Te alkohole muszą stanąć na weselnym stole! – Wedding Dream\nStrona główna » ŚLUB I WESELE » Te alkohole muszą stanąć na weselnym stole!\nWeselne alkohole – czy wyobrażacie sobie imprezę ślubną bez mocniejszych trunków? Podejrzewam, że nie! Nawet jeśli Wy, jako państwo młodzi, nie jesteście wielbicielami wysokoprocentowych napojów, tak Wasi goście zapewne nie mogą się doczekać, kiedy wypiją Wasze zdrowie!\nZ alkoholem należy jednak postępować bardzo ostrożnie. Dobrze jest zdecydować się na kilka rodzajów, ale nie przesadzać z jego ilością.\nJakie alkohole wybrać, aby zabawa była udana?\nAlkohole weselne – Wódka\nNikomu chyba nie trzeba mówić, że wódka jest alkoholem najchętniej pitym na weselach.\nDokładając do tego ilość tego trunku, wypitego szczególnie przez męską część zaproszonych, można zdecydowanie przyznać mu pierwsze miejsce w rankingu najpopularniejszych alkoholi na przyjęciu weselnym.\nWiedząc, jak lubiana jest wódka, dobrze jest zakupić jej nieco więcej i nie oszczędzać na jakości.\nOdpowiednie alkohole weselne to gwarancja dobrego samopoczucia weselników.\nMożecie być pewni, że goście to docenią! Wiele hurtowni ma specjalne oferty dla nowożeńców. Warto też czekać na atrakcyjne propozycje w supermarketach.\nJeśli ktoś z Waszej rodziny zajmuje się robieniem nalewek i chcecie zaserwować je na swoim weselu, upewnijcie się, że właściciele obiektu nie mają nic przeciwko temu, ponieważ tego typu trunki nie posiadają akcyzy.\nNa niektórych weselach w ramach humorystycznego akcentu, państwo młodzi stawiają tabliczki z hasłami „Trust me you can dance – vodka”…\n…lub „Żadna, dobra historia nie zaczyna się od soku pomarańczowego”. Nikt nie przejdzie obok tego obojętnie! Przykład takiej tabliczki możecie zobaczyć poniżej. Jest to zdjęcie z wesela Agnieszki, która wysłała nam swoje fotografie do cyklu Wasze śluby!\nAlkohole weselne – Wino\nTym gościom, którzy wolą sączyć trunki powoli, dobrze jest zapewnić nieco lżejsze alkohole.\nWina czerwone i białe (białe można zastąpić różowymi), zwłaszcza wytrwane i półwytrawne, są najpopularniejszym i najlepszym wyborem.\nPo słodkich winach miewa się złe samopoczucie następnego dnia. Smakosze mogą pokusić się o dobranie win pod menu. Niektóre miejsca oferują również możliwość zwrotu nienaruszonych butelek po weselu.\nJeśli nie macie pewności, że cały alkohol zostanie wypity, a nie chcecie trzymać go w domu, poszukajcie sklepu, który oferuje taką możliwość.\nZobacz także: Jak skomponować wino z menu?\nWeselne alkohole – Szampan\nOczywiście jest to trunek, który serwuje się na początku wesela. Wita się nim gości, którzy przybyli na salę tuż po uroczystości. Bardzo często sale weselne wliczają ten alkohol już w koszt menu.\nW tym momencie dobrze jest pamiętać o osobach, które nie mogą pić alkoholu…\n…i poprosić obsługę o zaserwowanie bezalkoholowego odpowiednika – np. bezalkoholowego wina lub soku winogronowego.\nJeszcze kilka lat temu moglibyśmy przeczytać, że piwo jest zupełnie zbędnym napojem, jednak zyskuje na popularności. Po tego rodzaju alkohole sięgają osoby, które nie chcą wypić za dużo, nie przepadają za wysokoprocentowymi trunkami lub przyjechały samochodem i koło 3 czy 4 nad ranem będą prowadzić.\nWarto zatem zainwestować w kilkadziesiąt butelek i dać gościom szerszy wybór. Super pomysłem jest umieszczenie ich w ogólnodostępnym miejscu. Na weselach w stylu boho sprawdzą się balie lub stare wanny wypełnione lodem. Mogą w ten sposób dopełnić strefę chill out’u.\nAlkohole weselne – Drink bar\nCoraz większą popularnością cieszą się barmani wynajmowani na wesele, którzy na żywo serwują ślubne alkohole! Daje to jeszcze szerszy wachlarz możliwości, a goście są zachwyceni kolorowymi drinkami. Zamawiając taką usługę można poprosić o dwie lub trzy propozycje bezalkoholowe.\nZ jakich alkoholi możecie zrezygnować?\nNa polskich weselach raczej nie sprawdzają się alkohole typu whiskey, brandy, likiery. Oczywiście są odstępstwa od tej reguły i jeśli wiecie, że wśród Waszych gości będą osoby, które gustują w takich trunkach to śmiało możecie kupić kilka lub kilkanaście butelek. Przeanalizujcie najpierw dokładnie listę zaproszonych osób i dopiero wtedy podejmijcie decyzję!\nTagi: alkohol APP, alkohole, alkohole na weselu, alkohole-app, Menu APP, weselne menu


W dniach od 6 do 13 stycznia 2019 roku odnotowano spadek cen większości polskich zbóż. W tym największe zwyżki dotknęły owies paszowy, a obniżki – jęczmień browarniany. Nieznacznie podrożała za to pszenica konsumpcyjna, a potaniała pszenica paszowa i kukurydza.\nJak podaje Zintegrowany System Rolniczej Informacji Rynkowej, w omawianym czasie cena za jęczmienia browarnianego zmalała o 60 zł/t do 837 zł/t.\nSpadki cen pozostałych zbóż wahały się w przedziale od 0,3% (żyto konsumpcyjne do 713 zł/t) do 3% (pszenica paszowa do 811 zł/t), przy czym kukurydza straciła na wartości o 4,1% do 811 zł/t.\nZ kolei wzrost odnotowano względem owsa paszowego, który podrożał o 23 zł/t do 727 zł/t. Innym rodzajem polskiego zboża, którego cena również się zwiększyła jest pszenica paszowa i jęczmień paszowy – w analizowanym okresie płacono za tonę odpowiednio 849 zł i 822 zł, a zatem o 2 zł/t i 1 zł/t więcej.\nTagi: zboże, jęczmień, jęczmień browarniany, alkohol, owies paszowy, konsumpcja, kukurydza


Silne pocenie się VS tłuszcz podskórny i utrata wagi. Jak to jest? - PoTreningu.pl\nSilne pocenie się VS tłuszcz podskórny i utrata wagi. Jak to jest?\nMaciej Sulikowski 21 września 2015\nCzy osoby otyłe pocą się bardziej od tych o normalnej wadze? Co się dzieje w różnych warunkach otoczenia. Jeżeli poszukamy, szybko znajdziemy odpowiedź na te i inne pytania. Zapraszam do lektury.\nCzłowiek jest stałocieplny, to znaczy organizm dąży do utrzymania temperatury średniej w stanie równowagi wynoszącej 37 ± 0,5 oC . Tkanka tłuszczowa ma wiele odmian – m.in. tłuszcz brunatny, podskórny (biały), trzewny (wokół narządów wewnętrznych). Tłuszcz brunatny, paradoksalnie, jest największym sprzymierzeńcem – człowieka, gdyż jest to tkanka aktywna. Ma dużo mitochondriów i jest bogato ukrwiona. To znaczy, że (podobnie jak tkanka mięśniowa) „spala” energię! Niestety, tłuszczu brunatnego u człowieka jest bardzo mało . Fenomen tłuszczu brunatnego tłumaczą nowe badania naukowe: „Dr Patrick Seale z Akademii Medycznej Harvarda wraz z zespołem współpracowników donieśli na łamach magazynu „Nature”, że brunatna tkanka tłuszczowa wywodzi się z komórki prekursorowej należącej do linii rozwoju mięśni szkieletowych” . Z kolei tkanka trzewna jest największym wrogiem zdrowia i sylwetki – wywołuje insulinooporność, choroby metaboliczne, zwiększa szanse na cukrzycę typu II. W kontekście temperatury i odwodnienia najbardziej powinna interesować nas tkanka tłuszczowa podskórna. Dla rosnących rzesz ludzi na świecie podobny „balast” stanowi utrapienie. O ile nie mieszkasz w ostrym np. górskim klimacie, na Syberii czy Antarktydzie – dodatkowe kilogramy tłuszczu nie są Ci do niczego potrzebne. Z wielu badań wynika, iż tkanka tłuszczowa jest nie tylko nieestetyczna, ale może wpływać na pogorszenie funkcjonowania całego organizmu.\nTkanka tłuszczowa i jej wpływ na zdrowie\nPrzy nadwadze dążącej do otyłości liczyć należy się z:\ninsulinoopornością – czyli gorszym tolerowaniem węglowodanów, większym odkładaniem się tkanki tłuszczowej,\nim więcej insuliny krąży, tym więcej tłuszczu w ciele, gdyż nasila ona syntezę kwasów tłuszczowych,\nzaburzeniami lipidogramu (proporcje HDL, LDL, cholesterol, trójglicerydy),\nspadkiem ilości testosteronu (#1), jeden z mechanizmów to większa aromatyzacja testosteronu do estrogenów (podobne zjawisko ma decydujące znaczenie dla wielu skutków ubocznych występujących przy stosowaniu dopingu farmakologicznego np. testosteronu czy metanabolu),\nspadkiem ilości testosteronu (#2), poprzez mechanizm zwiększania ilości SHBG (globuliny wiążącej np. testosteron) ,\nwolniejszym pozbywaniem się tkanki tłuszczowej (pośrednio poprzez wpływ na wiązanie przez SHBG hormonów tarczycy),\nwiększym stanem zapalnym w ciele (TNF-alfa, kortyzol, cytokiny np. IL-6) – dlaczego? Gdyż te związki są produkowane m.in. w tkance tłuszczowej!\nNadmiar tłuszczu = nadmiar potu?\nJak wspomniałem, tłuszcz stanowi warstwę ochronną i izolującą. Jednak we współczesnym świecie podobny „bagaż” – przyniesie kolejny przykry efekt uboczny- nadmiar potu. Dlaczego? Pot jest hipotonicznym (0,3%) roztworem NaCl. Mechanizm parowania wydzielanego potu jest najbardziej skutecznym sposobem oddawania ciepła do otoczenia  Pocenie się jest swego rodzaju obronną reakcją organizmu. Wg badań J. Górskiego w „Fizjologii wysiłku i treningu fizycznego": „Wzrost temperatury wewnętrznej o 1 stopień Celsjusza oznacza wzrost częstości skurczów serca o 9 uderzeń na minutę i zmniejszenie objętości wyrzutowej serca o ok. 11 ml”.  Ciało zrobi wszystko, aby pozbyć się nadmiaru temperatury, gdyż jest groźna dla zdrowia, czasem dla życia. Im grubsza warstwa tłuszczu – tym gorsze będzie pozbywanie się ciepła. Organizm bezustannie wytwarza ciepło, nawet w spoczynku: „wyzwalanie ciepła przez dorosłego, zdrowego człowieka, przebywającego w spoczynku w strefie komfortu cieplnego, wynosi 4,184 kJ · kg masy ciała-1 · h-1. Jak łatwo obliczyć, człowiek o masie ciała 70 kg, przebywający w pozycji leżącej, w całkowitym bezruchu, uwalnia w ciągu godziny około 293 kJ ciepła, tj. mniej więcej tyle ile 80 W żarówka” . Sprawy znacznie komplikują się, gdy otyły człowiek podejmuje wysiłek np. trening siłowy czy aerobowy. U zdrowych ludzi trening powoduje nawet 100-krotne przyspieszenie metabolizmu, w efekcie: piętnasto-dwudziestokrotny wzrost wydzielania ciepła przez mięśnie. Więcej ciepła – większa walka organizmu o przywrócenie homeostazy. Im gorsze pozbywanie się ciepła, tym więcej potu. A im więcej potu – tym większa utrata elektrolitów – sodu, potasu, magnezu. Picie wody wcale nie musi pomagać, gdyż płyn musi zostać przeniesiony z układu pokarmowego, co dodatkowo obciąża serce. W ten sposób kółko się zamyka.\nW niekomfortowych warunkach (np. gdy jest gorąco) serce bez specjalnego obciążenia bije o wiele szybciej niż w chłodzie. Każdy kolejny stopień temperatury wewnętrznej ciała zwiększa obciążenie serca. Ale to jeszcze nie wszystko – intensywny trening osoby otyłej nawet w idealnych warunkach powoduje duże straty wody i elektrolitów: „Galloway i Maughan stwierdzili, że w zimnym otoczeniu (10°C), tempo pocenia wynosi 0,65 l/h u osobnika ćwiczącego z intensywnością równą 80% maksymalnego poboru tlenu”  „W trakcie wysiłku w normalnych warunkach wydzielanie potu w ciągu godziny pracy wynosi 1-1,5 l. W gorący, parny dzień wzrasta nawet do 4 l / godzinę”  Wg J. Górskiego odprowadzenie 1 litra potu to koszt 580 kcal ciepła.\nJakie skutki ma odwodnienie?\nW jednym z badań restrykcje w spożywanych płynach miały opłakane skutki. Celowo ograniczono podaż płynów w ciągu nocy i w trakcie wysiłku fizycznego, aby zbadać skutki odwodnienia u zawodników. 9 mężczyzn przez 90 minut jechało na rowerze z intensywnością rzędu ~65% szczytowego poboru tlenu. Po czym przez 6 minut prowadzono próbę czasową (wydatkowali wtedy 6 kJ/kg masy ciała). Po 20 minutach pobierano próbki krwi, a próbki mięśni pobrano przed, po 45 i 90 minutach wysiłku.\nGrupa odwodnienia startowała z niedoborem 0.6% masy ciała wskutek ograniczenia podaży płynów w nocy, po 45 minutach utrata wagi wzrosła do 1,4%, a po 90 minutach do 2,3%, po próbie czasowej do 3,1% masy ciała,\nNie stwierdzono różnic w pochłanianiu tlenu, produkcji dwutlenku węgla czy utracie potu pomiędzy grupami,\nJednakże parametry takie jak tętno (HR), stopień postrzeganego wysiłku, temperatura wewnętrzna, osmolalność osocza, objętość traconej plazmy, ilość białka szoku termicznego (Hsp72) oraz zużywanie glikogenu oraz utlenianie węglowodanów były większe w grupie odwodnienia (gdy badani przeszli z progu 0,6 do 2,3% odwodnienia),\nPróba czasowa u odwodnionych była 13% wolniejsza w porównaniu do grupy nawodnionej (badani w grupie restrykcji płynów zaczęli próbę czasową przy progu odwodnienia 2,3% skończyli na poziomie 3,1%),\nNawet przy pracy z niskim obciążeniem wszystkie parametry metaboliczne były bardziej niekorzystne w grupie odwodnienia (co najbardziej szokujące więcej było mleczanów we krwi i w mięśniach oraz białka Hsp72 w serum krwi!),\nNadmiar tkanki tłuszczowej może zmniejszać możliwości wysiłkowe zawodnika, szczególnie przy wysiłku długotrwałym, w wysokiej temperaturze i/lub wilgotności,\nOsoby otyłe przy tym samym wysiłku bardziej odwodnią się od zawodników o normalnym składzie ciała,\nOdwodnienie prowadzi do dalszego wzrostu tętna i spadku możliwości wysiłkowych – pod względem szeregu parametrów metabolicznych,\nW celu optymalizacji treningu, poprawy środowiska hormonalnego oraz parametrów metabolicznych należy pozbyć się tkanki tłuszczowej,\nNotka końcowa – utrata wagi np. podczas intensywnego treningu w grubym ubraniu, siedzenie w skwarze, przebywanie w saunie, restrykcje płynów nie ma ŻADNEGO wpływu na pozbycie się tkanki tłuszczowej podskórnej. W ten sposób błyskawicznie tracisz kilogramy wody, nie tłuszcz. Podobne praktyki są szkodliwe dla zdrowia i bezsensowne. Mają sens tylko dla zawodników sportów walki – mających zrobić „wagę” na określony moment w czasie. Z reguły osoby te są „wyżyłowane” do maksimum – więc podobne zabiegi to ostatnia deska ratunku.\nTemat rozwijałem tutaj: http://potreningu.pl/articles/3354/najdziwniejsze-pomysly-dotyczace-treningu-cardio\nŹródła: Wymiana ciepła między człowiekiem a jego otoczeniem http://archiwum.ciop.pl/6625.html] 2. "Endokrynologia wysiłku fizycznego sportowców z zarysem endokrynologii ogólnej" M. Mędraś. 3. Termoregulacja organizmu człowieka i obciążenie termiczne prof. dr hab. med. Mieczysław Krause 4. Ronald J. Maugham „Zapotrzebowanie na wodę i elektrolity – efekt wysiłku fizycznego” http://www.cos.pl/sw/34_04/43.pdf 5. J. Górski „Fizjologa wysiłku i treningu fizycznego": 6. Physiol Rep. 2015 Aug;3(8). pii: e12483. doi: 10.14814/phy2.12483. The effect of dehydration on muscle metabolism and time trial performance during prolonged cycling in males.


