Spotkanie z Ewą Kiptą o rewitalizacji - Forum Kultury Przestrzeni\nSpotkanie z Ewą Kiptą o rewitalizacji\nTo spotkanie zostało zorganizowane dla studentów gospodarki przestrzennej Collegium Polonicum w Słubicach, aby zapoznali się z lubelskimi doświadczeniami w partycypacji i rewitalizacji, których główną autorką była Ewa Kipta zajmująca się w latach 90-tych rewitalizacją Bronowic, Kośminka i Starego Miasta. Tego samego dnia studenci mogli zapoznać się z żywym przykładem partycypacji w postaci trzeciego spotkania rowerowego „Urząd miasta i rowerzyści. Budowanie współpracy”.\nSlajdy do prelekcji\nEwa Kipta: Zajmuję się partycypacją społeczną, planowaniem przestrzeni już bardzo długo, zaczęłam mniej więcej w 1991 r. Znajduję umiarkowane zrozumienie, więc tym bardziej widzę potrzebę upowszechniania tego rodzaju wiedzy.\nTo jest widok Lublina z roku 1608. Wówczas Lublin był bardzo ważnym miastem na szlaku między Wilnem a Krakowem, miał przed sobą świetlaną przyszłość. Są historyczne dowody na to, że Jagiellonowie w kwestii przeniesienia stolicy z Krakowa mieli kilka pomysłów: toczyła się kłótnia między Litwą a Koroną czy ma to być Lublin, czy Parczew. Ostatecznie „w myśl zasady „gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta” – stolicą została Warszawa. Od tego czasu Lublin jest coraz bardziej marginalizowany. Państwo z Poznania [uczestnicy spotkania] macie ten przywilej, że wasze miasto zawsze było po drodze, tam, gdzie coś działo się w Polsce, w kierunku Zachodu – to był główny kierunek ekspansji. Natomiast Lublin żył zawsze z tego, co działo się na Wschodzie.\nDopóki na Wschodzie coś się działo, to było dobrze. Ale kiedy przestało się dziać cokolwiek ciekawego, miasto miało się coraz gorzej, gdyż miasta przede wszystkim utrzymują się z pośrednictwa. W związku z tym, coraz większą naszą nadzieją, coraz mniej anachroniczną nadzieją, jest to, że na Wschodzie zacznie się dziać trochę lepiej. To są perspektywy rozwojowe, do których cały czas wracamy. Taka jest najogólniejsza podstawa rewitalizacji w Lublinie.\nMamy w Lublinie dzielnice, które powstały mniej więcej równolegle z budową linii kolejowej, po drugiej stronie rzeki. Ich funkcjonowanie łączyło się z budową XIX- wiecznego przemysłu. To są dwie dzielnice, które były w Lublinie dość specyficzne: Kośminek, założony przez właściciela o nazwisku Kośmiński – był tu zupełnie dobry układ urbanistyczny razem z zielenią, z różnymi dogodnościami społecznymi; na owe czasy była to wizja miast-ogrodów dla ubogich. Nie było czegoś takiego jak w Anglii, że właściciel zabudowywał fragment zabudową wiktoriańską, a potem dzierżawił te domy robotnikom, tylko zasada była taka, że mieszkania przechodziły na własność ludzi, którzy przyjeżdżali pracować w tym przemyśle. To były nieduże działki, oni sami sobie to budowali – byli właścicielami, a nie dzierżawcami tego zasobu.\nKośminek tak sobie funkcjonował dopóki nie zaczęto zamieniać jego otoczenia na osiedla wielkopłytowe. Kośminek też spotkałby taki los, gdyby nie to, że w ramach tych osiedli nie dało się zmieścić więcej niż już zmieszczono; scenariusz zburzenia wszystkiego i zbudowania nowych pięknych, szklanych – raczej betonowych – domów, to był raczej znikomy, gdyż na czterdzieści kilka hektarów wychodziło pięć mieszkań, byłoby więcej niż dotychczas. W momencie kiedy w 1991 r. się okazało – dla jednych było to odkrycie, dla innych powrót do normalności – że te grunty są prywatne, należą do kogoś, że mieszkający tam ludzie nie są tylko wypełnieniem tej tkanki miejskiej, ale są normalnymi ludźmi i w dodatku mają prawo do tych nieruchomości, to się okazało, że scenariusz wyburzenia, przenoszenia ludzi i tzw. ciężkiej inżynierii społecznej, jest w ogóle nie do zrealizowania.\nDruga dzielnica o podobnym układzie, z tym że bardziej zróżnicowana: stare Bronowice. Obok regulacji XIX- wiecznej były tam również pola, okresowo zalewane, stanowiące miejsce zamieszkania pracowników sezonowych w takich zakładach pracy jak cukrownia, młyny, itd. To były pola podzielone na działki, na działkach coś stało, ale niezbyt było to dobre. Robotnicy przyjeżdżali mniej więcej po żniwach, pracowali w fabryce i kiedy praca już się skończyła, to pakowali się i wracali do siebie na wieś, przychodziła wiosna, wszystko zalewała i tak się to toczyło. Aż wreszcie uregulowano rzekę i przestała ten obszar zalewać. Przyjezdni robotnicy nie byli już zmuszeni do wyjazdu, nie było to zresztą zbyt ekonomiczne. Tak ta zabudowa, trochę spontaniczna, utrwaliła się. Ale to też był problem. Tu postulat wyburzenia tego, co było i zbudowania nowego, był bardziej oczywisty. Ale również niewykonany.\nStan obu tych dzielnic na początku 1991 r. Dominuje drobna skala zabudowy, było tam bardzo niewiele, po kilkanaście, domów czynszowych, całą resztę stanowiły małe domki mieszkalne. Plany miejscowe z lat 60. do 80. dotyczyły całkowitej przebudowy na osiedla prefabrykowane z ofertą przesiedlenia mieszkańców do bloków. Ci ludzie, mieszkańcy dostawali średnio co dwa lata informację, że będą przesiedlani, po czym okazywało się, że znowu nie uda się tego zrobić, że nie ma na to możliwości. Atmosfera tymczasowości była tu dość paskudnie zaawansowana. Większość osób, które miały energię, wyprowadziła się z tamtych dzielnic. Ci, którzy się wprowadzali, traktowali to miejsce zamieszkania jako łatwy sposób na pozyskanie mieszkania w drodze wywłaszczeń i wysiedleń, ale to też się nie sprawdzało, ponieważ te terminy wciąż się oddalały.\nTereny przemysłowe już w 1991 r. były w trakcie restrukturyzacji albo były zagrożone bankructwem. Poważne braki infrastruktury technicznej wynikały z tego, że od lat 70. panował stan uzbrojenia terenu stworzony w latach 20. – wtedy Lublin miał duży projekt modernizacji i uzbrojenia terenu, były tu wodociągi znalezione jeszcze w XVII w, projekt finansowany z funduszy amerykańskich. Potem przez długie lata był eksploatowany, bez poprawiania, ewentualnie przedłużany na zasadzie horyzontalnej „wieży Babel?. Tak powstawały wszystkie osiedla wzdłuż jednej nitki infrastruktury, a w takim przypadku jedna awaria potrafi całą część miasta odciąć od elementarnych służb. Ta infrastruktura nie uwzględniała ani terenów zabudowanych spontanicznie, ani nie wszystkie ulice; był to taki luksus, mieszkańcy najczęściej chodzili po wodę ze zdroju ulicznego, a ścieki wylewali do kanalizacji deszczowej, jeżeli taka była. Choć na głównych ulicach ta kanalizacja była.\nPostępował proces starzenia się i ubożenia lokalnej społeczności, poza tym wysoka przestępczość. Ważne jest, że w 1990 r. kończą się mgliste obietnice, że ci ludzie dostaną mieszkania, że ich uwłaszczą, że władza wszystko za nich załatwi i wtedy następuje moment czarnej rozpaczy. Nastąpiła kompletna zmiana reguł gry: władza mówi, że nie może dać mieszkań, bo nie ma, wiadomo, że nikogo nie będzie stać, wiadomo, że nagle ujawniona cena mieszkań okazuje się niewyobrażalnie wysoka dla tych mieszkańców, okazuje się, że nawet czynsze są niewyobrażalnie wysokie dla tych ludzi i właściwie nie wiadomo, co z tym fantem zrobić; do tego są właścicielami czegoś o czym przez ponad 20 lat mówiono im, że jest nic niewarte – z tym jest więcej roboty niż pożytku.\nPrzez całe lata nie wolno im było tam nawet dziury załatać, bo było to utrwalanie niepożądanego stanu zainwestowania. Plany zabraniały remontów bieżących – sytuacja była dramatyczna. Tymczasem miasto zrobiło analizę sytuacji mieszkaniowej, z której wynikało, że 80% potrzeb mieszkaniowych nie wynika z wielości mieszkańców, ale z tego, że istniejący zasób mieszkaniowy jest w złym stanie technicznym – nazywało się to „luką remontową?. Polegała ona na tym, że eksploatowano zasób mieszkaniowy „na zawał” (to określenie górnicze), bez jakichkolwiek środków na utrzymanie bieżące. Okazało się, że zabiegi pt. „wyburzanie dzielnic i budowanie ich na nowo ze znikomym zyskiem, albo bez zysku,” jest luksusem, na który miasta nie stać i który w tych warunkach ekonomicznych jest absurdem. W związku z tym porzucono ten zamysł i postanowiono zrobić ruch w zupełnie innym kierunku, tzn. uszanować prywatną własność, uszanować stan zainwestowania, uszanować mieszkańców takimi jakimi są i pomóc im wyjść z tej sytuacji w jakiej się znaleźli – w dużej mierze nie ze swojej winy, gdyż była to konsekwencja historyczna.\nMetody pracy z mieszkańcami jakie zastosowaliśmy, to były np. bardzo ostrożna ankieta polegająca na tym, że pytania były sformułowane w ten sposób, aby nie zapytać o za dużo, żeby nie naprowadzać ich na te odpowiedzi, które słyszeli przez 20 lat. Czyli: nie wolno pytać o całą dzielnicę, bo odpowiedź brzmi: wyburzyć, ona jest mocno wciśnięta ludziom w mózg. Trzeba było znać tę sytuację, by wiedzieć, gdzie są dziury w tym całym myśleniu. Inwentaryzacja urbanizacyjna, która była pierwszym wyjściem do mieszkańców, jednocześnie była sposobem na wyjaśnienie im tego, że są traktowani jako normalni właściciele i normalni obywatele. Pierwsze spotkanie, na którym zadeklarowano, że nie będzie wyburzania dzielnicy – zadeklarował to osobiście wiceprezydent miasta – odbyło się w kościele, który miał bardzo dobre notowania w sensie pomagania ludziom w stanie wojennym itd., był to kościół o dobrej konotacji, o dobrych tradycjach aktywności sąsiedzkiej.\nSpotkanie było okazją do tego, by mieszkańcy wyżalili się, to było konieczne; dla nich wyżalenie się było także upewnianiem się, że ci, którzy będą myśleć o przyszłości tego osiedla, mają świadomość jego problemów. Dla budowania relacji zaufania jest to podstawowa sprawa. Dwa następne spotkania odbyły się w miejscach wskazanych przez mieszkańców – w szkole, chodziło o to, by atmosfera była swobodna; na pierwszym spotkaniu chodziło też o to, żeby nikt nikogo nie pobił [śmiech]. W wyniku tych spotkań udało nam się pozyskać deklarację współdziałania na stałe: po dwóch reprezentantów z każdej ulicy. Chodziło nam o to, aby można na bieżąco proponować pewne rozwiązania projektowe tak, by były one konsultowane bezpośrednio z ludźmi. Przygotowywaliśmy szkice, dawaliśmy reprezentantom, wyjaśnialiśmy, oni szli do sąsiadów i dyskutowali. Jak im odpowiadało, to zwykle nie było żadnej reakcji, jak coś trzeba było wyjaśnić, to była reakcja na zasadzie pytania, a jak było coś, co im się nie podobało, to mówili nam o tym na spotkaniu.\nWybraliśmy pracę w zespołach według ulic i kwartałów między innymi ze względu na łatwość takiej organizacji kontaktów. Potem okazało się to bardzo dobre, jeśli chodzi o metodę zapisu planów. W efekcie tych spotkań wyszliśmy na taki zapis planu (to były jeszcze czasy przedkomputerowe i właściwie początki kserografu, więc technicznie nie było łatwo), żeby ten, kto chciał inwestować dostawał bardzo szybko pełną informację na temat tego, co może. Rysunek planu dla kwartału był zestawiony na „rozkładówce” z ustaleniami tekstowymi i całość ustaleń inwestycyjnych wymagała jednej kopii formatu A3. Dwie strony: rysunek planu i tekst planu. Wszystko miało być zwięzłe, a nie oddzielnie, niezrozumiale, konsument skacze z rozdziału do rozdziału i ostatecznie nie wie co tam jest. Komplet informacji miał być na jednej stronie. W ustaleniach ogólnych były wyłącznie zapisy, które musiały mieć charakter ogólnoopisowy i procedury odchodzenia od zapisu, kiedy to nie dawało żadnych rozwiązań i uzgodnień między właścicielami.