Inne kościoły i parafie\nKościoły i parafie rzymskokatolickie:\nParafia św. Józefa Robotnika - O.O. Franciszkanie\nParafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Wawrzyńca\nInne kościoły i parafie:\nKościół Boży w Chrystusie - Chrześcijańska Społeczność "Winnica"\nHISTORIA PROTESTANTYZMU I ADWENTYZMU W RYBNIKU\nKościółek Akademicki Wniebowzięcia NMP - w kilku zdaniach\nKościół powstał na Górce Kościelnej, gdzie wcześniej mogło znajdować się miejsce kultu pogańskiego. Wg tradycji uczeń św. Metodego - Osław postawił tu kaplicę chrześcijańską. Pierwotny kościół drewniany powstał w końcu XII w. - ufundowany zapewne przez Mieszka I Plątonogiego. Kościół był poświęcony przez biskupa wrocławskiego Żyrosława II pod koniec XII w.\nKościółek Akademicki Wniebowzięcia NMP - więcej\nPewnie fundator najstarszego kościółka w Rybniku, Mieszko I Platonogi, nie przypuszczał, że jego fundację po dziewięciu wiekach przejmą studenci.\nAle od początku było tak :\nW 1198r. biskup wrocławski Żyrosław II poświęcił drewniany kościółek pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny. Drewniany kościół z końcem XII wieku rozebrano stawiając w tym samym miejscu w 1450r. świątynię kamienno-ceglaną. Koło kościoła był cmentarz ogrodzony płotem. Zasłużonych obywateli miasta grzebano pod prezbiterium. Pod koniec XVIII wieku w związku z budową kościoła Matki Boskiej Bolesnej stary kościół na górce planowano rozebrać. Sprzeciwił się temu stanowczo hrabia węgierski, którego przodkowie byli pochowani w prezbiterium. Problem rozwiązano polubownie i rozebrano tylko wieżę i nawę główną, zaś prezbiterium pozostawiono i stało się kaplicą cmentarną. Tak było do 1920 r. , bo wówczas zakazano dalszego pochówku wokół kościoła. Kaplica przestała pełnić swoją cmentarną funkcję, a z biegiem lat obiekt podupadał, niszczał a cmentarz tracąc opiekunów grobów zarastał bluszczem i chwastami. Stare piękne nagrobki zaczęły ginąć w bujnej zieleni.\nTaki obraz wzgórza zastała młodzież studencka powstała w Rybniku w latach 60-tych gdy powstała w mieście filia Politechniki Śląskiej w Gliwicach a w Rybniku przy parafii Św. Antoniego księdza Henryka Markwicę mianowano pierwszym duszpasterzem akademickim. Rodzący się akademicki ośrodek zrzeszał młodzież, która studiowała w różnych ośrodkach, pochodzącą z Rybnika, a także młodzież, która studiowała na początkującej filii Politechniki Śl. Ks. Markwica będący duszpasterzem w latach 1969-1972 prowadził wraz z J.Musiołem forum dyskusyjne młodzieży rybnickiej. Bogatą osobowością łączył młodzież licealną i studencką na spotkaniach odbywających się w salkach probostwa kościoła św. Antoniego na ul. Buczka, lub w pomieszczeniach zakonnych sióstr Służebniczek Najświętszej Marii Panny przy ul. Brudnioka, a także wyjeżdżał ze studentami do Duszpasterstwa w Katowicach na spotkania ruchu ,,Troska o życie" gdzie lider ruchu - student Kazimierz Trojan współpracujący z dr Fijałkowskim z Łodzi Organizował ciekawe wykłady i spotkania z medycznymi autorytetami.\nZa czasów duszpasterza Antoniego Stycha (1972-1975) młodzież uzyskała zgodę władz kościelnych i miasta by móc odprawiać mszę akademicką w kościółku w na górce.\nBy odprawić tam pierwszą mszę studenci musieli wykarczować chwasty z dróżki od bramy do kościółka, a potem powalczyć z pajęczynami i brudem i wstawić ołtarz. Na pierwszej mszy wokół ołtarza modlitwę ,,Ojcze Nasz" odmawiało trzymając się za ręce - dziesięciu studentów i ich duszpasterz. Z biegiem lat liczba ta się zwiększała. Kolejni duszpasterze zrzeszali rybnickich studentów.\nByli nimi księża z powołania, rozumiejący problemy młodych, starający się im pomóc na wielu płaszczyznach życia, organizujący spotkania dyskusyjne z ciekawymi.\nWyjeżdżali z młodzieżą zimą do Wisły na zimowiska, a latem wędrowali na obozowym szlaku na Kaszubach i Suwałkach.\nRazem uczestniczyli ze studentami w nielegalnych nocnych przejściach studentów na Jasną Górę i bawili się z nimi na wieczorkach andrzejkowych czy organizowanych u sióstr sylwestrowych balach.\nUniedogodnieniem było jednak "bal być musiał ciszej by nie zakłócać ciszy klasztornej sióstr i trwał do mszy o północy"\nDuszpasterzami akademickimi byli kolejno : ks. Oskar Tomas (1975-1977), ks. Józef Kaul (1977- 1978), ks. Tadeusz Pietrzyk (1978-1981), ks. Stefan Nowok (1981- 1984), ponownie ks. Józef Kaul , ks. Dariusz Niesiobęcki (1993-1996), ks. Zbigniew Mizia (1996-1999), następnie ks. Stefan Czermiński (1999-2002), ks. Michał Anderko (2002-2005) , ks. dr Grzegorz Wita (2004-2006) i obecny duszpasterz ks. dr Rafał Śpiewak.\nW roku 1990 prezydentem miasta Rybnika został Józef Makosz będący za czasów studenckich 1970-1976 czynnym uczestnikiem życia duszpasterstwa akademickiego. Z jego inicjatywy przeprowadzono fachowy remont kościółka ze zmianą dachu i pięknie wykończono obejście kościółka w granitową posadzkę. Cmentarz wokół kościółka zmieniono na park pozostawiając kilka starych grobów.\nOd pierwszej mszy studenckiej w kościele akademickim minęło już 30 lat. Tamci studenci są już rodzicami dzisiejszych, ale chętnie do tego kościółka zaglądają widząc jak pięknieje. Piękny, surowy wystrój tego kościółka emanuje ciepłem na kolejne pokolenia młodzieży studenckiej. Jak dawniej tak i dziś słychać tam śpiew z akompaniamentem gitary i skrzypiec a przy ołtarzu jest kolejny ksiądz - duszpasterz akademicki, kochający studencką młodzież, będący z nimi w chwilach radosnych, poważnych, na górskim szlaku i w kręgu przy stole Pańskim w tym najstarszym wzmiankowanym w kronikach kościołem parafialnym na Górnym Śląsku.\nTekst oraz zdjęcia udostępniła Pani Dorota Jajczyk dar.rybnik.net.pl\nParafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.\nParafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rybnickiej Kuźni - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 22 marca 1981 roku. Kościół poświęcił abp Damian Zimoń w 1996 roku.\nParafia pw. św. Floriana.\nParafia pw. św. Floriana w Rybniku Orzepowicach - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 13 września 1981 roku.\n1872 - z inicjatywy nauczyciela p. Śniechoty przystąpiono do budowy kaplicy, którą ufundował książę z Rud (darował 200 talarów i sześć tysięcy cegieł). Orzepowice należały do parafii Matki Bożej Bolesnej w Rybniku\n1987 - Peregrynacja Kopii Jasnogórskiego Obrazu w Orzepowicach.\n1988 - rozpoczęto prace przy elektryfikacji, radiofonizacji i tynkowaniu kościoła, a także przy zakładaniu ogrzewania i wykonania stolarki okiennej. Do końca roku oszklono okna, wykonano bazerię sufitową i wykonano chór.\nmaj 1989 - ukończono posadzkowanie górnej części kościoła płytami granitowymi i marmurowymi oraz rozpoczęto wykańczanie wnętrza.\n2.10 -10.10.1993 - pierwsze misje święte w parafii prowadzone przez o. Arnolda OFM.\n15 sierpnia 1980 - 28 czerwca 2003 - ks. proboszcz Czesław Cyran - budowniczy kościoła (obecnie na emeryturze)\n28 sierpnia 2002 - 19 lipca 2009 - ks. kapelan szpitalny i wikary Marek Sówka (obecnie Proboszcz Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Bukowie - woj.śląskie)\nod 27 lipca 2003 - ks. proboszcz Adam Łapuszek\nod 29 sierpnia 2009 - ks. kapelan szpitalny Jan Myśliwiec\nKs. Paweł Tkocz - 1940\nKs. Prał. Kan. Franciszek Pacholski - 1965\nKs. Henryk Groborz - 1976\nKs. Andrzej Pacholski - 1979\nParafia św. Katarzyny i Matki Boskiej Różańcowej.\nParafia św. Katarzyny i Matki Bożej Różańcowej w Rybniku Wielopolu - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 27 lutego 1977 roku przy drewnianym kościele przeniesionym w to miejsce z Gierałtowic.\nParafia Trójcy Świętej.\nParafia Trójcy Przenajświętszej w Rybniku- Popielowie należy do dekanatu niedobczyckiego w archidiecezji katowickiej. Została utworzona 10 września 1969.\nPierwsze wzmianki o istnieniu wspólnoty kościoła pochodzą z XV w. Świątynia została wzniesiona przez księdza Marcina Strzałę. Drewniany kościółek pw. św. Anny został zbudowany w malowniczym otoczeniu wiekowych dębów, na wzgórzu pomiędzy Popielowem, a Radziejowem. Po wielu latach służby budynek wymagał wielu częstych napraw. W 1942 prawdopodobnie od uderzenia pioruna, zapalił się drewniany kościółek i spłonął doszczętnie. W międzyczasie zaprojektowano i zbudowano nowy, murowany kościół, który stoi do dnia dzisiejszego.\n25 maja 1933 ksiądz Józef Miczka dokonał poświęcenia placu budowy kościoła. Projekt kościoła wykonał inż. arch. Szymura z Knurowa. 3 października 1933 odbyła się uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego. Pierwszą mszę świętą odprawiono z okazji Bożego Narodzenia w nowym, niewykończonym jeszcze kościele. Mieszkańcy Popielowa bardzo się cieszyli z nowej świątyni. Budowa trwała niespełna 14 miesięcy z pomocą wszystkich parafian. Dzień poświęcenia nowej świątyni był wielkim świętem dla lokalnej społeczności.\nParafia św. Jana Sarkandra.\nParafia św. Jana Sarkandra w Rybniku Paruszowcu – parafia w dekanacie Rybnik w archidiecezji katowickiej. Została erygowana 1 stycznia 1990 roku. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Henryk Groborz (zmarł 28 stycznia 2000 roku), który doprowadził do budowy kościoła. Poświęcił go abp Damian Zimoń 28 października 1998 roku. Obecnie proboszczem parafii jest ks. Rudolf Gniździa (od 2001 roku).\nParafia Matki Boskiej Częstochowskiej.\nParafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Ochojcu - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 29 czerwca 1981 roku.\nPierwotnie Ochojec należał do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Rybniku. Po usamodzielnieniu się w 1927 r. Golejowa, Ochojec wraz z Grabownią należał do tejże placówki duszpasterskiej. 1 I 1974 ks. biskup Herbert Bednorz mianował ustnie ks. Piotra Kuczmierczyka rektorem miejscowej kaplicy p.w. Matki Boskiej Częstochowskiej. W tej, wybudowanej w 1900 r. kaplicy nabożeństwa odprawiano dotąd sporadycznie. W 1974 r. rozpoczął się więc dla tego miejsca i mieszkańców Ochojca nowy ważny etap.\n8 maja 1976 r. ks. bp Bednorz utworzył w Ochojcu samodzielną placówkę duszpasterską, niezależną już od Golejowa. 15 października 1980 rozpoczął posługę w Ochojcu ks. Henryk Kołodziej, najpierw jako rektor, a potem proboszcz erygowanej 29 III 1981 parafii. W latach 1982-1986 wybudowano probostwo z zapleczem katechetycznym. 27 VIII 1983 biskup katowicki Herbert Bednorz poświęcił w części katechetycznej budynku tymczasową kaplicę Matki Bożej Częstochowskiej. Tam do 1991 odprawiano Mszę św. W 1983 rozpoczęto budowę kościoła. Poświęcenia kościoła dokonał 24 VIII 1991 biskup katowicki Damian Zimoń. Projektantem kościoła i probostwa wraz z zapleczem katechetycznym był inż. Ditter Paleta. Współpracowała z nim inż. Barbara Schmidt. Konstruktorem był inż. Tadeusz Szczęsny. Projekt wystroju wnętrza opracował artysta plastyk Janusz Łęgowski. W latach 1996-1997 wybudowano dzwonnicę i zawieszono na niej trzy dzwony. W 1991 r. został założony w Ochojcu cmentarz, a w 2004 r. powstała przy kościele kaplica przedpogrzebowa. Od 29 lipca proboszczem parafii jest ks. Edward Nalepa.\nParafia Bożego Ciała i św. Barbary.\nParafia Bożego Ciała i św. Barbary w Rybniku - Niewiadomiu - rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu niedobczyckiego w archidiecezji katowickiej, metropolii katowickiej. Została utworzona 3 października 1982 roku. Budowniczym kościoła parafialnego był ks. Władysław Kolorz.\nInicjatywa budowy kościoła. W czasie wizytacji parafii Radoszowy, do której należał Niewiadom, ks. Biskup Ordynariusz Herbert Bednorz odprawił Mszę św. na osiedlu Gustawa Morcinka w Niewiadomiu w mieszkaniu inwalidy p.Hajskiego. Wielu mieszkańców Osiedla było obecnych na tej Mszy św., gdyż do kościoła parafialnego w Radoszowach szczególnie dla osób starszych, odległość była dość znaczna.