Archiwum Historii Mówionej - Stefania Hoch\nProszę w kilku słowach opowiedzieć o swojej rodzinie.\nWychowywałam się w bardzo szczęśliwej rodzinie. Miałam oczywiście rodziców, dwóch braci – jeden pięć lat ode mnie starszy, drugi o siedem lat, tak że czułam się taką młodszą siostrzyczką, którą się opiekowali. [Do okupacji] mieszkaliśmy w Warszawie na ulicy Wiejskiej, […] [skąd] nas Niemcy wyrzucili z ulicy Wiejskiej i dali możliwość mieszkania na ulicy Elektoralnej. Jeżeli chodzi o pobyt wcześniejszy, wtedy kiedy byłam dzieckiem, chodziłam do szkoły na ulicy Wiejskiej, do wspaniałej szkoły, którą wspominam do dnia dzisiejszego. Dała mi nie tylko wykształcenie, ale dała mi pewien stosunek do ludzi, nauczyła mnie współżyć z koleżankami. Już wtedy w szkole wyrabiano w nas zachowanie się społeczne, żeby nie myśleć tylko o sobie, ale o innych. Już wtedy były kontakty z Polesiem, ze Śląskiem. Organizowano wycieczki, na których poznawałam kraj: i Lwów, i Kraków, i inne strony Polski. Do dnia dzisiejszego mam kontakty z koleżankami ze szkoły, niestety z mojej klasy zostało nas już tylko pięć, ale do dnia dzisiejszego jesteśmy w kontakcie. Moja matka niestety umarła wcześnie, miałam wtedy jedenaście lat. Zajmował się nami ojciec. Starszy brat [Stanisław Dobosz] poszedł do korpusu kadetów, potem do podchorążówki. Potem jako podporucznik był saperem, został skierowany do Korpusu Ochrony Pogranicza, do Czortkowa. Zaczął tam pracować w 1939 roku, w lecie, a… w lutym, marcu 1940 roku po agresji ZSRR na Polskę został uwięziony tak jak inni oficerowie i zgładzony w Starobielsku. Drugi brat [Zygmunt Dobosz], który kończył gimnazjum Zamojskiego (oczywiście jak wybuchła wojna, był w konspiracji) w czasie Powstania Warszawskiego zginął na placu Trzech Krzyży w gimnazjum królowej Jadwigi. Tak straciłam obu braci. Ojciec był wywieziony do obozu, do Niemiec, a ja w dniu wybuchu Powstania poszłam na dyżur do pacjenta, którym się opiekowałam. To już jest historia z okresu Powstania, ale chciałbym jeszcze wrócić do wcześniejszych chwil.\nMianowicie, kiedy w maju 1940 roku zdałam maturę wszystkie uczelnie zostały przez Niemców zamknięte. Wyłoniła się możliwość uczęszczania do szkoły pielęgniarskiej. Z koleżanką, z którą byłam zaprzyjaźniona, poszłyśmy do tej szkoły pielęgniarskiej, zostałyśmy przyjęte i dzięki temu uzyskałam nieoceniony dla mnie zawód pielęgniarki. Tak że dyplom uzyskałam w 1942 roku, we wrześniu.\nWróćmy do wybuchu wojny. Jak pani zapamiętała ten moment?\n1 września 1939 roku wybrałam się oczywiście do szkoły. Szkoła była bardzo blisko, tak samo na ulicy Wiejskiej, na której mieszkałam. Już w tej chwili nie pamiętam, wiem tylko, że już następne dni we wrześniu do szkoły nie chodziłam. Pozytywne nastawienie, zarówno w domu [jak i w szkole], życzliwość dla ludzi jak i przyjaźń była nam przekazywana przez rodziców i w tej wspaniałej szkole na Wiejskiej, którą prowadziła Jadwiga Kowalczykówna i [Jadwiga] Jawurkówna. Wpłynęło to na to, że właśnie w pierwszych dniach września, kiedy znajomi, koleżanki z klasy i jednocześnie [ich] rodzice znaleźli się w pewnym momencie bezdomni (bo musieli wyjść ze swego domu, tam gdzie mieszkali) mój ojciec oczywiście zaprosił ich do nas do domu i tam spędzili resztę czasu, kiedy toczyła się akcja obronna w Warszawie. Dlaczego o tym mówię? Bo właśnie z tą koleżanką przyjaźnię się do dnia dzisiejszego i zawsze jesteśmy sobie bliskie i wiemy, co się z nami dzieje, bo oczywiście jej rodzice (tak samo jak i moi) nie żyją. Pamiętam, że nie miałyśmy jeszcze osiemnastu lat, ale właściwie prawie że osiemnaście. Nie uczestniczyłyśmy w żadnej akcji, powiedzmy, wojskowej, ale pamiętam jeden [moment], jak Francja i Anglia zadeklarowały przystąpienie do wojny i sojusz z Polską. Wtedy, tak jak inni tym przejęci, pobiegłam do ambasady francuskiej, którą wtedy budowano w parku Frascati i właściwie pamiętam ten entuzjazm, to zadowolenie, że mamy sojusznika w postaci tych dwóch krajów.\nZ okresu walk o Warszawę chciałabym dodać, jakie znaczenie dla nas, warszawiaków miało wystąpienie Starzyńskiego. Właściwie prezydent Warszawy występował codziennie w radio i po prostu widać było, jaki jest zaangażowany, jaką ma już chrypę, a jednocześnie dawał wskazówki, jak się zachowywać, gdzie są potrzebne ręce, żeby pomagać, żeby istniało, funkcjonowało życie w Warszawie. Tak że to było wzruszające i po prostu wszyscy żeśmy czekali na te codzienne komunikaty radiowe.\nOczywiście strasznym przeżyciem była kapitulacja. Pamiętam, jak właśnie na placu Trzech Krzyży i Wiejskiej zobaczyłam Niemców. Po prostu do dnia dzisiejszego to przeżywam, jak wrócę do tych obrazów. Potem jeszcze kontynuowałam naukę, bo byłam w ostatniej klasie liceum. Maturę miałyśmy już w konspiracji, w maju. Uzyskałam świadectwo dojrzałości i wtedy żeśmy się zastanawiały, co robić dalej. Wyższe uczelnie, jak przedtem wspomniałam, wszystkie zostały zamknięte przez Niemców, ale nadal miała funkcjonować szkoła pielęgniarska. Z koleżanką, z którą byłam bardzo zaprzyjaźniona, Krystyną Budzyńską, postanowiłyśmy iść do tej szkoły pielęgniarskiej. Mieściła się na Koszykowej 78 i zostałyśmy przyjęte. Teraz rozpoczynają się dwa lata bardzo intensywnej dla nas pracy do ukończenia szkoły. Niestety ona, pracując na którymś oddziale, zaraziła się szkarlatyną i nie mogłyśmy iść dalej. Była opóźniona, już nie szła z naszą klasą, ale wróciła po bardzo ciężkiej chorobie i komplikacjach do szkoły i też otrzymała dyplom. To już był rok 1944. Tak że ona w lutym 1944 roku otrzymała dyplom, a ja już miałam dyplom w 1942 roku.\nByło takie zdarzenie, [kiedy] jeszcze uczyłam się do dyplomu, będąc u mojej cioci na wsi pod Mińskiem Mazowieckim – ciocia mnie zawołała, żebym mogła udzielić pomocy kobiecie, która rodzi. Oczywiście byłam nieprzygotowana do tego, ale zachowałam się tak, jak uważałam, że to jest właściwe. Oczywiście pobiegłam tam i to, czego się uczyłam w teorii i co widziałam, będąc na praktyce na położnictwie (wtedy myśmy tylko pielęgnowały matki po porodach i noworodki, ale żeśmy zaglądały na salę porodową), to, co zobaczyłam kiedyś tam na oddziale położniczym przydało mi się ogromnie. Mianowicie stanęłam wobec faktu, że musiałam udzielić pomocy tej kobiecie przy porodzie. Wszystko poszło dobrze, mimo że poród był nieprawidłowy, ale dziecko się urodziło. Na szczęście mąż tej pacjentki poszedł po położną. Wtedy to nie było tak łatwo, dlatego że to była okupacja, godzina policyjna i nie można było swobodnie chodzić po ulicach miasta w nocy. Ale ta położna przyszła i udzieliła dalszej pomocy, kiedy już rodziło się łożysko. W każdym razie […] [uświadomiłam sobie], że ciężko mi było postępować przy porodzie, nie mając przygotowania. Wtedy od razu postanowiłam pójść do szkoły położnych, ażeby… być przygotowaną do takiej sytuacji, jaka może mnie spotkać, [jako] pielęgniarką. Po otrzymaniu dyplomu w szkole pielęgniarskiej od razu poszłam do szkoły położnych. Tak że rzeczywiście bardzo mi się ta umiejętność i moje uprawnienia w mojej dalszej praktyce i moim życiu przydała. Tak się złożyło, że po skończeniu szkoły położnych (to był ostatni kurs, na który Niemcy pozwolili, byliśmy ostatnim zespołem), szkoła położnych została zamknięta.\nCzy Niemcy wiązali jakieś korzyści z istnieniem tej szkoły? Czy położne były wysyłane do niemieckich domów?\nNie, zupełnie nie. To była szkoła tylko na potrzeby Polski, głównie Warszawy, ale i terenu poza Warszawą. Wtedy w ogóle było tylko pięć szkół w Polsce. Tak że Niemcy z tego zupełnie nie korzystali. Miałyśmy tylko jeden jedyny raz kontakt bezpośrednio z Niemcami – to był doktor Hagen, który przyjechał na egzamin dyplomowy. Personel, instruktorki to wszystko były Polki, myśmy nie miały żadnych kontaktów z Niemcami. Natomiast oczywiście to była chęć ograniczenia kształcenia młodzieży w tym kierunku, dlatego już więcej nie wolno było przyjmować.\nJak wyglądał staż? Czy odbywał się w szpitalach?\nOczywiście, w kilku wyznaczonych szpitalach. Przede wszystkim na Karowej, na Żelaznej, ale potem tam było już getto, tak że to było ograniczenie. Szkoła pielęgniarska miała bardzo dobrze zorganizowane oddziały, gdzie praktykowały uczennice rozrzucone na terenie całej Warszawy. [Dobrze] wspominam tę szkołę i dlatego tak bardzo [ją] cenię, bo uczennicami, które były na praktyce zajmowały się instruktorki zaangażowane przez szkołę i ich zadaniem było nie tylko pielęgnowanie chorych, ale właśnie nadzór nad uczennicami przebywającymi na praktykach. To było coś bardzo ważnego, bo nie tylko obserwowało się i wykonywało zabiegi pielęgniarskie, ale przede wszystkim także zwracana była uwaga na to, jaki jest stosunek do chorych. Po prostu troskliwość, staranność, bardzo ściśle kontrolowana była precyzja wykonywania każdego zabiegu i ta życzliwość w stosunku do chorego. Tak że to było pracą instruktorek. Nie chciałabym krytykować szkoły położnych, ale to była inna szkoła, gdzie właśnie nie było instruktorek, tylko był raczej nadzór nad fachowym wykonaniem opieki nad rodzącymi, kobietami po porodzie i noworodkami, ale ta praktyka już miała zupełnie inny charakter. Nie chciałabym teraz o tym mówić, ponieważ po prostu dzisiaj oceniam, że powinien być bardziej staranny nadzór nad uczennicami. Tak wygląda porównanie jednych i drugich.\nWspomniała pani o bracie, który udzielał się w konspiracji – czy rodzina o tym wiedziała?\nOn już się wtedy ożenił, tak że wyprowadził się z domu. Nie był długo żonaty, bo niestety zginął w trzecim roku życia małżeńskiego. Myśmy wiedzieli o tym, że jest w konspiracji. Tak że oczywiście zachowane to było w wielkiej tajemnicy, ale wiedzieliśmy o tych przygotowaniach.\nCzy miała pani inny kontakt z konspiracją?\nNie. Właściwie jeżeli chodzi o Armię Krajową, to wiedziałam, że istnieje, ale sama nie należałam do konspiracji.\nMiałam w życiu jeden krótki fragment [konspiracyjny], właśnie będąc w szkole położnych. Jedna z instruktorek miała do nas, tych już starszych osób, zaufanie. Wiem tylko właśnie o sobie i o niej, nie wiem, z kim jeszcze współpracowała. Zaproponowała mi, czy chciałabym za pośrednictwem harcerstwa (do którego nigdy nie należałam, będąc w szkole ogólnokształcącej) w perspektywie końca wojny pójść do pracy jako pielęgniarka na terenie Prus Wschodnich. Oczywiście byłam chętna i po złożeniu przysięgi oczywiście w konspiracji… zostałyśmy zorientowane, na czym ma polegać nasza praca. Nawet była mowa o miejscowościach, gdzie jesteśmy przeznaczone, żeby po wojnie tam podjąć pracę jako pielęgniarki i tam organizować opiekę pielęgniarską w szpitalach czy w ośrodkach zdrowia dla tamtejszej ludności. Po skończeniu szkoły położnych już więcej nie miałam kontaktu z tą organizacją, tak że nic nie umiem powiedzieć, jak dalej toczyły się przygotowania tych osób. Tak że to jest bardzo wąski, drobny fragment mojej współpracy z konspiracją.\nJakie było źródło utrzymania rodziców w okresie okupacyjnym?\nMój ojciec był pracownikiem warszawskiej elektrowni, co sobie bardzo cenił. Był monterem sieci wysokiego napięcia. Po ukończeniu jakiejś szkoły zawodowej podjął tę pracę i do Powstania tam pracował. Nie wiem, w którym roku przystąpił do tej pracy. To była właściwie dobrze wynagradzana praca, pozwalała na to, żeby nas skierować do dobrych szkół, ale pamiętam, że pięćdziesiąt procent kosztów związanych z kształceniem dziecka w szkole było pokrywanych przez elektrownię. W ogóle były różne ułatwienia socjalne. O ile pamiętam, był jakiś sklep, jakaś spółdzielnia, tak że bardzo cenił tę pracę. Także kierownictwo tej elektrowni dawało socjalne dowody troski o pracownika.\nJak wspomniałam, mieszkałam wtedy z ojcem na Elektoralnej [5/7]. Chodził do pracy, a ja po skończeniu szkoły położnych proszona byłam o spełnianie pracy pielęgniarskiej w domach. Wtedy pracowałam u [pana], który był obłożnie chory, był inwalidą bez nogi. Musiał mieć robione zabiegi, z którymi rodzina nie mogła sobie dać rady, bo to były bardziej skomplikowane rzeczy. W każdym razie nastrój, jeżeli chodzi o przygotowanie do Powstania, [wyraźnie] odczuwałam – wiedziałam właśnie przez brata czy przez inne osoby, z którymi byłam w bliskim kontakcie. Pracowałam wtedy, jak to się mówiło, na praktykach domowych, po prostu pielęgnacja domowa. W dniu Powstania zjadłam obiad razem z ojcem i pożegnaliśmy się. Nie pamiętam, czy ojciec miał popołudniową zmianę, ale ranną nie, bo obiad żeśmy zjedli razem. W każdym razie to był ostatni moment, kiedy się z nim widziałam. Poszłam na dyżur do tego pacjenta, który mieszkał na placu Napoleona. Jak zwykle spełniałam te czynności, które trzeba było. Chodziłam tam tylko na szereg godzin, powiedzmy, że na ranny dyżur albo na popołudniowy. Wtedy miałam dyżur wieczorny.\nO godzinie piątej zaczęła się strzelanina. Pamiętam, już był taki niepokój, ale poszłam na balkon. Oczywiście nie stanęłam, tylko tak się mocno przechyliłam, żeby zobaczyć, co się dzieje. Wtedy zobaczyłam, że już były ofiary. Tak że jednego człowieka widziałam, który upadł.\nZ jednej strony zrobiło się pusto, jeszcze jakieś osoby przebiegały przez plac Napoleona. Dom, w którym [przebywałam], był naprzeciw poczty. Po jakimś czasie wywiesili tam flagę, ale nie pamiętam dokładnie, w jakim to było momencie. W każdym razie powstańcy zdobyli teren poczty. Nie wiedziałam oczywiście, co tam się dzieje, dopiero przeczytałam o tym po Powstaniu w jakimś [tekście]. W każdym razie wtedy obserwowałam, że najpierw byli Niemcy, potem byli nasi. Zostałam już u tego pacjenta. Rodzina nie mogła sobie dać z nim rady. Mogłabym starać się wrócić do siebie do domu, ale poczucie obowiązku zmusiło mnie do tego, żeby zostać i w jakiś sposób pomagać choremu. Nie chciałabym mówić o szczegółach, ale były tego rodzaju zabiegi, że rodzina nie mogła sobie sama dać rady. Tak że już tam nocowałam.\nOprócz tego, że zajmowałam się ściśle mówiąc pielęgniarskimi… zabiegami, to w chwilach, kiedy tylko byłam wolna, uczestniczyłam czy to w gaszeniu pożarów, czy to w udzielaniu pomocy, jeżeli ktoś z ludności potrzebował. Byłam nawet wezwana do porodu, ale jak przyszłam, to już to dziecko się urodziło. W każdym razie prowadzili mnie gdzieś przez jakieś ulice do jakiejś piwnicy. Normalnym zjawiskiem w tym okresie było to, że trzeba było ulokować nie tylko rannych czy chorych, ale całą ludność w piwnicach, kto mógł, to się po prostu chował. Przy pomocy domowników zniosłam tego pacjenta, który był bardzo wysoki, ale miał amputowaną nogę, tak że właściwie miał jedną nogę, nie ruszał się i był ciężko chory. Tak że znieśliśmy go do piwnicy i tam stworzyli jako takie warunki, żeby mógł leżeć. Tak właściwie opiekowałam się nim do końca jego życia, do końca sierpnia. Oczywiście tak samo brałam udział, jak wspomniałam, czy w gaszeniu pożarów, czy w noszeniu wody, czy w udzielaniu pomocy tym, którzy [potrzebowali]. Przypominam sobie, że miałam jeszcze jeden poród w strasznej ciasnocie. Nie można było w piwnicznych korytarzach się poruszać. Ktoś wołał: „Czy nie ma kogoś, kto może udzielić pomocy kobiecie rodzącej?!”. Wtedy oczywiście zgłosiłam się i nie było miejsca, żeby ją położyć. Ponieważ winda nie chodziła, bo nie było elektryczności, położyło się ją w tym pomieszczeniu, gdzie winda chodzi, na samym dole. Tak że to było półtora metra albo jeszcze mniej miejsca i ona tam urodziła. Dlatego o tym mówię, że w miarę swoich możliwości udzielałam się, tak jak [potrafiłam], niosłam pomoc. Po śmierci [pacjenta] dowiedziałam się, że dom, w którym mieszkał mój ojciec i ja, już jest całkowicie [wyludniony, gdyż] Niemcy wszystkich wyrzucili. Po prostu nie ma po co wracać, bo nikogo tam nie ma.\nPostanowiłam iść do znajomych na ulicę Hożą. Trzeba było stać w ogromnym ogonie, ażeby przelecieć przez Aleje Jerozolimskie, dlatego że był ostrzał z BGK. […] Małymi grupkami, kolejno gęsiego przelatywało się przez tą ulicę. Doczekałam się i przeszłam do nich. Tam byli moi znajomi, oczywiście nie było sprawy, żeby tam się nie zatrzymać, chociaż nawet już nie było gdzie spać. Pierwsza moja myśl była [taka], żeby się rozejrzeć, gdzie tu jest jakiś szpital, żeby po prostu móc pracować, żeby być pożyteczną. To nie było takie trudne. Na sąsiedniej, równoległej ulicy (na Wspólnej 27A) spotkałam swoje koleżanki, które pracowały – jedna na sali operacyjnej, druga na opatrunkowej. W każdym razie pielęgnowała chorych. To było na pierwszym piętrze. Ale od razu tego samego dnia ten budynek został zbombardowany. Oczywiście jeszcze można było znieść chorych do piwnic i do garaży, i znosiliśmy. Tak że sala operacyjna, która była na pierwszym i na drugim piętrze, znalazła się na parterze i w podziemiach. Tam rozpoczęłam pracę, którą pełniłam nocami.\nU tych znajomych, gdzie się zatrzymałam [na ulicy Hożej], już nie było miejsca, żeby spać w nocy, natomiast mogłam spać w dzień. Dali mi taką kliteczkę, nie wiem, co tam kiedyś było. W każdym razie jakiś kącik i w tym kąciku spałam w ciągu dnia. Po trzech, czterech dniach pracy na Wspólnej zdecydowanie przyszłam i powiedziałam: „Ja dzisiaj idę do piwnicy spać”. Zdziwili się, bo nigdy nie okazywałam takiego zainteresowania, żeby spać w piwnicy, ale poszłam. […] Dzień tam przespałam. Jak wstałam i poszłam na górę, ku mojemu zdziwieniu okazało się, że pocisk uderzył właśnie w tę ścianę koło klitki i ogromny [kawał muru] wpadły akurat na tapczan, gdzie spałam. Tak że po prostu jakaś opatrzność nade mną czuwała. To był jeden jedyny dzień, kiedy nie chciałam tam spać.\nDlaczego nie chciała pani spać w piwnicy?\nJeżeli mogłam spać w mieszkaniu, to wolałam spać w mieszkaniu niż w piwnicy. Tak że po prostu w ten sposób ocalałam. Cały czas do końca Powstania pracowałam w szpitalu improwizowanym na parterze i w garażu. Oczywiście przychodzili tam lekarze, ranni ciągle byli. Jak byłam tam w nocy, to jednak przynosili naszych żołnierzy z różnych akcji. Poza tym tam już leżeli ranni, tak że trzeba się było nimi zajmować. Tak było do końca Powstania. Już było po Powstaniu, kiedy musiałam wykonywać nową pracę. Mianowicie była już ewakuacja mieszkańców i trzeba było różnych staruszków i staruszki wyciągać z piwnic i transportować na samochody. Trzeba ich było namawiać do tego, żeby wychodzili po zakończeniu działań, już po kapitulacji. Byli tacy zrezygnowani, że woleli tam [zostać]. „A już my wolimy tam umrzeć”. Zrozumiałe, że nikt na to się nie chciał zgodzić, żeby zostawali w piwnicach i szykowali się na śmierć. Tak że trzeba ich było wyciągać piwnic, prowadzić do samochodów, które stały na placu Trzech Krzyży, przez te straszne rumowiska przechodzić i ich prowadzić. Zwykle mieli przy sobie jakiś węzełek czy walizeczkę, ale nie mieli nawet siły tego nosić. W każdym bądź razie trzeba ich było [doprowadzić] do samochodów. To był transport do kolei, którą potem dalej ich się przewoziło.\nCzy to były samochody niemieckie?\nTego już [nie pamiętam], na pewno obsługa była polska.\nJak wyglądało zaopatrywanie się w żywność, w wodę?\nFunkcjonowały wodociągi, były punkty. To nie cały czas, potem były już tylko jakieś studnie. Tak samo było na Wspólnej. Nie umiem powiedzieć, jakiego rodzaju to były studnie. Czy były wykopane, czy były [inne]. W każdym razie trzeba było stać, a to leciała woda z kranu. Trzeba było z wiadrem stać, aż się napełni i wracać. Niestety było szereg osób, które były po prostu ostrzeliwane, były nawet wypadki śmierci. [Strzelali] gołębiarze, Niemcy, których było bardzo trudno złapać na tej robocie. To byli często mieszkańcy Warszawy, ale Niemcy, którzy walczyli z Polakami. Właśnie przy takich ogonkach, przy oczekiwaniu na wodę były ofiary. Niestety tak było, nie wiadomo, kto strzela, z którego okna, z jakiego domu, a ciągle jednak były ofiary. To było dosyć często.\nWidziała pani taką sytuację, czekając na wodę?\nNie, nie przeżyłam takiej.\nMówiono o tym?\nTo nie zawsze [działo się] w nocy, to było czasem w dzień. Słyszałam, że właśnie w dzień tak się zdarzyło, że stała ta, z którą pracowałam, i już jej nie ma, zginęła. Nie byłam świadkiem takiego faktu. Byłam [w szpitalu] tylko w nocy, głównie to była albo opieka nad tymi, którzy już leżeli, albo przyjmowanie rannych żołnierzy, którzy byli przyprowadzani z akcji. W czasie nocy trzeba było [wykonywać] opatrunki, akcje chirurgiczne. To tak było.\nJakie nastroje panowały w piwnicach?\nRóżne. Przede wszystkim lęk, strach, ale też i rozpacz Widziałam tę beznadziejność, gdy się nosiło wodę do pożaru. To co [ludzie] mieli, tracili w ciągu pożaru. To był niejednokrotnie dobytek całego ich życia. Oczywiście, że zdawaliśmy sobie sprawę, że to jest walka o niepodległość, ale z drugiej strony ta strata. Przecież ludzie byli ranni, ginęli, przede wszystkim młodzież. Utrata wszystkiego, co mieli – wczoraj mieli wszystko, a dzisiaj po prostu nie mają nic. Tak że [nastroje były] bardzo różne. Poza tym ludzie się wypowiadali. Byli tacy, którzy zaskakiwali mnie pesymizmem. Czy to rzeczywiście da ten rezultat, na który się czekało? Zwłaszcza że nie było efektów. Nawet samoloty, które nadlatywały, które się słyszało, to potem się okazywało, że to, co przywieźli, wpadło nie tam, gdzie powinno, [tylko] w ręce Niemców. To przecież duży procent zrzutów trafił nie tam, gdzie był przeznaczony. Odczuwałam wśród ludności więcej rozgoryczenia, pesymizmu. Oczywiście młodzież inaczej na to patrzyła. Walczący żołnierze inaczej na to patrzyli, ale starsi krytycznie, aczkolwiek przypominam sobie jednego młodego człowieka, który bardzo pesymistycznie patrzył właśnie na to, co się potem stało. Właściwie nie było tej radości z efektu. Tak że tak bym na to patrzyła.\nCzy docierały jakieś informacje, gazetki?\nTak i też [odbierano] radio. Gdzieniegdzie słyszało się przecież przekazywane wiadomości. Nawet był żal, że pieśni wysyłane z Londynu z jednej strony były… uspakajające i dodające otuchy, ale konkretnej pomocy nie odczuwało się. Zrzuty – przecież to był tak wielki wysiłek tych ludzi, którzy przylatywali samolotami, nie mogli wylądować na terenie, gdzie stali Rosjanie. To było też przygnębiające, że nie wolno [wylądować], w ogóle nie były otwarte lotniska, żeby móc się tam [zatrzymać]. Z powrotem lecieli do bazy, skąd wylatywali. Tak że o tym się wiedziało i to też nie napawało radością, tylko przygnębieniem, rozczarowaniem, że to mogłoby być inaczej.\nCzy dochodziły jakieś informacje o zwycięstwach powstańców?\nOczywiście, bo były i gazetki rozdawane, i wiadomości, skąd ci żołnierze przychodzili. Tak że i rodziny przekazywały. Wiadomości były przekazywane, zdecydowanie wiedzieliśmy, co się dzieje.\nCzy ranni żołnierze chętnie opowiadali o tym, co się działo na froncie?\nTak, oczywiście. Miałam już do czynienia z rannymi, tak że cierpienie nieraz brało górę nad tym entuzjazmem. W każdym razie po prostu mówili o tym, że coś im się udało, że jakieś punkty zdobyli, które do tej pory były w rękach Niemców, czy zdobyli jakąś broń, czy nawet jakieś rzeczy potrzebne powstańcom. Nie mówię już o jedzeniu, bo było i tak. Mówiło się o Haberbuschu, o jakichś trunkach, a to zboże się mełło, żeby był chleb, bo przecież trzeba było żywić tę armię. Tak że to były sukcesy. Trzeba było zdawać sobie sprawę, że ranni przechodzili różne stadia cierpienia, świadomości, co właściwie [im się stało], czy nie będą kalekami – tak że to różnie [było]. Byli szczęśliwi, jeżeli ktoś z domu przyszedł – czy matka, czy siostra, czy żona mogła jeszcze udzielać pomocy. Warunki [jakie] były w piwnicy, [to] można sobie wyobrazić. To nie to co szpital dzisiaj, tylko jedno koło drugiego, albo prawie że na podłodze. Tak że to trudno sobie wyobrazić.\nCzy w szpitalu korzystali państwo z usług poczty polowej, żeby informować rodziny rannych, że są w szpitalu?\nNie byłam tego świadkiem, bo jak przychodziłam na noc, to tego się nie robiło.\nSkąd mogła się rodzina dowiedzieć o tym, że bliski jest w szpitalu?\nTylko przez kolegów. [Proszono], jak tam który odwiedzi, żeby zawiadomił. Ale to było tak, że jeżeli dom był zbombardowany, to ci ludzie się rozpraszali, nie wracali, nie wiadomo było, gdzie przebywają. Powiem przykładowo, jak mój brat zginął 2 września, to nawet nie wiedziałam dokładnie, gdzie on jest. Przecież byłam tak blisko, że na Wspólnej mogłabym skontaktować się placem Trzech Krzyży, ale nie wiedziałam o tym, gdzie on jest.\nCzy kontaktowała się pani z ojcem?\nNie, ojciec został w pierwszych dniach sierpnia ze wszystkimi mieszkańcami ulicy Elektoralnej wypędzony. Ojciec był chory, miał sprawę nowotworową, tak że się leczył, ale do końca pracował. Naszykował walizeczkę skórzaną, ale oddał kuzynce, powiedział: „Ja nie mogę tego nieść”. Krewni byli w sąsiednim domu. Też byli wysiedleni przez Niemców z Wiejskiej i właśnie mieszkali w sąsiednim domu. Wiem, że wypędzeni szli ulicą Wolską, spędzili noc w jakimś kościele (oczywiście jakaś cząstka), potem do pociągu i mój ojciec został wywieziony do obozu [w Burgweide] – we Wrocławiu. Po śmierci otrzymałam jego portfel, ale nie z Niemiec. Widocznie była jakaś szansa, że ciężko chorzy, którzy się nie nadawali do pracy, mogli być zabrani przez rodziny. [Ojciec] był zaprzyjaźniony z dwiema siostrami (ale nie umiem powiedzieć, bo nigdy się z tymi kobietami nie spotkałam), z których jedna była nauczycielką na Kielecczyźnie. Dowiedziała się, że może mojego chorego ojca wyciągnąć, tylko musi zapewnić mu mieszkanie. Rzeczywiście go zwolnili na podstawie deklaracji nauczycielki, że może go wziąć pod swoją opiekę.\nPrzyjechał ciężko chory pewnie pociągiem spod Wrocławia do Krakowa, z Krakowa pojechał do tej wsi, gdzie była ta nauczycielka. [Jechał] jakimś wozem; miał jeszcze pierścionek, obrączkę czy coś, w każdym razie zawieźli go. Wkrótce zmarł. 4 stycznia 1945 roku zmarł, tylko tyle że nie umarł w Burgweide – tak nazywał się obóz we Wrocławiu. Umarł właśnie u tych nauczycielek. Nigdy już nie mogłam się z nimi [spotkać] mimo wysiłków – jeździłam, dowiadywałam się, bo w tym czasie byłam w obozie. Portfel zawierał… dla mnie ważne jakieś notateczki świadczące o kontaktach. Mój ojciec był bardzo towarzyski, nie był odludkiem, tylko chętnie nawiązywał rozmowę, był kontaktowy. Dowiedziałam się o tym. Mam ten portfel i fotografię włożoną przez te nauczycielki, jak leży w trumnie. Pochowany jest we wsi [Szaniec] pod Kielcami.\nKiedy pani otrzymała ten portfel?\nPo wojnie. Ojciec nie wiedział, ani co się dzieje z jego młodszym synem [Zygmuntem] (który zginął w czasie Powstania), ani ze mną, bo myśmy już nie mieli żadnych kontaktów. Najstarszy brat [Stanisław] został rozstrzelany w Starobielsku na Ukrainie przez Rosjan. Jak czytam karty na kościele na Powązkach, to chyba był najmłodszym oficerem, miał dwadzieścia cztery lata, kiedy został rozstrzelany. Pracował w Korpusie Ochrony Pogranicza w Czortkowie.\nWrócimy do pracy w szpitalu – czy powstańcy w jakiś sposób pomagali, zaopatrywali szpital w jedzenie?\nJedzenie było przygotowywane przez grupę ludzi dobrowolnych, ochotników. A co dawali jeść? Po prostu to, co było. Powiedzmy, że przede wszystkim pochodziło z tego, co ludzie dali. Nie korzystałam z żadnego posiłku [szpitalnego], ale w każdym razie co dawali, to się gotowało i oni to jedli. Przygotowywane było przez zadeklarowaną ekipę chętnych ludzi.\nJak został odebrany koniec Powstania?\nKiedy nastąpiło… zakończenie Powstania, było powiedziane, że wszyscy musieli opuścić Warszawę. Dobrze jest znany fakt, jak żołnierze składali broń i wychodzili w oddziałach. Ja się zetknęłam z ludnością i ewakuacją rannych. Trzeba było każdego przygotować. Jeżeli miał rany większe czy mniejsze, dać mu opatrunki i… ubrania, żeby miał chociaż na kilka dni. Często było po prostu tak, że mieszkał gdzie indziej i znalazł się [w takiej sytuacji], że miał [na sobie] tylko coś postrzępione. Ale o to nie było trudno. Właściwie ludzie opuszczali swoje mieszkania, tak że uzyskanie ubrań dla rannych nie było żadnym problemem. Mogli dostać i koce, i ubranie, to co potrzebowali. Ważne było to, żeby byli zaopatrzeni, bo nie było wiadomo, ani gdzie, ani na ile czasu będą jechali. Potem transport. Najpierw samochodami, a potem do pociągu, który stał na Dworcu Zachodnim. Oczywiście myśmy trafili do wagonów bydlęcych, bez żadnych toalet, tylko zasuwane drzwi, bez okien, tylko tyle, co uchylone drzwi. Opiekowało się rannymi, których wnieśli, każdy coś miał ze sobą.\nJechaliśmy i zatrzymaliśmy się w Radogoszczy. Było niebezpieczeństwo, że nas od razu [skierują] do miejsca, gdzie Niemcy bardzo chętnie wykańczali szczególnie Żydów i nas też tam skierowali. Było dwóch szefów, którzy odegrali największą rolę. Mianowicie to był pułkownik Leon Strehl i drugi Tadeusz Bętkowski. Strehl miał najwięcej do powiedzenia, rozmawiał z Niemcami, że nas nie skierowali do Radogoszczy, tylko do Niemiec. Pojechaliśmy w kierunku Drezna. To nas właściwie uratowało przed obozem pod Łodzią. Po tygodniu podróży tam wylądowaliśmy. Jak tylko pociąg się gdzieś zatrzymywał, to [ludzie] jednak co mogli, [to dawali], dosłownie suchy chleb podawali po drodze, a to mleka troszeczkę. Oczywiście Niemcy nie dawali nic. Jakby się umarło, to wyrzucą chorego czy zdrowego, ale w każdym razie już nieżyjącego.\nIle dni trwała podróż?\nMniej więcej tydzień. Z tym że co najmniej dobę, jeśli nie dwie staliśmy w Radogoszczy pod Łodzią. Nie wiadomo było, [co dalej], był taki handel, [żeby] wywalczyć to, żeby nas pchnęli dalej i tak się stało. Pojechaliśmy do [obozu jenieckiego] Zeithain. Inaczej oczywiście nazywa się stacja - [Jakobsthal], gdzie żeśmy wysiedli. Dla ciężko chorych, nie chodzących były jakieś podwody. Już nie pamiętam, czy to były jakieś wozy. W każdym razie można było ich przełożyć na te wozy. Znaleźliśmy się na terenie baraków jeszcze z I wojny, tak że to stare budynki. Dwupiętrowe prycze wyłożone trochę słomą, trochę papierami, jakimiś ścinkami. Pierwsza noc, to trzeba było tylko chorych położyć. Utworzony został jeden barak pielęgniarek, [barak numer] 19. Był taki apel, która [pielęgniarka] by mogła pójść na dyżury, żeby gdzieś położyć chorych. Bez żadnej segregacji, po prostu żeby tylko ich umieścić. Rzeczywiście spędziłam pierwszą noc na sali z chorymi, nie wiedząc zupełnie co komu jest, gdzie jest woda, skąd można ją wziąć, czym podać – to była w ogóle noc niespodzianek. Okazało się, że te koce, które przywieźli, [były pełne] jakiegoś robactwa, wszy, strasznych nieczystości. Trzeba było po prostu chorych dotrzymać do rana. To było koszmarne dla pacjentów, dla nas pielęgniarek, [bo] zupełnie nie było wiadomo, w jaki sposób można [im] ulżyć.\nW każdym razie bardzo sprawnie potoczyły się dalsze dni. Zostały utworzone w dwudziestu czterech barakach oddziały szpitalne. A to chirurgia kobieca, męska, potem interna, okulistyka, laryngologia. Nawet w następnych tygodniach (bo to nie od razu, nie od samego początku) okazało się, że są kobiety w ciąży. Oprócz tego, że pracowałam na oddziale chirurgii kobiecej, to jeszcze miałam tę przyjemność, że właściwie utworzony został w połowie baraku niewielki teren dla kobiet w ciąży. Już nie musiały wdrapywać się na górne prycze, tylko [przebywały] na dole. Stopniowo w miarę pobytu urodziło się szesnaścioro dzieci. Tak że to jest dla mnie bardzo dobre wspomnienie. Ze wszystkimi właściwie żeśmy się zaprzyjaźniły, można było rozmawiać, odpowiadać na ich wszystkie wątpliwości, życzenia, oczywiście w miarę naszych możliwości. Wiadomo, to był obóz. Ale wśród nich były bardzo różne kobiety. Takie, które sobie dawały świetnie radę. Inne były takie, które się trochę załamywały. Były trzy żony lekarzy. Akurat tak się składało, że dwie z nich znałam wcześniej. W każdym razie wszystkie mieszkały razem w tym wydzielonym dla nich pomieszczeniu. Była jeszcze jedna położna z tej samej szkoły co ja, Jadzia Mrozowska. Pełniłyśmy dyżury i opiekowałyśmy się, ale oczywiście niezależnie od tego zajmowałyśmy się kobietami na chirurgii kobiecej. Potem wszystko właściwie toczyło się pomyślnie, jeśli chodzi o położnictwo. Wszystkie dzieci urodziły się zdrowe, normalne i wróciły do Polski.\nJak się układało w polskim szpitalu? Trzeba powiedzieć, że właściwie bardzo sprawnie i wszystko było kierowane przez tych dwóch lekarzy, o których mówiłam. Była cała gromadka lekarzy różnych specjalności: i laryngolog, i okulista, i neurolog, i przede wszystkim chirurdzy, ale i interniści. Tak że w każdym razie chorzy mieli w miarę możliwości dobrą opiekę. Nie mieliśmy żadnej dostawy środków opatrunkowych od Niemców, [mieliśmy] tylko to, co się przywiozło. Tutaj właśnie ogromną zasługę ma moja koleżanka, która pracowała na sali operacyjnej w szpitalu na Wspólnej 27 – Joanna Siczkówna. Wiedząc o tym, że mamy być ewakuowani, zrobiła wszystko, ażeby jak najwięcej narzędzi, środków opatrunkowych (inni jeszcze z apteki [coś brali]) [zabrać] – zajmowała się głównie salą operacyjną, zorganizowała na Wspólnej, a potem zorganizowała w Niemczech. Rzeczywiście dzięki niej była ogromna dyscyplina. Sala operacyjna to był przecież barak ze szparami, śnieg prawie przez okna, przez szpary w oknach leciał, a ona zrobiła właśnie wszystko, nie było żadnych infekcji pooperacyjnych. Były oczywiście zakażenia, ale wynikały stąd, że pociski, odłamki, które raniły chłopców i dziewczyny mogły wnosić infekcję. Sala operacyjna była tak utrzymana, że naprawdę godna podziwu. Koleżanka wymagała jednakowo od lekarzy, jak i od pielęgniarek, od sprzątaczek, żeby było tak, ażeby zapewnić operowanym jak najlepsze warunki higieniczne.\nJeżeli chodzi o pobyt w obozie, to utworzyłyśmy taki kącik, siedem nas było i żeśmy się bardzo przyjaźniły. Była dobra współpraca. Każda z nas pracowała na innym oddziale, ale żeśmy [żyły] w wielkiej zgodzie. Sprawa podziału tych minimalnych dawek jedzenia, jakie żeśmy otrzymywały – nigdy nie było żadnych sporów, żadnego wykorzystywania, to było po prostu wspaniałe. Koleżanka, która była na sali operacyjnej, miała talent do szycia. Jak żeśmy dostały kiedyś paczki (wszystkie dostałyśmy szaliki wojskowe zielonego koloru), to można było uszyć sobie z tego czy to spódniczkę, czy [co innego]. Ona była bardzo praktyczna. Jak później były paczki Czerwonego Krzyża, to wielką w obozie dla nas przyjemnością było, jak z cukru i mleka robiła nam krówki. Jako jedyna najlepiej wykorzystywała to, co żeśmy dostały.\nJak wyglądała struktura tego obozu? Jak wiele baraków liczył obóz?\nByło mniej więcej 1500 osób. Sześćdziesiąt pielęgniarek i drugie tyle lekarzy. […] Okazało się, że w miarę jak zdrowieli żołnierze, to byli wysyłani do innych miejscowości. Nie było kontaktu i dopiero po wojnie dowiedziałam się, gdzie byli wysyłani. Muszę powiedzieć, że w obozie był mój późniejszy mąż [Władysław Hoch] i mój późniejszy szwagier [Stefan Hoch]. Zupełnie przypadkowo żeśmy [się spotkali]. Byli wśród rannych, a ja byłam wśród dających opiekę sanitarną. Szwagier po dojściu do zdrowia był wysłany do innego obozu. Tak że nawet nie wiedziałam dokładnie, gdzie został wysłany.\nW obozie były i kobiety, i mężczyźni?\nTak, oczywiście. Były przecież kobiety żołnierze, a poza tym była też i ranna przypadkowa ludność.\nAle wszyscy z Warszawy.\nZasadniczo tak, oczywiście. Ten transport był tylko z Warszawy. Ale mogło się tak zdarzyć, że ktoś przyjechał przypadkowo albo byli wyrzuceni z Poznania. Miałam taką koleżankę, która była najpierw wyrzucona przez Niemców z Poznania do Warszawy, a w Warszawie była ranna i pojechała do tego obozu.\nJak wyglądało dla pani wyzwolenie obozu?\nDo samego końca byłam bardzo zajęta. Dlaczego? Jak wkroczyli Rosjanie, to myśmy zaczęli dostawać nawet [ich] ranne kobiety. Nawet na salce porodowej miałam jedną czy dwie Rosjanki. Jedna urodziła. To była zmiana, oczywiście. Przede wszystkim przychodziły wiadomości o bombardowaniach. Myśmy nie bardzo wiedzieli, czy przyjdą wcześniej Rosjanie, czy żołnierze z Zachodu. Przyszli Rosjanie. Różnie bywało. Bywało tak, że trzeba było chronić kobiety, dlatego że jednak pozwalali sobie na różne… zachowania, nawet jak już mogliśmy wyjść z obozu. W pewnym momencie Niemcy przestali być w tych… budkach [strażniczych], punktach obserwacyjnych, skąd jak kiedyś strzelili, to zabili młodą dziewczynę. Była jakaś szpara [w zaciemnieniu okna] i zabili młodą dziewczynę. Byłam w sąsiednim baraku, tak że byłam tego świadkiem. Nie było wiadomo, co się stało, tylko wiadomo było, że padł strzał. Dziewczyna zginęła na miejscu.\nCzy ona próbowała uciec?\nNie, siedziała na górnej pryczy w baraku. Nazywała się Krystyna Nogajówna. Siedziała na górnej pryczy i cieszyła się, że jutro są jej imieniny. Była jakaś drobna niezasłonięta szpara w oknie Niemiec właśnie z budki, które otaczały obóz strzelił od razu i akurat w nią trafił.\nStrzelił przypadkiem czy celował w nią?\nNie wiadomo, bo on strzelił z powodu szpary w oknie, było widać, bo to była noc, ciemno. Widział z budki, że jest święcąca szpara, więc strzelił w tamtą stronę i akurat [trafił] ją prosto w klatkę piersiową, tak że momentalnie umarła. Tak że zastrzelił ją po prostu. Pamiętam ten dzień, bo akurat byłam na sąsiedniej sali na dyżurze.\nW pewnym momencie Niemcy opuścili obóz…\nTak, opuścili obóz i przyszli Rosjanie. To było po prostu tak, że jedni uciekli, [a drudzy weszli]. Widzieliśmy jeszcze zza drutów kilka dni wcześniej, jak Niemcy szli, pchając wózki, nie samochody, ale różne wozy. Szli na zachód, jakby uciekając od nadchodzącej Armii Czerwonej.\nCzy to była ludność cywilna, czy żołnierze?\nLudność. To już nam sygnalizowało, że jest coś dziwnego, bo ta droga przebiegała niedaleko obozu. Potem, jak już [nastąpił] koniec wojny, to w sąsiadujących lasach porzucali [na przykład] wózki. Było nawet tak, że kilka wózków dla naszych polskich dzieci przynieśli [wyzwoleni polscy jeńcy]. Proszę sobie wyobrazić, jak serdecznie ci żołnierze (mężczyźni i kobiety) odnosili się do tych dzieci, które się rodziły. Cieszyli się z samego faktu, że one przyszły tam na świat. Przynosili im różne rzeczy, które mogły się przydać małym dzieciakom. Tam przecież nic nie było w tym obozie.\nJak były karmione małe dzieci?\nTylko mogły matki karmić. Nie wiem dokładnie, jak to się stało, skąd pochodziło mleko, ale jednak te matki po urodzeniu dziecka dostawały porcyjkę mleka. Tak że to było dla nich bardzo ważne. Nie wiem, nie umiem określić, skąd się to mleko brało, w każdym razie dostawały z kuchni.\nDostawały lepsze jedzenie?\nJedzenie ogólnie nie, wszystko dostawały to samo co i my. Jedzenie było bardzo skromne: kartofle jakieś, czasem jakaś zupa. W każdym razie w zupie czasem znajdowała się kasze, czasem dwa [ziemniaki]. Pamiętam, ale jednak zaciera się w pamięci, że jeden i pół kartofla, a jak małe, to się dostawało dwa na cały dzień. Kawałek chleba dostawałyśmy na siedem osób. Często mnie koleżanki powierzały funkcję, żeby podzielić, to ta ostatnia kromeczka, która zostawała, to jeszcze musiała być starannie, skrupulatnie podzielona na siedem części, ten ostatni kawałek jeszcze na siedem. Tak że dosłownie to było… bardzo sprawiedliwie i serdecznie dzielone między nami. Był okres już po Bożym Narodzeniu, kiedy dostawałyśmy paczki Czerwonego Krzyża. To rzeczywiście było bardzo ważne. Te pudełeczka były malutkie, ale jednak taka może dwu, trzykilowa paczka miała znaczenie. Taka paczka była przydzielana na dwie osoby.\nCo się znajdowało w takiej paczce?\nTo było w ogóle w pudełeczkach. Było troszkę tłuszczu, troszkę mięsa, takiego pasztetu, papierosy (dla palaczy to było bardzo cenne), czekolada w tabliczkach i suchary. W każdym razie dobre.\nCo pani robiła z papierosami?\nDawałam swojemu późniejszemu mężowi i on jakoś zagospodarowywał między kolegami. Tak że nie byłam zainteresowana, bo w naszej grupie nikt nie palił, ale każdy robił z papierosami co chciał. To były jakieś dwie czy trzy paczki.\nJak wyglądały kontakty między panią a przyszłym mężem?\nTo było śmieszne. Miał czapkę kolejarską i jak przychodził na dyżur do baraku, gdzie pracowałam, to mówiły: „Siostro Steniu, siostro Steniu! Kolejarz przyszedł! Kolejarz przyszedł!”. Wtedy żeśmy rozmawiali. Zawsze był serdeczny. Wtedy się jeszcze nie mówiło o małżeństwie, tylko tyle, żeśmy się znali od dzieci. Tak że to był po prostu dobry znajomy. Myśmy wyjeżdżali na wakacje w te same miejsca. Poza tym jego ojciec i mój ojciec pracowali w elektrowni, aczkolwiek gdzie indziej. W ogóle znali się jako pracownicy elektrowni. Specjalnie nasi rodzice nie utrzymali kontaktów jeszcze w tych dawnych czasach, ale brat mojej matki i ojciec mojego męża byli bardzo zaprzyjaźnieni. Tak że to była znajomość z dawien dawna, jeszcze mnie ani jego na świecie nie było, a oni już się po prostu znali i utrzymywali ze sobą kontakty.\nWiedziała pani, że jedzie w tym transporcie do obozu?\nNie. Po przyjeździe na drugi dzień był apel. To, o czym się słyszy, że w… Auschwitz były stale urządzane takie apele. U nas nie. To był wojskowy obóz-szpital. W Zeithainie nie było apeli. Ale był zrobiony jeden apel, jak żeśmy tylko przyjechali. Patrzę się, że wśród rannych stoi mój przyszły mąż i jego brat, tak że wtedy dopiero się dowiedziałam, że oni trafili do tego samego obozu co i ja.\nCzy przyszły mąż był ciężko ranny?\nObaj chodzili, ale w każdym razie byli zakwalifikowani jako ranni nadający się do szpitala wojskowego na chirurgię.\nCzy przyszły mąż brał udział w Powstaniu?\nŚródmieście. Mam z obozu tylko jedną fotografię, na której jest właśnie doktór Bartenbach, był internistą. Na tej fotografii jest mój przyszły mąż i jedna z naszej siódemki, studentka, która potem skończyła medycynę. Druga, jak już wracam pociągiem sanitarnym do Polski, gdzie wieziemy do Torunia resztę rannych i w tym pociągu jestem po prostu między personelem. To są tylko te dwie fotografie, które mam.\nWracając do wyzwolenia: wspomniała pani o chronieniu kobiet, jak przyszli Rosjanie. Czy można było zamknąć obóz, nie wpuszczać?\nBył taki moment, że trzeba się było do władz Rosjan zwrócić z prośbą, żeby nie była za duża interwencja. Po prostu chcieli wtargnąć i interesowały ich szczególnie kobiety. Trzeba było zwrócić się do władz rosyjskich (i to musiało [robić] szefostwo naszego szpitala) i jak najbardziej poszli nam na rękę. Po prostu jakby teren był dla nich zamknięty. Natomiast na tym terenie Zeithain był kiedyś obóz Rosjan i Rosjanie traktowali swoich jeńców bardzo źle, bo uważali, że oni nie powinni żyć, tylko powinni zginąć w walce z wrogiem. Tak że to była sytuacja nieprzychylna dla chorych, którzy tam byli. Zetknęłam się już tylko z nowym, na nowo zorganizowanym szpitalem dla Rosjan, którym pomagali nasi lekarze. Tak że to była taka bardzo sojusznicza, powiedziałabym, współpraca. Wymagający chorzy, Rosjanie korzystali z pomocy polskich lekarzy. Tak było. Pamiętam, że to zarówno dotyczyło sali operacyjnej, jak i oddziału, gdzie już oni leżeli. Tak że widziałam to, byłam świadkiem tego.\nCzy te rosyjskie kobiety, o których pani wspomniała, to byli żołnierze?\nTak. Były w Armii Czerwonej. Tylko że niestety nietrudno sobie wyobrazić, że one też były w kłopotliwych sytuacjach. Sprawa ciąży, chorób, tak że ich los niestety był nie do pozazdroszczenia.\nCzy to były ochotniczki?\nJak się potoczyło pani życie po wyzwoleniu?\nPowiem jeszcze, jak żeśmy wrócili. Już od maja ludzie wracali na własną rękę i właśnie mój przyszły mąż tak zrobił. Jego brat poszedł wcześniej na zachód, został przetransportowany jeszcze przez Niemców, a on do Warszawy. Proponował mi, czy ja bym nie chciała jechać. Powiedziałam, że nie, bo po prostu jeszcze tyle było osób, którymi się trzeba było zajmować, że odmówiłam mu.\nNie, zaproponował, że mógłby mnie zabrać. Był do końca w obozie. Jeden wyjechał na zachód wysłany przez Niemców, a drugi (mój późniejszy mąż) do końca był w obozie. Zorganizował sobie ze swoimi kumplami jakiś pojazd, zorganizowali wóz i konia, i pojechali. Oczywiście przy pierwszej okazji im tego konia zabrali, tak że musieli znów jechać dalej na rowerach. Znów im te rowery zabrali. W każdym razie jeszcze do końca maja wędrował, aż wrócił do Warszawy.\nDopiero w połowie sierpnia, bo myśmy czekali na jakiś pociąg, żeby tych rannych (bo jeszcze było dużo) zabrać. Początkowo żeśmy wrócili do Bydgoszczy. W Bydgoszczy nie ma miejsca, to do Torunia. W Toruniu żeśmy dostali miejsce w pałacu jakiegoś biskupa i tam żeśmy mogli upchnąć chorych. Ale było tak dużo rannych, których widziałam w Toruniu, że łóżka z chorymi stały na ulicach. Nie było już miejsca dla nich na terenie szpitala. Znów mi się tam urodziło kilkoro dzieci i znów ta koleżanka z sali operacyjnej zorganizowała następną salę operacyjną. W miarę możliwości, jak już było coraz mniej rannych, to żeśmy się rozjechały. Wróciłam do Warszawy. Tutaj dowiedziałam się, że już młodszego brata nie mam, tego który zginął w gimnazjum królowej Jadwigi na placu Trzech Krzyży, i że ojciec już nie żył.\nW Warszawie na 11 Listopada przyjęły mnie moje dwie ciocie, które były wywiezione właśnie w tym samym czasie co mój ojciec, ale wróciły. Córka moich bardzo bliskich krewnych wyszła za mąż i tak się jakoś złożyło, że zatrzymały się w mieszkaniu rodziny tego męża. Oczywiście jeszcze mnie przyjęli, tak że było bardzo ciasno, ale nie było mowy o tym, żeby kogoś z bliskiej rodziny nie przyjąć. Wróciłam w październiku. Od razu, niemalże na drugi dzień po powrocie do Warszawy zgłosiłam się do pracy do szpitala zorganizowanego w szkole podstawowej na Pradze. Tak że nie było nauki, tylko był szpital i tam pracowałam. Była akcja, żeby pojechać na teren Ziem Odzyskanych. Zaangażowali mnie, że mogę jako położna jechać do Wrocławia i pojechałam. Tam pracowałam pół roku. W Krakowie akurat organizowano szkołę pielęgniarsko-położniczą. Koleżanka wiedziała o tym, że mam te dwa kierunki i szkoła w Krakowie zaproponowała mi, żebym pojechała do nich. Od września 1946 roku pracowałam już jako instruktorka na sali porodowej w klinice położniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Rektor podpisywał angaż i pięć lat tam byłam instruktorką, dopóki była szkoła pielęgniarsko-położnicza. Nastąpiła zmiana decyzji, że te szkoły są zbyt kosztowne, tak że już nie byłam potrzebna na sali porodowej i zostałam zaangażowana do Ministerstwa Zdrowia. Osiem lat pracowałam w Ministerstwie Zdrowia jako inspektor szkół położniczych.\nMieszkała pani w Krakowie czy w Warszawie?\nW Warszawie w Ministerstwie Zdrowia na Miodowej. Potem, [kiedy] pracowałam w Ministerstwie Zdrowia złożyło się, że znów szukali pielęgniarki i położnej do pracy w Afryce. Tutaj znów zostałam zaangażowana i pojechałam na osiem lat do Afryki.\nSama czy już z przyszłym mężem?\nPoczątkowo bez męża i bez córeczki, bo trzeba było tam dobrze poznać warunki i dopiero po roku przyjechali. Tak że potem już byliśmy razem.\nCzy miała pani problemy związane z uczestnictwem w Powstaniu Warszawskim?\nNigdy. Nigdy nigdzie nie ukrywałam, że byłam uczestniczką.\nCzy ma pani najprzyjemniejsze wspomnienie z Powstania?\n[Najprzyjemniejszym] momentem mojego życia było urodzenie mojej córki. Jeżeli chodzi o Powstanie… właściwie to uczestniczyłam w tym, co się działo, ale nie można powiedzieć, że to było coś miłego. To były bardzo ciężkie przeżycia, bardzo. Po prostu ruina miasta, straszne cierpienia ludzkie. Oczywiście w perspektywie można było oczekiwać rezultatów, ale jeszcze nie było tego widać. Nie było tego widać i właściwie tylko młodzież, która brała udział może patrzyła na to innymi oczami. Wtedy też należałam raczej do młodych ludzi, ale przez to, że nie byłam w armii, to jednak żołnierze inaczej na to wszystko patrzyli. Zresztą tak samo koleżanki, które należały do Armii Krajowej też inaczej na to patrzyły. Ja właściwie parzyłam na to tragicznie ze względu na ludzi, którzy giną, ludzi, którzy cierpią, i ze względu na straszną ruinę miasta.\nStefania Hoch Stopień: pielęgniarka, położna Dzielnica: Śródmieście Północ Zobacz biogram


