Opublikowano dnia Styczeń 24, 2015 5:27 pm, autor: admin\nKategorie: Erotyka, Film, SexTagi: Jak wyprodukować poprawny film miłosny?\nPewnym z korzystniejszych sposobów na dołożenie pikanterii do łóżka, będzie wspólne tworzenie filmików erotycznych. To wyjątkowo dobra uciecha, która będzie mogła dostarczyć coraz więcej niezapomnianych emocji. Jak się do tego przygotowywać? Cóż uczynić, aby filmiki erotyczne stały się dobrze nakręcone i pragnęło się je odtwarzać? Wskazane jest zdobyć dobrą kamerę. Nie drogi zestaw full HD, lecz powinna wystarczyć skromna kamera w komórce. Opracowano dwa sposoby na to, aby stworzyć profesjonalne filmiki erotyczne. Kamera zdoła zostać wstawiona na nieruchomym statywie, bądź możecie zaprosić kogoś, żeby nagrywał twoje zabawy. To może wymagać określonej odwagi, lecz wynik staje się zdecydowanie doskonalszy, niż kiedy ogląda się nagranie ze statywu. W chwili rejestrowania trzeba się skupić na szczegółach. To co podnieca widzów to nie kompletna golizna, jednak zbliżenia na twarz, na której widoczne są ekscytacje. Frajda, płacz, wrzawa i szybki dech powodują, iż obserwator jeszcze w wyższym stopniu wyczuje atmosferę, z którą ma do czynienia na filmie. Jakie przyjemności są polecane przy rejestrowania owych filmów? Jesteście ograniczeni jedynie swoją fantazją. Zdołacie kochać się klasycznie, lub możecie spożytkować całkowicie cudowne i nieodkryte pozycje. Aby urozmaicić nagranie, wskazane jest w nim użyć gadżety seksualne. Wibratory silikonowe, dildo bądź masturbator uczyni, iż Twoje filmiki erotyczne staną się znacznie w większym stopniu pobudzające i odmienne od innych. Mała inwestycja dostarczy namacalne zalety, a wam daje ogromnej dawki niezapomnianych wspomnień i uczuć. Film nasycony erotyzmem winien być zapisany do rozmiaru wyświetlanego na dowolnym komputerze, z śladową kompresją.


Elektryczne i wodorowe pojazdy dostawcze do 3,5t. Czterech wykonawców w drugim etapie przedsięwzięcia „e-Van”.\nCztery podmioty zakwalifikowały się do drugiego etapu przedsięwzięcia „e-Van - uniwersalny pojazd dostawczy o napędzie elektrycznym kat. N1”, realizowanego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w ramach środków Funduszy Europejskich – Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój. Teraz, wykonawcy pracować będą nad dokumentacją techniczną pojazdów oraz nad koncepcją zabudów testowych.\nCelem przedsięwzięcia „e-Van” jest stymulowanie wzrostu polskiej branży motoryzacyjnej poprzez wsparcie rozwoju i wdrożenia na rynek technologii alternatywnych źródeł energii w uniwersalnych pojazdach dostawczych o napędzie elektrycznym kat. N1, zarówno bateryjnym (BEV), jak i wodorowym (FCEV). Powstały pojazd ma cechować się przede wszystkim wysoką niezawodnością i trwałością, funkcjonalnym i ergonomicznym wnętrzem, nowoczesnym wyglądem oraz być oparty o uniwersalną platformę jezdną przeznaczoną pod różne zabudowy specjalne i specjalizowane.\nPrzy pomocy trybu finansowania w ramach procedury zamówień przedkomercyjnych, opracowane zostaną elektryczne i wodorowe pojazdy dostawcze kat. N1, o uniwersalnym zastosowaniu, charakteryzujące się zasięgiem co najmniej 250 km w przypadku pojazdu BEV oraz 400 km w przypadku pojazdu FCEV przy ładowności w obydwu przypadkach co najmniej 1000 kg.\nWięcej informacji nt. przedsięwzięcia „e-Van” dostępnych jest na stronie NCBR.


Rohatyn - Strona główna - Stanisławów Kresy\nRohatyn - ze słownika geograficznego\nRohatyn leży (362 m.npm) w dolinie nadniestrzańskiej nad rzeczką Gniła Lipa dopływem Dniestru a potokiem Babinem w pobliżu Bursztyna w woj. stanisławowskiem . Dawniej należał do powiatu brzeżańskiego a w okresie międzywojennym był miastem powiatowym w odległości 60 km od Stanisławowa.\nOd wschodu Rohatyna wznosi się góra ok.100 m ponad poziom okolicy zwana Czortową Górą.\nW mieście można odnaleźć ślady wałów i lochów fortecznych po dawnych fortyfikacjach miejskich zwłaszcza na obszarze dawnego zamku Porajów- Chodeczów i obok kościoła parafialnego.\nDzieje Rohatyna są dość odległe. Nie zachowało się zbyt wiele dokumentów.\nPierwsza wzmianka o tej miejscowości (Filipowice) przypada na rok 1184, kiedy to należała do Jarosława Osmomysła (Latopis halicko-wołyński).\nNajstarszym zapisem mówiącym o tej miejscowości to dokument pochodzący z czasów papieża Bonifacego IX (1356-1404) z dnia 15 maja 1390 roku, wystawiony biskupowi przemyskiemu Erykowi.\nWcześniej w miejscu Rohatyna istniała osada, która zwała się Filipowcami. Wieś została darowana przez Ottona z Parotów królowi polskiemu, ale pod warunkiem, by wyniesiona została na miasto.\nMożna przyjąć, że jedynym źródłem poznania początków historii miasta są „Akta Grodzkie i Ziemskie” (arch. Lwów). Według zapisów został założony a dokładniej przeistoczony w 1414 roku przez dziedzica Wołczka Przesłuszyca ze starej wsi Filipowice na gród nazwanym Rohatynem, a w rok później za czasów Władysława Jagiełły miasto otrzymało prawa magdeburskie (1415)..\nWedle dokumentów Rohatyn jeszcze przed XV wiekiem był starostwem. Potwierdza to akt z 24 czerwca 1433 roku podpisany w Kole w którym król Władysław Jagiełło zapisuje Mikołajowi Parawie de Luben „200 grzywien na mieście królewskim Rohatynie” z czego wynika, że po roku 1415 w jakiś sposób Rohatyn został włączony do dóbr królewskich, ale nie cały był własnością królewską, świadczy o tym fakt, kiedy Kazimierz Jagiellończyk aktem w Łęczycy poświadcza, iż gen. ,Jakobus de Lubyn „całą część swoich dóbr (16 wsi i 2 wójtostwa” sprzedał magnifico, Stanislao de Chodecz, castellano Leopoliensi et capitanea Haliciensi.\nO Rohatynie wspomina w swym pamiętniku Liberiusz Naker, nazywając go „Rathynym” i opisuje jak to Wielki Mistrz Krzyżacki Jan Tiofen podczas swej wyprawy w czwartek 20 lipca 1497 roku nocował w Rohatynie.\nIstniał też dokument pergaminowy z roku 1532, będący transumptem przywileju fundacyjnego mocą którego Wołczka Przesłuszyn dziedzic Rohatyna w roku 1414 swoja wieś Filipowice podniósł do rzędu miasta, nadając mu przywileje i nazwę Rohatyna.\nZmianę nazwę Filipowic na Rohatyn z woli Wołczka można tłumaczyć tym, że na gruntach wsi istniał drewniany zamek, którego zwano Rohatyn. Z zamku tego nawet śladu nie zostało.\nZegota Pauli podaje że podczas najazdu Tatarów w XVI wieku została w niewole wzięta według jednych Anastazja Lisowska córka proboszcza cerkwi św. Mikołaja a on sam stracił życie. Według innych miała to być Barbara Glińska córka mieszczanina, która później została sprzedana w Istambule na „niewieścim targu” do haremu Solimana II Wspaniałego. Dzięki swej urodzie wyniesiona została do godności pierwszej jego małżonki, gdzie nosiła imię Hurrem (radosna),potem występowała pod imieniem Roxolany. Przez długie lata uwikłana była w różne intrygi dworskie. Kierowała ważniejszymi sprawami Turcji, zawsze bacząc na dobro Polski.. Urodziła mu następcę tronu Selima II i zmarła w 1558 roku.\nW 1477 roku w Rohatynie zmarł Grzegorz z Sanoka arcybiskup lwowski, znakomity humanista i pisarz. Na probostwie rohatyńskim zasiadał od 1558 do 1562 roku Marcin Kromer, który napisał „Acta legationis M. Cromeri”. Najprawdopodobnie po nim probostwo otrzymał Piotr Skarga, ale z tego okresu niewiele wiemy, brak dokumentów a metryki kościelne na podstawie których można byłoby coś ustalić były prowadzone od 1614 roku.\nRozwój miasta rozpoczyna się za czasów Zygmunta Starego, który w 1535 roku potwierdził przywileje Rohatyna i nadał herb, który początkowo przedstawiał róg jelenia z siedmioma kolcami na niebieskim polu i żółtą literą B. Literę „B” umieścił w herbie, ponieważ Zygmunt Stary I żonie swojej nadał Rohatyn w dożywotnie władanie. Dopiero po latach literę „B” zamieniono na „R”.\nW 1539 roku z powodu dość poważnego zniszczenia miasta król przyznał specjalne przywileje Rohatynowi i pozwolił wznieść fortyfikację oraz wybudować w centrum miasta cytadelę, ratusz z wieżą i sukiennicami, plac handlowy oraz łażnię publiczną. Pośrodku placu znajdował się ratusz zbudowany w 1539 roku, w pobliżu którego mieścił się wodozbiór z drewnianymi rurami. Od placu prowadziły ulice do bram: Lwowskiej, Galickiej i Krakowskiej. Z rynku tuż za kościołem na wschód, biegła droga do Brzeżan przez przedmieście Babińce. Rohatyn miał cztery przedmieścia: Nowe Miasto, Babińce, Zawoda, Naulicach.\nPotem przechodzi na własność królewską. W drugiej połowie XVI wieku był wybudowany zamek, który w XVII wieku został prawie zupełnie zniszczony. Wiek XVII to nieustanne ataki Tatarów, Turków, Chmielnickiego i Rosjan. Miasto rabowano i niszczono.\nZasłużona postacią dla miasta Rohatyna był Benedykt Chmielowski (1700-1763), który będąc proboszczem w Firlejowie pod Rohatynem wiele napisał o tym mieście a zasłynął z pierwszej polskiej encyklopedii „Nowe Ateny”. On opisał o Czartowskiej Górze, która „na samą Wielkanoc roku 1650 ósmego kwietnia przed wojną pod Beresteczkiem z Kozakami, z miejsca na miejsce przeniesiono, bo czarci tą górą Rohatyn miasto chcieli przywalić, tylko kur zapiawszy, mocy im ujął”. Z tej mozolnej pracy oślepł jak Borgis od ksiąg.\nW drugiej połowie XVIII wieku przed pierwszym rozbiorem Polski miasto należało do Józefa Bielskiego a starostą był Franciszek Bialiński .\nW trzy lata po rozbiorze 24 czerwca 1775 roku dobra rohatyńskie przeszły do księżnej Zofii Lubomirskiej jako częściowe wynagrodzenie za zajęte jej dziedziczne dobra dobromilskie.\nW środku starego parku wybudowano pałac (klasycyzm), w XIX wieku mieścił się tam sąd powiatowy. Obok parku nad rzeczką był dworski młyn i domek mielnika.\nW 1852 roku zakończyła się budowa linii kolejowej Halicz- Tarnopol\nW 1878 roku zrobiono wodociąg a w 1882 roku wybudowano z budżetu miasta szkołę podstawową.\nStatystyka z 1930 roku:\nObszar miasta: 2311 ha 79ar 32m\nRohatyn podzielony został na 3 gminy, 14 gmin wiejskich i 20 mniejszych miejscowości\nstarosta: dr Gustaw Janecki; wicestarosta: Jan Starzyński\nburmistrz: Franciszek Kościówko, wiceburmistrz dr Samuel Goldshlag\nproboszcz rzym-kat: ks Adolf Przedzymirski\nnacz. sądu: Włodzimierz Zawadzki\nkom. policji: Stanisław Wnękiewicz\nnacz. poczty: Marian Księżyk\nnacz stacji: Hipolit Dąbrowski\nW tym czasie rozpoczął działalność klub piłki nożnej „Polonia Strzelec”,grający w klasie B.\nIstniały dwa gimnazja: państwowe i prywatne\nROK 1920 – bój z bolszewikami\nTu w powiecie rohatyńskim na polach wsi DYTIATYNIE stoczył się z bolszewikami ostry bój w 1920 roku. 13 pułk piechoty,8p.art.poln i 1p. art. górskiej, której bateria otrzymała nazwę „BATERII ŚMIERCI” poniósł olbrzymie straty .Na mogile poległych bohaterów stanął pomnik – kaplica..