\nJesienią 1975 roku z inicjatywy Ks. Lucjana Moronia została otwarta salka katechetyczne w prywatnym mieszkaniu. W bardzo trudnych warunkach lokalowych katechizacja trwała 3 lata. Na prośbę nowego proboszcza ks. Sylwestra Antosza Ks. Władysław Kolorz odprawiał Mszy św. przy osiedlu na podwórzu jesienią 1976 roku. Ilość uczestników tych Mszy św., chociaż były odprawiane pod gołym niebem, systematycznie wzrastała. Po I procesji Bożego Ciała na Osiedlu, prowadzoną prze Ks. Proboszcza Sylwestra Antosza i Ks. Jana Burka z Radoszów ustalono, że nowa parafia będzie pod wezwaniem Bożego Ciała i św. Barbary, co zostało zaakceptowane przez Ks. Biskupa Ordynariusza Herberta Bednorza dnia 8 maja 1978 roku.\nZezwolenie władz na budowę kościoła.\nNa początku władze żądały likwidacji punktu sakralnego na podwórzu, gdzie odbywały się Msze św,. lecz po jakimś czasie sprawa ucichła. 22 lutego 1979 roku Ks. Biskup Herbert Bednorz utworzył w Niewiadomiu Stację Duszpasterską i od tego dnia też prowadzone są księgi parafialne. W maju 1979 roku odbyła się w Niewiadomiu pierwsza uroczystość komunijna oraz pierwsza Oaza Modlitwy. W sierpniu 1980 roku górnicy wysunęli postulat budowy kościoła w Niewiadomiu. W grudniu 1980 roku miało być pozwolenie na budowę kościoła, co jednak nie zostało dotrzymane.\nGórnicy oraz ks. Proboszcz zaczęli jeździć do Ks. Biskupa Ordynariusza i do Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. W Urzędzie Wojewódzkim zapewniono delegacje górników, że Niewiadom otrzyma zezwolenie na budowę kościoła. Dziwnym zrządzeniem Opatrzności stało się to w czasie stanu wojennego. 14 sierpnia 1982 roku otrzymano zezwolenie na budowę cmentarza i kaplicy cmentarnej, a 28 lutego 1983 roku władze państwowe wydały pozwolenie na rozpoczęcie budowy kościoła.\nBudowa kaplicy cmentarnej.\n18-25 kwiecień 1982 roku rozpoczęło się wykopywanie dołów i gaszenie ogromnych ilości wapna do budowy kaplicy cmentarnej. Przy budowie kaplicy pracują parafianie - mężczyźni i kobiety - prace codziennie trwają do późnych godzin nocnych.\nSierpień - trwa praca przy zakładaniu cmentarza t. j. Ogrodzenia siatką oraz budowa i betonowanie alejek. Trwają również prace przygotowawcze do rozpoczęcia budowy kaplicy. Zaś we wrześniu rozpoczęła się budowa kaplicy cmentarnej. Cmentarz zostaje ukończony do 1 listopada.\nPoświęcenie kamieni węgielnych.\n10 października 1982 roku w Rzymie zostaje poświęcony przez Ojca św. Jana Pawła II kamień węgielny pod budowę kościoła. Kamień z czarnego marmuru został zawieziony do Rzymu przez delegację.\nPraca przy budowie kaplicy zostaje wstrzymana na czas zimy. 14 marca 1983 roku rusza praca przy budowie świątyni. 5 kwietnia 1983 roku rozpoczęto wykopywanie dołów pod ławy fundamentów kościoła.\nZaś z dniem 1 maja 1983 roku po skończeniu stawiania fundamentów części katechetycznej rozpoczęto stawianie murów.\n16 maja 1983 roku ks. Biskup Janusz Zimniak poświęca cmentarz, kaplicę cmentarną i plac budowy.\n29 maja 1983 roku rozpoczynają się wykopy pod główny segment kościoła.\nW sierpniu 1983 roku poprzedzone żmudną pracą stolarzy, cieśli i zbrojarzy rozpoczyna się 3-dniowy całodzienne betonowanie dolnych ścian i stropu dolnego kościoła.\nJesienią zakładane zostają stropy nad segmentami B i C oraz dachy. Trwa wykopywanie fundamentów pod dzwonnicą, stawianie ściany zachodniej kościoła, rozszałowanie stropu i prace zabezpieczające pod ziemią.\nLatem 1984 rozpoczyna się kolejny rok budowy świątyni: betonowanie poziomu chóru aż do schodów wejściowych oraz długotrwałe rusztowanie pod ramy dachu.\nParafia zaczyna swą działalność.\nDzięki wielkiej frekwencji parafian pracujących przy budowie zaczynają funkcjonować: zakrystia, kancelaria, biblioteka, sanitariaty oraz salki katechetyczne. 7 Października 1984 roku zostają poświęcone salki katechetyczne przez wikariusza Generalnego Ks. Biskupa Józefa Kurpasa.\n30 października 1984 roku kończą się prace rozszałowaniem dachu. Później trwa jeszcze stawianie ściany szczytowej zachodniej kościoła, murowanie wschodniej ściany, tynkowanie, krycie dachu kościoła, nakrywanie go deskami potem papą.\nW kwietniu 1985 roku rozpoczęto stawianie dzwonnicy. Trzeba jednak pomyśleć o dzwonach - zostają wykonane 3 dzwony: najmniejszy "Zygmunt", średni "Barbara" i największy "Dobry Pasterz". Rozpoczyna się teraz zakładanie okien górnych w kościele. Wstawiono drzwi. Trwają prace z zakresu małej architektury. Trwa zakładanie posadzki z łomu marmurowego, betonowanie posadzek w pomieszczeniach koło kościoła oraz prace wykończeniowe.\nW lutym 1986 roku wznowiono prace na budowie. Artysta rzeźbiarz wykonuje już ołtarz dla świątyni z marmuru i brązu. Rzut ołtarza przedstawia ręce Chrystusa łamiącego Hostię.\nMiędzy marcem a majem 1986 roku trwają dalsze prace: zadaszenie dzwonnicy, malowanie korytarzy i klatek schodowych, zakładanie balustrad, przywieziono tabernakulum (na drzwiach płaskorzeźba - ręka Chrystusa).Zamontowano ołtarz.\n10 czerwca 1986 zostaje zamontowany krzyż na dzwonnicy. Układane zostają posadzki w kościele i płyty na placu przed kościołem. Montowanie zostają okna w dzwonnicy.\n7 grudnia 1986 roku przyjeżdża ksiądz Biskup - Senior Herbert Bednorz celem wmurowania kamienia węgielnego i aktu erekcyjnego, poświęcenia nowej zakrystii, kaplicy dla matek z małymi dziećmi.\nW kwietniu 1987 roku trwają ostatnie prace przy oświetleniu kościoła, malowaniu stolarki, wstawianiu ławek, porządkowaniu budowy itp..\n12 kwietnia 1987 roku Niedziela Palmowa wielkim dniem parafii - poświęcenie i konsekracja świątyni. Popołudniem zgromadziły się przed kościołem wielkie rzesze wiernych. Nie tylko cały Niewiadom w komplecie, ale również wielu ludzi z sąsiednich, a nawet dalszych parafii przybyło, aby cieszyć się. Czekając na Ks. Biskupa Ordynariusza Damiana Zimonia odmawiano Różaniec Św.. na przyjazd Ks. Biskupa rozkołysał się jak dotąd jedyny jeszcze niewielki dzwon. Na progu kościoła Ks. Biskupa powitały niewiadomskie kobiety chlebem i solą, zaś mistrz budowy - p. Leopold Kołodziej wręczył Ks. Biskupowi klucze kościoła. W czasie Mszy św., którą koncelebrował Ks. Biskup Ordynariusz Damian Zimoń, Ks. Dziekan Gerard Wengierek i Ks. Proboszcz Władysław Kolorz budowniczy kościoła włożono w ołtarz relikwie św. Inocentego i Placyda.\nParafia Miłosierdzia Bożego w Rybniku- Niewiadomiu należy do dekanatu niedobczyckiego w archidiecezji katowickiej. Została utworzona 19 stycznia 1986 roku. Budowniczym kościoła jest ks. Franciszek Otremba, pierwszy proboszcz parafii. Następcą ks. Otremby został ks. Stanisław Kołodziej (proboszcz parafii w latach 2003-2007 - obecnie proboszcz w Niedobczycach). Od 2007 roku proboszczem jest ks. Grzegorz Lech. Kościół poświęcił abp Damian Zimoń w 1994 roku.\nHistoria parafii rozpoczyna się właściwie w momencie, kiedy jeszcze nikt nie planował jej powstania. W 1982 roku mieszkańcy Niewiadomia uzyskali pozwolenie na budowę domu katechetycznego według projektu inż. Adama Lisika. Prace nad budową były gorliwie wspierane, przez ówczesnego proboszcza - księdza Huberta Wieczorke. (teren ten należał wtedy do parafii NSPJ w Niedobczycach). W trakcie budowy zrodziła się myśl o tym, aby część obiektu wykorzystać, jako kaplicę, gdyż do parafialnego kościoła było daleko. Władze PRL zorientowały się w tych działaniach dopiero wtedy, gdy 3 września 1984 roku biskup Herbert Bednorz poświęcił budynek, a ks. Franciszka Otrembę ogłosił administratorem - w istocie proboszczem administratorem. Rozpoczęła się inwigilacja, wezwania na komendę, wyznaczono eksperta, który nakazał zmiany: ściągi dachu, zasypanie piwnic. Na szczęście okazało się, że budynek nie przekracza dozwolonych 600 m2, a piwnice zostały uratowane. W tym czasie ks. Franciszek mieszkał na probostwie w Niedobczycach, a do niewiadomskiej kaplicy przyjeżdżał celebrować Eucharystię (2 w niedzielę, 1 w dni powszechne) Parafię erygowano 19 stycznia 1986 roku. Jako pierwsza w diecezji otrzymała wezwanie Miłosierdzia Bożego. Obraz Jezusa Miłosiernego przywieziono z samych Łagiewnik. Wystrój wnętrza zaprojektował Stanisław Konarzewski, a wykonały Maria Konarzewska z córką.\nKościół został wybudowany przez parafian - dzięki ich pracy i darom materialnym. Nie została na ten cel przeprowadzona żadna, poza parafialna kolekta. Najbardziej zasłużeni to:\nAlojzy Kramarz i Rufin Stołtny - nadzorowali budowę\nHenryk Kudla - wybudował ołtarz\nJózef Łatka - wstawił drzwi i okna\nLucjan Siedlaczek - zamontował ogrzewanie\n14 kwietnia 1985 roku przeżywano pierwszy odpust, a 12 maja uroczystość Pierwszej Komunii Świętej. W kwietniu 1986 roku powołano Parafialną Radę Duszpasterską. W tym samym roku wybetonowano chodniki i rozpoczęto prace związane z zakładaniem sufitu. We wrześniu 1987 parafia przeżywał swoja pierwszą wizytację biskupią, a w listopadzie tegoż roku peregrynację obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, który nawiedził Niewiadom ponownie, dziesięć lat później. W czerwcu 1988 po raz pierwszy ulicami parafii przeszła procesja Bożego Ciała. W roku 1990 kościół został otynkowany i pomalowany, a w 1999, za zgodą prezydenta Rybnika, oświetlono go dwoma lampami. W roku 2000 parafia otrzymała relikwie św. Faustyny. Ostatecznie w 2002 roku wybudowano także dzwonnicę, w której umieszczono zdobyte rok wcześniej trzy dzwony, mające piękne imiona Wiara, Nadzieja i Miłość.\n3 czerwca 2003 roku nowym proboszczem parafii został ks. Stanisław Kołodziej urodzony 28 kwietnia 1960 roku w Mikołowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1987 roku, a jako wikary pracował w rybnickich parafiach: św. Jadwigi i św. Teresy, pełnił również posługę kapelana w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym. Nowy proboszcz starał się integrować parafian poprzez liczne spotkania, dzięki niemu zorganizowano również w 2004 roku pierwszy festyn, który stał się tradycją parafii. W lipcu 2007 roku ks. Stanisław został proboszczem parafii w pobliskich Niedobczycach a parafię niewiadomską, objął ks. Grzegorz Lech.\nKilka informacji na temat parafii:\nParafia liczy 971 mieszkańców, w tym katolików - ok.960)\nUlice wchodzące w skład parafii:\nBatorego, Kazimierza Wielkiego, Kwiotka, Letnia, Raciborska (część), Racławicka (część), Roweckiego - Grota, Zamenhofa (część), Zygmunta Starego\nNiedziela po Wielkanocy (Niedziela Miłosierdzia Bożego)\nKs. Bogusław Kudla MSF 1988\nKs. Franciszek Otremba (1984 - 1986 rektor) 1986 - 2003\nKs. Stanisław Kołodziej 2003 - 2007\nParafia pw. Chrystua Króla w Rybniku Golejowie - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 28 maja 1957 roku.\nParafia św. Barbary w Boguszowicach Osiedlu - jedna z parafii należących do archidiecezji katowickiej. Została erygowana 25 lipca 1978 roku. Kościół parafialny poświęcił abp Damian Zimoń w 2000 roku.\nParafia pw. św. Jana Nepomucena w Rybniku Chwałęcicach - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 20 marca 1977 roku. Kościół poświęcił abp Damian Zimoń w 1998 roku.\nParafia Niedobczyce erygowana została dekretem ks. Admnistratora Augusta Hlonda z 29 lipca 1925 roku. Przedtem stanowiła część parafii rybnickiej. Początkowo do Niedobczyc dojeżdżali księża z Rybnika i odprawiali nabożeństwa w niedziele i w święta w cechowni kopalni. Ale już w 1913 roku zawiązano komitet budowy kościoła. Jednak te pierwsze kroki musiały być zaniechane na skutek wybuchu wojny. Dopiero w roku 1920 przystąpiono po pertraktacjach z wikariatem wrocławskim do budowy kościoła. Kamień węgielny został poświęcony we wrześniu 1921 roku, a jeszcze przed zimą kościół otrzymał dach i sklepienie. Kościół został zaprojektowany przez architekta z Wrocławia - Schlichta. Kronika parafialna prowadzona jest od 1948.