Entowie górą!: Światowy Dzień Czytania Tolkiena\n„Fantazjowanie jest naturalną czynnością człowieka. Rozumowi ani nie zagraża, ani nie obraża go bynajmniej... Przeciwnie, im rozum bardziej przenikliwy i otwarty, tym bogatsze fantazje zdolen wytwarzać...” J.R.R. Tolkien. Witajcie moi przyjaciele: Mae govannen i mellyn nin! The Tolkien Society w 2003 roku ogłosiło 25 marca Światowym Dniem Czytania Tolkiena. I corocznie ogłasza motto patronujące temu szczególnemu Dniu - w 2016 r. jest to „Życie, śmierć i nieśmiertelność”, a ma upamiętnić 100. rocznicę krwawej bitwy nad Sommą, w której poległ też przyjaciel pisarza - R.Q. Gilson. W Chojnowie Dzień Czytania Tolkiena obchodziliśmy 31 marca. Organizatorami tego wydarzenia były: Szkoła Podstawowa nr 3, Szkoła Podstawowa nr 4, Gimnazjum nr 1, Gimnazjum nr 2 oraz Miejska Biblioteka Publiczna. Tak jak i w ubiegłym roku przyjął on formę konkursu skierowanego do uczniów szkół podstawowych. Miał się odbyć w Parku Śródmiejskim, ale powodu niesprzyjającej aury został przeniesiony do siedziby biblioteki publicznej, która przemieniła się w Zaczarowany Las Toma Bombadila.\ndata publikacji: 2016-04-07 16:12\nPoszukiwanie Zielonej Krainy\n30 marca Biblioteczna Akademia Malucha zaprosiła dzieci i ich opiekunów na poszukiwanie Zielonej Krainy. W tych poszukiwaniach towarzyszyły nam trzy zielone żabki, które przywitały dzieci wierszykiem Ewy Sadowskiej „Zielony wierszyk”. Potem żabka Grażynka zaprosiła maluchów do zabawy „Grasz w zielone” oraz poprosiła o pomoc w odnalezieniu zagubionych przedmiotów. Dzieci bardzo szybko odszukały zguby – oczywiście były one w kolorze zielonym. A następnie, przy piosence „Jedzie pociąg”, dzieci wyruszyły na wyprawę, w której miały do wykonania różne zadania, m.in. wysiadanie z pociągu i skakanie jak żabka, zabawa zielonymi klockami. Dużo radości sprawiły uczestnikom również tańce – także do zielonej muzyki. Bardzo dziękujemy za wspólną zabawę nie tylko dzieciom, ale i dorosłym\ndata publikacji: 2016-04-07 14:25\nPrelekcja o Maroku: 22 kwietnia, godz.18.00\nZapraszamy na prelekcję z pokazem multimedialnym „Maroko”, którą poprowadzi Jarosław Mirosławski. Podczas spotkania wspólnie odwiedzimy m.in. miasto-port Essaouira, Meknes, niesamowity Fez i słynny Marakkesz z placem Jemaa el Fna. A na koniec udamy się na wędrówkę po Atlasie Wysokim i wejdziemy na najwyższy szczyt Toubkal.\ndata publikacji: 2016-04-07 10:01\nIV edycja ogólnopolskiej akcji „Czytam w podróży”\nCelem tej inicjatywy jest upowszechnienie spuścizny twórczej Zbigniewa Herberta i zachęcenie społeczeństwa do czytania jego twórczości - na przykład podczas podróży. „Czytam w podróży” jest kolejnym przedsięwzięciem promującym czytelnictwo organizowanym przez Fundację im. Zbigniewa Herberta w ramach kampanii „Pan Cogito”. W tym roku akcja zaplanowana jest na 6 kwietnia. Miejska Biblioteka Publiczna w Chojnowie przeprowadzi akcję 7 kwietnia. Czytelnicy, którzy w tym dniu odwiedzą bibliotekę, otrzymają zakładki z fragmentem wybranego utworu Zbigniewa Herberta - mają one zainspirować do zainteresowania twórczością Poety i poezją w ogóle.\ndata publikacji: 2016-04-04 15:38\nZapraszamy na "Przyjęcie dla Królowej Książki"\n23 kwietnia 2016 r. , w Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich, Wrocław rozpocznie roczną kadencję jako Światowa Stolica Książki UNESCO. W tym czasie podejmowane będą liczne inicjatywy związane z promocją książki i czytelnictwa. Dolnośląska Biblioteka Publiczna im. Tadeusza Mikulskiego we Wrocławiu zaprosiła wszystkie dolnośląskie biblioteki publiczne do uczestnictwa w „PRZYJĘCIU DLA KRÓLOWEJ KSIĄŻKI”. Miejska Biblioteka Publiczna w Chojnowie przyłączyła się do tej akcji. Przyjęcie - dla młodych czytelników i ich rodzin - odbędzie się w naszej bibliotece 23 kwietnia o godz.12.00. Wcześniej, o godz. 11.00, przeprowadzone zostaną specjalne zajęcia plastyczno-literackie, podczas których wykonywane będą życzenia dla Królowej Książki. Finałem spotkania będzie składanie życzeń książkom o godz. 12.00. Tym samym młodzi, młodsi i najmłodsi Dolnoślązacy wspólnie i o tej samej porze przywitają Światową Stolicę Książki UNESCO. Prosimy zainteresowane rodziny o zgłoszenie się do dnia 18 kwietnia w Dziale dla Dzieci i Młodzieży (tel. 76 818 83 46).\ndata publikacji: 2016-04-04 15:10


Na jakie elementy zwracają uwagę mężczyźni? - Zakumaj.pl\nPytanie: na co mężczyźni zwracają uwagę u kobiety, towarzyszy niejednej pani. Wiele chciałoby poznać odpowiedź na to pytanie i przekonać się, czy tak jak w kawałach panów interesuje tylko biust oraz pośladki, czy może coś więcej. Na to pytanie odpowie poniższy artykuł, stworzony na podstawie tego, co mówią sami mężczyźni.\nWiększość mężczyzn przyznaje, że kobiece włosy, lśniące, zadbane i najlepiej – długie, przyciągają ich uwagę. Jeżeli są wyjątkowe, mogą dodatkowo zachęcić mężczyznę do nawiązania kontaktu z kobietą, flirtu, a nawet umówienia się na randkę. Panom najbardziej podobają się lśniące loki, lecz nie każda kobieta ma takie lub chce mieć. Jeśli chce się zwrócić czyjąś uwagę, wystarczy dobrze zadbać o włosy, myć, odżywiać i czesać, tak żeby były jedwabiste w dotyku.\nUsta kobiety potrafią przyciągnąć uwagę niejednego mężczyzny, dlatego nie należy się dziwić, że męskie spojrzenie zahacza o nie raz po raz. Ładnie wykrojone, zadbane, bez pęknięć i obrzęków, czerwone i podkreślone delikatnie kosmetykiem sprawiają, że mężczyźni mogą patrzeć na nie godzinami. Wiele kobiet lubi szminki i błyszczyki, lecz panowie zgodnym głosem przyznają, że usta tracą urok, kiedy tych specyfików jest za dużo.\nNie od dziś wiadomo, że uśmiech sprzyja poznawaniu ludzi oraz potrafi zjednać ich sympatię. Jednak o ile kobiety nie raz traktują mało uśmiechających się mężczyzn jak wyzwanie, o tyle mężczyźni chętniej interesują się uśmiechniętymi kobietami. Dbałość o zęby, o świeży oddech i o częste uśmiechanie się może oczarować niejednego mężczyznę. Trzeba jednak pamiętać, że powinien być to szczery uśmiech, a nie kwaśny i wymuszony, ponieważ można to poznać od razu.\nNawet mężczyźni zwracają uwagę na sylwetkę i postawę ciała, którą prezentują kobiety. Nie jest to jedynie zainteresowanie związane z eksponowaniem biustu. Kobieta, która chodzi wyprostowana, z lekko uniesioną głową, daje wyraźny sygnał, że jest pewna siebie, zna swoją wartość i jest otwarta na świat. Łatwiej ją również dostrzec. Z doświadczenia panie powinny wiedzieć, że one również chętniej wodzą wzrokiem za mężczyzną, który jest wyprostowany i wybija się pośród innych, niż za zgarbionym, ukrywającym głowę w ramionach.\nChociaż dla większości mężczyzn kobieta ma zawsze za dużo butów, równie duża liczba panów twierdzi, że buty na wysokim obcasie to coś, na co zawsze zwrócą uwagę. Buty tego typu wysmuklają sylwetkę, sprawiają, że kobieta jest wyższa, a do tego podkreślają jej seksapil, kobiecość, pewność siebie. Według przeprowadzanych badań już sam dźwięk obcasów uderzających o podłoże działa na mężczyzn elektryzująco, dlatego warto od czasu do czasu założyć takie buty i widzieć podziw w męskich oczach.\nsposób zaimponowania mężczyźnie\njakie są objawy zakochania


Jak daleko od kasyna harras jest zapora hoover scfsk\nCiekawy jest fakt, iż wspomniana ostrość tej przyprawy nie jest zależna tylko i wyłącznie od wybranej papryczki, która jest uznawana jako główny składnik hariss, ale także od ilości oliwy, której do niej dodamy. Na naszej stronie możesz znaleźć również inne produkty, takie jak np.\nTurystyka i Hotelarstwo 9(2006)/Tourism and Hotel Industry 9(2006) Po ok 2.5 godz. docieramy do Hoover Dam. Slynna zapora i elektrownia. Konstrukcja zapierajaca dech w piersiach. Podobno nie mozliwe byloby wybudowaniej jej w czasach obecnych. Powodem nie jest technika czy umiejetnosci - powodem byly by przepisy BHP. Naprawde niesamowite wrazenie. Beatę, jest tutaj od 15 lat, trochę porozmawialiśmy). Wracamy po około godzinie i idziemy o 10.50 na odprawę biletowo-bagażową (bagaże nadajemy do Warszawy, 10 bagaży w sumie 192,6 kg). Okazuje się, że samolot jest opóźniony i w Londynie nie złapiemy LOT-u, więc Nowozelandka od razu przebukowuje nas na British Airways. Samo miasto położone jest w stanie Nevada w hrabstwie Clark na obszarze pustynnym a jego główną arterią jest długa na 7 km słynna ulica Las Vegas Boulevard znana pod nazwą "The Strip". To właśnie w jej okolicach znajdują się najbardziej znane kasyna, hotele i miejsca godne obejrzenia. W Sofii od początku można zobaczyć, jak mieszają się kultury i religie. Podczas 10 minutowego spaceru minęliśmy synagogę, cerkiew, meczet i kościół katolicki. Można śmiało stwierdzić, że zwiedzanie tego miasta polegało głównie na turystyce sakralnej - ale biorąc pod uwagę ilość takich budynków, nie mogło być inaczej.\nDJ grał świetną muzykę, więc po prostu musieliśmy przestać robić zimną muzykę. Miałem piwo butelkowane, a moja żona kieliszek białego wina. . . . łącznie 30 USD. 85, więc na pewno zapłacisz za to doświadczenie. W każdym razie jest to dobre miejsce, tak, możesz grać w barze tak jak my. Tylko jeden negatyw i to był barman\nSzkoda, iż się wciąż nie naumieli, iż przekopywać całą planszę jest dosyć męczące. Skoro jest to czar, to powinien działać w jakimś zasięgu, ażeby trochę ułatwić odnalezienie Graala (w szczególności tym, co nie odsłonili jeszcze całej mapy puzzlowej, ale mniej więcej się orientują, w którym kwadracie mapy Graal może się znajdować), zamiast działać tylko na 1 Odwrót ze Szkocji przebiegał pod znakiem krajobrazów rodem z Harego Pottera i planu filmowego, na który się przypadkowo wpakowaliśmy… Elgol to malutki port rybacki i miejscowość, która jak na standardy szkockiej prowincji już taka mała nie jest …liczy pewno z 35 – 40 chałup. W związku z tym zasługuje na szkołę ;). Z naszych obserwacji Od dwóch dni media na całym świecie komentują filmik, który opublikowane na Twitterze. Dokumentuje on wymianę zdań między księżną Meghan i księciem Harry'm w trakcie obchodów urodzin królowej, Trooping The Colour, które miały miejsce tydzień temu. Wszyscy zadawali sobie pytanie, co takiego wnuk Elżbiety II powiedział do swojej małżonki, że jej oczy zaszkliły się łzami Sam przyznał, że jest pewien, że gdzieś tam czeka aż będzie miał dzieci, by znów mogła zostać babcią. Jak powiedział Harry utrata matki w tak młodym wieku ma ogromny wpływ na całe późniejsze życie, dlatego próbuje być pomocnym ramieniem dla osób, które są w podobnej sytuacji jak …\nJest to piękny park, który jest położony zaledwie 20 km na północ od Gazy, tuż obok autostrady 95 w Tule Springs. Sporo skamieniałości wczesnych ssaków, takich jak mamuty, żubr, konie, wielbłądy, i olbrzymie leniwce znaleziono w okolicy, zbyt, więc dzieci mogą chcieć szukać starożytnych kości i podziwiać widoki.\nMa wysokość 224,1 m i długość 379,2 m oraz grubość od 200 do 15 m. Zapora typu grawitacyjno-łukowego, zbudowana ok. 50 km na południowy wschód od Las Vegas, przecięła rzekę Kolorado w Czarnym Kanionie spiętrzając jej wody i tworząc sztuczne jezioro Mead o długości ok. 180 km i powierzchni ok. 640 km kw. - to właśnie z niego Zapora Hoovera jest drugą co do najwyższych zapór w kraju i 18 z najwyższych na świecie. Tama jest tak gruba i wytrzymała, że nie musiała by być zakrzywiona i tak by wytrzymała napór wody. Inżynierowie uważali, że mieszkańcy czuli by się znacznie bezpieczniej z wygiętą zaporą. Monumentalna Zapora Hoovera znajduje się niedaleko Las Vegas i spiętrza rzekę Kolorado. To atrakcja łatwo dostępna i warta odwiedzenia. Zaplanuj zwiedzanie. Zapora znajduje się w bliskiej odległości od Światowej Stolicy Hazardu i jest doskonałym pomysłem na spędzenie ciekawego popołudnia, podczas gdy Vegas za dnia przypomina raczej miasto widmo. Nie sądziłam, że konstrukcja może mnie zainteresować, dopóki nie zobaczyłam jej na własne oczy.\nPan młody nosi długie nazwisko i jest wnukiem najbogatszej Hiszpanki, księżnej Alba. Don Fernando Juan Fitz-James-Stuart y Solís-Beaumont, książę Huescar poślubił swoją wieloletnią partnerkę Sofię Palazuelo, a w "kameralnej" ceremonii na jedynie 750 gości (wśród których znalazła się jednak sama królowa Zofia).Zdjęcia z tej uroczystości oczarowują, podobnie jak uroda\nOd dwóch dni media na całym świecie komentują filmik, który opublikowane na Twitterze. Dokumentuje on wymianę zdań między księżną Meghan i księciem Harry'm w trakcie obchodów urodzin królowej, Trooping The Colour, które miały miejsce tydzień temu. Wszyscy zadawali sobie pytanie, co takiego wnuk Elżbiety II powiedział do swojej małżonki, że jej oczy zaszkliły się łzami\nHarmiona już od małego była bardzo inteligentna i odważna. Z burzą brązowych włosów towarzyszyła Harry’emu w przygodach, które przeżywali w latach szkolnych. Tak jak on i Ron, za którego w przyszłości wyszła za mąż została przydzielona do Gryffindoru.\nBrytyjskie media od lat spekulowały na temat tego, kto jest ojcem młodszego syna księżnej Diany, Harry'ego. Prasa bulwarowa pisała niegdyś, że może być nim James Hewitt - były major Hotel w Cherokee (2 km od Kasyno Harrah's) This Cherokee Quality Inn is located off Interstate 441 in the Cherokee Indian Reservation. Features include an adjacent river walkway, free hot breakfast, and an outdoor pool with a sun terrace.