\nKoleżanka, która pracowała nad planem Kośminka wykorzystała drugą metodę. Z jednej strony bardziej odpowiadała jej psychologicznie, z drugiej strony odpowiadała dzielnicy – tam była bardziej jednorodna, mniej nerwowa, spokojniejsi ludzie, więcej emerytów. Koleżanka nie lubiła spotkań publicznych, więc poszła od domu do domu i rozmawiała ze wszystkimi mieszkańcami. Potraktowanie ich poważnie przyniosło mniej więcej taki sam efekt. Stara szkoła urbanistyczna prezentuje pogląd, że urbanista to fachowiec, który wie najlepiej. Otóż nie do końca – fachowiec w każdej dziedzinie, to jest człowiek, który umie zadawać odpowiednie pytania, a nie taki, który ma na nie gotowe odpowiedzi. Ekspertyza przestrzeni jest zawsze na miejscu; mieszkańcy zawsze będą wiedzieć lepiej jak funkcjonuje ten kawałek miasta niż najlepsi eksperci. Traktowanie mieszkańców jako partnerów przy planowaniu jest pogłębieniem ekspertyzy, to jest ważna rzecz, której się wtedy nauczyłam.\nProgram inicjatyw społecznych, który wynikł w efekcie opracowywania tego planu miejscowego, przyjęty w 1993 r., Kośminek w 1994 r. – oba plany nowa ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym unieważniła w swojej niefrasobliwości. Program inicjatyw lokalnych został powołany jako metoda realizacji tych obu planów i polegał na tym, że po pierwsze mieszkańcy mogli korzystać z inwestycji z udziałem mieszkańców – to był model stosowany wcześniej tylko w nowych osiedlach jednorodzinnych, z górnej półki. Mieszkańcy zbierali pieniądze, ustalali z miastem udziały i ustalali co będą budować w ramach uzbrojenia. Zawsze zabudowa indywidualna wyprzedzała uzbrojenie terenów, na tym polegały „cienie” gospodarki planowej. Planowano z udziałem mieszkańców, dzięki temu, że byli oni już nieco zintegrowani poprzez te spotkania, przygotowywali dokumentację w zakresie takim, jaki uważali za ważny. Angażowali się finansowo w przygotowanie dokumentacji, upoważniali jedną osobę do reprezentowania własnych interesów wobec miasta i byli uprawnieni do tego, by negocjować swój udział w realizacji uzbrojenia.\nNegocjacje zaczynały się od poziomu 50 na 50, zwłaszcza jeśli chodzi o wodociągi. Miastu bardzo szybko zaczęło zależeć na tym, by wodociągom towarzyszyła kanalizacja, więc w tym przypadku podział udziałów był 75 (dla miasta) na 25 (dla mieszkańców) i nawierzchnie: mieszkańcy mieli pokryć 10 %, czyli niewiele więcej ponad dokumentację – tak mniej więcej wyglądał punkt startowy. Jeżeli np. wzdłuż drogi trafiały się nieruchomości miejskie albo ta droga, siec służyła do obsługi jeszcze innych terenów, wtedy udział miasta odpowiednio wzrastał.\nNastąpił pewien punkt startowy, który przekonał mieszkańców, że jednak coś ma się zdarzyć. Otóż fabryka eternitu, która tam funkcjonowała – XIX- wieczna, wpisana do rejestru zabytków, piękna, z wieżą ciśnień – przestała istnieć, ale zostały po niej ogromne hałdy odpadów przemysłowych zawierających azbest. Wywożono go w otwartych ciężarówkach – skandal! Niestety w latach 80. neutralizację azbestu pojmowało się właśnie w kategoriach wywożenia go, zakopywania gdzieś – zupełnie bez pojęcia. W końcu udało się przekonać likwidatora do zrobienia porządnej rekultywacji tego obszaru. Badania geotechniczne wykazały, że całe to wysypisko jest szczelne od dołu. Wszelkie linie uzbrojenia zostały uwolnione od azbestu, rozgarnięto to, zabezpieczono, pochowano, żeby było ładnie i bezpiecznie. Spieraliśmy się jeszcze nt. krajobrazowego kształtowania pryzm. Początkowo zaproponowano rozwiązanie „technokratyczne?: taka pryzma, jak każda inna. Ale ja powiedziałam: nie proszę pana, bo to będzie takie trwałe jak piramidy i musi pan to zrobić tak, żeby było w porządku. I jakoś się udało przekonać.\nUdało nam się też rozprowadzić informacje dotyczące prywatnej działalności wśród mieszkańców, przy czym miasto było postrzegane – zupełnie słusznie – jako niewiarygodny partner do udzielania tego typu informacji, a okazało się, że wystarczy podać ludziom jakiś kontakt i to załatwiło cały problem. Powiedzieliśmy: jest firma taka, taka i taka, i oni wiedzą jak zakładać przedsiębiorczość. Ulgi podatkowe dla inwestorów; ulga w podatku od nieruchomości, przydała się później kilku większym inwestorom. Z nawyku cały zespół projektowy, wszyscy w trybie wolontariatu, stali się konsultantami rodzących się tam inwestycji. Osiągnęliśmy ten stopień zaufania, że ludzie zastanawiając się, co chcą zrobić przychodzili do nas po poradę.\nTrzecim, bardzo ważnym etapem była koordynacja działań urzędniczych. Chodziło o to, by działania urzędu w tamtym terenie były skoordynowane; niekoniecznie na poziomie dyrektorów, ale choćby na poziomie poddecyzyjnym. Powstał zespół do obsługi tego programu składający się z inspektorów, z ludzi z wydziału geodezji i gospodarki komunalnej, architektury, ochrony środowiska, spraw społecznych, itp. Jeśli coś trzeba było zrobić, to spotykaliśmy się, zastanawialiśmy się, każdy mówił co może zrobić. Np. trzeba było oczyścić teren nadrzeczny. Prezydent zdecydował, że wykona się to w ramach tzw. robót publicznych organizowanych przy udziale Urzędu Pracy. Więc zadzwoniliśmy do Urzędu Pracy z prośbą, by osoby wytypowane do tych robót były raczej mieszkańcami zainteresowanych dzielnic.\nZ wydziału gospodarki komunalnej zdobyliśmy informacje o przetargach, cenniki firm zbierających śmieci, zrobiliśmy zestawienie i znów poszliśmy od domu do domu przy rzece mówiąc, że jest taka informacja, będą zbierane śmieci, gdyby państwo zauważyli kogoś, kto wywozi i zostawia tutaj śmieci, to proszę nie pozwolić, ewentualnie zadzwonić do straży miejskiej. Nie było to na zasadzie, „żebyście państwo nie wywozili” – choć pewnie sami też wywozili. Miasto miało uchwałę śmieciową, która pozwalała na zmuszenie do zawarcia umowy na wywóz śmieci, ale w tym kraju przymus jest nieskuteczny. Niewielu urzędników przyjmuje to do wiadomości, ale każdy z nas wie, że pomysłów na obchodzenie nakazów i zakazów jest więcej niż samych nakazów i zakazów. Nie ma sensu powielać tej metody. Ponadto te śmieci im przeszkadzały, śmierdziały najbardziej i im zależało na tym, by było tam czysto – trzeba to tylko w sposób logiczny przyjąć. W efekcie powstała tam nawet prywatna firma wywożąca śmieci.\nTakie były efekty finansowe tego wszystkiego. Szacowaliśmy udział inwestycji prywatnych bardzo ostrożnie. Widząc odnowiony na zewnątrz budynek, pomalowany, mówiliśmy: no może dwa tysiące tutaj wydano. Tego rodzaju metoda obliczeń była skuteczna do 1998 r. Później inwestycje stały się tak zróżnicowane, że tego typu szacowanie straciło wiarygodność. Poza tym zdezorganizowano nas i metoda nam się „sypnęła” [śmiech]. Proszę zauważyć: w biednych dzielnicach wygenerowano w ciągu trzech lat 3 mln. zł na inwestycje – licząc bardzo ostrożnie, nie zdziwiłabym się, gdyby to było 5 mln. To jest „ekonomia antymetropoidalna?. W środowiskach biednych też obowiązuje zasada czas to pieniądz, z tym, że oni mają więcej czasu niż pieniędzy i to można przełożyć w drugą stronę, trzeba tylko pomyśleć; to nie jest mechanizm, który działa od razu, natychmiast. On potrzebuje przetworzenia.\nTo jest jedna z poważniejszych inwestycji, które tam się wydarzyły. I tak: proces planistyczny z udziałem mieszkańców, to lata 1991-93, przy czym do końca 92 r. to była praca z mieszkańcami nad planem, a cały rok 93 – kłótnia z urbanistami, czy tak w ogóle da się robić urbanistykę.\nLata 1993 do 2000 r. – program inicjatyw lokalnych jako wdrażanie tego planu, czyli pomoc w uzbrajaniu terenu, oczyszczanie terenów nadrzecznych, konsultacje dla inwestorów lokalnych, wykorzystywanie szans na prywatną przedsiębiorczość.\nOd 2000 r. nastąpiła reorganizacja, dezorganizacja procesu. Teraz toczy się on własnym rozpędem – nikt tego nie generuje, natomiast inwestycje prywatne są, dzielnica jest mniej więcej normalna. W efekcie tego programu obie dzielnice wyszły ze stanu zapaści do dolnej strefy normalności. One nigdy nie wybiją się na najbogatsze dzielnice w mieście, ale przecież gdzieś muszą mieszkać ludzie, którzy nie są najbogatsi.\nOd 2005 r. jest nowy problem rewitalizacji, który ma kontynuować te inwestycje. Powinna nastąpić modernizacja głównych ulic prowadzona przez miasto, ale miasto ma swoje hierarchie i to nie jest najważniejsza ulica. Trzeba będzie więc jeszcze trochę poczekać.\nW latach1994-98 wygenerowano ok. 8 mln. inwestycji przy udziale miasta nie przekraczającym 18 %. Uruchomiono proces poprawy na terenie ok. 75 % działek mieszkalnych i 100 % terenów pod aktywność gospodarczą, dostępność uzbrojenia podziemnego zwiększyła się z 50 % obsługi tych działek do 90 %, aktywność gospodarcza – ok. stu sklepów i drobnych przedsiębiorstw, poprawa stanu terenów zielonych, ścieżka rowerowa, place zabaw, likwidacja dzikich wysypisk, utwardzenie nawierzchni kilku ulic i poprawa jakości ich zabudowy, doprowadzenie obu dzielnic do stanu nie grożącego ostrym kryzysem społecznym i gospodarczym, czyli zrównoważenie ich rozwoju – to się działo bez jakiegokolwiek uzależnienia od finansowania zewnętrznego. Tylko początek procesu był zależny od finansowania miasta, teraz jest już zrównoważony, nie wymaga pieniędzy z zewnątrz. Te dzielnice w jakimś sensie sobie poradzą.\nTo jest brzeg rzeki, który funkcjonował jako dzikie wysypisko, ze ścieżką rowerową.\nTo jest ścieżka rowerowa. Wszystko to jest ciągiem przyczynowo-skutkowym pracy z mieszkańcami.\nPierwsza sprawa to odzyskanie prawa do kształtowania własnej przestrzeni życia. Mamy w tej kwestii bardzo patologiczne myślenie. Po pierwsze wynika to stąd, że bardzo dużo osób rosło i dorastało w wielkiej płycie, a wielka płyta ma to do siebie, że dysponuje przestrzenią zunifikowaną i mebluje nam w mózgu. Przestrzeń własna ogranicza się do własnego mieszkania. Przestrzeń cudza, nawet wroga zaczyna się tuż za progiem – to jest powód, dla którego w Polsce prawie wszędzie jest brzydko. Ważny jest mechanizm oswajania przestrzeni trochę dalszej niż własna skóra. Kształtowanie własnej przestrzeni życia jest też szansą dla przedsiębiorców. Z tego wynika budowanie poczucia godności, potem następuje odbudowa więzi z miejscem i z ludźmi, współdziałanie, samopomoc grupowa i w jakiejś przyszłości spokojnie możemy się doczekać czegoś, co nazywa się patriotyzmem lokalnym – za to się niekonieczne umiera, ale na pewno lepiej się z tym żyje.\nStare Miasto – widok z Bramy Trynitarskiej – polecam, warto tam pójść dla zrozumienia tego miasta. Wychodzimy od lat 40., powojennych.\nLubelskie Stare Miasto nie było mocno zniszczone w czasie wojny, więc odbudowa miała charakter makijażowy. Ale od początku była to dzielnica biedna. To, co działo się po wojnie, to było odbieranie praw właścicielskich tym, którzy przeżyli, demontaż pozostałości mieszczaństwa niektórzy mieszczanie, właściciele ziemscy dostawali zakaz zbliżania się do swoich dawnych posesji, do własności. Albo wyprowadzano ich siłą, albo innymi sposobami. Administracyjne zasiedlanie zasobów mieszkaniowych uzasadnione zniszczeniami wojennymi; to nie było działanie zupełnie pozbawione racji. Zasiedlano bardzo gęsto, ludźmi bardzo różnymi. Utrwalenie XIX- wiecznych standardów sanitarnych: w ramach odbudowy nie poprawiano stanów sanitarnych, a one były właśnie na miarę XIX w. – wspólne toalety na podwórzach. Poprawa estetyki wg bardzo dobrych zasad wypracowanych jeszcze przed wojną; np. jedna z kamienic na Rynku była malowana przez Cybisa i to widać do dziś. Świetni artyści było zaangażowanych w to, by Stare Miasto wyglądało dobrze.