25-11-2008 23:35:12 [#01]\nczy zawsze muszę się zgodzić na dzień opieki na dziecko w tym dniu, w którym pracownik chce?\nczy taki dzień przysługuje ojcu, nawet jeśli matka nie pracuje?\n25-11-2008 23:47:48 [#02]\n25-11-2008 23:53:04 [#03]\nnooo, ale mam ileś osób na zwolnieniu, ktoś na jakieś zawody, naucvzyciel ma 7 lekcji i co wtedy? muszę?\na to drugie to wiedziałam, ale uważam, ze nielogiczne\n26-11-2008 05:49:25 [#04]\no logikę nie pytałaś;-)\n26-11-2008 06:45:13 [#05]\na gdzie jest powiedziane, że musisz? Jeżeli masz opisane w regulaminie pracy tryb zgłaszania, np. u mnie na 3 dni przed, to możesz wg mnie oczywiście, odmówic, jak ci wszyscy wezmą opiekę w dniu 19 grudnia, to se możesz byc w strasznej sytuacji - mysle, że każdy sąd zrozumie, że dzieci szkolne są tez ważne.\n26-11-2008 08:12:18 [#06]\na jak wszyscy zgłoszą trzy dni wcześniej?\nto komu nie dasz i dlaczego?\n26-11-2008 08:17:33 [#07]\nA jeżeli wypada nagła potarzeba wyjazdu z dzieckiem? Po to jest ten dzień!\n26-11-2008 08:29:28 [#08]\nja zawsze w takich newralgicznych momentach, kiedy to prawie wszystkie matki* chciałyby skorzystać z tego przywileju, zawczasu proponowałam by się w tej materii dogadały biorąc pod uwagę również dobro szkolnych dzieciaków i fakt, że nie mogę odwołać zajęć z tego powodu, że wszystkie matki "wzięły dzień na dziecko"\nnie było problemu - otrzymywałam listę która kiedy bierze wolne, tak dobraną, że każdego dnia w szkole było dość n-li by zapewnić opiekę :-)\n*czasem to pojęcie obejmuje również ojców ;-)\n26-11-2008 09:29:01 [#09]\nno bo tak sie zwykle robiło - teraz już tych dzieci niewiele w takim wieku mamy\n26-11-2008 09:31:24 [#10]\nu nas dzieci mnóstwo, bo mam prawie samych młodych nauczycieli\n26-11-2008 10:52:32 [#11]\nbosiu, zrozum te biedne młode matki.\nPamiętam jak szukałam pracy na terenie miasta (dojeżdżałam a małe dziecko miałam) i było miejsce w SP, ale Pani dyrektor mi wprost powiedziała, że Ona młodej nauczycielki w dodatku z małym dzieckiem nie zatrudni bo będą zwolnienia na dziecko, a może i kolejna ciąża itd......\nTeraz to ja qrcze bym chyba Ją....., ale wtedy? Popłakałam, ponarzekałam i dalej przez 4 lata dojeżdżałam.\nNawiasem mówiąc nie korzystałam z tych zwolnień bo miałam wspaniałą teściową ale te 2 dni w roku były dla mnie ważne. Bosiu o swojej córce też pomyśl....\n26-11-2008 10:58:54 [#12]\ndyrlo przeczytaj co napisałam w #01\nnauczyciel bierze opiekę, a żona nie pracuje\n26-11-2008 11:00:21 [#13]\nnauczycielki mam młode, w ciągu dwóch lat - 7 w ciąży,nie robię żadnych problemów z niczym\nnie lubię tylko jak ktos ewidentnie wykorzystuje\n26-11-2008 11:01:07 [#14]\nA - przepraszam, niedoczytałam ;-)))\n26-11-2008 11:03:35 [#15]\noj zezłościłam się tym co napisałaś\nbo nie interesuje mnie wiek przy zatrudnianiu i ilość dzieci, tylko wyłącznie kompetencje itd.\n26-11-2008 11:04:16 [#16]\nNo, przepraszam ..... bardzo.....\n26-11-2008 11:05:23 [#17]\nAle dlaczego wykorzystuje??? Żona może i nie jest pracująca ale może byc chora, wyjeżdżać albo zwyczajnie być zmęczona ciąg łym przebywaniem z dzieckiem. A dziecko do prawidłowego rozwoju potrzebuje także czasu spędzonego tylko z ojcem. Praca jet bardzo ważna ale najwazniejsze jest zdrowe ustawienie priorytetów- najpierw rodzina. Wcale się nie dziwię, iż skoro prawodawstwo dało temu ojcu szansę na poświęcemnie tego jednego dnia tylko swojemu dziecku to to czyni.\n26-11-2008 11:10:24 [#18]\njeśli napisałam, ze wykorzystuje, to wiem, ze tak jest i znam fakty-nie są do pisania tutaj\na teraz proszę nie oceniać mnie, bo zadałam pytanie nie w tym celu, nie dotyczyło ono aspektów moralnych\nuzyskałam odpowiedź i uważam ten temat za wyczerpany\n26-11-2008 11:16:13 [#19]\nNie oceniam Bosiu Ciebie w żadnym wypadku. Próbuję ustosunkować się do tego zapisu prawnego. jest on ważny dla rodziny. Jeśli jest to moim zdaniem powinno się z niego korzystać. Nie po trupach oczywiście! Ale cóż poradzisz, iż ktos jest bezczelny? Nie poradzisz- jemu tez prawa przysługują. Pozdrawiam:)\npost został zmieniony: 26-11-2008 11:16:38\n26-11-2008 11:19:18 [#20]\n26-11-2008 11:20:58 [#21]\nPracownica domaga się 2 dni wolnych z art. 188 Kodeksu pracy. Jej dziecko skończyło 14 lat 24 maja 2007 r., ale pracownica mówi, że jej córka cały czas ma 14 lat - do dnia 24 maja 2008 r. Czy pracownicy przysługują 2 dni wolne?\nNiestety w roku 2008 pracownica nie będzie miała już prawa do uzyskania dwóch dni opieki nad dzieckiem przyznawanych na podstawie art. 188 kp. Jeżeli nie wykorzystała przysługujących jej dni wolnych przed ukończeniem przez dziecko 14 lat, to po dniu, w którym wiek ten ono osiągnie, pracownica traci prawo do tego zwolnienia (por. Andrzej Sadlik, Rzeczpospolita, 22.04.1998, Uprawnienie kobiet i mężczyzn. Teza nr 2, 14162/2). Wiek dziecka oblicza się bowiem według zasad określonych w Kodeksie cywilnym. Ten z kolei stanowi, że przy obliczaniu wieku osoby fizycznej termin upływa z początkiem ostatniego dnia.\nW opisanym w pytaniu przypadku ostatnim dniem, w którym pracownica mogła skorzystać z 2 dni wolnych, był więc dzień 23 maja 2007 r. Pracodawca nie ma zatem obowiązku udzielenia pracownicy 2 dni zwolnienia od pracy w 2008 r.\nart. 188 Kodeksu pracy;\nart. 112 zd. 2 Kodeksu cywilnego.\n26-11-2008 11:21:14 [#22]\n26-11-2008 11:24:37 [#23]\nPs. Jako bezczelnosć rozumiem nie liczenie sie z dobrem placówki idzieci (że tego dnia nie ma kto zostac z uczniami), a nie chodzenie na opiekę nad dzieckiem gdy żona nie jest osoba pracujacą- to dla mnnie jest oczywisty i potrzebny przywilej.\n26-11-2008 12:00:12 [#24]\nnie widzę tu zadnej bezczelności- ma prawo to korzysta\nma prawo korzystać kieduy chce, to korzysta kiedy chce\ndyrektor ma obowiązek zapewnić korzystanie z prawa przez pracownika w takim zakresie, w jakim ono pracownikowi przysługuje\npo co więc emocje?\n26-11-2008 12:43:23 [#25]\nwe Francji nie znaja takich cudów jak dni opieki nad dzieckiem zdrowym... - choc tego kraju nie darzę jakąs sympatia, ale myslę, ze jest normalniej, jeżeli ktoś cos potrzebuje w związku z dzieckiem to może to byc chorobowe...\nI jeszcze jedno - zestarzałam się i nie wiedziałam, ze dojdzie do tego, że termin mlode matki oraz tzw. "iście" na rękę, a zwłaszcza "iscie" na rękę młodym matkom doprowadza mnie do szału - ja nic innego nie robię tylko chodze na rękę.\nA praca to gdzie?\n26-11-2008 13:40:26 [#26]\nZgadza się prawo jest prawem i wszelkie dywagacje , że zona nie pracuje... są delikatnie mówiąc mało profesjonalne dla dyrektora. A skąd dyrektor wie co ona robi? i jakie to ma znaczenie?\nUmówiliśmy się w szkole, że tzw. opieki bierze się do 12 grudnia i jest ok.\n26-11-2008 14:15:17 [#27]\naleście się rozpiasali;-)\n26-11-2008 14:20:08 [#28]\ni 8 sztuk orzychodzi, że chce 12 grudnia;-)\na pozostałe 6 , że w ostatni dzień pracy przed świętami bo umowy mają w ...\n26-11-2008 14:26:21 [#29]\na niech sobie idą\nmnie się podoba to co Gaba napisała o chodzeniu na rękę\nja też to zauważyłam, ze im bardzej "chodze" na rękę, to niektórzy chcą jeszcze bardziej\ntylko jeszcze pracować trzeba czasami\n26-11-2008 14:53:21 [#30]\nJak mi się należy taki dzień, to nie widzę powodu dlaczego miałbym nie skorzystać z niego, wtedy kiedy potrzebuję, albo chcę .\n26-11-2008 15:15:08 [#31]\na mnie się nasunął przykład:\nwyjazd z dzieckiem do specjalisty (ortodonta, ortopeda, chirurg, itp.) zajmuje pół dnia. Jedzie matka zazwyczaj, bo lepiej zna dziecko i jego problemy, ojciec jako kierowca. Matka bierze dzień opieki a ojciec... urlop (powinien mieć raczej tę możliwość, by również wziąć opiekę)).\nSama jeżdżę z córką co 4 tyg. (dokładnie co do dnia) do specjalisty od roku i pojeżdżę jeszcze ze dwa lata, tak ze 160 km w jedną stronę. To problem, ale przecież się nie zwolnię. To 12 dni w roku, w tym 2 dni opieki.\n26-11-2008 15:47:35 [#32]\nPracownik nie musi uzasadniać pracodawcy przyczyny wystąpienia o 2 dni wolne.\nPracodawca musi udzielić tego zwolnienia na wniosek pracownika.\nLepiej jak termin jego wykorzystania został uzgodniony z pracodawcą.\n26-11-2008 16:02:37 [#33]\nI tego się trzymamy;)\n26-11-2008 21:03:46 [#34]\nBardzo podoba mi się to co pisze AnJa-spokojnie i merytorycznie. Wszystkim którzy mają odmienne zdanie przytoczę powiedzenie "Zapomniał wół jak cielęciem był".\n26-11-2008 21:56:07 [#35]\nja nie zapomniałm na przykład\nale jako wół pamiętam nie tylko o tym, jak to było, gdy byłam cielęciem, ale i mam skłonnośc do patrzenia do innego paśnika.\nTylko w szkole jest możliwe takie patrzenie na sprawę "biorę kiedy chcę i nikomu nic do tego",\nw innych zakładach pracy ludzie się ze sobą normalnie dogadują. Wiem, co mówię, bo a) jestem pracodawcą dla pracowników nie będącymi nauczycielami b) pracuję w zakladzie pracy, gdzie się ludzie w kwestii urlopu i innych wolnych dni dogadują - tj. wiedza, ze naczelne jest wykonanie zadania i gdy urlop, dzień wolny uniemozliwia wykoania go, normalnie się ten urlop przesuwa. (nie mówię o sytuacjach ekstremalnych - rzecz jasna)\nDlaczego w szkole to jest niemożliwe? Dlaczego nauczyciele nie chcą, a raczej NIE MUSZĄ patrzeć na tzw "dobro zakladu"?