Szkoła Branżowa – Zespół Szkół im. Powstańców Wielkopolskich 1918-1919 w Krzyżu Wielkopolskim\nSzkoła branżowa – to dawniej Zasadnicza Szkoła Zawodowa.\nNauka w niej trwa 3 lata i obejmuje kształcenie ogólne i zawodowe.\nKształcenie ogólne odbywa się w szkole, zawodowe teoretyczne w Centrum Kształcenia Zawodowego w Czarnkowie, natomiast praktyczna nauka zawodu odbywa się u pracodawcy (którego Szkoła pomaga znaleźć).\nPo ukończeniu Szkoły Branżowej I stopnia i zdaniu egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie absolwent otrzyma dyplom potwierdzający kwalifikacje i uzyska wykształcenie zasadnicze branżowe. Pozwoli to na otworzenie własnej działalności gospodarczej lub podjęcie pracy zawodowej.\nAbsolwent takiej szkoły w przyszłości będzie mógł kontynuować naukę w 2-letniej Branżowej Szkole II stopnia – w ten sposób uzyska tytuł technika.\nFirma THULE Polska oferuje absolwentom szkoły podstawowej, którzy chcą kształcić się w zawodach elektryk oraz ślusarz. Firma oferuje znakomite warunki nauki zawodu. Program nauczania w elastyczny sposób będzie łączył zajęcia w szkole z praktycznym zdobywaniem umiejętności w zakładzie pracy. Przyszli uczniowie szkoły branżowej, oprócz starannej opieki kadry fachowców, mogą spodziewać się licznych dodatkowych korzyści. Oto najważniejsze z nich:\nwdrożony zostanie system pieniężnych bonusów, dojazd do firmy, wiele innych kursów. Kwartalnie będzie można uzyskać nawet 500 zł.\nZ Firmą THULE współpracujemy już od lat, jest to czołowy Patron klasy patronackiej 2016 2020 i dzięki tej współpracy gwarantujemy Wam Drodzy uczniowie sukces!


