Legia.Net - Legia Warszawa - Jan Urban: Lewandowskiego widziałem raz\nJan Urban: Lewandowskiego widziałem raz\n26-06-2012 / 09:35\n(akt. 21-12-2018 / 16:06)\nKibice Legii nie szaleli z radości kiedy klub ponownie zatrudnił na stanowisku szkoleniowca I zespołu Jana Urbana. Fani wypominają trenerowi najczęściej wypowiedź "A co to Legia..." oraz kwestię Roberta Lewandowskiego, który mógł trafić na Łazienkowską, a zdecydowano się na Mikela Arruabarrenę. O obu sprawach Jan Urban opowiedział w rozmowie z telewizją nSport.\nPodczas pierwszej kadencji Jana Urbana w Legii z sali konferencyjnej padło pytanie: - Kiedy Wisła przegrywa jest to uznawane za wielka sensację, a kiedy przegrywa Legia to oddźwięk jest inny - po prostu stało się... To nie jest przykre?\nTrener Legii zareagował zbyt emocjonalnie. - Przegrywanie meczów przez Legię nie jest obrazkiem stałym. Przegraliśmy z Polonią czy z Odrą... z Gieksą? A co Gieksa to jakieś ogórki czy coś? Wisła też ma trzy przegrane... To jest tylko piłka. A kto to jest Legia? Naprawdę nie rozumiem skąd Legia ma taki syndrom wyższości, skąd takie wymagania? Przecież tutaj pracowało wielu wielkich trenerów i byłoby wiele dużych sukcesów. Nie wiem skąd się to bierze, że Legia ma wszystko wygrywać? Przez 90 lat istnienia Legia wygrywała bowiem od czasu do czasu. Była 8-9 razy mistrzem Polski i 10 razy wicemistrzem. Często ratowała się zdobyciem Pucharu Polski. Wiem, że to klub ze stolicy, a więc popularny, wokół którego są media, jest zapotrzebowanie na dobrą grę i wyniki. Ale tego syndromu wyższości nie zrozumiem. W Hiszpanii są podstawy do tego aby wymagać od Realu aby wygrali wszystko, w Niemczech tak samo od Bayernu. Kto mógłby mieć w Polsce taki syndrom wyższości? Mógłby mieć Górnik Zabrze... - powiedział wtedy Urban.\nJak szkoleniowiec patrzy na całą sprawę dziś, z perspektywy czasu? - Wiem, że źle się wysłowiłem. Wiem, że nikogo nie chciałem urazić. Wyjaśniałem to już niejednokrotnie. Trener Legii Warszawa często obcuje z mediami i czasem strzeli się jakąś gafę. W tym przypadku z mojej strony nie było żadnego braku szacunku do Legii Warszawa. To zbyt wielki klub ze zbyt wielką historią abym mógł sobie na to pozwolić. Są jednak momenty kiedy człowiek straci głowę - czasem, bo trener nie może robić tego zbyt często, bo wtedy nie nadawałby się do tej roboty. Złe sformułowanie, niefortunna wypowiedź. Nigdy nie zabrakło mi szacunku do tej drużyny, nie ma ku temu podstaw. Legia zawsze walczyła i będzie walczyć o najwyższe cele. A że czasem udaje się to częściej, a czasem rzadziej to taka jest piłka. Legię każdy chce pokonać bo dla każdej drużyny i każdego trenera jest to niesamowity prestiż. Stąd też taka trudność w zdobyciu najważniejszego trofeum jakim jest mistrzostwo kraju - wyjaśnia teraz Jan Urban.\nKibice wypominają trenerowi także niedoszły transfer Roberta Lewandowskiego. Gwiazda Borussii Dortmund mogła trafić do Legii ale trafiła do Lecha. - Ktoś chce ewidentnie zwalić na mnie winę, że to ja nie chciałem Lewandowskiego. Wiele razy podkreślałem, ze Lewego widziałem jeden raz. Nigdy nie chciałem być takim kozakiem co po jednym razie ocenia zawodnika i wie na co go stać. Lewandowski był kiedyś w Legii, mnie tutaj wtedy nie było i oddano go z powrotem. W tym okresie kiedy zatrudnialiśmy Arruabarrenę przy Łazienkowskiej byli zatrudnieni ludzie, którzy znali potencjał Roberta, widzieli go wiele razy. Mimo to podjęli taką decyzję - tłumaczy Urban.\nKażda cierpliwość kiedyś się kończy.. Poczytaj ile razy pan spod znaku FN już mnie obraził ??? Piszesz ze pojawiłem się znikąd. Każdy kiedyś musi zacząć.\nObserwowałem ten portal od lat jak i inne portale o Legii. Jednak po zakończeniu ostatniego sezonu nie wytrzymałem. Tyle chamstwa, obelg i Bóg wie czego jeszcze pod adresem mojego ukochanego klubu jeszcze nigdy nie słyszałem. Powód ? Brak mistrzostwa ! A gdzie jest napisane ŻE LEGIA MUSI ZDOBYWAĆ MISTRZA ZAWSZE ??? Byłem wściekły jak wszyscy (nie po raz pierwszy zresztą) ale dobre wychowanie nie pozwala mi na takie zachowanie. Co do bezsensownych postów, to Twój ostatni jest tego najlepszym przykładem. NIE BYŁEM, NIE JESTEM I NIE BĘDĘ PRACOWNIKIEM ITI. Mam własną firmę i Legie w sercu. Ale Ty i tak wiesz swoje. Pozdrawiam\nMuszę Cie poprosić o autograf. Takie jest życzenie ludu...\nZapewniam Cię, że nawet Cię jeszcze nie obraziłem King Kongu. :-) To na razie suche fakty.\nTaki z Ciebie kur... wieloletni kibic, że nie znasz wyników swojego rzekomo ukochanego klubu? Taki z Ciebie obserwator portali, że nie wiesz gdzie są archiwa z wynikami, żeby sprawdzić, jak się za dużo cholesterolu odłożyło? Taki z Ciebie orędownik rozmów na poziomie, że Ci mało żyłka nie pęknie, jak ktoś punktuje twoje durne wpisy? Taki z Ciebie obrońca honoru klubu, że nie jesteś w stanie rozgraniczyć wylewanego wiadra pomyj na ludzi od klubu?\nZa to z całowaniem po dupie zarządu to jesteś pierwszy. Tępy jesteś i tyle. Twój powyższy wpis jest tego kwintesencją - widzisz mniej niż połowę, wyciągasz błędne wnioski, czytasz bez zrozumienia. To tak pierwsze z brzegu. Ale szansa na karierę w ITI stoi przed Tobą otworem. Tam tacy szybują. Powodzenia.\nNie kupuję ani pierwszego tłumaczenia, ani drugiego.\nWięcej szacunku miałbym do Urbana. gdyby powiedział, że dał dvpy w sprawie Lewandowskiego i na konferencji prasowej, mógłby się głupio nie tłumaczyć, bo każda wymówka jest śmiechu warta. Zwykłe przepraszam, dałem ciała. Ot pokazałby, że jest facetem...\nŚmieszy mnie trochę wracanie do tematu Lewandowskiego bo kto by pomyślał wtedy że za kilka lat facet będzie wymiatał w Bundeslidze. Bardziej prawdopodobne że chłopak by się w Legii popsuł niż poprowadził ją do sukcesów...\ndla mnie urban to gej i nawet jeśli zdobędzie mistrza trzy razy z rzędu nie będę miał do tego grzbieta za krzty szacunku\nSądzisz, że komuś zależy na szacunku takiej osoby? Pomyliłeś strony.\nPanie Trenerze, niech Pan zdobędzie Mistrza i zamknie "kłapaczki" swoim przeciwnikom.\nI się Jasiu znowu skompromitował, bo to oznacza że mając 15 kilometrów do Pruszkowa nie chciało mu się pofatygowac dupy - i nie tylko chodzi o Lewandowskiego ale i o Majewskiego, który trafił do Groclinu - ja sam będąc na meczu z Znicz-Polonia widziałem na trybunie Smudę, to co Urban nie mógł przyjechac?\nZapominacie, ze Lewandowski, przychodząc do Lecha, wcale nie grał znakomicie. To był "tylko" solidny gracz. Ale miał potencjał, który się rozwinął już w klubie z Ekstraklasy. Wielu komentujących tutaj wpada w pułapkę jego obecnych umiejętności, uważając, że Lewandowski to taki był wspaniały od zawsze. Nie, nie był. Nawet kiedy odchodził do Niemiec, to nie było tyle głosów zachwytu nad nim. To tam zrobił największe postępy. Kto z tutaj obecnych stawiał na niego jako pewny punkt reprezentacji, ba! nawet jej gwiazdę?\n"Nie chciało mu się pofatygować dupy" - a uważasz, że takie jedno pofatygowanie dupy coś da? Zawodnika obserwuje się przez długi czas. Gdyby trener miał jeździć na wszystkie mecze potencjalnych piłkarzy Legii, to nie miałby czasu na swoje obowiązki. Od tego ma skautów i dyrektora sportowego. Oczywiście może pojechać na mecz, obejrzeć raz, ale to już faza końcowa, kiedy wszyscy są na tak i tylko wymagana jest zgoda trenera. Mecze I ligi rozgrywane są w niedziele. Odlicz wyjazdy, odlicz mecze, kiedy Legia też grała w niedzielę, odlicz analizy pomeczowe, odlicz treningi, wyjdzie, że tych okazji, żeby obejrzeć Lewandowskiego wtedy Urban wcale nie miał tak dużo. Pomijając już to, że Legia nie obserwowała wtedy tylko tego jednego zawodnika. Oczywiście nie chce usprawiedliwiać Legii jako całości, bo powinni się poznać na potencjale Lewandowskiego - celowo nie pisze talencie, bo talent to ma Wolski. Usprawiedliwiam tylko Urbana, to nie jego wina.\nMasz podejrzanie "mundry" nick i piszesz jakbyś był "mundry". Panparan jest ze szkoły Smudy który dobrego piłkarza poznaje po tym jak po schodach wchodzi. Pewnie ma notes wypełniony nazwiskami talentów. Panparan, pucuj się gdzie sprzedałeś wszystkie odkryte talenty skoro ich nie ma w Legii?\nNie szalej tak z wydawaniem poleceń.\nslabiutki trener to i wymowki slabe...\n...dla mnie na zawsze bedzie Kaczorowskim bis ... Legia to JEDYNY klub, ktory go chcial ...stad nagle taki pokorny\no to że Lewego puścili do Znicza pretensji nie mam wiadomo można się nie poznać na piłkarzu ale ja się zapytam jak to kur możliwe żeby wtedy nie wiem 20 letni zawodnik król strzelców 1 ligi polskiej o dużym potencjale jest w naszym zainteresowaniu (co jest rzeczą normalną takich zawodników powinniśmy od razu kupować a nie się nimi interesować) jest oglądany JEDEN RAZ A W ZAMIAN ZA NIEGO KUPUJEMY JAKIEGOŚ W ŚEDNIM WIEKU HISZPANA Z 3 LIGI TAMTEJSZEJ PRZECIEŻ TO SIĘ KUR W PA..LE NIE MIEŚCI\nChmiest. Mówi Ci to coś ???\nChmiest, Klatt, Zjawinski (?). Nie kazdy krol strzelcow pierwszej ligi znosi presje gry w Legii.\nJa bym raczej napisał : "rzadko który znosi presję gry w Legii"\nPedałowi nie wymsknęło się jedno słówko, tylko rozwodził się o Legii przez 2 minuty, więc wysłowił się dokładnie tak jak chciał. Szkoda tylko, że nie ma jaj by się do tego przyznać i dzisiaj wycofuje się z tego co myślał i myśli.\nLewandowski to też nie jego wina bo widział go raz? Arrubareny też nie oglądał? To po co w Legii trener który nie potrafi ocenić umiejętności żadnego zawodnika i zdaje się tylko na opinię innych. Czy wyjściowa jedenastkę też mu ustala pomocnik a Urban jest tylko odpowiedzialny za liczenie punktów w siatkonogę?\nTo co Pan ogląda Panie Janie? Jacka czy Agatkę, a może Krecika?\nOdnosnie Lewandowskiego: oczywiscie,ze nie mozna ocenic zawodnika widzac go tylko raz. Danego pilkarza oglada sie kilkakrotnie, w przekroju 6-8 miesiecy...Ja nie winie Urbana za niesprowadzenie "Lewego".\nRadzę wszystkim niezadowolonym sprawdzić dokładnie.\nLEWANDOWSKI był na zgrupowaniu z Wdowczykiem !!!\nPo zgrupowaniu został zesłany do rezerw\nwidziałeś go raz? trzeba było wziąć autograf!\nAla Ci współczuję chłopie. Próbujesz się " kopać z koniem " Miło mi, bo używasz podobnych argumentów jak ja. Z tym że Panowie interlokutorzy są z BETONU.\nKażdy z nich to TRENER, DYREKTOR SPORTOWY I PREZES w jednym. Oni wiedza najlepiej jak powinno się poprowadzić klub do mistrzostwa (oczywiście świata) Wyszydzają wszystko i wszystkich. Ten za młody, tamten za stary. Ten nieograny, tamten zajechany. Ten pijak, tamten śpiewak. OGÓLNIE WSZYSTKO ŹLE !!!! A najgorsze, że WSZYSTKO DLA DOBRA UKOCHANEGO KLUBU. Zobaczymy co Ci ETATOWI UJADACZE powiedzą jak zdobędziemy MISTRZA.\ntonuj emocje, nie przylepiaj oponentom etykiety, zachowaj rozsadek i dyskusja bedzie lepsza. merytorycznie jestem po twojej stronie, ale niepotrzebnie generalizujesz.\nOczywiście masz rację. Nie o wszystkich to było. sorry\nZapomniałeś dodać że jeszcze znają się na medycynie.\nCi wszyscy krytykanci to raczej margines. Na meczach to wygląda inaczej ale nie można pozwolić żeby swoim "zaduchem" umysłowym zdominowali forum KIBICÓW Legii. Nieudacznicy ze stażem, zawsze wszystko widzą na czarno. Jak w takim mroku i ciasnocie umysłowej można żyć? Trzeba tu wpuszczać trochę światła i świeżego powietrza. Oni żądają wiecznie transferów bo nie wierzą że nasi młodzi mogą coś osiągnąć. Zarażają tą niewiarą. W zeszłym roku Legia wyszła "zesr..na" na PSV na wyjeździe i to była kwintesencja polskiej myśli szkoleniowej, bronimy się. A ja chcę żeby w Polsce (a szczególności w Legii) byli ludzie wierzący w sukces i w siebie.\nNie zapomniałem. To jest oczywiste, bo Oni się znają na wszystkim\nPysiu, kiedy kończy Ci się kontrakt z tą agencją? W połowie sierpnia?\nTo skrót od FRAJER NADĘTY ???\nJa się zastnawiam jak taka agencja PR weryfikuje czy i na jaką pensję zasłużyłes. Ilość postów? Ktoś weryfikuje efektywność tych postów? Potem będzie ewaluacja Twoich postów i ustalenie jakie korzyści one przyniosły, a czego nie udało się wykonac?\nChociaż mamy inne poglądy ale wyglądasz na osobę myślącą. Dlaczego zakładasz że kibic50 albo ja robimy to dla kasy? Jesteśmy wolontariuszami którzy chcą zakłócić przekaz krótkoumysłowców nadających na falach FN.\nUrka, Ciebie nawet nie podejrzewam, więc jeśli jesteś to ładnie się ukrywasz ;)\nNie chce mi się tłumaczyć skąd wywodzi się mój pogląd o kibicu-50. Niezwykle jednak widać, że jest to sezonowy, nie tyle kibic Legii, co użytkownik legia.net. Pojawił się tu z nikąd w konkretnym celu i je realizujące robiąc przy okazji bardzo specyficzne zamieszanie zarzucając nas ogromną ilością często bezsensownych postów.\nTak ładnie narzekał na niski poziom dyskusji, a sam widzisz jak ładnie nazwał FNa ;)\nJuż się nie tłumacz tylko odejdź nikt cię tu nie chce , oprócz gamoni z ITI.\nMów za siebie, a jeśli jest Was więcej to dołącz listę i wyślij do władz klubu, albo nawet do Urbana.