\nDla mnie odpowiedź tkwi w KN - nie ma normalnych relacji pracownik- pracodawca - zakład pracy w takim zakładzie pracy, w którym wazniejszy jest inndywidualny pracownik od dobra klientów, zakładu pracy i pracowników jako ogółu.\n26-11-2008 22:07:36 [#36]\nja też nie zapomniałam, ale...\njak byłam cielęciem, to nie odpowiadałam chociażby za bezpieczeństwo 450 osób, za ponad milionowy budżet i tak dalej...\nktoś może powiedzieć, ze mam co chciałam, ale...\n26-11-2008 22:19:38 [#37]\nJestem zwolennikiem arystotelowskiego "złotego środka". Swoje prawa ma człowiek i swoje prawa ma zakład pracy jako organizacja, którą tworzą ludzie. Bez szaleństw, nie warto zamieniać humanizmu na ślepy technokratyzm w podejściu do człowieka. Gwoli sprawiedliwości nie jestem też, jak już wspomniałem sympatykiem żadnej skrajności z wyżej opisywanej. Nasi dziadowie i ojcowie walczyli o prawa a my mamy się ich pozbawiać na własną prośbę?\n26-11-2008 22:23:04 [#38]\nprawa do czego w kontekście tego humanizmu lub ślepego technokracyzmu?\n26-11-2008 22:26:44 [#39]\nRozumiem, że kiedy dziecko (dzieci) Gaby miały mniej niż 14 lat, to Gaba i jej mąż nie korzystali z tych 2 dni opieki nad dzieckiem zdrowym, bo przecież mieli na względzie dobro szkoły czy innego zakładu pracy.\nTe 2 dni dla nauczyciela to JEDYNA możliwość urlopu (wolnego) do wykorzystania w dowolnym terminie, a nie w czasie ustawowych wakacji czy ferii. Więc dlaczego ma z nich nie skorzystać, kiedy chce?\nWydaje mi się również, że dyrektor nie ma prawa żądać od pracownika informacji o tym np. na 3 dni przed (może o to prosić). Ale gdy pracownik zawiadomi go w ostatniej chwili, to też nie może odmówić udzielenia wolnego z tytułu opieki nad dzieckiem.\nDo Asi: oczywiście, że wszędzie ustala się tzw. plan urlopów, czy dyżurów. W szkole nie ma czego uzgadniać, bo terminy dni wolnych są z góry ustalone dla wszystkich.\n26-11-2008 22:28:59 [#40]\nciekawa jestem jak na podstawie moich dwóch krótkich pytań ( w#01) niektórzy z was wyciągnęli wnioski co do mojego stosunku do pracowników, którzy biorą dzień opieki na dziecko?\n26-11-2008 22:33:00 [#41]\nDo #38. Jacek, w dawnych czasach (przed czasami naszych dziadów) jakiekolwiek prawa miała tylko klasa uprzywilejowana, chłopi np. wogóle nie byli uważani za obywateli itd. Mówię o prawach człowieka i pracownika - oczywiście.\n26-11-2008 22:35:11 [#42]\nwidzisz bosiu - bo własnie tak ostatnio funkcjonuje forum\nzadasz proste pytanie, a otrzymasz wieloaspektową ocenę własnej postaci ;)\nOlkara - nie wiem, na jakiej podstawie rozumiesz to o gabie?\nI w szkole jest co uzgadniać - własnie te dwa dni opieki nad dzieckiem.\nAle masz rację - błędne przekonanie, ze nie ma czego uzgadniać jest powszechne.\n26-11-2008 22:43:46 [#43]\nostatnio, to jakieś 5 lat? wcześniej nie pamiętam - niestety\na wracając do meritum, to od początku mówimy, ze można siędogadać jakoś z tymi dniami przecież\nwiem, że mi łatwiej- mam ze 10 osób uprawnionych, nawet jakby wszystkie zechciały jednego dnia to jeszcze pod 50 szt. jest do dyspozycji\nale jak miałem 4 i 13 łączących etaty i z tych 4 - 3 chciało 1 dzień wolny- to już kicha była\na jak ktoś pyta, to wiadomo- kombinuje cuś;-)\n26-11-2008 22:51:40 [#44]\nNie ukrywam, że z punku widzenia zarządzającego wkurza mnie to prawo rodziców do opieki nad dzieckiem, ale jako człowiek rozumiem i szanuję prawo matek do opieki nad dzieckiem ( nie wnikam w sprawy i ich nie badam pod kątem czy może to jej wygoda itp. bo ma niepracującego męża czy tym podobne - to jak z pogodą - pada deszcz zakładam kaptur lub biorę parasol a nie obwiniam o to nieba). Dlatego były w mojej karierze przypadki, ze nie mogąc załatwić zastępstwa sam poszedłem na zastępstwo (społecznie).\n26-11-2008 23:01:01 [#45]\ncholera, a mnie to prawo wcale nie wkurza\nmnie wkurza co innego\nAnJa nie sądź drugiego według....\na nie pomyslałeś, ze można pytać, bo się nie wie?\n26-11-2008 23:04:38 [#46]\nBosia, w pytaniu już jest zawarty Twój stosunek do problemu. Oczekiwałaś tylko prawnego uzasadnienia odmowy.\n26-11-2008 23:05:34 [#47]\nnie sądź bogdanie\n26-11-2008 23:10:57 [#48]\nBosiu, nie wkurzaj się. Wszyscy mamy takie skrzywienie (wielcy interpretatorzy, kurka), bo zobacz, wciąż musimy coś interpretować.\nRób swoje. Wprawdzie z Twoich dwóch pytań w pierwszym nie wyczytałam tych wszystkich przypisywanych Ci intencji, ale jak się postaram, to może coś do połnocy wymyślę?. :-)\n26-11-2008 23:11:15 [#49]\nW mojej wypowiedzi nie ma osądu, tylko logiczny wniosek.\n26-11-2008 23:11:26 [#50]\nOstatnio obserwują nadmierną nerwowość wypowiedzi oraz drazliwość wśród forumowiczów. Mniemam, że chyba "ciekawa" rzeczywistość nas uwiera albo to ograniczenie - o niezaśmiecaniu wątków- wywołuje wnas połębione analizy tudzież wiwisekcje.\nMoże dajmy se na luz, pośmiećmy pożartujmy bo nie wytrzymamy do świąt. Takie instrumentalne traktowanie forum "dziś pytanie dziś odpowiiedź" nie zbyt dobrze na nas wpływa.


Konflikt w Jagiellonii? Frankowski będzie ukarany? | Gazeta Współczesna\nKonflikt w Jagiellonii? Frankowski będzie ukarany?\nMiłosz Karbowski [email protected] 28 lutego 2012, 8:00\nNapastnicy Jagiellonii wiosną w lidze nie trafili jeszcze do bramki rywali. Tym bardziej Tomasz Hajto chciałby mieć na treningach Tomasza Frankowskiego. W. Wojtkielewicz\nNie chcę na razie spekulować, co się wydarzy. Tomek to piłkarz, który ma olbrzymie zasługi dla Jagiellonii i bardzo go szanuję, ale uważam, że cała ta sytuacja nie ma nic wspólnego z profesjonalizmem.\nPrzed meczem reprezentacji Polski z Portugalią wrócił temat pracy Tomasza Frankowskiego z drużyną narodową Franciszka Smudy. Hajto jest zirytowany, bo stracił swojego napastnika na cztery dni. Szkoleniowca Jagiellonii nie interesują wcześniejsze ustalenia, ponieważ nie mają podstaw.\n- Specjalnie rozmawiałem z ludźmi z PZPN-u i... przyznali mi rację. Nie ma czegoś takiego jak powołanie zawodnika z klubu do roli trenera. Coś takiego w ogóle nie istnieje! A mnie nie interesuje fakt, że ktoś 1,5 roku na coś tam się umówił. Teraz ja jestem trenerem Jagiellonii, a nikt nawet do mnie nie zadzwonił. Dla mnie to nienormalne. To tak, jakbym w 1992 roku powiedział do mojego trenera Władysława Łacha: "Nie mogę być we wtorki na treningu, bo wtedy jestem w szkole". I teraz bym nadal z takich ustaleń korzystał. Na jakiej podstawie mam się na takie rzeczy godzić? Powtarzam: nie ma czegoś takiego jak powołanie zawodnika z klubu do roli trenera w kadrze.\nJak będzie pan chciał ten problem rozwiązać?\n- Do Euro nie ma już zgrupowania, więc ta sytuacja się nie powtórzy. Ale nie można tak sprawy zostawić. My w Polsce jesteśmy jak baranki, które na wszystko się zgadzają. Ci jednak, co znają się na profesjonalnej piłce, w 99,9 procentach się ze mną zgodzą. Można mówić, że ja jestem kontrowersyjny. Ale gdyby wszyscy byli szczerzy nie miałbym w tej sprawie ani jednego przeciwnika.\nRozmawiał pan z Tomaszem Frankowskim?\n- Tak, spotkaliśmy się kiedy dowiedziałem się, że ma jechać na zgrupowanie. Mamy z Tomkiem świetny kontakt, przecież graliśmy ze sobą. Sam powiedział mi: "Ja cię rozumiem. Muszę to przemyśleć." Ostatecznie podjął decyzję o wyjeździe. Ja mu zapowiadałem, że wyciągnę z tego konsekwencje. I teraz muszę być konsekwentny. To znaczy, że czeka go za to jakaś kara?\n- Na pewno odbędziemy męską rozmowę i dowiecie się o jej wyniku. Nie chcę na razie spekulować, co się wydarzy. Tomek to piłkarz, który ma olbrzymie zasługi dla Jagiellonii i bardzo go szanuję, ale uważam, że cała ta sytuacja nie ma nic wspólnego z profesjonalizmem. Proszę mnie źle nie zrozumieć. Jestem bardzo za reprezentacją. Oddałbym jej serce, gdybym jeszcze grał. Ale na Zachodzie takie sprawy załatwia się inaczej.\nTrenerzy reprezentacji są w ścisłym kontakcie z trenerami klubowymi. A u nas Smuda wymyśla sobie, że zabierze mi piłkarza, choć nie ma ku temu podstaw. Sam, jako trener klubowy, zawsze robił aferę, gdy musiał oddawać zawodników. Kiedy ja debiutowałem w kadrze w 1996 roku w Bełchatowie, piłkarze jego Widzewa dwa dni balowali po zdobyciu mistrzostwa Polski zamiast jechać na reprezentację. Teraz Smuda sam ustala zasady, już jako trener kadry. A moim priorytetem teraz jest Jagiellonia. Ja i tak muszę puścić 6-7 zawodników na kadrę, a jeszcze tracę kolejnego, który dobrze przepracował okres przygotowawczy. To mi bardzo utrudnia pracę w perspektywie ważnego meczu z Ruchem.\nfunio 29.02.2012 15:32:01\ntez lubie Franka, nawet bardzo, ale trener ma racje, sytuacja jest dziwaczna.\nrobert 29.02.2012 13:45:33\nciekawy jestem jaki będzie kolejny temat zastępczy naszego treneiro ???\ngość 29.02.2012 10:21:54\nMyślę, że Hajto ma rację, albo profesjonalizm albo nie - niezależnie od tego, że dotyczy to Franka\nKIBOL 28.02.2012 15:15:00\nNo to szukamy nowego tranera-ciekawe jaką kontrakt przewiduje odprawę ?????\nszejas 28.02.2012 14:14:45\nHajto- jestes dla mnie młodym chłopakiem, który kiedyś podpadł....ale dla faceta z jajami zawsze jest czas na "rozum". Dla mnie jesteś OK.\nADAM 28.02.2012 12:50:13\nFranek graj dla nas nie dla Smudy.\nmieczyslaw 28.02.2012 12:39:35\nPodoba mi sie Hajto.\nChlop ma jaja.