\nW latach 1954-68 nastąpiła stagnacja, czyli obniżanie statusu społecznego mieszkańców mechanizmem już samoistnym. Ci, którzy potrafili sobie lepiej radzić, wyprowadzali się. Przydział w zasobie komunalnym można było dostać na podstawie kryteriów coraz niżej ustanawianych. Np. w latach 70. tylko ludzie, którzy właśnie wyszli z więzienia kwalifikowali się do tego, by dostać mieszkanie z przydziałów komunalnych. Zasób traktowany jako komunalny był zasiedlany takimi ludźmi. Tym bardziej wszyscy inni starali się stamtąd uciec. Skoro w Lublinie wytworzyły się warunki do budowania czegokolwiek na zewnątrz (Os. Hansena, itp.), z tego terenu uciekano.\n1960 r. do 1990 r. – program rewaloryzacji. Program ten był prowadzony przez moją pierwszą szefową, panią architekt Jadwigę Jamiołkowską. Działała z wielką wiarą i chęcią zrobienia czegoś naprawdę dobrego; wykonano bardzo dokładne badania socjotopograficzne. Nagle okazało się, że władza chce dokonać tu przebudowy społecznej. Z punku widzenia mieszkańców wyglądało to tak: najpierw się z nimi rozmawia, pyta, a później mówi się im, że nie są zbyt dobrzy do mieszkania na tym terenie!\nKonsekwencje takiego postępowania trwały do lat 90., kiedy próbowaliśmy organizować tu spotkania na temat przyszłości Starego Miasta i mieszkańców przychodziło” dwoje – oni mają pamięć, pamięć, która przetrwa wszystkie kadencje, wszystkie systemy. Jeżeli raz ich się tak potraktowało, to więcej tak łatwo się nie dadzą. Wszelkie metody partycypacji społecznej, stosowane w sposób przewrotny, w efekcie odbijają się rykoszetem i wracają z bardzo negatywnymi skutkami. Trzeba o tym pamiętać.\nDo 1990 r. budynki o najgorszym stanie technicznym wysiedlono – one rzeczywiście były w dużym stopniu zasiedlone przez element. Przeniesiono ich gdzieś i razem z nimi przeniesiono problem – to nie jest rewitalizacja: przenoszenie problemu z jednego miejsca na drugie nie jest rewitalizacją!\nOpróżnienie budynku, kompleksowe badania architektoniczno-historyczno-archeologiczno- wszelkie inne trwały ok. dwóch lat.\nProjektowanie przez następny rok albo dwa – i jeśli były pieniądze, to następowała realizacja. W efekcie, w ciągu dwudziestu lat pracy, zrealizowano ok. 10% zasobów. Takie tempo było absolutnie nie do przyjęcia. Takie procesy stosowano we wszystkich kompleksowych budowach, o ile nie były tzw. inwestycją priorytetową (a z priorytetami też było różnie, bo np. Zamość przez pewien czas był priorytetem i nienajlepiej na tym wyszedł).\nTo co zrobiono, czyli trybunał, dom stowarzyszeń twórczych – Grodzką 3, 5, 5a, ósmy kwartał, który jest wyżej – te prace były robione na bardzo przyzwoitym poziomie; standard jakości robót, dzięki temu, że PKZ-y dysponowały dość dobrym zasobem fachowym.\n1995 r. – to „nabranie wody w usta” – finanse, które były na rewaloryzację skończyły się, państwo przestało finansować, powstały samorządy. Te, na początku były wyposażone bardzo ubogo w możliwości inwestycyjne. Jedyne co mogły zrobić, to kontynuować już zaczęte projekty i przede wszystkim zając się porządkowaniem stanów prawnych. Tu był straszny bałagan: wszystko było „nasze” i nagle okazało się, że trzy odnowione kamienice są prywatne. To jest tzw. chichot historii; przyszli właściciele i powiedzieli: dziękujemy. Problem polega na tym, że trzydzieści innych zostało doprowadzonych do ruiny.\nRewitalizacja: etap I: lata 1995-2005. Efekty tego państwo widzą. Dosyć poważna awaria sieci kanalizacyjnej, która wydarzyła się pod nami [Brama Grodzka] w 1995 r. pociągnęła za sobą decyzję prezydenta, że trzeba wymienić kompleksowo całą sieć tutejszego uzbrojenia podziemnego, ponieważ ona, jak mówiłam, była robiona w roku 1926. Potem ją tylko rozszerzano w miarę potrzeb metodami takimi a nie innymi. A jest to przecież wzgórze lessowe – less ma to do siebie, że jeśli dopuści się do niego wodę, to on zaczyna płynąc. Przez lata 80. co jakiś czas się okazywało, że jakaś tawerna się zapada, na szczęście nie pod budynkiem. Były to dość spektakularne wypadki: robiła się dziura wielkości samochodu ciężarowego – czasami z tym samochodem w środku” Prezydent, pan Paweł Bryłowski podjął decyzję o wymianie uzbrojenia. Do tego została opracowana koncepcja zagospodarowania przestrzeni publicznych i uzbrojenia, która obejmowała całe Stare Miasto i funkcjonowała jako dokument koordynujący opracowania szczegółowe dotyczące każdej ulicy i każdego odcinka. Do tej koncepcji powstał zarys strategii rewitalizacji składający się czterech głównych aspektów:\npoprawa przestrzeni publicznych i infrastruktury – ta cześć była w gestii miasta\nstymulacja funkcji kulturalnych i społecznych – miasto miało je wspierać, ale zależały od instytucji kulturalnych i społecznych – tu najlepszym przykładem jest właśnie Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN?, który był jednym z pionierów funkcjonowania tutaj\nrozwój usług i turystyki – czyli budowanie potencjału gospodarczego, który poprawi koniunkturę i umożliwi poprawę stanu technicznego całej zabudowy\npoprawa warunków mieszkaniowych – i to jest rzecz, która jeszcze nam nie do końca wyszła; zaczęła się już w 2003 r.\nSchemat przedstawia mniej więcej zależności: miasto, przedsiębiorcy, mieszkańcy. Dysponenci sieci w porozumieniu z miastem realizują przestrzenie publiczne. To ma wpływ na takich pionierów jak właśnie Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN” i instytucje kulturalne oraz na poprawę funkcjonowania usług i turystyki – państwo nie uwierzycie, ale na początku lat 90. na Starym Mieście były dwie kiepskie knajpki?Miasto pomagało opróżnić budynki w parterach jako przywracanie logiki historycznej kamienic: na poziomie parteru była działalność gospodarcza, a wyżej mieszkalna; miasto pomagało też trochę turystyce – założono ośrodek informacji turystycznej.\nW międzyczasie wytworzyło się sprzężenie zwrotne między stowarzyszeniami, instytucjami kulturalnymi i działalnością gospodarczą: przy instytucjach kulturalnych często pojawiała się jakaś knajpka, żeby poprawić ekonomikę, jednocześnie często restauracje miały ofertę artystyczną typu występy, wystawy, itp., którą traktowały jako własną promocję. To sprzężenie funkcjonuje do dzisiaj.\nZaczyna się myśleć o warunkach mieszkaniowych jako możliwości zamieszkania blisko miejsca pracy dla osób zaangażowanych w sprawy kulturalne i przedsiębiorczość.\nPrzestrzenie publiczne mamy już zrobione prawie w całości, poza podwórkami i poza tym, że zawsze da się coś jeszcze poprawić.\nMamy taką sytuacją „w pół drogi” – Stare Miasto zostało uznane za pomnik historii, co jest wejściem do przedsionka wpisania na listę dziedzictwa światowego UNESCO, o co będziemy się starać. Są obiekty wpisane na europejską listę dziedzictwa kultury. Zaczyna się „owczy pęd” w kierunku gastronomicznym, ale na szczęście z domieszką kultury. Studenci uczelni lubelskich uważają właściwie ten teren za swój, co jest dobrą konotacją i rokuje dobre nadzieje na przyszłość Starego Miasta. Nadal pozostaje nierozwiązana kwestia polityki mieszkaniowej w tym miejscu.\nNa podsumowanie powiem o udziale społeczności lokalnej w procesach rewitalizacji planistycznej itd. – po co coś takiego?:\njest to ekspertyza w ocenie\nocena potrzeb i możliwości – choć na samym początku możliwości mają prawo jawić się lokalnej społeczności jako nieoczywiste, może im być trudno widzieć szanse\nocena adekwatności działań i programu – to są ludzie, którzy bardzo realistycznie oceniają różne propozycje; można ich składać bardzo dużo, chodzi o to, by któraś zaskoczyła – to chyba najważniejszy aspekt.\nZanik reakcji negatywnych, lękowych na zmiany. W terenach kryzysowych, w takich dzielnicach jak Stare Miasto czy w dzielnicach wcześniej omówionych, mieszkają ludzie naprawdę doświadczeni przez los. Im już wszystko obiecywano, już wszystkiego (niczego) nie dotrzymano, sami sobie często plują w brodę, bo woleliby być gdzie indziej, robić coś innego. Jeżeli się wchodzi w taki teren, to reakcja lękowa mieszkańców na fachowców jest naturalna; o tym trzeba wiedzieć: będą się bać wszystkiego, czego nie znają. Doświadczyli za dużo, żeby reagować inaczej. W związku z tym cały proces partycypacji społecznej jest po to, żeby przestali się bać. Jeśli przestaną się bać, mogą pomóc rozwiązać jakiś problem, może sami go rozwiążą.\nUczestnictwo w działaniach programowych – zmiana nie musi być robiona przy użyciu funduszy publicznych; każdy z nich będzie się angażował i nawet jeśli ma nieduże środki, to one też mogą coś wygenerować. Wygenerować w sposób bardzo mądry. Ci ludzie nie mają zwyczaju marnować pieniędzy i wysiłku, więc jest to efektywne uczestnictwo. Wytwarza się magiczny efekt symetrii, o którym się pisze w różnych dokumentach programowych. Polega on właśnie na tym, że efekty końcowe są większe niż suma efektów cząstkowych.\nJeszcze jedna ważna rzecz: gwarantowanie trwałości procesu rewitalizacji. Tak jak mówiłam, rewitalizacją z prawdziwego zdarzenia zajmuję się już lat 18 – to są rzeczy, które robi się długo. Taka jest natura rzeczy; miasto przekształca się bardzo długo i dobrze, że tak jest. Teraz mamy do czynienia z tym, że jedna opcja polityczna wygrywa i zaczyna wszystko od początku, następna mówi, że to było niedobre i zaczyna na nowo. To najlepszy sposób na marnowanie społecznego, ekonomicznego kapitału. To jest „strzelanie sobie w kolanko?. Miasto powinno się rozwijać w sposób spokojny. Można np. przekładać akcenty, naturalna korekta, naturalny mechanizm samoregulujący jest potrzebny. Natomiast negowanie tego, co się robiło i negowanie wszystkich jest idiotyzmem, potem odbija się to na samych negujących – następna kadencja będzie krytykować ich. Zaangażowanie mieszkańców, którzy będą zainteresowani uciągnięciem tego rodzaju logiki zmian jest gwarancją sukcesu procesu rewitalizacji w sytuacji kiedy zmieniają nam się wciąż władze.\nPsychologia programowania rozwoju. Są trzy aspekty pozytywne i trzy aspekty negatywne. Pytanie o pożądane kierunki zmian jest zaproszeniem do autorstwa, osłabieniem strachu przed zmianami, kurtuazją wobec gospodarzy terenu – jest po prostu pukaniem do drzwi: czy można” Planowanie przy otwartej kurtynie oznacza prawdziwe konsultacje w toku nad programem, współautorstwo nad programem i koalicję, czyli warunek wstępny do współdziałania przy realizacji.\nPartnerska realizacja programu to wieloośrodkowy proces wprowadzania zmian, czyli zmiany zachodzą nie tylko dlatego, że ktoś o nich pomyślał, ale dzięki temu, że ileś podmiotów myśli w tym samym kierunku. To się nazywa zarządzanie przez cele. Jak ustali się cele, uwspólni się je, wtedy wiele środków idzie w jednym kierunku i działania są znacznie skuteczniejsze.\nNegatywne aspekty psychologiczne: zbiorowy sukces działań społecznych – niektórzy tego nie trawią, oznacza to dla niektórych osłabienie woli politycznej do zawierania jakichkolwiek form partnerstwa, wolą albo sami, albo nic. Niecierpliwość, czyli niechęć do działań programowanych, preferencje do działań doraźnych – to dobrze wygląda w mediach, to się świetnie sprzedaje; ktoś mówi: ja to zrobię i robi – po czym wychodzi mu albo nie.\nKult nowości – to jedna z przykrych spraw. Niektórzy uważają, że nie warto zajmować się starymi dzielnicami, może lepiej je wyburzyć i zbudować od nowa.\nZ tych trzech aspektów też trzeba sobie zdać sprawę, żeby wiedzieć z czym mamy do czynienia i dlaczego mamy kłopoty.\nDlaczego trzeba robić partycypację społeczną” Niektórzy uważają, że wynika z demokracji, z poprawności politycznej, jej brak wywołuje negatywne reakcje – i tak też jest. Ale naprawdę chodzi o to, że człowiek ma naturalną potrzebę kształtowania swojego otoczenia. Ci ludzie dzięki temu może oswoją się z tą przestrzenią i oswoją ją dla siebie.