\nUrban to był wybór najgorszyz z najgorszych. Do wygrania tej marnej ligi były potrezbne nam 2 rzeczy: Traore i Dwaliszwili. Z pierwszym podobno nie negocjujemy, a drugiego nasz nowy trener uważa na zawodnika jak Ljuboja więc jest nie potrzebny...\nRok temu to był Buzaglo i Ohayon. Gdzie oni są?\nZgadzam się z Tobą że Urban to katastrofa. Był najgorszym trenerem poprzedniego sezonu. Najlepszy zespół wiosny pod jego wodzą był najgorszym jesienią. Już nie może być chyba lepszej weryfikacji jego umiejętności. Urbana nie zatrudniłby nikt o zdrowym rozsądku więc panowie zarządu sobie wymyślili że jak dadzą mu szansę to z wdzięczności złego słowa nie wyjąka. Zapomnijcie o kiepskiej organizacji zgrupowań czy transferach last minute. Teraz będzie pełen profesjonalizm.\nPod wpływem emocji wychodzi z ludzi to co myślą naprawdę ale nie mówią tego gdyż kierują się wyrafinowaną kalkulacją. Taki jest właśnie Jan October z Lublina, tu poliże tam poliże a i tak ma wszystko w dupie.\nz Lubina oczywiście. Przepraszam\nOczywiście, że nie, bo jest z Jaworzna.\nKolego FN to jest sarkazm w stosunku do jego ostatnich szczególnych osiągnięć z Zagłębiem Lubin.\nMatko jedyna przestańcie biadolić o 8 mistrzostwach w 100 letniej historii Legii. To co przed wojną to archeologia, to co po wojnie to komuna, mnie interesuje to co w historii Legii działo się po roku 1990, bo w tych czasach Legia działa jak normalny, nieresortowy klub w normalnym demokratycznym kraju.\nPrzez te 20 lat zdobyliśmy 5 mistrzostw i graliśmy w 1/4 LM! To jest coś o czym ŻADEN polski klub nie ma i nie będzie miał pojęcia przez kolejne 20 lat.\nW tym czasie więcej tytułów zgarnęła tylko Wisła, za to nic nie pokazała za granicą. Nic prócz wstydu.\nDlatego właśnie "Ta Legia" to więcej niż inne kluby. Inne kluby mogą nam ssać pałę, bo wymienianie ich w jednym zdaniu razem z Legią to dla nas obelga. Taka sama jak to, że jakiś zasraniec, który tego nie rozumie zajmuje najważniejsze stanowisko sportowe w klubie. W ogóle co jakiś byle trenerzyna ze Śląska może wiedzieć o wielkości naszego klubu ? Gdyby jeszcze był z niego fachowiec, ale to szarlatan nie mniejszy niż Smuda glazurnik bez szkoły i kultury.\nCiekawa dyskusja się wywiązała, kto jest lepszym kibicem Legii? Czy ten kto bezkrytycznie i bezrefleksyjnie podchodzi do kibicowania, czy ci którzy mimo że dostrzegają pewne ułomności swojego klubu stoją za nim murem.\nJa należę do tych drugich. Jest jasne że co rok liczę na to że Legia będzie mistrzem, ale kompletnie nie rozumiem tych którzy twierdzą że to jest obowiązek. Na jakiej podstawie? W swojej 100 letniej historii Legia była mistrzem 8 razy, gdzie tu jest jakaś dominacja? Myślę że teraz idą dobre czasy.\nChyba kolega świrek pisał o Górniku i Ruchu że jak się skończyła "komuna" to one przestały się liczyć. Żeby być obiektywnym to Legia zaczęła się liczyć wtedy jak zaczęła się komuna, a co gorsza w czasach stalinowskich. Trzeba kolego świrku myśleć zanim coś się powie, bo narażasz siebie i nasz klub na bolesną ripostę.\nUważam pompowanie sztucznej atmosfery patosu za groteskowe. Po porażce Polski na Euro Lewandowski i Szczęsny pojawili się na jskimś raucie i byli uśmiechnięci. Od razu były oskarżenia że jak tak mogą, bo powinni być w depresji. Coś mi to przypomina obyczaje Korei Płn. gdzie cały naród musi się cieszyć jak jest święto narodowe i szlochać publicznie jak Wielkiego Przywódce spotyka nieszczęście. To jest charakterystyczne dla wielu forumowiczów że z jednej strony podkreślają swój "antykomunizm" a z drugiej kultywują jego najgłupsze obyczaje.\nwszystko cacy, tylko gdybym chcial z toba plemizowac, a nie chce, to moglbym zaczac pytajac, jaki klub rozegral najwiecej meczow w europejskich pucharach w calej historii polskiej pilki noznej? czulem sie nieswojo gdy czytalem ponownie ten komentarz urbana, ale ja oczu bym mu nie wydlubal i na pewno bym go nie wyzywal. ma prawo do wlasnego zdania, do poki dzieje sie to w atmosferze cywilizowanego sporu to wszystko gra. koniec koncow wszystkim chodzi o to samo czyli o sukces klubu.\nBalon patosu można pompować do takich rozmiarów gdzie jest granica głupoty, a ona wydaje się bezgraniczna. Legia jest moim klubem od lat i zawsze jak dzieje się coś dobrego to jestem nawet wzruszony i wpadam w zły nastrój kiedy coś się nie udaje. Ale to są emocje wynikające z mojego stosunku do Legii. Czy bardziej będę się wzruszał jak Legia wyprzedzi w klasyfikacji inne kluby, chyba nie. Będę bardziej dumny, ale nie gnijmy statystyki tylko po to żeby coś udowadniać. To się robi na boisku. Od ponad 30 lat, co rok mam nadzieję że teraz to już będzie dobrze. Czasem się udaje, częściej nie ale dla mnie to nie ma znaczenia, bo ja nie leczę swojego ego sukcesami Legii, ja jej KIBICUJĘ.\nUrka, jest zwyczajnie różnica między "Legii nie idzie" oraz " W Legii źle się dzieje".\nJeśli Legii nie idzie, to trudno, przyszły sezon bedzie lepszy. Jeśli źle się dzieje, to kibice się frustrują. Powrót trenera, którego uznano wcześniej za tak słabego, że nie pozwolono mu dograć sezonu do końca jest niestety bliżej tego drugiego. Oby to były pozory i jednak ten sezon trwał i skończył się dla Legii dobrze.\nA jakie jest kryterium oceny że w Legii źle się dzieje, kto takie opinie wygłasza? Wszyscy ludzie związani z piłką profesjonalnie, stawiają Legię za wzór do naśladowania, co zresztą teraz wiele klubów chce robić. Narzekają ci którzy chcieliby doić Legię z pieniędzy, biorąc haracze za "ochronę" i handlując pamiątkami, dojąc kibiców na "oprawy". Oni nie są dla mnie wiarygodni. Szantażują "swój" klub urządzając zadymy i w ten sposób "zarobili" dla Legii 600 tys. To według Ciebie są ludzie którzy działają na rzecz klubu.\nW przestrzeni politycznej też można było przed Euro, "proroków" wieszczących kompromitację Polski. I co? Jeszcze tylko "puścili bąka" szczując kiboli, próbując wywołać skandal. Ale smród się rozszedł i jest ok. W klubach też przewietrzą stadiony, jestem pewien.\n"Wszyscy ludzie związani z piłką profesjonalnie, stawiają Legię za wzór do naśladowania, co zresztą teraz wiele klubów chce robić." - wśród ślepców jednooki królem\n"Narzekają ci którzy chcieliby doić Legię z pieniędzy" - Kto takie opinie wygłasza? Chyba tylko pracownicy klubu, których brak kompetencji jest wytykany na każdym kroku, przez obserwatorów z zewnątrz.\nNikt mi nie musi mówić. Nie potrzebuje pseudo ekspertów, wystarczy obserwować świat i polegać na zdrowym rozsądku.\nJa twierdzę co twierdzę, a wyraziłem to w poście powyżej. Jeśli do trenowania drużyny wraca trener, którego wywalono 2,5 roku temu niepozwalając mu dograć sezonu do końca, to znaczy, że źle się dzieje.\nMogę wyrazić taką opinię, bo to zwyczajnie opinia. Nie potrzebuję też tych co ściągają haracze, handlują pamiątakmi czy też szantażują Legię, aby taką opinie posiadać.\nZa całokształt też pokazywałbym Legię jako wzór, ale to jest generalizowanie. Nie mogę bardziej szczegółowo uważać, że akademia OK, nowy dyr sportowy OK, doradca z meksyku od przygotowania fizycznego OK, organizacja OK, ale za to ten trener wydaje się być błędem? Czy nim jest to oczywiście jeszcze się okaże.\nOgólniki, ogólniki. Wszyscy wiedzą, ludzie z zewnątrz itd. itp..\nCo do trenera, to proponuję prześledzić karierę Kloppa. Nie była pasmem zwycięstw. Nawet spadł do II ligi. Czyli idąc za waszą logiką trzeba go skreślić raz na zawsze.\nJeśli chodzi o Legię to realizuje dwa cele jednocześnie. Budowanie zdrowych struktur klubu i walka o najwyższe cele. Czasem to nie idzie w parze i trzeba godzić ogień z wodą i może jest mało spektakularne, ale zwróćcie uwagę że do reprezentacji U-16 Legia dała 5 zawodników do każdej formacji i wszyscy grali w podstawowym składzie. W Legii myśli się długofalowo, a nie urządza "ostani dzień Pompei" wydając całą kasę na "klasowych" zawodników a potem przez parę lat liże się rany finansowe.\nCo u mnie jest ogólnikiem? Gdzie narzekam na brak transferów, czy też bardziej na konsekwencje zbalansowanego budżetu?\nMyślę, że wiem o co Ci chodzi, ale myślę również, że to co mówisz nie powinno być adesowane do mnie czy też FNa.\nKlopp, Ferguson, Urban. Jeśli Urban jest niewiele lepszym trenerem niż był 3 lata temu to faktycznie będzie musiał spuścić Legię do 1 ligi, aby pójść śladami Kloppa.\nNie piszę do nikogo konkretnie, a jak tak robię to się do niego zwracam. Chodzi mi o taką nieznośną modę krytykowania wszystkiego w czambuł bez zastanowienia się nad słusznością krytyki. Nie wiem czy Urban to trener na miarę Kloppa, ale nie mogę powiedzieć że jest beznadziejny, bo inni trenerzy uchodzący za wybitnych też mieli słabe okresy. Nawet Ferguson miał niepowodzenia, no i co z tego wynika?\nZbyt wielu jest tu ludzi sfrustrowanych co kłuci się z pojęciem kibicowania, które ma być pełne wiary. Podobały mi się słowa kibica Anglii po przegranym ćwierćfinale, "przegraliśmy, ale teraz jest następny cel, MŚ", to jest kwintesencja kibicowania a nie publiczne szlochy i upokarzanie "winowajców". Taki obyczaj panuje w Korei PŁn.\nZadam przewrotne pytanie dotykające kwestji Kloppofergunosowej. Ilu było trenerów, którym jednak potem się nie udało podnieść? Podejrzewam, że tak liczone prawdopodobieństwo, że Urbanowi się też uda byłoby niewielkie.\nBędzie co będzie, oby dobrze.\nByć może na tym polega różnica między nami, że ja wierzę że można, Ty nie. Być może wierzysz ży jak się ma udać to tylko nie nam. Powiem Ci że to podejście widać w grze polskich zespołów. Jak tylko strzelą, to zaczynają bronić, bo jak się UDAŁO to trzeba to wykorzystać. Trzeba wychowywać ludzi z mentalnością zwycięzcy, którzy nie rozpamiętują porażek, tylko dążą do zwycięstwa. Na tej stronie króluje mazgajstwo. Z głosów (podobno kibiców) wynika że wszystko mamy do d.py, oprócz bandytów stadionowych. Ja uwarzam dokładnie odwrotnie.\nCoś chyba za dużo przypisuejsz mi opinni, których nie wyraziłem.\nPrzede wszystkim to wierzę, że będzie dobrze. Uważam jednak, np. że lepiej było zostawić Skorżę niż zatrudniać Urbana. Konsekwentnie zatrudnienie Urbana uważam za błąd, o czym pisałem powyżej. Nie oznacza to jednak, że uważam, że Urban nie ma szans na sukces!\nZresztą zauważ, że również człowiekowi "z ulicy" możnaby powierzyć zespół i wierzyć, że mu się uda. Czy to jednak byłoby racjonalne? Podobnie uważam, że w zatrudnienie Urbana było w gruncie rzeczy nieracjonalne (chociaż oczywiście to lepsza decyzja niż cżłowiek "z ulicy" ;) ). O efektach przekonamy się niebawem.\nZauważyłem, że twój interlokutor od wczoraj zaczął bardzo wyraźnie zaznaczać granicę - my / oni, jedynie słuszna linia klubowa / sfrustrowani nieudacznicy i krytykanci, prawdziwi kibice pełni entuzjazmu i wiary mimo piętnastej porażki / kibole lejący po ryjach każdego.\nWyjątkowo różnorodnie w tym roku ich dobrali. :-)\nmam nadzieje ze z tym bufonem sie szybk opozegnamy. Strzelil gafe? To nie jedno niefortunne zdanie a 10 min monoglog.\npanie janie kochany! a arruabarene, tito i balbino ile razy pan widział?\nJanek wije sie, wije, zeby sie nie zasuplal.\nI to jest cały Urban. Gość nigdy nie bierze na siebie niepowodzeń. Wszyscy winni, wszystko winne tylko nie Janek.\nI za to go nie lubię. Dziewczynka z małymi cochones ...\na trzeciak twierdziła ze to jaś u. go nie chciał i tak do usranej smierci naszej lub iti, wszystko tak jest załatwiane arubareny tez nie widział....\nTo dziewczynka może mieć cojones?\nW bieżącym sezonie ogórkowym klub postawił na jasny PR i marketing szeptany. I tyle a propos tematu newsa.\nTeraz trochę offtopic. Będę się starał nie działać na szkodę klubu, bo mnie zaraz nowi kibice od lat z dorosłymi dziećmi będą chcieli zjeść. Ale proszę Was, powstrzymajcie się od wyznań typu "tylko ty mnie czujesz" i wzajemnego 100% poparcia. Tutaj wchodzą też dzieci...\nniestety october kłamiesz razem z trzeciakiem podejeliscie decyzje ,że jest drewniany,i że tylko umie noge dołożyć....poczatek masz niezły october wstyd pinokio co do tłumaczeń CO TO LEGIA??? to chyba jasne wielki trenerze z Lubina,że tak myślisz chyba to logiczne??\nCo by nie bylo jest trenerem naszej drużyny i trzeba dać mu czas na spokojną pracę. Jak osiągnie cel to OK.\nTym bardziej że mówi, iż ma lepsża drużynę i lepszy klimat. Dajmy mu szansę.\nzgadzam się z Urbanem\n1) - uważamy się za taką wspaniałą drużynę, że niby wszystko powinniśmy wygrywać, ale spójrzmy na osiągnięcia. w prawie stu letniej historii tylko 8 mistrzostw ! aż trzy drużyny mają więcej od nas ! naprawdę to jest mizerne osiągnięcie, dużo mniejsze niż wyobrażenia kibiców Legii o klubie\n2) Lewandowski - za jego nie-ściągnięcie odpowiada najgorszy dyrektor sportowy w historii tego klubu - Mirek T.\nAd.1 - Bardzo dobrze powiedziane.\nAd.2 - Nic dodać, nic ująć.\nTylko że na tą "przeciętną" Legię spinają się wszystkie inne Polskie kluby i dla większości ważniejsze jest ogranie nas a nie miejsce w tabeli.