Jarków noclegi, nocleg w Jarkowie (Lewin Kłodzki / kłodzki / dolnośląskie) od 30zł: agroturystyka, kwatery, mieszkania - Meteor\nStrona główna noclegi góry noclegi Jarków\nJarków ( położony w centrum Jarkowa )\nProponujemy Państwu wypoczynek w niepowtarzalnej atmosferze łączącej surowość górskiego schroniska z pięknem i prostotą wnętrza wiejskiego domu, bez rezygnowania z wygód współczesności. Wnętrza są urzadzone antycznymi meblami ludowymi.Od godziny 9.00 do 21.00 Goście mogą korzyst...\nTo miejsce z klimatem, który już rzadko można dziś można spotkać... Dobre, cudownie traktowane konie, jak przyjaciele, oddają tę przyjaźń potrojoną ludziom, któ... - Małgorzata Klinkosz\nDo dyspozycji gości ogólnodostępne łazienki, bezprzewodowy internet (Wi-Fi), w pełni wyposażony aneks kuchenny. Na terenie obiektu: parking. Dla aktywnych: jazda konna. Gwarantujemy udany wypoczynek i miłą atmosferę.\nCzęsto zadawane pytania dotyczące noclegów w Jarkowie\nIle propozycji noclegów znajdę w Jarkowie?\nJarków to miasto w którym znajdziesz około 3 noclegów.\nGdzie w Jarkowie znajdę najtańszy nocleg?\nNajniższe ceny w Jarkowie ma agroturystyka "Gospodarstwo Agroturystyczne Dom na Wzgórzu". Przenocujesz tam już za jedyne 30 złotych.\nKtóry nocleg w Jarkowie znajduje się najbliżej centrum?\nNajbliżej centrum Jarkowa znajduje się kwatera prywatna "Dom Pod Ptasznicą".\nJak można spędzić czas podczas pobytu w Jarkowie?\nJarków - turyści często odwiedzają miejsca takie jak "Park Linowy w Kudowie Zdroju" czy "Szlak Ginących Zawodów w Kudowie Zdroju". Warto również polecić "Kaplica Czaszek w Kudowie Zdroju Czermnej" i "Muzeum Zabawek w Kudowie Zdroju"\nKtóra oferta w Jarkowie ma najlepsze opinie?\nNajwiększym uznaniem wśród gości cieszy się agroturystyka "Gospodarstwo Agroturystyczne Dom na Wzgórzu".\nKtóry hotel w Jarkowie ma najwięcej miejsc noclegowych?\nNajwięcej miejsc w Jarkowie oferuje agroturystyka "Gospodarstwo Agroturystyczne Dom na Wzgórzu". Umożliwia zakwaterowanie 14 osób.\nJarków tanie noclegi


Wystrój - artechsystem.pl\nCo musimy wykorzystać przy wyposażeniu wnętrz?\nKiedy zabieramy się za wykańczanie naszych wnętrz, to musimy się namyślić jak one powinny wyglądać oraz co ma się w nich zjawić.\nW wystroju wnętrz niezwykle modne są szklane części - drzwi\nDzisiaj każdy zwraca wyjątkową atencję na urządzenie swojego mieszkania. Jest to miejsce, w jakim spędza się dzień z rodziną, więc nie dziwuje fakt, iż dla wielu do tego stopnia ważne jest, żeby stworzyć przyjemną aurę.\nInterior design to bardzo ważny czynnik każdego projektu lokalu usługowego. Kreując nową przestrzeń, należy pamiętać kilka spraw. Przede wszystkim zatroszczyć się nie tylko o ciekawy wygląd wnętrza, ale również jego użyteczność.\nSporo marek o imponującym doświadczeniu dostarcza na rynek świetne rozwiązania z zakresu zmian wystroju w domu. Nie jedynie wystrój jest jednak istotny i to na niego musimy zwracać uwagę, jednak także na możliwości jego modyfikacji. W tym celu z pewnością niezbędnymi okażą się proline narzędzia, które są niesamowicie rekomendowane przez mających duże doświadczenie majsterkowiczów. Wybór sprawdzonej firmy z wieloletnią tradycją to na pewno będzie strzał w dziesiątkę.\nPięknie wyglądający ogród jest marzeniem niejednego właściciela przydomowej działki, który dzięki niemu chce urozmaicić i uatrakcyjnić swój dom i jego okolicę. Nie dziwi to, gdyż piękny i rozbudowany ogród faktycznie przykuwa uwagę i powoduje, że przestrzeń wygląda o wiele bardziej interesująco.\nStatystyki pokazują, że dzisiejsze społeczeństwa coraz częściej decydują się na wydawanie swoich środków pieniężnych w celu finansowania różnych prac remontowych bądź budowlanych. Nie da się ukryć, iż zwyczajni ludzie mogą aktualnie pochwalić się dużo większymi zarobkami, a co za tym idzie – oszczędnościami, jakie z większą chęcią wydaje się między innymi na budowę domu jednorodzinnego lub remont już istniejącego.\nCzęste zastosowanie profili stalowych.\nRozwój przemysłu który widzimy już od niemal dwustu lat, spowodował daleko idące zmiany we wszystkich dziedzinach życia człowieka. Dzięki nowym maszynom i projektowaniu nowych materiałów okazało się szybko, że umiemy skonstruować prawie wszystko – od różnorodnych pojazdów, przez wysokie budowle po samoloty. Trzeba jednak pamiętać, że najmocniej niedoceniane, a powszechnie wykorzystywane proste elementy są dla zewnętrznego obserwatora niewidzialne, a nawet jeśli je użytkujemy, robimy to bezwiednie. Do takich elementów należą z pewnością profile stalowe, które są potrzebne do powstania zarówno prostych rusztowań w domach, jak również do wybudowania potężnych fabryk.\nDawno minęły już czasy kuchenek opalanych drewnem lub węglem. Pomimo to w niektórych regionach Polski ciągle można natrafić na domy, w których są tradycyjne piece kuchenne z fajerkami i żelaznymi drzwiczkami.\nKupno lokum na rynku wtórnym jest prostsze niż na pierwotnym, pomimo to trzeba zachować czujność podczas zawierania transakcji. Szczególnie istotne, ażeby nie zapominać o umowie przedwstępnej.\nPrzede wszystkim, kiedy zakupujemy mieszkanie od innego właściciela, powinniśmy sprawdzić jego stan prawny oraz przygotować taką umowę, która zabezpieczy nasze interesy.


Strona główna » Dziewczynki - sukienki do chrztu » Sukienka do chrztu Natalia\nrozmiar 62566874808692 + 10,00 zł 98 + 10,00 zł\nUrocza sukienka do chrztu dla małej księżniczki. Sukienka ma gładki karczek z satyny oraz spódnicę z satyny i dwóch warstw tiulu, ozdobione delikatną taśmą. Cała sukienka ma bawełnianą podszewkę, jest zapinana z tyłu na długi suwak ułatwiający jej zakładanie. Idealna dla Mam, które nie lubią koronek.\nAutor recenzji: DOROTA Ocena produktu: Data napisania recenzji: 17-12-2020\nSukienka śliczna, wygląda lepiej jak na zdjęciu, delikatna i miękka w dotyku, polecam z całego serca


AMBONKA: 03/01/2015 - 04/01/2015\nWielka Środa 1 kwietnia\nGiotto, Zdrada Judasza\n- Dlaczego ludzie tak głupieją nieraz?\n- Od pieniędzy.\n- Od pieniędzy? Przecież bez nich nie można zbudować domu, kupić chleba, wspomóc biednego. Co złego jest w pieniądzach.\n- Podejdź do okna. Co widzisz?\n- Ulicę, samochody, biegnących – każdy w swoją stronę – ludzi.\n- A teraz podejdź tutaj, do lustra. Co widzisz?\n- A czym się różni lustro od zwykłej szyby?\n- Warstwą odrobiny jakiegoś takiego srebra.\n- No właśnie. Wystarczy odrobina srebra i człowiek przestaje widzieć cokolwiek, poza samym sobą. Rozumiesz już teraz, od czego głupieją ludzie?\nAutor: Ks. Jacek: o 06:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWielki Wtorek 31 marca\nGiuseppe De Ribera, Święty Piotr\n- Panie poruczniku, jak pan myśli: czy Bóg jest po naszej stronie?\n- Wiesz synku, nie wiem, czy Bóg jest po naszej stronie. Natomiast zastanawiam się, czy my jesteśmy po stronie Boga.\nWielki Poniedziałek 30 marca\nDieric Bouts, Jezus w Betanii\n- Ty draniu – wykrzykną. – twoje mięso waży nie dwa funty, ale ledwo półtora! Od jak dawna mnie oszukujesz, szubrawcze?!\n- Wcale cię nie oszukuję – odpowiedział spokojnie rzeźnik. – Do odmierzenia twojej porcji wołowiny nigdy nie używam odważników.\n- Więc co? Dajesz mi tyle mięsa, ile ci się ukroi?\n- Nie – wyjaśnił rzeźnik. – Jako odważnika używam twojego bochenka chleba.\nNiedziela Palmowa Męki Pańskiej 29 marca: Osioł i płaszcz\nRozmowa o Ewangelii o wjeździe Jezusa do Jerozolimy\nGdy się zbliżali do Jerozolimy, do Betfage i Betanii na Górze Oliwnej,\nposłał dwóch spośród swoich uczniów i rzekł im: Idźcie do wsi, która\njest przed wami, a zaraz przy wejściu do niej znajdziecie oślę uwiązane,\nna którym jeszcze nikt z ludzi nie siedział. Odwiążcie je i\nprzyprowadźcie tutaj! A gdyby was kto pytał, dlaczego to robicie,\npowiedzcie: Pan go potrzebuje i zaraz odeśle je tu z powrotem. Poszli i\nznaleźli oślę przywiązane do drzwi z zewnątrz, na ulicy. Odwiązali je, a\nniektórzy ze stojących tam pytali ich: Co to ma znaczyć, że\nodwiązujecie oślę? Oni zaś odpowiedzieli im tak, jak Jezus polecił. I\npozwolili im. Przyprowadzili więc oślę do Jezusa i zarzucili na nie swe\npłaszcze, a On wsiadł na nie. Wielu zaś słało swe płaszcze na drodze, a\ninni gałązki ścięte na polach. A ci, którzy Go poprzedzali i którzy szli\nza Nim, wołali: Hosanna! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię\nPańskie. Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi.\nAutor: Ks. Jacek: o 08:15 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n5. tydzień Wielkiego Postu - środa 25 marca\nJ 8,31-42: Jezus powiedział do Żydów, którzy Mu uwierzyli: „Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. Odpowiedzieli Mu: „Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy poddani w niczyją niewolę. Jakżeż Ty możesz mówić: «Wolni będziecie?»” Odpowiedział im Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu. A niewolnik nie przebywa w domu na zawsze, lecz Syn przebywa na zawsze. Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni. Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, ale wy usiłujecie Mnie zabić, bo nie przyjmujecie mojej nauki. Głoszę to, co widziałem u mego Ojca, wy czynicie to, coście słyszeli od waszego ojca”. W odpowiedzi rzekli do Niego: „Ojcem naszym jest Abraham”. Rzekł do nich Jezus: „Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to byście pełnili czyny Abrahama. Teraz usiłujecie Mnie zabić, człowieka, który wam powiedział prawdę usłyszaną u Boga. Tego Abraham nie czynił. Wy pełnicie czyny ojca waszego”. Rzekli do Niego: „Myśmy się nie narodzili z nierządu, jednego mamy Ojca - Boga”. Rzekł do nich Jezus: „Gdyby Bóg był waszym ojcem, to i Mnie byście miłowali. Ja bowiem od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie wyszedłem od siebie, lecz On Mnie posłał”.\nDwóch więźniów w celi. Jeden z nich niespokojnie krąży po celi od ściany do ściany, od zakratowanego okna do drzwi. Drugi, spokojnie siedzący na pryczy, pyta:\n- Co ty tak chodzisz? Czy ty myślisz, że jak chodzisz, to nie siedzisz?\nJesteśmy dziećmi Abrahama! Wolni jesteśmy! – oburzają się słuchacze Jezusa. Tylko wam się tak wydaje. Nie grube więzienne ściany, stalowe drzwi k firanka z krat w małym okienku odbierają wolność, a grzech. Jezus powiedział już coś podobnego: nie to, co z zewnątrz wchodzi w człowieka czyni go nieczysty, lecz to, co pochodzi z jego wnętrza. Wolność, to czystość, nieskazitelność, niepokalaność. Filozofowie mówią: wolność jest o tyle wolnością w ogóle, o ile jest wolnością do dobra. Nie ma wolności do zła. To co najwyżej jej karykatura, czyli swawola.\nPoczuj się wolnym – zrób coś dobrego.\n5. tydzień Wielkiego Postu - czwartek 26 marca\nJ 8,51-59: Jezus powiedział do Żydów: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli kto zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki”. Rzekli do Niego Żydzi: „Teraz wiemy, że jesteś opętany. Abraham umarł i prorocy, a Ty mówisz: «Jeśli kto zachowa moją naukę, ten śmierci nie zazna na wiek». Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Abrahama, który przecież umarł? I prorocy pomarli. Kim Ty siebie czynisz?” Odpowiedział Jezus: „Jeżeli Ja sam siebie otaczam chwałą, chwała moja jest niczym. Ale jest Ojciec mój, który Mnie chwałą otacza, o którym wy mówicie: «Jest naszym Bogiem», ale wy Go nie znacie. Ja Go jednak znam. Gdybym powiedział, że Go nie znam, byłbym podobnie jak wy kłamcą. Ale Ja Go znam i słowo Jego zachowuję. Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień, ujrzał go i ucieszył się”. Na to rzekli do Niego Żydzi: „Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś?” Rzekł do nich Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Zanim Abraham stał się, Ja jestem”. Porwali więc kamienie, aby je rzucić na Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni.\nPewien rolnik ma fermę świń. Nie grzeszy pobożnością.\n- Po co mi chodzić do kościoła – tłumaczy – Kościół jest zły, skoro tylu w nim grzeszników i obłudników.\nAż raz przychodzi do hodowcy miejscowy proboszcz. Chce kupić świniaka. Gospodarz prowadzi go do zagrody i prezentuje swój przychówek. Proboszcz wybiera prosię: kulawe, brudne z oklapniętym uchem, parchate i chude tak, że – co u świni niezwykłe – żebra chcą przebić skórę.\n- Wybrał ksiądz dobrodziej najbrzydsze prosię, któremu pozwalam żyć tylko dlatego, że mi go żal. To nie dla księdza. O tu i tu, i tutaj, proszę zobaczyć, jakie piękne sztuki. Niech ksiądz wybierze którąś z nich!\nKsiądz jednak się upiera. Poza tym gotów jest zapłacić jak za każdą inną sztukę, więc w końcu dobijają targu. Gospodarzowi jednak nie daje to spokoju.\n- Po co księdzu taka marna świnia?\n- Wsadzę ją na wózek, żeby obwieźć ja po całej wsi i pokazać jakie świnie macie na swojej fermie.\n- Proszę księdza, ależ to niesprawiedliwe! Sam ksiądz widział, że to tylko jeden taki prosiak. No, może ze dwa, trzy podobne jeszcze by się znalazły. Ale reszta, to piękne, tłuściutkie sztuki. Nie może mi ksiądz tego zrobić. To niesprawiedliwe!\n- A to jest sprawiedliwe, że wy nie chodzicie do kościoła z powodu paru grzeszników, którzy też do niego chodzą?\nNie zazna śmierci na wieki, kto zachowa Jezusowa naukę. Zachowa, to znaczy pozna ją, zrozumie, przyjmie, według niej ułoży swoje życie. Nie da się ukryć, że jest przy tym trochę wysiłku. Ale warto. Ostatecznie czego się nie robi, żeby zachować życie. Tonący się nawet brzytwy chwyta… Jak rozkoszną głupotą wydaje się wobec tego tłumaczenie swojego własnego braku zaangażowania obłudą i grzesznością bliźnich. Toż to czyste samobójstwo.\nNie oglądaj się na innych. Nie tłumacz się ani nie pocieszaj siebie tym, że są od ciebie gorsi. Kiedy ktoś grzeszy, a ty nie umiesz go upomnieć, to po prostu spuść wzrok. I nic więcej.\n5. tydzień Wielkiego Postu - piątek 27 marca\nJ 10,31-42: Żydzi porwali kamienie, aby Jezusa ukamienować. Odpowiedział im Jezus: „Ukazałem wam wiele dobrych czynów pochodzących od Ojca. Za który z tych czynów chcecie Mnie ukamienować ?” Odpowiedzieli Mu Żydzi: „Nie chcemy Cię kamienować za dobry czyn, ale za bluźnierstwo, za to, że Ty będąc człowiekiem uważasz siebie za Boga”. Odpowiedział im Jezus: "Czyż nie napisano w waszym Prawie: «Ja rzekłem: Bogami jesteście?» Jeżeli Pismo nazywa bogami tych, do których skierowano słowo Boże — a Pisma nie można odrzucić - to jakżeż wy o Tym, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, mówicie: «Bluźnisz», dlatego że powiedziałem: Jestem Synem Bożym? Jeżeli nie dokonuję dzieł mojego Ojca, to Mi nie wierzcie. Jeżeli jednak dokonuję, to choćbyście Mnie nie wierzyli, wierzcie moim dziełom, abyście poznali i wiedzieli, że Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu”. I znowu starali się Go pojmać, ale On uszedł z ich rąk. I powtórnie udał się za Jordan, na miejsce, gdzie Jan poprzednio udzielał chrztu, i tam przebywał. Wielu przybyło do Niego, mówiąc, iż Jan wprawdzie nie uczynił żadnego znaku, ale że wszystko, co Jan o Nim powiedział, było prawdą. I wielu tam w Niego uwierzyło.\nPewnego razu przeprowadzono ankietę pod hasłem „Katolik XXI wieku”. Wśród wielu pytań, było i takie:\n- Jak dobry katolik może głosić Chrystusa?\nPadały różne odpowiedzi. Jedna z nich była jednak zaskakująca:\n- Katolik nie musi nic mówić. Dobry katolik, to taki człowiek, na którego się patrzy i to wystarcza.\nZa który z tych czynów chcecie mnie ukamienować? – pyta Jezus. To ciekawe: czyny przemawiają mocno, mocniej, niż słowa, najmocniej. To tak, jak ktoś powiedział w innej sprawie, że – mianowicie – wychowuje się na trzy sposoby: przykładem, przykładem i jeszcze raz przykładem. Czyli czynem.\nChcesz być apostołem? Nie musisz nic mówić. Wystarczy tylko, żebyś przyzwoicie żył. To co, chcesz być apostołem, czy nie?\n5. tydzień Wielkiego Postu - sobota 28 marca\nJ 11,45-57: Wielu spośród Żydów przybyłych do Marii, ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego. Niektórzy z nich udali się do faryzeuszów i donieśli im, co Jezus uczynił. Wobec tego arcykapłani i faryzeusze zwołali Najwyższą Radę i rzekli: „Cóż my robimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków? Jeżeli Go tak pozostawimy, to wszyscy uwierzą w Niego, i przyjdą Rzymianie, i zniszczą nasze miejsce święte i nasz naród”. Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był najwyższym kapłanem, rzekł do nich: „Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod uwagę, że lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud, niż miałby zginąć cały naród”. Tego jednak nie powiedział sam od siebie, ale jako najwyższy kapłan w owym roku wypowiedział proroctwo, że Jezus miał umrzeć za naród, a nie tylko za naród, ale także, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno. Tego więc dnia postanowili Go zabić. Odtąd Jezus już nie występował wśród Żydów publicznie, tylko odszedł stamtąd do krainy w pobliżu pustyni, do miasteczka, zwanego Efraim, i tam przebywał ze swymi uczniami. A była blisko Pascha żydowska. Wielu przed Paschą udawało się z tej okolicy do Jerozolimy, aby się oczyścić. Oni więc szukali Jezusa i gdy stanęli w świątyni, mówili jeden do drugiego: „Cóż wam się zdaje? Czyżby nie miał przyjść na święto?” Arcykapłani zaś i faryzeusze wydali polecenie, aby każdy, ktokolwiek będzie wiedział o miejscu Jego pobytu, doniósł o tym, aby Go można było pojmać.\nJuż miał zrobić ten pierwszy krok, już miał ruszyć przez zatłoczoną samochodami jezdnię, kiedy nagle ktoś przytrzymał go, chwytając za ramię.\n- Stój! Uważaj! Czerwone światło!\n- To co, że czerwone – zdziwił się. – I tak wszyscy przechodzą.\n- To co, że wszyscy przechodzą. Ty nie patrz na wszystkich. Ty patrz na światło…\nBoję się określeń kategorycznych, w rodzaju: nigdy, zawsze, nikt albo wszyscy. Chyba dlatego, że kojarzy mi się nie tylko z trzema muszkieterami i ich „Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”, ale także z tym ewangelijnym: warto jednego poświęcić za naród, czyli za wszystkich.\nW pracy, na ulicy, nawet w kościele – nigdy – o przepraszam, mówiłem, że nie lubię kategorycznych określeń, ale tym razem, to będzie wyjątek – nigdy nie patrz, co robią inny. Zawsze patrz na Światło.\nAutor: Ks. Jacek: o 08:12 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n5. tydzień Wielkiego Postu - wtorek 24 marca\nJ 8,21-30: Jezus powiedział do faryzeuszów: „Ja odchodzę, a wy będziecie Mnie szukać i w grzechu swoim pomrzecie. Tam, gdzie Ja idę, wy pójść nie możecie”. Rzekli więc do Niego Żydzi: „Czyżby miał sam siebie zabić, skoro powiada: Tam, gdzie Ja idę, wy pójść nie możecie?” A On rzekł do nich: „Wy jesteście z niskości, a Ja jestem z wysoka. Wy jesteście z tego świata, Ja nie jestem z tego świata. Powiedziałem wam, że pomrzecie w grzechach swoich. Tak, jeżeli nie uwierzycie, że Ja jestem, pomrzecie w grzechach swoich”. Powiedzieli do Niego: „Kimże Ty jesteś?” Odpowiedział im Jezus: „Przede wszystkim po cóż jeszcze do was mówię? Wiele mam o was do powiedzenia i do sądzenia. Ale Ten, który Mnie posłał, jest prawdziwy, a Ja mówię wobec świata to, co usłyszałem od Niego”. A oni nie pojęli, że im mówił o Ojcu. Rzekł więc do nich Jezus: „Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Ja jestem i że Ja nic od siebie nie czynię, ale że to mówię, czego Mnie Ojciec nauczył. A Ten, który Mnie posłał, jest ze Mną: nie pozostawił Mnie samego, bo Ja zawsze czynię to, co się Jemu podoba”. Kiedy to mówił, wielu uwierzyło w Niego.\nDyrektor więzienia badał przypadek więźnia z dożywotnim wyrokiem. Im pilniej to czynił, tym bardziej umacniał się w przekonaniu, że człowiek ów odbywa niezasłużoną karę. Przedstawił swoje racje gdzie trzeba i w końcu uzyskał dla więźnia ułaskawienie. Kiedy kartka z sentencją anulująca wyrok znalazła się w szufladzie jego biurka wezwał więźnia do siebie.\n- Co byś zrobił, gdyby cię ułaskawiono? – spytał człowieka w kajdanach. Ów bez zastanowienia odparł:\n- Odszukałbym sędziego, który mnie skazał i obu świadków, których zeznania zaważyły na wyroku.\nUbiłbym ich wszystkich jak psy. Patrząc w oczy czekałbym na ich powolną, straszną śmierć…\nNie zwlekając dyrektor więzienia kazał odprowadzić więźnia do celi. A potem sięgnął do szuflady biurka, podarł akt ułaskawienia na strzępy i wrzucił do kosza.\nTrwożą te słowa: w grzechu pomrzecie. I jeszcze bardziej te: tam, gdzie Ja idę, wy pójść nie możecie. Pan Jezus nas straszy. Odwykliśmy od tego, że ktoś nas straszy. Zwłaszcza w kościele. Zwłaszcza Pan Jezus. Myślimy sobie – tym gorzej dla Pana Jezusa. A tymczasem tym gorzej dla nas.\nMoże w ramach wielkopostnego umartwienia przyjmij chociaż raz czyjeś upomnienie bez tłumaczenia się, usprawiedliwiania i – co najważniejsze – bez jakiekolwiek\n5. tydzień Wielkiego Postu - poniedziałek 23 marca\nJ 8,1-11: Jezus udał się na Górę Oliwną, ale o brzasku zjawił się znów w świątyni. Wszystek lud schodził się do Niego, a On usiadłszy nauczał. Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę, którą pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją na środku, powiedzieli do Niego: „Nauczycielu, kobietę tę dopiero pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co mówisz?” Mówili to wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć. Lecz Jezus nachyliwszy się pisał palcem po ziemi. A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień”. I powtórnie nachyliwszy się, pisał na ziemi. Kiedy to usłyszeli, wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych. Pozostał tylko Jezus i kobieta, stojąca na środku. Wówczas Jezus podniósłszy się rzekł do niej: „Niewiasto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?” A ona odrzekła: „Nikt, Panie!” Rzekł do niej Jezus: „I Ja ciebie nie potępiam.- Idź, a od tej chwili już nie grzesz”.\nGuercino, Jezus i kobieta pochwycona na cudzołóstwie.\nStara żydowska legenda rysuje piękny obraz:\nCzłowiek złączony jest z Bogiem niewidzialną nicią. Kiedy grzeszy, nić się zrywa. Jednak żal uruchamia mechanizm Miłosierdzia: Bóg pochyla się, chwyta bezradnie dyndające końce zerwanej nici i wiąże je ze sobą. I tak zawsze, kiedy człowiek zgrzeszy, a potem żałuje. Jak łatwo się domyślić nić z coraz to nowymi węzełkami staje się coraz krótsza. A tym samym człowiek coraz bardziej zbliża się do Boga.\nSą wśród nas i tacy, którzy chcieliby ten proces raz na zawsze zatrzymać. To ci, którzy przyłapują kobietę na cudzołóstwie i mówią: Mojżesz kazał nam takie kamienować! Ich język jest jak ostrze miecza, które ową nić łączącą człowieka z Bogiem próbuje bezpowrotnie rozerwać. Taki jest mechanizm potępienia.\nKto z was jest bez grzechu? Zbadaj tę nić, która ciebie łączy z Bogiem. Rozluźnij palce, pozwól, by kamienie wypadły z twoich dłoni, a potem dotknij węzły na twoje nici, która łączy cię z Bogiem. Dotknij i ucałuj…\nAutor: Ks. Jacek: o 06:23 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nV Niedziela Wielkiego Postu (B) 22 marca 2015 r.\nWśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon Bogu w czasie święta,\nbyli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z\nBetsaidy Galilejskiej, i prosili go mówiąc: Panie, chcemy ujrzeć\nJezusa. Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip\nposzli i powiedzieli Jezusowi. A Jezus dał im taką odpowiedź: Nadeszła\ngodzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę,\npowiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze,\nzostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto\nkocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym\nświecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech\nidzie na Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi\nsłuży, uczci go mój Ojciec. Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam\npowiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, właśnie dlatego\nprzyszedłem na tę godzinę. Ojcze, wsław Twoje imię. Wtem rozległ się\ngłos z nieba: Już wsławiłem i jeszcze wsławię. Tłum stojący to\nusłyszał i mówił: Zagrzmiało! Inni mówili: Anioł przemówił do Niego. Na\nto rzekł Jezus: Głos ten rozległ się nie ze względu na Mnie, ale ze\nwzględu na was. Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego\nświata zostanie precz wyrzucony. A Ja, gdy zostanę nad ziemię\nwywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie. To powiedział zaznaczając,\njaką śmiercią miał umrzeć.\nAutor: Ks. Jacek: o 01:22 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n4. tydzień Wielkiego Postu - sobota 21 marca\nJ 7,40-53 Wśród tłumów słuchających Jezusa odezwały się głosy: „Ten prawdziwie jest prorokiem”. Inni mówili: „To jest Mesjasz”. Jeszcze inni mówili: „Czyż Mesjasz przyjdzie z Galilei? Czyż Pismo nie mówi, że Mesjasz będzie pochodził z potomstwa Dawidowego i z miasteczka Betlejem?” I powstało w tłumie rozdwojenie z Jego powodu. Niektórzy chcieli Go nawet pojmać, lecz nikt nie odważył się podnieść na Niego ręki. Wrócili więc strażnicy do kapłanów i faryzeuszów, a ci rzekli do nich: „Czemuście Go nie pojmali?” Strażnicy odpowiedzieli: „Nigdy jeszcze nikt nie przemawiał tak, jak Ten człowiek przemawia”. Odpowiedzieli im faryzeusze: „Czyż i wy daliście się zwieść? Czy ktoś ze zwierzchników lub faryzeuszów uwierzył w Niego? A ten tłum, który nie zna Prawa, jest przeklęty”. Odezwał się do nich jeden spośród nich, Nikodem, ten, który przedtem przyszedł do Niego: „Czy Prawo nasze potępia człowieka, zanim go wpierw przesłucha i zbada, co czyni ?” Odpowiedzieli mu: „Czy i ty jesteś z Galilei? Zbadaj, zobacz, że żaden prorok nie powstaje z Galilei”. I rozeszli się każdy do swego domu.\nAlbrecht Durer, Mąż Boleści\nKiedyś ten dowcip opowiadano o stróżach tak zwanego porządku publicznego. Dwaj z nich patrolowali ulicę. Niższy rangą znalazł lusterko. Spojrzał w nie.\n- Jejku, panie plutonowy, swoje zdjęcie znalazłem.\n- Pokaż – mówi dowódca patrolu. – No co ty, przecież to moja podobizna – chowa lusterko do kieszeni. Po służbie wraca do domu. Mundur wiesza na poręczy krzesła i idzie do łazienki. Jego córka, przeszukując bluzę – a nuż znajdzie tu jakiś mały upominek dla siebie – trafia na lusterko. Wyjmuje je, przegląda się i woła do matki:\n- Mama, tata ma w mundurze zdjęcie jakiejś młodej laski. Pewnie to jego kochanka!\nŻona bierze lusterko do ręki, przegląda się i stwierdza uspokojona:\n- Kochanka? Dziecko, przecież to jakieś stare próchno…\nI w Jezusie każdy widzi kogoś innego: proroka, Mesjasza, kogoś, kto przemawia, jak nikt dotąd albo pospolitego mieszkańca Galilei, z której przecież nie może pochodzić nic dobrego, wichrzyciela, zwodziciela, prawołamacza. Podobnie jest i dziś. Brzydula widzi w Jezusie kosmetyczkę, biedak – złotą rybkę, samotnik – towarzystwo, chory – lekarstwo, polityk – rewolucjonistę, społecznik - działacza… i tak bez końca. Wszyscy widzą Go tak, jak im łatwiej, wygodniej albo przyjemniej.\nJezus już zrobił dla ciebie to, co do niego należało: przyszedł na świat, przekazał Dobrą Nowinę, umarł, zmartwychwstał, dał swojego Ducha… Teraz ty zrób COŚ dla Niego. Nie, to za mało: teraz ty ofiaruj Mu WSZYSTKO, co robisz.\nAutor: Ks. Jacek: o 08:30 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n4. tydzień Wielkiego Postu - piątek 20 marca\nJ 7,1-2.10.25-30 Jezus obchodził Galileję. Nie chciał bowiem chodzić po Judei, bo Żydzi mieli zamiar Go zabić. A zbliżało się żydowskie Święto Namiotów. Kiedy zaś bracia Jego udali się na święto, wówczas poszedł i On, jednakże nie jawnie, lecz skrycie. Niektórzy z mieszkańców Jerozolimy mówili: „Czyż to nie jest Ten, którego usiłują zabić? A oto jawnie przemawia i nic Mu nie mówią. Czyżby zwierzchnicy naprawdę się przekonali, że On jest Mesjaszem? Przecież my wiemy, skąd On pochodzi, natomiast gdy Mesjasz przyjdzie, nikt nie będzie wiedział, skąd jest”. A Jezus ucząc w świątyni zawołał tymi słowami: „I Mnie znacie, i wiecie, skąd jestem. Ja jednak nie przyszedłem sam od siebie; lecz prawdziwy jest tylko Ten, który Mnie posłał, którego wy nie znacie. Ja Go znam, bo od Niego jestem i On Mnie posłał”. Zamierzali więc Go pojmać, jednakże nikt nie podniósł na Niego ręki, ponieważ godzina Jego jeszcze nie nadeszła.\nJacob Jordaens, Jezus i faryzeusze\n- Mistrzu Ignacy, przemów, proszę!\n- Pies szczekał na złodzieja, całą noc się trudził,\nA propos psa wciąż mam w uszach zagadkę: czym pies różni się od człowieka? Tym – twierdzą niektórzy – że pies szczeka na obcych a do swoich się łasi, człowiek zaś zgoła na opak: obcym się przymila, na dla swoich szacunku nie ma.\nWypisz wymaluj – faryzeusze. Nie akceptują Jezusa, a cóż dopiero mówić o tym, by Go słuchali, z niepojętego powodu: bo znają go i wiedza skąd pochodzi, Mesjasz, gdy przyjdzie, nikt nie będzie wiedział, co jest. Żal się robi Jezusa: przyszedł do swoich, a swoi Go obszczekali… Wiem, że nie brzmi to dostojne, że może nawet nie wypada, ale trudno to ująć trafniej, tak myślę.\nWięcej szacunku i miłości do bliźnich! Ale pod jednym warunkiem: bliższa ciału koszula, więc nie zaczynaj być dobrym dla obcych, zanim nie okażesz przynajmniej minimum życzliwości swoim. To nie jest tak, że w sprawie miłości bliźniego od kogoś trzeba zacząć. W sprawie miłości bliźniego trzeb zacząć od tego, z kim dzieli się stół, dach nad głową i pewnie jeszcze parę innych rzeczy, z uczuciami i genami na czele.\n4. tydzień Wielkiego Postu - czwartek 19 marca\nHieronim Bosch, Jan Chrzciciel na pustyni\nJ 5,31-47 Jezus powiedział do Żydów: „Gdybym Ja wydawał świadectwo o sobie samym, sąd mój nie byłby prawdziwy. Jest przecież ktoś inny, kto wydaje sąd o Mnie; a wiem, że sąd, który o Mnie wydaje, jest prawdziwy. Wysłaliście poselstwo do Jana i on dał świadectwo prawdzie. Ja nie zważam na świadectwo człowieka, ale mówię to, abyście byli zbawieni. On był lampą, co płonie i świeci, wy zaś chcieliście radować się krótki czas jego światłem. Ja mam świadectwo większe od Janowego. Są to dzieła, które Ojciec dał Mi do wykonania; dzieła, które czynię, świadczą o Mnie, że Ojciec Mnie posłał. Ojciec, który Mnie posłał, On dał o Mnie świadectwo. Nigdy nie słyszeliście ani Jego głosu, ani nie widzieliście Jego oblicza; nie macie także słowa Jego, trwającego w was, bo wyście nie uwierzyli w Tego, którego On posłał. Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo. A przecież nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie. Nie odbieram chwały od ludzi, ale wiem o was, że nie macie w sobie miłości Boga. Przyszedłem w imieniu Ojca mego, a nie przyjęliście Mnie. Gdyby jednak przybył kto inny we własnym imieniu, to byście go przyjęli. Jak możecie uwierzyć, skoro od siebie wzajemnie odbieracie chwałę, a nie szukacie chwały, która pochodzi od samego Boga? Nie mniemajcie jednak, że to Ja was oskarżę przed Ojcem. Waszym oskarżycielem jest Mojżesz, w którym wy pokładacie nadzieję. Gdybyście jednak uwierzyli Mojżeszowi, to byście i Mnie uwierzyli. O Mnie bowiem on pisał. Jeżeli jednak jego pismom nie wierzycie, jakże moim słowom będziecie wierzyli?”\n- Co jest ważniejsze? – pyta nauczyciel dzieci. – Co bardziej potrzebne: słońce czy księżyc?\nDziwne pytanie, trudne, dorosłe. Dzieci buzie rozdziawiły zdziwione, niewiedzące. Nic nie mówią. Nie wiedzą. Nauczyciel się niecierpliwi. Wskazuje na chłopca pierwszego z brzegu.\n- Józuś, no powiedzże, co myślisz?\n- Nnnie wiem – odpowiada malec zażenowany. – Chyba księżyc jest ważniejszy, bo świeci w nocy, kiedy jest ciemno. A słońce to już takie potrzebne nie jest, bo świeci w dzień, kiedy i tak jest jasno.\nJan Chrzciciel robi wrażenie. Najpierw swoim wyglądem: nieogolony – nazarejczyk – ubrany dość dziwacznie w szatę z wielbłądziej sierści. Potem tym, co dziś określa się jako „lajfstajl”: samotnością, abstynencją, postem. Wreszcie swoją nauką: przygotujcie drogę Panu. Zwłaszcza ta nauka była dziwna: nie o sobie, nie jakieś „naśladujcie mnie”, „postępujcie tak, jak ja”, tylko ciągle o tym Kimś, komu nie jest godzien rozwiązać rzemyka u butów. Jan Chrzciciel ma się do Jezusa trochę tak, jak księżyc do słońca: bladym odbiciem światła zapowiada tego, który jest jego źródłem. To właśnie podkreśla Jezus w dzisiejszej Ewangelii.\nŚwieć. Błyszcz. Oświecaj drogę innym. Pamiętaj jednak: choćby ci się nie wiem co zdawało, nie jesteś słońcem, nie świecisz sam z siebie. Jesteś zwierciadłem, księżycem, odblaskiem. To skądinąd strasznie ważne…\nNa uroczystość świętego Józefa:\nRobert Campin, Św. Józef robi pułapkę na Szatana\n4. tydzień Wielkiego Postu - środa 18 marca\n"Pietas Domini" z oratorium Trójcy Świętej przy kościele Najświętszej Marii Panny w Gdańsku\nJ 5,17-30 Żydzi prześladowali Jezusa, ponieważ uzdrowił w szabat. Lecz Jezus im odpowiedział: „Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam”. Dlatego więc usiłowali Żydzi tym bardziej Go zabić, bo nie tylko nie zachował szabatu, ale nadto Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc się równym Bogu. W odpowiedzi na to Jezus im mówił: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Syn nie mógłby niczego czynić sam od siebie, gdyby nie widział Ojca czyniącego. Albowiem to samo, co On czyni, podobnie i Syn czyni. Ojciec bowiem miłuje Syna i ukazuje Mu to wszystko, co On sam czyni, i jeszcze większe dzieła ukaże Mu, abyście się dziwili. Albowiem jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak również i Syn ożywia tych, których chce. Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, lecz cały sąd przekazał Synowi, aby wszyscy oddawali cześć Synowi, tak jak oddają cześć Ojcu. Kto nie oddaje czci Synowi, nie oddaje czci Ojcu, który Go posłał. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na sąd, lecz ze śmierci przeszedł do życia. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że nadchodzi godzina, nawet już jest, kiedy to umarli usłyszą głos Syna Bożego, i ci, którzy usłyszą, żyć będą. Podobnie jak Ojciec ma życie w sobie, tak również dał Synowi: mieć życie w sobie samym. Przekazał Mu władzę wykonywania sądu, ponieważ jest Synem Człowieczym. Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny, na zmartwychwstanie potępienia. Ja sam z siebie nic czynić nie mogę. Tak, jak słyszę, sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy; nie szukam bowiem własnej woli, lecz woli Tego, który Mnie posłał”.\nNowy kościół w górskiej osadzie, w dniu poświęcenia. Wszystko to, co stanowi budowlę i jej wyposażenie wprost pęka z dumy: solidne belki, barwne malowidła, świetliste witraże, błyszczące szaty. Tylko gdzieś na dachu jest jeden niezadowolony: mały gwoździk przytrzymujący klepkę gontu.\n- Nikt na mnie nie zwraca uwagi! To skandal! Czuje się niepotrzebny.\nMa tego dość. Postanawia pójść swoją drogą. Wyskakuje z gontu i stacza się w dół. Tutaj jednak nieszczęśliwie wpada w kałużę i prawie natychmiast zaczyna rdzewieć, tkwiąc w błocie bezużytecznie. Co gorsza, nocą zrywa się burza. Pierwszy podmuch wiatru zrywa obluzowany gont, z którego gwoździk wyskoczył. Kolejny – powiększa rozdarcie. Deszczułki fruwają w powietrzu jak konfetti. A do środka zacieka deszcz, niszcząc ściany, malowidła i szaty. A wszystko przez bunt jednego małego gwoździa.