Deska do krojenia-bambus-stojak-zestaw 3 desek do krojenia - Ambrotech\n» Deska do krojenia-bambus-stojak-zestaw 3 desek do krojenia\nLampa solarna-4 led-stal nierdzewna-lampa na taras-do ogrodu-Grundig\nDeska do krojenia-bambus-stojak-zestaw 3 desek do krojenia\nKod produktu: 25375\nDeska do krojenia-bambusowa-zestaw 3 sztuk\nDobrym wyborem jest deska do krojenia bambusowa. W zestawie znajdują się trzy deski o różnych wymiarach. To innowacyjne rozwiązanie zaoszczędzi miejsca i zadba o porządek na stanowisku pracy dzięki stojakowi. Ponadto sama deska z bambusa to opcja w pełni naturalna i ekologiczna. Świetnie się prezentuje i sprawdzi się nie tylko przy krojeniu różnego rodzaju surowców, ale także przy serwowaniu i prezentacji serów czy wędlin. Oprócz tego deska bambusowa szybciej schnie niż deska do krojenia drewniana, więc zaoszczędza ona również czasu.\nelegancki wygląd z zaokrąglonymi rogami\nnadaje się do stosowania po obu stronach\n30x1,6x17 cm / 33x1,6x21 cm/ 39x1,6x25,5 cm\nstojak: ok 6,1 x 13 x 18 cm


Zestaw panel świetlny zmieniający kolor A2 + stól - TickiT | Hurtownia zabawek i artykułów dziecięcych Akure.pl\n» Zestaw panel świetlny zmieniający kolor A2 + stól - TickiT\nZestaw panel świetlny zmieniający kolor A2 + stól - TickiT\nSugerowana cena sprzedaży: 1 121,95 zł\nNiskopoziomowy stół i panel świetlny zmieniający kolor A2. Stół posiada rozkładane nogi, które blokuje się za pomocą klucza imbusowego. Nasze panele świetlne zmieniające kolor mają nowe złącze magnetyczne zapobiegające wyzwalaniu. Wykorzystują paski LED i dyfuzory do równomiernego oświetlenia paneli w jednym z 20 kolorów.\nDzieci będą czerpać radość z nowych możliwości odkrywania efektów mieszania kolorów, krycia i przezroczystości oraz obserwowania przedmiotów naturalnych i sztucznych w interesujący sposób. Używając pilota na podczerwień, panele można ustawić na indywidualny kolor lub tak, aby obracały się powoli w sekwencji kolorów za pomocą 3 ustawień.\nWszystkie panele świetlne TickiT mają klasę energetyczną A + i zawierają uniwersalny zasilacz (kompatybilny z UK / UE / US / AU) z zasilaczem niskonapięciowym, instrukcję użytkowania oraz przewodnik po panelu świetlnym TickiT.\nPanel świetlny zmieniający kolor A2 pobudza następujące obszary:\nZrozumienie świata - światło\nRozmiar: 605 x 408 x 295 mm


Agata Młynarska to polska dziennikarka, producentka i prezenterka telewizyjna oraz działaczka społeczna. Przez lata prowadziła wiele popularnych programów w TVP i Polsacie. Obecnie zajmuje się przede wszystkim prowadzeniem własnego kanału na platformie Youtube. Dowiedz się, co warto o niej wiedzieć!\nAgata Młynarska: wiek, wzrost, mąż, dzieci\nNazwisko i imiona: Młynarska Agata Maria\nZnana z: Pytanie na śniadanie, Eureko, ja to wiem!, Świat się kręci\nMąż: Przemysław Schmidt\nByli partnerzy: Leszek Kieniewicz, Jarosław Kret, Jerzy Porębski\nDzieci: Stanisław, Tadeusz, Sylwia, Alicja\nAgata Młynarska - życiorys\nAgata Młynarska jest rodowitą warszawianką. Jest córką piosenkarza i autora tekstów Wojciecha Młynarskiego oraz aktorki Adrianny Godlewskiej. Ma dwoje młodszego rodzeństwa: siostrę Paulinę i brata Jana. Ciekawostką jest fakt, iż dziennikarka jest spowinowacona z rodziną Rubinsteinów.\nPrzez dwa i pół roku uczyła się Liceum Sióstr Nazaretanek, a następnie przeniosła do XI Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Reja w Warszawie. Z wykształcenia jest zaś polonistką. Tytuł magistra na wydziale filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim uzyskała, pisząc pracę magisterską na temat parodii w tekstach Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.\nAgata Młynarska brała trzykrotnie ślub. W lutym 1984 poślubiła historyka Leszka Kieniewicza, z którym rozwiodła się po 10 latach małżeństwa. Para ma dwóch synów: Stanisława (ur. 1985) i Tadeusza (ur. 1989). Drugie małżeństwo z Jerzym Porębskim przetrwało zaledwie rok. Po rozwodzie dziennikarka była związania przez dwa lata z prezenterem pogody Jarosławem Kretem. 22 marca 2014 Młynarska wyszła za mąż po raz trzeci, poślubiając przedsiębiorcę Przemysława Schmidta. W licznych wywiadach prezenterka niejednokrotnie pochwalała adopcję dzieci. Sama wychowała dwie dziewczynki z domu dziecka: Sylwię i Alicję. Poza bycia mamą jest także babcią — ma trzy wnuczki.\nChoroba Agaty Młynarskiej\nDziennikarka cierpi na chorobę Leśniowskiego-Crohna, czyli zapalenie jelita. Przez tę przypadłość bolą ją stawy, ma problem z chodzeniem oraz stopniowo pogarsza się jej wzrok. Dziennikarka jest pod stałą opieką lekarską oraz przyjmuje silne leki.\nAgata Młynarska debiutowała na szklanym ekranie w 1978 roku w serialu "Rodzina Leśniewskich", w którym grała postać Agnieszki. Od dziecka jej marzeniem była jednak nie kariera aktorska, a praca dziennikarska. W 1990 roku została prezenterką Telewizji Polskiej, debiutując na antenie TVP2 w roli prowadzącej programu "Obserwator". W kolejnych latach prowadziła tam między innymi takie programy jak:\nSoboty w Dwójce\nW 2006 roku rozpoczęła pracę w Fundacji Polsat, a następnie zwolniła się z TVP i na stałe przeszła do Polsatu. Początkowo pracowała przy produkcji programów, ale wkrótce została również prezenterką stacji. Prowadziła między innymi:\nProwadziła również programy w stacjach należących do grupy TVN Discovery Polska:\nObecnie dziennikarka prowadzi swój kanał na platformie Youtube, gdzie prowadzi wywiady z rozmaitymi artystami i celebrytami.\nAgata Młynarska angażuje się w liczne akcje charytatywne. Do najbardziej znanych projektów, w których uczestniczyła, zaliczyć można realizowaną przez TVP akcję "I Ty możesz zostać św. Mikołajem" na rzecz pomocy dzieciom z domów dziecka. Od 2004 roku działa również w Fundacji „Dziecięca Fantazja”, której jest ambasadorką. Ponadto jest honorową ambasadorką Fundacji „Przyjaciółka”. Za swoją działalność charytatywną dostała wiele oficjalnych podziękowań i nagród. Jest Kawalerem Orderu Uśmiechu oraz zdobyła tytuł Gwiazdy Dobroczynności w plebiscycie organizowanym przez „Newsweek Polska” i Akademię Rozwoju Filantropii.\nAgata Młynarska zmieniła fryzurę! Zobaczcie, jak wygląda po metamorfozie!


