicą, wyróżniany przez słynnego geologa Lugeona, wyjechał na dopełnienie studiów do Paryża. Powrócił tak urzeczony urokami paryskiego środowiska, tak obezwładniony ciężarem kultury zachodniej, że nie zdołał się już nigdy odnaleźć. Wypadek to nie tak rzadki, jak się sądzi. Gdym go po powrocie odwiedził w Zakopanem, gdzie przebywał chcąc ukończyć pracę o tektonice Tatr, siedział za stołem wpatrzony z lubością w namalowaną przed chwilą akwarelę. Na ścianach izby nie widać było wykresów geologicznych, a tylko reprodukcje z Luwru, szkice kawiarń paryskich, fotografię grobu Napoleona pod kopułą Inwalidów. Lubiany przez wszystkich „Wika”, przez parę lat prezes Eleuterii, rzecznik powściągliwości i silnej woli, skończył jako alkoholik. Brat jego Czesław dostał pomieszania zmysłów, gdy był dyrektorem Instytutu Geologicznego w Warszawie. Zetknięcie z szczytowymi zagadnieniami kultury może być nieraz niebezpieczne dla natur ku temu nie przygotowanych. Norwidowski „głupi Słowianin” korzysta na Zachodzie, jeśli przyswoi sobie jego sceptycyzm; lecz nie podniesie się nigdy, jeśli padnie plackiem przed wielkim ołtarzem kultury.\nWysłany: Śro 18 Kwi, 2012 20:58\nKończąc wątek okołobujwidowski (przy okazji wspomnę, że w 1990 roku nakładem WL ukazały się pamiętniki Odo Bujwida "Osamotnienie. Pamiętniki z lat 1932-1942"):\nU Bujwidów rozprawiano o wszystkim co nowe, co rewolucyjne. Każdy z uczestników zebrań był w mniemaniu innych „fenomenalny”. W zbyt już oderwaną, nazbyt „genialną” atmosferę wdzierał się niekiedy ostry wiatr zdarzeń. Stało się, że trzeba było wyjść na ulicę i wziąć w obronę samego gospodarza. Odo Bujwid był nieraz gwałtownie atakowany przez konserwatywny Kraków za swój domniemany ateizm. Gdy jednak złożył, bodajże pierwszy, poważną sumę na świeżo założone Towarzystwo Szkoły Ludowej, urządziliśmy mu pochód z pochodniami. Wiwatowaliśmy na cześć profesora nie na Lubiczu, a przed uniwersytetem, dając w ten sposób do zrozumienia senatowi, że co głośniejsi obywatele miasta trzymają z wolnomyślnym profesorem.\n„Mama” i jej panny uchodziły, rzecz prosta, za czołówkę polskich sufrażystek. Co oznaczała ówczesna sufrażystka, trudno mi dziś powiedzieć. Z wszystkich Bujwidzianek jedna tylko ukończyła wyższe studia. Najstarsza, Kazia, zdobyła dyplom szczególnego rodzaju wybiwszy szyby w pałacu biskupim; najmłodsza, Hela, odznaczyła się podczas głośnej demonstracji przeciwko księdzu Zimmermanowi, gdy go mianowano profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prawie wszystkie panny powychodziły za uczestników zebrań na Lubiczu. Wesele Kazimierza Roupperta po ślubie z Kazią miało wszystkie cechy modnego wówczas bratania się z ludem. Urządzono je na wsi w Czasławiu. Nie był to folwark, w ścisłym tego słowa znaczeniu, gdyż hodowano w nim konie celem zdobycia surowicy przeciw wściekliźnie. Na wesele przybyła jednak nie tylko czeladź sadyby, ale i chłopi wsiowi. Przygrywała chłopska kapela. Biolog i asystent Rouppert wycinał krakowiaczki z dziewojami miejscowymi; anarchista Dubieński golił gorzałę z gospodarzami. „Lubicz” stawił się in corpore.\nWysłany: Czw 19 Kwi, 2012 14:56\nO Mariuszu Zaruskim:\nNo, i Mariusz Zaruski. Trzeba go wydzielić nie dlatego, by innym przewodził, lecz że najbarwniejszą był wśród swych postacią. Ci którzy pamiętają go jako szefa kancelarii wojskowej prezydenta Mościckiego, niechże wiedzą, że ten generał, ozdobiony wielu odznaczeniami, z tą samą powagą obnosił po Zakopanem swą skromną godność taternika. Natura wyposażyła go w ciało krzepkie, twarz srogą, choć bez śladu okrucieństwa, wolę twardą, rozkazujący gest. Do Zakopanego przybył z urzekającą legendą Sybiraka i żeglarza polarnych wód. Ledwie postawił stopę pod Giewontem, przeobraził się w zdobywcę Tatr i ratownika ludzi, których spotkało w górach nieszczęście. Poczynania jego taternickie i ratunkowe miały charakter wojskowy. Był nie tylko przewodnikiem, ile dowódcą. Stosowane przez niego sposoby wojskowe wyśmiewała szopka zakopiańska. Chodziło między innymi o telegraf Morsego, którym Pogotowie miało przesyłać wiadomości ze skał. Otóż, żartowali szopkarze, przewodnik jeden, wysłany w ścianę na ratunek, nie mógł sobie poradzić z chorągiewkami sygnałowymi. Zaruski woła więc z dołu: „jaka litera?” ... „A” – odpowiada góral. Przypadek chciał, że podobną, choć pełną już, rozmowę słyszałem stojąc pod ścianą Jaworowego. Przewodnik Tyłka, znalazłszy zwłoki Szulakiewicza, krzyknął wprost z góry do machającego chorągiewkami Zaruskiego: „nie żyje”.\nTak czy owak, była to jak się mówi postać ze spiżu. Że jednak ludzka, miała i swoje słabostki. Pan Mariusz pisywał wiersze, i to bardzo romantyczne. „Wiersze pisywali wtedy wszyscy”, powie ktoś świadomy tych lat. Nie wszyscy jednak zajmowali się teozofią i spirytyzmem. Pan Mariusz, choć niezłomny rzecznik woli, dawał chętnie ucho wróżbom. Bawił się w wynalazki. Mył się w szczególnie zbudowanej umywalni, nogą przyciskał jakąś dźwignię i woda lała mu się na głowę. Używał czekana własnego pomysłu (nazwał go okrężnym), sporządził szereg przepisów na smary narciarskie i zaprawianie butów tłuszczem.\nNiespożyte siły dopraszały się o zadania, niechby i mało ważne. Gdy jednak od innych wymagał tyleż co od siebie, nie licząc się z ich siłami, był w Zakopanem samotnikiem. Nie wiem, czy był nim również, gdy rozstawszy się z Tatrami, powrócił do żeglugi. Umarł samotnie w roku 1940, kiedy to bolszewicy zabrali go z osady na Wołyniu i uwięzili w Homlu. Było to podobno to samo więzienie, w którym osadzono go za caratu. O tragicznym końcu Zaruskiego milczy Polska „ludowa”, choć statek szkolny żegluje pod jego nazwiskiem.\nWysłany: Czw 19 Kwi, 2012 21:59\nOpis doznań świeżo upieczonego taternika:\nSzczyt! Widok. Odczuwanie. Znałem taterników, co zjadłszy, nie odczuwali. Ale nie znałem takich co by, nie zjadłszy, odczuwali. To pewnik. Ilości i jakości spożytej strawy nie należy jednak brać za kryterium następującej bezpośrednio po tym wrażliwości na piękno przyrody, gdyż rezultaty mogłyby być fałszywe. Obok tej zasady, konieczna jest chęć odczuwania. Świadomość, że się odczuwa oraz duma, że się odczuwa lepiej i głębiej od sąsiada. Należy także oznaczyć chwilę, w której odczuwanie ma dojść do maksimum. W chwili tej jest wskazanym wstrzymać na kilka sekund oddech i zamknąć oczy. Kto spełni wszystkie te warunki dozna wspaniałego uczucia wtopienia się w przyrodę, pełnego pogardy dla ludzi i świata. Po czym śmiało może napisać artykuł. Z wszystkich tych warunków spełniłem wówczas tylko jeden. Zjadłem. Nic też dziwnego, że nic dzisiaj nie pamiętam z szczytowych chwil.\nWysłany: Czw 19 Kwi, 2012 22:01\nI fotografia. Goetel to ten pierwszy z lewej.\nWysłany: Pią 20 Kwi, 2012 12:23\nO wysokogórskich relacjach polsko-madziarskich:\nByła taka para madziarskich braci o polskim nazwisku: Ciula i Istvan Komarniccy. Inteligentni i pogodni, przyjaźnili się z Polakami; nikomu więc z nas nie śniło się „podebrać” im jakieś pierwsze wyjście. Latem 1908 Klub Kilimandżaro wybrał się w czwórkę na szczyt Lodowy od Doliny Czarnej Jaworowej. Nie zdobyte a wspaniałe to urwisko zachowało dziewiczość chyba przez niedopatrzenie Chmielowskiego czy Klubu Himalaja. Rozeznanie ściany z dołu okazało się zawodne. Gdyśmy bowiem wywinęli się z kotła na spadający ku dolinie filar, dostrzegliśmy, że chcąc osiągnąć punkt zwrotnikowy 2503, musimy pokonać kilka sporych turni, gdyż filar przechodził u góry w tak zwaną grzędę. Przyjętym zwyczajem ułożyliśmy na każdej turni kopczyki z kamieni i umieściliśmy pod nimi bilety z naszymi nazwiskami.\nWkrótce potem spotyka mnie w Zakopanem G. Komarnicki.\n– Aber Goetel baczi! (ależ drogi panie – zawołał – zrobił mi pan największą przykrość).\n– Panu? – pytam zdumiony. – Jakim sposobem?\n– Musi pan wiedzieć, że już od roku upatrzyłem sobie tę grzędę z Lodowego ku Czarnej Jaworowej. Właśnie z niej wracam. Byliśmy z bratem przekonani, że staniemy tam pierwsi. A tu kopczyki. Kto nas uprzedził? Naturalnie Polacy. Gratuluję. Czy się zgodzicie, byśmy nazwali te tumie Wielką i Małą Turnią Lodową?\n– Oczywiście. – Uścisnęliśmy sobie dłonie.\nWysłany: Pią 20 Kwi, 2012 16:40\nPod krawatem, tylko na pierwsze wejście, czy to strój codzienny, a na pierwsze wejście zakładało się frak?\nWysłany: Pią 20 Kwi, 2012 21:28\nWtedy "North Face'y", "Salewy", "Joe Wolfskiny" były jeszcze chwilowo nieobecne.\nTu jeszcze dwa przykłady mody wspinaczkowej:\nprezentowanej przez Mariusza Zaruskego i i Aleksandra Znamięckiego\noraz zdjęcie "strażackie" członków Sekcji Turystycznej TT