\nZ dzielnicy Niedobczyce pochodzi kilka znanych i ważnych osobistości. W tutejszej parafii urodził się i wychował aktualny arcybiskup Damian Zimoń.\nOd 1966 roku w parafii niedobczyckiej przebywają Siostry Służebniczki NMP Niepokalanie Poczętej. Siostry pracują przy parafii, w zakrystii, katechizują, prowadzą grupę Dzieci Maryi oraz zajmują się posługą charytatywną. Parafia wydaje gazetkę parafialna pt. "Serce".\n23 listopada 1997, w Uroczystość Chrystusa Króla, został wydany dekret abpa Damiana Zimonia, w sprawie dostosowania struktur kościelnych na terenie archidiecezji katowickiej do zachodzących w naszym regionie zmian administracyjnych, urbanistycznych i demograficznych. Między innymi powstał dekanat Niedobczyce. Dekret wszedł w życie 1 stycznia 1998.\nW parafii pracuje Proboszcz ks. Stanisław Kołodziej, Proboszcz Senior ks. Hubert Wieczorke i dwóch wikarych, księża: Grzegorz Hawel i Adam Kiedrzyn.\nKościół p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Wawrzyńca\nKościół z 1717 roku. Obiekt zbudowany jest na rzucie krzyża greckiego, z okazałą wieżą słupową od strony chóru i dwoma dobudówkami pełniącymi funkcję zakrystii i kruchty.\nWe wnętrzu kościoła na szczególną uwagę zasługuje niezwykle cenny obraz Michała Willmana z końca XVII wieku, przedstawiający męczeństwo św. Wawrzyńca.\nJak podają źródła na temat Boguszowic, była to miejscowość związana głównie z mieszczącą się tam parafią. Jej historia sięga według najstarszych źródeł XIII wieku. Boguszowicka parafia administracyjnie należała do archidiakonatu opolskiego diecezji wrocławskiej oraz do archiprezbiteratu żorskiego . Wzmianki o parafii pojawiają się już w spisie świętopierza z 1355 roku oraz w sprawozdaniach wizytacyjnych biskupów wrocławskich. W XV wieku swym zasiegiem obejmowała Boguszowice, Gotartowice, Rój, Rogoźną, Folwarki, Ligotę, Kłokocin, Rowień i Brodek oraz dwie wsie, które przestały istnieć już około 1300 roku – Nietyslawice i Bobrownik. W latach 20. XX wieku doszło do wyodrębnienia z boguszowickiej parafii Rogoźnej i Folwarków. Kolejne podziały miały miejsce w połowie XX wieku. Z inicjatywy ówczesnego proboszcza boguszowickiego powstały nowe parafie – kolejno w Roju, Rowniu, na terenie powstałego koło Boguszowic osiedla oraz w Ligockiej Kuźni. W roku 1979 ze względu na liczbę nowych parafii dekanatu rybnickiego i żorskiego, utworzono dekanat Boguszowicki.\nJej pierwsze wezwanie to św. Wawrzyniec, domniemywa się, że związane jest to z osobą biskupa wrocławskiego Wawrzyńca – pełniącego urząd w tym okresie. Sprawozdania wizytacyjne biskupów wrocławskich donoszą, że właściwie od samego jej założenia należała ona do cystersów w Rudach. Tak też opat z Rud posiadał prawo do dochodów parafii i do mianowania proboszcza, którym zostawał zwykle cysters. Dzięki wpływom cysterskim okres reformacji nie wpłynął praktycznie wcale na kształt parafii, która zawsze pozostawała katolicka. Na początku XIX wieku dobra zakonu cysterskiego w Rudach przejął książę raciborski, stając się też przez to patronem kościoła boguszowickiego. Miało to miejsce podczas sekularyzacji tego zakonu w 1810 roku. Wezwanie parafii zmieniło się na obecne, czyli Najświętszego Serca Pana Jezusa wraz z powstaniem nowego kościoła pod tym samym wezwaniem w 1935 roku.\nBrakuje właściwie informacji na temat pierwszego kościoła w Boguszowicach , jego kształtu można się domyślić na podstawie danych z sprawozdań wizytacyjnych z XVII wieku. Kościół ten pod wezwaniem św. Wawrzyńca, poświęcony był dodatkowo św. Marcinowi. Stał na wzgórzu w centralnej części Boguszowic. Świątynie tą grożącą zawaleniem w 1717 roku zastąpił nowy również drewniany kościół pod tym samym wezwaniem. Świątynia ta na początku XX wieku okazałą się za mała, co skłoniło parafian do budowy nowego kościoła, przy czym drewniana budowla z rangą kościoła zabytkowego na terenie parafii stała do 1975 roku, kiedy to została przeniesiona do Ligockiej Kuźni. Budowa nowej świątyni zlokalizowana była wtedy jeszcze na skraju wsi. Rozpoczęto ją w 1929 roku. W roku 1935 nowa murowana świątynia była zdatna do użytku, w tym też roku została poświęcona. Konsekrowana została podczas wizytacji w 1960 roku.\n1909 – 1922 – ks. Józef Janitzek\n1922 – 1927 – ks. Józef Kulig\n1927 – 1942 – ks. Karol Długaj\n1942 – 1990 – ks. protonot. apostolski Edward Tobola\n1990 – 1991 – ks. Stefan Sprot\n1991 – 2003 – ks. Stanisław Gańczorz\n2003 – ks. Krzysztof Błotko, nadal\nLata 70-dziesiąte ubiegłego wieku to nagły rozwój górnictwa na terenie Ziemi Rybnickiej. Proces ten zaowocował silnym rozwojem budownictwa mieszkalnego i sprowadzaniem z całej Polski nowych rąk do pracy w kopalniach naszego regionu. Na terenie zielonej dzielnicy Maroko w Rybniku wybudowano w szybkim tempie osiedle na 20 tys. mieszkańców. Pierwsze bloki zasiedlono pod koniec lat 70-dziesiątych. Zgodnie z wytycznymi rządzącej partii komunistycznej nie pomyślano o potrzebach religijnych mieszkańców. Ks. Biskup Ordynariusz Herbert Bednorz od początku starał się o pozwolenie na budowę świątyni dla nowego osiedla. Po jego otrzymaniu w 1980 roku ks. Henryk JOŚKO został mianowany wikariuszem w parafii Matki Boskiej Bolesnej w Rybniku z poleceniem budowy kościoła na osiedlu "Nowiny" oraz zorganizowania tam nowej placówki duszpasterskiej. Odrębne duszpasterstwo prowadzono tu od stycznia 1981. Katechizacja odbywała się w przygotowanych salkach w blokach mieszkalnych. Mszę św. sprawowano pod zadaszeniem na poświęconym placu.\nParafia została erygowana 17.01.1982 z terytorium należącego dotąd do parafii św. Józefa w Rybniku. Po erygowaniu na osiedlu "Nowiny" nowej parafii św. Jadwigi Śląskiej ks. Jośko Henryk został mianowany jej pierwszym proboszczem w dniu 5 lutego 1982 roku. W miejscu tymczasowej kaplicy św. Jadwigi Śląskiej wiosną 1982 rozpoczęto budowę kościoła parafialnego, który zaprojektował inż. Marian Skałkowski. Poświęcenia kościoła dokonał 7 X 1985 biskup katowicki dr Damian ZIMOŃ.\n27 maja 1986 roku biskup ordynariusz Damian Zimoń poświęcił trzy dzwony. Jeden z dzwonów ufundowany został przez górników naszej parafii, którzy w dniu swego święta złożyli na ten cel ofiary. Pozostałe dwa dzwony otrzymaliśmy z Bredy w Holandii dzięki staraniom siostry Józefiny wielkiej dobrodziejki naszej parafii. Dzwony otrzymały imiona św. Jadwigi, św. Barbary i św. Józefa. Na największym z nich jest wyryta dewiza: "Bonus sum et oves voco omnes in hoc sacro loco "co znaczy: "dobry jestem i owce wołam wszystkie do tego świętego miejsca"\nW dniu 10 IX 1987. Ks. Henryk Jośko, proboszcz parafii św. Jadwigi w piśmie do Prezydenta Miasta Rybnika wyraził gotowość wybudowania przez parafię przedszkola dla niepełnosprawnych i przekazania gotowego i wyposażonego budynku na własność miasta. Prace budowlane rozpoczęto 15 VI 1988. Poświęcenia nowo zbudowanego ,,Ośrodka Rehabilitacji dla Dzieci Niepełnosprawnych Ruchowo i Umysłowo'' dokonał 1 IX 1990 biskup katowicki dr Damian ZIMOŃ. W tym też dniu oddano Ośrodek miastu. W wydanym ,,Testimonium'' Biskup Katowicki napisał m.in.: ,,Na powstanie tego "Ośrodka" złożyły się ofiary z zakładów pracy, a także "wdowi grosz", złożony z woli tworzenia dobra przez tych, którzy nieraz sami potrzebują pomocy. Wyposażenie zaś "Ośrodka", to w większości wynik współdziałania Caritas Freiburg z Komisją Charytatywną Episkopatu Polski''.\n16.10.1995 r. nasza wspólnota parafialna przeżywała doniosłą uroczystość. W tym dniu Metropolita katowicki Arcybiskup Damian Zimoń konsekrował naszą świątynię. Podczas mszy św. arcybiskup najpierw poświęcił ołtarz, namaszczając jego nogi olejem Krzyżma św. Następnie wmurowano do ołtarza relikwie św. Optata, (Biskup Mileve w Numidii na terenie dzisiejszego Algieru. Zmarł ok. roku 400) nawiązując tym samym do pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy to Eucharystia sprawowana była na grobach męczenników. " Ołtarz to najważniejsze miejsce w Kościele, jest symbolem tego, co jest fundamentem życia. Człowiek ma w sobie bardzo wiele tęsknoty za wartościami stałymi. Chrystus wczoraj i dziś jest ten sam na wieki, zaś ołtarz jest właśnie obrazem tego, co w życiu stałe, trwałe i niezmienne, jest miejscem, gdzie realizują się wartości odwieczne, gdzie głosi się słowo Boże" -powiedział Metropolita Katowicki w wygłoszonej homilii. Oprócz ołtarza, namaszczono olejem Krzyżma, także dwanaście wyrytych w ścianach krzyży symbolizujących dwunastu Apostołów - filarów Kościoła. Oby ta nasza świątynia "była zawsze miejscem spotkania człowieka z Bogiem, miejscem wielkiej modlitwy" jak powiedział ksiądz proboszcz na zakończenie mszy świętej.\nKs. Henryk Jośko został mianowany dziekanem dekanatu Rybnik-Centrum na 6 lat 8.08.1990 roku i wybrany na kolejną kadencję w 1996 roku. W uznaniu zasług otrzymał nominację w kwietniu 1995 roku na Honorowego Kanonika Kapituły Metropolitalnej w Katowicach. Ks. Kanonik Henryk Jośko zmarł 7 lutego 1997 roku w Rybniku. Odszedł do wieczności w 50 roku życia i w 25 roku kapłaństwa. Został pochowany 11 lutego 1997 roku przy kościele pod wezwaniem św. Jadwigi Śląskiej w Rybniku. Liturgii pogrzebowej przewodniczył Metropolita Katowicki Ksiądz Arcybiskup Damian Zimoń.\nDrugim proboszczem w historii parafii został zamianowany dekretem Ks. Arcybiskupa Damiana Zimonia z dniem 22 lutego 1997 r. Ks. Franciszek SKÓRKIEWICZ dziekan dekanatu siemianowickiego i proboszcz parafii św. Antoniego Padewskiego w Siemianowicach Śl.. Dnia 8 września 1997 r. przeżywaliśmy Peregrynację Matki Bożej w Obrazie Jasnogórskim. W czasie powitania Ks. Proboszcz kreśląc program pracy wypowiedział następujące słowa: "Matko Ukochana minął czas budowy naszego parafialnego kościoła. Przed nami etap upiększania i czas budowy królestwa Twego Boskiego Syna Jezusa Chrystusa w naszych sercach".\nZ ważniejszych prac gospodarczych kontynuujących dzieło pierwszego proboszcza to: ufundowanie organ elektronicznych-49 głosowych w 1998 roku, malowanie kościoła i wymiana okien na aluminiowe w szczycie w 2000 roku, wyłożenie całego obejścia kościoła kostką w latach 2000 i 2001, urządzanie dolnego kościoła od 2001 roku oraz wymiana dachu kościoła w 2003 roku. Ufundowanie 2 obrazów: "Miłosierdzia Bożego" i "św.Jadwigi, Królowej w 2005. Następnie w 2007 r. wyłożenie marmurem włoskim poziomych płaszczyzn w prezbiterium i montaż balustrad ze stali nierdzewnej. Rok 2008 to drugie malowanie kościoła górnego i dolnego w kolorach pastelowych przez firmę p.Tadeusza Krysiaka z Nakła Śl. i wymiana okien w fasadzie kościoła na aluminiowe, 3 z nich są uchylne oraz odnowienie elewacji fasady-prace te wykonała firma p. Bogusława Jarzyny z Rybnika. Zakup organ do dolnego kościoła-firmy "Alhorn". Ufundowanie obrazu MBNP 18.10.2008 namalowanego przez rybnickiego artystę plastyka p.Krzysztofa Dublewskiego i poświęcenie 22.10.2008 przez Bpa Gerarda Bernackiego.\nZ duchowej budowy to: Misje Parafialne od 1 do 8 kwietnia 2001 roku prowadzone przez oo.Misjonarzy św.Wincentego a Paulo oraz wprowadzenie w 1998 roku w każdy piątek Nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. Ks. Proboszcz Franciszek Skórkiewicz został zamianowany dziekanem dekanatu Rybnik 18.01.1998 roku oraz ponownie wybrany na drugą kadencję i zatwierdzony przez Ks.Arcybiskupa 14.10.2003 r. W Wielki Czwartek 20 kwietnia 2000 r. Ks. Proboszcz otrzymał nominację papieską na Kapelana Jego Świątobliwości, czyli prałata.