\nNAJCIEKAWSZE ZABYTKI ROHATYNA\nNa wschód od rynku wznosi się rzym-kat kościół parafialny pw. św. Mikołaja z XV wieku. Najdawniejsza wzmianka o kościele pochodzi z roku 1440. Jest to dokument spisany we Lwowie 5 października wedle którego Jan z Tarnowa ,dziedzic Jarosławia uposaża akarystę przy farze w Rohatynie. Był to kościół drewniany i przypuszczać należy,że się spalił. W miejscu kościoła drewnianego został wybudowany w stylu gotycko-renesansowym murowany. W zapisach kościelnych jest wzmianka,że w 1666 roku kościół by konsekrowany, ale była to powtórna konsekracja. W późniejszych latach kościół był dwukrotnie odnawiany i przebudowywany. Odrestaurowywany w roku 1896. Największy wkład w odnowienie kościoła wniósł Otton de Chodecz. Wnętrze barokowe a obraz na szczycie ołtarza głównego „Zdjęcie z Krzyża” to dość dobra kopia z obrazu Rubensa. W okresie ZSRR po odremontowaniu ze zniszczeń wojennych zrobiono w nim muzeum ateistyczne.\nKościół i klasztor OO Dominikanów\nNa północ od rynku po zachodniej stronie gościńca wznoszą się dwa budynki renesansowo-barokowe, kiedyś były one kościołem i klasztorem OO Dominikanów fundowane w 1614 roku przez Mikołaja Wysockiego,skasowany w 1784 roku , zostały zamienione na siedzibę sądu i starostwa.\nKościół św. Barbary z klasztorem\nNiegdyś istniał w Rohatynie kościół św. Barbary z klasztorem, ale po latach przerobiono go na dom prywatny i aptekę.\nRusini maja kilka zabytkowych cerkwi. Niektóre z nich czynne do dziś.\nNa Babińcach, położona była tuż przy gościńcu cerkiew drewniana św. Jerzego w stylu barokowym. Legenda mówi, że w miejscu świątyni św. Jerzego za czasów pogańskich stać miała świątynia poświęcona czci bogini Lady lub Baby – stąd nazwa przedmieścia Babińce.\nOpodal cerkwi św. Jerzego na uboczu od gościńca na małym wzgórzu obok cmentarza nowego a na miejscu dawnego stoi cerkiewka drewniana pw. św. Mikołaja, zbudowana w 1729 roku. Przed nią osobno wznosi się dzwonnica. Za cerkwią NP. Marii, za Zgniła Lipą stała drewniana cerkiew św. Ducha wybudowana w 1598 roku, przy cerkwi stylowa dzwonnica drewniana. W przeciwległym od kościoła katolickiego rogu rynku od strony zachodniej znajduje się drugi zabytek gotyku: Cerkiew Narodzenia NPM jest jedną z najstarszych architektonicznych i kultowych zabudowań miasta istnieje w niej skojarzenie gotyku z pewnymi cechami stylu bizantyjskiego – trzy nawowa. Restaurowana była w 1686 r., która prawie bez zmian zachowywała się . Zbudowana cerkiew w XII wieku (różnie podawany wiek). Po pożarach 1723, 1872, 1941 cerkiew odbudowywały W XVII wybudowano cerkiew murowaną gotycko- renesansową wieżą na froncie przebudowano ją z dawnego kościoła gotyckiego.\nLata międzywojenne, okres okupacji, cierpienia i mordy na ludności polskiej to tematy wciąż otwarte , dlatego czekamy na listy, wspomnienia, relacje. „PRAWDA OCZYSZCZA PRAWDA WYZWALA” Kresy to nasze korzenie i tożsamość. Pielęgnujcie tradycję i piękno kultury naszych przodków. Piszcie o Kresach jak najwięcej, bo jeśli nasze pokolenie się wykruszy to młodzi pozostaną z zafałszowaną historią, która i tak już zbladła.\nOkres okupacji dla mieszkańców Rohatyna to czas wielkiego głodu i morderstw popełnianych przez nacjonalistów ukraińskich Wymordowano Żydów i Polaków przy czynnej pomocy ukraińskiej policji.\nPolicjanci z Rohatyna\nW Rohatynie dokonano egzekucji polskich jeńców w 1939r. oraz kilka tysięcy okolicznych Żydów w roku 1941.\n"Kronika powiatu rohatyńskiego" wydawnictwo Fr. Biesiadeckiego.\n"Rohatyn" Jan Zubrzycki\n"Akta grodzkie i Ziemskie" arch. Lwów\nO Rohatyniu mogą Państwo przeczytać także w serwisie:\nwww.rzecz-pospolita.com - Rohatyń\n2138319 odwiedzin od 5 stycznia 2004 roku


Grillujemy razem, na swoim! - Promocje - Nowości - Portal informacyjny Handelextra.pl\n26, kwiecień 2019, 10:38\nKupując produkty marek Knorr (przyprawę lub sos sałatkowy) oraz Hellmann’s, smakosze dań z grilla mają szansę na wygranie aż 50 tys. zł na swoją działkę. Ponadto każdego dnia do wygrania jest dodatkowa pula 500 zł.\nAby wziąć udział w loterii wystarczy zarejestrować paragon potwierdzający zakup produktów na stronie www.grill.pl. Zgłoszenia są przyjmowane od 1 maja do 30 czerwca.\nCelem akcji promocyjnej jest wsparcie produktów z portfolio marek Knorr i Hellmann’s dedykowanych do dań z grilla.


Historia Antici rozpoczęła się w 1953 roku w Ustce, małym porcie rybackim na środkowym wybrzeżu Polski - gdzie została zbudowana jako kuter rybacki. Jej budowniczowie zadbali\no to, aby dębowy kadłub posiadał klasyczną skandynawską linię co pozwalało jej na żeglowanie w trudnych warunkach po burzliwym Morzu Bałtyckim.\nPrzez następne 27 lat pracowała ciężko jako kuter rybacki poszukujący ławic dorszy i śledzi. W 1980 roku została sprzedana, a nowy właściciel przeznaczył jej inny los. Przez 10 lat przebudowywana była na jacht oceaniczny zdolny odbyć dalekie podróże. Antica była gotowa do żeglowania w 1990 roku.\n1980 - zakup kutra WSG - 25\n1981 - 1983 - demontaż elementów i zdobywanie materiałów do remontu\n1984 - pożar hangaru, w którym zgromadzone były materiały, silnik, i część wyposażenia - całkowite zatrzymanie prac na długi okres\n1985 - podjęcie przebudowy, prace dokumentacyjne, ponowne zdobywanie materiałów\n1986 - 1988 - prace przy kadłubie, pokładzie i pokładówce\n1989 - dalsze prace pokładowe, wodowanie jachtu i początek prac związanych z odbudową wnętrza oraz prace przy takielunku\n1990 - zakończenie odbudowy wnętrza i pierwsze próbne pływania po Zatoce Gdańskiej\n1991 - ostatnie prace wyposażeniowe i rozpoczęcie pierwszej wyprawy dookoła Europy\nAntica ma za sobą odległe rejsy m.in dwukrotne opłynięcie Hornu. Wyruszyła też w wyprawę do obu Ameryk „Śladami Polaków”\nw latach 2003-2004.\nDługość całkowita (z bukszprytem) - 16,20 m\nDługość po pokładzie - 13,83 m\nSzerokość - 4,50 m\nZanurzenie - 2,10 m\nTyp ożaglowania - kuter gaflowy\nSilnik - diesel 95 km\nZbiorniki paliwa - 600 l\nZbiornik wody pitnej - 720 l\nAutonomiczność - 40 dni\nAntica to nieduża jednostka z łączną załogą do 6 osób. Mimo tego jest niezwykle wytrzymała\ni niestraszne jej odległe wyprawy, nawet wokół przylądka Horn.


Podkategoria: Nauka - strona 1 - Spis witryn - Katalog stron!\nMateriały korekcyjne - Liger »\nStawianie na edukacje już od wczesnych lat życia procentuje w przyszłości i nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Tym bardziej warto skorzystać z asortymentu sklepu Liger, który od lat dostarcza sprawdzone rozwiązania w zakresie edukacji wczesnoszko...\nDo katalogu dodano: 11 01 2017r.\nZaliczyłeś niedawno test i uzyskałeś wymarzone prawo jazdy. Wciąż pomimo tego nie czujesz się dobrze za kierownicą? Dopasujemy pakiet szkoleń do Twoich zdolności. Nie zastanawiaj się i skontaktuj się z nami w najbliższym czasie. Bierz obecność w szko...


Już dziś zasmakuj w niezliczonych wrażeniach, jakie zagwarantuje Ci kolej transsyberyjska. Z całą pewnością słyszałeś, że to nieporównywalne z niczym widoki, prześliczny Bajkał oraz kulinaria syberyjskie. Teraz będziesz w stanie dowiedzieć się o wszystkim tym na własnej skórze. Wybierz przeżycie życia z Interregion.\nZajmujemy się badaniami organizacji na potrzeby rynku. Rozumiemy, że wyniki naszych badań mają na celu wspomagać decyzje naszych klientów. Dlatego też badamy tylko i dokładnie to, co jest potrzebne, koncentrując naszą pracę na przeprowadzeniu analiz, które będą przydatne. W praktyce: pomożemy Państwu ustalić jakie badania organizacji przyniosą Wam konkretną wartość\nParking przy lotnisku Katowice-Pyrzowice. Ogrodzona i oświetlona posesja; 24 godzinny monitoring; dostępność - 24 godziny na dobę; odległość od lotniska - około 250m; na życzenie dowóz na lotnisko; konkurencyjne ceny. Międzynarodowy Port Lotniczy Katowice w Pyrzowicach, od stycznia 2009 używający również marki Katowice Airport, kod IATA: KTW, kod ICAO: EPKT) – międzynarodowy port lotniczy położony w miejscowości Pyrzowice, około 30 km na północ od centrum Katowic. Znajduje się na terenie dwóch gmin: Ożarowice i Mierzęcice


Ranking firm ● Ekspertyzy budowlane ● Obsługa inwestycji ● pkt.pl\nGdzie w lokalizacji Gościeradz znajdziesz najlepszą firmę oferującą ekspertyzy budowlane?\nSprawdź 43326 firm w lokalizacji Gościeradz i skorzystaj z ekspertyzy budowlanej.\nBiura projektów (32,738)\nKosztorysowanie i ekspertyzy budowlane (285)\nEkspertyzy i wdrożenia techniczne (251)\notwarte teraz (494)\notwarte w środę (5,853)\notwarte w piątek (5,848)\notwarte w sobotę (1,234)\nDla zapytania ekspertyzy budowlane w lokalizacji Gościeradz rozszerzono promień wyszukiwania na całą Polskę.\n43,326 wyników dla: ekspertyzy budowlane w lokalizacji Polska\nWyszukaj frazę ekspertyzy budowlane gościeradz\nA Sosnowiec, Wysoka 21 lok. 17\n... oraz cen. W razie potrzeby aktualizujemy kosztorysy. Do naszych usług należą także: roboty specjalistyczne, nadzory budowlane, odbiory techniczne mieszkań, domów i lokali usługowych, opinie techniczne, wyceny szkód, projekty., Do usług osób nadzorujących należy kierowanie robotami budowlanymi . Zajmujemy się zabezpieczeniem placu budowy ...\nZakres usług obejmuje: projektowanie dowolnych obiektów, ekspertyzy budowlane (ekspertyzy techniczne), orzeczenia techniczne i opinie, skanowanie betonu skanerem Ferroscan PS200 (PS250) Hilti w celu rozpoznania średnicy i położenia zbrojenia zatopionego w betonie, nieinwazyjne badanie wytrzymałości betonu cyfrowym testerem ...\nC Elbląg, Lubartowska 7\n... technologiczne oraz kompleksowe badania geofizyczne opierając się na wieloletnim doświadczeniu i wciąż poszerzanej wiedzy z zakresu geologii inżynierskiej. Nasi inżynierowie wspierają zarówno producentów, jak i odbiorców na wszelkiego rodzaju inwestycjach budowlany oraz obiektach inżynierskich. Udzielamy profesjonalnej pomocy inwestorom ...\nI Poznań, os. Władysława Łokietka 10e lok. 51\nK Konstantynów Łódzki, Józefów 43\nL Drwinia 226\nM Kalisz, Serbinowska 1a\nN Okleśna, Nowa Kolonia 16\nP Białogard, Kisielice Małe 16\nR Paniówki, Zabrska 44\n... oraz wyrobów budowlanych składających się z betonu. Dokonujemy również szczegółowej analizy krusz budowlanych. Na zlecenie naszych klientów Labtechne przygotuje recepturę mieszanki betonowej lub sprawdzi zgodność dostarczonej mieszanki betonowej z wymaganiami postawionymi w projekcie budowlanym. Ponadto nasze laboratorium zapewnia pełną obsługę ...\nS Łagów, Szkolna 9 b\n... . Wykonujemy wysokiej jakości izolacje poziome oraz pionowe budynków według sprawdzonych metod i zgodnie z wieloletnim doświadczeniem technologicznym. Zajmujemy się świadczeniem usług takich jak: nadzór budowlany, konserwacja murów, odgrzybianie murów. , Oferujemy także skuteczne osuszanie murów oraz budynków, uszczelnianie i konserwację ...\nU Szczecin, Kopernika 3-5 lok. 20\nBudowa domu jednorodzinnego – kto przeprowadza nadzór budowlany?\nOsoba budująca dom nazywana jest inwestorem. Budowa domu, podobnie jak budowa jakiegokolwiek innego obiektu obostrzona jest przepisami prawa...\nOcena stanu budynku może być wykonana przez upoważnioną do tego osobę, będącą ekspertem, która wydaje opinię budowlaną, lub ekspertyzę budowlana....