Nie ma niewinnych kłamstw - O. prof. Mieczysław A. Krąpiec - piotrjaroszynski.pl\nO. prof. Mieczysław Albert KrąpiecNie ma kłamstw niewinnych, wszystkie bowiem uderzają w człowieka (także w naród), pozbawiając podstaw związania jego życia z rzeczywistością. Tam, gdzie jest kłamstwo (a każda manipulacja prawdą jest jakimś kłamstwem), tam jest zerwanie więzi z rzeczywistością i Źródłem – Twórcą tej rzeczywistości, z Bogiem.\nNie na darmo mówił Chrystus Pan, że „prawda was oswobodzi”, bo prawda jest związaniem myśli ludzkiej z rzeczywistością i ostatecznie z Bogiem. Dlatego występujące w kulturze uderzenie w prawdę, jej deformacja (a ta deformacja dokonuje się lawinowo na różne sposoby) jest uderzeniem w człowieka, w podstawę jego bytowania i w jego przeznaczenie.\nNasz Dziennik, 4-6 stycznia 2014


Komputery PCPC AcerPC AsusPC HPPC LenovoPC GatewayAll-in-One AsusLaptopyAcerAsusDellHPLenovoMSISamsungSonyToshibaTabletyAcerToshibaSmartfonyAkcesoria GSMBlubooDooGeeHomtomUlefoneUMIXiaomiUrządzenia peryferyjneGaming: kierownice i padyGaming: klawiaturyGaming: myszy i trackballeGaming: słuchawkiGłośnikiKlawiaturyMonitoryMyszy i trackballeNagrywarki zewnętrzneProjektoryRouterySłuchawkiAkcesoriaOkablowaniePokrowce i FuterałyPowerbankiŚrodki czyszcząceTorby i plecakiUchwyty ścienne LED/LCDZasilanieInneAGDDronyInteligentne zegarki i opaskiKijki do selfieOprogramowanieRTVJesteś tu: Strona głównaSmartfonyAkcesoria GSMBluboo Picasso Back Cover Blue Zaloguj się\nGwarancja 12 miesięcy, realizowana w autoryzowanym serwisie.Najczęściej kupowane z tym towarem Etui Bluboo Picasso19,00 zł24,50 złSmartphone Bluboo Picasso (black)399,00 zł425,00 złSmartphone Bluboo Picasso (gold)399,00 zł425,00 złZobacz równieżEtui Homtom HT719,00 zł24,50 złSzkło hartowane Homtom HT719,00 zł24,50 złEtui Xiaomi Redmi 4A (oem)19,00 zł37,00 złSzkło hartowane Ulefone Tiger19,00 zł24,50 złNa zdjęciach widać jedynie ogólny wygląd towaru. Wszystkie dane techniczne jak m.in. klawiatura, ilość gniazd, portów, czytników oraz pozostałych cech danej oferty zawarta jest w specyfikacji technicznej lub/i w opisie. Staramy się skrupulatnie je przygotowywać. Zastrzegamy sobie jednak możliwość wystąpienia nieścisłości lub niekompletności. Jeśli widzisz błąd lub chcesz uzyskać więcej informacji o produkcie skontaktuj się z nami.INFORMACJE


naszyjnik – Strona 2 – Nati Think Pink\n7 grudnia 2015 6 grudnia 2015 NatiBiżuteria\nMojej mamie rozerwał się naszyjnik, a ponieważ sama nie była w stanie go naprawić odesłała do mnie jego elementy, stwierdzając, że na pewno do czegoś je wykorzystam. Postanowiłam zrobić jej nowy naszyjnik, a ponieważ nie[…]\nDIY: Pleciony naszyjnik z dzianiny\n22 listopada 2015 NatiBiżuteria\nMacie stare koszulki, których już nie używacie, bo zbiegły się w praniu, albo przytrafił im się inne nieszczęście? Jeżeli tak, to może je spotkać lepszy los od wyrzucenia albo przerobienia na ścierki. Jaki – przeróbcie[…]\nDIY: Pastelowy naszyjnik\n5 września 2015 5 września 2015 NatiBiżuteria\nKolejny już pastelowy naszyjnik, ale zupełnie inny od poprzednich – łączy w sobie prostotę, element geometryczny i delikatne, ciepłe kolory. Myślę, że wpadnie Wam w oko.\nWisior z geometrycznym kaboszonem\n6 sierpnia 2015 6 sierpnia 2015 NatiBiżuteria\nMyślę, że każdy z Was zauważył, że jeśli chodzi o biżuterię, to mam pewne fazy – bransoletki, rzemień, koraliki, a teraz czas na kaboszony. Zakochałam się w tych retro, ale również w przezroczystych, które można[…]\n11 lipca 2015 11 lipca 2015 NatiBiżuteria\nCoś jest w tych pastelowych odcieniach, że potrafią skraść serce i czarować o każdej porze roku, niezmiennie od lat. Na lato są w sam raz, bo ich lekkość idealnie dopełnia delikatne sukienki i wakacyjne stylizacje.[…]\n29 kwietnia 2015 NatiBiżuteria\nW przerwie między relacją ze Sri Lanki kolejne DIY. Myślę, że nie jedna z Was miała w życiu taką sytuację, że zgubił się jeden kolczyk od pary, które bardzo lubiłyście. I co teraz? Jeśli[…]


