Portugalia - Portugal - xcv.wiki\nJest to najnowsza wersja akceptowaną , przeglądowi na 23 czerwca 2021 r .\nKraj w południowo-zachodniej Europie\nTen artykuł dotyczy kraju. Inne zastosowania, patrz Portugalia (ujednoznacznienie) .\nRepública Portuguesa ( portugalski )\nHymn: A Portuguesa\nLokalizacja Portugalii (ciemnozielony)\n– w Europie (zielony i ciemnoszary)\n– w Unii Europejskiej (zielony)\n38°46′N 9°9′W / 38,767°N 9,150 °W / 38,767; -9,150\n—3,3% innych chrześcijan Christian\n6.8% Brak religii\n0,6% Inna religia\nJednolita półprezydencka republika konstytucyjna\n• Przewodniczący Zgromadzenia\n• Ponowne założenie\n24 czerwca 1128\n25 lipca 1139\n1 grudnia 1640\n• Pierwsza Konstytucja\n23 września 1822\n5 października 1910 r\n25 kwietnia 1974\n• Obecna konstytucja\n25 kwietnia 1976\n• przystąpienie do EWG\n92 212 km 2 (35 603 ²) ( 109. )\n1.2 (stan na 2015 r.)\n10 298 252 ( 89 miejsce )\n• spis z 2011 r\n114,5 / km 2 (296,6 / mil kwadratowych)\n370,5 miliarda dolarów\n257,4 miliarda dolarów\nbardzo wysoki · 38.\neuro ( euro ) ( euro )\nUTC−1 ( Atlantyk/Azory )\nUTC +1 ( ZACHÓD )\nUwaga: Portugalia kontynentalna i Madera korzystają z WET/WEST, Azory są o godzinę za nimi.\ndd/mm/rrrr ( CE )\n^ Mirandese, używany w niektórych wioskach gminyMiranda do Douro, został oficjalnie uznany w 1999 r. (Lei n.° 7/99 de 29 de Janeiro), przyznając mu oficjalne prawo użytkowania. Rozpoznawany jest również portugalski język migowy .\n^ Według kraju obywatelstwa\n^ Konstytucja portugalska przyjęta w 1976 rokuz kilkoma późniejszymi drobnymi zmianami, między 1982 a 2005 rokiem.\nPortugalia ( portugalski: [puɾtuˈɣaɫ] ), oficjalnie Republika Portugalska (portugalski: República Portuguesa [ʁɛˈpuβlikɐ puɾtuˈɣezɐ] ), to państwo położone na Półwyspie Iberyjskim , w południowo-zachodniej Europie . Jest najbardziej wysuniętym na zachód suwerennym państwem w kontynentalnej Europie , graniczącym od zachodu i południa z Oceanem Atlantyckim, a od północy i wschodu z Hiszpanią , jedynym krajem, który ma granicę lądową z Portugalią. Terytorium Portugalii obejmuje także Atlantic archipelagi na Azorach i Maderze , zarówno autonomicznych regionów posiadających własne samorządów regionalnych . Językiem urzędowym i narodowym jest portugalski . Lizbona to stolica i największe miasto.\nPortugalia jest najstarszym państwem narodowym na Półwyspie Iberyjskim i jednym z najstarszych w Europie , a jej terytorium jest stale zasiedlane, najeżdżane i toczone od czasów prehistorycznych . To była zamieszkana przez pre-celtyckich i celtyckich ludów, odwiedzanych przez Fenicjan - Kartagińczyków , starożytnych Greków i rządzonych przez Rzymian , którzy byli obserwowani przez najazdów Suebów i Wizygotów ludów germańskich . Po inwazji na Półwysep Iberyjski przez Maurów , większość jego terytorium było częścią Al-Andalus. Portugalia jako kraj powstała podczas wczesnej chrześcijańskiej rekonkwisty . Założone w 868 hrabstwo Portugalii zyskało na znaczeniu po bitwie pod São Mamede (1128). Królestwo Portugalii został później ogłoszony po bitwie pod Ourique (1139) i niezależność od León został uznany przez Traktat z Zamora (1143).\nW XV i XVI wieku Portugalia ustanowiła pierwsze globalne imperium morskie i handlowe , stając się jedną z największych światowych potęg gospodarczych, politycznych i militarnych . W tym okresie, określanym dziś jako Epoka Odkryć , portugalscy odkrywcy rozpoczęli pionierskie eksploracje morskie, odkrywając, co stanie się Brazylią (1500). W tym czasie Portugalia zmonopolizowała handel przyprawami , podzieliła świat na półkule panowania z Kastylią , a imperium rozszerzyło się o kampanie militarne w Azji . Jednak wydarzenia takie jak trzęsienie ziemi w Lizbonie w 1755 r. , okupacja kraju podczas wojen napoleońskich oraz niepodległość Brazylii (1822 r.) wymazały w dużym stopniu wcześniejsze bogactwo Portugalii .\nPo rewolucji 1910 r., która obaliła monarchię, ustanowiono demokratyczną, ale niestabilną Pierwszą Republikę Portugalską , zastąpioną później przez autorytarny reżim Estado Novo . Demokracja została przywrócona po rewolucji goździków (1974), kończącej portugalską wojnę kolonialną . Niedługo potem niepodległość uzyskały prawie wszystkie terytoria zamorskie . Przekazanie Makau do Chin (1999) oznaczał koniec tego, co można uznać za jeden z najdłużej żyjących kolonialnych imperiów w historii.\nPortugalia pozostawiła głęboki wpływ kulturowy, architektoniczny i językowy na całym świecie , z dziedzictwem około 250 milionów osób mówiących po portugalsku i wielu kreolów z Portugalii . Jest to kraj rozwinięty o rozwiniętej gospodarce i wysokim standardzie życia . Ponadto zajmuje wysokie miejsce w kategorii wolności moralnej , pokoju , demokracji , wolności prasy , stabilności , postępu społecznego i dobrobytu . Jako członek Organizacji Narodów Zjednoczonych , Unii Europejskiej , Strefy Schengen i Rady Europy (RE), Portugalia była także jednym z członków założycieli NATO , strefy euro , OECD i Wspólnoty Państw Portugalskojęzycznych .\n2.2 Roman Lusitania i Gallaecia\n2,3 germańskie królestwa: Swebowie i Wizygoci\n2.4 Okres islamski i rekonkwista\n2.5 Hrabstwo Portugalii\n2.6 Era Afonsyna\n2.7 Epoka Joaniny i Wiek Odkryć\n2.8 Unia Iberyjska, restauracja i wczesna epoka brygantynów\n2.9 Era Pombaline i oświecenie\n2.10 Epoka napoleońska\n2.11 Monarchia konstytucyjna\n2.12 Pierwsza Republika i Estado Novo\n2.13 Rewolucja goździków i integracja europejska\n4.1 Prezydencja Republiki\n4.4 Stosunki zagraniczne\n4.7 Egzekwowanie prawa\n4.8 Usługi karne\n4.9 Podział administracyjny\n4.10 Finanse rządowe\n5.1 Sektor podstawowy\n5.2 Sektor wtórny\n5.3 Sektor trzeciorzędowy\n5.4 Sektor czwartorzędowy\n6.2 Obszary metropolitalne\n6.3 Regiony według HDI\n7.6 Sztuki wizualne\nDolmen chalkolitu Anta da Arca\nSłowo Portugalia wywodzi się od rzymsko - celtyckiej nazwy miejscowości Portus Cale ; miasto, w którym znajduje się dzisiejsza Vila Nova de Gaia , u ujścia rzeki Douro na północy dzisiejszej Portugalii. Nazwa miasta pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego port lub port, portus , ale drugi element Portus Cale jest mniej wyraźny. Głównym wyjaśnieniem nazwy jest to, że jest to etnonim wywodzący się od ludu Castro , znanego również jako Callaeci , Gallaeci lub Gallaecia, którzy zajmowali północno-zachodnią część Półwyspu Iberyjskiego. Nazwy Cale i Callaici są początkiem dzisiejszej Gai i Galicji .\nInna teoria sugeruje, że Cale lub Calle jest pochodną celtyckiego słowa oznaczającego port, podobnie jak irlandzka kalada lub szkocka gaelicka cala . Wyjaśnienia te wymagałyby, aby przedrzymski język tego obszaru był gałęzią Q-Celtic, co nie jest ogólnie akceptowane, ponieważ przedrzymskim językiem regionu był celtycki galaecyjski, zwykle uważany za p-celtycki. Jednak uczeni tacy jak Jean Markale i Tranoy twierdzą, że wszystkie gałęzie celtyckie mają to samo pochodzenie, a nazwy miejsc, takie jak Cale, Gal, Gaia, Calais, Galatia, Galicia, Gaelic, Gael, Gali, Wales, Cornwall, Wallonia i inne wszystkie pochodzą z jednego korzenia językowego.\nInna teoria głosi, że Cala była imieniem celtyckiej bogini (porównując ją z gaelicką Cailleach , nadprzyrodzoną wiedźmą ). Niektórzy francuscy uczeni uważają, że nazwa mogła pochodzić od „Portus Gallus”, portu Galów lub Celtów.\nOkoło 200 pne Rzymianie wziął Półwysep Iberyjski od Kartagińczyków podczas II wojny punickiej . W tym czasie podbili Cale, zmieniając jego nazwę na Portus Cale („Port of Cale”) i włączając ją do prowincji Gaellicia ze stolicą w Bracara Augusta (obecnie Braga , Portugalia). W średniowieczu region wokół Portus Cale stał się znany przez Swebów i Wizygotów jako Portucale . Nazwa Portucale przekształciła się w Portugale w VII i VIII wieku, a do IX wieku termin ten był szeroko używany w odniesieniu do regionu między rzekami Douro i Minho . W XI i XII wieku Portugale , Portugallia , Portvgallo lub Portvgalliae były już określane jako Portugalia .\n14 wieku Bliski francuska nazwa kraju, Portingal , które dodaje się natrętne / N / dźwięk przez proces narośli , spread na Bliskim angielskim . Warianty pisowni średnioangielskiej obejmowały Portingall , Portingale , Portyngale i Portingaill . Pisownia Portyngale znajduje się w Epilogu Chaucera do Opowieści Kapłana zakonnicy . Te warianty przetrwały w Torrent of Portyngale , średniowiecznym romansie skomponowanym około 1400 roku, oraz „ Stary Robin z Portingale ”, balladzie z angielskim dzieckiem. Portingal i warianty były również używane w Szkocji i przetrwały w kornwalijskiej nazwie kraju, Portyngal .\nGłówne artykuły: Escoural Cave i Historia Portugalii\nPrehistoryczne miejsca sztuki naskalnej w dolinie Côa .\nWczesna historia Portugalii jest dzielona z resztą Półwyspu Iberyjskiego położonego w południowo-zachodniej Europie. Nazwa Portugalii wywodzi się od połączonej rzymsko-celtyckiej nazwy Portus Cale . Region ten został rozstrzygnięty przez Pre Celtowie i Celtów, dając początek do narodów, takich jak gallekowie , Lusitanians , Celtici i Cynetes (znany również jako Conii ), odwiedzanym przez Fenicjan - Kartagińczyków i starożytnych Greków , została włączona do Republiki Rzymskiej dominiów jak Lusitanii i część Gallaecia , po 45 pne do 298 AD.\nRegion dzisiejszej Portugalii zamieszkiwali neandertalczycy, a następnie Homo sapiens , którzy przemierzali bezgraniczny region północnego Półwyspu Iberyjskiego. Były to towarzystwa na własne potrzeby i chociaż nie zakładały dobrze prosperujących osiedli, tworzyły zorganizowane społeczeństwa. Neolityczna Portugalia eksperymentowała z udomowieniem zwierząt pasterskich, hodowlą niektórych zbóż i rybołówstwem rzecznym lub morskim.\nMegalityczne Zabytki Alcalar , zbudowane w III tysiącleciu p.n.e.\nNiektórzy uczeni uważają, że na początku pierwszego tysiąclecia pne kilka fal Celtów najechało Portugalię z Europy Środkowej i zawierało małżeństwa z miejscową ludnością, tworząc różne plemiona . Inna teoria sugeruje, że Celtowie zamieszkiwali zachodnią Iberię/Portugalia na długo przed jakimikolwiek dużymi migracjami Celtów z Europy Środkowej . Ponadto, wielu lingwistów znających starożytny celtycki przedstawił przekonujące dowody na to, że język tarteski , używany niegdyś w częściach południowo-zachodniej Hiszpanii i południowo-zachodniej Portugalii, ma co najmniej protoceltycką strukturę.\nWspółczesna archeologia i badania wskazują na portugalskie korzenie Celtów w Portugalii i gdzie indziej. W tym okresie i do najazdów rzymskich kultura Castro (odmiana kultury Urnfield znana również jako Urnenfelderkultur ) była płodna w Portugalii i współczesnej Galicji. Kultura ta, wraz z zachowanymi elementami kultury megalitycznej atlantyckiej i wkładami pochodzącymi z bardziej zachodnich kultur śródziemnomorskich, skończyła w tak zwanym Cultura Castreja lub Castro Culture . To określenie odnosi się do charakterystycznych populacji celtyckich zwanych „dùn”, „dùin” lub „don” w języku gaelickim, które Rzymianie nazywali kastrami w swoich kronikach.\nPrzykłady celtyckiej kultury Castro w północnej Portugalii (IX – I w. p.n.e.): Citânia de Briteiros (na górze) i Cividade de Terroso (na dole).\nNa podstawie rzymskich kronik o ludach Callaeci , wraz z narracjami Lebor Gabála Érenn i interpretacją obfitych pozostałości archeologicznych w północnej części Portugalii i Galicji, można wywnioskować, że istniało społeczeństwo matriarchalne z wojskiem i arystokracja religijna prawdopodobnie typu feudalnego. Osobami o maksymalnym autorytecie byli wodzowie (plemienie szefów kuchni), typu wojskowego i posiadającego autorytet w swoim Castro lub klanie, oraz druid, odnosząc się głównie do funkcji medycznych i religijnych, które mogły być wspólne dla kilku castrosów. Kosmogonia celtycka pozostała jednorodna dzięki zdolności druidów do spotykania się na naradach z druidami z innych obszarów, co zapewniało przekazywanie wiedzy i najważniejszych wydarzeń. Pierwszych dokumentalnych odniesień do społeczeństwa Castro dostarczają kronikarze rzymskich kampanii wojennych, tacy jak Strabon , Herodot i Pliniusz Starszy , o organizacji społecznej, a opisujący mieszkańców tych terytoriów, Gallaeci z północnej Portugalii jako: „Grupa barbarzyńców, którzy spędzają dzień walcząc, a nocami jedząc, pijąc i tańcząc pod księżycem”.\nIstniały inne podobne plemiona, a głównymi z nich byli Lusitańczycy ; rdzeń tego ludu leżał w środkowej Portugalii, podczas gdy istniały liczne inne pokrewne plemiona, takie jak Celtici z Alentejo i Cynetes lub Conii z Algarve . Wśród szczepów lub podjednostki były Bracari , Coelerni , Equaesi , Grovii , Interamici , Leuni , Luanqui , Limici , Narbasi , Nemetati , Paesuri , Quaquerni , Seurbi , Tamagani , Tapoli , Turduli , Turduli Veteres , Turdulorum oppida , Turodi i Zoela . Kilka małych, na wpół stałych, handlowych osad nadmorskich (takich jak Tavira ) zostało założonych również w regionie Algarve przez Fenicjan – Kartagińczyków .\nRzymska Lusitania i Gallaecia\nGłówne artykuły: Lusitania , Gallaecia i Hispania\nRzymska świątynia Évora w Alentejo jest jedną z najlepiej zachowanych budowli rzymskich w kraju.\nRzymianie po raz pierwszy najechali Półwysep Iberyjski w 219 pne. Kartagińczycy, przeciwnik Rzymu w wojnach punickich , zostali wygnani ze swoich przybrzeżnych kolonii. W ostatnich dniach Juliusza Cezara prawie cały półwysep został włączony do Republiki Rzymskiej .\nRzymski podbój dzisiejszej części Portugalii trwał prawie dwieście lat i pochłonął życie wielu młodych żołnierzy oraz życie tych, którzy zostali skazani na pewną śmierć w kopalniach niewolników, gdy nie zostali sprzedani jako niewolnicy do innych części imperium. Doznał poważnego niepowodzenia w 155 rpne, kiedy bunt rozpoczął się na północy. W Lusitanians i innych rodzimych plemion, pod przewodnictwem Viriathus , wyrwał kontrolę wszystkich zachodniej Iberii.\nCentum Cellas w regionie Beira to rzymska willa rustica z I wieku n.e.\nRzym wysłał na Lusitanię liczne legiony i swoich najlepszych generałów, by stłumić bunt, ale bezskutecznie – Lusitańczycy nadal podbijali terytoria. Przywódcy rzymscy postanowili zmienić swoją strategię. Przekupili sojuszników Viriathusa, aby go zabili. W 139 pne Wiriathus został zamordowany, a Tautalus został przywódcą Lusitańczyków .\nRzym zainstalował reżim kolonialny. Pełna romanizacja Lusitanii miała miejsce dopiero w epoce Wizygotów .\nW 27 pne Lusitania uzyskała status prowincji rzymskiej . Później powstała północna prowincja Lusitania, znana jako Gallaecia , ze stolicą w Bracara Augusta, dzisiejszej Bradze . W dzisiejszej Portugalii wciąż znajduje się wiele ruin castros (grodzistych fortów ) i pozostałości kultury Castro . Niektóre pozostałości miejskie są dość duże, jak Conímbriga i Mirobriga . Ta pierwsza, poza tym, że jest jedną z największych osad rzymskich w Portugalii, jest również klasyfikowana jako zabytek narodowy . Conímbriga leży 16 kilometrów (10 mil) od Coimbry , która z kolei była starożytnym Aeminium . Na stronie znajduje się również muzeum, w którym prezentowane są przedmioty znalezione przez archeologów podczas ich wykopalisk.\nW całym kraju zachowało się kilka dzieł inżynieryjnych, takich jak łaźnie, świątynie, mosty, drogi, cyrki, teatry i domy świeckich. Odnaleziono również monety, niektóre wybite na ziemi łużyckiej, a także liczne fragmenty ceramiki. Współcześni historycy m.in. Paulus Orosius (ok. 375-418) i Hydacjusz (ok. 400-469), biskup Aquae Flaviae , który poinformował o ostatnich latach panowania rzymskiego i przybyciem plemion germańskich .\nKrólestwa germańskie: Swebowie i Wizygoci\nMapa Królestwa Swebów w V i VI wieku\nKrólestwo Wizygotów w Iberii ok. 560\nWe wczesnym wieku 5, plemiona germańskie , a mianowicie Suebów i Wandalowie ( silingowie i hasdingowie ) wraz z ich sojusznikami, że Sarmaci i Alans najechał Półwysep Iberyjski , gdzie będą tworzyć swoje królestwo. Królestwo Swebów był germański post-rzymskiego królestwa, z siedzibą w dawnych rzymskich prowincjach Gallaecia - Lusitania . Ślady na 5. wieczne Alan osiedli znaleziono w Alenquer (ze starego germańskiego Alan Kerk , świątynią Alanów ), Coimbra i Lizbonie.\nO 410 i podczas 6. wieku stał się oficjalnie deklarowaną Królestwo Swebów , gdzie król Hermeryk zawarł traktat pokojowy z Gallaecians przed przekazaniem swoich domen do Rechila , jego syna. W 448 Rechila zmarł, pozostawiając państwo w ekspansji do Rechiar . Po klęsce przeciwko Wizygotom królestwo Swebów zostało podzielone, a rządzili jednocześnie Frantan i Aguiulfo. Obaj panowali od 456 do 457 roku, w którym Maldras (457-459) zjednoczył królestwo. Został zamordowany po nieudanym spisku rzymsko-wizygockim. Mimo, że spisek nie osiągnąć swoje prawdziwe cele, Suebian Królestwo zostało ponownie podzielone między dwóch królów: Frumar (Frumario 459-463) i Remismund (Remismundo, syn Maldras ) (459-469), który ponownie zjednoczyć królestwo ojca w 463. Został zmuszony do przyjęcia arianizmu w 465 ze względu na wpływy Wizygotów. Do roku 500 w Iberii zainstalowano Królestwo Wizygotów , którego siedziba znajdowała się w Toledo i posuwała się na zachód. Stali się zagrożeniem dla panowania Swebów. Po śmierci Remismunda w 469 r. nastał mroczny okres, w którym znikają praktycznie wszystkie pisane teksty i relacje. Okres ten trwał do 550 roku. Jedyne co wiadomo o tym okresie to to, że Teodemund (Teodemundo) najprawdopodobniej rządził Swebami. Ciemny okres zakończył się wraz z panowaniem Karriarico (550-559), który w 550 ponownie założył chrześcijaństwo katolickie. Jego następcą został Theodemar (559-570), za którego panowania odbył się I Sobór Bragi (561).\nIlustrowany wizerunek Pierwszego Soboru Bragi z 561 r. n.e.\nRady reprezentowały postęp w organizacji terytorium (paroeciam suevorum (parafia szwebska) i chrystianizację ludności pogańskiej ( De correcte rusticorum ) pod auspicjami św. Marcina z Bragi (São Martinho de Braga).\nPo śmierci Teodomiro jego następcą został Miro (570–583). Za jego panowania odbył się II Sobór Bragi (572). Wojna domowa Wizygotów rozpoczęła się w 577. Interweniował Miro. Później w 583 zorganizował też nieudaną ekspedycję w celu odbicia Sewilli. Podczas powrotu z tej nieudanej operacji zginął Miro.\nW Królestwie Swebskim toczyło się wiele walk wewnętrznych. Eborico (Eurico, 583–584) został zdetronizowany przez Andekę (Audeca 584–585), któremu nie udało się zapobiec inwazji Wizygotów prowadzonej przez Leovigildo. Inwazja Wizygotów, zakończona w 585 roku, przekształciła niegdyś bogate i urodzajne królestwo Swebów w szóstą prowincję królestwa gotyckiego. Leovigild został koronowany na króla Gallaecji, Hispania i Gallia Narbonensis .\nSuebi King Miro i św. Marcin z Bragi ; do. 1145\nPrzez następne 300 lat, a do roku 700 całym Półwyspem Iberyjskim rządzili Wizygoci . Za Wizygotów Gallaecia była dobrze zdefiniowaną przestrzenią rządzoną przez własnego dożę. Doży w tym czasie byli spokrewnieni z monarchią, pełnili we wszystkich sprawach rolę książąt. Obaj „gubernatorzy” Wamba i Wittiza (Vitiza) działali jako doża (później zostali królami w Toledo). Ci dwaj stali się znani jako „vitizians”, którzy mieli siedzibę na północnym zachodzie i wezwali arabskich najeźdźców z południa, aby byli ich sojusznikami w walce o władzę w 711. Król Roderic (Rodrigo) zginął podczas przeciwstawiania się tej inwazji, stając się tym samym ostatni wizygocki król Iberii. Spośród różnych grup germańskich, które osiedliły się w zachodniej Iberii, Swebowie pozostawili najsilniejsze trwałe dziedzictwo kulturowe w dzisiejszej Portugalii, Galicji i na zachodnich obrzeżach Asturii. Według Dana Stanisławskiego, portugalski sposób życia w regionach na północ od Tagu jest w większości odziedziczony po Swebach, w których przeważają małe gospodarstwa, odmienne od wielkich posiadłości południowej Portugalii. Bracara Augusta, nowoczesne miasto Braga i dawna stolica Gallecji , stało się stolicą Suebi. Oprócz śladów kulturowych i językowych, Swebowie pozostawili największy germański wkład genetyczny Półwyspu Iberyjskiego w Portugalii i Galicji. Orosius , mieszkający wówczas w Hiszpani, przedstawia raczej pokojową początkową osadę, gdzie przybysze pracują na swoich ziemiach lub służą jako ochroniarze miejscowych. Inną grupą germańską, która towarzyszyła Swebom i osiedliła się w Gallecji, byli Buri . Osiedlili się w regionie między rzekami Cávado i Homem , na obszarze znanym jako Terras de Bouro (Ziemie Buri).