Grad bramek w Łęcznej. Górnik – Bruk-Bet 3:3 – Górnik Łęczna\nGrad bramek w Łęcznej. Górnik – Bruk-Bet 3:3\nW meczu 28. kolejki Górnik Łęczna podejmował Bruk-Bet Termalikę Nieciecza. Spotkanie zakończyło się remisem 3:3. Gola na wagę remisu strzelił Przemysław Banaszak. Do tego dublet ustrzelił Paweł Wojciechowski.\nW 13. minucie piłkę przejął Bartłomiej Kalinkowski. Podał do Pawła Wojciechowskiego a ten pewnym strzałem pokonał Łukasza Budziłka. To był dopiero początek tego emocji. Dwie minuty potem piłkę do własnej bramki skierował Paweł Baranowski. Chwilę potem Artem Putwicew podwyższył na 2:1.\nW 64. minucie Maciej Gostomski zagrał ręką przed polem karnym. Za to zagranie sędzia wyrzucił go z boiska. Plac gry musiał opuścić Serhij Krykun. Na murawie pojawił się Adrian Kostrzewski, który debiutował na poziomie Fortuna 1. Ligi.\nNiestety, w 86. Bartosz Śpiączka pokonał własnego bramkarza. W ostatniej akcji meczu Przemysław Banaszak ustalił wynik spotkania na 3:3.\nGórnik Łęczna 3-3 Bruk-Bet Termalica Nieciecza\nPaweł Wojciechowski 13, 54 (k), Przemysław Banaszak 90 – Paweł Baranowski 15 (s), Artem Putiwcew 26, Bartosz Śpiączka 86 (s)\nGórnik: 33. Maciej Gostomski – 4. Maciej Orłowski, 25. Paweł Baranowski, 2. Tomasz Midzierski, 3. Leândro – 27. Michał Mak (83, 19. Przemysław Banaszak), 23. Bartłomiej Kalinkowski, 7. Tomasz Tymosiak (71, 8. Marcin Stromecki), 17. Karol Struski (83, 20. Bartłomiej Kukułowicz), 22. Serhij Krykun (67, 44. Adrian Kostrzewski) – 28. Paweł Wojciechowski (71, 18. Bartosz Śpiączka).\nBruk-Bet Termalica: 1. Łukasz Budziłek – 13. Mateusz Grzybek, 97. Wiktor Biedrzycki, 77. Artem Putiwcew, 3. Marcin Grabowski – 8. Samuel Štefánik, 18. Piotr Wlazło, 16. Paweł Żyra (74, 95. Sebastian Bonecki), 10. Adam Radwański (88, 19. Michal Bezpalec) – 7. Roman Gergel, 2. Patryk Czarnowski (41, 9. Kacper Śpiewak).\nżółte kartki: Wojciechowski, Leândro – Wlazło, Gergel, Biedrzycki.\nczerwona kartka: Maciej Gostomski (64. minuta, Górnik, za zagranie ręką poza polem karnym).


Wyspa Mahe, Seszele, największa baza ofert LAST MINUTE....\nWyspa Mahe (1/12)\nWyspa Mahe (1/12)Wyspa Mahe (2/12)Wyspa Mahe (3/12)Wyspa Mahe (4/12)Wyspa Mahe (5/12)Wyspa Mahe (6/12)Wyspa Mahe (7/12)Wyspa Mahe (8/12)Wyspa Mahe (9/12)Wyspa Mahe (10/12)Wyspa Mahe (11/12)Wyspa Mahe (12/12)\nMahé to największa wyspa Seszeli, leży w południowo - zachodniej części archipelagu i liczy 148 km2 powierzchni. Zamieszkuje ją 90% ogółu populacji Seszeli, czyli ok. 72 tys. osób.\nWyspa Mahé, podobnie jak sąsiednia wyspa Silhouette zbudowana jest ze skał granitowych i jest górzysta. Góry nie są wysokie – najwyższy szczyt Morne Seychellois liczy tylko 905 m n. p. m. Tak samo jak na całych Seszelach są tu też atrakcyjne piaszczyste plaże z turkusowymi, przejrzystymi wodami morskimi.\nNa wyspie Mahé znajduje się stolica Seszeli – Victoria. Leży ona na północno - wschodnich krańcach wyspy i „twarzą” zwrócona jest ku wschodowi. Oprócz niezbyt starych zabytkowych drewnianych domów zobaczyć można tam Muzeum Narodowe i Muzeum Historyczne, a także założony w 1901 roku ogród botaniczny, w którym rośnie wiele ciekawych okazów, m. in. słynna lodoicja seszelska (palma).\nW ciągu ostatnich 200 lat wyspa Mahé należała do Francji (do 1814) i do Wielkiej Brytanii (do 1974), była wówczas główną siedzibą kolonistów. Następnie dołączyła do niepodległego państwa Seszele.\nZabytki wyspy Mahé to przede wszystkim stare drewniane domy, dość różnorodne architektonicznie, skromnie, ale bardzo gustownie zdobione.\nJednak największą atrakcją wyspy Mahé jest jej przyroda. W północno - zachodniej części wyspy ulokowany jest park narodowy Morne Seyshelles National Park, a zaledwie kilka kilometrów od wschodnich wybrzeży wyspy leży park narodowy Ste Anne Marine National Park. W jego granicach znajdują się m. in. wyspa Saint Anne i wyspa Cerf.\nSeszele to kraj żyjący dzięki oceanowi, dlatego też osoby przyjeżdżające tu na wakacje liczą na możliwość uprawiania sportów wodnych i nurkowania. Wyspa Mahé spełnia pod tym względem najwyższe standardy – m. in. można tutaj wypłynąć w morze, nurkować i wędkować na otwartym morzu.\nInne popularne sporty na Mahé to turystyka piesza i jazda na rowerze.\nNa wyspie Mahé istnieje dość dobra sieć dróg. Biegną one głównie wzdłuż linii brzegowej wyspy, 6 dróg przecina ją w różnych miejscach w poprzek. Jeżeli wypożyczymy samochód, pamiętajmy, że tutejsze drogi są kręte i typowe dla terenów górskich.\nNa wyspie Mahé działa kilka wypożyczalni samochodów w różnych rejonach wyspy.\nNa wyspie Mahé trudno się nudzić – można zafundować sobie rejs łodzią z przeszklonym dnem, odwiedzić główne muzea w Victorii, ponad 100 - letni ogród botaniczny, plantację wanilii i cynamonu albo zwiedzić kolonialne dworki.\nMahé to dość duża wyspa, linia brzegowa jest mocno urozmaicona i granitowe formacje są bardzo różnorodnie w nią wkomponowane, m. in., dlatego warto poświęcić choćby jeden dzień na objechanie całej wyspy.\nNa wyspie Mahé przez niemal cały rok liczyć można na bezchmurne niebo i wysoką temperaturę. Średnia temperatura powietrza na Seszelach waha się przez cały rok od 24° do 30°C. Najgorętsze miesiące to marzec i kwiecień, ale i wtedy temperatura rzadko przekracza 31°C.\nNa wyspie Mahé każdy powinien znaleźć coś dla siebie – nie brak tutaj luksusowych hoteli, ale i tańszych miejsc noclegowych. Hotele są dobrze wyposażone, wiele z nich posiada dobrą bazę sportowo - rekreacyjną, np. korty tenisowe, baseny, wypożyczalnie samochodów, restauracje z bogatym menu itd. Hotele i pensjonaty usytuowane są przeważnie bardzo blisko morza, niektóre wręcz nad samym morzem.\nNa Mahé jest ponad 70 plaż, wszystkie z drobnym, białym, proszkowym piaskiem i obfitą szatą roślinną.\nWyspa Cerf Położona zaledwie 4 km od głównej wyspy Seszeli Mahé – wyspa Cerf to mały, ale za to prawdziwy raj na ziemi. Jej powierzchnia to tylko 1,27 km2, a jej walory przyrodnicze potwierdza to, iż należy ona do parku narodowego Sainte Anne Marine... Wyspa La Digue La Digue – jedna z najczystszych i najmniej przekształconych przez człowieka wysp archipelagu Seszeli – to miejsce wprost wymarzone na wakacje . Podobnie jak inne wyspy Seszeli słynie ona ze swoich plaż i lasów tropikalnych, jednak to... Wyspa Praslin Praslin to druga, co wielkości wyspa archipelagu Seszeli , bezspornie jednego z najpiękniejszych miejsc pod Słońcem, jej powierzchnia wynosi 38 km2. Wyspa Praslin leży w północno - wschodniej części archipelagu, zamieszkuje ją 6,5 tysiąca... Wyspa Silhouette Górzysta wyspa Silhouette to jeden z największych skarbów Oceanu Indyjskiego. Znajduje się ona na terenie parku narodowego Marine National Park i liczy ok. 20 km2, co czyni ją trzecią, co do wielkości wyspą archipelagu Seszeli . Mieszka na niej...