Auto złom Stary Dzików Auto części Stary Dzików\nAuto złom Stary Dzików\nChcesz znaleźć nowe części zamienne w atrakcyjnej cenie do swojego samochodu i znaleźć dzięki temu jakieś oszczędności? Dziś to nie jest już problem, zgłoś się do naszych pracowników a oni sprawdzą dla Ciebie ofertę jaką posiada Twój najbliższy szrot auto części Stary Dzików – wystarczy, że podasz nam model pojazdu. W miarę możliwości, pierwszeństwo w ustalaniu ma oczywiście szrot Stary Dzików z której pochodzisz, aby ułatwić Ci odbiór niezbędnych części. Nasze usługi są możliwe, dzięki zatrudnionym pracownikom.\nczęści złom Stary Dzików\nWŁAŚNIE ZNALAZŁEŚ NAJTAŃSZE CZĘŚCI Z AUTO ZŁOM Stary Dzików\nZŁOM Stary Dzików\nNasze wieloletnie doświadczenie to nie wszystko, co możemy zaoferować – posiadamy również nowoczesny system informatyczny, dzięki któremu mamy łatwy dostęp do szerokiej bazy informacji na temat części samochodowych w auto szrot Stary Dzików.\nAUTO ZŁOM CZĘŚCI Stary Dzików\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Stary Dzików? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nChcemy zagwarantować Państwu najwyższą jakość oferowanych usług, dlatego dokładnie sprawdzamy każdy szrot Stary Dzików, z którym współpracujemy. Jako firma przede wszystkim pośredniczymy pomiędzy klientem, czyli Państwem, a dostawcami produktu czy usługi, jakim ostatecznie pozostaje auto szrot Stary Dzików. Dzięki naszym usługo mają Państwo szansę na znalezienie taniej i sprawnej części do Waszego samochodu, niezależnie od tego czy są to poduszki powietrzne czy zderzaki lub elementy wyposażenia. Przedstawiamy Wam jedynie sprawdzone oferty ze szrotów w naszej bazie.\nzdjęcie z auto złom Stary Dzików\nCZĘŚCI UŻYWANE AUTO ZŁOMY Stary Dzików\nSzukanie używanych części zamiennych najlepiej zacząć od szrotów, które znajdują się w Twojej okolicy – być może w ich ofercie znajdzie się wszystko to, czego potrzebujesz a Ty zaoszczędzisz sporo czasu i pieniędzy. Jeśli nie chcesz tracić czasu na żmudne poszukiwanie części zamiennych w każdym okolicznym auto szrocie, skontaktuj się z nami i skorzystaj z naszej wyszukiwarki, dzięki której szybko znajdziesz to, czego akurat potrzebujesz. Jeśli wybrałeś już część dla siebie, skontaktuj się z naszym biurem obsługi klienta przed dokonaniem zakupu. W rozmowie telefonicznej ustalimy dokładne szczegóły dotyczące potrzebnej Ci części zamiennej i w krótkiej chwili dostosujemy do Ciebie wszystkie pasujące oferty, które oferowane będą przez firmy z naszej bazy partnerów. Nasi pracownicy najpierw sprawdzą ofertę, którą posiada szrot Stary Dzików znajdujący się najbliżej Twojego miejsca zamieszkania – jeśli oferta przypadnie Ci do gustu będziesz mógł udać się na miejsce, dokonać szybkiej transakcji a w niektórych sytuacjach również montażu. Jeżeli interesuje Cię również sprzedaż wysyłkowa ze szrotów, które znajdują się w odległych miejscowościach to umożliwimy Ci łatwą i wygodną transakcję z szybką dostawą przesyłki przez kuriera, pod wskazany przez Ciebie w zamówieniu adres. Posiadamy kadrę wykwalifikowanych specjalistów, którzy na bieżąco monitorują każdy etap kupna i realizacji transakcji. Nasi pracownicy bardzo dokładnie sprawdzą czy podane przez Was informacje są wystarczające, aby zacząć wyszukiwanie pasujących ofert – jeśli okaże się, ze należy je dokładniej sprecyzować natychmiast się z Wami skontaktują i pomogą Wam znaleźć wszystkie potrzebne oznakowania. Podobne rozwiązania mają na celu unikanie wszelkich nieścisłości, zyskujecie więc pewność, że otrzymacie jedynie najkorzystniejsze i dostosowane do Was oferty. Naszą firmę cechuje przede wszystkim wysoka jakość realizowanych usług – jesteśmy profesjonalistami, którzy zapewniają Wam wsparcie na każdym etapie poszukiwań i zakupu, każdy znajdujący się w naszej bazie auto szrot Stary Dzików jest dokładnie sprawdzany, dzięki czemu zapewnimy Wam montaż na miejscu, możliwość wymiany zakupionej części a także gwarancję rozruchową na wiele podzespołów. Popularność używanych części samochodowych z roku na rok jest coraz większa – zarówno Ty, jak i Twoi bliscy powinniście wiedzieć, że szrot auto części Stary Dzików daje jedyną możliwość na to, aby obniżyć koszty remontu uszkodzonych podzespołów w samochodzie. Każdy samochód, który trafia na szrot jest w kiepskiej formie – niemniej jednak w dalszym ciągu jego podzespoły nadają się do dalszego użycia, można na nich dodatkowo sporo oszczędzić nie tracąc przy tym na jakości. Auto szroty zajmują się demontażem uszkodzonych pojazdów i dalszą odsprzedażą odzyskanych, sprawnych części zamiennych – ich zastosowanie to duża oszczędność, która nie wpływa na jakość, osiągi i żywotność naprawianego pojazdu, nie ma również wpływu na jego rynkową wartość.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Stary Dzików.\nNa szrot Stary Dzików znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nCopyright © 2019. Złom Stary Dzików, złomy ze Stary Dzików. Części ze złomu Stary Dzików. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Regulamin sklepu - www.ekologiawogrodzie.pl | ekologiawogrodzie\nekologiawogrodzie > SKLEP > Zasady sprzedaży\nNIP: 9490982221 REGON: 022089371\nKontakt: e-mail: katarzyna@ekologiawogrodzie.pl; tel: 502 604 402\nSprzedając oferowane przez naszą firmę produkty przestrzegamy zasad zawartych w poniższych ustawach:\nCeny produktów podajemy w walucie polskiej. Ceny zawierają podatek VAT.\nKlient może dokonywać zakupów poprzez składanie zamówień drogą mailową poprzez adres: katarzyna@ekologiawogrodzie.pl oraz portale zakupowe: allegro.pl i olx.pl (dawniej tablica.pl). Składając zamówienie na adres katarzyna@ekologiawogrodzie.pl prosimy o podanie adresu dostawy, telefonu kontaktowego oraz wybranego sposobu płatności i dostawy w celu sprawnej realizacji zamówienia. Po złożenia zamówienia Kupujący otrzymuje drogą e-mailową „Potwierdzenie złożenia zamówienia” które zawierać będzie numer zamówienia, dane zamawiającego, adres do wysyłki oraz nazwę i cenę zamawianego przedmiotu wraz z kosztami wysyłki. Przyjęcie przez Sklep każdego złożonego zamówienia jest potwierdzane drogą e-mailową. Kupujący może wprowadzić zmiany w zamówieniu lub je wycofać do czasu, gdy zamówienie nie zostało jeszcze wysłane.\nWiążąca dla stron transakcji jest cena produktu aktualna i widoczna na portalu www.ekologiawogrodzie.pl i portalach zakupowych w chwili składania zamówienia. Ceny oferowanych produktów nie zawierają kosztów dostawy.\nSprzedawca zobowiązuje się dostarczania towaru bez wad. Termin realizacji zamówienia wynosi do 5 dni roboczych.\nDo zakupionego towaru Sprzedawca dołącza paragon, na życzenie klienta i dla przedsiębiorców Sprzedawca wystawia fakturę dla podatników zwolnionych podmiotowo z podatku od towaru i usług.\nTowar wysyłany kurierem i przez Paczkomaty zawsze ubezpieczamy. Po dokonaniu odbioru przesyłki prosimy, w obecności kuriera, otworzyć paczkę i sprawdzić czy jej zawartość zgadza się z zamówieniem oraz czy produkty nie są uszkodzone. Kurier ma obowiązek poczekać tak długo jak tego wymaga sprawdzenie paczki. W przypadku jakichkolwiek uszkodzeń prosimy o spisanie przy kurierze Protokołu Szkody/Reklamacji, na którym należy zaznaczyć w jaki sposób była zapakowana paczka (naklejki uwaga szkło, góra, dwa kartony, przekładki tekturowe lub folia bąbelkowa) na podstawie którego będziemy dochodzić odszkodowania od spedytora. Paczkę prosimy odebrać i zrobić zdjęcia uszkodzeń, jeśli jest to możliwe. Protokół szkody wraz ze zdjęciami prosimy przesłać do nas na jeden z 2 możliwych sposobów:\n– email: katarzyna@ekologiawogrodzie.pl\n– adres: Krzeczyn Mały 26d, 59-311 Lubin informując jednocześnie telefonicznie (502 604 402) o fakcie wysłania formularza, tak by Sprzedawca mógł monitorować sprawę od samego początku.\nSprzedawca proponuje następujące formy płatności:\nNr konta: 15 1950 0001 2006 7275 0989 0001\nBank Idea Bank SA w tytule przelewu prosimy podać numer zamówienia\nb) płatność za pobraniem (należność pobiera kurier lub listonosz)\nZakupiony towar dostarczamy na terenie całego kraju za pośrednictwem:\na) InPost lub Partner (paczka do 30 kg)\n– przesyłka kurierska po wcześniejszej wpłacie na konto: 14,00 zł brutto\n– przesyłka kurierska pobraniowa: 17,00 zł brutto\nPrzesyłka do 25 kg po wcześniejszej wpłacie na konto:\no max wymiarze 8x38x64 cm – 10,47 zł brutto\no max wymiarze 19x38x64 cm – 11,00 zł brutto\no max wymiarze 41x38x64 cm – 11,00 zł brutto\nlist polecony ekonomiczny do 350 g – 3,94 zł brutto\nlist polecony ekonomiczny do 1 kg – 8,00 zł brutto\nPocztex48 do 30 kg – 12,50 zł brutto\nPocztex48 do 30 kg odbiór na poczcie – 10,00 zł brutto\nPocztex24 do 30 kg – 16,00 zł brutto\nPłatność za pobraniem (gotówką w chwili dostawy):\nPocztex48 do 30 kg – 15,30 zł brutto\nPocztex48 do 30 kg odbiór na poczcie – 12,80 zł brutto\nPocztex24 do 30 kg – 19,00 zł brutto\nKonsument, który zawarł umowę na odległość lub umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, ma prawo odstąpić od niej bez podawania przyczyny w terminie 14 dni od otrzymania towaru. Konsument może odstąpić od umowy przez złożenie stosownego oświadczenia. Jego forma może być dowolna, ale dla celów dowodowych najlepiej uczynić to na piśmie. Oświadczenie można sformułować samodzielnie, można też skorzystać z gotowego formularza. Konsument jest zobowiązany odesłać towar niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Konsument pokrywa wszystkie bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy (np. koszty opakowania, zabezpieczenia, nadania). W przypadku odstąpienia od Umowy Sprzedawca nie ponosi kosztu odesłania Towaru. Sprzedawca niezwłocznie – nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia – zwróci konsumentowi wszystkie dokonane przez niego płatności, w tym koszty dostarczenia towaru (do wysokości odpowiadającej najtańszej opcji przesyłki dostępnej w danej ofercie). Sprzedawca zastrzega sobie prawo wstrzymania się ze zwrotem pieniędzy do chwili otrzymania zwracanej rzeczy lub potwierdzenia jej odesłania. Konsument jest odpowiedzialny wobec sprzedawcy za zmniejszenie wartości rzeczy w związku z korzystaniem z niej w nieodpowiedni sposób. Ma prawo zbadać charakter, cechy i funkcjonowanie towaru w taki sposób, w jaki mógłby to uczynić w sklepie stacjonarnym. Nie może jednak używać rzeczy w sposób nieograniczony. Jeśli tak robi, przedsiębiorca ma prawo obciążyć go dodatkowymi kosztami w związku ze zmniejszeniem wartości towaru. W takiej sytuacji, jeżeli konsument będzie chciał odstąpić od umowy, może ponieść odpowiedzialność za pogorszenie stanu zwracanej rzeczy.\n5) zawartej w drodze aukcji publicznej.\nW przypadku wykrycia wady zakupionego produktu, Sprzedawca prosi o kontakt drogą mailową: katarzyna@ekologiawogrodzie.pl lub pisemnie na adres Sprzedawcy. Prosimy o podanie:\n– imienia i nazwiska, adresu, adresu e-mail Kupującego,\n– daty zakupu i/lub numeru faktury,\n– opisanie stwierdzonej wady wraz z okolicznościami uzasadniającymi reklamację i żądaniami Kupującego.\nSprzedawca musi wymienić towar lub usunąć wadę w rozsądnym czasie i bez nadmiernych niedogodności dla konsumenta.\nSprzedawca odpowiada wobec konsumenta za sprzedany towar, jeżeli wada zostanie stwierdzona w okresie 2 lat od momentu jego wydania. Konsument musi złożyć sprzedawcy żądanie wynikające z rękojmi w ciągu roku od dnia zauważenia wady – niemniej najlepiej ją zgłosić zaraz po zauważeniu.\nPowyższe zasady sprzedaży zostały stworzone na podstawie informacji zawartych na oficjalnej stronie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poświęconej prawom konsumenta:


Iwona Hartwich: przygotowany przez rząd PiS program szczepień przyniósł klęskę | Tylko Toruń\nPod Prywatną Specjalistyczną Przychodnią Lekarską Nowak & Nowak przy ul. Filtrowej 29b w Toruniu posłanki Koalicji Obywatelskiej wraz z radną Skerską-Roman omawiały problem dostępności szczepień w województwie kujawsko-pomorskim. Zwrócono także uwagę na problemy z rejestracją na szczepienie.\nW poniedziałek 25 stycznia o godz. 12 na parkingu przed przychodnią lekarską przy ul. Filtrowej 29b odbyła się konferencja prasowa z udziałem posłanek: Iwony Hartwich, Iwony Kozłowskiej, a także radnej Margarety Skerskiej-Roman.\nPoseł Iwona Hartwich na początku powiedziała, że w 2020 roku zmarło o ponad 76 tys. osób więcej, niż w 2019 roku. Dodała także, że jest to drugi wynik w Europie.\n– Przygotowany przez rząd PiS program szczepień, nie ma co się oszukiwać, przyniósł klęskę. Zastosowane zostały niejasne kryteria przy kolejności szczepień poszczególnych grup Polaków. Nadal niezaszczepieni są medycy i personel z grupy “0”. Problemy z infolinią zmuszają seniorów do stania w wielogodzinnych kolejkach po to, żeby usłyszeć, że nie ma już miejsca. (…) Pan minister Dworczyk zarzucił dzisiaj opozycji w kontekście szczepień, że straszymy Polaków. Nie, panie ministrze. Nie ma szczepionek, wirus się rozwija, kto nie bałby się tych konsekwencji? – dodała Iwona Hartwich.\nPosłanka Koalicji Obywatelskiej stwierdziła, że osoby z niepełnosprawnością powinny być w pierwszej grupie do szczepień, ponieważ jest to szczególna grupa, z chorobami współistniejącymi.\nPosłanka Iwona Kozłowska przytoczyła statystyki zachorowań na koronawirusa w województwie kujawsko-pomorskim, a następnie zwróciła się do rządu Prawa i Sprawiedliwości:\n– Podejmijcie wreszcie właściwe kroki, aby ten narodowy program szczepień był jasny i przejrzysty dla wszystkich.\nPosłanka z Bydgoszczy zwróciła uwagę na to, że uruchomiono za mało punktów, w których można byłoby się zaszczepić, przez co seniorzy stoją w długich kolejkach marznąc i mimo tego nie udaje im się zarejestrować.\n– Jeżeli komuś się już udało w końcu umówić, to otrzymywał informację, że w ciągu najbliższego kwartału nie ma już miejsc, żeby można było się zarejestrować. Nielicznym seniorom udała się rejestracja albo dzięki własnemu uporowi, albo pomocy osób z rodziny. Nie każdy senior radzi sobie z internetem, nie każdy ma komputer, nie każdy wie, jak się zarejestrować – dodała Iwona Kozłowska.\nPosłanka z Bydgoszczy poinformowała także, że niektórzy seniorzy są wysyłani na szczepienie w odległe miejsca, jednemu z nich zaproponowano nawet udanie się na szczepienie 300 kilometrów od miejsca zamieszkania.\n– O tym, że ta szczepionka się pojawi, wiedzieliśmy już od kilku miesięcy, więc to nie jest informacja z ostatniej chwili. Rejestracją można by było zająć się znacznie wcześniej. Według mojej opinii nie wolno narażać osób starszych na taki stres i dezinformację. Myślę, że można było nawet pod koniec ubiegłego roku rozpocząć taką akcję informacyjną. Każda przychodnia ma pod opieką określoną liczbę seniorów. Można by było już wtedy przygotować wstępną listę. Musimy też pamiętać o tym, że nie każdy senior ma osobę bliską – powiedziała Iwona Kozłowska.\nPosłanka z Bydgoszczy dodała, że problem z dostarczeniem szczepionek jest we wszystkich krajach, ale obawia się, iż w momencie, kiedy szczepionki dotrą do Polski, pojawi się problem z tym, aby nadążyć ze szczepieniem wszystkich grup.\nTagged Iwona Hartwich Iwona Kozłowska koalicja obywatelska koalicja obywatelska toruń konferencja prasowa margareta skerska-roman szczepionki\n4 thoughts on “Iwona Hartwich: przygotowany przez rząd PiS program szczepień przyniósł klęskę”\n25 stycznia 2021 o 15:50\nA obywatelki Iwona Hartwich i Iwona Kozłowska, to potrafią wykonywać mandat poselski?\nAż z Bydgoszczu Iwona Kozłowska przyjechała specjalnie dla torunianek i torunian?\n25 stycznia 2021 o 17:05\nMoże obywatelka Hartwich, pochwali się toruniankom i torunianom:\nile dni była w pracy, w Sejmie, na te kilkanaście miesięcy,\nodkąd ” wykonuje ” mandat poselski?!\nIwona hartwich (nie-polskie nazwisko)\nCzy już sama się wyszczepiła na umyśle ?\n26 stycznia 2021 o 05:25\nDurne baby. Szczepionek i szczepień nie ma, bo firmy ich za mało produkują. Gdyby były szczepionki, to by były szczepienia i nie tworzyły by się kolejki.


POWIAT BIALSKI - Kościół - V Diecezjalna Pielgrzymka Kobiet do Sanktuarium Męczenników Podlaskich w Pratulinie\n2020-05-31 12:04:13 Artykuł czytany 2954 razy\nNie w takiej liczbie, jak w poprzednich latach, ale wiele kobiet przyjechało do Sanktuarium Męczenników Podlaskich w Pratulinie, aby wspólnie się modlić. Wydarzenie rozpoczęła konferencja dr Ewy Czaczkowskiej pod tytułem "Fenomen kobiety w nauczaniu kardynała Stefana Wyszyńskiego". Następnie swoje świadectwa wygłosiły "ciche bohaterki codzienności". W południe rozpoczęło się Nabożeństwo Majowe a po nim Msza św. pod przewodnictwem Biskupa Siedleckiego Kazimierza Gurdy. Uroczystość była transmitowana w Internecie i na antenie Katolickiego Radia Podlasie.\n- W tym miejscu spotykają się na modlitwie całe Rodziny. Przyjeżdżają oddzielnie kobiety i mężczyźni, aby uczestniczyć w dorocznych pielgrzymkach – powiedział rozpoczynając spotkanie ks. kan. Jacek Sereda, Diecezjalny Duszpasterz Rodzin. - Przyjeżdżają do Męczenników, aby upraszać ich wstawiennictwa. Podczas tegorocznej Pielgrzymki Kobiet, chcemy zwrócić szczególną uwagę na bohaterki codzienności, do których zalicza się każda z Was tutaj będących i słuchających nas za pośrednictwem Katolickiego Radia Podlasie. To spotkanie przygotowuje nas także do procesu beatyfikacyjnego Kardynała Stefana Wyszyńskiego - mówił kapłan. W tym kontekście zacytował słowa Prymasa Wyszyńskiego: „Raz tylko Bóg stworzył człowieka, resztę zostawił kobiecie, świat współczesny bardzo wiele od Was żąda. Obarczone zadaniami rodzinnymi musicie pracować zarobkowo. Zawsze współczuję, gdy widzę jak kobiety spiesząc do biur i fabryk popychają przed sobą nerwowo wózek albo niosą dziecko wyrwane z najlepszego snu do żłobka lub przedszkola. Jest w tym zrzucenie na barki kobiety obowiązków podwójnych, pracy wychowawczej i zarobkowej, a jednak sobie radzicie. Pomagacie wszystkim. Kto więc wam pomoże? Pomoże wam Matka Chrystusowa, naśladujcie Ją”.\nSzerzej na temat fenomenu kobiety w nauczaniu Kardynała Stefana Wyszyńskiego mówiła dr Ewa Czaczkowska, historyk, dziennikarka, pisarka. W swoim wystąpieniu mówiła o znajomości świata kobiet przez Prymasa, o kwestiach rodziny i macierzyństwa a także o awansie społecznym kobiet i roli kobiet w kościele. - Prymas Wyszyński znał świat kobiet. Od najmłodszych lat Stefan Wyszyński otoczony był kobietami przede wszystkim w swoim domu rodzinnym. Wychowywał się bowiem w otoczeniu sióstr, poznawał kobiety z różnych środowisk na różnych etapach życia, m.in. kobiety robotnice i kobiety wykształcone. W Sekretariacie Prymasa Polski pracowały kobiety, włączał je także do różnych gremiów w Konferencji Episkopatu Polski, kto wie, czy nie było ich wówczas więcej niż dzisiaj - kontynuowała prelegentka. Dr Czaczkowska wskazywała też, że w nauczaniu Kardynała Wyszyńskiego widoczne jest podkreślanie równości kobiet i mężczyzn, ich godności, ale i różnic. - Kobieta i mężczyzna w działaniu to uzupełniająca się jedność” – mówiła. POSŁUCHAJ\nPo zakończonej konferencji, zgromadzeni wysłuchali trzech świadectw "cichych bohaterek codzienności".\nPierwsze świadectwo wygłosiła Pani Marta. POSŁUCHAJ\nDrugie świadectwo wygłosiła Pani Milena. POSŁUCHAJ\nTrzecie świadectwo wygłosiła Pani Beata. POSŁUCHAJ\nCentralnym punktem Pielgrzymki Kobiet była Eucharystia pod przewodnictwem Biskupa siedleckiego Kazimierza Gurdy. - Polecamy Panu Bogu wszystkie kobiety, nasze mamy, babcie, siostry... Dziękujemy Im za to wszystko co dla nas czynią w naszych rodzinach. Prosimy, aby Ich serca wypełniał Duch Święty i aby Jemu w dalszym ciągu potrafiły składać swoje życie w ofierze dla tych, których kochają... - mówił rozpoczynając Eucharystię bp Kazimierz Gurda.\nW homilii hierarcha podkreślił, że Sanktuarium Błogosławionych Męczenników stanowi w Diecezji siedleckiej miejsce szczególne. - To tutaj Unici Podlascy okazali niezwykłe męstwo wyznawanej wiary i wierności Kościołowi. Dali tego wyraz nie tylko mężczyźni, ale również kobiety, które z wielką miłością i odwagą współuczestniczyły w ich ofierze. Takich kobiet potrzebujemy również w dzisiejszych czasach - mówił. Ordynariusz siedlecki zaapelował do zebranych w pratulińskim sanktuarium, aby ten depozyt wiary przekazywać kolejnym pokoleniom. Wyraził przy tym radość z powodu obecności uczestniczących w pielgrzymce kobiet, zwłaszcza tych, które wybrały się na nią ze swoimi córkami i wnuczkami. To piękne świadectwo wychowania w wierze – podkreślił biskup Gurda. POSŁUCHAJ\nNie w takiej liczbie, jak w poprzednich latach, ze względu na pewnie ograniczenia związane z pandemią koronawirusa, przyjechały kobiety do Sanktuarium Męczenników Podlaskich w Pratulinie. Co roku bowiem to wydarzenie gromadzi około 2 – 3 tysięcy kobiet. Panie przyjeżdżają indywidualnie, w grupach zorganizowanych, na motocyklach czy w pielgrzymkach rowerowych. - Przyjechałyśmy tu dziś aby pomodlić się i zawierzyć Panu Bogu nas i nasze Rodziny – mówiły pątniczki. - Tu czujemy jednością z innymi kobietami, które myślą tak jak my, czują tak jak my, wychowują dzieci jak my. To jest dobry czas dla kobiet. Takie spotkania pomagają czasem wyrwać się z codzienności i rozwinąć skrzydła. Z tego optymizmu i radości korzystają później nasze rodziny - podkreślały zgromadzone w Pratulinie kobiety.\nDiecezjalną Pielgrzymkę Kobiet do Pratulina zakończyła Agapa w Domu Pielgrzyma.\nRetransmisję całego spotkania można oglądać tutaj:\nfot.: ICH, ks. AS\n„Ogiery orientalne” na ścianie...\nGmina Rossosz zwyciężyła w...\nOsiem nowych przypadków zakażenia...


Wilkołak z "Czystej krwi" W POLSCE! - PUDELEK\nWilkołak z "Czystej krwi" W POLSCE!\nJoe Manganiello szturmem wdarł się do amerykańskiego show biznesu. Rola Alcide'a, wilkołaka w serialu Czysta krew, natychmiast przysporzyła mu rzeszy fanów wśród kobiet i gejów. Wpływ na to ma chyba fakt, że aktor na ekranie często pojawia się z gołym torsem. Specjalnie do roli nabrał kilka kilo masy mięśniowej. Jak twierdzi, chodzi na siłownię sześć dni w tygodniu.\nGwiazdor pojawił się wczoraj w Warszawie, by wziąć udział w konferencji prasowej promującej czwarty sezon serialu. Następnie wziął udział w kinowej projekcji dwóch pierwszych odcinków sezonu. Joe chętnie odpowiadał na pytania dziennikarzy i spotkał się z grupką fanów.\nJeśli uważacie, że Joe lepiej prezentuje się z mniejszą ilością ciuchów, zobaczcie na samym dole jego sesję z najnowszego wydania GQ.\nRoy 437 Skomentuj »\ngość 11.08.2011 00:08\nWojto 11.08.2011 00:10\njestem fajny, ale nie tak jak on:(\ngość 11.08.2011 00:12\nBardzo przystojny, ale wolę Eryka mniam;)\ngość 11.08.2011 00:13


Jakie są kompetencje szefa Rady Europejskiej? - Bankier.pl\nUstanowiony w Traktacie z Lizbony przewodniczący Rady Europejskiej miał być osobą, do której zadzwoni prezydent USA, kiedy zechce "porozmawiać z Europą", ale w Brukseli są wątpliwości, czy Van Rompuy zdołał wypracować sobie aż taki autorytet. Potwierdzają to - zdaniem komentatorów - ostatnie tygodnie, gdy szef Rady zupełnie nie był widoczny w rozmowach dotyczących eskalacji działań Rosji na Ukrainie, oddając inicjatywę głównym unijnym stolicom, w tym przede wszystkim Berlinowi.\nWybrany większością kwalifikowaną przez szefów państw i rządów, przewodniczący Rady zwołuje unijne szczyty (czyli posiedzenia Rady Europejskiej) i im przewodniczy, zapewniając ciągłość prac i pomagając - jak stanowi Traktat - "osiągnąć spójność i konsensus" między przywódcami. Za te umiejętności Van Rompuy był powszechnie chwalony. Wszyscy - od przywódców i towarzyszących im delegacji, przez dziennikarzy, po tłumaczy i obsługę techniczną - byli wdzięczni za sprawne prowadzenie przez niego szczytów w Brukseli, których wyniki zwykł ogłaszać na Twitterze tuż po podjęciu decyzji przez przywódców.\nPrzewodniczący Rady Europejskiej zapewnia również "na swoim poziomie oraz w zakresie swojej właściwości reprezentację Unii na zewnątrz w sprawach dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, bez uszczerbku dla uprawnień wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa". W traktacie nie określono jednak, jak prace między tymi dwoma urzędami mają być podzielone, pozostawiając kwestię tego podziału do rozwiązania w praktyce. Te obowiązki w czasach Traktatu z Nicei należały do szefa rządu kraju, który sprawował półroczne rotacyjne przewodnictwo w UE.\nEkspertka Instytutu Spraw Publicznych (ISP) dr Agnieszka Łada w rozmowie z PAP przyznaje, że wiele zależy nie tylko od oficjalnych kompetencji szefa Rady, ale cech piastującej ten urząd osoby. A także od tego, na ile unijne stolice pozwalają mu działać. Van Rompuy został wybrany, gdyż już wcześniej sprawdził się jako dobry negocjator na rodzimej, belgijskiej scenie politycznej, "jako polityk, który umie łączyć różne głosy i doprowadzać do kompromisu".\nGdy został mianowany, Van Rompuy był osobą dość mało znaną szerokiej opinii publiczne w Unii Europejskiej. Od niecałego roku stał na czele belgijskiego rządu. Nie ukrywał, że nie jest człowiekiem wielkiej charyzmy. Zgodnie z zapowiedziami był przewodniczącym "dyskretnym", nie wybiegającym poza kompetencje traktatowe swej funkcji, a także dbającym o to, by decyzje zapadały w duchu kompromisu wszystkich państw UE.\nWedług ekspertki przykład Belga pokazuje, "jak wiele znaczy osoba, która piastuje tę funkcję". "Van Rompuy nadał pewien ton, a po tych paru latach Rada Europejska jako instytucja jest zdecydowanie mocniejsza niż wtedy, gdy obejmował on stanowisko" - podkreśla.\nTematy: szef Osoby Polityk Rada Wiek