\nOkres islamski i rekonkwista\nKalifat Kordoby na początku X wieku\nDzisiejsza Portugalia kontynentalna, wraz z większością współczesnej Hiszpanii, była częścią al-Andalus w latach 726-1249, po podboju Półwyspu Iberyjskiego przez kalifat Umajjadów . Ta zasada trwała od kilkudziesięciu lat na północy do pięciu wieków na południu.\nPo pokonaniu Wizygotów w zaledwie kilka miesięcy, kalifat Umajjadów zaczął szybko się rozwijać na półwyspie. Począwszy od 726, ziemia, która jest dzisiejszą Portugalią, stała się częścią ogromnego imperium kalifatu Umajjadów, Damaszku , które rozciągało się od rzeki Indus na subkontynencie indyjskim aż po południe Francji, aż do jego upadku w 750 roku. imperium uzyskało niepodległość pod rządami Abd-ar-Rahmana I wraz z utworzeniem Emiratu Kordoby . Po prawie dwóch stuleciach Emirat stał się kalifatem Kordoby w 929 roku, aż do jego rozpadu sto lat później w 1031 na co najmniej 23 małe królestwa, zwane królestwami Taifa .\nStatua Ibn Qasi przed Zamkiem Mértola , w Alentejo\nKażdy gubernator taifas ogłosił się emirem swoich prowincji i nawiązał stosunki dyplomatyczne z chrześcijańskimi królestwami północy. Większość dzisiejszej Portugalii wpadł w ręce TAIFA Badajoz w Aftasid dynastii , a po krótkim zaklęcie efemeryczny TAIFA lizbońskiego w 1022, znalazły się pod panowaniem TAIFA Sewilli z Abbadids poetów. Okres Taifa zakończył się podbojem Almorawidów, którzy przybyli z Maroka w 1086, odnosząc decydujące zwycięstwo w bitwie pod Sagrajas , a sto lat później w 1147, po drugim okresie Taifa, przez Almohadów , również z Marrakeszu . Al-Andaluz zostało podzielone na różne dzielnice zwane Kura . Gharb Al-Andalus w swojej największej części składał się z dziesięciu kur, z których każda miała odrębną stolicę i gubernatora. Główne miasta tego okresu w Portugalii znajdowały się w południowej części kraju: Beja , Silves , Alcácer do Sal , Santarém i Lizbona . Populacja muzułmańska regionu składała się głównie z rdzennych iberyjskich nawróconych na islam (tzw. Muwallad lub Muladi ) oraz berberów. Arabowie byli głównie szlachtą z Syrii i Omanu ; i choć nieliczni, stanowili elitę ludności. W Berberowie były pierwotnie z Rif i Atlas gór regionie Afryki Północnej i byli nomadami.\nGłówny artykuł: Hrabstwo Portugalii\nPosąg hrabiego Vímara Peres , pierwszego hrabiego Portugalii\nAsturyjski szlachcic Wizygotów o imieniu Pelagiusz z Asturii w 718 został wybrany na przywódcę przez wielu wygnanych szlachciców Wizygotów . Pelagiusz wezwał resztki chrześcijańskich armii Wizygotów do buntu przeciwko Maurom i przegrupowania się na niezdobytych wyżynach północnej Asturii, lepiej znanych dziś jako Góry Kantabryjskie , w dzisiejszym małym górskim regionie w północno-zachodniej Hiszpanii , przylegającym do Zatoki Biskajskiej .\nPlan Pelagiusa zakładał wykorzystanie gór Kantabrii jako miejsca schronienia i ochrony przed najeźdźcami Maurów. Następnie zamierzał przegrupować chrześcijańskie armie Półwyspu Iberyjskiego i wykorzystać góry Kantabrii jako trampolinę do odzyskania swoich ziem. W tym procesie, po pokonaniu Maurów w bitwie pod Covadonga w 722, Pelagiusz został ogłoszony królem, zakładając w ten sposób chrześcijańskie królestwo Asturii i rozpoczynając wojnę o chrześcijańską rekonkwistę, znaną po portugalsku jako Reconquista Cristã .\nPod koniec IX wieku region Portugalii, pomiędzy rzekami Minho i Douro, został odbity od Maurów przez szlachcica i rycerza Vímarę Peresa na rozkaz króla Alfonsa III Asturii . Odkrywszy, że region miał wcześniej dwa duże miasta – Portus Cale na wybrzeżu i Bragę w głębi kraju, z wieloma miastami, które teraz były opustoszałe – postanowił ponownie zaludnić i odbudować je z uchodźcami portugalskimi i galicyjskimi oraz innymi chrześcijanami. Oprócz Arabów z południa nadmorskie regiony na północy były również atakowane przez najeźdźców normańskich i wikingów, głównie od 844 roku. Ostatnia wielka inwazja przez rzekę Minho zakończyła się klęską Olafa II Haraldssona w 1014 roku przeciwko Szlachta galicyjska, która również zatrzymała dalsze postępy w hrabstwie Portugalii.\nAlfons VI z Leonu inwestujący Henryka, hrabiego Portugalii , w 1093\nHrabia Vímara Peres zorganizował podbity przez siebie region i podniósł go do rangi Hrabstwa , nazywając go Hrabstwem Portugalii na cześć największego miasta portowego regionu – Portus Cale lub współczesnego Porto . Jednym z pierwszych miast założonych w tym czasie przez Vimara Peres jest Vimaranes, znane dziś jako Guimarães – „miejsce narodzin narodu portugalskiego” lub „miasto-kołyska” (po portugalsku Cidade Berço).\nPo przyłączeniu Hrabstwa Portugalii do jednego z kilku hrabstw tworzących Królestwo Asturii , król Asturii Alfons III nadał Vímarę Peresowi tytuł szlachecki w 868 r. jako pierwszego hrabiego Portus Cale (Portugalia). Region stał się znany jako Portucale , Portugale , a jednocześnie Portugália – Hrabstwo Portugalii .\nPóźniej Królestwo Asturii zostało podzielone na kilka chrześcijańskich królestw w północnej Iberii z powodu dynastycznych podziałów dziedzicznych wśród potomstwa króla. Wraz z przymusową abdykacją Alfonsa III „Wielkiego” z Asturii przez jego synów w 910, Królestwo Asturii podzieliło się na trzy odrębne królestwa. Trzy królestwa zostały ostatecznie zjednoczone w 924 pod koroną Leona .\nW 1093 r. Alfons VI z Leonu nadał hrabstwo Henrykowi Burgundii i poślubił go ze swoją nieślubną córką Teresą z Leonu za jego rolę w odzyskaniu ziemi od Maurów. Henry oparł swoje nowo utworzone hrabstwo w Bracara Augusta (współczesna Braga ), stolicy starożytnej rzymskiej prowincji, a także poprzedniej stolicy kilku królestw w ciągu pierwszych tysiącleci.\nGłówne artykuły: Portugalia w średniowieczu i portugalski Dom Burgundii\nBitwa pod ourique , 1139\nZdobycie Lizbony , 1147\n24 czerwca 1128 r. w pobliżu Guimarães doszło do bitwy pod São Mamede . Afonso Henriques , hrabia Portugalii, pokonał swoją matkę, hrabinę Teresę i jej kochanka Fernão Peres de Trava , stając się tym samym jedynym przywódcą. Afonso następnie zwrócił ręce przeciwko Maurom na południu.\nKampanie Afonsa zakończyły się sukcesem i 25 lipca 1139 odniósł miażdżące zwycięstwo w bitwie pod Ourique , a zaraz potem został jednogłośnie ogłoszony przez swoich żołnierzy królem Portugalii . Jest to tradycyjnie traktowane jako okazja, kiedy Hrabstwo Portugalii, jako lenno Królestwa León, zostało przekształcone w niezależne Królestwo Portugalii .\nAfonso następnie założył pierwszy z portugalskich Cortes w Lamego , gdzie został koronowany przez arcybiskupa Bragi, chociaż ważność Cortes of Lamego została zakwestionowana i nazwana mitem stworzonym podczas portugalskiej wojny restauracyjnej . Afonso został uznany w 1143 przez króla Alfonsa VII z Leonu , aw 1179 przez papieża Aleksandra III .\nAfonso Henriques był ostatnim hrabią Portugalii i pierwszym królem Portugalii po wygranej bitwie pod Ourique w 1139 r. ( przedstawiony w iluminowanym rękopisie z lat 30. XVI wieku )\nPodczas Reconquista okresie chrześcijanie odzyskał Półwysep Iberyjski z mauretańskim dominacji. Afonso Henriques i jego następcy, wspomagani przez zakonne zakony wojskowe , ruszyli na południe, by wypędzić Maurów. W tym czasie Portugalia obejmowała około połowy obecnego obszaru. W 1249 r. Rekonkwista zakończyła się zdobyciem Algarve i całkowitym wypędzeniem ostatnich mauretańskich osad na południowym wybrzeżu, dając Portugalii jej dzisiejsze granice, z niewielkimi wyjątkami.\nW jednym z tych sytuacjach konfliktu z królestwa Kastylii , Dinis I Portugalii podpisał z królem Fernando IV Kastylii (który był reprezentowany, gdy małoletni, przez matkę królowej Maria de Molina ) Jak traktat Alcañices (1297) , który przewidywał , że Portugalia zniesie uzgodnione traktaty przeciwko królestwu Kastylii za wspieranie niemowlęcia Juana de Castilla . Traktat ten ustanowił między innymi wytyczenie granicy między królestwem Portugalii a królestwem Leon, do którego włączono sporne miasto Olivenza .\nPanowanie Dinis I (Denis I), Alfonsa IV (Alfons IV) i Pedro I (Piotr I) w większości widział pokój z chrześcijańskimi królestwami Iberii.\nW latach 1348 i 1349 Portugalia, podobnie jak reszta Europy, została zniszczona przez Czarną Śmierć . W 1373 roku Portugalia zawarła sojusz z Anglią , który jest najdłużej istniejącym sojuszem na świecie. Z biegiem czasu wykraczało to daleko poza współpracę geopolityczną i wojskową (ochrona interesów obu narodów w Afryce, obu Amerykach i Azji przed rywalami francuskimi, hiszpańskimi i holenderskimi) i utrzymywało silne więzi handlowe i kulturowe między dwoma starymi sojusznikami europejskimi. W Porto regionie, w szczególności, nie jest widoczny wpływ angielskiego na ten dzień.\nEpoka Joanny i Wiek Odkryć\nGłówne artykuły: wynalazki portugalskie , ewolucja imperium portugalskiego , portugalskie odkrycie drogi morskiej do Indii , imperium portugalskie , handel przyprawami , portugalskie armady indyjskie i obecność Portugalii w Azji\nZwycięstwo Jana I Portugalii w bitwie pod Aljubarrotą zapewniło domowi Aviz prawa do tronu.\nKlasztor Batalha został wzniesiony przez króla Jana I dla upamiętnienia jego zwycięstwa w kryzysie 1383-1385 przeciwko Kastylii.\nW 1383 roku Jan I Kastylii , mąż Beatrycze Portugalii i zięć Ferdynanda I Portugalii , pretendował do tronu Portugalii. Frakcja drobnej szlachty i plebsu, dowodzona przez Jana z Aviz (późniejszego króla Jana I Portugalii) i dowodzona przez generała Nuno Álvaresa Pereirę, pokonała Kastylijczyków w bitwie pod Aljubarrotą . Dzięki tej bitwie Dom Aviz stał się domem rządzącym w Portugalii.\nPortugalia stała na czele europejskiej eksploracji świata i epoki odkryć . Głównym sponsorem i patronem tego przedsięwzięcia został książę Henryk Żeglarz , syn króla Jana I Portugalii . W tym okresie Portugalia badała Ocean Atlantycki , odkrywając archipelagi atlantyckie na Azorach , Maderze i Wyspach Zielonego Przylądka ; zbadał wybrzeże Afryki; skolonizował wybrane obszary Afryki; odkrył wschodnią drogę do Indii przez Przylądek Dobrej Nadziei ; odkrył Brazylię , zbadał Ocean Indyjski , ustanowił szlaki handlowe w większości południowej Azji; i wysłał pierwsze bezpośrednie europejskie misje handlu morskiego i dyplomatyczne do Chin i Japonii .\nW 1415 r. Portugalia zdobyła pierwszą ze swoich kolonii zamorskich, podbijając Ceutę , pierwsze prosperujące centrum handlu islamskiego w Afryce Północnej. Nastąpiły pierwsze odkrycia na Atlantyku: Madera i Azory , które doprowadziły do pierwszych ruchów kolonizacyjnych .\nPrzez cały XV wiek portugalscy odkrywcy żeglowali wybrzeżem Afryki, zakładając punkty handlowe dla kilku popularnych w tamtych czasach rodzajów towarów handlowych , od złota po niewolników , szukając drogi do Indii i tamtejszych przypraw , które były pożądane w Europie .\nTraktat z Tordesillas , przeznaczone do rozstrzygnięcia sporu, który został stworzony po powrocie Krzysztofa Kolumba , został wykonany przez papieża Aleksandra VI , mediator między Portugalii i Hiszpanii. Została podpisana 7 czerwca 1494 roku i podzieliła nowo odkryte lądy poza Europą między oba kraje wzdłuż południka 370 lig na zachód od Wysp Zielonego Przylądka (u zachodniego wybrzeża Afryki).\nW 1498 r. Vasco da Gama osiągnął to, do czego dążył Kolumb i został pierwszym Europejczykiem, który dotarł do Indii drogą morską, przynosząc dobrobyt gospodarczy Portugalii i jej 1,7 mln mieszkańców oraz pomagając rozpocząć portugalski renesans . W 1500 roku portugalski odkrywca Gaspar Corte-Real dotarł do dzisiejszej Kanady i założył miasto Portugal Cove-St. Filipa , Nowa Fundlandia i Labrador , na długo przed Francuzami i Anglikami w XVII wieku i będąca tylko jedną z wielu portugalskich kolonizacji obu Ameryk .\nW 1500 roku Pedro Álvares Cabral odkrył Brazylię i przejął ją dla Portugalii. Dziesięć lat później Afonso de Albuquerque podbił Goa w Indiach, Maskat i Ormuz w Cieśninie Perskiej oraz Malakkę , obecnie stan w Malezji. W ten sposób imperium portugalskie dominowało nad handlem na Oceanie Indyjskim i Południowym Atlantyku. Żeglarze portugalscy wyruszyli do Azji Wschodniej płynąc na wschód z Europy, lądując w takich miejscach jak Tajwan, Japonia, wyspa Timor i Moluki .\nChociaż przez długi czas uważano, że to Holendrzy byli pierwszymi Europejczykami, którzy przybyli do Australii, istnieją również dowody na to, że Portugalczycy mogli odkryć Australię w 1521 roku. W latach 1519-1522 Ferdinand Magellan (Fernão de Magalhães) zorganizował hiszpańską ekspedycję do Indii Wschodnich, co zaowocowało pierwszym opłynięciem globu. Magellan nigdy nie wrócił do Europy, ponieważ został zabity przez tubylców na Filipinach w 1521 roku.\nTraktat z Saragossy , podpisanej w dniu 22 kwietnia 1529 pomiędzy Portugalią a Hiszpanią, podano anty-południka do linii demarkacyjnej określonej w Traktacie z Tordesillas.\nWszystkie te czynniki sprawiły, że Portugalia stała się jedną z największych światowych potęg gospodarczych, militarnych i politycznych od XV wieku do końca XVI wieku.\nUnia Iberyjska, restauracja i wczesna epoka brygantynów\nGłówne artykuły: Unia Iberyjska , portugalska wojna restauracyjna i Dom Braganza\nObszary na całym świecie, które w pewnym momencie swojej historii były częścią imperium portugalskiego\nPortugalia dobrowolnie weszła do unii dynastycznej w latach 1580-1640. Stało się tak, ponieważ dwaj ostatni królowie z rodu Avizów – król Sebastian , który zginął w bitwie pod Alcácer Quibir w Maroku , oraz jego stryjeczny dziadek i następca, król – kardynał Henryk Portugalii – obaj zmarli bez spadkobierców, co spowodowało kryzys sukcesji portugalskiej w 1580 roku .\nNastępnie Filip II z Hiszpanii objął tron i został przyjęty jako Filip I Portugalczyk. Portugalia nie straciła formalnej niezależności, tworząc na krótko unię królestw. W tym czasie Hiszpania była terytorium geograficznym . Połączenie dwóch koron pozbawiło Portugalię niezależnej polityki zagranicznej i doprowadziło do jej zaangażowania w wojnę osiemdziesięcioletnią między Hiszpanią a Holandią .\nWojna doprowadziła do pogorszenia stosunków z najstarszym sojusznikiem Portugalii, Anglią , oraz do utraty Ormuz , strategicznego punktu handlowego położonego między Iranem a Omanem . Od 1595 do 1663 roku wojna holendersko-portugalska obejmowała głównie holenderskie firmy najeżdżające wiele portugalskich kolonii i interesów handlowych w Brazylii, Afryce, Indiach i na Dalekim Wschodzie, co doprowadziło do utraty monopolu w handlu morskim Portugalczyków i Indii. W 1640 r. Jan IV z Portugalii stanął na czele powstania wspieranego przez niezadowoloną szlachtę i został ogłoszony królem. Portugalski Przywrócenie Wojna zakończyła okres sześćdziesięciu lat w Unii Iberyjskiego pod Habsburgów . Był to początek Domu Braganza , który panował w Portugalii do 1910 roku.\nKról Jan V patronował licznym dziełom artystycznym, dzięki czemu zyskał przydomek portugalskiego Króla Słońce .\nKrólewski kompleks pałacowy Mafra , wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO .\nNajstarszy syn króla Jana IV objął rządy jako Afonso VI , jednak jego niepełnosprawność fizyczna i psychiczna sprawiła, że został pokonany przez Luísa de Vasconcelos e Sousa, 3. hrabiego Castelo Melhor . W pałacowym przewrocie zorganizowanym przez żonę króla Marię Franciskę Sabaudzką i jego brata Pedro, księcia Beja , król Alfons VI został uznany za niekompetentnego psychicznie i zesłany najpierw na Azory, a następnie do Pałacu Królewskiego w Sintrze , poza Lizboną. Po śmierci Afonso Pedro wstąpił na tron jako król Pedro II. Panowanie Pedro przyniosło konsolidację niepodległości narodowej, ekspansję imperialną i inwestycje w produkcję krajową.\nSyn Pedro II, Jan V , zobaczyłem panowanie charakteryzujący napływ złota do skarbca królewskiego skarbca, dostarczany głównie przez piątą królewskiej (podatek od metali szlachetnych), który został przyjęty z portugalskich kolonii w Brazylii i Maranhão .\nLekceważąc tradycyjne portugalskie instytucje rządowe, Jan V działał jako monarcha absolutny, niemal zmniejszając dochody podatkowe kraju od ambitnych dzieł architektonicznych, w szczególności Mafra Palace , oraz zamówień i dodatków do swoich pokaźnych kolekcji dzieł sztuki i literatury.\nDzięki pragnieniu międzynarodowego uznania dyplomatycznego Jan przeznaczał również duże sumy na ambasady, które wysyłał na dwory europejskie, z których najsłynniejsze to te, które wysłał do Paryża w 1715 r. i Rzymu w 1716 r.\nOficjalne szacunki – i większość dotychczasowych szacunków – szacuje liczbę portugalskich migrantów do kolonialnej Brazylii podczas gorączki złota w XVIII wieku na 600 000. Stanowiło to jeden z największych ruchów populacji europejskich do ich kolonii w obu Amerykach w czasach kolonialnych.\nEpoka Pombaline i Oświecenie\nGłówny artykuł: Historia Portugalii (1640-1777)\n1-ci markiz Pombal skutecznie wykluczyć Portugalię jako oświeconego despoty podczas panowania króla Józefa I .\nW 1738 r. fidalgo Sebastião José de Carvalho e Melo (później nobilitowany jako I markiz Pombal ) rozpoczął karierę dyplomatyczną jako ambasador Portugalii w Londynie, a później w Wiedniu. Królowa Portugalii, arcyksiężna Maria Anna Austrii , lubił Carvalho e Melo; a po śmierci jego pierwszej żony zaaranżowała drugie małżeństwo owdowiałego Carvalho e Melo z córką austriackiego feldmarszałka Leopolda Josefa, hrabiego von Daun . Król Jan V nie był jednak zadowolony i odwołał Carvalho e Melo do Portugalii w 1749 roku. Jan V zmarł w następnym roku, a jego syn Józef I został koronowany. W przeciwieństwie do swojego ojca, Joseph I lubił Carvalho e Melo i za zgodą Królowej Matki mianował Carvalho e Melo ministrem spraw zagranicznych.\nGdy zaufanie króla do Carvalho e Melo wzrastało, król powierzył mu większą kontrolę nad państwem. W 1755 roku Sebastião José de Carvalho e Melo został premierem. Będąc pod wrażeniem brytyjskiego sukcesu gospodarczego, którego był świadkiem od czasu pełnienia funkcji ambasadora, z powodzeniem wprowadził podobną politykę gospodarczą w Portugalii. On zniósł niewolnictwo w kontynentalnej części Portugalii i portugalskich kolonii w Indiach, w zreorganizował armię i flotę, dokonał restrukturyzacji University of Coimbra , a zakończył prawną dyskryminację różnych chrześcijańskich sekt w Portugalii poprzez zniesienie rozróżnienia między Starym i nowych chrześcijan .\nNajwiększe reformy Carvalho e Melo dotyczyły gospodarki i finansów, wraz z utworzeniem kilku firm i cechów, które regulowały każdą działalność handlową. Stworzył jeden z pierwszych na świecie systemów apelacji, wyznaczając region na produkcję Porta, aby zapewnić jakość wina; i była to pierwsza próba kontrolowania jakości i produkcji wina w Europie. Rządził silną ręką, narzucając surowe prawo wszystkim klasom portugalskiego społeczeństwa, od wysokiej szlachty po najbiedniejszą klasę robotniczą, wraz z szeroko zakrojonym przeglądem systemu podatkowego tego kraju. Reformy te przysporzyły mu wrogów w klasach wyższych, zwłaszcza wśród wysokiej szlachty, która gardziła nim jako społecznym nowicjuszem.\n1755 trzęsienie ziemi w Lizbonie zdewastowane Portugalia przybliżony wielkości pomiędzy 8,5 a 9,0.\nKatastrofa spadła na Portugalię rankiem 1 listopada 1755 roku, kiedy Lizbonę nawiedziło gwałtowne trzęsienie ziemi o szacowanej sile chwilowej 8,5-9. Miasto zostało zrównane z ziemią przez trzęsienie ziemi i następujące po nim tsunami oraz związane z nim pożary. Carvalho e Melo przeżył łut szczęścia i natychmiast przystąpił do odbudowy miasta, ze swoim słynnym cytatem: „Co teraz? Grzebimy zmarłych i dbamy o żywych”.