Kuchennymi drzwiami: Dwa domy pachnące chlebem. 15.! TU i TAM.\nKuchnia. Serce domu.\nŁączy i zbliża.\nTu tańczą zapachy i wirują dźwięki, których pokusie nie potrafimy się oprzeć.\nW naszych kuchniach TU I TAM - u Anny-Marii i u mnie,było już słodko i wytrawnie, łagodnie i ostro, owocowo i warzywnie.\nPrzyszła pora na smak inny od wszystkich.\nNajstarszy i najcenniejszy.\nTo smak chleba.\nNasz pierwszy wspólny chleb.\nPachnie domem i szczęściem.\nWyjątkowe i niepowtarzalne uczucie, którym dzielimy się z Wami, jak chlebem.\nChleby czekające na swoją kolej,do upieczenia.\nChleby wspaniałe.Na zakwasie.\nI szybkie drożdżowe.\nPrzeglądam listę.Trudny wybór.\nA kiedy już mam,wiem,wybrałam,pojawia się nieoczekiwana sytuacja.\nPiękne okoliczności zmieniają moje plany.\nWłaściwie to nie dziwię się.Nie żyję wszak według z góry ustalonych posunięć.\nJestem elastyczna.Lubię zmiany.Lubię,kiedy coś nowego się zadzieje.\nDlatego piekę dwa chleby.\nJeden taki z listy do zrobienia.\nChleb z gruszką.\nLetnią wodę wymieszać z miodem i cukrem.Dodać drożdże i wymieszać. Odstawić na 10 minut,aby nastąpiła aktywacja drożdży.\nCiasto włożyć do miski wysmarowanej oliwą, przykryć ściereczką i zostawić do wyrastania na godzinę.Powinno podwoić objętość. Po tym czasie ciasto odgazować, złożyć dwa - trzy razy .\nUformować okrągły bochenek,włożyć do durszlaka lub koszyka.Przykryć ściereczką i zostawić na kolejną godzinę.\nW tym czasie piekarnik nagrzać do 230°C i wstawić garnek żeliwny.Wyrośnięty chleb ostrożnie przełożyć do gorącego garnka.Piec przykryty ok.30 minut.Zdjąć pokrywkę i piec jeszcze ok.15 minut.\nChleb jest bardzo dobry.Lekko wilgotny przez dodatek gruszki i oliwy.\nI dzięki gruszce wyjątkowo aromatyczny.\nChociaż na drożdżach,jest świeży przez kilka dni.\nŚwietny z pasztetami i serami.\nChleb jest moją wariacją przepisu ze strony Le Petrin.\nZ sieci dowiedziałam się,że piekły go nieco inaczej Margot i Polka.\nDrugi chleb upiekłam dla mojej Przyjaciółki.\nChleb pszenny na zakwasie z oliwkami i rozmarynem\n150g zakwasu pszennego 100% hydracji\nczarne oliwki odsączone i pokrojone na kawałki\nWszystkie składniki oprócz soli, oliwek i rozmarynu włożyć do miski.\nWymieszać aby się połączyły.Przykryć folią i odstawić do autolizy na 30 minut.\nCiasto wyłożyć na blat.Wyrabiać kilka minut.Posypać solą i dalej wyrabiać aż będzie jednolite i gładkie.Na koniec dodać oliwki i rozmaryn i wyrobić.\nWłożyć je do naoliwionej miski,przykryć i odstawić do fermentacji na 2 godziny.\nPo godzinie złożyć.\nWyjąć ciasto z miski,zawinąć w folię i zostawić na 15 minut aby odpoczęło.\nUformować z ciasta kulę.Włożyć do durszlaka wyłożonego ściereczką grubo posypaną mąką.\nOdstawić na 2 godziny do ponownego wyrastania.\nCiasto z durszlakiem wstawić na noc do lodówki.\nNastępnego dnia wyjąć i zostawić w temperaturze pokojowej na ok.2 godziny.\nPiekarnik z garnkiem żeliwnym nagrzać w temperaturze 230 stopni C.\nCiasto delikatnie przełożyć do garnka.Można naciąć wzdłuż.\nPrzykryć pokrywką i piec ok.30 minut.\nPo tym czasie zdjąć pokrywkę i piec chleb dalej 10-15 minut.\nUpieczony wyjąć z garnka i studzić na kratce.\nPodstawą przepisu był Pain au Levain z blogu Bread Cetera.\nChleb jadłyśmy z suszonymi pomidorami,które niedawno cierpliwie dochodziły w moim piekarniku.\nI z oliwą aromatyzowaną szałwią i orzechami włoskimi.\nOliwa to pyszny dodatek do pieczywa.Rustykalny smak.\nA tak prosto ją wykonać.\nDo butelki włożyć gałązki świeżej szałwii i wsypać kilka orzechów włoskich.\nZalać oliwą extra vergine.\nOdstawić na kilka dni do maceracji.\nOba chleby piekłam w garnku żeliwnym.Ostatnio mocno go wykorzystuję właśnie do wypieku pieczywa.Ma magiczne właściwości,bo chleby wyrastają fantastycznie.Są piękne w środku,puszyste.\nMożna upiec je równie dobrze na kamieniu lub po prostu na rozgrzanej blasze.\nNie sprawiają kłopotów.Dobrze współpracują.\nMam taki pogląd,że kiedy wyrabiam je ręcznie, z czułością,odwdzięczają się właśnie pięknym wyglądem i smakiem.Żaden mój chleb nie powstał przy użyciu maszyny,choć widziałam wiele pięknych bochenków wyrobionych przez dzielny hak.\nNadal mam nabożny stosunek do ciasta chlebowego.Traktuję je szczególnie i nie mogę powierzyć maszynie niezwykłego z nim kontaktu.\nCzęstujcie się.I koniecznie upieczcie swój chleb!\nAutor: Amber o 7:45 PM\nEtykiety: oliwa, pieczywo, TU I TAM\nWiewióra 29 września 2011 19:48\nTen z gruchą kusi bardzo bo zakwas mi zszedł i nie mam jeszcze nowego więc bazuję na drożdżach :)\nANNA 29 września 2011 19:51\nChleb z gruszką...koniecznie musze spróbować!\nKUCHARNIA, Anna-Maria 29 września 2011 19:51\nAmber! Cudownie, że my swoje pierwsze wspólne chleby już upiekłyśmy! To wyjątkowe i wspaniałe uczucie! Już wiem, że będę Cię namawiać (choć pewnie nie muszę) na kolejne!\nA Twoje chleby wspaniałe - takie jak lubię i omal nie upiekłam takiego samego;)\nDziękuję za kolejne wspaniałe chwile!!!\nAsia 29 września 2011 19:52\nOstatnio moje 'kuchenne życie' w dużej mierze kręci się wokół chleba. Ale gruszka w chlebie? Tego jeszcze u mnie nie było! Ale myślę, że już niedługo... :)\nmargot 29 września 2011 19:55\nAniu , Aniu ale czad, przepiękne chleby pieczesz i oba takie jesienne, mniam\nTen z gruszka już piekłam i wiem ,że mercedes ,ale ten z rozmarynem tez pycha pewnie , zwłaszcza z tymi pomidorami , mniam\nAmber 29 września 2011 19:58\nWiewióra,bardzo Ci polecam.\nAnno,no ten z gruszką to Tobie dedykuję i nie mogę odżałować,że go nie upiekłaś.\nAch,jak pięknie było.\nChleby będziemy powtarzać,a teraz do wspólnej kolacji.Do zobaczenia przy stole!\nGruszkę w chlebie polubisz bardzo.\nAmber 29 września 2011 20:02\nTy wiesz,jak to cudnie piec własny chleb.\nNo i z gruszką znasz.\ntofka 29 września 2011 20:03\nUwielbiam chleb. Taki domowy, który wypełnia całe mieszkanie swoim cudnym zapachem wręcz kocham. Twoja wyglądają przepięknie - oba powinnam wciągnąć na listę chlebów koniecznych do upieczenia.\nAgnieszka 29 września 2011 20:22\nPiekne! I na pewno pyszne.\nJa wczoraj upieklam chleb-gigant. Nie chcialo mi sie robic dwoch bochenkow i wyszedl jeden wielki:) Uwielbiam piec chleby. Ten zapach..i satysfakcja jak wyjdzie:)\nAmber 29 września 2011 20:27\nkocham celebrować magię pieczenia chleba.\nChleby Ci polecam.\nCudowne są chwile kiedy powstaje chleb.\nskoraq cooks 29 września 2011 20:28\nMnie zdecydowanie jest bliżej do tego chleba z rozmarynem. Zdecydowanie bliżej, choć i ten z gruszką jest niezwykle interesujący :-)\nAmber 29 września 2011 20:30\nJoanno,to częstuj się,proszę!\nZ gruszka też by Ci posmakował.Oj tak...\ngoh. 29 września 2011 20:39\nja jeszcze nigdy nie piekłam chleba:) muszę kiedyś zrobić:)\nAmber 29 września 2011 20:46\nDoula Edith 29 września 2011 21:23\nojej! ja też piekłam dziś chleb :) i też w garnku żeliwnym! to tak, jakbym piekła z Wami :)))\na ten z oliwkami i rozmarynem kusi niesamowicie. I jakie piękne w swojej prostocie dodatki do konsumpcji :) uwielbiam takie jedzenie, i takie życie :)\nAmber 29 września 2011 21:32\nEdith,no to piekłyśmy we trzy!\nCudowne chlebowe chwile.\nCieszę się bardzo,ze mój chleb przypadł Ci do gustu.A dodatki takie lubię najbardziej.\nMajana 29 września 2011 21:33\nAch pyszne chlebki Amber :))\nCudownie wyglądają , chetnie się poczęstuję. A wiesz, że ten z gruszką też piekłam? :)\nPychotka to była:)\nHania-Kasia 29 września 2011 21:42\nTen drugi, z oliwkami i rozmarynem szczególnie mi się podoba, nie tylko ze względu na dodatki, ale także dlatego, że pięknie wyrośnięty. Pozdrawiam!\nAmber 29 września 2011 21:42\nbardzo mi miło.I częstuj się.\nZ gruszką bardzo mi smakował.Będę powtarzać.\nAmber 29 września 2011 21:47\nOba są wyrośnięte.Ten z gruszką jest cięższy przez dodatek mąki razowej i gruszki.\nKamila 29 września 2011 22:03\nAleż niesamowity zapach rozchodził się w Waszych domkach, wspólne pieczenie jednoczy oba domy i tak bardzo zbliża! Podoba mi się oliwa aromatyzowana szałwią, świetnie pewnie smakuje z jeszcze ciepłym chlebem. A kromeczkę z gruszka porywam... Pozdrawiam Was dziewczyny!\npiegusek1976 29 września 2011 22:07\njeden lepszy od drugiego !!! z ochotą sie poczęstuje-oboma :)\nAmber 29 września 2011 22:09\nOliwę wypróbuj.Z rustykalnym chlebem smakuje jak nic innego.\nAmber 29 września 2011 22:13\nNiebieska Pistacja 30 września 2011 08:05\nwspaniałe chleby, szczególnie intryguje mnie ten z gruszką :), zazdroszczę tego pieczenia chleba, ja jakoś nie mam odwagi\nJswm 30 września 2011 08:06\nDawno u mnie nie pachniało chlebem...\njak na razie pachnie remontem\nAmber 30 września 2011 08:10\nNiebieska Pistacjo,z gruszką jest pyszny.\nOdwagi,to nic trudnego!\nAniu,zapach remontu mi zdecydowanie nie odpowiada...\nAle jak potem zapachnie w Twojej kuchni!\nAnonimowy 30 września 2011 08:13\nLubię Wasze dwa pachnące domy. I lubię Twoje dwa chleby. I uwielbiam piec chleb :))\nAmber 30 września 2011 08:29\nTurlaczku,jakie miłe słowa na dobry dzień.\newelajna Korniowska 30 września 2011 11:18\nAniu, haka nie mam więc tez walczę ręcznie:) Może jeszcze nie mam... Zobaczymy, ale to dużo wody w rzece upłynie zanim...\nW każdym razie z gruszką piekłam - z przepisu Polki - wyszedł mi piękny i pyszny, to był mój najładniejszy chleb, ale to było jakieś dwa lata temu. Do chleba z olivkami podchodziłam 3 razy... i za każdym razem zakalec... Wtedy jeszcze nie piekłam w garnku, bo nie miałam, ale teraz często go wykorzystuję:)- wygodna sprawa:)\nInkwizycja 30 września 2011 14:43\nKusi mnie ten z rozmarynem, oj kusi... ale mam tylko zakwas żytni, więc chyba nic z tego?\nDa się zastąpić zakwas pszenny, jak myślisz? No bo jakiś chleb muszę przecież upiec ;-)\nfresaypimienta 30 września 2011 14:58\nQue delicia, tiene un aspecto ideal! besos\nkabamaiga 30 września 2011 16:32\nKoniecznie upiekę swój. Zakwas już dokarmiony. Ten z gruszką mnie zaciekawił strasznie.\nburczymiwbrzuchu 30 września 2011 17:55\nDroga Amber, urzekły mnie Twoje chleby! Szczególnie ten z gruszką, gdy znajdę więcej czasu, a zrobię to w końcu, zagłębię się bardziej w tematyce domowego chleba :)\nI to zdjęcie kromeczki z figą - cudo :)\nAmber 30 września 2011 18:05\ndo gruszkowego długo się przygotowywałam.\nA garnek to rzeczywiście dobre i wygodne wyjście.\nInkwizycja,nie.Możesz z żytnim też.Choć to w smaku będzie już inny nieco chleb.\nZ żytniego zakwasu prosto zrobić pszenny- trzy łyżki żytniego i maka pszenna.I tak przez kilka dni.\nZ gruszką pyszny jest.\nBurczymiwbrzuchu,bardzo mi miło.\ntemat chleba poznaj koniecznie.\nTo piękne emocje.\nNiebieska Pistacja 30 września 2011 20:55\nale ja się boję! :( raz robiłam chlebek wyszedł płaski jak naleśnik od tamtej pory chleba nie piekłam a minęło już chyba ze 2-3 lata\nAmber 30 września 2011 21:04\nNiebieska Pistacjo,ale czego???\nSpróbuj koniecznie.Najpierw na drożdżach.\nmagda k. 1 października 2011 12:06\ncudowne te chlebki, takiego z gruszką już próbowałam, czas wypróbować kolejny :)\nAmber 1 października 2011 14:32\nMagdo,piękne Ci dziękuję.\nNo tak,teraz czas na kolejny.\nBea 1 października 2011 15:03\nPiekne chleby Amber!\nI potwierdzam - ten z gruszkami faktycznie pyszny! I ja go wtedy pieklam (http://www.beawkuchni.com/2009/09/weekendowa-piekarnia-44.html ), choc niestety nie wyszedl mi zbytnio urodziwy ;) Ale pocieszam sie, ze liczy sie smak :D\nChleb z dodatkiem oliwek i rozmarynu z pewnoscia by mi posmakowal, mam jeden podobny na mojej liscie (zawsze sie zastanawiam czy i kiedy uda mi sie ja zrealizowac ;)).\n(ps. przesylka bedzie po niedzieli, dobrze?)\nAmber 1 października 2011 15:09\nBeo,jasne,że smak najważniejszy.\nZ oliwkami i rozmarynem upiecz,choć rozumiem,jak to czasowo się rozkłada...\nDziękuję i słonecznego weekendu!\nandzia-35 1 października 2011 20:09\nCudne te chlebki.Mnie szczególnie zainteresował przepis na ten z gruszką:)\nAmber 1 października 2011 21:27\nmania179 1 października 2011 22:23\nOj, ten z gruszką świetny! :)\nAmber 2 października 2011 09:44\nAgnieszka Rucińska 2 października 2011 12:18\nwariacje z gruszką są niesamowite, bardzo podoba mi się ten pomysł. Chleb to dom, masz rację. Pozdrawiam\nKaś 2 października 2011 16:19\nAmber, piękne bochenki! pierwszy intryguje mnie dodatkiem gruszki, a drugi ma TAKIE dziury!!!\nchlebek na pewno piekę jutro, tylko jeszcze nie wiem jaki... jeśli tylko kupię gruszkę, zrobię Twój :)\nMonika 2 października 2011 17:00\nCo za piękna galeria chlebka;),aż ochoty nabrałam! A,jeśli chodzi o garnek,to jaki konkretnie? jeszcze nigdy nie piekłam w garnku,więc jestem istnym laikiem;/\nAmber 2 października 2011 17:46\nAga,chleb z gruszką bardzo ciekawy.\nKaś,gruszkę na pewno kupisz.\nZresztą upiecz oba.\nMonisiu,to dobrze,że masz ochotę na własny chleb.\nChodzi o garnek żeliwny z pokrywką.Napisałam to w poście.\nMagda Zawadzka 2 października 2011 21:39\nJeju, domowy chlebik cudny<3\nAmber 2 października 2011 21:44\nMagdo,ja też jestem amatorką.\nNigdzie nie uczyłam się fotografii.\nNiebieska Pistacja 2 października 2011 22:15\nboję się, że znów mi naleśnik wyjdzie :D\nAmber 2 października 2011 22:19\nDroga Pistacjo Niebieska,musisz próbować.\nKażdemu kiedyś chleb nie wyszedł.\nAle doświadczenie czyni mistrzem.\nKasinka 3 października 2011 13:38\nTakie cudne te chlebki, że zgłodniałam od samego patrzenia na nie. A co do tego, że chlebki mogą nie udać się to rzeczywiście prawda, zdarza się, że wyjdzie gniot i nic nie poradzimy na to,mimo że sto razy wcześnij wszystko sie udało. Pozdrawiam serdecznie:)\nMałgorzata Ziółkowska 3 października 2011 14:05\nprzypadł mi do gustu pszenny na zakwasie- cudnie wygląda :-)\nAmber 3 października 2011 14:06\nNiestety,z chlebami tak bywa.Nie zawsze finał kończy się sukcesem.\nAmber 3 października 2011 14:08\nMałgosiu,to bardzo pyszny chleb.\nAle nie wiem,który bym wybrała jako nr 1.\nMargot 3 października 2011 17:30\nOhhhhhh!! exquisito tu pan.\nLa fotos bellisimas.\nMar 3 października 2011 19:03\nUwielbiam Wasze Tu i Tam, cudowne chleby, Amber! Z gruszką zapowiada się niesamowicie, a ten drugi trafia w mój gust na 100%. Pachnie tu u Ciebie pięknie!:)\nAmber 3 października 2011 19:08\nMargot,me gusta agradable.\nMar,jakie to miłe słowa.Dziękuję.\ndelikatessen 4 października 2011 10:22\nNie jestem szczególną amatorką pieczenia chleba, ale te dwa rodzaje mimo wszystko chętnie spróbowałabym upiec! Szczególnie ten z gruszką brzmi rewelacyjnie...:)\nGrażyna 4 października 2011 11:37\nMasz rację.. piekąc razem, czujesz się jakoś związana duchowo z osobą z którą pieczesz. To tak jak ważny egzamin, czy się uda, czy podołam temu zadaniu ?\nWspaniały chleb. Nigdy jeszcze nie jadłam chleba z gruszką :)\nAmber 4 października 2011 13:14\nNo i własny chleb to jest coś.\nJest tak dokładnie,jak napisałaś.\nChleb z gruszką koniecznie upiecz.\nMagda Baran 4 października 2011 14:50\nAmber, właśnie napisałam to Annie-Marii, ale powtórze się u Ciebie: Wasza magia mnożona przez dwie kuchnie daje prawdziwie czarodziejski wynik :) wyjątkowe chlebowe historie :) dla mnie zakwas to prywatne sacrum. Czekam na mój garnek żeliwny, który... został kupiony w Gdańsku, odbiorę go w Toruniu i zabiorę ze sobą do mojego Wrocławia :)) P.S. Bardzo się cieszę na gdański weekend blogerów i spotkania! :)\nAmber 4 października 2011 15:07\nMagdo,dokładnie tak to czujemy.Dzięki!\nA historia Twojego garnka żeliwnego jest fascynująca...\nAlfons 4 października 2011 16:27\nAmber 4 października 2011 16:39\nBea 4 października 2011 19:57\nAmber, wlasnie wyslalam Ci maila, daj prosze znac czy tym razem dotarl...\nKulinarna Mania 4 października 2011 20:36\nWielkie dzięki! Uwielbiam chleby przeróżnych rodzajów, a jednak rzadko piekę, bo jest niedoceniany w domu - co prawda zapach roznoszący się po całym domu przyciąga wszystkich i pytają z zainteresowaniem co przygotowuję ale ostatecznie "to tylko chleb. Szkoda czasu na pieczenie chleba, skoro piekarnia pod domem" A jednak chleb domowy to zupełnie inny chleb. Twój jest piękny :)\nAmber 4 października 2011 21:33\nManiu,ja mam wkoło mnóstwo dobrych piekarni a jednak wolę własny.\nChleb to nie jest ,tylko'. Dla mnie to o wiele więcej.\nGosia 5 października 2011 07:35\nalez cudne chlebki popieklas.....ta ostatnia fotka przesliczna jest :)\nAmber 5 października 2011 07:42\nGosiu,bardzo Ci dziękuję.\nPrzemysław 6 października 2011 15:00\nChleb to najwspanialsze co człowiek może ofiarować sobie i swojej rodzinie ....moich też nie dotyka zadne hak ....i nawet gdybym miała KA to nei pozwoliłabym mu wyrabiać chleba ...bo ja to po prostu uwielbiam:) ....a twoje propozycje wygladaja bardzo smakowicie:) Wspaniałe są te wasze spotkania:) pozdrawiam Jola Szyndlarewicz\nAmber 6 października 2011 21:28\nJolu,idealnie to ujęłaś.\nKA to nic niezwykłego,po prostu wieloczynnościowy robot kuchenny.\nKaś 8 października 2011 10:12\nAmber, Twój chleb z gruszką jest przepyszny! Wczoraj pieczenie mi się trochę przeciągnęło i mogłam go spróbować dopiero dziś rano, ale dzięki temu miałam cudowne śniadanie.\nZrobiłam wyłącznie na mące pełnoziarnistej przez co nie otrzymałam tak dużych dziur jak w białych chlebach, ale i tak wyszedł cudowny bochenek z niewielkimi, ale za to licznymi dziurkami :) Tak jak pisałaś - lekko wilgotny i bardzo aromatyczny. Też lekko słodki i nie wiem dlaczego, ale momentami jego smak przypominał mi chałkę - co jak dla mnie czyni go rewelacyjnym. Nawet mojej Mamie bardzo posmakował a ona niezbyt lubuje się w razowcach, więc musi coś w nim być :) Naprawdę wspaniały przepis.\nAmber 8 października 2011 12:04\nKasiu,nawet nie wiesz,jak się cieszę!\nNo tak,skoro wzięłaś jedynie mąkę z pełnego ziarna,to dziur musiało być mniej.\nI smakował mamie?!\nPozdrawiam cieplutko Ciebie i Mamę!\nKaś 8 października 2011 17:30\nbrak wielkich dziur to dla mnie żaden problem, jestem do tego przyzwyczajona piekąc wyłącznie razowce. ale muszę Ci powiedzieć, że nie zawsze wychodzi mi tak niesamowicie sprężysty miąższ jak w przypadku tego chleba - no jestem zachwycona!\nprzyznam, że jem ten chlebek bez żadnych dodatków, tak bardzo mi smakuje. i sama nie wiem czy powinnam być zadowolona z faktu, że Mamie też smakuje, bo... chce więcej i więcej :)\nAmber 8 października 2011 21:35\nKasiu,no tak.Razowce to pychota nawet bez dziur.\nSkład tego chlebka dopasowałam na intuicję,bo w oryginalnym przepisie jest inny.\nI bardzo mnie ucieszyło,że wyszedł taki sprężysty właśnie.\nDla Mamy upiecz nowy gruszkowy Kasiu.