Gala Disco Dance, Kękę, Piasek, maraton i wiele więcej! Zobacz zdjęcia\nZa nami wyjątkowo muzyczny weekend! W ostatnich dniach mogliśmy bawić się na Jesiennej Gali Disco Dance, koncercie Kękę czy Piaska. A nie zabrakło również sportowych emocji czy wydarzeń kulturalnych. Zobaczcie nasz fotograficzny przegląd minionego weekendu.\nKD Fot. Szymon Wykrota, Piotr Nowakowski, Emil Ekert\n~Anonim 2019-10-21 17:38


Poseł PiS zawiadomił prokuraturę ws. wystąpienia przed Donaldem Tuskiem. "Stop chrystianofobii!" | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Poseł PiS zawiadomił prokuraturę ws. wystąpienia przed Donaldem Tuskiem. "Stop chrystianofobii!"\nPoseł PiS zawiadomił prokuraturę ws. wystąpienia przed Donaldem Tuskiem. "Stop chrystianofobii!"\nDonald Tusk i jego wystąpienie w ramach uroczystości 3-majowych odbija się echem aż do dziś. Przedmówca Tuska, redaktor naczelny magazynu"Liberté" Leszek Jażdżewski, w ostrych słowach ocenił działania obecnych władz i Kościoła Katolickiego. Zdaniem posła PiS było to szerzenie mowy nienawiści, któremu musi przyjrzeć się prokuratura.\nDonald Tusk na długo przed swoim wystąpieniem wywoływał w polskim społeczeństwie ożywione emocje. Okazuje się jednak, że to nie do niego należały najbardziej kontrowersyjne wypowiedzi podczas uroczystości 3 maja. To przemówienie jego przedmówcy wywołało niespodziewaną reakcję.\nDonald Tusk i pokłosie wystąpienia jego przedmówcy. Poseł PiS zawiadomił prokuraturę\nPrzedmówcą przewodniczącego Rady Europejskiej był redaktor naczelny magazynu "Liberté" Leszek Jażdżewski. Jego przemowa w auli głównej Uniwersytetu Warszawskiego była wyraźnie nastawiona przeciw konserwatywnym rządom PiS, ale i Kościołowi Katolickiemu.\nJażdżewski wspominał m. in. że Kościół w Polsce "nie ma prawa moralnego, by sprawować funkcję sumienia narodu".\n- Kościół katolicki w Polsce, obciążony niewyjaśnionymi skandalami pedofilskimi, opętany walką o pieniądze i o wpływy stracił moralny mandat do tego, żeby sprawować funkcję sumienia narodu. Polski Kościół zaparł się Ewangelii, zaparł się Chrystusa (...). Dziś agendę tematów dnia układają nam dziś cyniczni wrogowie nowoczesności, czarnoksiężnicy, którzy liczą, że przy pomocy zaklęć i manipulacji złymi emocjami, będą w stanie zdobyć władzę nad duszami Polaków - mówił Jażdżewski.\nNa te słowa zareagował już polski episkopat. Rzecznik KEP stwierdził, że te słowa stanowiły przejaw nienawiści. W zweryfikowanie tej tezy przez śledczych poprosił natomiast poseł PiS Jan Mosiński. Dziś zawiadomił służby o możliwym popełnieniu przestępstwa przez naczelnego "Liberté".\n- W poniedziałek składam zawiadomienie do Prokuratury za szerzenie mowy nienawiści przez red. Leszka Jażdżewskiego. Jestem przekonany, że doszło do przestępstwa stypizowanego w art. 257 Kodeksu karnego. Stop chrystianofobii! - napisał na Twitterze poseł Jan Mosiński, z Prawa i Sprawiedliwości.\nNa Jażdżewskiego spadła ogromna fala krytyki. Poseł PiS powołuje się dziś na art. mówiący o "publicznym znieważaniu grupy ludności", m. in. z powodu przynależności wyznaniowej. Zgodnie z kodeksem karnym za udowodnienie takiej winy grozi nawet kara więzienia (maksymalnie 3 lata).\nPewny swego wydaje się autor kontrowersyjnych słów. Jażdżewski skomentował burzę wokół swojego wystąpienia w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości.\n- Nic nie boli tak, jak kilka słów trudnej prawdy - napisał na Facebooku.\nźródło: Twitter, "Liberté"\nDonald Tusk kościół twitter poseł PiS


Podróżowanie w Karpaty wczoraj i dziś. Ebook. Stanisław A. Sroka. Księgarnia informatyczna Helion.pl\nPodróżowanie w Karpaty wczoraj i dziś (ebook)(audiobook)(audiobook)\nZjawisko turystyki we współczesnej kulturze zachodniej doczekało się wielu analiz teoretycznych. Turystyka i przemysł turystyczny są, od co najmniej trzech dekad znaczącą dziedziną badań akademickich, przyciągającą uwagę nie tylko socjologów, ale również historyków, etnografów, czy historyków kultury. Prezentowany w książce materiał, związany z podróżowaniem w Karpatach, ze względu na swoją wielowątkowość zasługuje na szczególną uwagę Czytelników.\n0 Stanisław A. Sroka


Konstrukcję drzwi NOVA składa się z aluminiowej ościeżnicy aluminiowa z przegrodą termiczną o grubości 77 mm. Skrzydło zbudowane z blachy stalowej, wypełnione jest płytą z pianki PU i pakietem szyb dwukomorowych. W standardowym wyposażeniu znajduje się zamek trzypunktowy automatyczny, który dzięki ryglowaniu w trzech punktach jednocześnie gwarantuje szczelność drzwi na działanie wody czy wiatru. Wysoki parametr wodoszczelności pozwala zamontować drzwi NOVA nawet w miejscach niezadaszonych, bez obaw o ich wytrzymałość.\nPo więcej informacji przejdź na stronę producenta:


Profil ChojnaCobra - Zapytaj.onet.pl -\nOstatnie zalogowanie: 14.08.2012\nRadek Imię oznaczające człowieka, który ubiega się o sławę.\nJest to człowiek o dużej dozie humoru, który przez całe życie potrafi iść z uśmiechem na twarzy. Energiczny, dokładny, konsekwentny. Ma prawy i uczciwy charakter, jest bezkompromisowy i niezależny w osądach, inteligentny i obdarzony wyobraźnią. Cechuje go rzadko spotykana intuicja, którą posługuje się w swoim życiu. .Ile jesteś w stanie dać za to by być na powierzchni,\nIle jesteś w stanie zrobić by bliscy nie odeszli,\nIle jeszcze minie dni byś zrozumiał swoje błędy\nIle jeszcze chcesz poświęcić by oślepił Cię twój blask.\nIlu jeszcze ludzi zranisz abyś mógł powiedzieć pas,\nIle jeszcze musisz dostać abyś podziękował Bogu\nIle musisz stracisz szans by te jedną wykorzystać,\nIle jeszcze będziesz drwił z ułomności i słabości,\nIle musi inny mieć byś mu tego pozazdrościł.\nIle jeszcze minie dni byś przestał wytykać palcem,\nIle jeszcze spłynie krwi byś nie widział sensu w walce.\nOd 12 Stycznia odwiedziło mnie\nOto moje przeróbki "sąsiadów",miłego oglądania;).\nskomentował(a) 26.09.2013 09:11\nTwoje pytanie: "Różne emocje podczas orgazmu +18 " zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Zadawaj pytania, na które istnieje możliwość udzielenia odpowiedzi. Jeśli to tylko możliwe, cały sens pytania powinien znajdować się w tytule pytania.\nskomentował(a) 14.01.2012 17:46\nTwoje pytanie: "Śmierc na boisku,jaki to mecz?" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Stosuj się do zasad ortografii. Nie pisz wielkimi literami. Nie używaj w pytaniu dużej ilości znaków interpunkcyjnych.\nskomentował(a) 07.11.2011 15:53\nTwoje pytanie: "Liga angielska " zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nskomentował(a) 11.10.2011 22:19\nTwoje pytanie: "Fizyka bieganie" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nskomentował(a) 22.09.2011 14:16\nTwoje pytanie: "Mistrzostwa Europy Siatkarek " zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nskomentował(a) 22.09.2011 07:51\nWitaj, zagłosujesz na mojego kotka Puszka? Wystarczy kliknąć "jestem za" proszę. Bardzo mi na tym zależy. Tu jest link [LINK]\nskomentował(a) 21.09.2011 15:06\nDotyczy pytania: "Ile mniej wiecej ma kalorii jeden banan?" Pytanie było zadane w nieodpowiedniej kategorii - zostało przeniesione do kategorii właściwej.\nskomentował(a) 15.09.2011 23:09\nTwoje pytanie: "Głośniki w plecaku" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nskomentował(a) 29.08.2011 18:02\nTwoje pytanie: "Smieszne filozoficzne teksty" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nskomentował(a) 25.08.2011 01:27\nTwoje pytanie: "Emergency 4" zostało usunięte przez moderatora. Wyjaśnienie: Pytanie musi znajdować się w polu "Pytanie" a nie w opisie, musi mieć też poprawną formę.\nCzas wygenerowania strony: 0.07588800