Ponieważ twoja zabawka z najlepszych filmów seks za darmo powinien mówić za siebie\nNajlepsze Filmy Seks Za Darmo\nByły reporter Tokitsu Daisuke przybywa do witamin A nieufny Western sandwich-styl szyld zbudowany wzdłuż axerophthol hill z widokiem na prowincjonalną wioskę czeka na niego najlepsze filmy seks za darmo tam rezydencja gospodyni Kiriya Sumi i jej miłe córki\nUwagi Najlepsze Filmy Seks Za Darmo Na To Lesser Jest Jak\nWięc jaki jest cel tego wszystkiego? Czy mężczyźni powinni po prostu zająć się pracą wyjść z szafy sześć lat tydzień czynnika antyoftalmicznego, aby skontaktować się z tymi spostrzeżeniami, które zostały przedstawione? A może powinniśmy zbojkotować całkowicie gry wideo, które przeceniają ludzką sylwetkę? A może musimy wysłać do deweloperów jasny komunikat, że nie kupujemy gier wspieranych przez ich właściwości fizjologiczne? najlepsze filmy seks za darmo że decyzja jest całkowicie twój do podjęcia. Jednak uświadomienie sobie, że problem ten nie jest unikalny dla kobiet, jest wciąż epokowe.


oferta numer: 57051\nStanowisko/Tytuł: Przedstawiciel handlowy (branża rolnicza)\nNumer ref. 0055124\nMiejsce pracy: kujawsko-pomorskie // wielkopolskie // łódzkie // warmińsko-mazurskie\n•Sprzedaż dedykowanych specyfików nierecepturowych, mogących sprostać wymaganiom nowoczesnego rolnictwa, producent preparatów dla zwierząt (bydło domowe, drób, psy i koty);\n•Nawiązywanie efektywnych kontaktów z Klientami (lecznice, hurtownie weterynaryjne);\n•Nawiązywanie relacji z lekarzami weterynarii, rozwijanie współpracy;\n•Przedstawianie ofert handlowych klientom;\n•Maksymalizacja sprzedaży w podległym obszarze.\n•Min. 1 rok doświadczenia w pracy na podobnym stanowisku (branża rolnicza, zoologiczna, spożywcza)\n•Gotowość do pracy w terenie;\n•Czynne prawo jazdy kat. B - wymagane;\n•Łatwość nawiązywania kontaktów;\n•Dobra organizacja czasu pracy;\n•Zorientowanie na osiąganie wyznaczonych targetów;\n•Samodzielność i zaangażowanie;\n•Znajomość branży rolniczej, zoologicznej i/lub wykształcenie kierunkowe będzie dodatkowym atutem.\n•Stabilne warunki zatrudnienia - Umowa o pracę;\n•Atrakcyjne wynagrodzenie podstawowe + prowizja od sprzedaży;\n•Auto służbowe - również na użytek prywatny.\nDane kontatkowe: Osoby zainteresowane powyższą ofertą zapraszamy do aplikowania poprzez formularz rekrutacyjny, znajdujący się pod adresem: https://tiny.pl/9fbxl


Archiwa: misjonarz - Strona 3 z 5 - misje-jezuickie.pl\nciekawostki misyjne / duszpasterz akademicki / ewangelizacja / Malawi / misjonarz / Zambia\nCiekawostki misyjne 2\nZaraźliwy przykład Podczas mojej posługi duszpasterza akademickiego na uczelniach Lilongwe, stolicy Malawi, spotykam się z młodzieżą, której rodziny nie są w stanie opłacić ich nauki czy nawet egzaminów. Jeden z naszych zaangażowanych katolików opowiadał...\newangelizacja / Madagaskar / misjonarz / podziekowanie / posługa duszpasterska / Wakacje\nPowrót po urlopie w ojczyźnie\nZainteresowanie i sympatia Kiedy od wielu już lat przyjeżdżam do Polski na czas urlopu w moje rodzinne strony, zawsze spotykam się z wielką życzliwością nie tylko mojej najbliższej Rodziny, Znajomych, Przyjaciół, ale często także...\nAfryka / Chikuni / chrzest św. / misjonarz / Msza św. / praca duszpasterska / Zambia\nCHRZTY W PORZE DESZCZOWEJ\nW Zambii w tym roku pora deszczowa była nadzwyczaj dobra. W okolicach Chikuni padało bez dłuższych przerw. Tylko ludzie, którzy posadzili kukurydzę po pierwszym deszczu, stracili ją, ponieważ przez pewien czas przestało padać i...\nAfryka / Madagaskar / misjonarz / skauci\nWIELKANOC W BUSZU\nNa Madagaskarze pracuję od 1987 roku, to jest już 31 lat z dwuletnią przerwą na studia specjalistyczne na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie (1989-1991). Ostatnio skierowano mnie do pracy w College’u św. Franciszka Ksawerego w...\nAfryka / Australia / misjonarz / polscy jezuici / Zambia\n20 sierpnia 2018 roku w Gdyni odszedł do Pana śp. Ojciec Zygmunt Nowicki SJ Jezuita, kapłan, katecheta, afrykański misjonarz, wieloletni duszpasterz Polaków w Melbourne, moderator Sodalicji Mariańskiej, opiekun chorych. Urodził się w Olszewie, niedaleko...\nBoże Narodzenie / misjonarz / Podziękowanie / Zambia\nPax Christi! Pragnę w tych paru słowach na nowo być z Wami, odświeżyć nasze spotkania i chwile, kiedy podczas mojego urlopu dane mi było spotkać się z Wami. Szczególnie we Wrocławiu i Bytomiu, gdzie...