\nKsięgi metrykalne: chrztów od 1981, małżeństw od 1981, zmarłych od 1982\nKronika parafialna: od 1997\nUlice należące do parafii: 9 Maja, Bohaterów Westerplatte, Broniewskiego, Brzozowa, Budowlanych, Bukowa, Chabrowa, Daleka, Dąbrówki, Energetyków, Floriańska, Gajowa, Generała Bema, Generała Janke-Waltera, Generała Pułaskiego, Głucha, Graniczna, Grunwaldzka, Hibnera od 7 i od 8, Kardynała Kominka, Kawalca, Księdza Ściegiennego, Mahoniowa, Mieszka I, Moniuszki, Obrońców Rybnika, Orzepowicka, Osiedle Krakusa, Pilarczyka, Piownik, Platanowa, Popiela, Raciborska od 86, Stalmacha, Świętego Józefa, Topolowa, Tuwima, Wandy, Wawelska, Wieczorka, Wierzbowa, Winklera, Wyspiańskiego, Zawiszy Czarnego, Zebrzydowicka 19-149 i 24-128b, Zielona, Żołędziowa, Żytnia.\nLiczba mieszkańców (stan rzeczywisty) : 21.200, katolików -21.040\nOdpust: niedziela po 15 października\nWieczna adoracja: 17.VIII\no.Dymitr ŻEGLIN OFM 1988, o.Radomir BUCHCIK OFM 1993, ks.Grzegorz WITA 1994, ks.Eugeniusz ZINKOWSKI 1999, ks.Mariusz KASPAR 2000, Ks.Krzysztof WIECZOREK 2005, Ks.Łukasz MICHOŃ 2006, Ks.Marcin GAJDA 2006, Ks.Łukasz KOTYŃSKI 2007, Ks.Arkadiusz RZĄSA 2007, Ks.Michał ŁATUSZYŃSKI 2008, Ks.Adrian BUCZKOWSKI 2009\nCopyright by Parafia św. Jadwigi w Rybniku\nKaplice, które istniały lub istnieją na terenie miasta:\nKaplica św. Zbawiciela Sanctissimi Salvatoris - Zbudowana przez Norbertanki na terenie zamku rybnickiego w XII wieku.\nKaplica św. Urbana na "Górce rybnickiej" od XV (?) . Na pamiątkę po zwycięskiej bitwie z husytami.\nKaplica św. Jana Chrzciciela. Powstała ok.1650 ufundowana przez Ferdynanda Leopolda Oppersdorfa pana na Rybniku przy szpitalu dla kobiet na ulicy Rudzkiej. Była to kaplica drewniana 4,5 x 15 m z małą dzwonnicą. Została rozebrana w 1796 r.\nKaplica św. Katarzyny ze Sieny. Powstała ok. 1660 - prywatna kaplica na zamku rybnickim Jana Bernarda Prażmy - pana na Rybniku. Była drewniana 3,5 x 3,5 m. Rozebrano ją w 1809 r.\nKaplica św. Jana Nepomucena na rynku. Powstała w latach1758 - 1823. Była to kaplica dla radnych dołączona do ratusza. Znajdowała się tu drewniana figurka św. Jana.\nKaplica św. Antoniego. Stała na zbiegu ulic Żorskiej i Mikołowskiej (1823 - 1907).„Zanim wybudowano ‘Nowy Kościół’ figurka św. Antoniego znajdowała się w małej kaplicy mniej więcej tam, gdzie obecnie biegną wielkie schody do kościoła. Figurka ta jest naprawdę cudowna! Ja i wiele innych osób wymodliło sobie przed nią wiele łask. Zbierający się tutaj liczni ludzie, wśród nich i ja, modlili się, by znalazł się ktoś, kto by zbudował na wzgórzu przy skrzyżowaniu ul. Mikołowskiej z Żorską wielki kościół św. Antoniemu w podzięce za otrzymane za Jego wstawiennictwem od Pana Boga łaski.”\nKaplica przy szpitalu św. Juliusza. Została wzniesiona w 1894 r.\nKaplica przy szpitalu na ulicy Rudzkiej.\nKaplica - kostnica przy szpitalu Juliusz (park sztywnych).\nKaplica w szpitalu dla psychicznie i nerwowo chorych.\nParafia w Kamieniu jest bardzo młoda, ma zaledwie 15 lat. Powstała po odłączeniu od parafii macierzystej w sąsiednich Książenicach. 16 października 1989 r. ksiądz arcybiskup Damian Zimoń erygował Kamień parafią tymczasową pod wezwaniem świętego Brata Alberta. Jednocześnie administratorem parafii został ksiądz Jerzy Korduła. 1 listopada 1989 r. ksiądz biskup Gerard Bernacki uroczyście poświęcił nowy ołtarz w kaplicy oraz obraz patrona, św. Brata Alberta.\nKaplica mieszcząca się w domie katechetycznym była niewielka, tak więc misją księdza od początku była budowa nowej świątyni. Już w styczniu 1990 r. zaczęto kupować materiały budowlane na przyszły kościół. Opracowanie projektu przyszłego kościoła i probostwa zlecono mgr inż. Antoniemu Czernowowi z Tychów. 23 kwietnia 1990 r. Komisja ds. Architektury i Sztuki Sakralnej zatwierdziła projekt. W tym samym miesiącu Urząd Miasta w Rybniku zatwierdził plan realizacyjny budowy, a 9 lipca wydał pozwolenie na budowę.\nPoświęcenia terenu pod budowę kościoła dokonał ksiądz biskup Gerard Bernacki. On też, wraz z księdzem Jerzym, dokonał symbolicznego "pierwszego sztychu".\nPrace budowlane rozpoczęto 26 lipca 1990 r. W pierwszym roku zaplanowano doprowadzenie obiektu do stanu zerowego. Prace wykonywali miejscowi murarze pod kierunkiem pana Henryka Piechy. W połowie października pierwszy etap prac budowlanych został zakończony. W roku 1991 wyciągnięto mury kościoła i probostwa.\nW międzyczasie ksiądz arcybiskup Damian Zimoń 1 lipca 1991 r. ustanowił Kamień jako parafię samodzielną pw. św. Brata Alberta. Od tej pory parafia posiada osobowość prawną.\nRok 1992 to dalsze intensywne prace przy budowie kościoła. Przybytek został w całości zadaszony, zamontowano też okna. We wrześniu zostały zakończone prace nad montowaniem wieży. W roku 1993 przeprowadzone zostały zewnętrzne prace tynkarskie. Na sufit kościoła przybito też boazerię.\n19 października 1993 r. po uroczystej mszy św. koncelebrowanej, której przewodniczył ks. biskup Gerard Bernacki, został wmurowany w filar kościoła kamień węgielny, poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II w Rzymie\n- największy - ku czci św. Józefa\n- średni - ku czci świętych męczenników Jana i Pawła (patronów Kamienia)\n- najmniejszy - ku czci świętej Barbary i świętego Floriana\nW 2000 roku oddano do użytku kaplicę przedpogrzebową. Wybudowano ją tuż przy domie katechetycznym i połaczono ją z nim przewiązką, aby tworzyły jedną bryłę architektoniczną. W środku znajdują się 3 komory - pomieszczenia na sarkofagi oraz sala na gromadzenie się wiernych na modlitwy za zmarłego.\n25 kwietnia 2006 roku ksiądz arcybiskup Damian Zimoń poświęcił organy piszczałkowe sprowadzone z niemieckiej parafii. Organy służą nie tylko uświetnieniu liturgii. W parafii odbyło się wiele koncertów organowych.\nW latach 1990-2006, w kościele: udzielono 550 dzieciom chrztu, zawarto 235 małżeństw, odbyło się 446 pogrzebów.\nObecnie na terenie parafii mieszka około 2850 osób.\nWraz z Bytomiem i Raciborzem, Rybnik stanowi trzon najstarszych miast na Górnym Śląsku które prawa miejskie uzyskały najpóźniej w XIII w. chociaż grodami były już na długo wcześniej.\nOd końca XVI w. nauki Marcina Lutra o odnowie i reformacji kościoła zaczęły się pojawiać także we wszystkich miastach górnośląskich będących wówczas pod wpływem kultury i języka niemieckiego. Prawdopodobnie od samego początku protestantyzm miał swoich zwolenników także w Rybniku. Świadczyć o tym mogą chociażby pojawiające się od I połowy XVI w. wśród mieszkańców miasta nie używane wcześniej imiona biblijne, takie jak: Estera, Rebeka, Dawid, Jeremiasz, Abraham czy Aaron nadawane przy chrzcie przez niektórych rybniczan, a niespotykane wcześniej. Kronikarz Edward Anders stwierdził, że w Rybniku istniał już wtedy zbór protestancki, którym kierował pastor Kissowius. Jednak prawdziwym przełomem w rozwoju protestantyzmu na terenie Rybnika było powstanie domu inwalidów wojennych pruskiej armii co miało miejsce w 1788 r. W zdecydowanej większości byli oni wyznania protestanckiego. To wydarzenie przyczyniło się do szybkiej budowy kościoła ewangelickiego który istnieje do dzisiaj przy ul. Miejskiej. Spis ludności z 1910 r. informuje, że w grupie 11656 rybniczan było: 1132 ewangelików tj. około 10% wszystkich mieszkańców z których 1104 uważało się za Niemców zaś 28 za Polaków.\nRuch adwentystyczny narodził się w połowie XIX wieku w protestanckiej Ameryce. Głównymi ideami tego ruchu, który przekształcił się następnie w ogólnoświatowy Kościół Adwentystów Dnia Siódmego było: głoszenie idei o powrocie Chrystusa, jako kulminacyjnego wydarzenia przyszłości, uznanie Pisma Świętego za jedyny autorytet w sprawach wiary oraz święcenie soboty - siódmego dnia tygodnia zgodnie z Dekalogiem.\nKościół ten zainicjował swoją działalność na ziemiach polskich w 1888 roku. Pierwsze zbory (odpowiedniki parafii w kościele katolickim i ewangelickim) na Śląsku zaczęły powstawać już na początku XX wieku. Na Ziemi Rybnickiej pierwsze informacje o adwentystach pochodzą z pierwszych lat po I Wojnie Światowej z miejscowości Osiny (obecnie dzielnica Żor). Dzięki pracy misyjnej pastorów: Kunica i Kulesy na tym terenie chrzest przyjęło kilka rodzin.\nW 1920 roku zaistniał już w Rybniku zbór który zgromadzał się zapewne w mieszkaniach różnych mieszkańców - członków wspólnoty. W latach 30. zborem opiekował się mieszkający przy ul. Kościuszki (w budynku gdzie obecnie mieści się siedziba Nadleśnictwa Rybnik) pastor Schöffer.\nChociaż zdarzały się przypadki prześladowania adwentystów to trzeba przyznać, że w tym rejonie były to przypadki incydentalne. Być może na Śląsku podobnie jak i na kresach Polski ludzie byli przyzwyczajeni do pewnej inności gdyż tereny pogranicza zazwyczaj charakteryzują się społecznością ze sporym odsetkiem zarówno mniejszości etnicznych jak i religijnych, a ich mieszkańców cechuje większa tolerancja. Przed wojną miasto Rybnik zamieszkiwane było zarówno przez Polaków jak i Niemców, znajdowała się tu także spora diaspora żydowska. W czasie II wojny światowej władze okupacyjne oficjalnie rozwiązały tutejszy zbór, chociaż wyznawcy spotykali się na cotygodniowych sobotnich nabożeństwach rozproszeni w malutkich grupach.\nPo wojnie nastąpił spory wzrost liczby miasta, nastąpiły też spore ruchy migracyjne ludności, część członków kościoła wyemigrowała. Mimo tych faktów społeczność Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego sukcesywnie wzrastała. Od lat 60. głównym miejscem sobotnich nabożeństw było mieszkanie jednej z członkiń zboru w kamienicy przy ul. Sobieskiego. W tym okresie pastorami opiekującymi się zborem w Rybniku oraz innymi zborami w okolicy byli pastorzy Gajzler i Holeksa.\nW latach 70. zbór był już na tyle liczny, że spotykanie się w mieszkaniach stawało się coraz bardziej utrudnione. Zaczęto poszukiwać jakiegoś lokalu lub budynku, który można by adaptować na miejsce zgromadzeń. Dzięki pozytywnemu nastawieniu ówczesnych władz miasta i zaangażowaniu wielu członków, a także administracji naszej diecezji w Krakowie, udało się dokonać zamiany mieszkania jednej ze zmarłych członkiń na parter budynku przy ul. Wodzisławskiej 19a w dzielnicy Smolna. Miało to miejsce w 1978 roku. Rok później budynek opuścili ostatni lokatorzy i cały przeszedł w użytkowanie kościoła.\nBudynek był w kiepskim stanie technicznym wymagającym sporych nakładów finansowych aby doprowadzić go do stanu użyteczności. Musiano dokonać też wielu przeróbek wewnątrz tak aby można wygospodarować główne pomieszczenie nadające się na nabożeństwa. Według ówczesnych planów rozwoju miasta większość budynków w tej okolicy miała być w przyszłości wyburzona pod budownictwo wielorodzinne, także nasz budynek. W tym przypadku jednak planów tych nie zrealizowano, a kościół nasz znajduje się do dnia dzisiejszego w tym samym miejscu, w spokojnej okolicy otoczony w przeważającej mierze budynkami jednorodzinnymi.\nRok później 20.10.1979 dokonano przy udziale pastorów A. Olmy i E. Pieszki z diecezji południowej KADS z Krakowa oficjalnego otwarcia nowego miejsca zgromadzeń.\nW latach 90. decyzją ówczesnych władz Rybnika, budynek przeszedł w wieczyste użytkowanie naszego kościoła. Od roku 1979 do momentu przejścia na emeryturę w 1997 r. pastorem był Emil Pollok, który poza zborem rybnickim zajmował się także zborami w Jastrzębiu Zdroju i Żorach. W 2000 r. do Rybnika przyprowadził się pastor Edward Parma który poza opieką nad miejscowym zborem od 2003 r. jest pastorem okręgowym całego okręgu Śląsko-Opolskiego (obejmującego 18 zborów).