Parki - Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy - Wokół Kamieńca i Prządek - Zespół Karpackich Parków Krajobrazowych w Krośnie\nKorczyna - zamek "Kamieniec" - Sucha Góra (585 m n.p.m.) - Czarnorzeki - punkt widokowy Dział (515m n.p.m.) - Kombornia - Korczyna.\nW opisie trasy szczególnie ważne są informacje dotyczące kultury i wiadomości historyczne.\nTrasa ma 22,5 km długości.\nPrzejeżdżając ją pokonujemy ok. 480 m przewyższeń na podjazdach.\nCzas przejazdu średnim tempem, bez odpoczynków wynosi ok. 1,5 godz.\nWycieczkę rowerową rozpoczynamy w centrum miejscowości Korczyna, położonej na wysokości 290 m n.p.m.\nUwagę zwraca tutaj murowany, pochodzący z początku XX wieku, neogotycki kościół parafialny pw. NMP Królowej Polski. Jego strzelista wieża widoczna jest z wielu miejsc naszej trasy. Korczyna została założona przez osadników niemieckich, którzy nazwali to miejsce, od terenu błotnistego "Pięknym błotem". To prężne niegdyś miasteczko od dawna związane jest z przemysłem tkackim. W Korczynie urodził się gen. WP Stanisław Szeptycki, brat greckokatolickiego metropolity lwowskiego Andrzeja Szeptyckiego. Tutaj też przyszedł na świat błogosławiony Józef Sebastian Pelczar. Miejscowość położona jest na granicy Dołów Jasielsko - Sanockich i Pogórza Dynowskigo. Korczyna zajmuje duży obszar i składa się z 27 przysiółków.\nZ centrum Korczyny jedziemy drogą asfaltową w kierunku Czarnorzek. Mijamy kaplicę pw. błogosławionego biskupa J.S. Pelczara i po przejechaniu odcinka 400 m, przy kapliczce pochodzącej z 1882r. skręcamy z głównej drogi w lewo w ul. Dolińską. Po przejechaniu 500m płaskiego odcinka, przy pierwszym drewnianym mostku skręcamy w lewo, w ul. Zamkową, biegnącą w kierunku ruin "Kamieńca".\nMijamy niewielkie wzniesienie i docieramy w okolice przysiółka Leszczyny. Tutaj czeka nas trudny i stromy podjazd na widoczną z daleka i zalesioną od południowej strony Łysą Górę. Droga podjazdowa jest w dobrym stanie, jednak stromość wzniesienia sprawia, że siły należy rozkładać równomiernie. Jedziemy grzbietem, z którego roztacza się malowniczy widok na dalszą część trasy, czyli Suchą Górę z przekaźnikiem TV, rezerwat przyrody "Prządki" i grzbiet Dział - Mroczki schodzący do Komborni. Po ponad 100m podjazdu osiągamy szczyt Łysej Góry (403m n.p.m.). Dalszy odcinek prowadzi niezalesionym grzbietem, skąd rozciąga się rozległa panorama obejmująca Doły Jasielsko - Sanockie, Krosno i Beskid Niski z dominującą Cergową (716m n.p.m.). Wjeżdżamy na teren Czarnorzecko - Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Spośród licznych zabytków, znajdujących się na tym terenie, za najcenniejszy uważa się ruiny zamku "Kamieniec". Następnymi etapami trasy są: ostry zjazd w dół do pobliskich sadów i trudny podjazd na wzgórze (422m n.p.m.) z białą, zabytkową, murowaną kapliczką. Z tego miejsca jest już blisko do ruin zamku. Dojeżdżamy do skrzyżowania dróg.\nTuż przy skrzyżowaniu, po prawej stronie zauważamy kościół dla mieszkańców Podzamcza oraz dla licznie przybywających tu, zwłaszcza latem, turystów. Tuż przy koścoiele odchodzi Ścieżka piesza wzdłóż potoku Marcinek, która prowadzi do centrum wsi Korczyna.\nNastępnie docieramy do zamku odrzykońskiego. Suma różnicy wzniesień na podjazdach z Korczyny wynosi 155m.\n"Kamieniec" położony jest na widocznym z daleka wzgórzu (452m n.p.m.), na terenie przysiółków należących do Odrzykonia i Korczyny. Ruiny zamku są niewątpliwie najważniejszym zabytkiem na naszej trasie.\nU podnóża zamku znajduje się karczma "U Jana", w której może odpocząć zmęczony trasą turysta. Przed wzgórzem zamkowym znajduje się początek ścieżki przyrodniczej "Przy zamku Kamieniec". Informuje nas o tym tablica, stanowiąca bramę wejściową.\nJedziemy kierując się znakami niebieskiego szlaku turystycznego, rozpoczynającego się przy zamku odrzykońskim i prowadzącego w kierunku Wiśniowej oraz znakami towarzyszącego mu szlaku zielonego, biegnącego z Krosna do Strzyżowa.\nPo prawej stronie drogi, obok zamku, widnieje grupa skałek piaskowcowych. Na dominującej czternastometrowej skale zwanej "Przydrożną turniczką", usytuowano figurę Matki Boskiej z Lourdes, a poniżej figurę św. Bernadetty. Umieszczenie figury Matki Boskiej w scenerii pięknej przyrody Podzamcza ma być przypomnieniem Objawienia z 1858r. w Lourdes.\nNastępnie wykonujemy krótki, szybki zjazd i długi, mozolny podjazd, o 50m różnicy wzniesień, przez Podzamcze w kierunku Czarnorzek, do kapliczki pochodzącej z 1882 roku, położonej na wysokości 464m n.p.m., wyróżniającej się piękną, drewnianą rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Kolejny, długi zjazd, podczas którego możemy zwiększyć prędkość, prowadzi do skrzyżowania dróg, znajdującego się obok wybudowanej w 1933 roku, stylowej szkoły w Czarnorzekach.\nZe skrzyżowania dróg Lutcza - Krosno - Podzamcze skręcamy w lewo, do głównej drogi Krosno - Lutcza, a następnie kierujemy się w prawo, w stronę Czarnorzek.\nPo prawej stronie drogi rozciąga się rezerwat przyrody "Prządki". Widoczne z dala, osiągające 20m wysokości wychodnie piaskowca ciężkowickiego, są jednym z najatrakcyjniejszych rejonów skalnych Pogórza Karpackiego.\nSkręcamy w lewo, w kierunku dobrze widocznego grzbietu Suchej Góry (500m n.p.m.). Czeka nas ciężki, liczący 120 m różnicy wzniesień podjazd na najwyższy szczyt Pogórza Dynowskiego. Droga początkowo asfaltowa, przechodzi w dróżkę wykładaną betonowymi płytami.\nCiekawostką Suchej Góry są dwie jaskinie pochodzenia wyrobiskowego tzw. sztolnie. Jedna z nich znajduje się po prawej stronie, prowadzącej na wierzchołek drogi podjazdowej, 100m nad dolną granicą lasu. Ma ona długość 20m, a wysokość 4m, w jej wnętrzu znajduje się okresowe jeziorko.\nPo wyczerpującym podjeździe docieramy do zabudowań radiowo - telewizyjnego centrum nadawczego, nazywanego popularnie przekaźnikiem TV, wybudowanego w 1962 roku. Centralnym punktem tego obiektu jest zbudowana z betonu wieża antenowa, ze stalowym masztem o łącznej wysokości 97m. Wierzchołek Suchej Góry znajduje się na wschód od przekaźnika. Dojeżdżamy tam wyraźną ścieżką grzbietową. Następnie zjeżdżamy tą samą drogą do skrzyżowania Czarnorzeki - Skrzyżowanie PKS. Łącznie pokonujemy 2,3 km.\nSkręcamy w lewo i jedziemy krótkim podjazdem w kierunku wioski Czarnorzeki.\nDo końca II wojny światowej osadę zamieszkiwali Polacy i ludność ruska, tzw. Zamieszańcy. Po Zamieszańcach pozostała tylko murowana cerkiew z 1918 roku, pw. św. Dymitra, wybudowana na miejscu poprzedniej drewnianej z 1600r. Obecnie funkcjonuje ona jako kościół rzymskokatolicki. Na uwagę zasługują stare, rusińskie kapliczki oraz kilka niszczejących, położonych we wschodniej części wsi zamieszańskich chat. Urocze okolice Czarnorzek są celem licznych, głównie sobotnio - niedzielnych wycieczek.\nPrzy dawnej cerkwi skręcamy w prawo, mijamy parking, teren pobliskiego cmentarza i gospodarstwa "Ranczo-Strzelnica". Wjeżdżamy do lasu, gdzie kończy się droga asfaltowa. Dojeżdżamy do ścieżki przyrodniczej "Czarnorzeki - Dział". Zostawiamy ją w tyle jadąc cały czas utwardzoną, kamienistą drogą w kierunku wschodnim. Po kilku podjazdach i zjazdach wyjeżdżamy z lasu, blisko wyciągu narciarskiego, na teren przysiółka Dział i osiągamy bezleśny wierzchołek Działu, z widoczną z daleka anteną radiową PZ Krótkofalowców O/ Krosno. Od skrzyżowania dróg Czarnorzeki - Skrzyżowanie PKS 2,5 km i 85m różnicy wzniesień na podjazdach.\nGrzbiet Dział (515 m n.p.m.) stanowi dalszy ciąg ścieżki przyrodniczej "Czarnorzeki - Dział" i jest zarazem doskonałym punktem widokowym na Doły Jasielsko - Sanockie, Beskid Niski i zachodnią część Pogórza Dynowskiego. Można tu obejrzeć panoramę Beskidu Niskiego porównując ją z prezentowaną planszą. Ze szczytu Dział wracamy do drogi skręcamy w prawo. Po osiągnięciu kolejnego wzniesienia, jedziemy cały czas widokowym grzbietem w kierunku Komborni. Po drodze mamy możliwość obejrzenia starej, niszczejącej zabudowy wiejskiej. Mijamy przysiółek Mroczki i w pobliskim Napiaskowym Lesie zostawiamy interesujące wychodnie piaskowcowe, znane współcześnie jako "Zaginione Skałki". Następnie rozpoczynamy długi i efektowny zjazd przez Kombornię - Granicę, do skrzyżowania dróg Kombornia - Sośniny. Odległość z punktu widokowego Dział do skrzyżowania wynosi 5 km, w tym 20m różnicy wzniesień na podjeździe.\n16, 4 km\nW Komborni, w chłopskiej rodzinie urodził się Stanisław Pigoń, historyk literatury i profesor UJ. Na terenie wsi znajduje się, odbudowany w ostatnich latach, pochodzący z XVIII wieku, zabytkowy zespół podworski Urbańskich.\nZe skrzyżowania dróg Kombornia - Sośniny skręcamy w prawo do Korczyny. Jedziemy cały czas drogą asfaltową. Dojeżdżamy do zabudowań Korczyny - Burkot i ul. Spokojną wyjeżdżamy w okolicy cmentarza w Korczynie. Odległość z Komborni - Sośniny do centrum Korczyny wynosi 6,1 km, w tym 20m różnicy wzniesień na podjazdach.\nNa rynku w Korczynie kończymy przejazd, zamykając piękną, ponad dwudziestokilometrową trasę po Pogórzu Dynowskim.