Cykl Teatr węży to twór, którego akcja dzieje się w mrocznych krainach, gdzie władzę dzierżą srebrni magowie, natomiast ci mroczni, a zatem i główny bohater pozostają w ukryciu, wiecznie niespokojni w obawie przed odkryciem. W mocy wichru swoją objętością zaskakuje w porównaniu do części poprzednich i (jak już teraz, po premierze wiadomo) części czwartej. Z chęcią sięgnęłam po tom kolejny przygód żmija z amnezją.\nCiężko mi szczegółowo przytaczać fabułę, bo jest ona kontynuacją historii z Pośród cieni - zawiera liczne nawiązania i musiałabym pewne rzeczy niepotrzebnie ujawnić, ale nie zaszkodzi, jeśli przyznam, że wątki bohaterów, które pojawiły się w tomie drugim rozwijają się. Mamy proces szkolenia nowej czarnej maginii, Brune zmaga się ze swoim uzależnieniem i próbuje dowiedzieć się więcej na temat swojej przeszłości, owianej tajemnicą od tomu pierwszego, a Marshię czeka pojedynek w sferach z demonem.\nNiewątpliwie część trzecia cyklu jest lepsza od drugiej, co przyjęłam z ulgą, że nie trafiłam na kolejną wielotomówkę, która zachwycała tylko na starcie. Żywię do książek pani Hałas sporą sympatię i wielce się cieszę, że autorka nie zawodzi prowadząc czytelników w dalsze części. W tej już na samym początku robi się dramatycznie, a pozorny spokój zostaje zakłócony przez intrygi, spiski i zobowiązania, w jakie plączą się bohaterowie. Teatr węży ma fajny, niepokojący klimat, a świat stworzony przez autorkę żyje.\nCo do ścieżek bohaterów i ich rozwoju mogę zdecydowanie oświadczyć, że Brune to jeden z moich ulubionych męskich bohaterów, z jakimi miałam styczność. Widać w jego kreacji pewną różnorodność i konflikt - bo jest on członkiem mrocznego półświatka, ma swoje przywary, a równocześnie stara się (z różnym skutkiem) zadbać o tych nielicznych najbliższych, których posiada. Na scenie obok żmija najczęściej pojawia się Marshia i jej sylwetka również przyciąga uwagę. Niestety od trzech tomów nie mam wyrobionego o niej zdania - kilka jej decyzji w tym tomie niekoniecznie wzbudziło moją aprobatę, ale też specjalnie się tym nie przejęłam. Anavri i Loraine natomiast raczej przypadły mi do gusty swoimi kreacjami, a tym drugim przypadku nawet marzyłam o tym, by więcej o Loraine się dowiedzieć. Jest ona zepchnięta trochę na drugi plan, choć w kilku kulminacyjnych momentach odgrywa znaczącą rolę. Anavri rozwija się w ciekawy sposób i mam wrażenie, że kryzys, który przeżywała w związku ze swoimi umiejętnościami mógł zostać nieco bardziej rozwinięty, ale bohaterka ta i tak pokazuje się z różnych ciekawych stron na przestrzeni tych sześciuset stron.\nStyl pisania autorki nie ulega specjalnym zmianom. Jest lekko, ale na tyle interesująco, że łatwo w lekturę się wciągnąć. Uwielbiałam te chwile w czasie czytania, kiedy stwierdzałam, że dobra, to jeszcze tylko jeden podrozdział i odkładam, a kończyło się dwadzieścia stron dalej. Jedyny zarzut o jakim muszę wspomnieć, choć z ciężkim sercem, to fakt, że niektórym kwestiom autorka mogłaby poświęcić trochę więcej miejsca - wspominałam o tym na końcu poprzedniego akapitu. W książce pojawia się więcej sytuacji, które w teorii powinny wpłynąć na bohaterów do tego stopnia, że warto byłoby poświęcić im trochę więcej niż pół strony. Szczególnie kulminacja wydarzeń tego tomu by na tym zyskała, bo każdy z bohaterów zostaje postawiony w zupełnie nowej sytuacji.\nW mocy wichru trzyma poziom poprzednich tomów, a chwilami go nawet przewyższa. Agnieszce Hałas udało się stworzyć intrygujący świat rządzący się okrutnymi prawami, w którym czyha wiele niebezpieczeństw. Bardzo cieszy mnie fakt, że trafiłam na te powieści, choć wydarzyło się to zupełnym przypadkiem. Z entuzjazmem sięgnę po kolejne części, a później być może zainteresuję się innymi pozycjami spod pióra Hałas.\n|tyt. oryg. W mocy wichru, Agnieszka Hałas, wyd. Rebis, 607 str., 2013, 2017 (II wydanie), cykl Teatr Węży - tom III|\n7 i pół/10 Agnieszka Hałas dark fantasy fantastyka polska fantasy literatura polska Teatr węży


Strony związane z hasłem: bezpieczeństwo informacji - strona 1 - Katalog Stron - Przegląd Internetu\nMamy już ponad 584 dodanych stron. Kategorii w naszej bazie: 17, podkategorii: 113. Na sprawdzenie i dodanie do bazy oczekuje 1 stron www. Obecnie nasz serwis przegląda 3 userów.\nStrony związane z hasłem 'bezpieczeństwo informacji':\nKorfanty. edu. pl to doskonałe kooperacja społecznego gimnazjum oraz renomowanego liceum w...


Kojący balsam w czasach niepokoju. Słuchaliśmy debiutanckiej płyty Duncana Laurence'a, zwycięzcy Eurowizji | Viva.pl\nFot. Paul Bellaart\nKojący balsam w czasach niepokoju. Słuchaliśmy debiutanckiej płyty Duncana Laurence'a, zwycięzcy Eurowizji\nTo niezwykle dojrzały album\nKonrad Szczęsny • 13 listopada 2020 14:44\nW wielkim stylu wygrał finał Eurowizji 2019, śpiewając emocjonalną balladę „Arcade”. Holender Duncan Laurence długo kazał czekać fanom na debiutancki krążek. W końcu jednak ujrzał on światło dziennie! „Small Town Boy” to album idealny na jesień: klimatyczny, kojący i sprawiający, że długie jesienne wieczory miną w mgnieniu oka...\nRecenzja Small Town Boy Duncana Laurence'a\n12 różnorodnych utworów na światowym poziomie. Wśród nich te doskonale znane słuchaczom, jak eurowizyjne „Arcade”, które zapewniło Holandii zwycięstwo w 64. edycji widowiska w 2019 roku, „Love don't hate it” czy „Someone else”, jak i całkowicie nowe, ale równie obiecujące: „Between Good And Goodbye”, „Umbrella” i najnowszy singiel „Last Night”.\n„Small Town Boy” to album przemyślany, spójny i niezwykle dojrzały. Duncan Laurence udowadnia, że ma artystycznie do zaoferowania wiele, przyciąga uwagę jedynym w swoim rodzaju wokalem i hipnotyzuje słuchacza. Sprawia, że z jednej strony chcemy cofnąć się w czasie do minionych chwil, choćby tych sprzed pandemii, z drugiej chłoniemy każdy dźwięk i każde słowo, które wybrzmiewa na krążku, by myśleć o tym, co nadejdzie.\nNa tej płycie próżno szukać kompozycji sztampowych, do bólu popowych, oczywistych i wyświechtanych. Co nie oznacza, że jest nudny i przewidywalny. Wręcz przeciwnie! Holender udowadnia, że nie bez kozery został zwycięzcą największego telewizyjnego widowiska na świecie i świetnie odnajduje się w wielu różnych stylistykach – tych mniej oraz bardziej zobowiązujących. Wie doskonale, jakie są jego atuty i sprytnie to wykorzystuje.\nDługi okres oczekiwania zdecydowanie opłacił się fanom Holendra. Każdą nutą, składającą się na „Small Town Boy”, można rozkoszować się w nieskończoność. Album jest dopracowany do perfekcji i niezwykle precyzyjnie skonstruowany. Stanowi swoistą podróż w czasie, czasem przywodzi na myśl lata 60. i 70. XX wieku, by za chwilę zachwycić nowoczesnym, nieoczywistym brzmieniem. Stanowi świetne połączenie melancholii i hołdu złożonego niedoskonałej miłości z obietnicą pięknych chwil w przyszłości.\nCałość sprawia, że do tego krążka chce się wracać cały czas. Jest kojącym balsamem w czasie egzystencjalnych rozterek oraz dodającą otuchy opowieścią o sztuce, świecie i ludzkości. I jeśli „wszystko, co dobre, szybko się kończy” to przy tej płycie chce się zakrzyknąć: „niech brzmi raz za razem i nie kończy się nigdy”.\nI nawet jeśli nie jest wielce nowatorska, to jak na debiut fonograficzny stanowi z pewnością obiecującą zapowiedź tego, co jeszcze może zaserwować słuchaczom zwycięzca Eurowizji 2019. I przywodzi na myśl takich twórców, jak Damien Rice, Eric Clapton czy Olafur Arnalds, którzy potrafią stworzyć jedyny w swoim rodzaju niepowtarzalny klimat, wzruszać i zachwycać, doprowadzać do łez: zarówno tych związanych ze smutkiem, jak i z dziką euforią. Ale przede wszystkim ponadczasowych, uniwersalnych i niezwykle dojrzałych artystycznie.\nDuncan Laurence bierze ślub! Zwycięzca Eurowizji zaręczył się ze swoim partnerem\nDebiutancki album Duncana Laurence'a: Small Town Boy\nDuncan Laurence opisuje najnowszy singiel „Last Night” jako osobisty hołd dla niedoskonałych związków. Artysta uważa, że wrażliwość oraz drobne skazy są piękniejsze niż zimna perfekcja. Podobne podejście towarzyszyło mu przy tworzeniu całego albumu. Krążek ujrzał światło dzienne 13 listopada, w piątek. Jak widać, zwycięzcy Eurowizji 2019 nie straszne są przesądy.\nDuncan Laurence poświęcił każdą możliwą chwilę na tworzenie wyczekiwanego debiutu. Oznacza to m.in., że w dużej mierze odpowiada za produkcję materiału: komponował i produkował piosenki ze „Small Town Boy” w różnych miastach na całym świecie, m.in. w Los Angeles.\n„W całym procesie tworzenia albumu doświadczyłem niesamowitej wolności w muzyce. Pisałem, produkowałem i aranżowałem własne kawałki. Każda piosenka otwiera okno do mojego świata i opowiada część mojej historii. Tworzenie „Small Town Boy” pozwoliło mi dojrzeć, dowiedzieć się więcej o sobie i jakim chcę być muzykiem. To marzycielski, surowy materiał, wesołe zaproszenie do mojego świata – naprawdę wszystko, co wymarzyłem sobie na płytowy debiut!”, podkreśla.\nA już 17 listopada Duncan Laurence zagra koncert w najbardziej prestiżowym obiekcie koncertowym w Holandii: Ziggo Dome w Amsterdamie. Zorganizowany zostanie on oczywiście w reżimie sanitarnym, z publicznością rozmieszczoną przy okrągłych stolikach wokół sceny umiejscowionej w centrum areny.\n„Jako dzieciak mogłem tylko marzyć o graniu w takim obiekcie jak Ziggo Dome. Teraz marzenie się spełnia”, podkreśla wokalista, który już nie może doczekać się tego wyjątkowego spotkania z publicznością.\nA już niebawem, o czym póki co mówi się nieoficjalnie, zwycięzca Eurowizji 2019 uświetni jako gość specjalny Eurowizję Junior 2020, która odbędzie się w Warszawie w Studio 5 w siedzibie Telewizji Polskiej. Jego występ zostanie prawdopodobnie wcześniej nagrany i wyemitowany premierowo właśnie w trakcie wydarzenia.\nOto tracklista albumu „Small Town Boy” oraz okładka krążka:\nZespół Tulia dosłownie otarł się o finał Eurowizji!


ZUS ostrzega w sprawie L4: Część zwolnień typujemy losowo. Każdy może być poddany kontroli - WP Finanse\nW ubiegłym roku wydano prawie 40 tys. decyzji wstrzymujących dalszą wypłatę zasiłków chorobowych na łączną kwotę przeszło 37,4 mln zł. Natomiast 12 miesięcy wcześniej takich rozstrzygnięć było o ponad 7 tys. mniej, w sumie na 31,2 mln zł. Zdaniem ekspertów, kontroli będzie coraz więcej, bo widoczny jest m.in. problem nadużywania L4.\nCzytaj też: Zwolnienia lekarskie pod lupą ZUS. 600 tys. kontroli\nObejrzyj także: Emerytura wyższa o 15 proc. Prezes ZUS: wystarczy popracować rok dłużej


Puchar UEFA - Na luzie :-) - dobreprogramy - forum\nMancunian (Mancunian) 2005-04-15 11:12:49 UTC #1\nJest już temat o Lidze Mistrzów, więc o Pucharze UEFA również by się przydał :). Zapraszam do dyskusji :).\nsystem (system) 2005-04-15 12:04:00 UTC #2\nAle sie naOTowało...\nod takich dyskusji grzechoo i detektyw macie PW :evil:\nChyba nie będzie o czym dyskutować.\nPuchar UEFA moim zdaniem przestał być ciekawy, w momencie kiedy odpadły z niego polskie drużyny\nDUCH (Duch) 2005-04-15 12:07:29 UTC #3\nraczej przestał być ciekawy bo TVP nie wykupiła transmisji\nz resztą gra tam jeszcze Parma (Serie A) więc ja chętnie kibicuję...\nchociaż mój faworyt odpadł (kolejny)... Sroki nie dały rady Sportingowi, a wręcz się zbłaźniły...\ncóż teraz pozostaje Parma :lol:\nfiesta (fiesta) 2005-04-15 12:10:59 UTC #4\nMancunian (Mancunian) 2005-04-15 12:12:36 UTC #5\nSporting po raz kolejny zagrał kapitalnie i wyeliminował nie byle jaką drużynę, bo Newcastle. Trochę szkoda mi Shearera, mógł dołożyć Puchar UEFA do swojej kolekcji trofeów. Coraz bardziej zaczynam lubić Sporting. Piękna, szybka, techniczna gra przyniosła skutki. Oj, będzie bardzo ciekawie w półfinałach...\nDUCH (Duch) 2005-04-15 12:14:51 UTC #6\nCoraz bardziej zaczynam lubić Sporting. Piękna, szybka, techniczna gra przyniosła skutki.\ni kto by pomyślał *\nTrochę szkoda mi Shearera, mógł dołożyć Puchar UEFA do swojej kolekcji trofeów.\na mnie bardzo szkoda... to jeden z czołówki moich ulubionych piłkarzy... nigdy nie zapomnę jak szalał na Euro '96 :twisted:\nrobił tam co chciał... mam gdzieś jeszcze plakat z nim z tamtej imprezy\n* zonk usunięty dzięki Torresowi\nbartas (Bartas Hols) 2005-04-15 15:32:30 UTC #7\nja sadze ze wygra CSKA.\nasterisk (Asterisk) 2005-04-15 21:34:15 UTC #8\nZapytaj na PW, jak Cię to interesuje\nM_U_R_A_R_Z (Bwatras) 2005-04-16 14:58:40 UTC #9\nmi tez się wydaje że wygra CSKA\nlazikar (lazikar) 2005-04-16 17:06:51 UTC #10\ndetektyw 997 kogo interesuje o co się założyłeś.\ndetektyw (Qbek50) 2005-04-16 17:08:31 UTC #11\nstawiam na CSKA\nDUCH (Duch) 2005-04-16 17:11:25 UTC #12\npostawiłem w STS-ie na Parmę i Sporting :lol: (może chociaż w UEFA uda się coś zarobić)\nz drugiej strony CSKA u siebie jest praktycznie nieomylne :? ciężko będzie ich wysadzić za burtę... liczę jednak na Gilardino i kolegów\nPS. detektyw 997 jesteś moim idolem... jak cię drzwiami wyrzucą to włazisz oknem :lol: byleby mieć posta więcej\nbartas (Bartas Hols) 2005-04-16 17:15:24 UTC #13\njak na mnie to parma nie ma wiekszych szans z cska. oni sie tak od dawna slizgajai dosc szczesliwie znalezli sie az w polfianle uefa bo patrzac na to co graja w lidzeac do nieba ze szczescia. ostatnie 2 rundy ze sttutgartem (2 razy po 0-0-dogrywka i austria 1-1 i 0-0 co to sa wyniki??) slizgaja sie i maja fuksa.\nDUCH (Duch) 2005-04-16 18:21:37 UTC #14\njak na mnie to parma nie ma wiekszych szans z cska. oni sie tak od dawna slizgajai dosc szczesliwie znalezli sie az w polfianle\nhehe no tak, ale warto pamiętać, że w sporcie szczęście to równie ważny czynnik co umiejętności, zaplecze etc. ;]\nSerek (Chees) 2005-04-17 16:27:08 UTC #15\nSporting bedzie gospodarzem jak dojdzie do finalu i dlatego stawiam na nich\nMancunian (Mancunian) 2005-04-23 10:10:52 UTC #16\nPodobnie jak Serek stawiam na Sporting. Ta drużyna ma prawdziwy charakter, o czym przekonało się całkiem niedawno Newcastle. Sporting gra bardzo ładny, ciekawy, a przede wszystkim poukładany futbol. Liczę na nich :twisted:.\nSPEED1990 (Romek1990) 2005-04-27 05:37:31 UTC #17\nNo oni maja spore szanse\nDUCH (Duch) 2005-04-29 06:37:26 UTC #18\nSporting zdecydowanym faworytem do zdobycia Pucharu UEFA - Jose Peseiro* mnie zadziwia... wyciska z tej ekipy wszystko co się da :lol:\nParma vs CSKA - no mniej lubiane pupile Romana się nie popisały, czyżby za wysko zawieszona poprzeczka słabiutkiej :shock: Parmy... w Serie A grozi im spadek, a w UEFA radzą sobie tak dobrze :roll: i bardzo dobrze :lol: FORZA SERIE A 8)\nAZ Alkmaar oczywiście ma szansę, ale po tak dobrym widowisku jak wczoraj 75% szans przyznaję Sportingowi\nm115 (m@teo) 2005-04-29 08:16:02 UTC #19\nCSKA wygra PUHAR UEFA\nMancunian (Mancunian) 2005-04-29 14:17:18 UTC #20\nSporting zdecydowanym faworytem do zdobycia Pucharu UEFA - Trapattoni mnie zadziwia... wyciska z tej ekipy wszystko co się da :lol:\nLol, trenerem Sportingu jest Jose Peseiro :D.


