The Edge 25ml - feromony zapachowe dla kobiet - Feromony zapachowe damskie - Feromony damskie - Feromony | Najlepsze ceny i opinie, Sklep La Reina\nJakie cechy powinny posiadać dobre feromony zapachowe dla kobiet? Idealne połączenie przyjemnego zapachu i skuteczności działania zjednuje sobie najbardziej wymagające klientki. Ważna jest również wydajność, dzięki której przez długi czas można cieszyć się swoim ulubionym produktem. The Edge Woman to damskie perfumy z feromonami, które wyróżniają się każdą z tych właściwości.\nZgrabny flakonik z atomizerem skrywa mieszankę składającą się z Estratetraenolu i dwóch innych, objętych tajemnicą handlową substancji. To właśnie optymalny skład feromonów zapachowych jest gwarancją tego, że sięgająca po nie kobieta osiągnie wymarzony rezultat. Czego można oczekiwać, wybierając The Egde? Pozytywne efekty stosowania tych feromonów o pięknym, kwiatowym zapachu z pewnością zasługują na uwagę. Podkreślenie naturalnego czaru i spotęgowanie uroku osobistego sprawi, że zapomnisz o barierach na gruncie relacji damsko-męskich. Kup perfumy z feromonami i przekonaj się, że Ty też możesz być przebojową, energiczną kobietą, która nie boi się flirtu i dwuznacznych rozmów z mężczyznami.\nPerfumy z feromonami The Edge Woman można stosować codziennie lub na specjalne okazje. Nasz sklep rekomenduje, aby sięgać po nie zawsze, gdy chcemy czuć się wyjątkowo i spotęgować swój seksapil. To naturalne, że niektóre kobiety oczekują takiego efektu na co dzień, podczas gdy inne panie potrzebują go podczas różnego rodzaju imprez lub randek. The Edge to produkt niewielkich rozmiarów, więc można mieć go zawsze przy sobie. Do jego licznych zalet należy także naprawdę przystępna cena. To dla nas ważne, aby każda kobieta mogła pozwolić sobie na zakup skutecznych feromonów i tym samym poprawić jakość swojego życia - zarówno w jego sferze erotycznej, jak i na gruncie funkcjonowania w społeczeństwie. Warto wiedzieć, że kobiety używające feromonów są pozytywnie postrzegane przez wszystkich dookoła. Nawet najbardziej nieśmiała i zamknięta w sobie kobieta może stać się duszą towarzystwa za sprawą zapachowych feromonów The Edge.\nZapach kwiatowy z akordami owocowymi.


🐾 Dowcipy | Działy Dowcipów Szmonces - Strona 8\nDowcipy Szmonces - Strona 8\nŻyd wysłał swojego syna na studia do Ameryki.\n– Synu, a gdzie twoja broda?\n– Tate, w Ameryce nikt nie nosi brody. Zgoliłem ją.\n– Ale przestrzegałeś szabasu?\n– Tate, w Ameryce w szabas wszyscy idą do pracy.\n– Mam nadzieję, że spożywałeś tylko koszerne jedzenie?\n– Tate, w Ameryce bardzo ciężko o koszerne jedzenie.\n– Och synu! Powiedz mi tylko jeszcze jedną rzecz. Jesteś nadal obrzezany?\nMałe misteczko, jakiś wieśniak zaczepia małego chłopca: – Ty,\n– Ty, Moszek gdzie tu jest magistrat?\n– Skąd pan wie że ja sie nazywam Moszek?\n– To niech pan zgadnie gdzie jest magistrat.\nŻyd Szmulewicz idzie do lekarza. Lekarz po badaniu\n– Mam złą wiadaomość dla pana. Ma pan tylko 3 miesiące życia.\n– Ale wie pan, panie doktorze, ja też mam kiepską wiadomość dla pana. Nie stać mnnie, żeby w najbliższym czasie zapłacić panu rachunek.\n– Dobrze- odpowiada doktor- w takim razie dam panu rok życia.\nGdy skarb monarchii austro-węgierskiej miał kłopoty natury pieniężnej,\n– Jak to? – pyta go telefonicznie sam minister – Stracił pan zaufanie do monarchii Habsburgów?\n– Ekscelencjo! – odpowiada bankier – Jak można mieć zaufanie do państwa, które obawia się mojego Morycka?\nPewien stary żydowski żebrak siedzi na ulicy ze\n– Może ma pan dla mnie 3 centy na kawę…\n– A gdzie kupisz kawę za 3 centy ? – pyta mężczyzna\n– W hurcie, ma sie rozumieć.\nDwóch Żydów zwiedza Watykan, podziwiają przepych i bogactwo. Jeden\n– Popatrz, a zaczynali od stajenki..\nCzym się różni Żyd, od Murzyna? – Ten pierwszy\n– Ten pierwszy jeździ na obozy, a drugi na kolonie.\n– Rabin co ty robisz z moim samochodem – krzyczy ksiądz.\n– Ty mi wczoraj ochrzciłeś samochód to ja ci dzisiaj twój obrzezam.\nPotrzebował Icek nietypowego specyfiku, a mianowicie oleju z\n– Jedź do Moskwy. tam na pewno znajdziesz.\n– Idę sobie po takim zajebistym placu, aż nagle widzę duży napis MAUS OLEUM. Znaczy jest, znalazłem ten olej, ale cholera, sprzedawca umarł.\nI wojna światowa, siedzą Rosjanie w okopie, dowódca\nI wojna światowa, siedzą Rosjanie w okopie, dowódca kompanii woła „Orły, naprzod! Za mną!”\n„Komendy nie słyszelicie?”\n„Słyszelimy, ale to nie do nas bylo!”\n„Jak to nie do was?”\n„My nie orły, my lwy – Lew Dawidowicz i Lew Mojżeszowicz”.\nNa dworcu w Warszawie spotykają się dwaj konkurujący\n– Do Łodzi\n– Jak mówisz, że do Łodzi, to znaczy że do Lwowa. Przypadkiem wiem jednak, że faktycznie jedziesz do Łodzi. Pytam się więc ciebie: Po co kłamiesz?\nPanie Łabędź czy pan wie jaka jest różnica\nPanie Łabędź czy pan wie jaka jest różnica pomiędzy moją żoną a pańską?\n– Nie nie wiem\n– A ja wiem.\nKramarz Jechiel leży w agonii i pyta ledwo\n– Noam, moja żono, jesteś przy mnie?\n– Alizo, moja córko, jesteś przy mnie?\n– Jestem ojcze.\n– Oszri, mój synu, jesteś przy mnie?\n– Roni, mój synu, jesteś przy mnie?\n– Rino, moja córko, jesteś przy mnie?\n– A kto siedzi w sklepie?!!!\nDo rabina chełmskiego wbiega zapłakana Żydówka. – Rabbi! Moje\nDo rabina chełmskiego wbiega zapłakana Żydówka.\n– Rabbi! Moje dziecko ciężko choruje!\n– Odmawiaj psalmy!\nPo dwóch dniach ta sama kobieta zjawia się w komnacie rabinackiej. Tym razem dziecko trapi uporczywa obstrukcja.\n– Odmawiaj psalmy! – radzi reb Zisel.\n– Ależ rabbi! – protestuje rozpaczliwie matka. – Przecież psalmy wywołują zaparcie!\nKoniec wykładu z historii starożytnej… Profesor na końcu\nWiadomości. Dzisiaj ze śmiechu pękł człowiek. Oskarżony mówi\n-Czym się różni kiełbasa od profesora zwyczajnego? -Kiełbasa zwyczajna\nNa obrazie Matejki mistrz krzyżacki staje dęba na\nCzym się różni Chuck Norris od skały –


Julia Wieniawa pokazała projekt swojego nowego mieszkania! Będzie jak na Bali! | Party.pl\nJulia Wieniawa na swoim InstaStory pochwaliła się fanom, że za pewien czas wprowadzi się do nowego mieszkania! Teraz aktorkę czeka duży remont, ale patrząc na piękny projekt już teraz wiemy, że warto będzie trochę poczekać na efekt końcowy. Gwiazda już nie może się doczekać, aż zamieszka w swoim apartamencie i postanowiła uchylić rąbka tajemnicy swoim fanom. Wiemy jak będzie wyglądał salon i jedna z łazienek. Zobaczcie sami.\nZobacz także: Julia Wieniawa pokłóciła się z Joanną Krupą w "Top Model"! Zaczęły się szarpać: "Już się pani skończyła!"\nNajnowszy kod rabatowy Abra Meble to doskonała okazja, aby bez obaw o koszty sprawić sobie nowe meble do mieszkania.\nJulia Wieniawa fantastycznie radzi sobie w polskim show biznesie! Filmy, seriale, programy telewizyjne i kampanie reklamowe pozwoliły 21-letniej aktorce dorobić się fortuny. Gwiazda właśnie pozwoliła sobie na zakup kolejnego, luksusowego mieszkania na samym szczycie apartamentowca. Julia Wieniawa już nie może się doczekać, kiedy będzie mogła się do niego wprowadzić. Ale przedtem trzeba będzie zrobić spory remont, o czym poinformowała na swoim InstaStory gwiazda.\nWłaśnie odwiedziłam swoje nowe mieszkanie. Czeka mnie spory remont, więc jeszcze trochę czasu minie, zanim się tu wprowadzę, ale zaczęłam już robić taras na dachu i będzie pięknie - powiedziała Julia Wieniawa.\nAktorka zamieściła krótkie nagranie ze swojego nowego lokum, a także pokazała co już zostało zrobione na jej nowym tarasie. Prace dopiero ruszyły, dlatego na pełny efekt trzeba będzie jeszcze trochę poczekać.\nWidok z tarasu na pewno zapiera dech w piersiach i będzie fantastycznym miejscem na odpoczynek. Ale to nie wszystko! Gwiazda pochwaliła się również projektem swojego nowego mieszkania. Możemy zobaczyć jak będzie wyglądał salon oraz jedna z łazienek. Mieszkanie będzie urządzone na styl indonezyjskiej wyspy Bali, w którym nie zabraknie tropikalnych roślin. Całość wygląda naprawdę wspaniale i w ogóle nie dziwi nas fakt, że aktorka już nie może się doczekać, kiedy zamieszka w swoim nowym lokum!\nI jak Wam się podoba? Naszym zdaniem projekt jest wspaniały, a efekt końcowy na pewno będzie wyglądał jeszcze lepiej. To będzie prawdziwe królestwo Julii Wieniawy!\nJulia Wieniawa szaleje na wakacjach z przystojnym Włochem! Co za taniec!


Guzzini - podstawka pod łyżki - Latina - zielona - Barokko.pl\nGuzzini - podstawka pod łyżki - Latina - zielona\nPraktyczna podstawka pod łyżki o nowoczesnym wyglądzie. Posiada optymalną powierzchnię pozwalającą na ułożenie kilku łyżek, dzięki czemu zapobiegniemy zabrudzeniom obrusa na stole czy miejsc sąsiadujących bezpośrednio z piecem. Podstawkę wyposażono...\nPraktyczna podstawka pod łyżki o nowoczesnym wyglądzie. Posiada optymalną powierzchnię pozwalającą na ułożenie kilku łyżek, dzięki czemu zapobiegniemy zabrudzeniom obrusa na stole czy miejsc sąsiadujących bezpośrednio z piecem. Podstawkę wyposażono w otwór pozwalający na powieszenie jej po użyciu w dowolnie wybranym przez nas miejscu. Całość wyróżnia się także ciekawą kolorystyką. Produkt można myć w zmywarce.\n29,00 x 11,50 cm