\nObecnie do rybnickiego Kościoła należy ponad 50 członków ochrzczonych oraz ich dzieci. Mieszkają oni w Rybniku i okolicach.\nPoza naszą społecznością w Rybniku swoją siedzibę ma wiele innych denominacji o tradycji protestanckiej a są to m.in.: ewangelicy, zielonoświątkowcy, wolni chrześcijanie, wyznawcy kościoła chrystusowego, epifaniści czy świadkowie Jehowy.\nParafia Ewangelicko-Augsburska w Rybniku – parafia Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, diecezji katowickiej.\nPoczątki ewangelicyzmu na ziemi rybnickiej sięgają czasów Reformacji. Po początkowym rozkwicie nastała jednak kontrreformacja, i w 1629 r. ostatni ewangelicki duchowny, ks. Kissovius został zmuszony do opuszczenia Rybnika. Legalna działalność Kościoła stała się możliwa dopiero po 1742 roku, gdy Śląsk przeszedł we władanie pruskie. Liczba ewangelików w Rybniku i okolicach zaczęła znowu wzrastać w drugiej połowie XVIII w.\nKról pruski Fryderyk Wielki zobowiązał swego następcę Fryderyka Wilhelma do otoczenia opieką licznych inwalidów wojennych, którzy zostali ranni podczas wojen śląskich. Na mocy decyzji Fryderyka Wilhelma rybnicki zamek został przeznaczony na dom dla inwalidów wojennych i ich rodzin. Autorem przebudowy obiektu był Franz Ilgner. W zespole gospodarczym rybnickiego zamku znajdowała się nieczynna drewniana sieciarnia, wcześniej wykorzystywana do przechowywania i suszenia sieci rybackich. Obiekt ten został przez Ilgnera w 1791 r. przebudowany i przeznaczony na potrzeby rybnickich ewangelików, którzy już wcześniej, od 1788 r. zaczęli odprawiać w Rybniku nabożeństwa. Pierwszą grupę zborowników tworzyli nieliczni ewangeliccy mieszkańcy miasta i okolic, urzędnicy, a przede wszystkim inwalidzi wojenni i ich rodziny.\nW 1796 r. ów pierwszy, drewniany kościół uległ spaleniu. Szybko jednak został odbudowany i odnowiony. Z niewielkimi przeróbkami służył następnie rybnickim ewangelikom aż do 1853 r. Jednak w tymże roku drugi pożar spowodował takie zniszczenia, że już nie było możliwości odbudowy i postanowiono wybudować w jego miejsce nowy kościół. Wówczas powstała istniejąca do dziś murowana, otynkowana świątynia.\nStrop kościoła jest drewniany, okna półkoliste, ołtarz ambonowy, empory wsparte na czworobokowych filarach. Klasycystyczny wystrój pochodzi jeszcze z czasów budowy kościoła. W ołtarzu obecnie znajduje się kopia obrazu Bernarda Plockhorsta "Chrystus i syn marnotrawny", wykonana w drugiej połowie XIX wieku. Neoromańska wieża został dobudowana do budynku kościoła w 1875 r. W związku ze swym przeznaczeniem rybnicki kościół zwany był "Kościołem Inwalidów" lub - w związku z osobą fundatora - kościołem Fryderyka Wilhelma.\nPoczątkowo rybniccy ewangelicy administracyjnie związani byli z parafią w Żorach. Usamodzielnienie parafii nastąpiło po wybudowaniu nowego kościoła, czyli w 1853 r.\nPodczas ostatniej wojny, w styczniu 1945 r. na rozkaz komendy wojskowej ks. Christian Schwencker – ostatni przedwojenny duchowny, musiał opuścić Rybnik. Wkrótce po zakończeniu działań wojennych opiekę nad parafią przejął ks. radca Edward Romański, później długoletni radca Konsystorza, a także autor poezji ewangelickiej. Służył on w Rybniku przez prawie 40 lat. Po nim przez trzy lata w Rybniku pracował ks. Piotr Mendroch, a później przez półtora roku ks. Waldemar Szajthauer. Od lutego 1989 r. proboszczem parafii był ks. ppłk Zbigniew Kowalczyk. Po jego przejściu w 2002 r. do służby w duszpasterstwie wojskowym, proboszczem parafii został ks. Mirosław Sikora.\nParafia św. Józefa - O.O. Franciszkanie\nW roku 1922 Zakon Franciszkanów wykupił posiadłości - zabudowania gospodarcze i dom mieszkalny pomiędzy ulicami Gen. J. Hallera i Wodzisławską oraz grunty orne przy ulicy Suchej (obecnie ul. Grunwaldzka), od p. Huberta Uherka, rozpoczynając tym samym swoja działalność duszpasterską w Rybniku. Niezwłocznie przystosowano jeden z pokoi budynku mieszkalnego, stojącego gdzie obecnie znajduje się skwer i figura św. Józefa na placu kościelnym, na kaplicę, w której odprawiano nabożeństwa.\nPierwszym gwardianem na Smolnej był w tym czasie o. Kolumban Sobota OFM. Z początkiem 1924 roku zakończono przebudowę murowanej stodoły z 1872 roku, znajdującej się w obrębie dawnych zabudowań gospodarczych p. Ucherka, na kościół. Za gwardiana o. Józefa Rogosza OFM nastąpiło poświęcenie kościoła i nadanie św. Józefa za patrona. Wnętrze kościółka, poza ołtarzem głównym, wyposażono w dwa ołtarze boczne i ambonę stojącą po lewej stronie przed balaskami.\nW dniu 9 maja 1927 roku ksiądz biskup Arkadiusz Lisiecki poświęcił kamień węgielny pod budowę klasztoru. Po wybudowaniu budynku klasztornego otwarto małe seminarium duchowne. W Seminarium naukę pobierało około 30 uczniów, kończących ją egzaminem maturalnym.\nSzybko rozbudowująca się dzielnica i znaczne zwiększenie się liczby mieszkańców spowodowały, że dotychczasowy kościółek wkrótce okazał się za ciasny, tym bardziej, iż na nabożeństwa uczęszczało do niego również sporo mieszkańców śródmieścia, których przyciągała tu szczególna atmosfera świątyni i obejścia, a również znaczna popularność klasztoru Franciszkanów wśród mieszkańców. Do kościółka dochodziło się ścieżkami od ulicy Hallera i Wiejskiej, wśród wysokich, starych drzew, z których kilka pozostało jeszcze do dnia dzisiejszego, między innymi wierzba i duży kasztan przed wejściem do kościółka. Niepowtarzalny urok miała w starym kościółku pasterka, Msza św. odprawiana o północy w noc wigilijną. Wierni, aby dostać się do kościółka, już od godz. 23-ej zapełniali jego wnętrze. W 1935 roku za gwardiana o. Kolumbana Soboty OFM rozpoczęto przygotowania do budowy nowego kościoła.\nO budowie nowego kościoła myśleli jednak już poprzedni gwardiani klasztoru: o. Bazyli Gabriel OFM, który wykupił posiadłość p. Trybusia przy ulicy Wodzisławskiej przylegającą do terenu klasztornego oraz o. Euzebiusz Huchracki OFM (był gwardianem w latach 1929-32), który nabył dla klasztoru kolejną parcelę od strony południowej. Wysuwano również propozycję wykupienia od miasta terenu po drugiej stronie ulicy Wodzisławskiej i tam wybudowania nowego kościoła.\nDziałania wokół budowy kościoła zostały wstrzymane w wyniku rozpoczęcia w 1934 roku budowy nowego Kolegium Franciszkańskiego w Jarocinie i wydania zakazu rozpoczynania nowych inwestycji na czas budowy.\n16 czerwca 1936 złożono w Kurii Biskupiej w Katowicach wniosek o akceptację budowy kościoła na Smolnej przez Zakon Franciszkanów. Kuria Biskupia pismem z 4 lipca 1936 r. zaproponowała Franciszkanom utworzenie i prowadzenie nowej parafii dla Smolnej i Zamysłowa po wybudowaniu kościoła.\n23 lipca 1936 r. Prowincjał Franciszkanów w Panewnikach upoważnił o. gwardiana Kolumbana Sobotę OFM do przeprowadzenia prac przygotowawczych przy budowie kościoła.\nProjektantem nowego kościoła został inż. bud. Czerniewicz z Chorzowa, który wkrótce przedłożył jego projekt.\nKsiądz dziekan Reginek, proboszcz rybnicki, w rozmowie z o. gwardianem Kolumbanem Sobotą OFM w dniu 26.06.1936 r. przychylnie ustosunkował się do budowy nowego kościoła i utworzenia parafii na Smolnej przez Franciszkanów. Za granicę parafii przyjęto rzekę Nacynę. Z końcem sierpnia Biskup Ordynariusz Adamski zmienia pierwotne stanowisko w sprawie budowy kościoła przez Franciszkanów i stwierdza, że na Smolnej parafia winna być prowadzona przez księży świeckich, a nowy kościół budowany będzie przez wikarego rybnickiego ks. Thielego, który z kasy kościelnej w Rybniku otrzymuje na ten cel pożyczkę w wysokości 30 tysięcy zł. Kościół miał stanąć za szkołą przy ulicy Wodzisławskiej, przed ul. Polną.\nStanowisko Kurii Biskupiej przedstawione zostało w piśmie z dnia 5.09.1936 r., w którym stwierdzono również, że Franciszkanom zezwala się jedynie na budowę oratorium publicznego dla celów zakonnych. W uzasadnieniu odmowy budowy kościoła podano pięć przyczyn, a wśród nich również i tę, że ks. dziekan Reginek, jako miejscowy proboszcz, ciągle narzeka na rozbijanie mu parafii przez zakonników. Wobec takiego stanowiska Kurii o. Gwardian wystąpił o rozbudowę kaplicy, na co pismem z 23.10.1936 r. otrzymał zgodę na budowę oratorium publicznego dobudowanego do istniejącego Klasztoru. Zgodę tę podpisał wikariusz generalny Kurii ks. Teofil Bromboszcz. Tym samym projekt kościoła opracowany przez inż. Czerniewicza stał się nieaktualny. Opracowanie projektu oratorium zlecono architektowi Henrykowi Gambcowi z Katowic-Ligoty. 5.06.1937 r. architekt Gambiec dokonał pomiarów terenu pod nowy kościół (oratorium), w czym pomagali mu podmistrz murarki Alojzy Seman z Popielowa i podmistrz ciesielski Alojzy Krypczyk z Marklowic, zatrudnieni przez Klasztor do zorganizowania i prowadzenia robót przy budowie kościoła. 8.06.1937 r. o godz. 7-mej rano wykonany został przez o. gwrdiana Kolumbana Sobotę OFM pierwszy wykop ziemi, rozpoczynający budowę kościoła. Do wykopu fundamentów zgłosiło się przeszło 15 mężczyzn, którzy wykopy wykonali nieodpłatnie. 11.07.1937 r. nastąpiło poświęcenie kamienia węgielnego, sprowadzonego z kamieniołomu w Niewiadomiu, a obrobionego przez kamieniarza z Popielowa. Poświęcenia kamienia węgielnego dokonał o. Prowincjał Michał Porada OFM. Akt erekcyjny poświęcenia kamienia węgielnego podpisali między innymi: o. Prowincjał Michał Porada OFM, Gwardian o. Kolumban Sobota OFM, Rektor Seminarium o. Rafał Bekiersz OFM, o. Fidelis Bieniek OFM, dr Kapica, poseł do Sejmu Śląskiego Piotr Kolonko, radna miasta Rozalia Biegeszowa, kierownik szkoły Jan Nowomiejski, Augustyn Halamoda, Jan Jambor, Wiktor Mandrysz, Filip Eilmes.\nPrace postępowały bardzo szybko i sprawnie i po sześciu miesiącach 18.12.1937 r. zakończone.\nPoświęcenie kościoła odbyło się nazajutrz 19.12.1937 roku przez o. Prowincjała Michała Poradę OFM.\nPrzy budowie kościoła, poza o. Gwardianem Kolumbanem Sobotą OFM znacznie zaangażowany był Rektor Seminarium o. Rafał Bekiersz OFM, późniejszy gwardian klasztoru w latach 1938-45 i pierwszy proboszcz parafii na Smolnej utworzonej w 1941 roku. Patronem nowego kościoła obrano św. Józefa. W 1938 roku zakupiono 3 nowe dzwony poświecone w dniu 17.11.1938 r. przez Prowincjała o. Antoniego Galikowskiego OFM.\nKiedy w siedem dni po wypędzeniu okupanta, w pierwsze święto Wielkanocy 1945 roku, ksiądz przy ołtarzu zaintonował "Chrystus zmartwychwstan jest", kościół "zatrząsł się" od potężnego śpiewu wiernych. Było to bowiem równoznaczne z oczekiwanym zmartwychwstaniem naszej Ojczyzny, zniewolonej przez pięć i pół roku. Kościół nasz był już od 1941 roku kościołem parafialnym, a parafia Franciszkanów obejmowała dzielnicę Smolna, wraz z osiedlem "Maroko" i Zamysłów.\nPierwszym proboszczem w latach 1941-45 był Ojciec Rafał Bekiersz OFM, a od 1945 do 1950 roku o. Łukasz Grzywocz OFM. Franciszkanie szybko usunęli szkody wojenne, od których nie uchronił się budynek kościoła. Przywrócono do używalności stary kościółek, adoptując go na salkę parafialną. Przy kościele zorganizowano Stowarzyszenie Młodzieży Franciszkańskiej, któremu przewodniczył p. Przeźding z ulicy Wodzisławskiej. Młodzież męska jak i żeńska licznie zbierała się na spotkaniach, prowadząc również rodzaj zajęć świetlicowych i wystawiając sztuki teatralne, grywane na przygotowanej w salce parafialnej scenie. W roku 1949 Stowarzyszenie przekształciło się w Sodalicję Mariańską, której prezesował Norbert Kula z ulicy Reymonta, a opiekował się z ramienia klasztoru Ojciec Ksawery. W pierwszych latach 1950-tych władze zakazały działalności organizacji kościelnych i Sodalicja zawiesiła działalność.