Divinity: Original Sin 2 to imponujący sequel • Eurogamer.pl\nPodczas targów Gamescom mieliśmy okazję obejrzeć fragmenty Divinity: Original Sin 2, a także zagrać w nowy tytuł belgijskiego studia Larian. Produkcja znacznie rozbudowuje to, co widzieliśmy w poprzedniej części. Do premiery pozostało jeszcze ponad pół roku, ale gra już teraz prezentuje się imponująco.\nNowe Divinity pozwoli stworzyć dowolnego bohatera, otrzymamy sporo możliwości spersonalizowania naszej postaci. Możemy być nie tylko człowiekiem - twórcy przygotowali chociażby elfy, które zjadając ciała zmarłych mogą się komunikować z duchami. Są też humanoidalne jaszczurki znające sekrety pieśni kontrolujących niewolników.\nNa początku określamy też klasę, wybieramy początkowe umiejętności oraz słowa klucze opisujące w pewnym stopniu nasz charakter. Grę zaczynamy z dwoma takimi atrybutami, jednak niektóre decyzje podczas zabawy mogą zostać nagrodzone kolejnymi. Każde słowo klucz nie tylko odblokowuje nowe opcje dialogowe, ale także zmienia sposób postrzegania nas przez innych.\nWisienką na torcie procesu tworzenia postaci jest możliwość dobrania motywu muzycznego dla bohatera. Wybrany instrument będzie przygrywał w ważnych momentach, lub gdy uda nam się zrobić coś godnego uwagi. Ten drobny dodatek ma wzmocnić w graczu poczucie, że pcha fabułę do przodu i odnosi sukcesy. Choć widzieliśmy go w akcji zaledwie dwa razy, wydaje się sprawdzać całkiem nieźle.\nDeweloperzy szykują szereg gotowych postaci, posiadających własne tło fabularne i indywidualne wątki, które będziemy rozwijać przez całą grę. Co ciekawe, bohaterów, których nie wybierzemy, spotkamy podczas zabawy i będziemy mogli włączyć ich do drużyny jako towarzyszy, choć już bez dodatkowej historii. Niestety, nie dane nam było zobaczyć napisanej przez Chrisa Avellone'a postaci nieumarłego.\nNiektórzy z przygotowanych przez Larian bohaterów od początku będą do siebie wrogo nastawieni, a ich konflikty będą tylko eskalować z biegiem czasu. Swen Vincke, prezes studia, opowiadał podczas pokazu, że zestawiając ze sobą różne postaci, możemy spodziewać się, że prędzej czy później skoczą sobie do gardeł. Niestety, nie chciał zdradzić, czy możemy się spodziewać bitew między skłóconymi kompanami, tak jak miało to miejsce choćby w pierwszym Baldur's Gate.\nW Divinity: Original Sin 2 zagramy maksymalnie w cztery osoby. Podobnie jak w poprzedniej części będziemy mogli ze sobą współpracować, czasem zdarzy się jednak, że cele indywidualnych bohaterów (szczególnie tych z gotową historią) nie będą pokrywać się z zamiarami drużyny - nie będziemy tu od początku ściśle powiązani fabułą.\nKonflikty i szukanie sposobów na ich rozwiązanie to kluczowy element rozgrywki. Twórcy chwalą się, że każda sytuacja ma co najmniej parę rozwiązań, a opuszczenie więziennej wyspy, na której toczy się pierwszy akt gry, możliwe będzie na jedenaście sposobów - w tym poprzez porzucenie drużyny i samodzielną ewakuację, co może porządnie namieszać w trybie kooperacji.\nZmianom w porównaniu z pierwszą częścią uległ system wykorzystania otoczenia. Element łączenia ze sobą żywiołów, by tworzyć potężniejsze efekty podczas walki, został rozbudowany. Rzucając odpowiednie zaklęcia na kałużę krwi możemy ją zmienić w leczącą sadzawkę lub basen plugawej trucizny.\nNa znaczeniu zyskuje także położenie bohatera - stojąc na wzniesieniu albo kładce, mamy większy zasięg strzału czy rzutu magicznym granatem. Mapy stały się nieco bardziej trójwymiarowe ze względu na nowy tryb rozgrywki, czyli potyczki graczy na arenach.\nNa arenach PvP mogą zmierzyć się dwie dwuosobowe drużyny\nPole bitwy, które mogliśmy oglądać, wypełnione było beczkami z truciznami i materiałami wybuchowymi, czekającymi tylko, by zalać część lokacji niebezpiecznymi substancjami. Choć nie mogliśmy spędzić zbyt dużo czasu w tym wariancie gry, wygląda on na ciekawy sposób na oderwanie się od przekopywania Rivellon w poszukiwaniu sekretów i zaginionych skarbów.\nVincke zapewnia, że w każdej lokacji znajdziemy sekrety. Mogą to być cenne przedmioty, spotkania z ciekawymi przeciwnikami, albo elementy, które pozwolą ukończyć dany etap fabularny w inny sposób. Liczyć się będą nawet drobiazgi - jedna z nagród za dotarcie do finału pierwszego aktu powiązana jest z losem pewnej przybłędy spotkanej na wyspie.\nDivinity: Original Sin 2 to to przede wszystkim więcej swobody. „Dwójka” pozwoli na większą interakcję ze światem, rozbuduje kooperację, pozwoli pojedynkować się ze znajomymi. Wygląda na to, że Larian tworzy jednego z najsilniejszych kandydatów do tytułu najlepszego RPG przyszłego roku.


CONFRONTER > PORADY > KREDYTY, POŻYCZKI > RANKING DARMOWYCH POŻYCZEK\nMiejsce 1: Szybka Gotówka\nCzas spłaty do 65 dni\npożyczka powyżej 6000 zł dostępna tylko dla stałych klientów,\npożyczki nie otrzyma osoba widniejąca w rejestrze dłużników.\nMiejsce 2: TaniKredyt\nukończone minimum 20 lat.\npożyczka powyżej 3100 zł tylko dla stałych klientów,\npożyczki nie otrzymają osoby widniejące w rejestrze dłużników.\nMiejsce 3: ExtraPortfel.pl\nukończone minimum 21 lat.\nPożyczka powyżej 3000 zł dostępna tylko dla stałych klientów.\nMiejsce 4: Lendon.pl\nMiejsce 5: Kuki.pl\nKwoty kolejnych pożyczek do 12 000 zł\nMiejsce 6: Vivus\nukończone minimum 19 lat.\nMiejsce 7: NetCredit\nukończone minimum 20 lat,\nMiejsce 8: Smart Pożyczka\nMiejsce 9: Halopożyczka\nukończone minimum 18 lat.\npożyczka powyżej 2000 zł dostępna tylko dla stałych klientów,\nMiejsce 10: Alfa Kredyt\nPożyczka powyżej 2000 zł dostępna tylko dla stałych klientów.


Projektanci - Centrum Architektury i Wzornictwa w Łodzi\nDzisiaj design stał się synonimem wysokiego standardu życia budowanego marketingowymi zabiegami zawłaszczającymi sztukę do handlowego rydwanu. Stał się zatem design domeną artystów o różnych preferencjach, wypełniających przestrzeń na pograniczu sztuki i biznesu. A zatem stanął design przed lustrem rzeczywistości pytając czym jest naprawdę. Hybrydą wyrosłą z pogranicza sztuki i techniki, sztuką czy techniką, synonimem popytu, podaży i zysku, mirażem z reklamowanej bajki, czy może odrębną dziedziną twórczości zawartą w relacjach pomiędzy produkcją, ekonomią a kulturą. Prezentując dokonania projektantów różnych pokoleń z pogranicza różnych postaw twórczych obserwować będziemy zachodzące zmiany w pojmowaniu design’u, a zaczynając od „pokolenia młodych” przedstawiać będziemy ich dokonania oraz dokonania starszych pokoleń w kontekście postaw wyniesionych ze studiów oraz pracy zawodowej.\nJulia Łojek ukończyła Wydział Architektury Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi otrzymując dyplom inżyniera architekta oraz dyplom magistra sztuki w dziedzinie architektury wnętrz. Jej sumienność, ambicja i kreatywność pozwoliły na rozwój w szerokim polu zainteresowań oraz świadomego wyboru specjalizacji w projektowaniu mebli. Systemowe ujęcie projektowania w zestawach mebli charakteryzujące się kombinatorycznym ujęciem zmian ich postaci, to meble do niewielkich przestrzeni adekwatnych do potrzeb na dzisiaj dla ludzi oczekujących na realizację hasła „Mieszkanie +”. Jej osiągnięcia meblarskie i podjęcie współpracy z przemysłem to zasługa wykładowcy, projektantki wzornictwa mgr Alicji Jarocińskiej\nProwadzący: prof. J. Derkowski\nProwadząca wykł. Alicja Jarocińska\nTyposzereg mebli do przedpokoju.\nProjekt stacji stomatologicznej.\nProjekt pływającej wioski.\nProjekt pawilonu pneumatycznego.\nProwadzący mgr inż. arch. A. Owczarek\nAbsolwentka Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi, Wydziału Wzornictwa, Katedry Komunikacji Wizualnej. "Projekt rodziny opakowań. Prowadzący dr Agnieszka Andruszkiewicz\nStudiował w Design Academy w Aindhoven oraz Colege of Art w Londynie. Po studiach otworzył własne studio w Londynie, gdzie uzyskał tworzywo, w którym zatopione są kwiaty, opracowanie tej techniki trwało dwa lata. Laureat wielu konkursów, a ostatnio Mazda Awards 2017\nfoto ze strony http://www.marcinrusak.com\nStudiowała w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi na Wydziale Wzornictwa i Wydziale Filmu i Fotografii. Znakomite łączenie wiedzy z obszaru fotografii i projektowania graficznego pozwoliły na ukształtowanie się osobowości twórczej wyrażającej się w każdej z tych dziedzin i na ich pograniczu.\nUkończyła Wydział Architektury Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi z wyróżnieniem na kierunku studiów Architektura/Studia Inżynierskie/ na kierunku studiów Architektura Wnętrz/ Studia licencjackie i magisterskie. Martyna to jedna z absolwentek studiów równoległych prowadzonych przez Wyższą Szkołę Sztuki i Projektowania w Łodzi.\nProjekt ośrodka jeździeckiego\nProwadzący: mgr inż. arch. Andrzej Owczarek\nProjekt wnętrza stajni\nProjekt domów nadmorskich\nProjekt budynku mieszkalnego o konstrukcji kontenerowej\nProjekt stacji polarnej\nProjekt wnętrza biurowego\nProjekt rewitalizacji wnętrz loftów\nProjekt wnętrz budynku z kontenerów\nProjekt wnętrz domów nadmorskich\nKamil Hala obronił dyplom magisterski podczas „Gali Finałowej Miss Opolszczyzny 2017” organizowanej w ramach konkursu Miss Polski. Dyplom oceniała komisja Wydziału Wzornictwa Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi, która znajdowała się wśród publiczności. Kamil przedstawił kolekcje dyplomową pt. „Art. Complete”, którą zaprezentowały finalistki konkursu Miss Opolszczyzny. Kamil Hala był również fundatorem nagrody konkursu w postaci uszycia indywidualnego projektu sukni wieczorowej dla miss Opolszczyzny 2017.\nPanie Kamilu, gratulacje z okazji pokazu oraz otrzymania tytułu magistra.\nUkończyła studia magisterskie z wyróżnieniem w WSSiP w Łodzi na Wydziale Wzornictwa w Katedrze Projektowania Ubioru, pod opieką wykł. Małgorzaty Gawrysiak-Bańkowskiej.\nPrzedstawiamy kilka zdjęć z jej pokazu "Face of the deep".\nPolski projektant autobusu Solaris Interurbino\nSolaris Bus & Coach to jedna z nielicznych polskich firm branży motoryzacyjnej odnosząca sukcesy poza granicami Polski. Do końca 2008 roku dla firmy projekty wykonywało Berlińskie Studio Projektowe, które odpowiadało za jego pierwsze autobusy rozpoczynające powstanie typoszeregów autobusów Solaris Urbino. Otwartość firmy na innowacyjność i konkurencję rynkową pozwoliło zatrudnić młodego projektanta Zbigniewa Dubiela, któremu powierzono projekt autobusu międzymiastowego. Zbigniew Dubiel jest absolwentem kierunku wzornictwo przemysłowe na Academy of Art. w San Francisco. Celem projektu było nadanie autobusowi znaczącego wyglądu wraz z wykorzystaniem elementów tylnej ściany i części przedniej maski oraz wnętrza pojazdu co stanowi znaczne utrudnienie dla projektanta. Producenci na ogół podejmują pracę nad całym typoszeregiem czy systemem pojazdów co upraszcza wykorzystanie całej linii produkcyjnej, by potem wprowadzać nowe elementy czy detale (tzw. restyling), ważące przy ocenie ofert w przetargach. Ten typ projektowania to konieczność znajomości całego typoszeregu produkowanych pojazdów by móc zaprojektować jego kolejną wersję. Młody projektant Zbigniew Dubiel sprostał zadaniu.\nTekst na podstawie publikacji Pawła Grobelnego w piśmie 2+3D Nr 36/2010\nStudentka z Ukrainy ukończyła pod opieką prof. Joanny Wiszniewskiej-Domańskiej w 2016 roku studia magisterskie na Wydziale Wzornictwa w Katedrze Komunikacji Wizualnej Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi.\nOsiągnięcia w roku 2016 studentów i absolwentów Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi\nTomasz Miłosz - Prace konkursowe na konkursy: Mazda Design 2015, Roland Digital Piano Design\nWeronika Messyasz - Polski Pawilon na Targi Expo - 2017 w Astanie (Kazachstan)\nAleksandra Jędryka - Stypendystka Instytutu Mody w Pekinie i stypendystka MNiSW. - Radom Fashion Show\nIga Dymel - Laureatka I-go miejsca w Young Faschion Awards\nKamil Hala - Absolwent Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi na kierunku wzornictwo, specjalność projektowanie ubioru\nMarta Nieborak - Absolwentka Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi, I miejsce w konkursie Art of Packaging\nMagdalena Witkowicz - Lauretka Pro Carton Young Design Award on ECMA w Sorrento, Packaging Innovations 2015\nAgnieszka Urbańska - Laureatka nagrody DOBRY DESIGN 2014. Wielokrotna laureatka konkursów meblowych\nPani Iga urodziła się w 1992 roku w Szczecinie. Pracę licencjacką, za którą otrzymała nagrodę Rektora WSSiP, obroniła prezentując kolekcję ubiorów dla kobiet „50 plus” - Plénitude. W strojach pokazały się takie gwiazdy polskiej sceny i telewizji jak Helena Norowicz, Anna Korcz, Mariola Bojarska - Ferenc, Małgorzata Pieczyńska czy Bernadetta Machała. Ubiory zostały przyjęte z ogromną aprobatą. We wrześniu pozwoliły projektantce zdobyć I miejsce w ramach konkursu Young Fashion Award (Warsaw Fashion Week 2016). Nagrodę wręczała osobiście Anna Fendi. Wśród doświadczeń nie zabrakło także pokazów w Krakowie, w Goszczu (Świątynia Artystów) i w Łodzi.\nPani Iga wystąpiła w magazynie telewizyjnym "Pytanie na śniadanie", gdzie bliżej przedstawiła odbiorcom kolekcję Plénitude i swoją osobę (czerwiec 2016). Zdobywa coraz większe doświadczenie współtworząc ubiory dla polskiej spółki o międzynarodowym zasięgu. W jej projektach można odnaleźć subtelne inspiracje (między innymi) takimi artystami jak Christian Dior i Cristóbal Balenciaga. Obecnie pracuje nad następną kolekcją i przygotowuje się do obrony tytułu magistra sztuki.\nPokaz kolekcji Igi Dymel "PLENITUDE - Kobieta 50+"\nUkończyła studia na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi z tytułem inżynier architekt oraz magister architekt wnętrz. W 1996 r. ukończyła Liceum Sztuk Plastycznych w Radomiu oraz kursy projektowania wnętrz w Art&Dekor w Warszawie. Przed studiami pracowała w pracowni konserwacji zabytków. Zafascynowana architekturą podjęła studia na kierunku architektury wnętrz, by równolegle kontynuować studia inżynierskie na kierunku architektura i urbanistyka, które ukończyła w 2015 roku.\nFragment projektu Bramy Miasta dla Łodzi, prowadzący wykł. mgr inż. arch. A. Owczarek\nFragment projektu rewitalizacji placu miejskiego - Plac Jagieloński w Radomiu, prowadzący wykł. mgr inż. arch. A. Owczarek\nDyplom Agnieszki Bielawskiej-Januszkiewicz, promotor prof. Jerzy Derkowski\n„Flash Cube” - Kolekcja Aleksandry Jendryki, studentki WSSiP, zdobyła pierwsze miejsce na Radom Fashion Show!\nTkaniny w kolekcji zostały wykonane własnoręcznie (malowanie, przeszywanie, przestrzenna faktura).\nUkończył Wydział Wzornictwa w Katedrze Komunikacji Wizualnej oraz Wydział Filmu i Fotografii w Katedrze Fotografii Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi.\nDyplom z Komunikacji Wizualnej. Promotor dr Jarosław Golanek\nProjekty wybrane z Projektowania Komunikacji Wizualnej\nDyplom z Fotografii (wybrane fotogramy). Promotor prof. Mirosław Araszewski\nWybrane zdjęcia z Fotografii\nPokaz mody młodzieżowej kolekcji ubrań – „Ekspresja podświadomości”.\nKamil Hala kamilhala.com\nProjektant stylista, absolwent Policealnej Szkoły Projektowania Ubioru we Wrocławiu, student Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi na kierunku WZORNICTWO, specjalizacja PROJEKTOWANIE UBIORU. Pasjonat krawiectwa artystycznego, niepoprawny perfekcjonista dążący małymi krokami do celu. Otwarty na ludzi i ich potrzeby. Zawsze gotowy do współpracy!\nModel - SPOT Managment (models)\nFoto - Hair Trendy\nFoto - Basia Ltznr, FormatB\nGlasses - Glasses Project\nHair - Atelier Marta Robak\nHair - Joanna Ciecierska-Bajor\nHair Cosmetics - Kaaral Polska\nMake-up Agata Szulc,Iga Kostuj, Monika Wojniłowicz, Patrycja Biernat, Agnieszka Waś\nIdentyfikacja wizualna dla firmy Przewozy Regionalne. Projekt dyplomowy mgr Alicji Wydmańskiej - absolwentki Wydziału Wzornictwa, Katedry Komunikacji Wizualnej w Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Promotor prof. K. Tyczkowski. Za projekt identyfikacji wizualnej Przewozów Regionalnych z 22 dyplomów ASP oraz WSSiP wybrano do pokazów jej projekt. Wyróżnienie J.M.Rektora za identyfikację wizualną firmy Akapit, a znak Ariadna brał udział w Drugiej Ogólnopolskiej Wystawie Znaków Graficznych.\nAbsolwentka Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Projektant Wnętrz oraz Architekt Krajobrazu. Laureatka nagrody DOBRY DESIGN 2014 – za kolekcję mebli Alcamo oraz Produkt Roku 2015 – za system mebli LOFT. Zajmuje się wzornictwem, aranżacją wnętrz oraz wystawiennictwem.\nUrodził się 6 listopada 1981 roku w Pabianicach. W roku 2001 rozpoczął studia licencjackie w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania na Wydziale Architektury, które ukończył w 2005 roku otrzymując wyróżniony dyplom licencjacki pt. "Dom mobilny 2-BOX", zrealizowanyw Katedrze Architektury Wnętrz pod kierunkiem prof. Jerzego Derkowskiego. W latach 2005-2007 kontynuował studia magisterskie uzupełniające na Wydziale Architektury. Dyplom magistra sztuki z wyróżnieniem otrzymał za innowacyjny projekt pt. "Dom na wodzie" przygotowany pod kierunkiem prof. Jerzego Derkowskiego. Równolegle w latach 2007-2009 studiował Projektowanie Form Przemysłowych na Wydziale Wzornictwa, które zakończył dyplomem licencjackim pt. "Beep - Jednoosobowy Pojazd Miejski" pod kierunkiem prof. Jerzego Derkowskiego w Katedrze Projektowania Form Przemysłowych.\nNagroda równorzędna I stopnia J.M.Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania za Najlepszy Dyplom 2009 pt. "BEEP - Jednoosobowy Pojazd Miejski"\n"Ciball" jako jedyny projekt z uczelni artystycznych i projektowych w Polsce został do II etapu Międzynarodowego Konkursu BRAUNPRIZE 2007\nWyróżnienie III stopnia w konkursie CERSANITECH 2007 za projekt "Łazienka popularna"\nWyróżniony Stypendium za dobre wyniki w nauce w roku akademickim 2007/2008\nLaureatka wyróżnienia J.M.Rektora Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi, za najlepszy dyplom roku akademickiego 2015, oraz laureatka VII międzynarodowego konkursu Packaging Innovations za projekty opakowań. Przed studiami w WSSiP studiowała filozofię w Uniwersytecie Warszawskim, który ukończyła w specjalności filozofii analitycznej. Rok zamieszkiwała w Wiedniu by potem podjąć badania w Australii na temat kultury Aborygenów. To prawdopodobnie te doświadczenia ukształtowały sposób myślenia oraz zainteresowanie wzornictwem jako relacji człowieka z jego bliższym i dalszym otoczeniem. Myślenie badacza i kreatywność twórcy charakteryzowały jej studia na Wydziale Wzornictwa, w Katedrze Projektowania Przemysłowego i zaowocowały analitycznym i innowacyjnym projektem dyplomowym. Wyniesiona z uczelni świadomość problemów opakowania produktów świata zapewne pozwoli Pani Magdalenie Witkowicz na rozwój i satysfakcję z nabytej wiedzy i umiejętności.\nAgata i Stanisław Całkowie\nUkończyli Wydział Wzornictwa WSSiP w Łodzi w specjalności Biżuteria pod opieką dr. Piotra Cieciury. Obecnie prowadzą własną pracownie biżuterii łączonej z bursztynem w Gdyni. Są laureatami nagrody Ministra Gospodarki w konkursie na najlepszy wyrób targów "Złoto, Srebro,Czas". Amber-Ring (http://amber-ring.pl/pl/o-nas/) jako pierwsza pracownia jubilerska w 24 letniej historii konkursu "Teraz Polska", otrzymała ten tytuł i może się nim posługiwać jako tytułem jubilata."\nDorota Gruszka urodziła się 21.02.1988 W Kamiennej Górze. Uczęszczała do Liceum Ogólnokształcącego W Kamiennej Górze do klasy lingwistycznej z prowadzącym angielskim. Po maturze wyjechała do Anglii gdzie przez rok mieszkała. W 2008 roku rozpoczęła studia licencjackie na kierunku architektura wnętrz W Wyższej Szkole Humanistycznej we Wrocławiu. Przez cały okres edukacji otrzymywała stypendium od Założyciela Szkoły oraz stypendium naukowe za osiągnięcia W kształceniu. Jej prace dwukrotnie były wystawiane we wrocławskim Browarze Mieszczańskim. W 2012 roku ukończyła studia licencjackie z wynikiem bardzo dobrym. Otrzymała również Wyróżnienie od Rektora Szkoły. W 2013 roku rozpoczęła edukację w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania W Łodzi. Po ukończeniu dwóch pierwszych semestrów otrzymała najwyższe stypendium naukowe ze średnią ocen 5.1. W sierpniu 2013 roku otworzyła swoją firmę projektowa NOTOPROJEKT z siedzibą na Bielanach Wrocławskich. Firma zajmuje się projektowaniem wnętrz biurowych, przestrzeni prywatnych, a także grafiki. W 2014 roku wzięła udział W konkursie Zehnder „Projektujesz-Zyskujesz” i otrzymała wyróżnienie, a jej praca została umieszczona w katalogu.\nProjekt zagospodarowania terenu osiedla Wrocławskiego\nUrodzona w 1986 roku od dzieciństwa miała zainteresowania do szycia wywodzące się z rodzinnej tradycji krawieckiej. Ukończyła studia magisterskie w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi na Wydziale Wzornictwa w Katedrze Projektowania Ubioru. Jest laureatką wielu nagród i wyróżnień w zakresie projektowania ubioru. Pracowała w Libanie w Domu Mody Georgesa Chakry. Prowadzi własną firmę http://sabrinapilewicz.com/ projektując kolekcje i jednostkowe produkty w zakresie ubioru, obuwia i toreb dla uznanych celebry tek i osobistości kultury, polityki i biznesu.\nUrodziłam się 11.02.1991 roku w Łodzi. W związku z tym, że od dzieciństwa przejawiałam zainteresowanie pracami manualnymi, postanowiłam kształcić się w kierunku projektowym. W 2011 roku podjęłam studia licencjackie o kierunku wzornictwo, specjalności formy przemysłowe na Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi. Lata nauki na uczelni poszerzyły moje spektrum zainteresowań o komunikację wizualną, a więc o grafikę użytkową, projektowanie opakowań i produktu. Mimo, iż jestem dopiero na początku swojej drogi, a moja wiedza i umiejętności potrzebują uzupełnienia, wierzę, że realizacja każdego nowego projektu, będzie wzbogacała mnie o nowe doświadczenia, przyczyniając się tym samym do mojego rozwoju. W czasie wolnym lubię słuchać muzyki, spotykać się ze znajomymi i oczywiście rysować. Moim marzeniem są podróże po świecie.\nStudium projektowe p.t. "Zabawy edukacyjne dla dzieci autystycznych w wieku wczesnoszkolnym"\nAnita Hurbańczuk - Pokaz Mody Młodzi Projektanci – WSSIP\nIga Magdalena Dorozińska\nProjektantka obuwia oraz dodatków galanteryjnych. Ukończyła Wyższą Szkołę Sztuki i Projektowania w Łodzi (projektowanie ubioru ). Prowadzi markę pod własnym nazwiskiem, promując minimalistyczne formy i eko-tworzywo, które łączy z naturalnymi materiałami.\nPolecamy wywiad: "Inspiracją jest dla mnie otaczający świat..."\nAbsolwent Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi oraz założyciel wydawnictwa książek dla dzieci Ładne Halo - już po raz trzeci został wyróżniony przez międzynarodowy portal FWA. Skrót FWA oznacza organizację Favourite Website Awards, która w wyniku codziennego monitoringu sieci wyróżnia grafików użytkowych z całego świata za wyjątkowo dobrze zrealizowane projekty przeznaczony do Internetu. Mogą być to aplikacje, strony internetowe lub na przykład gry. Portal ten działa już od 14 lat i jest najpopularniejszą inicjatywą przyznającą tego typu nagrody w historii Internetu.