\nA teraz chłopaczki won do siebie na k6 albo do innej nory z której wypełzliście.\nPrawda, że Legia nie ma najwięcej mistrzostw, ale przewaga Ruchu, Górnika i Wisły nie jest taka wielka jak np mają w lidze hiszpańskiej Real i Barcelona czy we Włoszech Juventus i drużyny z Mediolanu. A co najważniejsze w tabeli wszechczasów to Legia jest na pierwszym miejscu bo przez te 96 lat historii gra najrówniej ze wszystkich drużyn, a nie jak te "wielkie" Górniki czy Wisły, które zdobędą mistrzostwo czy dwa, a potem tułają się w środku tabeli i to czasami drugiej ligi.\nMoi przedmówcy (myndek i bLondon) powinni już się zamknąć. Legia jest jedynym klubem w Polsce, na który wszystkie pozostałe z największymi włącznie się spinają jak na Real. Poziom emocji u naszych przeciwników jest ogromny, dodajmy, że bardzo negatywnych emocji.\nBrak Wam dumy i arogancji charakterystycznej dla kibiców Legii, co prowadzi do jedynie słusznego wniosku, że kibicami Legii nie jesteście!\ndodam że ci "hurtowi" zdobywcy jak gornik i ruch jakoś po upadku komuny mocno spuścili z tonu:) skończył się dyktat śląska i hołubienia górników i z nim skończyły się ich sukcesy!!\nswirek wampirek, nazwy klubów piszemy wielką literą a sprawa numer dwa, mozesz mi napisac kiedy Ty "komun e" w Polsce widziałeś?\nbędę pisał jak mi się podoba a "komuna" jak nie wiesz to potoczne nazywanie czasów prl-u którą widziałem przez prawie 20 pierwszych lat swego życia.\nUwielbiam pieniaczy, woow to super, że widziałem tamten system, może zgłoś się po odznaczenie jakieś za to. Fakt, to Twoja decyzja w jaki sposób piszesz o innych klubach, niemniej malujesz sobie i kibicom Legii laurkę - WIEŚNIAKA !!! Za to Ci serdecznie dziękuję jako kibic Legii!\nno właśnie o to mi chodzi, dlaczego wymagacie od Legii samych wygranych skoro sami potwierdzacie, że Legia nie jest tak dominującą drużyną jak Bayern czy real w swoich ligach. i o to chodziło Urbanowi. jesteśmy jednym z wielkich polskich klubów ale nie wybijamy się ponad stawkę, wręcz przeciwnie - nasze osiągnięcia mistrzowskie są słabiutkie. dlatego nie rozumiem skąd to poczucie i oczekiwanie , że Legia ma wszystko wygrywać. Urban to bardzo dobrze zdiagnozował\nNa litość boską! Proszę Cię... Na pewno nikt Ci nie wmówi, że "białe jest białe"?\nGónik, Ruch, Śląsk, socjalizm, PRL. Nie jak się podoba, tylko bo takie są reguły pisowni języka polskiego.\nZobaczcie sobie tabelę wszechczasów 1 ligi/ekstraklasy i przestańcie gadać bzdury.\nna razie barry to wieśniakiem jesteś ty, jakoś nie przypominam sobie abym obrzucał cię inwektywami. Ponad 90% ludzi piszę tu nazwy z małej litery ale ty zawsze masz jakiś problem ze mną i to że napisałem ile lat przeżyłem w prl-u nie ma nic wspólnego z domaganiem się czapkowania przede moją osobą .Dośpiewuj sobie swoje chore teorie ale od mojej osoby odbij.\nHmm, tak sobie przejechałem cały temat i widzę, że TYLKO TY piszesz w ten sposób nazwy klubów!O jakich 90%, Ty piszesz? Inna sprawa, że jestem tu od dość dawna i też jakoś nie przypominam sobie żeby to była szersza skala... skoro jesteś Warszawiakiem to się zachowuj jak Warszawiak i kibic Legii, tyle! Szlachetność zobowiązuje, a nie daje prawa do uwłaczania innym.\nKiedy się odnosisz do innych ludzi też pisz wielką literą, bo to poważnie świadczy o Tobie!\nNie rozumiesz mowy pisanej? Jestem ciekaw czy człowieku wielkiej kultury w rozmowach na żywo też zwracasz się do ludzi per wieśniaku?! ale niech to zostanie słodką tajemnicą bo jakoś wyjątkowo brzydzi mnie konwersacja z Tobą.\nMnie natomiast brzydzi Twoja prostota ... Wieśniak ze wsi wyjdzie, wieś z wieśniaka już nie.\nnapisał "krzewiciel kultury" ha, ha, ha. Nisko trzeba by upaść żeby takie coś jak ty mogło dotknąć swoimi słowami.\nbarry ty jesteś większym wieśniakiem niż Czereśniak z pancernych\nBiorąc pod uwagę sposób w jaki Ty piszesz, poziom upadłości zaliczyłeś gdzieś między Wałęsą a Kwaśniewskim. Widzę też, że poprosiłeś jakieś dziecko o wsparcie, dobrze jeśli się lepiej poczułeś. aha kolego od czereśniaka, Legia piszemy wielką literą, jeśli tego nie rozumiesz to w y p i e r d a l a j z tej strony!\nNajgorzej jak prymitywny kołek jak ty ubzdura sobie że jest człowiekiem kulturalnym i rości sobie prawo do pouczania innych.\nPoprawianie publiczne innych osób już nie świadczy o osobie dobrze a robienie tego przy pomocy słów wieśniak, w.ypierda.laj dyskredytuje go całkowicie. Zrozumiałeś w końcu "kulturalny człowieku" granatem od pługa oderwanym?!\nSłuchaj pesudo Legionisto, ja rozumiem, że pisać nie potrafisz, że składnia to dla Ciebie kosmos ale pisanie kilku rzeczy z wielkiej litery chyba nie przekracza Twoich możliwości? a ten kołek to sobie wepchaj w tyłek, podejrzewam że to lubisz ...\nTrenerze, czekamy na wyniki i efekty Pana pracy. Jak będzie dziadostwo to do widzenia, jak będzie porządnie, to tylko lepiej. Powodzenia!\nwlasnie pod wplywem emocji czlowiek jest szczery..\nnieszczere sa teraz te tlumaczenia..\nNiby tak, ale czasem człowieka ponosi w nerwach, czego potem żałuje. Ja bym nie demonizował tej wypowiedzi i dał człowiekowi pracować. Przecież Urban nie musi kochać Legii, ma ją prowadzić do sukcesów. O to przecież chodzi.\nLEWANDOWSKI TO DREWNIOK CO ZE SZCZELA BRAMKI JAK I TAK ILE MARNUJE SETEK


Przyczepa samochodowa Brenderup wspólny kredyt a rozwód projektowanie ogrodów bydgoszcz dęblin chrzanów\nBezpłatne ogłoszenia Turek\nPrzyczepa samochodowa Brenderup biskupiec\nPrzyczepa samochodowa Brenderup to przymusowy dodatek dla wszystkich tych, którzy uwielbiają jeździć wozem na dalekich trasach i wozić niesłychanie wiele towarów, które zwykle przenigdy nie zmieściłyby się do bagażnika. Jeśli są tu osoby, które na co dzień przemierzają całą Polskę z potrzebnymi budulcami a przy tym nie mają nigdy miejsca gdzie zdołałyby je ukryć, to niewątpliwie będą zachwycone przyczepą samochodową Brenderup. Będzie to niewątpliwie idealna przyczepa dla mechaników czy też pracowników fizycznych, którzy transportują ze sobą puszki farb, sprzęt czy drabiny. Oczywiście wiadomo, że wszystko to wypada stosownie zabezpieczyć ze sobą tak, by nie spadły przypadkowo z przyczepy a w dodatku nie huknęły w innego jadącego z tyłu kierowcy. Aczkolwiek w rzeczywistości taka przyczepa bardzo upraszcza życie, ale wiadomo, że takie rzeczy spostrzega się dopiero w przyszłości czyli jak już się taką przyczepę wykorzystuje od jakiegoś okresu czasu. Myślę, że będzie to również solidny pomysł na świąteczny prezent, jeśli oczywiście wiemy, że dana osoba bardzo by takową pożądała posiadać i ani chybi sprawiłaby jej gigantyczną radość. Takie przyczepy da się nabyć już w całkiem wypasionych promocjach i cenach wobec tego bezsprzecznie nie wyda się na nie wszystkich oszczędności.


›Nokia C7 - prawie jak iPhone?\nWydaje się, że Nokia - która przez lata wyznaczała trendy i kupowała sobie użytkowników nowoczesnymi telefonami - straciła w pewnym momencie wyczucie rynku i zaczęła oddawać pole konkurencji. Stało się to mniej więcej w okolicach, gdy rynek zachłysnął się monolitycznymi urządzeniami z dużym, dotykowym ekranem i nie więcej, niż trzema przyciskami. Nokia dała się znokautować i stało się jasne, że podniesienie się z desek może nie być proste - zrealizowanie koncepcji nowoczesnego, dotykowego smartfona to nie sam pomysł i obudowa, ale i system, którego Nokia nie miała. Symbian^3, który pojawił się dopiero pod koniec zeszłego roku, zaczął powoli doganiać uciekający rynek i pierwsza wyposażona w niego Nokia N8 miała być nawet iPhone killerem. Życie zweryfikowało te plany jednak dość brutalnie. W efekcie testowana Nokia C7 - również na najnowszym Symbianie, z pojemnościowym ekranem AMOLED i w stylu iPhone'a - jest już efektem większej pokory, która jednak wyszła temu modelowi na dobre.\nNokia C7 jest najmocniejszym obecnie przedstawicielem serii C, która znajduje się na samym końcu łańcuszka nowej konwencji nazwenictwa - za biznesową serią E, społecznościową serią X i najbardziej zaawansowaną serią N. Telefon nie sili się więc na bicie rekordów funkcjonalności czy możliwości, ma jednak wszystko, czego po nowoczesnym smartfonie należy oczekiwać - nowoczesny system (Symbian^3 w wersji 013.016), dobrej klasy pojemnościowy ekran dotykowy (360x640 px na 3,5 calach w technologii AMOLED), sporo pamięci (8GB z możliwością rozszerzenia o 32 GB za pomocą kart microSD/microSDHC), niezły procesor (ARM11 680 MHz ze wsparciem dla OpenVG 1.1 i OpenGL ES 2.0) i niezbędne dodatki (WiFi w technologii N, Bluetooth 3.0, GPS, radio, nadajnik FM, aparat 8 Mpx...). Jeśli wziąć pod uwagę, że wszystko to można dostać w cenie nawet 1200 zł, pozostaje tylko pytanie - czy gdzieś jest haczyk?\nObudowa, która dobrze leży w dłoni\nObudowa o wymiarach 117x57x10,5 mm ma przyznam dużo wygodniejszy rozmiar niz iPhone, od którego jest nieco węższa i cieńsza. Bardzo dobrze leży tak w drobnej, kobiecej dłoni, jak i w twardej ręce prawdziwego mężczyzny. W dotyku sprawia wrażenie plastikowej, aczkolwiek solidnie wykonanej - brak ruchomych części i modułowości wykonania budzi zaufanie. Zastosowanie pojemnościowego ekranu powoduje, że powłoka ekranu powinna być bardziej odporna na zarysowania, niż starsze ekrany opornościowe. W praktyce ponad tydzień noszenia w kieszeni z kluczami nie zostawiło na niej żadnych śladów. Ślady używania pojawiły się natomiast z tyłu na obudowie baterii, która mimo że metalowa, to jednak poddała się kilku ryskom. Dolny element osłaniający przyciski potrafi czasem delikatnie zaskrzypieć, ale nie jest to niepokojące.\nRozmieszenie klawiszy wydaje się być niezłe, chociaż umieszczenie trzech kluczowych przyciskow tak blisko dolnej krawędzi może czasem zmusić dłoń do wygibasów. Na szczęście w większości przypadków nie trzeba z nich korzystać, a wyświetlane na ekranie przyciski nawigacyjne Symbiana są już na wygodnej wysokości. Jedynym niewygodnym elementem konstrukcji obudowy jest znajdujący się z boku przełącznik blokady ekranu. Chodzi dość topornie i często poddaje się dopiero precyzyjnemu przesunięciu paznokciem - użycie kciuka mimo antypoślizgorych żeberek nie jest czymś, co udaje się za każdym razem. Obudzenie ekranu wygodniej więc czasem zrobić naciśnięciem podłużnego przycisku nawigacji i późniejszym dotknięciem ekranu w odpowiednim miejscu.\nW konstrukcji obudowy zwraca uwagę niemal całkowite osłonięcie głośnika - praktycznie nie ma szans, żeby dostało się tam coś nieodpowiedniego. Nie odbyło się to jednak kosztem jakości dźwięku, która jest świetna - o czym później.\nEkran, którym można się pochwalić\nPojemnościowy ekran dotykowy wykonany w technologii AMOLED to jedno z bardziej zaawansowanych konstrukcyjnie rozwiązań, jakie znaleźć można obecnie w telefonach. Zastosowanie pojemnościowej technologii dotykowej powoduje, że ekran ma bardziej solidną powłokę, a technologia AMOLED poza wyraźnie lepszą jakością obrazu zużywa mniej prądu. Jest to zatem dobry i nowoczesny tandem montowany zazwyczaj w topowych modelach.\nReakcje na dotyk są wyjątkowo czułe i precyzyjne, co w połączeniu z dobrze zoptymalizowanym systemem sprawia wrażenie dużej płynności i jakości dopracowania. Rozdzielczość 360x640 px wydaje się optymalna do tej przekątnej ekranu, przeszkadzać może jedynie wyraźna dysproporcja między wysokością a szerokością telefonu (coś za coś, konkurencyjne telefony są nieco szersze, ale gorzej leżą przez to w ręku). Kolory są bardzo żywe, czerń dobrze odwzorowana, kąty patrzenia wyjątkowo elastyczne i kiedy położymy telefon na stole, szczególnie na tle innych urządzeń sprawia on wrażenie gadżetu z wyższej półki, który powinien kosztować znacznie więcej.\nRozmiar liter i elementów interfejsu w kontekście rozdzielczości i powierzchni ekranu jest bardzo wygodny. Nie trzeba wysilać wzroku nawet przy sporej odległości od oczu i trzęsącej się ręce, a precyzyjne wskazanie ikon i elementów menu nie powinno przysparzać problemów nawet osobom z grubszymi palcami. Lekkie schody zaczynają się dopiero wtedy, gdy zechcemy coś napisać. Nie jest to jednak związane z niedopracowaniem sprzętu, a raczej systemu odpowiadającego za wyświetlaną klawiaturę.\nKupując Nokię C7 należy mieć świadomość, że interakcja z telefonem będzie odbywać się niemal wyłącznie przez ekran dotykowy. To oczywista oczywistość dla fanów nowoczesnych gadżetów, jednak dla wieloletnich użytkowników telefonów Nokii może to być dużą nowością i będzie wymagać sporej zmiany przyzwyczajeń - przykładowo, na telefon trzeba patrzeć, nie da się wyczuć elementow nawigacji palcem przy wyprzedzaniu na podwójnej ciągłej. Trzeba też pamiętać, że równie ważny jak sam ekran jest w tym kontekście system operacyjny telefonu, który musi być przygotowany do takiego sposobu obsługi urzadzenia. Pod tym względem Symbian^3 nie jest jeszcze idealny i mimo świetnej jakości ekranu dotykowego cały ogół wrażen potrafi czasem poirytować.