\nPomimo klęski i ogromnej liczby ofiar śmiertelnych Lizbona nie doświadczyła żadnych epidemii iw ciągu niespełna roku była już odbudowywana. Nowe centrum Lizbony zostało zaprojektowane tak, aby wytrzymać kolejne trzęsienia ziemi. Modele architektoniczne zostały zbudowane do testów, a skutki trzęsienia ziemi zostały zasymulowane przez wojska maszerujące wokół modeli. Budynki i duże place Śródmieścia Pombaline nadal pozostają jedną z atrakcji turystycznych Lizbony. Carvalho e Melo wniósł również ważny wkład w badania sejsmologii , opracowując szczegółowe badanie skutków trzęsienia ziemi, Parafialne Wspomnienia z 1758 r. , które rozesłano do każdej parafii w kraju; to bogactwo informacji pozwala współczesnym naukowcom zrekonstruować to wydarzenie z pewną naukową precyzją.\nPo trzęsieniu ziemi Józef I dał swojemu premierowi jeszcze więcej władzy, a Carvalho de Melo stał się potężnym, postępowym dyktatorem . W miarę jak jego siła rosła, liczba jego wrogów wzrastała, a zaciekłe spory z wyższą szlachtą stawały się częste. W 1758 r. Józef I został ranny podczas próby zamachu. Rodzina Távora i książę Aveiro zostali zamieszani i straceni po krótkim procesie . W następnym roku jezuici zostali stłumieni i wydaleni z kraju, a ich majątek skonfiskowany przez koronę. Carvalho e Melo nie oszczędził nikogo, nawet kobiet i dzieci (zwłaszcza 8-letniego Leonora de Almeida Portugal , uwięzionego w klasztorze przez dziewiętnaście lat). To był ostatni cios, który zmiażdżył wszelką opozycję, publicznie demonstrując, że nawet arystokracja jest bezsilna wobec lojalnego ministra króla. Józef I nobilitował Carvalho e Melo jako hrabiego Oeiras w 1759 roku.\nW 1762 roku Hiszpania najechała na terytorium Portugalii w ramach wojny siedmioletniej , ale w 1763 przywrócono status quo między Hiszpanią a Portugalią sprzed wojny.\nPo aferze Távory nowy hrabia Oeiras nie miał opozycji. Dalej zatytułowany „Marquês de Pombal” w 1770, faktycznie rządził Portugalią aż do śmierci Józefa I w 1777.\nNowa władczyni, królowa Portugalii Maria I , nie lubiła markiza de Pombal z powodu zgromadzonej przez niego władzy i nigdy nie wybaczyła mu bezwzględności, z jaką rozprawił się z rodziną Távora, a po jej wstąpieniu na tron wycofała całą swoją politykę biura. Marques de Pombal został wygnany do swojej posiadłości w Pombal , gdzie zmarł w 1782 roku.\nJednak historycy twierdzą również, że „oświecenie” Pombala, choć dalekosiężne, było przede wszystkim mechanizmem wzmacniania autokracji kosztem wolności jednostki, a zwłaszcza aparatem do rozbijania opozycji, tłumienia krytyki i wspierania kolonialnego wyzysku gospodarczego, a także intensyfikacji książki cenzura i konsolidacja osobistej kontroli i zysku.\nGłówne artykuły: Historia Portugalii (1777-1834) i Zjednoczone Królestwo Portugalii, Brazylii i Algarves\nWyjazdu portugalskiego dworu królewskiego do Brazylii w 1808 roku\nAlegoria cnót księcia regenta Jana ; D. Sequeira , 1810\nWraz z okupacją przez Napoleona Portugalia rozpoczęła powolny, ale nieubłagany upadek, który trwał aż do XX wieku. Upadek ten został przyspieszony przez niepodległość Brazylii , największej kolonialnej posiadłości tego kraju.\nJesienią 1807 roku Napoleon przeniósł wojska francuskie przez Hiszpanię, by najechać Portugalię. W latach 1807-1811 siły brytyjsko-portugalskie z powodzeniem walczyły z francuską inwazją na Portugalię w wojnie na półwyspie , podczas której rodzina królewska i portugalska szlachta , w tym Maria I, przeniosła się na portugalskie terytorium Brazylii , wówczas kolonię z imperium portugalskiego , w Ameryce Południowej. Ten odcinek znany jest jako przeniesienie sądu portugalskiego do Brazylii .\nW 1807 roku, gdy armia Napoleona zbliżyła się do Lizbony, Portugalczyk João VI , książę regent , przeniósł swój dwór do Brazylii i ustanowił Rio de Janeiro stolicą imperium portugalskiego. W 1815 roku Brazylia została ogłoszona Królestwem, a Królestwo Portugalii zostało z nią zjednoczone, tworząc państwo wielokontynentalne, Zjednoczone Królestwo Portugalii, Brazylię i Algarves .\nFrontyspis konstytucji portugalskiej z 1826 r. z królem-cesarzem Pedro IV i jego córką królową Marią II\nW wyniku zmiany jej statusu i przybycia portugalskiej rodziny królewskiej, brazylijski aparat administracyjny, obywatelski, gospodarczy , wojskowy, oświatowy i naukowy został rozbudowany i znacznie zmodernizowany. Portugalczycy i ich sprzymierzeńcy brytyjscy walczyli przeciwko francuskiej inwazji Portugalii i do 1815 roku sytuacja w Europie ochłodziła się na tyle, że João VI byłby w stanie bezpiecznie wrócić do Lizbony. Jednak król Portugalii pozostał w Brazylii aż do rewolucji liberalnej z 1820 roku , która rozpoczęła się w Porto , i zażądała jego powrotu do Lizbony w 1821 roku.\nWrócił więc do Portugalii, ale zostawił swojego syna Pedro na czele Brazylii. Kiedy w następnym roku rząd portugalski próbował przywrócić Królestwu Brazylii status podrzędny, jego syn Pedro, przy ogromnym poparciu brazylijskich elit, ogłosił niepodległość Brazylii od Portugalii. Cisplatina (dzisiejsze suwerenne państwo Urugwaju), na południu, była jednym z ostatnich dodatków do terytorium Brazylii pod rządami Portugalii.\nNiepodległość Brazylii została uznana w 1825 r., na mocy której cesarz Pedro I nadał swemu ojcu tytuł cesarza Brazylii . Śmierć Jana VI w 1826 roku wywołała poważne wątpliwości w jego sukcesji. Chociaż Pedro był jego spadkobiercą i krótko rządził jako Pedro IV, jego status brazylijskiego monarchy był postrzegany jako przeszkoda w utrzymaniu portugalskiego tronu przez oba narody. Pedro abdykował na rzecz swojej córki Marii II (Mary II). Jednak brat Pedro, Infante Miguel , w proteście zasiadł na tronie. Po tym, jak propozycja małżeństwa Miguela i Marii nie powiodła się, Miguel przejął władzę jako król Miguel I w 1828 roku. Aby bronić praw swojej córki do tronu, Pedro rozpoczął wojny liberalne, aby ponownie zainstalować córkę i ustanowić monarchię konstytucyjną w Portugalii. Wojna zakończyła się w 1834 r. klęską Miguela, ogłoszeniem konstytucji i przywróceniem królowej Marii II.\nGłówny artykuł: Historia Portugalii (1834-1910)\nOd góry do dołu: Królobójstwo lizbońskie (1908), aklamacja Manuela II jako króla (1908) i proklamacja republiki (1910)\nKrólowa Maria II (Mary II) i syn króla Ferdynanda II , król Pedro V (Piotr V) zmodernizowali kraj podczas jego krótkich rządów (1853-1861). Za jego panowania zbudowano drogi, telegrafy i linie kolejowe oraz poczyniono postępy w zakresie poprawy zdrowia publicznego. Jego popularność wzrosła, gdy w czasie epidemii cholery w latach 1853-1856 odwiedzał szpitale, rozdając dary i pocieszając chorych. Panowanie Pedro było krótkie, ponieważ zmarł na cholerę w 1861 roku, po serii zgonów w rodzinie królewskiej, w tym jego dwóch braci Infante Fernando i Infante João, księcia Beja oraz jego żony, Stephanie z Hohenzollern-Sigmaringen . Pedro nie mając dzieci, jego brat Ludwik I Portugalii (Ludwik I) wstąpił na tron i kontynuował jego modernizację.\nW szczytowym momencie europejskiego kolonializmu w XIX wieku Portugalia straciła już swoje terytorium w Ameryce Południowej i prawie kilka baz w Azji. Luanda , Benguela , Bissau , Lourenço Marques , Porto Amboim i Wyspa Mozambik były jednymi z najstarszych miast portowych założonych przez Portugalczyków na terytoriach afrykańskich. W tej fazie portugalski kolonializm koncentrował się na rozszerzaniu swoich placówek w Afryce na terytoria o zasięgu narodowym, aby konkurować z innymi europejskimi potęgami.\nWraz z konferencją berlińską w 1884 r. terytoria portugalskie w Afryce formalnie ustanowiono granice na wniosek Portugalii, aby chronić wielowiekowe interesy Portugalii na kontynencie przed rywalizacją wywołaną walką o Afrykę . Portugalskie miasta w Afryce, takie jak Nova Lisboa , Sá da Bandeira , Silva Porto , Malanje , Tete , Vila Junqueiro , Vila Pery i Vila Cabral zostały założone lub przebudowane w głębi lądu w tym okresie i później. Powstały także nowe nadmorskie miasta, takie jak Beira , Moçâmedes , Lobito , João Belo , Nacala i Porto Amélia . Jeszcze przed przełomem XIX i XX wieku zaczęto budować tory kolejowe, takie jak kolej Benguela w Angoli i kolej Beira w Mozambiku, aby połączyć obszary przybrzeżne z wybranymi regionami śródlądowymi.\nInne epizody w tym okresie obecności Portugalii w Afryce to brytyjskie Ultimatum z 1890 roku . To zmusiło portugalskie wojsko do wycofania się z ziemi między portugalskimi koloniami Mozambiku i Angoli (większość dzisiejszego Zimbabwe i Zambii ), które zostały zajęte przez Portugalię i włączone do jej „ różowej mapy ”, która zderzyła się z brytyjskimi aspiracjami do stworzyć linię kolejową od Cape do Cairo .\nTerytoriami portugalskimi w Afryce były Wyspy Zielonego Przylądka , Wyspy Świętego Tomasza i Książęca , Gwinea Portugalska , Angola i Mozambik . Maleńka forteca São João Baptista de Ajuda na wybrzeżu Dahomeju również była pod panowaniem portugalskim. Ponadto Portugalia nadal rządzili azjatyckie terytoria Indie Portugalskie , Timor Portugalski i portugalskiego Makau .\n1 lutego 1908 r. król Portugalii Dom Carlos I i jego następca prawny oraz jego najstarszy syn, książę królewski Dom Luís Filipe , książę Braganzy , zostali zamordowani w Lizbonie w Terreiro do Paço przez dwóch portugalskich republikańskich rewolucjonistów, Alfredo Luís da Costa. i Manuel Buíca . Pod jego rządami Portugalia dwukrotnie ogłaszała upadłość – najpierw 14 czerwca 1892 r., a następnie 10 maja 1902 r. – wywołując zamieszki społeczne, zaburzenia gospodarcze, gniewne protesty, bunty i krytykę monarchii. Jego drugi i najmłodszy syn, Manuel II z Portugalii , został nowym królem, ale ostatecznie został obalony przez republikańską rewolucję portugalską 5 października 1910 r. , która zniosła monarchię i zainstalowała rząd republikański w Portugalii, zmuszając go i jego rodzinę królewską do ucieczki. wygnanie w Londynie , Anglia .\nPierwsza Republika i Estado Novo\nOd lewej: prezydent Bernardino Machado , prezydent Teófilo Braga , prezydent António José de Almeida i premier Afonso Costa ; 1911\nGłówne artykuły: Pierwsza Republika Portugalska i Estado Novo (Portugalia)\nNowa republika miała wiele problemów. Portugalia miała 45 różnych rządów w ciągu zaledwie 15 lat. Podczas I wojny światowej (1914-1918) Portugalia pomagała aliantom w walce z państwami centralnymi . Ale wojna zaszkodziła jego słabej gospodarce. Niestabilność polityczna i słabości gospodarcze były podatnym gruntem dla chaosu i niepokojów w okresie Pierwszej Republiki Portugalskiej . Warunki te doprowadziłyby do nieudanej Monarchy of the North , 28 maja 1926 zamach stanu , i utworzenie Narodowego dyktatury ( druga republika portugalska ). To z kolei doprowadziło do ustanowienia prawicowej dyktatury Estado Novo pod rządami António de Oliveiry Salazara w 1933 roku.\nPortugalia pozostała neutralna podczas II wojny światowej . Od lat 40. do 60. Portugalia była członkiem-założycielem NATO , OECD i Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA). Stopniowo zainicjowano nowe projekty rozwoju gospodarczego i relokację obywateli Portugalii kontynentalnej do prowincji zamorskich w Afryce, przy czym Angola i Mozambik , jako największe i najbogatsze terytoria zamorskie, były głównymi adresatami tych inicjatyw. Działania te zostały wykorzystane do potwierdzenia statusu Portugalii jako narodu transkontynentalnego, a nie jako imperium kolonialnego.\nPo uzyskaniu przez Indie niepodległości w 1947 r., proindyjscy mieszkańcy Dadra i Nagarhaweli , przy wsparciu rządu indyjskiego i organizacji proniepodległościowych, oddzielili w 1954 r. terytoria Dadra i Nagarhaweli od rządów Portugalii. W 1961 r. Aneksja fortu São João Baptista de Ajuda przez Republikę Dahomeju była początkiem procesu, który doprowadził do ostatecznego rozpadu wielowiekowego imperium portugalskiego.\nAntónio de Oliveira Salazar rządził Portugalią w latach 1932-1968, w ramach reżimu Estado Novo .\nWedług spisu powszechnego z 1921 r. São João Baptista de Ajudá liczyło 5 mieszkańców, aw momencie ultimatum rządu Dahomeju tylko 2 mieszkańców reprezentujących suwerenność portugalską.\nKolejny przymusowy odwrót z terytoriów zamorskich miał miejsce w grudniu 1961 roku, kiedy Portugalia odmówiła zrzeczenia się terytoriów Goa , Daman i Diu w Indiach . W rezultacie portugalska armia i marynarka wojenna były zaangażowane w konflikt zbrojny w swojej kolonii w Indiach Portugalskich przeciwko indyjskim siłom zbrojnym .\nTe działania doprowadziły do klęski i kapitulacji garnizonu ograniczoną portugalskiej obronnym, który został zmuszony do poddania się w znacznie większej siły militarnej. Rezultatem była utrata pozostałych terytoriów portugalskich na subkontynencie indyjskim . Reżim portugalski odmówił uznania indyjskiej suwerenności na zaanektowanych terytoriach, które nadal były reprezentowane w Zgromadzeniu Narodowym Portugalii aż do wojskowego zamachu stanu w 1974 roku.\nRównież na początku lat sześćdziesiątych ruchy niepodległościowe w portugalskich prowincjach zamorskich Angoli , Mozambiku i Gwinei w Afryce doprowadziły do portugalskiej wojny kolonialnej (1961-1974).\nPrzez cały okres wojny kolonialnej Portugalia musiała radzić sobie z rosnącym sprzeciwem, embargami na broń i innymi sankcjami karnymi nakładanymi przez większość społeczności międzynarodowej. Jednak autorytarny i konserwatywny reżim Estado Novo , najpierw ustanowiony i zarządzany przez António de Oliveira Salazara, a od 1968 roku kierowany przez Marcelo Caetano , próbował zachować ogromne, wielowiekowe imperium międzykontynentalne o łącznej powierzchni 2 168 071 km 2 .\nRewolucja goździków i integracja europejska\nGłówne artykuły: Rewolucja goździków i portugalskie przejście do demokracji\nAfryka portugalska przed niepodległością w 1975 r.\nPortugalski rząd i armia opierały się dekolonizacji swoich terytoriów zamorskich do kwietnia 1974 roku, kiedy to bezkrwawy lewicowy zamach stanu w Lizbonie, znany jako rewolucja goździków , utorował drogę do niepodległości terytoriów zamorskich w Afryce i Azji. jeśli chodzi o przywrócenie demokracji po dwóch latach okresu przejściowego znanego jako PREC ( Processo Revolucionário Em Curso ). Okres ten charakteryzował się niepokojami społecznymi i sporami o władzę między lewicowymi i prawicowymi siłami politycznymi. Latem 1975 roku napięcie między nimi było tak duże, że kraj znalazł się na skraju wojny domowej. Siły związane ze skrajną lewicą dokonały 25 listopada kolejnego zamachu stanu, ale Grupa Dziewięciu, umiarkowana frakcja wojskowa, natychmiast zainicjowała kontratak. Głównym epizodem tej konfrontacji był udany atak na koszary zdominowanego przez lewicę Pułku Żandarmerii Wojskowej przez umiarkowane siły Pułku Komandosów, w wyniku którego w akcji zginęło trzech żołnierzy . Zwyciężyła Grupa Dziewięciu, uniemożliwiając w ten sposób powstanie państwa komunistycznego w Portugalii i kończąc okres niestabilności politycznej w kraju. Wycofanie się z terytoriów zamorskich i zaakceptowanie warunków niepodległości przez portugalskich głównych przedstawicieli w negocjacjach zamorskich, które doprowadziłyby do powstania niepodległych państw w 1975 roku, spowodowały masowy exodus obywateli Portugalii z terytoriów afrykańskich Portugalii (głównie z portugalskiej Angoli i Mozambiku ).\nPonad milion portugalskich uchodźców uciekło z dawnych portugalskich prowincji, ponieważ biali osadnicy zwykle nie byli uważani za część nowej tożsamości byłych portugalskich kolonii w Afryce i Azji. Mário Soares i António de Almeida Santos zostali oskarżeni o zorganizowanie niepodległości terytoriów zamorskich Portugalii. Do 1975 roku wszystkie portugalskie terytoria afrykańskie były niepodległe, a Portugalia przeprowadziła pierwsze od 50 lat demokratyczne wybory .\nPortugalia była rządzona przez Junta de Salvação Nacional aż do portugalskich wyborów parlamentarnych w 1976 roku . Wygrała go Portugalska Partia Socjalistyczna (PS), a jej lider Mário Soares został 23 lipca premierem 1. rządu konstytucyjnego. Mário Soares był premierem od 1976 do 1978 i ponownie od 1983 do 1985. W tym charakterze Soares próbował wznowić rekord wzrostu gospodarczego i rozwoju, który został osiągnięty przed rewolucją goździków, w ostatniej dekadzie poprzedniego reżimu. Zainicjował proces przystąpienia do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG), rozpoczynając negocjacje akcesyjne już w 1977 roku.\nMário Soares został pierwszym demokratycznie wybranym premierem Portugalii w 1976 roku.\nPo przejściu do demokracji Portugalia oscylowała między socjalizmem a przywiązaniem do modelu neoliberalnego . Wprowadzono reformę rolną i nacjonalizacje ; Konstytucja portugalski (zatwierdzony w 1976) został przepisany w celu dostosowania się do zasad socjalistycznych i komunistycznych. Do czasu rewizji konstytucji w 1982 i 1989 roku konstytucja była dokumentem z licznymi odniesieniami do socjalizmu, praw pracowniczych i celowości gospodarki socjalistycznej . Sytuacja gospodarcza Portugalii po rewolucji zmusiła rząd do realizacji programów stabilizacyjnych monitorowanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) w latach 1977-78 i 1983-85.\nW 1986 roku Portugalia wraz z Hiszpanią przystąpiła do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG), która później stała się Unią Europejską (UE). W kolejnych latach gospodarka Portugalii znacznie się rozwinęła dzięki funduszom strukturalnym i spójności EWG/UE oraz łatwiejszemu dostępowi portugalskich firm do rynków zagranicznych.\nOstatnie zamorskie i azjatyckie terytorium kolonialne Portugalii, Makau , zostało pokojowo przekazane Chińskiej Republice Ludowej (ChRL) w dniu 20 grudnia 1999 r. na mocy wspólnej deklaracji z 1987 r., która określała warunki przekazania Makau przez Portugalię ChRL. W 2002 r. niepodległość Timoru Wschodniego (Azja) została formalnie uznana przez Portugalię, po niepełnym procesie dekolonizacji, który rozpoczął się w 1975 r. z powodu rewolucji goździków, ale został przerwany przez indonezyjską inwazję zbrojną i okupację .\nTraktat Lizboński został podpisany w 2007 roku, kiedy Portugalia sprawował przewodnictwo w Radzie Europejskiej .\n26 marca 1995 r. Portugalia rozpoczęła wdrażanie przepisów strefy Schengen , eliminując kontrole graniczne z innymi członkami strefy Schengen, jednocześnie wzmacniając kontrole graniczne z państwami trzecimi. W 1996 r. kraj był współzałożycielem Wspólnoty Krajów Języka Portugalskiego (CPLP) z siedzibą w Lizbonie. W 1996 roku Jorge Sampaio został prezesem. Wygrał reelekcję w styczniu 2001 roku. Expo '98 odbyło się w Portugalii, aw 1999 roku była jednym z krajów założycielskich strefy euro i strefy euro . 5 lipca 2004 roku José Manuel Barroso , ówczesny premier Portugalii , został mianowany przewodniczącym Komisji Europejskiej , najpotężniejszego urzędu w Unii Europejskiej. 1 grudnia 2009 r. wszedł w życie Traktat z Lizbony , po podpisaniu go przez państwa członkowskie Unii Europejskiej w dniu 13 grudnia 2007 r. w klasztorze Hieronimitów w Lizbonie, zwiększający skuteczność i legitymację demokratyczną Unii oraz poprawiający spójność jego działanie. Irlandia była jedynym krajem UE, aby utrzymać demokratycznego referendum w sprawie traktatu lizbońskiego. Została początkowo odrzucona przez wyborców w 2008 roku.\nZakłócenia gospodarcze i niezrównoważony wzrost długu publicznego podczas kryzysu finansowego w latach 2007–2008 skłoniły kraj do negocjacji w 2011 r. z MFW i Unią Europejską za pośrednictwem Europejskiego Mechanizmu Stabilności Finansowej (EFSM) i Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (EFSF). , pożyczka mająca pomóc krajowi ustabilizować jego finanse.\nGłówny artykuł: Geografia Portugalii\nTopografia i administracja.\nTerytorium Portugalii obejmuje obszar Półwyspu Iberyjskiego (nazywanego przez większość Portugalczyków kontynentem ) oraz dwa archipelagi na Oceanie Atlantyckim: archipelag Madery i Azorów . Leży między 30° a 42° szerokości geograficznej północnej , a długości od 32° do 6° szerokości geograficznej zachodniej .