Zadłużenie może stanowić albo problem, albo zadanie do zrobienia – wszystko zależy od nas i naszego nastawienia. nspj-nowytarg.pl\nSpłacanie należności może okazać się dużą zmorą dla każdego dłużnika, jeśli nie podejdzie on należycie do tego zagadnienia.\nNajwiększy problem pojawia się zwykle wtedy, kiedy okazuje się, że nie mamy za co spłacać zaciągniętych zobowiązań. Wówczas nasze kłopoty stają się większe, tym bardziej, jeżeli do działania wkracza firma windykacyjna (Czytaj tutaj więcej), jakiej podstawowym zadaniem jest odzyskiwanie długów.\nJeśli znajdujący się tutaj artykuł Cię interesuje, to kliknij ten odnośnik - zobaczysz tam użyteczny tekst, który z pewnością uznasz za ciekawy.\nGdy chcemy uruchomić własny biznes, to powinniśmy się uważnie namyślić, czy pragniemy pracować całkowicie na własną rękę, czy może pragniemy się podpiąć pod znaczniejszą sieć. W tym drugim przypadku będziemy musieli trzymać się niektórych odgórnych zasad, ale część decyzji będzie należeć do nas, a w dodatku będziemy mieli na początku sporą pomoc i w razie problemów, także będziemy mieli szansę liczyć na wsparcie.\nRzecz jasna istotne jest odpowiednie nastawienie do całej kwestii. Jeśli będziemy chcieli uciec od myśli, że ciąży na nas dług, nic to nie pomoże. Rzecz jasna umożliwi nam to odejście od problemu, ale będzie to odstawienie na jedynie chwilę i w praktyce może doprowadzić do jeszcze większych kłopotów. Mając dług powinniśmy w pierwszej kolejności zdać sobie sprawę z tego, czyli zrozumieć, że mamy zadanie do zrobienia. Takie podejście określa już samo z siebie kierunek działania. Po pierwsze rozumiemy, że mamy zadanie, a więc trzeba działać, po drugie zaś wiemy, że jest ono do zrobienia, czyli jest możliwość spłacenia długu, wyjścia z niego. Rzecz jasna najlepiej jest nie popadać w długi (Przeczytać tutaj), żyć tak, żeby ich nie mieć i to jest najlepsze wyjście, gdy już jednak w nie wejdziemy, powinno się po prostu znaleźć rozwiązanie, aby je spłacić.\nOdpowiednie nastawienie do kwestii zadłużenia jest niezwykle istotne, gdyż to ono w istocie determinuje czy będzie konieczna windykacja i nakazy z sądu, czy wszystko tak zrobimy, że krok po kroku spłacimy dług. Warto pójść w tym drugim kierunku.\nOgłoszenia outdoorowe – fundamentalnym dopełnieniem codziennej rzeczywistości.\nPrzejeżdżając przez miasto mijamy setki reklam, z których obecności wcale nie zdajemy sobie sprawy. Ogłoszenia outdoorowe są już tak szeroko używane, że przyzwyczailiśmy się do nich jak do integralnego elementu krajobrazu.\nW obecnych czasach możemy dostrzec, iż prowadzenie prywatnej działalności nie sprowadza się do podejmowania działań wyznaczonych w jednym sektorze. Nawet jeżeli prowadzi się niedużą, jednoosobową firmę, trzeba sprawować piecze nad wieloma różnymi zadaniami, ażeby móc odnieść powodzenie.


Usunięcie spirali Mirena cena | Warszawa\nGinekolog LisiewiczZabiegiUsunięcie spirali Mirena\nUsunięcie spirali Mirena odbywa się zazwyczaj ostatniego dnia krwawienia miesiączkowego, po upływie terminu ważności lub w momencie decyzji kobiety o posiadaniu potomstwa. Przez 2-3 dni przed zabiegiem należy zachować absencję seksualną.\nPo upływie miesiąca od usunięcia wkładki wewnątrzmacicznej i wykonaniu badań ginekologicznych lekarz może umieścić nową spiralę chroniącą przed zajściem w ciążę. Usuwanie spirali jest całkowicie bezbolesne.\nCena usunięcia spirali Mirena:


Co warto dodać do kawy latte? Kilka pomysłów - KobietaMag.pl\nKawa i mleko to doskonałe połączenie. Mocne aromatyczne espresso i kremowa mleczna pianka tworzą duet doskonały, któremu mało kto jest w stanie się oprzeć. Aby nieco urozmaicić smak delikatnego latte, wystarczy wykorzystać różne oryginalne dodatki – syropy, rozdrobnione suszone owoce czy wiórki czekoladowe. W jaki sposób możemy je ze sobą połączyć, aby powstało latte doskonałe? Podpowiadamy!\nZ czego składa się klasyczne caffè latte?\nPochodzące ze słonecznych Włoch caffè latte to napój, który składa się z espresso oraz podgrzanego (może być też lekko spienione) mleka. Powstająca na jego wierzchu piana nie powinna przekraczać 1 cm grubości. Latte najczęściej serwuje się w wysokiej szklance na spodku oraz z długą łyżeczką. A jak smakuje klasyczne latte? Po prostu doskonale! Dodanie do espresso dużej ilości mleka znacznie łagodzi charakterystyczny smak czarnej kawy, czyniąc ją subtelną i bardziej wyważoną.\nNajlepsze dodatki do caffè latte\nMleko jest podstawowym składnikiem kawy latte. Oczywiście, w zależności od naszych upodobań, możemy je zastąpić mlekiem roślinnym (np. kokosowym, migdałowym, ryżowym lub sojowym). Warto jednak pamiętać, że nieco zmieni ono smak napoju i raczej nie będzie pienić się tak dobrze jak mleko krowie.\nJeśli chcemy nadać kawie nieco innego smaku, wystarczy dodać do niej odrobinę syropu. Do latte świetnie pasują syropy o smaku waniliowym, orzechowym, karmelowym, imbirowym czy klonowym. Smak napoju mogą zmienić także syropy owocowe (bananowy, malinowy) lub niewielka ilość miksowanych albo drobno pokrojonych owoców.\nSuszone i rozdrobnione owoce idealnie nadają się do dekoracji pianki. Latte wspaniale smakuje z dodatkiem mielonych orzechów, wiórków kokosowych, cząstek migdałów, a także karmelizowanych płatków różanych. Z kolei dodanie utartej czekolady (gorzkiej lub mlecznej) zamieni proste latte w kremowy napój cudownie pachnący kakao.\nJeśli chcemy użyć dodatku, który nie zmieni całkowicie charakteru latte, a jedynie doda delikatnej nutki smakowej, posypmy wierzch kawy szczyptą mielonego cynamonu, goździków albo kardamonu. Przygotowane w ten sposób latte zyska jedynie lekki posmak wybranej przyprawy, a dodatkowo będzie się prezentowało wyjątkowo elegancko i apetycznie.\nZnakomite latte bananowe\nJeśli chcesz zaskoczyć swoich znajomych oryginalnym napojem, przygotuj dla nich pyszne latte o smaku bananowym. Zacznij od zaparzenia espresso – wykorzystaj w tym celu automat do kawy oraz kapsułki od Nespresso. Gdy kawa będzie gotowa, przelej ją do wysokiej szklanki i dodaj dwie łyżki skondensowanego mleka. Następnie spień około 80 ml mleka, dodaj do niego odrobinę syropu bananowego i delikatnie zamieszaj. Przygotowaną w ten sposób piankę przelej do szklanki z resztą składników. Wierzch napoju udekoruj plasterkami suszonego banana. Gotowe!\nZaskakujące latte jaśminowo-anyżowe\nLatte z dodatkiem anyżu niewątpliwie zaskoczy smakiem każdego, kto go spróbuje. Do przyrządzenia napoju potrzebujesz: kawy z kapsułki do Nespresso, 20 ml syropu anyżowego, 250 ml mleka oraz torebki zielonej herbaty o smaku jaśminu. Najpierw nagrzej automat do kawy i zaparz ulubione espresso w wysokiej szklance. Następnie do kawy dodaj syrop anyżowy, po czym delikatnie zamieszaj. Następnie mocno podgrzej mleko, z czego większość (około 200 ml) przelej do kawy, a w pozostałej części zaparz herbatę. Kiedy mleko nabierze delikatnego aromatu jaśminowego, wyrzuć torebkę, a mleko spień i dodaj do przygotowanego napoju. Powstałą na wierzchu latte warstwę pianki udekoruj gwiazdką anyżu. Smacznego!\nAneta 23 marca 2020 11:38\nAż nabrałam ochoty na latte, chyba zaraz sobie zrobię :))\nNeon 23 marca 2020 16:10\nPodoba mi się propozycja jaśminowo-anyżowa 🙂\nagasam9 23 marca 2020 20:33\nmi także przypadła do gustu 🙂\nStrona główna → Sponsorowane → Co warto dodać do kawy latte? Kilka pomysłów


Pałuki - Knur, locha, jałówka, konie, króliki i... urządzenia\nKnur, locha, jałówka, konie, króliki i... urządzenia\nSpośród zwierząt prezentowanych przez 27 wystawców na I Pałuckiej Wystawie Zwierząt nagrodzone zostały:\nNajlepszego knura przywieźli na wystawę Wanda i Jan Biegniewscy z Wronia, a najlepszą loszkę - Eugeniusz Michalski z Jaroszewa. Krowy były tylko dwie, więc nie oceniano ich, a spośród siedmiu jałowic czempionem w kategorii bydła została sztuka Adama Kończala. W kategorii innych zwierząt docenione zostały króliki Zbigniewa Górnego z Wylatowa, nagrodę organizatorów Pałuckich Targów Rolnych zdobyły konie Stanisława Bociana. Pomimo tego, że - spośród zwierząt - uzyskały one najwięcej głosów publiczności, (wyniki na pierwszej stronie Magazynu), nagroda zwiedzających poszła w ręce Eko-Rolu. Organizatorzy nie przewidzieli co prawda, że głosy będą oddawane na twórcę kojców i przegród dla zwierząt, ale ponieważ 386 osób uznało, że te instalacje są na wystawie zwierząt najciekawsze, postanowili honorować ten wybór.\nKojce przygotowane przez rogowski "Eko-Rol" - obok przegród dla bydła i innych instalacji - spotkały się z uznaniem zwiedzających i zasłużyły na puchar publiczności fot. Piotr Bembenek\nW KATEGORII BYDŁA\nW skład komisji oceniajacej jałowice cielne weszli: Zofia Kozłowska, rolnik z Januszkowa i jednocześnie hodowca bydła, Marek Wrzoła, Stefan Owczarzak i Jerzy Molenda - przedstawiciele Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt w Warszawie - Regionalne Centrum Hodowli w Bydgoszczy. Komisja przy ocenie zwracała uwagę na budowę zwierzęcia, typ, kaliber, czyli wysokość, a także cechy mleczności: linię, kształt nóg i budowę wymienia. Członkowie jury podkreślili, że na wystawach prezentowane są zwierzęta urodzone i wychowane w Polsce, a wszyscy wystawcy są pod kontrolą użytkowności mlecznej w Regionalnym Centrum Hodowli Zwierząt w Bydgoszczy.\nCzempionem w kategorii bydła została półtoraletnia jałowica Adama Kończala z Sarbinowa, która wcześniej nie brała udziału w wystawach zwierząt. Jałówka o imieniu Bora (nr 6578) otrzymała od komisji 86 punktów, czyli ocenę bardzo dobrą.\n- Nie spodziewałem się nagrody - mówił Adam Kończal. - Tym bardziej, że nie było wielu wystawców. Trochę ćwiczyliśmy przed targami, aby zwierzę się oswoiło. Miałem trochę obaw co do tego, jak zwierzę będzie zachowywało się na ringu, ale wystawa była dobrze zorganizowana.\nZ kolei wiceczempionat przypadł jałówce, której właścicielem jest Tomasz Frasz z Dochanowa (nr 7231). Komisja przyznała jej 84 punkty. Trzecie miejsce zajęła jałówka Romana Jarmuża z Murczynka (nr 3321), która dostała jeden punkt więcej niż poprzednia sztuka. Stefan Owczarzak z komisji oceniającej wyjaśnił, że o przyznaniu wiceczempionatu w drugiej kolejności decydowały punkty, bowiem o werdykcie komisji zdecydowała lepsza budowa jałowicy pana Frasza. - Pod względem typu i budowy była po prostu lepsza - wyjaśnił.\nKomisja oceniająca jałówki cielne podczas pracy. O lewej: Stefan Owczarzak, Marek Wrzoła, Zofia Kozłowska i Jerzy Molenda fot. Remigiusz Konieczka Marek Mońko (z mikrofonem), przewodniczący komisji, która dokonywała wyceny trzody chlewnej w bardzo przystępny sposób wyjaśniał zgromadzonej na pokazach publiczności tajniki wyceny i oceny poszczególnych sztuk. Z lewej (w czapce) drugi członek jury Wiesław Śledziński. fot. Remigiusz Konieczka\n- "Muszę powiedzieć, że małą nadzieją na sukces mieliśmy" - powiedział Tomasz Frasz. - "Przywiozłem jedną sztukę i to ona odniosła sukces. Jestem zadowolony z pierwszej wystawy zwierząt. Jeżeli w przyszłym roku będą wystawiane jałówki, to przyjadę".\nStefan Owczarzak powiedział, że debiut Pałuckiej Wystawy Zwierząt był udany. Wystawa podnosi rangę pałuckich hodowców.\nCZEMPIONY W KATEGORII TRZODY CHLEWNEJ\nW kategorii trzody chlewnej spośród kilku ras wybierano czempiona i wiceczempiona wystawy. W skład komisji, która dokonywała wyceny wchodziły trzy osoby: Zofia Kozłowska oraz Marek Mońko i Wiesław Śledziński z Polskiego Związku Hodowców i Producentów Trzody Chlewnej Polsus Warszawa, filia w Bydgoszczy.\nKażdy pokaz wewnątrz specjalnie zbudowanej zagrody dla bydła cieszył się wielkim zainteresowaniem publiczności. Po lewej stronie - czempionka wystawy- jałówka Bora.\nfot. Piotr Bembenek Hodowca koni Stanisław Bocian. W tle - prezentowana przez niego klacz, w rękach - dyplom i puchar organizatorów Pałuckich Targów Rolnych fot. Remigiusz Konieczka\nWiesław Śledziński wyjaśnił, że jeżeli chodzi o trzodę chlewną, to przy ocenie pod uwagę brano przygotowanie zwierzęcia do wystawy, sposób jego prowadzenia na wybiegu i pokrój (długość grzbietu, budowa nóg, wielkość tylnej szynki, osadzenia łopatki i dobrze wykształcone sutki). Członkowie komisji każdej sztuce mogli przyznać od 3,5 do 6 punktów. Wśród prezentowanych na wybiegu ras trzody chlewnej były: Duroc, Petrain, Duroc-Petrain, Wielka Biała Polska czy Polska Biała Zwisłoucha. Wiesław Śledziński zaznaczył, iż wybory czempiona i wiceczempiona są nietypowe, bo normalnie wyboru dokonuje się spośród każdej z ras. Ze względu na pierwszą wystawę i małą ilość zwierząt zdecydowano się na wyjątek. Organizatorzy zapowiedzieli, że w roku przyszłym będzie to pomyślane lepiej.\nZwierzęta hodowane przez Sławomira Biegniewskiego zdobywały już tytuły czempionów na krajowej wystawie w Warszawie fot. Piotr Bembenek Adam Kończal, hodowca z podżnińskiego Sarbinowa, zaprezentował najwyżej ocenioną jałówkę\nKomisja wyceniła 26 sztuk zwierząt: 15 knurów i 11 loszek hodowlanych. W kategorii knurów hodowlanych czempionem wystawy został knurek rasy Petrain państwa Wandy i Jana Biegniewskich z Wronia koło Wrześni. Otrzymał on 16,5 punktu od trzech sędziów, co dało średnią 5,5.\n- Jest to pierwszy sukces tego egzemplarza - powiedział Sławomir Biegniewski z Gospodarstw Rolno-Hodowlanego J.W. Biegniewscy. - Charakteryzuje się wysoką mięsnością. Ma 62,3% mięsa i 633 gramy przyrostu dziennego. Bierzemy udział we wszystkich wystawach. Ostatni sukces odnieśliśmy w Minikowie. Nasze zwierzęta otrzymywały tytuły czempionów w Poznaniu i na krajowej wystawie w Warszawie. Miejmy nadzieję, że ta wystawa w następnych latach się rozkręci i będą możliwe wybory czempiona w każdej z ras.\nWybór wiceczempiona w kategorii loszek hodowlanych był trudniejszy. Doszło do konfrontacji loszek Eugeniusza Michalskiego z Jaroszewa i Czesława Januszewskiego z Lucima. Ostatecznie wygrała loszka rasy Wielka Biała Polska Eugeniusza Michalskiego, która otrzymała od jurorów 15,5 punktów, co daje średnią 5,16.\nOdbierając puchar Eugeniusz Michalski podziękował za wyróżnienie i dodał, że w plebiscycie nie ma wygranych ani przegranych, bo różnice w punktacji były minimalne, a wszystkie zwierzęta były bardzo ładne.\nOd niedzieli Wylatowo koło Mogilna będzie znane nie tylko z tajemniczych kręgów w zbożu, ale także ze wspaniałej hodowli królików Zbigniewa Górnego, który na Pałuckiej Wystawie Zwierząt został wyróżniony pucharem za najładniejsze stanowisko w kategorii zwierząt hodowlanych fot. Remigiusz Konieczka\nLoszka z hodowli Eugeniusza Michalskiego zdobyła tytuł wiceczempiona Pałuckiej Wystawy Zwierząt, a jej właściciel z dumą prezentował wręczony mu przez Mariana Słomkowskiego puchar.\nTomasz Frasz z Dochanowa. Jego jałówka zdobyła w swej kategorii tytuł wiceczempiona fot. Piotr Bembenek\nKomisja złożona z trzech osób: Zofii Kozłowskiej oraz Władysława Kiszki i Józefy Błajet - reprezentantów ODR Minikowo wybierała najładniejsze stoisko wśród zwierząt hodowlanych (oprócz trzody chlewnej i bydła) oraz najlepsze stoisko spośród wszystkich hodowców. Puchar w tej kategorii ufundował starosta nakielski Piotr Hemmerling.\nW pierwszej kategorii wyróżniono ekspozycję królików Zbigniewa Górnego z Wylatowa. Jeden z członków komisji oceniającej Władysław Kiszka powiedział, że Zbigniew Górny został wyróżniony dlatego, że miał dużą ekspozycję królików. Decydowały w tym przypadku elementy estetyczne stoiska, oznakowanie i opisanie wystawionych zwierząt oraz ich wygląd.\n- Zbigniew Górny bardzo dobrze przygotowany był do ekspozycji - podsumował Władysław Kiszka. Zbigniew Górny zaskoczony był pucharem. Tym bardziej, że w targach uczestniczył pierwszy raz.\n- Hoduję króliki od 15 lat, od 10 lat je sprzedaję, a od trzech należę do Krajowego Związku Hodowców Królików w Gnieźnie - powiedział Zbigniew Górny. - Ludzie kupując króliki kierują się kolorem futra i rozmiarami. Teraz najchętniej kupowanymi rasami są: Baran Francuski, Olbrzym Belgijski i Nowozelandzki Czerwony.\nZbigniew Górny zapytany, czy w związku z sukcesem planuje rozszerzenie hodowli, odpowiedział, że wszystko zależeć będzie od zbytu. Jeżeli będzie duży, to hodowla zwiększy się, a jeżeli zbyt spadnie, to hodowla królików także.\nPuchar organizatorów I Pałuckiej Wystawy Zwierząt z rąk pomysłodawcy wystawy Mariana Słomkowskiego z firmy Eko-Rol otrzymał Stanisław Bocian z Sulinowa koło Żnina za stoisko z końmi. Na swoim stanowisku zaprezentował dwie klacze o imionach Labora i Romania wraz z półrocznymi źrebakami oraz karetę.\nStanisław Bocian powiedział Pałukom, że cieszy się z nagrody. Przyznał, że trochę liczył na sukces. Podkreślił jednak, że liczba zwierząt, a w szczególności koni, była mała. Jednocześnie wyraził nadzieję, że za rok będzie ich więcej, co będzie atrakcją nie tylko dla zwiedzających, ale i dla wystawców.\nWładysławowi Kiszce z komisji oceniającej stanowiska stoisko Stanisława Bociana bardzo się podobało. - Piękna ekspozycja - powiedział. - Klacze, źrebaki, przejażdżki karocą. Wszystko pięknie opisane.Można powiedzieć, że ekspozycja była pełna i to wzięliśmy pod uwagę przy ocenianiu i wyróżnianiu stoiska pana Bociana.\nOdwiedzający wystawę zwierząt zdecydowali, że puchar powinna otrzymać firma Eko-Rol z Rogowa. Tym samym publiczność doceniła wysiłek włożony przez pracowników firmy w przygotowanie wystawy, bowiem to Eko-Rol dostarczył kojce i przegrody dla wystawianych zwierząt. Firma Eko-Rol otrzymała 386 głosów.\n- Cieszymy się, że publiczność doceniła wysiłek pracowników, którzy w krótkim czasie zamontowali urządzenia, które się sprawdziły. Jesteśmy bardzo zadowoleni z wyróżnienia - powiedział Marian Słomkowski.\nGdy do amfiteatru dotarła kartka z wynikami głosowania, w pierwszej chwili organizatorzy myśleli, że tyle punktów zdobyło zaznaczone na planie targów stoisko koni Eko-Rolu. Jednak po chwili zastanowienia nastąpiła refleksja, że to niemożliwe. Że publiczność po prostu głosowała na urządzenia wystawowe zaprezentowane przez Eko-Rol.\nWyróżnieni na I Pałuckiej Wystawie Zwierząt oraz wszyscy członkowie komisji oceniających docenili organizatorów za bardzo dobre przygotowanie infrastruktury i zwierząt do pokazów. Jednocześnie wyrazili nadzieję, że za rok będzie więcej zwierząt i wystawców.


Gdybyśmy wiedzieli, jak wiele możemy wygrać …\nPytanie: Jakie osobiste korzyści daje mi mój wkład w rozpowszechnianie nauki kabały na świecie? Jakie wynagrodzenie otrzymam od Stwórcy za to, że opowiem całemu światu o tym, że musimy osiągnąć jedność ze Stwórcą?\nOdpowiedź: Istnieje tylko jedna dusza, która rozbiła się i rozpadła na wiele części. A teraz każda część – każdy z nas odbudowuje ze swojej strony całe naczynie duszy. Ja składam całe naczynie zgodnie ze swoimi właściwościami, ty organizujesz i zbierasz je zgodnie z twoimi właściwościami, ona zgodnie z jej, itd.\nDlatego tak ważne jest, aby przyciągnąć do nauki i naprawy jak najwięcej ludzi na świecie.\nJesteśmy jedną integralną duszą, gdzie wszyscy są zawarci w każdym i w każdej części zawarte są wszystkie inne części. Oczywiście, że jest to korzystne dla mnie, jeśli przebudzę jakieś martwe odłamki duszy.\nJa budzę je, zapalam, ożywiam, zachęcam, że warto jest studiować, dążyć do celu, i one zaczynają pracować. W taki sposób budzę innych i oni wykonują naprawę dla mnie!\nNie robię im przysługi tym, że popycham ich do naprawy, do celu stworzenia, Stwórcy. A na odwrót, przebudzając innych, zmuszam ich do wykonywania pracy dla mnie. W taki sposob oni naprawiają moją duszę.\nNa przykład, przyjechałem na kongres i nauczam was. Uwierzcie mi, że ja wygrywam bardzo dużo – więcej niż wy wszyscy: do tego stopnia, na ile przekazuję wam wiedzę, przebudzenie. Ja przebudzam was i wy zaczynacie naprawiać siebie, ale w istocie naprawiacie moją duszę.\nNie rozumiemy tego i dlatego zaniedbujemy rozpowszechnianie. Wydaje się nam, że nieważne jest to, jak wiele osób dowie się o kabale i że na nas osobiście nie będzie to miało wpływu. Ale we mnie są takie właściwości, które nigdy nie będę w stanie bezpośrednio naprawić, ale tylko przez kogoś, okrężną drogą.\nJeżeli grupa przebudza się i wpływa na mnie, inspirując mnie tym, jak dobry jest duchowy cel i wielki jest Stwórca, to przebudzam się i zaczynam pracować na obcym paliwie, na energii przyjaciół.\nBiorę ucznia i zaczynam go uczyć i, ucząc się u mnie, on naprawia moją duszę. Gdybyśmy zrozumieli, jak wiele człowiek wygrywa od rozpowszechniania, to każdy niepowstrzymanie rwał by się do grupy, do rozpowszechniania.\nTo jest jak otwarcie fabryki, w której pracują twoi pracownicy – wszyscy oni pracują dla Ciebie. Uczniowie naprawiają duszę nauczyciela.\nKategorie: Kongresy, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozpowszechnianie metody, Wydarzenia\n« Kabaliści o narodzie Izraela i narodach świata, cz. 2 Kabaliści o narodzie Izraela i narodach świata, cz. 3 »\nświaty duchowe Kabalistyczna geografia Kabała egoizm Stwórca natura modlitwa Kongresy Tłumaczenie artykułów z Ynet wyższa rzeczywistość połączenie Zohar cel życia postrzeganie Nowości


Militaria - wszystko o broni i wojsku 695\nocena: 3.5 (321)\nSystem obrony powietrznej S-400 na Kamczatce\nSiły zbrojne Federacji Rosyjskiej rozmieściły pułkowy zestaw systemu przeciwlotniczego i przeciwrakietowego S-400 w rejonie Kamczatki.\nocena: 3.5 (334)\nRadar „Żelaznej Kopuły” dla Kanady. Produkcja z udziałem niemieckiej firmy\nSiły zbrojne Kanady zdecydowały o pozyskaniu stacji radiolokacyjnych Elta EL/M-2084. Radary tego typu są używane między innymi we współpracy z systemami przeciwrakietowymi krótkiego zasięgu Iron Dome.\nocena: 3.5 (360)\nM-346 Master podstawą polsko-włoskiej bazy szkoleniowej dla Europy?\nPolska „Szkoła Orląt” w Dęblinie może stać się centrum szkoleniowym sił powietrznych, z którego będą korzystać również inne państwa europejskie – przekonują przedstawiciele koncernu Alenia Aermacchi. Prezentując możliwości, jakie daje zaawansowany, cyfrowy system szkolenia którego częścią jest samolot M-346 Master, producent przedstawił też schemat malowania pierwszego egzemplarza przeznaczonego dla Polskich Sił Powietrznych.\nocena: 3.5 (361)\nOdnaleziono wrak rosyjskiego okrętu podwodnego u wybrzeży Szwecji\nZespół poszukiwań podwodnych Ocean X Team odnalazł na dnie Morza Bałtyckiego u wybrzeży Szwecji wrak miniaturowego okrętu podwodnego, który prawdopodobnie należał do marynarki wojennej carskiej Rosji.\nocena: 3.5 (338)\nJaponia walczy o kontrakt na australijskie okręty podwodne\nJaponia planuje wysłać w sierpniu br. oficjalną delegację do Australii, aby kontynuować rozmowy na temat ewentualnej budowy okrętów podwodnych dla australijskich sił morskich. Canberra planuje zakup 11 nowoczesnych jednostek tego rodzaju.\nocena: 3.3 (169)\nMiliard koron na remont czeskich Sokołów\nOkoło miliarda koron (41 mln dolarów) przeznaczy ministerstwo obrony Republiki Czeskiej na serwis w PZL-Świdnik dziesięciu śmigłowców W-3 Sokół w latach 2015-2021. Prace mają objąć, między innymi, kapitalne remonty ośmiu z czeskich maszyn, którym niebawem kończą się resursy.\nocena: 3.4 (190)\nAmerykańscy marines dostaną więcej minidronów\nAmerykańska piechota morska zwiększyła zamówienie na małe, bezzałogowe aparaty latające RQ-21A Blackjack. Jest to wynik coraz większego zapotrzebowania na systemy rozpoznawcze tego rodzaju.


Gdzie najkorzystniej obstawiać piłkę nożną? – Wygrajligemistrzow.pl\nPiłka nożna jest bez wątpienia najpopularniejszym sportem na świecie. O ile w Ameryce pod względem popularności konkurować może liga koszykówki NBA, to jednak w Europie ciężko znaleźć dyscyplinę sportową, która regularnie przyciąga zainteresowanie tak ogromnej ilości widzów. Stąd też zakłady bukmacherskie w Polsce i na świecie dotyczą w głównej mierze piłki nożnej. A więc, który bukmacher oferuje najlepsze zakłady na piłkę nożną?\nFanatycy piłki kopanej na pewno będą usatysfakcjonowani tą informacją. Otóż to właśnie piłka nożna spośród wszystkich dostępnych dyscyplin posiada najwięcej możliwości zawarcia zakładów u bukmacherów. Oprócz tego wydaje się, że to właśnie piłka może przynieść największe profity finansowe w dłuższej perspektywie.\nZakłady bukmacherskie na piłkę nożną dostarczają graczom mnóstwo różnych kombinacji i konfiguracji do zagrania. Najlepsi bukmacherzy oferują nie tylko możliwość obstawienia końcowego rezultatu czy też wytypowania zwycięskiej drużyny. Profesjonalni bukmacherzy oferują swoim graczom o wiele, wiele więcej. Wyróżnić można chociażby opcję zawarcia zakładu na ilość żółtych kartek, liczbę rzutów różnych, wynik meczu do pierwszej połowy czy też strzelców goli w całym meczu. Jednak najlepsze firmy bukmacherskie w Polsce oferują ponadto wiele więcej. Jak więc wybrać bukmachera, u którego warto obstawiać zakłady na piłkę nożną?\nBukmacher z najlepszą ofertą zakładów na piłkę nożną\nWielu graczy chcących zacząć obstawiać mecze ma bardzo duży dylemat na początku swojej drogi, dotyczący tego, który bukmacher będzie najlepszy. Czasami podjęcie takiej decyzji podlega jedynie intuicji, przypadkowi, a czasami niektórzy gracze pod uwagę biorą wiele ważnych aspektów. Do najważniejszych czynników mających wpływ na wybór bukmachera powinno zaliczać się:\nwysokość kursów na dane wydarzenie sportowe,\nmożliwość dostępnych opcji na zawarcie zakładu,\ncashout w trakcie gry,\nbonusy dla nowych graczy,\nekspresowe wpłaty i wypłaty,\nmożliwość obstawiania wydarzeń sportowych w trybie “live”.\nPiłka nożna jest dosyć specyficznym sportem, ponieważ czasami jedna czerwona kartka bądź też absencja którego z liderów drużyny może kompletnie zmienić losy spotkania. Stąd też powyższe czynniki mają determinujący wpływ na to, aby móc skutecznie obstawiać zakłady bukmacherskie. Biorąc pod uwagę powyżej wymienione czynniki należy stwierdzić, że jednym z lepszych bukmacherów do obstawiania piłki nożnej jest bukmacher Betfan. Dzięki temu, że bukmacher ten posiada jedne z najwyższych kursów na rynku, oferuje szybkie wpłaty, a także możliwość zawierania zakładów “live”, to właśnie u tego bukmachera można z powodzeniem zawierać zakłady na wydarzenia piłki nożnej.


Agencja ochrony gwarancją bezpieczeństwa – LuxuryGOLD\nAgencja ochrony gwarancją bezpieczeństwa\n4 grudnia 2020 11 grudnia 2020 Luxury\tBrak komentarzy\nBoisz się o bezpieczeństwo swojej firmy, terenu, a może potrzebujesz ochrony ze specjalnymi uprawnieniami? Chcąc zapewnić jak najwyższy poziom ochrony warto zwrócić się do agencji ochrona, która świadczy profesjonalne usługi i zadba o bezpieczeństwo twoje i twojego mienia.\nUsługi świadczone przez firmy ochroniarskie\nChcąc zadbać w pełni o swoje mienie, warto zastanowić się nad poszczególnymi usługami, jakie oferują agencje ochrony. Każda firma ma nieco inny zakres oferowanych usług i należy dobrać taką agencję, która usługami spełniać będzie nasze oczekiwania. Jakie usługi można spotkać w branży ochroniarskiej?\nOchrona fizyczna – to główna działalność większości firm ochroniarskich. Skupia się wokół ochrony osób, mienia, a także ochrona obiektów. Odpowiednio przeszkolona kadra, indywidualne podejście do potrzeb zleceniodawcy są kluczowymi aspektami w tej działalności. Często firma ochroniarska oferuje także zabezpieczenia imprez masowych w ramach działalności ochroniarskiej.\nKonwojowanie wartości pieniężnych – zlecają je głównie firmy, jednak agencje ochrony świadczą te usługi także dla osób prywatnych. To bardzo poważne zadanie, do którego wyznaczona jest wyspecjalizowana kadra oraz specjalistyczny sprzęt, w tym odpowiednio zabezpieczone pojazdy. Najwyższe formy ochrony oraz działanie zgodnie z ustawą o konwojowaniu mają zapewnić najwyższe bezpieczeństwo.\nMonitoring i ochrona elektroniczna – odbiór i rejestracja sygnałów to jeden z aspektów ochrony, który poprawia bezpieczeństwo na danym terenie. Człowiek nie jest w stanie być wszędzie, jednak mając do pomocy dodatkowe oczy, którymi są chociażby kamery, bezpieczeństwo wzrasta. Wysokiej jakości sprzęt oraz jego montaż z pewnością przydadzą się w ochronie obiektu.\nZabezpieczenia techniczne – stanowią jedne z kluczowych elementów bezpieczeństwa na danym terenie. Oględziny obiektu, dobranie odpowiednich systemów ochrony to podstawa dobrze wykonanej usługi. Agencje ochrony zapewniają także konserwacje sprzętu oraz jego naprawę w razie konieczności.\nDoradztwo i obsługa firmy – tworzenie planu ochrony to podstawa działalności agencji ochrony i efektywnej ochrony. Doradztwo odnośnie form zabezpieczeń to jedna z usług, którą cenią sobie firmy.\nSpecjalistyczne usługi ochrony – świadczone przez oddziały SUFO, a więc specjalistyczne jednostki ochrony. Osoby z takiej jednostki posiadają odpowiednie uprawnienia do wykonywania swoich obowiązków, w tym posiadają zezwolenie na broń.\nUtrzymywanie czystości – jest to dodatkowa usługa świadczona przez niektóre firmy ochroniarskie. W razie potrzeby firma taka oferuje usługi w konserwacji terenów zielonych oraz utrzymywaniu porządku na danym obszarze (zamiatanie liści, usuwanie zalegającego śniegu itp.).\nW Łodzi wiele firm ochroniarskich posiada swoje oddziały. W dużych miastach, gdzie siedziby swoich firm lokują zarówno mali, jak i duzi przedsiębiorcy przydaje się pomoc ze strony kogoś takiego, jak agencja ochrony https://magnumochrona.pl/uslugi/. Warto podczas wyboru kierować się zakresem świadczonych usług, a także zasięgnąć opinii od instytucji i osób, którym dana firma ochroniarska pomagała. Dzięki temu będziemy mieć pewność wyboru najlepszego usługobiorcy.\n← Moda męska sezon jesień-zima 2020/2021\nObuwie ochronne i buty robocze – stosowane oznaczenia →


Lampa do HITACHI CP-S275 - Najlepšia cena, rýchle dodanie\nLampa do HITACHI CP-S275\nLampy do projektora HITACHI CP-S275 Model lampy: DT00461 (lub DT00521)\nDo swojego projektor HITACHI CP-S275 znajdą u nas Państwo lampy z modułem i same żarówki od oryginalnych i nieoryginalnych producentów.\nLampy z modułem do projektora HITACHI CP-S275\nOryginalna lampa z modułem do HITACHI CP-S275 to lampa od oryginalnego producenta. Polecamy ten wariant ze względu na największą niezawodność i łatwość wymiany.\nGeneryczna lampa z modułem do HITACHI CP-S275 to żarówka od jednego z autoryzowanych producentów lamp (Osram P-VIP, Philips UHP, Ushio, Matsushita, Iwasaki HSCR) zamontowana w module od alternatywnego producenta (original inside). Jest to wariant oferujący wysoką jakość projekcji - polecamy ze względu na wysoką niezadowność i niższą cenę.\nKompatybilna lampa z modułem do HITACHI CP-S275, to po prostu zamiennik od alternatywnego producenta. Lampa ta oferuje niższą jakość projekcji i krótszą żywotność w stosunku do lamp oryginalnych, niemniej jednak jest to opcja bardziej atrakcyjna cenowo. Ten typ lamp polecamy szczególnie do domowego użytku ze względu na niższą cenę i łatwość montażu.\nLampy bez modułu do projektora HITACHI CP-S275\nOryginalna lampa bez modułu do HITACHI CP-S275 to żarówka od jednego z autoryzowanych producentów lamp (Osram P-VIP, Philips UHP, Ushio, Matsushita, Iwasaki HSCR), przeznaczona do montażu w poprzednim module. To rozwiązanie jest tańsze niż zakup lampy w module, ale wymaga manualnej zręczności i doświadczenia. Ten wariant polecamy klientom, którzy mają doświadczenie z wymianą samej żarówki.\nKompatybilna lampa bez modułu do HITACHI CP-S275 to goła, zamienna żarówka od alternatywnego producenta. Jest to najtańszy oferowany przez nas wariant. Polecamy go szczególnie tym klientom, którzy mają doświadczenie z wymianą samej żarówki i którym zależy bardziej na niższej cenie niż na jakości projekcji.


Wywóz szamba Anieliny\nMapa firm z miejscowości Anieliny\nFirmy z miejscowości Anieliny\nNasza witryna jest stworzona w celu by ułatwić Wam odnaleźć firmę która trudni się opróżnianiem zbiorników na szamba w miejscowości Anieliny - niestety skoro widzisz tą wiadomość znaczy że jeszcze nie ma w naszej bazie żadnej firmy w tej miejscowości - Kliknij aby dodać tu firmę asenizacyjną\nZawiadomienie dla mieszkańców miejscowości Anieliny\nWłaściciele gospodarstw domowych jeżeli działka nie ma dostępu do gminnej kanalizacji muszą podłączyć się do kanalizacji do bezodpływowych zbiorników na fekalia. Najważniejszą rzeczą jest aby zbiornik miał aktualną aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) również certyfikat Państwowego Zakładu Higieny (PZH). Sprawdzone przedsiębiorstwa które wykonywają w rejonie miejscowości Anieliny to ABC Szamba Betonowe, Eurobet, BetoneX.\nUwaga w tym roku wzmożone stały się przeglądy sprawności pojemników na ścieki, weryfikowane nie tylko będzie czy ścieki nie są wylewane do rowów czy na pola ale też czy pojemniki są atestowane i mają aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) również certyfikat Państwowego Zakładu Higieny (PZH).\nDodaj do tej strony szambiarkę z miejscowości Anieliny kliknij\nWywóz szamba Anieliny, Opróżnianie szamba Anieliny, usługi asenizacyjne Anieliny, Szambiarka Anieliny, Szambowóz Anieliny.\n© Wywóz szamba Anieliny


Środa - Tydzień Jakości Kształcenia - Uniwersytet Jagielloński\n10:00-11:00 - Wykład. Praca w czasach pandemii\nEdukacyjny program promocji zdrowia – wykład z pokazem multimedialnym nt. metod obniżania napięcia emocjonalnego, strategii redukcji stresu w obliczu zmian dotychczasowych zwyczajów, schematów i stylów życia. Zostaną przedstawione elementy zarządzania czasem w sytuacji pracy zdalnej oraz wiadomości z obszaru redukcji lęku i objawów paniki. Zajęcia prowadzi magister psychologii.\nProwadzący: mgr Karolina Duniec (Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy)\nTermin: 14 kwietnia (środa), godz. 10:00-11:00\nGrupa docelowa: nauczyciele akademiccy, pracownicy administracyjni\n12:00-13:00 - Seminarium, dyskusja. Świat na krawędzi - jak skutecznie uczyć i informować o grożącej nam katastrofie klimatyczno-ekologicznej\nDane na temat stanu środowiska oraz dzikiej przyrody są alarmujące. Emisja gazów cieplarnianych, pochodzących między innymi ze spalania paliw kopalnych, prowadzi do coraz szybszego wzrostu średniej temperatury na Ziemi, określanego jako globalne ocieplenie. Wzrost temperatury prowadzi z kolei do nasilenia się ekstremalnych zjawisk pogodowych, takich jak huragany, powodzie, deszcze nawalne, susze. Globalne ocieplenie wraz z zanikiem siedlisk, spowodowanym w dużej mierze przez rolnictwo, ale także z zanieczyszczeniami gleby i powietrza, pochodzącymi miedzy innymi z przemysłu, ale i z rolnictwa, są odpowiedzialne za masowe wymieranie, które już teraz jest nazywane szóstym masowym wymieraniem gatunków. Procesy te, zarówno składowa klimatyczna, jak i ekologiczna, zagrażają nie tylko dzikiej przyrodzie, ale ludzkiej cywilizacji.\nNa spotkaniu, po mojej wstępnej prezentacji, będziemy próbowali odpowiedzieć na pytania związane ze stanem naszej Planety i ludzkiego społeczeństwa: Czy jest możliwe zatrzymanie powyższych procesów? A jeżeli tak, to co należało by zrobić? Czy jest konieczne adaptowanie się zarówno do nieuchronnych zmian, jak i do warunków niezbędnych by zatrzymać nadchodzącą katastrofę? Jak przekonać jak największą cześć społeczeństwa o konieczności natychmiastowych działań? I w końcu – jak komunikować o możliwych zagrożeniach, tak, by nie spowodować depresji klimatycznej?\nProwadzący: dr hab. Paulina Kramarz, prof UJ (Instytut Nauk o Środowisku, Wydział Biologii)\nTermin: 14 kwietnia (środa), godz. 12:00-13:00\nMiejsce: MS Teams -> link\nGrupa docelowa: nauczyciele akademiccy, studenci, doktoranci, słuchacze studiów podyplomowych, pracownicy administracyjni\n12:00-13:00 - Szkolenie. Czego nie wiesz o MS Teams, a na pewno chciałbyś wiedzieć\nMało znane lub niedoceniane funkcjonalności, przydatne w realizacji dydaktyki (...i nie tylko) w oparciu o MS Teams i chmurę Office 365.\nProwadzący: mgr Kinga Lechowicz, Monika Jeleń (Centrum Informatyki)\nGrupa docelowa: nauczyciele akademiccy, studenci, doktoranci, pracownicy administracyjni, słuchacze studiów podyplomowych\n14:00-15:30 - Wykład. Prawo autorskie w zdalnym nauczaniu\nCelem wykładu będzie omówienie zasad prowadzenia zajęć akademickich w formie zdalnej, w tym wykorzystania materiałów dydaktycznych, z punktu widzenia prawa autorskiego. Konieczność wdrożenia kształcenia na odległość w szkolnictwie wyższym rodzi wyzwania dla procesu dydaktycznego w kontekście reguł praw własności intelektualnej. Nauczyciele akademiccy muszą dysponować pełną wiedzą o możliwościach, ale i ograniczeniach, jakie pojawiają się podczas zajęć ze studentami w formule on-line.\nPo części wykładowej (1 godz.) będzie część konsultacyjno-dyskusyjna, w której uczestnicy będą mogli podzielić się swoimi wątpliwościami.\nProwadzący: dr Sybilla Stanisławska-Kloc (Katedra Prawa Własności Intelektualnej, Wydział Prawa i Administracji)\nTermin: 14 kwietnia (środa), godz. 14:00-15:30\nGrupa docelowa: nauczyciele akademiccy, doktoranci\n14:00-16:00 - Debata. Jak wam się podoba zdalne nauczanie? Debata nauczycieli i studentów Wydziału Farmaceutycznego UJ CM\nSpotkanie ma na celu wymianę poglądów, opinii, pomysłów dotyczących nauczania zdalnego prowadzonego na Wydziale Farmaceutycznym UJ CM, poszukamy przykładów dobrej praktyki, okreslimy plusy zdalnego nauczania i zastanowimy się z czego należy zrezygnować.\nProwadzący: dr hab. Agnieszka Skowron, prof. UJ (Wydział Farmaceutyczny)\nTermin: 14 kwietnia (środa), godz. 14:00-16:00\n15:00-16:00 - Szkolenie. Prawa i obowiązki studenta\nKażdy student ma prawo do przeszkolenia z zakresu praw i obowiązków studenta, a za realizację tego zadania odpowiedzialny jest samorząd studencki. Podczas szkolenia studenci zostaną zapoznani między innymi z organizacją uczelni, w tym z poszczególnymi jednostkami administracyjnymi uniwersytetu, możliwościami uzyskania Indywidualnego Planu Studiów, urlopu studenckiego czy też usprawiedliwienia nieobecności.\nProwadzący: Anna Rudzińska (Samorząd Studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego)\nTermin: 14 kwietnia (środa), godz. 15:00-16:00\n15:00-16:00 - Spotkanie. Nauczanie zdalne a zdrowie psychiczne i fizyczne\nCo, poza zmianą metod prowadzenia kształcenia, zmieniło się w wyniku pandemii? Czy długotrwałe korzystanie z komputera może mieć negatywne skutki dla zdrowia psychicznego? Jak zapobiegać konsekwencjom długiego lockdownu, aby cieszyć się dobrym samopoczuciem? Jak pracować efektywnie, kiedy okoliczności są raczej demotywujące? Na wszystkie te pytania postarają się odpowiedzieć goście panelu: specjaliści z dziedziny zarówno zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.\nProwadzący: Jagna Kazienko (Studencki Ośrodek Wsparcia i Adaptacji SOWA), Kinga Dymowska (fizjoterapeutka)\nGrupa docelowa: nauczyciele akademiccy, studenci, doktoranci\n16:00-17:30 - Warsztat. Zastosowanie coachingu akademickiego w rozmowie pohospitacyjnej\nDo udziału w warsztacie zapraszamy dziekanów, dyrektorów instytutów, kierowników studiów. Podczas warsztatu zostaną poruszone kwestie dotyczące z jednej strony przeprowadzania hospitacji zajęć, a z drugiej równie ważnej „rozmowy pohospitacyjnej”. Najpierw uwaga zostanie skupiona na opracowaniu/dopracowaniu kryteriów hospitacji. W tej części porozmawiamy sobie też o celach hospitacji. Następnie przy pomocy aktywnych pytań zostanie wypracowany sposób przeprowadzania rozmowy „pohospitacyjnej”. Całość zakończy podsumowanie prac warsztatowych.\nProwadzący: dr hab. Justyna Bugaj, prof. UJ (Pełnomocnik Rektora UJ. ds jakości kształcenia)\nTermin: 14 kwietnia (środa), godz. 16:00-17:30\nGrupa docelowa: nauczyciele akademiccy\n16:00-17:30 - Warsztat. Języki żydowskie przez internet: ABC języka jidysz\nSpotkanie będzie poświęcone nauczaniu języków żydowskich w formie zdanej. Dr M. Tuszewicki, wicedyrektor Instytutu Judaistyki, jidyszysta i dydaktyk języka jidysz w pierwszej części spotkania opowie o metodach pracy i wyzwaniach związanych z nauczaniem zdalnym języka. W drugiej części spotkania zapozna uczestników z podstawami języka jidysz.\nProwadzący: dr Marek Tuszewicki (Instytut Judaistyki, Wydział Historyczny)\nGrupa docelowa: nauczyciele akademiccy, doktoranci, pracownicy administracyjni, studenci, studenci Jagiellońskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku\n16:00-18:00 - Debata. Debata o jakości kształcenia na Wydziale Chemii\nSpotkanie studentów wydziału z kierownikami kierunków i prodziekanem\nProwadzący: dr hab. Paweł Kozyra, dr Małgorzata Krzeczkowska (Wydział Chemii)\nTermin: 14 kwietnia (środa), godz. 16:00-18:00\n18:00-19:30 - Debata. Debata o nauczaniu i uczeniu się języków obcych na uczelniach\nJagiellońskie Centrum Językowe przy współpracy z Samorządem Studentów UJ zaprasza serdecznie na debatę dotyczącą kształcenia językowego na uczelniach wyższych w odniesieniu do kierunków rozwoju Uczelni oraz analizy korzyści płynących z rozwijania swoich umiejętności językowych z perspektywy studenckiej oraz potrzeby studentów w zakresie kształcenia językowego.\nW spotkaniu wezmą udział: Dyrektor Jagiellońskiego Centrum Językowego - Pani Dominika Stopa; Członek Sustainability Self-Steering Committee w ramach UNA Europa Alliance, Członek Polskiej Komisji Akredytacyjnej, nauczyciel akademicki na Wydziale Prawa i Administracji UJ - Profesor Piotr Szwedo; Dyrektor Centrum Wsparcia Dydaktyki - Pan Piotr Szumliński oraz Przewodnicząca Samorządu Studentów UJ - Pani Marcelina Kościołek.\nTermin: 14 kwietnia (środa), godz. 18:00-19:30\nGrupa docelowa: studenci, doktoranci, nauczyciele akademiccy\nDołącz do wydarzenia (bez konieczności rejestracji)!\n9:00-16:30 - Targi Pracy\nTARGI PRACY ONLINE 12-16.04.2021\nTo wyjątkowa okazja do spotkania z przedstawicielami 25 firm i instytucji, poznania ofert pracy, stażów i praktyk oraz uzyskania odpowiedzi na wszystkie, nawet najtrudniejsze, pytania. Zapraszamy na dedykowane sesje Q&A.\nWystarczy uzupełnić formularz: link. Gdy prześlesz go do nas, skontaktujemy się z Tobą, by poinformować o szczegółach technicznych spotkań.\nInformacje o 25 Wystawcach biorących udział w Targach są dostępne na stronie: https://biurokarier.uj.edu.pl/targi-pracy\nJAK BĘDZIE WYGLĄDAĆ SPOTKANIE Z DANĄ ORGANIZACJĄ?\nSpotkanie z każdym Wystawcą dzieli się na dwie części - prezentację danej organizacji oraz sesję Q&A. Każda z części trwa 45 minut, więc na spotkanie z jednym Wystawcą należy zarezerwować sobie 1,5 godziny.\nul. Ingardena 6 (wejście od Oleandry 2A), p.0.15; 30-060 Kraków


Komisarz plebiscytu i dyktator powstania - Powstania śląskie - Przystanek Historia\nAutor: Grzegorz Bębnik, Sebastian Rosenbaum, Mirosław Węcki 20.03.2021\nGrzegorz Bębnik Sebastian Rosenbaum Mirosław Węcki Powstania śląskie Wojciech Korfanty Plebiscyty terytorialne\nMimo iż początkowo wszyscy zdawali się przychylać do propozycji polskich, aby większą część regionu inkorporować do Polski, to niemieckie protesty oraz brytyjskie obawy o zdolność Niemiec do spłaty reparacji wojennych wskutek utraty tak kluczowego dla gospodarki regionu jak Górny Śląsk, jak też o nadmierne wzmocnienie Francji na kontynencie sprawiły, że podjęto inną decyzję.\nW traktacie wersalskim wpisano, że w regionie przeprowadzony zostanie plebiscyt, w którym miano zapytywać mieszkańców o pożądaną przez nich przynależność regionu do Polski lub Niemiec. Wyniki plebiscytu nie miały być wiążące dla sprzymierzonych mocarstw. Traktowano je raczej jako rodzaj zbadania opinii publicznej, której głos, oczywiście, miał być brany pod uwagę.\nBudził wiele emocji, nie zawsze pozytywnych, tymczasem rolą komisarza plebiscytowego było zapewnienie szerokiego frontu polskich środowisk. To trudne zadanie w dużej mierze mu się powiodło: mimo programowych sporów zespolił wszystkie polskie siły w regionie dla celu, który uznawał za nadrzędny – zwycięstwa w plebiscycie.\nPlebiscyt – i kampania plebiscytowa – przebiegać miały pod okiem aliantów. Jak wspomniano, przyjechali do górnośląskiego okręgu plebiscytowego w lutym 1920 r. Do Opola przybyła misja sprzymierzonych z francuskim generałem Henri Le Rondem, reprezentantem Francji, gen. Alberto de Marinisem Stendardo di Ricigliano jako przedstawicielem Włoch oraz płk. Haroldem Percivalem z Wielkiej Brytanii. Stanęli oni na czele Międzysojuszniczej Komisji Rządzącej i Plebiscytowej Górnego Śląska, władzy zwierzchniej obszaru, na którym miało się odbyć głosowanie. Wraz z nimi przybyły również wojska międzysojusznicze, na początku Francuzi, nieco później także Włosi, podczas gdy Brytyjczycy zjawili się tuż przed wyznaczonym terminem plebiscytu (20 marca 1921 r.) oraz podczas III powstania śląskiego. Prym, politycznie i militarnie, wiedli Francuzi, mający jednoznacznie propolskie nastawienie. Zadaniem oddziałów było zapewnienie bezpieczeństwa i sprawiedliwego przebiegu kampanii plebiscytowej i samego głosowania. Niemiecki Grenzschutz, tłumiący niedawne I powstanie śląskie, został wycofany z okręgu plebiscytowego. Na miejscu pozostała jednakże niemiecka policja bezpieczeństwa (Sicherheitspolizei), zwana popularnie „zicherką”. Jej obecność krytykowali działacze polscy, uważający, że policjanci swoją stronniczą postawą uniemożliwiają uczciwe przeprowadzenia plebiscytu, działając na niekorzyść ruchu polskiego. Dopiero jesienią 1920 r., po II powstaniu śląskim, nastąpiła likwidacja tej struktury i jej zastąpienie parytetową, polsko-niemiecką Policją Plebiscytową.\nZarówno Polacy, jak i Niemcy zorganizowali własne komisariaty plebiscytowe, prowadzące agitację oraz koordynujące działania aktywistów obydwu wrogich obozów narodowych. Na czele Komisariatu Plebiscytowego na rzecz Niemiec z siedzibą w Katowicach stanął burmistrz Rozbarku, a późniejszy landrat (starosta) powiatu bytomskiego dr Kurt Urbanek, polityk katolickiej partii Centrum, człowiek raczej nieznany w skali regionu. Inaczej z polskim odpowiednikiem. Polski Komisariat Plebiscytowy za siedzibę obrał sobie hotel „Lomnitz” w Bytomiu. Na jego czele rząd Rzeczypospolitej postawił Wojciecha Korfantego. Odnośna decyzja Rady Ministrów zapadła w grudniu 1919 r., ale nominacja kontrasygnowana przez Józefa Piłsudskiego dotarła do Korfantego dopiero 20 lutego następnego roku. Sięgające poprzedniego roku zgrzyty między obydwoma politykami nie wygasały.\nKorfanty nie był wówczas na Górnym Śląsku postacią niesporną, akceptowaną przez całe polskie spektrum. Przeciwnie, budził wiele emocji, nie zawsze pozytywnych, tymczasem rolą komisarza plebiscytowego było zapewnienie szerokiego frontu polskich środowisk. To trudne zadanie w dużej mierze mu się powiodło: mimo programowych sporów zespolił wszystkie polskie siły w regionie dla celu, który uznawał za nadrzędny – zwycięstwa w plebiscycie. Na swoich zastępców powołał liderów głównych polskich ugrupowań politycznych: Konstantego Wolnego z Chrześcijańskiego Zjednoczenia Ludowego, Józefa Biniszkiewicza z Polskiej Partii Socjalistycznej oraz Józefa Rymera, przywódcę Zjednoczenia Zawodowego Polskiego i działacza Narodowej Partii Robotniczej. Nominacja socjalisty Biniszkiewicza musiała być dlań niełatwą decyzją, zważywszy na temperaturę jego niechęci do ruchu socjalistycznego. Poczucie obowiązku wzięło jednak górę nad programowymi i osobistymi animozjami.\nJako komisarz był apodyktyczny, a nawet despotyczny, arbitralny i niechętnie przyjmujący cudze racje. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że właśnie taka osoba była wówczas właściwa na tym stanowisku. Sam Biniszkiewicz przyznawał z niechęcią, że „Korfanty jest najodpowiedniejszym komisarzem plebiscytowym”. Trafna jest opinia działacza polonijnego Władysława Berkana. Nieukrywający swej awersji wobec Korfantego polityk przyznawał, że stanowisko komisarza plebiscytowego „wymagające znajomości terenu, osobistej odwagi, no i trochę bezczelności, było akurat jakby stworzone dla Korfantego”. A jednak władze w Warszawie nie były do niego do końca przekonane. Premier Witos miał wypytywać goszczącego w stolicy działacza śląskiego Józefa Syskę, „czy nie należałoby dokonać zmiany na stanowisku komisarza”, nosząc się z myślą o wprowadzeniu na jego miejsce ludowca Feliksa Kurpilasa. Po latach Witos przyznał, że błędnie rozpoznawał postawę i pozycję Korfantego. „Z czasem miałem się możność przekonać, z jakimi on tam się musiał spotykać trudnościami, walczyć z przeciwieństwami i z codziennym osobistym niebezpieczeństwem”. Wysłannicy polskiego rządu wizytujący Polski Komisariat Plebiscytowy pisali, iż Korfanty „jednym imponuje, drugich zraża. Nie znoszą go, ale uważają za jedynego”. Choć niezmiennie noszono się z myślą odwołania komisarza, władze nie zdecydowały się na ten krok – nie było lepszego kandydata.\nOstatnie strony traktatu wersalskiego z 28 czerwca 1919 r., w którym zdecydowano o przeprowadzeniu plebiscytu na Górnym Śląsku. Fot. ze zbiorów Biblioteki Śląskiej w Katowicach\nPrzewodniczący Międzysojuszniczej Komisji Rządzącej i Plebiscytowej na Górnym Śląsku, od lewej płk Harold Percival, gen. Henri Le Rond i gen. Alberto de Marinis Stendardo di Ricigliano. (Zbiory prywatne)\nZadania stojące przed Korfantym były ogromne. Podlegało mu prawie 2,5 tys. polskich aktywistów plebiscytowych; trzeba było na bieżąco obmyślać strategię agitacyjną, zmagać się z niemiecką policją, administracją (wciąż przecież obecną w regionie) i aparatem propagandowym, dogadywać i spierać z aliantami. Ponieważ kampania plebiscytowa była swoistą walką o rząd dusz i realizowała się głównie metodami propagandowo-agitacyjnymi, Korfanty musiał się skupić przede wszystkim na stosowaniu mechanizmów skutecznej perswazji. Polska propaganda plebiscytowa, na której kształt komisarz miał walny wpływ, zmierzała w kilku kierunkach. Jej celem było więc najpierw pozyskanie licznej warstwy ludności o niesprecyzowanej świadomości narodowej, posługującej się co prawda językiem polskim (czy raczej górnośląskim dialektem), lecz nieodczuwającej więzi z polskim narodem. Korfanty grupę tę nazywał potem „śląskimi Alzatczykami”. Propaganda dotrzeć miała dalej do tych niemieckojęzycznych mieszkańców regionu, którzy potencjalnie sprzyjać mogli przyłączeniu go do państwa polskiego (w tym celu przez podstawione osoby zakupił Korfanty kilka niemieckich gazet, a nawet inspirował utworzenie Oberschlesische Volkspartei, niemieckiej partii katolickiej, optującej za głosowaniem za Polską). Wreszcie zadaniem agitacji miało być zneutralizowanie niemieckich działań propagandowych. W kampanii plebiscytowej, zakrojonej i prowadzonej z wielkim rozmachem, przy wykorzystaniu wszelkich dostępnych wówczas środków przekazu, obydwie strony chętnie sięgały po argumenty trącące nieraz demagogią. Korfantego mieli Niemcy już na stałe kojarzyć z krową (słynna „krowa Korfantego”), jaką przyrzec miał on jakoby każdemu mieszkańcowi po przyłączeniu regionu do Polski. Niemiecka propaganda nie omieszkała wykorzystać tej plasującej się na pograniczu politycznej korupcji obietnicy do zdyskredytowania polskiego komisarza plebiscytowego. Szydercze rysunki, pokazujące Korfantego na albo przy krowie stały się jednym z wiodących motywów antypolskiej i antykorfantowskiej satyry niemieckiej.\nKwestia autonomii górnośląskiej\nZ decyzją o plebiscycie na Górnym Śląsku nierozerwalnie wiąże się też sprawa górnośląskiej autonomii. W październiku 1919 r. władze niemieckie zdecydowały o wydzieleniu z prowincji śląskiej jednej z jej trzech rejencji – opolskiej, obejmującej pruski Górny Śląsk, i utworzeniu z niej odrębnej prowincji górnośląskiej. Zwiększono w ten sposób samodzielność i swobodę decyzyjną oraz położenie finansowe regionu, którego mocna odrębność w prowincji śląskiej (obejmującej także Dolny Śląsk) była oczywista. Przy okazji – stworzono mocny argument zachęcający do poparcia Niemiec w plebiscycie. Strona polska musiała w tej sytuacji wysłać podobny sygnał poszanowania dla górnośląskiej specyfiki. Zrobiono to w formie nadania terytorium, które miałoby się znaleźć w granicach Rzeczypospolitej, autonomicznego statusu. Idea autonomii górnośląskiej była na tyle atrakcyjna, że Niemcy nie potrafili jej przeciwstawić niczego równie korzystnego dla regionu. Projekt polski miał też na celu pozyskanie dla Polski tych Górnoślązaków, którzy wcześniej opowiedzieli się za niepodległością regionu, a wobec nieuwzględnienia w zapytaniu plebiscytowym takiego rozwiązania mogli pozostać w domach lub zgoła głosować za Niemcami. Korfanty spotykał się z przedstawicielami tego ruchu i otrzymał zapewnienie o opowiedzeniu się ich środowiska za Polską w razie przyznania Górnemu Śląskowi autonomii. I rzeczywiście, autonomia taka, w formie tzw. Statutu Organicznego, została zagwarantowana w uchwalonej przez Sejm Rzeczypospolitej 15 lipca 1920 r. „Ustawie konstytucyjnej, zawierającej statut organiczny Województwa Śląskiego”. Był to dokument a priori : autonomię uchwalono i opublikowano, zanim województwo śląskie zdążyło powstać. Zawarte w statucie zapisy pozostawiały w gestii przyszłych władz samorządowych województwa niemal wszystkie dziedziny życia społecznego, poza obronnością i polityką zagraniczną. Gwarantem autonomiczności miał być Skarb Śląski, do którego wpływałyby pobierane na miejscu podatki; z Warszawą miano się nimi dzielić na zasadzie tzw. tangenty, wyliczanej corocznie dzięki specjalnemu (korzystnemu dla województwa) algorytmowi. Drugim organem – filarem autonomii – miał się stać osobny regionalny parlament – Sejm Śląski. Były to zapisy petryfikujące odrębny status regionu w razie, gdyby znalazł się w granicach Polski, a tym samym ponętne dla tych mieszkańców regionu, którzy sceptycznie spoglądali zarówno na niemiecką, jak i polską przynależność państwową Górnego Śląska. Niemiecka odpowiedź – bo nie trzeba było na nią zbyt długo czekać – okazała się raczej mniej atrakcyjna: w listopadzie 1920 r. Reichstag przyjął uchwałę, w świetle której w dwa miesiące po objęciu władzy na terenie przyznanym Niemcom w wyniku plebiscytu przeprowadzone zostanie wśród ludności referendum w sprawie nadania prowincji górnośląskiej statusu odrębnego kraju związkowego Rzeszy.\nWydaje się, że zarówno polscy politycy w Warszawie, jak i sam Korfanty traktowali pomysł autonomii instrumentalnie, co nie znaczy, że zamierzali go odrzucić w razie sukcesu polskiego. A jednak na tajnym posiedzeniu Rady Ministrów z 7 lipca 1920 r. Korfanty stwierdzał, że zdaje sobie „dokładnie sprawę”, iż Statut Organiczny „i inne uchwały Sejmu odnoszące się do Górnego Śląska mają wiele z charakteru propagandystycznego... Życie praktyczne samo będzie musiało zmienić wiele z tych postanowień, które dyktowane były po większej części potrzebami plebiscytu, względnie małym wyrobieniem narodowym pewnych warstw górnośląskich”.\nII powstanie i nie wygrany plebiscyt\nLato 1920 r. naznaczone było jednak przede wszystkim wydarzeniami II powstania śląskiego. 17 sierpnia tego roku Niemcy wywołali w Katowicach zamieszki, m.in. protestując przeciw transportom z bronią dla walczącej z bolszewikami Warszawy. W czasie turbulencji zamordowany został polski lekarz Andrzej Mielęcki. Aktywność Niemców doprowadziła do wybuchu powstania. Po latach, w 1927 r., Korfanty wspominał: „ja dałem rozkaz do wszczęcia generalnego strajku i drugiego powstania”. W istocie jednak stanął na jego czele, gdy już się ono rozpoczęło, działał przy tym od początku z intencją jak najszybszego wygaszenia walk. Nie tracił z oczu negatywnych reperkusji dyplomatycznych, jakie wywołać mogła akcja militarna ze strony polskiej. Powstanie wygaszono 28 sierpnia, a jego politycznym efektem było wspomniane rozwiązanie niemieckiej policji bezpieczeństwa – Sicherheitspolizei – i powołanie tzw. Apo – Policji Plebiscytowej.\nKorfantego mieli Niemcy już na stałe kojarzyć z krową (słynna „krowa Korfantego”), jaką przyrzec miał on jakoby każdemu mieszkańcowi po przyłączeniu regionu do Polski. Niemiecka propaganda nie omieszkała wykorzystać tej plasującej się na pograniczu politycznej korupcji obietnicy do zdyskredytowania polskiego komisarza plebiscytowego.\nGorącym tematem czasu kampanii plebiscytowej była kwestia tzw. emigrantów, czyli Górnoślązaków, którzy w momencie ogłoszenia plebiscytu na stałe zamieszkiwali poza granicami regionu. Dopuszczenie ich do udziału w plebiscycie było postulatem polskiej delegacji na konferencji paryskiej. Korzyści z tego potknięcia polskich negocjatorów odnieśli Niemcy: okazało się bowiem, że to oni są w stanie ściągnąć z głębi Niemiec tłumy „outvoterów”, szacowane na niemal 200 tys. osób, spośród których większość chciała oddać głos za Niemcami. Polscy działacze plebiscytowi, na czele z Korfantym, upatrywali w tym istotne zagrożenie dla spodziewanych wyników plebiscytu, dlatego też próbowano ograniczyć napływ tych wotantów, nie cofając się przed zastraszaniem czy otwartymi groźbami. Sam Korfanty podczas jednego z listopadowych wieców 1920 r. w powiatowym Oleśnie miał wzywać, by „emigrantów przegnać jak psów do lasów i tam zatłuc”. Strona niemiecka usiłowała wykorzystać te słowa, podobnie jak i wiele innych przypisywanych mu naruszeń uregulowań prawnych dotyczących obszaru i kampanii plebiscytowej, do wydalenia go ze spornego obszaru. Wywołany wystąpieniem oleskim międzynarodowy skandal, w którym za odwołaniem Korfantego z funkcji polskiego komisarza opowiedział się m.in. brytyjski minister spraw zagranicznych lord George Curzon, załagodzony został przez Francuzów; wpływ życzliwego i Korfantemu, i w ogóle polskiej stronie tego sporu gen. Le Ronda okazał się tu przemożny. Innym skandalem z tego okresu, idącym na konto Korfantego, pozostaje zabójstwo Teofila Kupki, początkowo współpracownika Polskiego Komisariatu Plebiscytowego. Kupka skonfliktował się z Korfantym, rozpoczął serię publikacji demaskatorskich wobec polskich działaczy, gdy nagle został zastrzelony w listopadzie 1920 r. w swoim bytomskim mieszkaniu przez dwóch członków podległej Polskiemu Komitetowi Plebiscytowemu bojówki. Korfanty twierdził później, że morderstwo to było rezultatem samowoli wewnątrz POW, ale w agitacji plebiscytowej Niemcy nieustannie wskazywali na odpowiedzialność Korfantego za to zabójstwo, budując obraz niebezpiecznego polityka, który nie cofnie się przed zbrodnią, by osiągnąć swoje cele.\nPlebiscyt odbył się 20 marca 1921 r. Spośród 1 220 514 uprawnionych do głosowania wzięło w nim udział 1 190 846 wyborców, co stanowiło olbrzymią większość, bo aż 97,5 proc. uprawnionych. Za Niemcami opowiedziało się 707 605 osób, czyli 59,6 proc. głosujących, za przyłączeniem obszaru plebiscytowego do Polski 479 359 osób, czyli 40,3 proc. głosujących. Wynik plebiscytu stanowił dla Korfantego i strony polskiej spore rozczarowanie. Liczono na zdecydowany sukces, niewiadomą była jego skala. Trzeba pamiętać, że w wyborach komunalnych z 9 listopada 1919 r. wyłoniono 6882 polskich radnych i tylko 4373 Niemców. Była to świetna prognoza na przyszłość, w świetle której Polacy powinni wygrać plebiscyt w cuglach. Tuż przed głosowaniem Polski Komitet Plebiscytowy opublikował odezwę, w której pisano:\n„Nasza potęga na Górnym Śląsku dziś jest tak wielką, że plebiscyt dla ludu górnośląskiego będzie tylko formalnym stwierdzeniem istniejącego stanu rzeczy, a mianowicie, że Górny Śląsk jest polskim i z Polską na wieki połączyć się pragnie”.\nNiespełna miesiąc przez plebiscytem Korfanty głosił, że „swego tryumfu lud górnośląski jest pewien, jego zwycięstwo jest murowane”. Okazało się jednak inaczej.\nWojciech Korfanty w okresie plebiscytu. Fot. NAC\nPieczęć Polskiego Komisariatu Plebiscytowego Fot. ze zbiorów Muzeum Historii Katowic\nStrona tytułowa „Górnoślązaka” z informacją o wkroczeniu wojsk polskich do części Górnego Śląska, przejętej przez władze polskie, 21 czerwca 1922 r. Fot. ze zbiorów Biblioteki Śląskiej w Katowicach\nLinie podziału Górnego Śląska\nKorfanty postanowił dokonać tour de force i zreinterpretował wynik głosowania jako sukces strony polskiej. W odezwie do ludności Górnego Śląska z 22 marca 1921 r. stwierdził to wprost, powołując się na fakt, że statystycznie rzecz biorąc większość gmin wiejskich opowiedziała się za Polską. Wysunął w związku z tym propozycję podziału obszaru plebiscytowego, która do historii przejść miała pod nazwą „linii Korfantego”. Linia ta, biegnąca od czechosłowackiego wówczas Bogumina na południu po części wzdłuż biegu Odry, dochodziła niemal na przedmieścia Opola, by potem biec w kierunku północno-wschodnim i tuż koło Gorzowa Śląskiego w powiecie oleskim stykać się z granicą Rzeczypospolitej. „Linia Korfantego” po polskiej stronie miała bowiem pozostawić 59,1 proc. obszaru plebiscytowego, zamieszkanego przez 70,1 proc. uczestników plebiscytu; oczywiście, również najbardziej łakomy kąsek – okręg przemysłowy z Katowicami, Królewską Hutą (Chorzowem), Bytomiem, Gliwicami i Zabrzem (miejscowościami, w których większość głosów padła za Niemcami) – miał znaleźć się w Polsce. Korfanty tłumaczył, że „jego” linia podziału pozostaje w zgodzie z art. 88 Traktatu wersalskiego; w załączonym doń aneksie, w art. 5 przewidziano, iż „Wynik głosowania będzie oznaczony gminami, większością głosów w każdej gminie”. Spośród 903 gmin znajdujących się na terenie zakreślonym wspomnianą linią w aż 700 (tj. w 77,5 proc.) plebiscyt wypadł na korzyść Polski.\nNa propozycję Korfantego oczywiście nie zamierzali godzić się Niemcy, dla których utrata okręgu przemysłowego byłaby katastrofą. Za zbyt daleko idące żądania polskiego komisarza uznali także zachodni alianci, w tym tak życzliwi Polsce Francuzi. W łonie najwyższej władzy na obszarze plebiscytowym, czyli w Międzysojuszniczej Komisji, nie udało się wypracować akceptowalnego dla trzech państw składowych – Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch – kompromisu. Generał Le Rond przedstawił najbardziej dla Polski korzystną ofertę podziału: linia Le Ronda była skorygowaną na korzyść Niemców propozycją Korfantego, ale dwaj pozostali członkowie komisji, gen. de Marinis i płk Percival, stworzyli wspólną propozycję, zwaną „linią Percival-de Marinis”. Przewidywała ona, że do Rzeczypospolitej przyłączone zostaną dwa południowe powiaty, w przeważającej mierze wiejskie: pszczyński i rybnicki, ponadto niewielki pas ziemi wzdłuż polskiej granicy, łącznie 25,6 proc. obszaru plebiscytowego wraz z 21 proc. ludności. Poza Polską miałby się więc znaleźć ścisły okręg przemysłowy, a tym samym większość kopalń, hut i fabryk miała pozostać w Niemczech. Oczywiście stanowisko niemieckie było jednoznaczne: plebiscyt zwyciężyła opcja niemiecka, toteż cały region winien dalej trwać w granicach Rzeszy, a o jakimkolwiek podziale nie może być mowy.\nNiemniej dla władz zwycięskiej koalicji konieczność podziału regionu była oczywistością. Propozycje przeprowadzenia linii podziału miały być przedmiotem obrad Rady Najwyższej Koalicji w Paryżu, przewidzianej na 5 maja 1921 r. Tu zapaść miała wiążąca decyzja w sprawie losów regionu. Gremium to trudno posądzać o sympatie dla Niemiec, niemniej pozycja przychylnych Polsce Francuzów wydawała się słabnąć; propozycja brytyjsko-włoska miała w takiej sytuacji duże szanse na przeforsowanie, może z poprawkami na korzyść Rzeczypospolitej.\nPowszechny strajk i III powstanie\nKorfanty nie zamierzał bezczynnie spoglądać na potencjalnie groźny dla Polski bieg wydarzeń. Na spotkaniu w dniu 24 kwietnia w hotelu „Lomnitz” podjęto decyzję o strajku powszechnym. Maciej Mielżyński, komendant Dowództwa Obrony Plebiscytu, wspominał: „po dokładnym zbadaniu sprawy doszliśmy obydwaj do przekonania, że wywołanie strajku musi siłą rzeczy pociągnąć za sobą powstanie zbrojne”. Termin uzależniono od informacji, jakie w sprawie podziału regionu miały napłynąć z Opola, z siedziby Międzysojuszniczej Komisji. Przygotowania do powstania trwały. 26 kwietnia Kazimierz Sosnkowski, minister spraw wojskowych w rządzie Witosa, wydał rozkaz podporządkowujący Mielżyńskiego bezpośrednio Korfantemu. W nocy z 29 na 30 kwietnia Korfanty udał się do majątku Czarny Las w okolicy Lublińca, gdzie spotkał się z Danielem Kęszyckim, konsulem polskim przy Międzysojuszniczej Komisji w Opolu. Kęszycki uświadomił Korfantemu, iż spośród przesłanych do Paryża dwóch propozycji podziału regionu, niekorzystny dla Polski projekt brytyjsko-włoski jest traktowany znacznie poważniej. Niewykluczone, że w spotkaniu tym wziął udział incognito również gen. Le Rond. Miał on przy tej okazji ostrzec Korfantego, iż Francuzi mogą nie zdołać przeforsować swojego planu i wręcz zasugerować mu wywołanie strajku. Poinformowany z kolei o planowanym wybuchu powstania miał obiecać, że będzie je potajemnie wspierał. Włodzimierz Dąbrowski, adwokat i działacz plebiscytowy, pisał:\n„Le Rond przyjął plan i cały zamiar do wiadomości. Czynił zastrzeżenia co do miast, zaznaczając, że nie należy do nich wkraczać, tylko je blokować”.\nSytuacja wydawała się zresztą wyjątkowo sprzyjająca. Oddziały brytyjskie zostały właśnie wycofane do metropolii, w związku z nasileniem walk w Irlandii, a kontrolę nad okręgiem przemysłowym przejęli Francuzi, którzy dodatkowo otrzymali rozkaz pozostania w koszarach w nocy z 2 na 3 maja. Zaznaczyć trzeba jeszcze, że w marcu Francuzi, korzystając z informacji dostarczonych przez polski wywiad, uderzyli w struktury niemieckiej konspiracji na obszarze plebiscytowym, zajmując większość magazynów broni i dokonując licznych aresztowań. W niektórych okolicach, m.in. w okręgu przemysłowym, niemiecka konspiracja została niemal doszczętnie rozbita. Stworzyło to sytuację niezwykle korzystną dla strony polskiej w obliczu planów powstańczych. „Gdyby nie stanowisko Francuzów, byłoby szczęśliwe przeprowadzenie powstania w zupełności zakwestionowane” – pisał po latach Dąbrowski.\nDecyzja o wybuchu strajku oraz rozkaz rozpoczęcia powstania zapadły 30 kwietnia, podczas wspólnego posiedzenia Komisariatu Plebiscytowego, przywódców polskich partii politycznych i związków zawodowych, które odbyło się w hotelu „Lomnitz”. Uchwałę powzięto jednogłośnie. Korfanty dopuścił się wówczas podwójnej dezinformacji, skierowanej do środowisk polskich. Po pierwsze, za pośrednictwem wykupionej wcześniej przez siebie niemieckojęzycznej gazety „Oberschlesische Grenz-Zeitung” przemycił poufną jakoby informację z kręgów polityków Ententy, że zdecydowano już, by przyznać Polsce tylko powiaty pszczyński, rybnicki oraz wschodnie skrawki katowickiego, czyli podział wzdłuż „linii Percival–de Marinis”. Była to nieprawda – chodziło wszak o jedną z propozycji, a nie przyjęte już rozwiązanie. Ponadto na łamach „Gońca Śląskiego” z 1 maja Korfanty zamieścił – całkowicie fikcyjną – „informację”, jakoby niemieccy przemysłowcy zdecydowali, że raczej zniszczą swoje zakłady, niż pozwolą, by przeszły one w ręce Polaków. Ta prasowa akcja Korfantego obliczona była na wzburzenie nastrojów społecznych, szczególnie w środowiskach robotniczych. W artykule z „Gońca” pytano retorycznie:\n„Czy będziecie spokojnie patrzeli na niszczenie tego wszystkiego, co stanowi podstawę waszego bytu? Czy pozwolicie na to, ażeby dzieci wasze i żony zostały pogrążone w nędzy i głodzie?”.\nZwraca uwagę to, że „wiadomości” zamieszczone w „Grenz-Zeitung” i „Gońcu” wzajemnie się wykluczały.\nKorfanty postrzegał powstanie jako „zbrojną manifestację”. Jak zawsze instrument decydujący o sytuacji widział nie w walkach, ale w dyplomatycznych rokowaniach. Nie działał w próżni: wsparcia udzieliły władze (i służby specjalne) Rzeczypospolitej. Nie było to poparcie jednoznaczne, III powstanie wybuchło wszak w niełatwej atmosferze dyplomatycznej. Rząd polski został przez Korfantego poinformowany o zamiarze wywołania powstania może już dwa tygodnie przed wybuchem – w połowie kwietnia, podczas tajnego posiedzenia gabinetu Witosa w Warszawie. Przekonanie Korfantego o nieuchronności powstania podzielił minister spraw wojskowych gen. Sosnkowski. Jeszcze bardziej niż Korfanty manifestację polityczną widział w powstaniu premier Witos, nie dziwi więc, że natychmiast podjął starania, by powstanie jak najszybciej zakończyć. Można mówić o dwutorowości podejścia władz polskich do górnośląskiego zrywu: pełnej obaw polityce władz cywilnych towarzyszyły zdecydowane działania czynników wojskowych, zwłaszcza zaś Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.\nNa Zachodzie szybko pojawiły się opinie porównujące III powstanie z akcją gen. Lucjana Żeligowskiego na Wileńszczyźnie. W Wielkiej Brytanii sugerowano, że „Korfanty i jego partyzanci próbują czynić na Śląsku na swój sposób to, co Niemcy czynili w Belgii” (podczas jej okupacji w latach I wojny światowej).\nPrzez lata PRL-owska propaganda głosiła, że powstania to wyłączne dzieło „ludu górnośląskiego”, a zainteresowane jedynie granicami na wschodzie władze II RP nie tylko nie udzieliły mu wsparcia, ale wręcz zareagowały na jego wybuch z niechęcią. Do porządku dziennego przechodzono nad takimi działaniami jak akcja „Mosty”, kiedy to tzw. Grupa Destrukcyjna „Wawelberga”, dowodzona przez Tadeusza Puszczyńskiego (niejedynego w gronie dowódców powstańczych oficera II Oddziału), w nocy z 2 na 3 maja 1921 r. wysadziła w powietrze siedem mostów kolejowych oraz liczne odcinki torów na zachodniej granicy obszaru plebiscytowego czy poza nim (np. pod Prudnikiem). Działania tego typu nie mogły zostać przeprowadzone bez zaawansowanej logistyki, doświadczenia i profesjonalnego wywiadu, a żadnym z tych atutów nie mogłaby pochwalić się organizacja złożona wyłącznie z miejscowych powstańców. Rzeczpospolita zorganizowała też dostawy broni (w tym ciężkiej: dział i moździerzy, pociągów i samochodów pancernych) oraz amunicji, do pomocy powstańcom wysłano również doświadczonych oficerów, będących w stanie kierować działaniami związków taktycznych na poziomie pułku czy dywizji.\nAsekurując zarówno siebie, jak i polski rząd, Korfanty już 2 maja złożył dymisję z funkcji komisarza plebiscytowego, następnego dnia zaś, gdy walki już trwały, w „Manifeście Wojciecha Korfantego do Ludu Górnośląskiego” wyjaśniającym przyczyny powstania ogłosił się powstańczym dyktatorem, na wzór Józefa Chłopickiego czy Romualda Traugutta. W przygranicznych Szopienicach 4 maja powstała Naczelna Władza na Górnym Śląsku, złożona z reprezentantów wszystkich polskich partii i stronnictw politycznych, której wydział wykonawczy był w istocie powstańczym rządem. Tam także znalazła się siedziba Naczelnej Komendy Wojsk Powstańczych, na której czele stanął Maciej Mielżyński, wielkopolski ziemianin, wcześniej dowodzący oddziałami ochraniającymi Polski Komisariat Plebiscytowy.\nWywołanie powstania było więc wszystkim, tylko nie spontaniczną inicjatywą oddolną – było dobrze obmyślanym i szczegółowo zaplanowanym przedsięwzięciem, które koordynował Korfanty. Oczywiście na potrzeby opinii publicznej – a nawet rządu w Warszawie – kreował się on na człowieka pociągniętego rwącym nurtem wydarzeń. W dalekopisowej rozmowie z premierem Witosem z 2 maja 1921 r. oznajmił: „W tej chwili jestem niewolnikiem wypadków. W tej sytuacji zmuszony jestem wziąć na siebie odpowiedzialność... nie jestem już panem położenia. Uchwała komisji [alianckiej] poderwała w zupełności moje wpływy i mój autorytet. Najważniejszą jest rzeczą, by na Polskę nie padł ani ślad cienia, że tę ruchawkę popiera”. Tej ostatniej kwestii zarówno dyktator powstania, jak i władze warszawskie chciały oczywiście uniknąć, choć było to rzeczą niełatwą. Stąd na Zachodzie szybko pojawiły się opinie porównujące III powstanie z akcją gen. Lucjana Żeligowskiego na Wileńszczyźnie. W Wielkiej Brytanii sugerowano, że „Korfanty i jego partyzanci próbują czynić na Śląsku na swój sposób to, co Niemcy czynili w Belgii” (podczas jej okupacji w latach I wojny światowej).\nTymczasem sukcesy powstańcze były początkowo oszałamiające. Wykorzystując zaskoczenie strony niemieckiej, w kilka dni – do 10 maja – oddziały powstańcze opanowały obszar ograniczony „linią Korfantego”, gdzieniegdzie go przekraczając. Nigdzie niemal nie natrafiono na poważniejszy opór Niemców. Większe miasta, w których stacjonowały alianckie załogi i gdzie schroniły się niedobitki niemieckich grup bojowych, objęto blokadą, tzw. cernowaniem (od franc. cerner [ l’ennemi ] – otaczać [wroga]). Okazało się szybko, że nie dało się uniknąć spięć na linii kontaktów z aliantami. Doszło do starć z wojskami włoskimi, które pryncypialnie wystąpiły przeciw powstańcom. Wywiązały się walki w rejonie Rybnika, Koźla i Strzelec Opolskich, wskutek czego życie straciło kilkudziesięciu żołnierzy włoskich.\nMimo wielkich sukcesów pierwszej fazy powstania Korfanty zachowywał się ostrożnie w kwestii eskalacji walk. Był świadom, że strona powstańcza nie miała sił wystarczających do długotrwałego prowadzenia działań militarnych. Obawiano się też, że w Międzysojuszniczej Komisji może zostać przeforsowane stanowisko brytyjskie, domagające się zezwolenia Reichswerze na zbrojną interwencję. Wojna polsko-niemiecka stałaby się wówczas faktem, co w realiach 1921 r. doprowadzić musiałoby do katastrofy. Dlatego już kilka dni po wybuchu powstania i dojściu do „linii Korfantego” dyktator zamierzał, wzorem powstania wielkopolskiego, zaproponować zawieszenie broni na zasadzie status quo. Terytorium kontrolowane przez powstańców miało się stać przyszłym obszarem przekazanym Polsce. Zwrócił się z tą propozycją do aliantów, o ile jednak Francuzi poparli jego pomysł, o tyle zdecydowanie przeciwstawili mu się Włosi i Brytyjczycy.\nKontrakcja niemiecka i wygaszenie powstania\nTymczasem strona niemiecka zaczęła dochodzić do siebie po pierwszym momencie zaskoczenia. Generał Karl Höfer rozpoczął organizowanie górnośląskiego Selbstschutz, złożonego zarówno z miejscowych, górnośląskich bojówkarzy i działaczy niemieckich, jak i z ochotników napływających z głębi Niemiec. W nocy z 20 na 21 maja Niemcy przeszli do kontrataku. Główne uderzenie skierowano na Górę św. Anny, „świętą górę” Górnego Śląska, najważniejsze w regionie katolickie sanktuarium religijne. Stąd uderzenie niemieckie miało się skierować w stronę okręgu przemysłowego. Bitwa o Górę św. Anny uznawana jest za jedno z największych starć w III powstaniu śląskim oprócz kilkukrotnych bojów wokół Kędzierzyna. Obydwa konflikty zakończyły się porażką powstańców, przynajmniej w skali taktycznej. Nie były jednak operacyjnym sukcesem Niemców, Selbstschutz nie zdołał bowiem przełamać polskiego frontu i przedrzeć się do „cernowanych” miast okręgu przemysłowego, co od samego początku było celem niemieckiej ofensywy.\nDla Korfantego był to czas największej próby: losy powstania i jego samego zawisły na włosku. Zwycięstwo Niemców byłoby dla sprawy polskiej katastrofą, dlatego Korfanty zaczął przeć do wygaszenia walk. Dzięki pośrednictwu Francuzów udało się 11 czerwca doprowadzić do podpisania w Błotnicy Strzeleckiej, na tamtejszym dworcu kolejowym, układu w sprawie likwidacji powstania. Niemcy ratyfikowali to porozumienie dwa tygodnie później i właśnie 25 czerwca 1921 r. można uznać za koniec powstania.\nSytuacja Korfantego jeszcze z jednej przyczyny stała się w tym czasie krytyczna. Jego ostrożność w kwestii dalszego prowadzenia walk nie spodobała się części środowisk dowódczych powstania. Na spory w łonie kadry nałożył się jeszcze jeden podział – szeroko pojęci zwolennicy Korfantego kontra piłsudczycy. Ci drudzy, silni zwłaszcza w powstańczej Grupie „Wschód”, zdecydowali się na otwarte wystąpienie przeciwko dyktatorowi. W tym czasie funkcji głównodowodzącego wojsk powstańczych pozbawiony został ppłk Mielżyński i zapanował przejściowy wakat na tym stanowisku. Kilku oficerów z Grupy „Wschód”, w tym Michał Grażyński, porucznik II Oddziału Sztabu Generalnego WP, późniejszy wojewoda śląski i główny oponent Korfantego, próbowało przeprowadzić mianowanie na to stanowisko dowódcy tej grupy kpt. Karola Grzesika. Ten tzw. bunt Grupy „Wschód” skończył się porażką spiskowców – zostali aresztowani przez dowódcę szturmowego oddziału marynarzy, por. Roberta Oszka. Przeciw decyzji o likwidacji powstania zaprotestowali też inni dowódcy zebrani na odprawie w Bielszowicach. I tu udało się Korfantemu przezwyciężyć opór. Pod koniec czerwca zarówno Niemcy, jak i Polacy rozpoczęli ewakuację oddziałów zbrojnych, a nad zajętym przez nich obszarem ponownie objęła władzę Międzysojusznicza Komisja.\n„Rozkucie pruskich kajdan niewoli”\nPo zakończeniu powstania Korfanty przestał być, siłą rzeczy, powstańczym dyktatorem. Co więcej, swoje stanowisko w Naczelnej Władzy na Górnym Śląsku scedował wówczas na Józefa Rymera, który miał, wespół z Ministerstwem Spraw Wojskowych, przeprowadzić likwidację powstania i demobilizację sił powstańczych. 7 lipca 1921 r. stawił się w Warszawie na posiedzeniu rządu, gdzie dyskutowano dalszy bieg wypadków na Górnym Śląsku. Zakładając podział regionu i powstanie w polskiej jego części województwa śląskiego, Korfanty zaproponował na to stanowisko wspomnianego Rymera. Sam nie chciał kontentować się tą funkcją, chociaż została mu ona zaproponowana – ewidentnie mierzył wówczas wyżej i zamyślał o roli ogólnopolskiej. Pojechał też do Paryża, by wziąć udział w polsko-francuskich negocjacjach gospodarczych, w których ważną rolę odgrywał przemysł górnośląski – już wkrótce w rękach polskich znaleźć się miały kopalnie, huty i fabryki, należące do niemieckiego skarbu państwa. W negocjacjach z Francją dyskutowano kwestie francuskich udziałów w tym majątku – wyraz wdzięczności Polski za przychylną postawę Francuzów w sporze o Górny Śląsk.\nLatem i jesienią 1921 r. w spornym regionie pojawiły się komisje demarkacyjne i w październiku ostatecznie wytyczono przebieg górnośląskiego odcinka granicy polsko-niemieckiej. Podział był rezultatem kompromisu międzyalianckiego. Z jednej strony przyznano Polsce mniejszą część Górnego Śląska: tylko 29 proc. obszaru, jednak już odsetek mieszkańców był odmienny – 46 proc., przyznany Polsce obszar obejmował bowiem przede wszystkim ścisły okręg przemysłowy. Z 67 kopalń węgla kamiennego przypadły Polsce 53, ponadto wszystkie 9 kopalń rud żelaza, 10 z 15 kopalni rud cynku i ołowiu, 7 z 10 hut żelaza, wszystkie 18 hut cynku, ołowiu i srebra. Krótko mówiąc, Rzeczypospolitej przypadła najbardziej pod względem ekonomicznym wartościowa, najsilniejsza gospodarczo część regionu.\nKiedy 20 czerwca 1922 r. przez most na granicznej dotychczas Brynicy na przyznaną Polsce część Górnego Śląska uroczyście wkroczyły polskie wojska dowodzone przez gen. Stanisława Szeptyckiego, Korfanty obecny był przy symbolicznym akcie „rozkucia pruskich kajdan niewoli”, później zaś, jako honorowy przewodniczący Komitetu Przyjęcia, witał gen. Szeptyckiego na katowickim rynku. Ten, zwracając niedawnemu dyktatorowi ofiarowane mu kwiaty, oświadczył: „Tę radosną chwilę dziejową zawdzięczać należy i tobie, Panie Pośle, który przez wiele lat pod zaborem pruskim utrzymywałeś pracą swoją polskość prastarej ziemicy piastowskiej. Pan, Panie Pośle, byłeś wodzem wszystkich powstań górnośląskich łącznie z inteligencją i ludem górnośląskim, wykuwając dla tej ziemi zwycięstwo”. Bez wątpienia chwila ta była dla samego Korfantego symbolicznym ukoronowaniem jego dotychczasowej drogi życiowej – nawet jeśli niecały Górny Śląsk włączono do Polski. W przekonaniu o doniosłości aktu przyłączenia tego bogatego regionu, najbardziej uprzemysłowionej i zurbanizowanej części Rzeczypospolitej, Korfanty przystąpił do walki politycznej o najwyższe stanowiska w państwie.


Motoryzacja – Szydłowiecki.eu – Szydłowiec\n2 lipca 2018 AMSkomentuj on Chcesz zmienić ubezpieczyciela? Tłumaczymy jak to zrobić\nZ jakiegoś powodu obecny ubezpieczyciel nie spełnia Twoich oczekiwań, w związku z czym chcesz go zmienić na innego. Jak to zrobić w sposób zgodny z prawem i skuteczny? Pamiętaj o kilku zasadach, o których piszemy poniżej, a bez problemu zmienisz towarzystwo ubezpieczeniowe. Dlaczego zmieniamy ubezpieczyciela Kiedy nie wiadomo, o co chodzi, prawdopodobnie chodzi o pieniądze, […]\n27 grudnia 2017 RedaktorSkomentuj on Wyciągarki samochodowe – jakie parametry decydują o ich skuteczności?\nKażdy właściciel samochodu terenowego powinien zdecydować się na kupno własnej wyciągarki samochodowej. Szczególnie dotyczy to miłośników off-road, których samochody często grzęzną w błocie lub staczają się po zboczu. Korzystanie z usług pomocy drogowej jest zazwyczaj niemożliwe, z uwagi na utrudniony dojazd do miejsca zdarzenia.\n6 marca 2017 RedaktorSkomentuj on Wnętrze pojazdu również może sprawiać problemy! Oto najczęstsze, z którymi mierzą się właściciele!\nNa przestrzeni dekad samochody znacznie zmieniły swoje zastosowanie. Dziś ich właściciele nie patrzą już jedynie na możliwość poruszania się z miejsca „A” do miejsca „B”.\n28 lutego 2017 28 lutego 2017 Redaktor1 komentarz do Części do aut japońskich – gdzie kupić?\nKażda firma motoryzacyjna, która dostarcza części samochodowe nieustannie pracuje nad zwiększeniem swojego asortymentu. Dlatego nikogo nie powinien zdziwić fakt, że niemal każdy sklep z częściami, posiada w ofercie części do aut japońskich. Gdzie najkorzystniej przyjdzie nam je kupić?\nNa co zwrócić uwagę kupując luksusowy, używany samochód?\n16 grudnia 2016 16 grudnia 2016 RedaktorSkomentuj on Na co zwrócić uwagę kupując luksusowy, używany samochód?\nPolacy pokochali luksusowe samochody. Nowe i używane. Marki takie jak Volvo odnotowują z roku na roku coraz większą sprzedaż swoich najdroższych nawet modeli. Zakup luksusowego, używanego samochodu to jednak spora inwestycja, która wymaga przede wszystkim sporej dawki zdrowego rozsądku.\n20 października 2016 20 października 2016 RedaktorSkomentuj on Na czym polega profesjonalna regeneracja felg?\nW miarę upływu czasu obręcze kół tracą swój oryginalny, atrakcyjny wygląd. Otarcia różnego rodzaju, naloty z rdzy, garażowanie auta na świeżym powietrzu to główne powody dla których w pewnym momencie regeneracja felg staje się konieczna. Można również obręcze kół wymienić na nowe, lecz różnica w kosztach w porównaniu z renowacją będzie znaczna. Na czym polega […]


Zdobycie szczytu, nawet tak niedostępnego jak wierzchołek wulkanu, zaczyna się dokładnie wtedy, kiedy definiujesz go według własnych zasad i kiedy podejmujesz pierwszą próbę – mówi Ewa Chodakowska – Wszystkie moje osobiste wyprawy na najtrudniejsze życiowe szczyty rozpoczęły się w momencie, w którym podjęłam decyzję, że będę walczyć, upadać i znowu walczyć. Do skutku.\nW OHELO widzę siebie oraz kobiety, które spotykam na swojej drodze. Odważnie stawiamy sobie cele i wytrwale mierzymy się z przeciwnościami, aby je zrealizować i być spełnione – dodaje Ambasadorka W.KRUK – Dlatego codziennie pokazuję innym kobietom, że możemy zmieniać się, rosnąć w siłę i zbierać owoce pracy nad sobą nawet wtedy, gdy warunki przetrwania są bezlitosne jak na wulkanie. Chcę prowadzić je do realizacji marzeń, aby uwierzyły w siebie oraz nagradzały się słowem, uśmiechem za każdym razem, kiedy pokonają kolejny zakręt. I inspirowały się nawzajem, tak jak mnie inspirują ich historie, wysiłek, gorzkie łzy i sukces… Słodki jak jagody OHELO.\nOd 27 lutego kolekcja OHELO dostępna jest w sklepie internetowym wkruk.pl, a od 1 marca w salonach W.KRUK na terenie całej Polski.\nJestem zachwycona kolekcją. Zapraszam do obejrzenia:


Kolejny projekt zakończony sukcesem - Polski Związek Niewidomych\nWłaśnie zakończył się projekt „Doszkalanie instruktorów orientacji przestrzennej”. Uczestnicy przez wiele godzin zgłębiali swoją wiedzę, biorąc udział w wykładach, wykonując ćwiczenia oraz zadania praktyczne. Dziś brali udział w ostatnim dniu piątego zjazdu.\nOstatni zjazd, który trwał od 18 do 22 września br., skupił się przede wszystkim na pogłębieniu wiedzy z zakresu bezwzrokowej obsługi smartfonów, korzystania z aplikacji mobilnych pomocnych dla osób z dysfunkcją wzroku oraz poznania systemów komunikacyjnych i nawigacyjno-orientacyjnych: NFC i Totupoint. Uczestnicy mieli także okazję przećwiczyć zdobytą wiedzę w praktyce w przestrzeni publicznej z wykorzystaniem opasek zasłaniających oczy i białych lasek.\nZjazd zakończył się egzaminem teoretycznym, który wszyscy zdali na 100 proc. Następnie odbył się egzamin praktyczny, podczas którego instruktorzy mogli sprawdzić zdobytą wiedzę, wykonując zadania z osobami z dysfunkcją wzroku. Projekt zakończył się rozdaniem zaświadczeń, a pomiędzy poszczególnymi dniami szkoleniowymi nie zabrakło też integracji między uczestnikami i wspólnego wyjścia do teatru.\nOstatniego dnia instruktorów orientacji przestrzennej czekała wizyta w Centralnej Przychodni Leczniczo-Rehabilitacyjnej PZN, gdzie mogli zapoznać się z różnego rodzaju pomocami optycznymi. Specjaliści pracujący w przychodni pokazywali wiele modeli białych lasek, okulary pryzmatyczne czy różnokolorowe filtry medyczne, które mogą okazać się pomocne zwłaszcza pacjentom z nadwrażliwością na światło.\nProjekt był dobrą okazją do usystematyzowania posiadanej już wiedzy i zdobycia nowej oraz poznania aplikacji, sprzętów czy metod rehabilitacji ułatwiających osobom z dysfunkcją wzroku codzienne funkcjonowanie. Spotkanie się z osobami z różnych placówek sprawiło, że uczestnicy mogli wymieniać się miedzy sobą wiedzą oraz dzielić doświadczeniami. Nawet pandemia, która wymusiła przeniesienie części aktywności do przestrzeni wirtualnej, nie przeszkodziła w szczęśliwym zakończeniu przedsięwzięcia.\n„Doszkalanie instruktorów orientacji przestrzennej” – projekt realizowany od 1 stycznia 2020 r. do 30 września br., dofinansowany ze środków PFRON w ramach konkursu „Kierunek AKTYWNOŚĆ”.\nFot. Centrum Komunikacji PZN\nOpublikowano: 20 września 2021, zmodyfikowano: 27 września 2021


CarbonFil - nowy filament z włóknami węglowymi od Formfutury\nPodczas niedawnego wywiadu z Arnoldem Medenblikiem z Formfutury – czołowego producenta filamentów w Europie, zapowiadał on, iż celem firmy jest wprowadzanie nowych produktów do oferty firmy średnio co 6-8 tygodni. Póki co realizuje konsekwentnie te zapowiedzi, a najnowszym produktem jest CarbonFil – filament z włóknami węglowymi.\nCarbonFil jest lekkim i niezwykle sztywnym materiałem, opartym o HDGlass – super transparentnym materiałem, którego premiera miała miejsce w połowie kwietnia br. HDGlass zostało wzmocnione w 20% długimi włóknami węglowymi, które zapewniają specjalne właściwości nowego materiału, czyniąc go dwukrotnie sztywniejszym i wzmacniając wytrzymałość o 10%.\nFormfuturze udało się ponadto zwiększyć w nowym filamencie odporność na temperaturę, która wynosi obecnie 85°C, jak również posiada większy stopień odwzorowywania wymiarów drukowanych modeli 3D.\nCarbonFil jest bardzo łatwym materiałem w druku 3D – nie posiada żadnego skurczu i może być drukowany bez podgrzewanego stołu roboczego w drukarce 3D. Ma wysoką stabilność temperaturową, świetny przepływ i dobrze skleja poszczególne warstwy wydruku. Co ważne, nie wydziela żadnego nieprzyjemnego zapachu w trakcie druku 3D.\nFilament jest już dostępny w Polsce w ofercie 3D Filamenty w cenie 179,00 PLN za rolkę 0,5 kg. Filament tradycyjnie występuje w dwóch wariantach pod względem średnicy: 1,75 i 2,85 mm.


Najpiękniejsze zabytki UNESCO w Polsce | JakSieRozwijac.pl\nSzymon Owedyk w Rozwój osobisty\nW ramach moich celów na najbliższe lata mam zamiar zwiedzić najpiękniejsze zabytki UNESCO w Polsce. Jest ich więcej, natomiast poniżej przedstawiłem listę tych najpiękniejszych (przynajmniej według mnie i żony).\nPolecam sprawdzić i zaplanować sobie ich zwiedzanie. Naprawdę warto.\nWszystko moje cele biznesowe i część osobistych na najbliższe lata poznasz tutaj. Dodatkowo ukazuję tam sposób na dokładne planowanie swojego życia osobistego i zawodowego, więc jeśli chcesz się w tym temacie podszkolić, to koniecznie tam zajrzyj 🙂\nNajpiękniejsze zabytki UNESCO w Polsce:\nPiękny obiekt krajobrazowy położony na granicy Polsko-Białoruskiej. Białowieski Park Narodowy na liście UNESCO widnieje już od 1979 roku. Aktualnie obejmuje obszar ponad 140 tys. hektarów. Jakie piękno w sobie posiada?\nTo przede wszystkim różnorodne wzgórza, łęgi, strumienia, 800 gatunków roślin naczyniowych, 60 gatunków ssaków i 120 gatunków ptaków, tysiące gatunków roślin zarodnikowych i grzybów. Można tutaj trafić również na takie zwierzęta, jak: żółwie wodne, łosie, wilki, rysie, gronostaje, borsuki.\n2. Park Mużakowski\nPiękny park uznany za prawdziwe arcydzieło sztuki. Dzięki temu od 2004 roku znajduje się na liście zabytków UNESCO. Położony jest po 2 stronach Nysy Łużyckiej. Liczy sobie powierzchnię około 700 hektarów.\nZałożycielem tego parku okazał się książę Hermann von Puckler-Muskau w latach 1815-1844. Po niemieckiej granicy położone są ogrody i centralna część kompleksu wraz z budynkami. Natomiast w Polsce pojawia się piękny naturalistyczny park z Górą Pana. Warto przybyć do tego miejsca, aby zwiedzić: Nowy i Stary Zamek, Park Górski, Ścieżkę Słowika, wąwozy, Drogę Helminy i Drogę Klementyny.\n3. Królewskie Kopalnie Soli w Wieliczce i Bochni\nPiękna kopalnia soli w Wieliczce, którą warto zwiedzić będąc w Krakowie bądź w pobliżu. Na liście UNESCO znajduje się od 1978 roku. Znamienity okazał się rok 2013, gdy do listy została dołączona również kopalnia w Bochni. Kopalnia w Wieliczce posiada aż 10 poziomów, gdzie ostatni posiada ponad 300 metrów.\nWystępują tutaj ciekawe trasy turystyczne. W podobny sposób prezentuje się Kopalnia w Bochni, która posiada 10 poziomów, ten ostatni na głębokość około 290 metrów. Będąc tutaj można przenieść się pod ziemię i wczuć się w położenie górników, poznać ciekawy mikroklimat i ciekawą historię.\n4. Średniowieczny zespół miejski Torunia\nPiękny Toruń bogaty w zamek Zakonu Krzyżackiego zbudowany w połowie XII wieku. Służył za bazę wypadową do podboju i ewangelizacji Prus. Z czasem rozwijało się coraz bardziej pod względem handlowym.\nOd XIV i XV wieku uznawany jest za miasto Kopernika. Znany ze Starego i Nowego Miasta, rzeki Wisły i 2 mostów. Na liście UNESCO znajduje się od 1997 roku.\n5. Zamek krzyżacki w Malborku\nKolejna w Polsce pozostałość Zakonu Krzyżackiego, pochodząca z XIII wieku. Wykonany z wysokiej jakości cegły, dodatkowo odrestaurowany na przełomie XIX i XX wieku.\nPonowne odnowienie nastąpiło po II wojnie światowej, zgodnie z dokumentacją od dawniejszych konserwatorów. Na liście UNESCO znajduje się od 1997 roku.\n6. Stare miasto w Krakowie\nZnajduje się na liście UNESCO od 1978 roku. Obejmuje część Starego Miasta Krakowa, dawne mury, dzielnicę Kazimierz ze Stradomiem oraz piękne Wzgórze Wawelskie. Z zamku krakowskiego dawniej korzystali polscy władcy, więc w środku można podziwiać piękny skarbiec, apartamenty i zbrojownię.\nKatedra wawelska okazała się stałą siedzibą wielu królów Polski, na przykład: Kazimierza Wielkiego, Zygmunta Augusta czy Władysława Łokietka. Także i w tej katedrze zostali pochowani znane osoby, jak: Adam Mickiewicz i Tadeusz Kościuszko. Piękne elementy średniowiecznej fortyfikacji w mieście to Barbakan oraz Brama Floriańska.\n7. Stare miasto w Warszawie\nPrzedstawia odbudowane Stare Miasto po II wojnie światowej, w czasie której uległo prawie całkowitemu zniszczeniu. Natomiast udało się niemalże całkowicie odtworzyć historyczne budowle, układ ulic i mury obronne. Pięknie prezentuje się tutaj Zamek Królewski, posiadający na początku charakter gotycki, a później renesansowy, wczesnobarokowy i rokokowy.\nGdy stolica Polski została przeniesiona z Krakowa do Polski, zamek ten stanowił ważną siedzibę polskich królów. Można w tym zamku podziwiać piękne dzieła architektury i sztuki (np. obrazy Rembrandta). Natomiast starówka miasta ukazuje nam piękną katedrę św. Jana zbudowaną w okresie XIII i XIV wieku, gdzie pochowany został sam Henryk Sienkiewicz. W skład zabytków UNESCO wchodzi tutaj również ciąg murów obronnych, fortyfikacja Barbakan oraz pomnik Syrenki. Na liście UNESCO znajduje się od 1980 roku.\n8. Stare miasto w Zamościu\nWybitne ze względu na renesansowy charakter, zachowany układ ulic i liczne zabytki. Wszystko jeszcze położone między półwyspem Apenińskim a środkową Europą. Twórcą tego miasta okazała się kanclerz Jan Zamoyski, który chciał stworzyć idealne miasto zgodnie z włoskim modelem miasta. W wyniku tego miasto składa się z pięcioboku, który w samym środku posiada Rynek Wielki i 2 małe place targowe.\nDalej położone są różnorodne ulicy rozłożone w postaci szachownicy. Miasto Zamość łączyło Europę Północną i Zachodnią z Morzem Czarnym, przez co stanowiło ważny szlak handlowy. Prowadziło to do jego dalszego rozwoju. W mieście tym zbudowano Akademię Zamojską i wiele instytucji, zabytków, które przetrwały do dziś. Znajduje się na liście UNESCO od 1992 roku.\nPozostałe zabytki UNESCO w Polsce:\nAuschwitz-Birkenau - niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady\nKalwaria Zebrzydowska - manierystyczny zespół architektoniczny i krajobrazowy oraz park pielgrzymkowy\nPodsumowanie: Najpiękniejsze zabytki UNESCO w Polsce są nam już znane, więc na początku szczególnie na nich skupiamy się razem z żoną. Później zwiedzamy europejskie i pozostałe. Także i Tobie życzymy powodzenia w zwiedzaniu i poznawania świata 🙂\nZobacz także: Motywacja do nauki i pracy – 30 pomysłów\nJak stworzyć stronę internetową za darmo? WIX krok po kroku!\nCzytaj następny artykuł: Najlepsze serwery / hostingi www w Polsce »\nnajpiękniejsze zabytku unesco w polscerozwójzabytki UNESCO w Polsce\nZarabianie na Amazonie – Wnioski + Kurs online\nObejrzyj film z kanału #JakSieRozwijac: Zajrzyj do kursu online "Zarabiaj na Amazon i Amazon Kindle".


Jaki amplituner 5.1 do stereo? RANKING 2022 i OPINIE | KinoPortal.pl\nRanking amplitunerów 5.1 do stereo 2022\nZastanawiasz się, jaki amplituner 5.1 do stereo jest najlepszy? Sprawdź nasz ranking amplitunerów 5.1 do stereo 2022, gdzie znajdziesz takie informacje jak cena, specyfikacja techniczna, parametry, opinie użytkowników, recenzje i to, jak wypadły testy. Sprawdź które amplitunery 5.1 do stereo są najchętniej polecane przez kupujących. Ranking amplitunerów 5.1 do stereo znajdziesz poniżej.Przygotowany przez nas ranking amplitunerów 5.1 do stereo 2022 uwzględnia dobre, najlepsze, najchętniej polecane i wybierane amplitunery 5.1 do stereo dostępne w sklepach. Porównujemy produkty, opinie o amplitunerach 5.1 do stereo, ceny oraz weryfikujemy co piszecie na forum. Dzięki temu możemy wybrać TOP 20 amplitunerów 5.1 do stereo ułatwiając Ci wybór najlepszego modelu.\nOpinie o amplitunerach 5.1 do stereo w 2022 roku\nW naszym TOP 20 znajdziesz najnowsze opinie o amplitunerach 5.1 do stereo dodane przez użytkowników. Sprawdź amplitunery 5.1 do stereo posiadające najlepsze opinie w ocenie kupujących. Zobacz jakie wypisali wady i zalety danego modelu.\nJaki amplituner 5.1 do stereo kupić w 2022?\nWybierając amplituner 5.1 do stereo w 2020 / 2021 roku warto sprawdzić ranking amplitunerów 5.1 do stereo. Sprawdzisz w nim ceny, wady i zalety oraz opinie. Co więcej, dowiesz się jaki amplituner 5.1 do stereo jest dobry i który amplituner warto kupić.\nDobry amplituner 5.1 do stereo, czyli jaki model kupić w 2022?\nWiemy, że nie jest łatwo wybrać dobry amplituner 5.1 do stereo, co ma dobre opinie a cena nie jest wysoka. Ułatwieniem będzie ranking amplitunerów 5.1 do stereo. Uwzględniliśmy w nim opinie, ceny, wady i zalety, recenzje oraz parametry poszczególnych modeli. Sprawdź jakie amplitunery 5.1 do stereo polecamy.