Pobił znajomego łopatą | Super Nowości\nPobił znajomego łopatą\n14:23, 06.07.2011 /paulina\nOLCHOWIEC. Do zdarzenia doszło w Olchowcu w Bieszczadach, w budynku byłego hotelu robotniczego. Ratownicy zabrali do szpitala 52-letniego mężczyznę. Był nieprzytomny, miał rany na głowie i twarzy.\nMężczyzna w rozmowie z policjantami zapewniał, że jego znajomy został napadnięty przez dwóch mężczyzn, którzy wcześniej go odwiedzili. Jednak ze zgromadzonych dowodów wynika, że pomiędzy mężczyznami doszło do awantury, podczas której 52-latek został pobity łopatą. Po tym, znajomi znaleźli go zakrwawionego, z ciężkimi obrażeniami. Ustalono, że sprawca chcąc uniknąć odpowiedzialności, jeszcze przed przyjazdem Policji posprzątał mieszkanie i ukrył narzędzie przestępstwa.\nPodejrzany został zatrzymany, usłyszał prokuratorskie zarzuty usiłowania zabójstwa. Prokuratura Rejonowa w Lesku, która nadzoruje to postępowanie wystąpiła z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie podejrzanego. Sąd przychylił się do tego wniosku i zdecydował, że 62-latek najbliższe trzy miesiące spędzi w areszcie.


Frez palcowy 10 mm - do metalu HSSE kobaltowy\n- długość całkowita L - 72 mm,\nFrez palcowy 10 mm do stali nierdzewnej\nFrez palcowy 10mm do stali nierdzewnej NFPa DIN-844 zgodny z normą wymiarową DIN 844 AKN. Przeznaczony jest do obróbki półwykańczającej oraz wykańczającej. Posiada chwyt zgodny z normą DIN 1835. Wykonany jest ze specjalnej stali szybkotnącej HSS-E, której istotnym składnikiem jest ok. 5% kobaltu. Zawartość tego pierwiastka wpływa na zwiększenie jakości obróbki, zwiększenie wytrzymałości frezów na ciężkie warunki skrawania oraz zwiększenie ich odporności na ewentualne uszkodzenia mechaniczne. Oferowane przez nas frezy palcowe fi 10mm do stali nierdzewnej, trzpieniowe palcowe stosowane są do frezowania czołowego i obwodowego. Cechuje je wysoka ciągliwość i zwiększona trwałość. Wpływa to na zwiększenie jakości obróbki i dłuższy okres użytkowania. Frezy umożliwiają pracę wykonywaną na sucho jak i z chłodziwem.\nkod produktu: 11845  w magazynie > 10 szt.\nkod produktu: 5843  w magazynie > 10 szt.\nTrwały i niezawodny frez. Polecam\nBardzo dobry frez z twardego materiału.


obcokrajowcy w PolskieRadio.pl\nLoty do Tadżykistanu i Kirgistanu dla uchodźców z Ukrainy. Wspólna akcja SG i Frontexu\nStraż Graniczna przekazała, że wraz z Agencją Frontex zorganizowały cztery loty czarterowe do Tadżykistanu i Kirgistanu dla obywateli tych państw, którzy uciekli z Ukrainy do Polski. Do swojego kraju tymi lotami wróciło prawie 700 cudzoziemców. Zobacz więcej na temat: POLSKA straż graniczna Frontex uchodźcy służby i bezpieczeństwo wojna na Ukrainie wojna 2022 konflikty międzynarodowe serwis wschodni obcokrajowcy\nSankcje przeciwko funkcjonariuszom reżimu Łukaszenki. Żaryn: to organizatorzy nielegalnej migracji\n- Na listach sankcyjnych Unii Europejskiej i krajów Zachodu znaleźli się przedstawiciele białoruskiej straży granicznej, linie lotnicze, biura podróży i hotele - osoby i białoruskie instytucje zaangażowane w organizację nielegalnego szlaku migracyjnego - poinformował rzecznik prasowy ministra koordynatora służb specjalnych Stanisław Żaryn. Zobacz więcej na temat: granica POLSKA migracja straż graniczna służby specjalne imigranci w Europie obcokrajowcy Stanisław Żaryn służby i bezpieczeństwo kryzys migracyjny kryzys na granicy infografika polityka sankcje sankcje Unii Europejskiej sankcje USA\nPorucznik Anna Michalska przekazała, że przy granicy polsko-białoruskiej pojawiły się osoby, które podawały się za ornitologów. Funkcjonariusze ukarali ich mandatami. Rzecznik Straży Granicznej dodała, że jakiś czas później, dziewięciu cudzoziemców próbowało nielegalnie przekroczyć granicę. Zobacz więcej na temat: służby i bezpieczeństwo straż graniczna imigranci w Europie granica Białoruś kryzys migracyjny obcokrajowcy kryzys na granicy migracja\nPorucznik Anna Michalska przekazała, że przy granicy polsko-białoruskiej pojawiły się osoby, które podawały się za ornitologów. Funkcjonariusze ukarali ich mandatami. Rzecznik Straży Granicznej dodała, że jakiś czas później, dziewięciu cudzoziemców próbowało nielegalnie przekroczyć granicę. Zobacz więcej na temat: POLSKA służby i bezpieczeństwo straż graniczna imigranci w Europie granica Białoruś kryzys migracyjny obcokrajowcy kryzys na granicy migracja\nMarszałek woj. świętokrzyskiego dziękuje żołnierzom: wysoko oceniamy wasze wysiłki na rzecz bezpiecznej ojczyzny\n- Niezwykle wysoko oceniamy codzienne wysiłki służb mundurowych na rzecz bezpiecznej ojczyzny - powiedział we wtorek marszałek województwa świętokrzyskiego Andrzej Bętkowski. Kilkuset żołnierzy Obrony Terytorialnej i policjantów z woj. świętokrzyskiego było zaangażowanych w służbę na granicy polsko-białoruskiej. Zobacz więcej na temat: granica straż graniczna POLSKA migracja służby specjalne imigranci w Europie obcokrajowcy Stanisław Żaryn służby i bezpieczeństwo kryzys migracyjny infografika kryzys na granicy\nStanisław Żaryn o sytuacji na granicy z Białorusią: wzrasta liczba cudzoziemców sprowadzanych z Rosji\n- Konflikt przy naszej wschodniej granicy jest utrzymywany przez białoruskie służby - powiedział rzecznik koordynatora służb specjalnych Stanisław Żaryn. Jak dodał, chodzi o "destabilizowanie sytuacji w Polsce". Zobacz więcej na temat: granica POLSKA migracja straż graniczna służby specjalne imigranci w Europie obcokrajowcy Stanisław Żaryn służby i bezpieczeństwo kryzys migracyjny kryzys na granicy infografika\nRzecznik ministra koordynatora służb specjalnych Stanisław Żaryn zaznaczył, że "jedynie część cudzoziemców, którzy przybywają nielegalnie do Polski, jest zainteresowana składaniem wniosków pobytowych w Polsce". Jak podkreślił we wpisie na Twitterze, "często wnioski te cudzoziemcy traktują cynicznie, jako sztuczkę formalną otwierającą drzwi do Unii". Zobacz więcej na temat: POLSKA Stanisław Żaryn służby i bezpieczeństwo służby specjalne granica kryzys na granicy migracja imigranci w Europie kryzys migracyjny straż graniczna obcokrajowcy infografika\n"Szlak migracyjny wciąż jest zasilany ludźmi". Żaryn o kolejnych grupach migrantów, które przybyły do Mińska\nJak przekazał rzecznik ministra koordynatora służb specjalnych Stanisław Żaryn, w Mińsku gromadzą się kolejne grupy migrantów, którzy zapewne będą transportowani na zachód, w kierunku Polski lub Litwy. Zobacz więcej na temat: POLSKA służby i bezpieczeństwo kryzys migracyjny granica imigranci w Europie migracja imigracja obcokrajowcy Mińsk Białoruś Stanisław Żaryn\nSłowa otuchy i uznania dla polskich służb. W sieci rozpoczęto akcję #HoldTheLinePoland\nW odpowiedzi na trudną sytuację związaną z kryzysem migracyjnym przy polsko-białoruskiej granicy do Polski płyną słowa wsparcia. W mediach społecznościowych internauci z całego świata rozpoczęli akcję #HoldTheLinePoland. Zobacz więcej na temat: ŚWIAT Europa imigranci w Europie media kryzys migracyjny migracja imigracja obcokrajowcy straż graniczna Wojsko Polskie\nPod Tatrami brakuje rąk do pracy. Problem pogłębia odpływ pracowników sezonowych\nPracownicy w sektorze hotelarstwa i obsługi turystów pod Tatrami są cały czas poszukiwani, a posiłkowanie się pracownikami z Ukrainy czy Białorusi już nie wystarcza - powiedział Karol Wagner z Tatrzańskiej Izby Gospodarczej. Zobacz więcej na temat: turystyka GOSPODARKA pandemia Tatry Zakopane obcokrajowcy\nOgromna liczba zatrzymanych kurierów. Pomagają w nielegalnej migracji\n- Od początku sierpnia tylko na Podlasiu zatrzymaliśmy 231 kurierów, którzy w swoich samochodach przewozili ponad tysiąc osób, nielegalnie przebywających w naszym kraju, przekraczających bezprawnie granice UE - poinformował rzecznik Komendy Głównej Policji insp. Mariusz Ciarka. Dodał, że od sierpnia polscy policjanci w całym kraju zatrzymali już ponad 4,3 tys. nielegalnych imigrantów. Zobacz więcej na temat: POLSKA służby i bezpieczeństwo imigranci w Europie obcokrajowcy migracja imigracja Białoruś bezpieczeństwo policja\nPrzejęcie Afganistanu przez Talibów wywołało obawy przed falą uchodźców, podobną do napływu uciekających z ogarniętej wojną Syrii w 2015 r. Główne szlaki migracyjne do Unii Europejskiej prowadzą przez Hiszpanię, Włochy, Grecję, Bułgarię i Węgry. Od kilku miesięcy coraz więcej migrantów próbuje dostać się do UE z Białorusi przez Polskę, Litwę i Łotwę. Niektóre z krajów leżących na tych szlakach migracyjnych postawiły ogrodzenia na granicach. Inne się do tego przymierzają. Zobacz więcej na temat: ŚWIAT migracja imigracja obcokrajowcy Europa kryzys migracyjny uchodźcy imigranci w Europie Hiszpania Grecja Turcja Węgry\nNiemal 500 prób nielegalnego przekroczenia granicy. Nowe dane SG\nStraż Graniczna poinformowała, że w niedzielę cudzoziemcy podjęli 470 prób nielegalnego przekroczenia granicy Białorusi z Polską. "Wobec 87 osób wydane zostały postanowienia o opuszczeniu terytorium Polski" - podkreślono w komunikacie opublikowanym na Twitterze SG. Zobacz więcej na temat: POLSKA służby i bezpieczeństwo imigranci w Europie obcokrajowcy policja imigracja podlaskie bezpieczeństwo\nJak przekazała rzecznik Straży Granicznej ppor. Anna Michalska, funkcjonariusze Straży Granicznej zatrzymali minionej doby trzy osoby za pomocnictwo w organizowaniu nielegalnego przekroczenia granicy. Łącznie przewozili 11 osób, które wbrew przepisom przedostały się z Litwy do Polski - przekazała rzecznik Straży Granicznej ppor. Anna Michalska. Zobacz więcej na temat: POLSKA służby i bezpieczeństwo straż graniczna imigranci w Europie obcokrajowcy Litwa