\nPortugalia kontynentalna jest podzielona przez główną rzekę Tag , która wypływa z Hiszpanii i uchodzi do ujścia Tagu w Lizbonie, zanim uchodzi do Atlantyku. Północny krajobraz jest górzysty w kierunku wewnętrznym z kilkoma płaskowyżami wciętymi dolinami rzek, podczas gdy południe, w tym regiony Algarve i Alentejo , charakteryzuje się falistymi równinami.\nNajwyższym szczytem Portugalii jest podobnie nazwana góra Pico na wyspie Pico na Azorach. Ten starożytny wulkan, który mierzy 2351 m (7713 stóp) jest kultowym symbolem Azorów, a Serra da Estrela na stałym lądzie (szczyt o wysokości 1991 m (6532 stóp) nad poziomem morza) jest ważną sezonową atrakcją dla narciarzy i miłośnicy sportów zimowych.\nArchipelagi Madera i Azory są rozproszone w Oceanie Atlantyckim: Azory międzystrefowych Mid-Atlantic Ridge na tektonicznej Węzeł potrójny i Madera wzdłuż szeregu utworzonego przez in-płyty hotspot geologii. Pod względem geologicznym wyspy te zostały uformowane przez zdarzenia wulkaniczne i sejsmiczne. Ostatnia erupcja wulkanu na ziemi miała miejsce w latach 1957-58 ( Capelinhos ), a drobne trzęsienia ziemi występują sporadycznie, zwykle o małej intensywności.\nWyłączna strefa ekonomiczna Portugalii, strefa morska, nad którą Portugalczycy mają specjalne prawa do poszukiwania i wykorzystywania zasobów morskich, liczy 1 727 408 km 2 . Jest to trzecia co do wielkości wyłączna strefa ekonomiczna Unii Europejskiej i dwudziesta co do wielkości na świecie.\nGłówny artykuł: Klimat Portugalii\nMapa klasyfikacji klimatu Köppena kontynentalnej Portugalii\nPortugalia charakteryzuje się głównie klimatem śródziemnomorskim ( Csa na południu, centralne wnętrze i dolina rzeki Duero ; Csb na północy, środkowo-zachodnim wybrzeżu i wybrzeże Vicentine) , umiarkowany klimat morski (Cfb) na kontynencie północno-zachodnie wyżyny i góry , oraz w niektórych strefach położonych na dużej wysokości wysp Azorów; półpustynia w niektórych częściach Dystrykt Beja daleko na południe ( BSK ) oraz w Porto Santo Island (BSH), A ciepły pustynny klimat (BWH) w Wyspach Selvagens i wilgotny klimat subtropikalny w zachodniej Azorów (CFA), według Klasyfikacji Klimatu Köppena-Geigera . Jest to jeden z najcieplejszych krajów w Europie: średnia roczna temperatura w kontynentalnej części Portugalii waha się od 10-12 ° C (50,0-53,6 ° F) w górzystym wnętrzu na północ do 16-18 ° C (60,8-64,4 ° F) w na południu oraz w dorzeczu Guadiana . Istnieją jednak różnice między wyżynami i nizinami: hiszpański biolog Salvador Rivas Martinez przedstawia kilka różnych stref bioklimatycznych dla Portugalii. Algarve , oddzielone od Alentejo regionie gór sięgających do 900 metrów (3000 stóp) Alto da Foia , ma klimat podobny do południowych obszarów przybrzeżnych Hiszpanii i południowo-zachodniej Australii.\nŚrednie roczne opady na kontynencie wahają się od nieco ponad 3200 mm (126,0 cala) w Parku Narodowym Peneda-Gerês do mniej niż 500 mm (19,7 cala) w południowej części Alentejo . Według Instituto Português do Mar e da Atmosfera, Mount Pico jest uznawany za miejsce, w którym występują największe roczne opady (ponad 6250 mm (246,1 cala) rocznie) w Portugalii .\nW niektórych obszarach, takich jak dorzecze Guadiana, roczne średnie temperatury dobowe mogą sięgać nawet 26°C (79°F), a najwyższe temperatury latem zwykle przekraczają 40°C (104°F). Rekordowy poziom 47,4 °C (117,3 °F) został zarejestrowany w Amarelei , chociaż według odczytów satelitarnych może to nie być najgorętsze miejsce w lecie.\nMarinha Plaża w Lagoa , Algarve jest uważana przez przewodnik Michelin jako jednego z 10 najpiękniejszych plaż w Europie i jako jeden z 100 najpiękniejszych plaż na świecie.\nZimą regularnie występują opady śniegu w północnej i środkowej części kraju w dzielnicach takich jak Guarda , Bragança , Viseu i Vila Real , szczególnie w górach. Zimą temperatury mogą spaść poniżej -10,0 ° C (14,0 ° F), szczególnie w Serra da Estrela , Serra do Gerês , Serra do Marão i Serra de Montesinho . W tych miejscach śnieg może spaść o każdej porze od października do maja. Na południu kraju opady śniegu są rzadkie, ale nadal występują na najwyższych wysokościach. Podczas gdy oficjalne absolutne minimum według IPMA wynosi -16,0 °C (3,2 °F) w Penhas da Saúde i Miranda do Douro , odnotowano niższe temperatury, takie jak -17,5 °C (0,5°F) przez Instytut Politechniczny Bragança na przedmieściach miasta w 1983 roku, a poniżej -20,0 ° C (-4,0 ° F) w Serra da Estrela.\nKontynentalna Portugalia ma około 2300 do 3200 godzin słonecznych rocznie, średnio 4-6 godzin zimą i 10-12 godzin latem, z wyższymi wartościami na południowym wschodzie, południowo-zachodnim i wybrzeżu Algarve, a niższymi na północno-zachodniej. Wartości nasłonecznienia są niższe na archipelagach, z około 1600 h na wilgotnej wyspie Flores i około 2300 h na Maderze i Porto Santo. Uważa się, że nasłonecznienie w Selvagens jest wyższe ze względu na słabsze uniesienie orograficzne i ich względną bliskość do Sahary .\nŚrodkowo-zachodnie i południowo-zachodnie wybrzeża Portugalii charakteryzują się ekstremalnym sezonowym opóźnieniem oceanicznym , temperatura mórz jest wyższa w październiku niż w lipcu, a najzimniejsze w marcu. Średnia temperatura powierzchni morza na zachodnim wybrzeżu Portugalii kontynentalnej waha się od 14-16 °C (57,2-60,8 °F) w okresie styczeń-marzec do 19-21 °C (66,2-69,8 °F) w okresie od sierpnia do października. południowe wybrzeże waha się od 16 ° C (60,8 ° F) w okresie styczeń-marzec i wzrasta latem do około 22-23 ° C (71,6-73,4 ° F), czasami osiągając 26 ° C (78,8 ° F). Na Azorach około 16 °C (60,8 °F) w okresie luty-kwiecień do 22-24 °C (71,6-75,2 °F) w okresie lipiec-wrzesień, a na Maderze około 18 °C (64,4 °F) w lutym -Kwiecień do 23-24 ° C (73,4-75,2 ° F) w sierpniu-październiku.\nZarówno archipelagi Azorów, jak i Madery mają klimat subtropikalny, chociaż istnieją różnice między wyspami, co bardzo utrudnia prognozowanie pogody (ze względu na nierówną topografię). Archipelagi Madery i Azorów mają węższy zakres temperatur, a średnie roczne temperatury przekraczają 20 ° C (68 ° F) w niektórych częściach wybrzeża (według Portugalskiego Instytutu Meteorologicznego). Niektóre wyspy na Azorach mają latem bardziej suche miesiące. W związku z tym wyspy Azorów zostały zidentyfikowane jako posiadające klimat śródziemnomorski (zarówno typy Csa, jak i Csb ), podczas gdy niektóre wyspy (takie jak Flores lub Corvo ) są sklasyfikowane jako wilgotne subtropikalne ( Cfa ), przechodzące w klimat oceaniczny ( Cfb ). na większych wysokościach, zgodnie z klasyfikacją Köppena-Geigera.\nWyspa Porto Santo na Maderze ma ciepły, półpustynny klimat ( BSh ). The Savage Islands , które są częścią terytorium regionalnego Madery oraz rezerwatu przyrody są unikalne w sklasyfikowany jako klimacie pustynnym ( BWH ) z roczną średnią opadów około 150 mm (5,9 cala). Temperatura powierzchni morza na tych wyspach waha się od 18,5 ° C (65,3 ° F) w zimie do 23-24 ° C (73,4-75,2 ° F) w lecie, czasami osiągając 25 ° C (77,0 ° F).\nPark Narodowy Peneda-Gerês jest jedynym parkiem narodowym w Portugalii, ze względu na rzadkość i znaczenie jego środowiska.\nPortugalia znajduje się w basenie Morza Śródziemnego , trzecim najbardziej zróżnicowanym gorącym miejscu flory na świecie. Ze względu na kontekst geograficzny i klimatyczny – między Morzem Śródziemnym a Atlantykiem – Portugalia ma wysoki wskaźnik bioróżnorodności na lądzie i na morzu. Jest domem dla sześciu lądowych ekoregionów: umiarkowanych lasów mieszanych Azorów , kantabryjskich lasów mieszanych , wiecznie zielonych lasów Madery , iberyjskich lasów twardolistnych i półliściastych , północno-zachodnich iberyjskich lasów górskich oraz południowo - zachodnich iberyjskich lasów sklerofilnych i mieszanych . Ponad 22% jego powierzchni lądowej objęte jest siecią Natura 2000 , w tym 62 obszarami specjalnej ochrony przyrody i 88 typami siedlisk przyrodniczych chronionego krajobrazu.\nEukaliptus , dąb korkowy i sosna morska stanowią łącznie 71% całkowitej powierzchni zalesionej kontynentalnej Portugalii , a następnie dąb ostrolistny , sosna piaskowa , inne dęby ( Q. robur , Q. faginea i Q. pyrenaica ) oraz odpowiednio słodki kasztan . Na Maderze dominuje krajobraz laurisilva ( wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa ), zwłaszcza na północnym zboczu. Dominującymi gatunkami w tym lesie są Laurus novocanariensis , Apollonias barbujana , Ocotea foetens i Persea indica . Przed okupacją przez człowieka Azory były również bogate w gęste lasy wawrzynowe, dziś te rodzime lasy są podważane przez introdukowane Pittosporum undulatum i Cryptomeria japonica . Było kilka projektów mających na celu odzyskanie Laurisilvy obecnej na Azorach. Pozostałości tych lasów wawrzynowych są również obecne w kontynentalnej Portugalii z nielicznymi żywymi świadectwami Laurus nobilis , Prunus lusitanica , Arbutus unedo , Myrica faya i Rhododendron ponticum .\nTe warunki geograficzne i klimatyczne ułatwiają wprowadzanie gatunków egzotycznych, które później stają się inwazyjne i destrukcyjne dla rodzimych siedlisk. Ponad 20% ogólnej liczby zachowanych gatunków w kontynentalnej Portugalii to gatunki egzotyczne . Na Maderze około 36%, a na Azorach około 70% to egzotyczne. W związku z tym Portugalia zajęła 168. miejsce na świecie na 172 kraje w Indeksie integralności krajobrazu leśnego w 2019 r.\nOd lewej do prawej: portugalski wojownik , kameleon , burzyk z Madery , ryś iberyjski . Portugalia jest miejscem spotkań gatunków atlantyckich i śródziemnomorskich .\nPortugalia jest drugim krajem w Europie o największej liczbie zagrożonych gatunków (488 w 2020 r.).\nPortugalia posiada całość jest ważnym przystankiem dla wędrownych gatunków ptaków, z bagien wschodniego Algarve ( Ria Formosa , Castro Marim ) i Regionu Lizbony ( Tag Uj , Sado ujścia ) Hosting różnych gatunków ptaków wodnych, w eagle Bonelli za i ścierwnik na dolinach Douro Międzynarodówki , z bociana czarnego i sęp płowy na Tag Międzynarodówki , z ptaków morskich sanktuariów na Wyspach Savage i Berlengas i górach Madeira i São Miguel wszyscy reprezentują wielką różnorodność gatunków dzikich ptaków (około 450 w kontynentalnej Portugalii ), nie tylko wędrowne, ale również endemiczne (np. gołąb trocaz , gil z Azorów ) lub egzotyczne ( myna czubata , pryszczarka ).\nDuże gatunki portugalskich ssaków ( daniele , jelenie , sarny , koziorożce iberyjskie , dziki , lisy , wilki iberyjskie i ryś iberyjski ) były niegdyś szeroko rozpowszechnione w całym kraju, ale intensywne polowania, degradacja siedlisk i rosnąca presja ze strony rolnictwa w XIX i na początku XX wieku zwierzęta gospodarskie na dużą skalę zmniejszyły liczbę ludności, inne, takie jak koziorożec portugalski, zostały nawet doprowadzone do wyginięcia. Dziś te zwierzęta ponownie rozszerzają swój rodzimy zasięg. Mniejsze ssaki to między innymi wiewiórka czerwona , borsuk , wydra , mangusta egipska , zając grenada , królik europejski , genet pospolity , żbik europejski .\nZe względu na swoje odosobnione położenie, wulkaniczne wyspy Azorów , Madery i Salvages , będące częścią Makaronezji , mają wiele endemicznych gatunków, które wyewoluowały niezależnie od swoich europejskich i afrykańskich krewnych.\nPortugalczycy zachodnim wybrzeżu jest częścią czterech głównych wschodniej granicy upwelling Systems oceanu. Ten sezonowy system upwellingu, zwykle obserwowany w miesiącach letnich, przynosi chłodniejszą, bogatą w składniki odżywcze wodę na powierzchnię morza, sprzyjając wzrostowi fitoplanktonu , rozwojowi zooplanktonu, a następnie bogatej różnorodności ryb pelagicznych i innych bezkręgowców morskich . To, w połączeniu z dużą WSE, czyni Portugalię jednym z największych konsumentów ryb na świecie w przeliczeniu na mieszkańca. Sardynki ( Sardina pilchardus ) i ostroboki ( Trachurus trachurus ) są co roku zbierane w tysiącach. podczas gdy błękitek , żabnica , dorsz atlantycki , głowonogi , łyżwy lub inne formy owoców morza są tradycyjnie poławiane w lokalnych nadmorskich wioskach . Ten upwelling pozwala również Portugalii na posiadanie lasów wodorostów, które poza tym są bardzo rzadkie lub nie istnieją na Morzu Śródziemnym.\n73% ryb słodkowodnych występujących na Półwyspie Iberyjskim to ryby endemiczne, największe ze wszystkich regionów Europy. Wiele z tych endemicznych gatunków jest skoncentrowanych w akwenach środkowo-zachodniego regionu ( jeden wyłącznie endemiczny ), te i inne akweny na całym półwyspie są przeważnie tymczasowe i co roku podatne na susze, co stawia większość tych gatunków w statusie zagrożonym .\nOkoło 24 do 28 gatunków waleni wędruje po Azorach, co czyni je jednym z czterech miejsc na świecie, gdzie występuje większość gatunków tego infrarządu. Od połowy XIX wieku do roku 1984 wielorybnictwo (zwłaszcza kaszalotów ) intensywnie wykorzystywało tę różnorodność. Na początku lat 90. obserwowanie wielorybów szybko zyskało na popularności i jest obecnie jedną z głównych aktywności gospodarczych na portugalskim archipelagu.\nNiektóre obszary chronione w Portugalii, inne niż wymienione wcześniej, to: Serras de Aire e Candeeiros z formacjami wapiennymi, historią paleontologiczną i dużą różnorodnością nietoperzy i storczyków , Park Przyrody Południowo-Zachodniego Alentejo i Wybrzeża Vicentine z dobrze zachowaną, dziką linią brzegową. Montesinho Parku którym gospodarze niektóre tylko populacje wilk iberyjski i ostatnio obserwowanego Iberyjskiego brunatny , uważany za wymarły w kraju; pośród innych.\nGłówne artykuły: Rząd Portugalii i Polityka Portugalii\nPortugalia jest częściowo prezydencką republiką demokratyczną od czasu ratyfikacji konstytucji w 1976 r. , a jej stolicą jest Lizbona , największe miasto kraju. Konstytucja przyznaje podział lub rozdział władzy między cztery organy zwane „organami suwerenności”: Prezydent Republiki , Rząd , Zgromadzenie Republiki i Sądy .\nPrezydent, wybierany na pięcioletnią kadencję, pełni funkcję wykonawczą: obecnym prezydentem jest Marcelo Rebelo de Sousa . Zgromadzenie Republiki jest jednoizbowym parlamentem składającym się z maksymalnie 230 deputowanych wybieranych na czteroletnią kadencję. Rząd kierowany przez premiera (obecnie António Costa ) obejmuje ministrów i sekretarzy stanu. Te sądy są zorganizowane w kilku płaszczyznach, wśród gałęzi sądowych, administracyjnych i podatkowych. The Supreme Sądy są instytucjami ostateczności / odwołania. Trzynastoosobowy Trybunał Konstytucyjny nadzoruje zgodność ustaw z konstytucją.\nPortugalia prowadzi wielopartyjny system konkurencyjnych organów ustawodawczych/lokalnych władz administracyjnych na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym. Zgromadzenie Republiki, Zgromadzenia Regionalne oraz lokalne gminy i parafie są zdominowane przez dwie partie polityczne, Partię Socjalistyczną i Partię Socjaldemokratyczną , a także Jednolitą Koalicję Demokratyczną ( Portugalska Partia Komunistyczna i Partia Ekologów „Zieloni” ), Bloc Lewy i Demokratyczna Społeczny Center - Partia Ludowa , która Garner między 5 a 15% głosów regularnie.\nGłówne artykuły: Prezydent Portugalii i Lista prezydentów Portugalii\nPałac Belém służy jako oficjalna rezydencja i miejsce pracy Prezydenta Republiki .\nGłową Państwa Portugalii jest Prezydent Republiki , wybierany na pięcioletnią kadencję w bezpośrednich, powszechnych wyborach . Posiada również uprawnienia nadzorcze i rezerwowe . Uprawnienia prezydenta obejmują mianowanie premiera i pozostałych członków rządu (przy czym prezydent uwzględnia wyniki wyborów parlamentarnych); odwołanie Prezesa Rady Ministrów; rozwiązanie Zgromadzenia Republiki (ogłosić przedterminowe wybory); prawo weta (które może zostać unieważnione przez Zgromadzenie); i ogłoszenie stanu wojny lub oblężenia. Prezydent jest również z urzędu Naczelnym Dowódcą Sił Zbrojnych.\nPrezydent jest doradzany w ważnych kwestiach przez Radę Stanu , która składa się z sześciu wyższych rangą oficerów cywilnych, byłych prezydentów wybranych zgodnie z Konstytucją z 1976 r., pięciu członków wybranych przez Zgromadzenie i pięciu wybranych przez prezydenta.\nGłówne artykuły: rząd Portugalii , premier Portugalii i lista premierów Portugalii\nPraça do Comercio mieści wiele ministerstw rządu Portugalii .\nNa czele rządu stoi mianowany przez prezydenta premier , w skład którego wchodzi również jeden lub więcej wicepremierów, ministrów, sekretarzy stanu i podsekretarzy stanu.\nRząd jest zarówno organem suwerenności prowadzącym ogólną politykę kraju, jak i nadrzędnym organem administracji publicznej.\nMa zasadniczo uprawnienia wykonawcze, ale ma również ograniczone uprawnienia ustawodawcze. Rząd może stanowić prawo o własnej organizacji, o dziedzinach objętych uprawnieniami ustawodawczymi przyznanymi przez Zgromadzenie Republiki oraz o szczególnej regulacji ustaw ogólnych wydawanych przez Zgromadzenie.\nRada Ministrów - pod przewodnictwem premiera (lub prezydent Portugalii na jego życzenie) i ministrowie (może również obejmować jedną lub więcej wicepremierów) - pełni funkcję gabinetu . Każdy rząd jest zobowiązany do zdefiniowania szerokiego zarysu swojej polityki w programie i przedstawienia go Zgromadzeniu na obowiązkowy okres debaty. Niemożność odrzucenia przez Zgromadzenie programu rządowego bezwzględną większością deputowanych potwierdza urzędujący gabinet.\nZgromadzenie Republiki .\nGłówne artykuły: Zgromadzenie Republiki (Portugalia) i Lista partii politycznych w Portugalii\nZgromadzenie Republiki , w Lizbonie, jest krajowy parlament Portugalii. Jest głównym organem ustawodawczym, chociaż rząd ma również ograniczone uprawnienia ustawodawcze.\nZgromadzenie Republiki jest organem jednoizbowym liczącym do 230 deputowanych. Posłowie wybierani w wyborach powszechnych w systemie proporcjonalnej reprezentacji zamkniętej z list partyjnych sprawują czteroletnią kadencję, chyba że Prezydent rozwiąże Zgromadzenie i ogłosi nowe wybory.\nObecnie rząd ( PS ) i partie wspierające go poprzez porozumienie o zaufaniu i dostawach ( BE , PCP , PEV ) kontrolują parlament posiadający największą liczbę mandatów. W PSD i CDS-PP partie tworzą opozycję wobec rządu obok PAN , Chega, iniciativa Partido Liberal i Livre.\nGłówny artykuł: Stosunki zagraniczne Portugalii\nPałac Necessidades mieści Ministerstwo Spraw Zagranicznych .\nObecny sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych i były premier António Guterres\nJako państwo członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych od 1955 r. Portugalia jest również członkiem-założycielem NATO (1949), OECD (1961) i EFTA (1960); opuściła ostatnią w 1986 roku, aby przyłączyć się do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej , która stała się Unią Europejską w 1993 roku.\nW 1996 roku Portugalia była współzałożycielem Wspólnoty Krajów Języka Portugalskiego (CPLP), znanej również jako Wspólnota Luzofonów, międzynarodowej organizacji i stowarzyszenia politycznego narodów luzofońskich na czterech kontynentach, gdzie portugalski jest językiem urzędowym. Główna siedziba CPLP znajduje się w Pałacu Penafiel w Lizbonie .\nAntónio Guterres , który pełnił funkcję premiera Portugalii w latach 1995-2002 i Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców w latach 2005-2015, objął stanowisko Sekretarza Generalnego ONZ 1 stycznia 2017 r.; czyniąc go pierwszym sekretarzem generalnym z Europy Zachodniej od czasu Kurta Waldheima z Austrii (1972–1981), pierwszego byłego szefa rządu, który został sekretarzem generalnym i pierwszego sekretarza generalnego urodzonego po utworzeniu Organizacji Narodów Zjednoczonych 26 czerwca 1945 r. .\nPonadto Portugalia jest pełnoprawnym członkiem Unii Łacińskiej (1983) i Organizacji Państw Iberoamerykańskich (1949). Ma sojusz przyjaźni i traktat o podwójnym obywatelstwie ze swoją byłą kolonią, Brazylią. Portugalia i Wielka Brytania dzielą najstarsze na świecie aktywne porozumienie wojskowe poprzez sojusz anglo-portugalski ( traktat z Windsor ), który został podpisany w 1373 roku.