Nominowane tomy do Nagrody Poetyckiej Silesius | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Dodatek » Nominowane tomy do Nagrody Poetyckiej Silesius\nNominowane tomy do Nagrody Poetyckiej Silesius\nJakobe Mansztajn urodził się w 1982 r., mieszka w Gdańsku. Jego debiutancki zbiór poezji pt. "Wiedeński high life" spotkał się z dużym zainteresowaniem.\nSkładający się z trzech części tom posiada przemyślaną kompozycję. Na czym oprzeć interpretację? Podpowiedź znajdziemy w tytule części drugiej: "Clue tego zdania to trup". Jest to jednak podpowiedź myląca, gdyż istotą tych wierszy jest raczej "dojrzewanie wobec śmierci", a może nawet - "dojrzewanie do śmierci". Kolejne wiersze "Wiedeńskiego high life’u" stanowią swego rodzaju przejście - jeśli można podeprzeć się terminem Blake’a - od "pieśni niewinności" do "pieśni doświadczenia".\nWszystko zaczyna się w piaskownicy ("Kapsle"). Potem jest beztroska młodych bohaterów (jak stwierdza podmiot "Kolorowych szkiełek" - "generalnie wszystko mieliśmy w zanadrzu"); widać też stopniowe wchodzenie w dorosłość: poszukiwanie sensu życia ("pomiędzy odlotami w przyszłość / szukaliśmy przyczyn dla których warto"), pierwsze miłości, wreszcie - pierwszy pogrzeb. Charakterystyczne (i smutne zarazem) jest to, że zdobywanie dojrzałości wiąże się z procesem systematycznej utraty znanej, bezpiecznej przestrzeni ("niebawem runą osiedlowe kioski i po dropsy / będzie trzeba gnać do tesco. /... / przeminie era dropsów, wiedeński high life"), a nade wszystko - utraty bliskich osób.\nTytułowy "wiedeński high life" nie jest więc niczym innym, jak tylko odchodzącą w przeszłość prawie mityczną krainą młodości. Jej niewinność definitywnie kończy się wraz z pierwszym doświadczeniem śmierci. W przedostatnim wierszu ("Gospody 14") podmiot pełen żalu, ale i czegoś na kształt obojętności - mówi: "na dachu mojego dawnego pokoju / mieszkają teraz gołębie: niby nic / się nie zmieniło, końca świata nie było / i z okien wystają te same pretensje /.../ dziesiąte piętro i pierwszy przystanek / na pogiętym parapecie, z którego mój przyjaciel / wyskoczył na główkę /.../ za oknem tyle samo: twardy chleb / na kolację i brak widoków / nie wieje, więc można zapalić"...\nLektura wierszy Jakobe Mansztajna przekonuje, że szara rzeczywistość weryfikuje nawet najpiękniejsze mity, a smak dojrzałości jest gorzki...\nŚwiat dopiero będzie\nW wierszach Joanny Lech (urodzonej w 1984 r.), narzuca się zwłaszcza widmowość i równocześnie pokawałkowanie rzeczywistości. Świat do rozpoznania został tu udostępniony wyłącznie fragmentarycznie. Nie zapewniając wystarczającego odniesienia do całości, przemawia przez pamiątki, obsesyjnie powracające i uchwytne wyłącznie dla zmysłów: blizny, chłód i wilgoć, która "wciska się tu przez wszystkie szczeliny". Lech podkreśla znaczenie dysonansu pomiędzy nią a otaczającą ją rzeczywistością, jej niepewność wydaje się posiadać wymiar elementarny, o czym świadczą choćby zdawkowe określenia upływającego czasu: "chyba południe", właściwe dla obserwatora, który zatracił orientację względem zasadniczych punktów odniesienia.\nBohaterka wierszy Joanny Lech zaznaje dojmującej obcości także względem samej siebie. To odczucie wydaje się rozprzestrzeniać na otoczenie. Można powiedzieć, że znajdujemy tu uwspólnienie w obcości: "kiedy przesuwam palcami po twojej dłoni, staje się zimna / blada i tak samo obca".\nInteresującym motywem w liryce Lech jest głód. Pojawia się notorycznie. Niewykluczone, że stanowi podwójny test: potwierdza fizykalne istnienie pozostałości po świecie rzeczywistym oraz sankcjonuje obecność bohaterki wierszy. Zestawiony ze zmysłem dotyku, nabiera atrybutów właściwych dla przedmiotu i pozostawia po sobie ślady: "Blizna, która przechodzi przez gardło, / zaczęła się od dotyku".\n"Zapaść" - tak można by podsumować debiut Joanny Lech - to smutna i poruszająca opowieść o świecie, który zawsze okazuje się cudzy i niewystarczający, i o samotności, której sens - na podobieństwo sensu owego świata - w ostatecznym rozrachunku może okazać się wątpliwy.\nMuzyka z szarości\nDawid Majer (ur. 1981 r.) dysponuje wyobraźnią zasługującą na uznanie i często wykorzystuje ją przy tworzeniu onirycznych scen i fraz opartych na zestawianiu przeciwstawień, jak choćby ta: "Miałem sen: /ulicą idzie nurek, /na końcu przewodu / doprowadzającego tlen / jest latawiec, / wysoko". Warto zauważyć, że Majer nie daje się całościowo ponieść swojej wyobraźni, obudowuje ją rygorem, co umożliwia mu płynne i udane przejścia od ekspresywnych zapisów do przedstawień o charakterze mimetycznym: "Mięso jest czerwone i szminka też, /ale szminka w rzeźni / to rzecz niebywała. // Ptak śpiewa, wyraźnie. // W tej ściętej mrozem smole / śpiewa z całych sił. // Słyszeć go / to znaleźć płótno nieznanego malarza / na dachu osiedlowej ciepłowni / albo kolorową muszlę w tramwaju numer 15".\nOgromnym atutem tego debiutu jest to, że Majer nie zastyga w żadnym schemacie, nikogo nie naśladuje, jeśli czasem się myli, to na własny rachunek, dzięki czemu zdaje czytelnikowi autentyczną relację z własnego zadomowienia się w wierszu. Czasem surrealistycznym, niekiedy prowokacyjnym i pełnym dezynwoltury, ale równie często posiadającym osobisty wydźwięk, trzeba przyznać, że przekonujący: "Jak oswoić się ze śmiercią matki? / Nigdy więcej nie słuchać jej ulubionych piosenek? / Nigdy więcej nie ubrać się w ciuchy, w których widziała mnie po raz ostatni? / Nigdy więcej nie ubrać spodni, które pożyczyła ode mnie chuda na czas choroby? / Nigdy więcej nie pić kawy z kubka, który był jej ostatnim kubkiem kawy?". Wolałbym nie osądzać, czy Dawid Majer - posługując się pewnym modnym szwargotem krytycznym - to poeta osobny. Ale bezsprzecznie jest sobą.\nOd debiutu Marcina Świetlickiego przez prawie dwadzieścia lat ciągnie się za nim etykieta enfant terrible polskiej poezji, którą z pewnością celowo sam stworzył i w istnieniu podtrzymywał. Jego najnowszy tom "Niskie pobudki" mógłby zostać potraktowany jako kolejna próba autokreacji. Byłby to jednak poważny błąd.\nKluczem do interpretacji "Niskich pobudek" jest melancholia. Świat melancholika, jak mówi psychologia, przypomina zamknięty krąg. Nie potrafi on odnaleźć się w teraźniejszości, bowiem jego życie determinują dwa zjawiska: nostalgia za przeszłością i lęk przed przyszłością. Taki jest właśnie podmiot wierszy Świetlickiego: z wielu utworów przebija smutna refleksja za tym, co było, nie ma też jasnej wizji przyszłości. "Przyszłość była - jak czytamy - ale wiele lat temu. / Z teraźniejszością teraz także nie wyszło". Dlaczego? Może dlatego, że poeta uwikłany jest w rzeczywistość opanowaną przez nowy typ biurokratycznej mentalności ("wszyscy, których poznaję / mówią o projektach / które w tej chwili pragną realizować / w ramach większego projektu / (...) / Poezja nie istnieje poza tym projektem / kimże jestem?").\nŚwiat tych wierszy rozpięty jest pomiędzy dokuczliwą świadomością powtórzenia a pragnieniem wyrwania się z nużącej rutyny ("Od wielu lat ta sama wokalistka / śpiewa tę samą piosenkę. / Ma różne nazwiska, / ale zawsze jest to ta sama wokalistka / i piosenka ta sama. / Od wielu lat."). Zaklęty krąg dotyka również życia społeczno-politycznego czy kulturalnego ("Przyjechał Andrzej Wajda. / Odjechał Andrzej Wajda. / Zapełnił swoim wojskiem Mały Rynek. / Nakręcił film o Katyniu. / Gdyż tam jest jego trauma. / Przyjechał Andrzej Wajda. / Odjechał Andrzej Wajda").\nPowtarzalność (czytaj: nieoryginalność) zagraża również poetom. "Coraz mniej do spisania" - stwierdza podmiot wiersza. "Mniej i mniej". Czy zatem Świetlicki zamilknie? Nic bardziej błędnego: wbrew opinii wielu wciąż pisze. I pisał będzie ("jest obowiązek przymus pisać, a nie mogę / pisać, bo mam innego coś / do zrobienia, a nie mogę tego robić / bo mam pisanie, a z pisania jest / kłopot i przepaść"). Przymus pisania jest ratunkiem: można rzec, że kryje się w nim próba "oswojenia" melancholii. Odpowiedzią poety na skrzeczącą rzeczywistość są ironia i dystans. To one spychają na margines to, co jest powodem lęku.\nJak widać, intrygująca poezja może powstawać nawet w zetknięciu z monotonią świata, który na pierwszy rzut oka nie ma nic ciekawego do zaoferowania. W dystansie i przeczuciu, że nie wszystko jest skończone, tkwi głęboki sens tych nieco mrocznych, ironicznych wierszy.\nW wysokim stylu\nUrodzony w 1953 r., Jan Polkowski był artystycznym objawieniem lat 80., twórcą, który udanie połączył maestrię słowa z etycznym i politycznym zaangażowaniem. Absolwent polonistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim, debiutował\nw 1978 r. na łamach niezależnego pisma "Zapis", był kolporterem podziemnej prasy, działaczem SKS-u, redaktorem Krakowskiej Oficyny Studentów KOS, współzałożycielem Wydawnictwa ABC, internowanym członkiem Solidarności... Jednocześnie publikował kolejne zbiory, a o sile jego poetyckiego zaistnienia świadczy zarówno Nagroda Kościelskich (1983), jak i głosy krytyków, w tym Mariana Stali, który wskazywał: "dotknięcie przez pustkę, nicość, to moment poezji Polkowskiego, spokrewniający ją z poezją Zbigniewa Herberta i Ryszarda Krynickiego. [...] u autora »Drzew« od nicości (przybierającej postać zła małego i wielkiego, politycznego i metafizycznego) nie można się po prostu odgrodzić, nie można od niej uciec. Trzeba stanąć wobec niej twarzą w twarz, trzeba starać się jej nie ulegać. Jest to kwestia porządku nie tylko metafizycznego, ale też moralnego".\nMaksymalistyczna i niestroniąca od patosu twórcza postawa Polkowskiego stała się przedmiotem ataków u progu lat 90., gdy gwałtownie zmieniała się społeczna atmosfera. Wtedy to Marcin Świetlicki w wierszu "Do Jana Polkowskiego" nawoływał do porzucenia wszelkiej ideologii na rzecz codziennego, prywatnego doświadczenia, sam Polkowski zaś - szefując "Czasowi Krakowskiemu", będąc rzecznikiem prasowym rządu Jana Olszewskiego - wydał "Elegie z Tymowskich Gór" (1990 r.) i zamilkł na prawie dwie dekady. Ukazanie się w ubiegłym roku tomu "Cantus" było jedną z największych literackich niespodzianek ostatnich lat, zwłaszcza że był to powrót bardzo udany.\nA także świadomie dystansujący się od obecnych poetyckich mód, co widać już w jego tytule, zwłaszcza zaś w pięknym, opłukanym z brudu języku, w wysokim stylu, w którym jest miejsce na rzekę Smotrycz, światło bazaltu, porfiru i onyksu, nawłoć, żylistek czy wrotycz, w poetyckim świecie, który pamięta Wołyń, Podole, Ukrainę, Kresy, wojnę i łagry, upiorny XX wiek i polski los, zawieszony między wzniosłością, hańbą i małością. Równocześnie przecież jest to zbiór bardzo osobisty, będący zapisem nie tyle nawet samotności, co jakiegoś wewnętrznego odgrodzenia od innych ludzi, niemożności spotkania, zanurzenia w przeszłości i pamięci, przede wszystkim pamięci o zmarłej matce, która w pierwszym wierszu tomu ratuje kilkuletniego chłopca przed utonięciem. Ten sam chłopiec, teraz już dorosły mężczyzna, powie po latach: "rozmawiam już tylko z Tobą, / Mamo", pytając też: "czy to jej czułość i oddanie zrodziły we mnie niecierpliwość / i nieustępliwą dumę?". Świat dzieciństwa i młodości był czasem sensu, w świecie osieroconej dorosłości wszystko zda się rozpadać, stawać miejscem, w którym pozostał tylko "wyblakły ślad / po krzyżu", opuszczonym miejscem, w którym "wibruje żarłoczna modlitwa / kurzu".\nMarcin Sendecki urodził się w 1967 r., "22" jest jego ósmym tomem wierszy. To także ósmy tom z coraz lepiej rozpoznawalnej wśród miłośników poezji serii wydawniczej Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Poznaniu pod redakcją Mariusza Grzebalskiego. Mam z tym tomem, jak z całą drogą twórczą Sendeckiego, problem. Od czasu jego debiutanckiej książki "Z wysokości" wydanej w 1992 r. w serii poetyckiej "bruLionu", z książki na książkę jego twórczość coraz mniej wydaje mi się zrozumiała, a coraz bardziej hermetyczna. Poeta szyfruje przekaz, zaciera ścieżki, myli tropy, w żaden sposób nie ułatwia lektury swoich wierszy. Nie jest w tych zabiegach odosobniony. Także twórczość Justyny Bargielskiej, Miłosza Biedrzyckiego, Andrzeja Sosnowskiego czy laureata tegorocznego Silesiusa Piotra Sommera nie poddaje się łatwym i oczywistym interpretacjom. Sendecki jest językowym zwiadowcą, lubi krainy niezbadane i nieodkryte, jest poszukiwaczem i eksperymentatorem. Każdy jego wiersz - a w tomie tym, jak głosi tytuł, jest ich dwadzieścia dwa - jest wyzwaniem rzuconym światu, zagadką do rozwikłania, jak pisał kiedyś Jarosław Klejnocki: "laboratoryjnym" eksperymentem. Nie jest łatwo taki wiersz oswoić, umieścić w znanych kontekstach. Cytat z Kartezjusza otwierający zbiór "22" mógłby i przywołać dalekie skojarzenia tych wierszy z równaniami algebraicznymi. To, co najbardziej zapada w pamięć, to krótkie wydałoby się znajome uwagi: "Masz tu szkiełko i piórko", "Debet wchodzi w krew", "W dyżurce błyszczą jatrogenne siostry". Sendecki czyni obcojęzyczne wtręty, sypie cytatami, kryptocytatami, bawi się przy tym przednie: "Glista mailingowa aktywuje charme", "wrzutka na portal z odpowiednim Tagiem", "Rzewność mogłaby zrobić furorę abroad". Dla jednych wiersze Marcina Sendeckiego będą śmiałą próbą oswobadzania języka, dla innych czczą zabawą.\nFeliks Netz urodzony w 1939 roku jest poetą, prozaikiem, eseistą, dramaturgiem radiowym, wybitnym tłumaczem i redaktorem miesięcznika "Śląsk". Za powieść "Dysharmonia caelestis" został nominowany do nagrody Nike w 2005 roku, a rok temu za zbiór esejów "Ćwiczenia z wygnania" - do nagrody Cogito. Zadebiutował w 1968 roku tomem poetyckim "Związek zgody". "Trzy dni nieśmiertelności" to jego czwarty tom wierszy. Po jego lekturze już wiem, że każdego następnego tomu będę wypatrywał z niecierpliwością. Choćbym miał tylko znaleźć tam pojedyncze wiersze, które mnie uwiodą.\nFeliks Netz obok Teresy Worowskiej to autor niezrównanych tłumaczeń prozy Sándora Máraia. Przetłumaczył "Żar", "Krew świętego Januarego", "Pierwszą miłość", "Księgę ziół", "Dziedzictwo Estery" i "Wyspę". Zachwycając się klarownością stylu węgierskiego prozaika, często zapominamy o talencie tłumaczy. Dzięki niemu od dziesięciu lat książki Máraia święcą w Polsce triumfy. A warto i wspomnieć o przekładach autorstwa Netza sonetów Brodskiego czy "Eugeniusza Oniegina" Puszkina.\nPół roku temu, podczas 70. urodzin Feliksa Netza obchodzonych uroczyście w Bibliotece Śląskiej w Katowicach, profesor Marian Kisiel nazwał "Trzy dni nieśmiertelności" "prawdziwym arcydziełem". Tom, na który złożyły się czterdzieści trzy wiersze, wydał Instytut Mikołowski. Podczas pierwszej lektury przykuwa uwagę cykl dziesięciu sonetów poświęconych Węgrom i trzy wiersze opisujące obrazy Edwarda Hoppera. W wierszu "Ostatnia wola" otwierającym książkę czytamy: "Życzę wam moje kości, aby rozwłóczyły was / głodne, bezpańskie psy, bo tego, co pies zakopie, / człowiek nie odnajdzie". Proszę posłuchać melodii wiersza "Chłopcy z Placu Broni": "(...) Szedłem Lenin körút - główną ulicą tego miasta / i pytałem spadających liści, gdzie są chłopcy z Placu Broni, / jaki numer ma grób Nemeczka, czy to w tej bramie zatłukli Bokę, // z którego okna Barabasz wyskoczył z wiązanką granatów na czołg? / Dlaczego nikt nie całuje tego miejsca na Moskva tér, / gdzie Feri Acs trafiony w gardło, skrzeczał Ruski damoj! // Miasto było pod okupacją. A przecież rodziły się piękne / dziewczęta, chłopcy dotykali ich piersi w szkolnej szatni, / w operetce nigdy nie było wolnych miejsc. // To miasto naprawdę było doskonałe, z mostami / które nad pięknym modrym Dunajem prężyły się / jak rodzące lwice, gdyby nie ten trupi zapach! // Ale ludzie oddychali głęboko. I tylko zmasakrowane / usta arbuzów krzyczały: Powietrza! Czerwona gwiazda / nad miastem bezwstydnie obnażała swój srom".\nW moim odczuciu są w tym tomie wiersze zjawiskowe, napisane w pięknym klasycznym stylu, przypominającym melodykę wierszy Brodskiego, ale jest i parę wierszy słabszych (na przykład "W blasku ich śmierci", "Prolog"), które mogły, ale i nie musiały się w książce znaleźć. Netz często odwołuje się do miejsc i postaci historycznych, bohaterów filmów, przeżyć i wspomnień z dzieciństwa, lektur. Odzywa się w wierszach m.in. Fellini, Mikołaj Sęp Szarzyński, poeci z festiwalu poezji w Strudze, dowódca z czasów służby wojskowej, kolega - pisarz węgierski, współpasażer z pociągu... Gama przedziwnych postaci, feeria miejsc: Kraków, Rosja, Budapeszt. To wszystko, ten "nadmiar" przypomina o upływającym, galopującym czasie, o śmierci, jak w wierszu "Życie Literackie": "Boże mój / kochany, nie ma już krakowskiego, ani żadnego innego życia / literackiego, wymarły całe kolegia redakcyjne, zabrakło / trumien dla recenzentów i recenzowanych (...) Z tego kataklizmu ocalała tylko ulica Gołębia".\nMariusz Grzebalski to postać dość dobrze znana. Debiutował w 1994 r. tomem "Negatyw", za który otrzymał nagrodę im. Iłłakowiczówny. Ostatnio ukazał się jego ósmy zbiór wierszy pt. "Niepiosenki". Zacznijmy od cytatu: "kiedyś zajmowała mnie sztuka, dziś głośno myślę / o życiu innym niż moje". Te dwa wersy wiele mówią o poezji Grzebalskiego. Widać w niej pasję obserwowania ludzi, odkrywania cudzych historii. Tak jak w wierszu "Jacyś ludzie", w którym widzimy "przekrój" wielopiętrowej kamienicy: "Na ostatnim piętrze kamienicy / znudzona dziewczyna / próbuje doprowadzić do orgazmu / pijanego mężczyznę / ... / Ktoś inny nie może zasnąć / zaparza kawę / siada do komputera / ... / Szczury buszują w najlepsze w starej rzeźni". Ciekawy jest nie tylko trochę "filmowy" sposób obrazowania, lecz także filozoficzny - znany choćby z "Dekalogu" Kieślowskiego - problem, który się z tekstu wyłania: jak daleko wolno nam wtargnąć w cudze życie? Pytanie to towarzyszy lekturze całego tomu. Jednym z podstawowych problemów "Niepiosenek" jest odarcie człowieka z intymności. Motyw ten doskonale widoczny jest w "Niebieskim balkonie" czy "Nowej małej prozie" ("Wczoraj kochaliśmy się / ... / Tam mieszka facet, który mnie podgląda - / powiedziałaś, wskazując okno naprzeciwko / ... / Po wyjściu poczułem się / jakby ktoś napluł mi w twarz / jakby pijanego wyrzucono mnie na ulicę").\nWiele mówi (nie mówiąc nic) pusta, przedostatnia strona tomu. Może właśnie ona ma świadczyć, że wszystko zostało odkryte, więc nie ma nic do opisania? Taką interpretację sugeruje "Niepiosenka na do widzenia", którą poeta żegna się z czytelnikami. Jej podmiot, jadąc przez miasto autobusem nocnym, stwierdza: "Nie chce się notować, kochany / Nawet patrzeć nie ma na co". Pojawiające się w dalszej części tekstu atrybuty współczesności - billboard z reklamą bielizny ("więcej pokazuje niż ukrywa"), "telewizja dla drugiej zmiany", internet z seksem "tanim jak zapałki" są znakami świata bez tabu, bez tajemnicy. Tyle że taki świat staje się przestrzenią pustki i obojętności (jak czytamy - "miałeś swoje nieba, masz otchłanie").\nMądrość płynąca z poezji Grzebalskiego jest taka, iż życie wymaga transcendencji, przekraczania tajemnic dających możliwość prawdziwej inicjacji. Bez niej człowieka czeka tylko zimna obojętność. Staje się jak potępione dusze, snujące się bez celu w bezdennej otchłani...\nSamochody i krew" Bartosza Konstrata (ur. 1977) pod pewnymi względami - mam na myśli zwłaszcza formę (zestawianie liryki i prozy poetyckiej) oraz tematykę (elementy mortualne, czasem turpistyczny detal) - stanowią kontynuację jego dwóch poprzednich publikacji: "thanatos jeans" i "traktatów konstrata".\nWłaściwości języka poetyckiego, wśród których należy wymienić zasobność, dyscyplinę, nieustającą zdolność do zaskakujących metamorfoz, okazują się na tyle wartościowe, że nie wydają się skłaniać autora do diametralnych zmian przyjętej dykcji, ani - patrząc z perspektywy czytelnika - nie sugerują potrzeby pytania o to.\nWydaje się, że w "samochodach i krwi" nasiliły się i baśniowe, i perwersyjne charakterystyki rzeczywistości przedstawianej przez Konstrata. Ten świat sprawia wrażenie, jakby na moment zostały uchylone prawa fizyki; być może stąd biorą się obrazy w stylu: "dziecko biegnie w kierunku kratki ściekowej, która nagle się zapada".\nMożna sądzić, że sama śmierć, w twórczości Konstrata obsesyjnie powracająca, zyskała na wyrazistości, ze zjawiska czy nieokreślonego poczucia zagrożenia stała się figurą, wyobrażeniem na podobieństwo rzeźby: "pies, ciągając jądra zabitego byka w zjeżonej sierści nosił jego śmierć". Ruchomej rzeźby, moglibyśmy powiedzieć na dźwięk fraz choćby tego typu: "Czerep, czerep. Wędrujemy przez świat". Równocześnie z większą intensywnością ogarnęła ona bohaterów tego świata, zjednoczyła się z nimi nierozerwalnie: "Oto nasze twarze pozbawione masek. / Bezbronne negatywy portretów trumiennych".\nWarto zauważyć, że Konstrat między tradycyjną subtelność swoich wierszy na niespotykaną przedtem skalę wplótł cierpienie. Świadome i upajające. Sam się go domaga: "ostry nożu i wsobny raczej obudź rany / raczej nie pozwól zasnąć obudź raczej ból".\nNie te rzeczy, nie ten czas\nStarość jest niewinna. I brudna". Albo "to złodziej uczciwy - / samotność". Dałoby się przywołać sporo zapadających w pamięć wersów z ostatniego tomu Piotra Matywieckiego, ale chciałem tu podkreślić odmienny wymiar "Powietrza i czerni". Słowo jako nośnik idei, można by nawet założyć, że słowo jako pewien istotny element sacrum, zostało zastąpione słowem-narzędziem. Dewaluacja mowy - to zagadnienie, nad którym Matywiecki pochyla się szczególnie wnikliwie. Człowiek domyślający się w słowie uświęcającej tajemnicy i stąd zajmujący wobec niego pokorną postawę ustąpił miejsca człowiekowi, który używa słowa, by mówić wyłącznie o sobie, nie zna więc słów, które byłyby ponad niego; zapewne ignoruje także i to, które było na początku. Jak zapisał Matywiecki: "ludzie mówią nudno / słowami które są mniejsze od ludzi / bez reszty mieszczą się w ludziach". Jakby nie dość było tego zbrukania czy po prostu pomniejszenia rangi słowa, poeta dodaje: "Dzisiaj / świat słyszy że mowa mówi o nim prawdę / bezwzględną". I to zdaje się brzmieć w wierszach Matywieckiego wyjątkowo deprymująco: że można w ogóle zakładać możliwość wypowiedzenia prawdy tego typu, że można w nią uwierzyć i dać się jej prowadzić. Ale - okazuje się - można. "Dlatego dzisiejsze / wiersze i powieści / są bezludne / i celne" - podsumowuje Matywiecki.\nJeśli odłożymy na bok - co w przypadku liryki Piotra Matywieckiego jest ryzykowne - zagadnienia religijne i metafizyczne, wydaje się, że w wierszach z "Powietrza i czerni" tkwi pragnienie przywrócenia słowu choćby jego prostoty estetycznej: "Chciałbym jak wtedy / nazywać rzeczy i zdarzenia / po prostu pięknymi" - zapisuje Matywiecki, ale natychmiast przychodzi zaprawione goryczą opamiętanie: "Ale nie te rzeczy nie ten czas / nie ta mowa".\nArtykuł pochodzi z numeru: TP 19/2010\nArtykuł ukazał się w ramach dodatku „Nagroda Poetycka Silesius (19/2010)”\nJury Nagrody Silesius\nPoezja w mieście spotkań


