Dożynki Powiatowe Wąwolnica 2015 za nami | Powiat Puławski\nTutaj jesteś › Aktualności › Dożynki Powiatowe Wąwolnica 2015 za nami\nPierwszego dnia, na boisku sportowym przy Remizie OSP w Wąwolnicy, miały miejsce zawody sportowo-pożarnicze ochotniczych straży pożarnych. Natomiast w niedzielę odbyły się uroczystości dożynkowe, które rozpoczęła msza św. w wąwolnickiej Bazylice. Następnie odbył się uroczysty korowód dożynkowy i dalsze części programu Dożynek.\nDożynkową mszę celebrowali: ks. biskup Ryszard Karpiński i ks. proboszcz Jerzy Ważny.\nO oprawę muzyczną zadbali: Chór Jubilate Deo oraz Gminna Orkiestra Dęta z Kurowa pod dyrekcją Stanisława Korniaka.\nNa scenie odbywały się występy artystów ludowych i konkursy. Na stoiskach regionalnych wystawców z terenu powiatu można było degustować potrawy, podziwiać sztukę ludową i obserwować dożynkowe pokazy. Dużym powodzeniem wśród oglądających cieszyła się wystawa wieńców: tradycyjnych i nowoczesnych. Nie zabrakło również stoisk przygotowanych przez instytucje związane z rolnictwem: Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Agencji Rynku Rolnego, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Lubelskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego, Lubelskiej Izby Rolniczej.\nNa dożynkach zaprezentowały się również placówki Powiatu Puławskiego: Centrum Kształcenia Zawodowego, Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie, Młodzieżowy Dom Kultury. W trakcie dożynek odbył się szereg konkursów: konkurs potraw regionalnych, konkurs na najładniejsze stoisko, konkurs sołtysów oraz skierowany do dzieci konkurs plastyczny dot. pracy rolnika. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi Marek Sawicki przyznał dziewięciu rolnikom z terenu naszego powiatu Tytuł Honorowy „Zasłużony dla Rolnictwa”.\nNatomiast nagrody Starosty otrzymali wyróżnieni z poszczególnych gmin powiatu rolnicy. Uhonorowani również zostali laureaci zawodów sportowo-pożarniczych ochotniczych straży pożarnych. Nagrody zostały ufundowane przez Starostę Puławskiego oraz partnerów Dożynek: Grupę Azoty Zakłady Azotowe Puławy SA, Miasto Puławy, Lasy Państwowe Nadleśnictwo Puławy. Wręczenia poszczególnych nagród dokonywali: Wiceminister Pracy i Polityki Społecznej Elżbieta Seredyn, Starosta Puławski Witold Popiołek, Członkowie Zarządu Powiatu Leszek Gorgol i Jan Ziomka, Przewodnicząca Rady Powiatu Danuta Smaga, Wójt Gminy Wąwolnica Marcin Łaguna, oraz partner Dożynek - przedstawiciel Grupy Azoty Zakładów Azotowych Puławy SA Aleksandra Rucz.\nW trakcie odbywał się również konkurs wiedzy nt. bezpieczeństwa pracy w gospodarstwie rolnym, organizowany przez puławską placówkę KRUS-u i Starostwo Powiatowe. Jednym z bardziej cieszących się zainteresowaniem punktów programu dożynkowego był konkurs sołtysów. Reprezentanci poszczególnych gmin mieli za zadanie m.in. zbudowanie cepa. Uczestnicy dożynek bardzo dobrze bawili się również podczas koncertu zespołu PAWKIN. Uroczystości zostały zwieńczone zabawą taneczną przy muzyce puszczanej przez dj PEPE.