Pojazd versus autobus – dojazd do pracy – DobreEdu\nPojazd versus autobus – dojazd do pracy\nBez wątpienia wielu z nas boryka się z problemem związanym z długimi podróżami automobilowymi a dokładniej z tym w jaki sposób je porządnie znosić oraz jak dobrze się do nich przygotować. Kłopot ten nie byłby tak dalece ważnym, gdyby nie wiązał się z bardzo znaczącym w tym wypadku bezpieczeństwem, które powinno odrywać ważną rolę w życiu każdego kierowcy. Pierwszą rzeczą o jakiej musimy pamiętać, wybierając się w długą podróż jest odpowiednia dawka snu, nim w nią wyruszymy. Niewyspany kierowca może aktywować nadmierne niebezpieczeństwo oraz niebezpieczeństwo nie tylko w swoim kierunku, ale także w kierunku swojej rodziny, która podróżuje wraz z nim jak również w kierunku innych uczestników ruchu drogowego.\nWażną rolę odgrywają też częste postoje na przysłowiowe rozprostowanie kości, które zezwalają zregenerować nie tyle siły fizyczne co raczej te psychiczne. Do tego nie trzeba pewno dziś ponad miarę nikomu przypominać, jak wybitnie znaczącą kwestią wydaję się być wstrzemięźliwość kierowcy o jakiej także wypada pamiętać. Bodajże każdy kierowca w ostatnim czasie nerwowo reaguje na zmiany kursów walut a co za tym idzie cen paliwa – wskutek tego odpowiedniej wybrać Transport dla pracowników + traveltrans.com.pl/transport-dla-firm/. Niestabilna sytuacja ekonomiczna na rynkach ogólnoświatowych powoduje, że my kierowcy, coraz częściej musimy się liczyć z niemalże każdym litrem benzyny. Oszczędzać jesteśmy w stanie na dużo różnych sposobów jednym z nich wydaje się być przybranie gospodarczego stylu jazdy.\nWiększa część z nas pewnie zastanawia się w czym tkwi rzecz i czy coś takiego jest oraz co najważniejsze czy da się zrealizować. Otóż jak się często okazuje ekonomiczny styl jazdy istnieje już od niezmiernie dawno oraz umiejętnym operowaniem pedałem gazu z całą pewnością jesteśmy w stanie znamiennie zmniejszyć zużycie paliwa jakie zwykło generować nasze auto, nawet o czterdzieści procent. Bazowym warunkiem jaki powinniśmy spełnić, to dogłębne poznanie swojego samochodu co wprawionemu kierowcy nie powinno zająć więcej jak tydzień czasu. Jeżeli mamy wątpliwości w jaki sposób jeździć tanie, to myślę, że dużo efektywnych metod odszukamy w Internecie.\nMoże cię zainteresuję: Fotobudki oraz inne rozstrzygnięcia na ślubie\nNowsza publikacja: Nowoczesne budownictwo – budowle oraz struktury


Asymetria recenzja | Książki w eterze\nTag Asymetria recenzja\nLisa Halliday „Asymetria” Wydawnictwo Literackie\nOpublikowany 31 maja 2019 Autor Aneta Kwaśniewska\tKomentarz\nUstalanie proporcji, poszukiwanie regularności, dbałość o wzorce i podporządkowywanie się normom są jak mania, która ogarnęła ludzkie umysły. A może poddać się spontaniczności, przygodzie i szaleństwu? Tylko co z symetrią tak umiłowaną przez świat? Tu pojawia się dysonans i asymetria. Da się z nią żyć?\nDwie historie, dwie prawdy o życiu. Kobieca i męska. Obie współczesne i przecinające się w zaskakującej asymetrii.\nMary-Alice jest dwudziestoparoletnią asystentką w nowojorskim wydawnictwie. Wdaje się w nic nie wnoszący romans niemal z pięćdziesiąt lat starszym pisarzem. Łączy ich pasja i namiętność. Może tez przedziwna zgodność poglądów i bliskość dusz. Niewiele od siebie oczekują, a jednak nie mogą bez siebie żyć. Między nimi trudno o symetrię, ale ich asymetryczność jest zadziwiająco współgrająca.\nAmar to Amerykanin irackiego pochodzenia. Zostaje zatrzymany przez służby imigracyjne na londyńskim lotnisku. Nic złego nie zrobił, jest daleki od konfliktu na Bliskim Wschodzie, a jednak staje się zakładnikiem własnego pochodzenia. Stereotypy czy brak symetrii?\nMoże na pierwszy rzut oka tego nie widać, ale to powieść filozoficzna o życiu wew współczesnym świecie. Wciąż poddajemy się regułom, proporcjom, zasadom, choć głośno mówimy o wolności i spontaniczności. Ta książka udowadnia, ze w asymetrii szukamy bezsensu i bezcelowości, co uważamy za stratę czasu. Bo po co robić coś bez celu? Gdzie nasza spontaniczność, prostota i poddawanie się uczuciom? Dwie historie, w których zostały odbite portrety współczesnego społeczeństwa. Intrygująca, refleksyjna książka, która wymaga przemyślenia.\nOpublikowany Powieść obyczajowa, Recenzje\ttagged with Asymetria recenzja, Lisa Halliday Asymetria


Florence omawia rolę wolnych rodników w leczeniu raka i starzenia się w rozdziale 8; i MHN Golden, DD Ramdath i BE Golden omawiają niedożywienie w rozdziale 9. Niestety, niektóre z tych rozdziałów nie są tak użyteczne, jak mogłoby się wydawać. Na przykład rozdział dotyczący ESR podkreśla bardziej bezpośredni ESR niż pułapkowanie spinowe, chociaż pułapkowanie wirowe jest bardziej przydatne w biologii. Rozdział 4 omawia peroksydację lipidów, ale podaje ...\nCzy historia jest prawdziwa. Nauczyliśmy się zadawać to pytanie w liceum. Czy konto historyczne wie es eigentlich gewesen war. Nauczyliśmy się zadawać to pytanie na studiach. A odpowiedź brzmi: Niezupełnie . Wallace Stevens przypomina nam, że rzeczy, które są / są zmieniane na niebieskiej gitarze . W zależności od tego, kto pisze i dlaczego, sprawdzalne fakty są modyfikowane i zniekształcane, a niektóre rzeczy leżą w oku patrzącego. Każdy pisa...\nSpośród około 1,1 miliona strażaków w Stanach Zjednoczonych (z których około 70% to ochotnicy, a 30% to kariera), około 100 umiera każdego roku w służbie1. Z wyjątkiem 2001 roku, kiedy 344 strażaków zginęło jako W wyniku wydarzeń z 11 września w World Trade Center w Nowym Jorku liczba zgonów rocznie utrzymywała się na stałym poziomie, mimo że liczba pożarów strukturalnych w Stanach Zjednoczonych stale maleje. Prawie połowa zgonów, które mają miejsc...\nRaport Pronovost i in. (Wydanie 28 grudnia) w sprawie interwencji mającej na celu zmniejszenie zakażeń krwi związanych z cewnikiem na oddziale intensywnej terapii (OIOM) byłoby bardziej przekonujące, gdyby autorzy potwierdzili, że spadkowi częstości tych zakażeń towarzyszył spadek liczba dodatnich posiewów krwi lub stosowanie antybiotyków. Kultura bezpieczeństwa, w której częstość zakażeń krwi związanych z cewnikiem stanowiła wyraźny wzorzec jakości, m...\nNajnowsze zdjęcia w galerii roczek dziecka menu :\nhttp://www.powiekszaniepiersi.info.pl 751#evadent 2 wrocław , #ocet jabłkowy niefiltrowany , #demencja w młodym wieku , #witamina d funkcje , #siniaki po bańkach chińskich , #andropauza leki , #luxmed wyniki lublin , #zulbex ulotka , #perfum rossmann , #obniżenie pulsu ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - roczek dziecka menu


Opony | BAS Tyres\nHome > Opony\nDuża ilość opon i felg samochodowych\nOpony BAS zawierają więcej niż 15 000 opon i felg do samochodów ciężarowych dla wszystkich rodzajów, rozmiarów i marek. Ze względu na dużą wiedzę na temat opon do samochodów ciężarowych oferujemy najlepsze opony najwyższej jakości w najlepszych cenach! I wreszcie, możemy zamontować opony za darmo. Która opona do samochodów ciężarowych będzie najlepsza dla Twojego pojazdu?\nOpony bieżnikowane są zrobione ze zużytej opony ale w skutek komplikowanym procesom obróbki zyskują nowy bieżnik. Dzięki recyklingowi koszty spadają o ponad 20% w porównaniu z oponami premium. Dlatego oferujemy te opony do samochodów ciężarowych za przystępną cenę.\nopony są dokładnie testowane\nponad 20% tańsze niż opony Premium\nbardzo przyjazny dla środowiska\ndostepny spory zapas opon\nView Retreaded tyres\nOpony BAS importują różne opony do ciężarówek z Azji. Dokładnie testowaliśmy opony, dlatego oferujemy tylko najlepsze opony o najwyższej jakości. Dlatego możemy zagwarantować najniższą cenę za przejechany kilometr.\nNasze opony do samochodów ciężarowych są produkowane u renomowanych i certyfikowanych producentów w Azji. Na przykład importujemy opony Doublestar z certyfikatem ISO / TS16949.\nNajniższa cena za przejechany kilometr\nOficjalni certyfikowani producenci\nDostarczanie duzej ilosci zapasów\nView Budget tyres\nopony Premium do ciężarówek\nW oponach BAS rozumiemy, że chcieliby Państwo bezpiecznie prowadzić samochód z wysokiej jakości oponami samochodowymi. Dlatego oferujemy szeroką gamę opon europejskich marek, takich jak Goodyear, Bridgestone i Michelin. Dzięki oponom ciężarowym tych wiodących marek gwarantujemy wiele bezpiecznie przejechanych kilometrów.\nNajczęstsze rozmiary dostarczane z magazynu\nNiestandardowe rozmiary dostarczamy w ciągu 24 godzin\nView Premium truck tyres\nDuża ilość opon do ciężarówek\nJeśli chcesz kupić dużą liczbę opon do ciężarówek, jesteś bardzo mile widziany w BAS Tyres. Możemy dostarczyć dużą liczbę opon wszystkich typów, rozmiarów i marek w specjalnych, konkurencyjnych cenach. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji.\nSzukasz nowych opon do samochodów? Właściwe opony można łatwo i szybko znaleźć w naszym magazynie. Jeśli chcesz złożyć prośbę lub umówić się na spotkanie, zadzwoń pod numer +31 413 37 11 04 lub wypełnij nasz formularz kontaktowy.