\nTak często czujesz się nieważny, nic nie znaczący, niedoceniony, niepotrzebny. Tak często, że nieraz masz już dość wszystkiego. Chcesz to rzucić: pracę, dom, dziecko, co sprawia kłopoty, przykrego sąsiada… Uważaj, bo możesz nie tylko zmarnować siebie, ale też wszystko to i wszystkich tych, czemu i komu jesteś potrzebny.\nStań przed lustrem, popatrz na siebie, powtórz sobie: jestem narzędziem w ręku Boga, jestem narzędziem, jestem potrzebny, to nieprawda, że nie ma ludzi niezastąpionych. Powtórz to sobie. Poczujesz się potrzebny i tak zdrowo, pokornie – ważny.\n4. tydzień Wielkiego Postu - wtorek 17 marca\nJ 5,1-3a.5-16 Było święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. W Jerozolimie zaś znajduje się Sadzawka Owcza, nazwana po hebrajsku Betesda, zaopatrzona w pięć krużganków. Wśród nich leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych. Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cierpiał na swoją chorobę. Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już długi czas, rzekł do niego: „Czy chcesz stać się zdrowym?” Odpowiedział Mu chory: „Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny schodzi przede mną”. Rzekł do niego Jezus: „Wstań, weź swoje łoże i chodź”. Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje łoże i chodził. Jednakże dnia tego był szabat. Rzekli więc Żydzi do uzdrowionego: „Dziś jest szabat, nie wolno ci nieść twojego łoża”. On im odpowiedział: „Ten, który mnie uzdrowił, rzekł do mnie: Weź swoje łoże i chodź”. Pytali go więc: „Cóż to za człowiek ci powiedział: Weź i chodź?” Lecz uzdrowiony nie wiedział, kim On jest; albowiem Jezus odsunął się od tłumu, który był w tym miejscu. Potem Jezus znalazł go w świątyni i rzeki do niego: „Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło”. Człowiek ów odszedł i doniósł Żydom, że to Jezus go uzdrowił. I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa, że to uczynił w szabat.\nMurillo, Jezus uzdrawia paralityka nad Betesdą\nOsioł wpadł do wyschniętej studni. Jego właściciel, ponieważ nie znalazł sposoby, by wciągnąć zwierzę, zaczął obchodzić sąsiadów, prosząc ich:\n- Zabierzcie wszelkie śmiecie, jakie macie w domu i przyjdźcie do mnie, by wrzucić je do studni.\nZdumionym wyjaśniał powód zaproszenia. Sąsiedzi chętnie zgodzili się mu pomóc. Kiedy pierwsi zaczęli wrzucać śmieci do studni, z głębi dobiegł ich rozpaczliwy jęk osła. Po jakimś czasie jednak ryk zwierzęcia ucichł.\n- Pewnie już go zasypaliśmy – myśleli ludzie, lecz ponieważ sterta śmieci wciąż była niemała, postanowili wrzucić je do nieczynnej studni wszystkie. Jakież było ich zdziwienie, gdy w pewnej chwili przez cembrowinę wyskoczył osioł i – cały i zdrowy – pobiegł do stajni radośnie posapując. Okazało się, że zwierzę otrząsając się zrzucało z grzbietu kolejne porcje śmieci. Ich poziom co rusz się podnosił, aż wreszcie osioł szczęśliwie wydostał się na powierzchnię.\nJezus przywraca zdrowie, czyni dobrze. A na jego głowę sypie się śmiecie donosów, nienawiści, pogardy, złości i chęci unicestwienia – dzień po dniu, warstwa po warstwie, aż do wywindowania, wywyższenia na krzyżu.\nNa twoją głowę też niejeden raz sypie się śmiecie. Nie? Pewnie jesteś samotnikiem… Dość żartów. Mówi się: co mnie nie zabije, to mnie wzmocni. Przypomnij sobie te słowa, ilekroć ktoś na twoją głowę wyleje kubeł pomyj.\n4. tydzień Wielkiego Postu - poniedziałek 16 marca\nJ 4,43-54 Jezus wyszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie. Kiedy jednak przybył do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto. Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A w Kafarnaum mieszkał pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna: był on bowiem już umierający. Jezus rzekł do niego: „Jeżeli znaków i cudów nie zobaczycie, nie uwierzycie”. Powiedział do Niego urzędnik królewski: „Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko”. Rzekł do niego Jezus: „Idź, syn twój żyje”. Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i szedł z powrotem. A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, o której mu się polepszyło. Rzekli mu: „Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka”. Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, o której Jezus rzekł do niego: „Syn twój żyje”. I uwierzył on sam i cała jego rodzina. Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.\nEl Greco, Salvator Mundi\nKolejna wersja bajki o rybaku, który złowił złotą rybkę, a ta obiecuje spełnić jakieś jedno życzenie w zamian za zwrócenie wolności:\n- Chcę zatem – mówi rybak – żeby na świecie zapanował pokój.\n- No, co ty? – odpowiada rybka. – To za wiele. Nie da rady.\n- Hm… - drapie zarośnięty policzek rybak. – To może chociaż żeby pokój zapanował na Bliskim Wschodzie.\n- A możesz mi pokazać mapę tego Bliskiego Wschodu? – prosi rybka. Rybak wyjmuje z mapnika i rozpościera przed nią kolorowy, pokratkowany karton.\n- Strasznie wielki ten Bliski Wschód. Nie da rady. Może jednak masz jakieś inne życzenie.\nRybak długo się zastanawia. W końcu nowy pomysł pojawia się w jego głowie.\n- W takim razie zrób tak, żeby moja żona była ładniejsza.\n- A masz zdjęcie swojej żony? To pokaż.\nRybak wyciąga z portfela zdjęcie żony. Podtyka je rybce przed oczy. Rybka patrzy, patrzy i patrzy. W końcu wzdycha i mówi:\n- A mógłbyś mi jeszcze raz pokazać te mapę Bliskiego Wschodu?\nJezus nie jest złotą rybką. Wiem, że to brzmi już nawet nie banalnie, ale po prostu strasznie. Ale mimo to proszę: przeczytaj to do końca. Każdy z nas bywa złota rybką: od urodzenia spełniamy czyjeś życzenia i oczekiwania: rodziców, nauczycieli, szefa w pracy, żony, dzieci. Rybka za swoje spełnienie życzeń oczekuje wolności. My też czegoś oczekujemy: uznania, miłości, wdzięczności, dobrej oceny albo premii lub awansu. Jezus w tym sensie nie jest złotą rybką, że nie spełnia ludzkich życzeń i próśb w zamian za cokolwiek. Przykład: Kana Galilejska. Najpierw, podczas godów, przemienił tutaj wodę w wino. Teraz uzdrawia syna urzędnika królewskiego. Czyni to jako znak. Nie po to, żeby coś zyskać, zarobić, zdobyć. Ale jako znak, czyli po to, żeby ludzie mieli się nad czym zastanowić.\nCoś cię dzisiaj na pewno spotka, oby coś miłego. Codziennie nas coś spotyka, codziennie coś dzieje się w naszym życiu. Popatrz na to, jako na znak od Chrystusa. Zastanów się, co chce ci przez to powiedzieć? Trzeba się zastanawiać.\nAutor: Ks. Jacek: o 08:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWąż: rozmowa o Ewangelii IV Niedzieli Wielkiego Postu (B)\nKluczem rozważań jest symbolika węża. Ten, którego spotykamy w ogrodzie rajskim zapowiada śmierć; zaś wąż sporządzony przez Mojżesza na pustyni zapowiada życie, którego źródłem jest wiara w Jezusa Chrystusa, Syna\nEwangelia na IV Niedzielę Wielkiego Postu 15 marca 2015 r.:\nAutor: Ks. Jacek: o 03:46 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nIV Niedziela Wielkiego Postu 15 marca 2015 r.\nZ Robertem rozważamy fragment Ewangelii z IV Niedzieli Wielkiego Postu o wężu wywyższonym na pustyni, który przypomina zwodziciela z Raju i jednocześnie zapowiada Zbawiciela z Golgoty.\nJezus powiedział: A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki są dokonane w Bogu.\nAutor: Ks. Jacek: o 03:01 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n3. tydzień Wielkiego Postu - sobota 14 marca\nŁk 18,9-14 Jezus powiedział do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść: „Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: «Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam». Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: «Boże, miej litość dla mnie, grzesznika». Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony”.\nJeden z cesarzy wizytował więzienie. Przystawał przy każdej celi i pytał uwięzionych o powód, dla którego znaleźli się w tak nędznym miejscu i kondycji.\n- Jestem niewinny, wasza wysokość! – mówili jedni.\n- Nic złego nie uczyniłem! – utrzymywali inni.\n- Znalazłem się tutaj na skutek jakiejś fatalnej pomyłki! – ktoś tłumaczył.\n- W życiu muchy bym nie skrzywdził!\n- Litości, wasza wysokość!\nWreszcie cesarz stanął przed milczącym osobnikiem, stojącym przy kracie gdzieś z boku.\n- A ty, jak się tutaj znalazłeś, człowieku – spytał władca.\n- W gniewie porachowałem kości pewnemu biedakowi. Sąd skazał mnie na karę, którą tu sprawiedliwie odbywam.\nCesarz usłyszawszy to rozkazał:\n- Natychmiast uwolnić mi tego człowieka. Nie można pozwolić na to, aby przyznający się do winy bandyta zgorszył swym niecnym przykładem wszystkie przetrzymywane tu niewiniątka.\nSkrucha jest siostrą pokory, pozwala poznać i przyjąć prawdę o sobie, przede wszystkim w odniesieniu do swoich słabości i win. Skrucha nie potrzebuje oglądania się na innych, porównywania do nich, wywyższania się nad bliźniego – tak jak pokora.\nMoże w dzieciństwie miałeś w domu taką futrynę, na której ojciec ołówkiem zaznaczał co miesiąc twój wzrost? Stosuj taką miarkę i dzisiaj. Nigdy nie zastanawiaj się, na ile jesteś lepszy od niego czy od niej. Zawsze pytaj sam siebie: na ile jestem lepszy od siebie sprzed tygodnia, miesiąca, roku…\nŻydzi – także ci z przypowieści Jezusa, wyraźnie adresowanej do faryzeuszów, modlili się w postawie stojącej, a słowa modlitwy wypowiadali półgłosem\n3. tydzień Wielkiego Postu - piątek 13 marca\nMk 12,28b-34 Jeden z uczonych w Piśmie zbliżył się do Jezusa i zapytał Go: „Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?” Jezus odpowiedział: „Pierwsze jest: «Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą». Drugie jest to: «Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego». Nie ma innego przykazania większego od tych”. Rzekł Mu uczony w Piśmie: „Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznieś powiedział, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary”. Jezus widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: „Niedaleko jesteś od królestwa Bożego”. I nikt już nie odważył się więcej Go pytać.\nJacopo Bassano, Miłosierny Samarytanin\nPierwsza połowa dwunastego wieku. W Niemczech trwa bratobójcza wojna. Wojska cesarskie oblegają twierdzę Weinsberg. Przewaga oblegających - stokrotna, ale opór broniących się jest nieustępliwy. W końcu cesarz postanawia rozprawić się z załogą Weinsberu ostatecznie. Jest jednak łaskawy:\n- Jutro o świcie niech wyjdą z twierdzy dzieci i niewiasty. Kobiety mogą zabrać to, co mają najcenniejszego.\nNazajutrz skoro świt otwierają się podwoje bramy wiodącej do twierdzy. Najpierw wysypują się dzieci. Potem wychodzą kobiety. Każda dźwiga na plecach… swojego męża.\nCesarz znów okazuje się łaskawy. Zbudowany odwagą kobiet wszystkim pozwala odejść wolno.\nNajwiększe przykazanie: będziesz miłował Pana Boga nade wszystko i bliźniego jak siebie. Największe. Ciekawostka: formuła, którą posługuje się Jezus, udzielając odpowiedzi na pytanie o największe przykazanie jest żydowskim „pacierzem”, powtarzanym przez pobożnych pięć razy dziennie.\nTeż uczyń te słowa swoim pacierzem. Niech będą nie tylko twoim największym przykazaniem, ale też najcenniejszym skarbem, unoszonym przez ciebie i unoszącym ciebie z każdego oblężenia i z każdej zawieruchy.\nPrawo samo w sobie wraz z tym, co stanowiło pokłosie jego interpretacji, obejmowało w czasach Jezusa łącznie 613 przykazań, w tym 248 nakazów (co miało nawiązywać do domniemanej liczby członków, z jakich składa się ludzkie ciało) oraz 365 zakazów (po jednym, na każdy dzień).