Teraz jest Cz cze 17, 2021 5:30 am\n[ Posty: 1681 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 ... 57 Następna strona\nNapisane: Cz mar 06, 2008 10:03 pm\nMartulka powinnaś zejść nawet poniżej tej ceny. Jedyna rada- szukaj już teraz i negocjuj cene. Za cały miesiąc powinnaś mieć spore zniżki.\nA swoja droga, uwazacie,ze to glupie, ze jade sama? Mam zamiar na weekendy chodzic w gory,ale jak mowie o tym znajomym to wszyscy patrza na mnie jak na kosmitke. Niby,ze niebezpiecznie jest,a poza tym jak tak mozna bez znajomych, przeciez nudno bedzie:/ Co o tym myslicie? Dla mnie samotne wyprawy to cos pieknego, ale widze,ze chyba nikt nie potrafi tego zrozumiec. Sorry za off topic ale tak mi sie wyrwalo:)\nNapisane: So mar 08, 2008 1:45 pm\nDla mnie samotne wyprawy to cos pieknego, ale widze,ze chyba nikt nie potrafi tego zrozumiec. Sorry za off topic ale tak mi sie wyrwalo:)\nA niechaj Ci sie wyrywa do woli. Tu masz temat w ktorym mozesz sie rozpisac\nNapisane: So mar 08, 2008 2:01 pm\nCo o tym myslicie? chyba nikt nie potrafi tego zrozumiec.\nJa to bardzo dobrze rozumiem,ale odkąd jestem na forum juz nie jestem sam\nA jak nie chcesz łazic sama to dajesz info w ogłoszeniach i na pewno ktos się znajdzie,powodzenia w szukaniu noclegu\nNapisane: So mar 08, 2008 4:02 pm\nA swoja droga, uwazacie,ze to glupie, ze jade sama?\nJa marzę o samotnym wyjeździe, ale jakoś nie wychodzi . Jedź dziewczyno, będzie super!\nNapisane: N mar 16, 2008 3:35 pm\nCen nie pamiętam, ale polecam gorąco kwaterę w Bańskiej Niżnej u państwa Wróbli. Przepyszne jedzenie, miła atmosfera. Polecam\nNapisane: N mar 16, 2008 8:47 pm\nA swoja droga, uwazacie,ze to glupie, ze jade sama? Mam zamiar na weekendy chodzic w gory,ale jak mowie o tym znajomym to wszyscy patrza na mnie jak na kosmitke. Niby,ze niebezpiecznie jest,a poza tym jak tak mozna bez znajomych, przeciez nudno bedzie:/ Co o tym myslicie? Dla mnie samotne wyprawy to cos pieknego, ale widze,ze chyba nikt nie potrafi tego zrozumiec.\nJa też jeżdżę sama Załatwiam sobie kwaterę, wsiadam w busa i jadę. Codziennie ruszam na szlak. Czasami do kogoś zagadam, idę więc z kimś. Na szlaku zazwyczaj są inni turyści, choć parę razy zdarzyło mi się być zupełnie samej na szlaku. I wcale nie jest samemu nudno Możesz odpocząć, poza tym sama decydujesz gdzie idziesz. Jesteś zależna tylko od siebie. I tak najlepiej się wypoczywa Pozdrawiam i powodzenia życzę\nNapisane: Wt mar 25, 2008 10:24 pm\nCzy ktoś był może na kwaterze Smrekowa 6A, 7A? Interesuja mnie zarowno warunki jaki dojscie do kwatery. Wiem ze Smrekowa ma odgalezienia i czesc jest przy asfalcie a czesc dosc ostro w gore.\nza wszelkie info dziekuje\nNapisane: Śr mar 26, 2008 11:11 pm\nZ racji, ze nie jestem za bardzo obeznany w temacie noclegow w schroniskach, chcialbym zapytac, czy wedlug Was jesli ktos nie jest w grupie podczas noclegu, to czy jest to znaczne utrudnienie? Pytam odnoszac sie do Waszego doswiadczenia: kradzieze, spanie w pokoju z przypadkowymi ludzmi itp. Duze jest ryzyko np. pozbycia sie co wartosciowszych rzeczy z plecaka, czy tez inne problemy czysto logistyczne, itp? Pytam poniewaz w tym roku chcialbym troche pochodzic samemu po gorach i ... no wlasnie, czy na pewno to jest dobre rozwiazanie, biorac pod uwage "mentalnosc Polakow", ale takze i inne utrudnienia?\nNapisane: Śr mar 26, 2008 11:25 pm\nNie no tak źle nie jest z tymi kradzieżami. Ja nocuję w schroniskach młodzieżowych i jest w miarę bezpiecznie. Ale wiadomo - dokumenty i kasa przy sobie.\nNapisane: Śr mar 26, 2008 11:28 pm\nNie widzę żadnych wielkich utrudnień. Jak ktoś ma kogoś okraść to bez znaczenia czy jest sam czy z kimś. Wartościowych rzeczy się nie zostawia.\nPrzypadkowi ludzie w pokoju i tak zawsze będą.\nPytania o schroniska najlepiej zadawać tu\nTytuł: noclegi w Kirach ?\nNapisane: N mar 30, 2008 11:15 am\nDołączył(a): N wrz 03, 2006 11:49 am\nMam prośbę, czy ktoś z Was korzystał z kwater tzw. domków w Kirach.\nJest ich kilka, z biura Jordan w Krakowie.\nDla mnie atutem jest ich położenie, bo chcemy /5-6 osób/ zrobić sobie wypad na Czerwone Wierchy startując z Kuźnic, ale lądując już blisko mety - czyli właśnie w Kirach.\nCzy warunki tamże /w tych domkach/ znośne?\nA może jakieś inne kwatery w tym rejonie?\nMam kłopot coś znaleźć.\nBędę wdzięczny za opinie i namiary.\nNapisane: N mar 30, 2008 2:01 pm\nZadzwoniłam wczoraj z zapytaniem o nocleg w schronisku przy Morskim Oku i niestety nie ma już miejsc w sierpniu i wrześniu, może coś na wieloosobowej sali... a ja chciałam na Rysy wejść w tym czasie i taką miałam ochotę zaliczyć tam nocleg\nNapisane: N mar 30, 2008 3:54 pm\nSzukam kwatery dla grupy 15-20 osob - studenci - w Tatrach słowackich (interesują nas szlaki w tatrach wysokich) na końcówkę sierpnia. Musi być w miarę blisko szlaków/kolejki/pksu żebyśmy bez większego problemu dostawali się w góry. Zależy mi na niskiej cenie, wchodzą w grę karimaty, śpiwory. Przydałaby się oprócz pokoi jakaś wolna sala/ świetlica albo po prostu jeden z pokoi do spania większy.\nA moze istnieje na Słowacji cos podobnego do naszych schronisk PTSMu?\nSłyszał ktoś o czymś takim? Bo jak szukam w necie to wydaje mi się, że na słowacji jest drożej niż np. na uboczu w Zakopcu czy w okolicznych miejscowościach...\nBede bardzo wdzieczna za wszelkie wskazówki\nmam pytanie szukam jakejs mety na 3 nocki dla mnie znaczy sie dla jednej osoby, polecicie cos? bo moi gospodarze mnie nie chca:/ (nie maja wolnych juz pokojow)\nlicze na wasza pomoc :*\nNapisane: Wt kwi 15, 2008 9:59 pm\nJa kimam tutaj\nPytaj o pokoje na poddaszu. Ostatnio za 35 zeta mialem pokój dwójeczkę tylko dla siebie. Jest też jedna "1".\nNapisane: N kwi 20, 2008 6:40 pm\nczy z pokojami jednoosobowymi w miarę w centrum ( tak do 10 min od dworca) są zawsze takie problemy ??? obdzwoniłam juz chyba 90% tych ktore znalazłam i tych polecanych z forum (przekopałam cały temat o noclegach) i albo już są zajete pokoje, albo w ogole takich pokoi nie mają jeden pan powiedział ze on na sierpien nie bedzie rezerwował bo to za odległy termin i poza tym że jedynki nie znajdę bo zazwyczaj wynajmowane są jako 2....\nzostaje chyba szukanie kwater 3km od centrum załamałam sie\nNapisane: N kwi 20, 2008 7:41 pm\nlittle_insane chyba musisz sobie poprstu osobe do towazycha znalesc;)\na ja szukam jedno osobowego na weekend majowy, to dopiero jest hardcore;) ale juz mam dwie w miare blisko kuźnic namierzone, jutro ostateczna decyzja\nNapisane: N kwi 20, 2008 9:44 pm\nNapisane: Śr kwi 23, 2008 6:19 am\npodobny hardcore jest w weekend z BC. Interesują się tylko grupami na cały tydzień a jak słyszą 2-3 osoby to miejsc brak a jak już coś mają to za konkretne pieniądze.\nNapisane: Wt maja 06, 2008 8:45 am\nDołączył(a): Pn maja 05, 2008 8:29 pm\nWitam,mam pytanie co Velkiej Łomnicy, czy ktoś mógłby powiedzieć pare słów o tej miejscowości,czy warto tam jechać jak zinfrastrukturą itp?\n"Te krzyże drewniane te groby nieznane kazały nam wziąć broń do ręki"- żołnierze Armii Krajowej..\nNapisane: Wt maja 13, 2008 11:29 pm\nSzukam !! Czego ?? Więc szukam domku osobnego na słowacji dla 3ch osób na 2 tygodnie oczywiście blisko gór czy znacie coś takiego?\nNapisane: Śr maja 14, 2008 2:19 pm\nTutaj: http://www.udaniela.pl/ , tez jest całkiem przyjemnie. Co prawda od centrum kawałek, ale mają pokoje 1 os. Warunki są ok. Jeżdżę tam od 3 lat. No i karczma jest oddalona o 20m, z naprawde dobrym i niedrogim jedzeniem.\nNapisane: Śr maja 14, 2008 4:23 pm\nOk ale to jest w polsce a ja chciałbym pojechać w3 osoby Na słowację . chodzi mi raczej o taki wolno stojący domek.\nPotrzebuje sprawdzonego i nie wybitnie drogiego noclegu w Smokovcu Tak wiem leniwy jestem ale ładnie proszę o info Jakiś namiar na dogodny punkt w słowackich zachodnich także mile widziany. Z góry dziękuje\nNapisane: Wt maja 20, 2008 6:03 am\nWielkie dzięki sprawdzę napewno .\nNapisane: Śr maja 21, 2008 10:32 am\njakby ktos jeszcze miał jakie namiary na noclegi na Słowacji- w okolicach Tatr Wysokich, to bardzo bym była wdzieczna za podzielenie sie\nNapisane: Pn maja 26, 2008 1:53 pm\nDołączył(a): Pn maja 26, 2008 1:50 pm\nMam pytanko dotyczące willi Duet na Makuszyńskiego 19 w Zakopcu. Czy był ktoś tam i może powiedzieć mi coś o tym miejscu??