Zapowiedź Analizujemy grę FIFA 18 – czas piłkarskiej ewolucji 13.06.2017 - Forum | GRYOnline.pl\nZapowiedź Analizujemy grę FIFA 18 – czas piłkarskiej ewolucji\nNaprawdę chciałbyś, żeby to byłą gra dynamiczna jak strzelanina? Piłka nożna nie jest sportem szybkim. To gra taktyczna i przez większość meczu nie dzieje się nic, co wymagałoby biegania sprintem.\nTylko szkoda że Fifa ma niewiele gorsze a Pes ma tylko... bo są licencjonowanym zespołem a wiesz kto gra hiszpańskiejw Pes'ie tylko Barca i Atletico a reszta to NC Red itp.\nnie zrozum mnie źle ja jestem za fifą po prostu nie moge zrozumieć dlaczego ea nie moze zatrudnić kogoś takiego jak Staramba zeby im ryje robił i wtedy mielibysmy fife ze wszystkim a nawet twarzami ktorych tak brakuje... bo ja nie porównuje np face'a Hazard'a z pes'a i fify tylko chodzi mi o to ze w takim pesie masz pełne np bvb a te ktore sa nielicencjonowane tak czy siak dostają dlc'ki bodajze darmowe po 200-300 twarzy ;] plus moderzy robią stroje itp itd.. a w fife jak zrobią tak juz koniec w 16 jeszcze mozna było modować ale ostatnia czesc fify to porazka jesli chodzi o twarze, nie chodzi mi o ich jakosc tylko ilosc, mogłbym wymienic ze 100 zawodników z miejsca którzy powinni miec oryginalne twarze :P dlatego kariery gram tylko pl bo tam ich najwiecej :|\nNie wiem jak będzie wyglądać, wiem że będzie miała setki durnych DLC za duże sumy.\nFIFA ma DLC? Od kiedy bo gram w praktycznie każdą co roku i nigdy DLC nie widziałem (Jako DLC nie liczę dodatków związanych z MŚ/ME, bo to są dodatki, albo nawet oddzielne gry wychodzące co 2 lata a nie DLC)?\npost wyedytowany przez puci3104 2017-06-13 19:13:48\nWidać że w Fife nie grałeś\nDLC w FIFIE? Omg co za gość. Odkąd pamiętam nigdy FIFA nie miała DLC. Powstawały jedynie praktycznie osobne gry na temat EURO bądź MŚ.\nNie bylo zadnych DLC? A UEFA Euro 2012 to jako co zostało wydane, hmm? Z\nW 2012 raz w życiu miałeś DLC do FIFY. Nie grałem w niego, co więcej byłem nawet pewny, że wszystkie te nowsze "okazyjne FIFY" były w formie dodatków. Z tego co wyczytałem to specjalne wersje z 2008, 2010 czy 2014 były to samodzielne odsłony, więc nawet nie dodatki. To teraz mi powiedz co kolega w temacie napisał:\nNie wiem jak będzie wyglądać, wiem że będzie miała setki durnych DLC za duże sumy\nIdąc dokładnym tłumaczeniem DLC to dodatek Euro 2012 był DLC, ponieważ w sklepie w pudełku był tylko kod na pobranie, ale mimo wszystko bliżej mu do Expansion Pack niż do jednej z setek tych durnych DLC, o której napisał autor postu. Ja tak jak napisałem pomijam w wyliczaniu dodatki związane z mistrzostwami, bo nie są to jak kolega powyżej napisał "durne DLC".\npost wyedytowany przez puci3104 2017-06-13 23:49:56\nZapowiada się jak co roku czyli to samo.\nSKAD WIESZ ZE WYPRZEDZI ;)\nNajgorsze jest to ze w jednej jaki w drugiej pilce po zagraniu stu meczy zawsze widac bledy w danej pilce,Tworcy zawsze robia cos nowego zeby pozniej cos zrabac,uwazam ze idealnej edcyji nie bedzie.No niewiem czy fifa to taka symulacja jak te triki galka to przesada\nNatano18- i dobrze myślisz, nie będzie idealnej edycji. Piłka nożna to za bardzo nieprzewidywalny sport. Jedynie mogą próbować to zrobić np. Częstsze błędy słabych bramkarzy\nPoprawione. Ale masz oko, gratuluję! :)