\n3. tydzień Wielkiego Postu - czwartek 12 marca\nJezus wyrzuca złego ducha\nŁk 11,14-23 Jezus wyrzucał złego ducha, który był niemy. A gdy zły duch wyszedł, niemy zaczął mówić i tłumy były zdumione. Lecz niektórzy z nich rzekli: „Przez Belzebuba, władcę złych duchów, wyrzuca złe duchy”. Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba. On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: „Każde królestwo wewnętrznie rozdarte pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i szatan sam przeciw sobie wewnętrznie jest rozdwojony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy, to przez kogo je wyrzucają wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże. Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze wszystką broń jego, na której polegał, i łupy jego rozda. Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza”.\nDo sklepu wchodzi mężczyzna. Zbliża się do lady, za która stoi sprzedawca i pyta:\n- Czy dostanę u pana taki trochę przeterminowany kefir?\n- W naszym sklepie mamy tylko najświeższe i najlepszej jakości produkty.\nNazajutrz sytuacja powtarza się z dokładnością do jednego słowa. Na trzeci i czwarty dzień – tak samo. Sprzedawcy widać nie daje to spokoju, bo kiedy piątego dnia zjawia się znów ten sam klient i pyta o trochę przeterminowany kefir, odpowiada:\n- Klient nasz pan. Proszę sobie wyobrazić, że tak: mamy taki trochę przeterminowany kefir!\nNa to pytający mężczyzna wyciąga zza pazuchy jakiś niewielki kartonik i machając nim przed nosem sprzedawcy stanowczo oznajmia:\n- W takim razie płaci pan pięćset złotych grzywny. Jestem kontrolerem z Sanepidu!\nTrochę to wygląda tak, jakby Żydzi specjalnie podsuwali Jezusowi opętanych, chcąc Go sprowokować do takiego działania, które da asumpt oskarżeniom o zmowę z Belzebubem. Azaliż może być coś bardziej pokrętnego i oburzającego zarazem, niż ludzka natura?\nStrzeż się zgorszenia. I pamiętaj, że zgorszyć kogoś, to nie tylko sobie zakląć, czy zachować się nieprzyzwoicie. Ale to – przede wszystkim – sprowokować kogoś do zrobienia czegoś złego. Albo ujmę to jeszcze prościej: nie działaj ludziom na nerwy.\nSkąd się bierze posądzenie Jezusa o pakt z Belzebubem? Stąd, że ów duch zły był niemy, a po wypędzeniu go z człowieka zaczął mówić. Mianem Belzebuba Żydzi określali „konkurenta” Jahwe – filistyńskiego boga o tym imieniu (wzniosły), przekręcali z drwiną jego imię na Baal-Zebub (Panujący nad Muchami) albo nawet Beel-Zebul (Rządzący odchodami – sic!). Posądzenie o pakt Jezusa z Belzebubem jest próbą oczywistego poderwania jego autorytetu poprzez ośmieszenie.\n3. tydzień Wielkiego Postu - środa 11 marca\nMt 5,17-19 Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejsze, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim”.\nLaurent de La Hyre, Mojżesz z tablicami Prawa\nWodzowi przyniesiono do podpisania wyrok, skazujący młodego oficera za niesubordynację. Wyrok brzmiał:\n- Ułaskawić nie można, rozstrzelać.\nWódz przejrzał akta młodego oficera: chodziło o jakąś błahostkę, ale w warunkach wojny tylko jeden wyrok sądu jest możliwy: śmierć. Przed oczami stanęła mu cała drabina wojskowej kariery, przyszłość, która nie będzie mu dana, ból rodziców i kolegów młodzieńca. Całą noc nie zmrużył oka. Nad ranem wydał strażom podpisany wyrok. W sentencji nastąpiła tylko jedna mała zmiana przecinka:\n- Ułaskawić, nie można rozstrzelać.\nCzym jest Boże miłosierdzie? Myślimy sobie czasem tak: Pan Bóg zmieni przykazania. Wyjaśni, że z tym cudzołóstwem, kradzieżą czy zabijaniem to wcale nie było tak, jak myśleliśmy i w ogóle. A tymczasem Jezus mówi: ani jota nie zostanie w prawie zmieniona. Miłosierdzie Boże nie zmienia praw. Miłosierdzie Boże może zmienić jedynie wyrok. A i to o bardzo niewiele. Czasem tylko o jeden maleńki przecinek.\nNie ryzykuj, nie przeciągaj struny, nie próbuj, na ile sobie jeszcze możesz pozwolić, by wciąż pozostać w granicach Bożego Miłosierdzia. Odrobina gorliwości i zaangażowania w wypełnianiu Bożego prawa jeszcze nikomu nie zaszkodziła.\nJota (jod) – najmniejsza spółgłoska alfabetu hebrajskiego, kreska oddzielająca dwie podobnie brzmiące spółgłoski.\n3. tydzień Wielkiego Postu - wtorek 10 marca\nGerrit van Honthorst, Zaparcie się Piotra\nMt 18,21-35 Piotr zbliżył się do Jezusa i zapytał: „Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?” Jezus mu odrzekł: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który mu był winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, i tak dług oddać. Wtedy sługa upadł przed nim i prosił go: «Panie, miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam». Pan ulitował się nad tym sługą, uwolnił go i dług mu darował. Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: «Oddaj, coś winien!» Jego współsługa upadł przed nim i prosił go: «Miej cierpliwość nade mną, a oddam tobie». On jednak nie chciał, lecz odszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu. Współsłudzy jego widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło. Wtedy pan jego wezwał go przed siebie i rzekł mu: «Sługo niegodziwy, darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swym współsługa, jak ja ulitowałem się nad tobą?» I uniesiony gniewem pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu całego długu nie odda. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu”.\nW kolejce do bram raju stoją ci, którzy są pewni swojego zbawienia. Brama coś długo pozostaje zamknięta. Jakby się Pan Bóg nad czymś zastanawiał. Nagle rodzi się plotka: mówią, że Pan Bóg ma wszystkim przebaczyć.\n- Wszystkim, grzesznikom też? – dziwią się ci pewni swojego zbawienia.\nWkrótce zdziwienie ustępuje pola oburzeniu, potem złości. Wreszcie rodzi się bunt.\n- Czemu nie powiedział wcześniej. Całkiem inaczej ułożylibyśmy sobie życie!\nZaczynają wymyślać Bogu i odgrażać mu się. W końcu staje się to, co się musi stać: Pan Bóg potępia zbuntowanych pewnych swojego zbawienia. Tych, którzy nie potrafili przebaczyć.\nBardzo lubię tę metaforkę: przebaczenie jest zapachem, który wydają deptane kwiaty. Brak przebaczenia, to zapyzienie, zaduch, więcej – przepraszam – smrodek, który z biegiem czasy strasznie cuchnie. Dobra rada: zacznij wreszcie pachnieć. Wiesz, o co mi chodzi?\nRabini w czasach Jezusa zastanawiali się, ile razy Bóg może przebaczyć ten sam grzech. Rygoryści mówili – raz, umiarkowani – dwa, liberałowie – trzy. Podobnie traktowano przebaczenie ludzkie – za szczyt wspaniałomyślności uchodziło czterokrotne przebaczenie tego samego rodzaju złego postępowania. W pytaniu Piotra – „siedem” – trąci chyba nawet nutką ironii.\nAutor: Ks. Jacek: o 23:37 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n3. tydzień Wielkiego Postu - poniedziałek 9 marca\nŁk 4,24-30 Kiedy Jezus przyszedł do Nazaretu, przemówił do ludu w synagodze: „Zaprawdę powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman”. Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwali Go z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry, na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić. On jednak przeszedłszy pośród nich oddalił się.\nKilka wieków temu. Na uniwersytecie toczą się otwarte naukowe debaty. Oczywiście w ówczesnym języku nauki – czyli po łacinie. Chętnie uczestniczy w nich pewien prosty zdun. Pewnego razu zaczepia go jakaś rozszczebiotana grupa żaków.\n- Po co, dobry człowieku, przychodzicie na nasze debaty. Przecie nie znacie łaciny i nic z nich nie pojmujecie.\n- Prawie nic – odpowiada zagadnięty zdun. – Prawie nic, poza tym, że zawsze wiem, który z dyskutantów jest w błędzie.\n- A po czymże można to poznać?\n- To proste. To ten, który pierwszy wpada w gniew.\nNo właśnie: z jakimże zatrważającym spokojem Jezus mówi o proroku nie docenionym przez swoich. Z jakimże gniewem rodacy powstają, by wziąć na Nim odwet. Gołym okiem widać, po czyjej stronie jest racja.\nNiech ustaną wszystkie gniewy i spory, a pośrodku was niech będzie Chrystus. Zastanów się nad swoim gniewem: jak często, na kogo, w jaki sposób się gniewasz. Zgoda. Może cię ktoś rozzłości, wyprowadzić z równowagi. Ale twój gniew świadczy o tym, że po prostu nie masz racji.\nAutor: Ks. Jacek: o 23:32 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nIII Niedziela Wielkiego Postu 8 marca 2015 r.\nAutor: Ks. Jacek: o 07:37 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n2. tydzień Wielkiego Postu - sobota 7 marca\nIl Guercino, Powrót Syna Marnotrawnego, 1654-55\nŁk 15,1-3.11-32 W owym czasie zbliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie: „Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi”. Opowiedział im wtedy następującą przypowieść: „Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: «Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada». Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zebrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swój majątek, żyjąc rozrzutnie. A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, które jadały świnie, lecz nikt mu ich nie dawał. Wtedy zastanowił się i rzekł: «Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mię choćby jednym z najemników». Wybrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: «Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem». Lecz ojciec rzekł do swoich sług: «Przynieście szybko najlepszą suknię i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi. Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i bawić się, ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się». I zaczęli się bawić. Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to znaczy. Ten mu rzekł: «Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego». Na to rozgniewał się i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: «Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu; ale mnie nie dałeś nigdy koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę». Lecz on mu odpowiedział: «Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy. A trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się»”\nSpotykają się dwaj przyjaciele. Pierwszy z nich ma niezwykle zasępioną minę – nos spuszczony na kwintę, zmarszczone czoło, podpuchnięte oczy w ciemnych, bezsennych obwódkach.\n- Niech zgadnę – mówi widząc go ten drugi. – Albo ciebie spotkało jakieś nieszczęście, albo kogoś z twoich znajomych spotkało jakieś szczęście?\nPrzypowieść o synu marnotrawnym mniej dotyczy przebaczenia i miłosierdzia, a więcej zazdrości. Opowiedział ją wszak faryzeuszom i uczonym w Piśmie, którzy szemrali, że przyjmuje grzeszników i jada z nimi. Podejrzewam, że nie mówili tego głośno. Jezusowi wystarczył widok i nosów spuszczonych na kwintę, zmarszczonych czół i podpuchniętych oczu. Wyglądali na takich, których spotkało nieszczęście cudzego szczęścia.\nDowiedz się, że kogoś spotkało coś dobrego. A potem podejdź do niego, powiedz, że gratulujesz i że się cieszysz. Będzie cię to więcej kosztowało, niż niejedzenie kiełbasy w piątek. I wielka będzie twoja nagroda w niebie.\n2. tydzień Wielkiego Postu - piątek 6 marca\nMt 21,33-43.45-46 Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu:\n„Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś kamieniami obrzucili. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: «Uszanują mojego syna». Lecz rolnicy zobaczywszy syna mówili do siebie: «To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo». Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie, co uczyni z owymi rolnikami?”\nRzekli Mu: „Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze”. Jezus im rzekł: „Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: «Kamień, który odrzucili budujący, ten stał się kamieniem węgielnym. Pan to sprawił i jest cudem w naszych oczach». Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce”. Arcykapłani i faryzeusze słuchając Jego przypowieści poznali, że o nich mówi. Toteż starali się Go ująć, lecz bali się tłumów, ponieważ Go miały za proroka.\nNa poczcie znaleziono kopertę zaadresowaną do świętego Mikołaja – bez znaczka, ale za to ze zwrotnym adresem. Komisyjnie ją otwarto:\n- Drogi świenty Mikołaju – pisał mały Grześ. – Moi rodzice som bardzo biedni. Proszem cie, przynieś mi trzapkę, renkawiczki, kórtkę i rower. Na koperdzie masz muj adres. Czekam. Pa.\nPracowników poczty zdjęła litość. Listonosz przyniósł wypraną kurtkę po synku, który z niej wyrósł. Panie z okienka zrzuciły się z chudych pensji na czapkę i rękawiczki. Na rower oczywiście nie starczyło. Zrobiono paczkę, którą. Zaadresowano do Grzesia. Listonoszce zaniósł ją chłopcu.\nPo tygodniu na poczcie znów znaleziono kopertę zaadresowaną do świętego Mikołaja. Komisyjnie ją otwarto:\n- Drogi świenty Mikołaju! Bardzo ci dzinkójem za prezęty. Wiem, rze jezdeś zapracowany, ale jak mnożesz, to za rok przynieś mi je sam osobiście. Bo dostałem ino trzaskę, enkawiczki i kórtke, a rower mi pewnie ukradły te świnie spoczty.\nDzisiejsza Ewangelia jest o niewdzięczności, o ludziach odrzucających miłość, kąsających miłosierną dłoń Boga. Jesteśmy wdzięczni Jezusowi dziś, kiedy jego śmierć mamy już za sobą. I zmartwychwstanie zresztą też. Jednak wdzięczność dla żyjących o wiele więcej warta, niż tylko wdzięczna pamięć o zmarłych.\nPowiedz dzisiaj dziękuję. Nie, nie obcym i dalekim. Ale swoim bliskim, najbliższym.\n2. tydzień Wielkiego Postu - czwartek 5 marca\nIluminacja: Łazarz na Łonie Abrahama i bogacz w udręce.\nŁk 16,19-31 Jezus powiedział do faryzeuszów: „Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody. Umarł żebrak i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany. Gdy w Otchłani, pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: «Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i poślij Łazarza; niech koniec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu». Lecz Abraham odrzekł: «Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A prócz tego między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać». Tamten rzekł: «Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki". Lecz Abraham odparł: «Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają». «Nie, ojcze Abrahamie, odrzekł tamten, lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą». Odpowiedział mu: «Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą»”.\n- ten, kto coś wie i wie o tym, że wie, to człowiek wykształcony;\n- ten, kto coś wie, a nie wie o tym, że wie, to człowiek śpiący – wystarczy go obudzić,\n- ten, kto nic nie wie, i wie o tym, że nie wie, to uczeń – wystarczy mu pomóc,\n- ten, kto nic nie wie, i nie wie, że nie wie, to głupiec – dla niego nie ma już ratunku.\nJezusowa przypowieść o bogaczu i jego braciach w tle, to w gruncie rzeczy opowieść o głupcach, którzy nawet nie wiedzą, że niewiedzą – o Bogu i sądzie, miłosierdziu i łasce, bogactwie i biedzie, sytości i głodzie. W swojej głupocie przypominają pewnego księcia, który ustrzeliwszy orła był wielce zdziwiony, iż ten ma tylko jedną głowę, a nie dwie, jak na habsburżym herbie. Cóż, okazuje się, że dla głupoty nie ma ratunku.\nNawet jeśli wiesz niewiele, nic straconego. Zawsze można się jeszcze czegoś dowiedzieć. Obudź się. Otwórz książkę, gazetę, poszukaj w Internecie. Codziennie staraj się zasnąć mądrzejszy.\nAutor: Ks. Jacek: o 16:00 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n2. tydzień Wielkiego Postu - środa 4 marca\nMt 20,17-28 Mając udać się do Jerozolimy, Jezus wziął osobno Dwunastu i w drodze rzekł do nich: „Oto idziemy do Jerozolimy: tam Syn Człowieczy zostanie wydany arcykapłanom i uczonym w Piśmie. Oni skażą Go na śmierć i wydadzą Go poganom na wyszydzenie, ubiczowanie i ukrzyżowanie; a trzeciego dnia zmartwychwstanie”. Wtedy podeszła do Niego matka synów Zebedeusza ze swoimi synami i upadając Mu do nóg, o coś Go prosiła. On ją zapytał: „Czego pragniesz?” Rzekła Mu: „Po wiedz, żeby ci dwaj moi synowie zasiedli w Twoim królestwie jeden po prawej, a drugi po lewej Twej stronie”. Odpowiadając Jezus rzekł: „Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?” Odpowiedzieli Mu: „Możemy”. On rzekł do nich: „Kielich mój pić będziecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej i lewej, ale dostanie się ono tym, dla których mój Ojciec je przygotował”. Gdy dziesięciu to usłyszało, oburzyli się na tych dwóch braci. A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł: „Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie u was. Lecz kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie waszym sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie waszym niewolnikiem. Na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu”.\nSebastiano Ricci, Jezus modli się w ogrodzie oliwnym, 1730\nGabinet lekarski. Wchodzi jakaś zażywna jejmość. Doktor pyta:\n- Przywykłam do tego, że tytułuje się mnie „Wielce szanowna pani”!\n- Przykro mi, ale nie potrafię wyleczyć tego rodzaju schorzenia. Następny pacjent, proszę!\nPycha nie jest tylko wywyższaniem się nad innych. Zawsze znajdzie się ktoś mądrzejszy, piękniejszy, takie jest życie. Pycha to brak umiejętności spojrzenia na siebie w prawdzie. Pycha, to kłamstwo o sobie.\nJezus pyta Jakuba i Jana: czy możecie pić mój kielich? Możemy, możemy! – zapewniają. A w Ogrójcu usną, potem pouciekają, w zmartwychwstanie nie uwierzą. I jak tu wyleczyć tego rodzaju schorzenie? Nie ma lekarstwa z zewnątrz. Jest tylko samouzdrowienie.\nSpuść z siebie trochę powietrza. Nie można ciągle żyć na wdechu.\n2. tydzień Wielkiego Postu - wtorek 3 marca\nMt 23,1-12 Jezus przemówił do tłumów i do swych uczniów tymi słowami „Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsce na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi. Wy zaś nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten, który jest w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo tylko jeden jest wasz Mistrz, Chrystus. Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”.\nRembrandt, Mojżesz rozbija tablice Prawa, 1659\nNiedzielny poranek. Mężczyzna wychodzi z mieszkania, do którego sprowadził się dwa miesiące temu. W windzie spotyka – jak zwykle– tego samego sąsiada.\n- Jadę do hipermarketu za miasto. Może zabierze się pan ze mną? Pochodzimy sobie po sklepie, pooglądamy towary, może załapiemy się na coś fajnego z promocji?\n- Po raz kolejny żądam: niech pan mi da święty spokój! – syczy oburzony. – Jestem praktykującym katolikiem i właśnie, jak w każdą niedzielę o tej porze, idę do kościoła na Mszę świętą!\n- Jaki tam z pana praktykujący katolik – dziwi się sąsiad.\n- A co, może nie?\n- Widzi pan to jest tak: ja już po raz siódmy spotykam pana w windzie w niedzielę o tej porze i po raz siódmy zapraszam pana na wspólny wypad do hipermarketu. A pan jeszcze ani razu nie zaprosił mnie, bym poszedł z panem do kościoła…\nWiara na pokaz: to może być skądinąd całkiem sumienne spełnianie wszelkich religijnych praktyk i obowiązków. Tyle tylko, że właściwie nikt z tego nic nie ma. Ludziom nie trzeba SIĘ pokazać. Im trzeba pokazać CHRYSTUSA. To jest prawdziwa pobożność.\nZaproś, przyprowadź kogoś do kościoła. Albo zachęć: niech przeczyta kawałek Pisma Świętego, albo się pomodli. Albo zrób to razem z nim.\nLokalizacja: małopolskie, Polska\nNiedziela Palmowa Męki Pańskiej 29 marca: Osioł i ...\n5. tydzień Wielkiego Postu - poniedziałek 23 marca...\n4. tydzień Wielkiego Postu - poniedziałek 16 marca...\nWąż: rozmowa o Ewangelii IV Niedzieli Wielkiego Po...\n2. tydzień Wielkiego Postu - poniedziałek 2 marca


Paweł Cul Head Of Project Management Office\nDowiedz się, czy duża dojrzała firma może sprzyjać rozwojowi pracownika oraz czy wielkość organizacji jest warunkiem wystarczającym do stworzenia dynamicznego środowiska pracy.\nNie można uciec od zmian, ale można się na nie przygotować. Większość pracodawców na rynku oferuje możliwość rozwoju – awanse pionowe, poziome i zmiany zakresu obowiązków.\nCzy duża firma to zawsze szansa na zdobycie nowych umiejętności i kompetencji?\nOpowiem historię mojego zatrudnienia w Comarchu, żeby udowodnić, że dojrzała, rozwinięta pod względem procesowym i duża firma, może sprzyjać rozwojowi pracownika, ale też pokazać, że wielkość organizacji nie jest warunkiem wystarczającym do stworzenia dynamicznego środowiska pracy wspierającego zmiany.\nSwoją przygodę z IT rozpocząłem około 10 lat temu jako tester oprogramowania w sektorze firmy zajmującym się projektami telekomunikacyjnymi. To była moja pierwsza praca w biurze. Wcześniej pracowałem zdalnie jako web developer w niewielkiej agencji reklamowej.\nPierwsze dni pracy pamiętam dość dobrze, poznawałem oprogramowanie typu OSS (Operations Support System), używane przez operatorów telekomunikacyjnych na całym świecie. Nie czułem wtedy, aby studiowanie telekomunikacji holistycznie przygotowało mnie do pracy w IT Software House, produkującym oprogramowanie dla największych telekomów na świecie. Część technicznych pojęć była zrozumiała, ale kompletnie nie czułem biznesu. Nie rozumiałem, w jakim celu ktoś kupuje takie produkty i jak używa ich w pracy operacyjnej po zakończeniu wdrożenia.\nPierwsza poważna praca rządzi się swoimi prawami\nRaz, że trzeba poznać meandry dziedziny, w której przychodzi nam się poruszać, a dwa, że człowiek często musi przyswoić choćby podstawy prawa pracy - to, ile przysługuje Ci urlopu, jak o niego poprosić, w którym progu podatkowym się znajdujesz itd.\nSwoją drogą, rozmawiałem ostatnio z doświadczonym kierownikiem projektu IT, który w swojej pierwszej pracy podczas przerwy między świętami nie przyszedł do pracy i nie wziął urlopu. „Bo na studiach było wolne, myślałem, że w pracy jest tak samo”.\nPraca w dziale Quality Assurance to świetny sposób na poznanie portfolio produktów oferowanych przez firmę. Niektórzy mówią, że świetnie przygotowuje do pracy w dziale wsparcia lub wdrożeń. Dzisiaj wiem, że koszt naprawy bugów jest najniższy, jeśli wykryjemy go na wczesnym etapie produkcji oprogramowania, a sporo wyższy podczas zgłoszenia otrzymanego od klienta, który używa już wdrożonego systemu.\nI nawet niespecjalnie trudno jest policzyć, ile organizacja może oszczędzić, czyli zarobić, na dobrej organizacji działów zapewniających jakość. Inna sprawa, że koszt zapewnienia jakości nie może być większy od konsekwencji jej niedotrzymania.\nPo niecałym roku pracy jako tester, dostałem propozycję objęcia nowej roli System Engineer/Support Team Managera. Nie wydawało mi się to podejrzane ani dziwne, ponieważ działy wsparcia, QA, dokumentacji oraz szkoleń, były zarządzane przez jednego kierownika. „Pewnie teraz jest potrzeba zaangażowania tam większej ilości osób” – pomyślałem.\nTo była świetna pozycja! Z jednej strony bardziej wyeksponowana na klienta, z drugiej również mocno techniczna. W dziale wsparcia klient kontaktuje się z Tobą wtedy, jak coś w systemie nie działa i operacje biznesowe są utrudnione lub zablokowane. Jesteś w stanie nauczyć się obsługi „trudnego” klienta i jeszcze lepiej poznać sektorowe produkty.\nNa szkoleniu z ITIL-a dowiedziałem się, że osoby z działów Support są naturalnymi kandydatami na kierowników projektów, przez ten kontakt z trudnym klientem właśnie.