Sprzedaż biura 300 mkw. w rejonie: Śródmieście - - To nowoczesne, w pełni wyposażone, nieumeblowane biuro znajduje się w budynku biznesowym na drugim piętrze. Budynek wyposażony w windę oraz recepcję główną. Wokół obiektu jest dużo miejsc parkingowych, a do biura przynależą 2-3 miejsca parkingowe. Biuro jest utrzymane i wyposażone do użytku profesjonalnego. Posiada recepcję główną przy wejściu, 2 WC, 1 kuchnię i 2 balkony. Biuro posiada przestronną salę konferencyjną oraz dużą ilość wydzielonych gabinetów. Wszystkie pokoje są w pełni klimatyzowane z scentralizowanym systemem. - odległość od morza: 2500 m długość geograficzna: 33,6171 szerokość geograficzna: 34,9281


Dworczyk o Adelaide: Żadne decyzje w tej sprawie nie zapadły - Defence24\nDworczyk o Adelaide: Żadne decyzje w tej sprawie nie zapadły\nSzef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Michał Dworczyk powiedział, że w sprawie fregat Adelaide żadne decyzje nie zapadły.\nMinister Dworczyk był we wtorek rano pytany w Polskim Radiu 24 o możliwy konflikt między prezydentem a premierem w związku z koncepcją pozyskania fregat Adelaide i zablokowaniem zakupu przez Mateusza Morawieckiego. Szef KPRM zdementował informacje o konflikcie między prezydentem i premierem i dodał, że żadne decyzje w tej sprawie fregat zapadły. „Rzeczywistość jest taka, że trwa dialog na temat modernizacji i rozbudowy Marynarki Wojennej. Jednym z pomysłów, jedną z koncepcji takich pomostowych, jak sam to określił jeden z ministrów pana prezydenta, czy minister obrony narodowej, jest pozyskanie australijskich fregat.” - stwierdził.\nMichał Dworczyk zaapelował o to, aby zaczekać na powrót z Australii delegacji premiera i ministra obrony narodowej. Wtedy będzie można uzyskać „rzetelną wiedzę” co do kierunku rozwoju sytuacji. "Wbrew temu co podawały niektóre media, żadne decyzje w tej sprawie nie zapadły. Ta wizyta będzie w moim przekonaniu też momentem, w którym ta dyskusja zostanie zintensyfikowana i po tej wizycie zapewne usłyszymy, w jakim kierunku szły te decyzje. W związku z tym zaczekajmy na powrót pana prezydenta, ministra obrony narodowej. Wtedy będziemy mieli tak naprawdę rzetelną wiedzę, w jakim kierunku będzie się ta sprawa rozwijała" - powiedział.\nW podobnym tonie o kwestii zakupu fregat Adelaide wypowiedział się w Australii prezydent Andrzej Duda. "Prowadziliśmy rozmowy na ten temat, nadal je prowadzimy, to jest kwestia wewnątrzkrajowych dyskusji, z jednej strony o charakterze wojskowym, ale z drugiej strony także i biznesowym, bo to jest kwestia także i polskiego przemysłu stoczniowego, ale zapewniam, że żaden temat nie jest zamknięty" – stwierdził.\nO koncepcji zakupu fregat Adelaide wypowiadali się we wtorek wpływowi politycy Prawa i Sprawiedliwości. Europoseł Ryszard Czarnecki stwierdził w Polskim Radiu (audycja "Sygnały Dnia"), że koncepcja zakupu fregat była inicjatywą Polaków mieszkających w Australii. Zaznaczył, że z analizy resortu obrony narodowej w tym zakresie wynika jednoznacznie, że te okręty nie sprawdziłyby się na Bałtyku. Podziękował australijskiej Polonii za „dobre intencje” związane ze wzmocnieniem Marynarki Wojennej. Stwierdził: „Natomiast tutaj nieubłagana jest analiza, którą przeprowadził MON. W związku z tym tych fregat nie będzie.”.\nZ kolei szef klubu parlamentarnego PiS i wicemarszałek Senatu Ryszard Terlecki komentując słowa prezydenta stwierdził: "Fregaty, wydaje się, odpłynęły, ale to nie znaczy, że inne możliwości nie istnieją". Dodał, że Polska jest zainteresowana daleko idącą współpracą wojskową z Australią, i ten temat (szeroko rozumiany) jest „otwarty”. Zaznaczył: "wygląda na to, że jednak oceniono w rządzie, że to nie jest najlepszy pomysł i być może nasze stocznie podołają ważnemu działaniu".\n10 sierpnia szef gabinetu prezydenta Krzysztof Szczerski powiedział, że w trakcie wizyty prezydenta Andrzeja Dudy w Australii planowane jest podpisanie listu intencyjnego dotyczącego zakupu dwóch fregat. Podpisanie listu zablokował jednak premier Mateusz Morawiecki, po konsultacji z kierownictwem politycznym PiS, o czym jako pierwszy poinformował Polska The Times. Ostatecznie do sygnowania dokumentu nie doszło, choć do Australii wraz z prezydentem udał się szef MON Mariusz Błaszczak.\nWcześniej koncepcji zakupu fregat sprzeciwił się minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej Marek Gróbarczyk. Kierowany przez niego resort stopniowo przejmuje od MON nadzór nad stoczniami, które miały być angażowane w budowę nowych okrętów dla polskiej Marynarki Wojennej w ramach programów Miecznik i Czapla.\nśroda, 22 sierpnia 2018, 14:47\nPolitycy mówią na NIE Adelaide,to ja się pytam co w zamian za nasze OHP.Przydało by się wypracować decyzję i to od razu na pozyskanie nowoczesnych fregat.Nie widzę problemu żeby rozpocząć rozmowy z Duńczykami,Holendrami,czy W Brytanią w sprawie budowy okrętów.Takie okręty są nam potrzebne,choćby do wypełniania zobowiązań sojuszniczych.Fajnie się mówi że przydało by się u nas stał baza wojsk USA. Ale tak w zasadzie od siebie nic nie dajemy. Czekam aż niebawem padną decyzje o wycofaniu sojuszników i zostaniemy z niczym. W końcu tam tez idioci nie siedzą.\nśroda, 22 sierpnia 2018, 13:25\nZa pięć lat Kościuszko i Puławski mają iść na złom. Idealny moment aby do służby weszły dwie nowe fregaty . Oferta leży na stole. To brytyjskie fregaty Type 31e (e for export) wyposażone w nowoczesny Advanced Radar Target Indication Situational Awareness and Navigation (ARTISAN) radar , przeciwlotnicze rakiety Sea Ceptor ,działo Boforsa 57 mm oraz rakiety woda-woda ( np. NSM ) Do tego cena około 300 mln funtów.\nśroda, 22 sierpnia 2018, 13:03\nTrzeba sobie uświadomić , że te fregaty nie do końca to jest złom. Czaple i mieczniki nie będą miały takiej osłony przeciwlotniczej. W przypadku Adelajd strefa rażenia jest wielostopniowa i sięga dalej niż 120 km. Miecznik miałby sens gdyby dysponował co najmniej 24-32 rakietami ESSM. Mniejsza ilość mniejszych rakiet to rozwiązanie nie do przyjęcia. Wszystko więc zależy więc od ceny i realnych możliwości obrony przed rakietami przy pomocy zainstalowanego na fregatach modułu z ESSM, ale niestety poprzedniej wersji.


Jak zapobiec zerwaniu paska rozrządu? | Autokult.pl\nUkład rozrządu to system wałków i pasek, które odpowiada za wprowadzenie mieszanki paliwowo-powietrznej do komory spalania i wyprowadzenie z niej spalin. Sprawność tego układu jest podstawą działania silnika, jeśli go zaniedbamy koszty naprawy mogą wynieść nawet kilka tysięcy złotych.\nJeśli kupiliśmy używane auto bez udokumentowanej przeszłości to powinniśmy jak najszybciej wymienić pasek rozrządu, bo nie wiadomo czy deklaracja właściciela o jego prawidłowym serwisowaniu jest prawdziwa, a niestety nie jesteśmy w stanie tego w żaden sposób sprawdzić. Jeżeli auto ma dość niski przebieg jego wiarygodność sprawdźmy w ASO, jeśli okaże się rzeczywisty zobaczmy w instrukcji, kiedy producent zaleca wymianę tego elementu.\nCzy można oszczędzać na obsłudze paska?\nNiestety oszczędności przy wymianie tego elementu nie są wskazane. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta, nieoryginalne zamienniki są zazwyczaj o wiele słabszej jakości niż ich oryginalne odpowiedniki, a co za tym idzie mogą zerwać się po kilku tysiącach kilometrów. Kupowanie tanich części jest tylko pozorną oszczędnością, bo choć na początku wydamy kilkaset złotych mniej to w konsekwencji za zerwanie paska i naprawę silnika będziemy zmuszeni wyłożyć już wielokrotność tej sumy.\nPrzy wymianie paska rozrządu powinniśmy również pamiętać o zakupie nowych rolek. Sam pasek nie wytrzyma zbyt długo jeśli inne elementy z nim współpracujące będą zniszczone. Równie ważne jest zadbanie o pompę wody, w którą też musimy zainwestować. Jeśli na niej oszczędzimy będziemy musieli pogodzić się z tym, że w przypadku, gdy dojdzie do jej zablokowania w przeciągu kilkudziesięciu sekund pasek zostanie postrzępiony lub całkowicie zerwany.\nWybierając serwis, w którym chcemy te elementy wymienić nie kierujmy się ceną, lecz jakością oferowanej usługi. Najlepiej jest powierzyć wykonanie tego poważnego zadania specjalistycznemu zakładowi, który specjalizuje się w danej marce.\nMercedes świętuje 1.5 miliona sprzedanych E-Klas Mazda MX-5 po faceliftingu - wyciekła broszura reklamowa [aktualizacja] Niemcy mają sposób na smog. Ograniczenie prędkości działa lepiej niż zakaz wjazdu dla diesli Wyciekły ilustracje Renault Alpine Vision Gran Turismo FPV Falcon GT RSPEC - najmocniejszy radiowóz w Australii TATA Indica w specjalnej wersji Vista Lexus RS300 - najwolniejsze parkowanie świata? Skoda Fabia vRS - zielonej bestii część druga Auta z silnikami TDI wciąż trują w Polsce. Teraz to wina kierowców Nowe Audi R8 (2015) wjeżdża na polski rynek - znamy ceny niemieckiego sportowca Przybywa kierowców przyłapanych na braku OC. UFG notuje rekordowe przychody z kar Nowe reflektory Mercedesa wyświetlą znaki na drodze


Adam Bielecki wraz z Denisem Urubką i Alexem Txikonem mieli tej zimy zaatakować K2, jeden z dwóch ośmiotysięczników, które nie zostały jeszcze zdobyte zimą. Niestety w ostatniej chwili Chińczycy cofnęli pozwolenie na wspinaczkę z powodu zagrożenia...\n- Przerażony naszym tempem i wizją biwaku na grani stawiam sprawę na ostrzu noża i stwierdzam, że schodzę sam albo z chłopakami. Ci, ogarnięci gorączką szczytową, trzeźwieją i razem rozpoczynamy zejście - pisze na Facebooku Adam Bielecki. Nie udał...\nOd 18 lat żaden Polak nie zdobył ośmiotysięcznika nową drogą. Na Kanczendzondze (8586 m.n.p.m.) próbuje dokonać tego Adam Bielecki. Właśnie ruszył atak szczytowy, ale nie ten właściwy - wspinacze chcą najpierw wejść na wierzchołek linią brytyjską,...


INTERFERENCJA ELEKTROMAGNETYCZNA I INTERFEJS\n– INTERFEJS — połączenie między urządzeniami, aplikacjami lub różnymi sekcjami sieci komputerowej. Protokół sprzętowy lub programowy (zawarty w elektronice kontrolera i stacji dysków), który zarządza wymianą danych między komputerem a stacją. W małych systemach komputerowych najczęściej używa się interfejsów ATA (znanego też jako IDE) oraz SCSI. Zobacz też AT i SCSI.\n– INTERFEJS ST-506/ST-412 — jeden ze standardów interfejsu między dyskiem twardym a kontrolerem dysku. W interfejsie ST-506/ST-412 „inteligencją” cechuje się kontroler, a nie dysk. Zobacz też STANDARD INTERFEJSU, ESDI i SCSI.\n– INTERFERENCJA ELEKTROMAGNETYCZNA — interferencja spowodowana polami elektromagnetycznymi wytwarzanymi przez urządzenia elektryczne i (lub) elektroniczne.\n– INTERNATIONAL ORGANIZATION FOR STANDARDIZATION (ISO) — międzynarodowa organizacja, która opracowuje, publikuje i promuje standardy bran-żowe i techniczne. Termin ISO nie jest akronimem, lecz pochodną greckiego słowa isos, które oznacza „równy”.\n– INTERNET — ogólnoświatowy system połączonych sieci komputerowych.\n– INTERNET FIBRE CHANNEL PROTOCOL — zobacz FIBRE CHANNEL PRO-TOCOL OVER INTERNET.\n– INTERNET SCSI PROTOCOL — zobacz SCSI OVER INTERNET.\n– INTRANET — sieć komputerowa oparta na technologii komputerowej, która służy do współdzielenia informacji w obrębie jednej organizacji lub firmy.\n– IOPS (I/Os PER SECOND) — liczba operacji wejścia-wyjścia na sekundę miara wy-dajności urządzenia pamięciowego albo kontrolera RAID podłączonego do komputera.\n– ISA — zobacz INDUSTRY STANDARD ARCHITECTURE.\n– ISCSI — zobacz SCSI OVER INTERNET.\n– JĄDRO — rdzeń systemu operacyjnego takiego jak Windows 98, Windows NT, Mac OS lub Unix zapewnia podstawowe usługi innym częściom systemu operacyjnego, umoż-liwiając wykonywanie wielu programów jednocześnie (wielozadaniowość), odczytywanie i zapisywanie plików oraz łączność z siecią i urządzeniami peryferyjnymi.