\nIstnieją dwa międzynarodowe spory terytorialne, oba z Hiszpanią:\nOlivenza . Pod zwierzchnictwem Portugalii od 1297 r. gmina Olivenza została scedowana na Hiszpanię na mocy traktatu z Badajoz w 1801 r. po Wojnie Pomarańczowej . Portugalia zażądała go z powrotem w 1815 roku na mocy traktatu wiedeńskiego . Jednak od XIX wieku nieprzerwanie znajduje się pod panowaniem Hiszpanii, która uważa terytorium za swoje nie tylko de facto, ale także de iure .\nIlhas Selvagens ( Wyspy Dzikich ). Archipelag znajduje się pod dominacją portugalską, ale geograficznie jest bliżej Wysp Kanaryjskich (165 km) niż Madery (280 km). Znalezione w 1364 r. przez włoskich żeglarzy wyspy należały do prywatnych właścicieli do 1971 r., kiedy to rząd portugalski kupił je i ustanowił obszar rezerwatu przyrody obejmujący cały archipelag. Wyspy zostały zajęte przez Hiszpanię od 1911 roku, a spór spowodował pewne okresy napięć politycznych między dwoma krajami. Głównym problemem jest nie tyle ich wartość rzeczywista, ile fakt, że znacznie rozszerzają one na południe wyłączną strefę ekonomiczną Portugalii.\nGłówny artykuł: Portugalskie Siły Zbrojne\nSiły zbrojne mają trzy gałęzie: Marynarkę Wojenną , Armię i Siły Powietrzne . Służą przede wszystkim jako siły samoobrony, których misją jest ochrona integralności terytorialnej kraju oraz niesienie pomocy humanitarnej i bezpieczeństwa w kraju i za granicą. W 2008 roku trzy oddziały liczyły 39 200 czynnych pracowników, w tym 7 500 kobiet. Portugalskie wydatki wojskowe w 2009 roku wyniosły 5 miliardów dolarów, co stanowi 2,1 procent PKB. Pobór do wojska został zniesiony w 2004 roku. Minimalny wiek do dobrowolnego werbunku to 18 lat.\nArmia (21 000 personelu) składa się z trzech brygad i innych małych jednostek. Brygada piechoty (wyposażonej głównie PANDUR II APC ), A zmechanizowane brygada (wyposażonej głównie Leopard 2 A6 zbiorników i M113 APC) i szybkiego reagowania brygada (zawierającego paratroopers , komandosów i radiopelengatory). Marynarka Wojenna (10 700 personelu, z czego 1580 to marines ), najstarsza zachowana siła morska na świecie, ma pięć fregat, siedem korwet, dwie łodzie podwodne oraz 28 okrętów patrolowych i pomocniczych. Siły Powietrzne (7500 personelu) mają Lockheed F-16 Fighting Falcon jako główny samolot bojowy.\nOprócz trzech rodzajów sił zbrojnych istnieje Narodowa Gwardia Republikańska , siły bezpieczeństwa podlegające prawu i organizacji wojskowej ( żandarmeria ), liczące 25 000 osób. Siły te podlegają zarówno Ministerstwu Obrony, jak i MSW. Dostarczała oddziały do udziału w operacjach międzynarodowych w Iraku i Timorze Wschodnim.\nOddziały Portugalskich Sił Zbrojnych\nLeopard armii portugalskiej\nF-16 Fighting Falcon Portugalskich Sił Powietrznych\nStany Zjednoczone utrzymują obecność wojskową z 770 żołnierzami w bazie lotniczej Lajes na wyspie Terceira na Azorach. Allied Joint Dowództwo Sił Lizbona (JFC Lizbona) - jeden z trzech głównych podziałów NATO „s Allied Dowództwo Operacyjne - opiera się ona w Oeiras , w pobliżu Lizbony.\nW XX wieku Portugalia zaangażowała się w dwa poważne konflikty: I wojnę światową i portugalską wojnę kolonialną (1961-1974). Po zakończeniu Imperium Portugalskiego w 1975 roku, Portugalskie Siły Zbrojne brały udział w misjach pokojowych w Timorze Wschodnim, Bośni, Kosowie, Afganistanie, Somalii, Iraku ( Nasirija ), Libanie, Mali i Republice Środkowoafrykańskiej . Portugalia przeprowadziła również kilka niezależnych jednostronnych operacji wojskowych za granicą, podobnie jak przypadki interwencji portugalskich sił zbrojnych w Angoli w 1992 r. i w Gwinei Bissau w 1998 r., których głównym celem była ochrona i wycofywanie się portugalskich i zagranicznych obywateli zagrożonych przez miejscową ludność cywilną. konflikty.\nKampus Sprawiedliwości w Lizbonie\nGłówne artykuły: Sądownictwo Portugalii , Prawo Portugalii , Polityka narkotykowa Portugalii i prawa LGBT w Portugalii\nPortugalski system prawny jest częścią systemu prawa cywilnego, zwanego także kontynentalnym systemem prawa rodzinnego. Główne przepisy to Konstytucja (1976, z późniejszymi zmianami), portugalski kodeks cywilny (1966, z późniejszymi zmianami) oraz portugalski kodeks karny (1982, z późniejszymi zmianami). Inne właściwe przepisy to Kodeks handlowy (1888 ze zm.) oraz Kodeks postępowania cywilnego (1961 ze zm.).\nNajwyższymi sądami krajowymi są Sąd Najwyższy i Trybunał Konstytucyjny . Ministerstwo publiczny , kierowany przez Prokuratora Generalnego Republiki, stanowi niezależny organ prokuratorów.\nPrawa portugalskie były stosowane w byłych koloniach i terytoriach i nadal wywierają na te kraje główne wpływy.\nPortugalia była pierwszym krajem na świecie, który zniósł dożywocie (w 1884 r.) i jednym z pierwszych krajów, które zniosły karę śmierci . Maksymalne wyroki więzienia są ograniczone do 25 lat.\nPortugalia jest również znana z dekryminalizacji używania wszystkich popularnych narkotyków w 2001 roku, jako pierwszy kraj na świecie, który to zrobił. Portugalia skutecznie zdekryminalizowała posiadanie wszystkich narkotyków, które są nadal nielegalne w innych krajach rozwiniętych, w tym konopi indyjskich , kokainy , heroiny i LSD . Chociaż posiadanie jest legalne, handel ludźmi i posiadanie na więcej niż „10 dni na użytek osobisty” jest nadal karane karą więzienia i grzywnami. Osoby przyłapane na niewielkich ilościach jakiegokolwiek narkotyku mają możliwość udania się do ośrodka odwykowego i mogą odmówić leczenia bez konsekwencji. Pomimo krytyki ze strony innych krajów europejskich, które stwierdziły, że konsumpcja narkotyków w Portugalii znacznie wzrośnie, ogólne zażywanie narkotyków spadło wraz z liczbą przypadków zakażenia wirusem HIV , która do 2009 r. spadła o 50%. Zażywanie narkotyków również wśród osób w wieku 16-18 lat spadła, jednak używanie marihuany wzrosło tylko nieznacznie w tej grupie wiekowej.\nPrawa osób LGBTI znacznie wzrosły w ostatnich latach. W dniu 27 sierpnia 2003 r. Portugalia dodała antydyskryminacyjne prawo pracy ze względu na orientację seksualną. 24 lipca 2004 roku orientacja seksualna została dodana do Konstytucji jako część cech chronionych przed dyskryminacją. 31 maja 2010 r. Portugalia stała się szóstym krajem w Europie i ósmym krajem na świecie, które legalnie uznały małżeństwa osób tej samej płci na poziomie krajowym. Ustawa weszła w życie 5 czerwca 2010 r. Adopcja osób tej samej płci jest dozwolona od 1 marca 2016 r., podobnie jak dostęp par tej samej płci do medycznie wspomaganego rozrodu od 13 maja 2016 r. Ustawa ta została przyjęta przez parlament i podpisana przez prezydenta Marcelo Rebelo de Sousa . Od stycznia 2017 r. nowe prawo o tożsamości płciowej uprościło proces prawny zmiany płci i nazwiska osób transpłciowych , ułatwiając nieletnim zmianę ich znacznika płci w dokumentach prawnych. W sierpniu 2018 roku, prawo do tożsamości płciowej i ekspresji płci samostanowienia został zabezpieczony, interseksualnych nieletni został chronione prawem od zbędnych procedur medycznych „aż manifestów tożsamości moll gender” oraz prawa do ochrony przed dyskryminacją na podstawie cech płciowych także został chroniony przez to samo prawo.\nKawalerzysta gwardii honorowej Narodowej Gwardii Republikańskiej\nGłówny artykuł: Egzekwowanie prawa w Portugalii\nGłówne organizacje policyjne Portugalii to Guarda Nacional Republicana – GNR ( Narodowa Gwardia Republikańska ), żandarmeria ; Polícia de Segurança Pública - PSP (publiczny Policja Bezpieczeństwa), policja cywilna, którzy pracują w obszarach miejskich; oraz Polícia Judiciária – PJ (policja sądowa), wysoce wyspecjalizowana policja dochodzeniowo-śledcza nadzorowana przez Ministerstwo Spraw Publicznych .\nPortugalia posiada łącznie 49 zakładów karnych zarządzanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Obejmują one 17 więzień centralnych, 4 więzienia specjalne, 27 więzień regionalnych i 1 „Cadeia de Apoio” (Ośrodek Wsparcia Zatrzymań). Na dzień 1 stycznia 2021 r. ich obecna populacja więzienna wynosi około 11 234 więźniów, co stanowi około 0,11% całej populacji. Wskaźnik ich uwięzień rośnie od 2010 r., przy czym w ciągu ostatnich ośmiu lat wzrósł o 15%.\nGłówny artykuł: Podział administracyjny Portugalii\nAdministracyjnie Portugalia jest podzielona na 308 gmin (po portugalsku : municípios lub concelhos ), które po reformie w 2013 r. są podzielone na 3092 parafie cywilne (po portugalsku : freguesia ). Pod względem operacyjnym gmina i parafia cywilna, wraz z rządem krajowym, są jedynymi prawnie lokalnymi jednostkami administracyjnymi zidentyfikowanymi przez rząd Portugalii (na przykład miasta, miasteczka lub wsie nie mają podstaw prawnych, chociaż mogą być wykorzystywane jako zlewnia dla definiowanie usług). Dla celów statystycznych rząd portugalski określa również Nomenklaturę Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS), społeczności międzygminne i nieformalnie system okręgowy, używany do czasu integracji europejskiej (i stopniowo wycofywany przez rząd krajowy). Kontynentalna Portugalia jest skupiona w 18 okręgach, podczas gdy archipelagi Azorów i Madery są zarządzane jako regiony autonomiczne ; największe jednostki, założone od 1976 r., to Portugalia kontynentalna ( portugalski : Portugalia kontynentalna ) oraz autonomiczne regiony Portugalii ( Azory i Madera ).\n18 dzielnic kontynentalnej Portugalii to: Aveiro , Beja , Braga , Bragança , Castelo Branco , Coimbra , Évora , Faro , Guarda , Leiria , Lizbona , Portalegre , Porto , Santarém , Setúbal , Viana do Castelo , każda dzielnica Vila Real i Viseu przyjmuje nazwę stolicy powiatu.\nW ramach systemu NUTS Unii Europejskiej Portugalia jest podzielona na siedem regionów: Azory , Alentejo , Algarve , Centro , Lizbona , Madera i Norte , a z wyjątkiem Azorów i Madery obszary NUTS są podzielone na 28 podregionów.\n1 Lizbona 2761 km 2 (1066 ²) 2 250 533 10 Guarda 5518 km 2 (2131 ²) 160 939\n2 Leiria 3517 km 2 (1358 ²) 470 930 11 Coimbra 3947 km 2 (1524 ²) 430,104\n3 Santarem 6747 km 2 ( 2605 ² ) 453,638 12 Aveiro 2808 km 2 (1084 ²) 714 200\n4 Setubal 5064 km 2 (1955 ² ) 851,258 13 Viseu 5007 km 2 (1933 ²) 377 653\n5 Beja 10225 km 2 (3948 ²) 152,758 14 Bragança 6608 km 2 (2551 ²) 136 252\n6 Faraon 4960 km 2 ( 1915 ² ) 451,006 15 Willa Real 4328 km 2 (1671 ²) 206 661\n7 Évora 7393 km 2 (2854 ² ) 166,706 16 Porto 2395 km 2 (925 ²) 1,817,117\n8 Portalegre 6065 km 2 ( 2342 ² ) 118 506 17 Braga 2673 km 2 (1032 ²) 848,185\n9 Castelo Branco 6675 km 2 (2577 ²) 196 264 18 Viana do Castelo 2255 km 2 (871 kw mil) 244,836\nRegion Autonomiczny Azory\n2333 km 2 (901 ²) 246.772\n801 km 2 (309 ²) 267 785\nDalsze informacje: 2010-2014 portugalski kryzys finansowy\nZadłużenie jako procent gospodarki Portugalii w porównaniu do średniej strefy euro\nPortugalski rząd jest mocno zadłużony i w maju 2011 r. otrzymał od Unii Europejskiej i Międzynarodowego Funduszu Walutowego pomoc w wysokości 78 miliardów euro . Stosunek zadłużenia Portugalii do całej gospodarki wynosił 107 procent, gdy otrzymał pomoc. W ramach porozumienia kraj zgodził się obniżyć deficyt budżetowy z 9,8 proc. PKB w 2010 roku do 5,9 proc. w 2011 roku, 4,5 proc. w 2012 roku i 3 proc. w 2013 roku.\nPo ogłoszeniu ratunku portugalskiemu rządowi pod przewodnictwem Pedro Passosa Coelho udało się wdrożyć działania mające na celu poprawę sytuacji finansowej państwa, w tym podwyżki podatków, zamrożenie niższych płac związanych z urzędnikami państwowymi oraz obniżki wyższych o 14,3 %, oprócz cięć wydatków rządowych. Portugalski rząd zgodził się również na wyeliminowanie swojego złotego udziału w Portugal Telecom, co dało mu prawo weta w przypadku ważnych decyzji. W 2012 r. wszyscy urzędnicy publiczni odnotowali już przeciętną obniżkę płac o 20% w stosunku do poziomu wyjściowego z 2010 r., przy czym cięcia sięgające 25% dla osób zarabiających powyżej 1500 euro miesięcznie.\nMFW, Komisja Europejska (KE) i Europejski Bank Centralny (EBC) powiedziały we wrześniu 2012 roku, że dług Portugalii osiągnie szczyt na poziomie 124 proc. produktu krajowego brutto w 2014 roku. MFW wcześniej powiedział w lipcu 2012 roku, że dług Portugalii osiągnie szczyt na poziomie 124 proc. około 118,5 proc. PKB w 2013 r. We wrześniu 2013 r. rząd portugalski ponownie zrewidował dług publiczny Portugalii za 2013 r. do 127,8 proc., po osiągnięciu szczytowego poziomu 130,9 proc. w tym miesiącu.\nRaport opublikowany w styczniu 2011 r. przez Diário de Notícias i opublikowany w Portugalii przez Gradivę wykazał, że w okresie między rewolucją goździków w 1974 a 2010 r. rządy demokratycznej Republiki Portugalskiej zachęcały do nadmiernych wydatków i baniek inwestycyjnych poprzez niejasne publiczno-prywatne partnerstwa i finansowanie licznych nieefektywnych i niepotrzebnych zewnętrznych konsultacji i doradztwa komitetów i firm. Umożliwiło to znaczne poślizgi w robotach publicznych zarządzanych przez państwo i zawyżone premie i płace najwyższego kierownictwa i dyrektorów. Trwała i trwała polityka rekrutacyjna zwiększyła liczbę zwolnionych urzędników państwowych. Ryzykowny kredyt , tworzenie długu publicznego oraz europejskie fundusze strukturalne i spójności były źle zarządzane przez prawie cztery dekady.\nDwa portugalskie banki, Banco Português de Negócios (BPN) i Banco Privado Português (BPP), od lat gromadziły straty z powodu złych inwestycji, defraudacji i oszustw księgowych. Sprawa BPN była szczególnie poważna ze względu na jego wielkość, udział w rynku i konsekwencje polityczne – ówczesny prezydent Portugalii Cavaco Silva i niektórzy z jego sojuszników politycznych utrzymywali osobiste i biznesowe relacje z bankiem i jego dyrektorem generalnym, który został ostatecznie oskarżony i aresztowany za oszustwa i inne przestępstwa. W celu uniknięcia potencjalnie poważnego kryzysu finansowego w portugalskiej gospodarce, rząd Portugalii zdecydował się udzielić im pomocy, ostatecznie przynosząc w przyszłości straty podatnikom i ogółowi Portugalczyków.\nGłówne artykuły: Gospodarka Portugalii i Historia gospodarcza Portugalii\nProporcjonalna reprezentacja eksportu Portugalii, stan na 2012 r.\nPortugalia jest krajem rozwiniętym i o wysokim dochodzie , z PKB na mieszkańca na poziomie 77% średniej UE28 w 2017 r. (wzrost z 75% w 2012 r.) i HDI wynoszącym 0,850 (40. najwyższy) w 2018 r. Do końca Według raportu OECD w 2018 r. PKB Portugalii (PPP) wyniósł 32 554 USD na mieszkańca. Walutą narodową Portugalii jest euro (€), które zastąpiło portugalskie escudo , a kraj ten był jednym z pierwotnych państw członkowskich strefy euro . Bankiem centralnym Portugalii jest Banco de Portugal , integralna część Europejskiego Systemu Banków Centralnych . Większość branż, przedsiębiorstw i instytucji finansowych jest skoncentrowana w obszarach metropolitalnych Lizbony i Porto – dzielnice Setúbal , Aveiro , Braga , Coimbra , Leiria i Faro są największymi ośrodkami gospodarczymi poza tymi dwoma głównymi obszarami. Według World Travel Awards Portugalia była wiodącym kierunkiem golfowym w Europie w 2012 i 2013 roku.\nAvenida da Liberdade prowadząca do placu Marquis of Pombal w Lizbonie to jedna z najdroższych ulic handlowych w Europie .\nOd czasu rewolucji goździków w 1974 roku, której kulminacją był koniec jednej z najbardziej znaczących faz ekspansji gospodarczej Portugalii (rozpoczętej w latach 60.), nastąpiła znacząca zmiana w rocznym wzroście gospodarczym kraju. Po zawierusze rewolucji z 1974 r. i okresie PREC Portugalia próbowała przystosować się do zmieniającej się nowoczesnej gospodarki światowej , proces ten trwa nadal w 2013 r. Od lat 90. portugalski model rozwoju gospodarczego oparty na konsumpcji publicznej powoli zmienia się w system, który koncentruje się na eksporcie, inwestycjach prywatnych i rozwoju sektora high-tech . W rezultacie usługi biznesowe wyprzedziły bardziej tradycyjne branże, takie jak tekstylia, odzież, obuwie i korek (Portugalia jest wiodącym światowym producentem korka), wyroby z drewna i napoje.\nProtesty przeciwko środkom oszczędnościowym w listopadzie 2011 r. przed Zgromadzeniem Republiki\nW drugiej dekadzie XXI wieku portugalska gospodarka doświadczyła najpoważniejszej recesji od lat 70., w wyniku czego kraj musiał zostać uratowany przez Komisję Europejską, Europejski Bank Centralny i Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW). Ratowanie, uzgodnione w 2011 r., wymagało od Portugalii podjęcia szeregu środków oszczędnościowych w zamian za wsparcie finansowe w wysokości 78 000 000 000 euro. W maju 2014 r. kraj wycofał się z programu ratunkowego, ale potwierdził swoje zaangażowanie w utrzymanie reformistycznego tempa. W momencie wyjścia z bailoutu gospodarka skurczyła się o 0,7% w pierwszym kwartale 2014 roku; jednak bezrobocie, choć nadal wysokie, spadło do 15,3%.\nŚrednia pensja w Portugalii wynosi 910 euro miesięcznie, z wyłączeniem osób samozatrudnionych, a minimalna płaca , regulowana przez prawo, wynosi 635 euro miesięcznie (płatna 14 razy w roku) od 2020 roku.\nRaport Global Competitiveness Report for 2019, opublikowany przez Światowe Forum Ekonomiczne , umieścił Portugalię na 34. pozycji w indeksie gospodarczym.\nWskaźnik jakości życia Economist Intelligence Unit umieścił Portugalię na 19 miejscu w rankingu jakości życia na świecie w 2005 roku, wyprzedzając inne kraje zaawansowane gospodarczo i technologicznie, takie jak Francja, Niemcy, Wielka Brytania i Korea Południowa, ale 9 miejsc za swoim jedynym sąsiadem, Hiszpanią. Dzieje się tak pomimo faktu, że Portugalia pozostaje jednym z krajów o najniższym PKB per capita w Europie Zachodniej.\nPortugalia posiada trzynastą co do wielkości rezerwę złota na świecie.\nGłówne przedsiębiorstwa państwowe to: Águas de Portugal (woda), Caixa Geral de Depósitos (bankowość), Comboios de Portugal (koleje), Companhia das Lezírias (rolnictwo) i RTP (media). Niektóre dawne podmioty państwowe są zarządzane przez państwowy holding Parpública , który jest udziałowcem kilku spółek publicznych i prywatnych. Wśród dawnych przedsiębiorstw państwowych, które zostały niedawno sprywatyzowane, są: CTT (usługi pocztowe) i ANA (lotniska).\nSpółki notowane na Euronext lizbońskiej giełdzie jak EDP , Galp , Jeronimo Martins , Mota-Engil , Novabase , Semapa , Portucel Soporcel , Portugal Telecom i Sonae , są jednymi z największych korporacji Portugalii przez liczbę pracowników, dochodu netto lub międzynarodowym udziałem w rynku . Euronext Lisbon to główna giełda papierów wartościowych w Portugalii i część NYSE Euronext , pierwszej światowej giełdy papierów wartościowych. PSI-20 jest najbardziej selektywny i powszechnie znany Portugalii indeks giełdowy .\nMiędzynarodowy Fundusz Walutowy wydał raport o zmianie na gospodarkę Portugalii pod koniec czerwca 2017 roku z silnym perspektywą bliskiej perspektywie oraz wzrostu inwestycji i eksportu nad poprzednimi latami. Z powodu nadwyżki w 2016 r. kraj nie był już związany Procedurą Nadmiernego Deficytu, która została wdrożona podczas wcześniejszego kryzysu finansowego. System bankowy był bardziej stabilny, choć nadal występowały niespłacane kredyty i zadłużenie przedsiębiorstw. MFW zalecił pracę nad rozwiązaniem tych problemów, aby Portugalia mogła przyciągnąć więcej prywatnych inwestycji. „Utrzymujący się silny wzrost, wraz z dalszą redukcją długu publicznego, ograniczyłby podatność na zagrożenia wynikające z wysokiego zadłużenia, szczególnie w przypadku ograniczenia akomodacji monetarnej”. W OECD raporty gospodarcze od 2018 pokaż odzysku, aczkolwiek powolny; a perspektywy wzrostu Portugalii w 2020 r. są nadal pozytywne.\nGłówne artykuły: Rolnictwo w Portugalii , Rybołówstwo w Portugalii , Górnictwo w Portugalii i portugalskie wino\nAlentejo jest znany jako „chleb kosz Portugalia”, jest wiodącym w kraju regionem w produkcji pszenicy i korka.