czerwiec 2019 - Atitlan\n21.06.2019 | Bez kategorii\nROZDZIAŁ 2 (zob. Rozdz. 1.)\nRuiny zamku lśniły w księżycowej poświacie, w oddali słychać było pohukiwania sów. Staliśmy u stóp zamku widząc kadr ze zdjęcia skradzionego z muzeum. Na fotografii, której kopię pokazał mi wcześniej Sir Fox, było tylko znacznie mniej drzew wokoło ruin i została wykonana – na moje oko – późną wiosną lub na samym początku lata.\n– Hmm… I co teraz? – zamyślił się lis, gdyż w sumie nie ustaliliśmy wcześniej planu akcji, tylko spontanicznie ruszyliśmy na wzgórze.\n– Chodźmy na dziedziniec zamkowy. Tam opowiem panu o mojej pewnej hipotezie wysnutej na podstawie studiowania książek w bibliotece. – odrzekłem.\nWspięliśmy się na ruiny Zamku stromą skarpą, śliską od topniejącego śniegu. Trzeba mieć dużo wyobraźni, by wewnętrzny placyk pośród zrujnowanych fragmentów murów i porozrzucanych kopców kamieni, wydał się dawnym reprezentacyjnym dziedzińcem zamkowym. Wiatr tańczył wokół nas, światło księżyca wyostrzało groźne cienie murów. Czuło się obecność duchów przeszłości, tych zachowanych w legendach lanckorońskich, o których tak wiele przeczytałem w długie zimowe wieczory.\n– Usiądźmy tu na kamieniach – wyszeptałem i położyłem wełniany szalik, żebyśmy mieli cieplej i wygodniej. – Powiem panu co na razie wywnioskowałem z naszego szyfru. – Otóż wydaje mi się, że liczby z początku i końca notatki nawiązują do stuletniej rocznicy odkrycia negatywu przez naszego naukowca. Tak jakby ktoś specjalnie chciał podkreślić wagę wydarzenia.\n– To bardzo ciekawe, miałem podobne wrażenie, ale wolałem, żeby pan sam mi to potwierdził. – lis po raz pierwszy uśmiechnął się i do twarzy mu było z tym lisim uśmiechem. Teraz spróbujmy się zastanowić co oznaczać może litera L na początku i końcu szyfru, detektywie Dolibuku? – zamyślił się.\n– To oczywista logika absolutna. – odparłem z wielce inteligentną miną. Pierwsze L to oczywiście Lacock, czyli: „W roku pańskim 1834 w angielskim miasteczku Lacock Sir William Fox Talbot rozpoczyna eksperymenty nad utrwaleniem obrazu optycznego” – wyrecytowałem jednym tchem jakbym czytał dalej księgę historii fotografii.\n– Otóż to! Mój drogi geniuszu Dolibuku! – odpowiedział lis. Wiedziałem, że z tobą będzie się zawodowo pracowało!\n– A zatem ostatnie L – rzekłem – oznacza Lanckoronę. Zdjęcie zostało wykonane w Lanckoronie w 1934 roku, w stuletnią rocznicę ważnego wydarzenia naukowego … Taką można wysnuć hipotezę i postarałam się wkrótce udowodnić jej prawdziwość! – powiedziałem cichym i przejętym głosem.\n– A zastanawiałeś się krasnoludku co mogą oznaczać litery w środku szyfru? – zapytał lis.\n– Mam tu kilka, na razie luźnych skojarzeń – odparłem. F.T. – to mogą być np. inicjały Foxa Talbota, tak samo jak M.T. – Matyldy Talbot, chociaż M.T. i F.T. pojawiają się dwukrotnie i mogą mieć także jakieś podwójne znaczenie. Załóżmy, że są to częściowo inicjały. Wówczas jest wielce prawdopodobne, że na fotografii została uchwycona sama wspaniała dama z Lacock i że pani Matylda podczas swoich licznych podróży odwiedziła Lanckoronę i postanowiła tutaj coś po sobie zostawić…\nWtem w oddali usłyszeliśmy szelest gałęzi. Spojrzeliśmy najpierw z niepokojem na siebie a potem w stronę lasu, skąd pochodził obcy odgłos. Szybciutko złapałem pana Talbota za płaszcz i pociągnąłem go za najwyższy kamienny kopiec. Przykucnęliśmy tu w zupełnej ciszy, bojąc się, że zdradzić nas może nawet najmniejszy oddech. Zacząłem się zastanawiać czy ktoś nas mógł wcześniej śledzić, ale raczej wykluczyłem taką możliwość, gdyż mam niezwykle wyczulony zmysł słuchu na każdy, nawet najcichszy odgłos. Moim długim uszom zawdzięczam nie tylko muzykalność, ale także niezwykłą wrażliwość na dźwięki, niczym u nietoperzy. Podczas wspinaczki na Górę Lanckorońską słyszałem jedynie niewinne odgłosy przyrody…\nUkryci w cieniu kopca z kamieni oprószonych jeszcze gdzieniegdzie śniegiem, wpatrywaliśmy się w czarne sylwetki drzew otulających lanckorońską górę, dość złowrogo prezentujące się w tej nocnej aurze. Wtem od strony północnego zbocza, pośród mrocznego lasu, dostrzegliśmy dwie postaci wspinające się na ruiny powoli i ostrożnie. Po chwili można już było zobaczyć kobietę i mężczyznę ubranych w ciemne kombinezony i czapki z daszkiem zasłaniające częściowo twarze. Kiedy znaleźli się na dziedzińcu, nerwowo rozglądnęli się wokoło.\n– Musimy się śpieszyć, żeby zdążyć przed świtem – szepnęła nieznajoma z zagadkowym francuskim akcentem.\n– Jesteś pewna, gdzie mamy szukać? – zapytał cicho mężczyzna. Wyjął z kieszeni kartkę z jakimiś szkicami i chwilę się jej przyglądał. Wyglądała trochę jak fragment mapy.\nTajemniczy nieznajomi zbliżyli się do południowo-wschodniej baszty, tej najlepiej zachowanej wieży ze skradzionego zdjęcia, i zniknęli nam z oczu za jej kamienną ścianą. Poczułem wielki niepokój… Popatrzyłem na lisa – sir Fox był wstrząśnięty i zrobił się taki blady, jakby nagle zamienił się w lisa polarnego.\nRaptem ujrzeliśmy kolejną postać wchodzącą na ruiny od strony dawnej fosy. Od razu rozpoznałem w niej pana Zbyszka, lanckorońskiego przewodnika i historyka, który znany jest z tego, że o różnych porach dnia i nocy, urządza sobie spacery po okolicy – taki niespokojny duch odkrywcy. Szedł z pękiem kluczy i coś do siebie mówił pod nosem. Podszedł do baszty i zaczął mocować się z kłódką do żelaznej bramy.\nKątem oka zobaczyłem jak nieznajomi błyskawicznie wycofują się cichaczem z ruin zamku, zapewne niezadowoleni, że ktoś pokrzyżował im plany. Zdążyłem jeszcze zauważyć w świetle księżyca, że oboje byli szczupli i mieli wysportowane sylwetki – mężczyzna średniego wzrostu, a kobieta drobnej budowy; spod czapki wystawał jej długi kasztanowy warkocz. Niemal bezszelestnie oddalili się z planu akcji poruszając się zwinnymi ruchami pająka na lekko ugiętych kolanach. Wyglądali na zawodowców…\nTymczasem Zbyszek wszedł do wieży. Mieliśmy teraz okazję odejść niezauważeni z ruin zamku. – To jednak ryzykowne – pomyślałem. – Co jeśli znowu natkniemy się w lesie na zagadkową parę? Nie powinni wiedzieć, że ktoś ich obserwował… – Kto wie, może lepiej zostać i zagadać z historykiem? I tak już dawno miałem ochotę wdać się z nim w pogawędkę o lanckorońskich tajemnicach… Niewykluczone, że będzie to nawet wskazane ze względu na nasze śledztwo? – zastanawiałem się w duchu, a w głowie krążyło mi tysiąc myśli na sekundę. Szepnąłem do ucha panu Foxowi o swoim pomyśle. Lis przytaknął i pomalutku wyszliśmy z kryjówki. Pan Zbyszek usłyszawszy kroki wyglądnął z baszty i… upuścił kłódkę… z wrażenia.\n– Nie do wiary… – wyszeptał. – Wy, krasnoludki jednak istniejecie? – zamrugał oczami, po czym przecierał je kilka razy. Myślałem, że pęknę ze śmiechu, ale ze względu na powagę sytuacji postanowiłem zachowywać się bardzo prestiżowo, tak to mawia dzisiejsza młodzież.\n– Dzień dobry, jestem Dolibuk a to mój gość z Anglii – Sir Fox – ukłoniliśmy się pięknie, równiutko ściągając kapelusze.\n– Słyszałem o tobie Dolibuku. Jesteś już niemal nową lanckorońską legendą. Witaj w Lanckoronie szanowny panie Fox. Jestem Zbigniew, lanckoroński przewodnik – odkłonił się nieśmiało. – Co was tu sprowadza?\n– Może ja wytłumaczę – wyrwał się Talbot widząc po mojej minie, że mam dylemat jak rozpocząć rozmowę. – Otóż drogi Sir Zbigniew. Jestem tu na zlecenie angielskiej policji. Ścigamy międzynarodową szajkę złodziei dzieł nauki i sztuki. Mamy powody przypuszczać, że znajdują się teraz w Polsce, a nawet jest bardzo prawdopodobne, że w okolicy Lanckorony. Ma to poniekąd… hmm…związek… z domniemanym skarbem ze starej fotografii… – Lis uważnie obserwował reakcję pana Zbyszka. A ten robił coraz bardziej okrągłe oczy. Uśmiechnąłem się do siebie – Pierwszy raz lis użył słowa „skarb”, tak jakby wcześniej bał się nazwać całą akcję po imieniu – pomyślałem z przejęciem. – Ulala! W końcu staliśmy się „poszukiwaczami skarbów”!\n– Zaraz, zaraz, dwa dni temu oprowadzałem wycieczkę w muzeum. W grupie turystów była para, która przedstawiła się jako korespondenci francuskiej telewizji. Wypytywali mnie o zamek, tajne przejścia podziemne łączące twierdzę i rynek oraz oczywiście o skarby. Zaraz po tej wizycie zginęła mi teczka z kopiami starych dokumentów i map zamku. Piszę teraz rozdział do książki historycznej i pomyślałem sobie, że materiały mogłem zostawić z roztargnienia w wieży. A że dopadła mnie przedwiosenna bezsenna noc, przyszedłem dzisiaj na ruiny, żeby to sprawdzić.\n– I znalazł pan swoją teczkę? – zapytałem.\n– Niestety tutaj też jej nie ma, bardzo mnie to martwi. Bez materiałów szybko nie skończę pracy… – pan Zbyszek posmutniał. – Ale w czym mogę wam pomóc, czy do czegoś się przydam takim niezwykłym gościom? – zapytał przejęty.\nPopatrzyliśmy na siebie z Taboltem porozumiewawczym wzrokiem, normalnie jakbyśmy czytali sobie w myślach. Pokrewieństwo dusz czy co? – pomyślałem i lekko się uśmiechnąłem. Fajnie rozwiązuje się zagadki z kompanem, którego się polubiło od pierwszego spotkania. Zresztą sami dobrze wiecie jak ważne jest dobre i szczere towarzystwo w życiu;-)… Byliśmy zgodni, że trzeba pana Zbyszka wtajemniczyć w naszą misję. Usiedliśmy w wieży na drewnianej ławeczce, mocno podniszczonej przez wilgoć i czas, wyjąłem z kieszeni termos z czekoladą, którą zawsze noszę przy sobie i popijając gorący napój – najpyszniejszy na świecie – przedstawiliśmy mu obraz całej sytuacji, napomknąwszy także o tajemniczych nocnych gościach na Lanckorońskiej Górze. Zbyszek zamyślił się na dłuższą chwilę. – Od dekad nie kręcili się tu żadni poszukiwacze skarbów. Jedynie grupa archeologów robiła w ubiegłym roku dokumentację i plany zamku z różnych epok historycznych – odparł.\n– Panie Zbyszku, a co powiedział pan dokładnie tym dziennikarzom z muzeum o zamku i skarbach? – zapytałem.\n– Wspomniałem im tylko legendę o podziemiach zamku oraz napomknąłem, że wiele opowieści o tajnych zakamarkach twierdzy wiązało się właśnie tą basztą, w której teraz jesteśmy. Ale ruiny były już eksplorowane wielokrotnie – przez naukowców a wcześniej przez różnych prywatnych poszukiwaczy, zwłaszcza w epoce romantyzmu w XIX wieku – dodał z znawstwem. Krążyły fantastyczne opowieści o zamkowym skarbcu ukrytym w kuchennej studni… Ale współcześnie nie spotkałem się z informacją o odnalezionych skarbach, tak jakby wszystkie zagadki na zamku zostały już dawno rozwiązane. Ciekawe, że na waszej fotografii także pojawia się ta zamkowa baszta… – zamyślił się… – Słuchajcie moi drodzy, może spotkamy się po południu w muzeum i przeglądniemy razem archiwum? Tutaj chyba nic więcej na razie nie zdziałamy, a wypadałoby się troszkę zdrzemnąć… – przytaknęliśmy i wszyscy w trójkę zaczęliśmy jednocześnie ziewać.\nŚwitało, las przestawał być już tak mroczny i rozśpiewał się melodiami szpaków i innych rannych ptaszków. Zaprowadziłem Foxa Talbota do drewnianej willi – zabytkowego pensjonatu, gdzie miał zarezerwowany nocleg służbowy. Nie wiem czy celowo czy przez przypadek, Fox wybrał willę o nazwie „Zamek”. – Ach! Tak właśnie powinniśmy także nazwać naszą zagadkową akcję! Akcja poszukiwania skarbu – kryptonim „Zamek”.\nDom otoczony był baśniowym ogrodem, z balkonami spoglądającymi na beskidzkie pola, doliny, sady i lasy. Niezwykle prezentował się o wschodzie słońca, otulony mgłą, ukryty pośród oszronionych drzew i krzewów. Zaprowadziłem Foxa do pokoju nr 11. Była to maleńka izba na drugim piętrze niemal pod skrzydłami dachu. Na ścianie wisiał rysunek ruin lanckorońskiego Zamku, zapewne pamiątka po jednym z plenerów malarskich, na które zjeżdżają do Lanckorony plastycy z całej Polski. Z pokoiku można było wyjść na najwyższy taras willi, usiąść przy kominie i delektować się najbardziej niezwykłym widokiem na ziemi. Faliste linie pól, łąk, lasów i beskidzkich szczytów namalowane zostały farbą z obłoków, gasnącego blasku księżyca i promieni wschodzącego słońca. Czuło się jakby było się tutaj bliżej nieba, niemal można było dotknąć księżyca i powolutku znikających – wraz z odejściem nocy – gwiazd. Wszystko było tu idealnie harmonijne, jakby natura i kultura zawarły przymierze do końca świata.\n– To ten słynny widok z balkonu willi w Lanckoronie z piosenki Marka Grechuty – uśmiechnąłem się z rozmarzeniem w oczach. – Już czas na mnie lisku, odpocznij i do zobaczenia na popołudniowej herbatce w muzeum – pomachałem na pożegnanie.\n– Yes Sir, 5 o’clock! – ukłonił się Talbot.\n17.06.2019 | Bez kategorii\nPRZYGODA DRUGA / ZAGADKA STAREJ FOTOGRAFII\nZbliżała się wiosna, chociaż prawie nic jej jeszcze nie zapowiadało. Mróz dalej malował srebrzyste wycinanki w oknach, a spadziste dachy drewnianych domków pokrywała delikatna warstwa śnieżnego puchu. Kamienne schodki do mojego mieszkania skuwała gruba warstwa lodu, aż nosa nie chciało się wychylać z domu. Siedziałem z książką przy kominku w ulubionym fotelu bujanym, przykryty kocykiem w kratkę. Powoli zapadał cichy wieczór a księga pt. „Czy smoki spokrewnione są z dinozaurami?” coraz bardziej mnie wciągała. Wtem ciszę i stan błogiego zaczytania przerwało dziarskie pukanie do drzwi.\n– Proszę, otwarte – zawołałem nieco sennym głosem, bo nie chciało mi się wychodzić spod miękkiego kocyka. Powiem wam, tylko w tajemnicy, że dostałem go na urodziny od dalekiej kuzynki Helenki, która aktualnie mieszka w Szkocji na wyspie Sky i zbiera tam materiał o smokach i innych legendarnych stworach do pracy naukowej na Uniwersytecie w Edynburgu.\nDrzwi otworzyły się energicznie. W progu stanął zziajany i mocno zziębnięty lis. Popatrzyłem zdziwiony znad okularów, bo nigdy wcześniej nie widziałem go w okolicy. Był dużo mniejszy od normalnych lisów, które mieszkają w naszym lesie i miał dziwnie rozpalone oczy. Dostrzegłem w nich ten rodzaj błysku, który lubię najbardziej. Zwiastuje on bowiem nową przygodę. Na dodatek pan lis nosił muszkę i czarny cylinder, co sprawiało, że prezentował się bardzo dostojnie.\n– Dzień dobry Sir Dolibuk – powiedział lis z wyraźnym brytyjskim akcentem. Czy mogę zająć panu chwilkę? Nazywam się Talbot, Lis Fox Talbot. Uszanowanie. – I skłonił się pięknie.\nByłem oczarowany. Kocyk spadł mi z kolan z wrażenia, a mój niebieski kapelusik jakby sam się uprzejmie ukłonił. Skąd taka elegancka postać wzięła się w moim skromnym krasnoludkowym domu?\n– Jestem zaszczycony, Panie Talbot – odrzekłem. Co pana sprowadza z tak daleka? Po akcencie domyślam się, że przybywa pan do nas aż z Wysp Brytyjskich, a to jakieś 1800 km od mojego domu. – szybko przeliczyłem odległość na mapie (bo na mapach to ja się dobrze znam).\n– Dokładnie 1859 km, Sir Dolibuk. Przybywam z angielskiego miasteczka Lacock, miejsca gdzie narodziła się fotografia. – rozpoczął swoją opowieść. – Pracuję w muzeum Williama Henryka Foxa Talbota, na którego cześć noszę imię. Jak pan zapewne czytał w swoich księgach, był on wybitnym naukowcem – matematykiem, chemikiem, botanikiem i astronomem w jednym, który w drodze różnych eksperymentów wymyślił negatyw. Umożliwiło to utrwalanie i powielanie zdjęć…\nKiedy pan lis się przedstawiał, ja przecierałem oczy ze zdumienia i wzruszenia..\n– Talbot – ojciec fotografii! – zawołałem pełen niedowierzania…\n– W zbiorach naszego muzeum, które znajduje się w średniowiecznym opactwie, mamy najstarsze zdjęcia i urządzenia, niezwykle cenne dla świata nauki i sztuki – kontynuował lis. Otóż w ubiegłym roku zginęło nam z muzeum kilka bardzo wartościowych eksponatów… Śledztwo w tej sprawie prowadzi policja z hrabstwa Wiltshire. Po kilku miesiącach dochodzenia ślad zawiódł nas do … ruin lanckorońskiego zamku…\n– To niesamowite! – krzyknąłem rozentuzjazmowany! Jak to możliwe i dlaczego przyszedł pan do mnie? Czy ja mam panu jakoś pomóc w wyjaśnieniu tej tajemniczej sprawy? Ależ będę zaszczycony! – zawołałem, nie potrafiąc ukryć obezwładniającej mnie żądzy nowej przygody.\n– Sprawa jest bardzo poufna – Talbot ściszył głos… Pana kuzynka pracująca w Szkocji na Uniwersytecie w Edynburgu poleciła mi kontakt z panem. Nie zawierzam prawie nikomu. Szczęście, że jest pan krasnoludkiem i ma pan dobrą reputację za granicą jako polski badacz i odkrywca zagadek. Hmm… już prawie piąta – uśmiechnął się. Może napijemy się herbaty i przestawię panu szczegóły sprawy i mojej misji? A potem mi pan odpowie czy zechce nam pomóc?\n– Ależ przepraszam, że wcześniej nie zaproponowałem gościny – lekko się zaczerwieniłem, bo lis cały czas stał na środku pokoju. Zaraz zaparzę panu herbatę z mlekiem po angielsku i pozwoli pan, że sam napiję się gorącej czekolady z odrobiną chili, ma się rozumieć – uśmiechnąłem się na samą myśl o takiej mini uczcie. Ze śniadania zostały mi jeszcze dwa racuchy z jabłkami posypane suto cynamonem i cukrem pudrem, które podałem do stołu.\nKiedy krzątałem się w kuchni, pan Fox chodził po pokoju nieco zdenerwowany i coś do siebie mówił pod nosem. Dopiero kiedy wniosłem do salonu czajniczek z gorącą herbatą, troszkę się uspokoił, usiadł i rozpoczął swoją opowieść.\n– Pewnie zastanawia się pan, sir Dolibuk, skąd w tej fotograficznej aferze wzięła się pana Lanckorona?\n– Z ust mi pan wyjął to pytanie – uśmiechnąłem się zawadiacko.\n– W zbiorach muzeum znajdowała się fotografia miejsca, którego od wielu lat nie mogliśmy rozpoznać. Dopiero podczas ubiegłorocznej wizyty grupy polskich fotografików w naszym miasteczku udało się zidentyfikować obiekt.\n– Tak, tak, tutaj w Lanckoronie takie grupy przyjeżdżają na plenery fotograficzne i raz o mało nie wpadłem im w obiektyw – dodałem z przekąsem, bo jak wiecie raczej stronię od ludzi, z małymi wyjątkami oczywiście.\n– Fotografia pochodziła z roku około 1934 – kontynuował lis. – Były na niej widoczne ruiny zamku oraz – kobieta oparta o zamkową wieżę – w strojnym kapeluszu i długim płaszczu, trzymająca w ręku szpadel i aparat fotograficzny. Sądzimy, że zdjęcie znalazło się w zbiorach za sprawą Madame Matyldy Talbot, wnuczki naszego słynnego naukowca.\n– Coś niecoś czytałem o tej barwnej postaci! – zawołałem.\n– Bardzo się cieszę, gdyż była to kobieta niezwykła, gospodyni odziedziczonego po przodkach opactwa w Lacock. To dzięki niej powstało tam Muzeum Fotografii i zachowały się wszystkie pamiątki po naszym bohaterze… Madame Matylda była także podróżniczką, mówiła w ponad dziesięciu językach obcych. Na zdjęciach zawsze występowała w szykownym kapeluszu, z tajemniczym uśmiechem, ot prawdziwa kobieta z klasą, … – lis zamyślił się. Proszę wybaczyć, ale mam wyjątkowy sentyment do postaci pani Talbot. W końcu muzeum stało się całym moim życiem i pasją. I ja także poświęciłem się nauce języków za jej przykładem…\n– O tak, wspaniale posługuje się pan naszym językiem! Jestem oczarowany – dodałem kurtuazyjnie, gdyż udzieliła mi się galanteria mojego gościa. – I myśli pan, że Madame Matylda odwiedziła Lanckoronę i to ona została uchwycona na fotografii w ruinach zamku? – zapytałem nie mogąc doczekać się dalszej części historii.\n– Hmm, tego nie wiemy na pewno, nie da się tego potwierdzić ani na sto procent zidentyfikować postaci na starej i bardzo zniszczonej fotografii. Madame Matylda dużo podróżowała w tej części Europy; jednak nie zachowały się żadne piśmienne wzmianki o jej wizycie w Polsce. Równie dobrze ktoś inny mógł przywieźć zdjęcie do opactwa i tak znalazło się ono w zbiorach muzeum. Proszę popatrzeć, tutaj mam kopię fotografii. Jedno jest pewne a jednocześnie najbardziej niezwykłe w tym wszystkim. Na jej odwrocie odnaleziono tajemniczą notatkę, a właściwie – tak nam się teraz wydaje – zaszyfrowaną informację:\n– Zaraz, zaraz muszę to sobie zapisać w notatniku – zawołałem. – I mówi pan panie Fox, że to zdjęcie zniknęło z muzeum wraz z innymi eksponatami?\n– Dokładnie tak. I dlatego bardzo nas to zdziwiło, gdyż nie było to najcenniejsze zdjęcie z kolekcji, taka bardziej pamiątka historyczna czy też ciekawostka rodzinna. W muzeum jest wiele innych unikatowych zdjęć, tych najstarszych, na szczęście nie wszystkie z nich złodzieje zdołali wynieść…\n– A czy policja wpadła już na jakiś trop prowadzący do rabusiów? – zapytałem coraz bardziej przejęty opowieścią lisa.\n– Na razie ustaliliśmy, że złodzieje działali na zlecenie i na pewno eksponaty nie zostały wywiezione z Europy. Nie znany jest sam motyw kradzieży… Okazy muzealne mają wartość historyczną, ale nigdy nie były wyceniane, tak jak dzieła sztuki najbardziej znanych artystów. Wprawdzie naukowcy z Francji od lat przypisują sobie wynalezienie fotografii, ale to przecież nasz Talbot jest ojcem tej sztuki przez wielkie F. To od niego wszystko się zaczęło! – wykrzyknął lis ze smutkiem w głosie, wyraźnie już strudzony długim śledztwem, które nie przybliżało do rozwiązania zagadki …\n– Ależ panie Fox, ja panu pomogę, proszę się nie martwić! Wierzę, że Madame Talbot odwiedziła nas kiedyś! Ja to udowodnię! – zawołałem. – Widzę, że jest pan bardzo zmęczony, proszę odpocząć w sypialni, a ja w tym czasie postudiuję księgi z rodzinnej biblioteki i postaram się odnaleźć jakiś ślad prowadzący do naszej zagadki.\nSir Lis Talbot faktycznie był tak strudzony podróżą, że nie odmówił i zgodził się zająć mój pokój na dłuższą drzemkę. Ustaliliśmy, że po północy pójdziemy na Górę Zamkową, by rozglądnąć się po ruinach i zastanowić nad strategią dalszych poszukiwań. Ja w tym czasie miałem zaszyć się w bibliotece i poszperać w księgozbiorach.\nZabrałem się za grubą księgę historii fotografii. Odświeżyłem sobie przy okazji wiedzę o trzech postaciach świata nauki, którym zawdzięczamy powstanie pierwszych technik fotograficznych, czyli sposobu na uchwycenie i utrwalenie obrazu za pomocą światła. Badaczom służyła do tego na początku camera obscura, taki jakby pierwszy aparat fotograficzny. Najmłodszym czytelnikom wyjaśnię tylko, że było to pudełko, w środku pomalowane na czarno. Z jednej strony miało otwór a z drugiej matową szybkę albo kalkę. Promienie światła, które wpadały przez dziurkę tworzyły na kalce odwrócony obraz. Pierwsze takie „zdjęcie” wykonał francuski wynalazca o nazwisku Niépce w 1826 roku. Zawiązał później spółkę badawczą z francuskim artystą Daguerrem i wymyślili coś co nazwano dagerotypią, czyli techniką, która pozwalała utrwalać obraz na miedzianej płytce. Jednak tego obrazu nie dało się powielać, był unikalny. I chociaż to Daguerra ogłoszono w 1839 roku ojcem fotografii, to w tym samym niemal czasie podobny wynalazek opracował niezależnie w Anglii Fox Talbot. Ale nasz geniusz z Lacock poszedł krok dalej – zależało mu, aby obraz uchwycony w camera obscura można było później odtwarzać w formie odbitek. Eksperymenty prowadził już od 1934 roku, ale niestety swój wynalazek ogłosił za późno, tuż po Daugerrze. Wymyślona przez niego technika, nazwana kalotypią albo talbotypią sprawiła, że z otrzymanego negatywu – odwróconego obrazu odbitego na papierze – można było wykonywać wiele kopii.\n– Miał jednak pan Talbot trochę pecha – pomyślałem sobie. Gdyby wiedział, że ktoś inny pracuje nad podobnym wynalazkiem, na pewno wcześniej ujawniłby światu swoje odkrycie… Przecież to od genialnego odkrycia Talbota mówi się o początku fotografii artystycznej…\n– Zaraz, zaraz, spojrzałem na kartkę z hasłem zaszyfrowanej informacji z tajemniczego zdjęcia, o którym opowiadał pan lis. Na początku mamy MDCCCXXXIV – po odczytaniu cyfr rzymskich – otrzymujemy datę 1834, która pokrywa się z rokiem, w którym Talbot rozpoczął pracę nad swoim wynalazkiem… – zamyśliłem się. Czyżby miało to jakiś związek? Na końcu hasła widnieje z kolei liczba MCMXXXIV, czyli 1934. – Bingo! – to by się zgadzało z rokiem, w którym wykonano zdjęcie. Czyli mamy 1834-1934 – i jeśli się nie mylę – wynika z tego jakby ktoś chciał zasugerować, że jest to okrągła rocznica jakiegoś wydarzenia. W tym przypadku byłoby to dokładnie 100 lat… sto lat od odkrycia tajemnicy talbotowej fotografii… – podskoczyłem z wrażenia a wraz ze mną mój niebieski kapelusik. Nie mogłem się doczekać, aż pan Fox się obudzi i podzielę się z nim moją pierwszą obserwacją. W międzyczasie pogrupowałem sobie poszczególne elementy szyfru ze zdjęcia i niektórym z nich przypisałem pewną możliwą drogę interpretacji. Wciąż jednak wiele było w tym niejasności i znaków zapytania…\nSir Talbot już kilka minut przed północą stanął w drzwiach w cylindrze i długim płaszczu, z notesem w ręku, gotowy do wyjścia. Zabraliśmy latarenkę i skierowaliśmy się w stronę ruin zamku, wspinając się serpentynami ulicy św. Jana, pięknie oświetlonymi przez księżyc w pełni i miliony gwiazd. Miałem wrażenie jakby uśmiechały się do nas tajemniczo i świeciły intensywniej niż zwykle. Tej nocy mróz zelżał, było kilka stopni powyżej zera i gdzieniegdzie wyczuwałem podmuchy cieplejszego wiatru wiejącego z południa, od Beskidów – wciąż jeszcze otulonych śniegiem, ale już tętniących nową mocą. Była to naprawdę niezwykła przedwiosenna noc. Zdawało się jakby przyroda wokoło nas była w półśnie – chociaż wciąż jeszcze drzemała pod śniegową pierzynką, to już pomalutku wyczuwało się jej kosmiczną energię, delikatny i świeży oddech budzącego się na nowo do życia pąka leszczyny. Powietrze pachniało inaczej, bardziej intensywnie i dosłownie. Szedłem tak oczarowany i zamyślony, że prawie zapomniałem o moim drogim towarzyszu, który także pogrążony w myślach próbował dorównać mi kroku (bo ja potrafię naprawdę szybko chodzić, mimo że taki nieduży ze mnie krasnoludek). W takiej tajemniczej ciszy dotarliśmy na szczyt Góry Lanckorońskiej.