\nAns aux Pins Anse Intendance Baie Lazare Barbarons Barbarons to unikalna, granitowa wyspa Seszeli , znajdująca się na środku Oceanu Indyjskiego, na północny wschód od Madagaskaru . Wyspę otacza największy atol koralowy, którego piękno można określić cudem natury. Najbardziej urokliwymi... Beau Vallon Beau Vallon to miasto znajdujące się na Seszelach , na Ocenie Indyjskim, które jest zamieszkałe zgodnie z danymi z 2006 roku przez około 3 tysiące mieszkańców. Beau Vallon to zatoka na północno - zachodnim wybrzeżu wyspy Mahe . Jest to stolica... Glacis Insel Sainte Anne Mahon Mahe - wyspa położona w zachodniej części Oceanu Indyjskiego. Należy do archipelagu wysp Seszele . Mahe ma 6 km szerokości i 26 km długości, jest największą wyspą z tego archipelagu. Ma podłoże granitowe, a sama wyspa jest górzysta (najwyższy... Port Glaud\nWydarzenia kulturalno-turystyczne Zagrzeb\nAUDI FIS ŚWIATOWY PUCHAR NARCIARSKI „VIP SNOW” QUEEN TROPHY” 2012 Zagrzeb - 03 i 05.01 Kolejna edycja konkursu Audi FIS Pucharu Świata „Vip Snow Queen Trophy” rozpocznie się we wtorek 3.1.2012…\nZagrzeb - Odnowa „Kraljičinog zdenca” (Studni królowej) Park Przyrody Medvednica i Rotary Klub Zagrzeb Medvedgrad rozpoczęli projekt odnowy i urządzenia Kraljičinog zdenca (Studni królowej),…


Home\tMIASTA I MIASTECZKA\tTarnów – miasto, które zaskakuje\nMIASTA I MIASTECZKAPOLSKATARNÓW\nTarnów turystycznie to nie ma łatwego życia. Często omija się go w drodze do Krakowa lub Lwowa, zakładając, że przecież nic tam ciekawego nie ma. Kiedy powiedziałam moim znajomym, że jadę do Tarnowa na weekend to popatrzyli na mnie, jakbym oznajmiła, że lecę na Marsa szukać śladów życia.\nTarnów nazywany jest Polskim Biegunem Ciepła i coś w tym jest, bo całkiem mi ciepło na duszy po pobycie w tym mieście. Przez dwa dni szwendania się po zakamarkach Tarnowa i włażenia w każdą możliwą dziurę, śmiało mogę powiedzieć, że Tarnów jest zdecydowanie ciekawszy, niż wyprawa na Marsa. Znalazłam tu wszystko, co najbardziej cenię w podróżach – dobre historie, dobre jedzenie i dobrych ludzi. Pachnącą kawę, mocne wino i kolorowe posadzki. Wąskie uliczki i kolorowe ściany też były!\nTarnów reklamuje się jako miasto, które można poznać w 330 minut. Nie wierz w te liczby. Do odkrycia uroków tego miejsca potrzeba Ci znacznie więcej czasu!\nTarnów w okresie renesansu był jednym z najpiękniejszych miast w Polsce. Rynek miasta otoczony jest kamienicami z XVI-XVIII w. Warto przyjrzeć się im z bliska, gdyż ich ornamentyka, polichromie oraz sama architektura stanowią prawdziwą ucztę dla wrażliwych na sztukę oczu. Centralnym punktem tarnowskiego rynku jest Ratusz, na którym znajduje się najstarszy w Polsce, ręcznie nakręcany zegar wieżowy.\nPrzed Ratuszem warto poszukać miejsca gdzie stał pręgierz dla „niecnych bab” i gdzie wykonywano kary śmierci. Polecam też ucieczkę w boczne uliczki rynku, w których znajdziesz mnóstwo uroczych zaułków.\nTarnów – miasto żydowskich historii\nTarnów był jednym z największych ośrodków żydowskich w byłej Galicji. Przeszło połowa mieszkańców miasta stanowiła kiedyś społeczność żydowska. Działały tutaj szpitalne żydowskie, drukarnie, sklepy, łaźnia, dom modlitwy, siedziba gminy wyznaniowej czy hotel, który kiedyś był najsłynniejszym hotelem w mieście. Z Tarnowa wyruszył pierwszy transport do obozu w Auschwitz, o czym przypomina dość przejmujący pomnik w kształcie budki telefonicznej.\nSpacer w poszukiwaniu śladów kultury żydowskiej koniecznie trzeba zakończyć na największym i najstarszym cmentarzu żydowskim w południowej Polsce. Na liczącym przeszło trzy hektary cmentarzu zachowało się ok czterech tysięcy nagrobków. Na uwagę zasługuje również łaźnia rytualna tzw „mykwa”, która zachwyca mauretańskim stylem.\nTarnów – miasto romskich szlaków\nJeśli chcesz sprawdzić czy prawdziwych Cyganów już nie ma, to musisz odwiedzić Tarnowskie Muzeum Etnograficzne, które zlokalizowane jest w dawnym zajeździe podmiejskim. Muzeum posiada jak na razie pierwszą i jedyną w Europie stałą wystawę poświęconą historii i kulturze społeczności Romów. Oprócz zgromadzenia tradycyjnych strojów i rzemiosła cygańskiego znajdziesz tu szalenie ciekawą i świetnie opracowaną historię tego wykluczonego przez świat społeczeństwa.\nWarto zagospodarować chwilę czasu podczas pobytu w Tarnowie na zapoznanie się z burzliwą genezą cygańskich rodów. Osobiście uważam to muzeum za jedno z ciekawszych, które odwiedziłam!\nTarnów – miasto szalonych wynalazków\nWiesz kto wynalazł kamizelkę kuloodporną, barwną fotografię i kolorowy film? Kto był polskim Edisonem, o którym w swoich artykułach pisał Mark Twain? Ja też nie wiedziałam. Ale pojechałam do Tarnowa i wróciłam bogatsza o tę wiedzę.\nJan Szczepanik, bo o nim mowa, to mieszkaniec Tarnowa, który swoje życie poświęcił na szukanie innowacyjnych rozwiązań w dziedzinie fotografii, kinematografii i przedmiotów codziennego użytku. Jego zapał i całkowite oddanie się pracy, kosztowały go życie syna, który zginął w ich domu przy ulicy Sowińskiego 11. Idąc szlakiem wynalazcy, warto zatrzymać się przy kolorowej kamienicy na ulicy Szopena 11, gdzie znajdował się jego dom rodzinny. W mieście stoi również pomnik Jana Szczepanika wraz z mini wystawą opisującą jego dokonania.\nMam ogromną nadzieję, że kiedyś powstanie w Tarnowie jego muzeum, bo bardzo jestem ciekawa tych wszystkich patentów i wynalazków, nad którymi pracował całe życie!\nTarnów obok Krakowa i Lwowa był miastem, w którym od 1911 roku zaczęły kursować tramwaje elektryczne. Nazywano je pieszczotliwie „biedronkami”. Tarnów w czasach dawnej Galicji bardzo dużo inspiracji czerpał od Lwowa.\nTramwaje były tego samego, czerwonego koloru co we Lwowie i miały identyczny system kasowników biletowych. Tarnowska linia tramwajowa nie była zbytnio imponująca, bo wynosiła zaledwie 2580m. Składy tramwajowe poruszały się tak wolno, że można je było wyprzedzić na piechotę.\nTramwaje zniknęły z ulic miasta w wyniku działania okupacyjnych władz niemieckich, w 1942 roku. Po siedemdziesięciu latach, jedna „biedronka” wróciła do miasta jako wierna replika swoich poprzedniczek. W jej wnętrzu urządzoną przytulną kawiarnię, w której można napić się aromatycznej kawy. I na taką kawę bardzo serdecznie namawiam!