Równouprawnienie na rynku pracy - fikcja? | Augustów Nasze Miasto\nPodstawowe wskaźniki aktywności zawodowej pokazują jednak, że zasada ta nie zawsze jest realizowana. Tam gdzie jest przestrzegana przynosi korzyści zarówno pracownikom jak i pracodawcom.\nOsoby aktywne zawodowo stanowią ok. 70% społeczeństwa w wieku produkcyjnym. 55% tej grupy stanowią mężczyźni. Kobiety przeważają w grupie osób biernych zawodowo. Mimo lepszego wykształcenia i kwalifikacji kobiety zdominowały grupę bezrobotnych, stanowiąc 51% ogółu zarejestrowanych osób bez pracy. Wśród biernych zawodowo stanowią aż 61%. Największa skala bezrobocia dotyczy kobiet w wieku 25-34 czyli w momencie, kiedy pojawia się potrzeba zaopiekowania dziećmi wykluczająca je czasowo z życia zawodowego . Nierówność dotyczy również wysokości zarobków. Wynagrodzenie kobiety jest średnio 21% niższe od przeciętnego wynagrodzenia mężczyzny – nawet w przypadku wykonywania takich samych obowiązków .\nZ danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika że sytuacja kobiety na rynku pracy jest gorsza niż sytuacja mężczyzny. Pracodawcy nie mają prawa wyróżniać pracowników pod względem płci. Większość z nich przestrzega tej zasady. Na postrzeganie wartości pracownika mają jednak wpływ nie tylko obiektywne parametry, takie jak wykształcenie czy doświadczenie, ale również panujące w opinii społecznej stereotypy i kulturowe przeświadczenia o roli kobiet i mężczyzn w społeczeństwie.\nStereotypy płci tworzą uproszczone opisy „męskiego” mężczyzny i „kobiecej” kobiety, przypisujące wszystkim mężczyznom i wszystkim kobietom określone cechy. Stereotypy te znajdują przełożenie na pracę zawodową i wpływają na ocenę kobiety i mężczyzny jako pracowników. Kobiecość jest łączona ze sferą życia domowego, emocjonalnością, nastawieniem na rodzinę i zawsze kojarzona jest z macierzyństwem. Kobiecie pracownikowi często przypisuje się komunikatywnosć, łatwość w uczeniu się, ale również brak zdolności negocjacyjnych i niezdolność do sprawowania kierowniczych funkcji. Męskość zaś kojarzona jest z pracą władzą, nastawieniem na zdobywanie pozycji w hierarchii społecznej, a nie na budowanie więzi. Mężczyznom przypisuje się cechy takie jak: niezależność, dominacja, ambitność w dążeniu do celu, samodzielność, racjonalność, powściągliwość i opanowanie, abstrakcyjność myślenia, aktywność, stanowczość i łatwość decydowania oraz skuteczność w działaniu. Taki podział wtłacza kobiety i mężczyzn w ramy oczekiwań społecznych i ogranicza możliwość rozwoju kobiet na rynku pracy, a mężczyzn w sferze życia rodzinnego.\nNajwiększy odsetek niepracujących kobiet odnotowuje się w grupie wiekowej 25-34, czyli w momencie urodzenia dziecka i związanej z tym faktem ograniczonej aktywności zawodowej. „Macierzyństwo i obciążenie kobiet opieką nad dziećmi sprawia, że kobieta postrzegana jest jako pracownik podwyższonego ryzyka. Ograniczona dyspozycyjność obniża wartość kobiety jako pracownika, co przekłada się na możliwość awansu i wysokość zarobków. Kobieta nieposiadająca dzieci postrzegana jest natomiast przez pryzmat potencjalnego macierzyństwa, co powoduje niechęć pracodawców do zatrudniania młodych kobiet na czas nieokreślony.” – tłumaczy Maja Branka, ekspertka Idea Zmiany i dodaje: „Zmniejsza to również skłonność pracodawców do inwestowania\nw podnoszenie kwalifikacji i kompetencji pracownic.”. Jednym ze sposobów na wyeliminowanie problemu są elastyczne formy zatrudnienia, które umożliwiają pracodawcom oraz ich pracownikom wypracowanie korzystnej dla obu stron umowy regulującej współpracę. Dzięki temu pracodawcy utrzymują dobrego pracownika, a młodzi rodzice zatrudnienie.\nZgodnie z przepisami Kodeksu pracy, w czasie urlopu wychowawczego pracownik ma prawo podjąć pracę zarobkową u dotychczasowego lub innego pracodawcy albo inną działalność, a także naukę lub szkolenie, jeżeli nie wyłącza to możliwości sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem. Pracownik uprawniony do urlopu wychowawczego może złożyć pracodawcy pisemny wniosek o obniżenie jego wymiaru czasu pracy do wymiaru nie niższego niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy w okresie, w którym mógłby korzystać z takiego urlopu, a pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek pracownika. Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika takiego wniosku, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy w tym czasie jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji zakładu pracy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę z winy pracownika. Kobiety rzadko wiedzą o tych możliwościach, dlatego warto o tym pisać.\nAby „równouprawnienie na rynku pracy” nie było jedynie zapisem w Konstytucji, ale znajdowało realne odzwierciedlenie w rzeczywistości, niezbędne jest również systemowe wsparcie polegające na zwiększeniu dostępności placówek opiekuńczych takich jak żłobki i przedszkola.\nŹródło: Agencja Star PR\nRównouprawnienie na ...


Zwycięzca "Hotelu Paradise" został ojcem! Pokazał pierwsze zdjęcia dziecka. To córka czy syn? [ZDJĘCIA] :: Magazyn :: RMF FM\nChris z „Hotelu Paradise” i Monika Czajkowska zostali rodzicami\nTelewidzowie poznali Krzysztofa Duckiego za sprawą programu „Hotel Paradise”. Chris, który był uczestnikiem pierwszej edycji randkowego reality show, podczas pobytu Bali zakochał się – z wzajemnością – w Marietcie Witkowskiej. Razem dotarli do finału i ostatecznie wygrali „Hotel…”. Po programie przez pewien czas nadal byli parą, jednak ostatecznie w końcu się rozstali. Niedługo później Ducki związał się z modelką Moniką Czajkowską. Pod koniec ubiegłego roku zwycięzca „Hotelu Paradise” i jego partnerka ogłosili, że spodziewają się dziecka. Ich pierwsza pociecha jest już na świecie!\nPost udostępniony przez chris.ducci (@chris.ducci)\nChris z „Hotelu Paradise” pokazał pierwsze zdjęcia dziecka\nKrzysztof „Chris” Ducki i jego partnerka Monika Czajkowska powitali na świecie swoje pierwsze dziecko. Zwycięzca programu „Hotel Paradise” i blondwłosa modelka radosną nowiną podzielili się ze światem za pośrednictwem mediów społecznościowych. Świeżo upieczeni rodzice przekazali fanom, że mają córeczkę. Dziewczynka przyszła na świat 30 lipca o godzinie 5.37. Ducki i Czajkowska wybrali dla niej imię Blanka.\nCześć, jestem Blanka. Urodziłam się 30 lipca o 5.37 rano! Nie dałam mamie pospać! Mówią, że jestem lwem! Ale chyba nie jestem taka groźna? – napisał dumny Chris.\nRodzice małej Blanki, których profile na Instagramie od kilku dni milczały, podziękowali wszystkim za liczne wiadomości i wsparcie.\nJak się już domyślaliście, to właśnie powód naszej nieobecności. Ale już dochodzimy do siebie i wracamy do was w powiększonym składzie. Dziękuję wam za wiadomości i wsparcie przez te miesiące, jesteście wielkie. Póki co uczymy się siebie, ale już mogę powiedzieć, że bycie mamą to najpiękniejsze uczucie na świecie – wyznała Monika Czajkowska.\nPost udostępniony przez monika.czajkowska (@monika.czajkowska)\nTagi: Chris Ducci, Chris Ducki, Krzysztof Ducki, Hotel Paradise, Marietta Witkowska, Monika Czajkowska\nChris z "Hotelu Paradise" pokazał ciężarną partnerkę! Pochwalił się też zdjęciem USG. Będzie dziewczynka czy chłopiec?\nChris Ducki z "Hotelu Paradise" będzie miał dziecko! Marietta zabrała głos\nChris Ducki z "Hotelu Paradise" ma nową dziewczynę! Z kim się spotyka?