\nRolnictwo w Portugalii opiera się na małych i średnich rozproszonych jednostkach rodzinnych. Jednak sektor zawiera również większą skalę intensywnej hodowli zorientowanych na eksport agrobusinesses wspierane przez firmy (jak Grupo RAR „s Vitacress , Sovena , Lactogal , Vale da Rosa , Companhia das Lezírias i Valouro ). Kraj produkuje szeroką gamę upraw i produktów zwierzęcych, w tym: pomidory , cytrusy , zielone warzywa , ryż , pszenicę , jęczmień , kukurydzę , oliwki , nasiona oleiste , orzechy , wiśnie , borówki , winogrona stołowe , grzyby jadalne , nabiał , drób i wołowina . Według FAO Portugalia jest największym producentem korka i chleba świętojańskiego na świecie, odpowiadając odpowiednio za około 50% i 30% światowej produkcji. Jest także trzecim co do wielkości eksporterem kasztanów i trzecim co do wielkości europejskim producentem pulpy . Portugalia znajduje się w pierwszej dziesiątce największych producentów oliwy z oliwek na świecie i jest czwartym największym eksporterem. Kraj ten jest również jednym z największych światowych eksporterów wina , słynącym z doskonałych win .\nLeśnictwo odgrywało również ważną rolę gospodarczą wśród społeczności wiejskich i przemysłu (mianowicie przemysł papierniczy obejmujący Grupę Portucel Soporcel , drewno konstrukcyjne obejmujące Sonae Indústria oraz przemysł meblarski obejmujący kilka zakładów produkcyjnych w Paços de Ferreira i wokół niego , rdzeń największej w Portugalii działalność przemysłowa IKEA ). W 2001 r. produkt rolny brutto stanowił 4% krajowego PKB.\n„Cupa” , rzymskie nagrobki w kształcie drewnianych beczek na wino, były używane do oznaczenia grobu winiarzy w III wieku w Alentejo , regionie do dziś słynącym z win.\nPortugalia, tradycyjnie potęga morska, ma silną tradycję w portugalskim sektorze rybołówstwa i jest jednym z krajów o najwyższym spożyciu ryb na mieszkańca. Główne miejsca wyładunku w Portugalii (w tym na Azorach i Maderze), według całkowitej wagi wyładunków w roku, to porty Matosinhos , Peniche , Olhão , Sesimbra , Figueira da Foz , Sines , Portimão i Madeira . Przetworzone portugalskie produkty rybne są eksportowane przez kilka firm pod różnymi markami i zarejestrowanymi znakami towarowymi, takimi jak Ramirez , najstarszy na świecie aktywny producent konserw rybnych.\nPortugalia jest znaczącym europejskim producentem minerałów i należy do wiodących europejskich producentów miedzi . Naród jest także znaczącym producentem cyny , wolframu i uranu . W kraju brakuje jednak potencjału do prowadzenia poszukiwań węglowodorów i aluminium , co jest ograniczeniem, które utrudnia rozwój portugalskiego sektora górniczego i hutniczego . Mimo, że kraj posiada ogromne zasoby żelaza i węgla – głównie na północy – po rewolucji 1974 r. i wynikającej z niej globalizacji gospodarczej , niska konkurencyjność wymusiła zmniejszenie wydobycia tych kopalin. W Panasqueira i Neves-Corvo kopalnie należą do najbardziej znanych portugalskich kopalniach, które są nadal w eksploatacji.\nPortugalia jest bogata w podglebie litowe , które jest szczególnie skoncentrowane w dystryktach Guarda , Viseu , Vila Real i Viana do Castelo , podczas gdy większość litu w kraju pochodzi z pola aplitowo-pegmatytowego Gonçalo. Największa kopalnia litu w Europie jest obsługiwana przez Grupo Mota, Felmica, w regionie Guarda, który według szacunków posiada rezerwy na 30 lat produkcji. Posiada jeszcze 5 złóż. Savannah Resources w maju 2018 r. ogłosiło 52-procentowy wzrost szacowanych zasobów litu w projekcie Mina do Barroso Lithium w północnej Portugalii, mówiąc, że kraj ten może stać się pierwszym europejskim dostawcą spodumenu , minerału zawierającego lit. Firma podała, że szacowane zasoby mineralne w kopalni wynoszą obecnie 14 milionów ton. Ceny litu wzrosły w oczekiwaniu na rosnący popyt na ten minerał, który jest wykorzystywany w akumulatorach pojazdów elektrycznych oraz do magazynowania energii elektrycznej z sieci energetycznej. Europa zużywa ponad 20 procent światowych dostaw litu do akumulatorów, ale obecnie musi importować wszystkie swoje dostawy tego minerału.\nFirma W Resources poinformowała w 2018 r., że rozpoczęła nową kampanię wiertniczą w swoim projekcie złota w São Martinho w Portugalii. Tak zwany program wierceń z odwróconym obiegiem obejmował 15 otworów o łącznej długości około 2000 metrów. Celem jest zwiększenie zasobów poprzez integrację danych z wyników wierceń za 2016 rok z oczekiwaną ekspansją w ramach trwającej kampanii.\nPortucel Soporcel miąższ i fabryka papieru w Setúbal\nPrzemysł jest zróżnicowany, począwszy od motoryzacyjnego ( Volkswagen Autoeuropa i Peugeot Citroën ) i rowerowego , lotniczego ( Embraer i OGMA ), elektronicznego i tekstylnego , po spożywczy , chemiczny , cementowy i drzewny . Volkswagen Group AutoEuropa pojazd silnikowy Assembly Plant w Palmela jest jednym z największych bezpośrednich inwestycji zagranicznych projektów w Portugalii. W kilku miejscach w kraju rozwinęły się nowoczesne, nietradycyjne branże oparte na technologii, takie jak przemysł lotniczy , biotechnologia i informatyka . Alverca , Covilhã , Évora i Ponte de Sor to główne ośrodki portugalskiego przemysłu lotniczego, na czele którego stoją brazylijska firma Embraer i portugalska firma OGMA. Po przełomie XXI wieku powstało wiele ważnych branż biotechnologicznych i informatycznych, które są skoncentrowane w obszarach metropolitalnych Lizbony , Porto , Bragi , Coimbry i Aveiro .\nGłówny artykuł: Turystyka w Portugalii\nOd lewej do prawej: widok na Estoril na portugalskiej riwierze ; widok Nazaré w Estremadura ; kanały Aveiro , w Beira Litoral ; Pałac Narodowy Pena w Sintrze\nSektory bankowy i ubezpieczeniowy dobrze sobie radziły do czasu kryzysu finansowego w latach 2007–2008 , co po części odzwierciedlało szybkie pogłębienie się rynku w Portugalii. Chociaż są wrażliwe na różne rodzaje ryzyka rynkowego i ubezpieczeniowego , szacuje się, że ogólnie zarówno sektory ubezpieczeń na życie, jak i inne, będą w stanie wytrzymać szereg poważnych wstrząsów, mimo że ich wpływ na poszczególnych ubezpieczycieli jest bardzo zróżnicowany.\nPodróże i turystyka są nadal niezwykle ważne dla Portugalii. Kraj musiał skupić się na swoich niszowych atrakcjach, takich jak zdrowie, przyroda i turystyka wiejska, aby wyprzedzić swoich konkurentów.\nPortugalia jest jednym z 20 najczęściej odwiedzanych krajów na świecie, co roku przyjmuje średnio 20 000 000 turystów zagranicznych. W 2014 roku Portugalia została wybrana przez USA Today jako najlepszy kraj europejski .\nW 2017 r. Portugalia została wybrana zarówno jako wiodący cel podróży w Europie, jak i w 2018 i 2019 r., wiodąca na świecie destynacja .\nTurystyczne hotspoty w Portugalii to: Lizbona , Cascais , Fatima , Algarve , Madera , Porto i Coimbra . Lizbona przyciąga szesnastą największą liczbę turystów wśród miast europejskich (w 2006 r. w hotelach przebywało siedem milionów turystów). Godne uwagi luksusowe cele podróży obejmują Riwierę Portugalską i wybrzeże Comporta .\nPonadto co roku Fatimę , gdzie podobno w 1917 roku miały miejsce objawienia Najświętszej Maryi Panny trójce pastuszków, odwiedza 5–6 milionów religijnych pielgrzymów . Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej jest jednym z największych sanktuariów rzymskokatolickich na świecie. Portugalski rząd nadal promuje i rozwija nowe kierunki turystyczne, takie jak Dolina Douro , wyspa Porto Santo i Alentejo .\nKogut Barcelos, kultowa portugalska pamiątka\nLegenda o Kogucie z Barcelos opowiada o cudownej interwencji martwego koguta w udowodnieniu niewinności człowieka, który został fałszywie oskarżony i skazany na śmierć. Historia związana jest z XVII-wieczną kalwarią, która jest częścią kolekcji Muzeum Archeologicznego znajdującego się w Paço dos Condes, pałacu w stylu gotyckim w Barcelos , mieście w północno-zachodniej Portugalii. Kogut z Barcelos kupowany jest przez tysiące turystów jako krajowy pamiątkę .\n30 listopada 2016 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych wpisała portugalską tradycję Bisalhães dotyczącą wytwarzania czarnej ceramiki na Listę Ochrony Dziedzictwa UNESCO. 7 grudnia 2017 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych dodała tradycję Bonecos de Estremoz – Zabawki Estremoz do niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO .\nMiędzynarodowe Laboratorium Nanotechnologii Iberyjskiego , utworzony w 2005 roku, ma siedzibę w Bradze .\nObservatorio Astronómico de Lisboa jest najstarszym (1878) obserwatorium astronomiczne Portugalii.\nChampalimaud Foundation w Lizbonie , jest jednym z wiodących światowych ośrodków badań medycznych.\nGłówny artykuł: Nauka i technologia w Portugalii\nBadania naukowe i technologiczne w Portugalii są prowadzone głównie w ramach sieci jednostek badawczo-rozwojowych należących do publicznych uniwersytetów i zarządzanych przez państwo autonomicznych instytucji badawczych, takich jak INETI – Instituto Nacional de Engenharia, Tecnologia e Inovação i INRB – Instituto Nacional dos Recursos Biológicos . Finansowanie i zarządzanie tym systemem badawczym odbywa się głównie pod nadzorem Ministerstwa Nauki, Technologii i Szkolnictwa Wyższego (MCTES) oraz Fundação para a Ciência e Tecnologia (FCT) MCTES .\nNajwiększe jednostki badawczo-rozwojowe uniwersytetów publicznych pod względem wielkości grantów badawczych i recenzowanych publikacji obejmują instytucje badawcze zajmujące się naukami biologicznymi , takie jak Instituto de Medicina Molecular , Center for Neuroscience and Cell Biology , IPATIMUP , Instituto de Biologia Molecular e Celular oraz Instytut Nauk Biomedycznych im . Abla Salazara .\nWśród największych niepaństwowych instytucji badawczych w Portugalii są Instituto Gulbenkian de Ciência i Champalimaud Foundation , centrum badań neurologicznych i onkologicznych, które co roku przyznaje jedną z najwyższych nagród pieniężnych spośród wszystkich nagród naukowych na świecie. Za projekty badawczo-rozwojowe odpowiada również wiele krajowych i międzynarodowych firm z branży zaawansowanych technologii i przemysłu. Jednym z najstarszych towarzystw naukowych Portugalii jest Akademia Nauk w Lizbonie , założona w 1779 roku.\nIberyjskie dwustronne wysiłki badawcze wspierane przez państwo obejmują Międzynarodowe Iberyjskie Laboratorium Nanotechnologii i platformę obliczeniową Ibercivis , które są wspólnymi programami badawczymi Portugalii i Hiszpanii. Portugalia jest członkiem kilku paneuropejskich organizacji naukowych. Należą do nich Europejska Agencja Kosmiczna (ESA), Europejskie Laboratorium Fizyki Cząstek (CERN), ITER oraz Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO).\nPortugalia ma największe akwarium w Europie, Oceanarium w Lizbonie , a Portugalczycy mają kilka innych znaczących organizacji zajmujących się eksponatami i rozpowszechnianiem informacji naukowych, takich jak państwowa agencja Ciência Viva , program portugalskiego Ministerstwa Nauki i Technologii promujący kultura naukowa i technologiczna wśród ludności portugalskiej, Muzeum Nauki Uniwersytetu w Coimbrze , Narodowe Muzeum Historii Naturalnej na Uniwersytecie w Lizbonie oraz Visionarium . Wraz z pojawieniem się i rozwojem kilku parków naukowych na całym świecie, które pomogły stworzyć wiele tysięcy przedsiębiorstw naukowych, technologicznych i opartych na wiedzy, Portugalia zaczęła rozwijać kilka parków naukowych w całym kraju. Należą do nich Taguspark (w Oeiras ), Coimbra iParque (w Coimbrze ), biocant (w Cantanhede ), Madeira Tecnopolo (w Funchal ), Sines Tecnopolo (w Sines ), Tecmaia (w Maia ) i Parkurbis (w Covilhã ) . Firmy lokują się w portugalskich parkach naukowych, aby skorzystać z różnorodnych usług, od doradztwa finansowego i prawnego po wsparcie marketingowe i technologiczne.\nEgas Moniz , portugalski lekarz, który opracował angiografię mózgową i leukotomię , otrzymał w 1949 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny – jest pierwszym portugalskim laureatem Nagrody Nobla i jedynym w dziedzinie nauk ścisłych.\nEuropean Innovation Scoreboard 2011, Portugalia umieszczone innowacji opartych na pozycji 15, z imponującymi zwiększenia wydatków na innowacje i wyjścia.\nGłówny artykuł: Transport w Portugalii\nMost Vasco da Gama jest najdłuższym mostem w Unii Europejskiej .\nTAP Air Portugal samolotów\nMetro w Lizbonie jest najstarszym i największym systemem metra Portugalii.\nNa początku lat 70. szybki wzrost gospodarczy Portugalii wraz z rosnącą konsumpcją i zakupem nowych samochodów stał się priorytetem dla usprawnień w transporcie. Ponownie w latach 90., po przystąpieniu do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej , kraj wybudował wiele nowych autostrad. Dziś kraj ma 68,732 km (42 708 mil) sieci drogowej, z czego prawie 3000 km (1864 mil) są częścią systemu 44 autostrad. Otwarta w 1944 roku pierwsza autostrada (która połączyła Lizbonę ze Stadionem Narodowym) była innowacyjnym projektem, który uczynił Portugalię jednym z pierwszych krajów na świecie, który zbudował autostradę (ta droga ostatecznie stała się autostradą Lizbona-Cascais, czyli A5).\nChoć powstało kilka innych odcinków (około 1960 i 1970), to dopiero od początku lat 80. rozpoczęto budowę autostrad na dużą skalę. W 1972 r. utworzono Brisa , koncesjonariusza autostrad, który zajmował się zarządzaniem wieloma autostradami w regionie. Na wielu autostradach trzeba uiścić opłatę za przejazd (patrz Via Verde ). Most Vasco da Gama jest najdłuższym mostem w Europie o długości 12,345 km.\nContinental Portugalia 89015 km „s 2 (34369 ²) terytorium jest obsługiwane przez czterech międzynarodowych lotniskach położonych w pobliżu głównych miast z Lizbony , Porto , Faro i Beja . Położenie geograficzne Lizbony sprawia, że jest ona przystankiem dla wielu zagranicznych linii lotniczych na kilku lotniskach w kraju. Głównym przewoźnikiem flagowym jest TAP Air Portugal , chociaż wiele innych krajowych linii lotniczych świadczy usługi na terenie kraju i poza nim. Rząd podjął decyzję o budowie nowego lotniska poza Lizboną, w Alcochete , w celu zastąpienia lotniska Portela w Lizbonie , choć plan ten został zawieszony z powodu środków oszczędnościowych. Obecnie najważniejsze porty lotnicze znajdują się w Lizbonie , Porto , Faro , Funchal (Madera) i Ponta Delgada (Azory), zarządzane przez krajową grupę zarządzającą portami lotniczymi ANA – Aeroportos de Portugal . Innym ważnym portem lotniczym jest Aeroporto Internacional das Lajes na wyspie Terceira na Azorach. Lotnisko to służy jako jeden z dwóch międzynarodowych portów lotniczych obsługujących kraje spoza Unii Europejskiej dla wszystkich dziewięciu wysp Azorów. Służy również jako wojskowa baza lotnicza dla Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Baza jest użytkowana do dnia dzisiejszego.\nKrajowy system kolejowy, który rozciąga się na cały kraj i Hiszpanię, jest wspierany i zarządzany przez Comboios de Portugal (CP). Transport kolejowy pasażerów i towarów pochodzi z 2791 km (1734 mil) linii kolejowych obecnie eksploatowanych, z czego 1430 km (889 mil) jest zelektryfikowanych, a około 900 km (559 mil) umożliwia pociągi z prędkością większą niż 120 km/h (75 mil na godzinę). Sieć kolejowa jest zarządzana przez Infraestruturas de Portugal, natomiast za transport pasażerów i towarów odpowiada CP, obie spółki publiczne. W 2006 r. CP przewoził 133 000 000 pasażerów i 9 750 000 ton (9 600 000 długich ton ; 10 700 000 krótkich ton ) towarów.\nGłówne porty morskie znajdują się w Sines , Lizbonie , Leixões , Setúbal , Aveiro , Figueira da Foz i Faro .\nDwa największe obszary metropolitalne mają systemy metra: Metro w Lizbonie i Metro Sul do Tejo w obszarze metropolitalnym Lizbony i Metro w Porto w obszarze metropolitalnym Porto , każdy z ponad 35 km (22 mil) linii. W Portugalii lizbońskie usługi tramwajowe są od ponad wieku świadczone przez Companhia de Carris de Ferro de Lisboa ( Carris ). W Porto , sieć tramwajowa , z których tylko linia turystyczny na wybrzeżu w Douro szczątków, rozpoczął budowę w dniu 12 września 1895 roku (a pierwszy na Półwyspie Iberyjskim ). Wszystkie większe miasta i miasteczka mają własną lokalną sieć transportu miejskiego, a także usługi taksówkowe.\nGłówny artykuł: Energia w Portugalii\nProdukcja energii elektrycznej w Portugalii 1980-2019\nElektrownia fotowoltaiczna Moura (na górze) i zapora wodna Alqueva (na dole)\nPortugalia posiada znaczne zasoby energii wiatrowej i rzecznej, dwóch najbardziej opłacalnych odnawialnych źródeł energii. Od przełomu XXI wieku obserwuje się trend w kierunku rozwoju przemysłu surowców odnawialnych oraz ograniczania zarówno zużycia, jak i wykorzystania paliw kopalnych. W 2006 roku w pobliżu Moura na południu rozpoczęła swoją działalność największa na świecie elektrownia słoneczna , Elektrownia Fotowoltaiczna Moura , podczas gdy w regionie Norte została otwarta pierwsza na świecie komercyjna farma energii falowej , Aguçadoura Wave Farm (2008). . Do końca 2006 r. 66% krajowej produkcji energii elektrycznej pochodziło z elektrowni węglowych i paliwowych, 29% z zapór hydroelektrycznych , a 6% z energii wiatrowej .\nW 2008 r. odnawialne źródła energii wytwarzały 43% krajowego zużycia energii elektrycznej, mimo że produkcja hydroelektrowni zmniejszyła się wraz z poważnymi suszami. Od czerwca 2010 r. eksport energii elektrycznej przewyższał import. W okresie od stycznia do maja 2010 roku 70% krajowej produkcji energii pochodziło ze źródeł odnawialnych.\nPortugalska krajowa firma zajmująca się przesyłem energii, Redes Energéticas Nacionais (REN), wykorzystuje zaawansowane modelowanie do przewidywania pogody, zwłaszcza wzorców wiatru, oraz programów komputerowych do obliczania energii z różnych elektrowni wykorzystujących energię odnawialną. Przed rewolucją słoneczno-wiatrową Portugalia przez dziesięciolecia wytwarzała energię elektryczną z elektrowni wodnych na swoich rzekach. Nowe programy łączą wiatr i wodę: napędzane wiatrem turbiny pompują wodę pod górę w nocy, w najbardziej wietrznym okresie; wtedy woda spływa w dół w ciągu dnia, wytwarzając energię elektryczną, gdy zapotrzebowanie konsumentów jest największe. System dystrybucji w Portugalii jest teraz również ulicą dwukierunkową. Zamiast tylko dostarczać prąd, pobiera prąd nawet z najmniejszych generatorów, takich jak panele słoneczne na dachu. Rząd agresywnie zachęcał do takich wpłat, ustalając wyższą cenę dla tych, którzy kupują energię słoneczną generowaną na dachu.\nGłówny artykuł: Demografia Portugalii\nMłodzi ludzie w tradycyjnych strojach z Minho (na górze) i fadistas grający w klasztorze Hieronimitów (na dole)\n1 100 000 -12,9%\n2 143 368 +94,9%\n2 850 444 +33,0%\n2 931 930 -12,5%\n2 876 602 -1,9%\n3 200 000 +11,2%\n3 411 454 +6,6%\n4 188 419 +22,8%\n5 049 729 +11,0%\n5 423 132 +7,4%\n5 969 056 +10,1%\n6 032 991 +1,1%\n6 825 883 +13,1%\n7 722 152 +13,1%\n8510 240 +10,2%\n8 648 369 -2,3%\n9 833 041 +13,7%\n9 862 540 +0,3%\n10 356 117 +5,0%\n10 562 178 +2,0%\n10 298 252 -2,5%\nŹródło: INE 2011 *Szacunki; 1 Dorosła populacja mężczyzn\nPortugalski Urząd Statystyczny ( portugalski : INE – Instituto Nacional de Estatística ) szacuje, że według spisu z 2011 r. populacja wynosiła 10 562 178 (z czego 52% stanowiły kobiety, a 48% mężczyźni). Według bardziej aktualnych danych w 2020 r. populacja zmniejszyła się do 10 298 252, chociaż był to wzrost w porównaniu z 2019 r. Populacja ta była stosunkowo jednorodna przez większość swojej historii: jedna religia (katolicyzm) i jedna język przyczynił się do tej jedności etnicznej i narodowej.