Ćwiczenia – Ochotnicza Straż Pożarna\n14.11.2021 – Egzamin Strażaków – Ratowników\nW dniu 14.11.2021 w JRG 2 Radzionków odbył się egzamin strażaków ochotników przeprowadzony przez KP PSP Tarnowskie Góry. Serdecznie gratulujemy naszemu Druhowi Michałowi za ukończenie go z wynikiem pozytywnym.\nĆwiczenia MDP 08.08.2020\nW dniu 08.08.2020r. w naszej jednostce odbyły się ćwiczenia dla członków Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. Ćwiczenia polegały na pokonaniu ustawionego toru przeszkód. Młodzież miała za zadanie napełnienie tarczy nalewowej przy pomocy hydronetki wodnej MDP pokonując przy tym różnego rodzaju przeszkody. Najlepszy czas uzyskali: Artur i Kuba. Gratulujemy! Liczymy na jeszcze większe zaangażowanie.\nZachęcamy również młode osoby, aby wstąpiły w szeregi MDP w naszej jednostce. Dzięki czemu zdobędziecie nowe doświadczenia, poznacie wielu nowych wspaniałych ludzi, a przede wszystkim zdobędziecie odpowiednie przygotowanie, by w przyszłości zostać czynnym członkiem OSP.\nOtóż wystarczy wybrać jednostkę do jakiej chcecie należeć, zorientować się w jakie dni mają zbiórki oraz o jakich godzinach.\n(U nas w jednostce jest to środy od godziny 17:00 oraz w soboty od godziny 16:00).\nNastępnie należy przyjść do jednostki, którą wybraliście, dowiedzieć się czy jest osoba z zarządu, a następnie poinformować, że chcielibyście wstąpić w szeregi Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej.\nCo dalej? Rodzić/opiekun prawny musi wypełnić deklarację wstąpienia w szeregi jednostki, następnie należy ją przekazać któremuś z członków zarządu (Sekretarz, Prezes, Naczelnik, Wiceprezes) oraz złożyć ślubowanie\nWięc, jak widzimy nie ma nic trudnego do zrobienia!\nJak się możecie domyśleć Ochotnicza Straż Pożarna jest organizacją charytatywną, gdzie nic nie dostaniemy za to, że przyjdziemy lecz…\nZdobędziemy nowe doświadczenia!!!\nPoznamy nowych ludzi, dostaniemy mundur, a jak wiadomo „za mundurem panny sznurem” oraz wykorzystamy pozytywnie wolny czas.\nĆwiczenia – zalew Nakło Chełcho 27.09.2019\nW dniu 27.09.2019 nasza jednostka brała udział w ćwiczeniach Tarnogórskiej kompanii odwodowej. Na terenie zalewu Nakło Chechło ćwiczono zagadnienia z ratownictwa wodnego, chemicznego oraz podawanie wody metodą przetłaczania na duże odległości.\nOSP Boruszowice – Hanusek\nOSP Tarnowskie Góry\n?? SZKOLENIA – praktyczna droga do sukcesu ! ??\nW dniu 26.10.2018r Nasza jednostka została zaalarmowana przez SK KP PSP Tarnowskie Góry na ćwiczenia kompani na terenie zakładu materiałów wybuchowych NITROERG S.A.\nĆwiczenia MDP – 15.07.2017\nW dniu 15.07.2017 w naszej jednostce odbyły się ćwiczenia dla Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej z naszej jednostki. Ćwiczenia polegały na pokonaniu toru przeszkód. Młodzież miała za zadanie utworzyć linie gaśniczą z 3 węży W-52, pokonując przy tym przeszkody. Najlepszy czas w grupie starszej uzyskał Mateusz, natomiast w grupie młodszej Błażej. Gratulujemy! i liczymy na jeszcze większe zaangażowanie.


Podkarpackie: Na razie bez miodu spadziowego w pasiekach - Z innej skrzynki\nAutor: PAP 19 lipca 2021 11:49\nNa Podkarpaciu w tym roku nie było zbioru miodu spadziowego/ fot. pixabay\nJak zaznaczył, "spadź jest kapryśna", a "obfite miodobrania zdarzają się zazwyczaj raz na cztery lata". "Jej pojawienie się zawsze ma to związek z warunkami pogodowymi" - zauważył.\nDylon ma nadzieję, "na odwrócenie sytuacji". "Może jeszcze pojawić w lipcu, czy w sierpniu. Bywało, że czasami pojawiała się nawet w pierwszej połowie września. Zatem poczekajmy" - mówił.\nMiód spadziowy produkowany jest głównie w pasiekach w lasach Bieszczad, Beskidu Niskiego oraz pogórzy Dynowskiego i Przemyskiego.\nOprócz Podkarpacia pasieki przygotowane na zbiory miodu spadziowego można spotkać m.in. w woj. świętokrzyskim i małopolskim.


Technika Ichimoku » Blog Archive » Browar Jastrzębie – co z debiutem giełdowym? :: Skuteczne analizy giełdowe :: Szkolenia giełdowe\nBrowar Jastrzębie – co z debiutem giełdowym?\nPosted by Marek | Posted in akcje | Posted on 22-07-2021 11:55 am\nOd ostatniego wpisu minęło już trochę czasu, a po drodze budowa browaru została zakończona, instalacja odebrana i rozpoczęło się warzenie we własnym miejscu, a co za tym idzie pełna kontrola całego procesu, by nie powtórzyła się sytuacja sprzed 2 lat, kiedy to zewnętrzny browar skaził zamówioną przez nich partię i stracili nie tylko finansowo, ale i wizerunkowo (brak zysku z danej partii, dodatkowe koszty utylizacji, negatywne oceny w internecie od ludzi, którzy kupili trefne piwo i myśleli, że ono normalnie tak właśnie smakuje).\nJako, że budynek już stoi i instalacja pracuje, zarząd może się zająć zaległymi sprawami, takimi jak debiut giełdowy, który był przecież dużą łyżką dziegciu, gdyż prezes swego czasu popełnił błąd, deklarując datę wejścia na parkiet. Jak można się łatwo domyślać, niedotrzymanie terminu debiutu rozsierdziło niejednego inwestora i prezes zamiast skupić się na kluczowych sprawach, musiał „gasić ogniska”.\nJak podkreślałem w poprzednich wpisach dotyczących Browaru Jastrzębie, błędem była publiczna deklaracja terminu, a nie brak wejścia spółki na parkiet. Nie mając uruchomionej produkcji, nie mając zysków (najpierw afera ze skażonym piwem, potem lockdown) i balansując na granicy bankructwa, debiut byłby raczej katastrofą.\nObecnie sytuacja jest odmienna, budynek stoi i produkuje, nie trzeba płacić niemałych prowizji obcym jednostkom za warzenie piwa, a sprzedaż jest o wiele większa niż w poprzednich latach, a browar dalej inwestuje w rozwój, zbierając w kolejnej emisji środki m.in. na linię rozlewniczą do puszek czy schładzarki/kolumny do pubów.\nZatem najwyższy czas na debiut, a skoro wcześniej budowa zaprzątała głowę prezesowi, to teraz może się w pełni na tym skupić. Na grupie inwestorskiej są już pierwsze oznaki intensywnych działań. Rozwiązano np. problem zbyt dużej liczby niezłożonych przez inwestorów deklaracji z rachunkiem brokerskim, podpisując stosowną umowę z domem maklerskim. W najbliższych miesiącach się okaże jaki będzie końcowy finał, ale wydaje mi się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku i pieniądze, które ulokowałem w tej firmie parę lat temu podczas pierwszej akcji crowdfundingowej, nie pójdą na straty (przy inwestowaniu w startUp’y zawsze trzeba mieć świadomość, że biznes może nie przetrwać pierwszych lat i gdy nastał lockdown brałem pod uwagę nawet najgorszy scenariusz ).\nWalor pozostaje w portfelu długoterminowym i najpewniej, gdy moda na piwa rzemieślnicze zacznie osiągać apogeum, rozważę wyjście z tej inwestycji.\npeeeta says... on 22-07-2021 12:41 pm\nPiwo mają dobre. Jedynie milk apa mi nie podeszło. Od małego nienawidzę mleka. Zainwestowałem w nich symboliczną kwotę. Mam zbyt mały kapitał a straciłem już dużo na crypto i forex. Jakbym miał jeszcze na browarze stracić to bym się pochlastał….\nMarek says... on 22-07-2021 7:16 pm\nMają jeszcze mix owocowo-mleczny: Fruit Milk APA Ananas Marakuja. 🙂\nRadek says... on 22-07-2021 5:29 pm\nOglądałem wywiad z Prezesem to nic nie wspominał o tych problemach ze skażeniem piwa. Zebrali ponad 920 tys. zł i powoli obecnie to idzie, raczej nie zbiorą deklarowanej kwoty. Zainwestowałem w kilka kampanii crowdinvestigowych i większość debiutów się opóźnia. Trzeba chyba spróbować ich piwo i wtedy zdecydować:)\nMarek says... on 22-07-2021 7:11 pm\nJako, że włożyłem tam spore środku podczas crowdfundingu sprzed paru lat, to monitorowałem na bieżąco co się tam dzieje. Ten problem z piwem był w 2019 (słynne „wybuchające butelki” na półkach sklepowych) i przez to ponieśli niemałe straty.\nPisałem o tym też w maju: https://www.technikaichimoku.pl/2021/05/browar-jastrzebie-przeglad-waloru-posiadanego-w-portfelu-dlugoterminowym/\nJak rozmawiałem wówczas z p. prezesem, to w toku są rozprawy sądowe z tamtym browarem co skaził produkowane dla nich piwo.\nNatomiast inwestycja w każdy startUp jest bardzo ryzykowna – z tego też względu, posiadając już duży pakiet akcji, nie biorę udziału w kolejnej akcji crowdfundingowej, by trzymać ryzyko w ryzach. Zbyt wielu jajek w jednym koszyku nie wolno nosić. 🙂\nŁukasz says... on 22-07-2021 10:10 pm\nMarku czy wiesz może jak wyglądała akcja „klubu piwosza” dla poprzednich akcjonariuszy? W sensie „uczestnik klubu otrzymuje za free 20 piw miesięcznie, aby poznawać smaki jastrzębskich piw” czy zabrali się za to dopiero po zamknięciu akcji crowdfundingowej?\nNie ukrywam że z chęcią bym już spróbował ich piw bo miałem raz okazje kilku próbować we Wrocławiu i były na prawdę dobre.\nMarek says... on 23-07-2021 8:58 am\nWtedy były inne nagrody np. wpis na tablicy fundatorów, która już wisi na ścianie czy udział w szkoleniu z warzenia piwa (i zabranie części trunku, który się uwarzy), a za mniejsze pakiety były otwieracze, podkładki itp.


Stolik szklany Sosnowiec • OLX.pl\nSprzedam szklany stolik kawowy w idealnym stanie. Nogi wykonane z aluminium. Wymiary stolika 55x75 cm, wysokość 45 cm.\nID ogłoszenia: 642440433\nKurtka damska skórzana czarna stan idealny\nH&M Koszula męska z długim rękawem\nSUNSET SUITS Garnitur rozm. 52\nRESERVED Torba aktówka teczka na ramię


Sposób #2: Daj się pociągnąć / Sakramenty są dla ludzi\n02.06.2016 07:02, aktualizacja 02.06.2016 11:29\nZOBACZ WIĘCEJ Ostatnia Msza święta ojca Pio [WIDEO] Sposób #3: Trwaj we wspólnocie Ks. Kaczkowski o tym, co się naprawdę dzieje w trakcie Eucharystii "To dla chrześcijan kwestia życia i śmierci" Bp Mazur: idźmy do Jezusa w zatroskaniu o polską rodzinę Kolonia: Msza Bożego Ciała na barce uchodźców Sposób #1: Poczuj głód\nŚwięty Augustyn pisze:\n"Nie szemrajcie między sobą: nikt nie może przyjść do Mnie, jeśli nie pociągnie go Ojciec, który Mnie posłał" (J 6, 43-44). Jest to wielkie przesłanie łaski! Nikt nie przychodzi, jeśli nie został pociągnięty. Jeśli nie chcesz zbłądzić, nie chciej osądzać, kogo pociąga, a kogo nie pociąga, dlaczego jednego pociąga, a drugiego nie. Po prostu przyjmij i zrozum. Jeszcze nie jesteś pociągnięty? To módl się, abyś został pociągnięty.\n(…) Gdy słyszysz słowa: "Nikt nie przychodzi do Mnie, jeśli go nie przyciągnie Ojciec", nie myśl, że jesteś pociągnięty wbrew woli. Duch jest pociągany i to przez miłość. (…) Mało powiedzieć, że jestem pociągnięty przez wolę, jestem pociągnięty także przez pragnienie. Co znaczy, że jest się pociągniętym przez pragnienie? "Znajdź upodobanie w Panu, a da ci to, czego pragnie twoje serce" (Ps 37, 4). Istnieje jakieś pragnienie serca, dla którego ten chleb niebiański jest słodyczą.\nPierwsze przykazanie kościelne nakłada na katolików obowiązek nabożnego uczestnictwa we mszy świętej w niedzielę i w święta. Wszyscy doskonale wiemy, jak w praktyce zachowywany jest ten przepis: wielu chrześcijan nie czuje silnej potrzeby trwania na Eucharystii i dość łatwo daje się od niej oderwać przez potrzebę odpoczynku lub załatwienia w dniu wolnym od pracy spraw osobistych czy zawodowych.\nPrzy tym wszyscy ci ludzie, którzy zaniedbują Eucharystię, doskonale znają przykazanie i zwyczaje Kościoła. Czego więc brakuje, żeby tak przylgnąć do Pana, by pożywanie Jego Ciała mogła zakłócić tylko konieczność?\nAugustyn zwraca naszą uwagę na łaskę, na jakieś tajemnicze pociągnięcie ze strony Boga, bez którego nie ma autentycznego zbliżenia się do Chrystusa. Precyzuje, że to pociągnięcie nie oznacza przymusu, bo jest pociągnięciem ludzkiej woli i pragnienia. Dar, którego Bóg udziela w chlebie, który zstąpił z nieba, odpowiada na najgłębsze pragnienie ludzkiego serca. Wydaje się, że dopiero dostrzeżenie tego czyni Eucharystię słodyczą. A jak dojść do tego momentu? Odpowiedź Augustyna jest jasna: módl się.\nPamięć o tym, że autentyczne przyjście do Chrystusa - pożywanie niebiańskiego chleba sercem, a nie jedynie zębami - zależy do tego pociągnięcia, potrzebne jest wszystkim tym, którzy przyprowadzają innych do Eucharystii: rodzicom wychowującym dzieci i duszpasterzom.\nObecność wymuszona zwyczajem, koniecznością uzyskania podpisu, władzą rodzicielską nie jest tym, co moglibyśmy nazwać autentycznym przyjściem do Chrystusa. Można przyjść na mszę, do Chrystusa nie przychodząc. W ludziach budzić trzeba pragnienie i świadczyć, że zaspokaja je tylko chleb niebiański, nasz Pan Jezus Chrystus.\nTagi: ks przemysław szewczyk, jak przystępować do komunii, sakramenty, eucharystia, św augustyn