Mundo Misterioso cz.14 | My stories\nOpublikowany 7 sierpnia 2015 przez Wiktoria Z\nW ostatniej chwili Ruggero zrobił unik a Xabi z powrotem wylądował na piasku. I w tej właśnie chwili usłyszeliśmy dźwięk syreny policyjnej. Xabi rozejrzał się nerwowo i zaraz potem uciekł do lasu. Nie wiedziałam co mam robić, byłam taka przerażona tym wszystkim… ludzie w bardzo szybkim tempie ewakuowali się z plaży po chwili poczułam jak ktoś szarpie mnie za rękę.\n- Diana, chodźmy stąd szybko. – mówił Diego który był chyba jeszcze bardziej zestresowany niż ja.\n- Nie, ktoś musi tu zostać i im wszystko powiedzieć.\n- Nie, błagam cię Diana ja nie mogę tu zostać… – kiedy ujrzeliśmy w oddali radiowóz nikogo już nie było. – Przepraszam. – powiedział i w jednej chwili zniknął z mojego pola widzenia, zostałam sama. Kiedy podszedł do mnie jeden z funkcjonariuszy strasznie się stresowałam ale powiedziałam i co się stało. Jakoś poszło i mogłam wrócić do domu. Miałam już naprawdę dosyć tego dnia, jedyne o czym teraz marzyłam to walnąć się na łózko i zasnąć. Kiedy tylko dotarłam do mieszkania od razu poszłam do łazienki się wykąpać a zaraz potem prosto do łózka. W pewnej chwili usłyszałam głośną melodię która dochodziła z mojego telefony, wzięłam go do ręki. Dzwonił do mnie Diego… przez chwilę zastanowiłam się czy odebrać. W końcu westchnęłam nacisnęłam zieloną słuchawkę i przeciągnęłam po ekranie.\n- Halo… – powiedziałam cichym już lekko zmęczonym głosem.\n- Diana, budziłem cię? – zapytał, no jaki nagle się troskliwy zrobił… szkoda gadać.\n- Nie, ale czego ty ode mnie chcesz co/ Nie mam teraz najmniejszej ochoty z tobą rozmawiać. – powiedziałam stanowczo.\n- Chcę cię bardzo przeprosić za wczoraj… wiem że źle zrobiłem zostawiając cię tam samą. Wybacz mi to proszę ale ja naprawdę nie mogłem zostać, przepraszam… – mówił\n- No to może chociaż powiesz mi dlaczego? – zapytałam, szczerze? Byłam tego bardzo ciekawa dlaczego tak szybko wtedy uciekł, może nie powinnam się w to wtrącać ale ciekawość nie daje mi spokoju.\n- No… teraz ci tego nie powiem. Może kiedyś…\n- No to jeśli już nic nie masz mi do powiedzenia to skończ. Ja już powiedziałam nie mam ochoty na rozmowę, jest późno jestem zmęczona. – powiedziałam i zaraz potem się rozłączyłam, Kiedy tylko odłożyłam telefon z powrotem na komodę ułożyłam się na poduszce i nawet się nie zorientowałam kiedy zasnęłam.\nNo to się wkopałem, Diana się na mnie obraziła. No ale co ja miałem zrobić, naprawdę nie mogłem tam zostać… gdybym to zrobił wszystko wywróciłoby mi się do góry nogami. Wiem że nikt z was nie wie, o czym mówię dlatego wyjaśnię to w kilku słowach. Eh… ja, pięć lat temu siedziałem w więzieniu. Skazali mnie na rok pozbawiania wolności za pobicie dwóch gości, i to dosyć dotkliwie. Od tamtej pory chcę trzymać się z dala od policji. Nie chcę tego na razie mówić Dianie bo boję się że się wystraszy i wtedy już nie będzie żadnej szansy na to żeby mi zaufała i żebyśmy byli razem. Nie wiem co mam robić, nienawidzę tego kiedy się z nią kłócę. nasza relacja jest bardzo dziwna, raz jest wszystko w porządku a raz, strasznie się kłócimy. Nie chcę tego ale nie wiem co zrobić żeby było dobrze. Kocham ją i to naprawdę bardzo ale… sam nie wiem co myśleć. Żeby się trochę odstresować wyszedłem na dwór. Nie obchodziło mnie do że już dochodzi północ, ja i tak przeważnie kładę się spać po pierwszej lub drugiej. A po resztą tak jak wszyscy wiemy wampiry są bardziej przystosowane do nocnego trybu życia. Szedłem tak przez ciemną alejkę, w pewnej chwili wyciągnąłem z tylnej kieszeni spodni paczkę papierosów. Umiejscowiłem jednego w ustach i zapaliłem zaraz potem mocno zaciągając się dymem.\nObudziłam się dziś dosyć wcześnie, leżałam na łóżku cały czas wpatrując się w sufit i rozmyślając o tym co się wczoraj wydarzyło. Zastanawiało mnie to co będzie teraz z ludźmi którzy byli świadkami przemiany Xabiego, zgłoszą to gdzieś? Czy raczej uznają że tylko im się przewidziało przez wypite procenty? Szczerze, mam nadzieję że to będzie ta druga opcja. W końcu postanowiłam wstać, zważając na to że dzisiaj było dosyć ciepło założyłam krótkie szorty i białą zwiewną koszulkę odsłaniającą mi jedno ramię. Po zjedzeniu śniadania składającego się z płatków na melu postanowiłam wybrać się na spacer. Było tak miło, rześkie powietrze, lekki wiaterek i piękne słońce. W pewnej chwili usłyszałam jak ktoś mnie woła. Kiedy się odwróciłam zobaczyłam Alex. Z nią też nie miałam zamiaru rozmawiać, zostawiła mnie tam tak jak wszyscy.\n- Diana, zaczekaj… – powiedziała.\n- Weź daj mi spokój, nie chcę z tobą rozmawiać. – mówiłam zła.\n- Posłuchaj bardzo cię za to przepraszam ale ja tak bardzo się bałam…\n- Też się bałam. Ale mimo wszystko tam zostałam, musiałam się tłumaczyć za was wszystkich, Zostawiłaś mnie tam, myślałam że przyjaciółki sobie pomagają. Widać że my nimi nie jesteśmy… – powiedziałam i po chwili odeszłam. Nie żałowałam żadnego słowa które jej powiedziałam. Byłam tak zła… podczas dalszego spaceru ponownie usłyszałam że ktoś mnie woła, tym razem był to Diego.\n- Ty też teraz będziesz mi zawracał głowę? Dajcie sobie spokój! – krzyknęłam.\n- Nie Diana. Nie odejdę stąd dopóki mi tego nie wybaczysz… zrozum że ja naprawdę nie chciałem. – patrzyłam się na niego ze złością.\n- Jasne, nie chciałeś ale z jakiegoś powodu to zrobiłeś, nawet nie chcesz mi tego powiedzieć. Dobra ja nie chcę tracić na ciebie czasu więc idę. – kiedy już miałam odchodzić złapał mnie za nadgarstek.\n- Zgoda. Zgadzam się… powiem ci o co chodzi, ale nie teraz. Przyjdź do mnie wieczorem, obiecuję że wszystko ci powiem. – przez chwilę się nad tym zastanowiłam ale zaraz potem odpowiedziałam.\n- Dobra. – po tym nasze drogi się rozeszły, przez całą pozostałą drogę zastanawiałam się o co może chodzić…\nSzedłem chodnikiem w nastroju takim jak zawsze,czyli bardzo depresyjnym. Nie wiedziałem co mam ze sobą zrobić, błąkałem się po tym mieście bez żadnego konkretnego celu. Wczoraj dowiedziałem się o czymś co jeszcze bardziej mnie przybiło. Jak się okazuje zostało mi bardzo mało czasu na opłacenie rachunków, jeśli nie zrobię tego w ciągu dwóch tygodni to odbiorą mi dom i wyląduje na ulicy. No i jak ja mam być pozytywnie nastawiony do życia skoro dzieją się takie rzeczy… Ja nie wiem co robić, nie radzę sobie. Jedyne z czego się teraz cieszę to z tego że niedługo jest pełnia, najpiękniejszy dla mnie czas.Wtedy zapominam o wszystkim co się dzieje mogę pokazać swoją prawdziwą naturę. W sumie już tyle razy zastanawiałem się dlaczego nie urodziłem się człowiekiem. Nie mówię że to kim jestem mi przeszkadza tylko chodzi o to że ja wiem, że gdybym był normalny to moje życie było by prostsze. Bycie wilkołakiem wcale nie jest takie proste jak się wydaje. I choć zabrzmi to dziwnie bo jako zwierzę nie myślę o tym co robię i niczego nie żałuję ale czasami mam ogromne wyrzuty sumienia że zabijam tych niewinnych ludzi. Moje życie i tak nie ma sensu więc co to byłaby za różnica gdybym trafił za to do więzienia.Moje rozmyślania przerwał kobiecy głos dochodzący zza moich pleców.\n- Jorge? – kiedy się odwróciłem ujrzałem kobietę, tak na oko 22 lata. Na początku jej nie rozpoznałem lecz po dłuższej chwili patrzenia na nią, wszystko sobie przypomniałem.\n- Selena…? – zapytałem niepewnie. Selena była moją przyjaciółką ze szkoły. Dogadywałem się z nią najlepiej ze wszystkich dziewczyn z klasy. Przyjaźniliśmy się przez całą podstawówkę i gimnazjum.\n- Jejku, tak dawno się nie widzieliśmy co u ciebie?- Kurwa, jak ja nienawidzę tego jak ktoś zadaje mi to pytanie.\n- A… jest nawet, okey. Ale nie chcę o tym rozmawiać. Lepiej ty mi powiedz.\n- Wszystko świetnie. Niedawno dostałam pracę w banku miejskim. Wszystko idzie po mojej myśli. – po tych słowach uśmiechnęła się ukazując rząd białych zębów. Selena już od czasów podstawówki fascynowała się pracą w banku, marzyła o tym żeby tam pracować. – A tobie udało się spełnić młodzieńcze marzenie? – pytała a uśmiech nie schodził jej z twarzy. Ja zaś jak byłem mały chciałem zostać policjantem ale jak widzicie… coś nie wyszło.\n- No wiesz… tak się złożyło że nie. – po tych słowach się zaśmiałam tak samo jak ona. Przyznam że Selena kiedyś bardzo mi się podobała to było jeszcze zanim poznałem Katie, tak dla jasności tak ma na imię dziewczyna Xabiego, czyli również moja była. Raczej wątpię, żeby teraz po tylu latach moje uczucia do niej wróciły. Choć… kiedy już ujrzałem poczułem się jakoś inaczej ale to na pewno nie to.\n- Wiesz co? Ja teraz nie mam za bardzo czasu ale zapiszę ci mój obecny adres i spotkamy się u mnie wieczorem pogadamy co ty na to? – Przez chwilę myślałem że to nie jest najlepszy pomysł ale po chwili namysłu przystałem na jej propozycję.\n- No brzmi nieźle. – na kawałku papieru zapisała mi adres pożegnała się za mną i poszła.\nZszedłem na dół do kuchni Alex jeszcze była w piżamie (stringi i o wiele za duża koszulka). Wyglądała w tym tak przeuroczo. Stała teraz przy blacie pijąc osocze ze szklanki. Podszedłem do niej i przytuliłem się od tyłu od razu też całując ją w szyję.\n- Dzień dobry kochanie. – wymruczałem jej do ucha. Odwróciła się do mnie i cmoknęła mnie w usta.\n- Hej, chcesz? – zapytała pokazując mi na szklankę z krwią.\n- Wiesz, jasne że chcę ale teraz raczej mam większą ochotę na ciebie… – powiedziałem i zaraz potem zacząłem ją namiętnie całować. W pewnej chwili odsunęła mnie od siebie.\n- Daj sobie spokój, poczekaj może chociaż do wieczora co? – zapytała zaraz potem chichocząc słodko.\n- Oszalałaś? Nie wytrzymam tyle bez twojego wspaniałego ciała… – wyszeptałem i ponownie pocałowałem ją w szyję no i wtedy się trochę zdenerwowała, znowu. No kurwa.