\nNajważniejszy wpływ demograficzny we współczesnym języku portugalskim wydaje się być najstarszy; Obecna interpretacja danych dotyczących chromosomu Y i mtDNA sugeruje, że Portugalczycy wywodzą się z ludów paleolitycznych , które zaczęły przybywać na kontynent europejski około 45 000 lat temu. Wszystkie kolejne migracje pozostawiły wpływ, genetyczny i kulturowy, ale głównym źródłem populacji Portugalczyków jest nadal paleolit. Badania genetyczne pokazują, że populacje portugalskie nie różnią się znacząco od innych populacji europejskich. Portugalczycy mają przewagę genetyki (okres epoki żelaza) należącej do rodziny haplogrupy R1b wraz z markerami genetycznymi Brythonic , Alpine i Goidelic . Spodziewane, ale nie tak powszechne są również kraje południowoeuropejskie (sardyńskie, włoskie i bałkańskie), północno-zachodnie (zachodniogermańskie) oraz, w mniejszym stopniu, brytyjsko-irlandzki (brytoński/gaelicki) i francuski (alpejski). Z niskim zakresem ufności istnieją skandynawskie i wschodnioeuropejskie markery genetyczne. Inne źródła wskazują na niewielką obecność Berberów i Żydów, która byłaby również częścią regionu niskiego zaufania.\nRdzenni Portugalczycy są iberyjską grupą etniczną i stanowią 95% całej populacji, której pochodzenie jest bardzo podobne do Hiszpanów i mają silne powiązania z innymi krajami łuku atlantyckiego, takimi jak Irlandia, Wyspy Brytyjskie, Francja i Belgia, ze względu na datowany już handel morski jako epoka brązu. Te morskie kontakty i przewaga haplogrupy R1b jako głównego markera genetycznego tych krajów sugerują wspólne pochodzenie i bliskość kulturową. Inne kontakty morskie z Morzem Śródziemnym, zwłaszcza z Grekami, Fenicjanami, Rzymianami i Maurami, dodały pewne szczególne fenotypy w południowej Portugalii, a zwłaszcza w południowej Hiszpanii ( kultura Tartessos ), czyniąc Portugalię i północno-zachodnią Hiszpanię pomostem między północno-zachodnią Europą a Morzem Śródziemnym, ale zachowanie atlantyckiego charakteru.\nPomimo dobrego rozwoju gospodarczego w ciągu ostatnich trzech dekad Portugalczycy byli najkrótszymi w Europie od 1890 roku. Ta wyłaniająca się przepaść miała miejsce w latach 40. XIX wieku i od tego czasu się powiększała. Jednym z czynników napędzających był skromny wzrost płac realnych, biorąc pod uwagę późne uprzemysłowienie i wzrost gospodarczy w Portugalii w porównaniu z rdzeniem europejskim. Kolejną determinantą było opóźnione tworzenie kapitału ludzkiego .\nPiramida ludności (2016)\nCałkowity współczynnik dzietności (TFR) w 2015 r. oszacowano na 1,52 dzieci urodzonych na kobietę, jeden z najniższych na świecie, czyli poniżej wskaźnika zastąpienia 2,1; pozostaje znacznie poniżej wysokiego poziomu 5,02 dzieci urodzonych na kobietę w 1911 r. W 2016 roku 52,8% urodzeń dotyczyło kobiet niezamężnych. Podobnie jak w większości krajów zachodnich, Portugalia ma do czynienia z niskim poziomem płodności: kraj doświadczył sub-zastępczy współczynnik płodności od 1980 roku. Portugalia ma następnie 17. najstarszą populację na świecie, ze średnią wieku 43,7 lat.\nStruktura społeczeństwa portugalskiego charakteryzuje się znaczną nierównością, która w 2016 roku umieściła kraj na najniższej siódmej pozycji wskaźnika sprawiedliwości społecznej Unii Europejskiej.\nPortugalski parlament w 2018 r. zatwierdził plan budżetowy na 2019 r., który obejmuje ulgi podatkowe dla powracających emigrantów, aby zwabić tych, którzy wyjechali podczas kryzysu finansowego w latach 2007–2008 . Ekspansywny budżet na 2019 r., poparty lewicową większością w parlamencie, ma również na celu zwiększenie siły nabywczej gospodarstw domowych, przy jednoczesnym dalszym obniżeniu i tak już niskiego deficytu. Powracający emigranci będą mogli zadeklarować tylko połowę dochodu podlegającego opodatkowaniu przez pięć lat, jeśli wrócą, pod warunkiem, że mieszkali za granicą przez co najmniej trzy lata. „Program Powrotów” ma trwać dwa lata. Około 500 000 mieszkańców opuściło Portugalię w latach 2010-2015 po Wielkiej Recesji . Chociaż od tamtego czasu wróciło około 350 tysięcy, Lizbona chce skłonić resztę do powrotu do domu – w podobny sposób jak w Irlandii. Portugalia zatwierdziła linię kredytową dla portugalskich emigrantów, którzy chcą inwestować w kraju po powrocie. Ponadto Emigranci powrocie w 2019 i 2020 będzie zobaczyć swoje podatki o połowę w ramach bodźca do wniesienia natywną portugalskiej plecy i rewitalizacji ludności oraz wspierania trwałego wzrostu gospodarczego - jak Portugalia zmagań z niskim wskaźnikiem urodzeń i starzenia się populacji . Zgodnie z prognozami krajowego urzędu statystycznego populacja Portugalii spadnie do 7,7 mln do 2080 r. z 10,3 mln obecnie i nadal będzie się starzeć.\nNajwiększe miasta lub miasteczka w Portugalii\nSpis Powszechny INE 2011\n1 Lizbona Lizbona 545,245 11 Queluz Lizbona 75,169\n2 Porto Norte 237 559 12 Rio Tinto Norte 64 815\n3 Braga Norte 189 331 13 Barreiro Lizbona 63 353\n4 Vila Nova de Gaia Norte 186 503 14 Aveiro Centro 60 058\n5 Amadora Lizbona 175,136 15 Viseu Centro 57 975\n6 Coimbra Centro 143,052 16 Odivelas Lizbona 56,847\n7 Funchal Madera 111,541 17 Leiria Centro 50 533\n8 Setubal Lizbona 98,131 18 Matosinhos Norte 49 486\n9 Almada Lizbona 96 404 19 Guimarães Norte 47 588\n10 Agualva-Cacém Lizbona 79,805 20 Faraon Algarve 47 575\nGłówny artykuł: obszary metropolitalne Portugalii\nMapa Portugalii pokazująca gęstość zaludnienia (liczba mieszkańców / km 2 ) według gmin\nIstnieją dwa Greater Metropolitan Areas ( GAMs ): Lizbona i Porto . Poniżej znajduje się lista tych z kontynentalnymi funkcjonalnymi obszarami miejskimi (FUA) .\n1 Lizbona 2 818 000\n2 Porto 1 758 531\n3 Coimbra 270 000\n4 Braga 250 000\n5 Funchal 210 000\n6 Guimarães 180 000\n7 Aveiro 140 000\n8 Ponta Delgada 120 000\n9 Willa Franca de Xira 120 000\n10 Faraon 118 000\n11 Viseu 110 000\nRegiony według HDI\nMapa regionów Portugalii według Human Development Index w 2018 roku\n0,840 – 0,880\n0,820 – 0,840\n0,800 – 0,820\nTo jest lista regionów statystycznych NUTS2 Portugalii według wskaźnika rozwoju społecznego według stanu na 2019 r.\nBardzo wysoki rozwój człowieka\n1 Obszar metropolitalny Lizbony 0,901\n– Portugalia (średnia) 0,864\n5 Alentejó 0,840\n6 Madera 0,818\n7 Azory 0,807\nGłówny artykuł: Imigracja do Portugalii\nW 2007 roku Portugalia liczyła 10 617 575 mieszkańców, z których około 332 137 było legalnymi imigrantami . W 2015 roku Portugalia liczyła 10 341 330 mieszkańców, z których około 383 759 to legalni migranci, co stanowiło 3,7% populacji. W 2017 r. Portugalia miała 416 682 legalnych rezydentów obcego pochodzenia, z czego 203 753 to mężczyźni, a 212 929 to kobiety. W 2019 roku obywatelstwo portugalskie uzyskało 21 099 mieszkańców obcego pochodzenia, z czego 11 179 to kobiety, a 9920 to mężczyźni. PORDATA - Populacja zagraniczna, która uzyskała obywatelstwo portugalskie: ogółem i według płci\nNajważniejsze pochodzenie dla urodzonych za granicą naturalizowanych obywateli Portugalii\nHistoria kolonialna Portugalii od dawna jest kamieniem węgielnym jej tożsamości narodowej, podobnie jak jej położenie geograficzne na południowo-zachodnim krańcu Europy, z widokiem na Ocean Atlantycki. Była to jedna z ostatnich zachodnioeuropejskich potęg kolonialnych, które zrezygnowały ze swoich terytoriów zamorskich (m.in. Angoli i Mozambiku w 1975 r.), przekazując pod koniec 1999 r. administrację Makau Chińskiej Republice Ludowej. i pod wpływem kultur z dawnych kolonii lub zależności, co skutkuje imigracją z tych dawnych terytoriów zarówno z powodów ekonomicznych, jak i osobistych. Portugalia, od dawna kraj emigracji (zdecydowana większość Brazylijczyków ma portugalskie pochodzenie), stała się teraz krajem imigracji netto, i to nie tylko od ostatniego Hindusa (portugalski do 1961), Afryki (portugalski do 1975) i Dalekiego Wschodu. Azjatyckie (portugalski do 1999) terytoria zamorskie. Szacuje się, że 800 000 Portugalczyków powróciło do Portugalii, gdy afrykańskie posiadłości kraju uzyskały niepodległość w 1975 roku.\nOd lat 90., wraz z boomem budowlanym , osiedliło się w tym kraju kilka nowych fal ukraińskich , brazylijskich , luzofońskich i innych Afrykanów . Rumuni , Mołdawianie , Albańczycy z Kosowa , Rosjanie i Chińczycy również wyemigrowali do kraju. Szacuje się, że populacja romska w Portugalii wynosi około 40 000.\nIstotna jest również liczba migrantów z Wenezueli , Pakistanu i Indii . Szacuje się, że w rolnictwie pracuje ponad 30 000 sezonowych, często nielegalnych imigrantów , głównie na południu, gdzie są często wyzyskiwani przez zorganizowane sieci pracowników sezonowych. Pracownicy czasami otrzymują mniej niż połowę minimalnej płacy określonej przez prawo. Ci migranci, którzy często przyjeżdżają bez należytych dokumentów lub umów o pracę, stanowią ponad 90% pracowników rolnych na południu Portugalii. Większość to Indo-Azjaci z Indii, Bangladeszu , Nepalu , Pakistanu i Tajlandii . We wnętrzu Alentejo jest wielu afrykańskich robotników. Znaczna liczba pochodzi również z Europy Wschodniej, Mołdawii, Ukrainy, Rumunii i Brazylii.\nPonadto pewna liczba obywateli UE , głównie z Wielkiej Brytanii lub innych krajów Europy Północnej, stała się stałymi rezydentami tego kraju (przy czym społeczność brytyjska składa się głównie z emerytów i rencistów mieszkających w Algarve i Maderze).\nGłówny artykuł: Religia w Portugalii\nReligie w Portugalii (Census 2011)\nWedług spisu z 2011 r. 81,0% populacji Portugalii to chrześcijanie wyznania rzymskokatolickiego . W kraju znajdują się małe wspólnoty protestanckie, świętych w dniach ostatnich , muzułmańskich , hinduskich , sikhijskich , prawosławnych , Świadków Jehowy , bahajskich , buddyjskich , żydowskich i spirytystycznych . Wpływy tradycyjnej religii afrykańskiej i tradycyjnej religii chińskiej są również odczuwalne wśród wielu osób, szczególnie w dziedzinach związanych z tradycyjną medycyną chińską i tradycyjną afrykańską medycyną ziołową. Około 6,8% populacji zadeklarowało się jako niereligijne, a 8,3% nie udzieliło odpowiedzi na temat swojej religii.\nWiele portugalskich świąt, festiwali i tradycji ma chrześcijańskie pochodzenie lub konotację. Chociaż stosunki między państwem portugalskim a Kościołem rzymskokatolickim były na ogół przyjazne i stabilne od najwcześniejszych lat narodu portugalskiego, ich względna siła wahała się. W XIII i XIV wieku kościół cieszył się bogactwem i władzą wynikającą z jego roli w rekonkwiście , bliskiego utożsamienia się z wczesnym portugalskim nacjonalizmem oraz z fundamentów portugalskiego systemu edukacyjnego, w tym pierwszego uniwersytetu .\nRozrost portugalskiego imperium zamorskiego sprawił, że jego misjonarze stali się ważnymi agentami kolonizacji , pełniącymi ważną rolę w edukacji i ewangelizacji ludzi ze wszystkich zamieszkałych kontynentów. Rozwój liberalnych i rodzących się ruchów republikańskich w epokach prowadzących do powstania Pierwszej Republiki Portugalskiej (1910–26) zmienił rolę i znaczenie zorganizowanej religii.\nPortugalia jest państwem świeckim : Kościół i państwo zostały formalnie rozdzielone podczas Pierwszej Republiki Portugalskiej, co zostało powtórzone w Konstytucji Portugalii z 1976 roku . Poza konstytucją, dwa najważniejsze dokumenty dotyczące wolności religijnej w Portugalii to konkordata z 1940 r. (później zmieniona w 1971 r.) między Portugalią a Stolicą Apostolską oraz ustawa o wolności wyznania z 2001 r.\nGłówne artykuły: Języki Portugalii i języka portugalskiego\nZnak w Mirandese w Miranda do Douro , Trás-os-Montes\nPortugalski jest językiem urzędowym Portugalii. Jest to język romański wywodzący się z języka galicyjsko-portugalskiego , używany na terenie dzisiejszej Galicji i północnej Portugalii . Wciąż istnieje wiele podobieństw między kulturą galicyjską i portugalską . Galicia jest obserwatorem doradczym Wspólnoty Państw Portugalskojęzycznych .\nJęzyk portugalski pochodzi od łacińskiego wypowiedziane przez Romanized pre-rzymskich narodów Półwyspu Iberyjskiego około 2000 lat temu - szczególnie gdy Celtowie , Conii , Lusitanians i Turduli . W XV i XVI wieku język rozprzestrzenił się na cały świat, gdy Portugalia ustanowiła imperium kolonialne i handlowe w latach 1415–1999. Portugalski jest używany jako język ojczysty na pięciu różnych kontynentach, przy czym Brazylia stanowi największą liczbę rodzimych użytkowników języka portugalskiego w każdym kraju . W 2013 roku język portugalski jest językiem urzędowym używanym w Brazylii, Angoli, Mozambiku, Republice Zielonego Przylądka, Wyspach Świętego Tomasza i Książęcej, Gwinei Bissau, Gwinei Równikowej i Timorze Wschodnim . Kraje te, wraz ze Specjalnym Regionem Administracyjnym Makau (Chińska Republika Ludowa), gdzie język portugalski jest współoficjalny z językiem kantońskim , tworzą Lusosphere , termin wywodzący się ze starożytnej rzymskiej prowincji „ Lusitania ”, która obecnie odpowiada terytorium Portugalii na południe od Rzeka Duero .\nMirandese jest również uznawany za współoficjalny język regionalny w niektórych gminach północno-wschodniej Portugalii. Jest częścią grupy języków Astur-Leonese . W Portugalii udokumentowano szacunkową liczbę od 6000 do 7000 osób posługujących się językiem Mirandese.\nWedług International English Proficiency Index , Portugalia ma wysoki poziom znajomości języka angielskiego , wyższy niż w innych romańskich krajach europejskich, takich jak Włochy, Francja czy Hiszpania.\nGłówny artykuł: Edukacja w Portugalii\nZałożony w 1290 roku Uniwersytet w Coimbrze jest najstarszym i najbardziej prestiżowym uniwersytetem w Portugalii, a także jednym z najstarszych uniwersytetów na świecie .\nUniversity of Porto jest drugim co do wielkości Portugalii i jej czołowy uniwersytet badawczy.\nSystem edukacyjny dzieli się na przedszkole (dla osób poniżej 6 roku życia), kształcenie podstawowe (9 lat, trzystopniowe, obowiązkowe), średnie (3 lata, obowiązkowe od 2010 r.) i wyższe (z podziałem na kształcenie uniwersyteckie i politechniczne ). . Uniwersytety są zwykle zorganizowane w wydziały . Instytuty i szkoły to także wspólne oznaczenia autonomicznych pododdziałów portugalskich instytucji szkolnictwa wyższego .\nCałkowity wskaźnik alfabetyzacji dorosłych wynosi 99,4 procent. Liczba zapisów do portugalskich szkół podstawowych wynosi 100 procent.\nWedług Programu Międzynarodowej Oceny Umiejętności Uczniów (PISA) 2015, przeciętny portugalski 15-latek, oceniany pod względem umiejętności czytania, znajomości matematyki i przedmiotów ścisłych, plasuje się znacznie powyżej średniej OECD , na podobnym poziomie jak ci studenci z Norwegii, Danii i Belgii, z 501 punktami (493 to średnia). Wyniki testu PISA portugalskich studentów stale się poprawiają, pokonując wiele innych wysoko rozwiniętych krajów zachodnich, takich jak USA, Austria, Francja i Szwecja.\nOkoło 46,9% obywateli w wieku collegu (20 lat) uczęszcza do jednej z portugalskich instytucji szkolnictwa wyższego (w porównaniu z 50% w Stanach Zjednoczonych i 35% w krajach OECD). Oprócz tego, że jest miejscem docelowym dla studentów zagranicznych , Portugalia jest również jednym z najlepszych miejsc pochodzenia studentów zagranicznych. Wszyscy studenci szkół wyższych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych, w 2005 r. osiągnęli łączną liczbę 380 937.\nUniwersytet Evora , drugi najstarszy uniwersytet w Portugalii.\nPortugalskie uniwersytety istnieją od 1290 roku. Najstarszy portugalski uniwersytet został założony w Lizbonie przed przeprowadzką do Coimbry . Historycznie, w ramach imperium portugalskiego, Portugalczycy założyli najstarszą szkołę inżynierską obu Ameryk ( Real Academia de Artilharia, Fortificação e Desenho w Rio de Janeiro ) w 1792 roku, a także najstarszą szkołę medyczną w Azji ( Escola). Médico-Cirúrgica z Goa ) w 1842 roku. Obecnie największym uniwersytetem w Portugalii jest Uniwersytet Lizboński .\nW 2006 r. portugalskie uniwersytety i politechniki przyjęły proces boloński . Szkolnictwo wyższe w państwowych placówkach oświatowych odbywa się na zasadach konkurencyjnych, a system numerus clausus jest egzekwowany poprzez ogólnokrajową bazę danych na temat przyjęć studentów. Jednak każda uczelnia oferuje również szereg dodatkowych wolnych miejsc poprzez inne nadzwyczajne procedury rekrutacyjne dla sportowców, dojrzałych kandydatów (powyżej 23 lat), studentów zagranicznych, studentów zagranicznych z Lusosfery , posiadaczy dyplomów z innych uczelni, studentów z innych instytucji ( transfer akademicki ), byli studenci (ponowne przyjęcie) i zmiana kursu, które podlegają określonym standardom i przepisom określonym przez każdą instytucję lub wydział kursu.\nWiększość kosztów studenckich pokrywana jest z pieniędzy publicznych. Jednak wraz ze wzrostem czesnego student musi płacić za uczęszczanie do portugalskiej państwowej instytucji szkolnictwa wyższego i przyciąganiem nowych typów studentów (wielu studentów w niepełnym wymiarze godzin lub na zajęciach wieczorowych), takich jak pracownicy, biznesmeni, rodzice i emeryci, wiele wydziałów osiąga znaczne zyski z każdego dodatkowego studenta zapisanego na kursy, z korzyścią dla dochodów brutto z czesnego uczelni lub uniwersytetu i bez utraty jakości edukacji (nauczyciel na studenta, komputer na studenta, wielkość klasy na studenta itp.).\nPortugalia zawarła umowy o współpracy z Massachusetts Institute of Technology i innymi instytucjami amerykańskimi w celu dalszego rozwoju i zwiększenia efektywności portugalskiego szkolnictwa wyższego i badań.\nGłówny artykuł: Zdrowie w Portugalii\nSzpital św. Antoniego w Porto (powyżej) i szpital św. Marii w Lizbonie (na dole)\nWedług Raportu o Rozwoju Społecznym średnia długość życia w Portugalii wyniosła w 2017 r. 82 lata, w 2020 r. szacuje się ją na 82,11 lat. Zgodnie z przewidywaniami Organizacji Narodów Zjednoczonych oczekiwana długość życia populacji Portugalii wyniesie ponad 90 lat, gdy osiągniemy rok 2100. Trajektorię oczekiwanej długości życia Portugalczyków wizualizują dane historyczne z 1950 r. i prognozy na przyszłość do 2100 r., co można zobaczyć w wykres po lewej.\nPortugalia zajmuje 12. miejsce w rankingu najlepszych systemów zdrowia publicznego na świecie, wyprzedzając inne kraje, takie jak Wielka Brytania , Niemcy czy Szwecja .\nPortugalski system opieki zdrowotnej charakteryzuje się trzema współistniejącymi systemami: National Health Service ( Serviço Nacional de Saúde , SNS), specjalnymi systemami społecznego ubezpieczenia zdrowotnego dla niektórych zawodów (podsystemy zdrowotne) oraz dobrowolnym prywatnym ubezpieczeniem zdrowotnym. SNS zapewnia uniwersalny zasięg. Ponadto około 25% populacji objęte jest podsystemami zdrowotnymi, 10% prywatnymi systemami ubezpieczeniowymi, a kolejne 7% funduszami powierniczymi.\nMinisterstwo Zdrowia odpowiada za kształtowanie polityki zdrowotnej oraz zarządzanie SNS. Pięć regionalnych administracji ds. zdrowia odpowiada za realizację celów krajowej polityki zdrowotnej, opracowywanie wytycznych i protokołów oraz nadzór nad świadczeniem opieki zdrowotnej. Wysiłki na rzecz decentralizacji miały na celu przeniesienie odpowiedzialności finansowej i zarządczej na poziom regionalny. W praktyce jednak autonomia regionalnych administracji zdrowia w zakresie ustalania budżetu i wydatków ogranicza się do podstawowej opieki zdrowotnej.\nSNS jest finansowany głównie z podatków ogólnych. Składki pracodawcy (w tym państwa) i pracowników stanowią główne źródła finansowania podsystemów ochrony zdrowia. Ponadto dużą część finansowania stanowią bezpośrednie wpłaty pacjenta i dobrowolne składki na ubezpieczenie zdrowotne.\nWydział Medyczny Uniwersytetu NOVA w Lizbonie\nPodobnie jak w innych krajach Eur-A, większość Portugalczyków umiera na choroby niezakaźne . Śmiertelność z powodu chorób układu krążenia (CVD) jest wyższa niż w strefie euro , ale jej dwa główne elementy, choroba niedokrwienna serca i choroba naczyń mózgowych, wykazują odwrotne tendencje w porównaniu z Eur-A, przy czym choroba naczyń mózgowych jest największym pojedynczym zabójcą w Portugalii (17% ). Portugalczycy umierają o 12% rzadziej na raka niż w Eur-A, ale śmiertelność nie spada tak szybko jak w Eur-A. Nowotwory częściej występują u dzieci, a także wśród kobiet poniżej 44 roku życia. Chociaż rak płuc (powolny wzrost wśród kobiet) i rak piersi (szybko malejący) występują rzadziej, rak szyjki macicy i rak prostaty są częstsze. Portugalia ma najwyższy wskaźnik śmiertelności z powodu cukrzycy w Eur-A, z gwałtownym wzrostem od lat 80. XX wieku.