Absentia: O MNIE\nPochodzę z Poznania, jednak na stałe mieszkam w Warszawie. Na co dzień staram się realizować moje pasje oraz rozwijać się we wszystkich interesujących mnie dziedzinach. Dużo czasu poświęcam na odkrywanie nowych technik plastycznych oraz szlifowanie tych, które już poznałam. Pasjonuje mnie świat fotografii, sztuka współczesna, dekorowanie otoczenia. Uwielbiam słuchać muzyki, a także ją nagrywać. Prowadzę pracownię Absentia Couture - projektuję i szyję damskie ubrania oraz dodatki.\nZ wykształcenia jestem pedagogiem (studiowałam pedagogikę na Uniwersytecie Warszawskim, specjalizacje: edukacja plastyczna, pedagogika wczesnoszkolna, edukacja medialna).\nGorsety od dawna są moją pasją i uzależnieniem. Pierwsze modele na plastikowych fiszbinach trafiły do mojej szafy około 13 lat temu. 4 lata później zaczęłam interesować się tą tematyką na poważnie. Chińskie "plastiki" trafiły do kosza, a w ich miejscu zaczęło przybywać coraz więcej gorsetów usztywnionych metalowymi fiszbinami, o modelujących sylwetkę wykrojach. Więcej o moich początkach z gorsetami można przeczytać tutaj.\nMoja gorsetowa kolekcja stale się powiększa. W zbiorach posiadam wiele modeli polskich marek (Papercats, Rebel Madness, Absynt, Restyle), uszytych przez gorseciarki (Corsetry & Romance, Lady Ardzesz, Crash Art) oraz kilkanaście zagranicznych gorsetów (Moriel Corsetry, What Katie Did, Retrofolie, Royal Black Couture & Corsetry, Fangahra Corsets, Lovely Rat's, Timeless Trends, Orchard Corset, Boobie Trap/Boom Boom Baby, Vollers, Fairy Goth Mother, Mystic City Corsets, True Corset).\nOd czterech lat próbuję swoich sił w szyciu gorsetów. Choć początki nie były łatwe, jest to dla mnie bardzo pasjonujące i odprężające zajęcie (noo, chyba, że coś nie chce wyjść :). Staram się, by każdy następny gorset był wykonany lepiej od poprzedniego.\nThe OutsiderZ [ENG]\nRadio Kampus [audio PL]\nGothic & Amazing [ENG]\nMożna mnie znaleźć również tutaj:


Jak przesyłać zdjęcia z laptopa na iPhone'a z / bez iTunes\nJak przenieść zdjęcia z laptopa na iPhone'a? Oto 5 metod dla Ciebie. iTunes, narzędzia do transferu iOS, iCloud i usługi w chmurze oraz Airdrop.\nPrzesyłaj zdjęcia z laptopa na iPhone'a z / bez iTunes w 10 sekund bez strat | 100% bezpieczny\nOstatnia aktualizacja: 19 lutego 2021 r autor: Robert Robertson\nDyplom, wesela, uroczystości, wycieczki i rocznice to tylko niektóre z niezapomnianych wydarzeń, którymi lubimy się dzielić z bliskimi. Technologia umożliwiła nam również uchwycenie tych szczęśliwych chwil w postaci zdjęć na aparatach, edycję za pomocą Lightroom na laptopach, a następnie przesłanie do naszych telefonów w celu udostępnienia.\nJeśli używasz telefonu iPhone i laptopa z systemem Windows, przesyłanie zdjęć z laptopa z systemem Windows na telefon iPhone bezpośrednio za pomocą kabla USB może być trudne.\nPonadto, jeśli spróbujesz podłączyć iPhone'a do Macbooka, który nie jest zalogowany przy użyciu Twojego Apple ID, przeniesienie plików z tego laptopa Mac na iPhone będzie dużym wyzwaniem.\nCóż, jeśli jesteś w takiej samej lub podobnej sytuacji, postępuj zgodnie ze wskazówkami opisanymi poniżej krok po kroku, aby zrobić to bez większych ceregieli.\nPrzesyłanie zdjęć z laptopa do iPhone'a:\nMetoda 1: Jak przesłać zdjęcia z laptopa do iPhone'a za pomocą iTunes\nMetoda 2: Jak przesyłać zdjęcia z laptopa do iPhone'a bez korzystania z iTunes\nMetoda 3: Jak przesłać zdjęcia z laptopa na iPhone'a za pomocą aplikacji iCloud\nMetoda 4: Jak przesłać zdjęcia z laptopa do iPhone'a za pomocą Dropbox\nMetoda 1 Jak przesłać zdjęcia z laptopa do iPhone'a za pomocą iTunes\niTunes to oficjalny menedżer danych iOS i oprogramowanie do przesyłania, którego możemy używać do przesyłania zdjęć z laptopa do naszego iPhone'a. Oto kroki, aby wysłać zdjęcia z laptopa do iPhone'a:\nKrok 1 Pobierz i skonfiguruj iTunes\nNa początek musisz Pobierz itunes (Windows 64/32) na laptopie z systemem Windows.\nNastępnie po instalacji musimy ustawić iTunes na uniknąć utraty danych. Uruchom iTunes na swoim laptopie. Znajdź filet w lewym górnym rogu i wybierz Preferencje. Przejdź do urządzenia tab i sprawdź Zapobiegaj automatycznym synchronizacjom iPodów, iPhone'ów i iPadów opcja.\nW takim przypadku iTunes nie zastąpi danych Twojego iPhone'a swoimi bibliotekami, automatycznie synchronizując się z Twoim iPhonem. Możemy teraz przejść do następnego kroku.\nKrok 2 Podłącz iPhone'a do iTunes\nPodłącz laptopa do urządzenia iPhone za pomocą kompatybilnego kabla USB. Dzięki stabilnemu połączeniu iTunes wykryje Twój iPhone i połączy się z urządzeniem. Znajdź zakładkę swojego iPhone'a na lewym panelu interfejsu iTunes.\nKrok 3 Prześlij zdjęcia do swojego iPhone'a\nNastępnie naciśnij ikonę miniatury iPhone'a, aby wejść do interfejsu zarządzania.\nWybierać ZDJĘCIA dla Ustawienia w menu po lewej stronie zaznacz Synchronizuj zdjęcia opcja po prawej stronie. Po włączeniu tej opcji jesteś dostępny wybierz foldery ze zdjęciami z dysku twardego laptopa na iPhone'a.\nKliknij pusty obok Skopiuj zdjęcia z i uderz Wybierz folder do przeglądaj folder docelowy który zapisuje zdjęcia, które planujesz przenieść na iPhone'a. Trafienie Wybierz folder potwierdzać.\nPo dokonaniu wyboru iTunes przeskanuje ten folder i pokaże, ile zdjęć znajduje się w tym wybranym folderze.\nTip1: iTunes pozwala tylko użytkownikom zaimportować folder a ty nie można wybrać pliku obrazu w tym folderze do zaimportowania. Tak więc, jeśli naprawdę chcesz zaimportować pojedyncze zdjęcie z laptopa do iPhone'a. Stworzyć nowy folder i skopiuj zdjęcie z tego folderu do swojego iPhone'a.\nTip2: Jeśli w folderze docelowym znajdują się podfoldery, możesz zaznaczyć Wybrane foldery opcję, a następnie wybierz podfoldery do przesłania.\nTip3: Jeśli przechowujesz jakieś filmy w folderze docelowym, możesz zaznaczyć Uwzględnij filmy możliwość przesłania tych filmów wraz ze zdjęciami z laptopa na iPhone'a.\nTip4: Nie odłączaj iPhone'a przed zakończeniem. Wysuń urządzenie po zakończeniu przesyłania.\nMetoda 2 Prześlij zdjęcia z laptopa do iPhone'a bez korzystania z iTunes\niTunes nie jest tak rozważny, prawda? Jeśli więc szukasz wygodniejszego i łatwiejszego sposobu przesyłania zdjęć z laptopa na iPhone'a, wypróbuj narzędzie do przesyłania plików na iOS innej firmy. Tutaj możesz użyć echoshare iPhone Transfer zamiast. Oto proste kroki, które należy wykonać.\nKrok 1 Pobierz, zainstaluj i uruchom echoshare iPhone Transfer\nTo oprogramowanie narzędziowe można pobrać na wszystkie laptopy Mac i Windows. Kliknij poniższe przyciski, aby pobrać go na swój komputer. Uruchom go po instalacji.\nKrok 2 Podłącz urządzenie iPhone\nTeraz wyjmij kabel USB i podłącz iPhone'a do laptopa. Na iPhonie może pojawić się monit z prośbą o zaufanie temu komputerowi. Zaakceptuj powiadomienie i kontynuuj.\nKrok 3 Kopiowanie zdjęć z laptopa na iPhone'a\nKliknij na 'ZDJĘCIA', aby rozpocząć przesyłanie zdjęć.\nNastępnie iPhone Transfer wyświetli wszystkie zdjęcia i albumy iPhone'a w swoim interfejsie.\nKliknij import i wybierz opcję dodania plików graficznych lub folderów do telefonu iPhone. Następnie przejrzyj i wybierz zdjęcia docelowe i kliknij OK, aby potwierdzić.\niPhone Transfer rozpocznie od razu przesyłanie zdjęć z laptopa do iPhone'a.\nTip1: Jesteś dostępny dodawaj zdjęcia z laptopa do określonego albumu na swoim iPhonie. Po prostu kliknij Album z menu po lewej stronie, a następnie kliknij import przesyłać zdjęcia do albumu iPhone'a.\nMetoda 3 Jak przesłać zdjęcia z laptopa do iPhone'a za pośrednictwem iCloud\nTrzecim narzędziem, które dzisiaj przedstawimy, jest Apple iCloud. To jest oficjalna usługa przechowywania w chmurze firmy Apple Inc, która może pomóc w tworzeniu kopii zapasowych plików i danych na urządzeniach z systemem iOS. I z pewnością pomoże nam przenieść zdjęcia z laptopa na iPhone'a. Spójrz na to:\nKrok 1 Pobierz iCloud na swój laptop\nPo pierwsze, pobierz aplikację iCloud na laptopa. (Kliknij tutaj aby uzyskać na laptopie z systemem Windows)\nKrok 2 Zaloguj się do iCloud na laptopie\nKliknij dwukrotnie aplikację, aby uruchomić ją na komputerze i zaloguj się przy użyciu swojego Apple ID. Przy pierwszym logowaniu musisz zakończyć uwierzytelnianie dwuskładnikowe na swoim iPhonie.\nCo powinieneś zrobić dalej:\nOdblokuj iPhone'a i dotknij dopuszczać aby wyrazić zgodę na podpisywanie swojego Apple ID na tym laptopie. Następnie, 6-cyfrowy kod weryfikacyjny pojawia się i musisz wprowadzić ten kod w aplikacji iCloud na laptopie.\nAby dowiedzieć się więcej o uwierzytelnianiu dwuskładnikowym, przeczytaj to: Jak skonfigurować i wyłączyć dwustopniowe uwierzytelnianie dla Apple ID.\nNie możesz przejść weryfikacji? Sprawdź to: Jak „zatwierdzić ten iPhone” | [Skuteczne i łatwe].\nPodpisując to, zminimalizuj teraz okno aplikacji. Otwórz ten komputer i znajdź plik iCloud Zdjęcia Zakładka pod Urządzenia i napędy.\nKliknij go dwukrotnie, a zobaczysz dwa foldery, Pliki do ściągnięcia Uploads.\nTeraz otwórz Uploads folder, a następnie przeciągnij wszystkie zdjęcia docelowe do tego folderu. iCloud zsynchronizuje te zdjęcia z Twoim iPhonem (i wszystkimi innymi urządzeniami iOS, które są zarejestrowane na tym samym koncie Apple).\nMetoda 4 Prześlij zdjęcia z laptopa na iPhone'a za pomocą Dropbox\nOprócz iCloud w cyberprzestrzeni można również znaleźć niezliczone usługi przechowywania danych w chmurze. Jednym z nich jest Dropbox, którego możemy użyć do przesyłania zdjęć z laptopa na iPhone'a.\nKrok 1 Skonfiguruj Dropbox na swoim laptopie\nPobierz Dropbox na swoim laptopie i utwórz nowe darmowe konto lub zaloguj się na stare konto.\nNastępnie wybierz zdjęcia, które chcesz udostępnić na komputerze i przeciągnij je na konto Dropbox, aby przesłać je do pamięci w chmurze.\nKrok 2 Skonfiguruj Dropbox na urządzeniu iOS\nNa iPhonie przejdź do App Store i wpisz „Dropbox” na pasku wyszukiwania, aby pobrać Dropbox na swoje urządzenie.\nPo instalacji zaloguj się na swoje konto Dropbox. Zobaczysz zdjęcia laptopa na serwerze Dropbox.\nJeśli chcesz pobrać zdjęcia na iPhone'a, po prostu przytrzymaj zdjęcia, które chcesz przenieść, a następnie kliknij przycisk „Pobierz”. Pliki zostaną natychmiast zapisane na Twoim iPhonie. Prosty!\nTak, dzięki aplikacji iCloud zainstalowanej na komputerze z systemem Windows możesz przeciągać i upuszczać zdjęcia z komputera na iPhone'a. Jeśli pytasz, czy możesz wykonać transfer zdjęć bez żadnych aplikacji, ale z funkcją Windows Drag & Copy, to odpowiedź brzmi NIE.\n2. Jak przesłać pliki z laptopa do iPhone'a przez Bluetooth?\nNajpierw włącz Bluetooth na swoim iPhonie i laptopie. Pamiętaj, że jeśli twój laptop nie jest dostarczany z funkcją Bluetooth, możesz kupić zewnętrzny adapter Bluetooth na Amazon.\nNastępnie przejdź do Start > urządzenia > Bluetooth i inne urządzenia, tam wybierz Wysyłaj lub odbieraj pliki przez Bluetooth.\nNastępnie sparuj laptopa z iPhonem i kliknij Przeglądaj aby wybrać pliki do przesłania do iPhone'a. Trafienie Dalej aby zakończyć transfer.\n3. Jak przenieść zdjęcia z iPhone'a na laptopa?\nIstnieje wiele sposobów przesyłania zdjęć z iPhone'a na laptopa. Podobnie jak w przypadku transferu iPhone'a z funkcją echoshare, o którym mówiliśmy wcześniej. Ten program pomoże Ci przenieść zdjęcia iPhone'a na dysk twardy laptopa jednym kliknięciem.\nPonadto iTunes i iCloud mogą nam pomóc w przenoszeniu z iPhone'a na laptopa. Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj: 5 niesamowicie szybki sposób przesyłania zdjęć z iPhone'a na laptop (Win / Mac /Chromeksiążka) w 10 Seconds.