\nTarnów – miasto młodego street artu i fajnych posadzek\nMam dwie podróżnicze namiętności: sztuka uliczna i kolorowe posadzki. Jednemu i drugiemu trzaskam foty jak oszalała i wchodzę w każdą możliwą bramę, kamienicę oraz podwórko, aby poszukać interesujących mnie detali. Gdziekolwiek nie pojadę, szarpanie za klamki w drzwiach kamienic oraz zaglądanie w podwórka to mój rytuał.\nTarnów pod tym względem nie zawiódł mnie ani trochę! Niestety do niektórych kamienic ciężko było się dostać, ale kilka zgrabnych posadzek nie uszło mojej uwadze. Tarnowski streetart jest jeszcze w fazie raczkującej, niemniej można znaleźć kilka ciekawych murali i napisów ściennych. Z całego serca polecam takie podchody. To idealny sposób na poznanie miasta, a Ty zobaczysz, że w mig obudzi się w Tobie ścienno-podwórkowy dewiant!\nW tej kwestii wypowiedzieć się mogą moi wspaniali towarzysze tarnowskiego wyjazdu. Nawet nasz przewodnik łapał za klamki, żeby sprawdzić, czy coś ciekawego kryje się za drzwiami (a myślał nygusek, że nie widzę :D)\nTarnów kulinarnie bardzo daje radę! Miasto oferuje kilkadziesiąt restauracji, kawiarni i pubów, które stanowią nie lada wyzwanie dla wielbicieli godnego napełniania żołądka. Można zacząć od aromatycznej kawy w czerwonym tramwaju, zjeść tradycyjny obiad w żydowskiej restauracji, dopchać ciastkiem w klimatycznej Sofie i kawałkiem kultowej buły z lokalu Pizzeria 13, której smak podobno nie zmienia się od lat.\nNa deser polecam lokalne piwo w studenckim klubie Przepraszam. W tym miejscu, od przeszło 20 lat urzęduje za barem Pan Rysiek, który jest od minionego weekendu moim idolem. Gdyby nie fakt, że jestem już za stara na adopcję to z miejsca wystąpiłabym do Pana Ryśka z prośbą o takową. Chyba nikt w Tarnowie nie wie tyle o piwach, co On. Przy dźwiękach Led Zeppelin i Deep Purple można zobaczyć, co znaczy pasja do swojej pracy. Panie Ryśku – żądam Pana kandydatury na prezydenta kraju!\nWino w Tarnowie? A jakże! Na ziemiach tarnowskich wino ma się całkiem dobrze, a z roku na rok enoturystyka nabiera tutaj rumieńców. Południowe, łagodne stoki i największe nasłonecznienie w całej Polsce sprawiają, że okolice Tarnowa idealnie nadają się pod uprawę winorośli. Działa tutaj już przeszło 40 winnic, w których produkuje się doskonałe wina ze szczepów regent, rondo (wina czerwone) i solaris (białe).\nMiałam okazję uczestniczyć w corocznym święcie tarnowskich winiarzy zwanym Dionizjami Tarnowskimi. Nie dość, że wypiłam mnóstwo pysznych win, to jeszcze pewien Chłopobażant skradł mi serce i już na zawsze w nim pozostał! Zwiedziłam też lokalną winnicę rodziny Steców, której właściciel niestety nie chciał mnie za synową (ale będę ponawiać propozycję małżeństwa z młodym rolnikiem). Odurzona aromatem i smakiem lokalnego wina uznałam, że może sommelier ze mnie żaden ale pasja i wiedza naszych tarnowskich winiarzy sprawiła, że zaplanowałam na przyszły rok winobranie tutaj. Większość winnic w okresie winobrania otwiera swoje podwoje i zaprasza chętnych do pracy. W niektórych z nich można nawet przenocować – rozważ taką opcję na jesień, bo to świetna okazja do odkrycia lokalnych smaków!\nGóra Świętego Marcina w Tarnowie i krótka historia tarniny\nWznosząca się nad Tarnowem Góra św Marcina to nie tylko świetny punkt widokowy na cały miasto, ale również miejsce gęsto rosnącej tutaj tarniny. Kiedyś było jej tak dużo, że nawet nasz słynny kronikarz Jan Długosz stwierdził, że nazwa Tarnów to na bank pochodzi od tej rośliny. W piwnicach wznoszącego się tu niegdyś zamku trwała intensywna produkcja różnych specyfików alkoholowych z tego krzewu. Dziś nadal można spotkać tarninę na „Marcinku”, a także na miejskim skwerze. I nadal produkuje się z niej przeróżne alkohole. Jako lokalną pamiątkę można nabyć drewniane korale w kształcie owocu tarniny.\nTarnów – miasto detali\nOgromnie lubię miejsca, w których odkrywam ciekawe nieoczywistości, nadające specyficzny klimat i stanowiące o niezwykłości danej przestrzeni. Tarnów to kopalnia drobnych szczegółów, które mocno zapadły mi w pamięć. Ta niezwykłość kryje się w tym mieście pod wieloma postaciami. Na przykład w misternie rzeźbionych drzwiach, zdobionych okiennicach i w pomniku kataryniarza przy placu handlowym. Placu, na którym codziennie ten sam dziadek sprzedaje kwiaty. Odbija się w wystruganej z drewna figurce Włóczykija i w donicach z kwiatami na obdrapanej balustradzie.\nJest na zardzewiałych talerzach antenowych, w dymie tytoniowym z fajki pana Ryśka oraz w rzeźbie dziewczynki na cmentarzu. Wszystko to ułożyło mi w głowie obraz Tarnowa jako miejsca, do którego na pewno wrócę.\nArtykuł o Tarnowie powstał w ramach współpracy z Tarnowską Organizacją Turystyczną\nKrzysztof 5 września 2021 - 09:29\nAni słowa o bazylice..??\nMagda Delkowska 5 września 2021 - 20:20\nAni słowa, tak się złożyło 🙂\nJoanna 26 sierpnia 2021 - 08:24\nWarto wspomnieć również o zespole Ziyo, który pochodzi właśnie z Tarnowa. Wszyscy znają ich najpopularniejsza piosenkę Magiczne Słowa, które przysposobił sobie Pan Rafał Brzozowski jako swój wlasny utwór.\nTarnów działa prężnie muzycznie i organizuje często koncerty i festiwale. Posiada pięknie odnowiony Amfiteatr Letni, w którym odbywają się też cykliczne potańcówki. Ma też swój własny festiwal filmowy -Tarnowska Nagroda Filmowa.\nAdam 24 sierpnia 2021 - 14:01\nSam też uwielbiam Tarnów i uświadomiłem sobie, że w tym miejscu każdy budynek ma coś do opowiedzenia…\nCo do pierwszego transportu do Auschwitz – był to transport nie Żydów a Polaków.\nCo do Żydów, przed założeniem Getta uśmiercono około 8 tysięcy z nich i zakopano w dołach w pobliskim lesie razem z 2tys. polskich więźniów politycznych skatowanych w tutejszych więzieniach. Resztę wywieziono na śmierć później – głównie do Bełżca. Likwidację poprowadził kat z obozu z podkrakowskiego Płaszowa z oddziałami łotewsko – ukraińskiego SS Galizien. Nie wiem, ilu zginęło ale słyszałem, że w sumie ponad 40 tys. licząc z tymi, którzy tymczasowo zwiezieni tam zostali z okolic. W bestialski sposób uśmiercano dzieci. Coś strasznego, ale warto zapoznać się również z tymi zbrodniami, oraz z tym jak funkcjonował Tarnów wcześniej, kiedy połowę mieszkańców (wschodnią) stanowili żydzi – łącznie z Tarnowskim Manhattanem – Ulicą E. Goldhammera. JEst dużo wspomnień o ich relacjach z miejscowymi możnymi, jak choćby arystokratami- Sanguszkami. Warto też poznać historię rabacji galicyjskiej, mającej tu miejsce etc. Oby historia w Tarnowie była w przyszłości coraz lepiej eksponowana, bo jest bardzo ciekawa.\nMagda Delkowska 25 sierpnia 2021 - 09:17\nBardzo dziękuję za obszerne wyjaśnienie i poczytam sobie o tej akcji, bo mnie Pan zaciekawił. Pozdrawiam serdecznie!