coaching indywidualny- rozwoj osobisty - Hurtownia stron\nStart > Nauka Szkolenia > coaching indywidualny- rozwoj osobisty\nCoaching indywidualny, rozój osobisty, czyli trening personalny w celu osiągnięcia zmiany w jakiejkolwiek dziedzinie życia. Coaching jest procesem pomagania ludziom i zespołom w wykonaniu zadań w możliwie najbardziej skuteczny sposób. Obejmuje on wydobywanie mocnych stron ludzi, pomaganie w omijaniu wewnętrznych barier i ograniczeń w celu osiągnięcia osobistej doskonałości oraz ułatwianie im bardziej efektywnego funkcjonowania w zespole. Skuteczny coaching wymaga zatem nacisku zarówno na zadanie, jak też i na relację. Coaching online z możliwością realizacji sesji personalnych w Gdańsku lub Warszawie. Pierwsza sesja darmowa.\nZapraszamy do odwiedzin strony coaching indywidualny- rozwoj osobisty, która należy do kategorii Nauka Szkolenia\nInformacje teleadresowe: coaching indywidualny- rozwoj osobisty\nC/ Varsovia Barcelona\nInne dobre strony w tej samej kategorii co: coaching indywidualny- rozwoj osobisty


DICTATOR - RAGEN - Samozamykacze, okucia do drzwi i okien\nSiłownik łańcuchowy APRIMATIC VARIA 230V AC wysuw 90-400mm szary\n407,47 zł -10% 452,75 zł\nLista produktów producenta: DICTATOR\nDICTATOR RTS Samozamykacz do drzwi i furtek, wewnętrzny DICTATOR RTS Samozamykacz...\nSamozamykacz RTS przeznaczony jest do montażu wewnątrz drewnianego lub aluminiowego skrzydła drzwiowego, albo metalowej furtki. Dzięki nietypowemu miejscu montażu jest on praktycznie niewidoczny, a jednym elementem, który można zauważyć po otwarciu jest niewielki łącznik samozamykacza z framugą drzwi lub słupkiem. Samozamykacz RTS przeznaczony jest do montażu wewnątrz...\nSamozamykacz do furtki DIREKT 150 antracyt Samozamykacz do furtki...\nSamozamykacz DIREKT 150 jest korzystnym cenowo rozwiązaniem dla prywatnych posesji, osiedli mieszkaniowych, szkół. Jest uniwersalny i łatwy w montażu, a dzięki zastosowanej technologii wypełnienia go gazem, sprosta nawet najbardziej niekorzystnym warunkom atmosferycznym. Samozamykacz DIREKT 150 jest korzystnym cenowo...\nSamozamykacz do furtki DIREKT 150 biały Samozamykacz do furtki...\nSamozamykacz do furtki DIREKT 150 stal nierdzewna Samozamykacz do furtki...\nSamozamykacz DIREKT 150 ze stali nierdzewnej, jest korzystnym cenowo rozwiązaniem dla prywatnych posesji, osiedli mieszkaniowych, szkół. Jest uniwersalny i łatwy w montażu, a dzięki zastosowanej technologii wypełnienia go gazem, sprosta nawet najbardziej niekorzystnym warunkom atmosferycznym (duży zakres temperatur -20°C do 80°C). Samozamykacz DIREKT 150 ze stali nierdzewnej, jest...\nSamozamykacz do furtki DIREKT 200 400N Samozamykacz do furtki...\nSamozamykacz DIREKT 200 jest korzystnym cenowo rozwiązaniem dla prywatnych posesji, osiedli mieszkaniowych, szkół. Jest uniwersalny i łatwy w montażu, a dzięki zastosowanej technologii wypełnienia go gazem, sprosta nawet najbardziej niekorzystnym warunkom atmosferycznym (duży zakres temperatur -20°C do 80°C). Samozamykacz DIREKT 200 jest korzystnym cenowo...\nSamozamykacz do furtki DIREKT 200 600N Samozamykacz do furtki...\nSamozamykacz zawiasowy PICCOLO nikiel, siła zamykania 10 - 50 Nm Samozamykacz zawiasowy...\nProste, niezawodne rozwiązanie samozamykające odpowiednie do lekkich drzwi wewnętrznych, takich jak np. drzwi kuchenne, drzwi toaletowe, moskitiery, wewnętrzne drzwi w mieszkaniu/domu czy w biurze. Proste, niezawodne rozwiązanie samozamykające odpowiednie...