PROFIAN - TRADE Andrzej MATUŁA - opinie o firmach\nPROFIAN – TRADE Andrzej MATUŁA\nMateusz 14 grudnia 2017 - 18:25\nTelefony sprzedawane jako nowe i oryginalne, ale szybko okazuje się, że to regenerowane egzemplarze niewiadomego pochodzenia. Na gwarancji niby wysyłają „nowy”, ale każdy trochę inaczej złożony (a to jakas maskownica odstaje, a to gniazdo odpada). W każdym kolejnym egzemplarzu inna usterka: nie było zasięgu, nie działał gps, ekran źle działał, słabo działał mikrofon, odpadło gniazdo ładowarki, telefon się zawieszał itd. W przypadku próby reklamacji koniecznie spiszcie numer imei telefonu, żeby było wiadomo, że wymienili (bo wymieniają za każdym razem), a po naprawie żądajcie adnotacji w karcie gwarancyjnej, bądź pisma z informacją o podjętych działaniach, lub wymianie. Wszystko załatwiajcie na piśmie (mailowo), żeby mieć podkłądke na policji i u rzecznika, ale NAJLEPIEJ W OGOLE NIE KUPUJCIE U NIEGO, bo z reguły trzeba się posiłkować rzeczoznawcą i sądem, a to już masakra.\nDodaj opinie o firmie PROFIAN – TRADE Andrzej MATUŁA Anuluj pisanie odpowiedzi\nPROFIAN – TRADE ANDRZEJ MATUŁA : dane adresowe, opis działalności\nNumer NIP 8751454355\nNumer REGON 341068956\nFirma przedsiębiorcy PROFIAN – TRADE Andrzej Matuła\nAdres głównego miejsca wykonywania działalności ul. CHEŁMIŃSKA 52 – UNISŁAW , 86-260 Unisław, powiat chełmiński, woj. Kujawsko-pomorskie\nPrzeważająca działalność gospodarcza (kod PKD) PKD 47.42.Z – Sprzedaż detaliczna sprzętu telekomunikacyjnego prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach\nData rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej 2011-08-18\nPROFIAN – TRADE ANDRZEJ MATUŁA , adres: ul. CHEŁMIŃSKA 52 – UNISŁAW , 86-260 Unisław, powiat chełmiński, woj. Kujawsko-pomorskie, NIP:8751454355, Regon:341068956, Sprzedaż sprzętu telekomunikacyjnego\nSprzedaż sprzętu telekomunikacyjnego Unisław


Dziennik telewizyjny : Media, Reklama, Internet, PR, Telewizja, Radio - najnowsze wiadomości tylko na WirtualneMedia.pl\nArtykuły dla tagu: dziennik telewizyjny\nMelodia z "Dziennika Telewizyjnego" zagłuszyła relację reportera TVP Info2022-01-11\nW niedzielę w jednym z wydań serwisu informacyjnego w TVP Info relację reportera stacji zagłuszał motyw muzyczny z „Dziennika Telewizyjnego”. Tę melodię regularnie odtwarzają protestujący przed siedzibą TAI w porze głównego wydania "Wiadomości".\n„Fakty” liderem programów informacyjnych w 2021 roku2022-01-10\nW 2021 roku liderem oglądalności wśród programów informacyjnych były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Wszystkie serwisy odnotowały duże spadki względem 2020 roku - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” liderem programów informacyjnych2022-01-05\nPozycję nowego lidera wśród programów informacyjnych w grudniu ub.r. zajęły „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS, które wyprzedziły „Teleexpress” TVP1 i TVP Info. Wszystkie serwisy odnotowały spadki oglądalności - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” na czele programów informacyjnych w październiku2021-11-04\nPozycję lidera wśród programów informacyjnych w październiku br. zajęły „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Wszystkie serwisy odnotowały duże spadki oglądalności - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Wiadomości” liderem oglądalności we wrześniu, wszystkie dzienniki na minusie2021-10-05\nPozycję lidera oglądalności wśród programów informacyjnych we wrześniu br. zajęły „Wiadomości” emitowane w TVP1 i TVP Info. Wszystkie dzienniki odnotowały wyraźne spadki oglądalności, a najwięcej straciły „Wydarzenia” Polsat i Polsat News - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” wyprzedziły „Wiadomości” w sierpniu. Jako jedyne zyskały widzów2021-09-03\nNa pozycję lidera oglądalności wśród programów informacyjnych w sierpniu br. awansowały „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS, które wyprzedziły „Wiadomości” TVP1 i TVP Info - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” liderem programów informacyjnych w lipcu. Na drugie miejsce spadły „Wiadomości”2021-08-04\nNa pozycję lidera oglądalności wśród programów informacyjnych w lipcu br. awansowały „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS, które wyprzedziły „Wiadomości” TVP1 i TVP Info - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” na czele oglądalności w I półroczu, wszystkie dzienniki z dużymi spadkami. „Społeczeństwo zmęczone newsami nt. COVID-19”2021-07-06\nW pierwszym półroczu br. liderem oglądalności wśród programów informacyjnych były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Wszystkie serwisy odnotowały duże spadki. - Społeczeństwo jest już mocno zmęczone pandemią COVID-19 i kolejne newsy na ten temat zaczynają odpychać widzów od serwisów informacyjnych - komentuje portalowi Wirtualnemedia.pl Maciej Gronau z Publicis Groupe.\n„Teleexpress” nowym liderem w czerwcu, wyprzedził „Wiadomości” i „Fakty”2021-07-05\nNa pozycję lidera oglądalności wśród programów informacyjnych w czerwcu br. awansował emitowany w TVP1 i TVP Info „Teleexpress”, który wyprzedził „Wiadomości” TVP1 i TVP Info oraz „Fakty” TVN i TVN24 BiS - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” liderem oglądalności w maju. Wszystkie programy straciły widzów 2021-06-04\nPozycję lidera oglądalności wśród programów informacyjnych w maju br. utrzymały „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS, które zanotowały największy spadek w zestawieniu - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” liderem programów informacyjnych w kwietniu2021-05-06\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych w kwietniu br. były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Wszystkie serwisy odnotowały duże spadki - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” na czele oglądalności oglądalności programów informacyjnych po pierwszym kwartale 2021 roku2021-04-12\nW pierwszym kwartale br. liderem oglądalności wśród programów informacyjnych były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Wszystkie serwisy odnotowały duże spadki względem pierwszego kwartału ub.r., a na czele pod tym względem znalazły się „Wydarzenia” Polsatu i Polsatu News - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” liderem oglądalności w marcu, wszystkie dzienniki z dużymi spadkami2021-04-06\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych w marcu br. były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Wszystkie serwisy odnotowały duże spadki względem marca ub.r., a na czele pod tym względem były „Wydarzenia” Polsatu i Polsatu News - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” liderem oglądalności w lutym2021-03-03\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych w lutym br. były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Największym wzrostem w zestawieniu pochwalić się mógł „Teleexpress” TVP1 i TVP Info, a straciły tylko „Wydarzenia” Polsatu i Polsatu News - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Teleexpress” liderem oglądalności w styczniu, „Fakty” na czele w 16-492021-02-03\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych w styczniu br. był „Teleexpress” emitowany w TVP1 i TVP Info, który zanotował największy wzrost w zestawieniu. Z kolei najwięcej straciły „Wydarzenia” Polsatu i Polsatu News - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” wygrały z „Wiadomościami” w 2020 roku. „Wydarzenia” straciły widzów2021-01-09\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych w 2020 roku były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Największym wzrostem - wynoszącym 274 tys. widzów - pochwalić się mogły „Wiadomości” pokazywane w TVP1 i TVP Info - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Teleexpress” liderem oglądalności w grudniu, „Fakty” wyprzedziły „Wiadomości”2021-01-07\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych w grudniu ub.r. był „Teleexpress” emitowany w TVP1 i TVP Info. Największym wzrostem w zestawieniu pochwalić się mogły „Fakty” TVN i TVN24 BiS, które wyprzedziły „Wiadomości” TVP1 i TVP Info - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” liderem w listopadzie. Rekordowy wzrost oglądalności2020-12-03\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych w listopadzie br. były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Dziennik pochwalić się mógł największym wzrostem w zestawieniu. Minimalnie straciły tylko „Wydarzenia” Polsatu i Polsatu News - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Fakty” liderem oglądalności w październiku, „Teleexpress” z największym wzrostem2020-11-04\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych w październiku br. były „Fakty” emitowane w TVN i TVN24 BiS. Największym wzrostem pochwalić się mógł „Teleexpress” pokazywany w TVP1 i TVP Info - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.\n„Wiadomości” wyprzedziły „Fakty” we wrześniu2020-10-05\nLiderem oglądalności wśród programów informacyjnych we wrześniu br. zostały „Wiadomości” emitowane w TVP1 i TVP Info, które wyprzedziły „Fakty” TVN i TVN24 BiS. Wszystkie serwisy zanotowały duże spadki w grupie komercyjnej 16-49 - wynika z raportu Wirtualnemedia.pl.