e-protetyka - galeria - obraz E-P#WN-8534-PIC-61\nRandomizowany Trial of Adenotonsillectomy for Childhood Sleep Apnea AD 4\nŚrednia ocena wzrosła w obu grupach; różnica między grupami faworyzowała wczesną adenotonsillektomię, ale nie była istotna (P = 0,16). Analiza wrażliwości w celu oceny możliwego wpływu brakujących danych dała wyniki, które były zasadniczo identyczne z tymi przedstawionymi w tabeli 2. Istniało znacznie większe polepszenie na podstawie skali ocen Connersa wśród dzieci losowo przydzielonych do wczesnej adenotonsillektomii niż tych, którym przypisano czujne czekanie. Dane zgłoszone przez nauczyciela dla tego pomiaru, które były dostępne dla 212 dzieci, również...\nSzybkie rozprzestrzenianie się wirusa Zika przez obie Ameryki i jego niszczące konsekwencje dla kobiet w ciąży i niemowląt spowodowały międzynarodową, wielosektorową reakcję. Obecne strategie zapobiegania koncentrują się na zwalczaniu komarów, ochronie dopływu krwi, ochronie bariery podczas seksu i innych formach antykoncepcji. Kiedy ta wybuchowa epidemia się zmniejszy, wirus Zika może pozostać endemiczny w wielu krajach, gdzie ryzyko dla kobiet w ciąży, ogółu społeczeństwa i podróżujących będzie się utrzymywać. Dlatego niezbędna jest bezpieczna i skuteczn...\nW czerwcu 2016 r. Departament Zdrowia i Opieki Społecznej USA (HHS) i Ministerstwo Zdrowia Publicznego Kuby podpisały porozumienie parasolowe, które obiecuje uczynić zdrowie kamieniem węgielnym nowej ery współpracy między oboma krajami. Protokół ustaleń (MOU), podpisany przez sekretarza HHS Sylvię Mathews Burwell i ministra Roberto Moralesa Ojeda, jest ostatnim wyrazem dobrej woli od czasu zbliżenia w grudniu 2014 r., Które odnowiło stosunki dyplomatyczne i ponownie otworzyło ambasady w Waszyngtonie i w Hawanie. Zgodnie z ogłoszeniem HHS, MOU ustanawia koordynację w ...\nWszyscy ci nominowani skupili uwagę i energię na kontroli tytoniu. Koh, na przykład, poprowadził wysiłki w celu opracowania pierwszego kompleksowego planu strategicznego HHS, aby zmierzyć się z używaniem tytoniu w Ameryce4 i utworzył Komitet Sterujący ds. Kontroli Tytoniu HHS, który co miesiąc gromadził kluczowe agencje HHS w celu koordynowania działań departamentów mających na celu ograniczenie używania tytoniu. Zaangażowane agencje HHS (w tym National Cancer Institute, Narodowy Instytut ds. Narkomanii, Centra Medicare i Medicaid Services oraz Administracja ds. <!-...\n331#co decyduje o stopniu zagrożenia życia poparzonego , #szpital szaserów warszawa izba przyjęć , #szpital prokocim rejestracja , #przychodnia andersa , #bioptron tabela naświetlań , #choroba von gierkego , #strój pielęgniarki allegro , #co na katar zatokowy , #psychoterapia warszawa ursynów , #diabelska plansza ouija cda ,


W Paryżu. T. 2 : powieść obyczajowa [Wojciech Dzieduszycki] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00020 005063 22440907 na godz. na dobę w sumie\nWojciech Dzieduszycki W PARYŻU Powieść obyczajowa Tom II. Lwów Z drukarni "Dziennika Polskiego" plac Maryacki l. 7. pod zarządem Fr. Kattnera 1683\nROZDZIAŁ XXVI. Kiedy Celina weszła do bielonej, ubogiej izby, w której miała mieszkać jako „narzeczona” Le Bela, ujrzała przed sobą starszego robotnika o chudej, zżółkłej twarzy. Kiedy goLe Bel ujrzał, cofnął się przerażony o kilka kroków, bo poznał Gargasse'a, który tu przybył, wiedząc przez ulicznika o tem, coLe Bel poszedł robić. – Chodź tu, obywatelu Esparcatte – rzekł Gargasse spokojnie. – Nie cofaj się. Dowiedziawszy się o tem, że nająłeś sobie tu pomieszkanie, sprosiłem tu kilku przyjaciół na naradę. W tem miejscu możemy radzić spokojnie, nie budząc niczyjego podejrzenia, nieprawdaż? Teraz jest rzeczpospolita liberalna; wiesz dobrze, że ona jest tak samo przeciwna naszej sprawie, jak każdy inny rząd, a jest niebezpieczniejszą dla nas, ponieważ ludzie, którzy są teraz na czele rządu, spiskowali razem z nami przeciwko cesarstwu. Wiedzą, co robimy, gdzie się schodzimy. Musimy się przeto mieć na baczności. U mnie będą się teraz ludzie schodzić tylko dla pozoru, a prawdziwe narady będą się odbywać u ciebie. Zaraz tu się zejdzie kilku przyjaciół. Czemuż wyglądasz tak zmieszany, obywatela Esparcete? A powiedz mi, kto jest ta piękna pani, którą sprowadziłeś z sobą? Wygląda jakoś smutna, jakoś nie swoja. Czy to może owa panna Cieszanowska, o której mi mówiłeś, że chciała iść za ciebie, i że ją zmuszają opiekunowie, aby szła za obcego, za bogatszego człowieka Doszedłeś widzę do celu twoich marzeń i czego nie mógł osiągnąć młody uczony pan Le Bel to osiągnął prosty robotnik i komunista Esparcete. Powiedz ze mi, co sprowadziło tą cudowną zmianę? Czy opiekunowie tej panny są tak gorliwymi przyjaciółmi sprawy ludu, że ani na chwilę nie wahali się oddać swojej pupilki w twoje ręce, jak się tylko dowiedzieli, że jesteś komunistą? Cav robotnik, który może rzucać tysiączkami, wydał im się nagle bardzo bogatym? Bo nie ulega wątpliwości, że bogactwo i ubóstwo są rzeczami względnemi i że to, co się wydaje mierną fortuną dla przyszłego lekarza, jest ogromnym skarbem dla cieśli naprzykład, albo dla czeladnika ślusarskiego, że nie mówię już o prostym wyrobniku fabrycznym. Bo dotąd nie wiem, jaki zawód chcesz sobie wybrać, wiem tylko, że obiecujesz tysiąc franków tym, którzy ci do pomogą w zamierzonym przez ciebie zamachu. Wiem także, że zamiast pilnować dopełnienia powierzonych tobie rozkazów, występujesz z szeregu w najważniejszej chwili, innych pociągasz za sobą i myślisz o zadośćuczynieniu twojej osobistej namiętności. My komuniści takiej prywaty i takiej niekarności nie znosimy u siebie i zwykliśmy ją karać przykładnie. Le Bel stał, jak wryty. Ogniste plamy migały mu się przed oczyma. Gniew burzył się w nim, ale nie śmiał się porwać Gargasse'a, bo wiedział, że przepadnie, jeśli się na tego człowieka rzuci; był zupełnie bezradny, a klął tylko po cichu Villaome'a, o którym się domyślał, ze go zdradził. Po ostatnich słowach Gargasse'a spróbował jednak odpowiadać, spróbował się tłómaczyć: Wybełkotał niewyraźnie: – Byłem w parlamencie. Tam się dokonało wszystko, co się dokonać miało, aby przewrócić obecny stan kraju Myślałem że marsz do pawilonu Flory jest czystą formalnością, że się tam obejdzie bezemnie i bez kilku ludzi… Gargaase spojrzał teraz bystro na Le Bela i zawołał gromkim głosem: – Podwładny myśleć nie powinien; powinien ślepo wykonywać rozkazy. A tylko głupiec mógł myśleć, że wygnanie cesarzowej z Tuilerji jest czczą formalnością. To najważniejsza rzecz w całej rewolucji. Gdyby prywatny sługa taką rzecz zrobił, jak zrobiłeś, wygnanoby go ze służby. Ale tego się nie odgania, kto wszedł do tajnej organizacji spiskowej. Tego się gubi, jeśli się nie da naprawić Miałbym wielką ochotę ciebie zgubić za zdradzone zaufanie Ale tego nie zrobię, jeszcze. Tymczasem odbieram tobie wszelką władzę nad robotnikami. A na to, aby być pewnym twojego posłuszeństwa, biorę zakładnika, o którego ci najwięcej chodzi Jeśli będziesz słuchał nas we wszyskiem, aż do końce, oddam w ręce twoje pannę. Cieszanowską i będziesz się mógł z nią ożenić Jeśli nie, nie dostaniesz jej do rąk twoich. Jeśli zechcesz nas zdradzić, jeśli spróbujesz nas zadenuncjować, zginiesz, a przed tobą jeszcze zginie twoja kochanka. Bądź pewny, że będziemy wiedzieli o wszystkiem, co będziesz robił, a zgnieść ciebie będzie rzeczą nadzwyczaj łatwą. Nikt nie domyśli się nawet, gdzie zginął, czy to robotnik Esparcete, czy to młody medycynier Le Bel. To rzekłszy, zwrócił się Gargasse ku Celinie i podając jej rękę, rzekł: – Chodź pani ze mną. Celina, zupełnie obojętna na dalszy swój los, skoro jej się ten los wydawał beznadziejnym a jeśli co, rada, że się wydostała z rąk Le Bela, usłuchała rozkazów i podała rękę Grargasse'owi. Grargasse spojrzał na Le Bela. Widział, że namiętność przebrała w nim miarę; zła myśl błysnęła w jego oczach, gotów był do czynu szalonego. Gargasse wydobył tedy wolną ręką z zanadrza bluzy rewolwer i odciągnąwszy kurek, wymierzył niem w czoło La Bela. – Dostąp, – rzekł – w głąb pokoju, bo cię zastrzelę. Le Bel odszedł cofańcem aż pod najdalszą ścianą, podobny do tygrysa, który się cofa, warcząc, przed rozkazem poskromiciela zwierząt, a Gargasse wyprowadził Celinę z kamienicy, trzymając w ręku rewolwer z odciągniętym kurkiem i oglądając się ustawicznie, jak długo szedł korytarzami i schodami starego domu. U bramy, na ulicy, stał Villaume ze swoimi towarzyszami. Gargasse rzekł do nich: – Wyście niewinni, boście słuchali rozkazów waszego bezpośredniego przełożonego. Tylko pieniądze, które wam dał, macie złożyć dziś jeszcze do wspólnej kasy. Możecie isć do domu. Gargasse prowadził, milcząc, milczącą Celinę, przez przybytki nędzy, póki nie doszedł do swojego pomieszkania. Obejrzała się tu Celina, nie rozumiejąc. Uderzyła ja tylko postać margrabiego de Villefranche, leżącego nieruchomie na swojem łożu. – Siadaj – rzekł Gargasse – wypocznij sobie. Nie bój się, nic ci się złego nie stanie u mnie. Celina siadła na drewnianem krześle koło ściany, na pół martwa, a Grargasse chodził czas jakiś milcząc po izbie. Wreszcie stanął wprost naprzeciw Celiny i zapytał się jej, z założonomi na pierś ramiony: – Powiedz mi, pani, czyście się umówili z Le Belem, co do tej ucieczki? Czy kochałaś Le Bela? Celina odpowiedziała spazmatycznym płaczem, zasłoniwszy twarz oburącz. Gargasse pomilczał znowu czas jakiś. Kiedy się szlochanie Celiny nieco uspokoiło, powtórzył zapytanie. – Nie, – odrzekła – ja go nienawidzą. On porwał mnie