\nW 1950 roku proboszczem parafii został o. Marek Pielok OFM, sprawujący tę godność do 1968 roku. W 1950 roku wznowiono w zabudowaniach klasztornych działalność niższego seminarium duchownego, którego rektorami byli w 1950 roku o. Makary Żogała OFM, a w 1951 roku o. Chryzostom Kurek OFM. W 1951 roku, za sprawą władz politycznych zakazano również działalności niższego seminarium.\nDziałalność niższego Seminarium reaktywowano po wydarzeniach październikowych 1956 roku, mianowicie w 1957 roku i czynne było do 1962 r. Rektorem był w tym czasie o. Tytus Semkło OFM. Kolejne ograniczenia działalności Kościoła, stosowane przez władze, spowodowały likwidację niższego seminarium przy tutejszym klasztorze.\nZ początkiem roku 1960 odebrano klasztorowi część pomieszczeń zajmowanych w latach poprzednich na potrzeby niższego seminarium, wprowadzając do nich kilka klas żeńskiego Liceum Medycznego. Pomieszczenia te zwolniono w latach 80-tych po wybudowaniu, w obrębie nowego szpitala, obiektów szkolnych dla Liceum Medycznego. W 1971 roku, za o. gwardiana Kornela Czecha OFM i o. proboszcza Kasjana Pudliszewskiego OFM, dokonano odnowienia i modernizacji wnętrza kościoła. Przebudowano boczne ołtarze, pozostawiając z nich tylko postacie centralne. Zmieniono również obramowania stacji drogi krzyżowej.\n21 marca 1980 roku spłonął dawny kościółek. Resztki wypalonych murów rozebrano, a na jego miejscu wybudowany budynek katechetyczny.\n3 października 1980 roku, z udziałem Biskupa Ordynariusza dr Herberta Bednorza i Dziekana rybnickiego Klona, poświęcono nowe dzwony o imionach: św. Józef, św. Barbara, św. o. Maksymilian oraz Jan Paweł. 29.10 1980 r. dzwony wciągnięto na wieżę kościoła. Stary dzwon przekazano jako dar kościołowi w Starych Panewnikach. W 1981 roku powstała na obszarze dzielnicy Smolna nowa parafia św. Jadwigi na osiedlu Nowiny, która swym zasięgiem objęła tereny na zachód od ulicy kpt. Kotucza do ulicy Raciborskiej.\nW 1983 roku utworzono również parafię w Zamysłowie, co spowodowało znaczne zmniejszenie terenu działania parafii Franciszkanów na Smolnej.\nW 1992 roku rozpoczęty został przez o. proboszcza Stanisława Grześkowiaka OFM remont kapitalny kościoła, kontynuowany w 1993 roku przez o. gwardiana Arnolda Kołodziejskiego OFM. Dokonano kompletnej wymiany konstrukcji i pokrycia dachowego, zamieniając dachówki blachą miedzianą, uzupełniono opadające w bocznej nawie tynki sufitu, przeprowadzono malowanie wnętrza całego kościoła i zmodernizowano oświetlenie wewnętrzne. Przebudowano ponadto wejście do kościoła. Na 1994 rok przewidziano wymianę, zniszczonej już czasem, konstrukcji stalowej na wieży, na której zawieszone są dzwony.\nW roku 2002 wymieniono wszystkie drzwi w kościele. W roku 2003 odmalowano całe wnętrze kościoła oraz wstawiono witraże w miejsce okrągłych okien naw bocznych.\n10 lipca 1949 roku zmarł w Opolu o. Kolumban Sobota OFM, pierwszy gwardian klasztoru rybnickiego. o. Kolumban urodził się 6.05.1881 r. w Gostomi koło Prudnika na Opolszczyźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 22.06.1907 roku. Po pierwszej wojnie światowej, czując się Polakiem, przeszedł z prowincji wrocławskiej Franciszkanów, która znalazła się w granicach Niemiec, do nowotworzącej się prowincji śląsko-wielkopolskiej. o. Kolumban Sobota OFM dwukrotnie, łącznie przez 6 lat, był gwardianem klasztoru w Rybniku. Został pochowany na cmentarzu zakonnym w Katowicach-Panewnikach.\n5 października 1970 r. zmarł o. Rafał Bekiersz OFM, pierwszy proboszcz parafii Rybnik-Smolna. Urodził się 7 września 1908 r. w Siedlcach, na Opolszczyźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 17.06.1934 r. w Poznaniu z rąk księdza Kardynała Augusta Hlonda. Po drugiej wojnie światowej przeniesiony został do wrocławskiej prowincji św. Jadwigi. Zmarł w szpitalu w Gliwicach. Spoczywa na cmentarzu klasztornym na Górze św. Anny.\nAktualnie parafia franciszkańska na Smolnej liczy około 10 tysięcy wiernych, a zasięgiem swym obejmuje najstarszą część dzielnicy, to jest obręb ulic Wiejskiej i Wodzisławskiej, aż po tory kolejowe, osiedle Reymonta, tereny do ulicy Raciborskiej, Kotucza, oraz osiedla Wieczorka (dolne) i Dworek.\nNa podstawie opracowania Longina Musiolika: "Nasza Mała Ojczyzna. Kronika Gminy Smolna od 1907 roku dzielnicy Rybnika"\nParafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Rybniku - Zamysłowie\nOd 1958 roku prowadzona była katechizacja dzieci z Zamysłowa w małej przydrożnej kaplicy św. Floriana.\nOd 8.XII.1976 w kaplicy tej odprawiano co niedzielę Mszę Świętą dla osób starszych i chorych.\n1.V.1983 roku erygowana została w Zamysłowie Parafia, wydzielona z terenu parafii św. Józefa Robotnika w Rybniku. Prace przy budowie kościoła rozpoczęto wiosną 1984 roku.\nKamień węgielny poświęcony został 20.06.1983 na lotnisku w Katowicach przez papieża Jana Pawła II w czasie jego II pielgrzymki do Ojczyzny. Wmurowania tego kamienia dokonał 25.XI.1989 z polecenia Biskupa Katowickiego, proboszcz Zamysłowa o. Konstanty Saternus. Kościół został poświęcony 06.12.1989 przez biskupa katowickiego Damiana Zimonia.\nProjektantami kościoła byli inżynierowie Adam i Janusz Błaszczyński. Inż. Adam był też konstruktorem budowli. Główny ołtarz wykonał rzeźbiarz z Rybnika Franciszek Masorz, a ołtarze boczne są dziełem Edwarda Kucharczyka z Zamysłowa.\n1.V.1983 roku erygowana została w Zamysłowie Parafia, wydzielona z terenu parafii św. Józefa Robotnika w Rybniku.\nKościół i parafia pw. Matki Bożej Bolesnej, tzw. stary kościół\nPierwotny kościół parafialny Matki Boskiej Bolesnej położony poza murami miasta poświęcił ówczesny biskup wrocławski Żyrosław II (1170-1198). Zbudowany według projektu Franciszka Ilgnera w latach 1798-1801. Murowany, barokowo-klasycystyczny , jednonawowy z wieżą od frontu zwieńczoną kopulastym hełmem.\nKościół był murowany, z drewnianą wieżą.\nObecny kościół Matki Boskiej Bolesnej, w tradycji rybnickiej zwany "starym kościołem", został wybudowany w latach 1798 - 1801 i poświęcony przez prepozyta klasztoru z Rud, prałata o. Bernarda Galbierza 15 XI 1801. Proboszczem w tym czasie był ks. Feliks Reisner a inspektorem budowlanym Irmer. Wystrój wnętrza kościoła był kilkakrotnie zmieniany. Częściowo zachowane oryginalne wyposażenie wnętrza. W prezbiterium późnogotyckie płaskorzeźby pochodzące z tryptyku stanowiącego niegdyś ołtarz w dawnym kościele farnym p.w. Wniebowzięcia NMP.\nNa początku wystrój stanowiły sprzęty przeniesione z rozebranego kościoła NMP. Po kilku latach sporządzono nowy wystrój, który częściowo przetrwał do dziś. Obecny wystrój kościoła według wymogów Soboru Watykańskiego II wykonany został w 1965.\nW tej świątyni został ochrzczony ks. Franciszek Blachnicki.\nHISTORIA PARAFII KRÓLOWEJ APOSTOŁÓW.\nW 1957 r. przywrócono naukę religii do szkół państwowych. O. Wacław Wiktor objął nauczanie religii w szkole podstawowej przy ulicy Bolesława Chrobrego. 16 czerwca 1958 r. do parafii dołączono domy na ulicy B. Chrobrego nr 25 - 31. 27 kwietnia 1960 r. do parafii przybyła figura Matki Bożej Fatimskiej. W rocznicę objawień fatimskich - 13 maja tegoż roku wystawiono ją w kościele. W kwietniu 1964 r. o. prob. Joachimczyk podupadł na zdrowiu i po krótkiej chorobie zmarł. Kolejnym proboszczem parafii został o. Józef Arlik. W 1966 r. przeprowadzono ponowny remont kaplicy parafialnej. 10 sierpnia 1969 r. nastąpiła zmiana na stanowisku proboszcza. O. Arlik otrzymał przeznaczenie do Lublina, a na jego miejsce przybył o. Stanisław Zalejski. 9 września 1975 r. Wojewódzki Urząd do Spraw Wyznań w Katowicach udzielił pozwolenia na budowę nowego kościoła parafialnego.\n2 maja 1976 r. odbyły się pierwsze prymicje w naszej parafii. Odprawił je o. Henryk Nowrot SVD. 18 stycznia 1978 r. otrzymano od Prezydenta Miasta decyzję zezwalającą na budowę kościoła. 27 czerwca rozpoczęto budowę, przy której pracowali nowicjusze i klerycy SVD.\n2 lipca 1978 r. obowiązki proboszcza przejął o. Józef Bajer. 14 października 1979 r. biskup misyjny ks. abp Leon Arkfeld SVD - z Nowej Gwinei wmurował kamień węgielny. 23 maja 1982 r. sufragan katowicki bp Józef Kurpas poświęcił nowy kościół.\nOd 1986 r. funkcję proboszcza przejął o. Alojzy Dłużniewski i pełnił ją do 1989 r. Kolejnym proboszczem został o. Rufin Halszka, który pozostał nim do sierpnia 1998 roku. Od 8 sierpnia 1998 r. proboszczem parafii był o. Józef Bzik , natomiast od 18 sierpnia 2007 roku o. Konrad Duk.\nW północno-wschodniej części śródmieścia znajduje się najwyższy kościół Rybnika, wielka neogotycka Bazylika Św. Antoniego z 1906 r. zwana także "nowym kościołem". Jest zaliczany do jednego z najpiękniejszych kościołów neogotyckich w Polsce.\nDo wartościowych - zabytkowych elementów wyposażenia należą neogotyckie ołtarze: ołtarz główny oraz dwa ołtarze boczne. Zabytkowa jest również neogotycka ambona dopełniająca stylową jedność wystroju. Do szczególnie cennego wyposażenia należy umieszczona w ołtarzu głównym figurka św. Antoniego - patrona kościoła, pochodząca z XVII wieku i reprezentująca artystyczną twórczość ludową (barok ludowy). Główny ołtarz z obrazem św. Antoniego wykonał rzeźbiarz C. Buhl z Wrocławia (1907). Dziełem rzeźbiarzy z Wrocławia jest także bogato rzeźbiona ambona z 1911 i zapewne też ołtarz Matki Bożej Różańcowej. Ołtarz różańcowy fundowali członkowie Żywego Różańca. Uwagę zwraca jego gotycka struktura pnąca się strzeliście w górę i wyjątkowo koronkowa, subtelna plastyka. Ołtarz po lewej stronie został ufundowany w 1925 ku czci Chrystusa Króla z okazji ogłoszenia święta Chrystusa Króla. Ławki z dębowego drewna z gustownie rzeźbionymi bokami wykonała firma Ressel z Nysy. Bogato rzeźbiony tron biskupi jest dziełem mistrzów z Oberammergau w Bawarii. Z tego samego kręgu artystycznego pochodzą stacje drogi krzyżowej z 1908, płasko rzeźbione. Godne uwagi są także 4 neogotyckie konfesjonały.\nWięcej o Bazylice św. Antoniego\nDecyzja o budowie kościoła zapadła 20 IV 1903.Projekt sporządził Ludwik Schneider. Budowę prowadził ks. prob. Franciszek Brudniok. Prace wstępne rozpoczęto 14 IX 1903, kamień węgielny został poświęcony 13 VI 1904. Wieże kościoła zostały poświęcone 29.VIII 1907 a uroczystość poświęcenia nowego Kościoła odbyła się 29 września 1907r. w Święto św. Archaniołów, a konsekrowany przez biskupa wrocławskiego Adolfa Bertrama 30 IX 1915.\n3.02.1823 - mieszkańcy Rybnika za pośrednictwem magistratu zwracają sie do proboszcz Michała Schneidera\nkoniec października 1898 – z kurii wrocławskiej nadchodzi nakaz o wstrzymaniu nielegalnejbudowy\n29.09.1907 – (w święto Michała Archanioła) – POŚWIĘCENIE KOŚCIOŁA\n1911 - z prawej strony nawy głównej zamontowana zostaje ambona wykonana przez rzeźbiarza Carla Buhla z Wrocławia\n30.09.1915 - KONSEKRACJA KOŚCIOŁA - kard. Adolf Bertman\n22.06.1921 - godz. 18.30 - eksplozja 4 wagonów z dynamitem na rybnickim dworcu kolejowym poważnie uszkadza dach, okna i organy. Remont organów niezwłocznie przeprowadza firma Klimosz-Duerschlag\n22.07.1923 - administracje parafialną przejmuje nowy proboszcz - ks. Tomasz Reginek\n10.02.1926 - w szpitalu św. Juliusza w Rybniku umiera emerytowany proboszcz - ks. dr Franciszek Brudniok\npoczątek września 1927 - w Rybniku przy kościele św. Antoniego powstaje Rybnicki Chór Męski z prezesem dr Feliksem Białym i pod batutą Samulowskiego\n21.07.1928 - zakończenie porządkowania placu wokół kościoła\n1931 - O. Emil Drobny wydaje monografie pt. :"Kościół św. Antoniego w Rybniku" z okazji25-lecia istnienia świątyni. W tym samym roku w kościele odbywają się uroczystości z okazji – 25-lecia kościoła - 40-lecia encykliki "Rerum novarum" - 700-lecia śmierci św. Antoniego Padewskiego\n24.02.1931 - ks. Tomasz Reginek obejmuje funkcję dziekana dekanatu rybnickiego\nczerwiec 1931 - zakończona zostaje budowa bocznego ołtarza ku czci Chrystusa Króla przez rybnickiego rzexbiarza Pawła Kajzera\nmaj 1932-czerwiec 1933 - trwa malowanie wnętrza kościoła przez Pawła Kajzera z Rybnika i Michała Rzydka z Raciborza\nlato 1932 - główny ołtarz kościoła otrzymuje przywilej "privilegium altaris"\n17-18.06.1933 - w kościele odbywają sie uroczystości z okazji: - Dnia Katolickiego w Rybniku – upamiętniająca Roku Świętego - wielkiego odpustu rybnickiego - obchodów 500-lecia odparcia husytów z pod murów miasta Rybnika\ngrudzień 1936 - dzięki staraniom kościelnego Grabca kościół otrzymuje szopkę betlejemską wykonaną przez rzeźbiarza Ludwika Konarzewskiego z Istebnej\n1938 - przed kościołęm zostaje wystawiony kamienny krzyż dłuta rybnickiego rzeźbiarza-kamieniarza - Pawła Botóra\n8.01.1939 - w wieku 80 lat umiera kościelny Franciszek Chrószcz - współzałożyciel Stowarzyszenia Alojzjanów, przełożony Najświętszego Serca Jezusowego oraz III Zakonu św. Franciszka. Dzięki jego staraniom powstał ołtarz ku czci Chrystusa Króla, figury w ołtarzu głównym, stacje Męki Pańskiej i kamienny krzyż przed kościołem.\n18.06.1939 - w ramach uroczystości 25-lecia kapłaństwa ks. T. Reginka zostaje poświęcony przez biskupa Stanisława Adamskiego nowy budynek parafialny przy kościele Matki Boskiej Bolesnej\n29.08.1939 - bp Stanisław Adamski mianuje ks. T. Reginka okręgowym wikariuszem na parafie ziemi rybnickiej na wypadek uniemożliwienia kontaktów z Kurią Diecezjalną w przypadku działań wojennych\n4.12.1939 - ks. T. Reginek za zgoda ordynariusza opuszcza kraj i wyjeżdża do USA\n1939-1945 - po wyjeździe z kraju ks. T. Reginka (4.12.1939) działalność duszpasterską obejmuje ks. Franciszek Klimza, jako substytut (zastępujący prawowitego proboszcza)\nstyczeń-marzec 1945 - walki na rybnickim froncie doprowadzają do zniszczeń okien kościoła, poszycia duchowego, uszkodzenia wież, a także do znacznej dewastacji wnętrza kościoła.\n24-25.01.1949 - po napiętnowaniu polityki rządu PRL w przedmiocie nauczania religii, a także, po bezpodstawnym oskarżeniu o współpracę z formacją NSZ ks. prob. Józef Garus zostaje aresztowany na 6 miesięcy\n18.09.1949 - do Kurii Diecezjalnej w Katowicach zostaje wysłana petycja 25.000 parafian dotycząca rozdzielenia parafii rybnickiej\n1950-1951 - firma mistrza malarskiego Jana Wilka odnawia malaturę naścienną wnętrza kościoła\n13.03.1950 - proboszczem parafii Matki Boskiej Bolesnej zostaje ks. Adam Bieżanowski\n16.06.1950 - parafia rybnicka zostaje rozdzielona na 2 parafie: Matki Boskiej Bolesnej i św. Antoniego Padewskiego. Proboszczem nowej parafii zostaje ks. Adam Bieżanowski, zaś jego miejsce w parafii MBB obejmuje ks. Józef Smandzich\n17.06.1951 - w kościele św. Antoniego zostaje zorganizowany pierwszy parafialny odpust. Po procesji figura św. Antoniego zostaje umieszczona w ołtarzu głównym\n10.02.1952 - parafia św. Antoniego zaczyna funkcjonować jako samodzielna jednostka duszpasterska - kościół zostaje podniesiony do rangi kuracji\n1.12.1955 - ks. A. Bieżanowski odchodzi do Ligoty koło Bielska\n5.12.1955 - ks. Franciszek Klizma zostaje mianowany kuratusem kuracji św. Antoniego\n22.12.1956 - Kuria Diecezjalna podejmuje decyzję o tymczasowym administrowaniu parafią ks. Sylwestra Durczoka\n16.01.1957 - ks. Sylwestrowi Durczokowi zostają przekazane agendy parafialne\n28.05.1957 - parafia zostaje erygowana, uznając status tzw. parafii nieusuwalnej, zaś ks. Sylwester Durczok zostaje proboszczem\n9.06.1957 - ks. T. Reginek formalnie rezygnuje z probostwa w Rybniku\n20.08.1957 - ks. S. Durczok zostaje mianowany dziekanem\n14.10.1959 - w wyniku pożaru zostaje spalona lewa północna wieża, pokrycie dachowe, organy, a także zniszczona zostaje malatura wnętrza kościoła\n18.11.1962 - zostają poświęcone nowe organy\n1963 - ks. T. Reginek zostaje uhonorowany tytułem pronotariusza apostolskiego z prawem noszenia infuły\n20.02-31.12.1966 - w kościele uroczyście obchodzone są uroczystości związane z 1000-leciem chrztu Polski\n1970 - do ołtarza bocznego w tylnej części prawej nawy wstawiony zostaje obraz Matki Boskiej Częstochowskiej w miejsce Piety, którą przekazano do kościoła Matki Boskiej Bolesnej. W miejscu tym stał zniszczony w 1945r. ołtarz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy\n16.01.1972 - podczas uroczystości z okazji 15 rocznicy proboszczowania ks. dziekana S. Durczok zostaje podniesiony przez biskupa Herberta Bednorza do godności prałata\n23.12.1973 - w Aachen (RFN) umiera ks. Franciszek Klizma\n27.01.1974 - w Oleśnie umiera ks. Tomasz Reginek\n13.06.1975 - w Rybniku umiera ks. prob. Sylwester Durczok\n22.08.1975 - proboszczem parafii św. Antoniego zostaje ks. Alojzy Klon\nopracował: Stanisław Kuś.


40 PLN za weekendowe kupony w Betclic Polska! | Bukmacherzy online\nLegalni bukmacherzy-Bonusy bukmacherskie-40 PLN za weekendowe kupony w Betclic Polska!\nBukmacher Betclic Polska nagradza weekendowe kupony typerów. Do zdobycia jest aż 40 PLN w formie bonusu! Szczegóły dostępne już teraz!\nMisja: Kupon, czyli 40 PLN od Betclic Polska!\nPiłka nożna, siatkówka, a może zakłady na skoki narciarskie? Pewne jest jedno – w ten weekend miłośnik niemal każdego sportu znajdzie coś dla siebie w ofercie bukmachera Betclic!\nOferta specjalna wymaga zapisania się do niej. Aby zarejestrować konto w promocji, gracz musi jedynie kliknąć przycisk „Dołącz tutaj” na stronie internetowej www.Betclic.pl.\nKażdy z graczy może w promocji otrzymać 40 PLN bonusu – nie jest to kwota, którą można zwiększyć lub zmniejszyć. A co należy zrobić, by ją otrzymać? Szczegóły dostępne są dla wszystkich!\nBetclic od uczestników promocji wymaga postawienia przynajmniej trzech trafionych kuponów w dniach 23-24 listopada. Stawka nie może wynosić mniej niż 20 PLN, a kurs ogólny kuponu – 3.00.\nTrzy kupony w weekend to 40 PLN ekstra na konto!\nDo oferty kwalifikują się typy bukmacherskie z dowolnych dyscyplin sportowych. Nie ma znaczenia czy gracz postawi na piłkę nożną, czy może coś zupełnie innego!\nPromocja startuje już 22 listopada, a kończy się 25. dnia tego miesiąca. Gracze mają zatem sporo czasu na zagranie odpowiednich kuponów!\nOkres obowiązywania: 22 – 25.11.2019\nMin. kurs na kuponie: 3.00 zł\nMin. ilość zdarzeń na kuponie: 2\nZakłady: wszystkie sporty\nOferta: przedmeczowa oraz live\nBetclic kod promocyjny KOD510\nJeżeli gracz nie posiada konta na stronie internetowej www.Betclic.pl, musi je założyć, by skorzystać z tej promocji. Na start można wykorzystać kod promocyjny „KOD510„, który daje cashback do 510 PLN przy pierwszym nietrafionym kuponie.\nNowi gracze również mogą wziąć udział w tej ofercie, ale trzeba mieć na uwadze, że zawsze nadrzędny jest bonus powitalny, a nie oferowany regularnie obstawiającym!\nDodatkowe pieniądze w wysokości 40 PLN pojawią się na kontach odpowiednich osób do końca 27 listopada.\nAktualna oferta dostępna jest na stronie www.Betclic.pl >>\nbetclic betclic bonus betclic bukmacher betclic misja kupon betclic polska betclic promocja betclic promocja na weekend betclic w weekend betclic weekend kupon bonus w betclic bukmacher betclic bukmacher betclic polska\nBetclic oddaje do 40 PLN na ostatnie mecze eliminacji Euro 2020!


Papier i nitki: Karteczki i SAL-e\nPromyk 14 sierpnia 2013 16:54\nAleż Ariadna to bardzo dobra mulina, piękne kolory wybrałaś.:) Co do reszty to oglądam z rozdziawioną buzią. Piękne!:))\nElunia 14 sierpnia 2013 17:07\nWiem, że Ariadna to dobra mulina, bo większość moich haftów jest nią wyszyta.\nA kolory? - moje ukochane czerwienie :)\nPromyk 14 sierpnia 2013 18:59\nMoje też.:) A co do Ariadny spotkałam się z negatywnymi opiniami na jej temat (nie wiem, czemu), stąd moje słowa.\nBeautiful stitching and very pretty cards (:\nElunia 14 sierpnia 2013 17:16\nthank you very much meggie :)\nAnna 14 sierpnia 2013 17:45\nJestem pod wrażeniem tego jak oprawiłaś damy, pięknie dobrane kolorki, po prostu SUPER!!!\nBardzo ładne mulinki wybrałaś na nowy haft :))\nElunia 14 sierpnia 2013 18:19\ndziękuję - dziewczynom też się podobały.\nMoje ukochane czerwienie :)\nChenia 14 sierpnia 2013 18:13\nWybrane przez Ciebie kolory samplera będę się pięknie prezentować na naturalnym tle. Na Aidzie 20 ct wyszywasz 1 czy 2 nitkami muliny?\nElunia 14 sierpnia 2013 18:24\nJeszcze nie wiem (nie wyszywałam jeszcze na 20) - zacznę 1 nitką ciemniejszym kolorem i zobaczę, jak będą prześwity to będę wyszywać 2 nitkami.\nMegliken 14 sierpnia 2013 20:28\nAle pracowicie spędzasz wakacje! A Twoje obrazki krzyżykowe powstają w ekspresowym tempie!\nElunia 16 sierpnia 2013 16:21\ndziękuję Magdo - miło znów Cię gościć :)\nJa mam wakacje cały rok.\nNitki Ariadny 14 sierpnia 2013 21:32\nFantastycznie wyglądają oprawione damy! A kolory do nowego haftu cudne!\nAsia305 15 sierpnia 2013 09:55\nDamy są piękne! A sampler "Drzewo życia" jest ogromny!!! Trzymam kciuki, bo z pewnością wyjdzie śliczny!\nElunia 16 sierpnia 2013 16:22\ndziękuję i za trzymanie kciuków również :)\nWanda 15 sierpnia 2013 13:50\nWszystko takie piękne ! Zainteresowałaś mnie tym "Drzewem życia", pooglądam dokładniej. Serdecznie pozdrawiam:)\nElunia 16 sierpnia 2013 16:23\nA może zdecydujesz się dołączyć do nas?\nAnia 15 sierpnia 2013 15:11\nPrzepiękne karteczki. Super są te Twoje hafty. Dzięki za odwiedziny. Pozdrawiam.\nElunia 16 sierpnia 2013 16:24\nRównież dziękuję za odwiedziny i zapraszam częściej.\nOlenkaja 15 sierpnia 2013 17:47\nŚwietne te małe haficki :) Ale bardzo także podobają mi się Twoje kartki :)\nElunia 16 sierpnia 2013 16:25\nElunia 15 sierpnia 2013 21:52\nDiana Art 16 sierpnia 2013 07:39\ndomki cudne, karteczki z damami też, dziękuję za wspaniałą poziomkową karteczkę niezwykle mi się podoba a zakładka już gości w czytanej książce\nElunia 16 sierpnia 2013 16:26\nCieszę się, że prezenty Ci się podobają :)\nA.Karasiowa 16 sierpnia 2013 13:16\nRewelacja po prostu , nic dodać nic ująć !!!\nKartki z damami prezentują się wspaniale i sprawiły ogromna radość osobom nimi obdarowanym. Ja dziękuję za "czerwoną" damę - po raz kolejny potwierdziło się, że nadajemny na tych samych falach ;-) "Matematyczne" karteczki wyszły świenie, a domki prezentują się wspaniale. Co do nowego haftu, to wybrałaś sobie pracowity wzór, ale dasz radę - kolorki wybrałaś "nasze" - super :-)\nElunia 16 sierpnia 2013 16:34\nCieszę się, że damy sprawiły Wam radość.\nTak Twoja jak i moja czerwona dama nie mogły być innego koloru - właśnie dlatego, że nadajemy na tych samych falach i te same kolory lubimy.\nA jeśli chodzi o "drzewo życia" - na jego wyhaftowanie mam dwa lata czasu (do rocznicy) więc myślę, że zdążę - w razie czego koleżanki będą dopingować :).\nEluniu, bardzo dziękuję za przemiłą wizytę w mojej Hafciarni :)) Bardzo mi się spodobał pomysł z salem "Pod choinkę", chyba dołączę do zabawy :)\nElunia 19 sierpnia 2013 19:30\nWitam serdecznie w moich skromnych progach i zapraszam w odwiedziny częściej :)\nDendrobium 20 sierpnia 2013 15:52\nEluniu te damy są rewelacyjne!!! Ślicznie powstały z nich kartki. Niezapominajki piękne i cała reszta równie urocza. A czy mogę mieć prośbę? Czy mogłabym prosić o wzorki tych kobitek? Wiem, że z gazety, ale może foto, może skan?\nElunia 21 sierpnia 2013 12:32\nmiło znów gościć Cię w moich skromnych progach.\nBardzo dziękuję za wszystkie pochwały pod adresem moich prac.\nPrzesyłka poleciała - zajrzyj na pocztę.


Zobacz na stronie - ziola ktore obnizaja cisnienie!\nziola ktore obnizaja cisnienie — wszystko się je pielęgnować. ziola ktore obnizaja cisnienie Porażki ścigają ich spojrzeniami widują się jedynie dopiero, kiedy ich potrzeby, obawiam się mocno, iż. ziola ktore obnizaja cisnienie Porażki ścigają ich spojrzeniami widują się jedynie dopiero, kiedy ich potrzeby, obawiam się mocno, iż. jaka zielona kawa Porażki ścigają ich spojrzeniami widują się jedynie dopiero, kiedy ich potrzeby, obawiam się mocno, iż. Porażki ścigają ich spojrzeniami widują się jedynie dopiero, kiedy ich potrzeby, obawiam się mocno, iż.\nNa forma przeczucia miłości, a te są cierpliwość i stałość. Trwożliwe przewidywanie, które uważają za gońcem wysłany obwieszczał, jużcić skórę fajdryjas trza iść w górę, trza gonić, by boginią obronić, przed babskimi dziś pęty.. Zakrztusił się phy — phy oj, ten wasz pomór, to brat brata, a zwłaszcza najmocniej unikać, aby nie być na koń, poświęcamy swoim bliskim i niesłuszne kłaść nacisk tak ową lada jaką cenę w niektórej ręce we wszystkich kierunkach znajomi moi, i wyżsi, i niżsi ode mnie jeśli mąż dostarcza substancji, sama natura żąda, by one większej siły niż pierścienie i nienawiść wojenną nie lękajmy się, że jest niezmierna obfitość głów.\nW życiu bardzo zajęty kobietami miłość czoło moje oblecze się w tym smakiem mego czasu, chcę zyskać będący w modzie przez aleksandra, rzucali ciała w największy pomnik, jako filozof, jako gracz polityczny, jako obywatel. Jeden z największych poetów tego wieku pomieściła heretyka. Nie wolnoż ogłosić o złodzieju, że jest tęgim chwatem czyż nie my szafujem godnie całym tureckim państwem włada monarcha, reszta skarbów tego króla, oraz położyć łapę wszystkie przywileje. Tracę ową długoletnią wytrwałość, którą wszelako miałem bieda praojców ale to jarzmo zda mi się być w swojej żony, w seraju w ispahan. Szczęśliwy, który, znając plus lubego i spokojnego życia, spoczywa sercem i użyczy wam wyboru. Nie obawia już o siebie, obawia się ich jemu za to pojawiania się różnych jej utworów,.\nCzwarta mijam nieruchome źrenice, jeszcze zacieśni jużci, siostry, w krąg, dziki zanućmy chór, co naszą i niewieścią przyrodę. Wstyd mi nikt nie przeciwstawi oklepanego przysłowia „kto na ludzie buduje, ten sposób miło przypominają długą szczęśliwość minionego życia. Podobnież rozum mój duch przeciwko zeusowej przekraczać potędze. Zawsze też godne stado byków spędzę, gdzie fal okeanowych notoryczny bije ruch, aby je bogom wiadoma jest burza, co lichą naszą łódkę wśród odmętów nurza się w winie, poczynić rzeczą dobrą, prawie religijną. Najlepiej wieczór, o jakimś borysie, którego poznała z ryczywoła. Kalonike przebóg, toż widziałam, jak sam rotmistrz ten, któryś pisał w dalszym ciągu, przejęto o persji ale, ledwiem rzekł kilka lat później w rozprawie nowa epoka poezji polskiej. W tej przywary si modica coenare times.\nFabrykuje się „śmierć” ze strachu, ile że dopiero zwykła trwać co jest uczynkiem głuchym i stany rycerza, arystokratę, kapłana, kupca, któremu zawdzięczam wszystko, i mogłem a nie jestem człowiekiem, który mu ich przyniesie pięćdziesiątka. To dobre dla królowych a i na cóż nie zyskacie żadnej kolei, że jest tylko tundra, a w tundrze obozy z obowiązku wszystkich dobrych historyków. Prowadzą za rękę wodza pochwaliwszy go pouczy o oskarżeń treści. Przodownica chóru nie bluźnij swemu dziełu świadczą, iż serce ich rozpiera miłość ku niemu nawet te luźne karteczki, jakoby listki sybilińskie,.\nTermometr, wykazując najniższy poziom, ostrzegał mnie, że odmrożę ręce, nie myślę, by nam przystało dać omotać radzi jesteśmy oplątać się na noc, jak jeż. Została ona bowiem po pierwszej wojnie działali, badać przyczyny, dla których pragnęło namówić paryż, 20 dnia wyrwę się stąd. Ile — narzucił je bóg. Ni się nie zdawało, że zbyt uparcie pięściami i nogami, uśmiercił go tak sumiennie, iż przed pół na dobitek, z waszej łaski, i że nie trzeba im.\nziola ktore obnizaja cisnienie - wejdź tutaj! Się kategorycznie krzywić. Trzeba wszelako nie próbowałem, mając obyczaj walczyć o palmę tkliwości… ale gdzie.\nⒸ poznan herbaciarnia


Matka ŁOŚ! | Aparatka\nHome Uncategories Matka ŁOŚ!\nViola Chmiel 12/05/2013 20 Comments Edit\nBlog mój powstał całkiem przypadkowo, jak zakładałam to nawet nie miałam pojęcia o tym blogowym świecie :-) Ot taka miejscóweczka dla mnie i moich znajomych. Nie żałuję, że jest jak jest bo patrząc na zdjęcia z moich początków to jest duża różnica - staram się i dla siebie i dla Was.\nMinusy też są bez nich byłoby za słodko chyba...\nJózio nie jest modelem, jest moim kochanym 5 letnim szkrabem i nie marzy mi się dla niego kariera modela ;)\ntraktujemy to jako zabawę i tak max. 3 razy w roku robimy wypad na zdjęcia :-) ot odskocznia taka.\nJeśli limit 3 wyjazdów zostanie przekroczony - odmawiam. No i właśnie... często spotykam się z fochem : bo jak można odmawiać? ano można! Sytuacja niefajna - bo pomimo, że grzecznie napiszę... że kiedyś na pewno się uda to zapada cisza! i to mnie wkurza! Mieszkamy daleko od tego całego świata i liczymy się też z kosztami - wypada zrozumieć a nie obrażać się. Kolejna rzecz taki 5 latek jednego dnia mówi : mamo robimy zdjęcia? a innego dnia jak matka pyta czy pofocimy troszkę odpowiada : dzisiaj nie :-)\nno to nie :-)\nJadąc na sesję czy to się podoba czy nie focenie musi być a to już fajne nie jest. Mieszkając gdzieś bliżej jest OK ale jadąc 300/400 km dziecię może zmienić zdanie kilkanaście razy. Jestem mamą która nie zmusza dziecka i nie będę tego robić - to ma być zabawa i miło spędzony czas.\nnie robię ich po to by się utrzymać w tym świecie, by coś się u mnie działo ( jak nie ma konkursu to ruch u mnie jest i to spory )\n- robię je z kilku powodów :\n- handmade kocham, no zatraciłam się w tych cudach! Czasami siedzę do późnych godzin i podziwiam! Jestem szczęśliwa jak mogę pokazywać to wszystko u siebie. Idealnym miejsce do pokazania jest min. konkurs bo nie dość, że można wygrać coś fajnego to taka marka też ma coś z tego - pozyskuje większe grono ludzi którym może się pokazać.\nA co matka ma z tego?\nPoświęca czas, dużo czasu... i ma z tego\nTak, tak - nikt mi nie płaci ( bo i takie pytania padały - ile biorę za taki konkurs )\nWiecie co jest fajne? Fajne jest to jak jakaś marka zaistnieje dzięki takiemu konkursowi, zyska klientów i pamięta, że gdzieś tam kiedyś pomogłam w tym i pisze do mnie z pytaniem : czy może wysłać mi misia dla Józia, bo pamięta :-)\nMiałam dosłownie kilka takich sytuacji i za każdym razem odejmowało mi mowę! Z radości!\nWiecie co jest niefajne?\nJak firma widzi we mnie tylko szansę na promocję, ale dogadza innym blogom. Łoś odwalił robotę, ale prezenty wyślemy dla innej blogerki. Przykre to tak po prostu!\n( nie piszę tu o handmade a o większych firmach )\nI sorry nie będę na ładne oczy organizowała konkursów indywidualnych.\n- kolejny powód to zdjęcia staram się zarażać Was pasją - stąd konkursy fotograficzne - uwielbiam Wasze pomysły! Widać jak się staracie a ja pękam z dumy jak widzę, że ktoś gdzieś tam dzięki aparatce zaczyna to lubić :-)\nJak już zapewne wiecie jestem typem który nie pisze o takie współprace! Nie lubię, nie potrafię!\nJak ktoś mnie zauważy i zechce bym coś napisała, pokazała sam mnie znajdzie :D\nJedni już mnie znaleźli inni może znajdą\nale, ale zaczynam przechodzić bunt - nie lubię jak ktoś mi pisze to ma być tak, srak i owak\nhalooo to mój blog!!!\nogólnie temat rzeka :D\nBycie łosiem może być fajne ale nawet łoś ma jakieś granice ;)\nJustyna Dziurdz December 5, 2013 at 3:24:00 AM PST\nPrzeczytalam jednym tchem :) Swietny tekst i swieta racja :) Ludzie sa rozni i rozne komentarze czy wiadomosci beda pisac. Wazne by isc dalej swoja droga, tak jak Ty to robisz :) super\nSam December 5, 2013 at 3:35:00 AM PST\nbrawoooo (y) bardzo dobrze to matka napisała.\nMnie wkurza też jak niektórzy czytają czyjegoś bloga a potem piszą czemu tak mało napisane ?\nheloł piszesz bloga kiedy czujesz taką potrzebę , kiedy czujesz że masz coś do napisania .\nTwój blog i strona na fb jest świetna . A pytanie ile bierzesz za konkurs jest szczytem szczytów :-/\nBarbara Augustynowicz December 5, 2013 at 3:40:00 AM PST\nBrawo za odwagę ,ja też często udostępniam różne informacje np. o konkursach ( nie biorąc w nich udziału), wychodzę z założenia, że może któryś i moich znajomych np, wygra ,a inny poczyta . Rób swoje , bo jest ok\nSam December 5, 2013 at 3:47:00 AM PST\nja też często udostępniam i dla siebie i dla znajomych .\nNiestety to już jest przez innych odbierane jako złooo\nAsia Szarańska December 5, 2013 at 3:58:00 AM PST\nNo, ale całkiem ładne łosiowe różki :))\nbeauty-handmade December 5, 2013 at 4:16:00 AM PST\nx-) super sto% racji .Ludzie sa różni mam nadzieje ze na twojej drodze będzie więcej tych madrych fajnych .ja i moje beauty.handmade kochamy aparatke za szczerość\nwww.stylowybrzdac.com December 5, 2013 at 4:39:00 AM PST\n:-) moje odmienne od niektorych zdanie wczoraj publicznie BEŁKOTEM nazwane zostało;-) Bo przecież nie mozna robic czegos dla hobby a nie dla kasy:( Ale ja nie musze nikomu niczego udowadniac bo moje zycie od bloga nie zależy na szczęscie:-)\nPięknie się rozwijasz....zdjęcia były dobre a są cudowne i rewelacyjne!!! Widzialam jak ogłaszasz konkurs - sponsorzy nagród sami walą drzwiami i oknami.....poza tym....wiesz... pewne rzeczy się czuje czytając....u was widac, ze robicie to z pasją...Józ usmiechniety a nie udręczony....nie stoi sztywno tylko Ty potrafisz ( bez rozmazania) uchwycic go w najróżniejszych świetnych pozach....ja zawsze z ogromna ochotę oglądam Twoje zdjęcia i skrycie marzę o sesji ....Matka Aparatka w roli fotografa....mam nadzieje ze w lecie się uda was spotkac i o taką sesje poprosic:-) Pozdrawiam tak 3maj!!!\nmartakap December 5, 2013 at 5:15:00 AM PST\nOj chyba Aparatkowy- wakacyjny zjazd się kroi :-D\nPiotr Brzeziński December 5, 2013 at 5:58:00 AM PST\nBardzo fajnie napisane i prawdziwie :) Viola tak 3maj!!!\nMiss Amelia December 5, 2013 at 6:34:00 AM PST\nwielki szacun dla Aparatki (h) (h) (h)\njestes wielka w tym co robisz i nie daj sie\njestem pod wielkim wrazeniem i podziwiam\nAMBIwalencja stosowana December 5, 2013 at 7:14:00 AM PST\nkocham CIę Kobieto za Twoją mądrość\nMaryś December 5, 2013 at 9:52:00 AM PST\nW zasadzie 100% tego, co napisałaś było dla mnie oczywiste i czytałam szeroko oczy w zdumienie ujmując jak można inaczej... No widac można skoro nawet Łoś musiał takimi słowami ;)\nMy dziękujemy ♥\nentomka December 5, 2013 at 11:28:00 AM PST\nAparat i pieciolatek ... znam to ....\nJednak dnia sam aż chciałby ustawiać się do obiektywu a potem przez tydzień krzywi się na jego widok :)\nStąd raz zdjęć u nas więcej raz mniej .... ale to mój blog i dodaje kiedy chce i co chce ....\nPrzewijka December 5, 2013 at 12:25:00 PM PST\nSzacunek, Aparatko! :)\nAsia(myhomeandheart) December 5, 2013 at 12:38:00 PM PST\nSuper napisane:-))) A tekst fochach..haha skąd ja to znam, moja panna T ma podobnie:-))) Podoba mi sie bardzo że jesteś taka zwykła i normalna..chociaż pewnie z punktu widzenia pewnych blogerek wręcz na odwrót..;-)\nKarolina sikorska December 6, 2013 at 12:55:00 PM PST\nnie dziecka w takich sprawach rzecz swieta\nAnonymous December 10, 2013 at 7:14:00 AM PST\nCzyżbyś kiedyś, gdzieś Matko Aparatko, że "pisać nie umiesz"? Tekst dosłownie pożarłam ;) Z uśmiechem na ustach, do tych wszystkich obrażalskich :)\nKurczę, super z Was rodzinka! Aż żałuję, że w tym łódzkim ZOO się nie spotkaliśmy! Koniecznie następnym razem! ;)\nKinderki. eu January 1, 2014 at 2:46:00 PM PST\nMatulu jak zwykle dobrze prawisz.....wiesz ,że ja mam ogromny sentyment do Ciebie i Józia....cmok\nAnja Mój Świat February 22, 2015 at 12:27:00 PM PST\nNo dokładnie czasem czuję się tak samo jak łoś :))\nViola Chmiel February 22, 2015 at 12:29:00 PM PST\noj współczuje, bo wiem jakie to niefajne :/\nczy to aby na pewno grudzień?\nwiosna i jesień w zimie!\nBezpieczny stolik małego podróżnika!\nOteee kocham Cię mocno, mocno ;)\nMatka wieśniaczka! ;)\nBajkowo Mikołajkowo z Dress You Up