2011 Kwiecień 15 « WIERZE UFAM MIŁUJĘ\nSzanujmy wspomnienia – Henryk Kożuchowski cz.1\nPoniżej prezentuję przedwojenne oraz z okresu II wojny światowej i okupacji wspomnienia Henryka Kożuchowskiego – byłego mieszkańca wsi Studzianka.\nUrodziłem się (bo jak powiadają, nie było innego wyjścia) w małej wsi Studzianka, prawdopodobnie 12 lipca, choć przez wiele lat uważano, że jestem urodzony 15 lipca, w dzień moich imienin.\nO moich przodkach, i ich losach wiem tylko z opowiadań. O ile nie przekręcę faktów, to było tak. Mój dziadek, Daniel Kożuchowski, miał jakieś niewielkie gospodarstwo w Kościeniewiczach koło Piszczaca. Zachęcony propagandą zaborcy (był to zabór rosyjski), o raju jaki czeka w Rosji po reformie własnościowej cara Aleksandra II, sprzedał to co miał i wyjechał do Rosji. Znalazł się w Małachowce (posiołok Małachowka) koło Moskwy, gdzie w dobrach hrabiego otrzymał posadę ogrodnika. O olbrzymich majątkach na własność można było pomarzyć, bo i owszem były majątki do wzięcia, ale obwarowane takimi spłatami, że życia by zabrakło aby je pokryć. No ogół, rodzinie powodziło się nieźle, aż do czasu rewolucji. Panów i Jewrejów „wyrezano”, majątki skonfiskowano i dziadek chcąc, nie chcąc, salwował się ucieczką do Polski. Tylko, że do Kościeniewicz już nie wrócił, bo nie było do czego i trochę wstyd. Po drodze zahaczył się gdzieś w okolicach Brześcia. Tam syn Jan podjął edukację w szkole kolejowej, gdzie poznał trochę ślusarstwa, trochę mechaniki.\nNie wiem za czyją radą, namową, czy z własnej inicjatywy, Daniel Kożuchowski znalazł dla swego syna kandydatkę na żonę w Studziance, niedaleko od Kościeniewicz. Ta panna na wydaniu, wniosła w posagu prawie dwa hektary pola, lasu i łąki, ciągnące się wąskim pasem wzdłuż drogi „Janoszówki”. Mając własną posesję, dziadek rozpoczął budowę domu. Niewielkiego, drewnianego, krytego strzechą, ale własnego. Wokół domu znalazło się miejsce na kilkanaście drzewek owocowych.\nNadszedł rok 1919. Syn Jan, został powołany do odbycia służby wojskowej w jednostce artylerii polowej w Poznaniu. Tu nawiązuje kontakty z firmą „FOTO GREGER”, specjalizującą się w sprzedaży sprzętu i akcesoriów fotograficznych, a także w obróbce laboratoryjnej. Rok 1920. Wojna polsko-bolszewicka. W bitwie pod Kamionką – Strumiłową, bombardier Jan Kożuchowski zostaje dwukrotnie ranny. Po rekonwalescencji zwolniony do cywila. Chyba za otrzymane rany, dostaje jakąś rekompensatę, za którą u „Foto Gregera” nabywa aparat fotograficzny.\nZ tym nabytkiem wraca do Studzianki i tu na zamówienie i za opłatą, dokumentuje życie (i pogrzeby) mieszkańców.\nNadal utrzymuje kontakty z poznańską firmą Foto Greger. Za pośrednictwem tej firmy w 1922 r. nabywa aparat projekcyjny na film8 mmfrancuskiej firmy „Pathe Baby”. Ponieważ większość terenów ówczesnej Polski nie jest zelektryfikowana, nowy nabytek jest zaopatrzony w specjalne dynamo, zasilające żarówkę projekcyjną i pozwalającą na wyświetlanie filmów w każdych okolicznościach. Jedynym wymogiem jest zaciemnienie pomieszczenia albo projekcja nocą.\nMimo że projektor jest reklamowany jako domowy, Jan Kożuchowski dogaduje się z Bolesławem Bojczewskim, mieszkańcem Studzianki i z pomocą swego ojca Daniela, montują drewnianą skrzynkę na szelkach, w której znajduje pomieszczenie projektor z dynamem i filmy. Dodatkowo do wyposażenia należał srebrny ekran, wielkości ok. 1,5 x1,5 m, zwijany na dwóch drążkach. Zaopatrzeni w otrzymane od wojewody lubelskiego zezwolenie na projekcję filmów na terenie województwa, wyruszają w drogę. Hitem jaki posiadali był film: „Życie i śmierć Jezusa Chrystusa”. Oprócz tego wyświetlali „Prawo kowbojów”, „Chaplin strażakiem”, „Chaplin jako zegarmistrz” i jeszcze kilka filmów z Harry Loydem i Charlie Chaplinem. Jak wiem z opowiadań, dotarli aż do Włodawy. Jednak interes nie okazał się dochodowy. Powszechna bieda na wsi, brak pomieszczeń na większą ilość widzów, nie przyniosło oczekiwanych zysków. Po powrocie do domu, już nie wybierali się poza rodzinne podwórko. Zresztą zezwolenie straciło swą ważność.\nTrzeba było pomyśleć o innym źródle dochodów. Po naradzie z ojcem Danielem, do istniejącego domu, dobudowują niewielkie pomieszczenie z osobnym wejściem od Janoszówki, a w tym pomieszczeniu organizują sklep. Maleńki pokoik, naprzeciw drzwi lada, na ladzie waga i konsola konsola z czterema słojami na cukierki. Po prawej stronie od drzwi, w kącie, 200 litrowa beczka z naftą i mała beczułka ze smarem do wozów. Za ladą regał, na którym był wyłożony towar – cukier, mydło „Jeleń Schicht”, mydełko „Palmolive”, zapałki, knoty i szkiełka do lamp, całe lampy naftowe, osełki do kos, kosy firmy „Stalkos”, łopaty i widły, nici, igły, guziki, haftki, koronki i gumki do majtek, nawet piwo „Haberbusch i Schiele”, papierosy, bibułki papierosowe, gilzy do wyrobu i maszynki do nabijania papierosów i wiele, wiele innych, bardzo ciekawych, bo nie spotykanych na co dzień rzeczy.\nPo towar trzeba było jeździć do Łomaz, często nawet do Białej. Towar był, klienci też, tylko z płaceniem często były problemy. Ogólnie na wsi panował niedostatek. Źródłem zarobków były produkty rolne, które trzeba było sprzedać albo na targu w Białej lub w Piszczacu, albo dostarczyć dla „paniusi” – stałej odbiorczymi wyrobów jak masło, ser, śmietana, jajka itp. Przychody ze sprzedaży były okresowe i nie zawsze pokrywały się z potrzebami zakupów w miejscowym sklepie.\nDlatego u „Daniłki” można było brać towar „na ścianę”. Ojciec prowadził zakupioną w księgarni książkę kontową w której na każdej stronie był inny dłużnik. Jeżeli dług podejrzanie wzrastał, sprzedaż „na ścianę” hamowano. Jeżeli upominanie o uregulowanie długu nie skutkowało, delikwent mógł dług odpracować przy kopaniu sadzawki.\nTa sadzawka to następny pomysł – hodowla ryb. Dłużników musiało być sporo, bo sadzawka powstała i istnieje po dziś dzień przy „Janoszówce”, około300 mod wsi. Hodowla ryb nie wypaliła, narybek wytrzebiły dzikie kaczki, reszta padała łupem nocnych rybaków. Kilka karasków i linów trafiło na stół rodzinny. Sklep zaś funkcjonował do wybuchu wojny.\nPrzyszedł rok 1939. W pobliskiej Białej Podlaskiej istniała Podlaska Wytwórnia Samolotów (PWS) i duże lotnisko obok. Był to bardzo ciekawy kąsek dla Luftwaffe.\nKilka nocy z rzędu dudniły bomby. Podczas jednej z takich nocy, wyrwany ze snu przez odgłosy bombardowania, wyszedłem z ojcem i matką na podwórko, „podziwiać” wybuchy bomb na lotnisku i wiszące na niebie flary, oświetlające teren. Teraz mogę porównać to do świątecznych fajerwerków.\nW czasie gdy oglądaliśmy grę światła nad lotniskiem, na drodze Janoszówka, pojawiła się grupa kilku, może kilkunastu żołnierzy na koniach – ułanów. Zatrzymali się i prosili o wodę. Napili się i odjechali w kierunku lasu, na wschód.\nPamiętam, pewnego ciepłego wrześniowego popołudnia, na podwórzu przed naszym domem zebrało się kilku gospodarzy ze wsi, gdy na drodze prowadzącej przez wieś pojawił się odkryty samochód z kilkoma nienieckimi żołnierzami, może oficerami. Zebrani chłopi, i ja wśród nich, chowaliśmy się za krzewami bzu, aby nas Niemcy nie dojrzeli. Poczułem się prawie partyzantem.