dziś gwałtem. Byłam narzeczoną człowieka, którego szanuje „ którego kocham może, z którym byłabym była w Polsce szczęśliwą. Le Bela nigdy nie kochałam, był dla mnie wstrętnym. Opiekunowie chcieli mnie zmusić, abym za niego poszła. Nie wiem, co by się było stało ze mną. Ale trafił się mój rodak, pan Wronowski, teraz mój narzeczony, i uwolnił mnie od pewnego nieszczęścia. Już byłam spokojną, jaz byłam szczęśliwą, kiedy Le Bel, przebrany za robotnika i na czele innych robotników, wpadł do mojego pomieszkania, gdzie byłam sama i uwiódł mnie przemocą. Zmiłuj się pan nademną i wróć mnie pan moim opiekunom, mojemu narzeczonemu! Wyraz politowania zarysował się na twarzy Gargasse'a, patrzącego w piękne, zapłakane lice Celiny, ale nic nie odpowiedział, tylko zaczął znowu chodzić po izbie. Milczenie zalegało czas jakie, pokój, po którym Gargasse chodził, w którym Villefranche leżał nieprzytomnie, i w którym Celina siedziała nieruchomie na swojem drewnianem krześle. Wreszcie Gargasse przerwał milczenie: – Nie mogę ciebie oddać twoim opiekunom. Służę nazbyt ważnej sprawie, abym mógł usłuchać głosu litości. Jesteś dla mnie ważnym zakładnikiem, i obiecałem zresztą, ze cię oddam Le Belowi, jeśli do końca będzie posłuszny moim, rozkazom, a ja zwykł jestem dotrzymywać słowa. – Ale, – dodał po nowej chwili milczenia – jak znam teraz Le Bela, jestem prawie pewny, że zawini niebawem znowu i że będę cię mógł oddać tam, gdzie zechcesz, jeśli tyłka przysięgniesz pierwej, że nikomu we Francji nie opowiesz tego, coś tu widziała. Mówiłem La Belowi, że w razie zdrady zginiesz. To była groźba, nie obietnica i wolno to zmienić. Zresztą zginiesz dla niego, ale nie dla życia i dla tych którzy cię kochają. Będziesz wolna i może szczęśliwa, jeśli szczęście, wbrew swojemu zwyczajowi, zechce dla ciebie dotrzymać swoich obietnic. Tymczasem będziesz tu bezpieczna, nienaruszona. Po tych słowach zapanowało znowu długie milczenie, aż do chwili, w której Fany wesoła z jedzeniem dla sparaliżowanego margrabiego. Z zadziwieniem spojrzała na młodą damę, siedzącą koło ściany. Nie widziała nigdy Celiny, więc jej nie poznała; Gargasse'a o nic nie śmiała pytać i nakarmiwszy chorego, któremu trzeba było jedzenie do ust wkładać, chciała już odejść, kiedy ją Gargasse zatrzymał. Rzekł: – Fany! to jest panna Celina Cieszanowska, która ma przebywać u mnie, aż do czasu. Dzisiaj odstąpisz jej swoją izbę, a sama tu przenocujesz na moiem łóżku, bo ja zabawię całą noc na mieście. Jutro znajdę dla niej pokój w pobliżu. Nasi sąsiedzi ustąpią się jej na moją prośbę, ona się tam przeniesie, a ty jej będziesz usługiwać. Kupisz jej książki, papiery, wszystko, czego zażąda. Ale oprócz mnie, nie wolno nikogo do niej puszczać. Moi ludzie będą strzedz kamienicy, aby stąd nie wyszła. A gdybyś chciała jej dopomóż do tego, aby uszła, spadnie na twoją głowę najsroższa kara. Pamiętaj! Fany zadrżała, słysząc groźbę Gargasse'a. Po chwili zaprowadził Gargasse Celinę do Fany i pozostawił tam obie niewiasty same. Ce – lina siadła znowu milcząc, na krzesełka, a Fany nieruchoma stała przy niej. Słyszały wyraźnie kroki odchodzącego Gargasse'a. Dopiero kiedy zaginęły w dali, przemówiła Fary: – To pani jesteś narzeczoną pana Wronowskiego? Celina spojrzała zdziwiona na Fany, która była teraz przebrana w zwykły fartuszek i czepeczek paryskiej służącej. Spytała: – A skądże wiesz o mnie? Czy mnie znasz? – Nie widziałam pani nigdy, ale słyszałam o niej nieraz. Ja jestem dawna towarzyszka Le Bela i nazywam się Fany. Wiesz zapewne, jak mnie sponiewierał, jak mnie zrobił stawką niegodziwego zakładu? Aby się pomścić na nim, starałam się uniemożliwić jego ślub z panią. W tym celu przysłałam do was pana Hektora Moriau; i udało mi sie. Ale skądżeż się pani ta wzięłaś? Bo tego zgoła nie rozumiem. Celina rozpłakała się znów na to zapytanie. Utuliwszy się, opowiedziała Fany dokładnie dzieje ostatnich kilku godzin. Fany słuchając; zacinała zęby i ściskała pięście. Kiedy Celina skończyła, zawołała tylko: – A to łotr nad ludzką wiarę! Celina spojrzała na nią błagającym wzrokiem, mówiąc: – Baz mi już pomogłaś. Winnam ci jaz wiele. Czy nie możesz mnie wyprowadzić z tego dziwnego więzienia, do którego wpadłam? Przecież groźby robotnika tego są płonne i śmieszne? Jak raz się dostaniemy pod dach moich opiekunów, będziemy obie bezpieczne. Zresztą mogę cię potem wywieść z Paryża, z Francji. Fany potrząsła smutnie głową i rzekła: – Nie nie mogę zrobić. Każdy mój krok będzie znany mojemu teraźniejszemu panu każde nieposłuszeństwo przepłacę życiem. To człowiek niewzruszony ani przez groźby, ani prasa prośby, a co powie, to zrobi. To człowiek dziwny; takiego drugiego chyba nie ma na świecie. Żałuję, żem do niego przyszła na służbę, bo drżę przed nim nieustannie. – A skądże taka moc a tego człowieka? Czy on jest taki zły? – Zły, nie! On jest po swojemu święty; tylko tak niewzruszony, jak święci z kamienia. Drżę przed nim, ale podziwiam go? – A któż to jest? jak się nazywa… – Nazywa się Gargasse. Jest to człowiek bardzo majętny, miljonowy, ale żyje, jak robotnik. Jest to człowiek bardzo uczony, ma mnóstwo ksiąg u siebie i czytuje te księgi po nocy, a mimo to zajmuje się we dnie, wraz z innymi robotnikami, najgrubszą ręczną pracą. Miał być księdzem, ale wystąpił z seminarjum, bo nie wierzył i walczy teraz z księżmi, a przecież widywałam, jak się na kolanach modlił. On jest jednym z najpotężniejszych naczelników, najpotężniejszym nawet naczelnikiem komunistów paryskich. Wszystko, co ma, wydaje na rewolucję socjalną, którą przygotowuje, do której rewolucja polityczna i obwołanie rzeszy pospolitej jest tylko wstępem, przygotowaniem. Całe przedmieście świętego Antoniego jest posłuszne jego rozkazom; każde jego skinienie znajduje posłuch. Jak zechce, zamordują tu nieposłusznego człowieka tak cicho, że żaden policjant się o tem nie dowie. Żaden król, żaden car nie jest tak potężnym u siebie, jak tu Gargasse. Kiedy się o tem dowiedziałam, żałowałam, żem tu przyszła za chlebem. Ale cóż robić? teraz muszę go słuchać, jak go wszyscy słuchają. – Więc dla mnie nie masz rady? Nie masz nadziei? – Jest, jak pomyślę, przecie nadzieja. Aż do tej chwili nic o tem nie wiedziałam, zeLe Bel przystał do komunistów, że się przebrał i przezwał. On to zrobił, aby nasycić a woja namiętność, aby wykonać ten zbrodniczy zamach, który ręka Gargasse udaremniła. Gargasse nigdy pani nie wyda w ręce La Bela. Ja to wiem To jest człowiek, który uknuje jakieś szaleństwo, aby się pomścić na Gargaase'u, aby panią prędzej dostać w swoje bydlęce łapy. Ja to będę wiedziała prędzej od wszystkich szpiegów Gargaase'a, ja o tem najpierwsza doniosę Gargasse'owi, ja to sama sprowadzę, choćbym miała przytem zginąć i tak panią uwolnię. Nienawiść kobiety może bardzo wiele może wszystko, a jaLe Bela z serca nienawidzę. Natem się skończyła owa rozmowa, w tajemniczej kamienicy, pośród labiryntu domów, na przedmieściu świętego Antoniego. Noc zapadła. Fany namówiła Celinę, aby się rozebrała i aby się położyła do łóżka. Ale sen nie zszedł tej nocy na powieki nieszczęśliwej Polki, która się stała więźniem dziwnego spisku, w obcem, ogromnem mieście. Celina modliła się noc całą ale w modlitwie nie znalazła ani spokoju, ani pociechy. A tymczasem rewolucja dokonała się w Paryżu tłumy ludu nie znalazły żadnego oporu w Tuilerjach, jak go nie były znalazły w pałacu Bourbon. Cesarzowa wyszła tylko bramą tylną i wyjechała nie nagabywana przez nikogo do Belgji. Sen dziwnej wielkości, który ozłocił był życie pięknej Hiszpanki, rozchwiał się jako sen, a Francja pod nowem hasłem rzeczy pospolitej gotowała się do dalszych, śmiertelnych zapasów z nieprzyjacielem, który najechał jej granice. Pan Ciarski z żoną, córką i Wronowskm przypatrywali się rewolucji aż do końca stojąc na moście nad Sekwaną. Już było dobrze po południu, kiedy Stanisław i Kazimierz z trójko lorowemi kokardami przy surdutach odnaleźli rodziców. – Już wszystko się skończyło, – zawołał Kazimierz uradowany. – Francja jest rzecząpospolitą. Tak się tego przelękną prawdopodobnie Prusacy, że się sami cofną do granic. Wszyscy się tego spodziewają. – A jak nie, – dodał Stanisław – będziemy się bili, niechaj popróbują guzów! Cała młodzież chwyci teraz za oręż Tchórz chybi pozostanie w domu. Organizuje się gwardja narodowa, do której Kazimierz i ja wstąpimy zaraz jutro. – Niech się spróbują bić! – rzekł pan Eugenjusz… pełen uniesienia. – Lepiej, aby naród francuski walcząc, wyrósł w olbrzyma, aby raz na zawsze zdeptał łeb gadowi despotyzmu. Wtenczas i Polska zmartwychwstanie. I