\nPraca w supporcie to nie tylko wysłuchiwanie rozgoryczonych użytkowników systemu\nOprócz przyjmowania zgłoszeń na drugiej linii wsparcia, próbujesz swoich sił jako ta trzecia i rozwiązujesz często problemy związane z niepoprawną konfiguracją wdrożeniową lub współpracujesz z działami programistów w celu uzyskania poprawki, którą potem sam testujesz i instalujesz na środowisku produkcyjnym u klienta.\nPrzy pierwszej instalacji łatki na uruchomionym systemie produkcyjnym, gdzie pracuje aktualnie trzystu operatorów monitorujących sieć komórkową w Niemczech, dreszczyk emocji masz gwarantowany. A jak potrzebujesz „rozchodzić” emocje po „telco” z klientem, idziesz do serwerowni, gdzie nie ma zasięgu i konfigurujesz serwery, na których zaraz będziesz instalować system działający jako repozytorium dokumentów dla całego sektora (setki osób).\nW Comarch pracowałem jeszcze jako analityk/wdrożeniowiec. Jako że praca w dziale testów i wsparcia to głównie zadania, które wykonujesz w biurze na miejscu (choć nie zawsze, testerzy często uczestniczą w testach akceptacyjnych z klientem w siedzibie jego firmy tzw. „on-site”), to analiza i wdrożenie dają możliwość podróżowania praktycznie po całym świecie.\nComarch daje w tym obszarze bardzo duże możliwości. Osobiście pracowałem u klientów w Polsce, Chile, Niemczech, UK, Czechach, Emiratach Arabskich, Korei i Japonii. Chcesz latać i kręci Cię bezpośredni kontakt z klientem oraz multikulturowość? Nie ma problemu, w dużej firmie masz taką opcję. Nie lubisz tego, a nadal chcesz być częścią dużych projektów wdrożeniowych? Też da się zrobić! Będziesz współpracować z analitykami na miejscu, konfigurował wdrożenie i opracowywał najbardziej optymalne kosztowo i technicznie koncepcje.\nKierownik projektu i jego umocowanie w organizacjach wygląda różnie\nStandardy opracowane przez PMI dzielą struktury organizacyjne na funkcyjne, mieszane, macierzowe, wirtualne i inne. Jako kierownik projektu pracowałem w Comarch w strukturze, którą nazwałbym macierzową (zrównoważoną). W skrócie – od kierownika funkcyjnego otrzymujesz wykwalifikowany kapitał ludzki, którym zarządzasz tak, by osiągnąć cele projektu. Praca pełna wyzwań i dynamiki – projekt z definicji jest unikalny i takie też sytuacje spotykają zespół podczas wdrożeń. Dużo się dzieje, nudy nie ma.\nDzisiaj razem z zespołem bardzo doświadczonych i kompetentnych kierowników projektów prowadzimy ambitne projekty (np. wdrożenie 5G) i budujemy lub usprawniamy procesy dostarczania oprogramowania dla naszych klientów. Uczymy się od siebie technik zarządzania, obyczajów, szanowania innych kultur i wspólnie podejmujemy wyzwania rzucone przez klientów, ale również przez naszą organizację, chociaż bardzo rozwiniętą, to ciągle uczącą się i doskonalącą w procesach.\nDuża firma daje możliwości rozwoju w różnych kierunkach\nW IT przyjęły się dwie ścieżki: techniczna i menedżerska. Klasykiem jest rozpoczynanie kariery od ról technicznych i wejście w zarządzanie projektami, zasobami i kapitałem ludzkim.\nAle czy wielkość firmy jest warunkiem wystarczającym do stworzenia możliwości rozwoju pracownikom? Znam osobę z innej firmy, która skuszona między innymi wyższym wynagrodzeniem, zmieniła zespół, w którym teraz kompletnie się nie odnajduje. Jako ambitna osoba ma za mało wyzwań i obowiązków – po prostu się nudzi.\nCo gorsza, nie może zmienić zespołu, ponieważ wewnętrzna regulacja firmy nie pozwala tego zrobić przed upływem roku. Długo, niedługo? Przesiedzieć, przemęczyć, czy zmienić pracodawcę?\nKilku moich dobrych kolegów opuściło Comarch (również ja 😊), po to, żeby po jakimś czasie wrócić do tej firmy, bo\n„Była mała dynamika”\n„Nic tam się nie dzieje i nie da załatwić”\n„Czułem, że utknąłem w jednym miejscu na zawsze”\nDzisiaj zarządzają w Comarch dziesiątkami, a nawet i setkami osób. Następujące czynniki mogą umożliwiać znalezienie własnej ścieżki w IT, w ramach jednej organizacji:\notwartość organizacji na zmiany\nszybki proces decyzyjny kadry kierowniczej\nwspieranie pracowników w zadaniach wykraczających poza zakres obowiązków\ndostęp do szkoleń „twardych” i „miękkich”\nmożliwość współpracy z klientami krajowymi i zagranicznymi na każdym etapie projektu\nW mojej ocenie wielkość organizacji pomaga w odnalezieniu swojej ścieżki, tego co się chce robić i sprawia nam przyjemność. Ale rozmiar firmy nie wystarczy. Organizacja powinna być na tyle dojrzała, żeby akceptować, że zmiana jest nieunikniona. Powinna stwarzać warunki do migracji poziomych i pionowych, w różnych kierunkach.\nJesteśmy ludźmi, którzy w swoim życiu czują potrzebę dynamicznego rozwoju, ale również zdarza nam się wypalenie zawodowe, przepracowanie i chęć zwolnienia tempa. Firma, która potrafi się do tego dostosować, zyska szacunek pracownika i najprawdopodobniej zmniejszy rotację. Właśnie taką organizacją jest Comarch.\nKierownik logistyki produkcji\nStaż w IT. Czego nie nauczą Cię na studiach?


Sprzedam mieszkanie w Pensylwania (Stany Zjednoczone)\nSprzedam mieszkanie w Pensylwania Stany Zjednoczone\nPl.housesaround.com informuje również, że przy wycenie swój dom do sprzedaży, muszą być realistyczne ich cen i nie powinien zadawać zbyt dużo w porównaniu do innych mieszkania do kupienia w Pensylwania .\nPrzy zakupie domu po raz pierwszy musi zweryfikować swoją zdolność finansową w celu ustalenia, czy można sprzedam mieszkanie w Pensylwania i żyć w domu, który zawsze marzył.\nPrzed złożeniem wniosku o kredyt hipoteczny do mieszkania do kupienia w Pensylwania należy upewnić się, że ocena kredytowa jest właściwe, ponieważ nikt nie chce pożyczać pieniądze ludziom ze złych kredytów.\nGdy istnieje sprzedać mieszkanie w Pensylwania musi udowodnić, że interesy sprzedaży nie są bardzo wysokie, jak to może pójść znacznie cenę trzeba zapłacić.\nAl sprzedam mieszkanie w Pensylwania może się okazać, niektóre w bardzo złym stanie, dlatego najlepiej jest zatrudnić profesjonalną firmę kontrolną zbadanie domów starannie i dać pisemne sprawozdanie podając szczegóły dotyczące napotkanych problemów.\nGdy widzisz sprzedać mieszkanie w Pensylwania powinien być bardzo ostrożny z ludźmi, którzy chcą oszukać. Istnieje wiele oszustów hipotecznych, oszuści ubezpieczenie domu i gwarancje.\nSprzedam mieszkanie w Pensylwania przez autonomia\nHrabstwo Berks jest prowincją Stany Zjednoczone. Należą one do Pensylwania. 253141 liczy mieszkańców. W 2007 roku 43% mieszkańców województwa mieszka w obszarze metropolitalnym stolicy.\nRegion ten jest jednym z głównych Stany Zjednoczone. Hrabstwo York liczy mieszkańców 185079. Jego lokalizacja w Stany Zjednoczone jest bardzo dobra.\nHrabstwo Philadelphia jest prowincją Stany Zjednoczone. Należą one do Pensylwania. 1526619 liczy mieszkańców. W 2007 roku 80% mieszkańców województwa mieszka w obszarze metropolitalnym stolicy.\nHrabstwo Lancaster jest prowincją Stany Zjednoczone. Należą one do Pensylwania. 292257 liczy mieszkańców. W 2007 roku 44% mieszkańców województwa mieszka w obszarze metropolitalnym stolicy.\nHrabstwo Luzerne jest prowincją Stany Zjednoczone. Należą one do Pensylwania. 250921 liczy mieszkańców. W 2007 roku 10% mieszkańców województwa mieszka w obszarze metropolitalnym stolicy.\nMa populację 88082 citizens | sąsiedzi. W Reading, The 86% to kobiety, a stopa bezrobocia wynosi około 33% populacji.\nJest to jedno z najważniejszych miast w kraju. Allentown jest w 55% odpowiednich miast w Stany Zjednoczone. Ma 2 kościoły z okresu romańskiego .\nCo mieszkańcy Filadelfia zalecić 4 bardzo turystycznie miejscach, które mają swoje miasto odwiedzić. 62% swoich turystów uznają, że jest to urocze miasto.\nJest to populacja Miasto od Stany Zjednoczone. Jego tarcza ścieżka do naszych czasów . Jego powierzchnia wynosi około 43 km. 25% turystów powiedział, że to urocze miasto.\n81% obywateli pracujących w przemyśle motoryzacyjnym tekstylia bezpośrednio lub pośrednio. Kolejna znakomita większość mieszkańców nie ma pracy Scranton.\nzawiera PROPOZYCJE dużo pokazy Usługi , że ta populacja bardziej znośny miasta. O 18km posiada na dużego centrum handlowego z wszelkiego rodzaju usług zintegrowanych.\nSektor usług dla 10% wszystkich miejsc pracy generowanych w Erie. Odsetek ten, 44% stanowią bezpośrednich miejsc pracy, reszta to pośrednie miejsca pracy.\nMa populację 46320 citizens | sąsiedzi. W Altoona, The 92% to kobiety, a stopa bezrobocia wynosi około 86% populacji.\nJest to jedno z najważniejszych miast w kraju. Pittsburgh jest w 8% odpowiednich miast w Stany Zjednoczone. Ma 6 barokowych kościołów.\nCo mieszkańcy Harrisburg zalecić 3 bardzo turystycznie miejscach, które mają swoje miasto odwiedzić. 24% swoich turystów uznają, że jest to urocze miasto.\nNajlepszy Sprzedam mieszkanie w Pensylwania\nWedług obywateli Kensington, to apartament ma dobre referencje.\nW promieniu 4KM, to home jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez naszych użytkowników.\nKomunikacja pomiędzy to home i miasta (Filadelfia) są dopuszczalne.\nWedług obywateli Birmingham Hunt, to apartament ma dobre referencje.\n353 Kupować mieszkania w Pensylwania


Braterstwo Chorych - Królowo pokoju\nWypowiadamy to wezwanie, nie słysząc huku wystrzałów czy szlochu rannych na ciele i duszy za sprawą okrucieństwa wojny. Żyjemy w wolności, ale nie wszyscy mają takie szczęście. Również dzisiaj w niektórych regionach świata trwają bratobójcze walki, a gdyby spojrzeć głębiej, to i w naszej Ojczyźnie nie brakuje wzajemnej wrogości, która słowem potrafi zadawać ciosy równie bolesne, jak te niesione ciężką bronią.\nWśród nakazów zawartych w Dekalogu wyjątkowo mocno rozbrzmiewa wezwanie Boga do poszanowania życia. Zakaz zabijania jest głęboko wpisany w serce człowieka, który z natury strzeże własnego bezpieczeństwa. Słusznie oburzamy się na widok prezentowanych w mediach krwawych masakr. Dobrze, że niepokoją nas obrazy przedstawiające małe dzieci z karabinami w rękach, traktowane jak marionetki przez członków organizacji terrorystycznych. Pytanie jednak – choć skala jest oczywiście nieporównywalna – czy potrafimy wyzwolić w sobie podobne oburzenie wobec podsycania wrogości w naszym najbliższym otoczeniu? Śmiertelnym wrogiem bywa sąsiad o trudnym charakterze, który być może faktycznie postępuje niewłaściwie, ale podsycany moimi reakcjami nie przestanie brnąć w nienawiść. Podziały rozrywają rodziny. Krewni unikają spotkań, a widząc się raz w roku, szybko przechodzą do kłótni, choćby na tematy polityczne. Z pewnością słyszeliśmy kiedyś słowa błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszki, który cytował świętego Pawła: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!” (Rz 12, 21). Można niestety odnieść wrażenie, że odłożyliśmy to przesłanie na półkę pełną historycznych książek. Spotkanie z Maryją wzywa, by wrócić do tej myśli. Matka Boża jest niewątpliwie Tą, która służyła zatrzymaniu zła i wprowadzeniu pokoju. Nie chodzi nawet o przesłanie wielu objawień ostatnich dziesięcioleci, w których padały nawiązania do konfliktów międzynarodowych i lokalnych. W Maryi zatrzymuje się zło, bowiem to Ona przynosi nam Chrystusa, który pojednał nas z Ojcem i wezwał do miłości wzajemnej, i, co więcej, do miłości względem nieprzyjaciół. Pionowa belka krzyża łączy ziemię i niebo. Pozioma jest niczym most między ludźmi obmytymi Krwią Jezusa.\nNieraz momentem pojednania staje się wieczór wigilijny. Atmosfera Bożego Narodzenia, dyskretnie niosąca w sobie czułość okazywaną Synowi przez Maryję, pomaga łączyć to, co zostało zerwane w wielu rodzinach i innych relacjach. Nie trzeba czekać do grudnia, by przebaczyć lub prosić o odpuszczenie winy. Ale być może i ten rok, tu i ówdzie, nie przyniesie zgody. Tym bardziej warto przynosić te niełatwe sprawy na modlitwę.