Dziś cieszę się z..... (Strona 332) :: Rozmowy :: Forum e-Konkursy.info - o krok od wygranej...\nCytuj wiadomość#6540891 poniedziałek, 22 października 2018, 13:06:38\nOj nie zgodzę się z Tobą W ten weekend odbyły się targi World Travel Show. Byłam na kilku panelach- na kilku spotkaniach z podróżnikami- spodziewałam się mega podróżników. I oczywiście tak było, ale oprócz znanych nazwisk pojawiły się osobowości o których sama nigdy nie słyszałam. Osoby te zostały docenione przez organizatorów i miały możliwość opowiedzenia o swoich pasjach tylko dlatego, że kochają to co robią. A dodam, że wypowiadały się osoby, które miały problem z przemawianień (czyli specjalnie nie przygotowały się do tego wcześniej), a ich filmiki z podróży były kręcone z ręki. Jeśli jesteś człowiekiem z pasją i będziesz się rozwijał ludzie to zauważą i zostaniesz doceniony... albo już zostałeś doceniany tylko tego niezauważasz lub niewidzisz? Ja pomimo tego, że podróżuję jakoś nie miałam odwagi opowiedzieć o sobie albo wrzucić tutaj swojej strony z podróżami, gdyż uważam, że wciąż nie mam siły poruszyć tych 4 liter, żeby zrobić coś więcej, coś czym warto się pochwalić- a Ty miałeś tą odwagę\nkinzao, joan [więcej] 0\nCytuj wiadomość#6540894 poniedziałek, 22 października 2018, 13:12:14\nTo zależy, czy chcesz zaimponować profesjonaliście, czy zachwycić "szaraczka". Jestem z tych szaraczków właśnie. Lokalnie jest u mnie wieeele imprez o charakterze podróżniczym, przeważnie pokazy slajdów połączone z opowieściami itp. Organizują je min. domy kultury i wszelkie instytucje kulturalne. Dodatkowo są knajpy typowo podróżnicze, np. katowickie Namaste. Niedawno byłam na łaziskim festiwalu "Pod górę", a w listopadzie wybieram się na rudzkie "Lawiny" (polecam osobom z województwa śląskiego, wstęp wolny!) Jeśli tylko masz gadane (a który konkursowicz nie ma?), spokojnie możesz wziąć udział w tego typu evencie, jako prelegent.\nZadaj sobie jednak pytanie, czy warto? Bo musisz poświęcić swój czas i energię. Pieniędzy żadnych raczej nie dostaniesz. Czy można w ogóle coś zyskać? Hmm może wzruszenie babci gdy zobaczy, jak Ciebie i Twój film oklaskuje cała sala kinowa? Może kiedyś przeprowadzona prelekcja pozwoli Ci przebić się przez las nijakich CV? Może wsiąkniesz w towarzystwo i poznasz ciekawych ludzi, których podróże zainspirują Ciebie? Może w jakimś ośrodku dla dzieciaków przekonasz któregoś z nich do bycia lepszym człowiekiem i wyjścia poza schematy znane z codzienności? To już musisz sobie przemyśleć\nviviean, 29renata, kinzao 0\nCytuj wiadomość#6540900 poniedziałek, 22 października 2018, 13:19:44\nOk, przyznaję trochę daliście do myślenia dzięki za to\nBardzo żałuję, że nie mogłem być na WTS\nalita, joan 0\nCytuj wiadomość#6540994 poniedziałek, 22 października 2018, 16:56:19\nJasny gwint, ale mnie przeraziłaś! Masakra po prostu...\nPrzecież to logiczne, że gdyby Pan X nie znalazł zagubionych dokumentów, zastrzegłby je i wyrobił nowe - to dla złodziei niekorzystny obrót sprawy. Najlepiej dla złodzieja dokumenty sfotografować i oddać, wtedy ofiara będzie zachwycona, że portfel ma z powrotem i oszczędzono jej biurokracji. BŁĄD. Dokumenty, nad którymi tracimy kontrolę, należy bezwzględnie traktować, jak skradzione. Bo złodziej odczeka i zaatakuje, kiedy się najmniej spodziewamy.\ncalliope, bruce [więcej] 0\nCytuj wiadomość#6541480 środa, 24 października 2018, 09:21:41\nA czy musiałaś po przyjściu do restauracji okazać potwierdzenie otrzymane na mejla? Nie pamiętam, jak to było kiedyś, a w taką pogodę kiepskim pomysłem jest dylać do punktu ksero, żeby wydrukować jedną stronę\nCytuj wiadomość#6541644 środa, 24 października 2018, 16:14:33\nmiałem wydrukowane potwierdzenie lecz kelner miał listę i po podaniu nazwiska nawet go nie chciał. Pewnie każda restauracja inaczej podchodzi. Smacznego\nCytuj wiadomość#6541698 środa, 24 października 2018, 19:19:44\nnikos, staszek, agata6, agicho, defed [więcej] 0\nCytuj wiadomość#6542028 piątek, 26 października 2018, 05:41:57\ncieszy mnie wczorajsze wyjście na wygrany kurs tańca\n,dawno się tak nie śmiałam. tańczyć się pewnie nie nauczymy ,ale czas spędzony razem bezcenny\nstaszek, glena, bruce 0\nCytuj wiadomość#6542613 poniedziałek, 29 października 2018, 08:16:35\nCieszę się bardzo, że po roku ciągłego obiecywania, że teraz na pewno wygram tę pralkę, skończyłam ze złudzeniami i wczoraj w mojej łazience wylądowało to cudowne urządzenie.\nludzka_istota, kameleon1982, asia670, cleo25, mama2006 [więcej] 0\nCytuj wiadomość#6542812 poniedziałek, 29 października 2018, 19:31:48\nszukałam dziś zapodzianych gdzieś dokumentów do lekarza, i znalazłam przypadkiem swoją nagrodę sprzed roku, czyli kartę prepaid ze 100 zł z ubiegłorocznego carex, wraz z nie otwartym pinem całe szczęście, że karta jeszcze ważna, sprawdziłam jej stan na koncie, jest wszystko ok nie mam pojęcia, jak mogłam nie wydać tych pieniążków wcześniej\nandrom, monia24, jokan, nikos, wiesia30 [więcej] 0\nCytuj wiadomość#6543143 wtorek, 30 października 2018, 21:31:15\nCieszę się- że dziś mijają 3-lata odkąd dołączyłam do tego superowegoooooooo forum\ni muszę przyznać...że nagrody mnie nie omijały\nPozdrowienia dla dla wszystkich forumowiczów\nikki, golocia, glena, defed, kumulacja [więcej] 0\nCytuj wiadomość#6543171 środa, 31 października 2018, 06:23:21\nz wyjazdu do Warszawy\nspotkam się z przyjaciółką miłe spędzimy czas. tak rzadko mamy możliwość widzenia. dobrze że są portale społecznościowe i telefony. jednak radość ze spotkania na żywo\nglena, jokan, bruce, mama-l-k-m, kumulacja, andii, monia24 0\nCytuj wiadomość#6543194 środa, 31 października 2018, 08:59:27\nże kończą się loterie, które mnie denerwują - ale przynajmniej nie będzie kusić na zakup nowego batonika;-)\nandii, agakaz2, renatak0, aleks1983 [więcej] 0\nCytuj wiadomość#6543399 środa, 31 października 2018, 20:00:44\nCieszy mnie, że kasjerki i kasjerzy w Carrefourze są zawsze tak pomocni i nie robią problemów kiedy dzielę zakupy na 17 paragonów z czego 10 to pojedyncze Łaciate\ncudaczek121, atyde25, viviean, agakaz2, monia24 0\nCytuj wiadomość#6543743 piątek, 2 listopada 2018, 16:18:11\nCieszę się z zakupu nowego etui na telefon - z przelewającym się wte i we wte brokatem, złotymi serduszkami, kulkami i literkami. Boszsz... jakie to piękne!\ncalliope, agakaz2 0\nCytuj wiadomość#6543763 piątek, 2 listopada 2018, 17:51:08\nA pokaż to cudeńko\nCytuj wiadomość#6543879 sobota, 3 listopada 2018, 10:41:53\ncudaczek121, calliope, iszhara 0\nCytuj wiadomość#6543883 sobota, 3 listopada 2018, 10:59:45\nFajne płytki masz na podłodze Sama kładłaś?\nCb656, to tylko podstępne linoleum, co płytki udaje Patrz lepiej na moją brokatową zabawkę! Marzyłam o niej ze 25 lat\ntoka, calliope, bezaczek7, @[email protected] 0\nCytuj wiadomość#6543902 sobota, 3 listopada 2018, 13:18:12\nA ja się cieszę ze mój telefon ..jednak okazał się odporny na zalanie i tylko wywalił chwilowego Focha blokując dotykowy dostęp do siebie ....teraz to ja juz go bede szanować, bo brak kontaktu to ciężka sprawa\nkolorowekredki, cudaczek121, joan, andii, joasiunia [więcej] 0\nCytuj wiadomość#6544093 niedziela, 4 listopada 2018, 19:32:10\nCieszę się, że wpadnie +150 zł do budżetu za II ture wyborów:) juz swoje odsiedziałem, teraz tylko na 20:30 ide i kolo 21:20 z kasiorka wychodze\nCieszę sie tez z tego, ze w końcu poszedłem na studia II st. i na pierwszych zajeciach zapoznałem fajne koleżanki - a szczególnie Anie - po pierwszych rozmowach to takaa, pomocna, z super poczuciem humoru i w ogóle przefajna dziewczyna, ze może cos wiecej z tego będzie i tylko 4 lata starszy jestem\nGorzej, ze pracuje w firmie, ktorej jest 5 facetow zatrudnionych. Na studiach na 70 osob jest 10 chlopakow gora. Musze poszukac jakis inicjatyw, w ktorych poprzebywam z kolegami\natyde25, cudaczek121, kumulacja, joan, estrelitta [więcej] 0