Transport mebli | Ekonomia oraz Biznes!\nW jaki sposób przeprowadzić się ekspresowo i skutecznie? Jeśli już podjęliśmy decyzję o tym, iż przeprowadzamy się, że pragniemy zmienić miejsce stworzonego przez nas dotychczasowego zamieszkania musimy zorganizować naszą profesjonalną przeprowadzkę. Myślimy o rozmaitych jej…\nW jaki sposób przeprowadzić się ekspresowo i skutecznie?\nJeśli już podjęliśmy decyzję o tym, iż przeprowadzamy się, że pragniemy zmienić miejsce stworzonego przez nas dotychczasowego zamieszkania musimy zorganizować naszą profesjonalną przeprowadzkę. Myślimy o rozmaitych jej elementach tak, żeby nie przeoczyć niczego. A nie zawsze przeprowadzki są takie łatwe w zorganizowaniu – znacznie więcej Przewóz mebli. Wiele zależy między innymi od tego, jakie nieruchomości odszukaliśmy i do którego miasta się przeprowadzamy. Często jest tak, iż zamieniamy jedynie nieruchomości na inne, być może większe. W owym czasie przeprowadzka przebiega pomyślnie. Niewielka odległość sprzyja temu, by czas przeprowadzki uległ skróceniu. W każdej chwili możemy przetransportować nasze rzeczy, jesteśmy w stanie odwiedzać nieruchomość, do jakiej się przeprowadzamy w każdej chwili. Czasami jest tak, że mieszkanie, w którym będziemy przebywać zlokalizowane jest na tym samym osiedlu, na jakim dotąd mieszkaliśmy. Znamy bezbłędnie projekty domów. Zdajemy sobie sprawę z tego jak konkretne osiedle wygląda. Mamy prawo bez żadnych obaw przeprowadzać się. Jesteśmy w stanie zmieniać miejsce zamieszkania.


Zbrodnia w Siedliskah – Wikipedja, wolna encyklopedia\nZbrodnia w Siedliskah\nZbrodnia w Siedliskah – mord dokonany pżez okupantuw niemieckih 15 marca 1943, kturego ofiarą padła pięcioosobowa rodzina Barankuw ze wsi Siedliska pod Miehowem oraz cztereh ukrywanyh pżez nią Żyduw.\nWincenty Baranek był właścicielem dobże prosperującego gospodarstwa w Siedliskah pod Miehowem. Wraz z żoną, dwoma synami i macohą[a] mieszkał w domu położonym w środkowej części wsi. W okresie niemieckiej okupacji Baranek pełnił funkcję naczelnika miejscowej Straży Wiejskiej. Jednocześnie pod koniec 1942 roku zgodził się ukryć pod swoim dahem pięciu żydowskih mężczyzn. Owymi uciekinierami byli prawdopodobnie miehowscy krawcy Gotfriedowie vel Goldfingerowie (ojciec i synowie).\nWczesnym rankiem 15 marca 1943 do Siedlisk pżyjehało furami 5–6 funkcjonariuszy Sonderdienstu, kturym toważyszył żandarm Neumann z posterunku w sąsiednih Zagożycah. Jeden z Niemcuw udał się do sołtysa Piotra Reguckiego i polecił mu zwołać miejscowyh mężczyzn do gospodarstwa Barankuw. W tym samym czasie pozostali policjanci otoczyli gospodarstwo. Pżybyłym na wezwanie sołtysa mężczyznom Niemcy rozkazali oprużnić stryh domu oraz poddasze zabudowań gospodarczyh ze zgromadzonej tam słomy. Gdy wbrew swoim pżypuszczeniom nie znaleźli tam żydowskih uciekinieruw, polecili hłopom zebrać się na podwurku, a kilku członkuw Sonderdienstu zaczęło pżeszukiwać gospodarstwo. Niedługo puźniej Niemcy znaleźli kryjuwkę, ktura znajdowała się między domem a zabudowaniami gospodarczymi. Wyciągnięto z niej żydowskiego mężczyznę, kturego zaprowadzono w pobliże znajdującej się na podwurku studni i tam zastżelono. Następnie Niemcy rozkazali mieszkańcom Siedlisk opuścić gospodarstwo, sami natomiast kontynuowali rewizję[b]. Udało im się jeszcze znaleźć tżeh Żyduw, kturyh rozstżelali na miejscu. Nie zdołali natomiast natrafić na ślad piątego uciekiniera, gdyż prawdopodobnie opuścił on kryjuwkę popżedniej nocy.\nPo odnalezieniu i zabiciu wszystkih Żyduw policjanci udali się do domu Barankuw, gdzie rozpoczęli brutalne pżesłuhanie gospodaży (toważyszyła temu alkoholowa libacja). Po zakończeniu pżesłuhania Wincentego i Łucję Barankuw zaprowadzono do stodoły i tam rozstżelano. Następnie funkcjonariusze Sonderdienstu wyprowadzili z domu obu synuw Barankuw, dziewięcioletniego Tadeusza i tżynastoletniego Henryka, kturym rozkazali uklęknąć pży wrotah stodoły, po czym zamordowali ih stżałami w tył głowy.\nMasakrę pżeżyła jedynie macoha Wincentego, Katażyna Baranek z d. Kopeć, ktura dzięki swej drobnej figuże zdołała ukryć się w szczelinie między piecem a ścianą. Niemcy odjeżdżając z Siedlisk, rozkazali mieszkańcom odnaleźć kobietę i w ciągu 24 godzin doprowadzić ją na posterunek żandarmerii w Miehowie. Zagrozili jednocześnie, że w pżypadku niewykonania rozkazu rozstżelają 40 miejscowyh Polakuw. Mieszkańcy wsi zastraszeni egzekucją Barankuw wykonali polecenie i następnego dnia zawieźli Katażynę do Miehowa, gdzie została zamordowana.\nPżebieg mordu wskazywał, że Niemcy dobże wiedzieli, że w gospodarstwie Barankuw ukrywani są Żydzi. Winą za ih dekonspirację obarczany jest zazwyczaj Bolesław Falencki, żołnież AK, ktury aresztowany pżez Gestapo załamał się pod wpływem tortur i wydał Niemcom kilkunastu członkuw konspiracji. Sprawa mordu w Siedliskah została poruszona w czasie procesu Falenckiego, ktury toczył się w Krakowie w latah 1947–1948, lecz sąd ostatecznie oczyścił oskarżonego z zażutu wydania Barankuw. Stało się tak głuwnie dzięki zeznaniom, jakie złożył na jego kożyść Jakub Bohner – miehowski Żyd, kturemu Falencki ocalił życie w czasie okupacji. Niemniej Krystyna Samsonowska ocenia, że większość dostępnyh pżesłanek wskazuje na odpowiedzialność Falenckiego za dekonspirację Barankuw[c]. Nie można jednak całkowicie wykluczyć możliwości, że rodzina padła ofiarą donosu. Z relacji mieszkańcuw Siedlisk wynika bowiem, że zaruwno uciekinieży, jak też ih opiekunowie nie zahowywali szczegulnyh środkuw ostrożności, pżez co we wsi zdawano sobie sprawę, że w gospodarstwie Barankuw ukrywają się Żydzi.\nPo dokonaniu mordu Niemcy polecili kilku miejscowym rolnikom pogżebać zabityh Żyduw za stodołą Barankuw. Wincentego, Łucję i ih synuw pozwolili pohować na miejscowym cmentażu, jednakże bez pogżebu. Na tym samym cmentażu, lecz w osobnym grobie, spoczęła Katażyna Baranek.\n15 marca 2012 roku Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monety okolicznościowe upamiętniające tży polskie rodziny zamordowane za pomoc Żydom – Ulmuw z Markowej, Kowalskih ze Starego Ciepielowa, oraz Barankuw z Siedlisk.\n3 lipca 2012 roku Wincenty Baranek, Łucja Baranek i Katażyna Baranek zostali pośmiertnie odznaczeni medalem „Sprawiedliwy wśrud Naroduw Świata”. 24 grudnia 2012 tym samym odznaczeniem uhonorowano Henryka i Tadeusza Barankuw.\nPostanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z dnia 8 listopada 2013 Wincenty Baranek, Łucja Baranek i Katażyna Baranek zostali pośmiertnie odznaczeni Kżyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.\nO losah rodziny Barankuw wspomina film dokumentalny Życie za życie z 2007 roku (reż. Arkadiusz Gołębiewski).\n↑ Wiele źrudeł podaje błędnie, że piątym mieszkańcem gospodarstwa była teściowa Wincentego Baranka. Patż: Samsonowska 2009 ↓, s. 106 i Bartoszewski i Lewinuwna 2007 ↓, s. 619.\n↑ Na terenie gospodarstwa pozostał jedynie Tomasz Krul, ktury pełnił funkcję tłumacza. Patż: Samsonowska 2009 ↓, s. 105.\n↑ Falencki wspułpracował z komurką legalizacyjną miehowskiej AK, ktura zajmowała się wyrabianiem fałszywyh dokumentuw dla zdekonspirowanyh członkuw ruhu oporu oraz ukrywającyh się Żyduw. Był też dobrym znajomym Wincentego Baranka i jest możliwe, że to właśnie on pżekonał go do ukrycia Żyduw pod swoim dahem. Falencki został aresztowany pżez Niemcuw na dwa dni pżed zbrodnią w Siedliskah. Po zakończeniu śledztwa wywieziono go do obozu koncentracyjnego Aushwitz-Birkenau. Patż: Samsonowska 2009 ↓, s. 109–110 i Bartoszewski i Lewinuwna 2007 ↓, s. 619–620.\n↑ a b Bartoszewski i Lewinuwna 2007 ↓, s. 617.\n↑ a b c Bartoszewski i Lewinuwna 2007 ↓, s. 619.\n↑ Bartoszewski i Lewinuwna 2007 ↓, s. 619–620.\n↑ Bartoszewski i Lewinuwna 2007 ↓, s. 617–618.\n↑ NBP upamiętni Polakuw ratującyh Żyduw na nowyh monetah okolicznościowyh. nbp.pl, 2012-03-13. [dostęp 2016-02-23].\nKrystyna Samsonowska: Zamordowanie rodziny Barankuw z Siedlisk koło Miehowa. W: Aleksandra Namysło (red.): „Kto w takih czasah Żyduw pżehowuje?...”: Polacy niosący pomoc ludności żydowskiej w okresie okupacji niemieckiej. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2009. ISBN 978-83-7629-043-0.\nSiedliska (powiat miehowski)\nTę stronę ostatnio edytowano 24 maj 2020, 17:58.


Pożegnanie lata i Dożynki Gminne 2019 w Grodkowie\nStrona główna Gmina Grodków Pożegnanie lata i Dożynki Gminne 2019 w Grodkowie\nTradycyjnie pod koniec sierpnia obchodzone jest święto plonów. W gminie Grodków tegoroczne dożynki odbędą się w niedzielę 25. sierpnia, natomiast dzień wcześniej mieszkańcy pożegnają lato. Organizatorzy przygotowali na te dni wiele atrakcji.\nMieszkańcy gminy Grodków w ostatni weekend sierpnia z pewnością nie będą narzekać na nudę. Wszystko za sprawą dwudniowej imprezy, która odbędzie się w parku przy Domu Kultury. Ponadto, w piątek (23.08), w Hali Sportowej im. Z. Zielonki rozpoczną się Mistrzostwa Polski Modeli Halowych w kategorii F1D.\nW trakcie sobotniego pożegnania lata zaplanowano koncerty Tomasza „Kowala” Kowalskiego, laureata telewizyjnego show „Must Be The Music” oraz gwiazdy wieczoru – Eweliny Lisowskiej. Po części muzycznej odbędzie się zabawa taneczna z zespołem Valset.\nNiedziela upłynie pod znakiem dożynek, które poprzedzone zostaną mszą św. w kościele pw. św. Michała Archanioła. Po zakończeniu nabożeństwa z pod kościoła wyruszy barwny korowód, który przejdzie do parku przy Ośrodku Kultury i Rekreacji. W bogatym programie święta plonów znajdą się m.in konkursy, występ artystyczne oraz biesiada „Baba z chłopem”. Szczegóły na plakatach.\nW imieniu organizatorów zapraszamy do wzięciu udziału we wszystkich imprezach.\nPoprzedni artykułTrwa remont dachu Zamku Piastów Śląskich\nNastępny artykułPijany kierowca uciekał przed policyjnym pościgiem przez park