Mikker - Katolik praktykujący, wolnościowiec\nBieg przez płotki a mety nie widać\nNie każdy kto był członkiem PZPR, towarzyszem sekretarzem na szczeblu powiatu czy województwa musiał być od razu Żydem. Armia czerwonych baronów składała się w dużej mierze z osób pochodzących z nizin społecznych, potrafiącymi rozpychać się łokciami w temacie kręceniu lodów .\nPan totalnie widzę nie zna struktury Izraelity! Izraelita, ten prawdziwy, niekoniecznie pejsaty, biegający do Synagogi, świętujący Kuczki, wkracza tam i pozbywa się konkurencji, gdzie wie, że jego wpływ będzie większy od zakładanego, przy okazji czyni on również miejsce rodakowi, aby wspomniany wpływ wzrastał po dwakroć.\nPrzecież to takie proste! Każdy Polak przecież o tym wie!\nNiech pan spojrzy na redakcję GW i jej lobby, albo czy Jacek Kuroń był czerwonym baronem? Nie, nie był, ale on i jemu podobni, bo związani więzami krwi mogli tych nizinnych towarzyszy baronów dzieki postawionym wyżej braciom mieć pod butem.\nWystarczyło tylko posłać odpowiednie słowo wyżej i wyżej tematem się natychmiast zajmowano.\nZ jednym się jednakże zgodzę, że Żydzi rozegrali Solidarność prefekcyjnie wciskając się w szeregi wpierw KOR-u a później w zespoły tzw, ekspertów -doradców. Pospołu z komunistami i zwykłymi cwaniakami pokroju Frasyniuka (wystarczy prześledzić jego drogę biznesową) zawiązano sojusz, jak napisałem, był on potrzebnym z racji ,zmiany wiatru historii, a więc przekwalifikowania PRL-u z siermiężnego socjalizmu z "ludzką twarzą" w drapieżny kapitalizm rodem z XIX wieku, w którym jego twórcy nadal mieli mieć władzę i jeszcze większe płynące z tej władzy zyski..\nwtorek, 30 listopada 2021, 10:32:03\nProblem w tym że my pragniemy niepodległości jak ziemia deszczu w czasie suszy. Ten pęd, bywa nieposkromiony postanowili wykorzystać komuniści którym ich raj zaczął się walić. Poza tym pod pretekstem wspólnego chcieli zostać tymi, z którymi\nustrojowo i propagandą walczyli. Temat powstania Solidarności rozegrali więc bezbłędnie. Oczywiście nie była to zwykłe pospolite ruszenie z ich strony. Żydzi z PZPR oraz czerwoni baronowie przy pomocy naiwnych gotowali się do chwili przechwytu i przemiany w kapitalistów od roku 1976.\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 21:53:04\nmoże i jest mniej, ale nadal liczebnie przewyższają naszą populację. Poza tym, może być tak że Nach drang Osten nastąpi pod sztandarem proroka. Byłbym ostrozny z tym socjalem dla mahdystów.\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 18:07:07\nmiejscu przypomina mi się smutna historia dwóch zaszczepionych zawodniczek krykieta, które zasłabły podczas zawodów reprezentacji, bodaj Indii.\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 17:36:32\nWywiad A.G Łukaszenki dla BBC News\nże, historię Polskiego Kraju Narodowo-Terytorialnego przypomniał Mikker\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 17:26:52\nMusicie szanowni państwo zrozumieć jedno, że Żydzi w celach wyższych (a takim jest według nich dobrobyt i bezpieczeństwo własnego państwa Izraela) metodycznie, poprzez naukę i przemysł, i to w obojętnie jakim kraju istnieje ich diaspora wspierają się nawzajem, nawet jeżeli się wewnętrznie różnią co do metod osiągania wspomnianego celu.\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 17:18:54\nO widzę pisowską narrację z Salonu24. Tam taki komentarz był niczym credo :)))\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 17:14:29\nCiekawe spostrzeżnie odnośnie naszej silnej armii której słabość to atut naszego bezpieczeństwa. Natomiast co do Niemiec...Jeśli USA postanowi opuścić Niemcy jak opuściło Afganistan, to niech na Bóg ma w Swojej opiece.\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 17:10:34\nSyria, Irak, Afganistan - reasumując Bliski Wschód to jednak nie Europa. Prowadzenie wojny przez dwa mocarstwa dość szybko utraciłoby znamię egzotycznego poligonu z użyciem ostrej amunicji.\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 15:36:08\nbeznadziejny. Wyraźnie zainfekowany obowiązkową narracją, zresztą popularną, że takie czyny jak Olszańskiego i kolegów czynią wiele złego wizerunkowi Polski za granicą, z czego Żydzi chętnie koszystają. Pan redaktor się myli, ogólnie nic nie zrozumiał z wypowiedzi posła Brauna, był zamknęty jak klatka i pusty dzban, a szło przecież o rzecz prostą, o zerwanie z cenzurą, o wolność wypowiedzi i zgromadzeń na terenie RP.\nOczywiście nie można też zaprzeczyć i takiej wersji, że ktoś pana Olszańskiego do tego hapennigu specjalnie nakłonił celem ugrania co swoje.\nponiedziałek, 29 listopada 2021, 15:31:35


Player One [Ernest Cline] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01095 012199 21090258 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ernest Cline Liczba stron: 419\nISBN: 978-83-241-4300-9 Data wydania: 2012-05-22\nRedakcja stylistyczna Monika Kiersnowska Korekta Hanna Lachowska Katarzyna Pietruszka Projekt graficzny okładki Christopher Brand Tytuł oryginału Ready Player One Copyright © 2011 by Dark All Day, Inc. By arrangement with the author. All rights reserved. For the Polish edition Copyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o. ISBN 978-83-241-4300-9 Warszawa 2012. Wydanie I Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o. 02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63 tel. 620 40 13, 620 81 62 www.wydawnictwoamber.pl Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o. virtualo.eu\nSusan i Libby Bo naszej drogi nie da się znaleźć na żadnej mapie 0000 Wszyscy moi rówieśnicy pamiętają, gdzie byli i co robili, kiedy dowiedzieli się o tym konkursie. Ja siedziałem w swojej kryjówce i oglądałem kreskówki, kiedy w okienku wideo pojawił się pasek z informacją, że w nocy zmarł James Halliday. Jasne, że wiedziałem, kim jest Halliday. Wszyscy wiedzieli. Był projektantem gier i stworzył OASIS, masową grę sieciową, która stopniowo przekształciła się w internetową globalną rzeczywistość wirtualną. Każdego dnia korzystała z niej niemal cała ludzkość naszego globu. Bezprecedensowy sukces OASIS uczynił Hallidaya jednym z najbogatszych ludzi na świecie. Początkowo nie rozumiałem, dlaczego media robią takie halo z powodu śmierci miliardera. W końcu Ziemianie mają wiele innych zmartwień. Choćby kryzys energetyczny. Katastroficzne zmiany klimatyczne. Powszechny głód, ubóstwo i choroby. Pięć wojen. Sami rozumiecie – wszyscy żyją jak pies z kotem, masowa histeria. Zwykle wiadomości nie przerywają nikomu interaktywnych komedii czy telenowel, o ile nie zdarzy się coś naprawdę ważnego. Na przykład epidemia nowego zabójczego wirusa czy grzyb atomowy pochłaniający kolejne wielkie miasto. Jakaś naprawdę wielka rzecz. Halliday był sławny, ale jego śmierć kwalifikowała się na krótką informację w wieczornych wiadomościach, tak żeby szare masy mogły kręcić głowami z zazdrością, słuchając prezentera, który ogłasza, jak obrzydliwie dużo pieniędzy dostaną spadkobiercy bogacza. Ale w tym właśnie sęk. James Halliday nie miał spadkobierców. Umarł w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat jako kawaler. Nie miał żadnych krewnych, a z tego, co było wiadomo, ani jednego przyjaciela. Przez ostatnie piętnaście lat żył odizolowany od świata zewnętrznego, i jeśli wierzyć plotkom – całkowicie postradał zmysły. Tak więc najbardziej wstrząsającą wiadomością tego styczniowego poranka, która przykuła uwagę każdego zjadacza płatków śniadaniowych od Toronto po Tokio, była informacja dotycząca treści testamentu Hallidaya i losów jego potężnego majątku. Halliday przygotował krótkie nagranie wideo oraz instrukcję, w której prosi, by po jego śmierci przekazać je światowym mediom. Tego ranka kopia nagrania miała też trafić do każdego użytkownika OASIS. Do dziś pamiętam znajomy elektroniczny dźwięk zwiastujący nową wiadomość w skrzynce, zaledwie kilka sekund po pierwszej informacji na ekranie. Nagranie wideo w istocie było precyzyjnie zmontowanym krótkim filmem pod tytułem Zaproszenie Anoraka. Jako słynny ekscentryk Halliday przez całe życie miał obsesję na punkcie lat 80., kiedy to był nastolatkiem. Zaproszenie Anoraka pełne było niejasnych nawiązań do kultury masowej tamtych lat. Kiedy oglądałem je po raz pierwszy, umknęły mi niemal wszystkie. Całe nagranie miało nieco ponad pięć minut, ale w kolejnych dniach i tygodniach stało się najskrupulatniej analizowanym filmem w historii. Analizowano go klatka po klatce, chyba jeszcze bardziej mozolnie niż film Abrahama Zaprudera nakręcony podczas zamachu na Kennedy’ego. Całe moje pokolenie znało na pamięć nagranie Hallidaya, co do sekundy. Zaproszenie Anoraka rozpoczynają trąbki ze starej piosenki Dead Man’s Party. Przez kilka pierwszych sekund takty piosenki rozbrzmiewają na tle ciemnego ekranu. Potem do trąbek dołącza gitara i pojawia się Halliday. Ale nie jest sześćdziesięciolatkiem zniszczonym przez czas i chorobę. Wygląda jak z okładki „Time’a” z 2014 roku – wysoki, szczupły, zdrowy mężczyzna nieco po czterdziestce, o zmierzwionych włosach i w słynnych okularach w rogowych oprawkach. Ma też to samo ubranie co na zdjęciu w „Timie”: spłowiałe dżinsy i starą koszulkę z nadrukiem Space Invaders. Halliday jest w dużej sali gimnastycznej w jakimś liceum, na której odbywa się potańcówka. Otaczają go nastolatki, których strój, fryzury i ruchy w tańcu sugerują, że to późne lata 80. . Halliday też tańczy – czego w prawdziwym życiu nikt nigdy nie widział. Z maniackim uśmiechem obraca się energicznie, wymachuje rękoma i kręci głową w rytm piosenki, bezbłędnie odtwarzając kilka słynnych kroków tanecznych z tamtego okresu. Ale Halliday nie ma partnerki. Jak to się mówi, tańczy solo. W dolnym lewym rogu ekranu na chwilę pojawia się kilka linijek tekstu, z nazwą zespołu, tytułem piosenki, nazwą wytwórni i rokiem publikacji, zupełnie jak w starym wideoklipie z MTV: Dead Man’s Party, Oingo Boingo, MCA Records, 1985. Kiedy rozlegają się słowa, Halliday nie przestając się kręcić, zaczyna je bezgłośnie śpiewać: „Wystrojony na wyjście donikąd. Spaceruję z nieboszczykiem na ramieniu… Nie uciekaj, to tylko ja…”. Nagle przerywa taniec i prawą dłonią wykonuje ruch, który ucina muzykę. W tej samej chwili tancerze i sala gimnastyczna znikają, a sceneria nagle się zmienia. Halliday stoi teraz przed domem pogrzebowym, obok otwartej trumny . W środku leży dużo starszy Halliday. Ciało ma wychudzone i wyniszczone przez raka. Na powiekach leżą lśniące ćwierćdolarówki . Młodszy Halliday patrzy na swoje zwłoki z udawanym smutkiem, po czym odwraca się, by przemówić do zebranych żałobników . Pstryka palcami i w jego prawej dłoni pojawia się zwój. Otwiera go teatralnym gestem, a zwój spada na podłogę i rozwija się wzdłuż przejścia, na wprost którego stoi miliarder. Halliday zwraca się do widza i zaczyna czytać: „Ja, James Donovan Halliday, zdrów na ciele i umyśle, deklaruję niniejszym publicznie, że ten oto dokument jest moją ostatnią wolą i testamentem. Tym samym unieważnia on wszelkie wole i kodycyle sporządzone przeze mnie do tej pory…” Czyta dalej, coraz