mój 13 grudnia 1981 | Wiadomości gminne CZERNICHOWSKIE\nSą wydarzenia, które zapadają w pamięć narodu. Możemy zapytać każdego Polaka, co wtedy robił, jak przeżył takie doniosłe wydarzenie, jak dotarło do jego świadomości. Dla mnie są to: wybór Karola Wojtyły na papieża 16 października 1978, wprowadzenie stanu wojennego 13 grudnia 1981 i wybory 4 czerwca 1989. Zapamiętałem dokładnie na całe życie, jak przeżywałem te zdarzenia, gdy dosłownie rozsadzały naszą codzienność.\nI pewnie nie jestem w tym odosobniony, zwłaszcza jeśli chodzi o wprowadzenie stanu wojennego w Polsce . Z tego wydarzenia jest mnóstwo relacji. Ja dokładam swoją.


sobota 18-01-14, czytany: 2825 razy, autor: fyla\nKora / ©KAPiF Tematem narkotyków i Kory media żyły już jakiś czas temu. Czy teraz, podczas walki artystki z nowotworem spraw kobiecych, narkotyki ponownie powrócą na języki? Wiele na to wskazuje. Kamil Sipowicz twierdzi, że marihuana medyczna byłaby pomocna jego partnerce.\nPisarz udzielił ostatnio wywiadu SE, w którym apelował do rządu o legalizację upraw: - Gdyby marihuana medyczna była legalna i przepisałby ją lekarz, to Kora by ją brała. Ale w Polsce nie jest legalna, więc nie może. Nikt nie może, bo zaraz zjawi się policja. Jesteśmy za legalizacją marihuany medycznej. Apelujemy do rządu, do Tuska i Arłukowicza o rozsądek i miłosierdzie, żeby zalegalizowali medyczną marihuanę.\nMarihuana potrafi ponoć pomóc w wielu schorzeniach: - Marihuana pomaga na wiele chorób. Na jaskrę, przeciwko wymiotom, na parkinsona, w bólach związanych np. z chorobą nowotworową, przy stwardnieniu rozsianym, przy leczeniu depresji.\nRob Kardashian wzruszył tysiące internautów TYM zdjęciemJustin Bieber się POSIKAŁ! (VIDEO)90 operacji plastycznych w ciągu 10 lat - czy żywy Ken jest HOT? (ZDJĘCIA)W odpowiednim momencie wsiadła do odpowiedniego samochodu i jest gwiazdką Twój facet to potrafi? Agnieszka Woźniak-Starak chwali się, że jej mąż... (Inst)Co Wojtek Szczęsny wręczył Marinie w Tłusty Czwartek? (Instagram) Ostatnio dodane fotki:zobacz całą galerię »KoraKoraKoraKora\nKora z mężem, Kamilem Sipowiczem, promują książkę (FOTO)\tChoroba nie odebrała jej radości życia.\tczytano: 5247 razy\nKora straci pracę w Must Be The Music?! Czy jej zachowanie w ostatniej edycji nie spodobało się producentom?\tczytano: 4968 razy