Maerz na biegunach / MaerzMusik, Berlin 17-25 marca 2012. | krzysztof marciniak\nMaerz na biegunach / MaerzMusik, Berlin 17-25 marca 2012.\nKrzysztof Marciniak / 07/2012\nBerlińskiemu festiwalowi MaerzMusik w 2012 roku przyświecało okrutnie mdłe hasło „Poles: John Cage 100 – Wolfgang Rihm 60”. Niestety nie mam dobrych wieści z Berlina. Z Maerzu uszła para, która napędzała poprzednie edycje. MaerzMusik był dotychczas rodzajem arcyciekawego kuratorskiego eseju o aktualnej muzyce („Festival für aktuelle Musik”), subiektywną narracją szefa festiwalu Matthiasa Ostervolda. Tymczasem tegoroczna edycja okazała się dość przypadkowym zestawieniem poszczególnych koncertów, zabrakło spójnej formy, która dotychczas na wielu poziomach spinała poszczególne eventy berlińskiego festiwalu w cykle oraz bloki tematyczne.\nCage i Rihm na Maerzu jako temat przewodni? Cage w roku Cage’a to banał, przed którym – sądząc z zapowiedzi – ustrzeże się na szczęście tegoroczna Warszawska Jesień. Wybór Rihma podyktowany był natomiast chyba względami pozamuzycznymi. Pozwolę sobie odwołać się raz jeszcze do WuJotu – czy wyobrażają sobie Państwo Warszawską Jesień poświęconą Cage’owi i Krzysztofowi Pendereckiemu? To byłaby analogiczna sytuacja. Przy całym moim autentycznym entuzjazmie dla dorobku najbardziej docenianego na świecie żyjącego polskiego kompozytora, nie wyobrażam sobie dzisiaj takiego tematu Jesieni. Właśnie ze względu na popularność i rangę, którą cieszy się Krzysztof Penderecki – w kraju i za granicą. Festiwale Resau-Varese do których należą MaerzMusik i Warszawska Jesień powinny raczej służyć popularyzowaniu mniej znanych twórców – poszerzaniu horyzontów publiczności. Podczas gdy twórczością kompozytorów pokroju Cage’a, Pendereckiego, czy nawet Rihma powinny zajmować się filharmonie i opery. Ramy festiwali muzyki współczesnej (czy magazynów takich jak „Glissando”), są dla nich jednocześnie za wąskie i za szerokie.\nKolejnym problemem jest to, że organizatorzy MaerzMusik postanowili przeciwstawić sobie sylwetki Cage’a i Rihma określając ich jako „bieguny”.\nNa Boga! Cage i Rihm mają się do siebie jak pięść do oka, ale to nie oznacza przecież, że stanowią oni przeciwstawne bieguny. W ramach jakiej klasyfikacji? Przeciwstawienie typu „Eksperyment – Akademizm” byłoby krzywdzące dla Cage’a, bo pomijałoby całą – w dobrym tego słowa znaczeniu – akademicką twórczość Cage’a. Hasło typu: „Amerykańskość – Niemieckość”, nie dość, że pogłębiałoby tylko utarte koleiny myślowe, to byłoby nie do obronienia, bo pomija amerykańskość Feldmana czy Glassa oraz niemieckość Stockhausena (u którego Rihm zresztą studiował przez pewien czas, choć w dzisiejszej jego twórczości trudno doszukać się po tym choćby śladu). „Nowoczesność – Tradycja”? Pudło! Cage był przecież bardziej postdadaistą niż kontynuatorem futuryzmu, jego muzyka była muzyką chwili obecnej, ale nie aspirowała za wszelką cenę (jak choćby twórczość Stockhausena) do bycia muzyką jutra. Inspiracje tysiącletnimi tradycjami Wschodu trudno obronić jako obiektywnie nowoczesne. Natomiast Rihm – czyż jego historycyzm nie jest postmodernistyczny, czyli właśnie (po)nowoczesny? Powiedzieć o muzykach obu tych kompozytorów, że są przeciwstawne pod względem akustycznym znowu pogłębiałoby tylko stereotypy o Cage’u jako o kompozytorze, który napisał utwór bez dźwięków. Zresztą nawet jeśli podążyć tym tropem, to w jaki sposób muzyka Wolfganga Rihma miałaby być w stosunku do tego przeciwstawna? Nowa prostota przecież nie przeciwstawiała się awangardzie nowojorskiej tylko darmstadckiej. To może utarte przeciwstawienie „Przypadek – Zdeterminowanie”? Wystarczy jednak posłuchać Music for four Cage’a, wykonanego w tym roku na MaerzMusik przez Arditti Quartet, żeby zrozumieć, że procedury losowe nie wyczerpują w żadnym wypadku palety stosowanych przez niego technik kompozytorskich. Spróbujmy jeszcze inaczej: Cage i „Inspiracje Wschodem” – Rihm i „Inspiracje Zachodem”, ale obaj ci kompozytorzy reprezentują przecież tę samą kulturę zachodnią. Raz, że pod wieloma względami Europa baroku jest względem nich obu równie odległa co współczesne Tokio. Dwa, że Cage znacznie więcej czerpał faktycznie z kultury zachodniej (modernizm, dadaizm, technologia, trzon instrumentarium), a sama jego muzyka niewiele ma przecież wspólnego z „prawdziwą” muzyką Wschodu.\nZamiast bzdurzyć o Cage’u i Rihmie jako o biegunach, może lepiej było postawić odważną tezę o rozejściu się ścieżek muzyki współczesnej. Czy naprawdę Rihm pisze tę samą muzykę, którą pisał Cage? Bliższy byłbym twierdzeniu, że ich muzyk nic nie łączy, że oddaliły się one od siebie tak bardzo, iż stanowią już zupełnie odrębne ścieżki ewolucji.\nNie mam zamiaru oceniać, która z tych ścieżek jest bardziej słuszna. Na to pytanie każdy słuchacz powinien odpowiedzieć zgodnie z własnym uchem i sumieniem. Natomiast sformułowanie tematu przewodniego tak ważnego festiwalu jakim jest MaerzMusik w oparciu o urojoną dialektykę Cage-Rihm wprawia mnie w zakłopotanie. Był to mój pierwszy Maerz, który zamiast stawiać otwarte pytania, zmuszać do przemyśleń zdawał się nachalnie sugerować odbiorcy gotowe odpowiedzi. Było to jednak oznaką jego słabości, nie zaś siły.\nI to by było na tyle jeśli chodzi o moje biadolenia nad kursem, który zdaje się obierać jeden z flagowych okrętów Berliner Festspiele. Niech głównym zadaniem tego tekstu będzie możliwie ciekawa subiektywna relacja o tym, co zabrzmiało na festiwalu. Tegoroczny MaerzMusik miał dla mnie bowiem tylko dwa bieguny: muzykę poruszającą do głębi, oraz muzykę wtórną i potwornie nudną. To o tym, co znalazło się pomiędzy tymi biegunami, naprawdę warto jest rozmawiać.\nNajciekawsze na tegorocznym Maerzu okazały się wydarzenia, które niewiele wspólnego miały z jego myślą przewodnią: „portret” amerykańskiej kompozytorki Annie Gosfield w klubie Berghain, występ grupy Zeitkratzer (w tym samym miejscu), Gefaltet koncert choreograficzny Sashy Waltz (choreografia) i Marka Andre (kompozycja) w Radialsystem V oraz performance japońskiej artystki Junko Wady With Julius. In memory of »for 8 h(ours)« z dźwiękami Rolfa Juliusa, który odbył się na korytarzach Haus der Berliner Festspiele. Każde z tych wydarzeń zasługuje na oddzielne omówienie i z całą pewnością warto było dla nich odbyć pielgrzymkę do Berlina.\n♦ Chyba najbardziej nowatorską kompozycją, jaka znalazła się w programie tegorocznego MaerzMusik była Lightning Slingers and Dead Ringers Annie Gosfield z 2008 roku. Pod tym zawiłym tytułem kryje się – trwający ponad kwadrans – utwór na fortepian i sampler. Gest ustawienia klawiatury samplera na fortepianie w taki sposób, aby stanowiła ona jego drugi manuał jest już sam w sobie znaczący. Pianista Stephen Gosling, dysponując tak „udoskonalonym” instrumentem, mógł w zupełnie świeży sposób zintegrować pełnię brzmienia akustycznego fortepianu z całą paletą odtwarzanych z głośnika sampli. Możliwe stało się ścisłe połączenie partii fortepianu z elektroniką na poziomie frazy muzycznej, a wyeliminowana została – tak typowa dla wielu solowych utworów na instrument akustyczny z elektroniką – „gonitwa” wykonawcy za taśmą. Sama partia fortepianu brzmiała bardzo amerykańsko [sic! – red.]. Jej pogmatwana, ale jednak regularna rytmiczność, wyczuwalne frazowanie, harmonia zbudowana na akordach, w których jednak znacznie częściej niż inne interwały zdarzały się tercje – wszystko to napisane trochę w stylu Frederika Rzewskiego. Ta dość klasyczna fortepianowa faktura ożywiona została jednak poprzez nałożenie nań drugiej warstwy zbudowanej z sampli, które stanowiły rodzaj barwowego kontrapunktu dla fortepianu, tworzyły plamy brzmieniowe, elektroniczne burdony, ozdobniki i akompaniamenty, ale też układały się we frazy melodyczne. W połączeniu z wirtuozerią pianisty utwór ten robił olśniewające wrażenie. Pozostałe kompozycje, które zabrzmiały w pierwszej części portretu Annie Gosfield tworzyły spójną opowieść o rozwoju warsztatu i przemianach stylu artystki. Lost Signals and Drifting Satelites z 2003 roku na skrzypce i elektronikę oraz trochę minimalistyczne Four Roses z 1996 roku na wiolonczelę i elektronikę sprawiały wrażenie kolejnych kroków na drodze do Lightning Slingers…. Natomiast w napisanej na zamówienie MaerzMusik A Luminous Reflection of Metallic Direction ujawniła się cała fascynacja kompozytorki muzyką popularną. Utwór świadomie korespondował z klubowym przeznaczeniem i industrialną architekturą Berghain, jego regularny rytm i basowe niskie dźwięki brzmiały wręcz tanecznie, a industrialne sample pobrzękiwały uderzeniami w stal i różne blaszane przedmioty, w których słyszalne było zarówno coś z brzmienia gamelanu jak rockowego przesteru. Cały utwór przesiąkała rozbujana chropowatość przywodzącą na myśl muzykę Toma Waitsa. We wszystkich tych kompozycjach na instrumenty solowe z elektroniką Gosfield zdawała się szukać własnej drogi – gdzieś pomiędzy radykalną muzyczną awangardą a muzyką popularną. Z jednej strony zachowała dość klasyczne brzmienie instrumentów, z drugiej jednak wzbogaciła je każdorazowo o bezkompromisowy elektroakustyczny kontrapunkt – trochę jakby mówiła: „hej instrumenty są od tego, aby grać swoim naturalnym harmonicznym dźwiękiem, tylko trzeba umieć temu dodać odpowiednio współczesny akompaniament”. ♦ Występ Zeitkratzera na tegorocznym Maerzu był o tyle specyficzny, że energia i niesamowicie szeroka paleta barw, którą dysponuje zespół, stanowczo przeważyła nad wykonywanymi kompozycjami. Zarówno Entropium 1-4 kolektywu Column One, jak Oneirika Elliotta Sharpa zostały przez Zeitkratzer dosłownie rozsadzone od środka. O ile pierwsza z tych kompozycji trzymała jeszcze zespół w pewnych ryzach, każąc muzykom imitować najróżniejsze brzmienia, których pierwowzorem był materiał elektroakustyczny, o tyle odniosłem wrażenie, że partytura graficzna Sharpa została przez muzyków po prostu starta na wiór. W swoim utworze Sharp osobiście „dyrygował” Zeitkratzerem, jak również sam grał na saksofonie i gitarze elektrycznej. W ten sposób mógł tylko względnie zapanować nad ogólnym kształtem kompozycji, trwaniem poszczególnych części i ewentualnie rozłożeniem kulminacji. Cała reszta była dziełem synergii umiejętności poszczególnych muzyków grających w zespole. Sharp był dla Zeitkratzera trochę ciałem obcym, spełniał rolę dyrygenta i metronomu, ale prawdziwe szaleństwo dźwiękowe działo się gdzieś pomimo niego. Pianista i lider zespołu – Reinhold Friedl – udowodnił publiczności, że fortepian jest naprawdę instrumentem perkusyjnym, gdy za pomocą łokci uczynił z niego poważną konkurencję dla kotłów. Natomiast właściwy perkusista Zeitkratzera – Maurice de Martin – w przedłużającej się kulminacji dosłownie zlał się potem nad wielkim bębnem, za pomocą którego wypełniał przestrzeń Berghain grzmotem o wprost transowej sile oddziaływania. Pozostali muzycy – odpowiednio wspomagani przez nagłośnienie – jaskrawo zabarwiali kolejne pasma częstotliwości ekspresyjnym jazgotem, furkotem, bzyczeniem, piskiem i trzaskiem, co przywodziło na myśl jakiś kosmiczny jazz. Efekt końcowy odznaczał się zarówno potężną dynamiką, jak niespotykanym wprost bogactwem barwowym. Tylko dla Elliotta Sharpa trochę zabrakło w tym wszystkim miejsca. ♦ Przedstawienie Gefaltet Sashy Waltz, które miało swoją niemiecką premierę w ramach MaerzMusik, było równie fascynujące, co oderwane od programu i tematyki festiwalu. Trzeba by niemałych akrobacji retorycznych, by w przekonujący sposób powiązać „koncert choreograficzny” Sashy Waltz i Marka Andre – którego podstawowym środkiem artystycznego wyrazu pozostawał taniec, a podstawę tkanki muzycznej stanowiła muzyka Mozarta (tak!) – z krążącym po orbitach Cage’a i Rihma festiwalem muzyki współczesnej. Niemniej jednak było to jedno z artystycznie najdonioślejszych wydarzeń tegorocznego Maerzu, a na swój niepowtarzalny sposób było również ogromnie frapujące pod względem dźwiękowym. Czworo towarzyszących tancerzom muzyków (kwartet: skrzypce, altówka, wiolonczela, fortepian) brało także udział w ruchu scenicznym. Muzycy nie tylko poruszali się po scenie grając, byli również – w trakcie gry! – obracani w powietrzu i przenoszeni z miejsca na miejsce przez tancerzy. Efekt tych zabiegów był ciekawy nie tylko pod względem teatralnym, ale też brzmieniowym: zdarzało się, że jedna fraza muzyczna na skutek przenoszenia i obracania muzykiem, rozbrzmiewała odbiciami w coraz to kolejnych częściach sali. Najbardziej niesamowite wrażenie zrobiło na mnie „położenie” tria smyczkowego na ziemi – tak, że dźwięk skierowany był w w stronę sufitu – oraz ”przestawienie” przez grupę tancerzy grającego pianisty razem z jego fortepianem z prawej na lewą stronę sceny. Najważniejsze jednak, że te zabiegi, które opisywane słowami sprawiają wrażenie zaledwie eksperymentu/żartu/pozy, wplecione były niezwykle konsekwentnie w całość spektaklu. Wzbudzały uśmiech nie czczą grą z konwencjami, ale swym nieodpartym harmonijnym pięknem. Mark Andre w bardzo subtelny sposób akompaniował Mozartowi swymi własnymi kompozycjami. Znaczące jest, że zarówno pod względem ilościowym, jak i dynamicznym przeważały kompozycje Mozarta. Zdarzały się jednak w muzyce Andre momenty, które głęboko zapadły mi w pamięć – szczególnie fragment, utworu w którym pianista imitował na preparowanym instrumencie odgłosy walk z użyciem broni maszynowej. Fortepian, który najpierw przemówił całą pogodą muzyki Mozarta, aby następnie imitować dźwięk działań wojennych, był tu podobny do ptaka, który naśladując różne dźwięki otoczenia zaczyna w końcu naśladować także dźwięk pił mechanicznych niszczących jego naturalne środowisko. Zirytowało mnie jedynie zakończenie przedstawienia, w którym tancerze oraz muzycy kolejno siadają jak dzieci na podłodze wokół ustawionego na środku sceny fortepianu i wsłuchują się w klasyczną muzykę. Nie buntuję się przeciwko sentymentalizmowi Gefaltet, raczej skłonny byłbym się w nim zatracić, jednak w tym zakończeniu tkwiło coś nieznośnie dla mnie naiwnego. A może ta scena miała właśnie epatować swoją naiwnością? ♦ Ośmiogodzinny performance Junko Wady With Julius. In memory of »for 8 h(ours)« odbywał się w foyer Haus der Berliner Festspiele równocześnie z całym blokiem innych eventów kończących festiwal. Nie był on przewidziany do odbioru ciągłego. Tłum widzów oglądał jedynie jego początek, by później raczej sporadycznie zaglądać w przerwach w zakątek zajmowany przez artystkę. Junko Wada stworzyła tam niezwykły spektakl z czynności takich jak malowanie abstrakcyjnego obrazu, czy tradycyjna kaligrafia. Przepełniony był odniesieniami do japońskiej kultury i niezwykle oszczędną w gestach, precyzyjną i cudownie wyważoną sztuką ciała. Odniosłem wrażenie, że równowaga była pierwszą zasadą całego performansu. Poszczególne czynności stawały się zaledwie pretekstem dla studiowania ruchów artystki. Jej taniec był totalny – tworzony obraz był podrzędny w stosunku do czynności malowania – każdy krok był tańcem, każda część ciała i każde poruszenie należało do tańca. Pędzel w dłoniach Junko Wady zmieniał się w wyobrażenie samurajskiego miecza, z którym na moment podbiegała do płótna, po czym następowała krótka wymiana ciosów i pospieszne wycofanie. W emocjonalnej atmosferze performansu panowała wyjątkowa równowaga. Japonka epatowała zarazem niezmąconym spokojem i zmysłowością – połączeniem cech w kulturze Zachodu na codzień niespotykanym. Elektroakustyczna oprawa dźwiękowa Rolfa Juliusa były to w głównej mierze nienachalne, przetworzone elektronicznie nagrania dźwięków natury, przedzielane wielominutowymi okresami ciszy, w których słychać było jedynie dźwięk czynności, kroków i oddech Junko Wady. Po całym dniu słuchania koncertów nie znalałem już niestety siły, aby dotrwać do samego końca performansu. Tym większy podziw wzbudza we mnie wysiłek nie tylko emocjonalny, ale i fizyczny, do jakiego zdolna była w swojej roli Junko Wada. ♦\nWybierając się na tegoroczny Maerz myślałem jednak przede wszystkim o dwóch rzeczach – liczyłem, że będzie to doskonała okazja, aby posłuchać utworów Johna Cage’a w świetnych wykonaniach oraz, że festiwal ten pozwoli mi zapoznać się lepiej z twórczością Wolfganga Rihma. O ile z Cage’em wszystko udało się znakomicie, o tyle w miarę realizowania się drugiego z tych założeń mój entuzjazm topniał coraz bardziej. Na szczęście Cage’owi poświęcono na Maerzu znacznie więcej uwagi. Organizatorom festiwalu udało się ukazać twórczość amerykańskiego kompozytora w całej jej różnorodności, a niejednokrotnie również zarysować jej kontekst historyczny lub estetyczny. Zabrakło natomiast przekonujących łączników pomiędzy – należącą już przecież do przeszłości – spuścizną Cage’a a wypływającą zeń dzisiejszą praktyką muzyczną i kompozytorską.\n♦ I nie mam tu na myśli działalności stale żyjących – daj im Boże zdrowie – twórców z kręgów bezpośrednio zbliżonych do Cage’a, którzy tłumnie przybyli na MaerzMusik. Naprawdę wartościowe byłoby zestawienie dzieł Cage’a z pracą tych spośród kontynuatorów jego idei, którzy czerpiąc z niego poszli jednak o krok dalej. Z działalnością artystów mniej znanych, a tworzących dziś bezkompromisowo aktualną sztukę dźwięku w oparciu o pewne elementy tradycji Cage’owskiej, takich jak choćby Arturas Bumšteinas. Byłby to wtedy jednak zupełnie inny festiwal. Gdzieś głęboko w niemieckiej mentalności tkwi zamiłowanie do historycznego ujmowania problemów i na tegorocznym Maerzu to przede wszystkim z tej perspektywy ukazana została postać Johna Cage’a. ♦ Wspaniały recital jego wczesnych utworów dali o poranku drugiego dnia festiwalu w Radialsystem V Alexej Lubimov i Natalia Pschenitschnikova. Z przeplecionych ze sobą tych „ładnych i przyjemnych” utworów Cage’a na fortepian lub głos solo oraz głos z fortepianem, do tekstów Joyce’a, Cummingsa, Gertrudy Stein, zagranych bez przerw na oklaski, a na początku i końcu spiętych klamrą w postaci eufonicznej kompozycji Dream na fortepian solo z 1948 roku, powstało widowisko „mszopodobne” – przepiękne misterium o niemal sakralnym wydźwięku. I nie było w tym nic nieszczerego. Przecież patrzymy na Cage’a jako na herosa światowej muzyki, Prometeusza XX wieku, który wykradł bogom takie wspaniałości jak przypadek, ciszę, partyturę graficzną, preparację fortepianu itd., a którego postawa inspiruje dziś kolejne pokolenia twórców. Mnie natomiast szczególnie zastanawia pewna XIX-wieczność tego rytuału: recital pieśni na głos z fortepianem kojarzy nam się przecież jednoznacznie z twórcami romantycznymi takimi jak Schubert, Schumann, w Polsce – Chopin. W recitalu Lubimova i Pschenitschnikovej było właśnie coś z koncertu pieśni Chopina lub Moniuszki w Łazienkach. Warto mieć na uwadze te wczesne utwory Cage’a takie jak Five Songs for Contralto z 1938 roku, gdy słyszy się upraszczające stwierdzenia o jego rzekomym totalnym zerwaniu z tradycją. ♦ Parę godzin później w tym samym miejscu zabrzmiały wykonane przez pianistkę Sabine Liebner fragmenty Music for Piano (numery od 53 do 84) oraz One2. O ile wczesne utwory Cage’a są dziełami humanistycznymi w tym sensie, że skrojone są na miarę ludzkich predyspozycji percepcyjnych – może właśnie na tym polega ta ich „romantyczność”? – o tyle o jego późniejszej twórczości fortepianowej spod znaku Music for Piano można chyba z czystym sumieniem powiedzieć, że jest to muzyka, przynajmniej częściowo, zdehumanizowana. Cage odrzuca w nich nie tylko klasyczną pianistykę, odrzuca przede wszystkim model narracji muzycznej, do której człowiek Zachodu przyzwyczajany jest od kołyski. Muzyka ta nie płynie grzecznie „od lewa do prawa”, nie ma w niej początku, kulminacji, ani zakończenia. Jej architektura jest stochastyczna, dźwięki rozłożone są w ciszy na podobieństwo gwiazd na nocnym niebie, a ich odbiór przypomina kontemplację nocnego nieboskłonu. Wszelka regularność i uporządkowanie jest tu odpowiednikiem dysonansu, który wygładzony musi być następnie odpowiednio dużą dawką ciszy i brzmieniowego chaosu, stanowiącego podstawową zasadę „harmoniki” utworu. Dwa fortepiany (pomiędzy którymi boso przemieszczała się Sabine Liebner) były narzędziami, za pomocą których pianistka stwarzała niezwykłe środowisko dźwiękowe – równie sztuczne, jak fala sinusoidalna czy cisza kabiny bezechowej. Trudno się słucha tej muzyki. Czy ktokolwiek z czytających te słowa kiedykolwiek nieprzerwanie, przez 40 minut wpatrywał się w gwiazdy? (tyle trwa One2). Słuchanie występu Liebner było dość analogicznym doświadczeniem. Aby móc się tą muzyką cieszyć, trzeba ogromnego wysiłku dla przełamania własnych przyzwyczajeń i ograniczeń. W momencie, w którym się to już uda i zaczynamy kontemplować dźwiękowy kosmos zaprojektowany przez Cage’a, dostrzegamy, że każdy dźwięk obcy w stosunku do kompozycji (bziuczenie reflektora, szelest kartek, skrzypienie krzeseł, silnik barki na Szprewie, pochrapywanie dobiegające gdzieś z końca sali) zaburza nasz odbiór. I zapewne mogłoby to doprowadzić co bardziej krewkiego słuchacza do wściekłości, gdyby nie fakt, że te dwa światy dźwiękowe – sali koncertowej i kompozycji – zaczynają się do siebie powoli dostrajać. To ktoś kichnie równocześnie z uderzeniem pianistki w struny, to coś komuś upadnie akurat tak, że dźwięk upadającego przedmiotu idealnie wtopi się w muzykę. Najwspanialszym był dla mnie moment, gdy na wybrzmieniu dźwięku fortepianu, gdzieś na sali zaczął brzęczeć – ustawiony na sygnalizowanie wibracjami – telefon komórkowy: po około pięciu sygnałach idealnie równocześnie z kolejnym sygnałem, pianistka uderzyła swój dźwięk. Dwa tak przeciwstawne światy spotkały się na moment. ♦ Występ Arditti Quartet na tegorocznym Maerzu był oczywiście doskonały, jednak nie umiem wyzbyć się wrażenie, że przez warsztatową perfekcję przebijało już miejscami znudzenie i rutyna. Sala kameralna Filharmonii Berlińskiej zupełnie nie nadawała się do wykonania String Quartet Terry’ego Jeningsa z 1960 roku – wręcz łagodnie dziwię się artystom, że nie zrezygnowali z tej części programu, albo nie przenieśli jej w jakiś zakątek foyer. Ten półgodzinny utwór zbudowany w całości z prostych, przeciągłych, granych niedociśniętym smyczkiem dźwięków wymagał bowiem idealnego skupienia publiczności, jak również bardzo słabo brzmiał on w akustyce sali, która kameralna jest jedynie z nazwy. Na domiar złego ultraminimalistyczna forma String Quartet, zmuszająca słuchacza do długotrwałego wyciszenia i kontemplacji barwy dźwięku, sporej części publiczności wyjątkowo nie przypadła do gustu. A szkoda, bo moim zdaniem właśnie taki – silnie intelektualny – amerykański minimalizm powinien zająć miejsce, które okupują dziś gwiazdy populistycznej dur-mollowej transowości spod znaku Glassa, Reicha, czy (wybuczanego na zeszłorocznym Maerzu) Nymana. Oprócz kompozycji Jeningsa w pierwszej części koncertu muzycy Arditti Quartet wykonali także Visas Stefano Scodanibbio, młodzieńczego knota La Monte Younga pod tytułem On remembering a naiad (czy w czasach swej pierwszej świetności Arditti pozwalał sobie na wykonywanie – choćby i podpisanych znanym nazwiskiem – uczniowskich grafomanii?) oraz brzmiące jak rój mechanicznych pszczół Navigations for Strings Alvina Luciera (powstałe w latach 1985/1987). W drugiej części koncertu zabrzmiał natomiast napisany pod koniec lat 80′ kwartet Music for Four Johna Cage’a. Akurat dla tej kompozycji architektura sali kameralnej berlińskiej Filharmonii zdawała się wymarzonym miejscem. Wykonawcy rozstawieni byli dookoła publiczności, a przestrzeń potęgowała jeszcze efekt mikrotonowych współbrzmień w partiach i pomiędzy partiami poszczególnych instrumentów. W kompozycji tej (napisanej zresztą dla Arditti Quartet) Cage nie unika tradycyjnej narracji muzycznej, a poszczególne partie uporządkowane są zgodnie z klasycznie rozumianą muzyczną logiką napięć i odprężeń. Ostateczny efekt dźwiękowy nie sprawia jednak wrażenia eksperymentu – może decyduje o tym oszczędne stosowanie rozszerzonych technik instrumentalnych? Słuchacz otoczony jest dźwiękiem dobiegającym doń z czterech stron, fragmentami melodii, interwałami, krótkimi glissandami, pojedynczymi szarpnięciami strun. Można odnieść wrażenie, że znajduje się w środku gigantycznego rozstrojonego akordeonu, muzyka ta oddycha, a przy każdym jej westchnieniu odzywają się coraz to nowe tony i współbrzmienia. ♦ Oprócz trzech opisanych powyżej Cage’owskich koncertów spośród dzieł amerykańskiego kompozytora można było na Maerzu usłyszeć między innymi Two4 na skrzypce i Shō, 103 na orkiestrę, Imaginary Landscape No. 5 oraz Williams Mix zaprezentowane w Berghain obok Williams Mix Extended – poprawnej warsztatowo, ale nie wybijającej się specjalnie ponad przeciętność kompozycji zbudowanej na podstawie tegoż utworu przez Wernera Defeldeckera i Valerio Tricoli. W oparciu o Song Books i Concert for Piano and Orchestra Joan La Barbara z zespołem Ne(x)tworks przygotowała na otwarcie Maerzu bardzo przyjemny spektakl, który doskonale wprowadził publiczność w Cage’owski klimat tegorocznego festiwalu. Nie dotarłem niestety na portret Tomomi Adachi’ego, na którym wykonywane zostało również Sixty-two Mesostics re Merce Cunningham Cage’a, ani na poranne wykonania Branches i Inlets w ogrodzie botanicznym. ♦\nSpośród zaprezentowanych na festiwalu kompozycji Rihma autentycznie wciągnęła mnie jedynie Magma na orkiestrę z 1973 roku (kompozytor miał wówczas 21 lat!) wykonana przez SWR Sinfonienorchester Baden-Baden und Freiburg pod batutą Lothara Zagroska. Utwór głośny, ogromnie ekspresyjny, motoryczny, zamierzenie toporny, ostry, szorstki. Magma, jakkolwiek napisana na klasyczny skład orkiestrowy, pod względem konstrukcji zdaje się być inspirowana muzyką elektroakustyczną i dźwiękami technologicznymi (taka Odlewnia Stali Mosołowa pół wieku później). Kolejne cząstki formalne następują po sobie jak fragmenty taśm, poszczególne instrumenty tworzą nawarstwiające się płaszczyzny brzmieniowe. Kompozytor nie rozwija myśli muzycznej w oparciu o tradycyjny motyw, frazę, melodykę, wykracza daleko poza rygory równomiernej temperacji – narracja zbudowana jest w oparciu o kolaż barw, rytmów i faktur. W partiach kolejnych instrumentów pojawiają się pojedyncze dźwięki powtarzane rytmicznie na podobieństwo dzwoniącego telefonu albo „bipienia” aparatury elektronicznej.\n♦ Szkoda tylko, że na tym samym koncercie zabrzmiała także koszmarnie nudna, sztampowa i przykuta niewolniczym łańcuchem do historii muzyki kompozycja 3. Doppelgesang (2004/2007). Magma też była utworem silnie osadzonym w historii (kompilacją motoryki lat 20′ z sonoryzmem i duchem muzyki elektroakustycznej lat 50′ i 60′) – było to jednak odwoływanie się do muzyki sprzed 10, 20, co najwyżej 50 lat. Natomiast w 3. Doppelgesang Rihm sięga do tradycji muzyki orkiestrowej sprzed około 150/250 lat i ogranicza się jedynie do wypełniania przestarzałych klisz kulturowych typu: allegro, część wolna, solo altówki, solo klarnetu, tutti neoklasycznym/noworomantycznym XX-wiecznym akademizmem. Ten sam zarzut można by wystosować względem prawie wszystkich jego najwszych kompozycji (np. Versuchung z 2009 roku). Rihm nawet zamknięty w dwunastkowym labiryncie równomiernej temperacji, okowach myślenia melodycznego i harmonicznego rodem z drugiej połowy XVIII wieku, uzależniony od tradycyjnego brzmienia instrumentów i klasycznych form pisze muzykę doskonałą technicznie, świetnie zinstrumentowaną – tyle że w dzisiejszej muzyce nie tylko o to chodzi, aby ją doskonale napisać. Późne kompozycje Rihma to muzyka bardzo ładna, ale do bólu staroświecka – tym samym bliżej jej do Hollywood niż do awangardy. Bezpośrednio po 3. Doppelgesang niemieckiego kompozytora orkiestra wykonała Coptic Light Mortona Feldmana i to zestawienie było dla Rihma estetycznie miażdżące. Utwór Feldmana też wzbudza skojarzenia historyczne, jest jak połączenie Central Park in the Dark Ivesa z schönbergowską Klangfarbenmelodie. Coptic Light przez długich 25 minut – i tak niezwykle krótkich jak na Feldmana – hipnotyzuje powolnym procesem gładkich dźwiękowych przemian, faktura orkiestrowa nie jest tu zestawieniem kolejnych partii w partyturze, a całkowicie jednorodną płynnością brzmieniową. Ciągła przemiana w jednorodności, dźwięk jak tafla wody falująca na jeziorze… przy tym Rihm to suche akademickie ecie pecie. ♦ Koncert Remix Ensemble, w programie którego znalazło się wspomniane wyżej Versuchung, nie należał niestety do najciekawszych. Rozpoczęła go Symphony No.2 George Brechta z 1962 roku, która polega na pięciominutowym przerzucaniu kartek ad libitum przez cały zespół. Koncept, który pół wieku temu mógł szokować, zastanawiać, prowokować, dziś jest typową wydmuszką. Podobnie jak kompozycja 4’33” Cage’a spełnia dziś swoją rolę jedynie, gdy zbuntowani słuchacze wprowadzą ją na świąteczną listę przebojów (natomiast w wykonaniu koncertowym byłaby pustym banałem), także Symphony No.2 jest utworem, który można dziś jedynie uwspółcześnić lub przemilczeć. Nie zachwyciło również Form 2 Jamesa Tenney’a, który pomimo rozstawienia całego zespołu instrumentalistów wokół publiczności nie uzyskał nic z efektu przestrzennego, który Cage w Music for Four potrafił w pełni wyeksploatować dysponując zaledwie czterema źródłami dźwięku. Pod koniec koncertu Remix Ensemble wykonał natomiast jeszcze jedną kompozycję Rihma – energiczną Will Sound More Again – która błyskotliwie igrała ze słuchaczem, wykorzystując rozliczne muzyczne konwencje. Jakkolwiek podobny eklektyzm nie zalicza się do moich ulubionych stylistyk, to Will Sound More Again stanowiła naprawdę przyjemną dźwiękową rozrywkę. ♦ Bardziej z kronikarskiej skrupulatności niż ze względu na walory estetyczne wspomnieć należy jeszcze o prawykonaniu młodzieńczej kompozycji Rihma Fragmenta passionis w Sophienkirche przez RIAS Kammerchor. Ot przeciętna religijna kompozycja napisana przez szesnastolatka zafascynowanego chóralną muzyką Pendereckiego. Na tym samym koncercie zabrzmiała także jego współczesna kompozycja chóralna Sieben Passions-Texte i… Musikalische Exequien Heinricha Schütza z 1636 roku. ♦\nNa koniec, zmuszony jestem niestety rozprawić się z plejadą wiekowych gwiazd amerykańskiej awangardy, które nawiedziły tegoroczny Maerz mniej lub bardziej w związku z jego Cage’owską tematyką. Odniosłem wrażenie, że w 2012 roku już tylko Robert Ashley zachował pazur i jest w stanie zaprezentować publiczności coś więcej niż swoją szanowną osobę. Nie ukrywam, że zobaczenie na własne oczy Alvina Luciera wychodzącego spomiędzy publiczności w filharmonii i kłaniającego się po wykonaniu kapitalnego Navigations for Strings z 1991 roku było dla mnie ogromnym przeżyciem. Jednak już wysłuchanie legendarnej Music for Solo Performer wykonanej przezeń osobiście było czymś bardziej w rodzaju wizyty w zakurzonym muzeum. W artystach spod znaku Sonik Arts Union (Lucier, Ashley, Mumma, Behrman) i takich jak La Monte Young było zawsze coś z poety wyklętego, konspiratora, estetycznego wywrotowca. Ich twórczość ma szczególną moc w określonym kontekście i atmosferze. Bez tego są cieniami własnego mitu. Natomiast czyniąc z nich produkt, atrakcję turystyczną, magnes przyciągający publiczność, organizatorzy MaerzMusik dopuścili się przykrego nadużycia. Zlekceważyli bowiem legendę – która żyje przecież własnym życiem – dając w zamian przybyłej tłumnie publiczności smutny spektakl biologicznego przemijania jej twórców.\n♦ Nie mam pretensji do samych artystów, że grzeją się w cieple swej zdobytej dziesiątki lat temu sławy. Mają do tego święte prawo, tak samo jak ja mam prawo oceniać ich dzisiejszą działalność kierując się swoim współczesnym gustem muzycznym. Z całego długiego wieczoru zatytułowanego Sonic Arts (Re) Union, na którym zaprezentowali się wszyscy członkowie legendarnego kolektywu, nie pozostały mi żadne wyróżniające się wspomnienia natury muzycznej. Na długo zapadnie mi za to w pamięci obraz Alvina Luciera, który drżącymi dłońmi umieszcza na głowie aparaturę badającą aktywność mózgu przed Music for Solo Performer. Sam utwór nie przedstawia już dziś większych walorów brzmieniowych. Świadomość, że instrumenty perkusyjne są – zresztą w bardzo ograniczonym zakresie – sterowane falami alfa nie elektryzuje już dziś tak, jak w połowie lat 60′ ubiegłego wieku. Zaś rachityczne brzmienie pobudzanych naprzemiennie instrumentów perkusyjnych, które co jakiś czas ożywają na pustej scenie przypomina dziś raczej dziwaczny seans spirytualistyczny, niż pełnokrwiste danie estetyczne. Gdy twórczość Luciera jest atakowana, gdy zadawane jest to wyświechtane pytanie: „czy to w ogóle jest muzyka?”, gotów jestem z niemałym zaangażowaniem bronić jego idei. Gdy jednak tego samego Luciera stawia się na piedestale, wyświetla się najpierw film dokumentalny o nim (No Ideas But In Things – The composer Alvin Lucier), aby następnie napawać się widokiem kompozytora i oklaskiwać go po prostu za to, że jest Lucierem, to coś się we mnie gotuje. Poświęcony twórczości Luciera, Ashleya oraz Feldmana kameralny festiwal Playback Play, który zorganizował we wrześniu zeszłego roku w Warszawie Michał Libera i na którym młodzi muzycy wykonywali kompozycje Amerykanów, miał w sobie więcej autentyzmu niż MaerzMusik, na którym dwóch spośród tych twórców wystąpiło osobiście. ♦ O żadnym z pozostałych członków Sonic Arts Union filmu już nie było. Z trójki leciwych artystów świetne wrażenie zrobił jedynie niesamowicie charyzmatyczny Robert Ashley. Występując na pięć dni przed swoimi 82. urodzinami z werwą i wdziękiem zaprezentował on dwa zgryźliwe, ironiczne skecze: dialog Answers, w którym przytakiwał samemu sobie przy użyciu drugiego mikrofonu oraz zbiór ślicznych mówionych piosenek Other Songs. W części poświęconej twórczości Gordona Mummy, oprócz nijakiej Construction 4 Hands z 2012 roku, zabrzmiał także w świetnym wykonaniu Daana Vandewalle zbiór kompozycji With Dedications na fortepian solo – muzyka przyjemna acz staromodna i przedstawiająca już wartość raczej muzealną. Najmniej zachwycił zaś chyba David Behrman, którego dwie kompozycje Wave Train i LongThrow zlały się w mojej pamięci w jedną długą minimalistyczno-medytacyjną miazgę. ♦ Słabiutką i nudną kompozycję własnego autrstwa – Persistence of Memory – zaprezentowała na otwarciu festiwalu Joan La Barbara. W trwające 30 minut wykonanie zaangażowany był zespół Ne(x)tworks, było do niego dodane elektroakustyczne tło dźwiękowe (z odgłosem grzmotu włącznie), a także film Aleksandra Kosticia. Wszystko pogrążyła jednak muzyka, która po kilku minutach chaotycznych sonorystycznych efektów instrumentalnych stoczyła się w kierunku banalnego new-age’owego produktu rago-podobnego, na koniec którego wyczekiwało się z utęsknieniem. ♦ W produkowaniu new-age’owej pseudo-indyjskiej szmiry nikt nie przebije jednak La Monte Younga i Marian Zazeeli. Matthias Osterwold w tekście zapowiadającym festiwal napomknął, że berliński Dream House jest być może ostatnią możliwością spotkania tych dwojga w Europie. I myślę, że każdego komu zależy bardziej na estetycznej wartości muzyki, niż na oglądaniu zmurszałych celebrytów powinna ta wiadomość raczej ucieszyć. Berliński Dream House mieścił się w Villa Elisabeth, a odbywający się w nim performans z udziałem La Monte Younga zatytułowany był jeśli dobrze zrozumiałem The Just Alap Raga Ensemble. Z głośników rozbrzmiewał na okrągło wciąż ten sam zapętlony, charakterystyczny ragowy „bżziumm”. Performans polegał na tym, że publiczność przybywająca na trwający ponad 2 godziny event wchodziła do dużej, nastrojowo podświetlonej sali z dywanem, pośrodku której siedzieli artyści. Nad ich głowami kręciły się pod wpływem ruchu powietrza spiralne papierowe wiatraczki, a muzycy usadzeni obok siebie w dziwnych wdziankach czekali aż La Monte Young zaśpiewa do mikrofonu swój motyw – przypominający raz muzykę indyjską, innym razem melodię chorału gregoriańskiego – który następnie powtarzali (czasem dodając swoje mało błyskotliwe improwizacje). Trudno mi jednak oddać słowami skalę dziadostwa całego tego przedsięwzięcia. Nie tylko że w 2012 roku nie ma w takim graniu zupełnie nic sensacyjnego, nic wyjątkowego. Rzecz w tym, że to wszystko było okropnie słabe pod względem muzycznym: dobiegające z głośników tło dźwiękowe wprowadzało nie tyle w trans, co w irytację, było zbyt głośne, natrętne i nudne, natomiast śpiew był zupełnie pozbawiony polotu, ubogi barwowo, mdły – jego przybrudzenie bardziej kojarzyło się z bełkotem, niż ze śpiewem alikwotowym. Jeszcze zrozumiałbym, gdyby tym wszystkim kierowała bezinteresowna miłość do muzyki, obawiam się jednak, że pobudki, którymi kierowali się artyści były o wiele bardziej przyziemne – o finansowej poprzeczce stawianej przez La Monte Younga krążą w środowisku kuratorskim legendy. Profity z berlińskiego Dream House’u czerpali więc artyści, ale też organizatorzy, którzy mogli poszczycić się jeszcze jedną żywą legendą w programie festiwalu, jedynie publiczność mogła poczuć się zrobiona w balona.\nTrzem ostatnim edycjom MaerzMusik, których miałem okazję wysłuchać niemal w całości, zawdzięczam – oprócz ogromnej liczby poznanych przy tej okazji kompozycji – przede wszystkim poszerzone spojrzenie na zagadnienie sztuki dźwięku. Muzyka na Maerzu osadzona była dotychczas na tle sztuk nie operujących dźwiękiem: tańca, teatru, myśli, obrazu, filmu, instalacji, performansu… Definicja „muzyki aktualnej” w ujęciu Matthiasa Ostervolda nigdy nie ograniczała się jedynie do bodźców akustycznych. Czasem bywało to nawet wadą berlińskiego festiwalu, gdyż jakości brzmieniowe okazywały się dla artystów mniej istotne od pozostałych składników dzieła. Maerz imponował mi zawsze jako festiwal intensywnie poszukujący, burzliwy, nie bojący się wpadek, eksperymentujący (nie tyle nawet w dziedzinie samej muzyki, co syntezy sztuk). Tego fermentu poprzednich edycji szczególnie brakowało mi w tym roku i ocena ta nie wynika jedynie z tego, że zdążyłem przywyknąć już trochę do wysokiego poziomu berlińskich fajerwerków. Uderzająco wysoka była w tym roku raczej średnia wieku kompozytorów, których utwory znalazły się w programie, a w skromnej liczbie prawykonań z trudem doszukać by się można rzeczy naprawdę świeżych i inspirujących. Poza wyjątkami, na których skupiłem się w pierwszej części recenzji, tegoroczny Maerz zapatrzony był w przeszłość i w większym stopniu konsumował już zastaną kulturę muzyczną, niż starał się w tej kulturze aktywnie współuczestniczyć. Nie neguję konieczności podsumowywania osiągnięć minionych dziesięcioleci, ale mam wrażenie, że organizatorom zabrakło trochę wyobraźni – prezentując dzieła sprzed 40/50 lat niejednokrotnie zdawali się ignorować fakt, że od tamtego czasu zaszły w świecie muzycznym nieodwracalne zmiany, w świetle których twórczość mistrzów XX wieku odbierana jest dziś zupełnie inaczej niż w chwili powstawania. Program tegorocznej edycji MaerzMusik w moim odczuciu przepełniony był sprzecznościami i nie mogę oprzeć się wrażeniu, że było to swego rodzaju stadium przejściowe pomiędzy dawniejszą formułą a trudnym do przewidzenia przyszłym obliczem festiwalu.\n[Krzysztof Marciniak, Maerz na biegunach o festiwalu MaerzMusik, Berlin 17-25 marca 2012. tekst opublikowany pierwotnie na http://glissando.pl/wp/2012/06/maerz-na-biegunach-krzysztof-b-marciniak-o-festiwalu-maerzmusik-berlin-17-25-marca-2012/#more-2074 ]\n07/2012 in 2012, festiwal, teksty, wszystko. Tagi:Alexej Lubimov, Annie Gosfield, Arditti Quartett, Berlin, Cage, festiwal, Junko Wada, La Monte Young, Lucier, MaerzMusik, MaerzMusik 2012, Mark Andre, Music for four, muzyka współczesna, Natalia Pschenitschnikova, Rihm, Sabine Liebner, Sasha Waltz, Zeitkratzer\n← Komunikat: Luizka w Luizce Tomasza Manna\n[EN] The acoustic ecology in Poland: history – current trends – perspectives →