\nKlawiatura, której nie ma\nPrzyznam, że jestem wielkim fanem telefonów z pełną klawiaturą QWERTY. Mało tego, nie z byle jakim QWERTY - koniecznie w orientacji pionowej tuż poniżej ekranu (w stylu Nokii E72 lub Blackberry), a nie wynalazkami wymagającymi slidera i obrócenia telefonu. Założyłem więc, że doświadczenie z monolitycznym, iPhonopodobnym telefonem może być trudne - jest to absolutne przeciwieństwo tego, co lubię. Jak praktyka? Nawigacja po meandrach systemu nie jest problematyczna i ostrożnie przyznam, że w pewnych aspektach może być nawet lepsza niż z QWERTY. Tworzenie treści (czytaj pisanie) na Nokii C7 jest już jednak bez porównania mniej wygodne.\n[join][image=SC029]Problemów z klawiaturą jest kilka - pierwszy taki, że jej nie ma. Jest tylko wirtualna, tzn. wyświetlana na ekranie. Co więcej, klawiatur jest kilka. Kiedy trzymamy telefon w pionie, mamy standardowy blok numeryczny z trzema literkami na cyfrę, kiedy obrócimy telefon pojawia się QWERTY, a kiedy przeszukujemy kontakty mamy klawiaturę ABCD (jak w niektorych nawigacjach samochodowych). Jest to nieintuicyjne, a potencjalnie najwygodniejsze QWERTY jest najmniej dopracowane i niedostępne w orientacji pionowej. Są jednak plusy. W klawiaturze ABCD podczas wyszukiwania na listach fajnie znikają literki, które nie występują w dostępnych pozycjach, klawiatura numeryczna natomiast dobrze reaguje na wielokrotne, powtarzające się dotknięcia tych samych przycisków i ma dobry słownik. QWERTY natomiast, mimo że dobrze rozumie o które litery nam chodzi, jest jednak niewygodne. Powodów może być kilka - w orientacji poziomej klawiatura jest bardzo szeroka i niezbyt wysoka, nie pozostawia na ekranie wiele miejsca na pisany tekst i dodatkowo nie pozwala wpisać tekstu bezpośrednio w odpowiednie pole interfejsu, tylko zawsze pojawia się ze swoim własnym polem przysłaniającym całkowicie aplikację pod spodem. Nie jest to problem przy pisaniu SMSów, ale już np. przy edytowaniu zadań w kalendarzu można się pogubić.\nNie ma co jednak rozpaczać, ponieważ nowe wersje systemu mogą klawiaturę poprawić. Nokia ewidentnie nad tym pracuje, czego przykładem jest Swype - aplikacja dostępna póki co na stonach betalabs, która całkowicie zmienia sposób interakcji z klawiaturą QWERTY. Jest to dość oryginalne rozwiązanie, które przy odrobinie przyzwyczajenia może okazać się bardzo wygodne. Problem w tym, że póki co wersja beta nie działa jeszcze idealnie, np. pierwsza instalacja aplikacji skończyła się niestety niepowodzeniem.\nSystem, który w końcu cieszy oko\nSymbian^3 jest najnowszym dzieckiem w licznej rodzinie systemów o tej nazwie, które obsługują ponad 40% urządzeń dostępnych na rynku. Losy Symbiana są jednak burzliwe, a jego przyszłość niepewna. Nokia w pewnym momencie powierzyła owarcie i rozwijanie platformy przez organizację Symbian Foundation, jednak rok później z tego kierunku się wycofała. Obecnie deklaruje aktywny rozwój Symbiana, jednak porozumienie z Microsoftem i plany oparcia przyszłych modeli Nokii o Windows Phone stawiają nad Symbianem duży znak zapytania. Nawet, jeśli Nokia faktycznie nie zdecyduje sie porzucić swojego dziecka, nie wiadomo jak zachowają się programiści piszący aplikacje mobilne.\nPóki co jednak edycja ^3 jest kulminacyjnym etapem rozwoju Symbiana, a Nokia C7 jest jednym z czterech pierwszych telefonów pracujacych pod jego kontrolą. Nie ma co więc gdybać, tylko przyjrzeć się, jak to działa. A działa fajnie - po latach topornych i nienowoczesnych interfejsów Nokia w końcu ma w swojej ofercie system, który fajnie wygląda, szybko działa, jest bardzo funkcjonalny i nie wstydzi się konkurencji.\n[join][image=SC025 h=256]Ekran startowy Symbiana^3 to trzy pulpity, między ktorymi można przełączać się przyciskiem lub przesuwaniem ekranu. Na pulpitach są widżety, które możem konfigurować, przesuwać, dodawać, usuwać i personalizować. Widżetem może być rząd ikonek z wybranymi aplikacjami, zegarek z datą i informacjami o profilu, dzisiejsze zadania z kalendarza, najnowsze maile, wyszukiwarka czy newsy z kanału RSS. Widżety mogą kontaktować się z siecią, a ich katalog jest imponujący i z pewnością będzie się powiększał. Przejście z ekranu startowego do menu z listą wszystkich opcji, aplikacji i ustawień telefonu możliwe jest niestety tylko za pomocą podłużnego przycisku na dole, który w odróżnieniu od dotykowego ekranu wymaga nieco siły. Przytrzymanie go dłużej działa niczym windowsowa kombinacja Alt+Tab - pozwala przełączać się między uruchomionymi aplikacjiami, bo Symbian to system wielozadaniowy, który i copy/paste obsługuje.\n[join][image=SC010 h=256]Symbian^3 jest nieźle zoptymalizowany - procesor 680 MHz całkowicie wystarcza, by zapewnić dużą płynność animacji i nawigacji po interfejsie oraz działania aplikacji. Wersja 013.016 ma jednak pewne problemy ze stabilnością, np. pierwsza próba instalacji Opery Mobile przez Ovi Store zakończyła się całkowitym zwieszeniem się urządzenia. Podobna historia miała miejsce, kiedy spóźniony na spotkanie wyjeżdżałem ze stacji benzynowej i próbowałem wybrać numer kolegi, żeby się usprawiedliwić - konsekwencje wiadome, szybciej dojechałem na miejsce.\nTym sposobem przechodzimy do największej moim zdaniem wady Symbiana^3, która ujawnia się w połączeniu z całkowitym skazaniem użytkownika na ekran dotykowy - ciężko używać tego telefonu w samochodzie. Wiem, że to niepolityczna uwaga, bo prowadząc nie powinno się z komórki korzystać, ale to jak z dłubaniem w nosie - każdy i tak czasem musi, więc fajnie byłoby, gdyby dało się to robić najmniej niebezpiecznie. Problem polega na tym, że na ekran dotykowy musimy patrzeć, żeby wiedzieć w co kliknąć (klawiaturę QWERTY i przyciski nawigacyjne czuć palcem, ikonek na ekranie nie). Co więcej, w trzęsącym się środowisku liczba przypadkowych dotknięć ekranu jest spora i mocno komplikuje nawet najprostsze czynności.\nSymbian3 nie wychodzi tu naprzeciw i co gorsze, ma pewne irytujące niedoróbki, których konkurencja dawno już się pozbyła. Przykład? Mechanizm odbierania połączenia przychodzącego - w iPhonie, Androidzie czy nawet w Windows Phone 7, żeby odebrać rozmowę musimy przesunąć coś na ekranie, nie wystarczy dotknąć ikonki ze słuchawką. Twórcy Symbiana3 na to nie wpadli, przez co wyciągając dzwoniący telefon z kieszeni mamy 30% szans na przypadkowe odrzucenie połączenia. Pozostaje mieć nadzieję, że kolejne wersje systemu lub zewnętrzne aplikacje przyjdą tu z pomocą.\nCo do aktualizacji - wiadomo już, że zapowiadany na pierwszą połowę Symbian4 nie zostanie na razie wydany jako odrębna platforma. Dalszy rozwój Symbiana będzie realizowany w formie aktualizacji do urzadzeń z Symbianem3. Może to świadczyć o tym, że system jest udany i nie wymaga już dramatycznych zmian, by nadążać za rynkiem. Może też jednak i o tym, że Nokia skoncentruje się teraz na Windows Phone 7 i Symbian straci na znaczeniu. Byłaby to wielka szkoda, bo jako wieloletni użytkownik telefonów Nokii - który przerobił po drodze całą historię rozwoju systemów tej firmy - w Symbianie^3 w końcu widzę połączenie najlepszych cech dobrego systemu dla urządzeń mobilnych.\nKomunikacja, która zadowoli każdego\nKiedyś bliższą znajomość z telefonem zaczynałem od wykonania pierwszej, testowej rozmowy. Teraz zaczynam od podłączenia go do Internetu i synchronizacji z kontaktami, skrzynką pocztową i innymi drobiazgami. Nokia C7, mimo że nie jest telefonem biznesowym, sprawdza się tu znakomicie - dosłownie w minutę po pierwszym uruchomieniu była już podłączona do firmowego Exchange'a i w telefonie znalazło się wszystko, czego potrzebuję. Zaobserwowałem przy okazji, że wbudowana aplikacja do obsługi Microsoft Exchange chodzi wyraźnie szybciej, niż w biznesowej Nokii E72. Synchronizacja przebiega na oko dwu-, trzykrotnie szybciej.\nJeśli chodzi o jakość rozmów, Nokia C7 jest rewelacyjna - głos rozmówcy ma głęboką, bogatą i przyjemną barwę. Zasłonięcie głośnika w niczym tu nie przeszkadza i mam wrażenie, ze jakość połączeń głosowych jest lepsza niż w telefonach z serii E. Oprócz rozmów Nokia C7 pozwala też grupować SMSy w rozmowy, dzieki czemu konwersacje tekstowe wyglądają jak w iPhonie. Telefon integruje się też na poziomie kontaktów z sieciami społecznościowymi oraz komunikatorami (Skype, Google, MSN, ICQ, Facebook, Ovi...). Jest to idealne centrum łączoności ze światem - bez względu na to, za pomocą jakich narzędzi się komunikujemy, Nokia C7 raczej nas nie zawiedzie.\nInne dodatki, których niemało\nPewne rzeczy są tak oczywiste, że zastanawiałem się, czy o nich pisać. Przykładem są Mapy Ovi - bezpłatna aplikacja Nokii, która względem choćby Google Maps ma dwie duże zalety. Po pierwsze, pozwala załadować mapy do telefonu i nie wymaga łączności z Internetem, po drugie całkowicie za darmo oferuje nawigację samochodową ze wskazówkami głosowymi. Jest to moim zdaniem jedna z największych wartości dodanych do telefonów Nokii. Mapy Ovi w początkowych etapach rozwoju były dość karkołomne w użyciu, obecnie jest to jednak świetna aplikacji - szybka, intuicyjna, dobrze wyglądająca i dysponująca bardzo dobrymi mapami.\n[join][image=SC016 h=256]Na samym telefonie dodatki Nokii się nie kończą, do dyspozycji mamy też aplikację Ovi Suite. Pozwala ona synchronizować dane między telefonem i komputerem (nie tylko zdjęcia i muzykę, ale też kontakty, zadania, notatki czy zakladki), zarządzać mapami, aktualizować oprogramowanie i np. wysyłać smsy dużo wygodniej, niż przez telefon. Pierwsze wersje Ovi Suite były zdecydowanie przerośnięte, wolne i zasobożerne - na szczęście od tego czasu aplikacja przeszla długą drogę i aktualna wersja 3.0.0.290 nadaje się już do używania. Nadal jednak wyposażona jest w swój własny silnik do indeksowania multimediow w komputerze, który funkcjonuje całkowicie obok indeksu Windows niepotrzebnie powielając jego zadania.\nTelefon wyposażony jest też w aparat 8 Mpx z tyłu oraz 0,3 Mpx z przodu. Ten pierwszy robi nienajgorsze zdjęcia, chociaż trzeba się przyzwyczaić do braku autofocusa - telefon doprasowuje ostrość w trybie ciągłym i można kontrolować to jedynie w niewielkim stopniu. Zaletą jest możliwość robienia zdjęć bardzo szybko, wadą jest... wiadomo. Co ciekawe, urządzenie potrafi za to rejestrować wideo w jakości 720p i radzi sobie z kodekiem H.264.\nTelefon obsługuje też technologie WiFi w standardzie N oraz Bluetooth 3.0, który pozwala na znacznie szybszy transfer między telefonem a komputerem oraz na znacznie lepszą jakość dźwięku w słuchawkach bezprzewodowych. Wbudowany nadajnik FM pozwala z kolei odtwarzać muzykę z telefonu na dowolnym radiu znajdującym się w pobliżu, co nieźle sprawdza się np. w samochodzie.\n[join][image=SC018]Jednym z interesujących dodatków jest oczywiście wbudowana przeglądarka internetowa. Rozdzielczość ekranu nie pozwala na szaleństwa, ale jest to dość funkcjonalne rozwiązanie oparte na Web Runtime 7.2 i zapewniające wsparcie dla Flash Lite 4.0. Bez problemu można też zainstalować Operę Mini i Mobile, które w konfiguracji systemu można ustawić jako przeglądarki domyślne.\nPiętą achillesową telefonów wyposażonych w duże ekrany, szybkie procesory i zaawansowane systemy jest zazwyczaj krótki czas pracy na baterii. Nokia C7 dzięki AMOLEDowemu wyświetlaczowi oraz zoptymalizowanemu systemowi trzyma się pod tym względem dzielnie mimo niezbyt pojemnemu akumulatorowi Li-Ion 1200 mAh BL-5K. Domyślna konfiguracja telefonu (3G, aktywne widżety, synchronizacja z pocztą) wytrzymuje dwa dni realnego używania (około 45 minut rozmów dziennie, zabawa aplikacjami, korzystanie z poczty, włączony bluetooth). Nie jest to wynik rewelacyjny, ale nie jest też zły.\nPo małym tuningu telefon jest w stanie wytrzymać trzy, cztery dni i jak na tak zaawansowane urzadzenie jest to już wynik dobry. Tuning obejmuje wyłączenie 3G (korzystanie z GSM do rozmow i z WiFi do sieci), wyłączenie wibracji potwierdzających dotyk ekranu, ustawienie synchronizacji poczty Exchange co 30 minut zamiast ciągłego trybu push, przełączenie widżetów w tryb offline oraz wyłączenie wygaszacza ekranu. Nic na tym nie tracimy (chyba, że nie mamy zasięgu WiFi i potrzebujemy szbyki Internet), a różnica spora.\nMimo, że przyzwyczajony jestem do zupełnie innego typu telefonu, dwa tygodnie z Nokią C7 byly bardzo pozytywnym doświadczeniem. Parametry i jakość wykonania są imponujące, a cena jak na mozliwości nie jest wygórowana. Ewentualne niedociągnięcia urządzenia wynikają nie tyle z konstrukcji, co z niedopracowania systemu operacyjnego - to jednak mniejszy problem, bo może zostać rozwiązany przy pomocy aktualizacji oprogramowania. Mimo pewnych zgrzytów Symbian^3 jest jednak i tak kluczowym atutem urządzenia, które jest solidnie wykonanym, nowoczesnym smartfonem o dużych mozliwościach i dobrej cenie.