\n- Nie. Powiedziałam że masz się uspokoić i jeśli zaraz tego nie zrobisz. To tak jak już ci kiedyś powiedziałam będziesz spał na kanapie i to przez tydzień. Powiedz mi dlaczego ty cały czas tyle tego ode mnie chcesz co? O co tutaj chodzi weź mi to wyjaśnij. – mówiła stanowczo, czy to jest właśnie ten czas żeby wyznać jej prawdę? Nie wiem…\n- No wiesz, ja tak jak każdy facet lubię seks i tyle. – ciekawe czy uwierzy.\n- Yhym jasne, nie nabierzesz mnie na to, mów mi w tej chwili o co chodzi. – poddaje się.\n- No dobrze… tylko ja boję się że kiedy poznasz prawdę to już nie będziesz chciała ze mną być… – mówiłem zmartwiony. Ona nic nie mówiła tylko czekała na moje wyjaśnieni. – Alex… kotku ja… ja jestem… jestem uzależniony od seksu…\nKiedy szedłem przez park z papierosem w ustach. W pewnej chwili zobaczyłem coś co mnie bardzo zdenerwowało. Mianowicie Diana przytulała się z jakimś chłopakiem. Kiedy tylko ich zobaczyłem mój puls przyśpieszył. Rzuciłem tego papierosa na ziemię i przydeptałem butem zaraz potem pochodząc do nich.\n- No proszę prosze kogo ja tu widzę hej Diana. -powiedziałem powstrzymując się od tego żeby nie wybuchnąć.\n- Em… no to może ja już pójdę. – powiedział ten chłopak i zaraz potem pożegnał się i poszedł.\n- No i coś ty narobił?! – krzyczała zdenerwowana.\n- Kim on był?Dlaczego się do niego przytulałaś? – pytałem.\n-A co cię to obchodzi? Jak jesteś zazdrosny to już nie mój problem! – mówiła. Fakt byłem zazdrosny i to cholernie, było mi tak głupio. Wiem że nie zachowałem się odpowiednio ale myśl o tym że dotyka ją ktoś inny poza mną doprowadza mnie do szału.\n- No tak… przepraszam trochę mnie poniosło. – powiedziałem nie chciałem się z nią kłócić. Tak już wspomniałem, naprawdę tego nienawidzę.\nSzykowałam się do tego żeby iść do Diega. Założyłam czarne rurki i biały wełniany sweter z napisem „NO” . Kiedy byłam już gotowa, poszłam. Trochę zdenerwowana zapukałam do drzwi. Kiedy otworzył lekko się do mnie uśmiechnął i zaraz potem zaprosił mnie do środka. Powiedział żebym usiadła na kanapie tak więc zrobiłam. Po chwili zapytał się mnie.\n- Chesz może coś do picia, kawę herbatę? – zapytał.\n- Nie dziękuje. Przyszłam tutaj tylko po to żeby dowiedzieć się o co chodzi, a nie na wspólny wieczór przy kawie. – po tym mimowolnie lekko się uśmiechnęłam.\n- No tak. – powiedział i zajął miejsce obok mnie. Westchnął i zaraz potem zaczął mówić. – Diana.. to co chcę ci powiedzieć nie jest łatwe. Boję się że po tym mnie znienawidzisz, i już nigdy mi nie zaufasz… chcę abyś mnie wysłuchała do końca i spróbowała choć trochę zrozumieć. Dobrze? – pokiwałam lekko głową a on kontynuował. – Posłuchaj, ja… nie mogłem tam wtedy zostać dlatego że… skończyłoby się to dla mnie naprawdę źle… jest coś czego o mnie nie wiesz tym czymś jest to… że ja… ja pięć lat temu, siedziałem w więzieniu.- po tym zamilkł na chwilę a ja wpatrywałam się w nie istniejący punkt przede mną. Nie wiedziałam jak mam na to zareagować, co powiedzieć co myśleć. Siedzę właśnie w mieszkaniu mężczyzny który siedział w więzieniu, zaczynam się bardzo bać. W pewnej chwili znowu zabrał głos. – Diana ja wiem że dla ciebie to może być ogromny szok… wiem że teraz myślisz o mnie jak o jakimś strasznym typie ale wiedz że nie musisz się mnie bać. Ja ciebie naprawdę bardzo kocham, nigdy nie byłbym w stanie cię skrzywdzić słyszysz? – po tych słowach złapał mnie za rękę. – Błagam cię Diana, zrozum mnie… – spojrzałam na niego kompletnie zmieszana, w jego oczach widziałam strach, strach o to że może mnie stracić? Po chwili przełknęła ślinę i powiedziałam cicho.\n- Ja… ja nie wiem co mam powiedzieć… Diego… – bałam się, tak jest prawda, cholernie się bałam. Zaczęłam się trząść a że nadal trzymał moją dłoń,wyczuł to.\n- Bądź spokojna, proszę… zrób to dla mnie, nie denerwuj się… – zaczął delikatnie gładzić moją dłoń kciukiem. Spojrzałam mu w oczy, w pewnej chwili on przyłożył dłoń do mojego lewego policzka. – Diana… kocham cię dobrze o tym wiesz… nie chcę abyś się mnie bała, możesz mi zaufać… – powiedział i wtedy zauważyłam że odległość między nami znacznie się zmniejsza. Patrzyłam zakłopotana w jego śliczne oczy które po prostu hipnotyzują… Dłońmi bardzo lekko dotykałam jego torsu, w pewnej chwili zrobił to. Po raz kolejny połączył nasze usta. Pocałunek był namiętny, pełen czułości i troski. Od razu go odwzajemniłam, nie wiedziałam co robić, ta chwila była taka piękna, wręcz magiczna, chciałam aby trwała bez końca. Po chwili wplotłam ręce w jego miękkie, kruczoczarne włosy. Zaraz potem poczułam jak jego język splata się z moim. Pamiętacie jak powiedział w klubie że świetnie całuje? Teraz się o tym przekonałam i powiedzenie tutaj słowa świetnie to o wiele za mało… nie chciałam tego przerywać ale z braku oddechu musieliśmy się od siebie odsunąć. Patrzyliśmy sobie prosto w oczy.\n- Kocham cię… całym moim sercem. – wyszeptał i jeszcze raz mnie pocałował.\n- Ja… może, może lepiej będzie jak już pójdę… – odpowiedziałam również szeptem.\n- Nie proszę, zostań ze mną… potrzebuję tego żebyś przy mnie była, jesteś dla mnie jak powietrze… Diana… – mówił to głosem tak seksownym że prawie mu uległam ale w ostatniej chwili się otrząsnęłam.\n- Nie Diego, to w ogóle nie powinno mieć miejsca… przepraszam. – powiedziałam po czym wstałam i wyszłam.\nStałem pod drzwiami jej mieszkania. Zadzwoniłem do drzwi otworzyła, a na jej twarzy znowu ujrzałem ten piękny uśmiech. Była ubrana w żółtą sukienkę na grubych ramiączkach do tego czarne szpilki, włosy jak zawsze pięknie ułożone i do tego te cudowne brązowe oczy… moje rozmyślania przerwał jej melodyjny głos.\n- Hej, wchodź zapraszam. – po tym wszedłem do środka, to mieszkanie było po prostu bajeczne nie to co moja rudera… ale nie chcę o tym teraz myśleć. Usiedliśmy razem na białej sofie. – Wiesz, muszę ci powiedzieć że bardzo się za tobą stęskniłam. – mówiła.\n- Ja, ja za tobą też w końcu byliśmy najlepszymi przyjaciółmi. – odpowiedziałem z lekkim uśmiechem. – Masz naprawdę piękny dom, pewnie ty i twój mąż dużo za niego zapłaciliście. – powiedziałem a ona spojrzała na mnie i zaraz potem powiedziała\n- Em, ja ja nie mam męża. – zdziwiła mnie trochę ta odpowiedź, ale też po części zadowoliła? Sam nie wiem. – Jestem sama, cały czas nie mogę znaleźć swojego księcia. – po tych słowach cicho się zaśmiała.\n- No, przepraszam. Myślałem że taka piękna kobieta jak ty, na pewno już kogoś ma.\n- Myliłeś się. A ty…? Znalazłeś już swoją księżniczkę? – i znowu ten wspaniały uśmiech… kiedy się uśmiecha czuję w brzuch coś dziwnego, coś co czułem tylko przy Katie. To było bardzo dziwne, ale takie przyjemne. Nie wiem co się dzieje…\n- Nie i raczej długo to to nie nastąpi.\n- Dlaczego tak sądzisz? Jesteś naprawdę przystojnym facetem. – powiedziała a kiedy na nią spojrzałem zobaczyłem lekkie rumieńce.\n- Nie chcę o tym rozmawiać, to nie jest dla mnie łatwy temat. – patrzyłem się tępo w ziemie ona najwyraźniej się zmartwiła bo zaraz potem zapytała cicho.\n- Co się dzieje…? Wiesz że mi możesz powiedzieć wszystko… – położyła mi delikatnie dłoń na ramieniu, kiedy znowu spojrzałem jej w oczy wiedziałem że mogę się jej z tego zwierzyć.\n- No, chodzi o to że… mówiąc krótko mam dość sporo problemów. Nie za bardzo sobie radzę… – z jej wzroku wyczytałem że chcę abym mówił dalej więc kontynuowałem. – Jak sama wiesz mój tata zmarł… rok później mój, mój brat… popełnił samobójstwo a na samym końcu odeszła moja mama,zachorowała na raka. – czułem jak palące łzy zbierają mi się w kącikach oczu. – Zostałem sam, ze wszystkim. Nie mogę znaleźć żadnej pracy, moje mieszkanie wygląda tak jakby przeszło po nim tornado a ja sam już nie wyrabiam psychicznie. – mówiłem a mój głos zaczął się strasznie trząść. – Już nie potrafię się z niczego cieszyć, cztery lata temu zostawiła mnie dziewczyna, zostawiła mnie dla mojego brata. Najgorsze jest w tym to że była ze mną w ciąży ale usunęła to dziecko żeby mogła z nim mieć normalne życie. Od tamtej pory wszystko jest dla mnie inne niż wcześniej. -łzy spływały po moich policzkach.- Przepraszam. – powiedziałem i zaraz potem zacząłem je ocierać. – Może nie powinienem ci tego wszystko mówić, za dużo tego po co masz się martwić… – powiedziałem pociągając lekko nosem.\n- Jorge, weź ty mi nawet nie mów takich rzeczy jasne? Ja zrobię wszystko co mogę żeby ci pomóc, w końcu jesteś moim przyjacielem, ty już nie raz mi pomagałeś…teraz czas na to żebym ja pomogła tobie. – po tym wzięła mnie za rękę i dodała. – Będzie dobrze…\n- Nie, Selena ja tak nie mogę. Nie chcę cię w to wszystko mieszać, moje życie moje problemy. dam sobie radę… – wstałem i wyszedłem zanim zdążyła coś jeszcze powiedzieć. Nie chciałem żeby mi pomagała, sam nie wiem czemu. Ja jakoś cały czas staram się nie dopuszczać do siebie ludzi którzy chcą mi pomóc. Już wiele razy radzili mi żebym zapisał się do psychologa ale ja nie chcę, wiem że to byłoby dla mnie najlepsze rozwiązanie ale ja z jakiś przyczyn nie chcę tego zrobić, a wiem że bardzo potrzebuję pomocy.\nNastępny dzień po lekcjach*\nWyszłam właśnie ze szkoły. Tam zobaczyłam coś co mnie lekko zaskoczyło, stało tam białe audi a w nim siedział… Diego. Podeszłam tam kiedy już byłam blisko zapytałam.\n- Co tu tu robisz?\n- A pomyślałem że może będziesz potrzebować podwózki – po tym uśmiechnął się słodko. Chyba już zapomniał o tej wczorajszej akcji, to nawet dobrze choć sama nie wiem.