\nW czerwcu 2014 łódzkie wydawnictwo książek dla dzieci Ładne Halo - którego założycielem jest absolwent WSSiP Maciej Blaźniak - reprezentowało polski rynek wydawnictw dziecięcych podczas festiwalu literatury dla dzieci Viva Literatura! w Berlinie. W ramach festiwalu zorganizowany został Booksalon - platforma spotkania kilkunastu wydawców z Europy Środkowej i Wschodniej umożliwiająca nawiązanie kontaktów, wymianę doświadczeń i prezentację oferty wydawniczej. Z naszego kraju zaproszone zostały wydawnictwa Ładne Halo z Łodzi, Wytwórnia z Warszawy i Znak z Krakowa. Pozostałe wydarzenia festiwalu Viva Literatura! skupiały się wokół sześciu ilustratorów z sześciu krajów: Polski, Czech, Węgier, Słowenii, Rosji i Estonii, którzy wspólnie brali udział w warsztatach z dziećmi i spotkaniach autorskich z dorosłymi a także zbiorowych i indywidualnych wystawach. Polskę reprezentowała Katarzyna Bogucka, która na festiwalu promowała książkę "Lala Lolka" wydaną w 2012 roku nakładem wydawnictwa Ładne Halo. Organizatorem festiwalu była organizacja Kulturkind z Berlina. Strona wydawnictwa: www.ladne-halo.pl\nUrodzona 21.04.1989 r w Łodzi. Ukończyła szkołę średnią - Liceum Sztuk Plastycznych im. Piotra Potworowskiego w Poznaniu. W roku 2009 rozpoczęła studia w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi na Wydziale Architektury na kierunku Architektura Wnętrz, które ukończyła z tytułem licencjata. Równolegle studiowała architekturę i urbanistykę, który to kierunek studiów ukończyła z tytułem inżyniera architekta w 2014r.\nJej niewątpliwe możliwości twórcze, ambicja oraz rozwój w procesie studiów pozwoliły ukształtować sylwetkę architekta o szerokim wachlarzu możliwości projektowych. Osiągnięcie bardzo dobrych wyników na dwóch kierunkach studiów pozwoliło na przyznanie jej wyróżnienia J.M.Rektora za wartości opracowania dyplomowego z obszaru architektury i urbanistyki.\nRafał Zieliński urodził się 12 grudnia 1988 roku w Kaliszu. W kwietniu 2011 roku obronił pracę licencjacką na Wydziale Wzornictwa Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi.\nGust, estetyka, elegancja i innowacja to bez wątpienia cechy Rafała Zielińskiego przełożone\nna projekty i ich realizacje w procesie studiów. Wielokrotne wyróżnienia, nagrody ogólnopolskie i zagraniczne potwierdzają te cechy, jak również drugi już laur najlepszego dyplomu roku za studia licencjackie oraz Nagrody Ex aequo Rektora za najlepszą magisterską pracę dyplomową roku 2012/13.\nZapraszamy również na stronę WSSiP z informacjami na temat Rafała Zielińskiego\nTomasz Miłosz urodził się 20.09.1989. Ukończył szkołę muzyczną I i II stopnia, liceum Ogólnokształcące w Sieradzu w latach 2008-2013 ukończył studia licencjackie, a następnie magisterskie w Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi.\nMyśląc o wzornictwie przemysłowym, formułuję jego pojęcie jako projektowanie społecznie użyteczne od ujawnienia potrzeby do próby jej zaspokojenia. Projekty Tomasza Miłosza wykonane w procesie studiów zawierają tę intencję, wykazują się społeczną wartością i innowacyjnymi rozwiązaniami.To właśnie ta postawa twórcza wypracowana w latach studiów i jej przekaz w projektowaniu były podstawą przyznania Nagrody Ex aequo Rektora za najlepszą magisterską pracę dyplomową roku akademickiego 2012/13.


Kurs: Szybkie czytanie i techniki pamięciowe - Chorzów - Lucky Mind\nKurs: Szybkie czytanie i techniki…\nJeśli Twoje dziecko potrzebuje wsparcia w codziennej nauce, kurs szybkiego czytania i technik pamięciowych to rozwiązanie, które będzie procentowało przez lata. Nasi kursanci nie tylko uczą się czytać szybciej z większym zrozumieniem tekstu, ale również trenują pamięć i dowiadują się, w jaki sposób wykorzystać mnemotechniki w szkole.\nSzybkie czytanie i techniki pamięciowe to nie tylko pomoc w codziennej nauce. Dzięki zróżnicowanym ćwiczeniom dzieci poprawiają koncentrację, rozwijają kreatywność, lepiej radzą sobie z organizacją samodzielnej nauki oraz potrafią pokonać stres szkolny, towarzyszący np. podczas sprawdzianów czy wystąpień.\nPodczas zajęć przez zabawy i atrakcyjne prezentacje Twoje dziecko dowie się jak działa pamięć i pozna różne style uczenia się. Dzięki zróżnicowanym ćwiczeniom będzie czytać znacznie szybciej rozumiejąc więcej niż do tej pory. Szkolne lekcje staną się łatwiejsze, a nauka przyjemna.\nTrenerzy Lucky Mind posiadają odpowiednie kwalifikacje ale przede wszystkim – to praktycy. Osoby uczące dzieci, ale również sami cały czas rozwijają swoje kompetencje, uczą się i szkolą, oczywiście wykorzystując przy tym techniki pamięciowe.\n7 książek zamiast 1 – ćwiczenia usprawniające czytanie i zwiększające zapamiętywanie\nSkup się – efektywny techniki koncentracji uwagi, aby myśli podążały tam gdzie chcesz.\nDotknąć, posłuchać czy zobaczyć – efektywny styl uczenia się\nBardzo często pytacie nas, jakie są efekty i korzyści kursów szybkiego czytania i technik pamięciowych. Nasi kursanci nie tylko poprawiają pamięć, ale kompleksowo uczą się, jak wykorzystywać swoje zasoby pamięci w codziennych sytuacjach. Korzyści szkolne to oczywiście skrócenie czasu nauki i lepsza koncentracja!\nZwiększenie tempa czytania i poziomu zrozumienia\nLepsza organizacja nauki\nOptymalizacja czasu spędzanego na samodzielnym uczeniu się\nUmiejętność wyszukiwania i interpretowania faktów\nSprawdź gdzie i kiedy realizujemy najbliższe kursy szybkiego czytania i technik pamięciowych!\nProwadzimy też indywidualne kursy efektywnej nauki, obejmujemy zasięgiem praktycznie cały Śląsk, m.in: Katowice, Chorzów, Świętochłowice, Piekary Śląskie, Bytom, Tarnowskie Góry, Zabrze, Gliwice, Sosnowiec, Czeladź, Dąbrowa Górnicza, Będzin, Mikołów, Mysłowice.\nKategorie: Efektywna nauka, Pozostałe, PromowanePrzez Ewa Bensz-Smagała\nTagi: chorzówchorzowskie centrum kulturyefektywna naukaszybkie czytanietechniki pamięciowe\nPoprzedniePoprzedni wpis:Mini-kursy MDK Chorzów BatoryNastępneNastępny wpis:Szybkie czytanie i techniki pamięciowe – kursy indywidualne dla dzieci


Łódka EDYTA C-420 - Tamaj\ntamaj.pl > Łodzie, pontony>Łodzie>Łódka EDYTA C-420\nŁódka EDYTA C-420\nŁódź dwu skorupowa z dwoma schowkami. Wyposażona w jedną zdejmowaną ławkę z laminatu, dulki ze stali nierdzewnej. Jest możliwość przystosowania do wiosłowania przez dwóch wioślarzy jednocześnie. Można zamontować silnik 5 kw.\nsilnik: do 4KW\nilość osób: 2-3 osób\nTransport do 70km - 150 zł\nTransport powyżej 70km - prosimy o kontakt


Jak zalegalizować samowolę budowlaną - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoJak zalegalizować samowolę budowlaną\nautor: Arkadiusz Jaraszek22.05.2010, 03:00\nzorro(2010-08-21 22:40) Zgłoś naruszenie 10\nWięc jeśli się nie mam tyle kasy na legalizację, nakazują rozbiór ale czy jeszcze trzeba jakąś karę zapłacić???\nsamowola budowlana(2010-06-12 15:52) Zgłoś naruszenie 10\nczy to nie jest czasem terrorystyczny okup ta kara 50 000 zł przez nasze państwo ?\nprawniczek(2010-05-22 16:31) Zgłoś naruszenie 00\nJak długo idioci będą jeszcze stanowić prawo budowlane i inne? To jak powiedzenie,,ujta ujta pocałujta w dupę wójta"\nkat(2010-05-23 10:19) Zgłoś naruszenie 00\nOto polskie prawo - bezprawie !\n:)(2010-05-23 17:33) Zgłoś naruszenie 00\nnajgorszy jest brak rozróżnienia które poruszył autor, zmiana kosmetyczna acz potrzebna, ogólnie ok tylko jest jeszcze sporo do zrobienia,\nStan@(2010-05-24 18:59) Zgłoś naruszenie 00\nPrawo polskie jest złe.\nJeżeli został podjęty jeden krok - podział gruntu, to powinien być obligatoryjnie na tym terenie ustanowiony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.\nGrunty leżą odłogiem, a wójt nie uchwala na tym terenie planu miejscowe - dlaczego - bo nie widzi w tym interesu dla siebie.\nLudzi wk...wia to i wyrażają swój sprawciw.\nMam PYTANIE - CZY PAŃSTWO NIE WIDZI KRZYWDY TYCH LUDZI - taka sytuacja tworzy korupcję.\nTo nie jest SAMOWOLA - to jest sprzeciw ludzi z draństwem władz gminnych i prawa, które preferuje korporacje geodezyjne, architektoniczne a za tym idzie i prawnicze.\nNie mówiąc już - szanownej władzy urzędniczej - albo w studium grunty już podzielone ujmie albo nie - a jak już ujmie to nie stworzy miejscowego planu zabudowy.\nTO JEST BRAK CIĄGŁOŚCI PRZEPISÓW Z JUŻ PODJĘYMI DECYZJAMI - a SAMOWOLA nie jest samowolą tylko rozpaczą obywateli walki z korporacjami i wójtami gmin\nsąsiad(2010-05-28 06:26) Zgłoś naruszenie 00\nten rzad zapomniał że karac winno sie ludzi za przestepstwa a nie za to że włozyli ciężko zarobioną kasę aby mieli gdzie mieszkać lub ich obejscie wygladało estetycznie ale nasz rząd tylko by karał po 50 000 zł nie robiąc sam nic bo ustawa jest od 1974 r. -morderców utrzymuje w wiezieniach za nasze pieniadze a ludzi co coś wybudowali i nie wyciagali do du... rządu ręce chce karać wstyd wstyd a teraz po powodzi da 100 000 a nie umiał myśleć żeby nie budowali na terenach zalewowych i wzmocnić wały ale tych co wybudowali mądrze i dbali aby miało ręce i nogi po donosach nierobów sasiadów każe karać albo wyburzać - mnie i innych jest bardzo wstyd za ten rząd i rządzących -niech coś z tym robią bo ich ludzie rozliczą nawet tacy co przyglądają się z boku\nZlikwidować koryto(2010-08-03 10:51) Zgłoś naruszenie 00\nA jaka jest kara za samowolę urzędniczą?\nCzłowiek tyra, ponosi niebotyczne koszty, żeby coś zbudować bo na drzewie czy w jaskini już się nie mieszka (niektórzy o tym zapominają) a ci bandyci nazywają to "samowolą" tylko dlatego że leniwy urzędniczyna nie wypisał papierka albo nie zrobił planu. Mam grunt, jest MOJA ZIEMIA to mogę budować i gó..no do tego urzędasowi!\nJedyny protest to może wnieść sąsiad jeśli ma krzywdę. Ew. spór rozstrzyga sąd.\nNależałoby rozgonić 3/4 urzędów i zlikwidować 3/4 przepisów. Gdyby te przepisy działały 1000 lat temu to Kazimierz Wielki nigdy nie zdobyłby swojego przydomka a Kraków byłby nadal małym grodem.\nA3D(2010-12-22 17:46) Zgłoś naruszenie 00\nA kto Wam kazał budować pomimo braku pozwolenia na budowę?\nBuldożerami to rozp...ć i koniec.\nZmiana prawa tak, ale raz, porządnie i pilnować egzekucji tego prawa.\nkomunalne nie kosztuje(2011-01-07 21:59) Zgłoś naruszenie 00\nBo w Polsce są darmozjady którym państwo daje wszystko nawet mieszkania i\ndruga kategoria ludzi ciężko pracujących którzy wstydzą się wyciągać rękę po mieszkanie kwaterunkowe bo zdają sobie sprawę że na te komunalki dla darmozjadów pracujemy wszyscy. Czyli honor nie opłaca się bo budując dla siebie i własnej rodziny przez pomocy państwa jesteś ukarany i to surowo,bo 50 tyś. to dla mnie strasznie duża suma bo przez 10 lat buduję sam a recę mam już drętwe od roboty i jak mam zarobić 50 tyś.zł. Nie tylko bogaci domy budują bo ludzie biedni i obowiązkowi też je budują lu remontują stare.\nbudowca(2011-01-10 16:08) Zgłoś naruszenie 00\ndo A3 D\nTy gnybie - nie wiesz żeby gdzieś mieszkać to trzeba sobie jakiś barak postawić.\na ciebie capie to buldożerem rozjechać by się przydało !\nzasrany kraj(2011-08-30 11:56) Zgłoś naruszenie 00\nBandyckie prawa bandyckie państwo.\nOby więcej powodzi zniszczeń i kataklizmów.Sam wam podziękuję przed śmiercią.