by Josée Lestrange on Wto Cze 25, 2013 2:39 pm\nUsytuowany przy głównym wejściu do zamku jest jednym z najpiękniejszych dziedzińców jakie kiedykolwiek powstały. Otoczony krzakami różanymi i licznymi rzędami kwiatów, co jakiś czas przyozdobiony rzeźbami upamiętniającymi sławnych czarodziejów, którzy ukończyli Akademię. Na niskim murku można przysiąść pomiędzy lekcjami, a co sprytniejsi uczniowie potrafią wcześniej zająć wiecznie okupowane ławki.\nby Leigh B. Evertone on Czw Lip 18, 2013 12:58 pm\nPodróż do Akademii z Londynu nie była długa. Najpierw świstoklik do Paryża a potem odpowiedni transport. Mimo to, dziewczyna była zmęczona. Na szczęście nie musiała taszczyć ze sobą kufra, bo został odesłany do dormitorium. Uśmiechnęła się na samą myśl o pokoju. Kojarzył jej się z Hogwartem, który mimo wszystko dobrze wspomina. W szybkim tempie doszła na Główny Dziedziniec. Domyśliła się, że za chwilę uczniowię gwarnie wyjdą na zewnątrz - nie dało się nie słyszeć rozmów, okrzyków wzburzenia i śmiechu. Na szczęście tak się nie stało - tylko nie liczni opuścili mury. I nagle stanęła, jakby ktoś rzucił na nią zaklęcie. Leigh Evertone nie należała do osób nieśmiałych, już nie. Ale patrząc na gmach szkoły w której została praktykantką ogarnęło ją dziwne uczucie. Po pierwsze: była tu pierwszy raz. Po drugie: nikogo tu nieznała. Francja była dla niej obcym krajem to znaczy - owszem mieszkała tu, ale jej wycieczki ograniczały się do Paryża i podróży do Londynu. Rozejrzała się powoli. Trzeba przyznać, że szkoła jak i jej otoczenie jest niezwykle piękne. Jednakże, czuła, że coś jest nie tak. Przeczucia zwykle jej nie myliły, a szkoda. Stała, wpatrzona w ogromne drzwi prowadzące do budynku. To była dla niej szansa na spełnienie marzeń. Odczuwała jakiś irracjonalny lęk. Zaśmiała się cicho pod nosem, sama z siebie. Głęboki wdech i wydech. Popatrzyła na kręcących się uczniów. Mieli rację, pogoda była idealna na wieczorny spacer. Stwierdziła, że nie jest jeszcze gotowa na wejście do Akademii więc przysiadła na niskim murku, nerwowo wygładzając sukienkę. Dłonie ułożyła płasko na kolanach i przywołała na twarz uśmiech, przypominając co sobie obiecała. Że przez pierwszy tydzień spróbuje się uśmiechać do wszystkich bez powodu. Dam radę, pomyślała i nachyliła się by powąchać róże rosnące na pobliskim krzaku.\nby Lucien Charpentier on Czw Lip 18, 2013 6:24 pm\nW ramach standardowego, czy też raczej niezbędnego odstresowania po popołudniowych praktykach, w zamiarach Luciego leżała wycieczka nad klif. Zaopatrzony w płynne środki spożycia w liczbie trzech butelek ułożonych starannie w torbie przedarł się przez zatłoczony westybul i zbiegł po schodkach, zamaszystym gestem otwierając przed sobą drzwi. Szybkim spojrzeniem omiótł umiarkowanie zapełniony plac, zatrzymując się przez chwilę na parze wyeksponowanych prosto w jego kierunku pośladków.\nA nie, wszystko gra. Właścicielka po prostu schyla się nad kwiatami.\n- Ostrzegam lojalnie, to ulubione kwiatki tutejszych szerszeni. - Rzucił nad ramieniem posiadaczki długich, ciekawie iskrzących się w słońcu włosów. Szybko zdał sobie sprawę z kim ma do czynienia. Panna...\n- Leigh Evertone? - ...nowa praktykantka eliksirów zapowiedziana na porannym apelu przyjechała chyba nieco za wcześnie.\nDość zamaszystym gestem wyciągnął w kierunku niewiasty dłoń.\n- Lucien. Też praktyki. - Uśmiechnął się po raz pierwszy i od razu przekonująco, no niemalże szarmancko. Cholera wie, może ten wieczór nie będzie tak nudny i melancholijny jak jeszcze przed chwilą się wydawało?\nby Leigh B. Evertone on Czw Lip 18, 2013 6:42 pm\nTrzeba przyznać, że albo to doskonały gatunek, albo ogrodnik przykłada się do swojej pracy. Róże pachniały cudownie, upajająco i Leigh zapomniała przez chwilę o bożym świecie. Na dźwięk męskiego głosu drgnęła i natychmiast odsunęła się od krzewu. W zasadzie... to chyba słowa miały większy wpływ na ten ruch. Szerszenie, brr. Na samą myśl dziewczyna marszczyła nosek i wyobrażała sobie cały ich rój. Odwróciła się w stronę z której pochodził tajemniczy głos i zobaczyła wysokiego mężczyznę i musiała, z pewną niechęcią stwierdzić, że jest bardzo przystojny.\n- Tak, zgadza się - powiedziała i obdarzyła przenikliwym spojrzeniem. - Dziękuję za ostrzeżenie, nie sądziłam, że szerszenie gustują w tym gatunku roślin Brawo Evertone, jedyny temat na który potrafisz się wysilić to szerszenie. Porażka Zeskoczyła z murku i poprawiła sukienkę.\n- W takim razie miło Cię poznać Lucien - powiedziała szczerze, subtelnie akcentując jego imię i posłała w jego stronę uroczy uśmiech. Uścisnęła wyciągniętą w jej kierunku dłoń, nie spuszczając wzroku z mężczyzny. Cholera, ma ładny uśmiech. Co czuła? Ciężko było jej to określić, ale od zawsze miała z tym problem. Pewien rodzaj radości, że już kogoś poznała, nie wchodząc do gmachu, który, wstyd przyznać, odrobinę ją przerażał.\nby Lucien Charpentier on Czw Lip 18, 2013 6:58 pm\nNie ma co szybko rodzą się w niej uczucia xD\nNiektórzy są wzrokowcami, jeszcze inni - słuchowcami. Ale Lucien należał do dotykowców... I to właśnie gładka, niemalże odczuwalnie ciepła faktura dłoni dziewczyny zwróciła jego największą uwagę. No, oczywiście nie mogła się równać z fakturką wyciągniętego korka od wina ale lepszy rydz niż nic!\nMusiał, chcąc czy nie chcąc, zauważyć, że jak na brytyjke miała nałożony na lico wyjątkowo nienachalny, stonowany makijaż. Duże usta, ładne oczy... Cholera, chyba się gapię.\n- Zapewniam panią... Ciebie? ...Leigh, the pelasure is all mine! - Och, no zaiste, przejście na ty, niezły jak na francuzika akcent angielskiego, dlaczego ja do cholery podświadomie się punktuję.\nZ wolna i jakby niechętnie wypuścił jej dłoń z objęć swoich palców, szybko jeszcze jednak zamarkował pocałunek w dłoń.\nSpostrzegłszy spojrzenie dziewczyny nie potrzebował zachęty do interwencji.\n- Domyślam się że budynek przytłacza? - Posłał jej kolejny z tych swoich uśmiechów. - Mogę cię zapewnić że okolice na południe są o wiele, wiele ładniejsze... Właściwie... - tutaj szarpnąłem za pasek torby, wywołując wesołe podzwanianie ukrytego w niej płynnego szczęścia - ...właśnie się tam wybierałem. Póki słońce jeszcze świeci, nie masz ochoty przespacerować się ze mną? Zapewniam cię że te wasze brytyjskie cliffs of Dover to przy tutejszych parodia. - Zdobył się na mrugnięcie okiem.\nby Leigh B. Evertone on Czw Lip 18, 2013 7:45 pm\nNie ma tak łatwo, mon amie\nZa długo trzyma moją rękę. Pomyślała i pozbyła się uśmiechu, a oczy znów zrobiły się chłodne. Żadnej radości że kogoś poznałaś. Żadnej.\n- Skoro pan tak uważa. - mruknęła i z ulgą stwierdziła, że puścił jej dłoń. Owszem był przystojny, ale i podejrzany. Całus był zaskakujący. Tak samo jak fałszywy angielski akcent.\n- Budynek jest dość... majestatyczny - stwierdziła i odgarnęła niesforne kosmyki z twarzy.\nUsłyszawszy dźwięk wydobywający się z torby zaśmiała się w duchu. Klify, spacer. Ten facet jest podejrzany. Na sto procent niebezpieczny. A jak ją zgwałci? Albo zacznie nawracać? A może to gej? Taa, zaprowadzi ją w jakieś krzaki i co będzie? A jak zrzuci ją z klifu? Bez wątpienia umrze. Takie i inne myśli przelatywały przez głowę Leigh, ale kiwnęła głową.\n- Niech będzie. Ale dopóki święci słońce. Nie wiem, czy nie jesteś seryjnym zabójcą. To noże tak dzwonią w Twojej torbie?- zapytała unosząc brew do góry. Znów powróciła ta opanowana Evertone, która nie da się omamić niewinnym mrugnięciami. Uważała by zachować bezpieczną odległość, a w myślach powtarzała techniki samoobrony. Oceniła go i stwierdziła, że wygląda na silnego. Może być problem.\nTrzeba uważać. Zacisnęła dłoń na pasku torby i popatrzyła na niego wyczekująco.\nby Lucien Charpentier on Czw Lip 18, 2013 7:52 pm\nNo i masz, uwodzin ci się zachciało ciulu... Ok, trzeba być z nią szczerym I guess\n- Gdzieżbym mordercą?! Leigh, musisz zrozumieć jedną rzecz - to jest przecież Francja i może wydawać ci się że każdy będzie napalony na ciebie jak arab na kurs pilotażu... Tak, to prawda, ale mnie nie musisz się bać. Osobiście gustuję w studentkach! - Rzucił z uśmiechem i nie w sposób było stwierdzić, czy żartuje czy nie. - Poza tym zaręczam, spacery z Charpentierem to najlepsza możliwa opcja na spędzenie wieczoru, chyba że chcesz zasłuchiwać się w bełkot woźnej prowadzącej cię do dormitorium! A jeżeli już o starej Edith mowa... To na przyszłość uprzedzam, nie podchodź do niej za blisko... - Zdobyłem się na kolejne mrugnięcie - ...jest spocona jak pedofil w smyku.\n- To co, pajdiem? - Zawołał raźnie i ruszył w stronę głównej bramy. Zabawne, reakcja dziewczyny była ciekawa, jakby sama ze sobą nie była się w stanie zgodzić. Ach, kobiety.\nby Leigh B. Evertone on Czw Lip 18, 2013 8:02 pm\nJego słowa wprawiły ją w osłupienie. Ależ on jest wygadany! Gdy powiedział, że gustuje w studentach, poczuła, hmm, rozczarowanie?\n- Jesteś bardzo bezpośredni, wiesz? I szkoda, że wolisz studentki, bo liczyłam, że mam jakieś szanse - westchnęła przesadnie. - Bardzo dziękuję, Twoje rady są bez cenne. Zawsze masz taki dowcip? Nawet o biednych starszych paniach? - zapytała pół żartem pół serio.\nKiedy ruszył w kierunku bramy, wahała się. Iść? Nie iść? Trochę jej głupio, no bo w zasadzie go nie zna. Robi z siebie kretynkę. Zdecydowała się jednak i szybko go dogoniła.\n- Tak, oczywiście, że tak. Dzięki, że dotrzymasz mi towarzystwa. - powiedziała, bojąc się, że może potem żałować. Co on tam niesie? Zastanawiała się, ale postanowiła uważniej obserwować otoczenie, co raz zerkając na swojego towarzysza.\nby Lucien Charpentier on Czw Lip 18, 2013 8:53 pm\nLucy mimowolnie parsknął. To co teraz odczuwał było jakąś chorą hybrydą pomiędzy miłym, egoistycznym połechtaniem, a przebijającą się spod jego tłustych fałd skromnością.\nCoooooo...?! A jednak, mam cię pano JuKej!\nOdwrócił się gwałtownie na pięcie stawając tuż przed nią.\n- Od każdej. reguły. są. wyjątki. - Wyraźnie zaakcentował zwłaszcza ostatnie słowo i posłał jej enigmatyczne mrugnięcie. Szybko odwrócił wzrok unikając ewentualnej niewerbalnej riposty, o ile takowa by nastąpiła. No ale ostrożności nigdy za wiele, niech dziewczę myśli że rzucił to mimochodem.\n- O tak, wychodzę z założenia że człowiek żyje za krótko żeby być poważnym, spokojnym, okiełznanym, et cetera. - Mruknął, kiedy dziewczyna wyrównała z nim krok. Rzuciła mu się... W nozdrza(?) przyjemna woń jej perfum. Daleko było im do bukietu ośmioletniego czerwonego wina, ale i tak odcinały się wyraźnie na tle otaczających ich woni kwiatów.\n- As I said before, the pleasure is all mine. - Tym razem postarał się brzmieć "less british, more natural".\nWyszli przed dziedziniec i skierowali się na ścieżkę odchodzącą w kierunku południowym. Słońce nie tyle miało się już ku zachodowi, co raczej po prostu przebyło trzy czwarte swojej codziennej tułaczki. O tej porze dnia światło przybierało już odcienie pomarańczy nadając całemu otoczeniu iście płomienną, niepowtarzalną aurę.\n- A więc, eliksiry? - wyrwał dziewczynę z milczenia, przybliżając się do niej nieco - nie żeby mon dieu się narzucał, po prostu nadawał tym sposobem prywatność prowadzonej rozmowie, głównie to ze względu na mijających ich - choć nie licznych, ale jednak - uczniów.