\n- Raczej się przejdę. – powiedziałam ale znowu zaczął mnie namawiać, w końcu się zgodziłam. Usiadłam na miejscu pasażera na przodzie i zapięłam pasy. Kiedy ruszył, włączył radio w którym akurat leciała piosenka Maroon 5 „One More Night” uwielbiam tą piosenkę. W trakcie jazdy trwała cisza którą on po chwili przerwał.\n- A właśnie bo… pomyślałem że może moglibyśmy gdzieś dzisiaj razem wyjść, co ty na to?\n- Em… czy ty masz na myśli randkę? – zapytałam.\n- No wiesz… tak. Jeśli nie chcesz to powiedz.\n- Nie powiedziałam nie. – po tym uśmiechnęłam się do niego.Boże co jest… wczoraj było między nami tak drętwo a dzisiaj zgadzam się iść z nim na randkę, no ale dobra nie mogę przegapić tej okazji. kiedy już dojechaliśmy pod mój dom zanim wyszłam powiedział.\n- Przyjdę o siódmej. – po tym puścił mi oczko, zaśmiałam się poszłam. Byłam po prostu w niebo wzięta. Na pewno będzie wspaniale,kiedy rodzicie zapytali się mnie dlaczego mam taki dobry humor powiedziałam że miałam fajny dzień w szkole. Nie mogłam im przecież powiedzieć że idę na randkę z 24-latkiem bo wpadli by w szał a już na pewno tata, jest wobec mnie strasznie nadopiekuńczy. Do naszego spotkania zostały trzy godziny, odpowiednia ilość czasu na przygotowanie się. Po zjedzeniu obiadu i odrobieniu lekcji zaczęłam się szykować. Powiem szczerze że trochę mi to zajęło. Rodzice wyszli na imprezę do znajomych. Na dzisiejszy wieczór ubrałam się w to:\nZrobiłam lekki makijaż, włosy zostawiła rozpuszczone i wreszcie byłam gotowa. Tak jak powiedział zjawił się punktualnie o siódmej. Otworzyłam drzwi, kiedy mnie zobaczył lekko rozchylił wargi.\n- Wyglądasz przepięknie… – powiedział – Proszę bardzo to dla ciebie. – po tych słowach podarował mi czerwoną różę.\n- Jest prześliczna dziękuje. – powiedziałam zaraz potem zamykając drzwi. Pierwsze co dzisiaj zrobiliśmy to udaliśmy się do kina. Diego zaproponował mi żebyśmy obejrzeli coś o miłości, od razu się zgodziłam bo kocham takie filmy. W trakcie seansu Diego delikatnie objął mnie ramieniem, uśmiechnął się do mnie a ja zaraz potem położyłam mu głowę na ramieniu. Trwaliśmy w takiej pozycji przez cały film i jedyne co mogę powiedzieć to to że było cudownie. Następnie poszliśmy do restauracji tam dowiedziałam się czegoś ciekawego. jak się okazuje wampiry mogą jeść normalne jedzenie ale to im nie pomaga, tylko krew sprawia że przestają być głodne. Nadal jest to trochę dziwne ale… nie przejmuję się tym. Przez cały czas Diego patrzył na mnie z uśmiechem. W końcu powiedział\n- Jesteś taka piękna… – po tych słowach wziął mnie za rękę. Na mojej twarzy pojawiły się rumieńce. – Naprawdę, nie wiem kiedy ostatnio spotkałem tak śliczną, tak wspaniałą dziewczynę. Jesteś dla mnie naprawdę bardzo ważna i chcę żebyś to wiedziała. – po tym podniósł moją dłoń którą trzymał i ucałował. To było takie piękne… boże jaki on potrafi być romantyczny. Przez to że byłam tak tym wszystkim oczarowana nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa. Po pysznej kolacji udaliśmy się na spacer. W pewnej chwili znaleźliśmy się przy małej plaży. W trakcie spaceru po molo między nami trwała cisza,ale nie taka niezręczna wręcz przeciwnie była bardzo miła i przyjemna. Dostrzegłam że Diego od czasu do czasu zerka na mnie. Kiedy czułam na sobie jego wzrok przechodził mnie dreszcz radości, lubię to kiedy na mnie patrzy. Już tak długo zastanawiam się nad tym co mu odpowiedzieć na pytanie czy chcę z nim być… to trudne. Z jednej strony bardzo tego pragnę bo Diego jest naprawdę świetnym facetem, twierdzę tak mimo tego że znam jego przeszłość wiem jaki był i jaki potrafi być. Przestałam o tym myśleć i zaczęłam skupiać się na jego zaletach, na tym że jest taki słodki, kochany, czuły… i na dodatek zabójczo przystojny. Czuję się przy nim tak bezpiecznie. Zaś moja druga strona uważa że to nie jest dobry pomysł, że nie powinnam ryzykować. Że… to jest jest tylko przykrywka że jego prawdziwe oblicze poznam wtedy kiedy już będziemy parą. Nie wiem co o tym myśleć, czuję do niego coś czego nie czułam nawet do Danny’ego. Jego, kochałam ale uczucia do Diega są o wiele silniejsze… W pewnej chwili chyba się zorientował że o czymś intensywnie myślę bo po chwili zwrócił się do mnie.\n- O czym tak myślisz? – zapytał słodkim i łagodnym tonem.\n- Diego powiedz mi… miałeś kiedyś tak że bardzo czegoś chciałeś, byłeś tak blisko tego żeby to osiągnąć ale nie byłeś w stanie zrobić tego ostatniego kroku bo się bałeś?- zapytałem zaraz potem patrząc na Diega który był wyraźnie zainteresowany tym co powiedziałam.\n- O czym konkretnie mówisz? – stanęliśmy na chwilę, kiedy on stał przede mną musiałam lekko unieść głowę do góry by spojrzeć mu w oczy bo był o głowę wyższy. Powiem mu co się dzieje, serce tak mi podpowiada a ono nigdy się nie myli.\n- O nas. Bardzo chcę być z tobą, bo teraz już wiem że jesteś dla kimś wyjątkowym. Ale boję się tego… boję się że po tym wszystko będzie inne. I że po jakimś czasie pożałuję tej decyzji. Kocham cię ale strach nie pozwala mi powiedzieć że tego chcę… – mówiąc to łzy napływały mi do oczu, powodem tego było to że nie wiedziałam jak mam reagować na opanowujące mnie emocje. Diego patrzył na mnie i po chwili chwycił moją rękę.\n- Diana ty jesteś moim największym skarbem. Wiesz że gdybyś się zgodziła nigdy nie dopuściłbym do tego żebyś pożałowała tej decyzji. Wiem że to trudne ale wiedz że cię kocham że jesteś całym moim światem. Jeszcze nie było takiej dziewczyny którą darzyłbym takim uczuciem. – wtedy delikatnie przyłożył dłoń do mojego policzka i lekko pogładził go kciukiem. Otarł łzę po nim spływającą cały czas patrząc mi głęboko w oczy. W tym spojrzeniu było tyle miłości… Teraz już wiedziałam że chcę tego bardziej niż czegokolwiek na świecie.\n- Obiecaj mi że zawsze będziesz przy mnie… że nigdy mnie nie zranisz. – szeptałam.\n- Obiecuję… – odpowiedział równie szeptem po chwili zbliżył się do mnie. Nachylił się a moje ręce znalazły się na jego klatce piersiowej. Patrzyłam na jego lekko rozchylone wargi. On bardzo ostrożnie podniósł mój podbródek do góry w jednej chwili nasze spojrzenia znowu się spotkały. W końcu stało się, moje powieki się zamknęły a nasze usta połączyły w pięknym pocałunku.\nOne comment on “Mundo Misterioso cz.14”\n8 sierpnia 2015 o 18:43\nŚwietny rozdział <3 Czekam na next :* Nareszcie Diego i Diana są razem tak długo na to czekała Dziękuje <3 :*


Black podgryza Tigera - Puls Biznesu - pb.pl\nBlack podgryza Tigera\nFoodCare nie może sprzedawać napoju Tiger, więc wprowadza na rynek podobny pod inną nazwą.\nDługo potrwa batalia prawna o markę napoju energetycznego Tiger między FoodCare, a koalicją Dariusza Michalczewskiego, jego fundacji i grupy Maspex. FoodCare nie zamierza bezczynnie czekać na wyroki sądów. Skoro obowiązuje go na razie sądowy zakaz sprzedaży produktów Tiger, zdecydował się produkować i sprzedawać napój energetyczny Black. Pod wieloma względami przypomina on lansowany wcześniej napój Tiger Black.\n"Stworzony przez FoodCare popularny napój energetyzujący nie zniknął z oferty firmy. Jesteśmy autorem oryginalnej receptury i twórcą marki Tiger. W związku z próbami zablokowania konsumentom możliwości spożywania ich ulubionego napoju, w sklepach dostępna będzie bezsporna edycja specjalna opakowania produktu pod nazwą Black Energy Drink" — pisze w oświadczeniu FoodCare.\nInformuje, że odwołał się od niekorzystnego postanowienia sądu w Krakowie.\n— To zastanawiająca sekwencja zdarzeń. Na początku sprzedaż przez FoodCare napojów Tiger na bazie licencji Dariusza Michalczewskiego. Po kilku latach przejście na Black Tigera, odmowa płacenia opłaty licencyjnej i próba udowodnienia, że Dariusz Michalczewski z tym produktem nie ma nic wspólnego. A w chwili zablokowania sprzedaży przez sąd wprowadzenie napojów Black — komentuje Dorota Liszka, rzecznik Maspeksu.\nNadzór zatwierdził prospekt Gastela\nMakroekonomia / Black podgryza Tigera


Kijów ogłosił zawieszenie broni w Donbasie - 27.07.2020, Sputnik Polska\nKijów ogłosił zawieszenie broni w Donbasie\nDowódca Zjednoczonych Sił Zbrojnych Ukrainy Siergiej Najew w niedzielę wydał rozkaz ws. zawieszenia broni w Donbasie od godz. 00.00 w poniedziałek... 27.07.2020, Sputnik Polska\n09:25 27.07.2020 (Zaktualizowane: 12:11 27.07.2020)\nDowódca Zjednoczonych Sił Zbrojnych Ukrainy Siergiej Najew w niedzielę wydał rozkaz ws. zawieszenia broni w Donbasie od godz. 00.00 w poniedziałek, poinformowało centrum prasowe operacji zjednoczonych sił.\nWideokonferencja grupy kontaktowej ws. Donbasu odbyła się 22 lipca. Strony porozumiały się ws. zawieszenia broni na linii rozgraniczenia w Donbasie od 27 lipca. Dowódca Sił Zbrojnych Ukrainy generał-pułkownik Rusłan Chomczak powiedział wczoraj, że jest zadowolony z przebiegu przygotowań do zawieszenia broni w Donbasie, dodając, że w razie konieczności ukraińscy wojskowi są w stanie stawić „należyty opór” tym, którzy naruszyli porozumienie.\nNa podstawie decyzji trójstronnej grupy kontaktowej z 22 lipca 2020 roku dowództwo połączonych sił informuje, że 26 lipca 2020 roku zostało wydane rozporządzenie dowódcy Sił Zbrojnych ws. przestrzegania pełnego i wszechstronnego zawieszenia broni. Dowództwo połączonych sił potwierdza, że dany rozkaz o rozejmie odpowiada krokom, jakie zostały określone przez trójstronną grupę kontaktową i weszły w życie o północy 27 lipca 2020 roku – napisano w poniedziałek rano w komunikacie biura prasowego resortu w Facebooku.\nWedług ostatnich danych ONZ ofiarami konfliktu w Donbasie padło 13 tys. osób.\nKwestia uregulowania sytuacji w Donbasie omawiana jest między innymi podczas spotkań grupy kontaktowej w Mińsku, która od września 2014 roku uchwaliła już trzy dokumenty określające działania niezbędne do deeskalacji konfliktu.