Czy mam wpływ na swoje myśli?\nkarolina, 29 stycznia 2017.\nPsychoterapia w nurcie poznawczo – behawioralnym dużą uwagę skupia na analizowaniu pojawiających się myśli i ich związku między przeżywanymi emocjami i zachowaniem. To właśnie nieumiejętność radzenia sobie z automatycznie pojawiającymi się myślami wpływa na nasze samopoczucie i postrzeganie siebie.\nKiedy czujemy, że w codziennych sytuacjach pojawiają się w nas silne emocje warto zastanowić się nad naszą interpretacją tych sytuacji. Być może złapiemy się na tym, że neutralnym bodźcom nadajemy silne znaczenie, co wiąże się z naszymi przekonaniami nabytymi na różnych etapach życia, np. „jestem słaby”, „jestem nieważny”.\nNiezwykle istotna wydaje się umiejętność wyłapywania pojawiających się w nas automatycznych myśli, które często obarczone są wieloma błędami – np. personalizacja („to moja wina”), etykietowanie („jestem do niczego”), myślenie typu „wszystko albo nic” („jeśli nie zdam tego egzaminu, to oznacza, że jestem nieudacznikiem”).\nPrzydatnym narzędziem w radzeniu sobie z codziennymi wyzwaniami okazuje się umiejętność wyłapywania automatycznych myśli i analiza ich prawdziwości – „czy rzeczywiście jednorazowa uwaga od szefa oznacza, że jestem beznadziejnym pracownikiem?”.\nUmiejętność tworzenia tzw. alternatywnych myśli pozwala na odczuwanie mniej intensywnych emocji, a także na złapanie dystansu do sytuacji, co wpływa na nasze zachowanie.\nTagi: myśli, myśli alternatywne, myśli automatyczne, psychoterapia\n« Choroba przewlekła – jak sobie z nią radzić, by zachować zdrowie psychiczne?\nDepresja czy smutek? »