ja, choć stary, wstąpię także do gwardji narodowej, jeśli mi dadzą tylko rangę odpowiednią mojemu wiekowi i mojemu doświadczeniu. Broniąc Francji, będę walczył za Polskę. Pani Eliza ani słowem się nie sprzeciwiła mężowi. Rozumiała, że synowie muszą wstąpić do gwardji narodowej, że na to nie było rady. Co do męża, była przyzwyczajoną do jego ogni słomianych i pewna, że nie dostanie rangi odpowiedniej, była spokojną o to, ze do gwardji nie wstąpi. Zresztą zdawało jej się, że ta gwardja prochu nie powącha, że będzie sobie tylko spokojnie paradowała po Paryżu. Nikt bowiem nie przypuszczał wtedy, aby się Prusacy odważyli na oblężenie ogromnego miasta. Wszyscy szli do domu w złotym humorze, debatując o niezawodnych zwycięstwach rzeczypospolitej francuskiej. Kornel w to nie wierzył, ale wolał się nie sprzeczać. Milcząc prowadził Olimpję pod rękę. Kiedy wrócili do domu, zdziwili się nieco, nie zastawszy Celiny. Spytali się sług, kiedy wyszła? Ale sługi nie powiedzieć nie mogły, bo już jej nie zastały, kiedy same wróciły; nie taiły się bowiem z tem, że przypatrywały się także rewolucji, nic tylko o tem nie wspominały, że tańczyły karmaniolę. – Zapewne – rzekła pani Eliza – Celina chciała wreszcie także przypatrzyć się rewolucji i wyszła sama. – To było wielce nieostrożcie, – zawyrokował pan Eugenjusz. – Ależ papa nie wiesz – rzekła Olimpja. – Jakie dziwne pomysły miewa Celina? – Nie ma co na nią czekać, – podjęła pani Eliza, – Biadajmy do stołu, a ona wnet nadejdzie. – Pójdę ją szukać – rzekł Kornel. – A gdzież ją pan znajdziesz? Tu w Paryżu człowieka nie można tak łatwo znaleść. – Może poszła się pomodlić do kościoła. Narzekała nieraz na to, że dawno nie była w kościele. – To z kościoła trafi do domu. Mogła już wiedzieć, że to godzina obiadowa. Kornel nie dał się powstrzymać i wyszedł szukać Celiny. Kiedy się nie zjawiła do końca obiadu, wyszli także szukać Kazimierz i Stanisław. Ale darmo! Nigdzie nie było jej ani śladu. Noc zapadła i zostawiła wszystkich w wielkim, a Kornela w śmiertelnym niepokoju.\nXXVII. Anatol Moriau rozumiał to dobrze, że w chwili, w które] się losy Francji rozstrzygały, nie można było ścigać zabójcę ojca. Poprzestał tedy natem, że pozostawił opieczętowany pokój Le Bela i że się przekonał, iż Le Bel nie zamieszkał wcale pod Sfingą. Znikł, a najął pokój na to tylko, aby zmylić pogonie. Kiedy się Paryż uspokoi, będzie czas podnieść skargę. Anatol tego nie omieszka, choćby przez szacunek dla pamięci ojca, chociaż lękał się, że winowajca znikł bez śladu, że nikt go już nie pochwyci. Sprawił tymczasem cichy pogrzeb poecie. Nazajutrz po obwołaniu rzeczypospolitej francuskiej, odniesiono zwłoki Hektora Moriau do pospolitego grobu, gdzie ciała ubogich leżą razem w jednej wielkiej jamie. Nie było za co kupić osobnego grobu i nikt prawie, oprócz Anatola i Pierety nie szedł za trumną człowieka, który był przecie w swoim czasie głośnym i popularnym. Tak to oszukuje sława tych, którzy za nią giną. Wracając z pogrzebu rozmawiał Anatol z Pieretą smutno, nie o tem już, co przepadło i co się odwołać nie da, ale o tem, co będzie. Groziło bowiem teraz Pierecie i jej dziecku, że zostaną bez dachu, jak tylko pomieszkanie Hektora Moriau wyjdzie. Dawne ich pomieszkanie było już wynajęte komu innemu, a zupełnie nie mieli pieniędzy, za któreby mogli nająć choćby taką samą, jak dawniej, izbę na poddaszu. Cały spadek po Hektorze Moriau wystarczył zaledwo na koszta pogrzebu, a Anatol był teraz żołnierzem, żył z płacy prostego żołnierza i zgoła nic nie mógł zarabiać. Nawet gdyby nie to, nie o wiele lepiejby się przedstawiała jego przyszłość; wiedział o tem, że dostawał lekcje i rękopisy do przepisywania, tylko dzięki stosunkom ojca, którego nie było już na świecie. Bez tego spadłby na poziom wielu ubogich studentów, których znał i którzy musieli przyjmować najprzykrzejsze i najbardziej upokarzające roboty na to, aby samemu wyżyć zaledwo. Nie było o tem mowy, aby taki student mógł wyżywić kobietę i dziecko, nawet w zwyczajnym czasie, a cóż dopiero teraz, kiedy stagnacja wszystkich interesów dawała się coraz wyraźniej uczuwać. – Boże, mój Boże! – wołał Anatol – cóż pocznę teraz z tobą, Piereto, i z naszem dzieckiem? Lęk mnie bierze na myśl, że pozostaniesz bez dachu i bez chleba. – Cóż? – odrzekła Piereta. – Będę robiła to, co tyle innych robi. Poszukam jakiejś służby, albo dziennego zarobku w jakimś sklepie, a dziecko biedne trzeba będzie oddać na mamkę,. Tam bardzo wiele dzieci umiera. Ale cóż robić? Może i lepiej będzie Temistoklesowi, jeżeli nie będzie potrzebował żyć na tym niedobrym świecie? – Jeszcze tak nie mów, Piereto. Mam przyjaciół. Oni zechcą mnie wesprzeć w tej potrzebie. Pożyczą mi pieniądze. – A skądże oddasz te pieniądze? Nie, nie zapożyczaj się dla mnie! Losem dziewcząt z ludu jest pracować ciężko. – Pamiętaj Piereto o tem, że nietylko o ciebie chodzi; chodzi także o nasze dziecko, którego życia nie wolno narażać na zgubę. – Nie ma na to rady. Powiadają, że to dziecko nie powinno się było narodzić. Może to prawda, że nasz stosunek był zdrożnym i Bóg karze nas teraz za to; ukarze także dziecko. – Mówisz, jak fanatyk. Nie chcę tego słyszeć. Bluźnisz sprawiedliwości Bożej. – Spojrz tylko, Anatolu, na świat dokoła i powiedz, co my wiemy o sprawiedliwości Bożej? Iluż to niewinnych ślęczy w nędzy, ile wystęnych opływa w skarbach! Jeśli jest sprawiedliwość Boga, nie rozumiemy jej; nie jest podług ludzkiej miary. – Piereto, błagam cię nie oddawaj jeszcze dziecka w obce ręce Mam nadzieję, mam, że znajdę dla ciebie miejsce także, w którembyś mogła przebywać z dzieckiem. Piereta potrząsała głową smutnie. – To być nie może – rzekła – daremne twoje zachody, nikt takiej matki nie przyjmie do siebie z dzieckiem, które przyszło na świat, wbrew przepisom praw ludzkich i tego, co wielu nazywa prawem Boskiem. Jednak Piereta zrobiła to, o co ją Anatol prosił. Została jeszcze tego dnia przy najukochańszem dziecku, przy tej części własnej istoty, którą kobiety kochają nadewszystko, w pomieszkaniu starego Moriau. Anatol uścisnąwszy ją wielokrotnie, poszedł szukać. Przy niej udawał, że jest dobrej myśli, ale czuł w głębi serca, że niepodobna cokolwiek znaleść. A tu urlop, który otrzymał z wojska, ubiegał już nazajutrz. Chodził po ogromnych, niezwykle ożywionych ulicach pogrążony w rozpaczy, o której gród olbrzymi nic nie wiedział, zajęty cały dziejowemi sprawami, albo zabawą, która teraz nawet nie usypiała w świetnym Paryżu. Różne pro – jekta przesuwały mu się przez głową, ale przy żadnym nie ujrzał nawet iskierki nadziei. Przez chwilę tylko zatrzymała się jego myśl przy Ciarskich. Dalekie pokrewieństwo i dawna osobista zażyłość wiązały go z tą rodziną, a ojciec przywrócił właśnie w ostatnich czasach dawne stosunki z panem Eugenjuszem. Ale nie! o tych ludziach nie można było myśleć ani przez chwilę. Pani Eliza dzierżyła berło w tej rodzinie, a przy niej niepodobna nawet wspomnieć takiej sprawy, jak sprawa Pierety. Ale Ciarscy przypomnieli Anatolowi Wronowskiego. Był to obcy, cudzoziemiec, jednak obudził w Anatola wielkie względem siebie zaufanie; a prócz tego był wiele winien jego ojca, który sprowadził swoją interwencją jego zaręczyny. Przecież nie odmówi podobnej przysługi Anatolowi, kiedy ten przyjdzie prosić o pomoc w nagłej potrzebie? Wyjedzie niezawodnie niezadługo z żoną do Polski. Niechże na ten czas Pieretę weźmie z sobą, choćby jako sługę a tymczasem niech zamieni swoje pomieszkanie w hotelu, za dawne mieszkanie Hektora Moriau, mech trzyma przy sobie do usług Pieretę. Pomieszkanie wypadnie mu darmo jeszcze przez dwa miesiące z góry i tak będzie żył wygodniej i taniej, jak w hotelu. Zresztą Anatol wstąpił do wojska tylko na czas wojny, a wojna powinna się przecież skończyć… przed ubiegłem tych dwu miesięcy. Po wojnie będzie mógł Anatol wziąć ślub z Pieretą, a z żoną ślubną pójdzie przecie jakoś łatwiej. Teraz dopiero widział Anatol wyraźnie, że stosunki takie, jak jego stosunek z Pteretą, były lekkomyślnemi, że ludzie nie bez przyczyny winowali tych, którzy takie stosunki zawiązują. Gdyby Piereta była jego żoną, szedłby całkiem śmiało do Kornela, pewny, że mu Kornel przysługi nie odmówi, na ten nawet wypadek, jeśli zamierza Paryż opuścić w czasie wojny; a teraz wiedział, że trudno mu będzie brać z żoną swoją kochankę Anatola i jej dziecko. Jeśli na to przystanie nawet, będzie musiał rzecz upozorować jakiemś kłamstwem, a kłamstwa były dla Anatola wstrętnemi, będą równia wstrętnemi dla Wronowskiego, upokarzającemi dla Pierety. A jednak stosunek Anatola