szybciej, brnąc przez kilka prawniczych akapitów, a w końcu mówi tak szybko, że trudno rozróżnić słowa. Nagle przerywa gwałtownie. „Dajmy sobie spokój – stwierdza – nawet przy tej prędkości odczytanie całego dokumentu potrwałoby miesiąc. Przykro mi, ale nie mamy tyle czasu”. Upuszcza zwój, a ten rozpływa się w obłoku złotego pyłu. „Przedstawię wam najważniejsze punkty”. Znika dom pogrzebowy i sceneria zmienia się ponownie. Halliday stoi teraz przed potężnymi drzwiami do bankowego skarbca. „Mój cały majątek, w tym kontrolny pakiet akcji mojej firmy, Gregarious Simulation Systems, ma trafić do funduszu powierniczego, póki nie zostanie spełniony jeden warunek ustanowiony w testamencie. Ten, kto pierwszy spełni ów warunek, odziedziczy całą moją fortunę, obecnie wycenianą na ponad dwieście pięćdziesiąt miliardów dolarów”. Drzwi do skarbca otwierają się i Halliday wchodzi do środka. Wnętrze skarbca jest potężne i leży w nim ogromny stos sztabek złota mniej więcej wielkości dużego domu. „Ta kasa jest do wzięcia – mówi Halliday z szerokim uśmiechem. – A co mi tam. Przecież nie zabiorę jej ze sobą, prawda?” Miliarder opiera się o stos złotych sztabek, a kamera najeżdża blisko na jego twarz. „A teraz pewnie zastanawiacie się, co trzeba zrobić, żeby dorwać tę forsę? Cierpliwości, moje dzieci. Zaraz do tego dojdziemy…” Robi dramatyczną pauzę i stroi minę dziecka, które za chwilę wyjawi ogromną tajemnicę. Halliday znów pstryka palcami i skarbiec znika. W tej samej chwili mężczyzna kurczy się i zmienia w małego chłopca ubranego w brązowe sztruksy i spłowiałą koszulkę z Muppet Show . Młody Halliday stoi w zagraconym salonie z ciemnopomarańczową wykładziną, ścianami obitymi drewnem i kiczowatym wystrojem z końca lat 70. Obok stoi 21-calowy telewizor Zenith, do którego podpięta jest konsola Atari 2600. „To była moja pierwsza konsola do gier – wyjaśnia Halliday dziecięcym głosem. – Atari 2600. Dostałem ją na gwiazdkę w 1979 roku”. Chłopiec siada przed Atari, bierze do ręki dżojstik i zaczyna grać. „To była moja ulubiona gra – mówi. Kiwa głową w stronę ekranu, na którym mały kwadracik wędruje przez serię prostych labiryntów. – Nosiła tytuł Adventure. Jak wiele wczesnych gier wideo Advenure została opracowana i zakodowana przez jedną osobę. Ale Atari nie doceniało wówczas pracy programistów, więc nazwisko twórcy nie pojawiło się na opakowaniu”. Na ekranie telewizora widzimy, jak Halliday za pomocą miecza zabija czerwonego smoka, choć z powodu niskiej rozdzielczości grafiki wygląda to bardziej, jakby kwadracik dźgał zdeformowaną kaczkę za pomocą strzałki. „Człowiek, który stworzył Adventure, nazywał się Warren Robinett. Postanowił sam schować swoje nazwisko w grze. Ukrył klucz w jednym z labiryntów. Jeśli ktoś odnalazł ów klucz – małą szarą kropkę wielkości piksela – mógł dzięki niej wejść do tajnego pomieszczenia, gdzie Robinett ukrył swoje nazwisko”. Halliday prowadzi kwadratowego bohatera do tajemnej komnaty, gdzie pośrodku ekranu pojawiają się słowa „Projekt: Warren Robinett”. „Było to – kontynuuje Halliday, wskazując na ekran z nieskrywanym szacunkiem – pierwsze wielkanocne jajo  w grze komputerowej. Robinett ukrył je w kodzie i nikomu o tym nie wspomniał. Atari wyprodukowało i rozprowadziło Adventure po całym świecie, nie mając pojęcia o ukrytej komnacie. O istnieniu wielkanocnego jaja dowiedzieli się dopiero po kilku miesiącach, kiedy zaczęły je odkrywać dzieciaki na całym świecie. Byłem jednym z tych dzieciaków i kiedy po raz pierwszy odnalazłem sekret Robinetta, poczułem, że to jedno z najfajniejszych komputerowych przeżyć”. Młody Halliday odstawia dżojstik i wstaje. Salon rozmywa się i scenografia znów się zmienia. Teraz Halliday stoi w mrocznej pieczarze, gdzie na wilgotnych ścianach odbijają się płomienie niewidocznych pochodni. Jednocześnie zmienia się też wygląd samego Hallidaya, który przekształca się w Anoraka, swój słynny awatar z OASIS, czyli wysokiego czarodzieja. To trochę przystojniejsza wersja dorosłego Hallidaya (i bez okularów). Anorak jak zwykle ma na sobie długą czarną szatę z wyhaftowanymi na obu rękawach symbolami swojego awatara (jest to wielka wykaligrafowana litera A). „Przed śmiercią – mówi Anorak znacznie głębszym głosem – ja również stworzyłem jajo wielkanocne i ukryłem je gdzieś w najpopularniejszej grze komputerowej, w OASIS. Ten kto pierwszy je odnajdzie, odziedziczy cały mój majątek”. Kolejna dramatyczna pauza. „Jajo jest dobrze schowane. Nie schowałem go gdzieś pod kamieniem. Można by rzec, że leży zamknięte w sejfie, zakopanym w tajnej komnacie, którą ukryłem w samym środku labiryntu leżącego gdzieś… – stuka się palcem w prawą skroń – tutaj”. „Ale nie martwcie się. Zostawiłem tu i ówdzie trochę wskazówek, żebyście mogli od czegoś zacząć. Oto pierwsza z nich”. – Anorak wykonuje zamaszysty gest i w powietrzu przed nim pojawiają się trzy wirujące powoli klucze. Wygląda na to, że jeden wykonany jest z miedzi, drugi z jadeitu, a trzeci z kryształu. Klucze cały czas wirują, zaś Anorak recytuje fragment wiersza, a każdy wypowiadany przezeń wers pojawia się na chwilę na dole ekranu, wypisany płonącymi literami: Trzy ukryte klucze i trzy tajemne bramy Tam próbom wielkim gracz będzie poddany Kto się nie ugnie i podoła wyzwaniom, Dotrze do Końca i będzie wygranym. Kiedy kończy, znikają klucze z jadeitu i kryształu, zostaje tylko miedziany, który wisi teraz na łańcuchu na szyi Anoraka. Kamera podąża za Anorakiem, który odwraca się i idzie w głąb ciemnej pieczary. Kilka sekund później dociera do masywnych drewnianych drzwi osadzonych w skale. Drzwi wzmocnione są stalowymi okuciami i pokryte płaskorzeźbami przedstawiającymi tarcze i smoki. „Nie byłem w stanie przetestować tej konkretnej gry, więc obawiam się, że mogłem ukryć jajo wielkanocne trochę za dobrze. Tak dobrze, że trudno będzie je odszukać. Sam nie wiem. Jeśli tak, to i tak jest już za późno, by cokolwiek zmienić. Pożyjemy, zobaczymy”. Anorak otwiera podwójne drzwi, które prowadzą do przepastnego skarbca pełnego stosów błyszczących złotych monet i pucharów wysadzanych kamieniami szlachetnymi . Następnie czarodziej staje w otwartych drzwiach i odwraca się do widza, wyciągając ręce, by przytrzymać potężne drewniane wrota . „A zatem, bez zbędnych wstępów – oznajmia Anorak. – Rozpoczynamy polowanie na wielkanocne jajo Hallidaya!” Po czym znika w błysku światła, a widz patrzy przez otwarte drzwi na skrzące się za nimi stosy skarbów. Ekran ciemnieje. Na końcu filmu Halliday zamieścił odnośnik do swojej osobistej strony internetowej, która w dniu jego śmierci przeszła drastyczną przemianę. Przez ponad dekadę wisiała na niej jedynie krótka zapętlona animacja, w której jego awatar – Anorak – siedział w średniowiecznej bibliotece, pochylony nad zniszczonym warsztatem, mieszając mikstury i ślęcząc nad zakurzonymi księgami zaklęć. Na ścianie za jego plecami widać było namalowanego wielkiego czarnego smoka. Tego dnia animacja zniknęła, a jej miejsce zajęła lista z najlepszymi wynikami, taka jakie kiedyś pojawiały się w starych automatach do gier na monety. Lista liczyła dziesięć pozycji, a na każdej widać było inicjały JDH – James Donovan Halliday – a obok wynik: sześć zer. Owa lista wyników szybko zyskała nazwę Tablicy. Tuż pod Tablicą widniała ikona przypominająca małą książkę oprawioną w skórę. Klikając w nią, można było ściągnąć za darmo kopię Almanachu Anoraka, czyli zbioru setek nieopatrzonych datami wpisów w dzienniku Hallidaya. Almanach liczył ponad tysiąc stron, ale niewiele mówił o prywatnym życiu Hallidaya czy codziennych czynnościach. Większość wpisów stanowiły spisane w formie strumienia świadomości obserwacje na temat rozmaitych klasycznych gier komputerowych, książek, filmów i komiksów z dziedziny science fiction i fantasy oraz kultury masowej lat 80. Wszystko to ubarwione pełną humoru krytyką, od zorganizowanych form religii po napoje gazowane. Polowanie, jak nazwano konkurs ogłoszony przez Hallidaya, szybko stało się częścią globalnej kultury. Dorośli i dzieci marzyli o odnalezieniu jaja wielkanocnego Hallidaya, tak jak marzy się o wygranej na loterii. W tej grze mógł wziąć udział każdy i początkowo nie było w tym nic złego. Almanach Anoraka sugerował jedynie, że do znalezienia jaja niezbędna będzie wiedza dotycząca najrozmaitszych obsesji Hallidaya. To doprowadziło do globalnej fascynacji kulturą masową lat 80. Pięćdziesiąt lat po zakończeniu tej dekady filmy, muzyka, gry oraz moda z tamtego okresu wróciły do łask. W 2041 roku postawione na sztorc włosy i dekatyzowane dżinsy stały się częścią stylu, a nowe wersje popularnych przebojów z tamtych lat okupowały pierwsze miejsca na listach przebojów. Ludzie, którzy w latach 80. mieli po kilkanaście lat i teraz dożywali sędziwej starości, ze zdumieniem patrzyli, jak ich wnuki wzorują się na modzie i zgłębiają zjawiska z lat ich młodości. Narodziła się nowa subkultura złożona z milionów ludzi, którzy poświęcali każdą wolną chwilę na poszukiwania jaja Hallidaya. Początkowo zwano ich po prostu „łowcami jaja”, ale ponieważ przy tych łowach trzeba było się nieźle nagłowić, na poszukiwaczy szybko zaczęto mówić „jajogłowi”. W ciągu pierwszego roku poszukiwań bycie jajogłowym było bardzo modne i prawie każdy użytkownik OASIS uważał się za takiego. Kiedy minęła pierwsza rocznica śmierci Hallidaya, gorączka wokół konkursu zaczęła przygasać. Minął cały rok i nikt niczego nie znalazł. Ani jednego klucza, ani jednej bramy. Po części problemem był sam rozmiar OASIS. Mieściło się w niej ponad tysiąc symulowanych światów, w których mogły kryć się klucze, a dokładne przeszukanie każdego z nich mogło zająć jajogłowemu całe lata. Choć „zawodowi” jajogłowi chwalili się na blogach, że codziennie są bliżej przełomu, to stopniowo docierała do nich prawda: żaden z nich nie miał nawet pojęcia, czego szuka ani gdzie rozpocząć poszukiwania. Minął kolejny rok. I jeszcze jeden. I wciąż nic. Społeczeństwo straciło zainteresowanie konkursem. Ludzie zaczęli wierzyć, że to wszystko było jedynie dowcipem bogatego wariata. Inni uważali, że jeśli nawet jajo istnieje, nikt go nigdy nie znajdzie. Tymczasem OASIS nadal ewoluowała i zyskiwała na popularności. Przed próbami przejęcia i prawnymi rozgrywkami chroniły ją żelazne zapisy testamentu Hallidaya i armia wściekłych prawników, którym powierzył administrowanie swoim majątkiem.Wielkanocne jajo Hallidaya stopniowo nabrało charakteru miejskiej legendy, a kurczący się stale zastęp jajogłowych zaczął być obiektem drwin. Co roku, w rocznicę śmierci Hallidaya, prezenterzy w mediach z przymrużeniem oka donosili o braku postępów w poszukiwaniach. I co roku kolejni jajogłowi wycofywali się z konkursu, dochodząc do wniosku, że Halliday ukrył jajo tak, że nie sposób go znaleźć. Minął kolejny rok. I jeszcze jeden. I nagle, wieczorem jedenastego lutego 2045 roku na szczycie Tablicy pojawiła się nazwa awatara, którą mógł podziwiać cały świat. Po pięciu długich latach w końcu odnaleziono Miedziany Klucz. Dokonał tego osiemnastolatek mieszkający w osiedlu przyczep