\nW Dożynkach Powiatu Puławskiego 2015 wzięło udział wielu przedstawicieli administracji państwowej, samorządowej, przedstawicieli firm i instytucji oraz organizacji społecznych: Poseł do Parlamentu Europejskiego Krzysztof Hetman, Poseł na Sejm RP Gabriela Masłowska, Wiceminister Pracy i Polityki Społecznej Elżbieta Seredyn, Wojewodę Lubelskiego Wojciecha Wilka reprezentował Dyrektor Tomasz Woś, Sławomira Sosnowskiego – Marszałka Województwa Lubelskiego reprezentowała Anna Augustyniak – Sekretarz Województwa, Dyrektor Lubelskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Andrzej Bieńko, przedstawiciele Lubelskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Końskowoli, Agencji Rynku Rolnego, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Lubelskiej Izby Rolniczej, Nadleśnictwa Puławy, Dariusz Suszyński – Prezes Związku Młodzieży Wiejskiej, Prezydent, Burmistrzowie i Wójtowie z terenu Powiatu Puławskiego, Radni Województwa Lubelskiego, Radni Powiatu Puławskiego na czele z Przewodniczącą Rady Powiatu P. Danutą Smagą, Radni Rad Miast i Gmin z terenu Powiatu na czele z Przewodniczącą Rady Gminy Wąwolnica Panią Ewą Wierzbicką, Prezesi i Dyrektorzy instytucji i firm z terenu Powiatu Puławskiego z Panem Wojciechem Kozakiem – Wiceprezesem Grupy Azoty Zakłady Azotowe Puławy SA na czele, Komendanci Policji, Straży Pożarnej, dyrektorzy i kierownicy jednostek organizacyjnych powiatowych i gminnych, przedstawiciele organizacji kombatanckich i emeryckich, sołtysi z terenu powiatu puławskiego, delegacje zespołów kół gospodyń wiejskich, delegacje wieńcowe, przedstawiciele ochotniczych straży pożarnych, rolnicy – bohaterzy święta plonów.\nPonadto na ręce Starosty Puławskiego Witolda Popiołka zostały skierowane okolicznościowe listy od: Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Marka Sawickiego,Ministra Pracy i Polityki Społecznej Władysława Kosiniaka Kamysza, Sekretarza Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Tadeusza Sławeckiego, Posła na Sejm RP Jana Łopaty, Posła na Sejm RP Franciszka Stefaniuka, Posła na Sejm RP Genowefy Tokarskiej,Dyrektora Agencji Rynku Rolnego Adama Rychliczka, Członka Zarządu Województwa Lubelskiego Arkadiusza Bratkowskiego, Lubelskiego Kuratora Oświaty Krzysztofa Babisza, Starosty Kraśnickiego Andrzeja Maja.\nStarostami dożynek byli: Ewa Kołodyńska z Zarzeki i Mirosław Gąska z Wąwolnicy. Głównym organizatorem Dożynek Powiatowych Wąwolnica 2015 był Powiat Puławski , a do współorganizacji przyłączyła się Gmina Wąwolnica. Dodatkowo partnerami wspierającymi dożynki były wspomniane wcześniej podmioty: Grupa Azoty Zakłady Azotowe Puławy SA, Miasto Puławy, Lasy Państwowe Nadleśnictwo Puławy, Nałęczowianka, Zakład Budowy Wodociągów i Kanalizacji Marek Zadura, Piotr Rzetelski.\nOrganizatorzy Dożynek składają serdeczne podziękowania wszystkim osobom, instytucjom i organizacjom zaangażowanym w przygotowanie święta plonów.