Katarzyna Cichopek i Marcin Hakiel to jedna z najgorętszych par show-biznesu. Zakochani są małżeństwem od 2008 roku i doczekali się dwójki dzieci: Adama oraz Helenki. Aktorka właśnie pochwaliła się na Instagramie zdjęciem syna. Ależ on wyrósł! Podobny jest do mamy?\nKatarzyna Cichopek pochwaliła się synem\nKatarzyna Cichopek i Marcin Hakiel już wkrótce będą obchodzić 13. rocznicę ślubu. Małżonkowie poznali się w 2005 roku podczas 2. edycji "Tańca z gwiazdami". Aktorka zakochała się z wzajemnością w swoim tanecznym partnerze i do dziś stanowią szczęśliwy związek.\nRok po ślubie Kasia i Marcin doczekali się syna, Adama. Cztery lata później na świecie pojawiła się Helenka. Zakochani chętnie dzielą się z fanami kadrami ze swojego życia np. z wakacji, lecz niezbyt często pokazują w mediach społecznościowych swoje pociechy. Nic więc dziwnego, że ostatnia fotografia wywołała tyle emocji.\nKatarzyna Cichopek pochwaliła się na Instagramie zdjęciem z synem. Adam to już nastolatek!\nA jeszcze nie tak dawno temu mój syn uczył się jeździć na tym rowerze, a ja biegałam za nim trzymając długi kij służący do nauki jazdy. Ach jak ten czas szybko leci. Teraz mój syn jest już nastolatkiem pragnącym jak najszybciej się usamodzielnić . Dlatego wspólnie zdecydowaliśmy, że najwyższa pora sprzedać rower, a pieniądze ze sprzedaży wpłacimy na jego pierwsze konto w ING Banku Śląskim (...) - wyznała Katarzyna Cichopek.\nSyn Katarzyny Cichopek to już nastolatek! Jak wygląda?\nSyn Katarzyny Cichopek i Marcina Hakiela ma już 12 lat. Adam bardzo wyrósł i patrząc na zdjęcie, można by pomyśleć, że jest bratem aktorki, a nie jej synem. Nastolatek ma długie, kręcone włosy i przerósł już sławną mamę. Do kogo jest podobny? Fani nie mają wątpliwości!\nChyba klonik pani Kasi\nW jakim wieku jest Pani syn? Wyglądacie jak siostra z bratem\nCała mama - czytamy w komentarzach.\nA czy Ty widzisz podobieństwo? Sprawdź, jak obecnie wygląda syn Kasi Cichopek i Marcina Hakiela!\nKatarzyna Cichopek pochwaliła się synem! Ależ on wyrósł!\ndzieci gwiazd katarzyna cichopek


bartles123 22 Cze 2013 17:16 1962 6\n#1 22 Cze 2013 17:16\nMam dziwny objaw i póki co nie trafiłem na mechanika który miałby pomysł. Do dobre go ASO mam niezbyt blisko, bo u mnie w mieście to... nieważne . Problem jest taki: samochód jeździ silnik pracuje równiutko na niskich i wysokich obrotach. Ale raz na jakiś czas (co kilka tygodni, dni) gaśnie podczas jazdy. Chyba głównie podczas hamowania silnikiem. Zapalają się wszystkie kontrolki i tyle. Rozrusznik chodzi, ale trzeba odczekać dokładnie 15 min , po czym alleluja! samochód zapala i jeździ znowu przez kilka dni. Jest to nawet nieco humorystyczne, gdyby nie niebezpieczeństwo że zgaśnie podczas jakiegoś manewru.\nPróbowałem wymienić kluczyk (że niby immobiliser ma problemy), ale nic. Zresztą immobiliser to chyba tylko podczas uruchomienia sprawdza klucz. Komputer też nie pokazuje błędu (może oprócz problemu z ciśnieniem na katalizatorze, ale ten błąd mam od roku i jakoś nie mogę się zebrać wymienić łącznika przy katalizatorze). Jedyne co zauważyłem to że na luzie obroty są może minimalnie niższe niż zwykle.\n#2 22 Cze 2013 18:33\nMiałem taką sytuację w Roverze 620 tdi gasł mi podczas jazdy i po jakiejś chwili odpalał. Przyczyną był nadłamany przewód czujnika położenia wału, który pod wpływem ruchu silnika potrafił go zgasić. Więc może być przyczyna w przewodach, albo bezpośrednio przy jakimś czujniku, albo w jakiejś wiązce przewodów w komorze silnika, które są narażone na ruch.\nJest jeszcze jedna możliwość, pęknięta ścieżka w komputerze lub zimny lut.\n#3 23 Cze 2013 21:31\nDzięki za pomoc. Z tym czujnikiem położenia wału to możesz mieć rację - gdzieś tu wyczytałem, że taki problem był w Oplach Astra. O ile dobrze rozumiem to nazywa się to czujnik Halla. Dam to wymienić i zobaczymy jaki będzie efekt. Zresztą elektryk mi to też mi to sugerował, ale nie był pewien.\nOby to był ten problem, bo wymiana komputera to może być dużo kosztowniejsza sprawa.\n#4 23 Cze 2013 21:46\nkolego jak ci gasnie raz na kilka dni albo tygodni to powodzenia w znalezieniu usterki,dlatego zaden mechanik niechce nawet sobie brac strupa na glowe bo sie osiedzi,czasu straci mase a niebedzie za co brac kasy,a ZUS niepoczeka.\nCerpliwosci,jak gasniecie sie zacznie nasilac i bedzie wystepowac coraz czesciej to wtedy udaj sie gdzies z tym,a sam nawet za pomoca internetu tego niezrobisz.Pamietaj ze to jest rocznik 07 ze zdeka zaawansowana elektronika.\n#5 23 Cze 2013 22:39\nPiszesz że 15 minut jest kaput. Taka ilość czasu jest wystarczająca aby zdiagnozować następujące układy :\n-czy jest iskra\n-czy jest ciśnienie paliwa\n-czy wtryski są zasterowane\n-czy są napięcia zasilające na czujnikach\nwszystkie te czynności możesz wykonać sam, oczywiście wcześniej przygotuj sobie starą świecę zapłonową, wkrętak, żarówkę lub diodę LED, multimetr.\nNa razie to jest wróżenie z fusów.\n#6 23 Cze 2013 22:41\n#7 24 Cze 2013 09:08\nNo racja panowie, racja. Właśnie dlatego tu piszę, bo sam jestem głupi, a i nikt się nie chce tego tykać bo jak słusznie Jokerro stwierdził dzieje się raz na czas.\nMultimetrem się umiem posługiwać, iskrę od biedy sprawdzę, chociaż w tym accencie to jest trochę zabawy żeby się tam dostać. Natomiast ciśnienie paliwa... Hmm, mój tatunio się ostatnio benzyną bawił, nieźle go poparzyło i mam jakiś uraz do takich operacji... Żadnych rurek nie będę tykał, bo nie chcę dostarczyć radości kierowcom generując piękny wybuch na środku drogi...\nNa razie w ciemno wymienię czujnik położenia wału, bo to chyba najbardziej prawdopodobne. Zobaczmy jaki efekt.\nPodobne tematy hyundai accent 1.4 benz. 2007 - samochód raz na kilka dni gaśnie podczas jazdy\nGolf II 1.6 benz. podczas jazdy gaśnie\nPodczas jazdy jak jest mglisto i wilgotno samoistnie wyłancza się silnik, natomiast jak jest sucho i mroźno nie ma takich problemów. Wymieniłem pompkę... (7)\nAudi 80 B4 Podczas jazdy gaśnie mi samochód\nWitam. Mam problem, podczas jazdy ( nagle) gaśnie mi samochód. Podczas próby ponownego zapalenia rozrusznik kręci, natomiast samochód nie zapala. Z... (9)\nvw golf 4 tdi samochód gaśnie podczas jazdy\nwitam mam taki problem! golf 4 tdi podczas jazdy mi gaśnie i automatycznie zapala się kontrolka od świec żarowych. Po 2-3 min. odpalam auto i jade dal... (1)\nNie do końca sprecyzowałeś. Gaśnie niezależnie od paliwa czy tylko na benzynie? Jeśli tylko benzyna to szukaj: filtr/y paliwa, pompa paliwa... Jeśl... (4)


Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze (Mt 23, 1-12) – Biblia – Czytanie na dziś – Orygenes+\nNa katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze (Mt 23, 1-12)\nAndrzej Łukasz Jędrzejczak Lis 5, 2017\nEwangelia według św. Mateusza (Mt 23, 1-12), przekład: Biblia Tysiąclecia\n(1.1) Katedra Mojżesza\nW sensie dosłownym chodzi o miejsce siedzenia nauczyciela. Katedra to miejsce, z którego głoszona jest nauka. W tym przypadku Jezus odwołuje się do autorytetu Mojżesza.\nMetaforycznie katedra wskazuje także na statut w hierarchii społecznej oraz wypływające z tego konsekwencje. Siedzieć na katedrze to inaczej być dla innych autorytetem i cieszyć się uznaniem innych. Faryzeusze zobligowani są do głoszenia prawdy i do życia wedle tego, co głoszą.\nInteresujące jest to, że termin „katedra” pojawia się w kontekście przybycia Jezusa do świątyni i podjęcia czynności mających na celu jej oczyszczenie. Jak czytamy: „Jezus wszedł do świątyni i wyrzucił stamtąd wszystkich sprzedawców i kupujących. Powywracał stoły wymieniających pieniądze i stragany (gr. kathedras) sprzedawców gołębi” (Mt 21,12b). W kontekście katedra została zajęta przez sprzedawców gołębi. Może to oznaczać, że nauka Mojżesza nie jest już tak istotna, przekaz jest pusty, bowiem ważniejsze staje się zewnętrzne przestrzeganie zasad kultu. Dokładnie na to samo kieruję w dalszej części swojego wywodu Jezus.\nFilakterie to małe pudełeczko z wypisanymi na pergaminie najważniejszymi fragmentami Prawa (Wj 13,1-16; Pwt 6,9; 11,13-21). Jeden umieszczany był na głowie, by ujarzmić rozum i myśli oraz skierować całą swoją uwagę na Boga, a drugi zaś na lewym ramieniu, co oznaczało wyciągniętą przez Boga rękę do Izraelitów, bądź też skierowanie pragnień serca ku Stwórcy. Traktowane były często w sposób magiczny – miały chronić noszącego je przed nieszczęściem. Były wykonane ze skóry koszernego zwierzęcia. Zdobione były motywami roślinnymi bądź zwierzęcymi.\nKażdy dorosły mężczyzna miał obowiązek nosić je codziennie. Zakładane były po odmówieni porannych modlitw (szacharit). Nakaz ten usytuowany został w Pwt 11,18-19: „Weźcie przeto sobie te moje słowa do serca i duszy. Przywiążcie je sobie jako znak na ręku. Niech one będą wam ozdobą między oczami. Nauczcie ich wasze dzieci, powtarzając je im, gdy przebywacie w domu, gdy idziecie drogą, gdy kładziecie się i wstajecie”. Poświęcono im mały traktat w Talmudzie: T(e)fil(l)in.\nFrędzle są elementem rytualnego stroju żydowskiego. Nakaz ich noszenia pojawia się w Księdze Liczb: „I mówił znowu Pan do Mojżesza: «Powiedz Izraelitom, niech sobie zrobią frędzle na krajach swoich szat, oni i ich potomstwo, i do każdej frędzli użyją sznurka z fioletowej purpury. Dla was będą te frędzle, a gdy na nie spojrzycie, przypomnicie sobie wszystkie przykazania Pana, aby je wypełnić – a nie pójdziecie za żądzami swego serca i oczu, przez które plamiliście się niewiernością – byście w ten sposób o wszystkich moich przykazaniach pamiętali, pełnili je i tak byli świętymi wobec swojego Boga. Jam jest Pan, Bóg wasz, który was wyprowadził z ziemi egipskiej, aby być waszym Bogiem. Jam jest Pan, wasz Bóg»” (Lb 14,37-41).\nIstotnym jest, by noszone były one na zewnątrz, tak by jedno spojrzenie na nie przypominało o prawach Bożych. Tradycja kabalistyczna oraz czerpiący z niej żydzi sefardyjscy uważają jednak inaczej, choć trudno znaleźć uzasadnienie dla takiego działania. Z talmudycznych przekazów wiemy, z czego powstawał niebieski barwnik koloryzujący uświęcone nitki: był to ślimak morski, a konkretnie skorupiak o nazwie Murex Trunculus.\nGematria, czyli znaczenie liczbowe, słowa „cicit” równa się liczbie 600. Każdy frędzel to: osiem nici oraz pięć supłów, co daje cztery frędzle – sumując te liczby, liczba gematrii razem wynosi 613 (600+8+5) – właśnie tyle micw zawiera Tora. Cicit wykonany powinien być z naturalnego materiału, np. z wełny lub z lnu.\n„Należy być bardzo skrupulatnym w odniesieniu do przestrzegania micwy cicit, gdyż Tora przywiązuje jej specjalną wartość, porównując do niej wypełnienie wszystkich innych micwot. Jest to wywnioskowane z wersetu: ‚I zobaczysz je i będziesz pamiętał o wszystkich przykazaniach Boga’” [Hilchot Cicit 3:12].\nJezus wskazuje w pierwszym rzędzie na hipokryzję uczonych w Piśmie i faryzeuszy. Stawiają oni wymagania, których sami się nie podejmują. Zostało to dosadnie przez Jezusa nazwane: „sami nie chcą ruszyć ich [nakazów] nawet palcem” (w.4). Wszystko co czynią, robią nie tyle jawnie, co na pokaz. Ośmieszają się zatem, gdyż nie dość, że nie postępują zgodnie z głoszoną przez siebie nauką, to traktują ją jako narzędzie do uzasadnienia swojej pozycji. Ukazanie się w jak najlepszym świetle jest dla nich ważniejsze, niż sama wartość uczynku. Na działanie w ukryciu zwracał już wcześniej uwagę Jezus: „Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 6,1). To zdanie ukazuje w pełni jedyny cel czynienia dobra, a jest nim zbawienie.\n(1.5) Jeden jest Ojciec, jeden Chrystus i jeden Nauczyciel\nCzasownik „wołać”, „nazywać” (gr. kaleo) odnosi się do nazwania danej rzeczy po imieniu. Poznanie czyjegoś imienia pozwalało na poznanie jego duchowości, wnętrza, istoty jego życia. Stąd Jezus przestrzega przed nazywaniem siebie rabbim, bowiem żaden człowiek nie może nim być. Jest tylko jeden nauczyciel, Jezus, a wspólnota ludzi to bracia i nikt nie powinien się wywyższać.\nW ww. 8-10 pojawia się trzykrotne powtórzenie słowa heis – jeden. Niektórzy Ojcowie Kościoła odczytują tę trójkę w kluczu trynitarnym. Otóż heis odnosi się raz do Chrystusa (w.10), raz do Boga Ojca (w.9), a raz do nauczyciela (w.8). Nie ma jednak wskazania o jakiego nauczyciela ewangeliście mogło chodzić. Funkcję nauczycielską posiada Duch Święty. Jezus powiedział o Nim: „bo Duch Święty nauczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć” (Łk 12,12). Co istotne, to zdanie pochodzi z fragmentu, który również odnosi się do obłudy faryzeuszy zganionej przez Jezusa. Tak wiec Mateuszowego „nauczyciela” utożsamiać można by z Duchem Świętym.\n(2.1) Kontekst narracji\nMt 23,1-12 rozpoczyna zatem większą partię tekstu poświęconą oskarżeniom, jakie w kierunku uczonych w Piśmie wytacza Jezus. Po tym passusie następuje kilkukrotne napomnienie w formie „Biada wam” (Mt 23,13-36), a rozdział został zwieńczony upomnieniem Jerozolimy, gdzie miasto figuruje jako kolejny oskarżony i winny problemom religijnym i społecznym. Można w „Jeruzalem” widzieć naród wybrany, „lud o twardym karku”, okazujący permanentne nieposłuszeństwo wobec woli Boga, a co za tym idzie – niemożność nawrócenia się i przyjęcia orędzie Chrystusa. Wpływ na to ma wszystko to, co wylicza Jezus jako błędy i uchybienia w postawie i działaniu faryzeuszy, saduceuszy i uczonych w Piśmie.\nOstatnie zdanie z tego fragmentu posiada strukturę chiastyczną ABBA:\nA – Kto się wywyższa\nB – będzie poniżony\nB – a kto się poniża\nA – będzie wywyższony\nJezus stawia zatem możliwe do spełnienia warunki przyjęcia do Królestwa Niebieskiego: prawdziwa pokora i służba dla drugiego człowieka to coś, co powinno zajmować chcących uzyskać zbawienie.\n(3.1) Ojcowie Kościoła\n„Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą” (Mt 23, 2-4). Nie oskarża więc Prawa Mojżesza, do którego zachowania zachęcał, jak długo Jerozolima trwać będzie, ale oskarża ich samych, bo zwiastowali słowa Prawa, a sami nie mieli zupełnie miłości, i dlatego też byli przestępcami względem Boga i bliźniego […]. Nakazami ludzkimi nie nazywa bynajmniej Prawa Mojżesza, lecz przekazy ich przez starszych i przez nich stworzone; tak więc walcząc o nie, pogardzali Prawem Bożym i dlatego nie byli poddani Słowu.\nTo właśnie do nich odnoszą się słowa Pawła: „Nie uznając bowiem, że usprawiedliwienie pochodzi od Boga i uporczywie trzymając się własnej drogi usprawiedliwienia, nie poddali się usprawiedliwieniu pochodzącego od Boga. A przecież kresem Prawa jest Chrystus dla usprawiedliwienia każdego, kto wierzy” (Rz 10, 3 nn.). A jakżeż Chrystus mógłby być kresem, jeśli nie byłby początkiem? Ten bowiem, który doprowadził do kresu, jest również tym, który jest sprawcą początku.\nBiada nam biednym, na których przeszły wady faryzeuszy!\nśw. Hieronim (+419)\n(1.1) Katedra Mojżesza – Andrzej Jędrzejczak\n(1.2) Filakterie – Andrzej Jędrzejczak\n(1.3) Frędzle – Andrzej Jędrzejczak\n(1.4) Obłuda – Andrzej Jędrzejczak\n(1.5) Jeden jest Ojciec, jeden Chrystus i jeden Nauczyciel – Andrzej Jędrzejczak\n(2.1) Kontekst narracji – Andrzej Jędrzejczak\n(2.2) Konkluzja – Andrzej Jędrzejczak\n(3.1) Ojcowie Kościoła – Magdalena Jóźwiak\nKs. Mariusz Rosik w "Biblii pod Lupą" (11 listopada, audycja radiowa)