Profilaktyczna ochrona przeciwpożarowa zmniejsza ryzyko pożaru, zamiast regulować uszkodzenia.\nProfilaktyczna ochrona przeciwpożarowa od samego początku zmniejsza zagrożenia pożarowe\nRyzyko powstania pożaru w archiwach, magazynach muzealnych i bibliotekach można aktywnie zmniejszyć dzięki systemowi zapobiegania pożarom firmy OxyReduct® WAGNER. System redukcji zawartości tlenu OxyReduct® (Oxy = tlen, Reduct = redukcja) w sposób kontrolowany wprowadza do strefy ochrony azot i zabiera bazę tlenową z każdego pożaru. Wprowadzany azot zmniejsza stężenie tlenu w powietrzu pomieszczenia do poziomu, na którym można zapobiec rozwojowi i rozprzestrzenianiu się ognia.\nFirma WAGNER oferuje różnego rodzaju koncepcje ochrony, które z jednej strony umożliwiają swobodny dostęp, a z drugiej tworzą podstawową ochronę ognioodporną. W tym celu poziom tlenu obniża się ze standardowego poziomu wynoszącego 20,95% do 17% – wystarczająco dla człowieka, za mało na pożar. Z drugiej strony dzięki instalacji do redukcji zawartości tlenu OxyReduct® można wdrożyć koncepcje ochrony, które zapewniają maksymalną ochronę przed powstawaniem i rozprzestrzenianiem się pożarów. W tym celu uzyskuje się i utrzymuje stały poziom ochrony poniżej wartości granicznej zapłonu dominujących materiałów. Przykładowo stężenie tlenu resztkowego wynosi 13,8% obj., przez co takie materiały stałe jak papier, zazwyczaj nie mogą się zapalić samoczynnie. W strefie mogą w ograniczonym stopniu przebywać osoby upoważnione.\nPonadto, w zależności od pory dnia lub strefy ochrony, można dowolnie definiować różne stężenia tlenu resztkowego, na przykład w celu zwiększenia stopnia ochrony w nocy lub w zautomatyzowanych magazynach. W przeciwieństwie do stref dla zwiedzających, gdzie zastosowanie instalacji tryskaczowych ma sens ze względu na liczbę osób, za sprawą OxyReduct® stosowanie tryskaczy w magazynach i archiwach przechodzi już do historii.\nOchrona przeciwpożarowa na miejscu\nSystem zapobiegania pożarom OxyReduct® system przeciwpożarowy wytwarza na miejscu wymagany azot z otaczającego powietrza. Azot jest głównym składnikiem naszego naturalnego powietrza oddechowego i dlatego może być produkowany w dowolnym miejscu i czasie. Ponadto azot jest obojętny dla ozonu, nietoksyczny i nie ma wpływu na niezastąpione dobra kultury.\nZalety aktywnej ochrony przeciwpożarowej są oczywiste: Nie występują szkody spowodowane dymem, pożarem i użyciem środków gaśniczych przez konwencjonalne systemy gaśnicze, a jednocześnie ryzyko powstania pożaru ulega zmniejszeniu.\nZasysające czujki dymu marki TITANUS® zapewniają aktywną ochronę przeciwpożarową przez bardzo czuły system wczesnego wykrywania pożaru: TITANUS® stale pobiera próbki powietrza z otoczenia przez system rurek i w ten sposób wykrywa pożar już na etapie rozwoju. Dzięki tej przewadze czasowej nad konwencjonalnymi czujkami pożarowymi, pożar można wykryć i ugasić najszybciej jak tylko możliwe, zanim nieodwracalnie zniszczy eksponaty, dokumenty i katalogi danych. Dzięki aktywnemu próbkowaniu powietrza najmniejsze ilości dymu są wykrywane z dużą czułością i niezawodnie analizowane. Nie są generowane fałszywe alarmy i nie występują możliwe koszty wynikające z ewakuacji, przerw w pracy lub kosztownej akcji gaśniczej. Systemy zasysających czujek dymu pracują nawet przy silnym przepływie powietrza, trudnym dostępie, dużym zapyleniu lub w wysokich pomieszczeniach, dlatego często znajdują zastosowanie w archiwach, bibliotekach i muzeach. System wczesnego wykrywania pożaru nie ingeruje w istniejącą architekturę. TITANUS® instaluje się w dyskretnym miejscu, dlatego idealnie nadaje się do obiektów objętych ochroną konserwatorską, które są szczególnie wymagające pod względem estetycznym. System rurek z otworami zasysającymi można zainstalować w sposób niemal niewidoczny dla odwiedzających, a detektor może być dostępny centralnie dla pracowników oraz w celach konserwacyjnych.\nZnaczenie prewencyjnej ochrony przeciwpożarowej: Każda minuta ratuje historię\nW przypadku wykrycia powstającego pożaru jeszcze w fazie pirolizy, w której dym nie jest jeszcze widoczny, można natychmiast podjąć środki mające na celu uniknięcie pożaru lub powstrzymanie jego rozprzestrzeniania. Ewakuacja osób drogami ewakuacyjnymi jest tylko jednym z wdrażanych środków ochrony przeciwpożarowej. Szczególnie w przypadku ochrony unikatowych eksponatów o walorach artystycznych lub kulturowych ochrona przeciwpożarowa za pomocą zasysających czujek dymu chroni przed zniszczeniem. Ale to nie wszystko: Archiwa, muzea i biblioteki często znajdują się w zabytkowych budynkach, które są pod opieką konserwatora zabytków i mają dużą wartość historyczną dla społeczeństwa. Zadaniem ochrony przeciwpożarowej jest zachowanie również tej wartości dla przyszłych pokoleń.\nSkuteczne gaszenie pożarów bez pozostałości za pomocą gazowych instalacji gaśniczych\nSystem gaszenia gazem FirExting® firmy WAGNER, który do gaszenia stosuje gaz naturalny, jakim jest azot, zapewnia łagodne i bezszkodowe gaszenie w przypadku pożaru. W przypadku instalacji gaśniczych wykorzystujących gazy nie występują uszkodzenia spowodowane stosowaniem środków gaśniczych w instalacjach konwencjonalnych.\nJako członek stowarzyszenia bvfa (niem. Bundesverband technischer Brandschutz e. V.) firma WAGNER oferuje najnowocześniejsze koncepcje ochrony z jednego źródła. Swoje zaufanie okazało nam na przykład Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie.


Projekty i programy – GOPS Szczerców\nWpisy w kategorii: Projekty i programy\ngopsszczerco-admin 31 marca, 2022\nandrzej_a 21 lutego, 2022\nW związku z brakiem wpływu ofert w postępowaniu nr ZK.3811.11.2022 – zapytanie ofertowe nr 11/AZR/2022 Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Szczercowie informuje o przedłużeniu terminu składania ofert na realizację usług…\nGminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Szczercowie przedstawia informację o wyborze Wykonawcy 540 godzin godzin opieki nad dziećmi Uczestników/czek projektu Akademia Zdrowej Rodziny” nr RPLD.09.02.01-10-A020/21. Szczegóły w załączniku.\nInformacja o wyborze Wykonawcy zajęć indywidualnego poradnictwa pedagogicznego w ramach projektu „Akademia Zdrowej Rodziny”\nGminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Szczercowie przedstawia informację o wyborze Wykonawcy 150 godzin indywidualnego poradnictwa pedagogicznego dla Uczestników/czek projektu Akademia Zdrowej Rodziny” nr RPLD.09.02.01-10-A020/21. Szczegóły w załączniku.\nInformacja o wyborze Wykonawcy zajęć „Grupy wsparcia” w ramach projektu „Akademia Zdrowej Rodziny”\nGminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Szczercowie przedstawia informację o wyborze Wykonawcy 80 godzin zajęć „Grupy wsparcia” w ramach projektu „Akademia Zdrowej Rodziny” nr RPLD.09.02.01-10-A020/21. Szczegóły w załączniku.\nInformacja o wyborze Wykonawcy zajęć „Akademii Dobrego Rodzica” w ramach projektu „Akademia Zdrowej Rodziny”\nGminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Szczercowie przedstawia informację o wyborze Wykonawcy 80 godzin zajęć „Akademii Dobrego Rodzica” w ramach projektu „Akademia Zdrowej Rodziny” nr RPLD.09.02.01-10-A020/21. Szczegóły w załączniku.\nandrzej_a 10 lutego, 2022\nGminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Szczercowie zaprasza do składania ofert na realizację usług opieki nad dziećmi i młodzieżą dla Uczestników/czek projektu „Akademia Zdrowej Rodziny” Przedmiotem realizacji zamówienia jest realizacja 540 …


O stronie – 17stycznia.pl – Zburzone Jasło w czasach obecnych\nsłów kilka o projekcie 17stycznia.pl\nNiestety nadeszły dla Jasła ciężkie czasy II wojny światowej, 13 września 1944 roku starosta jasielski – Walter Gentz w związku ze zbliżającym się frontem i wojskami rosyjskimi zarządził ewakuację ludności cywilnej z Jasła. Ewakuacja miała zakończyć się w dniu 15 września 1944 o godz. 18.00. Po tej dacie Niemcy rozpoczęli rabunek miasta i wywożenie z niego co cenniejszych i bardziej użytecznych przedmiotów z wyposażenia domów. Następnie specjalny oddział niemieckich żołnierzy, złożony z 250 osób wysadzał w powietrze poszczególne budynki mieszkalne i użyteczności publicznej. Niszczenie miasta trwało do grudnia 1944 roku. Wydawało się, że to koniec historii miasta, jednak niewielka grupa mieszkańców nie poddała się, podjęła trudną i ciężką decyzję o jego odbudowie.\nWiele budynków zniknęło bezpowrotnie, jednak dzięki naszej stronie powraca pamięć o nich. Dzięki połączeniu oryginalnych zdjęć z aktualnymi mapami Google Street View każdy bez najmniejszego problemu rozpozna miejsca w których się znajdowały. Każdy z opisów dodatkowo zawiera mało znane fotografie lotnicze Jasła z 1944 roku. Przejrzysta szata graficzna i intuicyjna nawigacja pozwalają na wygodne i szybkie zwiedzanie, do czego serdecznie zapraszamy.\n17 jest liczbą symboliczną ale bardzo ważną – 17 stycznia i 17 budynków. W planach jest jednak dalsze rozbudowywanie strony w taki sposób, aby w pełni pokazać piękno dawnego Jasła i być może wpłynąć również dzięki temu na wygląd miasta w czasach obecnych. W planach są również inne projekty i działania, jednak w tej chwili jest jeszcze za wcześnie aby zdradzać szczegóły.\nStrona została stworzona przez właścicieli jasielskiego sklepu z pamiątkami – I Love Jasło, we współpracy z firmą komputerową Karpaty i członkami działającej na portalu Facebook od listopada 2018 roku grupy „Stare Jasło”. Ogromny wkład w cały projekt mieli również dyrektor Muzeum Regionalnego w Jaśle Mariusz Świątek, oraz Tomasz Kasprzyk – obydwaj wspomogli nas swoją wiedzą historyczną, oraz dobrym słowem.\nGłównym źródłem zdjęć są serwisy Jasło na starej pocztówce oraz Fotopolska.


