Lista Przebojów Trójki unieważniona z powodu piosenki Kazika. Komentarz Jadwigi Emilewicz i innych polityków - TVN24\n17 maja 2020, 13:34 Aktualizacja: 17 maja 2020, 17:47\nNajnowsza piosenka Kazika "Twój ból jest lepszy niż mój" zadebiutowała w piątek od razu na pierwszym miejscu 1998. notowania Listy Przebojów Trójki. Informacja o tym szybko zniknęła jednak ze stron państwowego radia. W sobotę późnym popołudniem dyrektor i redaktor naczelny Trójki Tomasz Kowalczewski oświadczył, że podczas głosowania "został złamany regulamin", a "redakcja podjęła decyzję o unieważnieniu głosowania". Podobny komentarz przekazała nieco później prezes Polskiego Radia Agnieszka Kamińska. W związku z tą sytuacją z pracy w rozgłośni zrezygnował wieloletni prowadzący Listę Przebojów Marek Niedźwiecki oraz dziennikarz Hirek Wrona.\nEmilewicz: usunięcie piosenki Kazika z Listy Przebojów Radiowej Trójki jest skandaliczne\n"Usunięcie piosenki Kazika z Listy Przebojów Radiowej Trójki jest skandaliczne. Pamiętajmy, wirus atakuje płuca, a nie zdrowy rozsądek" - napisała na swoim profilu na Twitterze wicepremier i minister rozwoju Jadwiga Emilewicz (Porozumienie). Dołączyła pismo, które w niedzielę skierowała do przewodniczącego Rady Mediów Narodowych Krzysztofa Czabańskiego. Czytamy tam m.in., że decyzja o usunięciu z Listy Przebojów na antenie Trzeciego Programu Polskiego Radia piosenki Kazika "słusznie wywołała oburzenie słuchaczy i artystów".\nCZYTAJ WIĘCEJ: Artyści o usunięciu notowania z utworem Kazika\n"Ostatni raz tego typu ingerencji, w coś co nigdy nie może być przedmiotem cenzury dokonano w 1984 roku. Miałam wtedy jedenaście lat i doskonale pamiętam werble z 'To tylko tango' Maanam, w miejscu ocenzurowanych przez ówczesne władze utworów zespołu" - napisała Emilewicz. Jak oświadczyła w piśmie do Czabańskiego, "liczy, że Rada Mediów Narodowych podejmie szybkie i zdecydowane kroki w sprawie wyjaśnienia incydentu oraz powrotu piosenki na fale radiowej Trójki".\nCzabański: dyrekcja programu nie miała innego wyboru\nW ocenie szefa RMN Krzysztofa Czabańskiego, radio słusznie unieważniło to głosowanie. - Zarzuty do kierownictwa radia i kierownictwa Programu Trzeciego są absurdalne - ocenił. Czabański poinformował, że poprosił o wyjaśnienia kierownictwo radia. - Te wyjaśnienia są jednoznaczne: pokazują, że głosowanie na piosenki na liście przebojów w piątek, które to głosowanie prowadził pan Marek Niedźwiecki, zostało zmanipulowane i sfałszowane - stwierdził. Zaznaczył, że sprawa nadal jest w trakcie wyjaśnień wewnątrz radia i "trudno powiedzieć, czy była to ingerencja w system informatyczny z zewnątrz, czy jakiś błąd tego systemu, czy jeszcze jakieś inne przyczyny". - Wyniki faktyczne były inne niż te podane na antenie i w tej sytuacji dyrekcja programu nie miała innego wyboru niż unieważnić to właśnie piątkowe głosowanie na listę przebojów - ocenił. - Gdyby tego nie zrobiono, to tak jakby ocenzurowano głos słuchaczy i tu w tym sensie to sformułowanie "cenzura" ma ręce i nogi - przekonywał. - Uważam, że radio postąpiło słusznie, unieważniając to głosowanie - stwierdził.\nCzabański odniósł się bezpośrednio do wniosku wiceszefowej rządu. - Pani (wice)premier Emilewicz może być spokojna, sprawa jest wyjaśniana i jest inaczej niż się wydaje różnym ośrodkom medialnym - ocenił szef RMN. - Myślę, że prawda o tym, co się tak naprawdę stało przy tej liście przebojów nie będzie wcale taka, jak to już próbują nam mówić publicyści czy nawet politycy - dodał. - Ewentualne decyzje personalne będą zapadać po całkowitym zamknięciu wyjaśnień, ale wygląda na to, że kierownictwo radia zachowało się bardzo racjonalnie w tej sytuacji i podjęło bardzo słuszne, jedyne w tej sytuacji możliwe decyzje o unieważnieniu notowania - ocenił.\nBrudziński: przejaw głupoty albo czyjejś złej woli\nSytuację związaną z radiową Trójką komentuje od soboty wielu polityków, zarówno z obozu rządzącego, jak i opozycyjnych. Poseł PiS Joachim Brudziński napisał, że zdejmowanie informacji o wygranej piosenki Kazika "jest albo przejawem głupoty albo czyjejś złej woli".\nGliński: to chyba jakaś prowokacja\nTyszka: przedstawiciel Kukiz'15 w Radzie Mediów Narodowych złoży wniosek o odwołanie prezes Polskiego Radia\nStanisław Tyszka (PSL-Kukiz15) poinformował na Twitterze, że przedstawiciel Kukiz'15 w Radzie Mediów Narodowych Grzegorz Podżorny, złoży wniosek o odwołanie prezes Polskiego Radia za tolerowanie cenzurowania piosenki. Kukiz'15 chce też otwartego konkursu na to stanowisko - dodał.\nLichocka: o sprawie Trójki dowiedziałam się po fakcie\nW obronie kierownictwa państwowego radia zabrała głos przedstawicielka Rady Mediów Narodowych, posłanka PiS Joanna Lichocka. "O sprawie Trójki dowiedziałam się po fakcie. Ale chciałabym wyrazić publicznie wyrazy wsparcia dla prezes Polskiego Radia Agnieszki Kamińskiej i dyrektora Programu Trzeciego Polskiego Radia Tomasza Kowalczewskiego. Mają trudną pracę, narażeni są na ataki z różnych stron. W tej sprawie mają rację" - napisała na Twitterze.\nSwój wpis opatrzyła hashtagiem #wolnemedia.\nWpis Joanny LichockiejTwitter/@JoannaLichocka\nKukiz o "Zakazanych Piosenkach"\nSzef Kukiz'15 i muzyk Paweł Kukiz przywołał własne doświadczenia. "W 2014 roku nagrałem płytę "Zakazane Piosenki", na której znalazła się m.in. piosenka 'Samokrytyka dla Michnika. Ówczesna szefowa Trójki, Pani [Magdalena] Jethon zakazała wówczas grać w radio KTÓREJKOLWIEK z moich piosenek. Ciesz się więc, Kazik, że Tobie zdjęli dziś tylko jedną" - napisał.\n"A tak serio - bandycki ustrój dający zwycięskim partiom władzę absolutnie nad wszystkim, władzę bezgraniczną podczas całej kadencji, aż do przegranych wyborów, a potem możliwość pozostawania bezkarnym, ustrój który trwa praktycznie od 1945 roku z drobną korektą w 1989 trzeba zmienić NATYCHMIAST!" - dodał.\nTrzaskowski: zniszczyliście kultową radiostację\nPrezydent Warszawy i kandydat KO na prezydenta Rafał Trzaskowski napisał na Twitterze: "Cenzura PRL się chowa! Oni byli subtelniejsi".\n"Decyzję Marka Niedźwieckiego w pełni rozumiem. Jego odejście to ostatni gwóźdź do trumny Trójki. Zniszczyliście kultową radiostację, która muzycznie wychowała nas wszystkich!" - dodał.\nHołownia: trzeba odsunąć polityków od mediów\nBezpartyjny kandydat na prezydenta, dziennikarz Szymon Hołownia napisał: "Stopień upadku do jakiego obecna władza doprowadziła media publiczne jest przerażający". Według niego, "trzeba odsunąć polityków od mediów oraz pozwolić artystom i dziennikarzom realizować swobodę twórczą".\nGłos zabrał także premier Mateusz Morawiecki. "Cały świat walczy z niespotykanym zagrożeniem, jakie niesie koronawirus. Ludzie tracą pracę, zdrowie i życie, światowa gospodarka zwalnia w tempie, jakiego nikt od dziesięcioleci nie widział. Pomimo dramatu, z jakim świat musi się mierzyć, wciąż i wciąż pojawiają się tak zwane "tematy zastępcze", przez które niekiedy umyka nam sedno" - napisał na Facebooku. "A dla mnie sednem publicystycznej gorączki i manipulacji ostatnich godzin nie jest żaden utwór muzyczny" - dodał.\n"Powiem bardzo wyraźnie: TAK, odwiedzenie grobów i pomników Ofiar Katastrofy Smoleńskiej było, jest i będzie naszą powinnością. Nawet w czasie epidemii. Bez takich gestów państwo staje się grupą ludzi realizujących cele zredukowane wyłącznie do zapewnienia minimum egzystencji lub jakichś ekonomicznych interesów" - ocenił premier.


Pamieć masowa uszkodzona n95 8gb\n« Wstecz 1 11 12 13 14 15 37 Dalej »\n/ Pamieć masowa uszkodzona n95 8gb\nWitam zakupiłem Nokie n95 8gb i po pierwszym dniu mam od razu problem po wgraniu plików w sumie to nawigacji garmin tylko i kilku dzwonków odłączyłem telefon od komputera, i od razu pamięć masowa zniknęła. teraz pisze ze jest uszkodzona, czego to może być wina jest na to jakiś sposób, próbowałem , soft resety, hard resety, sformatować się nie da, bo jakiś program wciąż używa pamięci;/ a sprawdzałem i wcale tak nie jest, oprogramowanie w NSU mam najnowsze czyli 30.0.018 i zaktualizować nie chce bo nowej niema i lipa. wogóle to wciąz zasta nawiam sie czy te nokie niemają takiej wady ze padają te pamieci ktoś miał juz takie problemy ??\naha i zauważyłem jedno ze jak sie odpina kabel bezpośrednio po przesłaniu plików to jest komunikat w telefonie o bezpiecznym odłączaniu kabla co to znaczy?? , ze mam zamknąć program i dopiero odłączyć kabel ??\nmoże dlatego te pamięci tak padają trzeba bezpiecznie odłączać hym a wy jak robicie???\nRe: Pamieć masowa uszkodzona n95 8gb\ncoolios napisał(a): aha i zauważyłem jedno ze jak sie odpina kabel bezpośrednio po przesłaniu plików to jest komunikat w telefonie o bezpiecznym odłączaniu kabla co to znaczy?? , ze mam zamknąć program i dopiero odłączyć kabel ??\nPrzed odłączeniem telefonu od komputera należy wybrać w komputerze opcję "Bezpieczne usuwanie sprzętu", znajduje się ona w pasku zadań obok zegara (w pobliżu).\nCytat: oprogramowanie w NSU mam najnowsze czyli 30.0.018\nnajnowsze to v31\nAha czyli możliwe ze pamięć uszkodziła się przez to ze nie odłączyłem bezpiecznie ?? kurde pierwszy raz słyszę o takim przypadku...jaja niezłe..\nczy jak oddam na gwarancję telefon to będzie uwzględniona jak myślicie??, wziąłem fona na abonament Orange nawet jeszcze za niego nie zapłaciłem a tu już zonk.\njeśli chodzi o oprogramowanie to NSu wykrywa najnowsze dla mojej noki w Orange.\ncoolios napisał(a): Aha czyli możliwe ze pamięć uszkodziła się przez to ze nie odłączyłem bezpiecznie ?? kurde pierwszy raz słyszę o takim przypadku...jaja niezłe..\nOddaj go na gwarancji, przecież nie musisz się przyznawać że to Ty coś źle zrobiłeś. A co do tego odłączania bezpiecznego sprzętu, to jesteś dopiero 3 osobą o której słyszę, że właśnie przez to się uszkodziła pamięć. Ale gwarancje powinni Ci uznać.\nNo właśnie zastanawiające to jest ze przez to można uszkodzić pamięć ale prawdziwe, bo szukałem dużo po Googlach to parę osób Google miało taki problem z tą uszkodzoną pamięcią czyli taki trafiłem model telefonu...coo za szczęście ;/;/..\nNo nic wysyłam go jutro do Orange (znowu czekania z tydzień i bedzie drugi) coż trzeba sie pogodzić i odłączać bezpiecznie sprzęt!!!! hehe\nPozdrawiam dzięki za zainteresowanie.\nzrob format telefonu;\nwylacz telefon.wcisnij i trzymaj klawisze * 3 zielona sluchawka\ntrzymajac je wcisniete wcisnij power na kilka sekund.\npo takim formacie zrob format pamieci masowej.bezpieczne usuwanie sprzetu to mit.\njesli nadal masz problem idz do serwisu,pozdro\npróbowałem robić hard reset i nic to nie dało dalej nie idzie formatować pamięci, jeśli bezpieczne odłączanie to mit to czemu to się dzieje hymm ..no nic telefon jutro idzie do serwisu niech wymieniają;/\nsamo zapełniająca się pamięć telefonu baranek18 1 3,810 01-25-2011 02:23 PM\nProblem z pamięcią masową w nokii n95 8gb banan05 8 2,578 10-20-2009 10:01 PM\nProblemy z pamięcią masową rafaello9969 4 1,898 08-14-2009 08:17 PM\nHard format a wolna pamięć mucus12 4 2,181 03-03-2009 07:55 PM\nOstatni post: mucus12\nJak sformatowac pamiec masowa w n95 8gb?? onkel1161 2 2,889 11-02-2008 02:25 PM\nPamięć masowa używana jest przez inną aplikację" mysza285 8 3,668 09-21-2008 04:16 PM\nJak zwiekszyc pamiec skrzynki sms Gold_Phenix25 3 2,434 08-20-2008 11:06 PM\nOstatni post: Gold_Phenix25\nMotywy. Dlaczego ograniczona pamięc? k@nradoo 1 1,203 08-15-2008 05:59 PM\nOstatni post: k@nradoo


Konkurs dla start-upów: pokaż swój pomysł na globalny biznes inwestorom z Doliny Krzemowej : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Finanse i gospodarka Konkurs dla start-upów: pokaż swój pomysł na globalny biznes inwestorom z Doliny Krzemowej\nTrwa pierwszy etap konkursu dla młodych przedsiębiorców ScaleMeGlobal, organizowanego przez PARP w ramach projektu "Wspieramy e-Biznes - WEB.GOV.PL". Uczestnicy konkursu swoje innowacyjne projekty zaprezentują szerokiemu gronu zagranicznych inwestorów podczas konferencji ICT Summit już 3 grudnia. Zgłoszenia można nadsyłać już tylko do 24 listopada2014 r.\nKonferencja organizowana jest w ramach projektu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości “Wspieramy e-Biznes – WEB.GOV.PL”. Konferencja odbędzie się w języku angielskim z polskim tłumaczeniem. Udział jest bezpłatny.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: coachDolina KrzemowaEuropaICTIzraelPolska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości / PARPScaleMeGlobalStany Zjednoczone / USAStart-upyVenture capital


Czas Tajemnic: W labiryncie Minotaura\nWyspa Kreta – serce, w którym niegdyś tętniło życie legendarnej i wysokorozwiniętej kultury minojskiej, skrywa nie jedną tajemnicę. Za sprawą takich miejsc, jak Pałac Knossos w jednym punkcie literacki mit spotyka się z nauką. Wszystko to dzieje się też na podatnym gruncie ezoteryki. Tak wybuchowa mieszanka współtworzy jedną z najciekawszych literackich zagadek – słynny labirynt Minotaura. Czy istniał naprawdę ?\nKreteński labirynt to najsłynniejsza legenda pochodząca z mitologii greckiej. Fenomenalna konstrukcja – jak głosi mit – została wybudowana przed Dedala i znajdowała się w Pałacu Knossos, w Krecie. W tej odznaczającej się zawiłymi konstrukcjami budowli miał mieszkać syn króla Minosa, Minotaur – półczłowiek, półbyk, i krwiożerczy potwór w jednej osobie. Dla sympatyków tajemnic i zagadek historycznych Knossos, to obowiązkowy punkt na kreteńskiej mapie.\nNaszpikowany zawiłymi korytarzami i łukami monument przyciąga rocznie blisko 600 tyś turystów z całego świata. Wielu upatruje w tym miejscu lokalizację mitologicznego labiryntu Minotaura. Choć zdania są w tej kwestii podzielone, zjawiskowość tego miejsca opiera się nie tylko na micie, ale także na geomancji. Zdaniem radiestetów, to jeden z największych na świecie ,,hotspotów” energetycznych. Czy to przypadek, że w tym miejscu przed wiekami koncertowało się życie kulturowe starożytnej cywilizacji ?\nOkoliczności odkrycia tego bodaj największego dziedzictwa kulturowego cywilizacji minojskiej są dość zaskakujące i oparte na dużym współczynniku przypadku. Wraz z końcem XIX w. ziemie kreteńskie penetrowało wielu znamienitych archeologów i poszukiwało śladów zaginionej cywilizacji. Jednym z nich był Arthur John Evans – walijski przemysłowiec, który amatorsko trudnił się archeologią. Od 1884 r. przejął piecze dyrektorską nad Ashmolean Muzeum w Oksfordzie i ten moment w jego karierze mocno uskrzydlił szansę na sfinansowanie archeologicznych poszukiwań, dzięki którym Evans przeszedłby do historii. Tym punktem zapalnym była wieść o pewnym odkryciu na wyspie Kreta. W 1878 r na pierwsze ślady jakiejś starożytnej budowli natknął się grecki archeolog, Minos Kalakairinosa niedaleko Heraklionu, ale nie doszukał się on w tym miejscu niczego niezwykłego. Arthur Evans był innego zdania. Jego fascynacja mitologią grecką nie znała granic. Brytyjski archeolog od dawna żył w przekonaniu, że mityczny labirynt Minotaura to nie literacka fikcja, ale autentyczne miejsce. Po stronie emocjonalnego przeczucia Evansa, stała historia przypadków podobnych odkryć.\nHeinrich Schliemann, swoista ,,celebryta archeologii”, od dawna przeczuwał, że mitologiczny pałac Minosa musi być zlokalizowany w pobliżu Heraklionu, a jego odkrycie to tylko kwestia czasu. Osobiście prowadził na tym obszarze własne poszukiwania archeologiczne, ale niestety nie udało mu się dojść do porozumienia z właścicielem ziemi, na której miały odbyć się prace wykopaliskowe i Schliemann został zmuszony opuścić Kretę. W między czasie udowodnił światu, że opisane w ,,Iliadzie” słynne miasto Troja, to nie literacka fikcja, jaka wyszła spod pióra Homera. W tureckiej prowincji Canakkale, Schliemann odnalazł ruiny tego starożytnego kompleksu.\nIdąc za ciosem, Arthur Evans zorganizował odpowiednie środki finansowe i udało mu się wykupić od tureckiego właściciela niewielki kawałek ziemi. Pokładał duże nadzieje, że wcześniejsze odkrycia archeologiczne grecko - tureckich uczonych, w miejscu oddalonym zaledwie 6 km od stolicy kreteńskiej, doprowadzą go na ślad legendarnego pałacu Minosa. Jego przeczucie okazało się bardzo trafne.\nWraz z końcem XIX w. świat obiegła sensacyjna wiadomość. Brytyjski archeolog – amator natknął się na ślady pradawnego miasta, które jeszcze do niedawno było tylko częścią literackiej fikcji. Arthur Evans bardzo szybko rozpoczął intensywne prace wykopaliskowe i rekonstrukcję jednej z najsłynniejszych budowli świata.\nDzisiejszy obraz zrekonstruowanych ruin\nArthur Evans, odkopując warstwę po warstwie piętra budynków, zawiłe korytarze i mikroskopijne dziedzińce, zwolna odsłaniał przed światem obraz olbrzymiego kompleksu pałacowego. Zaskakujące, jak sprytnie starożytni konstruktorzy zmieścili na powierzchni zaledwie 3 ha pięciopiętrowy budynek, składający się z aż 1300 pomieszczeń różnego przeznaczenia. Duża część kompleksów, które obejmowały magazyny, warsztaty i pracownie, zlokalizowana była w podziemiach. Osią centralną pałacu były pomieszczenia królewskie, w tym słynna sala tronowa, zdobione licznie kolorowymi freskami i marmurami oraz pomieszczenia kultu religijnego i arena igrzysk. Całość budzi zachwyt nie tylko swoim przepychem architektonicznym, ale wysokim stopniem rozwoju technologicznego i lingwistycznego. Na uwagę zwraca tutaj szczególnie zaawansowany system kanalizacyjno - wodociągowy pałacu oraz zaawansowane piśmiennictwo, którego przykładem mogą być odkryte w wielu miejscach tabliczki z pismem linearnym.\nW labiryncie korytarzy i komnat\nArthur Evans poświęcił resztę swojego życia i cały majątek na rekonstrukcję pałacu Knossos. Zdecydowana większość pomieszczeń została odtworzona jeszcze przed I wojną światową, przez co wielu historyków podchodzi krytycznie do wizji Evans’a, gdyż reprezentowała ona tzw. styl wiedeński, a więc była dość dowolna. Niemniej, to tylko drobne szczegóły mogą nieco odbiegać od ogólnie przyjętej konstrukcji całego kompleksu. Ogół prac rekonstrukcyjnych, rozłożonych na lata, dzisiaj budzi bardziej podziw, niż krytykę.\nCały monument można przejść w mniej niż 30 minut szybkim krokiem, ale bardziej dociekliwe zwiedzanie, rozłożone na szereg przeróżnych kompleksów, idzie już w godziny.\nKrólewski tron z odciśniętymi pośladkami\nNiewielki obszar zajmują zwarte zabudowania. Liczne korytarze, pomieszczenia (czasami wybudowane w mikroskali) i klatki schodowe przywołują skojarzenia z labiryntem. Centralną częścią kompleksu jest dziedziniec i przylegające doń sale reprezentacyjne w postaci sali tronowej, megaronu (pomieszczenie spełniające rolę kultową) i Salę Podwójnych Toporów, która najprawdopodobniej była osobistą komnatą króla Minosa.\nTo, co dzisiaj mogą podziwiać w piekielnie palącym słońcu turyści, wbrew mniemaniu nie stanowi przykładu wczesnoepokowej budowli minojskiej, choć wiek pałacu jest i tak imponujący. Według datowań węglowych został on wybudowany w 2000 r. p.n.e. Była to okres przypadający na jedną z ostatnich dynastii minojskiej rządzącej Kretą. Okres ten to jednocześnie też czasy totalnej hegemonii Minojczyków. Z tego też względu takie budowle, jak Pałac Knossos stawiano bez części fortyfikacyjnych. Cywilizacja minojska była na tyle silna, że nikt jej nie mógł zagrozić. Biorąc pod uwagę zdobiące licznie ściany pałacu freski, widać, że życie codzienne oscylowało bardziej wokół rozrywki, zabaw, niż potrzebie dominacji i agresji.\nKtoś w tym wszystkim może zadać pytanie: Skąd pomysł, że to mógł być labirynt ? Pytanie to bez wątpienia krąży wokół powszechnie uznanego wyobrażenia o dzisiejszych labiryntach. Zgodnie z obowiązującą zasadą w sztuce i architekturze, labirynt (słowo pochodzenia pelazgijskiego), oznacza układ dużej liczby pomieszczeń i krętych korytarzy, które mają za zadanie utrudnić wędrowcy dotarcie do centralnego punktu. W starożytnej Mezopotamii i Egipcie labiryntowy układ pomieszczeń stosowano w przypadku grobowców i skarbców. Jak dowodzi jednak historia, symbol labiryntu ma jeszcze starsze korzenie. Jego atrybuty odkryto bowiem w Turcji, w Tassili w Algierii, w Mogor w Hiszpanii, w Padugula w Indiach oraz wielu innych miejscach na świecie. Niektóre z tych archeologicznych znalezisk mogą liczyć nawet 12 tyś lat. Na jeszcze starsze malowidła o spiralnej strukturze natrafiono w Australii i zostały one wykonane – jak uważają uczeni – przez lud aborygeński.\nAntropolodzy są zdania, że labirynt miał znaczenie mistyczne w wielu religiach. Przykładowo w Egipcie wierzono, że dusza może z łatwością przemieszczać się po prostych korytarzach, a układ labiryntowy jest szczelnie zamkniętą konstrukcją, przez którą nie może się już przedostać i gubi się po drodze. W innych kulturach labirynt symbolizował ,,ścieżkę przejścia” i był wykorzystywany podczas wielu inicjacji duchowych przez szamanów, którzy starali się nawiązać kontakt ze swoim bóstwem.\nWspółczesne badania naukowe potwierdzają antropologiczną teorię mistyczną. Laboratoryjny szczur bez problemu znajduje drogę wyjścia z labiryntu, podobnie, jak człowiek podczas głębokiego natchnienia duchowego.\nJakie w tym kontekście rolę spełniał labiryntowy układ pomieszczeń w Knossos ? Przed słynnym odkryciem Arthura Evans’a, miejsce to istniało jedynie w mitologii greckiej. Pod pałacem Minosa, powstał zawiły labirynt wybudowany przez Dedala na polecenie króla. Zamieszkał w nim syn Minosa – Minotaur, krwiożerczy potwór. Król regularnie wysyłał młode dziewczęta i chłopców na pożarcie potwora. Trwało to aż do czasu, gdy ateński książę, Tezeusz, postanowił rozprawić się z potworem. Na przeszkodzie stanął mu jednak labirynt. Tutaj pomogła mu kochająca go Ariadna, córka Minosa, która dała mu w prezencie kłębek nici. Tezeusz pokonał potwora i idąc po nitce do kłębka wydostał się na zewnątrz.\nDziś literacka przypowieść wydaje się, że bazuje na jakiejś prawdzie. Budowle w Knossos posiadają układ labiryntowy. Wielu historyków, odnoszących się w swych wyobrażeniach do innych wyobrażeń o labiryncie jako spiralnej i zamkniętej strukturze z jednym wejściem (w przypadku pałacu Knossos istniały na pewno co najmniej dwa wejścia), nie przekonuje teoria o micie z udziałem Minotaura.\nLabirynt jako miejsce kultu\nZadziwiająco rozbudowana sieć\nwodociągowo - kanalizacyjna\nJeszcze inni uważają, że pod budowlą, głęboko w ziemi, mogą istnieć podziemne przejścia. Teoretyzowanie w tym kierunku skusiło niektórych za sprawą pewnego odkrycia w ostatnich latach. W 2009 r. grupa grecko – angielskich badaczy pod przewodnictwem Nicholsa Howarth’a, wychowanka Uniwersytetu Oxford, 45 km od Knossos bardzo dokładnie spenetrowała znany miejscowym od wieków kompleks jaskiń koło miejscowości Gortyna. Zdaniem uczonych, liczące ponad 2,5 mili długości korytarze, łudząco przypominają układ labiryntowy i były wykorzystywane przed tysiącami lat jako pomieszczenia kultu i miejsca pochówku. Być może podobne podziemne przejścia mogą mieścić się głęboko pod pałacem, ale, jak dotąd, żaden georadar nie natknął się na nie.\nAle kontekst kultu pochówkowego być może w jakiś sposób wiąże się także z pałacem w Knossos. 70 lat po odkryciu ruin miasta, niemiecki uczony, Hans Georg Wunderlich, ogłasza bardzo kontrowersyjną teorię na temat posiadłości Minosa. Zwraca on uwagę na wiele niekonsekwencji architektonicznych, które dyskwalifikują rolę kompleksu o przeznaczeniu mieszkalnym. Jego zdaniem co najmniej zastanawiający jest układ labiryntowy budowli, w której miał mieszkać mityczny król. Wiele pomieszczeń jest mikroskopijnie małych i nie nadających się na zamieszkania. Wątpliwości budzą też zawiłe korytarze, ścinające się w wielu miejscach pod kątem prostym i pomieszczenia królewskie, jakie wykonano pod ziemią bez dostępu do okien. Wunderlich uznaje, że kompleks był tak naprawdę miejscem pochówku zmarłych. Wskazują na to nie tylko labiryntowe układy pomieszczeń, ale także wysoko rozwinięta kanalizacja wodociągowa. Zdaniem Hansa, rury nie służyły do doprowadzania wody do królewskich toalet, ale do obmywania i balsamowania ciał zmarłych.\nDelfiny dziś bardziej kojarzone z czymś bardziej przyjemnym w starożytności były\ntak na prawdę symbolem ciemności i zmartwychwstania\nW jego teorii słabym punktem jest jednak brak szczątków ludzkich na terenie pałacu. Tutaj Wunderlich konstatuje, że jest to efekt zmasowanej działalności rabusiów. Czy tak było naprawdę ? Jedno jest pewne. Kult religijny w pałacu Knossos odgrywał kluczowe znaczenie w życiu codziennym mieszkańców pałacu. Wiąże się to też ściśle z ,,magią” tego miejsca. Knossos stanowi pod względem energetycznym wyjątkową lokalizację. Zdaniem radiestetów promieniowanie geomantyczne w tym miejscu osiąga aż 100 000 tyś jednostek BSM, co odpowiada ,,sferze czystej istoty duchowej”. W takich miejscach tworzono sakralne miejsca, gdyż kapłanom łatwiej było połączyć się z transcedentalną siłą ,,ducha”. W tym kontekście słów ,,duch” oznacza energię natury, jej siłę i witalność. Dopiero chrześcijaństwo dopięło temu znaczeniu łatkę spersonifikowaną.\nKnossos przyciąga. Tajemnica tego miejsca wespół z legendami działa jak magnes na turystów. Spacer po ruinach bez wątpienia napawa też energią, mimo uporczywych upałów i kłębowiska turystów.\nReszta jest milczeniem……\nAutor: Czas Tajemnic o 10:52\nArchiwum bloga października (1) września (1) sierpnia (1) lipca (1) czerwca (1) maja (1) marca (1) lutego (1) stycznia (1) grudnia (1) października (1) września (1) lipca (3) czerwca (2) maja (1) kwietnia (1) marca (1) lutego (2) stycznia (2) grudnia (3) listopada (2) października (3) września (2) czerwca (3) maja (3) kwietnia (2) marca (2) lutego (2) stycznia (2) grudnia (1) listopada (2) października (2) września (3) czerwca (3) maja (3) kwietnia (2) marca (2) lutego (2) stycznia (2) grudnia (1) listopada (2) października (2) września (3) czerwca (1) maja (2) kwietnia (2) marca (2) lutego (3) stycznia (2) grudnia (1) listopada (2) października (2) września (2) sierpnia (2) lipca (3) czerwca (3) maja (2) kwietnia (3) marca (2) lutego (4) stycznia (4) grudnia (3) listopada (4) października (5) września (3) sierpnia (3) lipca (5) czerwca (3) maja (5) kwietnia (4) marca (5) lutego (6) stycznia (6) grudnia (8) listopada (9) października (6) września (6) sierpnia (6) lipca (7) czerwca (8) maja (6) kwietnia (3) marca (6) lutego (4)\nUFO: INTERFEJS Z NIEZNANYM\nTo, że manifestacje UFO, szczególnie bliskie spotkania, są przesiąknięte czynnikiem ludzkim oraz posiadają w sobie ewidentne aspekty społecz...\nUFO ścigają wojskowe samoloty. Fragment nowej książki\nJedną z bardzo ciekawych obserwacji UFO z udziałem wojska, jaką miałem niegdyś przyjemność dokumentować, dotyczy zdarzenia z 1 grudnia 2005 ...


Specjaliści komputerowi potrzebni są do pracy w rozlicznych branżach, stąd też studia z zakresu obsługi komputera i wdrażania najróżniejszych jego programów cieszą się aktualnie ogromnym zainteresowaniem. Jednocześnie osoby, które zaczęły takie studia dobrze zdają sobie sprawę z tego, że będą musiały również po nich nieustannie się dokształcać i uczestniczyć w przeróżnych kursach oraz szkoleniach.\nNiektórzy z nich będą również brać udział w kursach online i szkoleniach organizowanych przez administratorów najróżniejszych stron www, na przykład strony google adwords poświęconej zamieszczaniu wcześniej zmontowanych reklam i bannerów reklamowych. Najważniejsze w tym zakresie wydaje się być opanowanie sztuki tworzenia rozszerzeń reklam, bowiem na nich zamieszczane są również informacje związane z działalnością firmy, która jest reklamowana.\nDo klasycznych zadań różnych komputerowców należy m.in. niszczenie nośników danych. tym sposobem prowadzone są porządki w firmie, zamieszczającej na różnych nośnikach, sprawdź też destroy.pl/. Niszczenie nośników danych pomaga również w zabezpieczaniu przed osobami postronnymi różnych firmowych tajemnic, jakie bez takiego niszczenia mogłyby trafić w niepożądane ręce. Rzecz jasna, takie niszczenie mogą stosować również przestępcy, którzy w ten sposób chcą ukryć swoje niecne działania. Na szczęście w dzisiejszych czasach także w policji pracują bardzo dobrze wykształceni komputerowcy, którzy są w stanie odzyskiwać usunięte przez kogoś dane - kliknij po źródło. W usuwaniu najróżniejszych plików z komputera pomaga również utylizacja dysków twardych. Pozwala ona na kompletne usuwanie danych z komputera i z pewnością nie wpadną one w ręce żadnych hakerów.\nRóżne nośniki danych i dyski twarde podlegają niszczeniu również w sposób fizyczny. Tego typu utylizacja dysków twardych umożliwia nie tylko na trwałe zniszczenie zgromadzonych na komputerze danych, ale też ochrania przed sytuacją, że rozmaite elementy pamięci komputera mogłyby być wyrzucone na wysypisko odpadów ogólnych i niekorzystnie wpływać przez to na środowisko.\nStąd też tego rodzaju utylizacja cieszy się aktualnie dużą popularnością i zainteresowaniem. Świat komputerów nieustannie się rozwija więc spece od komputerów zawsze będą mieli coś do zrobienia.\nNie marnujmy bez sensu wody


Marka Polski warta niemal 500 mld dolarów. Dzięki międzynarodowym imprezom gospodarczym i sportowym - Wiadomości Znad Wilii Marka Polski warta niemal 500 mld dolarów. Dzięki międzynarodowym imprezom gospodarczym i sportowym - Wiadomości Znad Wilii\n23 kwietnia, 2013 9:35\nMarka Polski warta niemal 500 mld dolarów. Dzięki międzynarodowym imprezom gospodarczym i sportowym\nOrganizowanie dużych, międzynarodowych imprez sportowych i gospodarczych, to jeden z powodów wzrostu wartości marki Polski - uważa polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych.\nWedług analityków Brand Finance, polska marka jest warta niemal 500 mld dolarów, co daje Polsce 20. miejsce na świecie. Może być jeszcze lepiej dzięki deklarowanym chęciom organizowania kolejnych imprez sportowych oraz tegorocznemu światowemu szczytowi klimatycznemu ONZ, który odbędzie się w Warszawie.\nWartość polskiej marki wzrosła aż o 75 proc. w porównaniu do poprzedniego roku. Choć marka prowadzących w rankingu Stanów Zjednoczonych jest warta niemal 15 bln dolarów – ponad trzydziestokrotnie więcej niż marka Polski – to w dynamice rozwoju Polska zostawia inne państwa. Wartość amerykańskiej marki wzrosła zaledwie o 19 proc. Wolniej od Polski zyskują również marki m.in. Chin i Szwajcarii (po 61 proc.).\nWiceminister spraw zagranicznych, Beata Stelmach, przyznaje jednak, że trudno będzie utrzymać tak szybki wzrost. Polska zawdzięcza go bowiem między innymi niższemu punktowi odniesienia. Według Stelmach Polska powinna poprawić się także w innych rankingach, na przykład w oceniającym koszty działalności dla przedsiębiorców rankingu Doing Business Banku Światowego. Polska zajmuje w nim dopiero 55. miejsce, rok wcześniej byliśmy na pozycji 62.\nWiceszefowa MSZ uważa, że na wzrost wartości polskiej marki wpływ mają organizowane przez Polskę imprezy sportowe i gospodarcze, np. Euro 2012. Szansą w kolejnych latach może być np. organizacja zimowych igrzysk olimpijskich razem ze Słowacją w 2022 r. Organizacja takich wydarzeń to duże wyzwanie dla Polski, między innymi w zakresie infrastruktury.


Cisco | WiFi zarządzane z chmury | Cortland\nCisco. Bądź bezpieczny w sieci.\nWiFi zarządzane z chmury\nPunkty dostępowe Cisco Meraki zapewniają największą dostępną szybkość, większą liczbę jednoczesnych użytkowników i większy zasięg. Wyposażone są w podzespoły radiowe o dużej mocy i zwiększonej czułości. Posiadają wbudowane zaawansowane mechanizmy podnoszące bezpieczeństwo transmisji.\nZaprojektowane dla maksymalnej wydajności\nAccess Pointy MR firmy Meraki klasy Enterprise wyposażone są w części radiowe o dużej mocy i zwiększonej czułości. Oprócz wysokiej mocy nadajników 2,4 GHz oraz 5 GHz, Meraki MR wyposażone są w trzecie, dedykowane radio dla zapewnienia bezpieczeństwa, które nieustannie skanuje otoczenie w celu ochrony przed zagrożeniami. Cisco Meraki pozwala również na łatwe zbudowanie całkowicie odseparowanej sieci dla gości, a także na śledzenie aktywności znajdujących się w jej zasięgu osób.\nPulpit nawigacyjny Cisco Meraki pozwala administratorom zobaczyć urządzenia i aplikacje używane w ich sieci. Dzięki dogłębnej analizie dostępnej z dowolnego miejsca na świecie, administratorzy mogą w bardzo szybki i prosty sposób tworzyć polityki dostępu oraz zasady korzystania z aplikacji, zwiększając tym samym bezpieczeństwo sieci i znacznie ułatwiając korzystanie z niej użytkownikom końcowym.\nDzięki zarządzaniu siecią bezprzewodową przez chmurę Meraki, administratorzy sieci mają w swoich rękach intuicyjne i potężne narzędzia. W ciągu kilku minut mogą zwiększyć przepustowość sieci bezprzewodowej, reagować na zagrożenia bezpieczeństwa, konfigurować (dodawać i odejmować) SSIDy, zarządzać podłączonymi użytkownikami, czy też definiować sposoby logowania do sieci.\nAplikacja mobilna dashboard Meraki jest idealna do zarządzania siecią firmową nawet gdy jesteś w podróży. Zarządzanie całą infrastrukturą Meraki z dowolnego miejsca oznacza możliwość monitorowania i konfigurowania infrastruktury bezprzewodowej, zabezpieczeń, sprawdzania stanu sieci oraz otrzymywania powiadomień push o przerwach w dostępie do sieci lub ewentualnych zagrożeniach – bez lokalnego IT.


Jesteś tutaj: Start Aktualności Artykuły Artykuły Filmowy esej dokumentalny w reżyserii Moniki Koteckiej na branżowym forum MeetMarket 28. edycji Sheffield DocFest w Wielkiej Brytanii\n„Zaraza” – filmowy esej dokumentalny w reżyserii Moniki Koteckiej na branżowym forum MeetMarket, flagowym wydarzeniu 28. edycji Sheffield DocFest w Wielkiej Brytanii.\nPełnometrażowy dokument w reż. Moniki Koteckiej - „Zaraza” (ang. The Plague) - został zakwalifikowany na prestiżowe forum koprodukcyjne MeetMarket, które odbędzie się w ramach nadchodzącej 28. edycji Sheffield DocFest, międzynarodowego festiwalu filmów dokumentalnych. Do prezentacji przed czołowymi przedstawicielami branży filmowej zostało wybranych łącznie 55 projektów z całego świata spośród blisko 600 zgłoszeń, m.in. z Polski, Czech, Danii, Szwajcarii, Hiszpanii, Japonii, Meksyku, Kenii, Libanu czy Martyniki.\n„Zaraza” to dokumentalny esej filmowy o lęku – emocji, która pojawia się kiedy wirus zaraża myśli, zniekształca postrzeganie rzeczywistości i zakłóca codzienne funkcjonowanie każdego, kogo dotyka. Film będzie pełnometrażowym debiutem reżyserskim Moniki Koteckiej („Wolta”) która od blisko dwóch lat pracuje nad „Zarazą”, zbierając liczne materiały archiwalne i relacje świadków - punktem wyjścia filmowej narracji jest epidemia czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku. Współscenarzystką filmu jest Beata Bartecka, za produkcję z ramienia Centrali FILM odpowiada Marta Szymanowska.\nProjekt otrzymał do tej pory granty w postaci stypendium scenariuszowego Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej i stypendium Prezydenta Wrocławia dla osób zajmujących się twórczością artystyczną oraz upowszechnianiem kultury dla Moniki Koteckiej, a następnie dotację PISF w ramach Priorytetu Operacyjnego Produkcja filmowa: Rozwój projektu. W 2020 roku był częścią prestiżowego programu IDFAcademy w ramach International Documentary Film Festival Amsterdam oraz wziął udział w Central European Documentary Market podczas 60. Krakowskiego Festiwalu Filmowego.\nReżyserka i operator filmowy. Absolwentka Nauk Społecznych na Uniwersytecie Wrocławskim. Ukończyła kierunki Sztuka Operatorska w Łódzkiej Szkole Filmowej oraz Fotografia na Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie. Jej krótkie metraże były pokazywane w Cannes, Berlinie, na Nowych Horyzontach. Wraz z Karoliną Poryzałą współtworzy Kurkot Collectiv. Ich debiut filmowy „Wolta” został wyróżniony na HOT DOCS 2017 w Toronto, był nominowany do Silver Eye Award podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmów Dokumentalnych w Jihlavie i wyświetlany między innymi w Sundance czy IDFA w Amsterdamie. Kończy pracę nad pełnometrażowym filmem dokumentalnym „Stado” współfinansowanym przez Polski Instytut Sztuki Filmowej w koprodukcji z HBO.\nKuratorka wystaw sztuk wizualnych oraz dizajnu, skupiając się głównie na fotografii, ilustracji, grafice, projektowaniu graficznym i typografii. Dziennikarka, redaktorka i autorka publikacji związanych z kulturą, sztuką i dizajnem. Stypendystka Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nOPIS FILMU | „Zaraza” - pełnometrażowy film dokumentalny, reż. Monika Kotecka\nNajpierw pojawia się wątpliwość. Chaos informacyjny miesza się z lękiem, wywołując panikę lub wręcz przeciwnie: wyparcie i zaprzeczenie. Schematy ludzkich zachowań aktywujące się w reakcji na epidemię, niezależnie od czasu, pozostają podobne.\nWspółczesna pandemia i epidemia ospy prawdziwej we Wrocławiu w 1963 roku tworzą tło dla opowieści o lęku i strachu. To emocje, podobnie jak wirus, na początku wydają się być możliwe do opanowania, by po chwili rozprzestrzenić się zwiększając niebezpiecznie swoją moc. W filmie podejmiemy próbę uważnej obserwacji, w jaki sposób następuje gradacja stanu emocjonalnego bohaterów oraz w jak bardzo lęk wpływa na różne aspekty ich życia.\nWięcej informacji na stronie producenta www.centralafilm.pl oraz w mediach społecznościowych filmu: Facebook @zarazatheplague / Instagram @zaraza_plague.\nCzytany 179 razy\tOstatnio zmieniany czwartek, 29 kwiecień 2021 12:25\nWięcej w tej kategorii: « „Dobry zdrajca” na platformach streamingowych od 7 maja!\tFilmowe duety w „Piątkach w akcji” TNT »


Samaya Apartment 2 Riyadh - rezerwuj pokoje w hotelu Samaya Apartment 2|Agoda.com\nYathreb Street, Al Izdihar, Riyadh, Arabia Saudyjska - pokaż na mapie\nMasz pytanie do Samaya Apartment 2?\nSamaya Apartment 2 – więcej informacji\nSamaya Apartment 2 idealnie nadaje się na wypoczynek po zwiedzaniu rejonu Al Izdihar oraz pozostałych zakątków miasta Riyadh. Odwiedzający miasto mają stąd świetny dostęp do wszystkich lokalnych atrakcji. Goście obiektu mogą cieszyć się bliskim sąsiedztwem następujących atrakcji King Salman bin Abdulaziz Exhibitions Center, Imam Medical Center, Granada Mall.\nPersonel obiektu zawsze dokłada wszelkich starań, aby zapewnić gościom poczucie zadowolenia i komfortu, oferując najlepsza obsługę i udogodnienia. Spośród usług dostępnych w tym obiekcie szczególną uwagę zwracają Wi-Fi w miejscach publicznych, parking, pokój dla rodziny, winda, sejf.\nPo dniu pełnym wyzwań warto odprężyć się w jednym z 36 wspaniałych pokojów, w większości z nich można korzystać z dostępnych udogodnień takich jak telewizor płaskoekranowy, klimatyzacja, minibar, telewizja satelitarna/kablowa, aneks kuchenny. Obiekt ten posiada w swej ofercie szeroki wachlarz atrakcji rekreacyjnych, dzięki czemu żaden z gości nie będzie narzekać na nudę. Samaya Apartment 2 wyróżnia się świetną lokalizacją oraz wieloma udogodnieniami, zatem jest w stanie sprostać oczekiwaniom nawet najbardziej wybrednych gości.


Kłótnia jest sztuką i ma swoje zasady. Ich znajomość przyda się na pewno parom, które dopiero zaczynają wspólne życie ? pomoże przewidzieć niektóre komplikacje, a może nawet im zapobiec. Osoby pozostające w związkach z dłuższym stażem będą mogły spojrzeć na swoje problemy z dystansu i zobaczyć, jak czasem drobne nieporozumienia urastają do rangi awantur. Umieszczona na końcu lista dziesięciu najważniejszych zasad pokaże, jak mądrze się spierać.\nEwa Żeromska ? seksuolog, pedagog, doradca rodzinny. Zajmuje się edukacją seksualną młodzieży i terapią seksuologiczną. Współpracuje też jako ekspert m.in. z Polskim Radiem, Rozmowami w toku i ?Poradnikiem Domowym?. Udziela także porad na eksperckim forum serwisu Gazeta.pl. Autorka specjalistycznych publikacji dotyczących życia intymnego oraz współautorka książek Kobietą być… i Mężczyzną być…


Między ustami a brzegiem pucharu - Maria Rodziewiczówna — Ridero\nBezpłatny fragment - Między ustami a brzegiem pucharu\nDługa linia pałaców Pod Lipami spała też — drzemały kariatydy balkonowe, zapadały i ginęły w mroku ornamentacje okien i drzwi. Ruch tej pierwszorzędnej arterii ustawał. Z rzadka zaturkotał spóźniony powóz lub przechodzień przesunął się pośpiesznie, wracając z zabawy do domu: Berlin spał.\nPara ta była na model dla malarza: ona — smukła, ślicznie zbudowana, o twarzy z greckiego posągu, ale żywej, zalotnej, a śmiejącej się całym urokiem białych ząbków, koralowych ust i zmrużonych, sfinksowych oczu; on — wybujały jak topola, silny, dumny, ciemnowłosy, zapatrzony w kobietę całym ogniem wyrazistych ciemnoszafirowych źrenic.\n— Nie uznaję tego za pochwałę. Afiszują się tylko błazny i parweniusze. Czyż mnie zaliczasz do jednej z tych kategorii?\n— Pfe! Jesteś zazdrosna jak subretka! — odrzucił wesoło, całując białą rączkę.\n— Ty szkaradna istoto! Powiedz choć jedno.\n— Dziesięć, Auroro! Primo: twój mąż…\n— Ech, admirał to amfibia, którego już dwa lata nie widziałam, i żeby nie portret w sali, to bym nie poznała bez rekomendacji.\n— Musiałeś dzisiaj pić za wiele przy kolacji… bredzisz! — rzuciła z dąsem, a potem nagle przechyliła się ku niemu i, skubiąc zalotnie jego kędzierzawą czuprynę, spytała z przymileniem:\n— Ale ty mnie kochasz, szkaradniku… nie rzuciłbyś dla nikogo!\n— Wiesz — mówiła kobieta — czemu dziś takam niespokojna? Cały świat cię swata, żeni na gwałt! Zastawiają na ciebie sieci, spiskują, intrygują! Ach, po coś ty taki bogaty, wielki pan, pierwsza partia, i taki piękny!\n— Ciekawym, czybym tu siedział, gdyby mnie los stworzył chromym, zezowatym, rudym i lampucerem na przykład? Któż to mnie pożąda?\n— Wszystkie panny, wdowy, rozwódki i mężatki! Wszyscy ojcowie, opiekunowie, matki, ciotki itd. Imię ich: legion!\n— Och, a ja cię tak kocham… ubóstwiam… nie dam nikomu, nigdy!\nMógł być dumny i próżny ten człowiek — i nie dziw, że do gruntu popsuty był swym szczęściem.\n— Będziesz mi złorzeczyła, moja jutrzenko! Nabawię cię złej cery i migreny, a jutro u książąt Holenlohe! Dobranoc!\nUścisnął ją raz jeszcze, ucałował rękę i wyszedł dobrze sobie znanym bocznym przejściem. W bramie zapalił cygaro, podniósł kołnierz paltota, bo go chłód owiał — i z rękami w kieszeniach ruszył ku domowi.\n— Daj buzi, panieneczko! — posłyszał hrabia głos swego znajomego, sławnego birbanta i awanturnika. — Znaku nie będzie na ustach, a jak mi dasz, to ci oddam! Po nocy wszystko wolno. Ejże, nie uciekniesz! Po woli czy po niewoli!\n— Tę panią ja, mój drogi, odprowadzę do domu, bo mnie o to prosiła! Odegrałeś swoją rolę, idź za kulisy i odeśpij chmiel należycie.\n— A to co znowu? Idź swoją drogą! Jak dostanę buziaka, to ci pozwolę o drugi się postarać! Marsz, panie eks-kapitanie, do koszar!\n— No, dosyć tego! Przegrałeś bitwę, panie baronie Wertheim, bierz się do odwrotu. Ze mną sobie nie pozwalaj, bo możesz pożałować. Dama ta jest i zostanie pod moją opieką, dopóki zechce, a panu, jeśli się to nie podoba, zostaje wolna droga rozmówienia się ze mną jutro, w moim mieszkaniu. Marsz!\n— Rozmówimy się na szpady, panie hrabio Croy-Dülmen! — krzyknął podpity panicz.\n— Powtórzę! — odparł tamten zuchwale. — Jesteś mieszańcem; o tym wiesz sam dobrze i nie ja pierwszy ci to mówię.\n— I nie pierwszy odpowiesz za obelgę. Przodkowie moi walczyli pod Barbarossą, byli tak rdzennie Germanami jak góry Schwarzwaldu i Sprewy; każdy z nas służył krajowi dłonią, głową, mieniem, wszystkim. Mam krew mieszaną… ha! Za to ci jutro twoją czystą wytoczę, jakem Prusak!\n— O, dziękuję. Mgła mi nic nie szkodzi… Żeby nie przykre spotkanie… Droga moja zaraz się kończy!\nObserwował ją spod oka. Była istotnie uderzająco piękna — pięknością poważną, klasyczną, nakazującą szacunek i względy. Trzeba było być bardzo pijanym lub zuchwałym, by ją zaczepić jak pierwszą lepszą.\nTyp to był niepospolity — zwróciłby i w tłumie uwagę, patrząc na nią, uczuwałeś gwałtowną chęć zbudzenia życia w tych poważnych rysach, rozjaśnienia śmiechem ust zaciętych, rozświecenia blaskiem mrocznych źrenic.\nHrabia był znawcą i bałamutem z zawodu. Wspomnienie barona zbladło mu w pamięci, postanowił — on, niezwalczony Antinous — spróbować swej siły i zręczności, pobawić się jak tamten. Noc i tak miała się ku schyłkowi.\n— Nie, pani. Szanujemy się tylko. Chęć przodowania i duma jest godłem siły, energii i rozumu. Wielkość swoją cenimy, bośmy ją ciężko zdobyli.\n— I pani by nie zniosła, gdyby zarzucono wam pochodzenie… żydowskie na przykład.\n— W tym się najzupełniej z panią nie zgadzam. Jeżeli matka nasza była straganiarką, nie czujemy się przecie w obowiązku zachwytu dla przekupek, ani nam to chwały przysparza. Matka moja była Polką z Poznania; ojciec mój zrobił mezalians, za który ja pokutuję! Jest to plama na tarczy herbowej Croy-Dülmen. Polaków nie cierpię. Stosunków z nimi nie miałem i mieć nie będę, a jednak nazwa mieszaniec przywarła do mnie, choć już trzech śmiałków za nią odpokutowało, a jutro czwarty odpowie!\n— Człowiek, który się wstydzi swego pochodzenia jest albo nikczemny, albo słaby! — rzuciła przez zęby.\n— Owszem, znam pana. Ma pan pałac Pod Lipami, dobra nad Renem, kapitały w banku. Posiada pan nadto: starego opiekuna, majora Koop, ciotkę, Dorę von Eschenbach, i wiele, wiele serc sentymentalnych Niemek na własność. Jest pan próżniak, hulaka i pyszałek, sławny z piękności, salonowych manier, wielkiej odwagi i dyskrecji. Czy się pan poznaje z tego portretu?\n— Z tej karykatury, pozwoli pani dodać? — zaśmiał się swobodnie. — Sława moja musi daleko sięgać, jeśli dościgła aż obcych, za granicami Prus. Pani Francuzka?\n— Jeżeli damy w owej republice są do pani podobne, to ubolewam nad dolą tamtejszych obywateli. Biedacy muszą być jak Bayard, sans peur ni reproche.\n— Bayard nie uważał się wcale za biedaka, o ile pamiętam z historii, a nasi obywatele, chwała Bogu, nie są w niczym do Prusaków podobni. Mamy dla nich należne względy.\n— Kto co lubi. Nasze mężatki nie przyjmują paniczów po buduarach; nasze panny nie noszą serc na dłoni i na ustach; nasze matrony nie kupczą krasą swych córek! Jesteśmy jednak kochane stokroć silniej niż wasze Fraülein i Madame.\n— Wszakżem panu mówiła, żeś próżniak. Toteż serca nasze nie dla pruskich knechtów, ani dla rycerzy Barbarossy! My i wy… to antypody!\n— To za wiele! Nie chodzi tu o kurs, ale o życie moje, które jutro narażę za panią.\n— Za mnie! — zaśmiała się ironicznie. — Sprzeczkę o kobietę zapilibyście jutro szampanem. Pan będzie walczył o swój honor pruski, niecierpiący skazy mezaliansu z Polką czy Żydówką. Za to… ja nie płacę.\n— Będę miał dwa pojedynki, jeśli nie padnę. Szampanem nie łagodzę sprzeczki. Otóż za ów pierwszy pani powinna płacić, a raczej dać coś od siebie, żebym wiedział, za co się biję.\n— Ach, drobiazg! Pamiątkę… jeden pocałunek…\n— Na ten drobiazg nie starczyłoby panu milionów. U nas się nie sprzedaje pocałunków. Daje się je darmo albo nie daje wcale!\n— Żeby dostać, trzeba być obywatelem rzeczypospolitej San Marino i szlachetnym człowiekiem… wówczas można proponować!\n— I owszem! Gdy pan przyjmie jako obrazę, jeśli cię kto nazwie Prusakiem, wówczas, przed takim pojedynkiem, ja panu zapłacę!\n— Pani raczy żartować! Ha, trudno! Miałem w swym życiu wiele niedorzecznych pojedynków, przybędzie jeszcze jeden! To mi jest pociechą, że będę się bił za kobietę bardzo piękną, bardzo wykształconą… i bardzo niedostępną.\n— I ja dziękuję za kilka moralnych nauk i… do zobaczenia. Postaram się zobaczyć jeszcze panią.\n— Jeśli mnie pan odszuka, o czym wątpię. Do San Marino bardzo daleko, a pan próżniak.\n— Mogę się założyć, że panią znajdę za tydzień, choćby w antypodach. Umiem być wytrwały, a co postanowię, tego dotrzymam!\n— Zakład przyjmuję. Żal mi daremnej pana fatygi, ale trochę upokorzenia zarozumiałości pójdzie panu na zdrowie. Zatem, do wiedzenia!\n— Ciekawym, czy ja zobaczę dom dzisiejszej nocy i czy dopalę cygara? Pyszna dziewczyna! Hm! Aurora lepiej zbudowana, Lidia jeszcze sprytniejsza, a jednak ta coś ma. Pewnie ktoś z Alzacji czy Lotaryngii. Narobiliśmy sobie tam przyjaciół… aż miło, jak nas lubią. Hu! Żeby z taką mieć romans! Byłoby to coś nowego i niepospolitego! Jutro będę wiedział, co za jedna. Pyszna dziewczyna! Aaaa! Jak mi się spać chce!\nKlucz obrócił się lekko — snadź był często w użyciu — drzwi się otworzyły bez szelestu, tajemniczo i wpuściły pana w galerię oświetloną gazem, wysłaną dywanami. Wzdłuż ścian kwitły cieplarniane rośliny, po niszach uśmiechały się posągi nimf i bachantek.\n— Aaaa… szklankę kseresu, Urbanie!\n— Że też tym ludziom nigdy nie zabraknie konceptu i atramentu! — mruczał niecierpliwie. — Prawda, że te wszystkie miłe misywy śpiewają dwa psalmy: pieniędzy i miłości! Aaaa… Herbert się zgrał… Lidia chce brylantowych kolczyków. Idiotyczne istoty!\n— Listy te odeślesz zaraz, a tamte spalisz, oprócz tego jednego. Przygotuj pistolety i szpadę… Będę się bił… Ale milczeć o tym! Nie budź mnie pod żadnym pozorem, choćby się paliło, chyba gdy ci panowie przyjdą. Nikogo zresztą nie przyjmować, zwłaszcza kobiet. Rozumiesz?\nWentzel Croy-Dülmen od dzieciństwa był panem swej woli i czynów. Wprawdzie ojciec naznaczył mu opiekuna, starego towarzysza broni i sąsiada, majora Koop, i opiekunkę, ciotkę Dorę, ale opieka to była — pożal się Boże.\nŻe fundusz nie zginął — zawdzięczał to tylko swemu ogromowi; że wyrostek się nie zmarnował zupełnie — to było cudem opatrzności niebieskiej.\nMajor Koop i ciotka Dora zjeżdżali się niekiedy, opowiadali sobie okropne wybryki wychowańca, wznosili oczy i ręce do nieba, wzdychali, radzili i rozjeżdżali się do swych zajęć: major do swych dóbr nad Renem, ciotka do modłów i ofiar nabożnych. Rady nie było żadnej. Wentzel dbał o nich tyle, co o popiół z cygara. Od dziecka położenie społeczne popchnęło go w sfery arystokracji; kolegował z synami najwyższych rodów, bawił się po salonach. Młodzieniaszka, pięknego jak Apollo, porwały kobiety — zepsuły go do gruntu.\nCudem olbrzymich zdolności odbył szkoły i uniwersytet, wstąpił do wojska, z wojny francuskiej wyniósł żelazny krzyż i parę blizn — i wystąpił z czynnej służby.\nNudziło go wszystko po pewnym czasie; kariery nie szukał, celu nie miał w życiu, nie rozumiał potrzeby pracy.\nBył hulaką wielkoświatowym, pełnym form i delikatności: pod maską króla salonów krył się cynik bez żadnych zasad, nieszanujący nikogo i niczego, lekceważący świat cały, dumny swą potęgą i magnetycznym urokiem.\nMajor Koop i ciocia Dora byli dlań nudną miksturą, jak się wyrażał.\nSłuchał ich rad i perswazji, jak się słucha brzęku owadów podczas sjesty poobiedniej.\nStaruszkę jednak było trudniej ułagodzić. Żyjąc w stolicy, słyszała więcej niż major, widziała mnóstwo podejrzanych osób i stosunków; stare damy z arystokracji składały w jej łaskawe uszy wszystkie plotki i skandale obiegające Berlin z winy jej siostrzeńca. Ultramontańska jej dusza wezbrała zgrozą, patrzała na Wentzla jak na lokatora piekieł, mieszkanie jego obchodziła z daleka niby Sodomę, suszyła piątki, odprawiała dewocje, składała ofiary — wszystko bezskutecznie.\nHrabia nie miałby nigdy spokoju w domu, gdyby nie to, że ciotka, przy całym zgorszeniu i zgrozie, miała słabość dla swego „chłopaka”, jak go zawsze zwała.\nZa oczami była silna, w oczy oburzenie jej topniało, gniew niknął — piękny panicz ogarnął i ją swym urokiem.\nBył to więc dla niej radosny ranek, gdy lokaj oznajmił, że hrabia zaprasza się do niej na kawę. Zakrzątnęła się żywo, by go ugościć, rozpędziła całą służbę — nie mogła dobrać ciast i zakąsek. Nie przeczuwała, że jej „chłopaka” zbudzili tak wcześnie dwaj sekundanci z warunkami pojedynku. Urban przygotowywał broń. Wentzel po odejściu kolegów coś pisał przy biurku, gwiżdżąc wojskową pobudkę. Czuł się w obowiązku pożegnania opiekunki.\n— Idź na Friedrichstrasse numer 5, koło skweru, weź listę lokatorów, wywiedz się u stróża o młodą damę, która dzisiejszej nocy wychodziła na miasto. Rozumiesz? Każ przy tym założyć konie, a list ten oddaj hrabiemu Michałowi Schöneich. Jeżeli kto się zjawi, uwiadomisz mnie u pani. Verstanden?\n— Zu Befehl, Herr Graf!\nWentzel się ubrał i zszedł do ciotki. Pojedynek był naznaczony na poobiedzie, w lasku o parę stacji za stolicą. Było zaledwie czasu na śniadanie i parę wizyt.\n— Przez pomyłkę znalazł się u mnie. Poznaję pismo majora. Ta częsta korespondencja, ciociu, mocno się wydaje podejrzana! — rzekł śmiejąc się.\n— Żartuj zdrów! Pisujemy o tobie, chłopaku! Jedz tymczasem. Bardzom ci rada.\n— Co to ciocia haftuje tak zawzięcie? Oczy trzeba stracić nad taką dłubaniną.\n— To Panu Bogu na chwałę… stuła na twój ślub, chłopaku.\n— Po cóż ten pośpiech gorączkowy? Zbutwieje cioci robota. Szkoda!\n— To westchnienie, ciociu, było brzemienne krytyką i potępieniem. Czego cioci się chce? Towarzystwa jakiej książęcej peroneli niby mojej żony? Niech ciocia sobie wypisze tuzin dam próżniaczek do kompanii. A może ciocia lubi dzieci? Możemy z misji sprowadzić parę chińskich bachorów. Obejdzie się to wszystko bez współudziału mej osoby!\n— Wentzel, Wentzel! Żartujesz ze świętych rzeczy. Każdy porządny człowiek musi się ożenić!\n— Każdy porządny człowiek powinien unikać poufałości z kobietami! Nieprawdaż, ciociu?\n— No, tak, zapewne… są grzechy…\n— Z tego wynikające. Słyszałem o tym. Otóż ja nie chcę mieć grzesznych stosunków. Nie chcę się starać, oświadczać, bo to, widzi ciocia, doprowadza do uścisku dłoni, do gorących spojrzeń, do pocałunków. Ergo, ja się boję żenić, bo to… niemoralne!\n— Ach! Boże! — westchnęła znowu.\n— Zamiast wzdychać, proszę zajrzeć do listu majora. O żeniaczce nie warto myśleć, bo ja się pojedynkuję za parę godzin… i może być… caput!\n— Co ty?!… Jezusie, Mario! Znowu?!… Co miesiąc się bijesz… Ach, ja nieszczęśliwa! Co to będzie, co to będzie!\n— Nic nie będzie! Na co ciocia wzywa imienia boskiego nadaremno! Wszakżem nie baran na rzeź. Czy mogę zapalić papierosa?\n— Otóż macie kobiety! I ciocia chce, żebym jeszcze drugą sprowadził do duetu! Jedna po siostrzeńcu, druga po mężu… ładny koncert!\n— Tak, tak, kobiety! Gadaj to komu innemu. Masz mnie za tak naiwną! Wiem wszystko! Może to nie o jedną z tych bezecnic stawiasz życie na kartę! Gdzie gromy niebieskie na te szkaradnice, Magdaleny, Samarytanki! Czemu ich nie pławią i nie palą, nie piętnują żelazem! Sodoma, Gomora!\n— Gwałtu! Z cioci byłby istny Torquemada! Aż mnie dreszcz chwyta!\nHrabia się śmiał z całego serca, ale panna Dorota puściła wodze swej boleści i oburzenia.\n— Zginiesz przez nie, jeśli się nie upamiętasz, nie ożenisz, nie będziesz domu pilnował! Okropność! Zabiją cię!\n— Ciocia mnie ma za niepospolitego gamonia! Nie myślę ginąć za byle co! Ale kiedy ciocia mi wymyśla, to zmykam. Sądziłem, że znajdę pochwałę i zachętę, a tu łzy! Fe, ciociu, c'est mauvais genre!\n— No, zgoda! Proszę się rozchmurzyć. Biję się nie o żadną Samarytankę, jak to ciocia nazywa, ale o to, że Wilhelm Wertheim nazwał mnie Metysem i polskim warchołem! Co, jest racja? Za to go rozpłatam jak szczupaka, daję słowo honoru! Niech ciocia spyta kapitana Assenberg, jak się fechtuję! To zabawka dla mnie.\n— Gdy twój ojciec… świeć, Panie, jego duszy… powziął ten szalony projekt, jam go błagała na klęczkach, by zaniechał. Nic nie pomogło. Oczarowali go w Polsce. To kraj wpół dziki. Mają tam gusła, rzucają uroki, dają pić zioła jakieś! Słyszałam o tym od poważnych ludzi. Czarna magia, szatańskie sprawki! Szatan opętał biednego Ralfa! Przeczuwałam nieszczęście! Spełniło się! Ty pokutujesz! Ach, te Polki! Major Koop zawsze mi powtarza: „Wentzlowi nikt nie ufa, boją się sprzeniewierzenia i odstępstwa. Dlatego nie wzywają go na żadną posadę, obserwują go i czekają”. Ach, żebyś się ożenił z córką księcia H., nieufność by znikła!\n— Nie boję się polskich czarów! — odparł hrabia, marszcząc brwi. — Nie pójdę śladem ojca! Co zaś do posad, jeśli mi przyjdzie ochota, nie ja, ale rząd będzie mnie prosił. O to może ciocia być spokojna.\n— Więc pojedynek nieodwołalny? — szepnęła.\n— Obydwaj nie należymy do tchórzów.\nW tej chwili otworzyły się drzwi salonu; zajrzała posępna twarz Urbana.\n— Konie podane!\n— Co, już jedziesz? Ach, Boże, jakże mi straszno! Weź szkaplerzyk na piersi, chłopaku. Będę się dzień cały modliła za ciebie.\n— Dziękuję! Nic mi nie będzie. Dziś wieczorem przyjdę do cioci na herbatę. Do widzenia!\n— Co prawda, wolę pożegnanie z Aurorą; ta mi dopiero da szkaplerzyk!\n— Kamienica przechodnia na dwie ulice, stróż spał noc całą, nikogo nie widział. Oto spis lokatorów.\n— Zum Teufel! Co dalej?\n— Baron Schöneich czeka na pana hrabiego.\n— Weź szpadę i ruszaj na kolej; bierz bilety na stację Kirschmühl i czekaj na mnie.\nBaron Schöneich, kolega i przyjaciel Wentzla, przybył dość zdziwiony nagłym wezwaniem.\n— Pewnie się bijesz? — zawołał na wstępie.\n— O moją piętę achillesową vel polską.\n— Z Wilhelmem.\n— Głupstwo! Will pewnie był pijany, a ty, wiadomo, szukasz wrażeń. Czemuś mnie ominął na sekundanta? Wiesz, to obraza!\n— Ty, poważny dyplomata! Dostałbyś jeszcze nosa od kanclerza. Zresztą, taki pojedynek… Jakbym z tą szafą wojował! Ech!\nSchöneich pokręcił głową.\n— Co prawda, tych pojedynków trochę za gęsto. Jesteś strasznie drażliwy, Wentzel. Na twoim miejscu ja bym, dla zatkania gęby natrętom, wszedł do izby i urządził co dzień ruladę z Polaków. Masz porywającą wymowę.\n— Ba, przy śpiewie, winie i kobietach, ale nie w waszym sejmie. Brr! Co tam za nudy!\n— Ha, to urządź krucjatę na Poznań.\n— Do diabła z konceptami! Powiedz choć raz co rozsądnego.\n— Wstąp do służby.\n— Na przykład do jakiej?\n— Do dyplomacji. Jesteś na to stworzony.\n— Skąd ten pewnik? — zaśmiał się Croy-Dülmen.\n— Wyznaję, że to nie moje spostrzeżenie, ale Herberta. Wczoraj była mowa o ambasadorach u ministra W. Stary, jak go znasz, facecista. „Poseł — powiada — powinien grać zawsze rolę kochanka. Kto się zna na galanterii i miłości, ten będzie doskonałym ambasadorem”. A na to Herbert: „Poślijcie do Francji Wentzla Croy-Dülmen: nie będzie strachu o Alzację i miliardy! On wam Galię w róże uwieńczoną przyprowadzi do stóp! Dacie mu za to, zamiast pensji i orderu, kotylion z paryżanek”. Śmiano się z tego cały wieczór.\n— Herbert rad by mnie się pozbyć z Berlina.\n— No, sądzę, iż przede wszystkim z jednego pałacu Berlina. Biedaczysko schnie z zawiści.\n— On zawsze ma gust na cudze. Póki wolne i nieogłaskane, milczy; gdy kto wyróżni i zdobędzie, wydziera włosy i szaleje. Z taką taktyką niedaleko zajedzie. On mnie ambasadorem, a ja jego zrobiłbym wielkorządcą australijskich kolonii. Niech obdziera ludożerców!\n— Otóż, Michel, chciałem cię prosić, abyś na wypadek jakiej katastrofy ze mną popalił papiery w tym biurku co do jednego, bo widzisz…\n— Widzę, że ci bardzo pilno mnie się pozbyć! Zum Henker! Te pamiątki nie zginą, i ty także, bądź spokojny! Cha! Cha! Kręcisz się jak fryga.\n— Cóż chcesz, boję się spóźnić na pojedynek.\n— Uhm, pojedynek, ale bez sekundantów. No, no, ambasadorze, ruszaj, ruszaj! Przyjdę wieczorem powitać cię jako zwycięzcę. Bywaj zdrów!\nPo chwili sławne na cały Berlin taranty hrabiego stały u bramy hrabiny Aurory.\nCiocia Dorota odprawiała koronkę, a piękna pani mówiła cała wzburzona.\n— Wiesz, jeżeli ten błazen cię zadraśnie, to ja mu zrobię coś okropnego… ja, ja…\n— Wypowiesz mu swój dom! — podchwycił hrabia.\n— Wypowiem! — potwierdziła energicznie, jakby mówiła: poćwiartuję go żywcem.\n— Za taką ofiarę, mój skarbie, zachowam dla ciebie dozgonną wdzięczność — rzekł z całym przejęciem.\n— Ciekawym, co by Lidia zrobiła okropnego Wilhelmowi w razie mego zadraśnięcia. Pewnie pokazałaby mu język. No, no, już to te damy nie bywają rozrzutne w pamięci o pokonanych! Trzeba imponować albo nie istnieć! Imponujmy!\nObu przeciwników rannych odwieziono do domu. Baron miał przebite ramię i rozcięty szpetnie prawy bok, Wentzel dostał cięcie przez głowę: bił się jeszcze, ale krew mu zalała oczy, a przeciwnik omdlał. Obwołano hrabiego zwycięzcą.\n— Musi być znak — wołał jeden.\n— Nie będzie przy zimnych okładach — przeczyli dwaj drudzy.\n— Albo będzie, albo nie będzie. To się zobaczy przy końcu. Tymczasem róbcie początek, panowie.\n— Rozsądne zdanie — potwierdził najstarszy medyk, przyjaciel domu hrabiego, zabierając się do roboty.\n— Przyszedłem palić owe dokumenty — rzekł wesoło. — Czy ci nie wstyd dać się opiętnować?\n— Odbiję się na Assenbergu. Nie nauczył mnie jednego pchnięcia, osioł.\n— Przy twym amatorstwie ufam, że się z czasem wykształcisz! Hu! Co to za szczerba! Będzie miał szramę na całe życie.\n— Nie będzie przy użyciu zimnej wody! — poczęli wołać medycy.\n— Czego się gapisz! — krzyknął na Urbana. — Idź i uspokój panią we frontowym domu.\n— Jaką panią? — zagadnął udając naiwnego Schöneich.\nCiocia Dora spędziła dzień we łzach i modlitwie. Gdy kareta wróciła z dworca i zatrzymała się u lewego skrzydła, a do niej nikt nie przychodził, przemogła wstręt, jaki czuła do tej części domu, i zbiegła sama po nowiny. Wszystkie drzwi zastała otworem. Służba była w ruchu. Dotarła niepostrzeżona aż do sypialni. Ujrzała swego chłopaka w pokrwawionej koszuli, wokoło krwawe szmaty, nad nim trzech rzeźników i Urbana bladego jak ściana. Tylko Schöneich rozparty w fotelu kiwał się tu i tam, gwiżdżąc — a sam ranny dowcipkował po swojemu.\nStaruszka już miała wejść, już podniosła nogę, gdy ją przykuł do podłogi żartobliwy głos barona.\n— Doktorze, zacerujcie gładko, żeby piękne usta nie obraziły się na szramach.\nCiocia Dora zatuliła uszy dłońmi i uciekła z tego piekła. W takiej chwili — taka mowa! O, czasy! O, młodzieży!\n— Pan hrabia jest niecierpliwy, nierozsądny, i nielogiczny… Typowy Słowianin.\n— Kreutzdonnerwetter! — zaklął jak dragon. — Jak mi pan jeszcze piśniesz słowo…\n— To co? — prawił spokojnie medyk. — Ja się bić nie umiem, a spostrzeżenie fizjologiczne nie jest przecież obrazą. Pan hrabia rodzi się z Polki, to pewnik; że ród matki wpływa bardzo silnie na dzieci, to drugi pewnik; a że pan bardzo do matki podobny, to trzeci! Dixi.\n— A ja dixi, że wasze fizjologie to brednie, a wy sami stado wariatów! Jestem Niemiec i basta!\n— Po ojcu prawdopodobnie!\n— Jak to prawdopodobnie? — krzyknął młody człowiek, czerwieniejąc z pasji. — Śmiesz o mojej matce mówić podobny frazes!\n— Mówię: prawdopodobnie, bo pani hrabina była Polką, a tamte kobiety są do prawdy podobne. Nasze damy — to co innego. Żeby na przykład hrabina Carolath miała syna, powiedziałbym…\n— Daj mi spokój z hrabiną Carolath! Nie ciekawym tego, co powiesz! — przerwał niecierpliwie hrabia. — Idę do teatru. Zeszpeciłeś mnie na wieki, a teraz prawisz brednie, które ci tylko dlatego darowuję, żeś stary! Niech piekło pochłonie chirurgię! Z wami razem, naturalnie! Urban, konie!\nW teatrze piękny panicz w krzesłach i piękna pani w loży zamienili krótkie, ale wymowne spojrzenia. Nie było na nic więcej czasu; ale koledzy wzięli w swój środek Wentzla; układano kolację z aktorkami.\nTysiące oczu patrzyło na nich, więc on się ukłonił głęboko i usiadł naprzeciw niej.\n— Wyglądamy tak niewinnie jak stary radca z sędziwą ochmistrzynią dworu — zrobił półgłosem uwagę Wentzel.\n— Mauvais sujet! — upomniała go za koncept. — Czy wiesz, że ci ładnie z tą blizną, heros balafré. Ale bić się nie było o co, doprawdy! Wiesz, ja bardzo lubię Polaków.\n— Jakbyś znała choć jednego.\n— No, chociażby ty, przez pół.\n— Znowu! Ja się dziś wścieknę chyba! Ja nie jestem, nie będę, nie chcę być Polakiem! Co się ludziom dzieje! Sprzysięgli się mnie torturować!\n— A to się nie broń, jeśli chcesz, żeby ci dali pokój! Le grand malheur! Pogadają i ucichną. A jak będziesz się afiszował niemczyzną, to ci na złość będą dowodzili, żeś Polak z krwi i kości.\n— Powiem ci coś niemiłego, jeśli mnie nie będziesz bawił. Patrz, ty specjalisto od ładnych twarzyczek, kto to nowy w loży naprzeciw? Co za pyszne opale! Mówią, że to kamienie, qui portent malheur! Znasz tę damę?\n— Ach, comme tu prends feu! — rzekła z dąsem.\n— Nie wiedziałaś o tym? — spytał z lekką ironią.\n— Monstre! — trąciła go znowu pantofelkiem. — Znasz tę damę?… Skąd ona?\n— Z San Marino.\n— Gdzie to jest? Na prowincji? We Włoszech?\n— A gdzieś tam blisko! Nie pamiętam.\nNieznajoma nie była sama. Towarzyszyło jej dwóch mężczyzn; jeden stary, siwy — drugi młody, blondynek, z jeżowatą czupryną i swawolą w oczach. Rozmawiali z sobą poufale i, o dziwo, obywatelka spartańskiej republiki uśmiechała się lekko niekiedy, a chłopcu iskrzyły się do niej źrenice i co chwila błyskały białe zęby w serdecznej, ochoczej wesołości.\nWentzel Croy-Dülmen wciąż patrzył, znosząc obojętnie impertynencje obrażonej hrabiny. Tupała nóżkami z wściekłości.\n— Tu es d'une grossièreté horrible! Idź, przynieś mi cukierków! Nie połykaj jej oczami. Nie puszczę cię! Nie masz prawa tam iść, rozumiesz? Nie pozwalam! Tam nie ma miejsca dla ciebie. Ten blondynek…\n— Auroro! — szepnął z wyrzutem.\n— Gdzieś ją poznał? Mów! Że też tobie żadna nie ujdzie! Ach, wpakowałabym cię z przyjemnością na statek admiralski z zakazem odwiedzania portów! Co to za jedna?\n— Obywatelka rzeczypospolitej San Marino.\n— Tu es stupide… z tą twoją rzecząpospolitą!\n— Cóż robić! Nie mogę cię lepiej objaśnić, bo sam więcej nie wiem!\n— A ja ci mówię, że to nie żadne San Marino. To jest niezawodnie ktoś z Polski. Ces Slaves ont leur type à part. Wiesz, że ona nawet do ciebie podobna.\nNareszcie znalazła hrabina sposób na swego kochanka.\nSpojrzał na nią piorunującym wzrokiem, wziął kapelusz, ukłonił się i wyszedł. Była pewna, że już nie spojrzy na lożę.\nPo chwili ujrzała go w krzesłach. Istotnie, nie patrzył ani na prawo, ani na lewo, ale na scenę. Zdawał się zajęty jedynie sztuką. W drugim antrakcie przysłał jej stosy cukrów, sam poszedł na cygaro z kolegami. Nie wspomniał o damie w opalach, ale inni już ją spostrzegli.\n— Alzatka! — zdecydował Herbert.\n— Mniejsza skąd, ale piękna. Co za szyk królewski!\nWertheima nie było. Leczył się jeszcze. Więc Wentzel ze swą znajomością się nie pochwalił. Co prawda, nie było tak bardzo czym.\n— Byłeś w Alzacji? — zagadnął.\n— Dwa miesiące, z komisją rewizyjną.\n— Uhm, rewidowałeś! — wtrącił po swojemu półgębkiem Michel von Schöneich.\nW głowie Wentzla tworzył się awanturniczy projekt. Odszukać ją, poznać się i rzucić w oczy kolegów Cezarowym: veni, vidi, vici!! Znad Renu do Alzacji był krok jeden, a reszta fraszki!\n— Za pół roku ona będzie moja! — rzekł lekceważąco.\n— Albo moja! — zawołał.\n— Nie! — poprawił Wentzel. — Moja albo niczyja!\n— Zgoda! O co?\n— O twego „Scherza”!\n— I o twego „Fingala”!\n— A ja trzymam, że obydwaj zjecie po mydełku — ozwał się Schöneich. — Stawiam swoją czwórkę, zabiorę waszego „Scherza” i Osjanowego bohatera; każę jutro zacząć rozszerzać stajnię.\n— Skąd ta pewność, Michel?\n— Popatrzcie jej w oczy, to się dowiecie! No, idę do hrabiny Aurory z wizytą. Będę pocieszał.\n— Albo jej trzeba pociechy? — zagadnął łakomie Herbert, jak zawsze gotów korzystać z cudzego projektu.\n— I bardzo. Wielka burza opadła fregatę admiralską koło Ziemi Ognistej.\n— To i ja pójdę z tobą!\nPo skończonej sztuce Wentzel z Herbertem spotkali się na chodniku przed teatrem.\n— Widziałeś dokąd pojechała? — zagadnął Croy-Dülmen.\n— Wiesz, nie; byłem zajęty. Nie uważałem.\nObydwaj okłamywali się bezczelnie. Śledzili piękną nieznajomą, ale im uszła w tłumie i znikła. Była to dla Herberta pierwsza, dla naszego bohatera druga porażka. Nie zwątpił jednak o sobie, ruszając z dobrą miną do restauracji.\n— Co ciocia zamierza robić latem? — spytał. — Bo przecież na bruku tutaj siedzieć nie podobna. Kto żyje, wyjeżdża.\n— Czemuż nie do Dülmen? Po cóż egzystuje to zamczysko? Wydaję rokrocznie parę tysięcy marek na reparację. Niechby ciocia obejrzała z bliska gospodarstwo pana rządcy.\n— Mój nieoszacowany, kochany chłopaku! Za tę przyjemność, zrobioną starej, spotka cię wielkie szczęście. Zobaczysz!\n„Bodajem tylko zobaczył! — pomyślał hrabia, nie przeczuwając, że w głowie ciotki owo szczęście miało już określony wiek, postać, imię i nazwisko, co wszystko razem składało nadobną Emilię Koop, jedyną córkę majora”.\nOd dawna upatrzyła ją sobie ciocia Dora na anioła stróża dla swojego jawnogrzesznika; projekt był gotów, opracowany w najdrobniejszych szczegółach; brakowało jednej małej rzeczy — zgody Wentzla, ale ciocia Dora wierzyła w cuda. Każda rzecz wydawała jej się możliwa.\nA ofiara szła nieopatrznie na zastawioną wędkę.\nPo tygodniu pałac Pod Lipami opustoszał. Konie odprawiono do dóbr, służba w części pojechała nad Ren, pozostali włóczyli się po bawariach, firanki były spuszczone, szwajcar drzemał w swej loży.\nPo dwóch tygodniach wiejskich wakacji panna Dorota von Eschenbach uznała, że wpływ przyrody i wiosny musiał dostatecznie podziałać na umysł hrabiego; wyobrażała go sobie sielankowo rozmarzonym — i pewnego wieczora zaprosiła się z robótką na gawędę do mieszkania młodego człowieka.\nWieczór był istotnie romantyczny. U stóp zamczyska Ren szumiał, przez otwarte okna wdzierał się pachnący powiew wiatru i zaglądał sierp nowiu. Wentzel leżał na kanapie, palił cygaro i gwizdał Lorelei; o kim myślał przy owym śpiewie, można się domyślić.\n— Czy nie myślisz posłać jutro bukietu Mili Koop? Są przecież cudne azalie.\n— Nie uważałem. One tu wszystkie dziwnie do siebie podobne. Różowe, białe…\n— Uhm! Czy ciocia stuły jeszcze nie skończyła?\n— Będzie na czas, chłopaku, będzie! — zaśmiała się kiwając głową.\n— To mnie najwięcej obchodzi. Ale nie rozumiem ochoty ślęczenia nad podobnym głupstwem. Czemu ciocia lepiej nie strzela do celu?\n— Fi! — strzepnęła rękami staruszka. — Więc bukietu nie zaniesiesz Mili?\n— A, no to jemu się należy bukiet.\n— Co ciocię tak zajmuje major i jego familia?\n— Mój Wentzel, to są ludzie rzadkich przymiotów. Mila jest wzorową córką, gospodynią, wykształcona, ładna, czuła…\n— O, i bardzo! — wtrącił hrabia.\n— W jej ręce może każdy złożyć z ufnością honor domu. Potrafi stworzyć ognisko, zająć się porządkiem, nie zhańbi nazwiska, a mężowi da szczęście, spokój, dzieci uczyni dobrymi chrześcijanami i patriotami…\n— Ciociu, proszę tchu nabrać! Ta tyrada grozi zapaleniem płuc. Wierzę ślepo w doskonałości panny Koop, obowiązuję się przez wdzięczność dla majora wystawić jej pomnik na rynku w Dülmen i wypisać to wszystko na marmurowej płycie.\n— Pewnie, że to nic wielkiego. Major przyjmie cię z otwartymi ramiony, a Mila…\n— O tym nie wątpię!\n— Więc cóż, zgoda? — spytała ciocia Dora, wstając na wpół.\n— Ciocia sama nigdy nie była zamężna…\n— Bo ciocia jest dla mnie ideałem. Ożenię się z ciocią albo z nikim. To moje ostatnie słowo!\n— Wentzel! — zawołała zgorszona.\n— Tak jest, ciociu! Tod oder Turandot! Bezkarnie się nie obcuje z ideałem. Przysięgałem sobie ciocię zbałamucić: to mój cel i marzenie.\nPanna Dora poczęła dygotać jak w febrze. Trzęsły się jej siwe loki i bezzębne usta, i ręce obciągnięte.\n— Fi, fi, fi! — zawołała zdyszana. — Oto za moje starania i poświęcenia! Wstydź się, takie słowa do mnie… Żaden mężczyzna nie śmiał! Fe, obraza boska! Jesteś doprawdy zuchwalec, lekkomyślny młodzik! Umywam ręce. Bóg świadkiem, chciałam cię ratować, zatrzymać na drodze do zatracenia. Pozwalasz sobie na nieprzystojne rozmowy… fi, szkaradne! I ty mówisz o marzeniu! Kłamstwo! Ty nie wiesz, co to marzenie!\n— A to mi się udało! Ciocia wyperswaduje sobie matrymonialne zaczepki. Cha, cha, cha! Przebiła się własnym ostrzem! Przysięgnę, że uwierzyła w połowie i będzie mnie unikała jak złego ducha. Drzwi zatarasuje! Co za oburzenie niebotyczne! A ten gest ostatni: „Ty nie wiesz, co to marzenie!”. Spojrzysz, już ją masz! Kto mnie miał czułości i sentymentalizmu nauczyć?\n— Pięknie by mnie Aurora przyjęła, gdybym jej marzenie zaproponował; albo Lidia czy baronowa Liza! Miałbym się z pyszna! Cha, cha! No, spaliłem mosty za sobą. Nie pokazywać mi się przed oczy cioci! Cóż robić teraz?\n— Istotnie, siedzę tu jak szyldwach w tym zamczysku! Do diabła patriotyzm! Zostawię posterunek cioci w wierne ręce! A żeby też spróbować szczęścia na tamtym brzegu. Hm… piękna nieznajoma, kto wie, czy nie sprzeniewierzy się swej nienawiści. Byle ją odszukać. Urban!\n— Pakować! Jutro jedziemy do Kolonii.\n„Ze skrwawionym sercem i rozdartą duszą odjeżdżam! Tak srogiego wyroku znieść nie jestem w stanie. Słowa cioci były płomieniem, co mi duszę oczyścił. Będę się uczył marzyć, działać i pokutować. Jeżeli nie wrócę więcej, to proszę mnie w swych modłach nie omijać. Odjeżdżam złamany, z rozpaczą w sercu.\n— Co to jest? — wrzasnęła staruszka. — Gdzie hrabia?\n— Oh, Herr Jesu! Okropność! Gdzie Urban?…\n— Ach, majorze, straszny cios nas dotknął…\n— Do rzeczy, do rzeczy! Krótko i węzłowato! Pani pewnie coś zmalowała nie w porę?\n— Uciekł dzisiaj, a wczoraj… a wczoraj…\n— Potztausend! Zwariował! — huknął major, wytrzeszczając oczy.\n— Zwariował — potwierdziła cicho jak tchnienie skonfundowana panna Dorota.\n— Co mi pani bredzi! Wentzel urodził się na wisielca i będzie wisiał. Natchnienie… to mi się podoba. No, teraz go straciliśmy na wieki! Taki piękny projekt diabli wzięli. Mila się rozkochała, majątki graniczą, królewska fortuna! Czy ten błazen się kiedy nad czym zastanowi, porachuje, pomyśli sekundę porządnie! Wiatr i koniec. Traci zdrowie, młodość, fundusz! Kpi ze starych! Hej tam, lokaje! Posłać kogo na stację, niech spyta, dokąd hrabia brał bilet!…\n— Bo są fakty.\nByła to jesień. Panicze zbierali się zaledwie — jeden z dóbr, drugi z wyścigów w Baden, trzeci z morskich kąpieli, inny z ferii parlamentu. Więc i rozmowa skakała z przedmiotu na przedmiot: wyścigowce, psy, ostatnia komedia, modna śpiewka, anegdota zakulisowa, scenka miłosna z podróży, trente et quarante, głośna sprawa kryminalna. Każdy dorzucił słowo, dwuznacznik, żart; kielichy krążyły gęsto, po deserze zapalono cygara i papierosy. Michel von Schöneich, rozparty w rogu stołu, kręcąc wąsiki i uśmiechając się z dyskretną ironią, studiował kolegów przez szkła swych impertynenckich binokli. Przy uczcie grał zawsze rolę tureckiego pieprzu. Nazywano go nawet „Papryką”. Tego dnia był wyjątkowo lakoniczny — co zwróciło uwagę Herberta, który koncepty młodego dyplomaty zbierał starannie i nazajutrz produkował za własne.\nSchöneich wiedział o tym i każdy swój żart zaczynał od słowa: „Herbert mówił…”, zwiększając jeszcze owym wstępem wesołość towarzystwa.\nOwych dwóch naprzeciw siebie oglądał Schöneich z miną amatora inwentarza. Nosili niezawodnie w jego myśli zoologiczne określenie.\n— Czy ci braknie konceptu, Michel? — zagadnął ktoś z boku.\n— Zapraszałem go na polowanie… Żadnej odpowiedzi.\n— Jesteśmy obydwaj poszkodowani, panie baronie — wtrącił markotnie admirał. — Pan szuka przyjaciela, a ja się nie mogę żony doczekać…\n„Uhm… te obie zguby pewnie się znalazły” — pomyślał Schöneich.\n— To jednak osobliwość! — zawołał Herbert. — Przez cztery miesiące Wentzel nie zrobił głośnej awantury. Ani jednego pojedynku.\n— Nikt go nie zaczepił z polskiej strony jak ja! — zaśmiał się Wilhelm Wertheim.\n— Może się ożenił i święci miodowy miesiąc.\n— Może umarł?\n— A ja wiem, co się z nim stało! — ozwał się Herbert wydymając się jak paw.\n— Przegrał zakład ze mną. Wstydzi się pokazać i żałuje „Scherza”.\n— O piękną damę, kiedyś w teatrze.\n— Aha, na wiosnę… Ta w opalach! Wiemy, wiemy. Znalazłeś ją? Słuchamy!\n— Było to w Ems…\n— Prosit — Mahlzeit! — powitał wesoło.\nSchöneich rzucił binokle, oparł łokcie na stole, oglądał przyjaciela od stóp do głowy; sam nie badał, ale słuchał, obserwował, kiedy Wentzel kłamał czy prawdę mówił. Podrzucał co chwila nieznacznie jakiś dowcip.\n— Czyż tylko jednym pociągiem? — zamruczał Schöneich.\n— Jak to! Kiedyż pan wrócił?\n— Pośpiech wart szczęśliwych rezultatów. Fregata zawija do portu w archipelagu Wysp Złodziejskich, po hiszpańsku Ladrony! — objaśniał serio baron.\nWentzel z miną niewiniątka spożywał obiad. Opadnięto go znowu na wyścigi.\n— Lidia lada dzień…\n— Pewno z Emilią Koop! — zawołał Schöneich.\n— Aha, żeglowałeś po admiralskim morzu!\n— Broń Boże! Studiowałem naszych sąsiadów.\n— O pięknych damach! No, no, te sąsiedzkie studia musiały cię słono kosztować.\n— Ani grosza. Jeździłem od miasta do miasta, od domu do domu prywatnymi ekwipażami.\n— Cha, cha, cha! A toś im urządził instrumenty! Pyszny koncept! — śmiał się Herbert.\n— Urban udawał, że ma niezawodny sposób wypędzania szczurów. Ladaco, jeszcze się obłowił. A ja przywiozłem trzysta franków cioci Dorze jako trofea mych trudów. Żebyście ją widzieli w tej chwili! Radziłem za ten kapitał nabyć chińskie dziecko!\n— Chcemy wierzyć, chcemy! — kiwał głową Schöneich. — A wiesz, co się tymczasem stało z twym „Scherzem”?\n— Pochwalił mi się dżokej, ledwiem wysiadł w domu. Wygrał 25 000 w Baden.\n— Uhm?… To i koniec. Herbert dowodzi, że koń już jego.\n— Było to w Ems… — zaczął dumnie triumfator.\n— W Ems?… Ty tam jeździłeś?…\n— A tak. Towarzyszyłem pani…\n— Mniejsza, komu towarzyszyłeś. Więc ta dama była w Ems na kuracji? Kto ona? Włoszka?…\n— Ależ niezawodnie. Czytałem w spisie gości…\n— No, no, do rzeczy! Nie kłóćcie się. Polka czy Hotentotka, dość że kaducznie piękna! Wygrałeś zakład? Posiadłeś jej serce?\n— Tak prędko?! Za wiele wymagasz!\n— Bo jestem na drodze do wygranej. Znalazłem ją, wiem, jak się nazywa, gdzie mieszka; posłałem jej bukiet z cyklamenów…\n— No, nie… odesłała…\n— A to dopiero droga szczególna do wygranej! Jesteście obydwaj fryce. Zabieram sobie „Scherza” i „Fingala”. Wentzel stroił fortepiany, a ty posyłałeś bukiety… nieprzyjęte. Istotnie, rezultat zdumiewający!\n— Powoli, powoli, powoli Michel! — zawołał Croy-Dülmen. — Jeszcze termin nie upłynął. Niech Herbert powie, co zdziałał.\n— Dostałem fotografię! — pochwalił się właściciel „Fingala”.\nHerbert dobył z pugilaresu ozdobną kartkę. Tak, była to ona, ta sama cudownie piękna dziewczyna o dumnych ustach i poważnych, głębokich oczach.\n— I takiej ty posyłasz bukiety? Przyznaj się, że i tę podobiznę kupiłeś u fotografa.\n— A, no, prawda! Przecie nie mogłem prosić, bo…\n— A jakże. Stara, okropna megiera w przeraźliwej żałobie. I panienka ubierała się czarno. Chodziłem za nimi jak cień i może wreszcie znalazłbym sposobność poznajomienia się, choć z trudem, bo ci Polacy trzymają się klanem, gdyby nie to…\n— Że usłyszałeś impertynencje…\n— A gdzież tam! Na domiar nieszczęścia pod koniec sezonu przyjechał do nich jakiś facet, jak siarka chłop, i nie odstąpił na krok.\n— No, więc ty go wyzwałeś i zabiłeś…\n— Jakże, bez powodu? Dałem za wygraną i wyjechałem, ale mam plan obmyślony, niezawodny.\n— Ciekawym usłyszeć ten twój plan pierworodny! — szydził Schöneich\nHerbert okazał się rozumniejszy od niego.\n— Jadę do Poznania, kupuję w sąsiedztwie majątek i zaczynam starać według wszelkich form. W ostateczności gotówem się ożenić.\n— Żebym był panną, to bym odmówił.\n— Kto by tam tobie proponował!\n— Możem nieładny, nieszykowny?\n— Albo znasz więcej tego imienia?\n— Nazwisko dzikie, trzeba się zakrztusić: Chrząstkowska…\nHrabia upuścił nóż na stół: twarz jego wyrażała okropne zdumienie i komiczny przestrach.\n— Verflucht, verdammt — krzyknął hrabia, zrywając się na równe nogi. — Bywajcie zdrowi!\nKonie pognały jak wicher, krzesząc iskry z kamieni; latarnie migały jak błędne ogniki, stangret bezustannie krzyczał: „baczność!” — policjanci daremnie wołali — konie niosły aż na drugi koniec miasta, gdzie mieszkał plenipotent hrabiego, młody jurysta, kolega z uniwersytetu.\nOd urodzenia tak się nie zmęczył i od urodzenia nie odwiedzał plenipotentów — dawał audiencje u siebie w pałacu. Toteż, gdy zadzwonił — Sperling, otwierający zamiast lokaja, aż się cofnął z podziwu.\n— Gdzie listy, któreś ode mnie zabrał?\nWeszli do izdebki, zawalonej foliałami; przy biurku pisała młoda kobieta.\n— Moja żona, hrabia Croy-Dülmen — przedstawił adwokat, a potem, zwracając się do niej, spytał:\n— Gdzie są listy hrabiego, Lili?\nSperling przerzucił zwitek, Wentzel targał wąsy. Nareszcie znaleziono kwestionowany list. Nosił adres pałacu Pod Lipami i pisany był złą niemczyzną. Hrabia go znalazł w stosie innych na biurku, odczytał, a ponieważ był w interesie prawnym, polecił odpowiedzieć Sperlingowi. Teraz porwał go gorączkowo i przeczytał raz, drugi; zawierał, co następuje:\n„Szanowny Panie! W imieniu pani Tekli Ostrowskiej udaję się do niego w następującym interesie. Po zgonie śp. Wacława Ostrowskiego, w maju bieżącego roku, potrzebne są dla formalności prawnych spadkowych: metryka i świadectwo ślubu i zgonu śp. Jadwigi Ostrowskiej hrabiny Croy-Dülmen, o które to papiery w kopii ośmielam się upraszać. Na koszta stemplowe i pocztowe załączam 25 marek ufając, że Szanowny Pan drobnej tej prośbie nie odmówi.\nPrzy czym pozostaję z należnym szacunkiem\nAdres mój następujący: Provinz Posen, poczta Braniszcze, majątek Mariampol”.\n— Chrząstkowski, Chrząstkowski! — potem spojrzał na Sperlinga i spytał — Aleś jeszcze nie odpisał, sądzę?\n— Co pan hrabia polecił: że nie ma ani czasu, ani ochoty na szperanie w dokumentach, a papierów po matce nie wie nawet gdzie szukać; dawno je darował szczurom.\n— Donner und Blitz! Czarno na białym… Taka monstrualna obraza! Czyś zwariował?\n— Nie ja, panie hrabio — rzekł z ukłonem jurysta.\n— Zum Kuckuck poczta! Ja ją własnymi rękami podpalę, byle ten nieszczęsny list zatrzymać. Prędzej, bierz kapelusz, jedźmy.\nI stała się rzecz niesłychana: Wentzel, patriota i zapaleniec pruski, klął tego wieczora zarząd niemiecki, złajał od „lumpów” urzędników pocztowych, groził pobiciem starszemu, proponował łapówki — i nareszcie około północy znalazł się w kancelarii cyrkułu, oskarżony o naruszenie porządku, o gwałt, o nieposzanowanie przepisów, o obraźliwe słowa i ruchy.\nPostawił jednak na swoim: list Sperlinga miał w kieszeni — okazał się mocniejszym nad rygor pruski.\nNazajutrz ciocia Dora wracała wcześniej z rannej mszy rozpromieniona powrotem wychowańca. Radość przy spotkaniu z nim zagłuszyła dawny żal, zawód i słuszne oburzenie. Przyjęła go zgodnie z parabolą o synu marnotrawnym.\n— A, ciocia wraca od św. Jadwigi! — zagadnął wesoło. — Dzień dobry!\nDo owej tedy oberży w ulewny deszcz, odkrytą kariolką bez resorów, zajechał pewnego wieczora panicz berliński z nieodłącznym Urbanem, obydwaj zziębnięci, potłuczeni i w szkaradnych humorach. Lokaj przez uszanowanie milczał, hrabia klął. Istotnie, ciężka to była wyprawa.\nBlichtr niemiecki ginął o parę kroków za plantem kolei — dalej leżał kraj obcy, nieprzyjaźni ludzie, nieznane stosunki, niezrozumiały język.\nZaborcy skaleczyli mowę miejscową, a nie nauczyli swojej — z tego stworzył się żargon, którego ani rodowity Niemiec, ani Polak z innych stron nie potrafiłby zrozumieć. Był to bigos słowiańsko-germański, przeraźliwy.\n„To dopiero Metys polsko-pruski!” — pomyślał Wentzel wzgardliwie.\n— Was gibt's — ziewnął Croy-Dülmen.\nSługa tempem żołnierskim przymaszerował aż do łóżka, wyprężył się jak struna i wyraportował jednym tchem:\n— Gut Mariampol; Besitzerin Wohlgeborene Frau Thekla von Ostrowska; liegt ungefähr zwei Meilen nach Osten!\nUrban przyjął tę wiadomość głębokim ukłonem i zamilkł, zajęty toaletą pańską.\n— Gdzieś dostał wiadomość? — zagadnął. — Któż tu rozumie po ludzku?\n— Schauderhafte Geschichten! Niemców tam nie puszczają na dziedziniec, nie przyjmują na służbę. Stara pani nie przyjmuje nikogo, kto ich językiem nie mówi, a pan Żonżoski przestrzelił sobie umyślnie prawą rękę, żeby nie służyć w armii naszej.\n— Panienka jest okropnie dumna! Sie ist verlobt mit Herrn von Glembocki aus Struka.\n— Masz zdumiewającą pamięć. Tymi nazwiskami można język połamać. No, daj mi tu kawy i każ konie zakładać.\nW godzinę potem Wentzel siedział na bryczce pocztowej i rozglądał się ciekawie dokoła. Okolica była płaska, piaszczysta, starannie uprawna, przerżnięta siecią dróg i strumyków. Wsie tylko brudne, nieporządne, stanowiły smutny kontrast z osadami Niemców rozrzuconymi tu i ówdzie. Wzdłuż gościńca dwory stały z rzadka jak baszty samotne, ciche, zamyślone zda się, w wieńcu włoskich topoli. Istotnie, były to bastiony zdobytej fortecy. Ona sama kruszyła się i rozpadała w ruinę pod naciskiem zdobywcy: wieżyce stały, patrząc z góry na zniszczenie i zgubę — zachowały jeszcze na swym czole starą wiarę, starą krzepkość i starą tradycję. Zdobywca obchodził je, czekając cierpliwie na czas i na wewnętrzną niezgodę. Na moralną siłę i opór nie było materialnego sposobu.\n— Ciekawym, jak się poczthalter z nim porozumiewa — mruknął Niemiec, a Urban na koźle zawyrokował:\nTu chłopak całą siłą zatrzymał swój niesforny zaprzęg, a biczyskiem wskazał kogoś stojącego obok oficyn.\nDopiero teraz ukazał się ktoś żywy — w osobie starego zgarbionego lokaja w ciemnej liberii.\n— Czy pani przyjmuje? Oto mój bilet — rzekł po niemiecku hrabia, wyjmując bilet.\n— To proszę do oficyny… bo pani… tego… nie zechce gadać… tego… nie rozumie… — jąkał stary złą niemczyzną.\n— Eh, nie, żeby i z nieba bilet… tego… pani nikogo takiego… nie widuje. To pan Jan… umie po szwabsku. Proszę pana… ja… tego… zaprowadzę.\nPoszli tedy przez dziedziniec na folwark, do dużej murowanej oficyny. Stary poprowadził Niemca do środka, gdzie u okna siedział młody człowiek, blondyn, i gwiżdżąc robił naboje do strzelby. Dwa gończe powitały obcego groźnym warczeniem, a ich pan podniósł obojętnie głowę.\nGdy tak siedzieli naprzeciw siebie, stanowili dziwny kontrast i ciekawe studium. Jeden — szczupły, delikatny, salonowiec od stóp do czoła, o głowie patrycjusza, zimnej a dumnej — piękny chłopiec, ale pięknością wielkomiejską, rozdenerwowaną i bladą. Oczy jego patrzyły na świat z wyrazem zmęczenia, przesytu i pogardliwej pewności siebie, usta miały przykry grymas cynizmu i szyderstwa.\n— Bardzo mi przykro, że rodzina mej matki nie zawiadomiła mnie o śmierci dziadka. Chociaż prawie obcy, nie omieszkałbym odwiedzić babki zaraz po tej ciężkiej stracie. Dowiedziałem się o zgonie dziadka zaledwie z listu pana i pośpieszyłem zaraz z wypełnieniem smutnego obowiązku. Sądzę, że babka uwzględni moje pobudki i, choć Niemca, raczy wysłuchać. Możemy zresztą porozumiewać się po francusku.\n— Pan pozwoli, że jej te słowa powtórzę — rzekł Chrząstkowski wstając.\nPod gankiem stała poczta i Urban siedział na stopniu bryczki, melancholijnie wodząc oczami po niebie. I pan, i sługa, nie byli przyjęci z otwartymi ramionami. Zdarzyło się to im po raz pierwszy w życiu i tym ciężej dotykało. Stary sługa spotkał ich z lampą w ręku i poprowadził w głąb domu po ciemnych pustych salonach; nareszcie otworzył jedne drzwi i wpuścił ich do niewielkiego, słabo oświetlonego gabinetu. Dwie świece, osłonięte zielonymi umbrelkami, rzucały krąg jasności na stół przykryty ciężkim, wzorzystym adamaszkiem, przy którym siedziały dwie kobiety: jedna z robotą włóczkową w ręku, druga pochylona nad rozwartą książką. Czytała głośno — słyszał Croy-Dülmen w sąsiednim pokoju; na skrzyp drzwi urwała nagle, podniosła powoli oczy i spuściła je znowu.\n— Ja, babuniu — zabrał głos Chrząstkowski. — Przyprowadzam wedle pozwolenia, hrabiego Croy-Dülmen.\n— Ano, to wchodź i zamykaj drzwi. Ten pan może raczy się zbliżyć i przywitać sam.\nPanienka w milczeniu skłoniła lekko swe piękne blade czoło — nic więcej.\n— Ja nie mówię po niemiecku — zaczęła staruszka — ale pan rozumie po francusku?\nStał wciąż jeszcze z kapeluszem w ręku, a bystre oczy pani Ostrowskiej oglądały krytycznie tego nieznanego, obcego zupełnie syna jedynej córki. Jan przysunął gościowi krzesło. Zaległa chwila milczenia. Pierwszy raz czuł się piękny panicz zakłopotany, zmieszany, niezdolny rozpocząć rozmowy. To przyjęcie odurzyło go jak cios obuchem po głowie. Sądził, że zrobi swą wizytą honor i rozradowanie: czuł się traktowany jak natręt, z widoczną chęcią pozbycia się go co rychlej. Młody obywatel usiadł obok siostry i milcząc kręcił swe jasne wąsiki; panienka przerzucała machinalnie kartki książki; babka, obejrzawszy gościa uważnie, wzięła znowu druty. Trzeba było samemu iść do ataku.\n— Mówiłem właśnie przed chwilą panu — spojrzał na Jana — jak mi przykro, żem nie został zawiadomiony o zgonie ojca mej matki. Byłbym tu od dawna, szczęśliwy, gdybym mógł w czym służyć. List pana Żonżoskiego…\nWtem piękna dziewczyna podniosła głowę; na twarzy przez wyraz powagi przedzierał się mimowolny uśmiech.\n— Babunia zapomina, że hrabia po raz pierwszy w życiu wymawia polskie nazwisko, do tego tak trudne jak nasze — ujęła się spokojnie.\n— Oho, oho! Znam ja tych arogantów! Ojciec tego młodzika, gdy tu wszedł, niosąc zgubę biednej naszej Jadwini, był tak słodki, taki miły, tyle obiecywał! Miał Jadwinię co rok nam na święta przywozić, syna, jeśli będzie, oddać na wychowanie. Złote góry! Tymczasem porwał ją do swego zamku rozbójnickiego nad Ren i tyleśmy ją widzieli. Słowo Niemca to fałsz… Moja jedyna córka umarła wśród obcych, wrogów, sama. Nie dano nam znać o chorobie i śmierci.\n— W tym przynajmniej nie ma mojej winy. Miałem wówczas trzy dni wieku — wtrącił Croy-Dülmen.\n— Zrobiłbyś to samo! — przerwała, zapalając się coraz mocniej. — Każdy z was taki. Znam ja was. Cierpiałam całe życie za to, żem córce mojej pozwoliła zrobić mezalians.\n— Nie przyszedłem tu po krytykę i sąd mego ojca i moją narodowość — zaczął głucho. — Rodziców obojga nie pamiętam, o mezaliansach mam wręcz przeciwne przekonanie; co zaś do Polaków, mamy względem nich najlepsze intencje.\n— Znamy, znamy te wasze intencje! Wygnać nas precz, a przedtem wyzyskać wiarę, łatwowierność, zapał, zdolności, siły wszystkie. Czegóż milczysz, Jasiu? Opowiedz, jak twemu starszemu bratu pod Fröschweiler zagrali i jak padł tam w pierwszym szeregu, w pierwszym pułku! Tak, tak! Nie ma Wacia, nie ma mojej Jadwini!\n— Babuniu! — upomniał, korzystając z chwili, Jan. — Hrabia jest pod naszym dachem…\n— Słuchałem długo i cierpliwie — zaczął Wentzel dziwnym tonem — pani jesteś moją babką i starą, zbolałą kobietą; więc nie wdaję się w swary. Przyznaję jednak, że nie spodziewałem się takiego przyjęcia tam, gdziem osobiście nic nie zawinił. Jestem Niemiec wychowaniem, krwią, pojęciami i życiem, ale nie przestępowałem tego progu jako wróg. Moje intencje były czyste i prawe. Przepraszam najmocniej za żywe słowo, jeślim nim obraził. Chciałem, choć późno, poznać kraj mojej matki, myślałem, że zastanę tu rodzinę. Pozwoli pani się pożegnać.\n— Proszę zaczekać, zobaczę, czy konie gotowe — rzekł Jan, zrywając się z miejsca.\nCroy-Dülmen podziękował ukłonem i usiadł znowu. Czuł, że do domu tego nie wróci więcej i ogarnęło go gwałtowne pragnienie usłyszenia jednego choćby słowa z ust panienki. Pamiętał słowo w słowo rozmowę owej burzliwej nocy przed pół rokiem, jej wzgardę i gniew. Boże, co on jej wtedy mówił! Czuł się skazany bez odwołania.\nRzucił jej zdziwione spojrzenie — czy była jasnowidząca?\nSpuścił głowę i zarumienił się. Czy tylko tyle opowiedziała hrabina? W Biarritz on z hrabiną Aurorą uchodzili za małżeństwo. Istotnie, wiodło mu się szczęśliwie w tym domu.\n— Nie sposób jechać — zauważył. — Może pan się zgodzi przenocować u mnie w oficynie. Mam dwa pokoje na usługi.\n— Jutro bym dostał burę, gdybym pana wypuścił w taki czas. Proszę za mną. A ty, przyjacielu, ruszaj do stajni ze zwierzętami, a potem spać do czeladzi. Wara mi tylko z papierosami. Walenty, parasol!\nPani Tekla to nie była ciocia Dora, którą można było ułagodzić konceptem i uśmiechem lub nastraszyć lada czym.\nMłody człowiek to nie był pusty frant stołeczny lub nadęty oficer z gwardii; a ta dziewczyna — o, nie była to istota, której serce zdobywało się powierzchowną pięknością, fizycznym urokiem lub słodkimi słowami.\n— Weźmie Michel „Scherza” — zamruczał upokorzony — i „Fingala” — dodał jako pociechę, ciskając w płomień niedopalone cygaro.\n— U nas ziemniaki marnieją niewykopane — mówił dalej — a zasiewy niesporo schodzą w te słoty.\n— Pan dzierżawi Mariampol?\n— Nie, tylko administruję. Mam majątek o miedzę. Ojciec nas odumarł młodo; pan Wacław Ostrowski był naszym opiekunem. Teraz, po śmierci, odpłacam się pozostałej wdowie. Siostrę ona wychowała, niech staruszkę pielęgnuje. Mieszkam u siebie w Olszance, ale dojeżdżam tu co dzień.\n— Pan nieżonaty?\n— Owszem. Siostra pana zwróciła szczególną uwagę. Żebym wiedział, że to mój dziad… Nazajutrz wyjechałem z Berlina.\n— Darowałem jej wszystko; żałuję, że dla niej czymkolwiek być nie mogę.\n— Istotnie, zginął zaraz na początku wojny. Był kapitanem w pułku poznańskim. Szukaliśmy z Jadzią daremnie grobu. Leży gdzieś we wspólnym dole. Wojna nie matka, lecz macocha. Wola boża! Zginął jak bohater! I pan służył?\n— Tak, w gwardii. Pamiątek na skórze mam niemało, alem żyw wrócił z żelaznym krzyżem. Pod Fröschweiler byłem przy bateriach, widziałem atak poznański. Szli jak potępieńcy… Nie rozumiałem wtedy, dlaczego… Ha, to im nie hańba!\n— Nie, to z pojedynku. Fraszka! Czy mogę panu służyć cygarem? Prosto z Hawany…\n— Na nową znajomość, z całą przyjemnością. Nie rozumiem ja was, a wy mnie macie za wroga, za szpiega może. Ten pierwszy kieliszek waszego miodu piję za zgodę i porozumienie, a jeśli zechcecie, na dobrą znajomość.\n— Lewą?! — uśmiechnął się Croy-Dülmen.\nNie wiedział Wentzel, że tą krótką odezwą i podaniem ręki trafił lepiej do duszy Polaka niż tysiącem rozumnych dowodów i całym szeregiem faktów. Drobną tą sceną zyskał sobie sprzymierzeńca we wrogim obozie.\n— A teraz spać — zawołał gospodarz, już zupełnie swobodnie — północ, a pan wygląda zmęczony. I ja dziś dzień cały polowałem na zające.