Artelis - Do czego może służyć serwer - serwer plików - Krzysztof Kurilec - Internet i Komputery, Inne\nDostęp do plików powinien być różnicowany poprzez nadawanie użytkownikom uprawnień do poszczególnych folderów i plików. Oczywiście możliwy jest przypadek, często spotykany w najmniejszych firmach, gdy wszyscy mają nieograniczony dostęp do wszystkiego. Zależnie od potrzeb i zastosowanych w związku z tym rozwiązań pliki mogą być dostępne tylko w sieci lokalnej albo również poza – w Internecie lub intranecie.\nKomputer pełniący rolę serwera plików powinien mieć dużo miejsca na dyskach a dyski powinny być szybkie. Warto zainwestować w zabezpieczenia na wypadek awarii dysków oraz rozwiązanie do archiwizacji i tworzenia kopii zapasowych.\nFunkcję serwera plików doskonale spełniają specjalizowane urządzenia – dyski sieciowe NAS. W największym uproszczeniu można powiedzieć, że jest to dysk twardy podłączany bezpośrednio do sieci. W systemie Windows widać go jako dodatkowy dysk logiczny - dodatkową „literkę”, która pojawia się gdy komputer podłączony jest do sieci.\nTo rozwiązanie sprawdza się wtedy, serwer nie musi pełnić żadnych innych ról. Zwykle rola serwera plików jest jedną z kilku ról.\nPrzykładowo Microsoft Windows Server (system operacyjny, który instaluje się na komputerze-serwerze) w każdej wersji spełnia rolę serwera plików z zaawansowanym systemem uprawnień – można zdefiniować do jakich plików ma mieć dostęp każdy użytkownik/grupa użytkowników.\nartelis.pl › Internet i Komputery › Inne › Do czego może służyć serwer - serwer plików


Przyłącz się do akcji #GotujeWDomu z Cook Story by Samsung – Piątek trzynastego nie tylko przesądy\nOpublikowano 1 rok temu: 23 marca, 2020 Biura prasowe Przeczytasz w: 4 minut/y\nCo powiecie na wspólne przygotowywanie potraw we własnej kuchni? Cook Story by Samsung wychodzi naprzeciw tym, którzy poszukują motywacji i inspiracji do domowego gotowania. W mediach społecznościowych przestrzeni kulinarnej ruszyła właśnie akcja\nOryginalny tytuł wiadomości prasowej: Przyłącz się do akcji #GotujeWDomu z Cook Story by Samsung\nCo powiecie na wspólne przygotowywanie potraw we własnej kuchni? Cook Story by Samsung wychodzi naprzeciw tym, którzy poszukują motywacji i inspiracji do domowego gotowania. W mediach społecznościowych przestrzeni kulinarnej ruszyła właśnie akcja #GotujeWDomu.\nPrzyłącz się do akcji #GotujeWDomu z Cook Story by Samsung https://www.trzynastego.pl/przylacz-sie-do-akcji-gotujewdomu-z-cook-story-by-samsung\n← Światowy Dzień Wody. Warto ją oszczędzać nie tylko od święta\nAukcja Bolesław Cybis. Odyseja Artysty →\nMasz ochotę na chwileczkę zapomnienia? Odwiedź apartament Prive Room XOXO.\n26 maja, 2019 Biura prasowe\nżurek wielkanocny kuronia, babla, rebus wielkanocny, edukredka tradycje wielkanocne, edukredka zwyczaje wielkanocne, edu kredka -tradycje wielkanocne, paraolimpiada dyscypliny, dlaczego książki są źródłem mądrości, edukredka, edukredka zima


Koniec zgłoszeń do Badania Najlepsi Pracodawcy 2008\n16 stycznia 2008 16 stycznia 2008 / Praca\n„Z dużą satysfakcją obserwujemy rosnące zainteresowanie naszym Badaniem wśród polskich pracodawców. Zmieniający się rynek pracy sprawił, że firmy coraz bardziej świadomie dbają o budowanie zaangażowania pracowników oraz swojej marki jako pracodawcy. Uczestnictwo w BNP pomaga im osiągnąć te cele” – powiedziała Magdalena Warzybok, menedżer projektu BNP w Polsce.\n„Zaangażowani pracownicy stanowią gwarancję wysokich wyników biznesowych organizacji. Cieszy nas, że tak wiele przedsiębiorstw w Polsce dążąc do ponadprzeciętnych rezultatów, za źródło sukcesu uważa swoich utalentowanych i zmotywowanych pracowników” – dodała Katarzyna Pałamarz, menedżer działu HR Consulting w Hewitt Associates.\nBadanie Najlepsi Pracodawcy organizowane jest w Polsce od 2005 roku. Dzięki zastosowanej metodologii oraz uwzględnieniu opinii trzech grup: pracowników, kadry zarządzającej i działu personalnego, daje pełen obraz badanej organizacji. Udział w badaniu jest bezpłatny. Firmy, organizacje i stowarzyszenia branżowe zainteresowane wzięciem udziału w BNP 2008 mogą zgłaszać się poprzez stronę internetową www.najlepsipracodawcy.pl jeszcze przez kilka najbliższych dni


Dominion Rozdarte Królestwo - Legenda Powraca - recenzja gry\nStrona główna » Recenzja » Dominion — Legenda powraca!\nGdy zaczynałem pisać tę recenzję zastanawiałem się, czy nie powinienem jej nazwać bardziej osobiście np. “Dominion — powrót do przeszłości” albo “Dominion — czyli od czego to się zaczęło”. Ten tytuł był bowiem pierwszą grą planszową, w jaką miałem okazję zagrać (no, może pomijając Eurobiznes i chińczyka). Wszystko to stało się dzięki moim współgraczom z sesji PBFów z forum Lastinn.info (macham Wam macką), którzy wybrali właśnie Dominiona na prezent urodzinowy dla mnie. Był to rok 2009 i wierzcie mi lub nie, ale gram w tę grę do teraz i wcale mi się nie znudziła! Ba, wraz z nadejściem dodatków takich jak Złoty Wiek czy Przystań, jaram się tym tytułem jeszcze bardziej!\nNo dobrze, ale przejdźmy do rzeczy. Na początek bierzemy podstawkę.\nDominion jest grą stricte karcianą. W pudełku podstawki nie uświadczycie niczego innego niż kart… Z tym, że jest ich ponad 500! Nawet teraz ta liczba robi na mnie wrażenie. A teraz pomyślcie, co wyrwało mi się z ust, gdy otworzyłem pudełko po raz pierwszy kilka lat temu.\nWszystkie karty są wykonane w sposób solidny i czytelny, z charakterystyczną dla Dominiona kreską, jeśli chodzi o grafiki. Wygodne ułożenie dzięki świetnej wyprasce pozwala na łatwe utrzymanie porządku w pudełku oraz szybkie przygotowanie rozgrywki. Rozwiązanie jest genialne w swej prostocie.\nPrzejdźmy do samej gry. Jeśli miałbym wymienić największą zaletę, oprócz regrywalności (o czym troszkę dalej), to wymieniłbym właśnie proste zasady. Wystarczy wspomnieć, że w instrukcji sam opis mechaniki zajmuje zaledwie jakieś 2 strony! Sam niedawno miałem okazję zagrać w składzie, w którym połowa graczy miała z Dominionem swój debiut. Zaledwie 5 minut opisu zasad i pierwsza runda ruszyła pełną parą.\nWspomniałem wcześniej o tym, że jest to deckbulider, ale zakładam, że mogą tę recenzję czytać osoby, którym ten termin nie mówi wiele. W grze chodzi o budowanie własnej talii w taki sposób, aby stworzyć z niej sprawnie działającą maszynę. Każdy zaczyna z takim samym zestawem kart i tylko od naszych decyzji zależy, jak talia będzie się rozwijać. To, jakie karty kupimy oraz jak będziemy ich używać w rozgrywce, będzie decydować o tym czy nasze “auto” będzie się dławić, jechać maksymalnie na “trójce” czy rozwinie najwyższą prędkość i jako pierwsze dojedzie na metę po zwycięstwo.\nW każdej rozgrywce biorą udział 3 typy kart zwycięstwa (po 12 sztuk), 3 skarbów (po około 30 sztuk) i 10 różnych typów kart królestwa (po 10 kart, chyba że są to “ogrody”, bo tych jest 12). Co jest ważne, w pudełku mamy aż 25 typów kart królestwa, więc przed każdą grą trzeba wybrać/wylosować/ustalić te, które tym razem wezmą udział w partii. W rundzie zaś możemy wyróżnić 3 fazy. Pierwszą jest faza akcji, czyli etap, w trakcie którego zagrywamy posiadane przez nas akcje (te zaś występują w kartach królestwa) i rozpatrujemy ich efekty. Następnie przechodzimy do fazy kupna, w czasie której za pomocą skarbów, które mamy na ręce plus efektów z fazy akcji, kupujemy nowe karty. Kończymy zaś fazą porządków, gdzie na stos kart odrzuconych trafiają wszystkie akcje oraz skarby użyte w danej rundzie plus te kupione przez nas. Gdy już pozbędziemy się kart z ręki, z naszej talii dobieramy pięć, a następnie czekamy na swoją kolej. W następnej rundzie znowu możemy działać w ten sam sposób. W momencie, gdy nasza talia się wyczerpie, wszystkie karty ze stosu odrzuconych przetasowujemy, tworzymy z nich nową (większą o zakupione wcześniej) i znów dobieramy pięć kart.\nGra dobiega końca w momencie, gdy wyczerpią się trzy stosy z kart królestwa lub skończą się karty prowincji. Te ostatnie są najbardziej pożądane, bo dają najwięcej punktów z kart zwycięstwa. Wygrywa oczywiście ten, kto zebrał ich najwięcej.\nJak sami widzicie, gra nie wydaje się skomplikowana i rzeczywiście nie jest. Wszystkie efekty konkretnych akcji opisane są w jasny sposób na samych kartach, a po instrukcję w czasie partii sięgać nie trzeba. Ja swoją zgubiłem gdzieś po tygodniu grania i nigdy za nią nie zatęskniłem.\nTo, że gra ma łatwe zasady nie oznacza jednak, że jest prosta. Ilość kombinacji, czy strategii naszej rozgrywki jest ogromna. Można skupić się na kartach skarbów i właściwie zbierać tylko złoto, by jak najszybciej móc kupować najlepsze karty. Możemy też iść w kierunku akcji, które same się napędzają, dają dodatkowe profity oraz pozwalają przewijać całego decka. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby atakować innych graczy, kraść im karty czy rzucać na nich klątwy (czyli karty o minusowych punktach zwycięstwa). Oczywiście, łatwo jest popełnić wiele błędów taktycznych, które sprawią, że będziemy mieli “zablokowaną rękę”, ponieważ za szybko kupimy karty zwycięstwa i nie będziemy w stanie nic zrobić. Gra jest więc świetna dla początkujących graczy, ale jednocześnie nagradza doświadczonych i wytrawnych, którzy wiedzą jakie kombinacje kart mogą przynieść realne zyski.\nTo, co dla niej jest niezwykle istotne, to fakt, że proporcje siły karty do jej ceny są idealne. Nie ma więc kart bardzo słabych i jednocześnie drogich. Jeśli jakaś akcja daje naprawdę duże profity, to z pewnością będzie dużo kosztować. Grając tak często w Dominiona nie udało mi się znaleźć żadnej luki, przez którą gra stałaby się mniej ciekawa czy emocjonująca. Zarówno koszty kart zwycięstwa w stosunku do tego, ile dają punktów na koniec gry, czy koszty skarbów do tego, ile dają “złota”, są idealnie zrównoważone.\nWedług mnie jest najmocniejszym punktem tej karcianki. Już sama podstawka sprawiła, że rozegrałem setki rund w tę grę i naprawdę mogę powiedzieć, że każda była inna! No bo zobaczcie, macie 25 kart królestwa, a w każdej grze wykorzystujecie tylko 10 z nich. To nam daje <wysila mózgownicę>, to nam daje <bierze kalkulator> czekajcie… ponad 3 miliony kombinacji! Chyba, że źle coś liczę.…jak są wśród czytelników jacyś matematycy i chcą mnie poprawić, to śmiało 🙂\nNiezależnie jednak od tego, czy moja nieudolna matematyka się myli czy nie, fakt pozostaje jeden — kombinacji jest ogromna ilość, a gra praktycznie się nie nudzi, nawet jeśli mamy samą podstawkę. Wiadomo, że wśród tych 25 kart są takie, które będą wykorzystywane bardzo często jak wioska, targowisko czy wiedźma, a są też takie, których używa się rzadko. Jednak zwykle ten aspekt zależy od samego stylu grających, jak i układu kart królestwa.\nDo tego wszystkiego dochodzi coś, co w pierwszym Dominionie było na początku tylko kartą dodatkową — czyli karta czarnego rynku. Ona, gdy jest w grze, pozwala zbudować dodatkowy stos kart królestwa, nazwany stosem kart czarnego, który odwrócony jest rewersem do góry. W nim znajduje się po jednej karcie na każdy ich typ dostępny w pudełku, a których nie ma wśród kart wylosowanych w danej rozgrywce. Mamy tam więc wszystkie karty zwycięstwa (dzięki czemu można kupić dodatkową prowincję) oraz skarbów i królestw. Zagrywając czarny rynek możemy kupić kartę właśnie z tego stosu, co jeszcze bardziej różnicuje rozgrywkę. Ja praktycznie zawsze ustawiam ją jako 11. kartę królestwa. Po prostu lubię możliwość dobrania innych, zwłaszcza w przypadku trudnego decka. Karty czarnego rynku łatwo rozróżnić od “zwykłych”, gdyż ich rewersy nie mają czarnej, a niebieską obwódkę. Dodatkową zaletą jest to, że właśnie za ich pomocą najłatwiej “wylosować” sobie 10 kart królestwa, które biorą udział w grze.\nCzy są jednak w tej grze jakieś minusy? Niestety tak, choć w mej opinii to drobnostki.\nPierwszym z nich jest fabuła, a właściwie jej brak. Poza bardzo krótkim i błahym tekstem z początku instrukcji nie ma nic, co dawało by tej grze jakąkolwiek historię. Na kartach nie ma żadnych opisów, jest czysta mechanika. Fabuły, a co za tym idzie, czegoś takiego jak klimat, ta gra po prostu nie posiada. Wydaje mi się jednak, że tego nie potrzebuje, ponieważ chodzi tu o coś zupełnie innego.\nDrugim, często wymienianym, minusem jest to, że karty są słabej jakości i po kilku partiach po prostu się zużywają, a wypraska jest za ciasna, by zmieścić karty do koszulek. Ja nigdy koszulek nie używałem, a to, że karty mi się troszkę niszczyły, brałem na klatę. Dużo gram, używam, więc niszczą się — proste. Gdy grałem jednak z Arturem okazało się, że on wszystkie karty Dominiona ma w koszulkach i mimo iż troszkę ciężko się je wyciąga, to w tym pudełku się mieszczą.\nSłyszałem też opinie, że grafiki Dominiona są nieładne i brzydkie. Uważam, że to kwestia gustu. Może sam mam troszkę spaczony, ale mi się te karty po prostu podobają.\nDla mnie Dominion to gra, która zasłużyła na miano Legendy. Genialna, wybitnie regrywalna, prosta, a jednocześnie skłaniająca do taktycznego myślenia. Prawie nieskończona ilość możliwości gier, ogromna liczba kart przy cenie ok. 125 złotych sprawia, że to jest to gra must have dla każdego fana gier, zwłaszcza w mechanice deck buildingu.\nLegendarny Deck Building\n500 kart w pudełku\nbrak fabuły i klimatu\nA już niedługo zapraszam na recenzję dodatku “Róg Obfitości”.\nPrevious Post Wygnańcy: Oblężenie — Obronimy to miasto?\nNext Post Wstęp do koszmaru — Horror w Arkham LCG