Jak w praktyce działa długi ogon?\nTechnikę pozycjonowania „long tail” stosuje się na stronach o znacznej ilości podstron lub produktów w ofercie. Stąd najczęściej pozycjonowane w ten sposób są sklepy i katalogi internetowe. Dalsza część wpisu tłumaczy na czym konkretnie to polega i co z tego wynika dla Klienta :).\nZałóżmy, że mamy sklep internetowy z komputerami we Wrocławiu, posiadający 3000 produktów.\nWypozycjonowaliśmy stronę główną i kategorie produktów na np. takie słowa jak:\n„laptopy wrocław”, „sklep komputerowy wrocław”, „drukarki laserowe sklep”\nCzy to wszystko, co możemy zrobić?\nNasz sklep posiada przecież 3000 produktów!\nKażdy z nich może być celem zainteresowania w wyszukiwarkach.\nPotencjalni klienci mogą szukać takich fraz, jak:\n„laptop Samsung R580 sklep Wrocław”,\n„notebook Asus N52DA-EX026V”,\n„Monitor 19” LG Flatron E1940S-PN LED”,\n„tanie laptopy asus we Wrocławiu”.\nTo są właśnie zapytania z „długiego ogona”, czyli wielowyrazowe słowa kluczowe, które wpisują internauci szukając konkretnego produktu lub usługi.\nstrona odpowiednio zoptymalizowana przez fachowców, będzie wyświetlana przez wyszukiwarkę nie tylko wtedy, gdy internauta wpisze słowo kluczowe, które pozycjonujemy, ale też wtedy, gdy będzie poszukiwał produktu opisanego na naszych stronach! To jest właśnie ten długi ogon, który na wymienionych typach stron, generuje nawet 80% ruchu.\nWarto pamiętać, że na ogół klient, który poszukuje konkretnego produktu, kupuje go, więc stopień konwersji jest wyższy.


Wyprzedaż - bluzki i tuniki damskie Twinset, z golfem - Kolekcja lato 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Kobieta / Odzież damska / Bluzki i tuniki damskie / Bluzki i tuniki damskie Twinset, z golfem / Wyprzedaż - bluzki i tuniki damskie Twinset, z golfem\nEleganckie bluzki i tuniki pięknie wyglądają w zestawieniu z klasycznymi spodniami lub spódnicami, dzięki czemu w takim zestawie zawsze będziesz wyglądać szykownie. Taki strój będzie idealny do pracy, na spotkania, ale także w mniej formalnych okolicznościach, szczególnie jeśli wybierzesz bluzki i koszule w nietypowych kolorach albo ciekawych wzorach. Bluzki i tuniki damskie Twinset, z golfem w wyprzedaży za 340.45 zł? U nas aż 0 w kategorii Bluzki i tuniki damskie już od 340.45 zł!\nDuża różnorodność kolekcji, bogata gama wzorów i kolorów, nadruki, naszywki i inne ozdobniki sprawiają, że oprócz klasycznych koszul i bluzek można znaleźć w tej kategorii całkiem oryginalne i nietypowe propozycje. Z ich pomocą bez trudu wyrazisz swoją osobowość i podkreślisz swoją urodę. Sprawdź jakie bluzki i tuniki damskie możesz znaleźć w aktualnej kolekcji. Zobacz Bluzki i tuniki damskie Twinset, z golfem w wyprzedaży i odkryj najlepsze Bluzki i tuniki damskie już od 340.45 zł do Twoich stylizacji!\nKolekcja lato 2020 to Bluzki i tuniki damskie już od 340.45 zł do 340.45 zł od tak znanych marek, jak ! Zapomnij o przeglądaniu kilku stron i niewygodnym porównywaniu cen – u nas w jednym miejscu znajdziesz 0 ofert w dobrych cenach.\nWyprzedaż - bluzki i tuniki damskie Twinset, z golfem - Kolekcja lato 2020


Zobacz wątek - Mak wschodni( Papaver orientale)\nMak wschodni( Papaver orientale)\nTytuł: Re: Mak wschodni( Papaver orientale)\nNapisane: 15 mar 2017, o 18:57\nTo super wiadomość. Zawsze nasieję pół hektara, w domu nie ma się gdzie ruszyć, a potem przychodzi do pikowania i...\nto idę siać moje\nNapisane: 17 mar 2017, o 22:45\nHej Kochani, poradźcie mi, kupiłam 3 odmiany maku, w kapersie. Marnie wyglądają i obawiam się, że nie dotrwają do kwietniowego wysadzenia do gruntu.\nPodobno kiepsko znoszą majstrowanie przy korzeniach i przesadzanie, ale jakbym je teraz, każde z osobna, wsadziła do doniczki torfowej z ziemią i całość potem wsadziłą w kwietniu do gruntu?\nJa bym już sadził. Moje miały już liście jak przyszło minus jedenaście stopni bez śniegu, całe były pokryte szadzią, myślałem, że je diabli wezmą, a gdzie tam – nawet drobnych uszkodzeń na liściach nie ma. Jednym słowem przymrozki i mrozy, które jeszcze mogą się zdarzyć, zupełnie im nie zaszkodzą.\nMój od ponad dwóch tygodni posadzony w głębokiej, wysokiej doniczce stoi na parapecie w garażu.Już wyraźnie się zieleni, do kwietnia z pewnością w torfie i woreczku by nie dotrwał.Ja do gruntu sadzę w czerwcu odchowaną roślinę.Posadź jak najszybciej do doniczki.\nNapisane: 19 mar 2017, o 06:18\nWydaje mi się że mak jest bardzo odporny na niskie temperatury.Nie wiem jak niskie ale pcha się na świat wiosną jako pierwszy , z prymulkami.\nParę lat temu gdy go kupiłam był rachityczną roślinką kupioną w centrum ogrodniczym bardzo późną jesienią .Z powątpiewaniem wsadziłam go do ziemi tak jak radziła sprzedająca go kobieta.\nDzisiaj jest wielkim krzakiem ( mam nadzieję , że nim będzie jak co roku) i ma sporo dzieci , które też już też tego roku ujawniły się na rabacie.\nNapisane: 19 mar 2017, o 14:26\nMak wschodni Royal Wedding. Wykiełkowało 30 sztuk, po 19 dniach od wysiania wygląda następująco:\nMaków wschodnich nigdy nie kupowałem jako sadzonek, zawsze z nasiona. Są to bardzo żywotne byliny.\nNapisane: 25 mar 2017, o 01:23\nJednak doszło do tego, że zakupiłem maki wschodnie bo odwiedziłem ogrodniczy. W jednej torebce karpa do połowy wygniła ale pozostało kilkanaście mocnych korzeni ze świeżymi pączkami. Posadziłem po kilka do doniczek w tunelu. Zobaczymy co z tego wyjdzie. W sumie to widać na zamieszczonych zdjęciach, że maki łatwo rozmnażają się z sadzonek korzeniowych.\nNapisane: 8 kwi 2017, o 15:25\n60 maków Royal Wedding popikowanych, za jakiś czas powinny pokazywać się liście z meszkiem.\nNapisane: 20 kwi 2017, o 19:58\nMinęło już niecałe dwa tygodnie od ostatniej publikacji maków z siewu, obecnie ładnie podrosły. Maki w gruncie mają już pąki kwiatowe w rozetach ale trzeba mocno rozchylić liście.\nJak zawsze wyprodukuje wszystkiego za dużo, ale nie martwię się tym. Traktuje to jako kolejny krok do otworzenia własnej działalności w uprawie różnych roślin.\nNapisane: 21 kwi 2017, o 19:19\nJa dzisiaj w OBI kupiłam Harlem i Raspberry Queen w doniczkach. W tym roku raczej nie zakwitną, ale ważne że żyją, te z kapersów nie zawsze dają radę...\nNapisane: 2 maja 2017, o 20:13\nCiekawe czy te odmianowe maki są tak samo żywotne. Ma ktoś z tym doświadczenie?\nPrzypomniało mi się, że zakupiony w kapresie mak wyrósł ale ma bardzo dziwne liście. Wyglądają jak liście mlecza, ale nie mniszka, odmiana Forncett Summer. Czy one tak powinny wyglądać?\nNapisane: 3 maja 2017, o 05:31\nZ mojego doświadczenia powiem tak: siałam maka orientalnego czerwonego z nasion Vilmorinu 10 lat temu. Jest tak żywotny, że nie mogę się go pozbyć z ogrodu a zmieniła mi się koncepcja kolorystyczna i wszelkie czerwienie psują mi aranżację, więc jak tylko zakwita to go wykopuję. Ale, że kiedyś podobało mi się że zostawały makówki, to mam go rozsianego po całym ogrodzie. Mam też blado-róż-łosoś przywiezionego z Francji - nie zawiązuje nasion i ciągle mam strach przed podziałem, bo już nie jest tak żywotny jak czerwony. Mam też Patty's Plum, Bolero i niby Watermelon (najsłabszy i raczej niezgodny odmianowo bo fioletowy, ale ja się cieszę) - te dzieliłam na wiosnę raczej z dobrym skutkiem, bo widzę, że zaczynają puszczać listki. Mam jakiegoś białego, w latach coraz biedniejszy, chyba w przyszłym roku go podzielę, jeżeli zakwitnie na biało, bo ostatnio fiksował i zakwitł na biało i czerwono. W tym roku w Obi kupiłam Raspberry Queen i Harlem doniczkowane sadzonki, bo niestety mimo corocznych prób!!!! sadzonki z kapersów zgniwały, chyba po prostu za bardzo je podlewałam. Liście od młodych maków są mniej powcinane niż te dorosłe, ale nadal kosmate. Twojej odmiany nie znam, więc trudno mi powiedzieć...\nNapisane: 3 maja 2017, o 07:22\nMoje maki z kapersów nie przetrwały Kupię po prostu nasiona i wysieję.\nNapisane: 3 maja 2017, o 08:27\nNo to zobaczymy jak to będzie z moimi białymi, mam jakieś 60 sadzonek i są gotowe do wysadzenia na miejsce stałe.\n[ Posty: 162 ] Idź do strony nr... 1 ... 7, 8, 9, 10, 11, 12\nUżytkownicy przeglądający ten dział: PEPSI i 14 gości