\nLaureaci konkursów dożynkowych:\n1 miejsce: Zespół Śpiewaczy „Kotlinianki” z Żyrzyna\n2 miejsce: Zespół Śpiewaczy „Kaolinki” z Baranowa\n3 miejsce: Stowarzyszenie „Róża” z Końskowoli\n1 miejsce: Wojszyn Gmina Janowiec\n2 miejsce: Koło Gospodyń Wiejskich Śniadówka\n3 miejsce: Regionalne Stowarzyszenie Odnowy i Rozwoju „Wokół Bystrej” - Celejów\n1 miejsce: Gmina Markuszów – Gminny Dom Kultury, Stowarzyszenie Kobiet Aktywnych Gminy Markuszów\n2 miejsce: Gmina Janowiec\n3 miejsce: Gmina Wąwolnica – Koło Gospodyń Wiejskich – Karmanowice\n1 miejsce: Gmina Wąwolnica - Teresa Ścibior, Jerzy Gąsiorowski\n2 miejsce: Gmina Nałęczów - Elżbieta Depta, Jerzy Pyśniak\n3 miejsce: Gmina Janowiec - Małgorzata Madejska, Paweł Dybisz\nUlubieniec publiczności: Gmina Baranów - Halina Kołdyńska, Krzysztof Wawerek\n1 miejsce: Staropolska grochówka z pyzami ziemniaczanymi naszego regionu – KGW Zagóźdź Gmina Baranów\n2 miejsce: „Zalewajka” Koter Anna, Rudy, Stowarzyszenie Róża Gmina Końskowola\n3 miejsce: Zupa Gajowego Nowaczyk Teresa Kaleń - Gmina Markuszów\nKategoria Potrawy Jarskie i Półmięsne\n1 miejsce: „Rogaliki wiejskie” KGW Bronisławka, Gmina Kurów\n2 miejsce: „Paszteciki Reni” Zespół Śpiewaczy „Kaolinki” Baranów\n3 miejsce: „Kapusta z jagłami” Owczarz Anna – Rudy Stowarzyszenie „Róża” Gmina Końskowola\nKategoria Potrawy mięsne\n1 miejsce: Szaszłyk Janowiecki Powiślanki KGW Janowice Gmina Janowiec\n2 miejsce: „Karkówka” KGW Żerdź Gmina Baranów\n3 miejsce: „Kotlińska Karkówka Babci Stefci na sposób leśny” Stowarzyszenie Edukacja – Rozwój – Aktywność” Era Kotliny, Gmina Żyrzyn\nKategoria Potrawy Warzywne i Owocowe\n1 miejsce: Wąwolnicki Naleśnik – wąwolnickie warzywo w dżemie: Klub Aktywni – Kreatywni działający przy GDK w Wąwolnicy\n2 miejsce: Jesienne Słońce skąpane w zalewie: Małgorzata Urban, Cholewianka, Gmina Kazimierz Dolny\n3 miejsce: „Dżem pychotka z winogron”, Aleksandra Dymecka, "Stowarzyszenie Kobiety Razem” – Klementowice Gmina Kurów.\nKategoria Potrawy Cukiernicze i Piekarnicze\n1 miejsce: Parowańce Sadurskie, Barbara Gaba KGW Sadurki Gmina Nałęczów\n2 miejsce: Ciasto Dożynkowe z bakaliami Gosława Kowalczyk „Kobiety z Pasją” Borowa Gmina Puławy\n3 miejsce: Rogaliki z Jabłkiem „Zespół Czołnowianki” Czołna, Gmina Baranów\nKategoria Wina, Nalewki, Likiery\n1 miejsce: Dereniówka Krystyna Koter, Rudy Gmina Końskowola\n2 miejsce: Nalewka „Czar Teściowej” Zespół Śpiewaczy „Śniadowianki”, Śniadówka Gmina Baranów\n3 miejsce: Pejsachówka, Regionalne Stowarzyszenie Odnowy Rozwoju „Wokół Bystrej”, Celejów, Gmina Wąwolnica\nKonkurs plastyczny dla dzieci „Praca Rolnika w Oczach Dziecka”\n1 miejsce: Kacper Próchniak 5 lat\n2 miejsce: Julia Maliszewska 8 lat\n3 miejsce: Lidia Kuźma 6 lat\nWyróżnienie: Nela Łaszcz 4 lata\nKategoria wiekowa 10 -12 lat\n1 miejsce: Mateusz Stróżek 11 lat\n2 miejsce: Lena Mizak 11 lat\n3 miejsce: Piotr Musiatowicz 10 lat\nWyróżnienie: Zuzanna Chabros 11 lat\nRolnicy uhonorowani tytułem „Zasłużony dla Rolnictwa” nadanym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi:\nPan Jerzy Borkowski z Nałęczowa, prowadzi od ponad 30 lat wielopokoleniowe, prawie 130 ha, gospodarstwo