Zwycięstwo koszykarzy Kinga na parkiecie Trefla - Radio Szczecin\nSport 2020-10-29 19:49 Artur Dyczewski\nKoszykarze Kinga odnieśli zwycięstwo nad morzem w rozgrywkach o mistrzostwo Polski. Szczecinianie pokonali dziś na wyjeździe Trefla Sopot 82:77 w pierwszym meczu 11. kolejki Energa Basket Ligi.\nEkipa trenera Łukasza Bieli wystąpiła w zaledwie siedmioosobowym składzie, a mimo to zdołała wygrać z wyżej notowanym rywalem. Najskuteczniejszym graczem Wilków Morskich był Jakub Schenk, który zdobył 22 punkty.\nPo siódmym zwycięstwie w tym sezonie King awansował na 4 miejsce w tabeli. W kolejnym meczu Energa Basket Ligi koszykarze Kinga Szczecin 6 listopada zagrają na wyjeździe ze Śląskiem Wrocław.


Basia Ritz z programem w Kuchnia+ | RemixMedia.pl\nBasia Ritz z programem w Kuchnia+\nAutorski kanał należący do platformy NC+, czyli Kuchnia+, w jesiennej ramówce proponuje widzom znane i lubiane formaty. Nie zabraknie także nowości, w tym programów znanych w Polsce Kucharzy. Na antenie zobaczymy m.in. zwyciężczynią pierwszej edycji „Master Chefa” – Basię Ritz, znanego specjalistę od serów – Gieno Mientkiewicza, lubianego i znanego z programów śniadaniowych Andrzeja Polana czy Mariety Mareckiej.\nBasia Ritz w Kuchnia+ dostanie swój autorski program „Basia Ritz. Kuchnia z sercem”. Idea programu opiera się o gotowanie dla bliskiej osoby. Na każdy odcinek przypada jeden gość, którego Basia Ritz uczy gotować. prosta potrawa jest przygotowywana dla bliskiej osoby. Na koniec programu, gdy dana potrawa jest gotowa niespodziewanie osoba, dla której gotowano pojawia się w programie. Gość ze swoją bliską osobą konsumują przygotowane danie.\nGieno Mientkiewicz w Kuchni+ poprowadzi już trzecią serię programu „Przez dziurkę od sera”, a Andrzej Polan „Polskę ze smakiem”\nStacja nie zapomina o osobach dopiero uczących się gotować. Od szóstego września początkujący będą zgłębiać kulinarne tajniki w „ABC Gotowania 3” prowadzonym przez Marietę Marecką. Trzeci sezon to nowości w pomysłach na śniadania dla pracujących i uczących się, które można zabrać ze sobą. Nie zabraknie prostych przepisów na sezonowe przetwory, wykorzystanie ciasta francuskiego, warzyw strączkowych czy drobiu.\nW kulinarnym kanale NC+ nie może zabraknąć nowej serii najbardziej popularnego programu – „Jakubiak lokalnie”. Będzie to już czwarty sezon najczęściej oglądanej propozycji stacji. Premierowe odcinki na naszych antenach pojawią się już czwartego września.\nTomasz Jakubiak prezentuje w nim lokalne smaki, aromaty i tradycyjne sposoby przyrządzania potraw. Widzowie będą mogli dowiedzieć się, jak przyrządza się dojrzewające sękacze, wędliny, sery. Pozna zalety rodzimych produktów i zapomniane dania z jagnięciny.\nPosted by Karolina on Sie 17, 2014 in Media, Newsy | 0 comments


POJEDYNCZE PYTANIA VOL. 16 - Forum SFD - strona 29\nIlość wyświetleń tematu: 127585\nNapisał(a) 26 March 2014 10:43 PM\nSzacuny 21 Napisanych postów 802 Wiek 24 lat Na forum 6 lat Przeczytanych tematów 11702\nNie mam gdzie wrzucić tłuszczy, i wychodzi na to, że będę musiał spożywać 50g rano, tj oliwa z oliwek, bo do szkoły nie chce mi się taszczyć oliwy, a po szkole mam trening, a przed i po treningowym nie wypada, więc może tak być, czy to za duża dawka jak na raz tłuszczy?\nNapisał(a) 26 March 2014 10:46 PM\nA inne źródła tłuszczy? Możesz w szkole pogryźć trochę orzechów laskowych lub innych.\nZmieniony przez - Blazer w dniu 2014-03-26 22:47:00\nNapisał(a) 26 March 2014 10:48 PM\nNie pomyślałem o tym, włoskie kupię i będzie. A co do tej oliwy to nie za dużo jak na raz czy ujdzie?\nZmieniony przez - WŚ w dniu 2014-03-26 22:48:33\nNapisał(a) 26 March 2014 11:59 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 130 Wiek 25 lat Na forum 5 lat Przeczytanych tematów 1216\nSiema mam taką sprawę 3 tygodnie z hakiem mam dietę z kreatyna mono Olimp zaczynałem od 63kg teraz jest 71 w 3 tygodnie zrobiłem 8kg mój staż na silce to 1 miech mam 20lat i 180cm wydaje mi się ze zaszybko tyje wgl nie widać tłuszczu sama masa miesniowa spotkałem się z opinią ze może nie jestem ektomorfikiem porostu złe się odrzywialem czy zmniejszyć kcal? Niechcialbym jakiś efektów ubocznych zawsze taki chudy a teraz taki skok wagowy\nNapisał(a) 27 March 2014 12:15 AM\nA jak sie czujesz z tym skokiem? Ile kcal w diecie? Jaki plan treningowy?\nNapisał(a) 27 March 2014 12:18 AM\nDobrze się czuje kalorii zjadam 3400-3500 + owoce warzywa soki warzywne trening pon śr piątek\nNapisał(a) 27 March 2014 12:19 AM\na jaki plan treningowy?\nNapisał(a) 27 March 2014 12:24 AM\nPon biceps klata śr bary triceps piątek plecy nogi + lekki trening brzucha nie wiem czy dobry plan czy nie na każdą partię mięśni robię 3 ćwiczenia 10x po 2x dokładam ciężar i 2x po 8x\nNapisał(a) 27 March 2014 12:25 AM\nA dlaczego nie FBW? Czytales o tym planie?\nNapisał(a) 27 March 2014 12:30 AM\nNie bo mam siłownię w domu gdzie nie mam prof.sprzetu a te wszystkie plany są układane pod prof sprzet


Kubek od Ubisoftu idealnie oddaje stan ich gier - TECHpremiery\nTECHpremiery » Artykuły » Newsy » Ubisoft „przeprasza” za wypuszczenie filiżanki z uchwytem od wewnątrz. Fani są zachwyceni\n10 września, 2020 10 września, 2020 przez Mateusz Zelek\nGlicze, bugi i błędy to chleb powszedni produkcji od francuskiego wydawcy. Nic dziwnego, że kubek od Ubisoftu idealnie oddaje ten stan rzeczy…\nZbugowany kubek od Ubisoftu\nOddział Ubisoftu ulokowany w Chinach niedawno nawiązał współpracę z chińską firmą odzieżową Sheepedia w celu wyprodukowania nowej serii kubków do kawy. Niestety nie minęło dużo czasu, zanim produkt został wycofany i przeprosiny za rzekomo błąd produkcyjny. Sheepedia wyjaśniła, że nie będzie już sprzedawać kubka Ubisoft x Sheepedia ze względu na „błąd” podczas procesu produkcyjnego, który spowodował, że uchwyt kubka znajduje się wewnątrz.\nJak widać powyżej, jest to dość rażąca wada konstrukcyjna pojemnika na napoje. Jednak analityk branżowy Daniel Ahmad, twierdził, że Ubisoft China i Sheepedia zrobiły to celowo i że jest to właściwie sposób na wzbudzenie zainteresowania ich nadchodzącą linią ubrań i akcesoriów.\nSprytna kampania marketingowa?\nAhmad wyjaśnia, że Ubisoft China jest znany z luźnego podejścia, zabawiając się reputacją gier Ubisoftu. Zapewne więc widzimy wirusową kampanię marketingową, a nie rzeczywisty błąd produkcyjny. Argumentem przemawiającym za jego twierdzeniem jest fakt, że na poprzednim wydarzeniu zorganizowanym przez Ubisoft China też była taka „wpadka”. Jeden ze stołów „przenikał”przez jedną ze ścian.\nO dziwo fani zareagowali z entuzjazmem, a wielu z nich zadeklarowało chęć kupienia takiego kubka. Wielu złośliwych dodaje, że idealnie nadaje się na półkę z gadżetami. Idealnie oddaje stan gier, które wydaje Ubisoft.\nA wy chcielibyście taki kubeczek? Poranna kawa nabierałaby nowego, zgliczowanego charakteru… 😛


Magdalena Iwańska | Kreatornia stylu | Strona 2.\nPremiera kolekcji H&M Conscious Exclusive\nDodano 24 kwietnia, 2014 przez kreatornia stylu\t• Dodaj komentarz\nTym razem premiera ekologicznej linii H&M Conscious Exclusive odbyła się podczas brunch’u w przepięknej restauracji Endorfina na ulicy Foksal 2. Stylowe wnętrza tego miejsca dodatkowo uzupełniały akcesoria i meble ze sklepu H&M Home. Najnowsza „ŚWIADOMA”;) kolekcja Conscious Exlusive prezentowała się niesamowicie w tym niepowtarzalnym wystroju. Czytaj dalej →\nMagiczne miejsce…Jaworowy Dwór\nDodano 24 grudnia, 2013 przez kreatornia stylu\t• Dodaj komentarz\n17 grudnia 2013 roku w ciepłych i bardzo przyjemnych wnętrzach Jaworowego Dworu odbyło się kameralne spotkanie z właścicielami dworku oraz kilkoma dziennikarkami i blogerkami. Świąteczny nastrój wprowadził Panie w dobry humor, który towarzyszył całej biesiadzie. Jaworowy Dwór to przepiękne, magiczne miejsce znajdujące się 40 km od Warszawy. Właścicielka – Bożena Szok – dba o każdy szczegół … Czytaj dalej →\nDodano 23 grudnia, 2013 przez kreatornia stylu\t• Dodaj komentarz\n15 grudnia 2013 roku w Teatrze Kamienica w Warszawie odbyła się gala charytatywna, zorganizowana przez Magazyn Businesswoman&life, podczas której miała miejsce premiera oraz licytacja Kalendarza Businesswoman&life 2014 na rzecz Fundacji Pani Ewy Błaszczyk „Akogo?” oraz Kliniki Budzik. Była to już trzecia edycja tego szczytnego wydarzenia. Gościem honorowym gali była Prezes Fundacji „Akogo?”, Pani Ewa Błaszczyk. … Czytaj dalej →\nO matko, jesteś kobietą!- dołącz do akcji\nDodano 14 lipca, 2013 przez kreatornia stylu\t• Dodaj komentarz\nKreatornia Stylu jest partnerem akcji „O matko, jesteś kobietą!”. Celem akcji jest przede wszystkim pokazanie współczesnej mamy – kobiety aktywnej, która realizuje swoje cele i pasje. Obalimy stereotyp, że mamy rezygnują ze swojej kobiecości. Będziemy promować kobiety, dla których macierzyństwo stało się przełomem i inspiracją do działania. Nie tylko w znaczeniu biznesowym. Liczymy na Wasz udział … Czytaj dalej →


Nasza oferta - Gospodarstwo agroturystyczne Koło Zapory - Koło Zapory-Gospodarstwo agroturystyczne Koło Zapory\nGospodarstwo nasze, znajduje się około 300m od jeziora i zapory wodnej. Na jeziorze w odległości również około 300m od gospodarstwa, znajduje się przystań wodna z wypożyczalnią sprzętu wodnego. Na przystani znajduje się plaża gdzie można się opalać i odpoczywać.\nDwa pokoje 4-5 osobowe z osobnymi wejściami w pełni wyposażone, w każdym znajduje się aneks kuchenny, łazienka RTV.\nDrewniany domek całoroczny 5 osobowy w pełni wyposażony\ndodatkowo małe grile\nDla gości przebywających w naszym gospodarstwie w cenie noclegów mamy do dyspozycji:\nłódek (możliwość skorzystania z silnika elektrycznego)\noraz basenu kąpielowego dla dzieci


13 najdziwniejszych smaków lodów – Ciekawostki ze świata\nOczywiście takie pomysły mogły się urodzić tylko w umysłach mieszkańców Japonii. Przygotuj się na menu, którego nie chciałbyś nigdy dostać do wyboru.\n13. Lody rybne\n12. Lody o smaku wołowych języków\n11. Lody kurczakowe\n10. Lody wielorybowe\n9. Lody kozie\n8. Lody kukurydziane\n7. Lody o smaku ośmiornicy\n6. Lody indyjskie curry\n5. Lody ziemniaczane\n4. Lody serowe\n3. Lody o smaku chilli\n2. Lody o smaku wasabi\nI najlepsze z najlepszych, coś dla tych, którzy chcą czuć w ustach prawdziwą moc:\n1. Lody Dracula o smaku czosnkowym\nNabrałeś apetytu na któryś z tych smakołyków 😉 ?\nPoprzedni Poprzedni wpis: Najobrzydliwsze lody świata?\nNastępny Następny wpis: Co najbardziej stresuje ludzi