\nby Leigh B. Evertone on Czw Lip 18, 2013 9:42 pm\nOd każdej reguły są wyjątki, powtórzyła w myślach kpiąco. Znowu mrugnął. Ile można? To jakiś tik nerwowy? A może wydaje mu się, że jest przepalającą się żarówką? Dobra, słaby żart, żenujący wręcz, ignorujmy to. Leigh pogrążyła się w myślach, a wypowiedź, o powadze puściła mimo uszu. Uważała, że powaga, odpowiedzialność i opanowanie są w życiu ważne. Przydatne. Należy się kontrolować i ważyć każde słowo. Cóż, z przykrością stwierdziła, że przy Lucienie zaczęła mówić to co myśli, bez głębszych przemyśleń. Została wyrwana z zadumy i nawet nie zauważyła, że mężczyzna przybliżył się do niej nieznacznie.\n- Ta-ak, eliksiry. Jedna z najpiękniejszych dziedzin. Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że otrzymałam taką propozycję. - odpowiedziała spoglądając na twarz Luciena. Miała taki zwyczaj, że zawsze patrzyła rozmówcy w oczy. A trzeba przyznać, że miał niezwykłe oczy.\n- A ty? Czekaj, niech zgadnę! Zaklęcia? Transmutacja? A może jesteś jasnowidzem? - zapytała. W ogóle to ładnie było, słoneczko nadawało uroczej atmosfery, powietrze powoli nasiąkało wieczorem, o. Obserwowała mijających ją uczniów i za każdym razem dostrzegała, jak bardzo Beauxbatons różni się od Hogwartu.\nOstatnio zmieniony przez Leigh B. Evertone dnia Pią Lip 19, 2013 8:25 am, w całości zmieniany 1 raz\nby Lucien Charpentier on Czw Lip 18, 2013 10:39 pm\nUśmiechnął się jeszcze szerzej niż dotychczas, nie zważając na mocno już chyba przez to nadwyrężony stan swojej żuwchwy. Nie, do tików nerwowych buło mu daleko, po prostu... Był to rodzaj gestu, którego zwykł nadużywać. C'est la vie, taki po prostu jest.\n- Wyobrażam sobie - odparł nadal z tym nienaturalnie wesołym uśmiechem i zaraz poddany został istnemu ostrzałowi propozycji. Zabawne, ale zapatrzony w twarz Leigh nie zwrócił poczxątkowo w ogóle uwagi na jej słowa. ...zaklęcia?\n- Jasnowidzów... I owszem, miałem w rodzinie, ale nie. Próbuj dalej... - Mruknął jej wręcz do ucha i przywrócił standardowy, użytkowy wyraz twarzy. Nieco krępował go intensywny kontakt wzrokowy utrzymywany przez dziewczyne, ale niósł za sobą pewne korzyści... Leigh bowiem pochwalić się mogła dużymi, pięknymi tęczówkami. Zapatrzył się w nie nieco dłużej, niżbyto wypadało... Ale co, chyba trudno było nie nazwać ich rozmowy... Flirtem?\nA może właśnie nie zboku, może to dla ciebie wszystko jest filtrowaniem...\nWsadził rękę do torby i począł grzebać w niej, zatapiając się w pozornie małym pakunku aż do ramienia. Zaklęcie powiększające, te sprawy. Dieu, trudno wyobrazić sobie jak rozkojarzała go teraz woń jej perfum...\n- Wolisz białe czy czerwone? - Zagadnął podając dziewczynie wyjęty już wcześniej z mniejszej kieszonki otwieracz do wina.\nby Leigh B. Evertone on Pią Lip 19, 2013 9:17 am\nMimowolnie odwzajemniała uśmiechy, sama się sobie dziwiąc. Nie przywykła do ludzkiej uprzejmości, że ktoś jest bez powodu dla niej miły. A Lucien był po prostu miły. Może troszkę za bardzo radosny, jakby wypalił coś mugolskiego, ale okazał się całkiem niezłym towarzyszem. Gdy usłyszała jego głos, tak blisko ucha zadrżała nieznacznie. Cóż, była wyczulona na wszelkie, ładne, męskie głosy. Proszę się nie śmiać, niektórzy naprawdę tak mają.\n- No to w takim razie... Astronomia? OPCM? A może zielarstwo? To nie fair, że ty tak dużo o mnie wiesz, a ja o tobie nic. Znasz moje imię i nazwisko, przedmiot i - wzięła głęboki wdech - to po prostu niesprawiedliwe! Nie lubię żyć w niewiedzy. Nie każ mi zgadywać. - żartobliwie uderzyła go zaciśniętą pięścią, piąstką w zasadzie, w ramię. Nie, nie połamała ręki, chociaż wszystko jest możliwe. Kiedy zaczął szukać czegoś w torbie, ogarnęła ją nieufność. Czyli jednak sięga po nóż. Boże, jaka ty jesteś głupia. Jakby miał Cię zabić, już by to zrobił.\nPierwszy moment przerażenia minął, nawet nie dała po sobie niczego poznać.\nWino. On pytał jakie wolę wino. A ja, boże, miałam go za mordercę.\nZachichotała cicho, wzięła od niego otwieracz i powoli zaczęła obracać go w dłoniach.\n- Wolę czerwone, ale to do Ciebie należy decyzja. - odpowiedziała - A tak przy okazji, to przypomnij mi, jaki jest cel naszej podróży?\nNo co, zapomniało się dziewczynie, zmęczona jest. Kiedy okazało się, że to tylko butelki z alkoholem, zdecydowanie zrobiła się spokojniejsza i bardziej zrelaksowana.\nby Lucien Charpentier on Pią Lip 19, 2013 9:29 am\nRuchem głowy negował każdą jej kolejną propozycję. Właściwie to dziwne, że przy takiej ilości przedmiotów nie udało się jej jeszcze nawet zbliżyć...\n- OK, enough. Coś, co nie jest związane z machaniem różdżką... Historia magii. - Uniósł lekko brwi, jakby w wyczekiwaniu. To prawda że dla wielu ludzi HM nie była nawet przedmiotem, tylko nudnym wymysłem francuskiego MM. Jakże niesprawiedliwe opinie... A przecież jak można było nie słyszeć o udanym buncie czarodziejów pod Waterloo 18 czerwca 1815? Gdyby nie to, że przestali, jak dotychczas mieli to w zwyczaju, wspierać Napoleona to świat wyglądałby dzisiaj zupełnie inaczej...\nNo ale z drugiej strony, o roku 1939 w historii niemieckiej magii lepiej nie wspominać.\n- Auuuuu! - Jękną ostentacyjnie masując ramię. - Nie nie, decyzja należy jak najbardziej do ciebie - podał jej dziwnie opalizującą butelkę z nieokreślonego gatunku szkła. Nalepiona krzywo etykieta byłą w stu procentach pusta, bez nawet jednej litery.\nLucien wyjął z torby drugą flaszkę i przytrzymał ją w ręce, drugą wygrzebując z kieszeni różdżkę.\n- Jak już mówiłem, decyzja należy do ciebie. Patrz uważnie. - to mówiąc przyłożył różdżkę do etykiety i nakreślił dość zgrabnymi, małymi literami:\n"Le Roc des Anges Llum Blanc, rocznik 2011"\n... dwie, trzy, cztery sekundy ciszy... W butelce zawirowało, etykieta zafurkotała i oderwałą się z pyknięciem. Pod spodem tkwiła już nowa, typowa.\n- Flaszki gatunkówki, sprzedają takie tylko w Paryżu - rzucił do Leigh z uśmiechem. - No, wybierz sobie jakieś. Może być nawet porto, cokolwiek co korkuje się w takich butelkach.\nby Leigh B. Evertone on Pią Lip 19, 2013 10:27 am\nHistoria Magii? Serio? W życiu by się nie domyśliła. Nie wyglądał jak typowy nauczyciel HM.\n- Naprawdę? To muszę przyznać, że uczennice będą miały naprawdę miło na Twoich lekcjach. Gdybym ja miała takiego nauczyciela... - zawiesiła głos, a co! Trzeba budować napięcie. - Dlaczego akurat historia magii? To znaczy, ja osobiście lubiłam sama o niej czytać, bo mój nauczyciel nie miał w sobie takiej pasji, rozumiesz, o co mi chodzi?\nGdyby uczył ją Lucien z takim głosem, bez wątpienia HM byłaby jej ukochanym przedmiotem.\nWzięła od niego dziwną butelkę i rozejrzała się. Wyglądało to komicznie. Mijali ich wracający do szkoły uczniowie, on wyciągał następną butelkę, a ona stała z korkociągiem. Nie ma złudzeń, pobyt na praktykach nie będzie nudny.\nGdy Lucien odczynił czary z butelką, stała z uchylonymi w zachwycie ustami. Mimo, że magia od zawsze była obecna w jej życiu po raz pierwszy widziała taką butelkę.\n- I mam tak po prostu napisać? Mieszkałam w Paryżu, ale nigdy się z tym nie spotkałam. - spytała z podekscytowaniem, ale troszkę nieufnym spojrzeniem obrzuciła butelkę. Wyjęła jednak różdżkę i napisała: "Porto Taylor's Vintage, 1949". Z butelką wydarzyło się to samo co z poprzednią.\n- Łał - zdołała wydukać. - Masz ochotę na porto? - uśmiechnęła się słodko i zrobiła ten ruch jak na reklamach jak coś pokazują, no nie?\nPrzy mężczyźnie czuła się jakby miała 11 lat, a nie 24. Nie wiedziała o butelkach. A przecież zwykle wie wszystko. No trudno. Przypomniał jej się bardzo ważny punkt programu, jeśli chodzi o spożycie wina.\n- Masz kieliszki? Czy mam wyczarować? - zapytała, jednocześnie próbując otworzyć butelkę. Nie ma co tracić czasu, prawda?\nprzepraszam, za to, na sb, wiem, przesadzam, już nie będę ;3\nby Lucien Charpentier on Pią Lip 19, 2013 11:37 am\nUśmiechnął się, któryś to już raz mile przez.. Komplementy(?) dziewczyny połechtany. Leigh zdawała się wręcz budować napięcie, iście aktorsko. Robiła to podświadomie, czy z taktownym wyczuciem?\n- To chyba właśnie kwestia nauczyciela... Zawsze spotykałem fajnych historyków, wiesz, z humorem i werwą, a nawet wojnę stuletnią można na upartego przedstawić jako coś ciekawego i pełnego nieoczekiwanych zwrotów akcji... - Odparł, szybko jednak uwagę jego rozproszyło...\n- Nono, panno Evertone... Wiesz że wybrałaś "setkę"? - Mruknął z podziwem przyglądając się wywołanemu przez dziewczynę porto. - I to jeszcze jaki rooooocznik... Ja pierdziele, co za gust! - Entuajastycznie i impulsywnie objął brytyjkę ramieniem... Opanowując się oczywiście po kilku chwilach. Był... Zdziwiony to chyba za mało, był perfidnie zaskoczony. Firmę produkującą Taylory założyli w 1948 i mówi się, że to właśnie wina pierwszych trzech lat produkcji były najlepsze. Ceny pojedynczej butelki do dzisiaj przekraczają przecież 300 euro.\nDo porządku przywołała go uwaga dziewczyny.\n- Och, uznasz to za profanację, ale ja - nawet jako francuz z dziada pradziada! - pijam wino... - Tutaj błyskawicznie odkorkował swoją butelkę i pociągnął łyk - ...z butelki. No, ale jeśli chcesz. - Po raz kolejny zakreślił różdżką w powietrzu symbol zbliżony do kropli wody i błyskawicznie poochwycił materializujące się naczynie - proste, o wysokiej nóżce i końcówce naczynka wygiętej lekko do zewnątrz, jak płatki jakiegoś egzotycznego kwiatostanu. - Portówki wychodza mi coraz lepiej. - Mruknął ni to do siebie, ni to do Leigh.\nCholera. po raz kolejny złapał z nią ten drążący, pełen niejasności kontakt wzrokowy.\nby Leigh B. Evertone on Pią Lip 19, 2013 12:29 pm\nCzy to są komplementy? Pozostawiam wybór, nie wiem, nie znam się, nie orientuje się. Gdy ją objął to było... zaskakujące. W życiu nie widziała, żeby ktokolwiek tak się cieszył z wina. Poczuła lekkie ukłuciu rozczarowania, gdy mężczyzna ją puścił.\n- Ekhem, na takie miałam ochotę. - powiedziała ostrożnie, lekko speszona gestem Luciana i wybałuszyła oczy, gdy ten jednym ruchem przechylił swoją butelkę i napił się od tak, bez kieliszka. Po chwili jednak wzruszyła ramionami i nieudolnie próbowała wciąż otworzyć. Tak, jeszcze jej się nie udało. Co za pierdoła. Skupiła się, wykorzystała całą swoją siłę i ta dam! Korek ustąpił. Już dawno zeszli z bruku, więc Leigh zdjęła sandałki, złapała je w jedną dłoń, w drugiej zaś, pewnie trzymała butelkę. Stwierdziła, że co jej szkodzi, nie potrzebuje kieliszka.\n- Nie, nie, bardzo dziękuję, chyba kieliszek się nie przyda. A szkoda, bo jest baardzo ładny. - spojrzała na niego przepraszająco, przyłożyła usta do wylotu butelki i przechyliła idąc w ślady Luciena. Wino było dobre, bardzo dobre. Odjęła butelkę i oblizała wargi, aby po raz kolejny poczuć smak wina.\n- Demoralizujesz mnie - oznajmiła, uśmiechając się - nigdy nie piłam tak wina i to na terenie szkoły.\nWzięła kolejny łyk i poczuła jak z każdą chwilą się rozluźnia. Uśmiech nie schodził jej z twarzy co było raczej dziwne w jej przypadku.\nO matko, jakie on ma śliczne oczy.\nby Lucien Charpentier on Pią Lip 19, 2013 12:47 pm\nSłońce to jednak kawał sukinsyna. Że też skubane zawsze świeci tak, że podkreśla dołki w policzkach, róż warg, kurwaturę włosów... Do jasnej cholery, panie Lucy, ogarnąć się trz'a...