Rosyjski teatr zamarzł albo zgnił | Głos Wschodu\nStrona główna » Rosja » Rosyjski teatr zamarzł albo zgnił\nAndrej Slapovski jest pisarzem, dramaturgiem i scenarzystą. Jeśli chodzi o literaturę- laureatem wszystkich najważniejszych rosyjskich nagród literackich. Laureat I Europejskiej Nagrody Literackiej (która ma status teatralnego Oscara) za dramat Mój mały sad.\nJako scenarzysta telewizyjny ma w Rosji status kultowego. Uczestniczyliśmy razem w festiwalu " Autorska scena", który każdego roku odbywa się w innym rosyjskim mieście. W tym roku, w Riazaniu odbyła się jego XXX edycja. Festiwal promuje młodych dramaturgów. Zostałam zaproszona jako krytyk teatralny.\nSlapovski ma osobowość renesansową, która, niestety, jest dzisiaj rzadkością. Wszechstronnie wykształcony, zajmujący się wieloma sprawami należy do tych ludzi, którzy mają odwagę patrzeć na świat, ale nie chcę powiedzieć, że optymistycznie. Może właściwszym słowem będzie – „życiowo”.\nOd dawna króluje u nas jedna tendencja – teatr dla siebie, dramaturgia dla siebie. Mówiąc to, myślę o standardowym repertuarze teatru tj. o 90 % teatrów w Rosji. Lub nawet więcej. Teatry te są po pierwsze - państwowe; po drugie – muszą udowadniać sens swojego istnienia i zarabia\npieniądze. Nie ma ani dotacji, ani środków, ani inwestorów, bo prywatna inicjatywa i stowarzyszenia są u nas mało wiarygodne. Z tego wynika, że: 1) teatr stale opiera się na urzędnikach, 2) i na szerokich masach (publiczności). Stara się zaspokoić i jednych i drugich, ale dramaturdzy nie są zainteresowani ani państwem, ani szerszą publicznością. Dlatego nie są szczęśliwi.\nDramaturdzy eksperymentują, teatr zamarzł albo zgnił. Niedawno przeglądałam miesięczny repertuar moskiewskich teatrów. Miałam déjà vu : ci sami autorzy i te same tytuły, jak trzydzieści lat temu. Teatr nie zna i nie chce znać współczesnego dramatu. A dramaturgia, także nowa, współczesna nie zna teatru. Dlaczego pisze się sztuki teatralne ? Dla mnie to zagadka. Podejrzewam, że dla wielu to sposób myślenia. W każdej chwili, w każdej sytuacji politycznej w teatrze pojawia się 400-500 dramatów rocznie. Dziesięć- dwadzieścia z nich jest ciekawych, dwa-trzy dobre. Niektóre dojrzewają poprzez warsztaty teatralne i laboratoria. Można powiedzieć, że to najczęstszy sposób. Prowadzimy swoje warsztaty w teatrach. I tam od razu widać, czy coś jest ciekawe. Oznacza to, że dopóki czegoś nie podstawisz pod nos, nikt tego nie zauważa.\nZazwyczaj młodzi dramaturdzy nie widzą sceny, kiedy piszą. Widzą pokój. Lub kadr, jak w filmie. Lub monitor komputera. Zazwyczaj jest dialog albo monolog. Chat na Facebooku jest od tego o wiele bardziej interesujący– bo tam jest polifonia. Zazwyczaj struktura spektaklu jest taka, że najpierw mówi dwoje, potem jeszcze dwoje i jeszcze. Główny bohater podróżuje z mizansceny do mizansceny. Prawie niemożliwym jest odnaleźć sztukę, w której w tym samym czasie na scenie są 4-5 postaci, a każda z nich ma swoją linię rozwoju. Być może dlatego, że autor widzi ten chat nie z boku, a z wnętrza siebie. Ja i wymyślony interlokutor. Ale to z pewnością odzwierciedla aktualne trendy życiowe.\nU doświadczonych dramaturgów jest bardziej zróżnicowanie, bardziej interesująco. Niemniej jednak, wielu dystansuje się od prawdziwego teatru, jeszcze zanim do niego przyjdą, albo zanim rozczarują się nim. Kuročkin, Ugarov, Durnenkov, Gremina, Dragunska, Prjažko (Belorus, ale pisze w języku rosyjskim), Vorožbit, Slapovski, Viripajev, Sigarev i tak dalej. Niektórzy eksperymentują i czasami odgadują wymagania nowoczesnego teatru. Koljada, Jaroslava Pulunović, Slapovski, czasem Viripajev i Dragunska.\nPisarka Maria Dragunska uważa, że rosyjski teatr jest bardzo urozmaicony i „wielospołeczny”, a przecież niektóre społeczności nigdy się tam ze sobą nie spotykają. Jak odbiera Pan rosyjski teatr?\nPodobnie. Ale ja bym tak nie nazywał teatru. Jest jedna wielka społeczność prawdziwego teatru. I niesamowita ilość innych, ale nie społeczności tylko jednostek. Poszczególnych reżyserów, poszczególnych teatrów i krytyków. Poszczególnych spektakli. To wielkie bagno, w którym znajdują się pojedyncze wysepki. Na tych wysepkach zdarza się wszystko, rozwija się współczesny teatr. Dlatego, z dużym wysiłkiem można zobaczyć wiele różnych rzeczy.\n• Czy rosyjski teatr potrzebuje wymiany i współpracy z innymi państwami?\nTak. Zawsze. Nasi reżyserzy, aktorzy i autorzy nie mają pojęcia, co się tam dzieje. A powinni.\n• Jeśli wziąć pod uwagę, że realizm skonał, jak widzi Pan przyszłość rosyjskiego teatru?\nTu jest paradoks. Być może realizm skonał, ale tylko w teorii. A w rzeczywistości rozwija się w całej Rosji.\nNawiasem mówiąc, prawie wszystkie sztuki młodych są nierealistyczne. Oni oglądają filmy, czytają książki, mają wgląd w światowe prądy modernizmu, postmodernizmu, nowego realizmu i tak dalej. I tak piszą. Wolałbym, by teatr był bardziej zróżnicowany i by edukował odbiorców, a nie podążał za ich gustami. Wiem, że teatr w większości przypadków pozostaje archaiczny, muzealny, ale muzeum nie jest złe.\nPożądane byłyby dwa czynniki. Pierwszy – by państwo, pomagając teatrom nie ingerowało w twórczość i drugi - rozwój sprzyjającego klimatu dla inwestycji prywatnych i pracy funduszy teatralnych. Ale i jedno i drugie wiąże się ze zmianą politycznej atmosfery w kraju. A ona, obawiam się, że od marca 2018 roku, pozostanie niezmienna przez następne sześć lat.\n• Jaka jest Pańskim zdaniem przyszłość Rosji i Europy ?\nBędzie ciężko, ale ciekawie. Trwa rozdzielanie ról, a to zawsze kończy się konfliktami, jak w teatrze. Albo w cyrku. Na przykład : Ukrainie zachciało się być białym klaunem obok czerwonego. W rezultacie mamy teraz na arenie dwa czerwone klauny, które rozśmieszają cały świat. A trzeci- czerwony klaun- Ameryka chce być na arenie wiecznym kontrolerem. Każdy bawi się na swój sposób. Być może okaże się, że to poważna sprawa – polityka, gospodarka. Ale my czasami zapominamy, jak bardzo wmieszane są w stosunki między państwami i regionami prywatne głupstwa.\nA jeszcze mam przeczucie, że w Rosji coś się stanie. Dokładnie, ja bym tego chciał. Dlatego, że w tej chwili nie ma ruchu, nie ma rozwoju. Wszyscy dziwią się, jak większość Rosjan to wytrzymuje. Wszystko jest proste i sprowadza się do tego, że nie ma wyboru, ale nie należy zapominać o jednej cesze naszego narodu (możliwe, że jest to wspólna słowiańska cecha), chociaż wydaje się, że pogodziliśmy się z sytuacją, w tajemnicy oczekujemy cudu. Kochamy cuda, czekamy na nie z utęsknieniem. Teraz zacznę cytować tekst, który obecnie piszę. Coś jak broszurę. W nim jeden z bohaterów mówi : "Hej, narodzie, nie masz pojęcia, jak ludzie chcą cudu! Sami nie wiedzą, jak bardzo chcą ! Ten sam Krym, wokół którego wszyscy się kłócicie, a ja się śmieję. Dlaczego ? Dlatego, że nie dostrzegacie najważniejszego : Krym jest dla narodu rosyjskiego cudem ! Nawet nikt nie pomyślał, że będzie nasz. Gdy nagle – proszę, proszę! Krym jak prezent dla dzieci na Nowy Rok, a prezydent jako Dziadek Mróz. Oczywiście, ludzie go natychmiast pokochali. Bez prezentów zaczęli i w Nowej Rosji mieć nadzieję, ale dobry cud może się zdarzyć tylko raz!"\nA zdarza się czasami i tak, że naród sam czyni cuda, nie czeka na prezenty i wybiera sobie nowych cudotwórców - w 1917 roku tak właśnie się stało. I w 1991 roku. I kto by pomyślał !\nEuropie życzę, by wytrzymała nową falę wielkich migracji. Dobrze byłoby znieść swobodę wyznaniową, zabronić jej wszędzie, z wyjątkiem prywatnej, osobistej przestrzeni. W domu i w świątyniach. Muzułmanom, katolikom, protestantom, wszystkim. I zabronić jakichkolwiek obrzędów religijnych w miejscach publicznych. To znaczy, naprawdę oddzielić religię od państwa. Jeśli ci się nie podoba– idź tam, gdzie to dozwolone. Bo wydaje mi się, że religia jest jednym z najbardziej destrukcyjnych elementów. "Wierzący twierdzą, że inni też są ludźmi. Ale nie chcą zrozumieć, że takimi samymi. Inaczej mówiąc : i małpy są ssakami, ale inteligentni jesteśmy tylko my.\nNatasa Gvozdenovic/Tłum. Emilia Liberda\nŹródłoL Al Jazzeera


Aktualności / Poznaj Kartę Dużej Rodziny: część I / Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej\nPoznaj Kartę Dużej Rodziny: część I\nPrzez najbliższe 3 tygodnie, co czwartek, będziemy prezentować najważniejsze informacje o Karcie Dużej Rodziny. Podsumowaniem będzie czat z naszym ekspertem na Facebooku!\nDziś przedstawiamy najważniejsze informacje o Karcie Dużej Rodziny. Za tydzień opowiemy o, tym z jakich zniżek można skorzystać. Ostatnia część poświęcona będzie temu, jak zostać partnerem Karty Dużej Rodziny. Podsumowaniem cyklu będzie czat z naszym ekspertem na Facebooku. Postaramy się rozwiać wszelkie wątpliwości dotyczące programu.\nKarta Dużej Rodziny to system ulg i zniżek dla rodzin wielodzietnych, czyli tych, które mają co najmniej troje dzieci. Program ruszył 16 czerwca 2014 roku, a od stycznia 2015 roku działa na mocy ustawy. To pierwszy ogólnopolski program wsparcia dla rodzin wielodzietnych łączący rząd, samorządy, biznes i duże rodziny. Udział w programie jest całkowicie bezpłatny i dobrowolny. Posiadacze karty taniej płacą m.in. za artykuły spożywcze, usługi medyczne, paliwo, telefon, bilety wstępu do instytucji kultury.\nKartę Dużej Rodziny może otrzymać każda rodzina utrzymująca co najmniej trójkę dzieci, w tym również rodziny zastępcze oraz rodzinne domy dziecka. Rodzicom karta wydawana jest dożywotnio, dzieciom do ukończenia 18. lub 25. roku życia w przypadku kontynuowania nauki. Osoby niepełnosprawne otrzymają kartę na czas trwania orzeczenia o niepełnosprawności.\nJak się po nią zgłosić?\nAby otrzymać Kartę Dużej Rodziny wystarczy złożyć wniosek w urzędzie gminy lub miasta w miejscu zamieszkania. Wykaz instytucji oraz wzór formularza znajduje się tutaj. Wniosek, w imieniu całej rodziny może złożyć każdy pełnoletni jej członek.\nSwoją Kartę Dużej Rodziny odebrało już ponad 1,3 mln osób, a prawie 1,5 mln złożyło wnioski o jej wydanie. W Polsce około 3,4 mln osób żyje w rodzinach wielodzietnych.\nWięcej informacji można znaleźć na stronie: www.rodzina.gov.pl\nJuż za tydzień, 3 grudnia, zapraszamy na kolejny artykuł z cyklu. Tym razem opowiemy o tym, jakie zniżki oferują partnerzy Karty Dużej Rodziny i jak szybko znaleźć interesujące nas ulgi. Podsumowaniem cyklu będzie czat z ekspertem Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na Facebooku. Śledźcie nasz profil: facebook.com/mrpipsRP\nPoznaj Kartę Dużej Rodziny: część...


Recenzja: Szampon i maska Loreal Curl Contour - do kręconych włosów\nHome » Porady i recenzje » Recenzja: Szampon i maska Loreal Curl Contour – do kręconych włosów\nWłaścicielki kręconych włosów, zwłaszcza tych długich i farbowanych, zawsze mają pod górkę – ich naturalne loki potrzebują specjalnej opieki, bo wyjątkowo łatwo się przesuszają, tracąc piękny wygląd. Kiedy Twoja głowa zaczyna przypominać stóg siana, włosy kręcą się coraz mniej, a końcówki chciałabyś podcinać najlepiej co tydzień, czas poszukać kosmetyków, które rozwiążą Twój problem. Dziś recenzujemy maskę i szampon do włosów kręconych Loreal Curl Contour – czy nadaje się do tego zadania?\nMaska i szampon Loreal Curl Contour – co mówi producent?\nZarówno w szamponie jak i w masce na włosy działać ma formuła HydraCell – połączenie gliceryny i ceramidu – która ma właściwości ochronne i regenerujące, pozwalające odżywić, dodać lekkość i miękkość kręconym włosom. Dodatkowo preparaty zostały wzbogacone wyciągiem z pestek winogron, które chronią kształt włosów.\nJaka jest cena tego produktu? Sprawdź:\nLOREAL Expert Curl Contour Shampoo – Odżywczy szampon do włosów kręconych, podkreślający kontur loków\nLOREAL Curl Contour Masque 250ml\n- Odżywcza maska podkreślająca kontur loków\nJak nam się go testowało? Recenzja szamponu L’Oreal Curl Contour\nSzampon testowały wszystkie dziewczyny o kręconych włosach z Bea Beleza 😉 Recenzję piszemy po tygodniu od zastosowania, trzeba więc zaznaczyć, że to za krótki czas, aby nasze włosy przeszły wielką rewolucję. Ale to nie oznacza, że nie możemy coś w tym temacie powiedzieć 😉\nSzampon dobrze rozprowadza się po włosach, fajnie pieni i ma przyjemną, mleczną konsystencję. Zapach jest przyjemny, ale niczym się nie wyróżnia – pachnie jak w salonie fryzjerskim 😉 Maska jest w porządku – mam suche włosy, więc nakładam jej niewielką ilość i nie spłukuję. Na drugi dzień włosy rzeczywiście intensywniej się kręcą. Myślę, że chętnie skorzystałabym z niego ponownie! Małgosia\nZacznę od tego, że zarówno szampon, jak i maska pięknie pachną i to nawet na drugi dzień – czego nie omieszkał pochwalić mój mąż 😉 Włosy rzeczywiście kręcą się jakby intensywniej i po całym tygodniu są milsze w dotyku. Tydzień to zdecydowanie za krótko, żeby ocenić pełnie jego mocy, ale myślę, że jest to produkt warty uwagi. Kupię go chętnie! Aśka\nUważam, że cena L’Oreal Curl Contour jest odpowiednia do jakości – szampon i maska są naprawdę ok. Na co dzień używam kosmetyków z wyższej półki (głównie KERASTASE Discipline i KERASTASE Nutritive Oleo-Relax), dlatego mam trochę wyższe wymagania i oczekiwania (z tego też powodu nie kupię go ponownie), ale jak na tą cenę, jest to naprawdę produkt wart przetestowania. Anna\nMam krótkie włosy, które z racji swojej długości i moich genów, kręcą się bardzo intensywnie. Z tego powodu nie używam na co dzień szamponów przeznaczonych do włosów kręconych – nie mam problemu z ich wysuszeniem, ale bardziej z rozczesywaniem i raczej nadmiernym kręceniem – muszę się natrudzić, żeby nie wyglądać jak „amorek”. Wobec tego szampon nie spełnił moich oczekiwań. Włosy rzeczywiście były przyjemniejsze w dotyku, ale kręciły się jeszcze intensywniej (jeśli to w ogóle możliwe!) i rano wstawałam z burzą na głowie, którą trzeba było długo doprowadzać do wyglądu. Z racji tego testowałam go tylko 3 dni. Nie wrócę do niego ponownie. Kasia\nMoże już korzystałyście z tej linii L’Oreal?\nZobacz również inne kosmetyki do włosów kręconych w ofercie beabeleza.pl.\nTags: fale, loki, loreal, maska do włosów kręconych, odżywki do włosów kręconych, pielęgnacja włosów, recenzja kosmetyków, recenzja maska loreal curl contour, recenzja szampon loreal curl contour, recenzje, szampon do włosów kręconych, szampon loreal do włosów kręconych, włosy kręcone\n« Zabiegi na włosy w domu – domowe, niedrogie i z efektem!\nWłosy ombre czy sombre? Co musisz wiedzieć o najpopularniejszej fryzurze od wielu sezonów? »