Wysłany: Śro 28 Sie, 2019 09:50\nNajłatwiejszy rywal jaki mógł się trafić. Nie ma co panikować. Już widzę jak emeryci Gapa & Walas będą ryzykować i jechać na noże. Sergiej włoży głowę tam gdzie oni nie włożą nogi. Nikt tam nie będzie się zabijał za awans. Odjadą zawody i tyle.\nW zeszłym roku był emeryt Jonsson, Słaby Lampart, Miesiąc sodowa nikt z nich się nie chciał zabijać o awans wg niektórych. Zejdźmy na ziemie i nie lekcewazmy nikogo bo już kiedy Ostrovia nam finał wybiła z głowy.\nDokładnie. Patrząc na zeszłoroczny Motor mogliśmy mówić tak samo. Po co AJ ekstraliga, Miesiąc to sezon życia, Lampart nie ma tam czego szukać itp itd.\nTrzeba do nich uderzyć tak jak do Tarnowa w półfinale, najlepiej rozstrzygnąć awans w pierwszym meczu.\nOstatnio zmieniony przez Goraw Śro 28 Sie, 2019 09:51, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 28 Sie, 2019 09:58\nLublin gadał, że chce awansować Ostrów wręcz przeciwnie. Pamiętam także, że nawet tutaj na forum Lublin był już przed sezonem brany jako jeden z kandydatów do awansu. Nawet jak przegramy w przyszlym roku zameldujemy się w ekstra. Jakoś w ogóle nie odczuwam emocji związanych z tym meczem.\nWysłany: Śro 28 Sie, 2019 10:23\nTylko ,że tu są już Tylko dwa mecze którą mogą odwrócić sezon\nCzłowiek uczy się doświadczeniem więc również wierzę, że nie będzie huraoptymizmu wśród całej naszej załogi.\nWystarczy jedna kontuzja ,mecz życia jednego z ich juniorów i już mamy ciepło.\nSzanuj przeciwnika swego bo możesz mieć gorszego.\nOdrobina pokory i respektu dla rywala jeszcze nigdy nie przywiozła wstydu.\nPs.Taki Protas cały ubiegły sezon jechał piach .Ale na najważniejsze baraże się zmobilizowal. Doświadczenie!\nTaki Walasek w każdej chwili może wyskoczyć z 14pkt u siebie lub 16 na wyjeździe.\nJest Masters Klindt czy Gapa...\nOni pojadą na luzie.Nikt ich nie będzie przeklinal jak przegrają.\nWysłany: Śro 28 Sie, 2019 13:03\nW zeszłym roku po pierwszym meczu i potencjalnych składów nie możliwe było wdupic finał a jednak tego dokonaliśmy. Już pomijając defekty powtarzanie startu kontuzje trzeba było wygrać ostatni bieg i udowodnić wyższość. Para Woryna Lebiedew dawała taka nadzieje. Zjebalismy to koncertowo. Czy nasza sytuacja byłaby lepsza niż Lublina nie sądzę. Ale to inny temat. Naprawdę nie lekcewazmy nikogo. Mnie nie interesuje że oni nie chcą jechać w Elidze. Sportowy awans to byłby największy sukces od 2003... I tego na ten moment potrzebuje. Jaki będzie skład za rok i czy się utrzymamy po ewentualnym awansie to jest kompletnie bez znaczenia teraz.\nWysłany: Śro 28 Sie, 2019 13:19\nMoim zdaniem największy sukces od 2003 roku, to niezależnie od tegorocznego wyniku, i tak jest 6 miejsce w E-lidze w 2016 roku.\nWysłany: Sob 31 Sie, 2019 10:19\nNa sektor gości w Ostrowie można już kupić bilety przez internet. Sektor gość - 35 zl\nWysłany: Sob 31 Sie, 2019 12:44\nPotwierdzam, zostało na te chwile 435 biletów\nWysłany: Sob 31 Sie, 2019 13:08\nTak sie napalamy a ma padać...\nWysłany: Sob 31 Sie, 2019 13:57\nna 3 dni nie umia przewidziec a co dopiero na ponad tydzien ...\nWysłany: Sob 31 Sie, 2019 14:23\nNa drugi dzień skuteczność mają 50 %..\nA co dopiero później..\nWysłany: Pon 02 Wrz, 2019 15:16\nW Ostrowie na sektor gości wchodzimy tylko na bilet normalny!! Każdy kto zakupił bilet ulgowy przez neta będzie go mógł wymienić w kasie przed meczem lub wejdzie na sektor gospodarzy jeżeli biletu nie wymieni.\nWysłany: Śro 04 Wrz, 2019 16:02\nWysłany: Śro 04 Wrz, 2019 16:08\nPod względem komisarzowania dla nas ważniejsze jest to:\nDM I ligi, 18 runda (finał play-off rewanż), 2 runda finałowa\nPGG ROW Rybnik - Arged Malesa TŻ Ostrovia godz. 14:30 (transmisja Polsat/Eleven)\nDelegat GKSŻ PZM: Piotr Szymański\nKontroler motocykli: Ryszard Walus\nWysłany: Śro 04 Wrz, 2019 20:25\nAle w Ostrowie Okupski i Meyze\nWysłany: Śro 04 Wrz, 2019 20:28\nTo, że Ostrowa nie stać na ekstraligę, nie oznacza, że nie będą walczyć o zwycięstwo I ligi.\nKiedyś już z nimi przegraliśmy play-offy.\nA jeśli byśmy z nimi przegrali, a potem baraż z Gorzowem, i Ostrów zrezygnowałby z jazdy w ekstralidze, to w jego miejsce weszlibyśmy my czy Toruń???


Forum Pana Samochodzika - Zobacz temat - 117. Ukryta biblioteka\n117. Ukryta biblioteka\nWysłany: 2013-12-24, 19:40:19 117. Ukryta biblioteka\nTym razem przebrnąłem przez książkę Marka Żelecha dość bezboleśnie. Nie znaczy to jednak, ze była przeciętna, bo nie była. Była słaba, ale pomysł był całkiem ciekawy. Nie potrafię jednak zdzierżyć takiego Pawła Dańca. Przypomina mi postać stworzoną przez Olszakowskiego. Tam też Paweł był złośliwy i gburowaty. Początek był całkiem niezły, fajnie się zapowiadało, ale znowu porwania, przemoc, wycinanie czipa spod skóry i inne tego typu głupoty. Fajnie że autor nawiązuje do innych kontynuacji ("Zaginione poselstwo" oraz "Sekret alchemika Sędziwoja"), ale niestety odniesienia są głównie do Olszakowskiego i styl tych dwóch kontynuatorów momentami jest bardzo podobny Mimo mojej krytyki to jedna z lepszych kontynuacji autorstwa Marka Żelecha. Jeśli ktoś koniecznie chce przeczytać jakąkolwiek książkę tego pana, to niech sięgnie po "Ukrytą bibliotekę". Klimatu samochodzikowego tam co prawda nie ma, ale da się dobrnąć do końca.\nWysłany: 2016-12-05, 14:16:21\nCzęściowo tylko zgodzę się z moim przedmówcą. Faktycznie, klimatu samochodzikowego brak. To poważny minus. Ale na upartego, w tytule nikt nie wspomina że to jakaś forma kontynuacji dorobku Nienackiego... Książka ciekawa i miło się ją czyta, rozczarowuje zakończenie- skumulowanie akcji na kilku ostatnich stronach- można było pociągnąć wątek dalej, albo wcześniej zacząć. Akcja dopiero się rozkręca, a widzimy już kilka kartek. Na początku przydługie opisy Tatr, co niczego absolutnie nie wnosi...\nPoza tym, całkiem ciekawa przygodówka, w sam raz na 2 weekendowe wieczory.\nMożna przeczytać, bez obaw


Sprzedam kamizelkę ślubną ecru r. 50 - Garnitury, fraki - Ogłoszenie - Komis, baza ogłoszeń - Polki.pl\nSprzedam kamizelkę ślubną ecru r. 50\nNr ogłoszenia: 31193\nSprzedam Kamizelkę ecru ze złotym wzorem w rozmiarze 50. Kamizelka kupiona na wzrost 182 cm 100 cm w klatce piersiowej. Kamizelka jest po praniu w stanie idealnym. Doskonale pasuje do sukni Galaxy 4000. Polecam naprawdę warto. Kupiona w sklepie Wulczanka za 250 zł.