\nWskaźnik śmiertelności niemowląt w Portugalii wynosi około 2 zgonów na 1000 noworodków, przy 2,4 zgonów na 1000 urodzeń żywych.\nLudzie są zwykle dobrze poinformowani o swoim stanie zdrowia, pozytywnych i negatywnych skutkach ich zachowania na ich zdrowie oraz korzystaniu z usług opieki zdrowotnej. Jednak ich postrzeganie swojego zdrowia może różnić się od tego, co pokazują dane administracyjne i badania dotyczące poziomu zachorowań w populacjach. Tym samym wyniki ankiety oparte na samoopisach na poziomie gospodarstwa domowego uzupełniają inne dane dotyczące stanu zdrowia i korzystania z usług.\nTylko jedna trzecia dorosłych w Portugalii oceniła swoje zdrowie jako dobre lub bardzo dobre (Kasmel i in., 2004). Jest to najniższy ze zgłaszających krajów Eur-A i odzwierciedla stosunkowo niekorzystną sytuację kraju pod względem śmiertelności i wybranych zachorowalności. Hospital de Santa Maria to największy szpital uniwersytecki w Portugalii.\nGłówny artykuł: Kultura Portugalii\nKlasztor Hieronimitów (na górze) i Wieża Belém (w środku) to wielka opera w stylu manuelińskim i symbole portugalskiego narodu. Casa da Música (na dole) jest przykładem architektury post-tysiącletniej.\nPortugalia rozwinęła specyficzną kulturę będąc pod wpływem różnych cywilizacji, które przemierzyły kontynent śródziemnomorski i europejski lub zostały wprowadzone, gdy odgrywały aktywną rolę w epoce odkryć . W latach 90. i 2000. (dekada) Portugalia zmodernizowała swoje publiczne obiekty kulturalne, a także założoną w 1956 r. w Lizbonie Fundację Calouste Gulbenkiana .\nNależą do nich Centrum Kultury Belém w Lizbonie, Fundacja Serralves i Casa da Música , zarówno w Porto , jak i nowe publiczne obiekty kulturalne, takie jak biblioteki miejskie i sale koncertowe, które zostały zbudowane lub odnowione w wielu gminach w całym kraju. Portugalia jest domem dla 17 UNESCO World Heritage Sites , ranking go 9-gie w Europie i 18 na świecie.\nGłówne artykuły: Architektura Portugalii i klasyfikacja zbudowanego dziedzictwa w Portugalii\nCharakterystyczna jest tradycyjna architektura i obejmuje manueliński , znany również jako portugalski późny gotyk, wspaniały, złożony portugalski styl zdobnictwa architektonicznego z pierwszych dziesięcioleci XVI wieku, a następnie styl pombaline z XVIII wieku. XX-wieczna interpretacja tradycyjnej architektury, miękki portugalski styl , pojawia się szeroko w dużych miastach, zwłaszcza w Lizbonie. Współczesna Portugalia dała światowej sławy architektom, takim jak Eduardo Souto de Moura , Álvaro Siza Vieira (obaj zdobywcy nagrody Pritzkera ) i Gonçalo Byrne . W Portugalii na uwagę zasługuje również Tomás Taveira , szczególnie w przypadku projektowania stadionów.\nGłówny artykuł: Kino Portugalii\nKino portugalskie ma długą tradycję, sięgającą narodzin medium pod koniec XIX wieku. António Lopes Ribeiro , António Reis , Pedro Costa , Manoel de Oliveira , João César Monteiro , Edgar Pêra , António-Pedro Vasconcelos , Fernando Lopes , João Botelho , João Mário Grilo i Leonel Vieira , są wśród tych, które zyskały sławę. Znani portugalscy aktorzy filmowi to Joaquim de Almeida , Nuno Lopes , Daniela Ruah , Maria de Medeiros , Diogo Infante , Soraia Chaves , Ribeirinho , Lúcia Moniz i Diogo Morgado .\nGłówny artykuł: literatura portugalska\nLuís Vaz de Camões , legendarny poeta portugalskiego renesansu\nFernando Pessoa , płodny pisarz literatury portugalskiej XX wieku\nLiteratura portugalska, jedna z najwcześniejszych literatur zachodnich, rozwijała się poprzez tekst i pieśń. Do 1350 r. portugalsko-galicyjscy trubadurzy rozszerzyli swoje wpływy literackie na większość Półwyspu Iberyjskiego. Gil Vicente (ok. 1465–ok. 1536) był jednym z twórców portugalskich tradycji dramatycznych.\nAdventurer i poeta Luís de Camões (ok. 1524/80) pisał poematu Luzjady ( The Lusiads ) z Virgil „s Eneidy jako jego główny wpływ. Współczesna poezja portugalska jest zakorzeniona w stylach neoklasycznych i współczesnych, czego przykładem są Bocage (1765–1805), Antero de Quental (1842–1891) i Fernando Pessoa (1888–1935). Współczesną literaturę portugalską reprezentują tacy autorzy jak Almeida Garrett , Camilo Castelo Branco , Eça de Queirós , Fernando Pessoa , Sophia de Mello Breyner Andresen , António Lobo Antunes i Miguel Torga . Szczególnie popularny i zasłużony jest José Saramago , laureat literackiej Nagrody Nobla w 1998 roku .\nGłówne artykuły: kuchnia portugalska i wino portugalskie\nKuchnia portugalska jest bardzo zróżnicowana. Portugalczycy spożywają dużo suszonego dorsza ( po portugalsku bacalhau ), na który istnieją setki przepisów . Jest więcej niż wystarczająco dużo potraw z bacalhau ; ponad jeden na każdy dzień roku. Dwa inne popularne przepisy na ryby to grillowane sardynki i caldeirada , gulasz na bazie pomidorów, który można przyrządzić z kilku rodzajów ryb z mieszanką cebuli, czosnku, papryki, ziemniaków, pomidorów, pietruszki lub kolendry . Typowe portugalskie przepisy na mięso z wołowiny, wieprzowiny, jagnięciny, kozy lub kurczaka obejmują cozido à portuguesa , feijoada , frango de churrasco , leitão (pieczone prosię ), chanfana i carne de porco à alentejana . Bardzo popularnym daniem północnym jest dobrada , flaki z gulaszem z białej fasoli i marchewki, często podawane z białym ryżem na parze. Kurczak Peri-peri to pikantne danie z kurczaka na węgiel drzewny podawane z ryżem i warzywami, ulubione w całej Portugalii, ale najczęściej spotykane w regionie Algarve .\nPasteis de Nata w Lizbonie\nTypowe dania typu fast food to Francesinha (Frenchie) z Porto, „Tripas à moda do Porto”, który jest również tradycyjnym talerzem z Porto, oraz bifanas (grillowana wieprzowina) lub prego (grillowana wołowina) kanapki , które są dobrze znane w całym kraju . Portugalska sztuka cukiernicza ma swoje korzenie w wielu średniowiecznych klasztorach katolickich rozsianych po całym kraju. Te klasztory, używając bardzo niewielu składników (głównie migdałów, wanilii , cynamonu , mąki, jajek i trochę likieru), zdołały stworzyć spektakularną szeroką gamę różnych wypieków, z których pastéis de Belém (lub pastéis de nata ) pochodzi z Lizbony i Przykładem są mole ovos z Aveiro. Kuchnia portugalska jest bardzo zróżnicowana, a różne regiony mają własne tradycyjne potrawy. Portugalczycy mają kulturę dobrego jedzenia, a w całym kraju jest mnóstwo dobrych restauracji i typowych małych tasquinhas .\nWina portugalskie cieszą się międzynarodowym uznaniem już od czasów Rzymian, którzy kojarzyli Portugalię ze swoim bogiem Bachusem . Dziś kraj ten jest znany miłośnikom wina, a jego wina zdobyły kilka międzynarodowych nagród. Do najlepszych win portugalskich należą Vinho Verde , Vinho Alvarinho , Vinho do Douro , Vinho do Alentejo , Vinho do Dão , Vinho da Bairrada oraz słodkie Porto , Madeira i Moscatel z Setúbal i Favaios . Port i Madera są szczególnie cenione w wielu miejscach na całym świecie.\nGłówny artykuł: Muzyka Portugalii\nFado , przedstawione na tym słynnym obrazie (ok. 1910) autorstwa José Malhoa , to tradycyjna muzyka Portugalii.\nMuzyka portugalska obejmuje wiele gatunków. Tradycyjna jest portugalska muzyka ludowa, która ma głębokie korzenie w lokalnych obyczajach, których instrumentami są dudy ( gaita ), bębny, flety, tamburyny, akordeony i ukulele ( cavaquinho ). W portugalskiej muzyce ludowej znany jest gatunek Fado , melancholijnej muzyki miejskiej, powstałej w Lizbonie w XIX wieku, prawdopodobnie w środowisku bohemy, zwykle kojarzonej z portugalską gitarą i saudade , czyli tęsknotą. Na uwagę zasługuje także Coimbra fado , unikalny rodzaj fado „serenady trubadurów ”. Do światowej sławy wykonawców należą Amália Rodrigues , Carlos Paredes , José Afonso , Mariza , Carlos do Carmo , António Chainho , Mísia , Dulce Pontes i Madredeus .\nW dziedzinie muzyki klasycznej Portugalia jest reprezentowana przez nazwiska takie jak pianiści Artur Pizarro , Maria João Pires , Sequeira Costa , skrzypkowie Carlos Damas, Gerardo Ribeiro oraz w przeszłości przez wielką wiolonczelistkę Guilherminę Suggię . Znani kompozytorzy to José Vianna da Motta , Carlos Seixas , João Domingos Bomtempo , João de Sousa Carvalho , Luís de Freitas Branco i jego uczeń Joly Braga Santos , Fernando Lopes-Graça , Emmanuel Nunes i Sérgio Azevedo . Podobnie współcześni kompozytorzy, tacy jak Nuno Malo i Miguel d'Oliveira, odnieśli pewien międzynarodowy sukces pisarski.\nAmália Rodrigues , znana jako Królowa Fado , występująca w 1969 roku\nOprócz muzyki folkowej , fado i klasycznej w Portugalii obecne są inne gatunki, takie jak pop i inne rodzaje muzyki współczesnej, zwłaszcza z Ameryki Północnej i Wielkiej Brytanii, a także szeroka gama artystów portugalskich, karaibskich, luzofońskich i brazylijskich i zespoły. Artyści cieszący się międzynarodowym uznaniem to Dulce Pontes , Moonspell , Buraka Som Sistema , Blasted Mechanism , David Carreira i The Gift , przy czym trzej ostatni byli nominowani do nagrody MTV Europe Music Award .\nPortugalia ma kilka letnich festiwali muzycznych, takich jak Festival Sudoeste w Zambujeira do Mar , Festival de Paredes de Coura w Paredes de Coura , Festival Vilar de Mouros w pobliżu Caminha , Boom Festival w gminie Idanha-a-Nova , NOS Alive , Sumol Summer Fest w Ericeira , Rock w Rio Lisboa i Super Bock Super Rock w aglomeracji Lizbony . Poza sezonem letnim Portugalia organizuje wiele festiwali, przeznaczonych bardziej dla miejskiej publiczności, takich jak Flowfest czy Hip Hop Porto. Co więcej, jeden z największych międzynarodowych festiwali Goa trance odbywa się co dwa lata w środkowej Portugalii, Boom Festival, który jest również jedynym festiwalem w Portugalii, który zdobywa międzynarodowe nagrody: European Festival Award 2010 – Green'n'Clean Festiwal Roku oraz Greener Festival Award Outstanding 2008 i 2010. Odbywają się również studenckie festiwale Queima das Fitas, które są ważnymi wydarzeniami w wielu miastach w całej Portugalii. W 2005 roku Portugalia zorganizowała MTV Europe Music Awards w Pavilhão Atlântico w Lizbonie . Ponadto Portugalia wygrała Konkurs Piosenki Eurowizji 2017 w Kijowie z piosenką „ Amar pelos dois ” zaprezentowaną przez Salvadora Sobrala , a następnie była gospodarzem konkursu w 2018 roku w Altice Arena w Lizbonie .\nGłówny artykuł: sztuka portugalska\nDomingos Sequeira był jednym z najpłodniejszych malarzy neoklasycznych . ( Adoracja Trzech Króli ; 1828 )\nPortugalia ma bogatą historię malarstwa . Pierwsi znani malarze pochodzą z XV wieku – jak Nuno Gonçalves i Vasco Fernandes – byli częścią późnogotyckiego okresu malarstwa. W okresie renesansu malarstwo portugalskie było pod silnym wpływem malarstwa północnoeuropejskiego. W okresie baroku najpłodniejszymi malarzami byli Josefa de Óbidos i Vieira Lusitano . José Malhoa , znany ze swoich prac Fado , i Columbano Bordalo Pinheiro (który malował portrety Teófilo Bragi i Antero de Quental ) byli odniesieniami w malarstwie naturalistycznym .\nW XX wieku nastał modernizm , a wraz z nim przybyli najwybitniejsi malarze portugalscy: Amadeo de Souza-Cardoso , który był pod silnym wpływem malarzy francuskich, zwłaszcza Delaunayów ( Robert i Sonia ). Wśród jego najbardziej znanych dzieł znajduje się Canção Popular a Russa eo Figaro . Innymi wielkimi modernistycznymi malarzami/pisarzami byli Carlos Botelho i Almada Negreiros , przyjaciel poety Fernando Pessoa , który namalował portret Pessoi. Był pod silnym wpływem trendów kubistycznych i futurystycznych .\nDo wybitnych międzynarodowych postaci sztuki wizualnej należą dziś malarze Vieira da Silva , Julio Pomar , Helena Almeida, Joana Vasconcelos , Julião Sarmento i Paula Rego .\nGłówny artykuł: Sport w Portugalii\nCristiano Ronaldo jest konsekwentnie uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy na świecie i uważany za jednego z najlepszych piłkarzy wszechczasów.\nPiłka nożna to najpopularniejszy sport w Portugalii. Istnieje kilka rozgrywek piłkarskich, od lokalnych amatorów do światowej klasy profesjonalnego poziomu. Legendarny Eusébio nadal jest głównym symbolem portugalskiej historii futbolu . Zdobywcy Światowego Piłkarza Roku FIFA, Luís Figo i Cristiano Ronaldo , zdobywca Złotej Piłki FIFA , to dwaj światowej klasy piłkarze z Portugalii. Na uwagę zasługują również portugalscy menedżerowie piłki nożnej, z José Mourinho, który jest jednym z najbardziej znanych.\nReprezentacja Portugalii w piłce nożnej – Seleção Nacional – zdobyła jeden tytuł Mistrzostw Europy UEFA : UEFA Euro 2016 , wygrywając 1:0 w finale z Francją , gospodarzami turnieju. Ponadto Portugalia zajęła pierwsze miejsce w Lidze Narodów UEFA 2018-19 z wygraną 1:0 z Holandią w finale (odbywającym się w Portugalii), drugie w Euro 2004 (również w Portugalii), trzecie w 1966 FIFA World Puchar i Puchar Konfederacji FIFA 2017 , a czwarty w Mistrzostwach Świata FIFA 2006 . Na poziomie młodzieży Portugalia wygrała dwa Młodzieżowe Mistrzostwa Świata FIFA (w 1989 i 1991 ) oraz kilka Młodzieżowych Mistrzostw Europy UEFA .\nSL Benfica , Sporting CP i FC Porto to największe kluby sportowe pod względem popularności i liczby zdobytych trofeów, często znane jako „ os três grandes ” ( „wielka trójka” ). Wywalczyli osiem tytułów w europejskich rozgrywkach klubowych UEFA , byli obecni w 21 finałach i byli regularnymi rywalami na ostatnich etapach niemal w każdym sezonie. Poza piłką nożną wiele portugalskich klubów sportowych, w tym „wielka trójka”, rywalizuje w kilku innych imprezach sportowych o różnym stopniu sukcesu i popularności, mogą to być hokej na rolkach , koszykówka , futsal , piłka ręczna i siatkówka . Portugalska Federacja Piłkarska (FPF) - Federação Portuguesa de Futebol - corocznie gospodarzem Puchar Algarve , prestiżową damskiej piłkarskiego turnieju, który jest obchodzony w Algarvian części Portugalii.\nPortugalski reprezentacja rugby zakwalifikowanych do 2007 Rugby World Cup , a obywatelem Portugalii rugby siódemek zespół grał w World Rugby Sevens Series .\nNelson Évora zdobył złoto w trójskoku na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie w 2008 roku .\nW lekkiej atletyce Portugalczycy zdobyli szereg złotych, srebrnych i brązowych medali w zawodach Europy, Świata i Igrzysk Olimpijskich. Kolarstwo , w którym Volta w Portugalii jest najważniejszym wyścigiem, jest również popularnym wydarzeniem sportowym i obejmuje profesjonalne drużyny kolarskie, takie jak Sporting CP , Boavista , Clube de Ciclismo de Tavira i União Ciclista da Maia . Na poziomie międzynarodowym portugalscy kolarze osiągnęli już dobre wyniki. Joaquim Agostinho stanął na podium w Tour de France w 1978 i 1979 , aw 1974 Vuelta a España . Rui Costa zdobył tytuł mistrza świata w wyścigu szosowym mężczyzn.\nKraj osiągnął również znaczące osiągnięcia w takich sportach jak szermierka , judo , kitesurfing , wioślarstwo , żeglarstwo, surfing , strzelectwo, taekwondo , triathlon i windsurfing , posiadając kilka tytułów europejskich i światowych. W Paraolimpijskich sportowcy również podbił wiele medale w sportach takich jak pływanie , boccia , lekkoatletyka , MMA i wrestlingu .\nW sportach motorowych Portugalia jest znana na arenie międzynarodowej z Rajdu Portugalii , a także z Estoril , Algarve Circuits i odrodzonego Porto Street Circuit, na którym co dwa lata odbywa się etap WTCC, a także z wielu uznanych na arenie międzynarodowej pilotów w różnych sportach motorowych .\nW sporcie jeździeckim Portugalia wygrała jedyne Mistrzostwa Świata Horseball-Pato w 2006 roku, zajęła trzecie miejsce w pierwszym Pucharze Świata w Horseball i odniosła kilka zwycięstw w Mistrzostwach Europy w Jeździectwa Pracy .\nW sportach wodnych Portugalia ma trzy główne sporty: pływanie , piłka wodna i surfing . Ostatnio Portugalia odniosła sukcesy w kajakarstwie z kilkoma mistrzami świata i Europy, takimi jak medaliści olimpijscy. Co roku w tym kraju odbywa się również jeden z etapów World Surf League mężczyzn i kobiet Championship Tour , MEO Rip Curl Pro Portugal w Supertubos w Peniche .\nPółnocna Portugalia ma swoją własną oryginalną sztukę walki , Jogo do Pau , w której wojownicy używają kijów do konfrontacji z jednym lub kilkoma przeciwnikami. Inne popularne zajęcia rekreacyjne na świeżym powietrzu związane ze sportem, które mają tysiące entuzjastów w całym kraju, to airsoft , wędkarstwo, golf , piesze wycieczki, łowiectwo i biegi na orientację .\nPortugalia jest jednym z najlepszych miejsc do gry w golfa na świecie . Otrzymał kilka nagród World Golf Awards.\nIndeks artykułów związanych z Portugalią\nBliss, Christopherze; Macedo, Jorge Braga de (1990). Jedność z różnorodnością w gospodarce europejskiej: południowa granica Wspólnoty . Londyn, Anglia: Centrum Badań Polityki Gospodarczej. Numer ISBN 978-0-521-39520-5.\nJuang, Richard M.; Morrisette, Noelle Anne (2008). Afryka i obie Ameryki: kultura, polityka i historia: encyklopedia multidyscyplinarna . 2 . Numer ISBN 978-1-85109-441-7.\nPage, Melvin Eugene; Sonnenburg, Penny M. (2003). Kolonializm: międzynarodowa, społeczna, kulturalna i polityczna encyklopedia . 2 . Numer ISBN 978-1-57607-335-3.\nBrockey, Liam Matthew (2008). Portugalskie miasta kolonialne we wczesnym świecie nowożytnym . Numer ISBN 978-0-7546-6313-3.\nRibeiro, Angelo; José Hermano (2004). História de Portugal I — A Formação do Território [ Historia Portugalii: tworzenie terytorium ] (w języku portugalskim). QuidNovi. Numer ISBN 989-554-106-6.\nRibeiro, Angelo; Saraiva, José Hermano (2004). História de Portugal II — Afirmação do País [ Historia Portugalii II: Afirmacja narodu ] (w języku portugalskim). QuidNovi. Numer ISBN 989-554-107-4.\nde Macedo, Newton; Saraiva, José Hermano (2004). História de Portugal III — A Epopeia dos Descobrimentos [ Historia Portugalii III: Epoka odkryć ] (w języku portugalskim). QuidNovi. Numer ISBN 989-554-108-2.\nde Macedo, Newton; Saraiva, José Hermano (2004). História de Portugal IV — Glória e Declínio do Império [ Historia Portugalii IV: Chwała i upadek Cesarstwa ] (w języku portugalskim). QuidNovi. Numer ISBN 989-554-109-0.\nde Macedo, Newton; Saraiva, José Hermano (2004). História de Portugal V — A Restauração da Indepêndencia [ Historia Portugalii IV: Przywrócenie Niepodległości ] (w języku portugalskim). QuidNovi. Numer ISBN 989-554-110-4.\nSaraiva, José Hermano (2004). História de Portugal X — A Terceira República [ Historia Portugalii X: Trzecia Republika ] (w języku portugalskim). QuidNovi. Numer ISBN 989-554-115-5.\nLoução, Paulo Alexandre (2000). Portugalia, Terra de Mistérios [ Portugalia: Kraina Tajemnic ] (w języku portugalskim) (3rd ed.). Esquilo. Numer ISBN 972-8605-04-8.\nMuñoz, Mauricio Pasto (2003). Viriato, A Luta pela Liberdade [ Viriato: Walka o wolność ] (w języku portugalskim) (3rd ed.). Esquilo. Numer ISBN 972-8605-23-4.\nConstituição da República Portuguesa [ Konstytucja Republiki Portugalskiej ] (w języku portugalskim) (VI Revisão Constitucional ed.). 2004.\nWikimedia Commons zawiera multimedia związane z Portugalią .\nWiadomości o Portugalii z portugalskiego American Journal\nPortugalia . Światowy Informator . Centralna Agencja Wywiadowcza .\nPortugalia w UCB Libraries GovPubs\nPortugalia w Curlie\nProfil Portugalii z BBC News\nKrajowa gazeta w języku angielskim\nWikimedia Atlas Portugalii\nDane geograficzne związane z Portugalią w OpenStreetMap\nKrajowa witryna wina Wine\nPortugalski broszury Kolekcja Z Rare Book i Oddziału Zbiorów Specjalnych w Bibliotece Kongresu\nOficjalna strona rządu portugalskiego (w języku angielskim i portugalskim)\nOficjalna strona Parlamentu Parliament\nPodsumowanie statystyk Banku Światowego dotyczących handlu Portugalia\nOficjalna strona biura podróży i turystyki Tourism\nOficjalna strona rządu portugalskiego dotycząca podróży/mediów\nOficjalna strona internetowa poświęcona podróżom/mediom\nWspółrzędne : 38 ° 42′N 9°11′W / 38,700°N 9,183°W / 38.700; -9,183\nTa strona była ostatnio edytowana 23 czerwca 2021 o 06:46 (UTC) .