Kari na Open Stage w warszawskiej Stodole\nW niedzielę 12 kwietnia na Open Stage w warszawskim klubie Stodoła wystąpi Kari - polska wokalistka, producentka i autorka tekstów uznana przez dziennikarzy za objawienie i nadzieję polskiej sceny alternatywnej.\nPo dwóch latach od sukcesu debiutanckiej płyty "Daddy Says I`m Special", którą Kari wydała jako Kari Amirian, artystka powróciła z nowym albumem Wounds And Bruises. I tę właśnie płytę będzie promować podczas warszawskiego koncertu.\nKari zdobyła główną nagrodę magazynu HIRO 2012 oraz nominację do Fryderyka w kategorii Debiut Roku. Na swoim koncie ma już także wyróżnienia za najnowsze wydawnictwo "Wounds And Bruises". Płyta zwyciężyła w plebiscycie Prześwietlamy 2013 portalu Musicis.pl w kategorii Album Roku, zdobyła też wiele wyróżnień w rocznych podsumowaniach i plebiscytach, m.in.: Brand New Awards 2013, Gazety Wyborczej, Tygodnika Powszechnego, T-mobile.music.pl i cgm.pl. Krytycy i fani stawiają Kari w jednym szeregu z artystkami jak Bat For Lashes, Lykke Li, Stina Nordenstam, czy Fever Ray.\nJako support zaśpiewa Piotr Jan Brzeziński, czyli Peter J. Birch.\n- Przedsprzedaż: 30 zł\n- W dniu koncertu: 37 zł\nDo kupienia w kasie Klubu Stodoła (Warszawa ul. Batorego 10); sprzedaż internetowa: www.stodola.pl, www.ticketpro.pl, www.eventim.pl, www.ebilet.pl.


Nasz Rynek - Koszykówka: Już kupowali bilety do Krakowa...\nKoszykówka: Już kupowali bilety do Krakowa...\nCzy wygrywając po 23 minutach różnicą 29 punktów można przegrać mecz? Okazuje się, że jest to możliwe. Gracze Stali Kosz Ostrów roztrwonili tak wysoką przewagę. Pozwolili, by gracze AZS AGH Kraków doprowadzili do dogrywki, a w niej rozbili podopiecznych Mikołaja Czai.\nKoszykarze Stali rozpoczęli mecz rewelacyjnie. Już po pierwszej kwarcie prowadzili 25:19. Później było jeszcze lepiej. Można śmiało powiedzieć, że w drugiej odsłonie rywale z Krakowa byli tylko tłem. Na parkiecie dzielili i rządzili podopieczni Mikołaja Czai. Po 20 minutach prowadzili już 52:31. Gdy po przerwie w 23 minucie ostrowianie powiększyli swoją przewagę do 29 punktów - 62:33 - wydawało się, że można już zamawiać bilety na wyjazd do Krakowa na trzeci mecz, decydujący o awansie do kolejnej rundy play off. Tymczasem od tego momentu gra Stali kompletnie się załamała. Ostrowianie mieli spore problemy z obroną na całym boisku krakowian. A koszykarze AZS z minuty na minutę zmniejszali swoje straty, by na osiem sekund przed końcową syreną doprowadzić do remisu 80:80. Ostatnia akcja należała go gospodarzy, ale niestety nie zdołali zdobyć decydujących punktów. Piłka dobijana przez Patryka Marka równo z syreną nie wpadła do kosza. W dogrywce ostrowianie nie mieli już nic do powiedzenia. Akademicy bez problemów zapewnili sobie zwycięstwo 97:88.\nTrudno zwalić winę za porażkę na zmęczenie graczy. Trener Mikołaj Czaja korzystał w tym spotkaniu z usług dziewięciu zawodników, a szkoleniowiec z Krakowa wypuścił do boju dziesięciu zawodników. Niestety, ostrowianie prowadząc tak wysoko uznali, że mecz jest już wygrany. Starali się grać długie akcje, by spokojnie dowieźć zwycięstwo do końca. Ale to nie była dobra taktyka, gdyż zaczęli grać zbyt indywidualnie. Przegrywając mecz z AZS AGH Kraków zakończyli sezon.\nKS Stal Kosz Ostrów - AZS AGH Kraków 88:97 (25:19, 27:12, 18:21, 10:28, d. 8:17)\nStal: Olejnik 18, Wojciechowski 18, Ziółkowski 17, Marek 16, Zyber 16, Rosik 16, Spała 12, Glapa 3, Radzik 2.\nKibol 15.04.2018, 17:01\nWidzę, rze ostrowianie zdobyli nie 88, a 118 punktuw, więc jak mogli pżegrać, skoro rywal żócił jedynie 97 "oczek"?


Błotnik Enduro ZEFAL Deflector FM30 - CentrumRowerowe.pl\nBłotnik Enduro ZEFAL Deflector FM30\nBłotnik Enduro ZEFAL Deflector FM30 - specyfikacja\nDodatkowe W zestawie 3 kolory naklejek\nSzerokość błotnika 90 mm\nKod produktu DD154567\nKod EAN 3420582554017\nZEFAL Deflector FM30 to lekki, a zarazem wytrzymały przedni błotnik dedykowany do rowerów MTB. Będą nim zainteresowani zwłaszcza fani takich dyscyplin jak enduro, DH oraz XC. Pasuje zarówno do kół w rozmiarze 27,5", jak i 29". Jak podaje producent, model jest kompatybilny w większością widelców.\nBardzo prosty montaż nie zajmuje wiele czasu. Błotnik ZEFAL Deflector FM30 mocowany jest do widelca za pomocą specjalnych opasek zaciskowych. Zaprojektowano i wykonano je w taki sposób, aby zabezpieczyć lakierowe roweru. Konstrukcja zawieszona dość blisko koła zapewnia skuteczną, a zarazem dyskretną ochronę przed błotem oraz innymi zanieczyszczeniami.\nCiekawym rozwiązaniem jest umożliwienie użytkownikom szybkiej personalizacji i dostosowania błotnika do kolorystyki roweru. Do zestawu dołączone są trzy komplety naklejek, z których można wybrać ten, najbardziej nam odpowiadający. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby za ich pomocą szybko zmieniać wygląd naszego jednośladu. Fani prostego, klasycznego designu mogą zrezygnować z użycia wlepek.\nBłotnik Enduro ZEFAL Deflector FM30 - opinie\nJak na razie duży plus za stabilność i dobrą ochronę górnych okolic koła (opona 27.5x2.2"). Trzeba mieć natomiast świadomość, że ochrona nóg jest tylko częściowa (ale to chyba dość typowe w przypadku MTB). Mały minusik za sposób montażu, który wymagał sporo gimnastyki.


SĄD REJONOWY GDAŃSK PÓŁNOC PRZETARGI - najnowsze wiadomości gospodarcze i finansowe - Gospodarka.gazeta.pl\nsąd rejonowy gdańsk północ przetargi\nSyndyk masy upadłości ?MTE-DESIGN? Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Gdańsku przy ulicy Gronostajowej 4, na podstawie postanowienia Sędziego-Komisarza z dnia 14-03-2016 roku, sygn. akt VI GUp 29/15 ogłasza przetarg na sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w całości.\nSyndyk Amber Gold nie może sprzedać położonej w Gdańsku trzypiętrowej kamienicy, która należała do upadłego parabanku. - Mam już nawet kupca, ale okazało się, że podany w akcie notarialnym metraż różni się od stanu faktycznego - mówi nam Józef Dębiński. - Odkręcenie tego może zająć nawet rok.\nGazownictwo (PGNiG) uzgodniło dokumentację pięcioletniego programu emisji obligacji do kwoty 5 mld zł, podała spółka. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ ogłosił upadłość Vistal Construction – spółki zależnej Vistalu Gdynia, podała spółka. Braster pracuje obecnie nad aktualizacją harmonogramu ekspansji\n;notuje spadek o 1,8 USD za baryłkę w skali roku, podał koncern w prezentacji. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej, VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych wydał postanowienie o zwołaniu na 28 sierpnia zgromadzenia wierzycieli GetBack w restrukturyzacji w\n. Vistal Offshore – spółka zależna Vistalu Gdynia – złożył wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego i wniosek o ogłoszenie upadłości w Sądzie Rejonowym Gdańsk-Północ, podała spółka. GetBack spodziewa się kontynuacji wzrostów wyników w drugiej połowie roku. Spółka pracuje nad dalszym\nspadek o 1,8 USD za baryłkę w skali roku, podał koncern w prezentacji. --Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej, VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych wydał postanowienie o zwołaniu na 28 sierpnia zgromadzenia wierzycieli GetBack w restrukturyzacji w celu\n. Kwota główna wierzytelności to 435 410,13 zł. Ponadto w Sądzie Rejonowym Gdańsk – Północ w Gdańsku VI Wydział Gospodarczy złożono wniosek o ogłoszenie upadłości kolejnej spółki zależnej Vistal Gdynia, czyli Vistal Ocynkowania oraz wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego Vistal Ocynkowania\nkoniec II kw., podała spółka. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy oddalił wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie (ZUS) o ogłoszenie upadłości Petrolinvestu, uzasadniając, że spółka nie posiada wystarczającego majątku, z którego mogłyby być pokryte koszty\nbezpodstawne, a ich podnoszenie przez Assa Abloy jest wyłącznie wyrazem nieuczciwej walki konkurencyjnej, podała spółka. --Vistal Offshore – spółka zależna Vistalu Gdynia – złożył wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego i wniosek o ogłoszenie upadłości w Sądzie Rejonowym Gdańsk-Północ, podała\nNa pierwszej licytacji syndyk Amber Gold sprzedał blisko 99 ze 134 oferowanych samochodów za kwotę 5,9 mln zł. Auta niesprzedane, a także kilka wystawionych po raz pierwszy zostaną zlicytowane 19 grudnia w Sądzie Rejonowym Gdańsk-Północ. Zgodnie z zapowiedzią syndyka ceny wywoławcze spadły nawet o


Abonament dostępowy witryny TwoNuggets, 1 rok | TwoNuggets\nAbonament dostępowy witryny TwoNuggets, 1 rok\nAbonenci klikają (login wymagany dla zniżki)\n“Dołącz do nas - społeczności inwestorów indywidualnych skupionych wokół TwoNuggets Newsletter... po sugestie i wiedzę doświadczonego mentora jak budować- i jak przechować majątek, chroniąc jednocześnie swoją prywatność i zachowując wolność w nadchodzącym okresie turbulencji który określamy jako global reset.”\nProces rozpadu zachodniego modelu państwa opiekuńczego trwa. Stagnacja gospodarcza i zaciskająca się pętla nadmiernego zadłużenia bankrutują rządy, które sięgają do środków coraz bardziej represyjnych. Zaufanie mas do skorumpowanych elit sięgnęło dna. Nastroje się radykalizują, lawina z południa Europy powoli zaczyna docierać do jej centrum. Gdy ból utrzymywania fasady status quo stanie się nieznośny system runie. Przesilenie doprowadzi do zasadniczego przemeblowania sceny politycznej i gospodarczej.\nWielu z tych którzy wcześniej zrozumieli co się święci i że konieczne jest wzięcie przyszłości we własne ręce dołączyło do grona abonentów TwoNuggets, serwisu dla inwestorów będącego profesjonalnym pogłębieniem zapoczątkowanej na blogu DwaGrosze (2GR) tematyki finansowej samoobrony.\nObecnie TwoNuggets Newsletter, publikacja witryny TwoNuggets.com pod redakcją cynika9, jest czołową, niezależną publikacją finansową poza mainstreamem. Naszą misją jest przygotowanie inwestorów na nadchodzący okres globalnego resetu, i wykorzystanie nadzwyczajnych szans jakie stworzy. Ale najpierw trzeba dojechać tam z nienaruszonym kapitałem...\nNiniejsze zaproszenie do dołączenia do społeczności inwestorów TwoNuggets kierujemy do tych którzy zetknęli się kiedyś z tematyką inwestycyjną i których ciekawi to co robimy, a którzy z różnych przyczyn nie mieli jeszcze okazji aby do nas dołączyć. Dołącz teraz!\nNiektóre lawiny są bardziej dewastujące niż inne...\nLos wszystkiego na ich drodze jest przesądzony...\nNakreślona przed kilku laty w 2GR wizja stopniowego rozkładu zachodniego państwa opiekuńczego sprawdza się. Okresowe pozory stabilizacji wiele nie zmienią; Unia Europejska w obecnym kształcie prawdopodobnie nie przetrwa.\nZaklinanie rzeczywistości że jest inaczej, że bez zasadniczych, bolesnych reform kryzys ustąpi, jest bezcelowe. To nie jedno z cyklicznych zawirowań które przychodzą i odchodzą. To stopniowy, nieodwracalny kolaps zbankrutowanego systemu którego powojenna przydatność dobiegła kresu.\nZ czasem wyłoni się z tego porządek nowy i lepszy, bliższy aspiracjom narodów Europy niż kosztowne, ponadnarodowe imperium. Ale tak daleko jeszcze nie jesteśmy...\nKażdej historycznej przemianie towarzyszą nieuniknione turbulencje, ryzyka i wielu przegranych. Ale nowe rozdanie kart oznacza również nowe szanse i nowych wygranych. Nikt nie wie dokładnie jak proces ten będzie przebiegał. Końca świata nie będzie. Ale będzie inaczej, dużo inaczej…\nZmiana postawi wielu przed nowymi wyzwaniami. Z dogorywającym socjałem, upadłymi bankami i symboliczną resztką dawnych obietnic bankrutującego państwa opiekuńczego ludzie będą musieli zacząć się troszczyć sami o siebie. O własną przyszłość, o własną rodzinę, o własne emerytury. Powrócić do realu...\nKażdy będzie się musiał odnaleźć w nowej rzeczywistości, stać się kapitanem własnej ekspedycji atakującej szczyt. Państwo nie będzie dłużej opcją. Czas wziąć swoją przyszłość we własne ręce!\nWepnij się w linę asekuracyjną!\nNie daj się porwać lawinie która pochłonie państwo opiekuńcze...\nDołącz do kręgu inwestorów TwoNuggets! Z każdym nowym członkiem nasza społeczność staje się silniejsza, bardziej zdywersyfikowana i bardziej wpływowa. Wartość którą abonenci TwoNuggets otrzymują wielokrotnie przekracza cenę abonamentu.\nSamo wejście w złoto przed laty dla wielu okazało się dosłownie złotym ruchem! Albo srebro które po $9/oz w fali irracjonalnej paniki jesienią 2008 nazwaliśmy "beznadziejnie tanim" i z którego ewakuowaliśmy się dwa lata później kiedy pionowo podchodziło pod $50/oz. Albo platyna z której ewakuowaliśmy się po długiej jeździe w marcu 2008, blisko szczytu wszechczasów w okolicach $2200/oz.\nAbonament pozwala też oszczędzić krocie po prostu nie popełniając kosztownych błędów. Pomaga też w bardziej efektywnej ochronie i zarządzaniu własnym kapitałem.\nPlus, członkostwo wzmacnia nasze możliwości oraz oddanie sprawie dostarczania tych wiadomości, opinii i analiz które są niezbędne aby nie tylko przeżyć erę turbulencji globalnego resetu, ale też aby w niej prosperować.\nJeśli więc doceniasz to co robimy czas jest się w to włączyć! Witaj w bazie!\nTwoNuggets Newsletter - baza przed atakiem na szczyt\nJuż dziewiąty rok z rzędu redagowany przez cynika9 TwoNuggets Newsletter pomaga inwestorom indywidualnym w wytyczaniu własnego podejścia i osiągnięciu celu. Jest cenioną pomocą nawigacyjną, oferującą bezstronną opinię i radę jak i w co inwestować,a czego lepiej unikać i dlaczego tak aby systematycznie piąć się na szczyt.\nNie jest to nigdy droga prosta. Element ryzyka jest w inwestowaniu zawsze obecny. Sztuka w wybraniu takiej ścieżki która prowadzi na szczyt, i takiej strategii która minimalizuje ryzyko. Pamiętając też o tym że ze szczytu trzeba jeszcze bezpiecznie zejść do bazy!\nPublikacja przeznaczona jest dla osób zainteresowanych w pogłębieniu wiedzy inwestycyjnej i wzięciu swojej finansowej przyszłości we własne ręce.\nNaszym głównym fokusem w TwoNuggets Newsletter jest stanowiące trzon portfela inwestycyjnego złoto fizyczne. Wokół niego inwestor buduje resztę portfela.\nZłoto to dużo więcej niż inwestycja. To bezpieczeństwo i wolność, dwie rzeczy w poważnym deficycie. To polisa ubezpieczeniowa dla reszty portfela i rękojmia jego bezpieczeństwa w okresie turbulencji których nie da się uniknąć. Gwarancja że drukujące papierowy pieniądz z powietrza rządy tego jednego nigdy nie dodrukują i nie rozcieńczą, prowadząc resztę populacji do finansowej destytucji.\nSzersza tematyka newslettera obejmuje inwestowanie w aktywa materialne – inne, oprócz złota, metale szlachetne, metale bazowe, energię, inne surowce, w tym rolne, oraz nieruchomości. Krótko – wszystko to co można dotknąć, zobaczyć i sprawdzić.\nBudowa kapitału to jednak tylko połowa zadania. Drugą połową, na którą zwracamy szczególną uwagę w TwoNuggets Newsletter, to nie tracenie raz zdobytego kapitału. Wiedza o tym jak mądrze omijać niebezpieczeństwa rynkowe, pazerność państw, korupcję elit, tak aby kapitał bezpiecznie dowieźć do mety.\nTylko ci którym się to uda skorzystają z niewiarygodnych szans w które obfitować będzie global reset.\nDołączając do społeczności inwestorów TwoNuggets otrzymasz:\nRoczna prenumerata TwoNuggets Newsletter: 16 wydań cenionego przewodnika, dostępnego jako część rocznego abonamentu dostępowego witryny TwoNuggets.com. Newsletter analizuje rynki i trendy, tłumaczy strategie i techniki, dodając sugestie i oceny doświadczonego mentora.\nSkoncentrowany na szukaniu wartości inwestycyjnej (value investing) newsletter porównujemy z bazą alpinistów przed atakiem na szczyt. Ostatnią milę inwestor musi jednak zrobić sam, bez trzymania za rękę. Newsletter pokazuje jak stać się lepszym, ufnym w swoje umiejętności inwestorem, jak systematycznie powiększać swoją wolność lepiej chroniąc zdobyty kapitał. Szczególną uwagę zwracamy na sprawy właściwej dywersyfikacji międzynarowej swojego życia i działalności, które idealnie obejmować powinny więcej niż jedną jurysdykcję.\nAbonament to dużo więcej niż tylko regularne wydania TwoNuggets Newsletter w Twojej skrytce pocztowej. To również dostęp do forum dyskusyjnego społeczności inwestorów indywidualnych 2N, gdzie dyskutujemy szeroki wachlarz tematyki inwestycyjnej.\nW kameralnym gronie przyjaciół podzielić się można swoimi spostrzeżeniami czy wątpliwościami, poprosić o opinię czy wskazówki. Abonament oznacza też pełen dostęp do materiałów edukacyjnych witryny, list dealerów, naszego indykatora sentymentu w metalach szlachetnych, i więcej.\nSpecjalnym przywilejem członka społeczności inwestorów indywidualnych skupionych wokół TwoNuggets Newsletter jest także dostęp do najtańszego złota fizycznego w Polsce, oferowanego przez współpracujących z nami dealerów dla każdego posiadacza aktualnego abonamentu TwoNuggets. Abonentom przysługują też rabaty specjalne na produkty, spotkania i seminaria organizowane przez TwoNuggets AG.\nWreszcie przywilejem specjalnym jest dostęp do okresowych telekonferencji TwoNuggets gdzie możesz zadać pytanie bezpośrednio cynikowi9 lub biorącemu udział w konferencji zaproszonemu ekspertowi: prawnikowi, bankierowi, inwestorowi, doradcy podatkowemu, i innym.\nBonus: Jak kupować złoto fizyczne w Polsce\nAle i to jeszcze nie wszystko! Na każdego nowego abonenta czeka raport Jak kupować złoto fizyczne w Polsce.\nTa wyczerpująca, 30-stronicowa broszura wyjaśnia krok po kroku jak wejść w świat inwestowania w złoto fizyczne, jak bezpiecznie i nie przepłacając nabyć metal, i jak stopniowo budować w nim pozycję.\nRaport ten, normalnie po €11.95, jest Twój GRATIS przy otwarciu nowego nowego abonamentu dostępowego 2N.\nZasady kupowania złota fizycznego:\nPortfel inwestycyjny. Jaka część w złocie? Monety czy sztabki? Zachowanie właściwych proporcji.\nKupowanie złota. Po jakiej cenie kupić złoto? Gdzie je nabyć? Jak je sprawdzić? Na co zwracać uwagę? Czego się wystrzegać? Jak odróżnić poważnego dealera od niepoważnego?\nPrzechowywanie złota. Gdzie przechowywać złoto? Przegląd możliwości: wady i zalety. Czy złotu grozi konfiskata? Jak bezpieczne jest twoje złoto?\nSubstytuty złota. Rodzaje papierowego złota. Kiedy substytut ma sens? Czego pod żadnym pozorem nie kupować u dealera?\nCzy masz już swoje złoto? Abonenci 2N otrzymują u czołowych dealerów w Polsce rabat specjalny nabywając złoto po cenach najniższych w Polsce. TwoNuggets.com nie pobiera z tego żadnej prowizji, przekazując cały zysk abonentowi!


« Posiłki oparte na dietach\nSpecjalistyczne diety »\n10 listopada, 2016 | Author: admin\nGdy chce się korzystać z posiłków realizowanych zarówno z wyselekcjonowanych, zdrowych składników a jednocześnie realizowanych ze składników odpowiednio wyselekcjonowanych ważne jest postawienie na takie firmy, które mogą zapewnić indywidualne przygotowanie posiłków dietetycznych. W firmach, które oferują catering dietetyczny Szczecin pozwalają na zapewnienie dostarczenia najwyższej jakości posiłków w sposób regularny.\nW ten sposób z jednej strony dieta na zamówienie dostarczana jest w ciągu całego dnia. Z drugiej strony można również uzyskać posiłki przygotowane na podstawie specjalistycznych diet jak dieta bezglutenowa. Nie można również zapominać by wybierając takie firmy dietetyczne wybierać je również pod kątem cen, co pozwala znaleźć tani catering dietetyczny warszawa. W ten sposób można uzyskać zarówno posiłki przygotowane w sposób profesjonalny a jednocześnie dostarczane regularnie w przypadku każdego posiłku w ciągu dnia a przy okazji można również uzyskać dostęp do niższych kosztów realizowania posiłków.