rolne specjalizujące się w produkcji roślinnej – głównie zbóż i buraka cukrowego. Dzięki unijnym programom pomocowym skutecznie i efektywnie zmodernizował gospodarstwo wyposażając je w nowoczesny park maszynowy. W ramach ścisłej współpracy z Lubelskim Ośrodkiem Doradztwa Rolniczego w Końskowoli wprowadza nowości z zakresu środków ochrony roślin, dbając przy tym o ochronę środowiska naturalnego. Efektem są doskonałe plony zbóż, rzepaku i buraka cukrowego. Chętnie dzieli się swoim doświadczeniem, wiedzą i pomysłami z rolnikami z sąsiedztwa. Udostępnia swój „warsztat pracy” na szkolenia organizowane przez różne podmioty związane z rolnictwem.\nPani Halina Ircha z Niwy gm. Baranów, od kilkunastu lat, wspólnie z mężem Marianem prowadzi ponad 14 hektarowe gospodarstwa rolne. Ich gospodarstwo jest nowoczesne i sukcesywnie modernizowane. Osiąga bardzo dobre wyniki w pracy rolnej. Jest liderem wśród lokalnej społeczności, wzorem dla okolicznych rolników. Pani Halina Ircha piastuje mandat radnej Rady Gminy Baranów, w której aktywnie pracuje na rzecz rozwoju swojej miejscowości, jak i całej gminy.\nPani Ewa Karczewska Matraszek prowadzi na terenie Gminy Kurów gospodarstwo rolne, zajmujące się zarówno tradycyjną uprawą roślinną, jak również uprawą materiału szkółkarskiego. Gospodarstwo o powierzchni ponad 20 ha jest kontynuacją rodzinnych tradycji produkcji drzew i krzewów użytkowych oraz ozdobnych. Działalność gospodarstwa jest oparta na mocnych fundamentach długoletniej tradycji. Wyprodukowany w gospodarstwie materiał szkółkarski jest podstawą do tworzenia innych gospodarstw uprawiających maliny, porzeczki jabłonie i wiśnie. Natomiast wyprodukowane krzewy ozdobne służą do tworzenia pięknych ogrodów. Należy również dodać, że kwiaty i krzewy z jej gospodarstwa od wielu lat stanowią dekorację wielu uroczystości, takich jak np. Dożynki Gminne.\nPan Zbigniew Kucharski z Nowego Pożoga gm. Końskowola, od 15 lat prowadzi gospodarstwo rolne o pow. ok 29 ha. Gospodarstwo zajmuje się produkcją roślinną i szkółkarską. Struktura upraw gospodarstwa to 8 ha szkółek, 12 ha pszenicy, 9 ha rzepaku. W szkółce produkuję się rocznie 150 tys. drzewek owocowych różnych gatunków: jabłonie, grusze, wiśnie, czereśnie, śliwy. W produkcji stosowany jest płodozmian uwzględniający wsiewki, międzyplony i poplony w postaci roślin wysokobiałkowych. Gospodarstwo jest bardzo dobrze wyposażone w nowoczesny sprzęt rolniczy i stanowi doskonały przykład funkcjonowania specjalistycznej produkcji rolnej.\nPan Andrzej Lach z Puław, prowadzi wspólnie z żoną gospodarstwo ogrodniczo-szkółkarskie. Jako producent kwiatów sezonowych dostarcza wysokiej jakości materiał do nasadzeń na rabaty miejskie oraz konstrukcje kwietne. Jest również dostawcą roślin ozdobnych do gospodarstw i terenów wiejskich. Rośliny odznaczają się trwałością, a także właściwym wzrostem i kondycją. Ponadto Pan Andrzej wraz z żoną pomagają służbom Miasta Puławy w kontrolowaniu stanu roślin w okresie wegetacji. Dzięki współpracy z gospodarstwem doprowadzono do odtworzenia w Puławach rabat kwiatowych o zmiennym dwukrotnie w ciągu roku wzorze.