\nKieliszek, posłany zamaszystym ruchem dłoni w powietrze wylądował z brzdękiem na ziemi.\n- Nie no, lepszego nie mogłaś wybrać... - Mruknął jeszcze, tym razem jednak do siebie. Dziewczyna była ciekawa w nieoryginalny sposób. Mówiła po francusku tak, jakby mieszkała w Paryżu, a jednak o flaszkach nie słyszała. Nazwisko brytyjskie, uroda... Na pewno nie celtycka, bliżej jej do jakiś germańskich czy słowiańskich rysów. No i te włosy, iście jak jakaś Ukrainka czy Polka. Słowem ładne dziewcze.\nOjoj, a Lucien miewa ciągoty tylko i wyłącznie do dwóch rzeczy: używek i ładnych dziewcząt.\nDemoralizacja? Tak, to coś, w czym Lucy był zdecydowanie dobry. Demoralizowanie uczennic ostatnich klas (o ile jeszcze w ogóle możliwe) było jego ulubionym zajęciem, do tej pory przynajmniej, a tutaj... Taka niewinna, podatna na złe środowisko duszyczka... Ale osóbka fascynująca, nie ma co.\n- To jest Francja, dziewczyno! Oczywiście przepisy coś tam o tym mówią, ale odkąd wprowadzili możliwość spożywania alkoholu od szesnastego roku życia... - Porozumiewawcze spojrzenie i kolejny łyk wina.\n- No ale właśnie... Czemu Francja? W 'Ogwarcie nie było etatów?\nby Leigh B. Evertone on Pią Lip 19, 2013 2:26 pm\nGapił się. Nie można było się pomylić, uznać za\nhalucynacje, czy coś. Chciała go ofukąć, ale\nodpuścila, trzeba być miłym. To było dość\nkrępujące, ale Leigh dzielnie udawała, że\nniczego nie zauważa.\n- Zapewne od razu skorzystałeś z tego prawa - Kto wie, może łamałeś je dużo\nwcześniej - roześmiała się i upiła łyk z butelki.\n- Dlaczego Francja? Bo miała mniej minusów\nniż Hogwart. Z nim wiąże się za dużo\nwspomnień, niekoniecznie dobrych.\nMieszkałam kiedyś w Paryżu, ale nie poznałam\nza bardzo ich kultury i tak dalej, teraz mogę to nadrobić. Nawet gdyby\nbyły etaty, nie zgodziłabym się. - pokręciła\ngłową - Nie mam już siły. Daleko jeszcze? Czy\nten Twój spacer przewiduje jakiekolwiek\npostoje? A najlepiej posiady.\nBiedną Evertone rozbolały nóżki i zwolniła\nniczym ślimak, a przy okazji w ogóle była\nzmęczona i oczami wyobraźni widziała cudowne\nłóżko w dormitorium, mięciutkie poduszki, ach.\nWestchnęła cichutko i przeczesała palcami\nkosmyki, uprzednio chowając sandałki do\ntorby. Nie ma trzeciej ręki, a szkoda, bo\nczasami by się przydała.\n- Myślisz, że w dormitorium są wygodne łóżka?\n- zapytała, tłumiąc ziewnięcie. Czy to możliwe,\nże to wino ją tak usypia? Raczej niczego jej nie dosypał, nie miał jak.\n- Trzymaj - wręczyła mu wino - za ciężko mi.\nby Lucien Charpentier on Pią Lip 19, 2013 2:50 pm\nNie było co odpowiadać. Po prostu uśmiechnął się, delikatnie dla odmiany. Czy pił alkohol jako dzieciak? Czasem tak, czasem nie... Jak każdy, chyba?\n- Wiesz, zasadniczo... To jesteśmy prawie na miejscu. - Wskazał dłonią przed siebie. Rzeczywiście, horyzont był tutaj jakby dziwnie ucięty. - Nie czujesz jak wieje wiatr? Jesteśmy nad klifem. - Dodał, jakby to było oczywiste. - Tylko ten klif ma jakieś czterysta metrów wysokości. - mówiąc to pociągnął ją do krawędzi.\nMorze, które ukazało się im w tym niezwykłym, wieczornym świetle, ciągnęło się w dal i znikało w bebechach ciemności, bez widocznego końca, niczym ocean. Woda, niemalże czarna w połączeniu z pomarańczowymi refleksami na grzbietach fal zdawała się płonąć.\n- Ładnie, co nie? - Zagadnął chwytając podaną mu przez dziewczynę butelkę.\nAle nie tak ładne jak ty...\nWziął solidny łyk i zastanowił się nad odpowiedzią na pytanie dziewczyny. Nad tym, żeby była odpowiednio... Zaakcentowana.\n- Wiesz, nigdy nie spałem w żeńskim dormitorium... Za to słyszałem od kilku pań, że moje należy do najwygodniejszych. - Zdecydował się nie wykonywać tym razem żadnych dodatkowych ruchów. Niech dziewczyna ma zagwostkę.\nby Leigh B. Evertone on Pią Lip 19, 2013 3:16 pm\nJuż? Na miejscu? Cudownie. A gdybym się tak położyła? I zamknęła oczy tak na minutkę.\nFaktycznie, klif i morze było przepiękne, lepsze niż te brytyjskie, ale nie przyznała tego głośno.\n- Jest prześliczne. Naprawdę. Czy ktoś próbował z niego skakać? - zapytała i ziewnęła - Wybacz.\nPopatrzyła przez chwilę na dziką przyrodę, a po chwili sięgnęła do torebki i wyciągnęła... kocyk, rozłożyła go i padła. Dosłownie. Przewróciła się na plecy i skupiła się na postaci Luciena. Nad klifem wyglądał majestatycznie. Dostojnie. Tylko te dwie butelki z winem psuły nieco efekt. Jeśli koc był niespodzianką, to należałoby się przyjrzeć reszcie rzeczy w jej torebce. Każda kobieta ma tam wszystko: parasolkę, sweterek, kolorowe długopisy, leki, inne mają lokówki, prostownice i inne szmery-bajery. Wiem co mówię, serio. Już wracam do tematu.\nGdy usłyszała jego odpowiedź o łóżkach oblała się rumieńcem. Przestań, zganiła się w myślach.\n- Nie sądzę, żeby te opinie były powodem do dumy. A jeśli tylko to łóżko było zadowalające? - chichot przerodził się w śmiech, Leigh ukryła twarz w dłoniach.\nCudownie było się tak wyciągnąć. Wiatr delikatnie poruszał jej włosami i sukienką, wciąż było ciepło.\nby Lucien Charpentier on Sob Lip 20, 2013 12:07 am\nRoześmiał się szczerze. Skakać z klifów, co za...\nNiedorzeczność? Przecież zawsze cię kusiło...\nKocyk. Nie no, ok, nie był zdziwiony, co raczej wytrącony z równowagi. Że tak nagle, bez zapowiedzi, sięga do torebki, co wyciągnie, proszę państwa, muzyka, cykanie zegara i... Kocyk?\n- A nie wiem, powtarzam tylko co inni gadają. - Odparł nie dając zbić się z pantałyku i przysiadł na skraju koca, kładąc jedną butelkę na ziemi a z drugiej pociągając spory łyk. Faktycznie, było ciepło, zdecydowanie za ciepło. Jakby tego było mało, wina w butelce materializowały się w temperaturze otoczenia, czyli o jakieś piętnaście stopni Celsjusza za ciepłe.\nŻar, dmący wiatr, woń soli wpychana bryzą w nozdrza. No i ta nieznośna... W pewnym ograniczonym tego słowa znaczeniu oczywiście... Woń jej perfum.\nZnali się zasadniczo jakieś dwadzieścia minut i nie rozumiał, czemu to robi. Ale jakoś tak bez kontroli przysunął się bliżej dziewczyny, znajdując się w pozycji i bliskości pozwalającej na wszelaki rozwój wydarzeń - mógł Leigh objąć (maybe...), przytulić (but why?), pocałować (hahaha, keep dreamin', but no way)...\nŻycie daje nam tyle możliwości.\nby Leigh B. Evertone on Sob Lip 20, 2013 8:22 am\nPrzesunął się do niej bliżej, ale ona nawet tego nie zauważyła. Miała zamknięte oczy, na usta wpłynął delikatny uśmiech. Pełen relaks, oaza spokoju. Kwiat lotosu na nieruchomej powierzchni jeziora. Dopóki nie uchyliła powiek i nie spostrzegła jak blisko niej znajduje się mężczyzna.\nPrzesunęła powoli wzrokiem po całej twarzy Luciena, koncentrując się na jego oczach.\nJak je określić? Nieważne. I tak są niepokojąco blisko.\nA ten zapach! Bynajmniej to nie było wino. Zaczęłaby pociągać nosem, ale to zdecydowanie dziwne. Serce zabiło jej mocniej. Bum, bum, bum w tempie przed zawałowym. Uniosła bezwiednie dłoń, jakby chciała dotknąć jego policzka. Ale z nią nie ma tak łatwo. Myśl, że zna go, no może z pół godziny podziałała jak kubeł zimnej wody i natychmiast cofnęła rękę.\n- Ja... - zawahała się. Co mogłaby powiedzieć? Przepraszam, ale tak jakoś wyszło, to skurcz? A może.. nie nie nie, zrobiłaby z siebie jeszcze większe pośmiewisko. Ale cholera jasna, czemu on ma takie oczy!?\n- To co chciałbyś robić? - zapytała cicho odwracając z trudem wzrok.\nby Lucien Charpentier on Nie Lip 21, 2013 7:28 am\nWewnętrzna chęć do rozładowania nieco niezręcznej atmosfery nie mogła niestety wyrwać się z łap zwykłego pożądania wizualnego. Gładka skóra Leigh, po raz enty - te cudowne włosy, ta...\n- ...Ty? - Zaśmiał się, ale nie oczekiwał chyba odpowiedzi. Odwrócił wzrok w stronę morza i pociągnął kilka głębszych łyków swojego wina. Gorycz krzywiąca wargi była, jak z resztą zawsze, czymś na pograniczu dyskomfortu i ciepłego, miłego łaskotania.\n- Ja to chyba, jak każdy... A każdy chciałbym być astronautą... - Zanucił i znowu odwrócił głowę w strone Leigh. Wiatr wiał, choć to chyba niedocenienie sił natury - ok, inaczej, wiatr dął i rozdmuchiwał wszystko w najbliższej okolicy, nie litując się, ku większej czy mniejszej uciesze Luciego, nawet nad sukienką Leigh.\nOk panie Lucien, trzeba przywołać się do porządku\n- Hej hej, przestańmy się tak na siebie obcesowo patrzeć. Robi się awkward. - Puścił jej oczko i zdecydowanym ruchem zwalił się na plecy. Perspektywa obserwowania dziewczyny z dołu była równie interesująca co wszelkie inne, no ale na boga, chyba nie powinien tego tak od razu pokazywać, co?\nby Leigh B. Evertone on Nie Lip 21, 2013 6:50 pm\n- Astronautą? Naprawdę? - jakoś to w ogóle do niego nie pasowało. Leigh nie przejmowała się zbytnio wiatrem, powieje i przestanie. Zaczęła sobie nucić coś cicho, niech i będzie piosenka z Rejsu, bo teraz jest w telewizji i tak jakoś...\nSłowa Lucka wzbudziły w niej zażenowanie, także otworzyła usta chcąc coś powiedzieć i po dłuższej chwili je zamknęła. A kiedy położył się, dobra, lepszym określeniem będzie rzucił się na koc, kompletnie nie wiedziała co na zrobić, powiedzieć. A w dodatku była senna, kompan z niej żaden. Zamknęła oczy, ręce ułożyła na brzuchu i po dłuższej chwili poprosiła:\n- Lucien zaśpiewaj mi kołysankę.\nA co! Niech się chłop wykaże. Żadne czary mary z butelką nie przekonają jej, że białe jest białe, a czarne jest czarne!\nWciąż nie otwierając oczu przewróciła się na bok, ale na ten drugi bok, tak żeby skierować się twarzą w stronę mężczyzny. Wolała się już więcej nie odzywać, bo zacznie wygadywać jakieś głupoty. Pomyślała, że może warto by było wypytać Luciena o atmosferę w akademii, ale jakoś tak... No nie miała siły, a przy okazji, czasem lepiej milczeć niż mówić, prawda?\nby Lucien Charpentier on Wto Lip 23, 2013 9:51 am\nLucek strzelił "przysłowiowego" facepalma opierając czoło na dłoni w geście bezradności. Nie no, serio, dziewczyno...\n- Jak można nie znać Royal Republic? - fuknął z udawanym oburzeniem, tyle że... Chyba nie do końca słusznym. Nie każdy gustuje w mugolskich kapelach, co nie? Z drugiej strony i jemu brakowało czasem w klasycznej gitarze jakiegoś podrasowanego brzmienia.\nZabawna, chociaż może raczej powinno się użyć określenia: słodka, zakłopotana mina Leigh po raz już któryś wytrąciła go z pantałyku.\n- Ko... Ko-kołysankę? - Wydukał wyraźnie zaskoczony. Szybko postarał się przejść z jąknięcia w śmiech, tak, żeby nie dać po sobie poznać... Czego, zakłopotania? - Tyle że ja chyba nie umiem śpiewać, wiesz, mówienie jest łatwiejsze... - Momentalnie zaatakował go paniczny słowotok. - A tak to wiesz, ja w sumie nigdy nie śpiewałem, tylko coś tam sobie grałem na gitarze, mruczałem... - No ale kurde, przecież nie może jej zawieść.\nOn słucha indie rocka i klasyki, skąd ma znać jakieś cholerne kołysanki? Edith Piaf jej przecież nie zaśpiewa. Chociaż przecież...\n- Zasadniczo to znam tylko jedną... "Doucement, doucement". Znasz?\nI tak jak zazwyczaj Lucy nie modli się do niczego poza winem i czekoladą, tak począł teraz błagać teraz wszystkich możliwych stwórców, od Jahwe, przez Zeusa, na Ozyrysie kończąc, o niekonieczność zaśpiewania dziewczynie "powolnej" kołysanki...\nW sumie to od kiedy jesteś taki wstydliwy, co?