Nine Stars U. S. A. - ..:: INTELIGENTNE KOSZE::.. Bentlex - jedyny producent koszy otwieranych na podczerwień - ..:: INTELIGENTNE KOSZE::.. Bentlex - jedyny producent koszy otwieranych na podczerwień\nKatalog » Nine Stars U. S. A.\nNine Stars U. S. A. to amerykańska firma, która wynalazła i opatentowała technologię koszy otwieranych na podczerwień. Inteligentne kosze na śmieci to ekskluzywny produkt, który sprawdzi się w każdym miejscu: w domu, w biurze, w klinice medycznej, w gabinecie dentystycznym czy w szpitalu na sali operacyjnej.\nKosze na śmieci otwierane na podczerwień są produkowane ze stali nierdzewnej oraz wyskokogatunkowego plastiku z 12-to miesięczną gwarancją. Producent posiada liczne certyfikaty i nagrody.\nPokaż: Wszystkie kategorieDozownikiPlastik wysokogatunkowyStal nierdzewna\n262823 wywołań od 08 grudzień 2010


ziom00263 - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nziom00263 odpisał na ziom00263 temat w Ceny usług\nMetr rury PCV kosztuje 11.50 netto, metr węża Pe 14.50 netto. 3 zł różnicy na takim odcinku daje spore oszczędności, za które mogę zlecić wykonanie usługi zakopania węży PCV i jeszcze zostanie. Dzięki za podpowiedź odnośnie murkow oporowych, mam zamiar zasypac łuki suchym cementem z piaskiem. Ciśnienie maksymalne będzie wynosiło 10 bar, ale zapewne na końcu odcinka będzie mniejsze. Na tym odcinku, będą pracowały jednoszczesnie dwie deszczownie.


Plik płaski VAT – jak użyć – instrukcja – Biała Lista VAT\nJak odczytać zawartość pliku płaskiego\nKońcem listopada 2019 roku Krajowa Administracja Skarbowa opublikowała długo wyczekiwaną rzeczywistą listę podatników VAT, w zaszyfrowanej formie, służącą do masowej weryfikacji rachunków bankowych podatników VAT.\nPliki – spakowane archiwum 7z są dostępne do pobrania pod adresem URL:\nOdpowiadając na liczne zapytania w kwestii:\nJak użyć pliku płaskiego – białej listy ?\nJak przeczytać zaszyfrowane dane z pliku płaskiego?\nJak zdeszyfrować plik płaski i sprawdzić status podatnika?\nJak odszyfrować dane z pliku JSON – biała lista VAT?\nJak porównać zakodowane dane z pliku płaskiego z bazą rzeczywistą?\nJak sprawdzić całą bazę kontrahentów w pliku płaskim?\nJak odszyfrować plik płaski VAT – Ministerstwa Finansów?\nPlik płaski udostępniany przez KAS jest zaszyfrowany jednokierunkową funkcją skrótu – użytą wielokrotnie (np. 5000 razy) co powoduje, że uzyskanie pierwotnej, tj. niezaszyfrowanej informacji nie jest możliwe.\nJedynym technicznym sposobem na weryfikację podmiotu (prawidłowe użycie pliku płaskiego) jest więc dokonanie identycznej transformacji (szyfrowania) po swojej stronie – używając w tym celu funkcji skrótu SHA-512 w zadanej ilości transformacji, a następnie porównanie w plikiem płaskim KAS.\nOdpowiadając na pytania – plik płaski nie może być więc odszyfrowany w całości – jego zawartość służy jedynie do potwierdzenia czy dane podane przez kontrahenta, czyli numer rachunku bankowego wraz z numerem NIP – para danych – znajdują się w pliku, co jest równoznaczne z tym, że kontrahent jest podatnikiem czynnym lub zwolnionym.\nJeżeli zaszyfrowany ciąg znaków występuje w sekcji podatników VAT czynnych – mamy pewność, że podana para NIP-NRB jest prawidłowa.\nAnalogicznie postępujemy w przypadku podatników zwolnionych z VAT.\nWykonanie tej operacji w sposób manualny jest praktycznie niemożliwe, dlatego też przygotowaliśmy narzędzie – moduł o nazwie NIP Skaner – biała lista VAT, który umożliwia masową weryfikację danych NIP-NRB w sposób automatyczny – bez konieczności ręcznego liczenia sum kontrolnych i porównywania wpisów w zbiorze, który liczy już ponad 2.1 miliona rekordów.\nMechanizm podobny do pliku płaskiego VAT – używany jest do przechowywania haseł w systemach informatycznych – nie można poznać zapisanego hasła a jedynie potwierdzić czy wpisane hasło jest poprawne.\nAby zarejestrować bezpłatne konto do przetestowania naszego programu do weryfikacji masowej w pliku płaskim – zapraszamy pod URL: https://hyperflow.eu/pl/_NIP_SCAN\nNasze narzędzie pokrywa pełną specyfikację pliku płaskiego KAS, w szczególności:\nweryfikuje pary: numer rachunku bankowego – numer NIP w rejestrze podatników czynnych oraz podatników zwolnionych,\nweryfikuje rachunki maskowane – używane w rachunkach wirtualnych – tak zwane płatności masowe np. Mass collect mBank,\nzawiera historię weryfikacji z możliwością pobrania w formacie CSV,\numożliwia wygenerowanie raportów z podsumowaniem – oznaczone datą i sumą kontrolną zapytania.\nCo to jest biała lista VAT\nJak automatycznie weryfikować kontrahentów na białej liście\nOdpowiedzialność solidarna w VAT – zmiany od 2020 roku\nOpublikowano wBiała Lista VAT - porady praktyczne Data Quality VAT\nTagibiała lista vat masowa weryfikacja ministerstwo finansów plik płaski\nPoprzedni wpisPoprzedni Plik płaski – automatyczne narzędzie\nNastępny wpisNastępny Biała Lista – bezpłatna wersja programu


Cennik kursów Taxi z Tulipanow Mikołów taksówki Online\nCennik kursów Taxi z Tulipanow Mikołów\nMikołów kalkulator opłat taxi, dzięki niemu można prosto przeliczyć ile zapłacimy za przewóz z Tulipanow Mikołów. W mieście funkcjonuje kilka przedsiębiorstw taksówkarskich, które mają zróżnicowane stawki za przewóz osób. Kidy potrzebujemy zastanawiamy się, którą firmę wybrać, by nie przepłacić za kurs taxi z Tulipanow Mikołów. Może w tym pomóc nasz kalkulator opłat taxi. Kalkulator korzysta z aktualnej wersji map Google, która umożliwia między innymi wyszukiwanie danego adresu, wytycza najkrótsze trasy, podaje ilość kilometrów oraz przewidywany czas jazdy.\nWyszukiwane uliceCena kursu Taxi Tulipanow, Mikołów do ulicy\nWyszukiwane miastaCena kursu Taxi z Mikołów ul. Tulipanow do miast


Edyta Górniak SPOTKAŁA Miley Cyrus i Cody'ego Simpsona. Fani podpuszczają: "A może jakiś DUET?" (FOTO) - Pudelek\naktualizacja 01.12.2019 13:26\nEdyta Górniak SPOTKAŁA Miley Cyrus i Cody'ego Simpsona. Fani podpuszczają: "A może jakiś DUET?" (FOTO)\nDiwa przebywa właśnie w Los Angeles, gdzie natknęła się na amerykańską piosenkarkę i jej chłopaka. "Edyta z fanami" - pisali wielbiciele.\nNie da się ukryć, że w ciągu niemal 3 dekad kariery Edyta Górniak ciężko zapracowała sobie na tytuł naczelnej polskiej diwy. O fanaberiach chimerycznej wokalistki krążą już legendy, a dumna gwiazda sumiennie pielęgnuje wizerunek rozemocjonowanej primadonny w swoim programie "My Way", gdzie pod okiem instruktora odbywa kurs na prawo jazdy i przy okazji raczy widzów kolejnymi intymnymi szczegółami ze swojego życia.\nEdyta Górniak podczas nauki jazdy powraca wspomnieniami do wypadku Dariusza K.: "Mogłam to być ja. Wiele razy straszył, że zrobi mi krzywdę"\nEdyta Górniak czuje miętę do instruktora z "My Way"? "Ujął ją tym, że NIE ZNA JEJ PIOSENEK"\nJak na prawdziwą gwiazdę przystało, celebrytka może pozwolić sobie na luksus w postaci dalekich podróży, które pozwalają jej "spojrzeć w głąb siebie" i "zachować balans". Tym razem 47-latka odwiedziła swój "drugi dom", czyli Los Angeles, gdzie zresztą przez kilka lat mieszkała. W niedzielę Górniak zaskoczyła wszystkich swoich fanów, publikując na Instagramie zdjęcie z Miley Cyrus i jej chłopakiem Codym Sipmsonem, na którym amerykańska gwiazda obejmuje Edi, czule kładąc głowę na jej ramieniu.\n"Dziękuję za naładowanie mojego serca miłością, dobrocią i muzyką, Miley Cyrus i Cody Simpson" - napisała Edyta.* "Mój ulubiony kolor to czerwony. Co za dzień... Przekazałam oczywiście Miley ucałowania od jej fanów z Polski."*\nFotografia z Cyrus i Simpsonem spotkała się z wielkim entuzjazmem wielbicieli Górniak, którzy w licznych komentarzach próbowali namówić artystkę, aby nagrała utwór w duecie z Amerykanką.\n"Pani Edyto, a może jakiś duet z Miley Cyrus? Ale byłby czad", "Jejku, ale zazdroszczę! Myślę, że collab z Miley byłby świetny", "Edyta z fanami" - pisali.\nChcielibyście usłyszeć hit w wykonaniu Edyty Górniak i Miley Cyrus?\nWielki powód do dumy..... podstarzała pani bez hitów lansuje się na niestabilnej emocjonalnie skandalistce.\nCudnie. Możecie mówić, że jest infantylna, a może jest delikatna? Każdy artysta jest bardzo specyficzny. Miłego dnia Edytko.\nPrzestancie z tą divą. Jaka z niej diva\nSkąd u was tyle jadu Jak by nie zrobił to zawsze z waszych słów pada sama nienawiść Ludzie ogarnijcie się\nLudzie ogarnijcie się, ile was zazdrości, nienawiści. Tylko krytyka i krytyka.\nA Milej na to "Who's that grandma?"