\nZa kilka dni zmieniły się mundury, przyszli Rosjanie. W siedzibie gminy w Łomazach, utworzyli coś w rodzaju policji obywatelskiej – „Ochrana goroda”, złożonej z ochotników. Jako pierwsi, zgłosili się miejscowi Żydzi, Polacy podchodzili do tej instytucji raczej z umiarem i dużą niepewnością. Jeden z takich „funkcyjnych”, niewielki wzrostem, przedwojenny handlarz starzyzną, znany we wszystkich okolicznych wsiach, ubrany w czapkę z czerwonym otokiem ze wstążki i taką samą opaską na rękawie, zaopatrzony w karabin z bagnetem (typ Mosin 1891, długość1730 mm), sięgający mu od pięt aż powyżej czubka głowy, wybrał się do odległej o3 km Studzianki.\nNa jego nieszczęście zaczęło się zanosić na deszcz. Na drodze spotkał gospodarza, jadącego pożyczonym koniem i wozem, po zżęte i nie sprzątnięte, ustawione w kopkach na polu zboże. Zatrzymał go i kazał się odwieźć do Łomaz. Nie pomogły tłumaczenia, że to pożyczony koń i wóz, że na zabranie zboża z pola ma niewiele czasu – policmajster był nieubłagany, mimo że znał i jadącego chłopa i sytuację w jakiej się znajduje.\nRozsierdzony chłopina, wyrwał kłonicę z wozu i delikatnie przyłożył policmajstrowi w łeb za uchem. Żydek narobił wielkiego krzyku i pędem (już bez potrzeby odwożenia) powrócił na swój posterunek w Łomazach. Po kilku godzinach, do wsi zjechali konno\nradzieccy żołnierze z komisarzem na czele i biednym policmajstrem z owiniętą bandażem głową, ułożonym w wymoszczonym słomą półkoszku na wozie, z zamiarem ukarania sprawcy „napadu na gorodskowo czynownika”.\nFranek, sprawca tego zamieszania, po powrocie z pola, profilaktycznie zabrał w węzełek trochę żarcia i ulotnił się do pobliskiego lasu. Ranny policmajster zaprowadził komisarza do mieszkania Franka ( znał wszystkich z częstych odwiedzin wsi przed wybuchem wojny), ale sprawcy nie zastano.\nZdenerwowany komisarz wykrzykiwał: „Was wsiech nada pod Sicienku i rozstrelać” Mój ojciec, założył świąteczną marynarkę, w butonierkę włożył czerwoną fantazyjkę, wziął mnie za rękę i wyszedł na spotkanie z komisarzem. Chyba pamiętacie, ojciec kształcił się w rosyjskiej szkole, język miał opanowany doskonale. Pierwszymi słowami do komisarza zaskoczył go niesamowicie.\nBowiem wykrzyknął do niego: „To was nada pod scienku, czynowniki”. I dalej podniesionym głosem wyjaśnił komisarzowi jak to policmajster nie pozwalał gospodarzowi zebrać z pola zboże przed deszczem, a z tego zboża ma być chleb dla gospodarza, jak i dla krasnoarmiejców, że takie działanie to wroga robota przedstawiciela władzy itp.\nPo dość długiej rozmowie, komisarz swoją złość skierował na poszkodowanego Żydka i tylko w drodze łaski, pozwolił mu wrócić do Łomazy na wozie, przed tym żądając przeproszenia rodziny Franka i zapewniając, że samemu Frankowi nic nie grozi.\nW mojej pamięci utkwiły powtarzane wyrażenia „pod scienku”. Rozumiałem, że chodzi tu o ustawienie pod ścianą, ale cały czas zachodziłem w głowę, pod którą.\nI znowu zmiana okupanta .\nI znów zmieniły się mundury. Rosjanie odstąpili teren do Bugu, a do wsi wkroczyli Niemcy. Nowych władców w początkowym okresie, nie było wiele widać. Mieli swoją placówkę powiatową w Białej Podlaskiej, gminną w Łomazach, a po wsiach pojawiali się gdy trzeba było ściągać kontygenty, którymi byli obłożeni wszyscy bez wyjątku.\nA przepraszam, był jeszcze jeden powód do pojawienia się przedstawicieli władzy. Były to dni wypłaty należności za odstawiony kontygent. Ponieważ w dawnym sklepiku mego ojca, została urządzona zbiornica jaj, to na podwórku przed domem odbywały się wypłaty.\nPrzyjeżdżało najczęściej dwóch żandarmów, z olbrzymimi blachami na piersiach i zaczynali urzędowanie. Pierwszą rzeczą co zrobili, to zażądali dostarczenia wiadra czystej wody, czerpaka i kieliszka, tzw. stopki, modnego przed wojną sześciokątnego kieliszka na stopce o pojemności ok.150 g. Z teczki wyciągali aluminiową, zakręcaną tubkę, a z niej dwie lub trzy dość spore tabletki. Wrzucali je do wiadra z wodą, zamieszali czerpakiem i przystępowali do wypłaty.\nPieniędzy to raczej było niewiele, ale oprócz pieniędzy za dostarczone płody rolne, jajka, mięso itp. chłopi otrzymywali znaczki premiowe (PRÄMIENMARKE) na zakup różnych towarów, jak np. części do maszyn rolniczych (lemiesze do pługów), buty (od BATA na drewnianej podeszwie), materiały tekstylne, tytoń, naczynia, skóry i inne.\nKażdy z dostawców, w zależności od wielkości dostaw, otrzymywał gratisowo kieliszek, dwa lub więcej płynu z wiadra. Miał on smak wódki (prawdopodobnie był to spirytus syntetyczny). Ojciec, jako gospodarz na miejscu wypłat, musiał asystować żandarmom z pustą butelką, do której wlewano nie skonsumowane „deputaty” alkoholowe (niektórzy nie pili za względu na choroby, inni nie mogli wypić swojej doli, bo była za duża).\nRok 1941, maj i czerwiec, charakteryzował się olbrzymią koncentracją wojsk niemieckich na terenach nadbużańskich. W Studziance, we wszystkich stodołach, zakwaterowane były oddziały wojska. Jedna stodoła, należąca do Stanielewicza, usytuowana przy drodze Zagumienie, była wyznaczona na magazyn kwatermistrzowski. Na podwórzu Stanielewicza została ustawiona kuchnia i polowa piekarnia. Wspominam jak smakował świeży wojskowy chleb (bo wojsko nie było wrogo nastawione do ludności polskiej i częstowało chlebem, zupą i budyniem!)\nTen budyń szczególnie pamiętam. Żółciutki, pachnący wanilią i słodki. Taki budyń przynosił po kolacji żołnierz o nazwisku Placek (pisownia prawdopodobnie była inna, ale wymawiało się Placek). Pewnego wieczoru, Placek przyniósł większą niż zwykle porcję budyniu i ze łzami w oczach mówił, że to ostatni raz, bo rano maszerują na wschód.\nW stodole Łukaszuków też kwaterował oddział wojska. Kilku żołnierzy z tego oddziału upodobało sobie polowanie na szpaki żyjące w szpakówkach umieszczonych na otaczających nasz sad drzewach. Dwóch podoficerów, czy oficerów z tego oddziału, wyprowadziło się ze stodoły i zamieszkało w namiocie na meczecisku, pod brzózkami jakie wyrosły na miejscu, gdzie kiedyś stał meczet, spalony w 1915 r. przez wycofujących się kozaków.\nI pewnej nocy, o której wspominał Placek, wszyscy wymaszerowali na wschód.\nNajprawdopodobniej niewielu z nich przeżyło tę wojnę. Cdn.