kempingowych na przedmieściach Oklahoma City. Owym osiemnastolatkiem byłem ja. To, co działo się dalej, próbowano opowiedzieć w dziesiątkach książek, kreskówek, filmów i seriali, ale w żadnym nie pokazano całej prawdy. Więc raz na zawsze chcę opowiedzieć wszystko od a do z. Poziom Pierwszy Bycie człowiekiem przeważnie jest do kitu. Życie da się jakoś znieść jedynie dzięki grom komputerowym. Almanach Anoraka rozdział 91, wiersze 1–2 0001 Ze snu wyrwał mnie odgłos wystrzałów w jednym z pobliskich stosów. Po strzałach przez kilka minut słychać było stłumione krzyki i wrzaski, w końcu zapadła cisza. Wystrzały w stosach nie były niczym niespotykanym, ale wciąż nie mogłem do nich przywyknąć. Wiedziałem, że pewnie nie będę już w stanie zasnąć, więc postanowiłem spędzić te kilka godzin do świtu, ćwicząc kilka klasycznych gier na automaty wrzutowe: Galaga, Defender, Asteroids. To wymarłe cyfrowe dinozaury, które stały się eksponatami muzealnymi na długo przed moimi narodzinami. Ale byłem przecież jajogłowym, więc nie traktowałem ich jak antyków w niskiej rozdzielczości. Dla mnie były to święte relikwie. Filary panteonu. W klasyczne gry grałem z oddaniem i czcią. Leżałem skulony w starym śpiworze w kącie mikroskopijnej pralni w przyczepie, wciśnięty w szczelinę między ścianą a suszarką. Nie byłem mile widziany w pokoju ciotki po drugiej stronie korytarza, ale wcale mi to nie przeszkadzało. I tak wolałem spać w pralni. Było w niej ciepło, miałem tam trochę prywatności, a i zasięg sieci bezprzewodowej nie był taki zły. Dodatkowym plusem było to, że pachniało tu płynem do prania i zmiękczaczem do tkanin. W pozostałej części przyczepy śmierdziało kocimi sikami i skrajną biedą. Zwykle spałem w mojej kryjówce. Ale w ciągu ostatnich kilku nocy temperatury spadały poniżej zera, więc choć nie znosiłem przyczepy ciotki, to perspektywa zamarznięcia na śmierć wydawała mi się mało atrakcyjna. W mieszkaniu ciotki mieszkało w sumie piętnaście osób. Ona sama spała w najmniejszej z trzech sypialni. Deppertowie zajmowali pokój obok, a Millerowie zaanektowali główną sypialnię na końcu korytarza. Było ich sześcioro i dorzucali się najwięcej do czynszu. W porównaniu z innymi przyczepami w stosach w naszej i tak nie było najtłoczniej. Mieliśmy przyczepę o podwójnej szerokości. Miejsca wystarczyło dla wszystkich. Wyjąłem laptop i włączyłem go. Niezgrabny ciężki grat miał prawie dziesięć lat. Znalazłem go na śmietniku za opustoszałym centrum handlowym po drugiej stronie autostrady. Udało mi się go przywrócić do życia. Wystarczyło wymienić pamięć i wgrać od nowa system operacyjny z epoki kamienia łupanego. W porównaniu z obecnymi standardami procesor pracował jak muł, ale do moich potrzeb wystarczał. Laptop służył jako moja przenośna biblioteka naukowa, automat do gier komputerowych i kino domowe. Na twardym dysku miałem stosy starych książek, filmów, seriali telewizyjnych, piosenek i chyba każdą grę komputerową wyprodukowaną w XX wieku. Odpaliłem emulator i wybrałem jedną z najbardziej ulubionych gier – Robotron: 2084. Od początku spodobały mi się jej frenetyczne tempo i brutalna prostota. W Robotronie liczył się przede wszystkim instynkt i refleks. Granie w stare gry komputerowe zawsze pomagało mi oczyścić umysł i się odprężyć. Kiedy czułem się przygnębiony czy sfrustrowany swoim losem, wystarczyło kliknąć przycisk „Gracz 1” i wszelkie zmartwienia natychmiast ulatywały, a ja skupiałem się na niekończącym się szalonym ataku na ekranie komputera. W dwuwymiarowym wszechświecie gry życie było proste: Ty sam przeciw maszynie. Lewą ręką poruszasz postacią, a strzelasz prawą. I starasz się przeżyć jak najdłużej. Przez kilka godzin unicestwiałem kolejne fale mózgów, kul, kwarków i wraków, w niekończącej się walce, by: „Ocalić ostatnią ludzką rodzinę!” W końcu jednak palce mi zdrętwiały i zacząłem gubić rytm. Kiedy do tego doszło na tym poziomie, sytuacja pogarszała się błyskawicznie. W ciągu kilku minut zużyłem wszystkie dodatkowe życia i na ekranie pojawiły się dwa znienawidzone przeze mnie słowa: KONIEC GRY. Wyłączyłem emulator i zacząłem przeglądać pliki wideo. W ciągu pięciu lat ściągnąłem każdy film, serial telewizyjny i kreskówkę wspomnianą w Almanachu Anoraka. Oczywiście wciąż nie obejrzałem ich wszystkich. Zajęłoby mi to pewnie kilka dekad. Wybrałem odcinek Family Ties, sitcom z lat 80. o rodzinie z klasy średniej mieszkającej w środkowym Ohio. Ściągnąłem ten serial, bo Halliday go uwielbiał i uznałem, że być może w jednym z odcinków może się kryć jakaś podpowiedź dotycząca poszukiwań. Od razu uzależniłem się od tego serialu i zdążyłem już obejrzeć wszystkie sto osiemdziesiąt odcinków po kilka razy. Nie były w stanie mnie znudzić. Zawsze kiedy tak siedziałem w ciemności i oglądałem serial na laptopie, wyobrażałem sobie, że to ja mieszkam w tym ciepłym, dobrze oświetlonym domu i że ci uśmiechnięci, wyrozumiali ludzie to moja rodzina. A na świecie nie dzieje się nic na tyle złego, by nie dało się tego rozwiązać w ciągu półgodzinnego odcinka (albo dwóch, jeśli sprawa była naprawdę poważna). Moje domowe życie w niczym nie przypominało tego, które oglądałem w Family Ties i zapewne dlatego tak bardzo kochałem ten serial. Byłem jedynym dzieckiem dwojga nastolatków, którzy uciekli z domu i poznali się pośród stosów, gdzie i ja się wychowałem. Ojca nie pamiętam. Kiedy miałem zaledwie kilka miesięcy, został zastrzelony. Okradał właśnie sklep spożywczy podczas jednego z wielu wyłączeń prądu w okolicy. Wiem o nim tylko tyle, że uwielbiał komiksy. W pudełku z jego rzeczami znalazłem kilka starych pamięci flash z pełnymi wydaniami Spider-Mana, X-Mena i Green Lanterna. Mama powiedziała mi kiedyś, że ojciec nadał mi imię zaczynające się na tę samą literę co nazwisko – Wade Watts – bo uważał, że to brzmi jak tajny pseudonim superbohatera. Jak Peter Parer czy Clark Kent. Kiedy się o tym dowiedziałem, uznałem, że musiał być fajnym gościem, choć umarł mało fajnie. Moja matka, Loretta, wychowała mnie sama. Mieszkaliśmy w małym wozie kempingowym w innej części stosów. Pracowała na dwa etaty w OASIS – jako sprzedawca telefoniczny i jako dziewczyna do towarzystwa w internetowym burdelu. Nocą kazała mi wkładać zatyczki do uszu, żebym nie słyszał, jak świntuszy w pokoju obok, rozmawiając z klientami z innych stref czasowych. Ale zatyczki średnio się sprawdzały, więc wolałem oglądać stare filmy z dźwiękiem na pełny regulator. OASIS poznałem wcześnie, bo matka wykorzystywała ów system jako wirtualną niańkę. Kiedy urosłem na tyle, żeby móc założyć wizjer i dotykowe rękawice, mama pomogła mi stworzyć pierwszego awatara w OASIS. Potem sadzała mnie w kącie i wracała do pracy, a ja mogłem odkrywać całkowicie nowy świat, zupełnie inny od tego, który znałem do tej pory. Od tego czasu w zasadzie wychowywały mnie interaktywne programy edukacyjne w OASIS, do których każde dziecko miało darmowy dostęp. Sporą część dzieciństwa spędziłem w wirtualnej symulacji Ulicy Sezamkowej, śpiewając piosenki z przyjaznymi Muppetami i grając w interaktywne gry, dzięki którym nauczyłem się chodzić, mówić, dodawać, odejmować, czytać, pisać i dzielić z innymi. Kiedy posiadłem te umiejętności, szybko odkryłem, że OASIS to także największa na świecie publiczna biblioteka, gdzie nawet dzieciak bez grosza przy duszy jak ja może mieć dostęp do wszystkich napisanych książek, wszystkich nagranych piosenek i każdego filmu, serialu, gry komputerowej i dzieła sztuki, jakie kiedykolwiek powstały. Cała wiedza, sztuka i rozrywka, którą stworzyła ludzka cywilizacja, czekały na mnie, miałem je na wyciągnięcie ręki. Ale dostęp do tych wszystkich informacji okazał się obosiecznym mieczem. Bo przez to właśnie odkryłem prawdę. Nie wiem, może macie inne doświadczenia. Ale dorastając na Ziemi w XXI wieku, czułem się, jakby ktoś dał mi w zęby. W sensie egzystencjalnym. Jako dzieciak najbardziej przeżywałem to, że nikt nie powiedział mi prawdy o moim losie. Można wręcz powiedzieć, że ją ukrywano. A ja oczywiście we wszystko wierzyłem, bo przecież byłem tylko dzieckiem, i zresztą co ja tam wiedziałem. Chryste, przecież nawet mózg mi jeszcze do końca nie urósł, więc nie miałem pojęcia, że dorośli wciskają mi kit. Łykałem więc te wszystkie bzdury rodem z ciemnogrodu, które mi wciskali. Minęło trochę czasu. Nieco podrosłem i stopniowo zacząłem się domyślać, że od kiedy opuściłem łono matki, w zasadzie wszyscy okłamywali mnie, i to na każdy temat. Niepokojące odkrycie. To sprawiło, że później miałem problemy z okazywaniem zaufania. Ponurą prawdę odkryłem, kiedy tylko zacząłem buszować po darmowych bibliotekach OASIS. Fakty czekały na mnie ukryte w starych książkach pisanych przez ludzi, którzy nie bali się szczerości. Artystów, naukowców, filozofów i poetów. Wielu z nich od dawna już nie żyje. Czytając słowa, jakie po sobie zostawili, zrozumiałem w końcu całą sytuację. Moją sytuację. Naszą sytuację. To, co większość ludzi określała mianem „kondycji ludzkiej”. Nie były to dobre wieści. Szkoda, że nikt mi o tym nie wspomniał, kiedy dorosłem na tyle, by to zrozumieć. Żałuję, że nikt nie powiedział po prostu: – Sprawy wyglądają tak, Wade. Jesteś czymś, co jest nazywane „istotą ludzką”. To bardzo bystry gatunek zwierzęcia. Tak jak każde inne zwierzę na tej planecie pochodzimy od jednokomórkowych organizmów, które żyły tu miliony lat temu. Doszło do tego w wyniku procesu zwanego ewolucją, później dowiesz się na ten temat więcej. Ale uwierz mi, naprawdę wszyscy powstaliśmy właśnie w ten sposób. Dowody na to są wszędzie, pogrzebane w skałach. A te opowieści, że zostaliśmy stworzeni przez superwszechmocnego kolesia o imieniu Bóg, który mieszka w niebie? Bujda na resorach. Ten cały Bóg to starożytne bajki, które ludzie opowiadają sobie od tysięcy lat. To my go wymyśliliśmy. Tak jak Świętego Mikołaja i Wielkanocnego Zajączka. A tak przy okazji… Świętego Mikołaja ani Wielkanocnego Zajączka też nie ma. To bajki. Przykro mi, młody. Musisz z tym żyć. Pewnie zastanawiasz się, co się działo, nim się pojawiłeś. Całe mnóstwo rzeczy. Kiedy w wyniku ewolucji pojawiliśmy się my, ludzie, zaczęło się robić naprawdę interesująco. Wymyśliliśmy, jak uprawiać rośliny i oswajać zwierzęta, więc nie musieliśmy non stop polować. Nasze plemiona się rozrastały i rozprzestrzeniliśmy się po całej planecie niczym niepowstrzymany wirus. Stoczywszy między sobą trochę wojen o ziemię, surowce i naszych wymyślonych bogów, zorganizowaliśmy w końcu nasze plemiona w „globalną cywilizację”. Ale szczerze mówiąc, nie była ona ani tak bardzo zorganizowana, ani cywilizowana, więc nadal toczyliśmy mnóstwo wojen we własnym gronie. Poznaliśmy też naukę, która pomogła nam rozwinąć technologię. Jak na bandę bezwłosych małp zdołaliśmy wynaleźć parę naprawdę niewiarygodnych rzeczy: komputery, medycynę, lasery, kuchenki mikrofalowe, sztuczne serca, bomby atomowe. Udało nam się nawet wysłać parę osób na Księżyc i z powrotem. Stworzyliśmy też globalną sieć komunikacyjną, dzięki której możemy ze sobą rozmawiać przez cały czas. Robi wrażenie, prawda? Ale tu pojawiają