\nMiley nie zjada zwierząt ❤ Gorniak powinna brać przykład.\nO ile to prawdziwe zdjęcia, to ostatnią rzeczą byłoby robienie sobie słit foci z kimś tak zepsutym...\nObie są w tym samym wieku, według Edi, ha, ha\nJak wpisuję na internecie hasło " Miley Cyrus" to chcę oglądać ją, a nie jakąś nie interesującą mnie panią.\nPrzebrzmiała piosenkarka próbuje zdobyć popularność przy kimś bardziej znanym z innego pokolenia.\nTen sam poziom intelektualny , tak wiec brawo Edzia może nareszcie znalazła sobie psiapsi\nNa jej zachowanie w nowym pr na TVN niemam slow...zachowanie kur.....\nGórniak już tak opuchnięta na twarzy, że wygląda jak Minge\ntwój wpis tez z tych mało stabilnych hahaha\nStara baba cieszy sie ze spotkala dziewczyne z problemami.. jaki to powod do dumy ??\niszecie ze 3 dekady...... szczerze, to trudno mi przypomniec sobie jakas jej piosenke oprocz To nie ja. ona po swojej pierwszej plycie zakonczyla kariere. takie sa fakty. te 20 kilka lat po eurowizji to takie wegetowanie artystyczne. diwa? co z niej za diwa? na miano diwy trzeba sobie zasluzyc. co z tego ze super glos jak za 30 lat nikt nie bedzie pamietal jej piosenek. To nie ka to za malo!\nWszystkiego dobrego Pani Edyto ! Jest Pani barwna i piękną osobą . Pozdrawiam


Okruchy: lipca 2018\nAby było ciepło w pupę . . .\nNa wiosnę trochę bawiłam się wzorami szydełkowymi w poszukiwaniu tych, które zastosuję na pled. Ponieważ nie przepadam za robieniem próbek, które potem albo leżą, albo trzeba spruć, eksperymentowałam więc na kocykach dla lalek córki. Wnioski z tych eksperymentów nie zawsze były optymistyczne w świetle przyszłego koca, ale na ich bazie wykluł się pomysł zużytkowania leżącej od wielu lat włóczki - na pokrowiec na siedzisko do pianina.\nWyszło trochę za wąskie, ale Emilii, głównej użytkowniczce, i tak się podoba bo, jak sama stwierdziła, już jej teraz nie jest zimno w pupę. Czarny skaj może dawać wrażenia chłodu w zetknięciu ze skórą, nawet przez materiał ubrania pupę okrywającego.\nWzór robiłam ze zdjęcia - autorka kocyka (Sucrette), który tak mi się spodobał, sama przyznała że robiła ze zdjęcia i opisu nie miała. Coś tam wydedukowałam, ale mam problem z ładnym wykończeniem brzegów. Pewnie w okrążeniach wyszłoby dobrze, ale koc z założenia miał być robiony w rzędach.\nMiał, bo coraz bardziej skłaniam się jednak ku opcji okrążeń z tego powodu, że tak wychodzi mi o wiele ładniej.\nPonieważ nie mam opisu, nie wiem, która strona jest prawa, a która lewa, ale i tak obie mi się podobają.\nNa pokrowiec wykorzystałam włóczkę Bernat Lana, dobrą na filcowanie, ale nie za bardzo nadającą się na swetry i inne rzeczy, które często się pierze. Pomyślałam, że pokrowiec, pod wpływem ciężaru (ja też od czasu do czasu zasiadam do pianina . . .) będzie się rozciągał, więc jak się nieco zbiegnie w praniu to mu nie zaszkodzi. Zobaczymy jak to będzie - na razie jeszcze nie wymaga prania.\nwłóczka: Bernat Lana, 100% wełna; 198m/100gr, zużycie (w sumie i niebieska i brązowa): 296 gram [586 m]\nszydełko: 3.25 mm\nAutor: Motylek o 11:09 1 komentarz:\nWodospad Toketee Falls to jeden z najsłynniejszych oregońskich wodospadów. ("Toketee" w języku północno-amerykańskich Indian Chinook oznacza "wdzięczny, ładny.")\nPomiędzy bazaltowymi kolumnami woda rzeki North Umpqua River opada dwoma kaskadami o łącznej wysokości ponad 35 metrów. Pierwsza, 12-metrowa kaskada wpada do niedostępnego basenu utworzonego w skalnej niszy, skąd kolejną, 24-metrową kaskadą opada do sporego rozlewiska u stóp wodospadu.\nTen piękny wodospad można podziwiać z jednego tylko miejsca, niewielkiego tarasu wybudowanego na zboczu kanionu nieco poniżej wodospadu, którym płynie rzeka. Niektórzy szaleńcy usiłują przeskoczyć przez płot i zejść stromizną w dół by zrobić lepsze zdjęcia - nader często kończy się to akcjami ratowniczymi i odwożeniem tychże nieustraszonych do szpitala.\nDo wodospadu prowadzi niezbyt długi szlak, choć już nie tak łatwy jak w przypadku innych odwiedzonych przez nas wodospadów. Najpierw idzie się wprawdzie dość szeroką i prostą leśną ścieżką, mijając pnie zwalonych drzew, ale wkrótce zaczynają się schody - dosłownie! Mnóstwo stopni w górę, a potem w dół, tak, że w końcu nogi zaczynają to odczuwać.\nSzlak robi się wąziutki, na szczęście od urwiska oddziela go dość porządna barierka i druciana siatka.\nNieco powyżej wodospadu, w miejscu niewidocznym nigdzie ze szlaku, jest ujęcie, którym wodę poprowadzono ogromnym, o średnicy niemal 4 metrów rurociągiem, do pobliskiej elektrowni.\nRurociąg ten można sobie obejrzeć przy parkingu. Obrośnięty roślinnością, z tryskającą z licznych szczelin wodą sprawia niesamowite wrażenie kosmicznego akweduktu przeniesionego w to miejsce z jakiejś innej rzeczywistości.\nPonieważ dzień był upalny a my zgrzani po spacerze do wodospadu i z powrotem, chętnie schłodziliśmy się tryskającej z licznych otworów wodzie. Dzieci miały frajdę przebiegając wzdłuż, przecinając strumienie wody, dorośli, statecznie nabierali wody w dłonie i obmywali twarze. Psy łapały wodę prosto do pyska łagodząc pragnienie.\nAutor: Motylek o 07:01 3 komentarze:\nKąpiel w potoku Steamboat Creek\nWprawdzie obozowaliśmy nad rzeką North Umpqua River, ale kąpaliśmy się w potoku Steamboat Creek. A to dlatego, że woda w nim i płytsza, i mniej rwąca, a przede wszystkim nieco cieplejsza niż w rwącej i głębokiej rzece.\nSteamboat Creek, Oregon\nZnaleźliśmy ładne miejsce powyżej niewielkiego wodospadu i wracaliśmy tam każdego dnia. Dzieci bawiły się w wodzie, ja chłodziłam się mocząc jedynie nogi lub siedząc w wodzie. Przy okazji zmywałam z siebie obozowy kurz i pot upalnego letniego dnia.\nPrzeważnie byliśmy sami, tylko raz, akurat kiedy robiłam zdjęcia, przez chwilę kąpali się jeszcze inni ludzie. Z jednym pieskiem nawet zawarliśmy bliższą znajomość - dzieci były bardzo zadowolone z kolejnego psa do głaskania.\nDzieci znalazły nawet odrobinę piasku w zagłębieniu płaskiej skały. Nanosiły w butach wody by z mokrego piasku budować zamki.\nTak przyjemnie spędzało nam się czas nad potokiem Steamboat Creek, że podjeżdżaliśmy tam samochodem każdego dnia - trochę za daleko było z pola namiotowego, żeby drałować tam na nogach, okrężną drogą, najpierw wzdłuż rzeki, potem wzdłuż szosy. Nawet przed wyruszeniem w drogę powrotną do domu, już po spakowaniu wszystkiego i po opuszczeniu pola namiotowego jeszcze się tam zatrzymaliśmy na ostatnią kąpiel.\nAutor: Motylek o 07:53 2 komentarze:\nPorwałam się z motyką na słońce. Sama, z własnej, i absolutnie nie przymuszonej woli, postanowiłam odnowić taras. Doszłam do wniosku, że jeśli tego nie zrobię w tym roku, nie przetrzyma kolejnej zimy a zastąpienie go nowym to zbyt duży wydatek, i teraz, i w przyszłym roku.\nZdecydowanie źle oszacowałam czas, jaki będzie mi konieczny na to przedsięwzięcie. Myślałam, że zmieszczę się w 3-4 dniach, a jak się okazało, na restaurację tarasu o powierzchni 34 metrów kwadratowych potrzebowałam tych dni aż 9.\nNajpierw trzeba było zedrzeć starą farbę. Kiedy się za to zabrałam, w pełni dotarło do mnie w jak tragicznym stanie są deski tarasu.\ntaras przed renowacją\nZdzierałam starą farbę dwa dni, ręce bolały, ramiona bolały, spod złuszczonej farby co i raz wyskakiwały spróchniałe fragmenty. Wydłubywałam to próchno, potem wydmuchałam wszystkie resztki - sąsiad pożyczył mi kompresor, więc to akurat poszło w miarę szybko.\nPotem dziury łatałam specjalnie do tego przeznaczonym preparatem, którego zabrakło mi dość szybko - 3 razy jechałam do sklepu by go dokupić. Potem to łatanie musiało porządnie wyschnąć, jeszcze tylko wygładzenie, i w końcu można się było zabrać za samo malowanie.\ntaras po renowacji\nKupując farbę, nabyłam też zalecany do niej rodzaj wałka ale jak zaczęłam malować to okazało się, że zamiast rozprowadzać farbę, zostawia tylko placki farby - jeszcze się nie spotkałam z czymś takim. Zazwyczaj wałek ślicznie rozprowadza farbę, bez mazów i nierówności, a tu taka przykra niespodzianka!\nW końcu malowałam pędzlem i małym wałkiem z zupełnie innym rodzajem gąbki. Położenie jednej warstwy zajęło mi około ośmiu godzin i musiałam to podzielić na dwa dni bo przecież nie byłam zwolniona z innych obowiązków domowo-służbowych. Od tego ciągłego przykucania dostałam takich potwornych zakwasów jakich jeszcze nie miałam po najbardziej wymagającym treningu. Potem malowałam już jedynie w pozycji siedzącej - producent farby zaleca położenie dwóch warstw, do zaleceń tych zastosowałam się skrupulatnie.