\nSzanujmy wspomnienia – Henryk Kożuchowski cz.2\nSzanujmy wspomnienia – Henryk Kożuchowski cz.3\nZobacz: Album Henryka Korzeniowskiego\nPosted in Moja mała Ojczyzna, Wspomnienia | 4 Komentarze »\nSpotkałam dzisiaj młodą dziewczynę. Lat 25, świeżo po studiach. Nie było to nasze pierwsze spotkanie. Do tej pory jednak wymieniałyśmy tylko parę konwencjonalnych uprzejmości. Dzisiejsza rozmowa poszła jednak dalej. Wspomniałam, że startuję w wyborach samorządowych. Ożywiła się. Nie, ona nie startuje ale pomaga w sztabie PO w Lublinie. Pomaga gdyż chce coś zmienić. Zainteresowana indaguję więc o istotę tych zmian. Tutaj dziewczyna ożywiła się znacznie i jak karabin maszynowy zaczęła mówić o tym, że „czarnych” należy odsunąć gdyż rozkradają kraj, że religię należy wyprowadzić ze szkół gdyż ona nie jest wierząca i nie zamierza płacić podatków na „czarnych”, którzy tej religii uczą. Jednym tchem i w dużym podnieceniu wyrecytowała antyklerykalny program Palikota. I co? Tylko tyle? Tak, w Polsce źle się dzieje i wszystkiemu winni są „czarni” gdyż oni to właśnie rozkradają Polskę. Odpowiadam więc zaznaczając, że używam jej logiki, iż skoro ona nie chce płacić podatków na katechetów to ja, która nie mam dzieci nie chcę wspierać swoimi podatkami szkół, do których uczęszczała. Jestem obywatelem Kanady więc na leczenie mogę tam pojechać dlaczego więc mam płacić składki na opiekę zdrowotną? Są ludzie, którzy nigdy do teatru nie pójdą i książki nie przeczytają. Dlaczego więc mają płacić na kulturę? Nie jestem zainteresowana in vitro dlaczego więc mam się zgadzać z pokrywaniem ze swoich pieniędzy kosztów tego procederu gdy ktoś chce właśnie począć dziecko tą metodą? Zapadła cisza po czym usłyszałam, że myślę nielogicznie. Na czym ta nielogiczność miała polegać nie miała już argumentów. Na moje następne pytanie czy zna rolę jaką odegrało chrześcijaństwo w kształtowaniu naszej kultury i państwowości już nic nie odpowiedziała i pospiesznie zaczęła pakować torbę. Wyrecytowała swoje kwestie. W Polsce jest źle gdyż „czarni” ją rozkradają. Koniec. Kropka. Polityczny guru tak powiedział i trzeba to rozgłosić światu.\nCoraz więcej spotykam historycznych i kulturowych analfabetów, ludzi dla których cywilizacja i kultura zaczęła się tu i teraz. Ludzi zupełnie nieświadomych tego, że kultura i cywilizacja rodziła się przez tysiące lat, że istnieje coś takiego jak ciągłość cywilizacyjna. Umysłów nieskażonych wiedzą, z którymi jakakolwiek dyskusja jest niemożliwa. Aby podjąć dyskusję konieczni są dyskutanci posiadający mniej więcej ten sam poziom wiedzy. Tymczasem coraz częściej spotykam Chauncey Gardinier’ów, ludzi intelektualnie jednowymiarowych, wręcz upośledzonych intelektualnie, zaprogramowanych przez media, zaniedbanych przez system edukacji i wynoszących swoją ignorancję do rangi cnoty.\nNiedoskonałość współczesnego systemu edukacji w połączeniu ze zjawiskiem kultury masowej sprowadzającej wszystko do najmniejszego wspólnego mianownika i promującej umysłową gnuśność powoduje, że mamy do czynienia z pokoleniem odciętym intelektualnie i kulturowo od przeszłości. To nie jest oczywiście zjawiskiem polskim ale globalnym. Pamiętam moje przerażenie po pierwszym wykładzie na kanadyjskim uniwersytecie. Studenci nie byli w stanie umieścić czasowo wydarzeń, do których się odnosiłam. Nie rozumieli symboliki i odniesień mitologicznych czy biblijnych. Ta ciągłość nici kulturowej i cywilizacyjnej, która przez wielki pozwalała na komunikowanie się między sobą ludzi wykształconych została przerwana. Zauważył to już Allan Bloom i opisał w wydanej w 1987 roku książce „The Closing of the American Mind.How Higher Education Has Failed Democracy and Impoverished the Souls of Today’s Students”. (Umysł zamknięty. O tym, jak amerykańskie szkolnictwo wyższe zawiodło demokrację i zubożyło duszę dzisiejszych studentów). Słowo „amerykańskie” można zamienić na „polskie” i nie zmieni to sensu jego analizy.\nRzeczywistość została poćwiartowana. Brak ogólnego, całościowego wykształcenia uniemożliwia jej zrozumienie jak i opis. Jeden z moich znajomych zajmujący się zjawiskiem nadziei u terminalnie chorych użył w swoim wykładzie na tymże samym uniwersytecie, na którym uczyłam terminu „Golgota”. Wszyscy słuchacze mieli ukończone co najmniej studia wyższe, dużo lekarzy z doktoratami. Po zakończeniu jeden ze słuchaczy poprosił aby wyjaśnić znaczenie słowa „Golgota”.\nUniwersytety stały się szkołami zawodowymi kształcącymi specjalistów na potrzeby korporacji i już nie mają nic wspólnego z poszukiwaniem prawdy, z rozwojem intelektualnym, z uchwyceniem istoty rzeczy. Postmodernizm rownież dotknął w sposób bardzo dotkliwy całe szkolnictwo wyższe. Zanegowanie mega historii, tak charakterystyczne dla postmodernizmu, zaowocowało totalną fragmentaryzacją i odrzuceniem próby całościowego zrozumienia i przedstawienia świata. Świat stanowiący kiedyś całość rozpadł się na kawałki jak geometryczne formy na kubistycznym płótnie, z których już nie sposób złożyć żadnego spójnego przekazu. Kiedyś wszystkie drogi poznania i zrozumienia kierowały się w stronę Absolutu, teraz są z nim rozbieżne. Język mega naracji a więc język, którym posługiwała się religia i wielka literatura ulega zapomnieniu. Króluje utylitaryzm.\nTa młoda absolwentka tutejszego uniwersytetu, z którą dzisiaj rozmawiałam nie jest odosobnionym przykładem tych „młodych, dynamicznych, wykształconych z wielkiego miasta”. Reprezentuje nową inteligencję. Prymitywną, wkorzenioną, niedouczoną, nieoczytną, arogancką w swojej niewiedzy. Jakże łatwo jest tych młodych indoktrynować. Jakże łatwym są elektoratem. Jakże łatwo cynicznym manipulatorom, jak temu z ruchu poparcia samego siebie, wpływać na tych młodych niedouczonych ludzi. Jak łatwo wykorzystywać ich dla swoich celów. Jak łatwo manipulować w demokracji gdzie każdy jest równy, gdzie każdy głos ma taką samą wartość – i tego, który jest wykształcony i tego, który pogrążony jest w ciemnocie własnej niewiedzy i ignorancji.\nI kogo tu winić? Manipulatora czy tego, który własną niewiedzą i własnym niedouczeniem tę manipulację czyni możliwą?\nPosted in Młodzi, wykształceni..., POLECAM, Wspomnienia, Znalezione w sieci | Leave a Comment »\n„Zegar” Koncert z okazji 25 lecia Solidarności Walczącej\nZ okazji 25-lecia Solidarności Walczącej Wojciech Kościelniak przygotował „Zegar”, muzyczno-teatralną podróż przez lata komunizmu, opartą na piosenkach Jacka Kaczmarskiego.\nPosted in Filmy i slajdy, Historia, Muzyka, POLECAM | Leave a Comment »\nJ. Kaczmarski – Ballada Wrześniowa\n„Zegar” „Ballada Wrześniowa” (3/20)\nInteresujący materiał nie widziałem go wcześniej, tylko nie wiadomo czy ten film jest z katastrofy Tupolewa pod Smoleńskiem.\nPosted in Filmy i slajdy, Katastrofa smoleńska | 3 Komentarze »\nE.Stankiewicz i J.Pospieszalski w TVTrwam i RM\nWczoraj wystapili w Rozmowach niedokóńczonych w programie:””Krzyż kontynuacja Solidarnych 2010.”\nOpozycja pozamarlamentarna nie ma żadnych szans, aby wystąpić w tzwn. mediach publicznych.\nPlatforma udająca obywatelską wraz z SLD zawładnęła mediami publicznymi i bez jakiegokolwiek poczucia przyzwoitości drwi sobie z słuchaczy, nie spełniając swej misynej roli.\nNie po raz pierwszy piszę, że Polacy mają anielska cierpliwość, aby to znosić.\nDzięki Bogu mamy jeszcze trochę odważnych, a wśród nich Ewę Stankiewicz, gdyz inaczej czlowiek mógłby się juz całkiem załamać.\nPosted in Filmy i slajdy, Polityka i aktualności, SOLIDARNI 2010 | Leave a Comment »\nGłos Polski pos. Antoni Macierewicz (2011-04-14)\nBez oręża – Kossak Zofia\nBez oręża – Kossak Zofia pdf\nPosted in Książki (e-book), Religia, Zofia Kossak-Szczucka | Otagowane: Z.Kossak | Leave a Comment »\nTwierdza niepokonana – Józef Geresz\nPosted in Historia, Książki (e-book), Moja mała Ojczyzna | Leave a Comment »\nHistoryczne znaczenie twierdzy Brześć\nDr Czesław Szafran\n(skrót referatu wygłoszonego podczas Międzynarodowej Konferencji\n„Twierdza Brześć – wspólne dziedzictwo historycznokulturowe”,\nKoroszczyn, 25 – 26 maja 2007 r.)\nDecyzja władz rosyjskich o budowie twierdzy w Brześciu wynikała z założeń strategicznej obrony terytorium państwa przed uderzeniem z zachodu. Twierdza brzeska miała być w tych założeniach węzłem łączącym dwa rozdzielone bagnami poleskimi obszary operacyjne: północny i południowy. Miała też stanowić najważniejszy element czworoboku ufortyfikowanego obszaru obronnego: Dęblin – przedmoście Wiślano-Narwiańskie – Łomża – Brześć.\nStrategiczne znaczenie Brześcia, położonego u ujścia Muchawca do Bugu, osłoniętego od wschodu kompleksem bagien, doceniane było już od zarania państwowości polskiej.\nPierwsze plany ufortyfikowania ujścia Muchawca, gdzie wcześniej istniał gród ziemny zwany zamkiem, pojawiły się już w latach 1797, 1807, 1823, jednak właściwa budowa nowoczesnej twierdzy według projektu gen. inż. Oppermanna rozpoczęła się dopiero w 1833 r., a więc wkrótce po upadku powstania listopadowego. Jak trafnie zauważył Jan Ciałowicz, Brześć stanowił najbardziej charakterystyczny przykład ewolucji rosyjskiej sztuki fortyfikacyjnej. Jej kolejne fazy można śledzić jednocześnie z doświadczeniami działań oblężniczych w XIX w., pojawieniem się artylerii gwintowanej, zwiększeniem się donośności i skuteczności pojedynczego pocisku, wzrastającym znaczeniem ognia piechoty i okopu, wreszcie postępem w dziedzinie materiałów budowlanych, takich jak beton, żelbeton czy pancerz.\nTwierdza brzeska, uchodząca w przededniu I wojny światowej za największą w Europie, była budowana i rozbudowywana w sześciu kolejnych fazach aż do 1915 r. Latem tego roku tworzyły ją trzy linie obronne:\nPierwsza – wysunięta pozycja obronna polowa, złożona z ośrodków i punktów oporu oraz 4 dział do ognia pośredniego.\nDruga – jako pozycja główna złożona z 10 fortów dawniejszych i nowych.\nTrzecia – pierścień wewnętrzny obejmujący 7 dawniejszych fortów.\nSiły przewidziane do obrony twierdzy miały wynosić:\n– według źródeł rosyjskich: 2 i pół brygady piechoty, 150–260 dział ciężkiego i średniego kalibru oraz 72 działa polowe.\n– według źródeł niemieckich: 2 dywizje piechoty i łącznie ok. 400 dział.\n– Warto dodać, że budowa twierdzy w Brześciu spowodowała całkowitą zmianę dotychczasowego charakteru miasta, jego radykalną przebudowę, a więc także zatarcie śladów wielowiekowej obecności kultury polskiej w tym miejscu. Nowo powstająca zabudowa miejska, łącznie z obiektami przemysłowymi, była ograniczona istnieniem twierdzy. Względy militarne sprawiły, że nie wolno było budować wysokich kominów fabrycznych, a rozwijać się mógł tylko przemysł drobny(niewielkie wytwórnie tytoniu, browary, miodownie, olejarnie, mydlarnie).\n– W sierpniu 1914 r. twierdza miała odegrać rolę obronną, identyczną do tej, jaką przewidywały plany operacyjne z lat 1892–1910. Co więcej, zmiana planu, jaka nastąpiła w latach 1912 – 1913 w niczym nie wpłynęła na zmodyfikowanie zadań twierdzy w celu dostosowania ich do planu koncentracji i rozwinięcia strategicznego armii rosyjskiej.\n– W przededniu I wojny światowej w rejonie Brześcia (Brześć – Chełm – Kowel) została skoncentrowana 5 rosyjska armia, przeznaczona do działań na froncie południowym przeciwko Austro-Węgrom. Główne siły tej armii zostały wysunięte na północ od Brześcia, gdzie zebrały się tylko formacje tyłowe i dowództwo armii.\n– Walki o Brześć trwały zaledwie 2 dni, 25 i 26 sierpnia. W opanowaniu twierdzy uczestniczył VI korpus austriacki z armii Mackensena (wziął szturmem kilka fortów zewnętrznych) oraz 1dywizja niemiecka, która przeprawiła się przez Bóg na północ od miasta. Nazajutrz, 26 sierpnia, cała twierdza niebroniona została zajęta przez wojska austriackie (VI korpus) oraz niemieckie (tzw. „Beskidenkorps”). Twierdza została w znacznej części wysadzona przez odchodzące wojska rosyjskie. Niemcy po zajęciu Brześcia wybudowali na przedmościach kobryńskim i wołyńskim w latach 1915 – 1917 nową, polową pozycję wysuniętą.\nNiewielka stosunkowo rola, jaką odegrała twierdza w I wojnie światowej, mimo iż wysoko stała pod względem sztuki inżynierskiej, była w dużym stopniu konsekwencją niedostatków rosyjskiej doktryny wojennej, a ściślej jej wymiaru praktycznego. W przeciwieństwie bowiem do strony austriacko-niemieckiej, gdzie założenia strategiczne twierdz były skoordynowane z różnymi wariantami planów strategicznych, po stronie rosyjskiej rozwój fortyfikacji i ewolucja planów wojennych nie szły ze sobą w parze; strategiczna myśl rosyjska ulegała ciągłym wahaniom, co odbijało się na przeznaczeniu twierdz i ich roli na wojnie. Ostatecznie w 1914 r. plan rosyjski był ofensywny, aktywny, a twierdze pozostawiono sobie, nie związane z frontami i pozostające w obronie biernej. Twierdza izolowana, a w takiej sytuacji znalazła się też twierdza brzeska, były skazane prędzej czy później na zdobycie. Nie bez znaczenia był też kultywowany przez stronę rosyjską bierny sposób obrony twierdz (psychika załóg rosyjskich twierdz była szczególnie podatna na destrukcyjne, fatalistyczne oddziaływanie warunków i ograniczeń, które narzucały obrońcom ówczesne obiekty fortyfikacyjne), oparty na przesadnej wierze w wytrzymałość fortów, pozbawiony jakiejkolwiek inicjatywy zaczepnej.\nPod koniec I wojny światowej Brześć stał się widownią kilku międzynarodowych aktów polityczno-wojskowych. Dnia 9 lutego 1918 r. przedstawiciele państw centralnych podpisali w Brześciu pokój z Ukrainą, który przyznawał temu państwu Małopolskę Wschodnią i Ziemię Chełmską, a 3 marca 1918 r. podpisano tu także traktat pokojowy między państwami centralnymi a Rosją sowiecką. Traktatem tym od Rosji zostały oderwane Inflanty, Litwa, Polska, a Białoruś mieli okupować Niemcy aż do zakończenia wojny Traktat wersalski unieważnił wszystkie traktaty podpisane w Brześciu.\nDnia 5 lutego1919 r. jednostki wojska polskiego grupy gen. Listowskiego (34 pp, 2 i 3 p.uł., 6 papol), chcąc udzielić pomocy siłom samoobrony litewskiej mjr. Dąbrowskiego, a także na skutek fałszywej, jak się później okazało, wieści o opuszczeniu przez wojska niemieckie Brześcia i oddaniu go w ręce ukraińskie, uderzyły częścią sił z zachodu na twierdzę, lecz utknęły pod fortem w Kobylanach i cofnęły się na poprzednie stanowisko. Następnego dnia oddział mjr. Dąbrowskiego próbował również przebić się przez Brześć ku grupie gen. Listowskiego, lecz, ze względów politycznych, powrócił do Próżan. Wydarzenia te przyśpieszyły ewakuację Brześcia, który został zajęty przez oddziały polskie 9 lutego 1919 r. Tym samym po 125 latach nieobecności żołnierz polski powrócił do Brześcia\nW dniach 28 lipca – 2 sierpnia 1920 r. przed uderzeniem 16 armii sowieckiej. broniły Brześcia jednostki wojska polskiego pod dowództwem gen. Władysława Sikorskiego, jednakże wobec sforsowania Bugu przez nieprzyjaciela i zagrożenia okrążeniem, zmuszone były oddać miasto i cytadelę.\nWażną rolę odegrał Brześć w następnej, zaczepnej ze strony wojska polskiego fazie wojny 1920 r. Jednostki polskie, które obsadziły forty (początkowo 3 dywizja piechoty Legionów, a następnie 11 dywizja piechoty) w dniach 20 sierpnia – 7 września osłaniały od wschodu nacierającą na Białystok 2 armię. Osłona ta miała charakter aktywny, realizowana była bowiem za pomocą głębokich wypadów.\nNajbardziej udaną akcję przeprowadził w dniach 25-26 sierpnia dowodzony przez ppłk. Maćkowskiego 7 pułk piechoty (z 3 dywizji piechoty), który zaskoczył na stacji kolejowej Żabince sztab wyładowującej się tam 57 sowieckiej dywizji strzeleckiej. Zdobyto wówczas 650 jeńców, 1000 wozów, 4 samochody i 12 karabinów maszynowych.\nPodobnie udany był wypad grupy mjr. Liwacza z 11 dywizji piechoty, przeprowadzony w dniach 6-7 września wzdłuż toru kolejowego na Małorytę. Przyniósł on porażkę 4 sowieckiemu pociągowi pancernemu oraz dał 222 jeńców.\nW okresie międzywojennym twierdza w Brześciu utraciła swą pierwotną rolę obiektu obronnego. Miasto wraz z cytadelą stało się największym (liczącym ok. 8 tys. żołnierzy) garnizonem wojskowym IX (Poleskiego) Okręgu Korpusu. Poza dowództwem OK stacjonowały tam w różnym czasie dwa pułki piechoty (35 i 82), dwa pułki artylerii (30 pal i 9 pac), pułk saperów (9 psap), oraz podległe dowództwom OK i Garnizonu mniejsze jednostki różnych rodzajów wojsk i służb. Żołnierze stacjonujących w Brześciu jednostek wojskowych wydatnie przyczynili się do odbudowy i rozbudowy zniszczonego wojną miasta. Odegrali też w stosunku do miejscowego społeczeństwa rolę cywilizacyjną, kulturotwórczą oraz patriotyczno-wychowawczą.\nWe wrześniu 1939 r. twierdzy Brześć broniły stosunkowo niewielkie siły (ok. 4 tys. żołnierzy) pod dowództwem gen. bryg. Konstantego Plisowskiego. Wobec przygniatającej przewagi nieprzyjaciela (wspierany lotnictwem XIX korpus pancerny gen. Guderiana) gen. Plisowski zrezygnował z obrony linii fortów otaczających miasto i cytadelę, skupiając się na obronie samej cytadeli i jej bliskich przedpól.\nWalki trwały od 14 do 16 września, aczkolwiek bombardowania rozpoczęły się już pierwszego dnia wojny. Nocą z 16 na 17 września oddziały polskie z bronią w ręku opuściły pozycje obronne. Kapitulacji twierdzy nie było. Rankiem 17 września do opuszczonych fortów weszły oddziały niemieckie, które 23 września przekazały miasto i twierdzę Armii Czerwonej. Ulicami Brześcia przeszła wówczas słynna defilada, symbolizująca swoiste braterstwo broni obu grabieżców Polski.\nNiedługo potem, 22 czerwca 1941 r., Niemcom przyszło znów zdobywać twierdzę, tym razem na swych niedawnych towarzyszach broni. Po niezwykle zaciętych walkach, w których szturmujący użyli gazów bojowych i miotaczy ognia, czerwonoarmiści 30 lipca opuścili twierdzę\nPrzez cały okres niemieckiej okupacji Brześć był aktywnym ośrodkiem polskiej konspiracji zbrojnej. Miała tu swą siedzibę Komenda Okręgu Poleskiego ZWZ-AK., a także Komenda III Odcinka „Wachlarza”, która prowadziła dywersję na kierunku Brześć-Pińsk-Homel, z rozgałęzieniem na Berezę Kartuską i Łuniniec.\nDnia 28 czerwca wojska 1 Frontu Białoruskiego, w ramach prowadzonej przez Armię Czerwoną operacji brzesko-lubelskiej, zdobyły Brześć.\nBrześć, wraz z wybudowaną w mieście twierdzą, odegrał ważną rolę w dziejach narodów zamieszkujących w jego bliższym i dalszym sąsiedztwie. Burzliwa historia tych ziem w minionych 20. wiekach sprawiła, że jako miejsce o wybitnym znaczeniu strategicznym Brześć był przede wszystkim obiektem sąsiedzkiej rywalizacji. Dziś, u progu nowego tysiąclecia, pojawia się szansa odwrócenia tej tendencji i uczynienia twierdzy brzeskiej przedmiotem współpracy transgranicznej. Wypada więc na zakończenie wyrazić przekonanie, że szansa ta nie zostanie zmarnowana, a uzyskany w ten sposób efekt synergii przyczyni się do nowoczesnego zagospodarowania i udostępniania obiektów twierdzy. Służyć też będzie zachowaniu tego wspaniałego zabytku XIX-wiecznej sztuki fortyfikacyjnej dla przyszłych pokoleń. Twierdza brzeska, w pełni na to zasługuje.\nNajważniejsze opracowania wykorzystane w artykule: J. Ciałowicz, Fortyfikacje na ziemiach polskich w pierwszej wojnie światowej, „Studia i Materiały do Historii Wojskowości”, t.XII, cz.I; J. Geresz, Twierdza niepokonana. Obrona cytadeli w Brześciu nad Bugiem we wrześniu 1939 r., Biała Podlaska 1994; H. Sipowicz-Bogowski „Farys”, Burza nad Kresami, Łódź 1993; J. Sroka, Brześć nad Bugiem. Dzieje miasta i twierdzy, Biała Podlaska 1997.\nUnitów podlaskich droga do świętości – Józef Geresz\nPosted in Historia, Moja mała Ojczyzna, Religia | Leave a Comment »\nZ dziejów wsi Kobylany – Józef Geresz\nZ dziejów Podlasia – Józef Geresz\nJózef Geresz (ur. 1944), dr nauk humanistycznych pochodzący z Międzyrzeca Podlaskiego. Historyk, nauczyciel w międzyrzeckiego Liceum Ogólnokształcącego i wykładowca Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Międzyrzecu Podlaskimoraz Akademii Podlaskiej w Siedlcach.\nW roku 1997 obronił pracę doktorską pt. Międzyrzec Podlaski w latach 1795–1918 na wydziale humanistycznym UMCS.\nAutor książki: „Międzyrzec Podlaski: dzieje miasta i okolic” oraz wielu innych publikacji i artykułów na temat historii międzyrzecczyzny iPołudniowego Podlasia.\nPosted in Historia, Moja mała Ojczyzna, POLECAM | 1 Comment »


adidas Performance KANADIA 7 TR GTX Obuwie hikingowe clear onix/core black/shock blue - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Buty sportowe › Buty trekkingowe › adidas Performance KANADIA 7 TR GTX Obuwie hikingowe clear onix/core black/shock blue\nTe adidas Performance KANADIA 7 TR GTX Obuwie hikingowe clear onix/core black/shock blue były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Dla gentlemanów sportowe buty są konieczną pozycją. Zademonstruj, co umiesz, a Twoja praca będzie spotęgowana dzięki butom Adidas. Pozwól sobie na więcej w sporcie, który trenujesz. Tym, co odgrywa najbardziej istotną rolę.. więcej »\nButy adidas - Terrex Swift R GTX GORE-TEX BB4624..\nTe adidas Performance KANADIA 7 TR GTX Obuwie hikingowe clear onix/core black/shock blue były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Dla gentlemanów sportowe buty są konieczną pozycją. Zademonstruj, co umiesz, a Twoja praca będzie spotęgowana dzięki butom Adidas. Pozwól sobie na więcej w sporcie, który trenujesz. Tym, co odgrywa najbardziej istotną rolę w obuwiu tego typu, jest ich mistrzowska lekkość, co natęża wygodę w czasie ćwiczeń. Bądź pewny w porządnym obuwiu adidas Performance KANADIA 7 TR GTX Obuwie hikingowe clear onix/core black/shock blue a także wzmóż swoje sukcesy. Niżej jest pełną specyfikację obuwia:\nadidas Performance KANADIA 7 TR GTX Obuwie hikingowe clear onix/core black/shock blue, materiał zewnętrzny: materiał/syntetyk, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, rodzaj sportu: turystyka piesza, podeszwa: tworzywo sztuczne, materiał zewnętrzny: materiał/syntetyk, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: sznurowanie, materiał: materiał/syntetyk.\nPokazywane w tym miejscu buty trekkingowe męskie odznaczają się ponadprzeciętną trwałością, co jest efektem użycia wysokiej klasy materiałów do ich stworzenia. Jeżeli jeszcze nie posiadasz w swojej szafie buty trekkingowe męskie czy też obuwie adidas Performance KANADIA 7 TR GTX Obuwie hikingowe clear onix/core black/shock blue nie spełnia Twoich wymagań - zobacz nasze inne propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach adidas Performance KANADIA 7 TR GTX Obuwie hikingowe clear onix/core black/shock blue