się złe wieści. Stworzyliśmy naszą cywilizację ogromnym kosztem. Do jej powstania potrzeba było mnóstwa energii, którą uzyskiwaliśmy ze spalania paliw kopalnych pochodzących z martwych roślin i zwierząt leżących głęboko pod ziemią. Zużyliśmy większość tej energii, nim się pojawiłeś na świecie i teraz brakuje nam jej, żeby cywilizacja działała jak wcześniej. Musieliśmy więc wprowadzić ograniczenia. Ogromne. Nazywamy to Globalnym Kryzysem Energetycznym i trwa on już od dłuższego czasu. Okazało się też, że spalanie tych surowców miało dość przykre skutki uboczne, takie jak wzrost temperatury naszej planety i zniszczenie środowiska. Z tego powodu topią się lodowce na biegunach, podnosi się poziom mórz, a pogoda stała się całkowicie nieprzewidywalna. Rośliny i zwierzęta wymierają na masową skalę, a mnóstwo ludzi cierpi głód i nie ma dachu nad głową. Nadal też toczymy między sobą wojny, głównie o resztki surowców, które nam zostały. W sumie, mały, oznacza to tyle, że życie jest dziś o wiele cięższe niż kiedyś, w starych dobrych czasach, zanim się urodziłeś. Kiedyś było niesamowicie, teraz jest raczej przerażająco. Mówiąc szczerze, przyszłość nie rysuje się w różowych barwach. Urodziłeś się w dość gównianych czasach. Wygląda na to, że teraz, im dalej, tym będzie gorzej. Nasza cywilizacja przeżywa „schyłek”. Niektórzy mówią nawet, że „upadek”. Pewnie zastanawiasz się, co z tobą będzie. To proste. To samo, co stało się z każdym kiedykolwiek żyjącym człowiekiem. Umrzesz. Wszyscy umrzemy. Tak już jest. Co się stanie, kiedy umrzesz? Cóż, nie mamy pewności. Ale wszystko wskazuje na to, że nie stanie się nic. Po prostu umierasz, mózg przestaje pracować i nie ma cię, nie możesz zadawać więcej irytujących pytań. A te opowieści, które słyszałeś, o tym, że idzie się do cudownego miejsca zwanego „niebem”, gdzie nie ma już bólu ani śmierci i żyje się wiecznie w stanie niezmiennej szczęśliwości? To też bzdury do kwadratu. Tak jak te bajki o Bogu. Nie ma żadnych dowodów na istnienie nieba i nigdy nie było. To też sobie wymyśliliśmy. Ot, takie pobożne życzenia. Teraz musisz żyć ze świadomością, że pewnego dnia umrzesz i znikniesz na zawsze. Przykro mi. Cóż, z drugiej strony może jednak szczerość nie jest najlepszym wyjściem. Może to kiepski pomysł, by nowo narodzonemu człowiekowi mówić, że pojawił się na świecie pełnym chaosu, bólu i ubóstwa, i że będzie miał okazję popatrzeć, jak wszystko rozpada się w pył. Dowiadywałem się tego wszystkiego stopniowo, przez kilka lat, a i tak miałem ochotę skoczyć z mostu. Na szczęście pod ręką była OASIS, wyjście awaryjne do lepszej rzeczywistości. Dzięki OASIS nie zwariowałem. To tu mieściło się moje podwórko i moje przedszkole. Magiczne miejsce, gdzie wszystko było możliwe. Z OASIS wiążą się najszczęśliwsze wspomnienia mojego dzieciństwa. Kiedy mama nie musiała pracować, logowaliśmy się oboje, graliśmy w różne gry albo wspólnie przeżywaliśmy przygody z interaktywnych książek. Mama zmuszała mnie co wieczór, żebym się wylogował, bo za nic nie chciałem wracać do realnego życia, które po prostu było do dupy. Nigdy nie miałem mamie za złe, że żyjemy w taki sposób. Sama była ofiarą okrutnych okoliczności, zresztą tak jak wszyscy. Jej pokolenie miało najgorzej. Urodziła się w świecie pełnym obfitości i mogła tylko patrzeć, jak powoli się kończy. Pamiętam, że było mi jej ogromnie żal. Wciąż była przygnębiona i cieszyły ją tylko narkotyki. Oczywiście to one w końcu ją zabiły. Kiedy miałem jedenaście lat, wstrzyknęła sobie w ramię działkę jakiegoś świństwa i zmarła na naszej złachanej rozkładanej sofie, słuchając muzyki ze starego odtwarzacza MP3, który zreperowałem i podarowałem jej na Gwiazdkę rok wcześniej. Wtedy właśnie musiałem się przeprowadzić do siostry mamy, Alice. Ciotka Alice nie przygarnęła mnie z uprzejmości czy rodzinnej odpowiedzialności. Zrobiła to, bo co miesiąc dostawała na mnie dodatkowe kupony żywnościowe od rządu. Chociaż o jedzenie i tak musiałem się sam troszczyć. Zwykle nie było z tym problemu, bo miałem smykałkę do wyszukiwania i naprawiania starych komputerów i zepsutych konsol OASIS. Sprzedawałem je w lombardach albo wymieniałem na kupony żywnościowe. Zarabiałem dość, by nie chodzić głodny, czego nie dało się powiedzieć o wielu sąsiadach. Rok po śmierci mamy upłynął mi głównie na użalaniu się nad sobą i nurzaniu w rozpaczy. Próbowałem dostrzegać plusy całej sytuacji. Może i byłem sierotą, ale przynajmniej żyło mi się lepiej niż dzieciakom w Afryce. Azji. A nawet w Ameryce Północnej. Miałem dach nad głową i jedzenia pod dostatkiem. No i miałem OASIS. W sumie nie było tak źle. Powtarzałem to sobie, na próżno odsuwając koszmarną samotność, która mi doskwierała. I wtedy rozpoczęło się polowanie na jajo wielkanocne Hallidaya. Chyba to mnie ocaliło. Nagle znalazłem coś godnego uwagi. Marzenie, za którym warto puścić się w pogoń. Od pięciu lat to polowanie było dla mnie celem i sensem życia. Misją do wypełnienia. Powodem, by rano się budzić. Czymś, na co czekałem. Kiedy zacząłem szukać jaja, przyszłość przestała wydawać się taka ponura. Byłem w połowie czwartego odcinka minimaratonu Family Ties, kiedy skrzypnęły drzwi do pralni i do środka weszła ciotka Alice – niedożywiona harpia w zniszczonym szlafroku. Ściskała pod pachą kosz z brudnymi rzeczami. Wyglądała bardziej przytomnie niż zwykle, a to nie wróżyło niczego dobrego. Bardziej układna była na haju. Obrzuciła mnie spojrzeniem pełnym pogardy i zaczęła wkładać ciuchy do pralki. Nagle ciotka zmieniła się na twarzy i nachyliła za suszarkę, żeby lepiej mi się przyjrzeć. Kiedy zobaczyła laptop, otworzyła szeroko oczy. Szybko go zamknąłem i zacząłem wpychać do plecaka, ale wiedziałem, że jest już za późno. – Oddaj to, Wade – poleciła i wyciągnęła rękę po laptop. – Sprzedam go i będę mogła zapłacić czynsz. – Nie! – krzyknąłem, próbując się wyrwać. – Ciociu, potrzebuję go do szkoły. – Musisz okazać odrobinę wdzięczności! – warknęła. – Każdy kto tu mieszka, musi płacić czynsz. A ty jesteś jak pijawka, mam tego dość! – Przecież bierzesz wszystkie moje kupony. To aż nadto wystarczy za moją część czynszu. – Gówno prawda! – Znowu spróbowała wyrwać mi laptop, ale nie chciałem go puścić. Odwróciła się i pobiegła z powrotem do swojego pokoju. Wiedziałem, co się szykuje, więc szybko wpisałem w komputerze polecenie, które zablokowało klawiaturę i wymazało twardy dysk. Ciotka Alice wróciła po kilku sekundach ze swym chłopakiem Rickiem, który jeszcze się do końca nie obudził. Rick nigdy nie nosił koszuli, bo lubił szpanować imponującą kolekcją więziennych tatuaży. Podszedł do mnie bez słowa i uniósł groźnie pięść. Skuliłem się i oddałem mu laptop. Następnie Rick i ciotka Alice wyszli, po drodze zastanawiając się, ile mogą dostać za komputer w lombardzie. Utrata laptopa nie była tragedią. W kryjówce miałem schowane dwa zapasowe. Ale nie były tak szybkie jak ten i będę musiał przerzucić na nie wszystkie pliki z zapasowych dysków. Jeden wielki koszmar. Ale sam byłem sobie winny. Wiedziałem, czym grozi przynoszenie tutaj czegokolwiek wartościowego. Przez okienko w pralni zaczęło wpadać granatowe światło świtu. Uznałem, że w sumie będzie lepiej, jeżeli wyjdę dziś wcześniej do szkoły. Ubrałem się szybko i cicho. Naciągnąłem wytarte sztruksy, workowaty sweter i za dużą kurtkę. To była moja cała zimowa garderoba. Następnie zarzuciłem plecak i stanąłem na pralce. Naciągnąłem rękawiczki i odsunąłem oszronione okno. Mroźne poranne powietrze szczypało w policzki, kiedy wyjrzałem na nierówne morze dachów przyczep. Przyczepa ciotki stała na samej górze stosu wysokiego na dwadzieścia dwa mobilne domy. Był on o poziom czy dwa wyższy niż większość stosów wokół nas. Przyczepy na samym dole stały na ziemi albo na betonowych podmurówkach, ale te umieszczone wyżej trzymały się dzięki wzmocnionym modułowym rusztowaniom. Tę chaotyczną metalową konstrukcję tworzono po kawałku całymi latami. Mieszkaliśmy przy Portland Avenue, w rozległym ulu wypłowiałych metalowych pudeł, które rdzewiały na skraju autostrady I-40, nieco na zachód od gnijącego centrum Oklahoma City, pełnego drapaczy chmur. Stało tu ponad pięćset stosów, a wszystkie połączone prowizoryczną siecią rur z odzysku, metalowych belek, wsporników i kładek. Na skraju tego stale powiększającego się obszaru widać było wieże kilku starych żurawi budowlanych, dzięki którym można było ustawiać jedne przyczepy na drugich. Górny poziom, czyli „dach” stosów pokryty był mozaiką starych baterii słonecznych. To one dostarczały dodatkowej energii przyczepom poniżej. Z każdej strony stosu wiła się plątanina węży i plastikowych rur, które dostarczały wodę i odbierały ścieki (to luksus niedostępny w części innych stosów porozrzucanych po całym mieście). Na dół (czyli do „podłogi”) docierało niewiele światła słonecznego. Ciemne wąskie skrawki ziemi między stosami zapchane były truchłami porzuconych samochodów i furgonetek. W bakach miały całkiem sucho, a drogi wyjazdowe już dawno im poblokowano. Pan Miller, jeden z sąsiadów, wyjaśnił mi kiedyś, że parkingi takie jak nasz, kiedyś mieściły kilkadziesiąt przyczep ustawionych w równe rzędy na ziemi. Ale po załamaniu się rynku paliw i nastaniu kryzysu energetycznego wielkie miasta wypełniły się uciekinierami z okolicznych przedmieść i wsi, co doprowadziło do deficytu mieszkaniowego. Nieruchomości położone w pobliżu miast stały się zbyt cenne, by tracić je na rozległe parkingi dla domów na kółkach, więc ktoś wpadł na błyskotliwy pomysł, by – jak stwierdził pan Miller – „poustawiać cholerstwo jedno na drugim” i lepiej wykorzystać teren. Pomysł przyjął się momentalnie i parkingi dla przyczep w całym kraju szybko zmieniły się w „stosy” – dziwne hybrydy slumsów, squatów i obozów dla uchodźców. Rozproszone na obrzeżach dużych skupisk ludzkich stosy stały się przytuliskiem dla przesiedlonych prowincjuszy takich jak moi rodzice. W desperackiej pogoni za pracą, jedzeniem, elektrycznością i dobrym dostępem do OASIS uciekali z umierających miasteczek i na resztkach benzyny (albo ciągnięci przez zwierzęta) przenosili swoje rodziny, kampery i przyczepy do najbliższych metropolii. Każdy stos na naszym parkingu składał się z co najmniej piętnastu przyczep (pomiędzy którymi trafiały się kampery, kontenery, opływowe przyczepy Airstream czy mikrobus Volkswagena). W ostatnich latach wiele stosów urosło do dwudziestu pojazdów i więcej. Nierzadko te dziwaczne konstrukcje się zapadały, a jeśli puszczały rusztowania, kolejne cztery czy pięć sąsiednich stosów potrafiło się przewrócić jak kostki domina. Nasza przyczepa znajdowała się w pobliżu północnego skraju parkingu, który sięgał aż do sypiącego się przejazdu nad autostradą. Z okna w pralni widziałem wąski strumyczek elektrycznych samochodów wlokących się po spękanym asfalcie – wiozły do miasta towary i robotników. Kiedy patrzyłem na smutne niebo, nad horyzontem błysnął skrawek słońca. Ilekroć widziałem, jak wschodzi, odbywałem w myślach pewien rytuał: przypominałem sobie, że patrzę na gwiazdę, jedną ze stu miliardów gwiazd w naszej