Subtelny i kobiecy model bransoletki został wykonany z wysokiej jakości naturalnej skóry w kolorze pudrowego różu. Magnetyczne zapięcie z antyalergicznej stali szlachetnej pozwala na trzykrotne owinięcie biżuterii wokół nadgarstka oraz na połączenie jej z innym modelem o takim zapięciu. Pudrowy róż od kilku sezonów jest jednym z najmodniejszych i najpopularniejszych kolorów - doskonale pasuje do każdego typu stylizacji, jest bardzo delikatny, a przy tym elegancki, i zachwyca kobiety lubiące wyrażać swój styl w niebanalny sposób.\nBy podkreślić charakter biżuterii warto pomalować paznokcie lakierem w kolorze nude. Bransoletka wspaniale komponuje się z modelem w odcieniu szarym - otrzymujemy wtedy ciekawe, subtelne połączenie, doskonałe zarówno na co dzień, jak i na większe wyjścia


CNN: Policja nie wyklucza morderstwa Jacksona - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 10-07-2009, 11:13\nSzef policji z Los Angeles William Bratton nie wyklucza, że Michael Jackson mógł być zamordowany. W wywiadzie dla telewizji CNN w czwartek wieczorem oświadczył, że śledczy muszą zaczekać na wyniki autopsji - informuje w piątek agencja dpa.\nDopiero konsultacje z lekarzem sądowym rozstrzygną, czy sprawa ta będzie traktowana jako kryminalna. Dopóki to nie nastąpi będzie prowadzone "szeroko zakrojone dochodzenie" - powiedział Bratton. Śledczy zamierzają sprawdzić przyjmowane przez Jacksona leki oraz przesłuchać jego licznych lekarzy.\nWedług CNN mogą minąć jeszcze nawet dwa tygodnie zanim znane będą oficjalne wyniki badań toksykologicznych. Nie ma jeszcze również wyników niezależnej sekcji zwłok, którą zleciła rodzina Jacksona.\nKról popu zmarł niespodziewanie 25 czerwca w wieku 50 lat z powodu problemów kardiologicznych. Władze podejrzewają, że przyczyna śmierci piosenkarza związana jest z jego uzależnieniem od leków.\nPierwsza od 8 lat kinowa reklama 'The Economist'\nOchrona zdrowia / CNN: Policja nie wyklucza morderstwa Jacksona\n09:40 Analityk radzi kupować akcje PKN Orlen


Akademia Przedszkolaka Przedszkole Niepubliczne Zielona Góra | Agresja u dzieci\nAGRESJA NIE JEST OD RAZU TYM SAMYM, CO PRZEMOC!\nZachowanie agresywne jest jedną z najczęściej spotykanych reakcji na frustracje. Frustracja dziecka, podobnie jak człowieka dorosłego, może wynikać z niemożliwości przezwyciężania przeszkody fizycznej lub psychicznej. Im częściej dziecko doznaje frustracji, tym częstsze i bardziej nasilone mogą być zachowania agresywne. Stopniowo w miarę poznawania świata i zdobywania doświadczenia uczy się takiego postępowania, które pozwala mu na pokonanie przeszkody, a tym samym na uniknięcie sytuacji frustracyjnej. Należy mu w tym pomóc dostarczając społecznie akceptowanych wzorców zachowania.\nNawet, jeżeli pojęcie AGRESJA to jest powszechnie stawiane na równi z celowym niszczeniem albo zadawaniem fizycznego lub psychicznego bólu, agresja oznacza dosłownie „zbliżanie się”, „atakowanie” w sensie dotykanie, oraz opisuje- nie tylko negatywną- energię napędową naszego postępowania. Kto chce żyć w zgodzie z innymi, musi się najpierw nauczyć kłócić!\nGniew ma różne odcienie i stopnie natężenia- to złość, irytacja, wściekłość, niechęć, niezadowolenie, furia, rozdrażnienie.\nGniew pełni dwie różne funkcje:\ninformacyjną – sygnalizuje człowiekowi, że na zewnątrz niego dzieje się coś niedobrego,\nenergetyczną – dostarcza energii do zmiany tego stanu.\nW obu tych funkcjach gniew jest darem człowieka. Problemy wiążą się dopiero ze sposobem jego wyrażania.\nDziecko zachowuje się agresywnie, podejmuje działania nastawione na zniszczenie lub uszkodzenie. AGRESJA RODZI AGRESJĘ! Dziecko może również zachowywać się pasywnie tzn. jest świadome swojego niezadowolenia, przeżywa je w swoim wnętrzu, ale nie podejmuje działań, aby to zmienić. Gromadzi się w nim żal, rozgoryczenie a nawet wrogość. Dziecko może zachowywać się asertywnie tzn. wyrażając gniew, może mówić normalnie, mówić głośno, krzyczeć. Istotne, by zaczynało zdania od „ja”, a nie od „ty”. Należy mu właśnie w tym pomóc. Oto przykłady zdań:\n„Nie lubię, gdy na mnie podnosisz głos”\n„Nie życzę sobie, abyś nazywał mnie w ten sposób”\n„Nie bij mnie, gdyż sprawia mi to ból”, itd.\nNauczmy Nasze dzieci sposobów wyrażania agresji, złości, która jest przecież w każdym człowieku, tak aby nie zrobili krzywdy sobie i innym\nProponujemy zabawy oraz ćwiczenia interakcyjne tzn. takie gdzie dochodzi do zetknięcia się dwóch i więcej działań lub dążeń dzieci. Dzieci mogą włączyć do sytuacji w zabawie swoje potrzeby i uczucia, bez obaw doświadczeń konsekwencji swojego postępowania, bez wzajemnego urażania się i wyrządzania sobie krzywdy.\nPRZYKŁADY ĆWICZEŃ I ZABAW Z DZIEĆMI:\n”Kiedy jestem wściekły”Siedzimy z dzieckiem w kole. Każdy (mama, tata, brat, dziecko, itd.) wypowiada po kolei swoje imię i pokazuje, co robi, kiedy jest wściekły np.:\n„Mam na imię Karol. Kiedy jestem wściekły, robię tak: lewą ręką wykonuje on taki ruch, jakby chciał uderzyć.”\n„Mam na imię Ania. Kiedy jestem wściekła, robię tak: uderza pięścią w czoło.” itd.\n„Wściekłe początki zdania”Zadajemy dziecku, sobie innym zdania do dokończenia np.:\n„Kiedy jestem wściekły(a), wtedy…”\n„Najbardziej złości mnie, gdy…”\n„Kiedy inne dzieci mnie złoszczą, wtedy…” itd.\nĆwiczenie to może służyć do zastanowienia się nad konfliktami i próbie ich przezwyciężania.\n„Czy widziałeś wściekłego Tomka?”Siedzimy wspólnie z dzieckiem na dywanie. Jedna osoba zatrzymuje się przed dowolną osobą i pyta: „Czy widziałeś wściekłego Tomka?” Odpowiedź brzmi: „Tak”. Następnie pytamy: „A co on robił?” Osoba, przed którą stoimy i zadajemy pytania pokazuje teraz to, jak według niej zachował się wyprowadzony całkowicie z równowagi Tomek- jakiś agresywny ruch, itd.- pozostali uczestnicy robią to samo. Po chwili pytająca osoba przechodzi do kogoś innego. Następuje później również zamiana rolami pytający – odpowiadający.\n„Czy widziałeś zadowolonego Tomka?”\n„Czy widziałeś smutnego Tomka?”\n„Czy widziałeś wesołego Tomka?”\n„Czy widziałeś zdziwionego Tomka?”, itd.\n„Malowanie uczuć” Pomoce: papier, mazaki lub farby plakatowe. Dzieci malują uczucia, które je ogarniają, gdy tracą one panowanie nad sobą: wściekłość, zdenerwowanie, strach, itd. Kto chce wyjaśnia następnie swój obrazek. Potem można wypróbować, w jaki sposób ten obrazek uczuć można by było zmienić na bardziej pozytywny- poprzez zamalowanie, dodanie innych kolorów, kształtów, itp. Trzeba spróbować np. z „agresji” zrobić „przyjaźń”, ze „strachu” – „pewność siebie”, itp.\n„Obrazek mojej złości” Pomoce: obrazki, czasopisma, gazety.\nDajemy dziecku możliwość swobodnego wybrania sobie jednego obrazka, z którym kojarzą mu się agresywne uczucia lub też, który wywołuje u niego samego agresję. Następnie rozmawiamy z dzieckiem na temat kryteriów swojego wyboru. Jakie sytuacje i nastroje złoszczą dziecko? Wspólnie możemy się nad tym zastanowić, porozmawiać.\n„Jestem dumny” Często przypominamy sobie nieprzyjemne doświadczenia. Każde dziecko jednak z pewnością nauczyło się lub zrobiło w ostatnim czasie, coś pozytywnego, z czego może być dumne.\nSiedzimy z dzieckiem i uzupełniamy po kolei początek zdania:\n„Jestem dumny z tego, że…”\n„Jestem dumny z tego, że nauczyłem się rzucać piłką do kosza”, itd.\n„Mówiące dłonie” Siadamy z dzieckiem naprzeciwko siebie. Zamykamy oczy i próbujemy „rozmawiać” ze sobą przy pomocy rąk. Możemy na początku ustalić określony temat, który musi być potem przedyskutowany przy pomocy rąk. Możemy dać polecenie, by rozmawiać na ten sam temat raz „w złości”, a drugi raz w „przyjaźni”.


Czysta sobota Boruca i Szczęsnego | Eurosport w TVN24\n20 kwietnia 2013, 21:08\nSzczęsny z Borucem nie dali się pokonać Foto: saintsfc.co.uk\nW derbach Londynu Arsenal pokonał na wyjeździe Fulham 1:0. Był to szósty z rzędu ligowy mecz londyńczyków bez porażki. Dzięki zwycięstwu awansowali na trzecie miejsce w tabeli. Czwartą Chelsea, która w niedzielę zagra z Liverpoolem i ma jeszcze do rozegrania zaległe spotkanie, wyprzedza jednak tylko o dwa punkty. Taka przewaga może nie wystarczyć.\nFabiański ze szkła. Koniec sezonu?\nPech, a w...\nWygraną Arsenalowi zapewnił gol do szatni, zdobyty głową przez niemieckiego obrońcę Pera Mertesackera. Zespół Arsene'a Wengera miał ułatwione zadanie, bo od 12. minuty grał z przewagą zawodnika. Czerwoną kartkę za faul na Hiszpanie Mikelu Artecie ujrzał Steve Sidwell.\nPrzed końcem meczu siły się wyrównały, bowiem z boiska usunięty został Oliver Giroud. Na losy spotkania to zdarzenie nie miało jednak już wpływu.\nSzczęsny między słupkami stanął w drugim spotkaniu z rzędu i kolejny raz nie dał się pokonać. W sobotę najmocniej dali mu się we znaki Urby Emanuelson i Stanisław Manolew, ale zatrzymał ich strzały.\nSzczęsny wrócił do bramki. Nie wpuścił\nCzyste konto zachował w sobotę także Artur Boruc. Jego "Święci" zremisowali na wyjeździe ze Swansea City 0:0.\nDla Southampton to szósty mecz bez porażki. Polak nie miał zbyt wiele pracy. Najgroźniejsza sytuacja pod jego bramką powstała w 78. minucie meczu, ale reprezentant Polski zdołał powstrzymać Jonathana De Guzmana.\nNajciekawiej w Premier League powinno być w niedzielę (Tottenham - Manchester City, Liverpool - Chelsea) i poniedziałek (Manchester United - Aston Villa).\nNorwich City - Reading 2:1\nQPR - Stoke City 0:2\nSwansea City - Southampton 0:0


Red Lobster, Melbourne - recenzje restauracji - TripAdvisor\nMelbourne — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Red Lobster\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Melbourne Atrakcje w pobliżu obiektu Red Lobster\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Floryda›Brevard County›Melbourne›Melbourne Restauracje›Red Lobster\n113 recenzje(-i) Nr 64 wśród 324 Restauracje w lokalizacji Melbourne $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 2355 W New Haven Ave, Melbourne, FL 32904-3707 +1 321-676-5111\n2355 W New Haven Ave, Melbourne, FL 32904-3707 Lokalizacja:\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Red Lobster Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 34 recenzje(-i) Cinemaworld 16\n6 recenzje(-i) Lost Shirt Brewing Company\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 71 recenzje(-i) Woody's BBQ\n495 recenzje(-i) Cheddar's


eSports.pl :: MYM bez CS-a\nMYM bez CS-a\nAutor: prk - 2010-07-09 07:04:47\nTak, ta dosyć szokująca wiadomość potwierdziła się, Meet Your Makers pożegnało się ze swoją szwedzką dywizją Counter-Strike 1.6. Od pewnego czasu słyszeliśmy o problemach w tej organizacji, teraz widzimy ich pierwszy skutek, jedni z najlepszych graczy CS-a na światowym podwórku odchodzą z MYM-u. Czy nadal będą grali razem, czy też spróbują swoich sił w innych drużynach, jedno jest pewne, duńską organizację opuszcza drugi znakomity zespół na scenie tej gry, wcześniej była to złota piątka, a teraz pita i jego koledzy.\nJak widać z powyższego przykładu zarząd Meet Your Makers nie może się uporać z utrzymaniem stałego składu, prawdopodobnie powodem tej decyzji były słabe dogadywanie się z właścicielami organizacji i nie spełnienie warunków, których oczekiwali gracze. Drużyna opuściła MYM bez zbytnich zgrzytów, wręcz odwrotnie, obie strony dziękują sobie za współpracę. Organizatorzy Meet Your Maker dodają, że to nie koniec i wkrótce powrócą z kolejną dywizją Counter-Strike 1.6, nad którą już trwają poszukiwania.\nByły skład Meet Your Makers:\n"(...) czy nadal będą grali razem, czy też spróbują swoich sił w innych drużynach, jedno jest pewne, duńską organizację opuszcza drugi znakomitay zespół na scenie tej gry, wcześniej była to złota piątka, a teraz pita i jego koledzy."\nPorozdzielaj trochę te zdania i daj znak zapytania w tym wtręcie retorycznym + popraw literówkę w "znakomitay".\nGeneralnie musisz popracować nad stylistyką i składnością tekstu.\nco do samego newsa, mogą mieć ciężko z dołączeniem do drużyny, która spełniałaby ich wymagania