Alergolog Krosno Odrzańskie | RankingLekarzy.pl\nNie znaleziono lekarzy dla frazy: ”alergolog krosno odrzańskie”\nAlergolog W Okolicach Krosno Odrzańskie\nPolecam panią doktor wszystkim, którzy borykają się z ciężką alergią. Ja od kilku tak nie mogłam znaleźć kompetentnego alergologa. Kiedy trafiłam do pani doktor wysłuchała mnie bardzo dokładnie i poświęciła tyle czasu ile trzeba na wytłumaczenie mojego przypadku. Przecież PO TO WŁAŚNIE chodzi się do doktora, prawda? Nie na pogaduszki i prywatne rozmowy, a wyjaśnienie problemu i PLAN leczenia! To wszystko otrzymałam od pani doktor i zaczynam leczenie właśnie u ...


Zawodowy mediator wpisany na listę Centrum Mediacyjnego przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w Warszawie. Członek Krakowskiego Klastra Filmowego.\nPosiada doświadczenie w ochronie praw pacjentów oraz odszkodowaniach za błędy medyczne, w tym za błędy porodowe i śmierć osób bliskich. Występuje jako pełnomocnik pacjentów w procesach sądowych dotyczących odpowiedzialności szpitali i ubezpieczycieli za błędy w leczeniu i diagnozie.\nProwadzi negocjacje i procesy sądowe w zakresie prawa autorskiego. Związany z rynkiem audiowizualnym i branżą kreatywną, współpracuje z twórcami z branży filmowej oraz producentami i koproducentami filmowymi.\nOdpowiedzialny za działalność szkoleniową kancelarii, prowadzi szkolenia i warsztaty z prawa autorskiego.\nAbsolwent studiów prawniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim, podyplomowego Studium Prawa Autorskiego, Wydawniczego i Prasowego w Instytucie Wynalazczości i Ochrony Własności Intelektualnej Uniwersytetu Jagiellońskiego (obecnie Katedra Prawa Własności Intelektualnej UJ) oraz studiów LL.M. na Johannes Gutenberg Universität Mainz w Niemczech.\nPrzez 10 lat był partnerem Kancelarii Adwokackiej LASSOTA I PARTNERZY, zarządzając jej oddziałem w Krakowie.\nJęzyki: niemiecki, angielski.


Rebeka - książka a film - Movies Room\nRebeka – książka a film\nAutor: Szymon Góraj 5 listopada 2020\nNiedawno na platformie Netflix pojawiła się Rebeka, produkcja bazująca na książce Daphne Du Maurier. I choć produkcja cieszy całkiem sporą popularnością, zdecydowanie daleko jej do perfekcji. Warto choć w krótkiej analizie pochylić się nieco nad literackim pierwowzorem, by przyjrzeć się, co poszło nie tak.\nZasadniczo Rebeka jest swojego rodzaju historią, której zawiązanie akcji ma miejsce wtedy, gdy większość bajkowych historii się kończy stwierdzeniem – lub jego ekwiwalentem – „i żyli długo i szczęśliwie”. Pewna młoda i nieśmiała dziewczyna spotyka Maxima de Winter, przystojnego, majętnego wdowca, którego szybko poślubia. Idylla trwa aż do wspólnego zamieszkania w posiadłości mężczyzny, w którym zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Jeżeli chodzi o dokładną analizę, co nie wyszło w adaptacji, pokusiliśmy się o to w naszej recenzji. Skoncentrujmy się na aspektach z książki, które niezależnie od jakości filmu są niezwykle trudne do przeniesienia na ekran.\nJedną z największych zalet książkowej jest silny nacisk na aspekt psychologiczny, który nakreśla opowieść z tajemniczością i niepokojem godnym pełnokrwistej powieści grozy. Du Maurier powoli wprowadza czytelnika w świat głównej bohaterki poprzez narrację z perspektywy pierwszej osoby. Świetnie nakreślona rzeczywistość z wyższych sfer z początku XX wieku koresponduje z duszną atmosferą osamotnienia postaci w bezdennej posiadłości. Ogromna część emocji jest praktycznie niemożliwa do przekazania za pośrednictwem zewnętrznych środków. Film Bena Wheatleya został stworzony bez odpowiedniego zamiennika. Sprawia to, że pomimo naprawdę dobrze dobranej obsady (szczególnie Kristin Scott Thomas jako zimna pani Danvers), trudno się wczuć w ich sytuacje, a mnóstwo scen jest wykonanych zbyt powierzchownie.\nWydaje się, że Rebeka najlepiej wyszłaby na tym, gdyby na jej podstawie stworzono serial. Sporo istotnych elementów zostało pominiętych, bo ewidentnie zabrakło na to czasu. Pierwowzór pozwala nam powoli, spokojnie wczuć się w stan ducha głównej bohaterki, wkraczającej nagle w świat wcześniej dla niej niedostępny, oraz w ociekające mrokiem enigmatyczne mury Manderley. Niespełna dwugodzinna produkcja śmiga nam po kolejnych scenach, przez co nawet najciekawsze niuanse nie są wyeksponowane odpowiednio długo. Kolejne charaktery snują się po planie, wyblakłe i mdłe niczym stare zdjęcia. Nawet swojego rodzaju przemiana nowej pani de Winter odbywa się w sposób słabo zasygnalizowany, a ostatni akt zawodzi na całej linii, będąc niemal niedorzeczny.\nKoniec końców materiał został w dużej mierze zmarnowany. Produkcja Netfliksa przeszła zaledwie po powierzchni tej głębokiej i złożonej historii. Zbyt pospieszna akcja i brak odpowiedniego nakreślenia postaci czy wątków w największym stopniu przyczyniły się do porażki obrazu. Dlatego po ewentualnym obejrzeniu filmu warto jednak zabrać się za znakomity tytuł Daphne Du Maurier.\nArticle ID = 125918


H96 Max+ TV box smart 4/64GB Android 8.1 4k Bl Wifi 2,4/5 Ghz\n> TV i Video>Odtwarzacze>Tv Box>H96 Max+ TV box smart 4/64GB Android 8.1 4k Bl Wifi\nKod produktu 0000165\nZłącza 1x HDMI 2.0A 2 x USB 2.0 / 1 x USB 3.0 1x AV / JACK 1x RJ45 1x SDHC\nTv Box H96 Max+ z Android 8.1 dwuzakresowym Wifi i USB 3.0. Super szybka przystawka tv ze sterowaniem głosowym.\nSterowanie głosem ! google assistant, pilot do sterowania w zestawie !\nTv Box H96 max+ 4/64 GB\nPilot ze sterowaniem głosem google assistant\nPrzystawka smart tv box h96 max plus ze sterowaniem głosowym google assistant\nTv box h96 max+ posiada możliwość sterowania głosem z wykorzystaniem google assistant. W zestawie dedykowany pilot do sterowania głosem tv boxem. Jest to wersja rozwojowa produktu i część funkcji może nie pracować poprawnie. Więcej szczegółów dostępnych tutaj https://assistant.google.com/#?modal_active=none\nTv box H96 max+ z premierowym systemem Android 8.1\nProcesor i grafika smart tv box h96 max pro plus.\nAndroid Box H96 Max plus został wyposażony w procesor 4 rdzeniowy 64-bit Rockchip RK3328 4x1.5GHz oraz sprawdzoną 5 rdzeniową kartę graficzną Mali-450 750Mhz+.\nSmart Tv box H96 max plus połączymy z telewizorem / monitorem za pomocą złącza HDMI 2.0a (kabel w zestawie) ze wsparciem 4k(UHD) i 2K (FHD), HDR10, HDCP 2.2. Urządzenie po podłączeniu do zasilania oraz kabla HDMI gotowe do pracy !\nH96 max Pro pozwala na płynne odtwarzanie praktycznie wszystkich formatów wideo w rozdzielczości do 7680x7320. Wsparcie standardu kompresji H.265.\nPrzystawka smart tv H96 max plus umożliwia stworzenie multimedialnego centrum rozrywki. Przewyższa możliwości wbudowanych funkcji w telewizorach smart TV!\nSmart box h96 pro plus wspiera aplikację KODI. Program odtwarza niemal każdy typ popularnych formatów audio i video.\nH96 max+ 4/64 GB wysyłamy wraz z pilotem wspierającym sterowanie głosem, kablem HDMI, zasilaczem w eleganckim opakowaniu producenta idealnie nadającym się na prezent !\nZłącza: 1 x HDMI 2.0A, 2 x USB 2.0 / 1 x USB 3.0, 1 x AV, 1 x RJ45,1 x micro SD, 1x Jack 3,5mm


Kursy hipnozy dopłaty\nWszystkich zainteresowanych podjęciem nauki w naszej Szkole Hipnozy i Metody H.I.T.T.® Wernera Meinholda informujemy, iż dzięki projektowi”Ogólnopolski Program Edukacji Naukowej” (OPEN) możliwe jest uzyskanie nieoprocentowanej pożyczki na organizowane przez Towarzystwo Hipnozy Terapeutycznej i Badań nad Hipnozą GTH Polska kursy, z możliwością umorzenia do 25% kosztów.\nSzczegóły propozycji: https://open.frp.pl/\nZapraszamy serdecznie do wzięcia udziału w Kursie Podstawy Hipnozy.\nWszystkich, którzy ukończyli już kurs Postawy Hipnozy, tych którzy ukończyli Kurs Hipnozy II stopnia oraz osoby posługujące się hipnozą w stopniu zaawansowanym zapraszamy do wzięcia udziału w Szkoleniu w Metodzie Psychoterapeutycznej H.I.T.T.® Wernera Meinholda.\nSzkolenie jest dwupoziomowe (dwuletnie). Po pomyślnym ukończeniu całego szkolenia uczestnik uzyska Międzynarodowy Certyfikat Hipnoterapeuty w Metodzie Psychoterapeutycznej H.I.T.T.® Jeśli uczestnik szkolenia zdecyduje się wyłącznie na ukończenie pierwszego poziomu, to otrzyma tytuł: Początkujący Hipnoterapeuta w Metodzie H.I.T.T.®.\nPrzypominamy także o możliwości uzyskania dofinansowań w wysokości 50-80% do organizowanych przez nas Kursów. Szczegóły: http://bit.ly/2MiS8um\nOpublikowano w AktualnościTagged dopłaty do kursów, GTH Polska, hipnoterapia, hipnoza, klub hit, kurs hipnozy, kursy hipnozy, METODA HITT®, mtoda HITT, szkoła hipnozy, warsztaty hipnoterapeutyczne, werner meinhold


W największych firmach system PPK ruszy 1 lipca 2019 r.18 lipca 2018 r.\nHiszpania ma nowy pomysł na sfinansowanie emerytur. Wprowadzi nowy podatek bankowy17 lipca 2018 r.\nRząd coraz bardziej jak Robin Hood. Najbogatsi podzielą się z biednymi16 lipca 2018 r.\nRuszyła strona emeryturabezpodatku.pl, poświęcona nowej inicjatywie PSL14 lipca 2018 r.\nPodzielona płatność bez (większych) problemów11 lipca 2018 r.\nGoogle i Facebook zapłacą w Polsce podatki?11 lipca 2018 r.\nABW zatrzymała na Okęciu szefa grupy wyłudzającej VAT w ramach mafii paliwowej10 lipca 2018 r.\nProjekt o daninie solidarnościowej będzie przyjęty zapewne jeszcze w 2018 r.10 lipca 2018 r.\nJesienią ma być gotowy projekt dotyczący uproszczeń w VAT. Można zgłaszać propozycje zmian10 lipca 2018 r.\nPolskie przepisy o VAT kontra unijna dyrektywa. Ostatnie słowo należy do TSUE6 lipca 2018 r.


Inter Cars: konkurs dla warsztatów Q-Service | MOTOFAKTOR\nInter Cars: konkurs dla warsztatów Q-Service\nNiecałe 2 miesiące pozostały do końca konkursu w którym warsztaty zrzeszone w Q-Service rywalizować mogą o samochód zastępczy na rok.\nWalczyć jest o co, bo organizator przygotował bardzo atrakcyjne nagrody. Zgodnie z regulaminem cały kraj podzielony został na 4 regiony, a w każdym z nich wyłonionych zostanie po 3 triumfatorów. Zdobywcy pierwszych miejsc otrzymają samochody zastępcze Skoda Rapid dla warsztatu na okres jednego roku użytkowania. Drugie i trzecie miejsca nagrodzone zostaną wysokimi gratyfikacjami finansowymi możliwymi do wykorzystania na elementy podnoszące jakość obsługi w serwisie, np. na doposażenie biura obsługi klienta czy zmianę elementów wizualizacji sieciowej. Miejsca na podium dodatkowo nagrodzone zostaną specjalnymi pakietami reklamowymi, które zwycięskie warsztaty będą mogły wykorzystać na swoją promocję w radiu, prasie i Internecie. Każdy z laureatów otrzyma ponadto szeroki wachlarz świadczeń na techniczne szkolenia organizowane przez Inter Cars.\nKonkurs trwa do końca wakacji, czyli do 31 sierpnia, a żeby wziąć w nim udział należy spełniać powyższe kryteria i przesłać swoje zgłoszenie wraz ze zdjęciem warsztatu na adres sieciserwisowe@intercars.eu.