annna84 (2014-03-07 13:32:51)\nUwielbiam żele do powiek i pod oczy Floslek. Obecnie używam żelu ze świetlikiem i rumiankiem. Uwielbiam go, bo przynosi błyskawiczną ulgę zmęczonym i szczypiącym powiekom. Mam go zawsze przy sobie i używam kilka razy dziennie. Serduszko Swarovskiego sprawi, że... moje serce zabije mocniej, bo noszenie takiego cuda to prawdziwa radość dla kobiety.\nZosia (2014-03-07 13:12:57)\nMoim ulubionym kosmetykiem jest krem ROSA MOSQUETA, który zregenerował skórę na mojej twarzy i zredukował głębokie zmarszczki. Ma bardzo przyjamny zapach i doskonale się wchłania. Kosmetyki firmy FLOSLEK regularnie u mnie goszczą. Według mnie jest to najlepsza marka, którą wszystkim polecam! Serduszko Swarowskiego sprawi, ze poczuję się bardziej atrakcyjna. Pozdrawiam Zespół firmy FLOSLEK\nkarolka (2014-03-07 12:58:41)\nMoja ulubiona seria Flosleka to Emoleum. Na rynku nie brakuje Floslekowi konkurentów w kwestii produktów do skóry atopowej, ale ustępują mu nie tylko o wiele wyższą ceną (i po co?) jak i skutecznością. To seria, która łączy świetne składniki zachwalane wszędzie w internecie - mocznik, witaminy, wyciągi z ziół, naturalne olejki wyciskane z pestek warzy i owoców, masło shea. Wszystkie produkty z serii są uniwersalne i dobre zarówno dla atopików jak i po prostu cery suchej. wchłaniają się natychmiastowo, nie zostawiają tłustej warstwy. Stosuję je latem, zimą, wiosną i jesienią :) Od wielu lat nie znalazłam dla siebie lepszych kremów i balsamów, nie wspominając o sposobie w jaki delikatnie pielęgnuje i ochrania moją skórę emolient do kąpieli. Floslek myśli, jak naprawdę, a nie tylko wierzchnio i z pozoru nawilżyć skórę. Dzięki temu ufam mu od tylu lat, bo wiem, że nie próbuje tylko zarobić na swoich klientach, ale naprawdę o nich dba. Serduszko Swarovskiego może nareszcie sprawić, że mając już jedno serce z lodu na szyi, zastąpię to w swojej piersi ciepłym, bijącym i kochającym.\nKarolina (2014-03-07 12:17:31)\nDzień Kobiet z firmą Flosek - konkurs\n1. Od dawna prym w mojej łazience wiedzie Rodzinny Krem Aloesowy-Soft. Jest idealny zarówno do pielęgnacji skóry malucha, jak i dorosłej. Potwierdzam - nie jest istotne jaki jest jej rodzaj. Osobiście jestem posiadaczką niefortunnego połączenia tłustej i suchej. Do tej pory wielkim problem było dla mnie wybranie odpowiedniego kremu, który byłby kompatybilny z tym miksem. Odkąd zaczęłam stosować wspomniany, znienawidzony kłopot minął jak ręką odjął. Krem jest doskonały zarówno wówczas, gdy chcę się rano odświeżyć, jak też wieczorem ukoić skórę po ciężkim dniu. Ponadto pięknie pachnie. Ubrana w piękną nutę aloesu czuję się pewnie w każdej sytuacji i błogo, kiedy wtulam się w pościel... 2. Serduszko Swarovskiego sprawi, że pojawi się szczery uśmiech na mojej twarzy.\nJoanna S. (2014-03-07 12:03:00)\nDzien Kobiet z Floslek\nUwielbiam kremHappy Per Aqua. Jest on najlepszym kremem nawilżającym, na jaki do tej pory trafiłam. Ma bardzo fajną lekka i delikatna konsystencję, przez co łatwo się rozprowadza. Dodatkowo bardzo przyjemnie pachnie. Eleganckie opakowanie przykuwa uwagę, a patyczek do nakładania kremu rozczula mnie za kazdym razem. Lubię go stosować, bo twarz po jego zastosowaniu jest zrelaksowana i wyglada na wypoczeta. Serduszko Swarovskiego sprawi, ze ... w moich oczach zamigocza iskierki, podobne do blysku tej pieknej przywieszki.\nAnita (2014-03-06 21:55:25)\nNie mam, dltego chce wyprobowac. A serduszko sprawi ze moje serduszko sie ucieszy :) podwojna radosc :)\nWIOLETTA (2014-03-06 21:46:59)\nMoim ulubionym kosmetykiem jest Pianka do mycia twarzy Anti acne do skóry tłustej i wrażliwej, która według producenta ściąga pory, oczyszcza twarz z makijażu i zanieczyszczeń, oraz zmniejsza ilość wydzielanych sebum. Myślę, że mogę sie z tym zgodzić, bo po niecałym tygodniu zobaczyłam już pierwsze efekty. Opakowanie jest dosyć duże, ma 250ml i pomimo to uwazam, ze nie jest jakoś zbytnio wydajna. Myję nią twarz dwa razy dziennie i po trzech tygodniach straciłam juz polowę opakowania. No cóż, może po prostu za dużo jej nakładałam, ale nie żałuję ponieważ efekt jest boski! Zawiera eselesy, co wcale mi nie przeszkadza, gdyż wcale nie wysuszyła mojej twarzy. Najbardziej spodobała mi się forma pianki, bo w bardzo prosty sposób rozprowadza się ją na twarzy. Przy aplikacji nie spływa, nie szczypie i nie podrażnia. Oczyszczenie twarzy i zwężenie porów gwarantowane. Zauważyłam nawet zmniejszenie się ilości niedoskonałości. Mam tu na myśli trądzik, który niesamowicie mnie drażnił. Pianka to delikatne i dokłębnie oczyszczające rozwiązanie na tego typy problemy. No i nie mogę zapomniec o tym, że moje czoło, nos i broda w końcu przestały się błyszczeć tak jak to wcześniej. Wyglądało to jakbym ciągle miała krem na twarzy. Teraz moja cera jest jednolita i promienieje. Jestem zachwycona! Kosztuje około 20 zł i naprawdę opłaca się ją mieć, kiedy ma się problemy z trądzikiem i wągrami tak jak ja. Serduszko Swarovskiego sprawi mi ogromną radość. Wiosną zacznie błyszczeć różnymi barwami pośród promieni słonecznych. Oświetli się zarówno moja dusza oraz ciało, gdyż poczuję w sobie miłość wypełniającą moje serce zarówno to na szyi jak i w środku. Będzie mi zawsze towarzyszyć, mój mały brylancik!\nAnna Ziobro (2014-03-06 21:34:19)\nMój ulubiony kosmetyk firmy Floslek to zaledwie drobiażdżek, ale natrafienie na niego zmieniło konieczność nawilżania moich ust w cudowny rytuał – to Czekoladowa wazelina kosmetyczna. Do tej pory nie byłam zadowolona z „czekoladowych” preparatów do ust, ponieważ ich zapach i smak ;) były zbyt słodkie, tymczasem wazelina firmy Floslek to taka czekolada deserowa – a to moja ulubiona! Serduszko Swarovskiego sprawi, że diament, którym już teraz się czuję i jestem, stanie się eleganckim, kształtnym i fantazyjnie oszlifowanym brylantem.\ngranulka (2014-03-06 21:33:03)\nNiewierzyłam w to, że krem pod oczy będzie skuteczny ale miło mnie zaskoczył, ponieważ naprawdę wypełnił zmarszczki pod oczami a po za tym pozbyłam się naczynek(w co długo nie mogłam uwierzyć że w końcu coś poskutkowało) , mimo że wcześniej próbowałam już chyba wszytskich mozliwych sposobów. Szczerze mówiąc serduszko Svarowskiego poprostu idealnie pasuje mi do koloru oczu.\nIneska (2014-03-06 21:32:23)\nDZIEŃ KOBIET Z FIRMĄ FLOSLEK-KONKURS\nKosmetyki firmy Flos-Lek, są wychawalane przez moje koleżanki już przez długi, długi czas. Niesety nie miałam jeszcze okazji przetestować tak dużej ilości produktów tej firmy jak one, ale z jednym (naprawdę dobrymi) miałam już do czynienia. Moje zdanie wcale nie różni się od moich znajomych. Wszystkie jesteśmy zachwycone, ponieważ kosmetyki te są opłacalne i efektowne. Można je dostać w większości drogeriach, więc z ich dostępnością nie ma większego problemu. Dość często widuję je na sklepowych półkach. Pierwszy z produktów, który bardzo mi się spodobał to MASŁO DO CIAŁA ACEROLA & CHYRYBERRY, którego opakowanie jest naprawdę cudowne. Moim zdaniem idealne dla kobiet, ponieważ już z daleka przykuwa uwagę swoimi kolorami i dużymi napisami. Krem otwiera się poprzez odkręcenie wieczka, na którym właśnie znajduje się informacja o kremie i różowe kwiatuszki. Po jego ściągnięciu można zauważyć taką jakby osłonkę, ale ja nazywam to kolejnym wieczkiem, które chroni krem przed utratą jego jakości. Sam kosmetyk jest bardzo gęsty i mimo to doskonale się rozprowadza oraz wchłania. Konsystencja cechuje się aksamitnością, a także tym, że nie pozostawia tłustej warstwy. Pozostawia skórę przede wszystkim pachnącą i nawilżoną. Co do zapachu do jest piękny, trafiony w 10. Czuję kwiaty, owoce, słodycz, która przenosi mnie myślami do pięknej wiosny, pełnej kwiatów i zielonych łąk. Także wydajność produktu jest duża. Wystarczy nanieść niewielką ilość kosmetyku na skórę, aby pokryć jej całą powierzchnię. Cena nie jest pewnie dla większości kobiet super-zachęcająca, bo wynosi ponad 20 zł. Jednak warto wydać te pieniążki, gdyż krem przepięknie pachnie i idelanie sprawdza się na różnch typach skóry. Pokochałam go od pierwszego posmarowania! SERDUSZKO SWAROVSKKIEGO SPRAWI, ŻE POCZUJĘ SIĘ KOBIETĄ PIĘKNĄ, PEWNĄ SIEBIE I PRZYKUWAJĄCĄ UWAGĘ. BĘDĘ SIĘ WYRÓŻNIAĆ I BŁYSZCZEĆ. PRZYOZDOBI MOJĄ SZYJĘ I DOPASUJE SIĘ DO WIELU MOICH KREACJI. KAŻDY NOWY DZIEŃ ROZPOCZNĘ OD UŚMIECHU I OGROMNEJ RADOŚCI, ŻE ONO MI TOWARZYSZY\nStrona komentarzy 7 z 16


Opis Serie (2) Lista jednostek (12082)\nNajbardziej interesującymi materiałami są przemówienia i wypowiedzi polityków (J. Piłsudskiego, J. Becka, I. Paderewskiego, J. Marchlewskiego, A. Hitlera, W. Lenina, J. Stalina, W. Churchila) i wojskowych (gen. W. Andersa, gen. L. Żeligowskiego, gen. W. Sikorskiego, gen. K. Sosnkowskiego, gen. J. Hallera). Duża część nagrań dotyczy reportaży i transmisji z ważnych wydarzeń z historii Polski, życia politycznego, gospodarczego, kulturalnego, sportowego. Do unikatowych zapisów należy zaliczyć przede wszystkim niemiecką relację z ataku na Westerplatte, audycję tajnej rozgłośni powstańczej Warszawy „Błyskawica”, sprawozdania radiowe ilustrujące rozwój i zażegnanie konfliktu polsko-litewskiego w 1938 r. oraz przyłączenie Zaolzia do Polski w tym samym roku. Inne reportaże i audycje przedstawiają uroczystości państwowe, obrady partii politycznych (m.in. kongres zjednoczeniowy PPR i PPS), zawody sportowe, przedstawienia teatralne, wspomnienia uczestników ważnych wydarzeń na arenie polskiej i międzynarodowej, recytacje poezji i prozy w wykonaniu autorów i wybitnych aktorów polskich (Cz. Miłosz, M. Białoszewski, E. Bryll, K. Iłłakowiczówna, W. Szymborska, Z. Herbert, J. Osterwa). Nie brak również audycji o charakterze satyryczno-rozrywkowym (Studencki Teatr Satyryków, przedwojenne skecze, m.in. Szczepko i Tońko), muzycznym (utwory F. Chopina w wykonaniu I Paderewskiego i R. Koczalskiego), religijnym (m.in. audycje Radia Watykańskiego i relacje z pielgrzymek papieża Jana Pawła II do Polski, wypowiedzi prymasa A. Hlonda, prymasa S. Wyszyńskiego, ks. Jerzego Popiełuszki), popularno-naukowym (wykłady Kazimierza Wyki i Juliana Krzyżanowskiego) czy publicystycznym (audycje Radia „Solidarność”).\nPierwsze nagrania trafiły do ADM w 1956 roku. Było to 15 tys. Płyt gramofonowych przejętych od Centralnej Rozgłośni Polskiego Radia. W następnych latach materiałów przybywało, dokupowano również specjalistyczny sprzęt do odsłuchiwania i kopiowania. Na zasób składają się materiały wytworzone przez rozmaite organizacje, stowarzyszenia, muzea, instytuty naukowo-badawcze, teatry, rozgłośnie radiowe oraz w niewielkim stopniu urzędy. Część z nich stanowią również nagrania własne ADM.\nspis roboczy Tak 29 j.a.\nelektroniczny inwentarz archiwalny roboczy Nie 12086 j.a.\nT-taśmy magnetyczne, P-płyty analogowe, C-płyty CD; taśmy, płyty, pliki


Olej z pestek dyni 250 ml Oleofarm cena 39,55 zł - Sklep AleEko.pl\nAleEko.pl » Przyprawy i dodatki do potraw » Oliwy, oleje, tłuszcze i octy » Olej z pestek dyni 250 ml Oleofarm\nStanowi wspaniały dodatek do zup, surówek, sałatek, gotowanych warzyw i innych potraw przygotowywanych na zimno. Doskonale nadaje się również do przyrządzania deserów.\nOlej lniany tłoczony na zimno LenVitol 250 ml Oleofarm\nWaga produktu: 0,500 kg Właściwości: Olej lniany LenVitol® powstaje tradycyjną metodą tłoczenia na zimno. Charakteryzuje się wysoką zawartością tłuszczów wielonienasyconych oraz kwasów tłuszczowych omega-3. Zawarte w nim wielonienasycone kwasy tłuszczowe: ...\nUżytkownicy trafili na tę stronę wyszukując takie hasła jak: olej z dyni cena,olej z dyni sklep,olej z dyni gdzie kupić, olej dyniowy cena, olej dyniowy sklep, olej dyniowy gdzie kupić, prostata cena, prostata sklep, prostata gdzie kupić, witamina E cena, witamina E sklep, witamina E gdzie kupić, witamina C cena, witamina C sklep, witamina C gdzie kupić, cynk cena, cynk sklep, cynk gdzie kupić


Program „Ford Używane” partnerem Kampanii „Sprawdzony-Niekręcony” – ZDS\nDo trwającej od miesiąca Kampanii Uczciwych Sprzedawców Samochodów Używanych „Sprawdzony-Niekręcony” poza indywidualnymi dealerami i komisami zaczynają przystępować także importerskie programy samochodów używanych. Pierwszym z polskich importerów samochodów, który został Partnerem Kampanii jest Ford Polska ze swoim programem „Ford Używane”, w którym wszystkie oferowane pojazdy posiadają gwarantowany przebieg pojazdu. Organizatorzy Kampanii i Ford Polska wydali komunikat prasowy, w którym wyrażają nadzieję, że dzięki wspólnym działaniom uda się ograniczyć na polskim rynku plagę kręcenia liczników i wyeliminować z niego nieuczciwych sprzedawców. Rozmowy z kolejnymi importerami i ich programami aut używanych są w toku i w ciągu najbliższych miesięcy do Kampanii będą przystępować kolejne programy importerskie.\nPoprzedniePoprzedni wpis:Czy to będzie przełom? Pierwszy dealer podpisał porozumienia z ubezpieczycielami uznające zwiększenie wartości w tzw. kodzie 51NastępneNastępny wpis:Zmiany w rozporządzeniu o dopłatach do aut elektrycznych dla osób fizycznych