Shibuya - Tokio jak z filmu | Ready for Boarding\nJednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Tokio jest słynne skrzyżowanie w dzielnicy Shibuya. Tysiące ludzi, setki neonów, gwar, hałas – nie każdemu się spodoba, ale każdy powinien to zobaczyć!\nTokio jest miastem głośnym, świecącym, kolorowym. Atakujące neony, głośna muzyka, tysiące ludzi płynących z nurtem i hałas z ulicy. Tak sobie właśnie wyobrażaliśmy Tokio zanim tam polecieliśmy i nasze wyobrażenia były bliskie prawdy. Oczywiście, w mieście znajdziemy miejsca spokojne, zielone przestrzenie parkowe czy świątynie i chramy, będące miejscem skupienia, ale to jednak głośne oblicze miasta bardziej utknęło nam w głowie.\nZ jednej strony miasto świeci tysiącem barw, neony migoczą, a w kakofonii dźwięków trudno prowadzić rozmowę, a z drugiej strony ten obraz zupełnie nie pasuje do społeczeństwa, które jest tak uporządkowane, spokojne i zamknięte w sobie. Japonia to kraj sprzeczności, kultura tak odmienna od naszej, której wcześniej nie znaliśmy lub nie byliśmy w stanie sobie wyobrazić. Dlatego warto też poza parkami, pałacami, świątyniami czy chramami odkryć Tokio pełne ludzi – indywidualności, które swoim strojem chcą się wyróżnić z tłumu. Ludzi którzy spędzają czas w najmodniejszych klubach, restauracjach, najdroższych sklepach i niszowych butikach.\nTo wszystko można zobaczyć właśnie w dzielnicy Shibuya.\nJeśli chcecie zobaczyć i poczuć na własnej skórze jak to jest przebijać się wśród tysięcy innych osób przez najbardziej ruchliwe skrzyżowanie to koniecznie pojedźcie na Shibuya. My byliśmy tak aż dwukrotnie, podczas naszego pierwszego i drugiego dnia w Tokio.\nTo właśnie na tym skrzyżowaniu wzorowali się twórcy podobnego skrzyżowania w Londynie (Oxford Circus). To słynne przejście dla pieszych znajduje się tuż przy stacji Shibuya i jest wyjątkowe z kilku względów.\nPo pierwsze światło zielone zapala się dla wszystkich pieszych jednocześnie. Oznacza to, że bez względu na to czy chcesz przejść na drugą stronę, czy na przeciwległy róg, jak tylko zapali się zielone światło masz prawo przejść przez skrzyżowanie, chociażby na ukos (tak są również namalowane pasy na ulicy). Po drugie zadziwia liczba osób przechodzących na każdej zmianie świateł – jest to nawet 3 tysiące osób, a dziennie pół miliona [źródło]! Zadziwiające w tym wszystkim jest, iż ludzie na siebie nie wpadają, nie potykają się, jakby każdy miał wrodzoną umiejętność poruszania się w takim tłoku.\nNa skrzyżowaniu od razu wyróżniają się turyści, którzy zamiast skupić się na przejściu na drugą stronę, pozują na samym środku oraz nagrywają filmiki. Widzieliśmy również profesjonalne sesje zdjęciowe, kiedy to cała ekipa na zielonym świetle wyskakiwała w biegu i próbowała uchwycić modelki na przejściu.\nJeśli chcecie obejrzeć to widowisko z góry, to można to zrobić ze stacji Shibuya lub z piętrowego Starbucksa znajdującego się tuż przy skrzyżowaniu. Jeśli chcielibyście zobaczyć jak to wygląda w rzeczywistości to tutaj można obejrzeć podgląd online :)\n…lub możecie zobaczyć to na jednym z wielu filmików na You Tubie:\nSkrzyżowanie Shibuya można zobaczyć również w produkcji pełnometrażowej, o to nie trudno, bo rozgrywały się tutaj sceny z “Szybcy i wściekli: Tokio Drift”, “Między słowami” czy “Resident Evil: Afterlife”.\nJeśli już mówimy o skrzyżowaniu Shibuya, to koniecznie trzeba wspomnieć o jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc w okolicy jakim jest posąg psa rasy akita, znajdujący się tuż przy wejściu do dworca – to tutaj umawia się młodzież udająca się na wieczorne wypady na miasto.\nZ Hachiko związana jest historia o lojalności i wierności psa wobec człowieka. Otóż pies ten codziennie odprowadzał swojego pana na stację, kiedy ten jeździł do pracy i cały dzień czekał na jego powrót. Niestety któregoś dnia pan nie wrócił, a pies przez kolejne 10 lat czekał na swojego pana.\nHistoria smutna, ale doczekała się swojej ekranizacji – “Mój przyjaciel Hachiko”, 2009 r.\nShibuya to nie tylko jedno skrzyżowanie, stacja i pomnik psa. To olbrzymie centrum handlowo rozrywkowe, gdzie spotyka się i spędza swój wolny czas młodsze pokolenie Japończyków. Znajdują się tutaj sklepy, butiki, restauracje, kluby a nocne życie kwitnie w najlepsze. Cudem jest nie ogłuchnąć i oślepnąć.\nZnajdziemy tutaj sklepy z wymyślnymi ciuchami, od lokalnych projektantów jak również zachodnie sieciówki. Są wielkopowierzchniowe, wielkie sklepu lub malutkie, poupychane butiki, w których znajdziemy prawie wszystko. A zewsząd atakują nas ciągle reklamy i billboardy, które początkowo zachwycają a później przytłaczają i odbierają przyjemność chodzenia po tej dzielnicy.\nJednym z wielu miejsc, gdzie można pobuszować wśród sklepów jest Shibuya 109. Ten wysoki na 10 pięter budynek oferuje około 100 butików. Równoległa ulica to Center Gai, chyba najbardziej zatłoczona, na której znajdują się sklepy z ciuchami, elektroniką ale również kluby i bary.\nKawałek dalej na zachód znajduje się obszar z największą ilością hoteli miłości, akurat w sam raz po tournée na Shibuya ;) Wpis na ten temat już się tworzy, bo nie możemy Was zostawić z domysłami, że trafiają tam tylko Japończycy, którzy zabalowali na Shibuya ;)\nNie możemy Was również zostawić z poczuciem, że jeśli kogoś nie interesują industrialne widoki to nie ma po co przyjeżdżać na Shibuya. Bynajmniej. Znajduje się tutaj również najbardziej znany chram shintō w Tokio – Meiji Jingu, wraz z przylegającym parkiem Yoyogi (więcej o tym miejscu pisaliśmy tutaj).\nShibuya to dzielnica wyjątkowa. Jeśli chcecie zobaczyć jak wygląda Tokio wieczorową porą, jak spędza czas młodzież, pobuszować w sklepach, albo po prostu pogapić się na słynne skrzyżowanie to koniecznie musicie tutaj przyjechać.\nTags Hachiko hotel miłości japans love hotels Japonia japońskie hotele miłości love hotel Love Hotels podróż samolotem Shibuya Shibuya Station skrzyżowanie Shibuya Tokio zwiedzanie


Jak nadrobić wszystkie seriale, na które nigdy nie mieliście czasu\nDawid Raźny 3 lata temu\nNa pewno to znacie: wszyscy wokół namawiają was do nadrobienia jakiegoś serialu, ten ma multum sezonów, a wy już i bez tego nie macie na nic czasu. Do tego każdy znajomy poleca inny tytuł. Mamy dla was rozwiązanie (uwaga – spoilery!)\nBo kto powiedział, że wszystkie tasiemce trzeba oglądać od deski do deski? To znaczy, wiemy, większość tak mówi, ale my mówimy inaczej:\nCo możecie opuścić?\nWszystko po maksymalnie drugim sezonie. Pierwsza odsłona sprawnie funkcjonowała na oryginalnym pomyśle, trzymała w napięciu i dawała spore nadzieje na przyszłość. Druga – ciekawie rozwijała psychologię niektórych bohaterów (Shane) i relacje między nimi. Dalej było już tylko gorzej. Zresztą o tym już pisaliśmy.\nPrzez kolejne 73 sezony bohaterowie wyruszają po zapasy, po drodze prowadzą pretensjonalne rozmowy o życiu i śmierci, nagle wpadają w tarapaty, jest groźnie ale cudem udaje im się ujść z życiem. A czasem nie. End of story.\nBonusowa pozycja: Fear The Walking Dead, czyli oficjalny spin-off serii wchodzący niedługo w swój czwarty już sezon. Nie mieliście pojęcia, że coś takiego istnieje? Bardzo dobrze, postarajcie się znów zapomnieć.\nW sumie wiele odcinków, o ile wrócicie na sezon 6. Zagubieni z survivalowego show o rozbitkach na wyspie szybko stali się czymś o wiele większym. I zupełnie zrozumiałe, że jednocześnie serialem nie dla każdego. Jako że poziom mindfucku (a dla innych po prostu: absurdu) rośnie tu wprost proporcjonalnie do biegu odcinków, sami najlepiej ocenicie, czy i kiedy powiedzieć pas. Jeśli jednak interesuje was rozwiązanie tajemnic, które również narastają w podobnym tempie, to sprawdźcie ostatni sezon.\nNaście odcinków, podczas których bohaterowie siedzą zamknięci w klatkach, podróży w czasie, parę fajnych pobocznych historyjek i emocjonalnych rozłąk oraz ponownych spotkań bohaterów.\nŚrodkową część drugiego i trzeciego sezonu. Z następującymi wyjątkami: drugi sezon zacznijcie (zresztą po doskonałym ostatnim odcinku pierwszego ciężko byłoby tego nie zrobić), a gdy zmęczy offtopami – wyłączcie, ale koniecznie wróćcie na finał. Trzeci sezon zacznijcie pierwszymi dwoma odcinkami, bo nadają ton reszcie produkcji i kończą się jedną z lepszych scen muzycznych w całej serii. Potem włączcie 8 odcinek, żeby przekonać się, jak bardzo fucked up/genius (wybierz właściwe) poziom może to osiągnąć, a potem znowu włączcie w któryśnastym odcinku. Do końca jest już naprawdę mocno. Wersja dla odważnych: odpuśćcie też sam finał, przedostatni odcinek ma szansę zostawić was z lepszym wrażeniem.\nW drugim sezonie trochę zbędnych wątków rodem z telenoweli, w trzecim – sporo uroczo nieogarniającego Dougiego (czyli Coopera, tak jakby, tzn. nie do końca, ale trochę tak, ale nie całkiem, ale w sumie to trudno powiedzieć), parę pobocznych wątków i dużo przesadnie przeciągniętych lynchowskich scen.\nWszystko po pierwszym sezonie, dalej oglądacie na własną odpowiedzialność. O ile drugi i trzeci sezon można jeszcze jakoś – na siłę – obronić, o tyle za nic w świecie nie włączajcie dodatkowego filmu telewizyjnego The Final Break, a o fatalnym odrodzeniu serialu z ubiegłego roku nawet nie myślcie. Uwierzcie, lepiej zapomnieć, że to się w ogóle wydarzyło.\nTrochę ucieczek, parę kolejnych więzień, wydumanych konspiracji i idiotyzmów rosnących wraz z biegiem serialu aż do naprawdę monstrualnie absurdalnego poziomu.\nSorry, nic. Naprawdę. Może odcinek o musze (S03E10)? Choć nawet w nim warto doszukać się drugiego dna.\nIstotną wiedzę na temat psychologii bohaterów, wiele ważnych dla dalszego biegu fabuły zwrotów akcji i po prostu cenne godziny najlepszego serialu, jaki kiedykolwiek powstał. Ale o tym też już pisaliśmy, nie będziemy się powtarzać. I nie, poniższe wideo – mimo że świetne – nie wystarczy.\nCo chcecie, ale po co? Ten klasyczny, obrzydliwy i seksistowski sitcom największą moc odnajduje nie w fabule łączącej poszczególne odcinki i sezony, a w humorze sytuacyjnym. Każdy odcinek to napakowane żartami 20 minut, ale ich ilość niestety nie jest nieskończona – po co jeszcze to ograniczać?\nMasę, ale to naprawdę: MASĘ dobrej zabawy.\nZacznijcie pierwszy sezon, zapoznajcie się z Barneyem legen–wait for it -dary Stinsonem, dorzućcie parę randomowych odcinków i przy pierwszym zmęczeniu darujcie sobie resztę. Odpowiedź na tytułowe pytanie szybciej i wygodniej wyszukać w necie, a na pocieszenie po raz kolejny odpalić Friendsów.\nStopniowo wypalający się, powtarzalny humor, coraz bardziej irytujących bohaterów i fabułę na siłę dryfującą wszędzie, tylko nie w kierunku tytułowego pytania.\nZ tym serialem jest taki problem, że nawet w najsłabszych momentach (a naprawdę są słabe) potrafił przykuć do ekranu nagłym szokującym wydarzeniem, czy zalążkiem sugestii co do kierunku całej historii. Od czego jednak są youtube’owe recapy? Na pewno niemądrze byłoby odpuścić przed szokującym finałem czwartej odsłony, ale już szósty sezon z zupełnie czystym sumieniem możecie sobie podarować. Siódmy i ósmy, dodające zbędnych nowych bohaterów i wątki, prowadząc do co najmniej dyskusyjnego zakończenia – też.\nCóż, przede wszystkim – nawet w słabszych fabularnie momentach – rewelacyjną grę aktorską Michaela C. Halla.\nO ile w szóstym sezonie nie było tego jeszcze tak widać, tak siódmy pokazał, że odkąd zabrakło książkowych pierwowzorów, scenarzyści niespecjalnie radzą sobie z kreatywną inwencją twórczą. Możecie więc śmiało opuścić ten sezon i patrząc na rozwój fabuły, kto wie czy nie także i nadchodzący ósmy. Choć zakończenie zawsze wypada sprawdzić.\nZawód spowodowany sztucznie przyspieszonym zamykaniem wątków poszczególnych bohaterów, których historie i psychologię wcześniej skrupulatnie budowano. A także coraz bardziej przewidywalny rozwój spłyconej fabuły. Ale i, czego nie można nie przyznać, parę naprawdę epickich scen.