Mieszkanie centrum Katowic 2 pokoje ! Premium!! Gotowe do zamieszkania!!\nOGŁOSZENIE BEZPOŚREDNIE - BEZ PROWIZJI Mamy państwu do zaoferowania dwupokojowe mieszkanie o powierzchni 43m2, znajdujące się w pięknej odrestaurowanej, klimatycznej kamienicy w samym centrum\n423 777 zł\nSprzedam ustawne, 4 pokojowe mieszkanie na osiedlu Barwinek w Kielcach po generalnym remoncie o powierzchni 60m2 na parterze w 4 piętrowym bloku, dwustronne na ul. Barwinek 1. W mieszkaniu znajdują\nCentrum 50,6m2 - dwa pokoje typu studio - na wynajem lub/i do zamieszkania\nMieszkanie z dwoma niezależnymi pokojami typu studio w doskonałej lokalizacji, niedaleko Kortowa, Starówki oraz jeziora Ukiel. Idealnie sprawdzi się jako miejsce do samodzielnego zamieszkania i\nOpis*OKAZJA* Kawalerka premium z Balkonem i z dedykowanym miejscem postojowym w hali garażowej -1 - wszystkie mieszkania do 70 m2 sprzedane, ja mam tylko to jedno wystawione. Uzdrowisko\nMieszkanie Marki 53,53 m2 - Garaż + Miejsce Parkingowe + Komórka lokatorska\nMieszkanie na sprzedaż 3 pokojowe o powierzchni 53,5 m2. Zlokalizowane jest na parterze w 3 piętrowym budynku w nowym budownictwie z 2014 roku (bez windy). Położone jest w bliskiej części Marek\nmieszkanie Bartąska 3M lub 4M winda\nKraków, M. Dębskiego 53,88 m², 3 pok., piętro 1/3, 9 818zł/m2 Sprzedam\nKraków-Podgórze-Opatkowice, ul. M. Dębskiego Sprzedam 529 000,- zł 53,88 m² 9 818 zł/m², trzy pokoje, piętro: 1/3, balkon (ok.8m²) Wyjątkowa okazja –stan deweloperski-dostępne od\nKontakt po godzinie 17:00 Mieszkanie o powierzchni 87 metrów, II piętro, własnościowe 4 pokoje, widna kuchnia, 2 łazienki z WC (jedna w funkcji pralni), balkon typu loggia ok. 3 m2, przynależne 2