\nPan Andrzej Paluszewski z Janowca, od około 20 lat prowadzi wraz z małżonką Emilią, własne i dzierżawione ponad 20 hektarowe gospodarstwo rolne. Jest młodym rolnikiem, posiada wykształcenie rolnicze. Cały okres pracy zawodowej poświęcił rolnictwu, w trakcie którego znacznie zmodernizował swoje gospodarstwo. Gospodarstwo specjalizuje się w hodowli bydła rzeźnego – posiada około 40 sztuk. Uprawia różne gatunki zbóż oraz rośliny wysokobiałkowe. Rolnik stosuje w swoim gospodarstwie najnowsze technologie rolnicze.\nPan Sławomir Samorek, prowadzi na terenie Gminy Kurów wysokotowarowe gospodarstwo rolne o kierunku – produkcja roślinna. Powierzchnia upraw wynosi około 40 ha – zboże, rośliny okopowe, warzywa oraz owoce miękkie. Rolnik ponosząc duże nakłady (efektywne nawożenie, nowoczesne środki ochronne roślin, wysokiej jakości materiał siewny) osiąga bardzo dobre wyniki ekonomiczne w prowadzonej działalności. Producent rolny wdraża innowacyjne rozwiązania technologiczne w swoim gospodarstwie, osiągając wysokie standardy higieny i bezpieczeństwa produkcji. Podejmuje również działania na rzecz ochrony środowiska. Ponadto umiejętnie pozyskuje i wykorzystuje środki z funduszy Unii Europejskiej rozszerzając park maszynowy niezbędny w należytym prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo charakteryzuję się nienaganną estetyką zagrody. 8.Marcin Kopeć Pan Marcin Kopeć, z Bałtowa gm. Żyrzyn przejął gospodarstwo po rodzicach w 2008 roku. Obecnie gospodaruje na 24 ha. W produkcji rolniczej przeważają zboża, kukurydza i użytki zielone. Gospodarstwo specjalizuje się w hodowli bydła mlecznego. W gospodarstwie znajduje się 15 sztuk bydła mlecznego. Nabyte doświadczenie i wiedzę Pan Marcin przekazuje rolnikom nie tylko na terenie gminy Żyrzyn, ale i całego powiatu.\nPan Tomasz Kolibski, prowadzi gospodarstwo rolne w miejscowości Zarzeka w gminie Wąwolnica. Na 21 hektarach uprawia zboża, kukurydzę na kiszonkę i mieszanki traw w uprawie polowej. Rolnik hoduje 18 sztuk bydła, w tym krowy mleczne w liczbie 12 sztuk oraz konie. Rolnik korzysta z dopłat bezpośrednich, a także uczestniczy w programie ochrony zasobów genetycznych zwierząt – odnowa koni rasy małopolskiej. Obecnie posiada 5 koni w czystej rasie małopolskiej. Konie te wraz z zaprzęgami często uświetniają imprezy plenerowe na terenie gminy. Pan Tomasz udziela się społecznie zarówno w sołectwie jak i w gminie. Jest członkiem Rady Sołeckiej wsi Zarzeka.\nNagrody Starosty Puławskiego dla wyróżniających się rolników:\n1. Anna i Zbigniew Mazurowie\nPaństwo Anna i Zbigniew Mazurowie, prowadzą w Górach, gm. Markuszów gospodarstwo specjalistyczne ukierunkowane na produkcję mleka. Gospodarstwo posiada nowoczesną, w pełni zmechanizowaną oborę z doskonałymi warunkami dla wysokomlecznych krów – efektem jest produkcja wysokiej jakości mleka. Państwo Mazurowie prowadzą gospodarstwo na około 30 ha zboża, soję, rośliny motylkowe, zielonki przeznaczone na paszę dla bydła mlecznego. Pan Zbigniew Mazur posiada duże doświadczenie i wiedzę w prowadzeniu gospodarstwa. Jest fachowcem i wzorem dla innych rolników.