\nKolejny dzień zwłoki wymusił pilny projekt w pracy, który musiałam skończyć w określonym terminie, a że podczas wakacji dzieci pracuję głównie z domu, wszystko co niezbędne musiało poczekać.\nNareszcie dokonało się ostatnie pociągnięcie pędzlem, pojemnik z farbą został zamknięty, pędzel spoczął w słoiku z wodą. Przynajmniej jeśli chodzi o ilość potrzebnej farby to obliczeń dokonałam poprawnych i farby jeszcze trochę zostało - ale mam już dla niej przeznaczenie, tylko muszę nieco dojść do siebie po renowacji tarasu.\nZ ogólnego efektu jestem bardzo zadowolona. Wizualnie taras prezentuje się pierwsza klasa mam tylko nadzieję, że jakość mojego wykonania też okaże się tak fantastyczna. Czas pokaże.\nAutor: Motylek o 05:18 6 komentarzy:\nZadziwiające, jak bezproblemowo dzieci przestawiają się podczas wyjazdu pod namiot z trybu totalnego uzależnienia od elektroniki, na tryb całkowitej wobec tejże elektroniki obojętności. Przez cztery dni ani razu nie wspomniały o komputerach, tabletach czy choćby zwykłej telewizji. Całkowicie pochłonęła je najzwyklejsza pod słońcem zabawa z psami, różne gry, zbieranie piórek, i oczywiście zabawa w rzece i potoku - w pobliżu mieliśmy i jedno i drugie.\nSteamboat Ball Field\nzabawa z Miszą\nZaprzyjaźnionych piesków było w sumie pięć. Od najlepiej nam znanego, najukochańszego i największego Miszy po skoczne i hałaśliwe maleństwa, które z ogromną wdzięcznością przyjmowały smakowite kąski z rąk Emilii. A do tego, właściciele nie mieli nic przeciwko dokarmianiu ich pupila!\nEmilia była w siódmym niebie. Piesek też . . .\nW grupie znajomych, z którymi byliśmy, znalazło się dość liczne grono graczy w Rummikub, grę uwielbianą przez Krzysia. Nagrał się Synuś za wszystkie czasy a do tego udało mu się kilka razy wygrać ze starymi wygami, co sprawiło, że niemal pękł z dumy. Nawet spać nie chciał iść bo wolał rozegrać jeszcze jedną partię - z nosem niemal na stoliku do gry.\nNocne rezgrywki Rummikub\nPo całym dniu biegania i zabawy dzieci były wykończone. W obiektyw złapałam Emilię, która przysiadła za namiotem, by nieco nabrać sił.\nWyjazd ten zorganizowała córka mojej koleżanki by uczcić 66 urodziny oraz przejście na emeryturę swojej mamy. Skontaktowała się ze znajomymi mamy z rożnych kręgów, zarezerwowała miejsce grupowe, tak duże, że dla wszystkich starczyło miejsca poszerzonego o strefę prywatności.\nNie wszyscy mogli przyjechać na całe cztery dni, ludzie przyjeżdżali i wyjeżdżali, niektórzy pobyli raptem kilka godzin, ale wszystkich łączyło jedno - ogromna sympatia dla Solenizantki. I taka sympatyczna atmosfera trwała przez całe cztery dni.\nAutor: Motylek o 08:48 3 komentarze:\nEtykiety: Inne, Miejsca, Okruchy\nSteamboat Falls to kolejny wodospad, który obejrzeliśmy podczas wyjazdu na przełomie czerwca i lipca. Nazwa pochodzi od nazwy potoku.\nNie jest to może zbyt imponujący wysokością spadku wody wodospad (7.6 m), ale za to kryje w sobie ciekawostkę. Od maja do lipca. rano i wieczorem, można tu sobie obserwować pstrągi tęczowe migrujące w górę rzeki. Wybudowano dla nich specjalny wodny korytarz - to ten czarny otwór po prawej stronie, ale sporo z nich i tak wybiera zakodowaną w genach trasę, pokonując kaskady wodospadu w pradawny widowiskowy sposób.\nW drodze powrotnej napotkaliśmy przy szosie kolejną miłą niespodziankę:\nZatrzymawszy się na poboczu niezbyt ruchliwej drogi, chwilę obserwowaliśmy sarenkę spokojnie pasącą się nieopodal. Dzieci cieszyły się, że nie wbiega na drogę i nic jej nie grozi - dzień wcześniej mijaliśmy jej krewną, która nie wyszła zwycięsko ze spotkania z ruchem kołowym na drodze.\nAutor: Motylek o 08:09 2 komentarze:\nPewnego majowego dnia zauważyłam, że pilnie potrzebujemy nowych podkładek pod kubeczki. Zamiast udać się do centrum handlowego na zakupy, poszperałam w internecie, gdzie w oko wpadły mi podkładki Roller Coasters.\nOpis opracowany przez autorkę, Kirsten Ballering, dodatkowo wzbogacony fotografiami, jest szalenie prosty a co za tym idzie, łatwy do zapamiętania.\nJuż od drugiej podkładki nie potrzebowałam zerkać do opisu.\nNa podkładki postanowiłam zużyć reszteczki włóczek, tak maleńkie, że na żaden nieco większy projekt i tak by było za mało. A na podkładki - akurat.\nPrzy założeniu, że każda z podkładek będzie inna.\nMachałam szydełkiem i machałam, aż zabrakło mi stosownych resztek.\nPowstało 16 podkładek, na które w sumie zużyłam 140 gram włóczki.\nNajwięcej frajdy sprawiło mi dobieranie kolorów kółek, którymi ozdobione są podkładki - oj można sobie poszaleć artystycznie, wszak możliwych kombinacji jest niewyobrażalna ilość.\nKażdy z domowników ma swoje ulubione podkładki, nawet Kicia zainteresowała się nimi!\nSzalenie intrygowało ją to "coś" i koniecznie musiała sprawdzić jak się zachowa zaczepione pazurkami.\nAutor: Motylek o 06:53 5 komentarzy:\nNasz pierwszy w tym roku wyjazdu pod namiot zaprowadził nas nad rzekę North Umpqua River, 170 kilometrowy dopływ rzeki Upmqua.\nWprawdzie pole namiotowe (Steamboat Ball Field) oddalone było od samej rzeki o jakieś 10 minut spacerkiem, ale o dziwo, dzieciom wcale to nie przeszkadzało. Droga do rzeki, biegnąca lasem na dość stromym urwisku, okazała się nader ciekawym miejscem do zabawy - wystarczyło uruchomić wyobraźnię, z czym ani Krzyś ani Emilia nie mieli najmniejszego problemu.\nJedynym minusem było to, że nie bardzo chciałam puszczać dzieci same na tę wyprawę - kursowaliśmy więc we troje nad rzekę dość regularnie.\nNie dowierzałam moim pomysłowym pociechom - zbyt często zdarza im się wpaść na jakiś "genialny" pomysł. Wolałam uniknąć poszukiwań po lasach a i woda w rzece miejscami głęboka i rwąca, przedstawiała realne niebezpieczeństwo.\nDość trudno znaleźć dogodne dojście do wody, i kiedy już takowe odkryliśmy, wracaliśmy w upatrzone miejsce.\nDzieci bawiły się, ja delektowałam się pięknem natury.\nWoda w rzece była przeraźliwie zimna, więc jedynie moczyliśmy w niej stopy co i tak przynosiło ulgę w palących od samego rana promieniach słońca.\nAutor: Motylek o 08:01 Brak komentarzy:\nW drodze na kemping zatrzymaliśmy się na krótki spacer (nieco ponad kilometr) do wodospadu na potoku Susan Creek.\nSusan Creek Falls, Douglas County, Oregon\nNiezbyt wymagający szlak, dostępny nawet dla wózków, prowadzi wprost z parkingu do samego wodospadu przez las a w pierwszej części dodatkową ciekawostkę stanowią tabliczki z nazwami gatunków drzew rosnących przy ścieżce.\nWodospad ma 15 metrów wysokości i można go uwieczniać na zdjęciach z obu stron strumienia, przechodząc przezeń w bród, bądź też dostając się na drugą stronę mostkiem przerzuconym nad wodą.\nSusan Creek, Douglas County, Oregon\nDo wodospadu nie było problemu z maszerowaniem, ale drogę powrotną przebyliśmy częściowo na sygnale - podczas zabawy Emilia wpadła jedną nogą do strumienia i źle jej się szło. Buty na zmianę były, ale w samochodzie, do którego trzeba było najpierw dotrzeć. Mama kategorycznie odmówiła niesienia Wrzaskuna. W końcu brat się zlitował i trochę poniósł, a potem udało się odwrócić uwagę dziecka, które nagle całkiem zapomniało o niewygodnym mokrym buciku i bez problemu pokonało resztę trasy powrotnej.\nAutor: Motylek o 07:26 2 komentarze:\nMiniony weekend spędziliśmy na pierwszym w tym roku wyjeździe pod namiot.\nPo godzinie jazdy autostradą, zjechaliśmy na boczną drogę o niewielkim natężeniu ruchu, prowadzącą wzdłuż rzeki North Umpqua River.\nDroga wiła się, oplatając niektóre pagórki, wspinając się na inne, zjeżdżając w dolinki pomiędzy pozostałymi. Wprawdzie trzeba było bardzo uważać podczas jazdy, ale oczy i tak nacieszyły się pięknem mijanych okolic.\nZatrzymaliśmy się w dogodnym miejscu by zatrzymać na dłużej piękno letniego dnia.\nW drodze powrotnej wybrałam tę samą trasę choć kusiła ta szybsza - oj chciało już się wrócić do prysznica!\nTym razem zatrzymaliśmy się na wysokości parku Whistler Bend Park, znajdującego się po drugiej stronie rzeki.\nNorth Umpqua River - Whistler Bend Park\nKiedy dzieci dostrzegły kąpiących się w rzece, natychmiast chciały do nich dołączyć. Niestety, po tej stronie, wzdłuż której prowadzi droga, brzeg jest zbyt wysoki i stromy by można było bezpiecznie dotrzeć do wody.\nKto wie, może kiedyś wybierzemy się pod namiot i w to miejsce?\nAutor: Motylek o 07:26 3 komentarze: