4lomza - Forum ogólne - wynająć kiosk ruchu\nwynająć kiosk ruchu\nAutor: TheGame (82.139.181.---)\nData: 31-08-06 18:29\nSiemka, mam zamiar wydzierżawić kiosk od Ruchu. Może ktoś z was ma jakieś wskazówki do przekazania. Czy da się wyjść na swoje tzn. zarobić na utrzymanie rodziny.\nPrawdziwych Przyjaciół Na Palcach Ręki Zlicze Gdy Odejde Zapalą Na Grobie Znicze!\nRe: wynająć kiosk ruchu\nAutor: prawdomuwny (---.lom.vectranet.pl)\nData: 31-08-06 19:35\nnie rub tego , nie opyla sie , muj dziadek chciał wynajać , ale po podliczeniu wychodił na minus!! naprawde , nie opłaca sie , kto teraz chodzi do kiosku?? słyszałem cos , że ruch ma płacić stało pensje , dowiedź sie o tym!\nAutor: bot01 (85.195.123.---)\nData: 31-08-06 21:43\nRacja, że to nie jest taka prosta sprawa. Kiosk żeby przynosił jakiś dochód musi być ulokowany w dobrym miejscu. Warto się najpierw rozejrzeć ile osób przechodzi obok kiosku. Ważnym elementem sa oczywiście przystanki autobusowe i bliskość bloków.\nAutor: Wombat (---.elomza.pl)\nData: 31-08-06 22:00\nprawdomuwny bez obrazy ,ale postaraj się pisać poprawnie , bez błędów takich jak : muj , rub :/ , nawet w swojim niku masz błąd .\nAutor: Bartes (---.lom.vectranet.pl)\nData: 31-08-06 23:01\nNa moim osiedlu już rozebrali 2 kioski jeden no to prawdziwe obciachowe miejsce ponieważ stał na przeciw marketu a drugi obok szkoły opłaca się przy przystankach np. ja mam swój ulubiony kiosk obok LUXa kawałek jest żeby się przejść ale miła pani zawsze mi sprzeda dobre papierosy no i duży jak dlamnie wybór gazet(z grami i ne tylko) jak będziesz miał dobre miejsce i spory wybór to troche klijentów bedziesz miał. I to nie prawda że ludzie już niechodzo do kiosków chodz chodz...panowie............\nData: 01-09-06 06:22\nmówią,że lepszy mały handelek niż doży szpadelek.warto spróbować.napewno przez kilka miesięcy nie będziesz widział dochodów. początki są trudne. ale jeżeli to ma być jedyne źródło utrzymania radzę sie zastanowić. dużo też zależy od tego czy gotówka zainwestowana będzie twoja czy finansowane kredytem.powodzenia\nData: 01-09-06 14:14\nDziękuje wszystkim za odpowiedz. Mam na myśli kiosk przy urzędzie wojewódzkim, za małymi rondami. Miejsce chyba nie najgorsze. Trochę się obawiam, ale coś trzeba robić.\nAutor: racjonalista (---.lom.vectranet.pl)\nData: 01-09-06 22:56\nKilka dobrych, praktycznych rad:\n1. Dowiedz się jaki był powód rezygnacji poprzedniego najemcy, o ile to możliwe, to od niego samego.\n2. Sprawdź ile osób przechodzi obok tego miejsca o różnych porach dnia. Jeżeli średnia będzie niższa niż 100 osób na godzinę, to nie ma co sobie zawracać głowy. Zakupy robi 5 +/- 2 % przechodzących. Jeżeli nie będzie ok. 80 - 100 klientów dziennie, to lepiej znaleźć inne miejsce.\n3. Zastanów się, czy warto wiązać się akurat z Ruchem, a zwłaszcza brać ich kiosk. Lepszą opcją jest kiosk prywatny i umowa na dostawy prasy z jedną z firm działających na terenie Łomży (Ruch, Kolporter, Franpress). Umowa z dzierżawą kiosku od Ruchu nie jest zbyt korzystna. Przy prywatnym kiosku i umowie na dostarczanie prasy można wykorzystać to, że dostawcy są dla siebie konkurencją i wynegocjować wyższą marżę.\nNa koniec uwaga ogólna, może zbędna, ale tego nigdy za wiele. Nie spiesz się z podpisywaniem umów. Weź umowę do domu i na spokojnie kilka razy ją uważnie przeczytaj. Pamiętaj, że wszelkie niejasności działają na twoją niekorzyść. Warto więc być pewnym na 100 % każdego sformułowania. Jeśli chcesz więcej skorzystać z doświadczeń osób, które ten "biznes" prowadzą od lat i radzą sobie, to podaj kontakt do siebie.\nData: 02-09-06 09:38\nMieszkam w pobliżu tego kiosku. Co pół roku remanent i nowy sprzedawca. Myślę, że nie warto.\nPo pierwsze. Minęły już czasy, gdy gazetę czy papierosy można było kupić tylko w kiosku. Teraz w kiosku kupuje się tylko to, o czym zapomniało się w markecie. Obrót nie jest więc powalający.\nPo drugie. Mała powierzchnia, mały wybór towaru, mały obrót, minimalny utarg. W takich warunkach siedzenie w kiosku ma sens tylko dla emeryta, który nudzi się w domu. Nie zapłaci ZUSu tylko zdrowotne, więc ze dwieście-trzysta złotych do emerytury mu skapnie. Jeśli ty z tego nędznego utargu masz oddać 800 zł ZUSowi, to do interesu musisz dołożyć lub co najwyżej z bardzo dobrego miejsca wyciągniesz na czysto kesz wielkości zasiłku.\nJeśli chcesz zarabiać, a nie dokładać, nastaw się raczej na mały sklepik. Potrzebujesz co najmniej 10 metrów kwadratowych powierzchni handlowej na jedną sprzedającą osobę. Z mniejszej podłogi się nie utrzymasz. Jeśli będziesz tam pracować np. z córką, czy wspólnikiem, potrzebujecie lokalu większego, to zruzumiałe. Co prawda, im większa powierzchnia, tym większy czynsz, ale oba te wzrosty nie są proporcjonalne w takim samym stopniu. Na większej powierzchni jest większy wybór towarów i łatwiej coś sprzedać. Dwukrotnie większa powierzchnia handlowa daje około 3-4 razy większy obrót.\nData: 02-09-06 18:19\nRacjonalista: oto mój telefon-512124655. Będę wdzięczna za rady osób "doświadczonych". Rozmawiałam już z jedną panią, ale jej opinia wcale mi nie pomogła. Ale opłaca zus 800 zł. i trochę ma chyba dla siebie. Co do finansów nikt nie powie jasno. Jest też kiosk na Dmowskiego, obok mieszka moja mama ,która by mi trochę pomagała. Teren nie specjalny, ale wśród bloków. To może też ma swoje zalety. Z góry dziękuje...


Wysłany: 2013-09-04, 22:43\nCo prawda nie o iso ale ilości detalu z d800 w połaczeniu z nikkorem af-s 600 vr. Jedno z pierwszych zdjęć z d800(z wczoraj)\nWysłany: 2013-09-04, 23:13\nczy ktos zwas uzyskal taki efekt na canonie ??\nWysłany: 2013-09-05, 08:50\nWitam w klubie Karolu.\nTen aparat ma moc, nieprawdaz?\nWysłany: 2013-09-05, 09:03\nIrek na pewno ma tylko muszę więcej nim fotografować w terenie by wydać opinię. Narazie cieszę się ze znacznie skuteczniejszego af i jestem wściekły na siebie ze d7000 wcześniej nie odeslalem do serwisu. To jakie problemy mam z nowymi szkłami i d7000 poprostu woła o pomstę...\nWysłany: 2013-09-05, 09:52\nKarolu, zycze Tobie wiele radosci z nowego nabytku i samych udanych kadrow.\nWiedz jednak, ze D800 ma ciagle problemy ze szklami o f/1.4 i 14-24/2.8. Natomiast z dlugimi lufami wspolpracuje wysmienicie.\nWysłany: 2013-09-05, 18:02\nI nie potrzeba czytać/pisać kilka stron tekstu, wystarczą dwa zdjęcia\nWysłany: 2013-09-05, 19:28\nOj Slawku, obrazek to nie wszystko, i w dodatku w dobrym swietle.\nAF to jest podstawa.\nMam na mysli dynamiczne sceny.\nWysłany: 2013-09-05, 19:38\nto poprosimy o zdjecia z iso 2500 i wyzej z takim cropem :D\nWysłany: 2013-09-05, 21:05\nJuz dzisiaj chcialem wstawic pokaz z wysokiego ISO, ale Image Shack mi zastrajkowal i musze poszukac czegos innego.\nWysłany: 2013-09-05, 21:55\nWątpię że przy iso 2500 można tak cropowac. Przy jakiejś okazji zrobię kilka testowych terenie. W każdym razie po dwuletnich dość złych doswiadczeniach z d7000 i jego af mogę powiedzieć że warto było kupić d800. Podoba mi się sama idea pełnej klatki. Może jest dalej od obiektu ale za to ilość szczegółów w pełnym kadrze porostu 'miażdży':-) Co do 14-24 to również mam i trochę musiałem skorygować Back focus ale generalnie jest ok.\nSam aparat jest średnio wygodny-za płytka rękojeść jak dla mnie. Mam oryginalny grip który znacznie poprawia uchwyt. Nareszcie mam przyciski af-on na zewnatrz i większość potrzebnych funkcji pod ręką.\nWysłany: 2013-09-06, 00:26\nOj, Irku Ja to wszystko wiem, nie po to wstawiłem na końcu zdania uśmieszek...\nWysłany: 2013-09-11, 15:16\nWątpię że przy iso 2500 można tak cropowac.\nJa wiem z cala pewnoscia, ze nie da rady. Przy wschodzie czy zachodzie slonca, kiedy tarcza slonca cala jest jeszcze schowana za horyzontem, to wychodzi to tak\nISO 3200, F/11, 1/30s\nA teraz, kiedy warunki sa super\nISO 400, F/14, 1/320s\nObydwa przyklady wyostrzylem na tym samym poziomie, bez odszumiania.\nDuzo jeszcze pracy czeka na wynalazcow, oj duzo, aby Nas zadowolic\nIrek Malejki, Cały czas na takich dużych przesłonach operujesz?\nWysłany: 2013-09-11, 15:28\nCaly czas, bo inacze zawsze kuper ptaka jest pieknie rozmyty\nWysłany: 2013-09-11, 15:37\nWysłany: 2013-09-11, 15:40\n100% moich zdjec jest ze statywu\nWysłany: 2013-09-11, 15:42\nWysłany: 2013-09-11, 18:04\nPodobne pytanie zadałeś na forum "Nikoniarze" i trafnie Ci odpowiedział Paweł Pawlak.\nJa ze swej strony mogę Ci powiedzieć że przy użyciu TC 1,4 niema różnicy, a przy TC 1,7 jest prawie niezauważalna, oczywiście obiektyw Nikon Nikkor AF-S 300 mm f/2.8G ED VR II.\nGdybym miał więcej kasy to na pewno bym wolał kupić 500/4 VR.\nNiemożna porównywać tych dwóch obiektywów.\nWysłany: 2013-09-11, 19:27\nTomek, wczesniej uzywalem Canona 300/2.8 IS z telekonwerterami. Mysle, ze porownujac jakosc tego zestawu do golej 500-tki Nikona jest podobna, z tym, ze gola 500 ma z pewnoscia szybszy AF i 80mm dluzsza ogniskowa.\nOdnosze sie jedynie do porownania z Canonem, poniewaz nie mialem doswiadczenia z Nikona 300-tka.\nWysłany: 2013-09-12, 19:29\nTo jak tak pokazujemy cropy, to i ja coś pokażę dla porównania z D300 + 500/4 VR\nPełen kadr na iso 220 i f4. Zdjęcia nie były ostrzone na żadnym etapie obróbki, włącznie z wywołaniem z rawa (nef'a)\noraz wycinek tego zdjęcia 1:1 (crop 100%)\nWysłany: 2013-09-13, 12:21\nMoim zdaniem Irek Twoje przykłady obciążone są pewnymi błędami by można było stwierdzić jak pod względem szczegółów zachowuje się ta matryca. Przede wszystkim czasy naświetlania dość już długie np 1/30 sekundy no i przeslona f 14 czy f 11. Są to wartości przy których występuje już dyfrakcja w d800 i efekt jest odwrotny od zamierzonego czyli mniejsza rozdzielcZość/ szczegółowość niż np przy f 5.6- f-8. Wiem że z tc 500 setka wymaga lekkiego przymkniecia ale f8 moim zdaniem jest optymalne pod względem GO jak i ostrości a i czasy można krótsze zastosować oszczędzając iso.\nSławek nie wiem ile ja skropowalem ale wycinek kadru miał 1600 px na dluzszym boku. Twój Zimek jest z kilku metrów fotografowany co zdecydowanie korzystnie wpływa na końcową szczegółowość. Nie wpływa na jakość w tym ujęciu chociażby falowanie powietrza co mogło u mnie trochę zepsuć końcowy efekt ze wzgędu na ostre światło\nWysłany: 2013-09-13, 13:01\nKoledzy polecam przeczytać artykuł Thoma Hogana, można go znaleść Tu\nWysłany: 2013-09-13, 13:49\nDzieki Karol za objasnienie.\nPostaram sie nastepnym razem zrobic test w terenie, tylko nie wiem jak\nCzy moglbys mi wyjasnic jak mam sie do niego przygotowac?\nPrzyznam szczerze, ze jesli chodzi o rzetelne przeprowadzenie takiego testu, to jestem zielony.\nWysłany: 2013-09-13, 14:43\nKiedyś czytałem ten test Hogana i choć oomawianym d800 nie ma linku ani słowa to odnośnie pracy z 500 vr + 1.4 to optymalne przesłona to f/8 a od f/11 na obraz wpływa już dyfrakcja. Przy czym jest to granica dla d3x czyli 24 Mpix. Dla d800 jest to ok f/8 a dla d800e nawet f 6.3/7.1 dla niektórych obiektów.\nIrku testów nie ma sensu robić bo po co? Jeżeli w terenie będziesz miał dane warunki to przy okazji mozesz wrzucić coś by pokazać jak się zestaw zachował. Ja testów nie robię q powyższe ujęcie wyszło same w terenie gdy czapla zbyt wcześnie przyleciała. Ja mam zawsze czas powyżej 1/640 s by ograniczyć poruszenie. Jak warunki będę miał takie ze przy 1/640 s będzie iso 3200 to wrzucę coś tu.\nWysłany: 2013-09-13, 15:33\nCzyli w moim przypadku czas od 1/500s, przyslona od 4 do max 8, a ISO wedlug potrzeb testu.\nOdnosnie stosowania przyslony i zwiazanego z tym problemu dyfrakcji, jakie stosowac wartosci bez jak i z TC, aby ominac te wade optyczna?\nWysłany: 2013-09-13, 17:34\nDyfrakcja rośnie wraz z wzrostem wartości przesłony czyli jeżeli dla d800 limit dyfrakcyjny określony jest dla f/8 to powyżej tej granicy rozdzielczośc obrazu będzie coraz słabsza wraz z przymykaniem obiektywu. Obiektyw klasy 500 skonstruowany jest tak by dawał najostrzejszy obraz maksymalnie otwarty lub tylko lekko przymkniety. Zazwyczaj f 5.6 wyznacza najlepszą rozdzielczość. Z tc lekkie przymkniecie pomaga uzyskać lepszą jakość i stosowanie f 7.1/ f8 jest często wskazane i da lepszy rezultat niż 5.6 . Niemniej powyżej f8 w obu przypadkach nie będziesz miał wzrostu ostrości bo limit dyfrakcyjny jest głównie uzależniony od wielkości powierzchni matrycy i wielkości pojedynczego piksela. Wygoogluj a napewno dużo informacji znajdziesz na ten temat\nWysłany: 2013-09-13, 17:38\nDzieki serdeczne Karolu.\nSzukalem na optycznych i nic nie znalazem, ale teraz juz juz dzieki Tobie wiem\nWysłany: 2013-09-13, 17:45\nSkoro czytasz optyczne to weź test d800 i zobacz popdpunkt rozdzielczość. Spójrz na wykresy i na nich wartości przesłony. Zobaczysz że przy każdym obiektywie rozdzielcZość spada powyżej jakiegoś f...bo ogranicza aparat i obiektyw zjawisko dyfrakcji\nWysłany: 2013-10-15, 18:02\nOd kilku dni jestem właścicielem Nikona D800\nDzięki uprzejmości Andrzeja miałem możliwość zapiąć\nNikkora 500/4G ED VR. Pogoda w niedzielę była marna.\nPochmurno i padało trochę. Ale postanowiłem cyknąć\nparę fotek aby przetestować sprzęt. Popadł się gawron.\nJeszcze nie okiełznałem do końca aparatu. W sobotę\npół dnia siedziałem aby go spersonalizować hehe\nSkoro w tym wątku pokazujecie zdjęcia z D800 to\npokażę i ja owego gawrona.\nMoże coś tam namieszałem i mogło by wyjść lepiej.\nZdjęcie wołane z RAWa w PSE11.\nNie wyostrzane i nie odszumiane\nCrop 1,2 czyli 6144x4080 pikseli\nISO 1600, F/4, 1/500s, WB auto,\npomiar oświetlenia punktowy.\nCały kadr zmniejszony do 1000 piks na dłuższym boku.\nCrop 1000 piks na dłuższym boku\nWysłany: 2013-10-15, 21:17\nmitech, jaki Andrzej, znamy? Na statywie sprzet, vr wyłączony?\nWysłany: 2013-10-15, 22:00\nNo jak nie znacie, jak znacie Andrzeja.\nToż to turbol\nA fotka zrobiona z ręki z włączonym VR-em.\nWysłany: 2013-10-15, 22:14\nto teraz Mirek 500 ??\nWysłany: 2013-10-15, 22:19\nAh no racja Toż nawet niedawno z nim rozmawiałem nt właśnie 500\nWysłany: 2013-10-15, 22:54\n500 to teraz chyba gram hehe\nA tak na poważnie to sam jeszcze dobrze nie wiem. Cholernie ciężkie te długie szkła. Nogi mam po "tuningu" i z dużym obciążeniem na razie nie mogę łazić. Pod koniec listopada ZUS wysyła mnie na miesiąc do Polańczyka do sanatorium. Będą rehabilitować mi prawą nogę. Tak więc na razie może kupię sobie 200-400/4 VR i jakiś TC. A jak już dojdę do siebie to wtedy się pomyśli. Już prawdę powiedziawszy miałem plecak ważący ze 30 kilo . I potrafiłem z nim na Giewont wejść hehe. Ale to se ne vrati\nJestem pełen podziwu da Ciebie jak z takim plecakiem, co prawie na stojąco można do niego wejść potrafisz po górach łazić\nWysłany: 2013-10-15, 23:08\nMirek ty duzy jestes i mi nie pociskaj ze nie uniesiesz\na jak masz problemy syn jest jeszcze wiekszy wiec bedzie nosil\nbo ja mlody jestem wiec daje rade ledwo ale daje\nWysłany: 2013-10-15, 23:55\nUnieść uniosę. Ale jak daleko\nA syn ...\nJa to w tym porzekadle\nnie chciało się nosić teczki, trzeba dźwigać dziś woreczki\nTo nosi w W-wie teczkę już któryś rok z rzędu\nA jak w sobotę połaził ze sprzętem pół dnia to powiedział, że ma dość\nOj ta dzisiejsza młodzież jakaś taka delikatna hehe.\nNo oczywiście po za Tobą\n[ Dodano: 2013-12-20, 16:13 ]\nWięc wróciłem wczoraj z sanatorium\nI Święty Mikołaj przyniósł mi pod choinkę Nikkora 200-400/4 VR\nTak na szybko śpieszę donieść, że szkiełko jak na moje potrzeby i\nmożliwości fizyczne jest w sam raz.\nDzisiaj z rana od razu zabrałem się za zrobienie jakiejś fotki ptaka\nWyboru wielkiego nie miałem więc otworzyłem okno w kuchni i przywołałem\nte darmozjady co siedzą cały czas na lipie przed oknem. Wystawiłem szkło\ni z odległości jakichś 4-5 m zrobiłem fotkę\nŚwiatła specjalnie nie było. Na niebie ołów\nZdjęcie wołane z rawa bez odszumiania i wyostrzania\nD800 + Nikkor 200-400VR, ogniskowa 400 mm, matryca 36 mega piks, ISO 1600, F4, 1/400s, korekcja -0,33 EV, włączony VR, zdjęcie z ręki.\n1. Ogólnie poglądowe.Cały kadr\n2. Crop 1032x1037 piks\n3. Crop 2143x1589 piks LINK\n4. Cały kadr 7360x4912 piks LINK plik 24 mega


Bezpieczeństwo dokumentów w firmie - niszczarki dokumentów, niszczarka do papieru - Akcesoria biurowe\n13 października 2017 rexel-polska.pl Dokumenty i niszczarki\nJak pozbyć się niepotrzebnej a poufnej dokumentacji? Zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych zastrzeżone informacje należy zabezpieczyć przed udostępnieniem ich osobom nieupoważnionym. W trosce o bezpieczeństwo danych nie należy wyrzucać dokumentów do kosza a zniszczyć. Niezbędna w tym celu jest niszczarka do papieru. Nie zajmuje dużo miejsca a w łatwy i szybki sposób pozwala pozbyć się zbędnej już dokumentacji. Niszczarki dokumentów znajdują się w każdej firmie czy instytucji, która dba o ochronę swoich danych.\nNiszczarka dokumentów umożliwia cięcie papieru w taki sposób, że treść znajdująca się na nim jest niemożliwa do odczytania i niezwykle ciężka do poskładania w jeden element. Z punktu zapewnienia bezpieczeństwa śmiało można stwierdzić, że bez niszczarki dokumentów proces pozbywania się dokumentacji jest utrudniony. Niektórzy w celu ograniczenia ilości papieru palą go w piecu ale pamiętajmy, że jest to wielkie wykroczenie przeciwko środowisku. Zanieczyszczając go szkodzimy także sobie. Pamiętajmy, że ze zniszczonych dokumentów poddanych recyklingowi mogą powstać nowe i użyteczne rzeczy jak np. prasa, papier toaletowy czy nawet meble.\nChroń swoją prywatność i środowisko. Tanie domowe niszczarki do papieru Masz u siebie w gabinecie czy szufladzie mnóstwo prywatnej korespondencji? Nie chcesz żeby ktoś nieupoważniony otrzymał do niej dostęp? W[...]...\ncięcie papieruelektroniczna archiwizacja dokumentównajlepsze niszczarkiniszczarka biurowa do dokumentówniszczarka przybiurkowaniszczarki biuroweniszczarki biurowe Kobraniszczarki do papieru do biur\nPrevious Post:Bezpieczne biuro – niszczarka biurowa do dokumentów\nNext Post:Trader nauczy Cię korzystania z rynku Forex\nmetamorfozy bielsko biała


Nie żyje 10-latek. Jego kolega walczy o życie. Zaatakował ich pijany ojciec jednego z chłopców. To co zrobił później daje do myślenia - NewsBook\nStrona główna Dzieje się! Nie żyje 10-latek. Jego kolega walczy o życie. Zaatakował ich pijany ojciec...\nNiewyobrażalna tragedia w Małopolsce. 10-letni chłopiec nie żyje, a jego 13-letni kolega walczy o życie po tym, jak dzieci zaatakował pijany ojciec 13-latka. Policja ujawnia szczegóły zbrodni.\n40-latek zaatakował syna i jego 10-letniego kolegę. Jeden z chłopców nie przeżył\n„Policja i prokuratura wyjaśnią okoliczności tragedii, która wydarzyła się w sobotę wieczorem w Kozłowie koło Miechowa w Małopolsce. Miało do niej dojść podczas rodzinnej awantury.” – donoszą dziennikarze RMF FM.\nWszystko wskazuje na to, jak przekazała policja, że 40-letni mężczyzna tuż po godzinie 21 poszedł do domu byłej konkubiny zabrać swoje rzeczy. Kobiety nie było jednak w domu, a drzwi otworzył jego syn, 13-letni Wiktor. Wówczas wywiązała się kłótnia.\n„40-latek zaatakował metalową rurką syna i jego 10-letniego kolegę.” – czytamy na RMF24.pl. „Młodszy chłopiec, syn sąsiadów, zmarł na miejscu. 13-latek z kolei w ciężkim stanie został śmigłowcem przetransportowany do szpitala w Krakowie.” – dodają dziennikarze, powołując się na ustalenia mundurowych. Niestety to nie koniec tragicznych wydarzeń tego wieczoru.\nO całym zajściu została poinformowana matka jednego z chłopców, a zarazem była konkubina 40-latka. Kiedy wróciła do domu, również została zaatakowana przez agresywnego mężczyznę rurką. „Ma obrażenia, ale nie zagrażają one życiu.” – tłumaczą mundurowi.\nPo całym zajściu mężczyzna uciekł z miejsca tragedii, a kiedy odnaleźli go policjanci, próbował popełnić samobójstwo, podcinając sobie gardło. „40-latek próbował targnąć się na swoje życie, ale powstrzymali go policjanci.” – czytamy. Według wstępnych ustaleń 40-latek był pijany. Zachowywał się irracjonalnie, dlatego póki co nie udało się go przesłuchać.\nCała Polska poszukiwała wczoraj 11-letniego chłopca. Policja przekazała niepokojące informacje


Domek letniskowy StGingolph Szwajcaria Villa Le Grèbe - CH1898.100.1\nDomek letniskowy w St-Gingolph Jezioro Genewskie SzwajcariaDomek letniskowy Szwajcaria Jezioro Genewskie St-Gingolph Villa Le Grèbe/dom-wakacyjny/szwajcaria/jezioro-genewskie/st-gingolph/CH1898-100-1/\n★★★Domek letniskowy Villa Le Grèbe\nKomfortowy dom "Villa Le Grèbe". Poza miejscowością St Gingolph, znacznie oddalone od innych zabudowań, słoneczne położenie na wzniesieniu na zboczu, bezpośrednio nad jeziorem, od północnego-zachodu. Do indywidualnego użytku: ogród naturalny 800 m2*. Prywatna plaża, taras, meble ogrodowe, grill. Dojazd do do domu. Miejsca parkingowe obok domu. Sklep wielobranżowy 1.6 km, restauracja 1.6 km, stacja kolejowa "Le Bouveret" 1.9 km. Uwaga: 20 m za domem przebiega linia kolejowa, połączenia lokalne - około 15 połączeń dziennie, ostatni pociąg przejeżdza około 19.00. Droga pomiędzy Monthey/St Gingolph położona jest 30 m od domu.\n* ogrodzony Oferta: 3 Noce ➽ PLN 4230,00 ważne do piątek, czerwca 28, 2013Zarezerwujcie online jeszcze dzisiaj! preorder\n4 Pokój•3 Sypialnia\n4-pokojowy dom 200 m2 na 2 poziomach, od północnego-zachodu, wygodne umeblowanie: salon/jadalnia z oknem panoramicznym z kominkiem, TV i video. Wyjście na taras, do ogródka, od południowego-zachodu i od północnego-wschodu. Otwarta kuchnia1. Oddzielne WC. Ogrzewanie podłogowe. Niski parter: 1 pokój z 1 łóżkiem podwójnym, łazienką/bidetem/WC i podwójną umywalką. Wyjście na taras. 1 pokój z 1 łóżkiem rozkładanym2, prysznicem/WC. Wyjście na taras. 1 duży pokój z 1 x 2 łóżkami piętrowymi3. Wyjście na taras. Prysznic/WC. Grill, leżaki4. Piękny widok panoramiczny na jezioro i na okolicę. Do dyspozycji: pralka, suszarka, łóżko dla dziecka do 2 lat. Informacja dodatkowa: TV tylko FR. Bezpośrednio nad jeziorem Leman znajduje się miejsce do siedzenia i częściowo zadaszony taras z meblami ogrodowymi i grillem kempingowym. Przed willa znajduje się prywatny port. Ratownik. Możliwość korzystania bezpłatnie z deski surfingowej. Łóżko dodatkowe: piętrowe 2 x 2 materace5.\n1 4 palniki, piekarnik, zmywarka do naczyń, zamrażarka2 2 os. 2 x 90 cm3 160 cm4 85 dla 4 osób\nDomek letniskowySzwajcaria > Jezioro Genewskie > St-Gingolph > Domek letniskowy


e na podczerwienią. Ciepło promieni słonecznych odczuwa się nawet w zimowe dni, kiedy temperatura jest ujemna. W ten sam sposób działają promienniki. Promienn\nCzy warto kupować panele słoneczneTid for positiv smilPrawo - dotyczy każdegoKaroseria i silnik - co z nimi zrobić?Znaleźć dobrego prawnika? Nie?Dobry efekt z suplementacjąWracająca moda na dywany w domachTannklinikkOkna - jak dekorować?Osuszacz do wynajęciaDbaj o skórę z kosmetykami EKO - nowy trendDbaj o czystość swojego autaLato w Polsce - coraz cieplejszaPupil chory. Wizyta u odpowiedniego weterynarzaDla biznesu - o wirtualnych biurachDj idealny. Świadomy wybór DJ'aCzy warto inwestować w reklamy typu outdoorSposoby na ogrzewanie problematycznych przestrzeniPoradnik zimowy - ogrzewanieCzy ty znasz swoje prawa?Krótko o transformatorachGo to Spain - You will not regretTechnical condition of your carDbasz o swoje auto? Nie zapominaj o silnikuDrains, boilers and pipes - what a plumber do?Zaplanowany ogród, czemu nieSekrety dobrego marketingu w sieciSprawy dla prawnikaJak poznać dobrą stronę wwwKiedy komputer odmówi posłuszeństwa. O serwisie i informatyce


NBP: Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni Łukasz Ciepliński "Pług" 14,14g srebra\nNBP: Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni Zdzisław Broński „Uskok” - 14,14g srebra\nNBP: Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni Zdzisław Broński „Uskok” 14,14g Ag\nZ serii „Wyklęci przez komunistów żołnierze niezłomni” prezentujemy kolejną monetę dedykowaną tym razem postaci Zdzisława Brońskiego “Uskok”. Jest to trzynasta moneta z tej serii monet będącej hołdem dla Żołnierzy, którzy polegli podczas walk w polskim powojennym podziemiu niepodległościowym, antykomunistycznym oraz antysowieckim.\nMoneta została wykonana ze srebra próby 925, jej gramatura to 14.14 gramów, bita jest lustrzanym stemplem (standard proof). Posiada ona ściśle limitowany nakład do 10 000 wybitych sztuk.\nAwers srebrnej monety przedstawia wizerunek orła białego, który znajduje się na godle Rzeczpospolitej Polskiej. Rewers bilonu zdobi natomiast wizerunek Zdzisława Brońskiego, a dodatkową ozdobą monety jest kolorowa wstęga w kolorach flagi Polski. Znajduje się tu również napis: “Zachował się jak trzeba”.\nZdzisław Broński „Uskok” był podoficerem rezerwy Wojska Polskiego, członkiem Polskiej Organizacji Zbrojnej i Armii Krajowej, dowódcą oddziału partyzanckiego AK, a następnie Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość (WIN) na Lubelszczyźnie.


E2ride Bike Tours (Jacksonville, Floryda) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: E2ride Bike Tours\nNajlepsze dania typu Gorące kociołki - Jacksonville\nAtrakcje w pobliżu obiektu E2ride Bike Tours\nE2ride Bike Tours opinie, Jacksonville\nNr 1 wśród 74 Wypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Jacksonville\nByłem na San Marco wycieczka po prostu w zeszłym tygodniu. Okolica była piękna i nigdy nie widziałem to inaczej. Dowiedziałem się bardzo wiele z Leigh. Była to doskonały przewodnik i jeśli kiedykolwiek będę w okolicy na pewno zapisać się na jeden z jej inne wycieczki...do mogę jeszcze więcej.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 21 lipca 2017\nWspaniały sposób na spędzenie kilku godzin. Leigh jest bardzo kompetentny i zabawy przewodnika. Zapewnione jest wszystko - po prostu i już można iść.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 17 czerwca 2017\nPełna obsługa wycieczka rowerowa. Ponadto, bardzo pouczające i zabawne, świetny sposób na zwiedzanie miasta. Lee był doskonałym przewodnikiem.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 12 kwietnia 2017\nŚwietny sposób, aby zobaczyć część Jacksonville\nMieliśmy wspaniałą wycieczkę rowerową z Leigh wokół San Marco. To był łatwy przejazd i ona jest doskonałym przewodnikiem.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 17 marca 2017\nJacksonville jest płaski, doskonały rower, ciekawą wycieczkę\nWybraliśmy się na wycieczkę San Marco z Leigh. Fantastyczny sposób na spędzenie popołudnia. Doskonała jakość - masz rower, kask, wodę i przekąskę oraz kompetentny/przyjazny przewodnik. San Marco jest łatwy fizyczny jazdy - wszystko jest płaskie. najwyżej położony punkt w całym mieście Jacksonville jest tylko 40...metrów nad poziomem morza. Mam zamiar wrócić i zrobić jeden z innych wycieczek.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 5 marca 2017\nGorąco polecam. Widziałem kilka domów. trochę ćwiczeń, ale co ważniejsze dużo zabawy.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 27 października 2016\nPo prostu należy peddlin! Pedał pedał przyspieszenia\nBył to najlepszy sposób, aby zobaczyć i ucz się! Wybraliśmy się na wycieczkę nad brzegiem rzeki i Avondale. Było to tak przyjemne nauki o historii i ludzi z miasta. Okazało się że przez Facebook mój mąż jest z przyjaciółmi. Byłem quizzing mu przez cały dzień...z "czy wiesz "? i "co wiesz" ?to jest niesamowita, że ludzie nie wiedzą o własnym domu, kiedy jest tak wiele. Polecam dla osób, które tam mieszkają. Polecam ten dla gości z quadem. Chetnie inną wycieczkę, ale czas był krótki. Dziękuję, może za rok wrócimy. najtrudniejsze jest zdecydować w którym. Na pewno pod więcej.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 29 września 2016\nsuper jazda każdy może zrobić\nMoja żona i ja pojechaliśmy na wycieczkę rowerową z Jacksonville z Lee. Widzieliśmy na wybrzeżu, parki, zabytkowej ustawienia, a niektóre z najpiękniejszych dzielnic widać wszędzie. Widzieliśmy nawet małe, prywatne muzeum motyli namiotu, ktoś na ich przed trawnik. Tempo było leniwe (63 lat) i jest to...podróż, jaką każdy może zrobić. Naprawdę podobał nam się ten jazdy.Więcej\nWspaniała wycieczka po San Marcos przez Leigh! Najlepsze rowery jakie kiedykolwiek wynajęty! Bardzo chcielibyśmy tam wrócić i zwiedzić inną część miasta.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 27 kwietnia 2016\nkiedy odwiedzałem Jacksonville po raz pierwszy i moja siostra i jej przyjaciółka, która również wybraliśmy się na przejażdżkę, tam żyją - wszyscy świetnie się bawiliśmy i dowiedzieliśmy się wiele na temat okolicy. Okolica jest absolutnie wspaniały i zatrzymaliśmy się na kilka razy po drodze na...trochę historii, opowieści i oczywiście, możliwości robienia zdjęć! Leigh jest bardzo przyjazny i kompetentny przewodnik i rowery są bardzo wygodne. Należy uważać, aby nie tak lubiłam siedzieć przy scenerii, który nie należy zwrócić uwagę na to, gdzie masz zamiar :)Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: e2ridebiketours, Owner, E2ride Bike ToursOdpowiedź udzielona 15 kwietnia 2016\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu E2ride Bike Tours.


Ferie 2020 - Creative Dance\nKarta kwalifikacyjne do pobrania:\nTermin: 8 lutego - 15 lutego 2020 r. (od soboty do soboty)\nWycieczka fakultatywna dla dzieci\nW trakcie trwania naszego ZIMOWISKA istnieje możliwość dokupienia całodniowej fakultatywnej wycieczki dla dzieci uczestniczących w obozie, ktora obejmować będzie wyjazd autokarem na Butorowy Wierch na spotkanie edukacyjne, ktore rozpocznie się częścią teoretyczną o psach zaprzęgowych (Husky) i sprzęcie, kwestii bezpiecznego witania się oraz obcowania z psami, nastepnie częścią praktyczną na torze o długości ok.100m, na ktorym odbędzie się konkurencja CANICROSSU - uczestnikom zostaną założone specjalistyczne pasy biodrowe z liną amortyzującą z psem, otrzymają zadanie w parach, aby na zasadzie wyścigu przebiec tę trasę. Następnie po instruktażu samodzielnie będą powozić zaprzegiem składającym się z uczestnika, małych sanek sportowych oraz dwóch psów.\nPobyt zakończymy ogniskiem w indiańskim TIPI (tam catering), następnie udamy się do AQUAPARKU w Zakopanem.\nZainteresowanych prosimy o zgłoszenie wysyłając smsa bądź telefonicznie do dnia 26 stycznia.\nWpłaty proszę dokonać u instruktorów na zajęciach. Koszt całkowity 160 zł.\nPozostałae 790,- zł do 31 listopada 2019 gotówką u instruktora, na zebraniu przedobozowym lub na wskazany rachunek bankowy,


Deszczowy Dom: Kombajnem przez Jeżyce. 1\nKombajnem przez Jeżyce. 1\nO tym, że w ramach ratowania własnego poziomu czytelnictwa Jarecka przeczytała lwią część Jeżycjady, już Czytelnikom wiadomo.\nGwoli wyjaśnienia i uprzedzenia:\nNie będą to recenzje ani streszczenia, wszelako ten, kto jeszcze nie czytał tomów Jeżycjady od Pulpecji do końca serii musi sam zdecydować, czy chce zawczasu poznać treść tychże za sprawą niniejszego wpisu.\nPrzedstawiam Wam moje osobiste i luźne refleksje na temat lektury; nie jestem literatem, krytykiem ani polonistą - ot, przeciętny czytelnik.\nJarecką wysłałam na grzyby, bo Jeżycjada liczy wystarczająco dużo bohaterów, by miała się tu plątać jeszcze Jarecka.\nZakładam, że bohaterowie Jeżycjady znani są Czytelnikom DD, toteż nie należy się spodziewać omówień who's who.\nPomysł podsumowania wrażeń na blogu zrodził się raczej później niż wcześniej; nie robiłam w trakcie czytania rzetelnych notatek (nierzetelne - tak), fiszek i podkreśleń, bo trudno notować gdy się smaży placki i czyta jednocześnie.\nGwoli zaś wstępu, pozwólcie, o Czytelnicy, na małą wycieczkę w przeszłość aż do tej chwili, gdy (dwu-? trzy-?) nastoletnia Jarecka znalazła na bibliotecznej półce książkę z roześmianym rudzielcem. Idę sierpniową - bo ona to była - Jarecka połknęła wielce kontenta a doczytawszy, że jest więcej książek w serii, wróciła do biblioteki po jeszcze, jeszcze, jeszcze! Szósta klepka, Kwiat Kalafiora - jakież to były emocje... Zwłaszcza w związku z Kwiatem kalafiora.\nJarecka i jej ówczesna przyjaciółka od serca Elizandra kochały sie podówczas w pewnym koledze ze szkoły - szatynie o uwodzicielskim wejrzeniu. Zwały go - tak, tak - Januszem Pyziakiem, żeby się inne koleżanki nie połapały o kim mowa nieustannie na ucho i na głos, radośnie i z pąsem. Wyglądał ten Janusz Pyziak dokładnie tak jak na tym obrazku (w prawym dolnym rogu):\nIlustracja z Kwiatu Kalafiora\nA pieprzu sprawie niech doda fakt, że pewnego zimowego wieczoru zadzwonił u CałkiemInnych domofon i sam Janusz Pyziak we własnej osobie zaprosił Jarecką na spacer! Była to pierwsza randka w życiu Jareckiej.\nNiezbyt udana, dodajmy półgębkiem. Ten Pyziak okazał się niepospolitym nudziarzem. Nie był w stanie podjąć żadnego z rzucanych rozpaczliwie (i litościwie) przez Jarecką tematów. Mówił głównie o swoim bracie, który mając lat dwadzieścia osiem właśnie się rozwodził i Januszek uważał, że to dobrze, świetnie, bo co mu będzie ta dziewczyna życie truć. Czternastolatek tak opiniował, uważacie.\nRandka ta nie tylko położyła kres romantycznemu zauroczeniu Jareckiej, poważnie nadszarpnęła też przyjaźń z Elizandrą, niestety.\n(Ale, ale - dziękujemy Jarecka, miałaś iść na grzyby. Koszyka zapomniałaś? Naści koszyk i nie wracaj bez grzybów, bośmy tu zajęci)\nW czasach nastolęctwa czytanie Jeżycjady zakończyłam na Noelce (przedtem przeczytawszy jeszcze Pulpecję - ot, tak mi w bibliotece wpadały te książki nie po kolei) i niezbyt mi się podobało. Może dlatego, że nie lubię książek, których akcja zamyka się w tak krótkim czasie?\nPrzez te chronologiczne roszady zawsze wydawało mi się, że to na Noelce zakończyłam czytanie Jeżycjady, toteż w roku pańskim 2014 zaczęłam od Pulpecji.\nNo i mamy Patrycję, dziewczę piekne, pulchne i bez kompleksów, z planami, z ambicjami i dystansem do swojej zbzikowanej rodzinki. Bardzo mi się ta Pulpa podobała. Znieść natomiast nie mogłam Baltony, który miał irytujący zwyczaj "ujmowania" Patrycji pod brodę. Próbowałam sobie wyobrazić, jak by to miało wyglądać i co bym zrobiła facetowi, który spróbowałby takich rzeczy z moją brodą, i mocno się zdenerwowałam. Przykro mi było patrzeć, jak ta fajna dziewczyna traci rezon przy ujmującym (sic!) Baltonie a już zupełnie zohydziła mi tę postać scena oświadczyn, w której amant przy wszystkich gasi Patrycję chcąc zapewne przypodobać się przyszłym teściom. Oczywiście, uważam, że miał rację chcąc zaczekać ze ślubem, lecz swoją wyrywną narzeczoną mógł uciszyć na przykład kopnięciem w kostkę a nie napuszoną reprymendą.\nW ogóle - stwierdziłam przy Dziecku Piątku, kolejnym tomie serii - chłopcy w Jeżycjadzie bywają tacy irytujący. Trudno uwierzyć, że udaje im się w ogóle zawojować jakieś serce. Bo otóż i kolejna obezwładniająca persona płci męskiej - Kozio. Miłośnik teatru - rozumiem. Wyspiańskiego - okeeej... Ale Kozio rozpływający się nad ponadczasowością Wesela to już przesada. Tego nawet najbystrzejszy, najbardziej oczytany czternastolatek ocenić nie potrafi - bo zwyczajnie brakuje mu doświadczenia, które pozwala ludziom dostrzec takie paralele - tylko tego i aż tego. Ja w takiego chłopaka zwyczajnie nie wierzę, to postać z papieru.\nHop na kombajn, jedźmy dalej - Nutria i Nerwus. Historyjka smaczna, w onirycznym sosie, tu Sen nocy letniej, tu barokowa sielanka, jawory, sroki i lata czar, piękna Natalia i chmurny Filip.\nWłaściwie - Natalia poetyczna. To określenie zostało w odniesieniu do Nutrii powtórzone w Jeżycjadzie tyle razy, ze ilekroć usłyszę słowo "poetyczna" już zawsze będę myśleć o Natalii.\nNatalia burzliwie rozstaje się z zaborczym narzeczonym, wraca rozdygotana do domu i póżnym wieczorem zwierza się Gabie lejąc łzy. Gabriela, poważnie chora (zakrzepica), wysyła siostrę na wakacje z własnymi córkami. Taka terapia - rozumiem. Jak człowiek ma dużo zajęć (czytaj: dzieci pod opieką) to mu głupoty nie w głowie. Nutria z Pyzą i Tygrysem wyjeżdżają już nazajutrz. NA - ZA - JUTRZ. Przed południem! Jakim cudem chora matka zdołała przygotować do podróży dwie dziewuchy i ich odklejoną od rzeczywistości opiekunkę ze zranioną stopą w tak krótkim czasie - oto zagadka! I kiedyż zgodziła Bernardów do pomocy w tym przedsięwzięciu?\nTo, co mnie poruszyło w tym tomie daleko bardziej niż (smaczne, owszem) perypetie miłosne, to sposób wychowania córek Gabrysi. Zaraz na początku dowiadujemy się, że Laura ma na sumieniu pewien występek - zdefraudowała pieniądze z klasowej składki. To, że Gabriela zastanawia sie nad karą wydało mi się naturalne ale zaraz okazało się, iż Laura doskonale wie, że nie zostanie ukarana! Że matka będzie myśleć nad karą i myśleć, ostatecznie jednak sprawa rozejdzie się po kościach. Rozumiem oczywiście, że jak się jest chorym, z zagrożeniem życia, nie karze się chętnie swoich dzieci, wręcz przeciwnie. Niemniej (słuszne) przewidywania Tygrysa, co do tego, że kary nie będzie, podparte są już doświadczeniem. Co gorsza, sprawa tej defraudacji powraca w którymś kolejnym tomie. Wspomina o tym Mila. Reakcja Gaby jest zdumiewająca:"przecież to nie było nic złego!"\nHm. Zdaje się, że etyka poszła naprzód, coś mnie ominęło.\nNajzupełniej bezkarnie uchodzi także Laurze upokarzanie siostry. Podczas gdy urażona do żywego Pyza wypłakuje się ciotce, słyszy, że niektórzy już tak mają, że ciągle im trzeba wybaczać, itd., itp., Laura tymczasem nie słyszy ani słowa reprymendy w stylu "sprawiłaś przykrość siostrze, wyobraź sobie, co ona teraz czuje".\nTo, co w NiN bardzo mi się podobało, to obraz siostrzanej relacji Gaba - Ida. Troska, ironia, miłość, kpinki - wszystko to znam z autopsji i w tym tomie - zaświadczam - wypada to bardzo prawdopodobnie, by nie rzec - prawdziwie.\nNasz kombajn tymczasem zmierza prosto do stacji: Córka Robrojka.\nBardzo przyjemny tom, choć chętnie wycięłabym irytujące monologi Idy, tak ludzkiej w Nutrii..\nW charakterze romantycznej pary mamy tu Bellę i Przeszczepa. Ich znajomość zaczyna się od zdumiewającej pogoni wrzeszczącego Przeszczepa za robojkową córką. Tu wyobraźnia mnie zawiodła, przyznaję. Nie potrafię sobie wyobrazić nastolatka goniącego z wrzaskiem za nastolatką! To taki rodzaj podrywu? Zwrócenia na siebie uwagi? Mogłabym złożyć to dziwaczne zachowanie na karb stanu psychicznego Czarka, gdyby nie to, że motyw chłopaka goniącego dziewczynę która mu się podoba (której nie chce okraść, pobić albo co gorsze ;)) powraca w Żabie! Zwykły chłopak, żaden zbój, goni wybrankę a ta ucieka na serio, z obawą, nie są to figle-ganianki od drzewa do drzewa jak to praktykowali Kreska i Jacek Lelujka (Opium w rosole). W życiu czegoś takiego na oczy nie widziałam.\nPrzeszczep, którego - uprzedzam - bardzo polubiłam (rówieśnik Jareckiej!) zaczytuje się, uwaga! - baśnią o Pięknej i Bestii. Ratunku. Myślałam, że nie zdarzy się już nic bardziej niewiarygodnego niż Maciek Ogorzałka rozkochany w powieściach Stendhala!\nAle! To doskonałe romansidło, mówię bez cienia ironii. Zabierzcie ze sobą na wakacje i urońcie łzę wzruszenia - Córka Robrojka, polecam.\n(Zasłonę milczenia spuszczę na wątek Nutrii i dziadzia Robrojka...)\nKombajn zrobił swoje, kombajn jedzie dalej.\nZapowiadało się cudnie. Do Pyzy pałałam wielką sympatią więc ucieszyłam się, że natychmiast znalazła się dla niej aż trójka adoratorów i to jakich! Chłopaki z krwi i kości, jak jeden mąż, bracia Lelujka. Oto męscy bohaterowie na jakich czekałam. Pikanterii fabule dodawał majaczący w tle prymus Schoppe...\nPierwszym zgrzytem był dla mnie pomysł na spędzenie imienin braci L - trzy dni z rzędu umyślili sobie zabierać Różę na randki, każdy po kolei. Koncept niesmaczny i trudno mi sobie wyobrazić, że dziewczyna tak wrażliwa i rozsądna jak Róża zgodziła się na coś takiego.\n(Zaraz zaraz. Co chciałaś, Jarecka? Grzyby ma? Nie? Historię ma na temat? No to dawaj, byle szybko)\nMoże się to wydać niewiarygodne, lecz dokładnie nazajutrz po pierwszej randce Jareckiej, tej z Januszem Pyziakiem, miała miejsce druga. Druga randka w życiu, z kolegą z klatki. Zupełnie nieoczekiwanie zaprosił on Jarecką na... zgadniecie? Tak, spacer. Chłopak opowiadał szeroko o swoich licznych zainteresowaniach takich jak lotnictwo, muzyka, gra na gitarze - Jarecka też naonczas na gitarze grała, więc był wspólny temat; zresztą kolega ów wypytywał też Jarecką z zainteresowaniem o jej pasje, rozmawiało się niezgorzej i Jareckiej było bardzo, bardzo przykro, gdy musiała odmówić wspólnego wyjścia do kina. A musiała odmówić, bo wiedziała, że nie jest w stanie spełnić romantycznych oczekiwań tego przemiłego chłopaka.\nI dlatego właśnie (dziękujemy, Jarecka) uważam, że Róża powinna wyczuć niesmak tej sprawy i jeśli żadnym z Lelujków nie była zainteresowana na poważnie, mogła uciąć sprawę, wymyślić jakieś przyzwoite rozwiązanie.\nAle to oczywiście taki zarzut-nie zarzut, każdy człowiek jest inny i nie ma co dywagować. Ale oto nadciąga porażka Imienin! Prymus Schoppe ni z gruchy ni z pietruchy dosiadł białego rumaka i zaczął gadać niemal wierszem. I już, od ręki - spacer pod gwiazdami, romantyczne wyznania, Różo, będziesz moją, poznaj moją rodzinę, love forever - hop, siup, koniec książki.\nPozostałam z niemądrze otwartą buzią i tak trwam.\nPrymusa Schoppe nie znoszę szczerze, mówię od razu.\nJak miło, że w kolejnym tomie niewiele o nim. Jest za to prawdziwy festiwal zdumień, jak dla mnie.\nTygrys i Róża. Splot najbardziej nieprawdopodobnych wydarzeń, z jakimi dotychczas miałam w Jeżycjadzie do czynienia.\nPokrótce - Tygrys samowolnie udaje się do Torunia w poszukiwaniu ciotki.\nMamy późne zimowe popołudnie (czyli - ciemno), Robert Rojek, uosobienie odpowiedzialności, samotny lecz doskonały ojciec, zauważa w obcym mieście córkę najlepszej przyjaciółki. Że od razu się do Laury nie odzywa - jeszcze zrozumiem. Jest jednak na tyle zaniepokojony tym spotkaniem, że postanawia nie spuszczać jej z oka. Widzi, że dziewczę znika w jakimś mieszkaniu, wciąż niespokojny idzie do hotelu - i dopiero o północy przychodzi mu do głowy, że może wypadałoby zadzwonić do matki tego dziecka (14 lat)! Naprawdę, nie przyszło mu do głowy wcześniej, że Gaba może tymczasem szaleć ze strachu o dziecko; jemu, takiemu troskliwemu ojcu, niezawodnemu przyjacielowi z komórką w kieszeni płaszcza?\nChora, gorączkująca Laura nocuje w mieszkaniu ciotki, pod opieką tejże ciotki współpracownicy (dlaczego pani Oleńka nie pracuje pod nieobecność szefowej we własnym domu - kolejna zagadka).\nRano dziecina budzi się i chce zadzwonić do domu. I - dacie wiarę? - Oleńka odmawia, bo połączenia są takie drogie!\nW tym momencie trzeba było mnie mentalnie cucić. Padłam na myśl, że moje własne dzieci w fazie sturm und drang mogą trafić na taki koktajl "odpowiedzialnych" dorosłych.\nW istnienie osób takich jak Alma Pyziak oczywiście nie wierzę, lecz w pełni uznaję, że dla fabuły konieczne są tak nieskazitelne szwarccharaktery, więc - kupuję. Ponieważ jednak Alma jest bardzo niemiła, pani Oleńka zabiera Laurę do swojego mieszkania, by tam przeczekała te kilka godzin, jakie pozostały do odejścia pociągu do Poznania. W domu pani Oleńki Laura znów zapada w gorączkowy sen a Oleńce - żal budzić, gdy nadeszła pora! Niechże spędzi jeszcze jedną noc w obcym mieście, u obcej osoby!\nTu znów szlag mnie trafił i zaczęłam podejrzewać tę Oleńkę o naprawdę brzydkie rzeczy; w moim odbiorze pozostaje ona psychopatką. Około dwudziestej pojawia się na szczęście dzielny Robert. I znów - już wie, że Laura wyjechała bez wiedzy matki, że ta matka martwi się i czeka na wieści - lecz spokojnie zostaje u Oleńki na kolacji i dopiero dwie godziny później dobywa swej komóreczki by oznajmić, że już jedzie.\nTo się nie trzyma kupy, to jest jak zły sen.\nI na tym pozwolę sobie skończyć na dziś, kombajn trzeba naoliwić, zatankować. Robota czeka.\nPS. Tytuł posta jest parafrazą powiedzenia mojej polonistki. "Kombajnem przez epoki" - tak komentowała powierzchowne wypracowania na dużych, przekrojowych sprawdzianach.\nAutor: Jarecka o 16:24\nYen_z_Ven 30.12.2014, 17:31\nJestem Gieniusia przyszłam na obiadek:) Własnie ostatnio miałam się wziąć za Jeżycjadę - skonczyłam na Tygrysie kiedys tam, ale pamietam te wypieki na twarzy podczas czytania tych pierwszych części. Dużo mi powylatywało z pamięci - ale Jarecka wychodzi mi na przeciw:) i chyba się przejdę do biblioteki lub poczekam aż będę mieć córkę i razem poczytamy:))\nJarecka 30.12.2014, 18:26\nNie czekaj na córkę! Do tej pory będzie czterdzieści tomów i zniechęcisz się na wstępie ;P\nJa, pomna na trudności w wypożyczeniu kolejnych tomów (jak to miało miejsce w nastolęctwie) szykowałam się na bógwijakie trudy zdobywania a tymczasem okazało się, że w bibliotece na półce stoją wszyściutkie tomy po kolei. Brałam po trzy, cztery tomy, wracałam i już czekały na mnie kolejne. Na Wnuczkę się zapisałam, bo -zamówiona przez bibliotekę - jeszcze nie dotarła, a po odbiór wezwano mnie po kilku dniach. Przypuszczam, że bibliotekarka chciała przeczytać wcześniej. A wywód ten służy temu: wszystkie tomy na pewno czekają na Ciebie w Twojej bibliotece, nic tylko brać :)\nAnutek 30.12.2014, 17:38\nHe, he. He, he, he, he. He. He. Hehehehehe.\nOraz NIENAWIDZE Kozia. Nie powinno sie aż tak emocjonowac postacia literacką, ale w wypadku Kozia zawodzi mnie wszystko.\nJarecka 30.12.2014, 18:33\nZdumiewa mnie, że autorka postanowiła wydać za Kozia Orelkę. Owszem, mogła to być fajna, inspirująca przyjaźń, takich dwoje dzieciaków po przejściach, wyalienowanych w sztukę. Ale oni w Dziecku Piątku mieli po czternaście-szesnaście lat (bodajże) i trudno mi sobie wyobrazić, że powstaje z tego para małżonków. Rozkapryszony dzieciak i cicha smutna dziewczyna.\nJednym z wniosków, jakie wysnułam po lekturze Jeżycjady jest ten: Jesteś, Jarecka, człowiekiem małej wyobraźni.\nAnutek 30.12.2014, 19:12\nAleż jesteś czymś gorszym, kochana Jarecko, jesteś czytelnikiem UWAŻNYM. Czytelnikiem, który nie łyka wszystkiego jak gęś kluski, tylko pyta ze zdumieniem: "Jakim cudem można odpuscić dziecku kradzież pieniędzy i uważać się/ byc uważaną za dobrą matkę?".\nTo był moment, w którym Kryształowa Wieża Jeżycjady w moim prywatnym odbiorze zgrztnęła i zaczęła się walić. Zaskutkowalo to tym, że stałam sie Czytelnikiem Więcej Niż Uważnym. I teraz ci udostępnię mój ulubiony kawałek Fikco-Jeżycjady zupelnie za darmo:\nRobrojek nie jest starenki, tylko FATALNIE narysowany.\nJest od Natalii starszy zaledwie osiem lat, w "Córce Robrojka" ma lat 34.\nMa też 16 letnią córkę.\nI teraz mamy, co następuje:\nBella, majaca w 1996 szesnaście urodzila się w 1980, czyli jej tatuś miał osiemnascie, czyli rok wczesniej, jak ją, ekhm, produkowal, mial siedemnaście, czyli był rok przed maturą. Przed tą maturą, po której oświadczyl się Anielli, w której niezmiennie kochał się od pierwszej klasy liceum.\nCo oznacza, że jednocześnie kochał się w Anieli, oświadczał jej w przyszlości, już był zonaty i mial dziecko.\nZdecydowanie, uważni czytelnicy to nie jest to, co służy Jeżycjadzie.\nJarecka 30.12.2014, 22:16\nGdzie mi tam do uważnych czytelników :/\nPrzyznam, że nie sądziłam, że Robroj był AŻ tak młody. Bo otóż primo: te wąsy mnie musiały zmylić, ten dziad na obrazkach. Secundo: postarzał go wielce dla mnie irytujący fakt, że mówili sobie z Natalią per pan/pani. Ludziska! Nie mogę sobie wyobrazić, że z przyjaciółmi moich sióstr jestem na "pan"! A ten tu Robroj bywał przecież częstym gościem w domu Borejków i nieraz musiał mieć okazję z Nutrią rozmawiać! No i tertio: nie miałam pod ręką jeszcze rozpiski z datami urodzin, co to jest na odrowcie Języka Trolli ani żadnego ze starych tomów, na podstawie których mogłabym sobie wiek Robercika wyliczyć.\nJa sobie wyliczyłam naiwnie czytając "Córkę.." (zgodnie z sugestią autorki), że mógł mieć jakieś 36 lat - o rany! - Młodszy od Jareckiego! No bo około matury/pierwszego roku studiów Aniela dała mu rekuzę, jakiś rok - dwa lata na nowy związek i urodzenie Belli - z grubsza mniej więcej.\nZastanawiam się tylko po co i na co tyle kombinacji. Żeby wprowadzić na scenę Bellę, która nie pojawi sie już w Jeżycjadzie nigdy więcej? (Jedna wzmianka o Sylwestrze u Belli. Jedna o przedsiębiorstwie transportowym zięcia Roberta, Przeszczepa - c'est tout)\nW rewanżu, zupełnie za darmo ;) zaspojleruję treść drugiego odcinka niniejszego posta - kiedyś tam trafiłam na forum ESD, ale ponieważ nie znałam połowy bohaterów, o których tam prawiono, miejsca tam nie zagrzałam (nawet na tyle, by Ciebie tam wyśledzić:)). W tył głowy odsunęłam świadomość istnienia takiego miejsca i TAK wnikliwych czytelników, zwalczyłam pokusę zaglądania tam w trakcie lektury i rzuciłam się tam z głową dopiero po ukończeniu McDusi.\nŁo Jezusie. Co tam się wyrabia! :)))))\nAnutek 31.12.2014, 11:10\nPrawda ;D? Wyrabia się!\nOstatnio nie piszę tam wiele, pojawiło sie duzo nowych osób, które płoną płomieniem neofitów ;).\nAle namierzyć mnie nie jest tak trudno ;).\nAnonimowy 05.01.2015, 13:59\nJestem nową na forumie wspomnianym, który z wielką dla mnie ulgą się łączy - że są i inne czytelniczki tak uważne jako ja. Zawodowo tłumaczę, redaguję i korektuję książki, więc odruchowo czytam do podszewki, dlatego przez kilka (dooobrych kilka) ostatnich tomów Jeżycjady rwałam włosy z głowy z powodu błędów. Teraz widzę powód - albo zatrudnia się rodzinę, albo zatrudnia się fachowego redaktora. No niestety - dobry redaktor nie pozwoliłby na większość tych wpadek.\nJarecka 07.01.2015, 10:50\nNie wyobrażam sobie pracy autor-redaktor w układzie matka-córka. A właściwie wyobrażam sobie, następująco:\n- Mamo, to tak chyba nie powinno być... (łagodnie, by kochanej matuś nie urazić)\n- Ależ córciu, właśnie że może, ja ci to zaraz wytłumaczę (tak jak ci cały świat od urodzenia tłumaczyłam)\nI taka to robota.\nKasia Fiołek 30.12.2014, 17:39\nBoję się do tego wracać, do Jeżycjady znaczy się. Żeby sobie nie zepsuć wrażenia, bo "Idę...." kochałam wielka, wielką miłością.\nJarecka 30.12.2014, 18:45\nDo "Idy" wracaj śmiało! Po McDusi wypożyczyłam sobie te najstarsze tomy, które czytałam ze dwie dekady temu albo i wcześniej. Ida jest super. Jest tam wszystko, co moim zdaniem powinno być w powieści dla młodzieży - naiwny idealizm, przezwyciężanie kompleksów, młodzieńcze uczucia i trochę nastoletniej egzaltacji. Świetna rola mamy Borejko.\nNo i rysunki! Rysunki w pierwszych tomach były o wiele lepsze niż te późniejsze. Rysunek z Krzysiem kulącym się na tapczanie i zasłaniającym szalikiem twarz - majstersztyk!\nTeraz jestem już przy Brulionie Bebe B. Tam z kolei język wprawia mnie w zachwyt. I - niespotykany w innych tomach - głos z offu, wszechwiedzący narrator. W ujęciu tej osoby nie rażą te biadolenia społeczno -polityczne, którymi tekst jest usiany.\nI w ogóle, ten zabieg przydaje historii Bebe blask baśni.\nNic się nie mów, weź to na klatę :)))\nJarecka 30.12.2014, 22:20\nNic się nie BÓJ :)\nsandrynka 30.12.2014, 18:23\ndziękuję Ci za tego posta:) Jeżycjadę uwielbiałam, przeczytałam po kilkanaście razy wszystko do Imienin. i szczerze? to się bałam sięgnąć po ciąg dalszy...\nprzypomniałaś mi klimat tych książek, niezapomniany... :)\nps. nie mogę się doczekać, kiedy podsunę pierwszy tom mojej córce:)\nJarecka 30.12.2014, 18:48\nPo Imieninach to już...\nNiekoniecznie polecam. Lepiej poczytać wcześniejsze tomy jeszcze kilka razy :)\nObawiam sie, ze nasze córki wyleją nam na sentymenty kubeł zimnej wody ;)))\nAnonimowy 30.12.2014, 20:33\nMatko, corko kobito Ty to chyba nie masz co robic? Ja tu czekam a Ty mi wyjezdzasz z tak dlugim postem:( o niczym w dodatku:( Bo Jezycjada to dobra dla nastolatkow\nJuz lepsza Anna Karenina:) ta co to jej nie skonczylas:) lub Lalka tudziez Chlopi. Azebys miala lepsze lektury do smazenia plackow - tego Ci zycze na pojutrzejszy Nowy Rok. Siegnij po Scotta Carda:) Takie samo czytadlo jak jezycjada. Sciskam przejawszy paleczke wirusowa. MaGi\nJarecka 30.12.2014, 22:29\nAa...le na co czekasz? Dyć wczora z wieczora był post. Owszem, też przydługi ale o tym na przykład, że jak czytadło nudne i ciągnie się jak flaki z olejem, to nie ma co się katować czytaniem do końca :)\nW Gniazdku Na Akacji 30.12.2014, 22:10\nO jeżu, to ja mam trochę zaległości...wszak przeczytałam tylko kilka...Idę uwielbiam, może dlatego, ze zaczęłam od niej. Ja tam lubię wracać do książek z dzieciństwa, a kto mi zabroni, no!!;)\nJarecka 30.12.2014, 22:30\nNikt, absolutnie nikt! :) Ja na pewno - przeciwnie, zachęcę! Nawet, jeśli nie czujesz sie zachęcona moim postem, sprawdź sama :)\nOlga 30.12.2014, 23:15\nSyn mi zasypiał od 19.00 do 23.00, a ja powolutku, zdanie po zdaniu, czytałam Twój wpis :) Wielka radość! (z tekstu, nie z noszenia stękającego Wojtka) Teraz to już muszę wrócić do Jeżycjady i wystąpić w roli uważnego czytelnika, bo mam wrażenie, że umknęło mi WSZYSTKO :D Dzięki, Jarecka, za wieczorną lekturę o lekturach :)\nJarecka 31.12.2014, 09:03\nCieszę sie, jeśli sprawiłam Ci trochę radości matko nosząca! (że tak pojadę Bernardem ;))\nJetem pewna, że nie umknęło CI nic. Ja często, czytając książki z dzieciństwa mam wrażenie, że kiedyś czytałam co innego... Zmienia sie nasze życiowe doświadczenie to i odbiór. Kiedyś Ania z Zielonego Wzgórza to była dla mnie dorosła pannica, a ten Gilbert - och ach - to już całkiem dorosły, tacy oni mądrzy i tacy samodzielni! A teraz - ti ti dziewczynko, sierotko, pójdź, ciocia przytuli :)\nmamamili 31.12.2014, 00:53\nJeżycjada to książki mojego życia. Mam wszystkie części do..."Czarnej polewki". Bo wtedy obiecałam sobie, że kolejnych już nie kupuję i nie czytam. Kupić nie kupiłam, ale przeczytać i owszem. Ale po "McDusi" powiedziałam KONIEC! Nawet czytać kolejnych nie będę, żeby całkiem MM nie zniecierpieć. Według mojej opinii: tego się już nie da czytać. Te kwieciste wypowiedzi, te sztuczne postacie, te związki, co to zaczynają się w szkole, a potem zaraz ślub i chrzciny...\nGdzie ta świeżość, ten humor, te krótkie acz celne kwestie bohaterów, świetne dialogi, postacie pełne życia, które istniały w peerelowskich częściach?\nNie jestem aż tak Uważnym Czytelnikiem, jak Jarecka, więc nie wyłapuję niuansów i sprzeczności, ale widzę zmieniający się klimat tych książek i ten nowy staje się dla mnie nie do zniesienia.\nJarecka 31.12.2014, 09:19\nWIesz, ja podejrzewałam, że mój krytyczny odbiór nowszych tomów może wynikać z tego, że jestem w wieku dubeltowo nastoletnim i się nie znam. A sentyment do starych części skłonna byłam przypisywać temu, że czytałam tamte książki jako nastolatka (Opium w rosole jescze na studiach; lektura na pedagogice) i że byłam wtedy naiwna, może niezbyt wymagająca a te perypetie bohaterek były mi bliskie.\nAle - po McDusi wypożyczyłam sobie najpierwsze tomy, i...to jest doskonałe!\nWeźmy Szóstą klepkę - jak się ma naturalnie komiczny Bobcio do Ignacego Grzegorza, który jest starym piernikiem w kostiumie dziecka? Albo Nutria i Pulpa z Kwiatu Kalafiora - sama słodycz i naturalność. POdejrzewam, że zachowania tamtych postaci zostały zapożyczone od autentycznych dzieci (autorki?) a nowe pokolenie Borejków to w całości wytwór wyobraźni.\nI tak jak zauważasz - te dialogi. Kiedyś krótkie i celne - dziś: rozwlekłe tyrady wygłaszane literackim językiem, takie raczej wymądrzanie się. W McDusi to zjawisko osiągnęło apogeum. Zaczynając czytanie McDusi byłam świadoma, że ten tom ma nie najlepszą prasę ale usilnie starałam sie być obiektywna a nawet usposobić sie przychylnie. Jedyne, co tam mogłabym zaliczyć na plus (z wysiłkiem i maksimum dobrej woli) to uczucie IG do Magdy i Sylwester Józina - do momentu jego absurdalnego odwrotu.\nA Wnuczkę czytałaś? Zamierzasz?\nRetro blue 31.12.2014, 16:23\nChyba najgorsza (moim zdaniem), z tych nowszych to Kalamburka..\nmamamili 31.12.2014, 17:44\nWnuczki nie czytałam, a nawet więcej - skłoniłam teściową do wyjęcia z lidlowego wózka i odłożenia na półkę, bo zamierzała kupić, a to właśnie od niej pożyczałam te ostatnie, już nie kupowane przeze mnie, części. Więc jeśli mi wpadnie gdzieś kiedyś w ręce, to przeczytam, bo przyzwyczajenie druga naturą i zdaję sobie sprawę ze swoich słabości ;-) Ale nie będę się o to specjalnie starać. Wolę po raz kolejny sięgnąć po którąś ze starych części.\nNatomiast bardzo ciekawa jestem odbioru tych książek przez moją Emilkę. Jeszcze kilka lat, zanim przekonam się, czy magia Jeżycjady działa na młodsze pokolenie i czy - tak jak w naszym przypadku - późniejsze części będą uznawane za gorsze.\nJarecka 07.01.2015, 10:47\nKasiu, dla mnie Kalamburka super. Gizela jest jak powiew bryzy ;)\nAnonimowy 31.12.2014, 01:37\nUprzedzilas mnie:) Raz na 2-3lata czytam calosc i od dawna zamierzam spisac wszystko co mi w oczy wpadnie. Takich nieciekawych wpadek jest sporo, nawet w kwestiach tak oczywistych jak wiek i kolor wlosow bohaterow. Na rozpiske z okladki tez nie ma co liczyc...\nA wracac i tak bede zeby znow przez chwile poczuc sie nastolatka;)\nJarecka 31.12.2014, 09:30\nJeśli chodzi o wpadki, nieścisłości i niewiarygodności to ja chętnie przymykam na wiele z nich oko - jeśli coś mnie przekona, że warto. Na przykład czytając Córkę Robrojka strasznie mnie zirytował na początku wylewny list Przeszczepa. Ckliwy i zupenie nieprawdopodobny - raz zobaczonej dziewusze takie wyznania? ALe potem dałam sie wciągnąć w konwencję romantycznej baśni, machnęłam ręką na prawdopodobiestwo i w euforii łyknęłam nawet tratwę w parku i ciężarówkę pełną róż.\nNawet tego, że Robroj jako ojciec Belli jest nieprawdopodobnie młody nie wyłapałam, choć próbowałam rachować, ile on może mieć lat skoro jego poczeta w młodości (rozsądnej-jak sądziłam) córka ma już SZESNAŚCIE lat a Pyza, zrodzona przez Gabę w podobnym - niby - wieku to brykający podlotek w podkolanówkach i kapelusiku (na ślubie Elki).\nUnknown 31.12.2014, 10:51\nA ja Jeżycjadę zaczęłąm czytać w wieku 9-10 lat, równocześnie z Mamą i starszą siostrą. Fajnie było wymieniać się uwagami o lekturze :) Zaczęłyśmy od "Kłamczuchy", ale łyknęłyśmy potem wszystkie doówczas wydane części. A potem jeszcze jak się co pojawiło w bibliotece nowego. Ja skończyłam na "Córce Robrojka", z pominięciem "Noelki", zdaje się..\nA z tymi chłopakami, to nie wszyscy są tacy źli - Bernard na ten przykład, to taki poczciwy misiek :)\nA Tygrys to przecież wykapany tatuś - nieuczciwość i spryt, oraz umiejętność owinięcia sobie Gaby wokół palca dostała w pakiecie ;)\n.pieniążki nie pływają.\nJarecka 31.12.2014, 11:01\nBernard fajny, ale on akurat z założenia nie robił za amanta. Robcio też był fajny zanim się z niego nie wyłonił kandydat na męża dla Borejkówny.\nNo i z Kwiatu... i z Idy... nie wynika, że Pyziak owinął sobie Gabe wokół palca. Wręcz przeciwnie. A i sprytu u Tygrysa mało - takie beznadziejne miotanie się.\nmamamili 31.12.2014, 17:48\nBernard fajny na początku, jak przystawiał się do Anielli, w kolejnych częściach stał się dla mnie nudny, a te jego tyrady na całą stronę nie do przełknięcia, no bo ileż można??\nUnknown 22.01.2015, 16:02\nJarecka: No masz, a ja to właśnie tak zapamiętałam. No bo niby skąd te dzieci? Znaczy muszę przeczytać jeszcze raz.\nJa już nie musiałam, wierzę Nutrii ;)\nMamamili: Może i nudny, ale numer z babską bluzką zapamiętam do końca życia :)\nUnknown 22.01.2015, 22:16\nBebe 31.12.2014, 12:13\nMarzy mi się, ale to chyba w parallel universe, inna wersja Jeżycjady. tej co się na siostrach Borejko skupia i tej, która o realiach czasu opowiada więcej....tak jak pierwsze tomy.\nŁączę się w niewierze w Kozia. W ogóle w facetów, co przemawiają wierszem.....ekhem...\nJarecka 31.12.2014, 13:17\nPrawda, że byłoby fajnie?... Np. kisążka o doktor Idzie. Nie z punktu widzenia jej dzieci i siostrzeńców, ale ot, z boku. I żeby było o problemach jej dorosłego życia, żebyśmy nie musiały, stare baby, pukać się w czoło nad wydumanymi i nieprawdopodobnymi historiami dzidzi pierników zamkniętych w ciała nastolatek a nawet dzieci! Albo o profesor Gabie. O wiejskiej bizneswoman Pulpie. Materiał jest miód malina!\nPrymus Schoppe w roli księcia z bajki dobił mnie ostatecznie. Szlocham za Lelujkami co byli normalnymi facetami, z pasjami ale bez przesady (vide: fiksacja Ignasia na poezji). Józwa dobrze rokował ale coś mu sie porobiło :(\nA koniec końców: czy faceci muszą gadać wierszem? Moim zdanie są fajni bez tego :) W tym ich urok, że mają swoje ograniczenia :)))\nBebe 31.12.2014, 17:03\nBosko byłoby! Szczerze, tego oczekiwałam od Jeżycjady. Że Borejkównom i jej znajomym (gdzie jest Cesia? Gdzie kłamczucha?) będziemy towarzyszyć do starości, że niemal. Że będziemy sobie razem rosły. Strasznie mi brakuje widoków na wnętrza Pulpy, Idy czy Natalii.....Ach! Temat naprawdę pyszny! Dzieci Borejkównek doprawdy nie są mi aż tak pasjonujące.\nJózef jest jeszcze ok.\nSentyment mam może spaczony bo Wiewiór też mi z drewna pierścień zaręczynowy utoczył.\nAA 31.12.2014, 14:01\nNo ja nie czytała, a dziecko me po dwóch tomach podziękowało za współracę. Po wpisie nie Jareckiej to ja jednak pójdę do dziecka i z półki zabiorę i przeczytam ;-) I dziękuję Jareckiej za wspólnie spędzony rok. Pozdrawiam Agnieszka\nJarecka 31.12.2014, 15:06\nPo dwóch pierwszych tomach czy po dwóch jakichkolwiek?\nWypytaj co jej się nie podobało i koniecznie nam tu napisz, proszę!\nNo i przeczytaj sama :)\nAA 01.01.2015, 21:24\nZapytam. Sama jestem ciekawa co odpowie :-). Ostatnio odpowiedzi bywaja nie na temat. Dorasta :-). Dam znać. Teraz w kinie dziecko - recenzję filmu zadano:-)\nRetro blue 31.12.2014, 16:22\nA to sie kombajn celnie przejechal. Przeczytalam fszystkoo, ale w zyciu bym nie napisala tak dobrych recenzji.\nPrymus Schoppe , dziala mi na nerwy. Moj ulubiony meski bohater, to Bobcio. Czlowiek o nieograniczonej wyobrazni.. Mam na mysli dzialalnosc Bobcia w "Szostej klepce" ;)\nJarecka 01.01.2015, 14:45\nBobcio (nie mylić z Baltoną i Florianem ;)) wymiata. Fantastyczne dziecko, uwielbiam!\nmagda(c) 31.12.2014, 16:36\nA ja co jakiś czas wracam do Jeżycjady i czytam sobie i nic a nic mi nie przeszkadzają te wszystkie nieścisłości związane z datami, kolorami włosów czy czym tam jeszcze. Tylko niektórych bohaterów nie lubię (na przykład takiej Gabrysi. Miewa lepsze dni, ale czasami to mnie tak wnerwia!)\nA najgorsza scena ever!, to ta gdy Grzegorz kupuje zmywarkę, tata Borejko się wścieka a potem obydwaj się przepraszają tytułując się nawzajem "panem tego domu". Grr...\nI uwielbiam Bernarda z Brulionu Bebe. Nic nie poradzę, że mnie tam śmieszy do łez (za to w nowych częściach tylko irytuje).\nCzekam na drugą część kombajnu :)\nJarecka 01.01.2015, 14:52\nScena ze zmywarką denerwuje mnie z innego powodu: Ignac wpada w stoicki szał - a czy widział go kto w tym domu na zmywaku? CO sie piekli, jak nie jego działka? Jakby mu kto jego filorododendron wyniósł, niechby sie pieklił. Jak taki minimalista niech po sobie zmywa ręcznie, kto zabroni "panu tego domu?"\nBawi mnie potem niezwykle, ze Ignac staje się potem specem od ładowania zmywarki. Ja w domu nie śmiem zapakować zmywarki, bo nie zrobię tego tak dobrze jak Jarecki. Ale i tak uberładowaczem\nzmywarek jest mój teść. Jak jest w pobliżu, nikt nie odważy sie bałaganić w zmywarce.\nIgnac król zmywarki - to bardzo prawdopodobny obraz!\nSunsette 31.12.2014, 22:05\nKupuję każdy nowy tom, przyznaję. Z sentymentu. Pierwsza wpadła mi w ręce "Szósta klepka" (do tej pory najulubieńsza), a było to bardzo dawno temu, jestem bowiem w wieku okołopulpecjowym;) Zakochałam się wtedy w Jeżycjadzie, ale dla mnie ta prawdziwa kończy się na "Nutrii i Nerwusie", choć już w tej części niektóre sytuacje mnie rażą. Do starych tomów wracam często, nowe czytam i jakoś nie kuszą do powrotów. Ale kupuję - nie ma rady... Bo może coś się jeszcze zmieni na lepsze?\nPrzyznam się po cichu, że wątek z Natalią i Robrojkiem przemówił do mnie - jakoś tak skojarzyło mi się z "Rozważną i Romantyczną" (tak mi żal było półkownika Brandona;)) - szczególnie, że Robrojek w rzeczywistości nie jest tak wiekowy, jakby to wynikało z opisów i ilustracji;)\nPozdrawiam i dobrego 2015 życzę:)\nJarecka 01.01.2015, 14:55\nDla mnie osobiście Jeżycjada dzieli się na dwie części - do Nutrii i Nerwusa - i po Córce Robrojka. Córka Robrojka i Kalamburka to takie dwie samotne wyspy, jakby trochę poza serią; lubię obydwie. Te wyspy znaczy. Części Jeżycjady - różnie :)\nJarecka 01.01.2015, 14:56\nAch, i dziękuję za życzenia, wzajemnie!\nWiewióra 01.01.2015, 14:22\nCałą (choć teraz chyba nie cała bo nowe tomy wyszły i ich nie czytałam) Jezycjadę przeczytałam od deski do deski tylko raz. Sama mam tylko 5 czy 6 tomów i do nich wracam częściej. Nieustająco moja ukochana jest "Noelka", która przypominam sobie co święta, i "Opium w rosole" o jakże bliskiej mi Kresce, z sentymentem wracałam też do "Szóstej klepki" i filmowej wersji "Kłamczuchy". Jeżycjada ma w sobie cos magicznego choć przyznam, że te bardziej współczesne częsci juz mniej do mnie trafiają a ilość wątków i bohaterów powala.\nCudownego 2015 Wam zyczę!!!\nJarecka 01.01.2015, 15:01\nNie widziałam filmów na podstawie Jezycjady. Muszę to nadrobić. Ciekawe, czemu teraz nikt się za filnowanie J nie bierze. Toż to samograj! Może sama MM nie chce? Jej się Kłamczucha nie podobała...\nAnonimowy 03.01.2015, 21:09\nOch, Jarecka. Jakże mnie cieszy temat ten. Może jeszcze się rozpiszę. Niedawno odkryłam Forum ESD, gdzie krytykujemy te turboromanse, od pierwszego wejrzenia, a tu jeszcze rzeczywiście warto byłoby zwrócić uwagę na te dziwne pogonie chłopaczków za dziewczynami. Faktycznie: obraz zdziczenia? zaburzeń jakichś?\nJarecka 04.01.2015, 09:56\nCzyżby tego tematu forum jeszcze nie przewałkowało? Nie wierzę! :)))\nWiesz, nie lubię tam tych wycieczek do MM w stylu: nie zna się, jest słabo wykszatałcona (błagam!)... Fajnie sobie podystkutować o bohaterach bo to postaci fikcyjne i jeździć można po nich wte i wewte, ale ubliżanie autorce się nie godzi, to w złym stylu, to się nie mieści pod etykietą polemiki...\nAle ciekawa jestem diagnozy po co oni tak te króliczki gonią ... :)\nPrzypomniało mi się, ze kiedyś kolega mnie gonił po korytarzu w internacie i krzyczał: daj buzi! A ja uciekałam i się śmiałam, bo to była zgrywa; byliśmy też trzeźwi :)\nMatka Kaszubka 21.12.2015, 23:28\nCudny ten kombajn - uśmiałam się przednio! Zwłaszcza, że mam bardzo podobne odczucia co do Jeżycjady - jej jakość stacza się po równi pochyłej w ciągu kolejnych tomów. A szkoda. Dziękuję za cudną rozrywkę podczas czytania tych recenzji.\ngnom 25.03.2016, 17:42\nJa nigdy Jeżycjady nie określałam w kategoriach "realne", "prawdziwe", "życiowe". To znaczy owszem, życiowe tak, ale niekoniecznie w ten dokładnie sposób. Były z pewnością sytuacje, dialogi, które mnie irytowały, ale nawet ich nie pamiętam, bo całość jawi mi się jako taka mityczna pełna szczęśliwości wyspa. To nie ma być realne - ma być ciepłe, wesołe, nostalgiczne, takie z lekka... nierealne właśnie, delikatnie przesadzone.\nZabrałam się za Jeżycjadę niedawno, jako nastolatka przeczytałam może ze dwa tomy. I uwielbiam. Mimo że dla mnie, przez pryzmat moich doświadczeń, jest ona niemal CAŁKOWICIE odrealniona ;)\nAnia 22.06.2017, 14:00\nCudowne :) muszę wrócić do Nutrii i Nerwusa - ach, te pachnące letnie noce, zupki gazpaczo i narady czarownic :)\nNie mogę wybaczyć Pani MM ukatrupienia wątku Nerwusa i związania Nutrii z Robrojkiem, wypieram ten fakt!\nA w ogóle to cudowny blog, podziwiam rozliczne talenta i pozdrawiam autorkę! :)\nW rozbłysku racy\nNa koniec roku o kończeniu, czyli list otwarty do ...\nLiryka, epika i dramat\nPoduszka z krokodylami


Z zamkniętymi oczami unoszę się na plecach tuż przy powierzchni basenu z morską wodą. Moja głowa błyskawicznie zamienia się w małą radiostację. Wyraźnie słyszę jakby ktoś obok nadawał sygnały radiowe, raz krótsze, raz dłuższe. One nie pochodzą znad powierzchni wody tylko jakby z jej wnętrza. Czuje delikatny dotyk i plusk wody. Tak, tuż przy mojej głowie. Zbliżają się do mnie, opierają swoje pyski na moje potylicy, a potem lekko oddalają aby za moment znowu mnie dotknąć. Nie boję się. Jedyna myśl jaka do mnie dociera to ta że czuje spokój i narastające uczucie relaksu. Nie chcę aby ktoś przerwał tę chwilkę. Po jakimś czasie czuje uścisk dłoni - to Evgeny - terapeuta, który jest tuż obok mnie w wodzie, daje mi znak, że czas na przerwę chwilę przerwy od sonarowania przez delfiny.\nCofnijmy się kilka miesięcy wcześniej. Wieczór. Dzieci biegają po domu. Włączony Mac z facebookiem w przeglądarce leży na wyspie kuchennej. Z jego głośnika wydobywa się głos kobiety. Trwa właśnie bardzo ciekawy live streaming wykładu Beaty - psychologa i mamy nastoletniego dziecka z ASD. Beata opowiada o swoich doświadczeniach jako mama i terapeutka dziecka. Pomyślałam: ciekawa kobieta z ciekawym bagażem doświadczeń, może kiedyś ją poznam. Za kilka tygodni ta sama magiczna kobieta wchodzi do mojego domu. Przeczytała mojego bloga, zainteresowała się terapią w Kijowie i napisała do mnie. Podczas wizyty wspomina o delfinoterapii, podczas której jej syn zaczął mówić. Ciarki przechodzą mi po całym ciele słuchając tej opowieści. Mówi też o swoich niesamowicie mocnych odczuciach gdy sama weszła do wody z delfinami. Mówiła o tym z takim przejęciem że po jej wyjściu długo jeszcze myślałam o delfinach. Co takiego jest w tych ssakach że aż tak ją oczarowały? Czy faktycznie posiadają więcej czakr niż ludzie, czy mają super-moce niczym spiderman ;)? Jej opowieść zasiała ziarno w głowie, a jako, że moja głowa jest dość żyzną krainą do rozwoju marzeń, ziarno zakiełkowało aby dojrzeć i stać się rzeczywistością.\nZobacz wideo relację na Youtube : tutaj\nI w taki właśnie sposób w sierpniowe popołudnie po raz pierwszy raz pojawiliśmy się w delfinarium NEMO w Charkowie na Ukrainie. Przejechaliśmy tam wprost po tournee szpitalnym najpierw na Oddziale Immunologii w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie i pobycie w Kijowie na wlewie immunoglobulin.\nPrzy kasie przywitał mnie sympatyczny człowiek Evgeny. Mówił o tym że udowodniono, że kontakt z delfinem powoduje produkcję ogromnej ilości seratoniny i endorfiny. Wielu rodziców podczas lub po terapii zauważa zmiany u swoich dzieci. Oprowadził nas po delfinarium, przedstawił terapeutów i pływające w dużym basenie delfiny. Każdy z delfinów miał swoja historię i ewidentnie nie był tylko “zwierzęciem’ dla niego ale kimś ważnym. Zastanawiałam się jak Evgeny je rozróżnia skoro wyglądają tak podobnie, no może poza japońskimi białymi bestiami, które zdecydowanie odróżniały się od pozostałych.\nMoje dzieci z zainteresowaniem obserwowały delfiny w basenie. Widok był naprawdę imponujący. Spodziewałam się 2-3 delfinów, ale nie całej ławicy! Gdy dzieci przebrane w pianki pływackie miały samodzielnie z instruktorami powędrować w ich stronę, na środek podestu, zaczęły się mocno niepokoić. Gdy były już na podeście, te duże czarne bestie wypłynęły z wody na podest i otoczyły moje małe krasnoludki. Mina krasnoludków mówiła jednoznacznie: “Uruchomić procedurę ucieczki i to NATYCHMIAST bo te czarne bestie na zjedzą!” .\nNa szczęście programy wprowadzające do terapii z delfinami zawierają elementy zabawy dziecka z delfinami, głaskania go, mycia tańczenia z nim czy pojenia wodą ;) a terapeuci w NEMO doskonale wiedzieli jak oswoić dzieci z delfinami. Po takim wprowadzeniu dzieci już uspokoiły się, a potem przyszedł czas na to kontynuować terapię już w wodzie.\nJako że woda to drugi żywioł Ania i Mikusia więc to zdecydowanie nie trzeba było 2 razy im powtarzać aby do niej wskoczyć.\nZa moment dzieci płynęły na brzuchach delfinów trzymając się ich płetw wokół basenu z twarzą uśmiechnięta od ucha do ucha. Im szybciej płynął delfin, tym uśmiech na twarzy był szerszy.\nByły i te gorsze chwile, gdy trzeba było leżeć w wodzie na plecach a delfiny sonarowały mózgi dzieci. Dzieciaki nie przepadają za tą pozycją, ale ten element jest jednym z kluczowych podczas delfinoterapii.\nJeśli nadal zastanawiasz się co u licha znaczny słowo sonarowanie przez delfina to już wyjaśniam:\nTo proces w którym dziecko wystawione jest bezpośrednio na działanie ultradźwięków wydawanych przez delfina. Dziecko leży na plecach a delfin bezpośrednio swoim pyskiem dotyka głowy dziecka wydając ultradźwięki. Najczęściej sonarowanie odbywa się w wodzie. Ale widziałam też dziewczynkę której stan skóry (choroba genetyczna) nie pozwalał na wejście do słonej wody i sonarowanie odbywało się na powierzchni.\nWg publikacji: Delfiny wydzielając ultradźwięki, które wprowadzają mózg dziecka w stan alfa, który jest stanem wyjątkowej chłonności czyli zwiększa możliwość nauki. Jeżeli więc po delfinoterapii stymulujemy (ćwiczymy) dziecko zgodnie z jego potrzebami (rehabilitacja ruchowa, intelektualna, logopedia itp.) może ono przyswoić bodźce zewnętrzne znacznie szybciej lub dokładniej.”\nWiele ciekawych publikacji i prac na temat delfinoterapii i jej skuteczności znajdziecie na stronie Dobrej Wioski:\nW języku polskim dostępne są między innymi opracowania:\n“Delfinoterapia jako rodzaj pomocy dla dzieci z opóźnieniem w rozwoju oraz metoda wpływająca na rozwój w komunikacji. “\n„Mikropolaryzacja i delfinoterapia w terapii zaburzeń mowy” – artykuł dr Eleny Chuprikowej oraz dr Oksany Dąbrowskiej”\nKażda z 10 sesji delfinoterapii trwała 30 minut. Każde dziecko miało własnego trenera. Dzieci wchodziły razem na podest, ale już osobno odbywały terapię ze “swoimi delfinami” i trenerami. Najbardziej przyjemną dla nich chwila było to gdy mogły popływać z delfinami trzymając się ich płetw. To była zawsze nagrodą :-)\nEvgeny wspomniał mi że potrzebne jest przynajmniej 4 sesje delfinoterapii aby mieć szansę na widoczne efekty.\nInstruktorzy mówili do dzieci po angielsku, z nami komunikując się też w języku angielskim. Dla mojego synka wyraźnie nie było to problemem ( on nadal więcej mówi po angielsku niż po polsku), Ania widziałam że domyślała się z kontekstu sytuacji o co chodzi. Zatem o ile język polski pewnie były mile widzianym dodatkiem, to nie on był tutaj kluczowy i jego brak nie był zasadniczo problemem.\nPo kilku sesjach delfinoterapii zauważyłam, że moja córeczka Ania ma w sobie o wiele więcej motywacji i energii . Wcześniej marudziła przy każdym małym spacerze, kazała się nosić na rękach, a teraz była w stanie przespacerować samodzielnie nawet 16 km dziennie i dopiero zasygnalizować zmęczenie. Uruchomiło u niej się myślenie logiczne: przyczyna-skutek. Uruchomienie prysznicu, otwieranie drzwi, zapamiętanie historii czynności następującej po sobie stanowiło wcześniej dla niej problem ,a teraz tak nagle zaczęła to robić. Stała się bardziej cierpliwa, uważna, analizująca ryzyko, wciągająca brata bliźniaka Mikołaja i inne dzieci do zabawy.\nNa ukraińskim placu zabaw nadal bawiła się w przesypywanie piasku jak zawsze, tylko teraz robiła to już nie sama, a w gronie kilku innych dzieci przesypujących jak ona piasek ;)\nW wakacje gdy jestem z dziećmi 2-3 tygodnie 24 godziny na dobę non-stop są zawsze dla mnie czasem gdy odkrywam dzieci na nowo, ale teraz każdy dzień był takim odkryciem.\nDwa tygodnie delfinoterapii terapii w Charkowie minęło bardzo szybko.\nOczywiście patrząc na dzieci i ich radość z przebywania z delfinami nie mogłam sama nie spróbować delfinoterapii na własnej skórze. Zapewne to za mało aby zmienić mój mózg z poczwarki w motyla ;) , ale wystarczająco aby poczuć na własnej skórze tę niesamowitą moc jaka bije od delfinów podczas sonarowania oraz przekonać się jak niesamowite i sympatyczne to są zwierzęta.\nKażdy z delfinów był inny, miał inny charakter, jeden z delfinów domagał się buziaków, a inny mały delfin przypłynął cały czas aby robić dowcipy. Te duże czarne bestie tak naprawdę okazały się przesymatycznymi zwierzętami w wolnym czasie domagającymi się zabawy i pieszczot ze strony opiekunów. Białe japońskie delfiny mimo że były ogromne, były bardzo płochliwe i swój wolny czas spędzały głównie na zabawie.\nGdy Ania wróciła do przedszkola po 3 tygodniowej przerwie zaskoczyła również swoich terapeutów swoją pozytywną zmianą. To nowa Ania, uważna, zmotywowana, potrafiąca rozwiązać już proste zadania logiczne i chętna do nauki na co dzień, ale też aktywująca inne dzieci do zabawy. Bardzo poprawiła się jej zwiększona uważność i naśladownictwo. Do domu przynosi pochwały od trenerów judo i pływania za swoje postępy i motywację do treningów i nauki.\nMała Ania podczas delfinoterapii nie zaczęła mówić tak jak syn Beaty, ale mimo tego mam wrażenie że teraz naprawdę potrafimy dogadać się nawet bez słów bo już nie jesteśmy w 2 różnych światach.\nZapytacie zapewne czy uważam, że ten skok rozwojowy to zasługa delfinoterapii - jest na to spora szansa.\nJednak warto też dodać iż w tym samym czasie Ania zaczęła od nowa terapię immunoglobulinami w Kijowie po wygaszeniu napadów padaczkowych oraz terapia mitochondrialną dr. Kucery. Być może wszystkie z wymienionych rzeczy na raz, a być może jedna z tych rzeczy zadziałały na tak widoczną przemianę.\nGdyby to był projekt w pracy to już dawno włączone były by co najmniej testy A/B aby odpowiedzieć na to pytanie, jednak tutaj jestem mamą która cieszy się każdym dobrym krokiem w stronę zdrowia swojego dziecka i po prostu kontynuuje te terapie :-).\nTuż pod powierzchnią wody z sonarującymi mnie delfinami znalazłam tak bardzo upragniony i dawno utracony spokój. Ten spokój daje mi przekonanie że będzie dobrze :-).\nZ pomocą delfinów zdałam sobie sprawę że bardzo potrzebuje przywrócić swój świat wywrócony przez autyzm, choroby dzieci do równowagi. I tej równowagi w życiu Wam również drodzy czytelnicy życzę!\nZobacz wideo relację z pływania dzieci na Youtube : tutaj\noraz Anię pod koniec delfinoterapii na YouTube: tutaj\nDOLPHIN ASSISTED THERAPY in autism


Wiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Na luzie » Refleksje przechery 5/13\nData dodania: 2013-02-10 09:22\nWielotygodniowe odgłosy życia publicznego, ze szczególnym uwzględnieniem pyskówek osobników płci obojga, wybranych i upoważnionych do stanowienia praw, według jakich my – ich wyborcy, powinniśmy iść przez życie…\n... w kraju wielokrotnie odnawianym na mapie Europy, sprowadzić można w zasadzie do dwóch słów: forsa i baby.\nNajpierw, rzecz jasna była awantura o baby; wszak panie mają pierwszeństwo.\nBez powracania do szczegółów, znanych nam wszystkim i jak zwykle, miętolonych w telewizji do kompletnego zrzygania – całkiem z boku i cichcem przemknęła w radio znamienna rozmowa ze znana aktorką, grającą w tak długim tasiemcu telewizyjnym, że będąc w nastroju masochistycznym wystarczy obejrzeć co piąty odcinek, aby wiedzieć, że pani Dykiel ciągle piecze placki we własnej kuchni\nbez zezwolenia San-Epidu, pani Guzik bez względu na makijaż ma twarz i maniery rasowej wiejskiej dziouchy, dozorca wspólnego osiedla stał się cenionym radnym miejskim, a podstarzałemu prawnikowi natura przywróciła zdolności rozrodcze.\nWracając jednak do pani Dykiel, znana ta i ceniona aktorka, pozwoliła sobie użyć słowa „pożydzić” na okoliczność skąpstwa w sprawie serialowego kalendarza.\nNatychmiastowy i przesadny w swej poprawności politycznej wrzask na temat mało znanego słowa, ustawił panią Dykiel wśród domniemanych żydożerców i zrodził w odpowiedzi słowo „dykielić”.\nRadiowa hucpa zainteresowała mnie o tyle, że „pożydzić” (poskąpić, nie dać szmalu) jest słowem tak staro-gwarowym, że prowadzący rozmowę nie od razu je zrozumiał.\nJednakże, po przeszukaniu słowników, w odwecie, oraz w ramach przesadnej poprawności politycznej, stworzone zostało natychmiast słowo „dykielić”, czyli pieprzyć bez zastanowienia; definicja elegancka określa dykielenie jako „"Używanie publicznie rasistowsko nacechowanych słów bez krzty refleksji i w stanie niezmąconego samozadowolenia". *\nW tym momencie stwierdzam, że moje widzenie tego, co się ostatnio dzieje w sejmie, zyskało adekwatne określenie i tego będę się trzymać.\nWobec czego doszłam do wniosku, że najnowsze dykielenie z prawej strony polskiej ściany płaczu, dotyczy od kilku dni spraw budżetowo – unijnych; ponieważ jednak na sprawach finansowych przekraczających zagospodarowanie stu złotych, nie znam się ani trochę, posłużę się – dla podniesienia wiedzy ekonomicznej pouczającym wykładem dwóch panów, też znanych aktorów:\nco uważam za najbardziej adekwatne zakończenie refleksji na tematy bieżące, ze słynną aktorką w tle.\nW oparciu o: gazeta.pl\nTagi: sejm ekonomia YouTube Baby Wykład forsa dyskuje pożydzic dykielenie\nDziwne w kraju nad Wisła jest to, że ponoć w 2013 roku ponad 90% obywateli Polski było Żydami; wszak Żydem jest każda osoba, która uznaje za swego Pana (króla) Jezusa Króla Żydowskiego (tytuł ten według Ewangelii nadał jemu namiestnik Cezara).\nZapomniałem dodać... jeśli wiemy czym jest humor to tym samym "czym nie jest".\nOczywiście Pani Krystyno. Śmiać się z "kogoś" to czynność łatwa, lekka i przyjemna. Z siebie zaś - wymaga poczucia humoru i dystansu. Dla niektórych jest bolesna ponad miarę.\nA ja myślę, że chodzi tu o rodzaj poczucia humoru. Śmieszą mnie szmoncesy, ale zniesmaczyła mnie pani Dykiel. Jeśli była to z jej strony niezręczność, powinna przeprosić.\nTłumaczenie, że słowo lub zwrot są od dawna w użyciu, jakoś do mnie nie przemawia. Jest wiele innych, których nie użyła.\nFelieton Pani Jadwigi wymaga jak sądzę kilku dodania kilku słów na tema poczucia humoru. Ten problem widzieli już i Kant i Schopenhauer. Jak pamiętam sugerowali, że humor to niespójność pomiędzy oczekiwaniami, a rozwojem wydarzeń. Osobiście bardziej trafia mi do przekonania definicja Petera Mc Grawa, która brzmi mniej więcej tak: łatwo przychodzi nam się śmiać nawet z największych tragedii jeśli zachowujemy do niej psychologiczny dystans.\nPani Krystyno, nie trzeba szukać aż w Brazylii. "Poliaczka" w Rosji oznacza to samo.\nDobrze o tym pamiętać, gdy jest się kobietą z Polski i nie mówić jestem poliaczka.\nW Brazylii do dzisiaj Polacca (Polka), to prostytutka. Mało kto wie, jak sobie zasłużyłyśmy na ten honor. Jestem za zasadą" Nie rób drugiemu, co tobie niemiłe".\n"... w kraju wielokrotnie odnawianym na mapie Europy, sprowadzić można w zasadzie do dwóch słów: forsa i baby.\nDorzucił bym trzecie - "któsiostwo", "ważniakostwo", "huraburactwo" (od hura-bura). Patrz - Rydzyk, Kaczyński.\nPanowie! Ponieważ dyskusja wchodzi na szczyty poprawności w sprawie poprawności, przywołam tu przykład klasyczny, niepowtarzalny i nieosiągalny przez wspólczesnych cenzorów i autocenzorów. Ja to pamiętam, osobom młodszym pozwalam sobie przypomnieć, a całkiem młodzi niechaj się kształcą na najlepszych wzorach. :)\nAntysemityzm teraz jest nie na czasie. Pogadajmy o homoseksualiźmie. W zasadzie nic nie stoi na przeszkodzie, aby połączyć dwa w jednym:\n— Co się stało? Wytrzymaliście Stalina, Chruszczowa, Breżniewa, pierestrojkę i kryzys, a teraz, gdy nareszcie można odetchnąć, chcecie emigrować na stare lata?\n— To z powodu homoseksualizmu.\n— Przecież u was z tym wszystko w porządku!\n— U mnie w porządku, ale widzę co się dzieje. Za Stalina homoseksualistów rozstrzeliwali. Za Chruszczowa wsadzali do paki. Za Breżniewa — przymusowo leczyli. Za Gorbaczowa przestali się nimi zajmować, a potem homoseksualizm zrobił się modny. To ja chcę wyjechać, póki jeszce nie jest obowiązkowy.


Sprzedaż na części-przepisy : Przepisy, ubezpieczenie\nSprzedaż na części-przepisy\nCzy orientuje się ktos, na jakich zasadach można sprzedać samochód na części poza granicami naszego kraju? Domyslam sie ze na zachodzie, podobnie jak w PL trzeba miec pozwolenie. A jak jest na wschodzie?\nRejestracja: 11 Lut 2012, 15:47\nCo jeśli nie zgłoszę sprzedaży auta?jakie ubezpieczenie przy przewozie przez Europe na rej. eksp\nTagi: przepisy, samochód, sprzedam, sprzedaż, części\n173,00 PLN Yato YT-09740 67,90 PLN Vorel 81109 198,00 PLN Klucze marki Honiton\nMercedes-Benz ZetrosW Dusseldorfie trwają właśnie międzynarodowe targi pojazdów kempingowych. Jedną z gwiazd imprezy jest zbudowane w oparciu o podzespoły Unimoga auto o nazwie . Zetros oferowany jest przez niemiecką markę od 2008 roku. Auto ...Adam Małysz wystartuje za kierownicą ...W nadchodzącym sezonie kierowca Orlen Teamu przygotowanym przez firmę X-Raid. Adam Małysz i Rafał Marton wystartują w wybranych rundach Pucharu Świata Cross Country oraz w kolejnej edycji legendarnego rajdu Dakar. "Od ...Odtwarzacz Amazon Cloud Music Player ...W nieskończenie wielkim zbiorze danych światowego Internetu, tak zwanej Chmurze, fani muzyki mogą przechowywać swoje ulubione utwory i wywoływać je wszędzie za pośrednictwem komputera czy smartfonu – a teraz także dzięki ...


Najwierniejsi przyjaciele człowieka – Raskon\nKwiecień 21, 2013 admin Leave a comment\nCzęsto zastanawiamy się, czy zwierzęta faktycznie są najbardziej wiernymi z możliwych towarzyszy człowieka. I tak jest w rzeczywistości. Domowi pupile nigdy nas nie zawiodą, nie sprawią nam nieoczekiwanej przykrości, nie złamią danego słowa i nie będą nas obgadywali za naszymi plecami. Co najważniejsze, domowi pupile kochają bezwarunkowo i niepowtarzalnie. Nie ma możliwości, aby nasze zwierzątko przestało nas kochać i uznawać za wzór i autorytet. Nawet jeśli czasem tracimy cierpliwość, lub nie mamy możliwości poświęcenia zwierzęciu tyle czasu ile potrzebuje, nie straci ono do nas zaufania i bezgranicznego uczucia jakim nas bez najmniejszych wątpliwości darzy. Domowe zwierzęta nie potrzebują wiele. Szczególnie jeśli są kotami. Posiadając w domu kota nie musimy nawet martwić się tym aby szybko wracać do domu, ponieważ koty doskonale radzą sobie bez obecności swojego państwa. Bardzo szybko uczą się załatwiać swoje potrzeby w kuwecie, są ogromnymi czyściochami i zawsze przykładają uwagę do swojej higieny. Nigdy nie będą nam miały za złe tego, że zostaną nawet na kilka dni same w domu, jeśli oczywiście w tym czasie będą miały dostęp do swojej karmy i świeżej, czystej wody. Natomiast po naszym powrocie na pewno szybko zaczną nam okazywać jak bardzo się za nami stęskniły. Nie ma nic przyjemniejszego niż powitanie mruczącego z zadowolenia kociaka po otworzeniu drzwi wejściowych. Posiadanie zwierzęcia, budzi nieznane pokłady empatii w ludziach i sprawia wiele radości zwierzętom, które stają się rozpieszczane i szczęśliwe.\nPies najlepszym przyjacielem człowieka Każdy z nas zna powiedzenie, że najlepszym i najbardziej oddanym przyjacielem człowieka jest oczywiście pies. Nikt tak jak pies nie wyczuje nastroju swojego pana. Jeśli widzi, że jest on smutny i zrezygnowany, albo z bezsilności popłakuje, zaraz zja...\nInteligentna tresura Inwestując w psa, już od samego początku, powinniśmy przykładać ogromną wagę do jego pozytywnej tresury. I tak właśnie profesjonalni, psi nauczyciele przekonują, że najlepiej jest zacząć tresurę u półrocznego psa. Będzie ona najbardziej efektywna i ...\nRasy idealne dla dzieci Kiedy rodzina decyduje się na posiadanie psa i jeśli w tej rodzinie są dzieci, bardzo ważne jest to, aby wybrana rasa była przede wszystkim łagodna. Zaraz potem powinna być po prostu przyjacielsko nastawiona do dzieci. Najlepsza rasą do domu gdzie j...\nWierni przyjaciele Czworonogi są bez najmniejszych wątpliwości najbardziej wiernymi stworzeniami na ziemi. Szczególnie jeśli mamy na myśli doskonałej jakości uczucia, którymi darzą ludzi. Kupując pieska pragniemy, aby towarzyszył on nam w życiu rodzinnym, urozmaicał j...\nOddany kompan Niezależnie od tego gdzie się wybieramy i co zamierzamy robić, jeśli posiadamy psa z największa przyjemnością pójdzie z nami. Dlatego naprawdę warto po prostu poddać się tej niebywałej, bezwarunkowej miłości i cieszyć się z tego, że posiada się taki...\nFutrzana empatia na czterech łapach Jeśli pies jest duży, puszysty i na dodatek niewiarygodnie cierpliwy i spokojny, mówi się często, że posiada się w domu futrzaną empatię na czterech łapach. Dzięki temu na pewno nikt nie będzie mógł powiedzieć, że w domu brakuje ciepła i serdecznośc...\nwww.pomelac.pl/pl/wilgotnosciomierze/0,-8,0 zpts.pl/pl/oferta/agroinvest/termoizolacje/ http://www.ekoplon.pl


Recenzja gry planszowej Takenoko. Uratuj cesarski ogród przed głodną pandą - Ekspert Ceneo\nRelacje Japonii i Chin nigdy nie były tak dobre. Chiński cesarz w celu podkreślenia szacunku oraz sympatii, podarował władcy Japonii symbol świętości - słodkiego misia pandę. Jednak rozkoszności zwierzęcia dorównuje także inna cecha - wilczy apetyt! Wciel się w rolę cesarskiego ogrodnika, zadbaj o ogród pełen bambusowych przysmaków, nie pozwól aby zwierzę było głodne i wygraj grę. Zapraszamy do recenzji gry planszowej Takenoko.\nTakenoko - ciekawa gra oparta na prostych zasadach\nGra planszowa Takenoko opiera się na bardzo prostych zasadach, co jednocześnie stanowi jej ogromną zaletę. Gracz wciela się w dwie postacie. Pierwszą z nich jest ogrodnik, który ma za zadanie zadbać o cesarski ogród, umożliwiając wzrost ulubionego przysmaku pandy, czyli pędów bambusa. Drugą postacią jest głodna panda. Jakie jest jej zadanie? To chyba oczywiste - pożeranie tego, co wyhoduje ogrodnik.\nPrzeczytaj również: Recenzja gry planszowej Spartakus Krew i Zdrada\nSkąd dowiedzieć się, jakie dokładnie zadania stoją przed postaciami? Z tzw. kart celu, które określają różnorodne zlecenia dla pandy (zjadanie odpowiedniej ilości i rodzaju bambusa), ogrodnika (wyhodowanie konkretnych, czasem kilkuelementowych pędów) oraz zadbanie o rozrost ogrodu (dokładanie kolorowych kafelek, które jednocześnie stanowią planszę). Każde wykonane zadanie jest odpowiednio punktowane.\nTura gracza krok po kroku w grze planoszwej Takenoko\nKażdą turę rozpoczynamy rzutem kostką, która symbolizuje odmienne stany pogody. Losowo wyrzucone słońce, deszcz, pochmurny dzień, burza lub wiatr wpływają znacząco na liczbę ruchów, ich zakres i przywileje. I tak dla przykładu uderzenie pioruna, który przestraszy pandę, powoduje, że możemy ją umieścić na dowolnym miejscu na planszy, co w przypadku chęci pożarcia określonego pędu bambusa może okazać się całkiem przydatne. Jest to ciekawe rozwiązanie, ponieważ dzięki temu gra zyskuje na ogromnej losowości i nieprzewidywalności, dzięki czemu nawet po kilkunastu rozgrywkach nie staje się nudna.\nPo wykonaniu odpowiedniej liczby zadań z kart celu (w zależności od ilości uczestników zabawy, jest to od 7 do 9 zadań), gracza odwiedza chiński cesarz (jest to bonus w postaci dwóch dodatkowych punktów) oraz następuje liczenie punktów. Ciekawostką jest fakt, że ze względu na odmiennie punktowane zadania, nie zawsze wygra ten, kto pierwszy osiągnął wszystkie cele! Dzięki temu gra planszowa Takenoko do samego końca trzyma graczy w niepewności.\nTo nie koniec zabawy! Poznaj Takenoko: Chibis\nW związku z dużym zainteresowaniem grą planszową Takenoko, powstał popularny dodatek Takenoko: Chibis. Dbanie o bambusowy ogród wraz z pandą to wyzwanie? Nie lada zaskoczeniem będzie dla ciebie podarowana przez cesarza Chin pani panda wraz z gromadką BARDZO głodnych pandziątek. Dla osób poszukujących nowych rozwiązań po miesiącach spędzonych z Takanoko, dodatek pozwoli na nowo odkryć możliwości tej ciekawej i barwnej gry planszowej.\nPrzyjemny czas dla par oraz całej rodziny\nTakenoko to gra planszowa na przyjemny wieczór, mile spędzony weekend, a także chwile relaksu w gronie najbliższych. Mimo obecności zupełnie prostych - jak i nieco bardziej skomplikowanych i rozbudowanych - zadań z kart celu, twórca Takenoko skonstruował ją tak, by gracz wykonywał akcje intuicyjnie, niezbyt główkując nad każdym ruchem. Dla najmłodszych graczy istnieje możliwość po prostu ominięcia jednego z cięższych zadań, za co nie są przyznawane ujemne punkty. Warto podkreślić fakt, że nie jest to gra, wymagająca dużej liczby uczestników. Do rozgrywki wystarczy para, rodzeństwo albo czteroosobowa rodzina.\nKomu zatem spodoba się Takenoko? Największą zaletą tej gry planszowej jest jej uniwersalność. Gra planszowa Takenoko może być prezentem zarówno dla dzieci na dzień dziecka, jak również dla dorosłych. Posiada ona cechy idealnej gry familijnej. Brak konieczności obmyślania trudnych strategii, grania „przeciwko innym” oraz skupienie się na wykonywaniu własnych celów, sprawiają, że gra planszowa w ogólnym odbiorze jest bardzo pozytywna.\nMimo pozornie przeciwstawnych sobie zadań (ogrodnik hoduje bambusy, panda je zjada), wzajemne przeszkadzanie sobie w zdobyciu celu wydaje się bardziej śmieszne, niż denerwujące. Na planszówkowym rynku często mamy do czynienia z grami opierającymi się głównie na wypełnianiu zadań „przeciwko” innym członkom zabawy, co często może skończyć się nawet „cichymi dniami” wśród domowników.\nOprócz samej rozgrywki warto również wspomnieć o oprawie graficznej i wykonaniu poszczególnych elementów. Wszystko utrzymane jest w przyjemnym dla oka bajkowym świecie. Wystarczy spojrzeć na kafelki tworzące planszę aby zauważyć precyzję szaty graficznej. Wykonanie pozostałych elementów, takich jak figurki pandy i ogrodnika, również jest zadowalające i solidne, dzięki czemu najprościej mówiąc - nie tak łatwo ją zniszczyć.\nZastanawiasz się jaki jest odpowiedni prezent dla znajomych, na dzień dziecka lub urodziny kogoś bliskiego? Jeśli chcesz podarować mniej standardowy prezent, a przy tym zagwarantować uśmiech i niepowtarzalną atmosferę, to gra planszowa Takenoko jest właśnie dla ciebie.\nRanking najlepszych gier planszowych dla dzieci\nRecenzja gry karcianej Keyforge: Zew Archontów\nPlanszówki podobne do Monopoly\nRecenzja gry planszowej Discover: Nieznane lądy


Bezglutenowe pączki wsparły akcję charytatywną w Lesznie | Bezglutenowa mama\nBezglutenowe pączki wsparły akcję charytatywną w Lesznie\nTo był wyjątkowy Tłusty Czwartek, bo dzięki inicjatywie nauczycielki ze Szkoły Podstawowej nr 7 w Lesznie uczniowie na diecie bezglutenowej podobnie jak rówieśnicy mogli zajadać się na przerwach pączkami. Bezglutenowymi pączkami oczywiście. Dodatkowo wsparli akcję charytatywną „Pączki do Rączki”, bo wszystkie pieniądze ze sprzedaży tych słodkości trafiły na leczenie trójki dzieci z Leszna. Wart podkreślenia jest fakt, że pączki bezglutenowe na akcję przekazała nieodpłatnie piekarnia Putka bez glutenu.\nPieniądze z bezglutenowych pączków pomogą chorym dzieciom\nBezglutenowe pączki z piekarni Putka bez glutenu dotarły do Leszna kurierem w środę, 27 lutego. Bezglutenowa Mama przepakowała je w pojedyncze opakowania, zapieczętowała i w Tłusty Czwartek z samego rana dostarczyła do szkoły Podstawowej nr 7. Osobiście odebrała je Kamila Jęśkowiak, nauczycielka odpowiedzialna za bezglutenową część akcji.\nWszystkie bezglutenowe pączki trafiły do uczniów i nauczycieli, którzy je wcześniej zamówili – relacjonowała Kamila. – Kilka sztuk, które zostało, od razu wykupili moi glutenowi uczniowie. Zjedli je ze smakiem, podkreślając, że są pyszne.\nAkcja „Pączki do Rączki” jest organizowana w Lesznie od kilku lat, uczestniczą w niej szkoły i przedszkola miejskie. Z nauczycielką z SP 7 mamy pomysł by w Tłusty Czwartek 2010 bezglutenową edycją objąć całe miasto. Trzymajcie kciuki 🙂\nKLIK- CZYTAJ WIĘCEJ O BEZGLUTENOWEJ EDYCJI CHARYTATYWNEJ AKCJI PĄCZKI DO RĄCZKI W LESZNIE\nZOBACZ NA FILMIE, JAK BEZGLUTENOWA MAMA PRZYGOTOWUJE TRADYCYJNE PĄCZKI BEZGLUTENOWE\nMarta Krzyżanowska-Sołtysiak2019-03-04T21:27:00+00:004 marca 2019|


Czapka dla bobaska – czym okryć głowę malutkiego dziecka? » Najlepsza zabawa pod słońcem\nCzapka dla bobaska – czym okryć głowę malutkiego dziecka?\nCzapeczka, kapelusik bądź chusta – to okrycia głowy, jakie na ogół nabywamy dla niemowlęcia. Ale czy z pewnością wiemy, kiedy jakie okrycie główki wkładać? I na co kierować uwagę w czasie zakupów, by doskonale je dopasować? Sprawdź, kiedy czapka jest konieczna, a kiedy możemy jej niemowlęciu nie wkładać.\nKiedy porównasz wymiary główki niemowlaczka z rozmiarem całego jego ciałka, prawdopodobnie zauważysz, iż jest ona nieproporcjonalnie duża.\nA jest tak dlatego, że to właśnie główką dziecko toruje sobie drogę na świat. Wielka głowa chroni delikatne kości ramion oraz obojczyków przed defektami, do jakich mogłoby dojść, kiedy latorośl przeciska się poprzez kanał rodny. Jednak jest także i druga strona medalu. Po porodzie maluszek ma nie do końca wydajny system termoregulacji, stąd też poprzez głowę traci sporo ciepła. Ażeby ustrzec potomka przed wyziębieniem, należy ją więc właściwie chronić - najlepiej czapką.\nJeszcze do niedawna pokutował zwyczaj, ażeby niemowlętom do czasu ukończenia trzeciego miesiąca życia wkładać czapkę w domu. Dzisiaj wiemy, że nie ma takiej potrzeby, a czasem jest to wręcz szkodliwe, jako że dziecko leżące w czapce w mieszkaniu, szczególnie w nagrzanym wnętrzu, może się przegrzać. Można jednak zrobić wyjątek i zakładać maleństwu czapkę po kąpieli, na blisko pół godziny – jednak tylko wówczas, jeśli kąpiecie szkraba w nagrzanej łazience, a później przenosicie do znacznie od niej chłodniejszego pokoju.\nMusisz udzielić sobie odpowiedzi na pytanie, czy informacje, które omawiają prezentowany wątek, są wystarczające. Jeżeli nie, to przejrzyj stronę www (https://fsa.edu.pl/), która zawiera ważne wiadomości.\nPowinny to być jednak czapki dla noworodka lekkie – najodpowiedniej uszyte z bawełny, która przepuszcza powietrze Szukasz najlepszych czapek dla noworodków?.\nCzapeczka musi doskonale przylegać do głowy, lecz nie może być nazbyt ciasna, ażeby nie cisnęła głowy bobasa oraz nie zostawiała na jego skórze bolesnych odcisków. Czapki zimowe dla dziewczynki mogą być wykonane także z bawełny, jednakże z o wiele grubszej tkaniny.\nTags: Wnętrza, zakup, konie


błyskawiczna róża - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 4 z 4 znalezionych dla zapytania błyskawiczna róża w sklepie Artillo\nBłyskawiczna róża- broszka w formie róży, wykonana z metalowego zamka błyskawicznego. Tył wykończony kołem z filcu, na którym umocowane zostało zapięcie broszkowe. Idealna... Pełen opis produktu 'Błyskawiczna róża' »\nBłyskawiczna róża- broszka w formie róży, wykonana z metalowego zamka błyskawicznego. Tył wykończony kołem z filcu, na którym umocowane zostało zapięcie broszkowe. Idealna do żakietu, koszuli, a nawet płaszcza. Może spełniać rolę zapinki finezyjnie upinającej szal lub chustę. Wymiary: około 7cm.\nWięcej o Błyskawiczna róża\nróża - ofert: 13079\nbłyskawiczna - ofert: 1741