z Pieretą różnił się od małżeństwa tem tylko, że nie dopilnowano pewnych form prawnych. Miłość była większa, od tej, która bywa w małżeństwie, a oboje postanowili, że związek ich potrwa aż do śmierci. A właśnie brak tych czczych formalności gotów był teraz związek rozerwać, wspólne dziecko zgubić, a Pieretę pchnąć w otchłań nędzy, w kał hańby, nie wiedzieć na jakie losy. Anatol miał większy od Le Bala powód do wyrzekania na formy społeczne, na urządzenia głupie ludzkich praw. Przecież Piereta nie była dotychczas jego żona, dlatego, że prawo żądało rozmaitych formalności i straty czasu przed ślubem. A jednak należało się mieć tę odwagę i dawniej jeszcze pomówić otwarcie z ojcem. Anatol nie umiał sobie tego dowieść, żeby był bez winy, nie umiał sobie wmówić, aby społeczeństwo mogło obyć się bez form uświęcających małżeństwo i sprowadzających jego prawne i społeczne skutki. Anarchiczne myśli nie powstały w jego głowie, tylko wielki smutek i wielka trwoga zaległy jego pierś. Szedł do hotelu, w którym Wronowski mieszkał, bez wielkiej nadziei, naprzód już upokorzony, zawstydzony, ale szedł, bo nie mógł w sobie wzniecić innej, jakkolwiek wątłej nadziei, oprócz tej, którą pokładał we Wronowskim. Doszedłszy do hotelu dowiedział się, że Wronowskiego nie było w domu; że przeszłej nocy przyszedł dopiero nad ranem, a wyszedł na miasto mimo to dość wcześnie następnego rana. Nikt nie mógł powiedzieć, kiedy wróci? Anatol postanowił czekać w bawialni hotelowej. Czekał godzinami. Było już całkiem ciemno, a jednak dość wcześnie, kiedy ujrzał Kornela, przez drzwi otwarte, w przyległej jadalni. Był bladym, nadzwyczaj znużonym. Cały dzień szukał Celiny i nigdzie nie mógł znaleźć je] śladu. Władze paryskie jeszcze nie przyszły do równowagi. Republikańscy naczelnicy urzędów zastępywali dawnych imperjalistycznych, a podrzędne organa nie mogły użyczyć należytej uwagi pytaniom i prośbom Kornela i Ciarskich. Odkładano rzecz na później; powiadano, ża można się pędzie dopiero za dni kilka zająć odszukaniem śladów tej, co przepadła! Kornel był okropnie smutny, prawie beznadziejny, ale taki znużony i głodny, że musiał wypocząć. Padł prawie na krzesło i kazał sobie podać wieczerzę, aby sił nabrać na dzień jutrzejszy. Anatol wstał i poszedł do niego. Słowa, które miał wymówić, dławiły go, wychodziły z jego ust z trudnością. Przemówił jednak: – Dobry wieczór, panie Wronowski! Czekałam na pana długo, bo mam do niego wielką, bardzo wielką prośbę, prośbę, od której spełnienia zależy moje szczęście, a szczęście i życie może, najdroższych dla mnie istot. Kornel spojrzał na Anatola zdziwiony. Rzekł: – Jakto? Pan do mnie masz prośbę? – Tak, panie Wronowski. Musze, się przyznać do stosunku, o którym nie łatwo jest mówić, bo świadczy o mojej lekkomyślności, jeśli nie użyję ostrzejszego i słuszniejszego może wyrazu. A muszę o tem mówić, bo nie mam nikogo, do którego mógłbym się udać, a pan mnie może nie odmówisz wielkiej przysługi, przez pamięć dla mojego ojca świętej pamięci? – Jakto? Dla pańskiego ojca świętej pamięci? – Tak jest. Mój ojciec już nie żyje. Przed kilkoma dniami umaił, w sam dzień bitwy pod Sedanem, rano, został zamordowany… – Został zamordowany. Czyż zbrodnie się w Paryżu mnożą, jakby pośród dziczy? – Jest moje przekonanie, że został zamordowany. Dowiedzieliśmy się z niezawodnego źródła, że La Bel ma zawsze przy sobie te moja nieszczęsna wiersze, które były przedmiotem zakładu i że chce je wydać pod swojem imieniem, ale dopiero po śmierci mojege ojca, aby uniknąć wykrycia swojego szpetnego potępku. Biedny i chciał je koniecznie odebrać, a totem bardziej, że jak pan o tem najlepiej wiesz, Le Bal przegrał zakład. Ojciec wybrał się zatem rano doLe Bela, zastał go w domu, ale stamtąd nie wrócił. W kilka godzin potem dostawszy kartkę od lekarza, otrzymałem urlop, który jutro w południe dobiega do końca i zastałem ojca umarłego, pokrwawionego w pokoju Le Bela. Lekarz stwierdził, że silne uderzenie w pierś sprowadziło śmierć starca, a La Bel opowiadał o zgonie w sposób w najwyższym stopniu nieprawdopodobny. Co więcej, znikł tego samego dnia bez śladu. Albo wyjechał z Paryżu, albo ukrywa się w mieście pod obcem nazwiskiem.. Kornel mimo nieszczęścia, które jego samego przytłaczało, nie mógł dziwnego opowiadania Anatola nie słuchać z największą uwagą. Teraz chwycił się oburącz za czoło i zawołał; – Le Bel jest w Paryżu, był przynajmniej w Paryżu wczoraj popołudniu? – A skądże to pan wiesz?… Czy pan go widziałeś? – Nie, nie widziadłem, ale Le Bel popełnił wczoraj drugą zbrodnią. Bóg pana przyprowadził do mnie, bo wytropimy go wspólnemi siłami. Słuchaj pan! Ja pana teraz opowiem historję równie dziwną, równie straszną, która mnie się tym razem tyczy. Streszcza się w kilku słowach Rodzina Ciarskich i służba wyszła wczoraj na miasto, aby się przypatrywać rewolucji i nieszczęsna ciekawość skosiła mnie, abym im towarzyszył. Jedna panna Celina nie chciała wyjść z pomieszkania. Wróciwszy do domu nie zastaliśmy jej; dotąd nie wróciła. Wszystkie nasze poszukiwania nie naprowadziły nas dotąd na jej ślad. V. tej chwili jest tak, jak gdyby policji nie było w Paryżu. Ale jestem już teraz pewny, że toLe Bel porwał pannę Celinę. – Tak i ja jestem tego pewny – zawołał Anatel: – Nie dla tego się ukrył, aby uniknąć śledztwa po dokonanem morderstwie, bo toby było niezręcznem, i niezgodnem z jego zuchwałym temperamentem, tylko na to, aby sobie przygotować norę, do którejby mógł zanieść porwaną pannę. – To jest straszne, ale tak jest Nasza odsiecz przyjdzie zapóźno, ale naszym obowiązkiem tropić, śledzić. – Dla tego tylko nie wracał już do Ciarskich, nie przeszkadzał pańskim zaręczynom. Gotował już pokryjomu swój samach, i z pewnością jest gdzieś w Paryża, pod przybranem nazwiskiem. Są tu labirynty ulic i zaułków, w których można się ukryć bezpieczniej, jak gdziekolwiek na prowincji, albo gdziekolwiek nawet zagranicą. A potem, można panną powieść przemocą do innej dzielnicy Paryża. Wywieźć ją daleko, niepodobna. On jest ta i my go wytropimy. Zaprzęgnę do tych łowów mnóstwo znajomej mi młodzieży. Wydostaniemy go, choćby się ukrył pod ziemię. – Tak, wydobędziemy go z pod ziemi odrzekł Kornel, z największą goryczą w głosie – Ale w Jakimże stania znajdę moją narzeczoną? Czy jej Le Bal już nie zhańbił? Czy można ją będzie odbierać? Czy nie przepadła już wiecznie dla szczęścia i dla mnie? Po słowach słowach umilkli obaj, Słychać było dokoła obojętny szmer jadalnej sali. – Chodźmy na górę, do mojego pomieszkania – rzekł znowu Kornel. – Ta niepodobna o takich rzeczach rozmawiać. I poszli na górę, i siedli naprzeciw siebie, w ciasnej izdebce paryskiego hotelu, i milczeli, aż Anatol przerwał milczenie, mówiąc: – Pan jesteś równie nieszczęśliwy jak ja – a mimo to będę pana prosił o pomoc, o wielką łaskę? – O cóż takiego? – Panie Wronowski, ja jestem także narzeczony, i drżę także o los mojej narzeczonej, a pan możesz mi ją wyratować, tak, jak, da Bóg, pana oddam nietkniętą pannę Celinę. I opowiedział, nie bez wielkigo samoprzezwyciężenia, to wszystko, poco był pierwotnie przyszedł do Kornela, a rzecz zakończył takiemi oto słowy: – Nie wtem, jak się pan zapatrujesz na mój zamiar. Ale mnie się wydaje, że jest moim obowiązkiem wobec Boga i Pierety… abym ją poślubił, jak będę tylko mógł, i abym ją jaz teraz strzegł przed nędzą, i przed hańbą, i przed niebezpieczeństwami o których mówić trudno, w które popadnie niezawodnie, jeśli pozostanie bez dachu i bez chleba. W położeniu w którem się Kornel znajdował niepodobna było odmówić prośbie człowieka, na którego pomoc sam liczył, bez którego pomocy nie mógł się, obejść, nie znając Paryża, a znając niedołęstwo Ciarskiego i obojętne usposobienie jego synów. Zresztą trudno powiedzieć, co byłby zrobił w innem położeniu. Odpowiedział jednak powoli, i nie baz wewnętrznej trudności: – Dobrze, zrobię tak, jak pan chcesz; będzie mi nawet teraz koniecznie potrzeba prywatnego pomieszczenia. Z hotelu nie będę prowadził polowania za zbrodniarzem. Tylko przyznam się, że nie wiem jak się mam obchodzić z ta osobą o której pan mówisz? Anatol zarumienił się i odrzekł: – Niestety, nie jest dotąd moją żoną. Będzie pańską służącą. – Ba, widział pan, ja nie jestem Francuzem, a jestem w dodatku szlachcicem – człowiekiem zacofanym, jak pa n powiesz zapewne, i nie znam jeszcze dobrze różnicy jaka we Francji istnieje między żoną a nie żoną. Dla mnie ślub cywilny małżeństwa nie stanowi, bo zdaje mi się zawsze, że Bóg, a nie ladzie powinni ustanawiać i uświęcać takie związki. Anatol odpowiedział tylko: – Cokolwiekby było, nie przyjąłbym od pana jałmużny, i Piereta może pański chleb jeść tylko pod tym warunkiem, aby była pańską sługą. – A zatem – zakończył Kornel – jutro się przeniosę do pomieszkania pańskiego ojca. Dziękuję pana za delikatna zaufanie, które pokładasz we mnie. A jutro zaczniesz tropić Le Bek.