galaktyce. Galaktyce, która jest tylko jedną z miliardów innych galaktyk we wszechświecie, który jesteśmy w stanie obserwować. To pomagało mi nabrać dystansu. Zacząłem to robić, od kiedy obejrzałem program naukowy Kosmos z początku lat 80. Najciszej jak potrafiłem, wymknąłem się przez okno i, trzymając się za dolną część framugi, zsunąłem się po zimnej metalowej ścianie przyczepy. Stalowa platforma, na której stała przyczepa, była od niej tylko trochę dłuższa i szersza. Wokół przyczepy znajdował się parapet szeroki na niespełna pół metra. Ostrożnie opuściłem się, póki stopami nie poczułem owej półki, a następnie sięgnąłem w górę, by zamknąć za sobą okno. Chwyciłem linę umieszczoną na wysokości pasa i zacząłem iść powoli wzdłuż ściany przyczepy. Kiedy dotarłem do rogu, mogłem już zejść po przypominającym drabinę rusztowaniu. Zawsze w ten sposób wchodziłem i wychodziłem z przyczepy ciotki. Do boku przyczepy przymocowano chwiejne metalowe schodki, ale tak się bujały i obijały o rusztowanie, że nie dało się ich używać dyskretnie. A dyskrecja w stosach była najważniejsza. Lepiej było przemykać się po cichu i chyłkiem. Wokół kręciło się często mnóstwo niebezpiecznych i zdesperowanych ludzi, którzy byli w stanie napaść, zgwałcić i jeszcze sprzedać twoje organy na czarnym rynku. Schodzenie po plątaninie metalowych belek zawsze przypominało mi stare platformowe gry komputerowe, takie jak Donkey Kong czy Burgertime. Wykorzystałem ten pomysł kilka lat temu, kiedy kodowałem moją pierwszą grę na Atari 2600 (dla jajogłowego to taki rytuał inicjacyjny, coś jak budowa pierwszego miecza świetlnego dla rycerza Jedi). Gra była zerżnięta z Pitfall i nazywała się Stosy. Trzeba było w niej dotrzeć do szkoły przez pionowy labirynt przyczep, zbierając stare komputery, przechwytując kupony żywnościowe, które dodawały energii i unikając pedofilów oraz narkomanów uzależnionych od metamfetaminy. Gra była znacznie zabawniejsza niż rzeczywistość. Kiedy schodziłem, zatrzymałem się obok przyczepy Airstream trzy poziomy niżej, gdzie mieszkała moja przyjaciółka, pani Gilmore. Ta urocza staruszka dobrze po siedemdziesiątce chyba zawsze wstawała o nieludzkiej porze. Zajrzałem przez okno i zobaczyłem, że krząta się po kuchni, szykując śniadanie. Dostrzegła mnie po kilku sekundach i oczy jej rozbłysły. – Wade! – odezwała się i otworzyła okno. – Dzień dobry, kochany chłopcze. – Dzień dobry, pani G – odparłem. – Mam nadzieję, że nie wystraszyłem pani. – Ależ skąd – zapewniła mnie. Otuliła się ciaśniej szlafrokiem, gdy poczuła przeciąg od okna. – Ależ ziąb na dworze! Może wejdziesz i coś zjesz? Mam trochę sojowego boczku. Jaja w proszku też się nadają, trzeba tylko dobrze posolić… – Dziękuję, ale dziś nie mogę, pani G. Muszę iść do szkoły. – No dobrze, może innym razem. – Posłała mi całusa i zaczęła zamykać okno. – Tylko nie skręć sobie karku, schodząc, dobrze, Spidermanie? – Jasne. Do zobaczenia później, pani G. – Pomachałem jej na pożegnanie i schodziłem dalej. Pani Gilmore była przecudowna. W razie potrzeby pozwalała mi nocować u siebie na sofie, choć trudno mi było zasnąć przez jej koty. Pani G była bardzo religijna i większość czasu siedziała w OASIS na nabożeństwie w jednym z tych wielkich sieciowych megakościołów, śpiewając pieśni, słuchając kazań i jeżdżąc na wirtualne wycieczki po Ziemi Świętej. Naprawiałem jej wiekową konsolę OASIS, ilekroć odmawiała posłuszeństwa, a ona w zamian odpowiadała na moje niekończące się pytania o to, jak wyglądało jej dorastanie w latach 80. Znała niesamowite szczegóły dotyczące tamtego okresu. – nie można ich było znaleźć w książkach czy filmach. Zawsze też się za mnie modliła. Starała się ze wszystkich sił ocalić moją duszę. Nie miałem serca powiedzieć jej, że moim zdaniem zorganizowana religia to wielka bzdura. Ta przyjemna fantazja dawała jej nadzieję i pozwalała żyć – dokładnie tak jak mnie Polowanie. Cytując Almanach: „Ludzie, którzy mieszkają w szklanych domach, powinni się do cholery zamknąć”. Kiedy dotarłem do najniższego poziomu, pozostał mi jakiś metr z kawałkiem do ziemi, więc zeskoczyłem z rusztowania. Gumowe buty wbiły się w śnieżną breję i zamarznięte błoto. Na dole wciąż było jeszcze dość ciemno, więc wyjąłem latarkę i ruszyłem na wschód, przedzierając się przez mroczny labirynt. Robiłem, co mogłem, żeby nikt mnie nie zauważył, starałem się nie przewrócić a to o leżący koszyk z supermarketu, silnik czy wszelkie inne śmieci zaściełające wąskie alejki między stosami. Rzadko spotykałem kogoś tak wcześnie rano. Autobusy jeździły tylko kilka razy dziennie, więc ci szczęśliwcy, którzy mieli pracę, już czekali na przystanku przy autostradzie. Większość pracowała na dzienną zmianę w ogromnych farmach-fabrykach wokół miasta. Pokonawszy blisko kilometr, dotarłem do potężnej sterty starych samochodów i ciężarówek porzuconych byle jak wzdłuż północnej granicy stosów. Kilkadziesiąt lat temu dźwigi oczyściły parking z pojazdów, by zrobić miejsce na kolejne siedliska. Auta pozrzucano wokół parkingu na ogromne sterty takie jak ta. Wiele z nich dorównywało wysokością samym stosom. Podszedłem do skraju złomowiska i rozejrzawszy się szybko, czy nikt mnie nie obserwuje ani nie śledzi, obróciłem się, by wcisnąć się bokiem w szczelinę między dwoma zgniecionymi wrakami. Pochylałem się, wspinałem i przeciskałem bokiem coraz głębiej w zardzewiałą górę pokręconego metalu, póki nie dotarłem do niewielkiej otwartej przestrzeni przy tylnych drzwiach jakiejś furgonetki. Widać było tylko jedną trzecią auta, resztę zakrywały inne pojazdy zrzucone niedbale. Na dachu furgonetki pod kątem leżały do góry kołami dwa pikapy wsparte o inne auta, tworząc coś w rodzaju łuku, który chronił furgonetkę przed zgnieceniem przez metalową stertę nad nią. Zdjąłem z szyi łańcuszek, na którym wisiał pojedynczy klucz. Miałem szczęście: kiedy odkryłem furgonetkę, okazało się, że kluczyk do auta wciąż tkwi w stacyjce. Porzucono tu wiele sprawnych pojazdów. Ich właścicieli nie było po prostu stać na paliwo, więc zaparkowali auta i sobie poszli. Schowałem latarkę do kieszeni i otworzyłem prawe tylne drzwi furgonetki. Uchylały się jedynie na niecałe pół metra, dość, bym mógł wcisnąć się do środka. Zamknąłem je i zaryglowałem zamek. Tylne drzwi nie miały okien, więc kuliłem się przez sekundę w całkowitych ciemnościach, póki palcami nie wymacałem starego przełącznika, który przykleiłem taśmą do sufitu. Włączyłem go i niewielką przestrzeń zalało światło ze starej lampki biurkowej. Miejsce po rozbitej przedniej szybie zasłaniał pogięty zielony dach jakiegoś kompaktowego auta. Na szczęście furgonetka miała uszkodzoną tylko kabinę, reszta wnętrza była nietknięta. Ktoś wymontował ze środka wszystkie fotele (pewnie na domowe meble). Pomieszczenie było szerokie i wysokie na metr dwadzieścia, a długie na trzy i pół metra. Tu mieściła się moja kryjówka. Odkryłem ją przed czterema laty, szukając porzuconych części komputerowych. Kiedy otworzyłem drzwi i zajrzałem do ciemnego wnętrza furgonetki, od razu wiedziałem, że znalazłem coś wyjątkowego: prywatność. Nikt nie wiedział o tym miejscu, zatem ani ciotka, ani jej obecny gach nie mogli mnie tu wkurzać czy rozstawiać po kątach. W środku trzymałem swoje rzeczy bez obawy, że ktoś je ukradnie. I co najważniejsze, mogłem w spokoju łączyć się z OASIS. Furgonetka stała się moim azylem. Moją Bat-Jaskinią. Moją Twierdzą Samotności. To tu chodziłem do szkoły, odrabiałem lekcje, czytałem książki, oglądałem filmy i grałem w gry komputerowe. Także tutaj prowadziłem poszukiwania jaja wielkanocnego Hallidaya. Ściany, podłogę i sufit wyłożyłem styropianowymi kartonikami po jajkach i kawałkami wykładziny, by wyciszyć pomieszczenie. W kącie stało kilka kartonowych pudeł z popsutymi laptopami i częściami komputerowymi. Obok miałem rząd starych akumulatorów samochodowych i zmodyfikowany rower treningowy, z którego zrobiłem alternator do akumulatorów. Jedynym meblem było składane krzesło kempingowe. Zrzuciłem plecak, zdjąłem kurtkę i wskoczyłem na rower. Ładowanie akumulatorów zwykle było moim jedynym ćwiczeniem fizycznym w ciągu dnia. Pedałowałem, póki wskaźnik naładowania akumulatorów nie pokazał stu procent, po czym usiadłem na krześle i włączyłem stojący obok niewielki elektryczny grzejnik. Zdjąłem rękawice i potarłem ręce przed drucikami, które zaczęły jarzyć się jasnopomarańczowo. Nie mogłem włączać grzejnika na zbyt długo, bo wyładowałbym akumulatory. Otworzyłem metalową, odporną na szczury skrzynkę, gdzie trzymałem zapasy i wyjąłem butelkę wody oraz paczkę mleka w proszku. Wymieszałem jedno i drugie w misce, a do tego dorzuciłem obfitą porcję płatków Fruit Rocks. Kiedy je pochłonąłem, spod rozbitej deski rozdzielczej furgonetki wyjąłem stare plastikowe pudełko śniadaniowe z logo Star Treka. W środku leżały moja szkolna konsola OASIS, rękawice dotykowe i wizjer. Były to zdecydowanie najcenniejsze rzeczy, które miałem. O wiele za drogie, by nosić je ze sobą. Włożyłem elastyczne rękawice dotykowe i poruszałem palcami, by upewnić się, że żaden ze stawów się nie zaciął. Następnie wziąłem do ręki konsolę OASIS – płaski czarny prostokąt wielkości mniej więcej niedużej książki. Konsola miała wbudowaną antenę do łączności bezprzewodowej, ale zasięg w furgonetce był do kitu, bo samochód leżał pod górą sprasowanego metalu. Ustawiłem więc zewnętrzną antenę na masce samochodu na samym szczycie sterty. Kabel od anteny wił się w dół i wpadał do furgonetki przez dziurę, którą wybiłem w podłodze. Wpiąłem go do portu z boku konsoli, a następnie włożyłem wizjer. Otulił mi szczelnie oczy, niczym okulary pływackie, blokując wszelkie światło z zewnątrz. Na końcach miał niewielkie słuchawki, które automatycznie wsunęły mi się w uszy. W wizjer wbudowano też dwa mikrofony stereofoniczne, które nagrywały wszystko, co mówiłem. Włączyłem konsolę i rozpocząłem procedurę logowania. Zobaczyłem krótki rozbłysk czerwieni, kiedy wizjer zeskanował mi siatkówkę oka. Następnie odchrząknąłem i wypowiedziałem moje hasło dostępu: „Crom, potężny w swej górze”. Moje hasło oraz brzmienie głosu zostały pozytywnie zweryfikowane i wszedłem do systemu. Na moim wirtualnym wyświetlaczu pojawił się nałożony następujący tekst: Weryfikacja tożsamości poprawna. Witaj w OASIS, Parzivalu! Logowanie zakończone: 07:53:21 OST — 2.10.2045 Kiedy tekst się rozpłynął, zastąpiła go krótka wiadomość złożona z zaledwie trzech słów. W sekwencji logowania zakodował ją sam James Halliday, kiedy zaczął programować OASIS. To był jego hołd złożony przodkom tej symulacji – automatom do gier na monety, jakie znał z młodości. Każdy użytkownik OASIS widział te trzy słowa, opuszczając świat realny i wchodząc do wirtualnego: READY PLAYER ONE\nSpis treści Dedykacja Wstęp Poziom Pierwszy Poziom Drugi Poziom Trzeci\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Player_One-ebookRO/p02012895i020" target="_blank" title="Player One [Ernest Cline] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Player One [Ernest Cline] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>