\n2. Krzysztof Ambryszewski\nPan Krzysztof Ambryszewski z Zarzecza gm. Puławy prowadzi gospodarstwo o powierzchni 13 ha, które funkcjonuje od 1998 roku. Zajmuje się uprawą malin, truskawek, wiśni i czereśni. Truskawki i maliny w tunelach zajmują powierzchnię 1 ha, zaś w gruncie około 4 ha. Wiśnie i czereśnie zajmują również znaczącą powierzchnię gospodarstwa. Pan Krzysztof od wielu lat współpracuje z licznymi placówkami handlowymi, do których sprzedaje swoje plony oraz zajmuje się ich eksportem. Posiada on wykształcenie wyższe ogrodnicze. Dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu jego gospodarstwo prężnie się rozwija i przynosi owocne efekty pracy.\n3. Krzysztof Wawerek\nPan Krzysztof Wawerek jest radnym Gminy Baranów, prowadzi tam gospodarstwo rolne w miejscowości Kozioł. Powierzchnia prowadzonego przez niego gospodarstwa wynosi 28 ha, które ukierunkowane jest na hodowlę bydła mięsnego. Ponadto zajmuje się produkcją roślinną, uprawia rzepak, owies, pszenicę, mieszanki zbóż oraz truskawki. Zajmuje się również agroturystyką, posiada wypożyczalnie kajaków i rowerów, co pozwala na aktywne spędzanie czasu oraz poznanie wielu zalet Gminy Baranów i jej malowniczej okolicy. Z całą pewnością można uznać, że praca społeczna Pana Krzysztofa Wawerka przyczynia się do rozwoju Gminy Baranów oraz polepszenia jakości życia mieszkańców.\n4. Sławomir Kozak\nPan Sławomir Kozak z Chrząchowa gm. Końskowola, od 21 lat prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 98 ha. Głównym kierunkiem produkcji tego gospodarstwa jest hodowla tuczników. Hodowca rocznie w cyklu zamkniętym posiada 90 loch i sprzedaje około 2 tys. szt. tuczników rasy danbred. Docelowo po wybudowaniu w roku bieżącym chlewni chce powiększyć hodowlę zwierząt. Produkcja ta jest zbilansowana z produkcją roślinną. Gospodarstwo jest zmechanizowane i bardzo dobrze wyposażone w nowoczesny sprzęt rolniczy.\n5. Marcin Barański\nPan Marcin Barański z Żerdzi gm. Żyrzyn, to młody rolnik prowadzący gospodarstwo rolne specjalizujące się w produkcji mleka. W 2010 roku przejął gospodarstwo po rodzicach, początkowo stado liczyło 16 szt. krów mlecznych, a obecnie powiększyło się do 23 szt. Swoją hodowlę opiera na 13 ha własnych użytków oraz na 12 ha użytków dzierżawionych. W produkcji rolnej przeważa kukurydza, zboża i użytki zielone. Pan Marcin z wykształcenia jest magistrem inżynierem rolnictwa - specjalność agronomia. Rolnik korzystał z dwóch programów unijnych wsparcia dla rolników – Młody Rolnik i Modernizacja Gospodarstw Rolnych. Dzięki temu posiada nowoczesny park maszynowy. Ponadto Pan Marcin pełni również funkcję radnego Rady Gminy Żyrzyn.