Obiektywy do lustrzanek - Fotografia - Sklep internetowy Cyfrowe.pl - Kod: MDJkMj\nProfesjonalny obiektyw tele przeznaczony dla zaawansowanych fotografów. Pasuje zarówno do lustrzanek analogowych i cyfrowych. Kąt widzenia obiektywu po założeniu do lustrzanki z matrycą APS-C będzie odpowiadał ogniskowej 135 mm w aparatach małoobrazkowych. Tryb makro ma odwzorowanie 1:1.\nObiektyw Tamron 90 mm f/2.8 SP Di Macro / Pentax\nObiektyw Nikon Nikkor 18-55 mm f/3.5-5.6G AF-P VR DX OEM\nObiektyw zmiennoogniskowy z wysokiej jakości układem optycznym przeznaczony do lustrzanek cyfrowych formatu Nikon DX. 3-krotne powiększenie zapewnia elastyczność fotografowania w wielu sytuacjach. Niezależnie od fotografowanego obiektu funkcja Redukcja drgań firmy Nikon pozwala uzyskać ostry obraz nawet przy słabym oświetleniu. Szkło Nikona to bardzo lekka konstrukcja, waży zaledwie 205 g, na którą składa się 12 soczewek ułożonych w 9 grupach, wśród których znajdziemy 2 elementy asferyczne. Obiektywy oznaczone symbolem AF-P współpracują tylko z wybranymi aparatami Nikon. Wejdź i sprawdź tabelę kompatybilności.\nObiektyw Tamron 90 mm f/2.8 SP Di Macro / Canon - Zapytaj o ofertę specjalną\n9.6/10 (12 opinii) Czytaj opinie\nProfesjonalny obiektyw tele przeznaczony dla zaawansowanych fotografów. Pasuje zarówno do lustrzanek analogowych i cyfrowych. Kąt widzenia obiektywu po założeniu do lustrzanki z matrycą APS-C będzie odpowiadał ogniskowej 144 mm w aparatach małoobrazkowych. Tryb makro ma odwzorowanie 1:1.\nObiektyw Pentax HD DA 20-40 mm F/2.8-4.0 ED DC WR Limited czarny\nObiektyw Pentax HD DA 20-40 mm F/2.8-4.0 ED DC WR Limited srebrny\nObiektyw Sony 100 mm f/2.8 Macro (SAL100M28.AE) / Sony A\nTeleobiektyw przeznaczony do lustrzanek cyfrowych firmy Sony. Po podłączeniu do lustrzanki z matrycą APS-C kąt widzenia odpowiada obiektywowi o ogniskowej 150 mm przy klatce formatu 35mm. Minimalna odległość ostrzenia już od 35 cm. Maksymalna skala odwzorowania makro 1:1.\nObiektyw Sony 18-55 mm f/3.5-f/5.6 DT SAM II (SAL18552) / Sony A\nObiektyw zmiennoogniskowy o ogniskowej 18-55 mm który znakomicie sprawdzi się przy codziennym fotografowaniu. Cechuje się cichą i płynną pracą systemu AF, będącą zasługą budowanego silnika SAM (Smooth Autofocus Motor). Obiektyw przeznaczony do lustrzanek firmy Sony.\nObiektyw Sony 35 mm f/1.4 G (SAL35F14G.AE) / Sony A\nObiektyw przeznaczony jest do lustrzanek cyfrowych firmy Sony. Po podłączeniu do lustrzanki z matrycą APS-C kąt widzenia odpowiada obiektywowi o ogniskowej 52.5 mm przy klatce formatu 35mm. Minimalna odległość ostrzenia już od 30 cm.\nJasny obiektyw z dużym otworem względnym przysłony, idealny do wykonywania portretów i fotografowania w słabym świetle. Konstrukcja DT zoptymalizowana pod kątem współpracy z aparatami z matrycą APS-C: lekkość, małe wymiary i łatwe przenoszenie.\nObiektyw Sony 55-200 mm f/4.0-f/5.6 DT SAM (SAL55200) / Sony A\n6.3/10 (3 opinie) Czytaj opinie\nTeleobiektyw zmiennoogniskowy znakomicie sprawdzi się przy codziennym fotografowaniu. Cechuje się cichą i płynną pracą systemu AF, będącą zasługą budowanego silnika SAM (Smooth Autofocus Motor). Ogniskowa wynosi 55-200 mm.\nLekki, nieduży, pełnoklatkowy obiektyw stałoogniskowy do aparatów cyfrowych z mocowaniem A. Idealny do fotografii portretowej.


Oferta - Domy Kanadyjskie - Białystok | Budomek\n602 503 178\nBudomek > Domy kanadyjskie > Oferta\nOferujemy Państwu budowę domu w technologii lekkiego szkieletu drewnianego w systemie kanadyjskim. Wykonujemy budynki parterowe, parterowe z poddaszem użytkowym lub piętrowe. Realizujemy budynki na działkach klientów, oraz na działkach własnych – sprawdź naszą ofertę deweloperską. Budujemy w oparciu o indywidualne projekty dostarczone przez klienta, jednak do Państwa dyspozycji pozostają także współpracujący z nami architekci. Specjalizujemy się w wykonawstwie budynków w standardzie pod klucz. Oznacza to, że w ręce klienta oddajemy całkowicie wykończony dom, dostosowany do jego indywidualnych potrzeb. Używane przez naszą firmę materiały oraz staranność wykonania prac wykończeniowych są gwarancją zadowolenia mieszkańców naszych domów już od wielu lat.\nzamieszkać w kanadyjce\nRozsądny budżet i szybkie wykonawstwo\nW porównaniu z budownictwem murowanym, system kanadyjski jest zdecydowanie tańszą technologią. Mniejszy jest koszt transportu materiałów i dużo niższy koszt robocizny. Konstrukcja kanadyjki jest lżejsza od obiektu murowanego, co umożliwia wykonanie mniejszego, a więc tańszego fundamentu. Mniejsza grubość ścian zewnętrznych sprawia, iż domy drewniane, przy identycznych wymiarach wewnętrznych, mają mniejszą bryłę niż budynki murowane. Fakt ten przekłada się na mniejszą ilość materiałów budowlanych i mniejsze koszty. Technologia szkieletowa posiada też dużo krótszy i bardziej elastyczny czas budowy, który wynosi od 4 do 6 miesięcy w zależności od wielkości i stopnia skomplikowania budynku. Szybciej też, niż w technologiach murowanych przebiega etap wewnętrznych prac wykończeniowych.\nNiewątpliwą zaletą domów w konstrukcji szkieletowej jest zdrowy mikroklimat oraz odporność na infekcje biologiczne. Zastosowanie zdrowych, „oddychających” materiałów: wełny mineralnej, płyt gipsowo-kartonowych, drewna, skutecznie eliminuje kumulację wilgoci w budynku. Jest to trudne do uzyskania w domach murowanych, gdzie wilgoć jest zjawiskiem dość powszechnym. Użyte do budowy szkieletu drewno konstrukcyjne jest niezwykle wytrzymałe, a poddane odpowiedniej obróbce mechanicznej i chemicznej zyskuje dobrą odporność ogniową i długo opiera się procesom starzenia. W lekkim szkielecie drewnianym wszystkie elementy konstrukcyjne, łącznie z dachem, stanowią zespoloną całość, dlatego wybudowane w tej technologii budynki są odporne na silne obciążenia zmienne tj.: wichury, huragany. Nic więc dziwnego, że technologia ta, wzbudza entuzjazm wszystkich, którzy cenią sobie zdrową i przyjazną przestrzeń mieszkalną.\nBudynki zbudowane w systemie kanadyjskim posiadają bardzo dobrą ochronę cieplną. Ściany i dach w niemal całej swojej grubości są wypełnione izolacją cieplną (U=0,14). Dzięki temu nie występują tzw. mostki termiczne powodujące straty ciepła. Równie ważną rolę w zakresie energooszczędności pełnią użyte do konstrukcji ścian materiały, które posiadają niską bezwładność cieplną. Ściany budowane w technologii szkieletu drewnianego są neutralną przegrodą i nie kumulują w sobie energii cieplnej z zewnątrz, ani z wewnątrz budynku. Zimą nie tracimy energii na ogrzewanie ścian (jak w technologii murowanej), a ogrzewamy tylko powietrze w pomieszczeniach domu. Latem z kolei rozgrzane powietrze nie przenika do środka domu. Właściwość ta przekłada się na mądrą gospodarkę energetyczną i na mniejszy koszt ogrzania budynku.\nZapraszamy do współpracy BUDOMEK s.c.\nDomy Kanadyjskie, Kanadyjki Pod Klucz BUDOMEK s.c.\nCopyright © Budomek s.c. 2016


"Po prostu nie płacz!" - powiedział mężczyzna do kotka, ale nieposłuszne łzy zaczęły spływać mu po policzkach | PlanetaLife\nGdyby przyjaciele Mike'a dowiedzieli się, że kocha kocięta, nigdy by w to nie uwierzyli! Mike jest naprawdę brutalny, pokryty tatuażami, a obok niego świetnie wyglądałby pitbull. Właściwie wszyscy wokół niego tak myśleli, ale okazało się, że ten brutalny mężczyzna może nie tylko kochać małe koty, ale nawet płakać!\nTrzech synów i malutka córka\nKilka miesięcy temu nasz bohater postanowił nieco zmienić swoje pole działania i zająć się zwierzętami. A potem odebrał telefon: „Mike, czy możesz wziąć kilka kociąt do domów tymczasowego?”\n"Byłem tak podekscytowany!" - przyznaje mężczyzna. Oczywiście zgodził się i wkrótce w jego domu pojawiły się maleńkie kulki. Cztery piszczące dzieci czołgały się po jego ramionach, prosiły o jedzenie i patrzyły małymi, wyrazistymi oczami. Troje z nich to chłopcy, a śnieżnobiały kociak okazał się dziewczynką. Mike nazwał ją Leia.\nPatrząc na kocięta, mężczyzna nie mógł uwierzyć własnym oczom: czy to wszystko naprawdę się z nim dzieje? Naprawdę zgodził się zostać „tatą” dla tych dzieci, które trzeba karmić godzinami i poświęcić im dużo uwagi?! Tak, zdarzyło się to Mike'owi i był częściowo zdenerwowany, a częściowo zachwycony!\nSytuację komplikował fakt, że kocięta miały niedowagę i zły stan zdrowia. Każdy dzień był jak walka o życie, która dzisiaj kończyła się na korzyść kociąt, ale jutro mogła zostać przegrana. Mike przez te wszystkie dni żył w atmosferze strachu i niepokoju o kociaki.\nA potem jeden z kociąt umarł... To był malutki Yoda...\n„Po prostu nie płacz, tylko nie płacz!” - Mike próbował nie ryczeć. I w tym momencie łzy spłynęły mu po policzkach jak grad. Ten pozornie brutalnie wyglądający mężczyzna płakał jak dziecko!\nWkrótce zachorowała również malutka Leia. Z dnia na dzień wyglądała gorzej, traciła na wadze, a Mike wpadł w panikę. Pobiegł do lekarza który powiedział, że kotka może umrzeć w każdej chwili. A jednak jest gotów pomóc, więc oferuje 7-dniową terapię, która pokaże, czy Leię można uratować przed śmiercią.\nDokładnie dzień później kociak poczuł się lepiej. To było niesamowite: wydawało się, że maleństwo ożyło. Biegała, skakała, bawiła się z braćmi i wyraźnie wyglądała lepiej. Lekarzowi udało się ją uratować!\nReszta tygodni, które kocięta spędziły z Mikiem, były spokojne. Maluchy podrosły i przybrały na wadze. A mężczyzna miał gulę w gardle: zdołał się do nich przywiązać, ale kociaki musiał odwieźć z powrotem do schroniska.\n"Próbowałem powstrzymać się od płaczu!" - przyznaje Mike, ale okazało się to bardzo trudne. Rozstanie było smutne i bolesne. Mężczyzna przyznaje, że nie żałuje ani sekundy, że zgodził się zabrać malutkie kocięta do swojego domu i teraz ma nadzieję, że spotkają właścicieli, którzy pokochają je jak własne dzieci! Swoją drogą dodał, że nie raz jeszcze weźmie kocięta do domu tymczasowego!\nCóż, bardzo się cieszymy, że na świecie są tak wspaniali ludzie jak Mike i wierzymy, że jego mali podopieczni na pewno trafią w dobre ręce!\nWysłano: 24.10 06:53


Opublikowane w 10 kwietnia 2018 20 sierpnia 2020 przez n\nWschód słońca w Wellington\nNasz prom, którym przepłynęliśmy z Wellington na Wyspie Północnej do Picton na Wyspie Południowej.\nDzień siódmy – Nowa Zelandia, Wyspa Południowa, region Marlborough\nRzeczywiście podczas rejsu można podziwiać pocztówkowe krajobrazy linii brzegowej okolic Wellington i Picton. Północny region Wyspy Południowej – Marlborough obfituje w dziesiątki małych wysepek.\nZaraz po przypłynięciu, tuż przed południem, ruszyliśmy w dalszą część drogi. Pojechaliśmy północną drogą, mijając po drodze Zatokę Szekspira. Po kilkunastu kilometrach bardzo krętej drogi zatrzymaliśmy się na obiad na jednym ze zboczy. Największą zaletą kampera to restauracja z najlepszym widokiem.\nKuchania polska w Nowej Zelandii\nKuchania kampera to zaledwie dwa metry kwadratowe. Składa się z dwóch palników gazowych, całkiem pojemnej i dobrze chłodzącej lodówki, dwóch szafek, zlewu i miniaturowego blatu. Jucy zapewnia podstawowe naczynia, garnek, patelnię i sztućce. Butlę gazową musieliśmy w trakcie całego wyjazdu napełniać dwukrotnie. Fakt, że przygotowanie posiłku wymaga tylko zatrzymania pojazdu i odkręcenia gazu z pewnością pozwala zaoszczędzić mnóstwo czasu i energii. W sklepie kupowaliśmy właściwie tylko mięso, warzywa, owoce i przekąski. Zabranie walizki z suchym prowiantem było bardzo dobrym pomysłem. Podczas wynajmowania kampera można za dodatkową opłatą wziąć stolik i krzesełka turystyczne. Tego nie zrobiliśmy. Jednak posiłek na trawie ma też swoje miłe strony. Jednym z najbardziej popisowych dań były hamburgery1 oraz kiełbaski z owiec (nie przypadły nam do gustu). Poza tym wciągaliśmy dość duże ilości makaronów z sosami z torebek.\nPo prawej lodówka (chłodziła podczas jazdy samochodem), gniazdka elektryczne, z których nie korzystaliśmy (działają po podłączeniu kampera do prądu), blat kuchenny, pod którym znajdują się pojemniki ze sztućcami, zlew i wreszcie kuchnia gazowa. Przed każdym użyciem gazu trzeba było odkręcić butlę z gazem (zawór na zewnątrz). Po lewej stronie kabina prysznica.\nOkoło trzeciej popołudniem zatrzymaliśmy się przy moście Pelorus gdzie krzyżują się dwie rzeki – Te Hoiere/Pelorus i Rai. To miejsce znane dzięki filmowi Hobbit2. To w tym miejscu Krasnoludy płynęły w beczkach.\nPierwszy nocleg zaplanowaliśmy tuż za doliną Rai, przy drodze stanowej. Bezpłatny kamping był nad samą rzeką. Byłem zmęczony jazdą samochodem, więc wybraliśmy się na dłuższy spacer.\nOkolice doliny Rai\nDzień ósmy – Park Narodowy Nelson Lakes\nZ doliny Ria wyruszyliśmy w kierunku Nelson, jednego z największych miast Wyspy Południowej. Wschód słońca był przepiękny, zamglony.\nW Nelson widzieliśmy anglikańską katedrę z 1851 roku z charakterystyczna wieżą. Na centralnym postoju dla kamperów zrobiliśmy pierwsze pranie, a także zakupy. Zatankowaliśmy samochód. Trzeba było też uzupełnić gaz w kuchence.\nKatedra w Nelson\nKolejny cel podróży to jezioro Rotoiti. Po drodze zatrzymaliśmy się nad rzeką na krótki spacer po kamiennym, wysuszonym dnie. Obrazy, które tam widziałem przypominały scenerię film Brokeback Mountain. Ja i P., nasza samotność w przyrodzie, potęgowała to wrażenie.\nJezioro Rotoiti było pierwszym tak oczekiwanym obrazem jaki zobaczyliśmy w Nowej Zelandii. Rzeczywiście zapiera dech w piersiach. Było jak pocztówka, którą bardzo chce się wysłać bliskim.\nWybraliśmy się tam na spacer wzdłuż linii brzegowej. Po drodze można zobaczyć mnóstwo pułapek na gryzonie. Niby Nowa Zelandia chce pozostać nienaruszona, a jednak przyrodnicy są zmuszani, aby ograniczyć liczbę gryzoni\nKolejny nocleg mieliśmy nad rzeką Buller, kilkanaście kilometrów przed miejscowością Inangahua. Dojechaliśmy tam późnym wieczorem. To był jeden z tych kampingów, w którym dobrowolnie dawało się składki. Należało pobrać odpowiedni bilecik, wypełnić go i napisać jaką kwotę się opłaciło. Jedną część bileciku należało włożyć do skrzynki, a drugą trzymać na przedniej szybie samochodu. Rano przyjeżdżał strażnik, który po opróżnieniu skrzynki, kontrolował kto zapłacił za kamping.\nDzień dziewiąty – Hokitika\nTo pierwszy dzień podróży do lodowców. W miejscowości Grey Mouse oczyściliśmy nasz samochód z czarnej i szarej wody i zrobiliśmy zakupy. Obiad zjedliśmy w najmniej w romantycznym miejscu w Nowej Zelandii – parkingu supermarketu.\nCeny w supermarketach nie są tak wysokie jak myślałem pierwotnie, można powiedzieć że są porównywalne z polskimi. Rzeczywiście relatywnie najdroższe są owoce i warzywa.\nNastępnie droga prowadziła właściwie cały czas wzdłuż wybrzeża.\nKozioł nowozelandzki. Oczy – obłędne.\nW miejscowości Hokitika odbiliśmy w lewo, żeby zobaczyć Hokitika Gore. To krótki szlak pieszy, który znany jest przede wszystkim z obłędnego koloru tamtejszej wody.\nHokitika została założona z powodu wybuchu gorączki złota w 1864 roku. Pod koniec 1866 roku była jednym z najbardziej zaludnionych miast Nowej Zelandii. W 1867 roku miejscowy port znalazł się na pierwszym miejscu w Nowej Zelandii zarówno pod względem liczby statków, jak i całkowitej wartości eksportu; głównie złota.\nPóźnym popołudniem dojechaliśmy do kolejnego postoju na noc, tuż przy drodze Harihari. Na kampingu pierwszy raz nie było nikogo, żywej duszy. Trochę się tym niepokoiliśmy, więc spałem z nożem u boku.\nDzień dziesiąty – lodowce\nWidzieliśmy pierwszy raz w życiu lodowce. Pierwszy był lodowiec Franz Josef. Obecnie czoło lodowca położone jest 19 kilometrów od morza Tansmana. Około 15 tysięcy lat temu język lodowca sięgał linii brzegowej. Dziś niecką, w której żył lodowiec spacerują turyści.\nPóźniej lodowiec Fox. Największe wrażenie robią tablice informacyjne, które pokazują jak szybko topnieje czoło lodowca. Do czoła lodowców można podejść naprawdę blisko.\nNad jeziorem Matheson chciałem zobaczyć jeden z najbardziej znanych krajobrazów Nowej Zelandii – panoramę alp południowych z górą Cooka jako główną aktorką. Niestety pogoda zrobiła nam chochlika i mogliśmy się tylko domyślać co znajduje się za chmurami. Siedzieliśmy na ławce i marzyliśmy jak to jest widzieć tę panoramę.\nPóźnym wieczorem, kiedy już było ciemno, dojechaliśmy do naszego obozowiska. Na szczęście tym razem nie byliśmy na campingu sami. Kamping położony był na poboczu drogi, a rano okazało się że jesteśmy na plaży.\nDzień jedenasty – w drodze na południe\nZ miejscowości Haast skręciliśmy w lewo i przedostaliśmy się przez pasmo Alp Południowych. Pierwszy dłuższy przystanek to Wanaka, niewielka miejscowość skąd można pojechać nad jezioro Pukaki i zobaczyć tam górę Cooka od drugiej strony. Niestety z moich obliczeń wynikało, że nie mamy na to czasu, co wiązało się z tym że będąc z Nowej Zelandii nie zobaczę góry Cooka.\nNad zatoką Roys zrobiliśmy zakupy i zjedliśmy największy na świecie muffinki. Wspominam jadę dzisiaj mimo tego, że nie jestem wielbicielem słodyczy.\nNie zobaczyłem góry Cooka, ale po drodze zatrzymaliśmy się na jednym z przystanków3. Rozciąga się tam przepiękna panorama Queenstown. Wzgórze porośnięte jest złotymi trawami. Wiśenką na torcie był widok lądującego w Queenstown samolotu. To musi być jedno z najlepszych miejsc dla fanów awiacji.\nZjeżdżając z gór do Queenstown tłumaczyłem P. jak jeździć samochodem (nie ma chłopak prawa jazdy), tak aby nie zagrzać hamulców. W tym samym momencie poczuliśmy smród spalonej gumy, a czekała nas jeszcze długa droga w dół. Musieliśmy się zatrzymać i odczekać. Bardzo szybko się wtedy nauczyłem, który bieg w automatycznej skrzyni naszego kampera służy do zjeżdżania z gór (już zapomniałem który).\nNa szczęście nie musieliśmy musiałem jechać przez centrum miasta, żeby dostać się do naszego kampingu w okolicy Lower Shotover4. Tej nocy P. zapomniała zamknąć okno w kamperze, ale na szczęście nie zamarzliśmy.\nPogoda w Nowej Zelandii w maju\nPogoda podczas naszej wyprawy5 do Nowej Zelandii odpowiadała późnej jesieni w Polsce. Nie widzieliśmy śniegu, ale rankiem pola błyszczały szronem. Z perspektywy czasu, uważam że trafiliśmy na świetny okres; mniej ludzi i niższe ceny (poza sezonem), a temperatura jeszcze do zniesienia. Obydwaj jesteśmy zmarźluchami, ale bez większego problemu przetrzymaliśmy noce w kamperze bez ogrzewania.\nMałe muszki piaskowe6, mimo późnej jesieni dawały się we znaki. Jeszcze w Wanaka, zakupiliśmy bardzo skuteczną świecę. Używaliśmy w kamperze. Nie chcę sobie wyobrażać ile tych muszek jest w lecie.\nNajbardziej psotne zwierzę tutaj to mała, czarna mucha, która jest liczna i jest tak kłopotliwa, że dokucza bardziej niż wszystko, z czym kiedykolwiek spotkałem się. Gdziekolwiek ugryzą powodują obrzęk i taki nieznośny świąd, że nie jest to możliwe powstrzymać się od drapania. Na koniec powstaje owrzodzenie, takich jak przy ospie prawdziwej.\nDzień dwunasty – Te Anau\nDługa droga z Queenstown do Lumsden, a następnie do Te Anau, przedsionka fiordlandii i zatoki Milforda. Miejscowość położona jest nad jeziorem o tej samej nazwie, znajduje się tam ostatnia stacja benzynowa na drodze do Zatoki Milforda. Zatankowaliśmy samochód do pełna i ruszyliśmy drogą 94 w kierunku najczęściej odwiedzanego miejsca w Nowej Zelandii.\nW Nowe Zelandii jest dużo owiec. Pozna je tam dobrze poznać. Rozśmieszały mnie, kiedy przejeżdżaliśmy swoim zielonym samochodem obok stada. Najpierw zerkała jedna, potem powoli, jak przewracające się kostki domina, jedna za drugą odwracały się w naszą stronę. Aż na dziesiątki par oczu wpatrują się we mnie z zaciekawieniem.\nZatrzymaliśmy się na campingu kilkadziesiąt kilometrów przed Zatoką Milforda. Było to ostatnie darmowe miejsce do spania. W okolicy jest szlak pieszy. Można zwiedzić malowniczy las, pospacerować brzegiem jeziora.\nWyjątkowo poznaliśmy tam ludzi, z którym zjedliśmy kolację. To był pierwszy raz, kiedy rozmawialiśmy dłużej niż minutę z innymi osobami, odkąd przyjechaliśmy do Nowej Zelandii. Na tamtejszych kempingach nie obserwowaliśmy nadmiernej potrzeby integracji między biwakującymi. Bardzo nam brakowało kontaktu z ludźmi.\nNa darmowych kampingach byliśmy jako jedni z niewielu, w największym kamperze. Większość osób podróżowała bardziej budżetowo – vanem. Niektórzy spali jeszcze w namiotach. Zazwyczaj byliśmy też starsi, przeważali dwudziestolatkowie. Tylko my byliśmy na tak krótko w Nowej Zelandii. Wszyscy, których spotkaliśmy, zwiedzali Nową Zelnadię od kilku tygodni do kilku miesięcy, często, jednocześnie pracując.\nDzień trzynasty – Zatoka Milforda\nO świecie wyruszyliśmy na podbój Zatoki Milforda.\nTrudno właściwie opisać swoje wrażenia, tyle razy patrzyłem na zdjęcia z tego epickiego miejsca i wreszcie widziałem je na żywo, o wschodzie słońca. To był wzruszający moment.\nTo ja, w Milford Sound\nGłównym punktem naszej podróży do Zatoki Milforda była wycieczka promem. Z uwagi na to, że wynajem wynajmowaliśmy samochód w Jucy, dostaliśmy zniżkę. Gdyby było cieplej wolałbym wynająć kajak. I gdyby P. byłby dobrym pływakiem…\nPierwszy raz w życiu widziałem delfiny. Nie tak jak w filmach, ale jeśli ktoś jest uważnym obserwatorem może je zobaczyć bez żadnego problemu. Zaletą promu był na pewno kapitan, który podczas rejsu zabawiał nas opowieściami o fiordzie. Statek dopływa do morza Tansmana, po drodze zatrzymuje się między innymi pod wodospadem, na tyle blisko, byśmy mogli zostać przez wodę zmoczeni.\nPo powrocie na ziemię czekała mnie kolejna atrakcja. Na końcu drogi 94 znajduje się niewielkie, krajowe lotnisko (MFN), które obsługuje loty turystyczne i loty między Zatoką Milforda, a Queenstown. Pas startowy o długości 503 metrów został wybudowany w 1953 roku. Co ciekawe a lotniska nie ma na Flightradar24. Lot kosztuje od stu dolarów nowozelandzkich w górę.\nJeden z przystanków okołoobiadowych.\nNasz kamper z Jucy\nDzień czternasty – nowozelandzka prowincja\nNoc spędziliśmy w Lumsden. Jest tam bardzo przyjazny dla użytkowników kamperów parking. Można umyć samochód i napełnić zbiorniki wodą.\nZbaczyliśmy z głównej drogi żeby dojechać do lasu Fangorn, ale niestety nie udało nam się znaleźć miejsca, które było widoczne w filmie. Podczas tego wyjazdu korzystaliśmy z aplikacji offline z miejscami, które warto odwiedzać. Jedną z kategorii była sceneria filmów Władca Pierścieni.\nPodjechaliśmy też nad rzekę Waiau, aby zobaczyć firmową inspirację rzeki Anduina.\nRuszyliśmy w drogę na południe wyspy, do Invercargill. Zatrzymaliśmy się w miejscowości Otatau. Spacer po nowozelandzkim, prowincjonalnym miasteczku bardzo nam się podobał. Zabudowa miejscowości świetnie nadawałoby się do dramatu, na przykład Co gryzie Gilberta Grapa.\nPróbowaliśmy napić się piwa w pubie, ale niestety skończyło się tylko na nieśmiałej próbie. Przy wejściu do pubu nietrzeźwa barmanka zniechęciła nas do dalszego biesiadowania. Odwiedziliśmy za to przychodnię lekarską. Rozmawialiśmy z pielęgniarką i lekarzem. Okazuje się, że pacjenci też tam chorują i często odwiedzają lekarza.\nDzień piętnasty – południe południa\nNastępnego dnia byliśmy już w Invercargill. Dojechaliśmy aż do Bluff, czyli najbardziej wysuniętego na południe miasteczka Nowej Zelandii.\nNie zabrakło czasu, żeby odwiedzić lotnisko w Invercargill IVC\nBliżej do Anktartydy nie jest już nigdzie indziej.\nAlkohol w Nowej Zelandii\nSkończyła nam się wódka przywieziona z Polski, zakupiliśmy więc wino. Okazuje się że to całkiem dobry wybór jeżeli chodzi o cenę i smak. Podobnie jak w Stanach Zjednoczonych, alkohol dostępny jest w specjalnych sklepach, czasami takiego punktu nie ma nawet w dużym supermarkecie.\nDzień szesnasty – lot Air New Zealand z Quneestown do Auckland\nParking w Lumsden przy dawnej stacji kolejowej.\nTo niestety czas powrotu. Wstaliśmy wcześnie rano w Lumsden i umyliśmy kampera. W umowie wypożyczenia zapisane było, że kamper musi być oddany czysty. To było niemiłe zaskoczenie, ponieważ umyć tak duży samochód wcale nie jest łatwo. Ponadto konsultant infolinii Jucy nie był w stanie nas też poinformować czy wymagają na przykład wyprania pościeli…\nW drodze do Queenstown żegnaliśmy się z zaszronionym krajobrazem Wyspy Południowej. Na lotnisku humor mi się poprawił, miałem wystarczająco dużo czasu by przez duże okna oglądać starty i lądowania.\nTo było jedno z ładniejszych wznoszeń w moim życiu. Co więcej, po kilkudziesięciu minutach od startu zobaczyłem wreszcie Górę Cooka.\nDzień siedemnasty – wieczór w Auckland\nPo kilkunastu dniach spędzonych w kamperze i na odludziu nie mogliśmy się szybko odnaleźć w wielkim mieście jakim jest Auckland. Wielkie w porównaniu do innych, która wydaliśmy dotychczas widzieliśmy w Nowej Zelandii. Ilość świrów jakich spotkaliśmy po drodze do hostelu troszkę nas przestraszyła.\nAuckland, tak samo jak Wellington, jest bardzo czyste.\nNasz samolot do Bangkoku.\nPodróż powrotna przebiegała wręcz wzorowo. Obejrzeliśmy bardzo dużo filmów. Po przylocie do Londynu byliśmy w całkiej dobrej formie. W centrum Londynu zjedliśmy śniadanie i Wizzairem z lotniska Luton wróciliśmy do Warszawy. Ostatnim etapem podróży był pociąg relacji Warszawa Centralna – Łódź Fabryczna.\nKategorie2017, Podróże Tagiaustralazja, niesamowite lotnisko, nowa zelandia, pacyfik\nJedna odpowiedź do “Nowa Zelandia, Wyspa Południowa”\nByliśmy, widzieliśmy, mega… Camping pod Mt Cook i Milford Sound wygrywają. Co wam się najbardziej podobało? 🙂\nPoprzedni wpisPoprzedni Pegasus Airlines, recenzja lotu PC 1170\nNastępny wpisNastępny Ile kosztuje Nowa Zelandia?\nwołowina w Nowej Zelandii jest relatywnie tania\nniestety nie mogę znaleźć lokalizacji tego miejsca\nw pobliżu ulicy Tucker Beach


#361 Wysłany: 01 Kwi 2021 10:29\nMam lot ( chyba pierwszy po wznowieniu) rajanem z wmi do Porto 1 maja. Reasumując- na dzień dzsiajszy musiałbym mieć test pcr (antygenowego nie uznaje Portugalia) , kwarantanne w Portugalii (dobre , bo lecę tylko na 3 dni) i na powrót do Polski test (może być antygenowy) , żebym nie był na kwarantannie w Polsce ? Czy wszystko dobrze poskładałem?\n#362 Wysłany: 01 Kwi 2021 10:31\n#363 Wysłany: 01 Kwi 2021 10:38\n@samaki9 ale jak to kwarantannę, na stronie https://www.fly4free.pl/podroze-w-pandemii/ jest napisane, że tylko test. Także lecę 29.04., test PCR już mam (z datą 28.04.), więc chyba kwarantanny nie ma? Po powrocie do Polski wystarczy pokazać kartonik z wpisem o dwóch dawkach szczepionki i chyba też nie ma kwarantanny po powrocie?\n#364 Wysłany: 01 Kwi 2021 11:02\n@1955845624 -szczepionki jeszcze nie miałem.\nReasumując - nawet gdyby w Porto nie było kwarantanny to na te 2 testy trzeba wydać co najmniej 500 zł x3 osoby ...Słabo , nie po to za 3 bilety rt płaciłem w sumie 234 złote , żeby na testy , które za chwile i tak nie będą ważne wywalic 1500 zł...Najlepsze jest to , że przekładałem z lipca 2020 roku .Jakby mi ktos wówczas napisał , że w maju 2021 bedzie jeszcze gorzej to łagodnie mówiąc skierowałbym go do lekarza\n#365 Wysłany: 01 Kwi 2021 12:08\n#366 Wysłany: 01 Kwi 2021 16:18\n@samaki9 ja na razie nie klepię dojazdu do WMI, czekam co za 2 tygodnie powie Ministerstwo w Portugalii, czy puszczą z testami PCR, bez kwarantanny\n@1955845624 SG ma trochę błędów. Kontynentalna Portugalia od paru dni chce 14 dni kwarantanny dla pasażerów z Polski\n#367 Wysłany: 01 Kwi 2021 19:46\n-- 01 Kwi 2021 19:27 --\nWczoraj przyleciałam z Madrytu do Lizbony. Finalnie zdecydowałam się na Hiszpanię, bo tam sytuacja epidemiologiczna jest bardziej stabilna niż w Niemczech, a zależało mi, by móc zacząć pracę po Wielkanocy. Na lotnisku w Portugalii sprawdzali dokument tożsamości i posiadanie negatywnego testu PCR. Pan uprzejmie podziękował, a ja omal nie krzyknęłam z radości:) Przed wylądowaniem trzeba było także wypełnić Passenger Locator Card (formularz rozdawany w samolocie lub rejestracja na www).\n-- 01 Kwi 2021 19:46 --\nDodam jeszcze info Ambasady RP w Lizbonie z fb:\n"Dotyczy to osób podróżujących z Polski. Jeżeli np. przylatuje Pan samolotem lecącym z Niemiec, ale cokolwiek wskazuje, iż rozpoczął Pan podróż w Polsce, wówczas podlega Pan obostrzeniom przewidzianym dla osób podróżujących z Polski."\nDla pewności robiłam nowy test w Hiszpanii, by właśnie uniknąć 'papierów' z Polski, ale wydaje mi się, że podczas wczorajszej kontroli nikt by na to nie zwrócił uwagi. Możliwe, że na dokumenty przylatujących z Niemiec będą patrzeć bardziej uważanie, ale kto to wie?\n#368 Wysłany: 01 Kwi 2021 21:47\n@igarybka będziemy lecieć z Wrocławia, z przesiadką we Frankfurcie, bez bagażu rejestrowanego. Ciekawi mnie co może wskazywać na to że lecieliśmy z Polski. Lufthansa, więc myślę, że też osobne bilety na każdy odcinek.\nCo prawda lot w maju, do tego czasu może wyjdziemy z czarnej listy, ale na kwarantannę, przy 5 dniowym pobycie, nie ma jak sobie pozwolić.\n#369 Wysłany: 01 Kwi 2021 22:53\nChciałabym odpowiedzieć, ale niestety nie potrafię. Ale sporo informacji na ten temat widziałam w grupie Polacy w Portugalii na fb -> https://www.facebook.com/groups/Polacywportugalii. Polecam przejrzeć sobie najnowsze wpisy, widziałam opisy różnych rozwiązań i ich efektów, także tych z Niemiec. A tymczasem mocno trzymam kciuki za uspokojenie się sytuacji w Polsce. Do V jeszcze trochę czasu. O ile połowa IV wydaje się być wątpliwa, byśmy wyszli z grupy o wysokim ryzyku, to już V daje na to jakąś nadzieję. Pozdrawiam\n#370 Wysłany: 01 Kwi 2021 23:22\nJa mam 2 maja chrzciny syna koleżanki w OPO i milo by było dolecieć na wtedy\n#371 Wysłany: 03 Kwi 2021 00:19\nLot wczorajszy Lisbona-Zurch-Warszawa\nPierwszy odcinek Swiss, drugi odcinek - nasz narodowy przewoźnik . W Lisbonie wymagany obojętnie jaki test .... pokazany był wynik tzw. Rapid test czyli antygenowy, na tranzycie także ten sam i uznany, w Warszawie tenże test zwolnił z kwarantanny Na Chopinie po przylocie formalności ekspresowo i bez najmniejszych problemów\n#372 Wysłany: 03 Kwi 2021 09:02\nHej, 17 kwietnia mam lot do Meksyku z przesiadką w Lizbonie linia TAP powrót 24 kwietnia\nCzy ktoś tak leciał ostatnio?\nCo z tym wymogiem niezbędnych podrózy?\nRozumiem że dwa testy PCR na pewno będą potrzebne, w obie strony..\nCzy ktoś wracał z Meksyku przez Lizbonę? Czy to w ogóle będzie możliwe????\nTe rozporządzenia dotyczące krajów trzecich są strasznie pokręcone...\nMam straszne stresy...\n#373 Wysłany: 03 Kwi 2021 09:22\nZapytałem o to TAP, ale odpisali, że oni się tym tematem nie zajmują. Zapytałem też portugalską straż graniczną, ale nie odpowiedzieli. Moim zdaniem, dla tranzytu nie ma to znaczenia, ale przetestuję to dopiero 23.04. Zdaje się, że @Kothson wraca przed 17.04.\n#374 Wysłany: 03 Kwi 2021 09:30\nTutaj aktualne info ze strony TAP. Wyglada na to ze tranzyt mozliwy i stopover do 48h nie wymaga kwarantanny. PCR niezbedny nawet w tranzycie.\nW sumie jak ktos chce na chrzciny i sie uwinie w 48h, to mozna zgodnie z prawem wjechac i wyjechac @Zeus\nOstatnio edytowany przez Kashpir, 04 Kwi 2021 00:49, edytowano w sumie 1 raz\n#375 Wysłany: 03 Kwi 2021 09:41\nDziś jest ten sam lot z WAWy do Lizbony, wybiorę się na lotnisko i spytam jeszcze w okienku odprawy.\nDam znać wieczorem co mi tam powiedzą\n#376 Wysłany: 03 Kwi 2021 12:39\nNa ten moment jak najbardziej można leciec z Meksyku do Polski przez Lizbone. Jedynie trzeba wykonac PCR do 72h przez odlotem. Testy sprawdzane sa na lotnisku w Meksyku, przed wydaniem BP oraz juz w Lizbonie przez straz graniczna.\n#377 Wysłany: 07 Kwi 2021 05:44\nO dziwo, po kilku dniach przyszła odpowiedź z portugalskiej SG, że "entering Portugal in transit to Cancun, it will be considered an essential reason"..\n#378 Wysłany: 07 Kwi 2021 10:07\nA czy tak samo będzie to działało gdy tranzyt zamiast do Cancun będzie na Azory? Wiem że to niby Portugalia ale z drugiej strony mają tam zupełnie inne zasady odnośnie covid.\n#379 Wysłany: 07 Kwi 2021 10:12\nTego nie sprawdzałem, ale na TA jest świeży wątek na ten temat:\nhttps://www.tripadvisor.com/ShowTopic-g ... tugal.html\n#380 Wysłany: 07 Kwi 2021 14:06\nJuż się nie muszę przejmować...


Marek Jastrząb: Na marginesie Ziemi obiecanej – Studio Opinii\nAutor opisuje w niej włókiennicze życie miasteczka Łódź. Życie w nim podporządkowane jest żarłocznym interesom. Uczucia, miłość, ludzie odruchy, podlegają grze, kalkulacjom, bezdusznej zabawie w przeliczanie kosztów i strat. Małżeństwo w tej wyżymaczce jest owocem wyrachowania. Zagadnieniem finansowym: ile można stracić, a co zyskać. Epuzera nie interesuje biedna najdroższa. Ważne są dla niego majątkowe profity i właściwe koneksje.\nMoim zdaniem jest to książka jak najbardziej współczesna i nie mam nic przeciwko filmowym adaptacjom lektur, o ile są wiernymi ilustracjami zamysłów pisarzy. Jeśli są ścisłymi, czyli niedorabiającymi do pierwowzoru nowych znaczeń, odkrywczych spojrzeń, lub zaprezentowania pogłębionego dna.\nZ powodzeniem mogłaby zostać napisana dzisiaj. Dlatego, jak sądzę, byłoby dobrze pokusić się o jej ponowne sfilmowanie. Zwłaszcza teraz, gdy poznawanie obowiązkowych utworów literackich należy do rzadkości.\nGłówny temat powieści Stanisława Reymonta nie zawiera się w posępnym opisie dziewiętnastowiecznej Łodzi, Nie jest TYLKO prymitywną symulacją narodzin żarłocznego kapitalizmu, konfrontacją nędzy z bogactwem, opisem tryumfującej bezwzględności, intryg i złodziejskich planów kasty fabrykantów.\nGłówny jej temat, to przemiana moralna. Przeobrażenie wyrachowanego i bezwzględnego przemysłowca, Karola Borowieckiego, we wrażliwą istotę, która w ostatnich słowach dzieła wyznaje: przegrałem własne szczęście; trzeba je stwarzać dla innych!\nBorowiecki, Polak inżynier i zrujnowany szlachcic, wychowany na patriotycznych ideałach, żyjący w otoczeniu wspomnień o przemijającej świetności rodu, przesiąknięty tradycyjnymi pojęciami na temat honoru i uczciwości, zaczyna dostrzegać, że w świecie, w którym przyszło mu żyć, obowiązują inne zasady i że nie pasują one do powstających, cynicznych czasów.\nBo czasy to były drapieżne. Rodziły się przemysły i fabryki. Z dnia na dzień i z niczego wyrastały wielkie fortuny, a niektóre ginęły bezpowrotnie. Lecz znikały nie te, które powinny: zdobyte w sposób szwindlarski, niezgodny z kupieckim poczuciem sprawiedliwości. Przeciwnie: zostawały tylko te, co opierały się na oszustwach i umiejętnym lawirowaniu pośród cwaniackich norm.\nWchodzę w niesympatyczną atmosferę opisywanych wydarzeń i mam wrażenie, jakby ich ilustratorem był Balzak, najlepszy wirtuoz opisu mechanizmów kiełkującego kapitalizmu. Podobieństwa narzucają się od razu.\nJak bohaterzy Balzaka, tak postaci Reymonta — tracą złudzenia i od naiwnego entuzjazmu przechodzą w stan ostrego rozczarowania; ogarnia ich pesymistyczny nastrój zwątpienia we własne możliwości.\nCynizm i sceptycyzm są ich nową naturą: chcieli podbić świat, lecz zamiast tego gnębi ich poczucie doznanej klęski. Klęska zaś jest wyznacznikiem ich żałosnego tryumfu.\nTak u Reymonta, jak u Balzaka upadek dotyka słabych, bo uczciwych, a na placu boju pozostają kanalie, dla których szlam i bagno są naturalnym środowiskiem.\nKarol Borowiecki przegrał, ponieważ – wbrew pozorom – chciał się wzbogacić na robieniu kryształowych interesów. Na nieobniżaniu jakości i niezawyżaniu cen produkowanego towaru. Co by było ogromnym zagrożeniem dla dochodów uzyskiwanych przez szubrawców.\nPanuje moda na nonszalanckie niezapoznawanie się z całością książki, zadowalanie się jej namiastką, jaką stanowi ekranizacja.\nJeżeli moda na wariacyjne potraktowanie dzieła dotyczy książki spoza lekturowego kanonu, „szkodliwość społeczna” jest nieduża. Lecz jeżeli już ma zastąpić lekturę szkolną, niech przynajmniej będzie jej wierna.\nInaczej za parę lat wyjdą z naszych szkół nowe pokolenia abiturientów wyedukowane na obrazkach, natomiast nieznające powieści. Przekonane, iż Borowiecki to szuja, i że jest to sylwetka doskonałe odzwierciedlająca zamysły autora.\nTu trzeba zaznaczyć, że wielki wpływ na celuloidowy kształt powieści miały komunistyczne czasy. To im „zawdzięczamy”, że dzieło o przemianie Borowickiego z zimnego drania we wrażliwca zostało zmienione w marksistowską agitkę.\nW ostatnim rozdziale „Ziemi obiecanej” Karol Borowiecki, reprezentant nowego pokolenia fabrykantów, pozytywista, dorobkiewiczowski reprezentant „ludzi interesu”, generacji wstępującej na biznesowe areny Łodzi, bohater dojrzewający bez goryczy i widocznych kompleksów — dokonuje obrachunku swojego dotychczasowego istnienia.\nStwierdza, że urojeniowa mania wielkości, chciwość osiągnięcia finansowego sukcesu, pogarda i deptanie po cudzych uczuciach – zjawiska te doprowadziły go na skraj emocjonalnego urwiska. Do miejsca, gdy uzmysłowił sobie, co stracił bezpowrotnie. A więc zaprzepaścił wewnętrzny spokój. Równowagę ducha postradaną przez wyrzeczenie się Hanki, przyjaciół, sielankowych wspomnień z Knurowa, całkowite odstrychnięcie się od praw do niewyrachowanych uczuć. Powtarzam: tego w filmowej adaptacji nie ma. Jest za to bezpodstawny, ideologicznie słuszny widoczek Borowieckiego nakazującego strzelanie do strajkujących robotników. Czego się nie uświadczy w powieści. Co umniejsza i spłyca jej sens.\nMarek Jastrząb: Trylogia