Głos z politycznych zaświatów. - mPolska24\nPonieważ swego czasu poświęcałem osobie pana Klicha sporo tekstów w prasie i na moim blogu, byłem ciekawy, co nowego ma teraz do powiedzenia pan senator. Nie zawiodłem się w swoich oczekiwaniach, gdyż dowiedziałem się o panu senatorze czegoś interesującego. Ogólnie wywiad był poświęcony sytuacji na Ukrainie i oczekiwaniach w stosunku do toczących się ostatnio negocjacji. Były minister omawia również zmieniającą się sytuację strategiczną Polski i formułuje swoje życzenia i postulaty wobec sojuszników, szczególnie wobec USA. Nie mówi nic rewelacyjnego, gdyż wszystko, co powiedział jest zgodne z oficjalną linią polityki naszego obecnego rządu. Mógłbym w zasadzie przejść do porządku dziennego nad tymi pojękiwaniami polityka, którego gwiazda już zgasła, gdyby nie kilka zdań, które pan były minister był uprzejmy użyć.\nWe wspomnianym wywiadzie pan Bogdan Klich, oprócz posiadanego zawodu psychiatry, objawił się, jako specjalista od przemysłu obuwniczego. Mówiąc o przyszłych decyzjach w toku negocjacji w Mińsku, użył takiego oto sformułowania: „My, Polacy, dobrze wiemy, co to znaczy być pod butem Rosji.” Pan Klich jest człowiekiem młodszym ode mnie, a ja nie przypominam sobie bym kiedykolwiek był „pod butem Rosji”. Nie wiem jaki but uciskał rodzinę pana Klicha, czy to był jakiś sapog czy też walonka, ale faktem jest, że ojciec Bogdana Klicha, Adam Klich w okresie między końcem II wojny światowej, a 1989 rokiem, czyli w okresie gdy tenże rzekomy but Rosji dociskał Polaków do ziemi, zdołał się wykształcić, doktoryzować, habilitować, uzyskać tytuł profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego oraz zostać prodziekanem na AGH i dyrektorem dwóch instytutów naukowo-badawczych. Natomiast syn Bogdan, późniejszy minister, również w okresie ucisku obuwniczego zdołał ukończyć liceum ogólnokształcące oraz Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Krakowie i Wydział Filozoficzno-Historyczny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tak, że mówiąc „my Polacy” nie miał raczej siebie na myśli, bo jak widać rodzinie pana Klicha pod tym butem Rosji nie było chyba aż tak źle.\nNawet jednak, gdy przyjmiemy do wiadomości, że pan Bogdan Klich, jako Polak jęczał pod obcym butem, to tym bardziej nie zrozumiemy ciągot pana Klicha do kolejnych obcych butów. W tym samym wywiadzie, kilka akapitów dalej, pan Klich wyraża oczekiwanie na odważne decyzje Stanów Zjednoczonych dotyczące stałej dyslokacji wojsk amerykańskich na terenie naszego kraju. Przy czym obrazuje to bardzo malowniczo znowu używając nomenklatury szewskiej mówiąc, że: „poziom naszego bezpieczeństwa mierzy się liczbą butów amerykańskich żołnierzy oraz liczbą instytucji NATO-wskich na polskiej ziemi.” Jednym słowem, pan były minister obrony narodowej chce zamienić jakiś jeden but Rosji na znaczną ilość butów amerykańskich. Należy rozumieć, że im więcej będzie tych amerykańskich butów na naszej ziemi, tym bardziej wzrośnie nasze bezpieczeństwo. Co do tego mam jednak poważne wątpliwości.\nMoże bym nawet mógł uwierzyć w te spekulacje pana Klicha, gdyby nie fakt, że nie jest on dla mnie żadnym wiarygodnym autorytetem. Zadaję sobie, bowiem pytanie, a co zrobił pan Bogdan Klich, gdy był przez trzy lata, osiem miesięcy i 17 dni ministrem obrony narodowej, aby poziom naszego bezpieczeństwa nie był mierzony jedynie ilością „butów amerykańskich żołnierzy na polskiej ziemi”? To w czasie kadencji pana ministra Klicha dokonano radykalnej tzw. profesjonalizacji sił zbrojnych, która gwałtownie obniżyła poziom zdolności bojowej naszego wojska i zniszczyła system mobilizacyjny. To w czasie kadencji pana ministra Klicha z wojska odeszła większość doświadczonej i wyszkolonej kadry zawodowej i zmniejszono stan armii poniżej możliwości i potrzeb naszego kraju. To w tym czasie, na podstawie decyzji pana ministra Klicha zlikwidowano 1 Warszawską Dywizję Zmechanizowaną i szereg jej jednostek odsłaniając tzw. flankę wschodnią. To na podstawie jego decyzji zlikwidowano całą grupę jednostek rodzajów wojsk, w tym pułki artylerii i przeciwlotnicze. To w tym czasie na miejsce zwolnionych wyszkolonych żołnierzy „zatrudniono” z cywila kompletnie zielonych młodych ludzi całkowicie rozkładając szkolenie bojowe i zgrywanie systemów. To za kadencji pana Klicha wymyślono dalszą, tym razem ukrytą redukcję stanu sił zbrojnych w czasie pokoju w postaci osławionego NSR. W tym właśnie okresie do minimum ograniczono ilość inspekcji i kontroli, obniżając tym samym poziom wymagalności i rozliczania z zadań. To wtedy, niemalże na siłę zmuszano dowódców garnizonów do pozbywania się rzekomo zbędnej infrastruktury. W końcu, to w czasie kadencji ministra Bogdana Klicha doszło do tragicznych katastrof w polskim lotnictwie wojskowym pod Mirosławcem, na poligonie w Toruniu, pod Gdynią i do tej najtragiczniejszej, pod Smoleńskiem. Wszystkie te katastrofy były odzwierciedleniem żenująco niskiego poziomu wyszkolenia i dyscypliny w siłach zbrojnych. To dostatecznie długa lista powodów, dla których nie mogę traktować poważnie tego, co teraz opowiada pan Klich.\nPamiętam do dzisiaj wywiad, którego minister Klich udzielił „Gazecie Wyborczej”, w chwili, gdy odchodził ze stanowiska. Z niedowierzaniem czytałem jego wypowiedź o tym, że on o niczym, co się działo złego w wojsku, nie wiedział. Z zażenowaniem czytałem jego słowa, że przecież on weryfikował wiarygodność napływających do niego meldunków, sprawdzając czy pod meldunkiem podpis jest właściwy i pieczęć odpowiednia. Takimi zdaniami pan Klich dyskwalifikował się nie tylko, jako minister obrony narodowej, ale w ogóle, jako w miarę inteligentny człowiek z wyższym wykształceniem. Dlatego uważam, że lepiej będzie zarówno dla bezpieczeństwa Polski, jak i dla społeczeństwa, gdy pan Bogdan Klich nie będzie już zabierał publicznie głosu, szczególnie w sprawach dotyczących wojska i obronności. W przeciwnym razie takich wypowiedzi nie można inaczej traktować jak pojękiwania z zaświatów przegranego i skończonego polityka, który powinien się cieszyć, że ma senatorskie uposażenie, zamiast groźby stawienia się przed obliczem Trybunału Stanu.\nData: 11.02.2015, 22:40\nTagi: #Klich #wojsko


1939-1945 – Strona 3 – infolotnicze\nSilniki lotnicze firmy Daimler-Benz stosowane na niemieckich samolotach myśliwskich\nStreszczenie Summary Artykuł prezentuje podstawowe modele silników lotniczych produkowanych przez firmę Daimler-Benz na potrzeby niemieckich myśliwców tłokowych z okresu II wojny światowej. Przedstawione zostały kluczowe motory z uwzględnieniem liczących się rozwiązań konstrukcyjnych mających wpływ na jakość produkowanych jednostek napędowych. The paper presents the basic models of aircraft engines manufactured by Daimler-Benz for the German piston […]\nTagi Daimler-Benz, silniki lotnicze\nWojna lotnicza nad Nasielskiem: 1-7 września 1939 r.\nAutor wpisu Autor: Zdzisław Suwiński\nData wpisu 21/11/2014\nW bieżącym roku obchodzimy 75 rocznicę kampanii polskiej 1939 roku, w czasie której osamotnionej Polsce przyszło zmagać się z agresją trzech napastników: Niemiec, Związku Radzieckiego oraz Słowacji. Tym artykułem chciałbym przybliżyć zmagania polskiego lotnictwa w czasie kampanii, które miały miejsce w rejonie Nasielska i okolic i obejmowały pierwszy tydzień walk, a więc od chwili wybuchu […]\nLuftwaffe nad Bałkanami – część II\nCzęść pierwsza artykułu. Na północy kraju warunki pogodowe pozwalały na więcej i maszyny Luftflotte 4 mogły w miarę swobodnie poszukiwać kolejnych celów. Do większej bitwy w powietrzu doszło nad lotniskiem Rovine gdzie dwie Staffeln z III/JG 54 zaskoczyły parę lądujących IK2 ze 10 Eskadrila. Pilotujący jedną z maszyn sierżant Branko Jovanovic wdał się w 7 […]\nTagi Bałkany, Luftwaffe\nLuftwaffe nad Bałkanami – część I\nData wpisu 23/06/2014\nStreszczenie Summary Artykuł przedstawia przebieg operacji bałkańskiej z perspektywy Luftwaffe. Omówione zostały poszczególne etapy walk z kolejnymi przeciwnikami oraz wkład jednostek Luftwaffe w realizację ogólnego wysiłku wojennego. The article presents the course of the Balkan operations from the perspective of the Luftwaffe. Its main goal is to highlite the various stages of the fighting with […]\nNiemiecka dokumentacja budowy lotniska w Chrcynnie/Nasielsku (1941).\nData wpisu 13/06/2014\nStreszczenie Summary Artykuł prezentuje dostępny materiał archiwalny opisujący powstanie lotniska w Chrycynnie/Nasielsku. Na szczególną uwagę zasługują tutaj archiwalne zdjęcia z prac budowlanych ilustrujące poszczególne fazy powstawania lotniska dzięki czemu mamy możliwość poznania historii budowy lotniska. This article presents the available archival material describing the rise of Chrycynno / Nasielsk airport. Particular attention is paid to […]\nTagi Chrycynno, Nasielsk\nStreszczenie Summary Artykuł opisuje wybrane wątki przygotowań i realizacji operacji „Varsity”, przy czym koncentruje się na aspektach operacji szybowcowych. W materiale źródłowym szeroko wykorzystano oryginalną dokumentację operacji, jak również wypowiedzi jej planistów oraz pilotów szybowcowych. Całości dopełniają mapy ukazujące zagadnienia omawiane w tekście. W podsumowaniu omówiono ogólną jakość alianckiego szybownictwa transportowego czasu II wojny światowej. […]


Projekt sprawozdania z realizacji rządowego programu popierania budownictwa czynszowego w 2016 r. wraz z oceną wdrożenia i rekomendacjami na przyszły rok\nProjekt sprawozdania z realizacji rządowego programu popierania budownictwa czynszowego w 2016 r. wraz z oceną wdrożenia i rekomendacjami na przyszły rok (DOCX 253.24 KB) wraz z pismem przekazującym do uzgodnień międzyresortowych (PDF 77.68 KB).\nInformacja w sprawie funkcjonowania ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego - odpowiedź na dezyderat nr 11 Sejmowej Komisji do Spraw Petycji uchwalony 22 września 2016 r.\nProjektowane rozwiązania w zakresie zmiany przepisów ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego stanowią wynik analizy przeprowadzonej po zakończeniu naboru wniosków w ramach pierwszej edycji nowego programu społecznego budownictwa czynszowego, w tym również na podstawie informacji przekazanych przez inwestorów tego budownictwa oraz BGK. Celem projektowanych rozwiązań jest wyeliminowanie istniejących barier utrudniających uczestnictwo inwestorów w programie społecznego budownictwa czynszowego oraz zracjonalizowanie gospodarowania tworzonym zasobem mieszkaniowym.\nProjektowane rozwiązania mają się przyczynić do zwiększenia zainteresowania uczestnictwem\nw programie, m.in. poprzez:\nzłagodzenie warunku wynajęcia minimum 50% lokali mieszkalnych utworzonych w wyniku realizacji przedsięwzięcia inwestycyjno-budowlanego osobom wychowującym dzieci, jako zobowiązania wynikającego z ustawy, który w dużej mierze stanowił barierę uczestnictwa w programie dla inwestorów realizujących przedsięwzięcia dla społeczności lokalnych o niższym udziale rodzin z dziećmi,\nobjęcie możliwością uzyskania finansowego wsparcia przez spółdzielnie mieszkaniowe realizacji lokali zamieszkiwanych w oparciu o spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, w celu aktywizacji sektora spółdzielczości mieszkaniowej (obecnie możliwość finansowania wyłącznie lokali mieszkalnych na wynajem),\npodwyższenie mocno obniżonego poprzednią nowelizacją z 2015 r. limitu dochodów uprawniających do najmu lokalu mieszkalnego, czy też\nuelastycznienie zasady proporcjonalnego podwyższenia czynszu w przypadku przekroczenia przez najemcę określonych w ustawie progów dochodowych.\nProjektowane zmiany w ustawie o są spójne z projektem Narodowego Programu Mieszkaniowego i stanowią realizację celów określonych w ramach jednego z instrumentów realizujących założenia pakietu „Mieszkanie+”: Uruchomienie zintegrowanego programu wsparcia społecznego budownictwa czynszowego, uwzględniającego dostępne instrumenty wsparcia i efekty zmian planowanych w otoczeniu regulacyjnym. Projektowane zmiany nie obejmują natomiast kwestii związanych z wyodrębnianiem na własność lokali mieszkalnych w zasobach towarzystw budownictwa społecznego.\nPełny tekst odpowiedzi na dezyderat (PDF 583.50 KB) oraz odpowiedź w formacie tekstowym (DOC 101.50 KB).