Zapobieganie wypadkom: chroń swoją młodość\n« Plan redukcji prawdziwego wieku\nKrzyżowa transplantacja »\n07/21/2015 | Author admin\nW 1994 roku około 150 tysięcy Amerykanów zmarło wskutek doznanych urazów. 61% tych zgonów uznano za przypadkowe, a spośród nich aż osiemdziesięciu procentom można było zapobiec. Zgodnie z danymi National Center for Health Statistics przypadkowe zatrucia (przede wszystkim przedawkowanie leków), wypadki spowodowane przez pojazdy mechaniczne i wreszcie wypadki z bronią palną są kolejno pierwszą, drugą i trzecią co do częstości przyczyną śmierci dorosłych Amerykanów w wieku od trzydziestu pięciu do czterdziestu pięciu lat. Wypadki spowodowane przez pojazdy mechaniczne są trzecią co do częstości przyczyną zgonów Amerykanów przed ukończeniem sześćdziesiątego piątego roku życia. Corocznie w wypadkach takich ginie 45 750 Amerykanów, pól miliona zaś odnosi poważne obrażenia.\nMimo że zwykle nie myślimy o działaniach mających zapobiec wypadkom jako o tych, które mają zatrzymać naszą młodość, można szybko nauczyć się właśnie tak myśleć. Przecież nie tylko ryzykujemy śmiercią w wypadku ulicznym, czy w takim zdarzeniu, jak upadek z wysokości (druga co do częstości przyczyna zgonów wskutek wypadku), doznany przez nas uraz prawdopodobnie przyspieszy procesy starzenia się naszego organizmu, ponieważ sprawi, iż będziemy mniej aktywni, mniej się będziemy ruszać, bardziej będziemy podatni na zespół przewlekłego bólu. A wypadki nie tylko w sposób bezpośredni powodują upośledzenie fizyczne i ułomność związaną z przebytym urazem, mogą także wywoływać starzenie się organizmu w związku z przebytym stresem.\nTo, co mnie jako lekarza doprowadza do obłędu, kiedy czytam statystki wypadków w USA, to fakt, iż tak wielu wypadkom można by zapobiec. Na przykład, prowadzenie samochodu po spożyciu alkoholu jest wiodącą przyczyną wypadków samochodowych. Czterdzieści procent ofiar śmiertelnych na drogach ginie właśnie w wypadkach spowodowanych alkoholem, również 9% wszystkich obrażeń ciała powstaje po spożyciu alkoholu (zapoznaj się z rozdziałem dziesiątym, gdzie szerzej piszę o alkoholu i o innych uzależnieniach). Mimo że wszyscy wiemy, iż prowadzenie po wypiciu alkoholu jest fatalnym pomysłem, wielu z nas wciąż się na to decyduje. A przecież kosztów wynikających z uszczerbku na zdrowiu w ogóle nie można porównać z kosztami przejazdu taksówką. A mimo to wciąż siadamy za kierownicą po alkoholu. Po co kusić jednak los?


jesteś tutaj: Strona główna / Szkoła podstawowa / Zakończenie roku szkolnego 2018/2019\n19 czerwca w Zespole Szkół Akademickich symbolicznie zabrzmiał dzwonek kończący rok szkolny 2018/2019. Ze szkołą na ponad dwa miesiące pożegnali się uczniowie szkoły podstawowej i liceum.\nSzczególny charakter miała uroczystość zakończenia szkoły przez ostatni rocznik gimnazjalistów i uczniów klasy ósmej szkoły podstawowej.\nNa początku uroczystości absolwenci, zaproszeni rodzice oraz nauczyciele wysłuchali przemówienia pana profesora Ireneusza Kubiaczyka. Potem pani dyrektor Katarzyna Jastrząb podsumowała miniony rok szkolny, pogratulowała absolwentom ukończenia szkoły, 27 uczniom wręczyła świadectwa z wyróżnieniem i nagrody, a ich rodzicom listy gratulacyjne.\nGimnazjaliści i uczniowie ostatniej klasy szkoły podstawowej podziękowali nauczycielom za trud nauczania i wychowania, wręczając im czerwone róże.\nCzęść artystyczna została wzbogacona krótkimi filmikami z życia poszczególnych klas, ilustrującymi wspólnie przeżyte chwile w murach Zespołu Szkół Akademickich.\nPotem młodzież spotkała się z wychowawcami.\nW tygodniu poprzedzającym oficjalne zakończenie roku szkolnego odbył się Bal Absolwenta.\nRozpoczął go wspólnie odtańczony polonez. A potem była wspaniała zabawa, która na długo pozostanie w pamięci absolwentów.


Akcje ratownicze w 2016r. - OSP Jednostka Ratownictwa Specjalistycznego we Wrocławiu\n22 grudnia 2016r. - Gołostowice - Poszukiwania 15-letniego zaginionego chłopaka\nW czwartek o godz. 22:30 zostaliśmy zadysponowani do pomocy policji w poszukiwaniach 15-letniego chłopaka, który zaginął w miejscowości Gołostowice (gm. Kondratowice, pow. strzeliński). Do wyjazdu przygotowywało się 12 strażaków wraz z 5 psami ratowniczymi specjalności terenowej. Po około 30 minutach, w trakcie przygotowań do wyjazdu otrzymaliśmy informację, że zaginiony został odnaleziony przez patrol policji. Nastolatek był wyziębiony, w związku z tym został przekazany pod opiekę Zespołowi Ratownictwa Medycznego.\n16 grudnia 2016r. - Miechowice Oławskie - Poszukiwania zaginionej kobiety\nW piątek o godz. 15:01 nasza jednostka została zadysponowana do pomocy policji w poszukiwaniach zaginionej 21-letniej kobiety na terenie powiatu strzelińskiego. Kilka minut później podczas rozmowy z dyżurnym KPP w Strzelinie otrzymaliśmy informację, że zaginiona już wróciła do miejsca zamieszkania, tym samym działania poszukiwawcze zostały zakończone.\n9 listopada 2016r. - Sulików - Poszukiwania zaginionego mężczyzny\nWe wtorek w godzinach wieczornych zostaliśmy zadysponowany do pomocy policji we wznawianych następnego dnia rano poszukiwań 67-letniego mieszkańca miejscowości Sulików (pow. zgorzelecki, gm. Sulików), który opuścił miejsce zamieszkania w nocy z 6 na 7 listopada. Niestety prowadzone działania nie przyczyniły się do odnalezienia osoby zaginionej.\n24 października 2016r. - Wrocław - Wypadek drogowy\nW poniedziałek godziny 19:20 strażak naszej jednostki wracający z wyjazdu gospodarczego, na skrzyżowaniu ul. Grabiszyńskiej i Twardej, najechał na zderzenie dwóch samochodów osobowych.\n24 października 2016r. - Karłowice - Poszukiwania zaginionego mężczyzny\nW poniedziałek około godziny 9:00 zostaliśmy zadysponowani do pomocy policji w poszukiwaniach 58-letniego mieszkańca wsi Karłowice (pow. lubański, gm. Oleszna), który po raz ostatni widziany był przez rodzinę w czwartek 20 października, gdy wybierał się na grzyby do pobliskiego lasu. Niestety na poszukiwanym terenie nie natrafiono na osobę zaginioną.\nW środę o godz. 17:30 nasza jednostka wraz ze Specjalistyczną Grupą Poszukiwawczo-Ratowniczą "Wałbrzych" została zadysponowana do miejscowości Milęcice (pow. lwówecki, gm. Lubomierz), gdzie na terenie jednego z gospodarstw przygnieciona przez mur została 31-letnia kobieta. Do wyjazdu przygotowywało się 4 strażaków wraz z dwoma psami ratowniczymi specjalności gruzowiskowej. Kwadrans później podczas przygotowań do wyjazdu, otrzymaliśmy informację, że poszkodowana została wydobyta spod gruzu, tym samym dyspozycja wyjazdu dla SGPR Wałbrzych i Naszej jednostki została anulowana.\nW sobotę około godz. 20 zostaliśmy poproszeni o pomoc w poszukiwaniach 78-letniej kobiety, która około godz. 18 oddaliła się z jednego z oddziałów szpitala im. T. Marciniaka mieszczącego się przy ul. Fieldorfa we Wrocławiu. Stan zdrowia kobiety oraz niska temperatura i intensywne opady deszczu sprawiły, że istniało bezpośrednie zagrożenie dla jej zdrowia. Do działań poszukiwawczych wyjechało 7 strażaków z 2 psami ratowniczymi specjalności terenowej oraz z quadem. Starsza pani została odnaleziona przez patrol policji, w terenie leśnym około 1200 metrów od szpitala i 400 metrów od miejsca, w którym była widziana po raz ostatni przez osobę postronną.\nW piątek około godz. 15:30 nasza jednostka została zadysponowana do pomocy w poszukiwaniach kategorii. I, 15-letniej mieszkanki wsi Maniów (pow. wrocławski, gm. Mietków), która opuściła w godzinach porannych miejsce zamieszkania. Nastolatka została odnaleziona, przebywała w jednym miejsc z wytypowanych do sprawdzenia przez policję, a które było oddalone o ok. 60 km od jej miejsca zamieszkania.


1 lutego, 2022 17 października, 2021 przez Awino Fredrick\nOsobowość kota norweskiego leśnego\nCzęste problemy zdrowotne kota norweskiego leśnego\nNiesamowite fakty o norweskich kotach leśnych\nDieta i żywienie kota norweskiego leśnego\nOczekiwana długość życia kota norweskiego leśnego\nKot norweski leśny, znany również jako Norsk skaukatt lub Norsk skogskatt, to rasa kotów domowych, która pochodzi z Europy Północnej i lubi spędzać czas na świeżym powietrzu. Kot jest przystosowany do zimnego klimatu, posiada wodoodporną, błyszczącą i długą sierść oraz wełnisty podszerstek służący do izolacji. Jest to powszechnie znane, a ponieważ nie ma odpowiednich pism, przyjmuje się, że kot został przywieziony przez Wikingów do Norwegii około 1000 roku naszej ery.\nKot ten prawie wyginął w czasie II wojny światowej, ale dzięki Klubowi Kota Norweskiego Leśnego, który pojawił się i ustanowił oficjalny program hodowlany. W latach 70-tych XX wieku kot został zarejestrowany przez Europejską Federację Internationale Féline jako rasa. Obecnie rasa ta jest popularna w różnych krajach, w tym w Norwegii, Francji, Islandii, Szwecji i Danii.\nUważa się, że kot norweski leśny istnieje od dawna, ponieważ mitologia nordycka wskazuje na istnienie kotów o długiej sierści. Okres, w którym powstały opowieści o kotach, różni się w zależności od autora. Duża część mitów norweskich została przekazana ustnie i zapisana w poematach Edda między 800 a 1200 rokiem naszej ery. Według mitów, koty domowe istniały w Norwegii od tysięcy lat, a w przypadku, gdy mogły to być koty leśne, jest to dyskusyjne.\nKoty przybyły na tereny północne wraz z ludzkimi osadnikami, krzyżowcami, czy handlarzami i prawdopodobnie początkowo były krótkowłose, gdyż to Rzymianie przewieźli je z Egiptu. Klimat północnej Norwegii jest surowy, ponieważ słońce nie zachodzi od12 maja do1 sierpnia. Problem ten sprawił, że rozwinęły one gęstą, długą, wodoodporną sierść, szybki spryt i odporną konstytucję, aby przetrwać.\nPierwsze starania o uznanie kota norweskiego leśnego za odrębną rasę rozpoczęły się w latach 30-tych XX wieku. Niestety, dopiero w latach 70-tych, kiedy kot prawie wyginął, jego miłośnicy w Norwegii zaczęli go chronić.\nWegies (inna nazwa norweskich kotów leśnych), w 1980 roku, przybył do Stanów Zjednoczonych. TICA jako pierwsza uznała tę rasę, a nawet zaakceptowała kota do udziału w zawodach mistrzowskich w 1984 roku. Nawet po akceptacji, dopiero w 1993 roku rasa uzyskała championat CFA.\nKoty mają silną konstytucję. Ponadto, ich solidne mięśnie i kończyny sprawiają, że są świetnymi wspinaczami i skoczkami. Sierść kotów ma dwie warstwy, w tym warstwę wewnętrzną (gęstą i wełnistą) i warstwę zewnętrzną (wodoodporną, błyszczącą i długą).\nKoty kochają ludzi i dobrze się czują w ich towarzystwie. W niektórych przypadkach domagają się one czułości, a innym razem wydają się ciche i niezależne. Są tak przyzwyczajeni do życia na świeżym powietrzu i polować i wędrować na zewnątrz, są one również znane jako wielkich wspinaczy. Czy potrzebujesz towarzysza? Wtedy potrzebujesz jednego z nich, ponieważ są one figlarne i przyjazne, ale potrzebują więcej czasu, aby się rozwinąć (dojrzewają w wieku około czterech lat).\nWegie to koty o dużej budowie ciała, muskularne i wysportowane. Ważą od 12 do 16 funtów, a samce są większe w porównaniu do samic. Mają też długą, wodoodporną i błyszczącą sierść, którą przystosowały do surowego norweskiego klimatu. Poza tym mają gęsty podszerstek, który odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu ciepła, a to oznacza, że wymagają regularnej pielęgnacji i szczotkowania.\nDla kolorów, kolory płaszcza obejmują złoty, srebrny, kremowy, czerwony, niebieski, czarny i biały. Puszysta sierść kota może mieć wzory tabby, calico, tortoiseshell, bicolor i jednolite futro. Ponadto, oczy mają odcienie miedzi, złota i zieleni, a w niektórych przypadkach, mają kombinację tych trzech kolorów.\nKot jest rasą naturalną i w porównaniu z innymi rasami nie wykazuje pewnych problemów zdrowotnych, które są powszechne wśród większości ras. Test DNA zazwyczaj pomaga w określeniu chorób, na które kotek może zachorować. Chociaż koty norweskie leśne są zdrowe, niektóre z chorób, na które są podatne to dysplazja stawów biodrowych i choroba spichrzeniowa glikogenu IV. Dysplazja stawów biodrowych jest powszechna wśród psów, ale Wegie są narażone na ryzyko jej wystąpienia, a choroba spichrzeniowa glikogenu IV jest dziedziczna i śmiertelna.\nIstnieją duże szanse, że był to kot wikingów.\nTo nie są zwykłe przechodnie koty, to mityczne stworzenia\nWegie to wojownicze koty.\nW Europie są one jedną z najbardziej popularnych ras w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych\nKoty są podatne na problemy zdrowotne\nKoty norweskie leśne mają wbudowane ubranie zimowe (dwuwarstwowa sierść)\nKoty są również świetnymi wspinaczami po drzewach\nKoty te są powiązane z Maine coonami, ponieważ są do siebie podobne\nSą one ogromne\nW pewnym momencie prawie wyginęły.\nDojrzewają powoli w porównaniu do innych kotów\nSą one społeczne\nKoty mają zdolność zmiany głosu\nKoty są potomkami myśliwych, dlatego też preferują dietę wysokomięsną i wysokobiałkową. Zazwyczaj są wybredne w kwestii pokarmów, których nie lubią. Należy unikać lub ograniczać węglowodany, ponieważ nie powinno się ich jeść i nie przetwarzać.\nKoty norweskie leśne jedzą więcej w porównaniu z innymi rasami kotów, ze względu na swój duży rozmiar. W przypadku, gdy kot jest wybredny lub staje się trudnym zjadaczem, ważne jest, aby spróbować mięsa i żywności bogatej w białka. Poza tym, istnieją pewne specyficzne karmy przeznaczone dla kotów norweskich leśnych.\nPodobnie jak inne rasy kotów, koty norweskie leśne mogą żyć od 11 do 20 lat, a zależy to od jakości życia i ogólnego stanu zdrowia. Nawet jeśli są zdrowe, muskularna rasa cierpi z powodu otyłości, jak również innych problemów związanych z wagą, takich jak problemy ze stawami i cukrzyca podczas starzenia się. Mogą również cierpieć na choroby nerek i serca, dlatego tak ważne są regularne szczepienia i badania kontrolne.\nKategorie Atrakcje w Norwegii, Bez kategorii Tagi bioróżnorodność, Dzika przyroda Svalbardu, Norweska dzika przyroda, Różnorodność biologiczna w Norwegii Nawigacja wpisu