Catering dietetyczny Kępno - tanio | Dieta pudełkowa\nJesteśmy już u Twoich drzwi – Kępno jest w obszarze naszych diet z dostawą pod wybrany adres!\nWielu z nas chce się zdrowo odżywiać. Nie musisz być dietetykiem, aby wiedzieć, że to co jemy jest podstawą dobrego humoru i zapału do życia. Jednak pewnie nie masz ochoty tracić długich godzin w kuchni, układając menu i przyrządzając dla siebie dietetyczne posiłki. Rozwiązaniem jest najlepszy fit catering dietetyczny, który każdego dnia dostarczy Ci pyszne i zbilansowane dania. Dieta z dostawą pod wskazany adres na terenie Kępna zaoszczędzi Twój czas. Codziennie masz 2 godziny, które możesz wykorzystać na swoje pasje, odpoczynek, spotkania z przyjaciółmi.\nNajwyższy czas wybrać tani catering Kępno!\nRóżnorodność smaków i dań sprawia, że nie masz ochoty na niezdrowe jedzenie, nie podjadasz w ciągu dnia i nie czujesz się znużony. Mamy smaczną dietę dla osób aktywnych fizycznie, które przygotowują się do ważnych imprez sportowych a personalizowana dieta to baza progresu wyników.\nDieta pudełkowa Kępno - to podstawa jeżeli chcesz zdrowo się odżywiać\nTania dieta w Kępnie działa już od dawna a my cieszymy się, że tak wielu z Was obdarzyło nas zaufaniem! Nie zwlekaj dłużej z decyzją czy warto wybrać catering dietetyczny, dowozimy w Kępnie kilkadziesiąt posiłków dziennie.\nBez wymagającej, jałowej diety będziesz błyszczeć cały rok bez obaw czy zmieścisz się w swoje najlepsze ubrania. Po pewnym czasie będziesz żałować, że tak późno się zdecydowałaś. Kępno catering dietetyczny czeka na Was!\nPlanujesz wyrzeźbić swoją sylwetkę lub przeciwnie – urosnąć i wypracować wymarzoną masę mięśniową? Fit catering dietetyczny z Kępna jest dla Ciebie. Wyspecjalizowany zespół kucharzy dba, aby diety posiadały warzywa, ryby, owoce jak i fit ciastka lub inne znane dania w odchudzonej wersji. Wszystko dla najbardziej wymagających osób, które chcą jeść wyjątkowe dania. Nawet dieta odchudzająca jest pełna słodkich przekąsek, przy których możesz zrzucić zbędne kilogramy. Dla Klienta dopasujemy najlepszą dietę która przypadnie mu do gustu, będzie odpowiednia do jego trybu życia i osiągnie docelową wagę lub cel. Dlatego w standardowej diecie nigdy nie zabraknie makaronu lub mięsa które pewnie będzie Cię kusiło w spotykanych na każdym kroku fast foodach.\nDieta pudełkowa w Kępnie to idealne rozwiązanie i Twoja najlepsza inwestycja – bo w Twoje zdrowie i dobre samopoczucie. Dzięki temu masz pewność, że dajesz z siebie 100%!\nPyszne menu na każdy dzień z naszym cateringiem dietetycznym z dowozem do Kępna!\nJako eksperci wiemy, że zdrowa dieta pełna składników odżywczych i różnorodne dania to pierwszy krok do osiągnięcia celu. Dodatkowo dopasowany do Twoich potrzeb! Pewnie jesteś już po kilku nieudanych próbach przejścia na lepszy tryb życia. Nie masz czasu i chęci na gotowanie oraz wiedzy potrzebnej do planowania pięć posiłków dziennie z pilnowaniem składników odżywczych. Niestety dieta na własną rękę nie należy do prostych zadań szczególnie w mieście jak Kępno gdzie na każdym kroku znajdziemy pyszne ale tuczące posiłki. Jesteśmy pewnie, że najlepsze efekty uzyskują osoby, które korzystają z cateringu dietetycznego dostosowanego do indywidualnych potrzeb. Decydując się na tani catering dietetyczny z dostawą do mieszkania w Kępnie każdego dnia oszczędzasz 2,5 godziny które możesz wykorzystać na dłuższy sen, rozwój w innych obszarach lub swoją rodzinę. Najważniejszą wartością dodaną jest to że dostajesz smaczne posiłki podane w różnych kombinacjach w ramach diety pudełkowej. Klienci najbardziej cenią nasz catering dietetyczny w Kępnie za produkty wysokiej jakości przy zachowaniu niskiej ceny.\nDieta pudełkowa Kępno z dostawą do domu!\nNajlepsza dieta pudełkowa Kępno z dostawą\nCatering dietetyczny w Kępnie jest dla każdego! Skontaktuj się a podpowiemy którą i jaki rodzaj diety wybrać – 1200 kcal, 1800 kcal lub 2000 kcal na dzień, dieta Wegetariańska czy Standardowa? 5 posiłków lub 3 – Twój wybór jaką dietę wybierasz.\nTo wszystko znajdziesz w naszej ofercie menu cateringu dietetycznego z dostawą do pracy na terenie Kępna każdego dnia! Nawet najlepszy catering dietetyczny nie pomoże, jeżeli dieta będzie źle dobrana do indywidualnych potrzeb. Nasze zdrowe posiłki idealnie wpasują się w Twój styl życia 🙂\nWiele osób sądzi, że tani catering dietetyczny i zdrowy tryb życia jest tylko dla osób które chcą schudnąć. Właściwe odżywianie niesie ze sobą szereg korzyści. Wybierając dietę pudełkową dbasz o swoje ciało, wzmacniasz serce i kości. Twoje kosmyki włosów i paznokcie są mocniejsze a cera staje się gładka. Lepsza odporność zmniejsza możliwość choroby a to tylko kilka z korzyści zbilansowanego odżywiania. To też optymalne rozwiązanie dla śpiochów, nie lubiących wstawać o świcie, by przygotować śniadanie. Dietetyczny Kępno catering tanio – jakiej diety szukasz? Powyżej znajdziesz kilka naszych propozycji.\nJeżeli szukasz taniego cateringu dietetycznego w Kępnie, to wybierz Zdrowy Catering\nDieta na terenie Kępna nie jest łatwa – na każdym rogu czekają na nas pyszne dania.Dlatego wybierz dietę pudełkową najwyższej jakości, która Ci smakuje, dostosowaną do Twoich potrzeb! Kolejny czas poświęcony w sklepie lub kilku, jeśli zależy Ci na świeżych składnikach od lokalnych dostawców. Kolejki, spory czas oczekiwania to utrapienie każdego z nas, zwłaszcza, gdy poświęcamy na to swój wolny dzień. Potem godzina lub dwie spędzone na gotowaniu, zakładając, że dobrze czujesz się w kuchni. Dieta pudełkowa z dostawą zaoszczędzi Ci tych zmartwień.Zdrowe odżywianie to najważniejszy aspekt jeżeli chcemy osiągnąć swój cel. Jednak każdy przypomina o regeneracji, która jest w tym wszystkim kluczowa szczególnie dla naszej formy fizycznej jak psychicznej. Musisz pamiętać o relaksie i aktywnym odpoczynku np. spacer w mieście Kępno. Korzystając z uroków natury lub czasu wolnego możemy łatwo zapomnieć o przygotowaniu pudełek z ustalona ilością składników odżywczych do pracy. Przez to następny dzień jemy coś szybko na mieście, kupując słodkie przekąski i nasza dieta trwa “od poniedziałku”. Diety pudełkowe mają tę zaletę, że możesz swoje gotowe posiłki zjeść gdzie tylko chcesz. Czym prędzej wybierz swoją dietę, a codziennie będziesz bliżej swojego celu, jedz zdrowe i smaczne potrawy! Jeżeli masz jakieś pytania, skontaktuj się z naszym dietetykiem. Kępno catering dietetyczny tanio – zamów już teraz, zdrowe odżywianie nigdy nie było tak proste!\nNie mieszkasz w Kępnie? Może chcesz, aby najlepszy catering dietetyczny dostarczył Ci posiłki w inne miejsce?\nTani catering dietetyczny Łask


8 stycznia 2019, Aktualizacja dla programu SharePoint Server 2019 Language Pack (KB4461514)\nW tym artykule opisano aktualizację 4461514 dla programu Microsoft SharePoint Server 2019 Language Pack opublikowaną 8 stycznia 2019.\nPo skonfigurowaniu powiązania interfejsu platformy aplikacji sieci Web (WOPI) w farmie programu SharePoint, wyjątek jest generowany po otwarciu witryny Administracja centralna programu SharePoint.\nGdy reguły analizatora kondycji Brak zależności po stronie serwera działa na serwerze bez usługi SPWebService , błąd, że niektóre składniki Web Part brakuje w systemie jest wyświetlany w raporcie analizy kondycji.\nWażne Aby poprawnie rozwiązać te problemy, należy zainstalować KB 4461634 wraz z tą aktualizacją.\nPobierz aktualizację 4461514 dla 64-bitowej wersji pakietu językowego programu SharePoint Server 2019\nAby zastosować tę aktualizację, musi mieć zainstalowany program Microsoft SharePoint Server 2019.\nDaty i godziny dla tych plików są wymienione w skoordynowanego czasu uniwersalnego (UTC). Daty i godziny odpowiadające tym plikom na komputerze lokalnym są wyświetlane w czasie lokalnym wraz z bieżącym bias czasu letniego (DST). Ponadto daty i godziny mogą ulec zmianie podczas wykonywania pewnych operacji na plikach.


Table des Lodges, Pralognan-la-Vanoise - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWyszukaj Europa›Francja›Auvergne-Rhône-Alpes›Sabaudia›Pralognan-la-Vanoise›Pralognan-la-Vanoise Restauracje›Table des Lodges\n21 recenzje(-i) Nr 18 wśród 20 Restauracje w lokalizacji Pralognan-la-Vanoise $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę route de l Isertan | c/o Hotel Epicealodgea, 73710 Pralognan-la-Vanoise, Francja +33 4 79 08 73 11\nPralognan-la-Vanoise, Sabaudia Więcej Lagrange Prestige Les Hauts de la Vanoise\n(1) Zacznij pisać recenzję lokalizacji Table des Lodges Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Table des Lodges — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Table des Lodges? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nroute de l Isertan | c/o Hotel Epicealodgea, 73710 Pralognan-la-Vanoise, Francja Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Table des Lodges.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Table des Lodges Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 122 recenzje(-i) Station de Ski - Pralognan-la-Vanoise\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 196 recenzje(-i) La Ripaille\n63 recenzje(-i) Bar du Bochor\n91 recenzje(-i) Le Tourisme Bar Restaurant