\nPan Paweł Stateczny z Brześc Kol., gm. Janowiec, jest właścicielem rodzinnego gospodarstwa rolnego, które ukierunkowane jest na produkcję chmielu. Jest aktywnym działaczem społecznym, min.: Członkiem Rady Powiatowej Lubelskiej Izby Rolniczej. Ściśle współpracuje z jednostkami badawczymi i doradczymi. Jest Beneficjentem programów pomocowych. W ramach działania SPO 2004-2006 inwestycje w gospodarstwach rolnych zostały zakupione maszyny i urządzenia oraz została zmodernizowana plantacja chmielu. Jest także właścicielem stawu rekreacyjno–hodowlanego, który także został wybudowany przy pomocy dotacji. Prowadzi dodatkowo działalność nierolniczą, związaną z usługami rolniczymi. Wraz z żoną z sukcesem prowadzi gospodarstwo agroturystyczne, na funkcjonowanie którego pozyskał fundusze ze Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy „Euroszansa dla Lubelszczyzny”, który jest wdrażany przez Powiat Puławski.\n7. Barbara Lach z Puław\nPani Barbara Lach, wspólnie z mężem, jako producent kwiatów sezonowych, dostarcza wysokiej jakości materiał do nasadzeń na rabaty miejskie oraz konstrukcje kwietne. Rośliny zawsze odznaczają się trwałością, a także właściwym wzrostem i kondycją. Ponadto pani Barbara wraz z mężem pomaga kontrolować naszym służbom miejskim stan roślin w okresie wegetacji, co pozwala na szybką interwencję w przypadku niedoborów składników pokarmowych lub gradacji szkodników. Dzięki współpracy z gospodarstwem Pani Barbary doprowadzono do odtworzenia w mieście rabat kwiatowych o zmienianym 2 krotnie w ciągu roku wzorze, ciesząc mieszkańców i przejezdnych.\n8. Jolanta i Ludwik Binięda\nPaństwo Jolanta i Ludwik Binięda, prowadzą rodzinne gospodarstwo w Rąblowie gm. Wąwolnica. Na 20 ha uprawiają porzeczki oraz rośliny paszowe dla hodowanych w gospodarstwie krów mlecznych. Obecnie stado liczy to 12 szt. krów oraz 4 szt. młodzieży. Gospodarstwo korzysta z dopłat bezpośrednich. W latach 2009 – 2010 ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich wybudowano płytę obornikową i zakupiono maszyny, przyczepy, rozrzutnik, wóz asenizacyjny, zbiornik na mleko.\nOsoby odznaczone odznaką honorową „Zasłużony dla Województwa Lubelskiego”:\nNajlepsi dostawcy mleka, uhonorowani przez SM Ryki:\nFotografie: Daniel Mróz, Izabela Ochal, Magdalena Kobiałka\nMsza św. i uroczystości dożynkowe - foto I. Ochal.\nDożynki Powiatowe Wąwolnica foto D. Mróz\nZawody sportowo-pożarnicze OSP 2015 foto M. Kobiałka


REKOWSKI JUŻ W CHINACH. W NIEDZIELĘ WALKA Z TAKAMEM\nMarcin Rekowski (18-4, 15 KO) już w najbliższą niedzielę stanie przed kolejnym bardzo poważnym zawodowym testem, mierząc się w Makau z Carlosem Takamem (33-3-1, 25 KO). Póki co Polak na miejscu rozpoczął aklimatyzację.\nW październiku popularny "Rex" przegrał niejednogłośnie na punkty z Krzysztofem Zimnochem, a niedawno udanie powrócił na ring nokautując słabiutkiego Artsioma Hurbo. W Makau czeka go jednak zadanie z gatunku tych najtrudniejszych, gdyż Carlos Takam od dawna jest zaliczany do szerokiej czołówki królewskiej dywizji na świecie. Mimo to Polak nie zdaje się zaprzątać sobie tym głowy i w dobrym humorze oczekuje na pojedynek.