Erik Wolf, Prezes World Food Travel Association, w Polsce (część II) | pstk.pl\nPodczas pobytu w Poznaniu Erik Wolf odbył historyczny spacer po mieście z przewodnikiem p. Wojciechem Nowackim, a także był w Rogalowym Muzeum Poznania – i jak każdy turysta w tym miejscu, miał okazję posłuchać o historii i wytwórstwie rogali, spróbować ich oraz wziąć udział w warsztacie wypieku tego certyfikowanego pysznego wypieku.\nAtrakcją dla gościa był też zakup różnych poznańskich i polskich produktów kulinarnych, by zabrać je następnie jako pamiątki do rodzinnego Portland.\nErik Wolf w działaniu… – Rogalowe Muzeum Poznania\nNa ostatni dzień pobytu Erika w Polsce organizatorzy zabrali go do magicznego miejsca jakim jest Folwark Wąsowo, położony kilkadziesiąt kilometrów od Poznania, w którym uprawiane są warzywa z ekologicznym certyfikatem, przetwarzane następnie w naturalny i tradycyjny sposób. Tam czekał gościa spacer po całym folwarku i ogrodzie oraz spotkanie z właścicielami i pracownikami, a także degustacja niezwykłych nalewek i konfitur oraz przepyszny wielkopolski obiad. Gość miał okazję skosztować m.in. pyrów z gzikiem i olejem lnianym, serka smażonego, rolad, kremu szparagowego. Z żalem wyjeżdżaliśmy stamtąd.\nJan Wieja, Piotr Wieja, Erik Wolf\nWnętrza folwarczne (w tle szafa z zaprawami, z której gość otrzymał do domu kilka pysznych słoiczków)\nPo powrocie do USA, w prasie branżowej oraz w programie internetowym, Erik Wolf stwierdził, iż Polska ma ogromny potencjał, aby stać się THE NEXT BIG THING IN FOOD TRAVEL! Bardzo nas to cieszy J


Avery zweckform Etykiety inspekcyjne - zabezpieczające NoPeel, średnica 30mm, okrągłe, do drukarki, 240 sztuk sklep komputerowy\nAvery zweckform Etykiety inspekcyjne - zabezpieczające NoPeel, średnica 30mm, okrągłe, do drukarki, 240 sztuk\nNumer katalogowy Nr kat EPAVZE000000080,\nKod producenta Kod L7802-10\nTabliczki inspekcyjne NoPeel od AVERY ZWECKFORM służą do zabezpieczania mienia. Przy próbie odklejenia tabliczka rozrywa się na drobne kawałki i uniemożliwia jej przeklejenie. Dzięki temu można zapobiegać manipulacjom przy zabezpieczonym sprzęcie. Tabliczki doskonale sprawdzają się przy oznaczaniu inwentarza i własności np. drukarek, ekspresów do kawy, mebli i innych sprzętów biurowych. Tabliczki przylegają do wielu typów powierzchni i są odporne na działanie wody, olejów, środków czyszczących, rozpuszczalników itp.\nZapytaj o produkt: Avery zweckform Etykiety inspekcyjne - zabezpieczające NoPeel, średnica 30mm, okrągłe, do drukarki, 240 sztuk


Obecnie firma posiada dwie linie produkcyjne do cięcia blachy z kręgów i wkrótce ,włączy jedną z najnowocześniejszych linii do cięcia blach w Małopolsce. Obecnie tnie blachę gorącowalcowaną, zimnowalcowaną oraz ocynkowaną.\n- Minimalna średnica wewnętrzna kręgu: 500mm https://rob-stal.pl/centrum-serwisowe-blach-krakow/ centrum serwisowe blach kraków\n- Możliwości pakowania: według , od rozwiązań budżetowych po spersonalizowane opakowania na paletach owinięte w papier konserwujący.\nJest to firma z niemałym znactwo - funkcjonuje już od 20 lat. Ponadto ma idealną lokalizację, tuż przy drodze krajowej. Dla ROB-STAL klient i jego potrzeby to zamierzenie, oferują szeroką gamę usług i indywidualne, profesjonalne podejście. Blisko znajduje się też Huta ArcelorMittal. Co więcej ich kadra gwarantuje bogate zaplecze techniczne. Ich osiągnięcia robią wrażenie, to między innymi prawie 190 tysięcy przepracowanych godzin, prawie 17 tysięcy ukończonych projektów, tysiące zadowolonych gości i aż 150000 użytej stali.\nUsługi cięcia blach Kraków czy można złożyć zamówienie\nNasze poprawne centrum lecznicze to wsparcie dla Ciebie na najwyższym


Wysoka forma Tonewa. "Zaczyna rozumieć grę" - LechNews.pl\nWysłany przez buffiasty | kw. 23, 2013 | Bez kategorii\nW spotkaniu z Zagłębiem Lubin nie zagrał Aleksandar Tonew. Bułgar był ostatnio w bardzo dobrej dyspozycji i jego brak na boisku spowodował nieznaczną zmianę sposobu gry “Kolejorza”.\n- Tego nie unikniemy. Organizacja gry jest podobna, ale nie mieliśmy tak szybkiego i przebojowego zawodnika, który potrafi uderzyć z prawej i lewej nogi. Nie mamy piłkarza, który potrafi tak strzelić - przyznaje Mariusz Rumak.\nW grze Tonewa widać ostatnio spory postęp. Zawodnik znacznie częściej szuka gry kombinacyjnej. - Sytuacje z jakimi nasi zawodnicy spotykają się na treningu wymuszają na nich, aby grali bez przyjęcia albo na dwa kontakty. Wtedy piłkarz nie może przyjąć piłki i jej prowadzić. Musi ją odegrać. Wydaje mi się, że dzięki Alex nauczył się szukać kolegów na boisku — twierdzi szkoleniowiec.\nJednak to nie jedyna zmiana w grze bułgarskiego pomocnika. Znacznie częściej cofa się ona także na własną połowę i sam inauguruje akcje ofensywne zespołu, przejmując piłkę. - Zaczyna rozumieć grę i to jak powinien się zachowywać, gdy nie mamy piłki. Za to też dostał kartkę w Gliwicach. Cofnął się, zaasekurował kolegów, którzy wyszli wyżej do pressingu - zauważa trener pierwszego zespołu.\nPoprzedniDWL: Wysoka przegrana z KS Gnieznem\nNastępnyDjurdjević: W zespole zmienia się generacja


Rozliczenie z Urzędem Skarbowym z przychodów to jedyna i rzadka okazja, by móc wesprzeć jakąś organizację małym procentem ze swojego podatku | sunvillasfloridadirect.com\nKażdego dnia nie przejmujemy się nader często by wesprzeć finansowo tych najbardziej potrzebujących, ale w momencie, kiedy posiadamy prostą możliwość tego dokonać, niezwykle ochoczo otwieramy własne serca.\nOrganizacje 1% z naszego podatku odbierają z bardzo dużą chęcią i wdzięcznością, gdyż z tej przyczyny posiadają możliwość udzielenia wsparcia tym, którym ta pomoc jest konieczna – sprawdź\nWarto napomknąć, iż sami podatnicy niezwykle chętnie korzystają z tej sposobności i wskazują organizację, którą pragną wesprzeć. Jest to najbardziej pospolite w momencie, gdy wybieramy rozliczanie pit przez internet. Zdecydowana większość darmowych programów właśnie tego wymaga, aby wskazać, której organizacji przekazać ten mały procent swojego podatku. Dla nas to przecież nie jest jakiekolwiek obciążenie finansowe, a zdziałać potrafi rzeczywiście wiele.\nOrganizacje 1% otrzymany od dużej liczby płatników są w mocy wykorzystać rzeczywiście korzystnie i wesprzeć najbardziej potrzebujących. Szczególnie, że suma z każdym następnym rokiem się zwiększa, z tej przyczyny ratunek może płynąć istotnie ogromnym strumieniem.\nW głębi serca każdy z nas nie zamyka się na cierpienie innych ludzi. Widać to po tym, jak ochoczo wspieramy wszelkie organizacje pożytku publicznego, gdy każdego następnego roku ta suma bywa się coraz bardziej pokaźna.\n← Wariactwo zakupów wszelkiego dnia Rokrocznie potrzebne jest złożenie w stosowniej instytucji dokumentu, którym jest deklaracja VAT →


Tanie loty Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa w 2022 r. już od 345 zł | momondo\nLotnisko Warszawa Modlin loty do – Genewa\nTanie loty na trasie Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa od 345 zł\nPandemia COVID-19 (koronawirusa) może wpłynąć na Twoją podróż: Warszawa Modlin – Genewa.\nInformacje o trasie Genewa-Lotnisko Warszawa Modlin\nZnajdź informacje o czasie lotu, lotach bezpośrednich oraz lotniskach dla połączeń Lotnisko Warszawa Modlin-Genewa\nNajszybszy lot Lotnisko Warszawa Modlin-Genewa zajmuje 5h 45min.\nNie ma bezpośrednich lotów Lotnisko Warszawa Modlin-Genewa. Popularną niebezpośrednią trasą dla tego połączenia jest Lotnisko Warszawa Modlin - Lotnisko Genewa-Cointrin.\nŁatwo porównuj loty w obie strony na trasie Lotnisko Warszawa Modlin - Genewa\nPoniżej znajdziesz najlepsze oferty lotów w obie strony na następne trzy miesiące. Wszystkie oferty zostały znalezione na momondo w ciągu ostatniego tygodnia. Wyszukaj najszybsze i najtańsze loty Lotnisko Warszawa Modlin - Genewa, zmieniając zakładki\nZnajdź najtańsze oferty lotów Lotnisko Warszawa Modlin - Genewa w jedną stronę\nZnajdź oferty lotów last-minute na trasie Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa\nZnajdź i porównaj oferty Twojego lotu last-minute w obie strony Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa\nWarszawa Modlin – Genewa-Cointrin – jaka odległość dzieli te dwa miejsca w przypadku podróży samolotem?\nDystans na trasie Warszawa Modlin – Genewa-Cointrin wynosi ok. 1255,4 km. Przy dobrych warunkach lot ten nie powinien trwać dłużej niż 5h 45min.\nCzy lot Warszawa Modlin – Genewa-Cointrin jest obecnie dostępny?\nInformacje bazują na ograniczeniach w podróżowaniu: Warszawa Modlin – Genewa-Cointrin\nGenewa-Cointrin – większość podróżnych z kraju: Warszawa Modlin może wjechać bez ograniczeń.\nGenewa-Cointrin – podróżni z kraju Warszawa Modlin nie muszą okazywać negatywnego wyniku testu PCR ani antygenowego na COVID-19 przy wjeździe.\nGenewa-Cointrin – podróżni z kraju: Warszawa Modlin nie muszą poddawać się kwarantannie po przyjeździe.\nCzy lot Genewa-Cointrin – Warszawa Modlin jest obecnie dostępny?\nPowrót Warszawa Modlin – Genewa-Cointrin\nWarszawa Modlin – podróżni z kraju Genewa-Cointrin nie muszą okazywać negatywnego wyniku testu PCR ani antygenowego na COVID-19 przy wjeździe.\nWarszawa Modlin – podróżni z kraju: Genewa-Cointrin nie muszą poddawać się kwarantannie po przyjeździe.\nAlternatywne trasy Lotnisko Warszawa Modlin-Genewa\nJak włączyć alerty cenowe dla lotów Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa?\nOtrzymasz wiadomość e-mail, gdy cena lotów Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa zmaleje. By włączyć alert cenowy, wybierz daty podróży i rozpocznij wyszukiwanie. Podczas przeglądania ofert, zobaczysz na stronie widget aktywujący alert cenowy – kliknij go, by włączyć powiadomienia.\nJak mogę zaoszczędzić na lotach Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa z momondo?\nLoty podobne do tych na trasie Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa\nElastyczny kierunek podróży? Poszerz wyszukiwanie i znajdź loty podobne do trasy Lotnisko Warszawa Modlin – Genewa\nLoty Lotnisko Warszawa Modlin-Szwajcaria\nLoty do miasta Genewa od Warszawa\nPomagamy w znalezieniu lotów najlepiej dostosowanych do Twoich potrzeb. momondo porównuje ceny z setek stron linii lotniczych i portali rezerwacyjnych oraz umożliwia filtrowanie ofert lotów Warszawa – Genewa według Twoich preferencji.\nCeny lotów Warszawa – Genewa można śledzić za pomocą łatwych do ustawienia alertów cenowych momondo. Po prostu rozpocznij wyszukiwanie i włącz funkcję alertu cenowego.


Władysław Kosiniak-Kamysz: PiS ucina wielką gałąź polskiego rolnictwa, która rocznie przynosi 7 miliardów złotych dochodu - wiadomosci.com\nLider PSL Władysław Kosiniak-Kamysz powiedział, że ograniczenie uboju rytualnego zagraża polskiemu rolnictwu. Ograniczenie uboju rytualnego wyłącznie na potrzeby krajowych wspólnot religijnych zakłada projekt “Piątki dla zwierząt”.\nPoseł Kosiniak-Kamysz wskazywał, że znaczna część mięsa pochodzącego z uboju rytualnego jest sprzedawana na eksport. Wskazywał, że jest to wielka gałąź polskiego rolnictwa, która rocznie przynosi 7 miliardów złotych dochodu. Władysław Kosiniak-Kamysz dodał, że w ostatni czasie wiele gospodarstw w Polsce przestawiło się na hodowlę drobiu i produkcję wołowiny z powodu epidemii ASF. Jak mówił, z powodu epidemii Polska straciła 100 tysięcy gospodarstw rolnych hodujących trzodę chlewną. W tej sytuacji – jak podkreślił poseł – produkcja wołowiny i drobiarstwo to gałęzie rolnictwa, które nie mogą być poddane eksterminacji.\nWczoraj Sejm skierował nowelizację ustawy o ochronie zwierząt do dalszych prac w komisji. Na dziś zaplanowane jest drugie czytanie ustawy.\nInformacyjna Agencja Radiowa/IAR/PR3/d mk/w pbp\nPOLSKA 17630 pis 781 rolnictwo 72 ubój rytualny 1 Władysław Kosiniak-Kamysz 26