\nXXVIII. Kiedy się Kornel znalazł w dawnem pomieszkaniu Hektora Moriau, razem z Pieretą i jej dzieckiem, zrobiło ma się bardzo dziwnie Ba sercu. W jakiemże to był niesłychanem położeniu ów turysta, który przyjechał do Paryża na rozrywkę, który się dał w Paryżu omotać jakiemuś niezwykłemu przeznaczeniu, który się zaręczył z panną, poznaną przypadkiem i któremu teraz zbrodniarz, zabójca, tę panną porwał? Szukał jej jej z obowiązku, i bolał nad tem, że ją utracił; zdawało mu się, że coś pękło w jego życiu, tak, jak gdyby kto był silnie w stół uderzył młotem, zostawiając na nim wielki rys. Życie jego nie było zniszczone, powróciło do tego stanu, w którem było pierwej i miało być dalej, takie same, jak dotąd, tylko jakieś zeszpecone. Odmieni się chyba, jeśli Celinę, odnajdzie wolną. To mu się wydawało nieprawdopodobnem myśl odwracał od chwili, w którejby ujrzał Le Bela pokonanego przez siebie, wleczonego przed sąd za morderstwo i gwałt, bo nie wiedział, czyją będzie wtedy Celina wobec Boga, nawet jeśli nie będzie związana formalnem węzłem małżeństwa? A na każdy sposób będzie pokalana tem, co zobaczy, co pozna w tym poczwarnym stosunku z mordercą, który ją porwał, choćby samemi tylko namiętnemi zamachami bezwstydnego La Bela, których pewno nie braknie. A cudem będzie, jeśli się oprze jego przemocy i podstępowi. O tem myślał Kornel ustawicznie i przeto szukał Celiny bez zapału i bez nadziei szczęścia. Choć tę myśl odganiał od siebie, zdawało mu się nieraz, że byłoby najlepiej, gdyby jej nie znalazł żywej, że byłby najspokoniejszym, gdyby tylko jej ciało odnalazł. Postawiłby wtedy dla jej postaci osobny przybytek w swojej pamięci i tam czciłby umarłą Ale szukał z obowiązku, żarliwie, żadnych nie pomijając środków, z pomocą Anatola, który istotnie umiał wielu z młodzieży zająć tą sprawą. I nie prywatnemi tylko środkami szukano Le Bela i Celiny. Rewolucje francuskie przez to tylko nie stały się ze wszystkiem zgubnemi dla kraju, że tyczą się tylko zewnętrzne) etykiety, formy rządu, a nie wstrząsają wcale, ani ustawami, ani administracją. Jedna rewolucja wieka obaliła wszystko, co przedtem istniało, ale urządzenia, które Napoleon I. później utworzył, zostały uszanowano wśród wszystkich następnych przewrotów i nikt, oprócz jednych komunistów, nie myśli ich naruszać. Nawet legitymiści, choć przeklinają rewolucję, szanują dzieło stworzone przez jej najwiękasego syna i pragną jedynie tego, aby stara dynastja stała na czele nowożytnej, z gruntu zmienionej Francji. Pomiędzy stałemi instytucjami Francji zajmuje tak zwana magistrat ara, to jest sądownictwo, jedno z miejsc najpocześniejszych, a jeśli zawiesi swoją działalność w czasie jakiejś rewolucyjnej burzy, czyni to na chwilę tylko. Francuska Temida zasiada zaraz na swojej stolicy i ujmuje w ręce miecz i wagę. To też sędziowie zebrali się napowrół do roboty w parę dni po obwołaniu rzeczypospolitej, kończąc spokojnie sprawy, rozpoczęte za cesarstwa i rozpatrując nowe, a uważając to za rzecz honoru i obowiązku, aby groza wojny nie wstrzymywała toku spraw sądowych. Adwokaci, już znowu poważni i bystrzy podjęli się procesów, prowadzonych przez Kornela i Anatola przeciw Le Balowi o morderstwo i gwałt publiczny, a prokuratowie o wszystkiem zawiadomieni, uznali, że jest rzecz godna badania. Obejrzano miejsce zabójstwa domniemanego, przeczytana akta dawniejsza, popisano nowe i osądzono, ze trzeba ścigać La Bela sądownie. Nato trzeba go było najpierw chwycić: postanowione zatem nie rozgłaszać zbrodni i utrzymać rzecz całą w tajemnicy i udano się do policji z prośbą aby zbrodniarza wytropiła.\nW Paryżu. T. 2 : powieść obyczajowa\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/W_Paryzu__T__2___powiesc_obyczajowa-ebookRO/p02026628i020" target="_blank" title="W Paryżu. T. 2 : powieść obyczajowa [Wojciech Dzieduszycki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="W Paryżu. T. 2 : powieść obyczajowa [Wojciech Dzieduszycki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Cukiernia Piekarnia Lublin - Mielnik\nCukiernie i piekarnie - Lublin\nLwowska k. wąwozu\nTysiąclecia 6 (PKS)\nPołączenie tradycji z duchem nowoczesnej sztuki cukierniczej to gwarancja stworzenia wyrobów, które odpowiadają na najbardziej nawet wymagające potrzeby naszych Klientów. Każdym wypiekiem Cukierni Mielnik w Lublinie rozpieszczamy zarówno podniebienie, jak i oko. Nasze produkty to słodkości, które charakteryzuje niepowtarzalny smak oraz pełnowartościowy skład, stworzony w trosce o zdrowie i samopoczucie konsumentów.\nPyszna oferta to przede wszystkim ciasta, ciasteczka, rogaliki, babki i babeczki. Małe cukiernicze dzieła sztuki, które uszczęśliwiają każdego naszego Klienta. Tradycyjne słodycze, urzekają w swej prostocie, a także idealnie sprawdzają się podczas wyjątkowych okazji, jak i na co dzień-stając się doskonałą chwilą słodkiego zapomnienia. Dzięki niezwykle efektownej prezentacji słodkości Cukierni Mielnik w Lublinie bardzo często towarzyszą także swoim klientom w najważniejszych momentach życia. Pełniąc funkcję słodkiego stołu, stają się nie tylko wyśmienitym dodatkiem do tak wyjątkowej okazji, ale stanowią także piękną, osobliwą ozdobę.\nW Cukierni Mielnik w Lublinie kultywujemy rodzinną tradycję i niezawodne receptury. Zamiłowanie do cukiernictwa pielęgnowane na przestrzeni pokoleń, dziś owocuje znanymi i lubianymi produktami, które skradły jedno już serce.\nPiekarnia Mielnik w Lublinie charakteryzuje się ofertą pełną ulubionych produktów naszych Klientów, tworzonych na bazie tradycyjnych receptur. Wypieki produkowane są w Niedrzwicy Dużej, oraz dostarczane do lubelskiej piekarni.\nWyroby pozbawione sztucznych konserwantów i ulepszaczy to niezmiennie najwyższej jakości pieczywo, którego smak i aromat zaskarbił sobie serca rzeszy konsumentów. Naturalny zakwas, samodzielnie wytwarzany metodą kilkufazową na zasadzie żurek-półkwas-zakwas, to sekret naszej piekarni, który od lat gwarantuje nam pełnowartościowe wyroby, będące nieodłącznym elementem jadłospisu naszych Klientów.\nLubelska Piekarnia Mielnik to także pyszne kanapki i sałatki, będące doskonałym uzupełnieniem codziennego menu. Skomponowane na bazie warzyw i ziół, są doskonałą formą lunchu czy przekąski. Codziennie świeże, na nowo przygotowane, zapewniają niepowtarzalny smak i aromat, dzięki którym przerwa na lunch w ciągu dnia staje się chwilą przyjemną i smaczną.\nNiewątpliwie największą zaletą każdego wyrobu Piekarni Mielnik w Lublinie, jest wykorzystanie najwyższej jakości składników. Selekcja, dobór i kompozycja najlepszych to podstawa procesu produkcyjnego, podczas którego uzyskujemy niepowtarzalny smak, będący najlepszym potwierdzeniem serca i starań wkładanych w codzienną pracę.


Falcon Heavy przygotowany do pierwszego lotu | Urania - Postępy Astronomii\nAstronautyka 03 lut 2018 / 0 Comments\nSamochód Tesla Roadsters na tle owiewek ładowni rakiety Falcon Heavy. Źródło: SpaceX.\nDo tej pory to Delta IV Heavy jest najmocniejszą funkcjonującą rakietą nośną. Podobnie jak w Falcon Heavy, dolny człon rakiety składa się z trzech dolnych stopni mniejszej rakiety Delta IV. Źródło: U.S. Air Force/Joe Davila.\nWidok na silniki rakiety Falcon Heavy zmontowanej w hangarze w pobliżu stanowiska startowego LC-39A w Cape Canaveral. Źródło: SpaceX.\ntechniczny opis rakiety Falcon Heavy (Spaceflight101.com)\nfilm z testu statycznego silników rakiety Falcon Heavy (Twitter/SpaceX)


Embassy (Florence), Florencja, Włochy - TraveliGo.pl\nWitamy Embassy w Florence. Dla Państwa komfortu hotel posiada klimatyzację. W 4-piętrowym hotelu personel mówi po hiszpańsku, angielsku, włosku, niemiecku i francusku. W pobliżu hotelu z możliwością dojazdu: dworzec kolejowy (200 km). W pobliżu hotelu znajdują się sklepy i supermarket.\nHotel oferuje kantor, usługi prasowania, pralnię, opiekę medyczną, serwis pokojowy, usługę budzenia i sejfy. Dostęp do Internetu bezprzewodowego poprzez hotspot.\nAkceptujemy następujące formy płatności: karta Eurocard/MasterCard, Diners Club, karta Visa, JCB i American Express. Za korzystanie z niektórych urządzeń, ofert i aktywności mogą być pobierane dodatkowe opłaty. Podatek płatne na miejscu.\nMasz pytania o ofertę Embassy (Florence)? Zadzwoń lub napisz!