Dzisiaj branżę funeralną ogranicza tylko wyobraźnia – Marketing Funeralny\nDzisiaj branżę funeralną ogranicza tylko wyobraźnia\nHome / Bez kategorii / Dzisiaj branżę funeralną ogranicza tylko wyobraźnia\nDzisiaj branżę funeralną ogranicza tylko wyobraźnia2020-04-082020-04-08http://marketingfuneralny.pl/wp-content/uploads/2017/05/logo-main3-1.pngMarketing Funeralnyhttp://marketingfuneralny.pl/wp-content/uploads/2020/04/kosmiczny-pogrzeb.jpg200px200px\nBodźcem do kreowania nowych, osobliwych koncepcji pochówku, są najczęściej refleksje związane z osobistym doświadczeniem śmierci. Jest to także, wypływające z myśli ekologicznej, poczucie przynależności do świata natury. Niektóre pomysły mogą wydawać się szokujące, jednak nawet w te najbardziej ekscentryczne wpisany jest szacunek wobec pamięci o ludziach, których już z nami nie ma.\nWłaściciele zakładów pogrzebowych coraz częściej otwierają się na nowe – nowe usługi, nietypowo wyglądające produkty i… niespotykane oczekiwania klientów. Czy są jednak na tyle otwarci, by zmierzyć się z tym, co przyniesie rzeczywistość, czyli totalną zmianę w postrzeganiu ich roli? Przygotowaliśmy dla Was przegląd nowoczesnych (może odrobinę futurystycznych jak na nasze, polskie warunki) form pochówku.\nNa wybór miejsca wiecznego spoczynku i sposobu w jaki ostatni raz pożegnamy zmarłego mają wpływ wyznawane przez nas wartości, światopogląd oraz ostatnia wola zmarłego. Ekscentryczni ludzie będą decydowali się na ekscentryczne pogrzeby. Tradycjonaliści wybiorą te sposoby, które są powszechne i znane na całym świecie.\nCoraz więcej osób wybiera właśnie ten rodzaj pochówku. Krematoria znajdują się już w większości miast w Polsce. Koszt spopielenia zwłok jest dużo niższy od kosztu pochówku tradycyjnego, co staje się czynnikiem decydującym dla wielu rodzin. Do kremacji ciało zmarłego przygotowywane jest w taki sam sposób jak do tradycyjnego pogrzebu. Zmarły może być ubrany w przygotowany przez rodzinę strój lub owinięty w całun. Bardzo skromna trumna kremacyjna zrobiona jest najczęściej z drewna, wikliny lub tektury. Proces kremacji trwa średnio około dwóch godzin.\nUrna na prochy może być przygotowana z różnych materiałów: metalu, drewna, stali nierdzewnej, kamienia (granitu, marmuru bądź onyksu), ceramiki, kompozytu i materiałów ekologicznych. Projektanci nadają im rozmaite kształty od najpopularniejszych, przypominających amforę lub wazę, przez szkatułki, sarkofagi, małe trumienki, po bardzo wymyślne kształty serc, łez, motyli, a nawet kasku motocyklowego. Zgodnie z polskim prawem prochy składane są w grobach rodzinnych lub kolumbariach, czyli zbiorczych grobowcach, których tradycja powstania sięga jeszcze czasów rzymskich. W krajach, w których prawo w bardziej liberalny sposób odnosi się do miejsca przechowywania prochów, takich jak: Czechy, Francja, Wielka Brytania, Włochy, kraje Beneluksu, Hiszpania czy Stany Zjednoczone, dopuszczalne jest trzymanie ich w domu. Odpowiedzią na taką możliwość są urny w kształcie klepsydry lub pełnego odlewu – podobizny głowy zmarłego.\nSzczególnym sposobem na utrzymanie więzi z bliską osobą jest zamienienie prochów zmarłego w diament. W Stanach Zjednoczonych około 5% rodzin decydujących się na wybór kremacji, decyduje się także na przekształcenie prochów w kamienie szlachetne. Diamenty mogą mieć kolor od ciemnozielonego lub bursztynowego do prawie przezroczystego. Odcień zależy między innymi od chemicznego i mineralnego składu popiołów oraz ilości obecnego w nich węgla.\nFirmy oferujące tego typu usługi zapewniają, że każdy z pamiątkowych diamentów tworzony jest w osobnym tygielku, który po stworzeniu diamentu zostaje zniszczony – „Tak jak nie ma dwóch podobnych osób, nie ma również dwóch identycznych kryształów” możemy przeczytać na stronie jednego z producentów. Diament w designerskiej oprawie wykonanej ze złota lub srebra może stać się elementem biżuterii. Taki sposób, choć szokuje, może sprawić, że osoba pozostaje z nami w zupełnie innej postaci.\nWspomniane wyżej państwa pozwalają również na rozsypanie prochów w wolnej przestrzeni poza cmentarzem: nad morzem, w powietrzu, w górach. Prochy mają odczyn obojętny, w żaden sposób nie przyczyniają się więc do skażenia środowiska. Taki rodzaj pochówku wiąże się najczęściej z chęcią wypełnienia ostatniej woli zmarłego. W ten sposób zostali pochowani m.in. Janice Joplin, John F. Kennedy, Kurt Cobain, Marlon Brando, Robin Williams, a także wiele innych znakomitych postaci z kręgu kultury, nauki, polityki. Miejsce, w którym rozsypuje się prochy, najczęściej jest silnie związane z osobą zmarłą. To miejsce, które za życia było przez tę osobę szczególnie kochane.\nWiele osób z ciekawością patrzy w gwiazdy. Wciąż w pełni niezbadany kosmos pobudza wyobraźnię i tęsknotę. Tymczasem od ponad dwudziestu lat możliwy jest pogrzeb w kosmicznej przestrzeni. To nie żart. Kosmiczny pogrzeb staję się rzeczywistością.Ceremonia polega na tym, że rakieta lub satelita zabiera ze sobą małe kapsułki z prochami i wyrzuca je w przestrzeń kosmiczną. Rodzina zmarłego może uczestniczyć w tym wydarzeniu obserwując start rakiety.\nPo raz pierwszy taki pochówek odbył się w 1997. Na pokładzie rakiety „Pegasus” zostały wyniesione na orbitę prochy 24 osób. Wśród nich był m.in. Gene’a Roddenberry, amerykański scenarzysta i producent filmowy, twórca fantastycznonaukowego serialu „Star Trek”. Ta bardzo ekstrawagancka realizowana w Stanach Zjednoczonych forma pożegnania dostępna jest także w ofertach wybranych niemieckich i angielskich zakładów pogrzebowych. Kosmiczne pogrzeby są więc dzisiaj możliwe!\nMając na uwadze religijne i kulturowe sposoby postrzegania pochówku, para włoskich projektantów: Anna Citelli i Raoul Bretzel, zaproponowała Capsula Mundi. Ta uniwersalna koncepcja zakłada stworzenie cmentarza, który z czasem zamieni się w las. Tradycyjna trumna lub urna zostaje zamieniona na kapsułę przypominającą wyglądem kokon. Kapsuła jest wykonana z materiału biodegradowalnego. Nad złożona do ziemi kapsułą sadzone jest drzewo. Roślina symbolizuje łączność między niebem i ziemią, przestrzenią sacrum i profanum. Wolny od elementów architektonicznych cmentarz będzie z czasem zamieniać się w miejsce natury.\nPomysł na Capsula Mundi wypłynął z chęci przełamania tabu wokół tematu śmierci. W kulturze mocno skupionej na kulcie młodości refleksja nad przemijaniem to rzadkość. Coraz bardziej widoczne w przekazie mainstreamowym hasła ekologiczne, wpłynęły także na przemysł funeralny.\n„Zainspirowani tymi refleksjami postanowiliśmy przeprojektować trumnę – obiekt całkowicie pominięty w świecie projektowania – przy użyciu materiałów ekologicznych oraz laickich i uniwersalnych symboli życia, takich jak jajko i drzewo.” – czytamy na stronie autorów projektu – „Śmierć zaznaczona w taki sposób nie jest końcem, lecz początkiem drogi, po której wraca się do natury.”\nCMENTARNA RAFA NEPTUNA\nPogrzeb morski to jeden z najstarszych rytuałów. Kultywowany był już w VIII wieku przez Wikingów. Obecnie, zgodnie z ceremoniałem, w morzu chowa się osoby, których śmierć miała miejsce podczas rejsu, a nie istnieje możliwość dotarcia do portu w czasie krótszym niż 24 godziny.\nOtwarta w 2007 roku, w głębinach Oceanu Atlantyckiego Cmentarna Rafa Neptuna, jest pierwszym na świecie podwodnym cmentarzem, a zarazem największą, stworzoną przez człowieka rafą koralową. Inspiracją dla powstania tego miejsca była legenda o zatopionej, mitycznej krainie – Atlantydzie. Podwodna nekropolia zajmuje powierzchnię 16 akrów i leży w odległości 3 mil od Miami.\nNa rafę można trafić tylko po kremacji. Nagrobki przedstawiające fantazyjne figury ludzi i dzikich zwierząt tworzone są z prochów zmarłych połączonych w postaci kamienia. Wpisane w podwodny świat miejsce wiecznego spoczynku zostało zaprojektowane tak, aby stanowić jednocześnie schronienia dla ryb, które odnajdują tam swoje miejsca lęgowe. Podwodny cmentarz przyczynił się do rozwoju środowiska naturalnego, rozkwitu podwodnej fauny i morskiej flory.\nFormuła szybkiego, samochodowego pogrzebu staje się coraz bardziej popularna w Stanach Zjednoczonych. Ceremonia polega na tym, że żałobnicy żegnają zmarłego siedząc w samochodach. Nie ma obowiązku, a wręcz niewskazane jest opuszczanie pojazdu. Trumna wystawiona jest za szybą w tunelu – korytarzu zakładu pogrzebowego, przez który bliscy zmarłego przejeżdżają samochodami. Uczestnicy pogrzebu mają także możliwość złożenia wpisu do księgi kondolencyjnej.\nNa taka formę decydują się osoby żyjące zgodnie z maksymą mówiącą, że „im szybciej, tym lepiej”. W latach 80-tych była to formuła preferowana przez gangi. Podczas ceremonii często dochodziło do awantur i strzelaniny. Pogrzeb niewymagający wyjścia z samochodu znacznie zmniejszył ryzyko konfliktowych sytuacji, pozwalając utrzymać nietypową formę pochówku.\nPOŚMIERTNA REKOMPOZYCJA CIAŁA\nWywodząca się z myśli ekologicznej koncepcja wywołała dyskusję i oburzenie wśród hierarchów i wiernych Kościoła Katolickiego. Podczas procesu rekompozycji ciało zmarłego przekształcane jest w glebę. To laicka alternatywa dla osób, którym zależy na ekologii. Zdaniem pomysłodawców tradycyjne pogrzeby oraz kremacje mają negatywny wpływ na środowisko. Podczas procesu balsamowania, przygotowywania ciała zmarłego używane są chemikalia, które przenikając do ziemi zatruwają ją. W trakcie kremacji uwalniane są duże ilości dwutlenku węgla, którego nadmierna obecność w atmosferze przyczynia się do efektu globalnego ocieplenia. Rekompozycja nie ma negatywnych skutków dla środowiska. Taka forma pochówku jest możliwa w Szwecji, a od maja 2021 roku również w stanie Waszyngton.\nWielka Brytania zezwala także na tzw. „naturalne pochówki”, czyli pochowanie ciała bez użycia trumny lub w trumnie, która w 100% ulega procesowi biodegradacji.\nDzisiaj, mając na względzie ochronę środowiska, osobowość zmarłego i jego podejście do życia, popularne dotąd rodzaje pochówku przybierają zupełnie nowe formy. Nie możemy przewidzieć, kiedy śmierć nadejdzie, ale możemy zaplanować w jaki sposób pożegnamy się z życiem. I niekoniecznie musi się to odbyć w standardowy sposób. Nadeszły czasy, kiedy branżę funeralną ogranicza już tylko wyobraźnia.\nŻałoba, to jest droga. Wywiad z Anją Franczak, Towarzyszką w żałobieBez kategorii\nNowa OMEGA już dostępna!Bez kategorii