\n- Po bliskim spóźnieniu na samolot, 30 godzinach podróży, 2 samolotach, promie, kilku długich i często złych kolejkach dotarliśmy na miejsce. Pogoda i humor dopisują, tylko chiński słabo mi idzie - napisał na jednym z portali społecznościowych Rekowski.\nNa gali w Makau oprócz starcia Rekowski-Takam kibice zobaczą także pojedynek o mistrzowski pas federacji IBF w wadze super muszej pomiędzy Jerwinem Ancajasem a Jose Alfredo Rodriguezem.\nData: 23-01-2017 23:29:20\nSam wyjazd do chin fajna sprawa i nie lada przygoda, mam nadzieje ze pokaze sie z dobrej strony👍\nszanse na pewno x59 wieksze niz cyc z wilderem😁\nData: 23-01-2017 23:31:10\nzapomnialem jeszcze dodac ze czynnikiem ujemnym jest napewno zdyt malo czasu na aklimatyzacje i sama podroz bardzo meczaca...\nData: 23-01-2017 23:44:52\nLubię Reksia ale dostanie wpierdol, niestety.\nData: 24-01-2017 00:06:12\nchłop przegrał z Zimnochem, Wawrzykiem i Aguilerą, więc o jakich szansach my w ogóle piszemy. Chyba tylko o tym mitycznym: "to waga ciężka, tu jeden cios może wszystko rozstrzygnąć."\nData: 24-01-2017 00:07:15\nSzkoda że Wachu nie dostał takiej szansy, bo w jego przypadku, po dobrych przygotowaniach, Wiking naprawdę mógłby pokusić się o niespodziankę\nData: 24-01-2017 00:07:27\nz tym Takamem, który niestety jest murowanym faworytem tez potrafi być różnie.\nMimo tylu walk nadal nie wierzy w swoją kondycje, a i walczy po kubańsku, leniwie\ni tyle co jego zdaniem styka aby wygrać rundę. Jednak ma twardy łeb i bardzo mocny cios.\nData: 24-01-2017 01:19:25\nPolska amatorszczyzna......Dlatego jest taka bida jaka jest w kraju, a wszystko zaczyna sie ubostwa umyslowego.....Chlopina 30 godzin podrozowal, what a fuck? Nie mozna bylo pojechac tydzien temu? Wypoczac, zaaklimatyzowac sie, nastawic mentalnie na spokojnie? Dac sobie samemu choc troszke wieksza szanse na sprawienie niespodzianki.....Hotele w Chinach sa tanie jak barszcz ale nie kur....lepiej wchodzic do ringu prosto z promu i huj wie czego jeszcze.......\nData: 24-01-2017 01:45:54\nrex po prostu doskonale wie po co tam jedzie. Chociaż fakt, że to dalej niepoważne, bo kilka ciekawych rund mogłoby zaowocować kolejnymi propozycjami\nData: 24-01-2017 01:54:53\nStawiam na Takama przez decyzje myślicie, że wejdzie ? Fajny kurs bo 5\nData: 24-01-2017 04:13:42\nRex powinien zawalczyc tak jak z Sosnowskim.Jak,atakowal Wawrzyka to widzielismy jak to sie skonczylo.Koncentracja w obronie i tak Jak Wilder zalatwil Szpilke skontrowac,bomba:)\nData: 24-01-2017 04:17:33\nRex,przed czasem wygra ta walke. Tylko ,zeby sie nie podpalal, pojedyncze mocne kontryjak trafi to wtedy skonczyc))\nData: 24-01-2017 04:50:52\nSzkoda Reksia, mam nadzieje że chociaż finanse będą się zgadzać.\nData: 24-01-2017 08:42:28\nPolska amatorszczyzna......Dlatego jest taka bida jaka jest w kraju, a wszystko zaczyna sie ubostwa umyslowego.....Chlopina 30 godzin podrozowal, what a fuck? Nie mozna bylo pojechac tydzien temu?\nJakieś 10 dni temu to walka została dopięta, tak pamiętam.\nData: 24-01-2017 10:19:51\nW takich okolicznościach, jedzie po wyrok, kat(Takam) zetnie mu głowę.\nData: 24-01-2017 10:45:17\nWyjazd po kasę, nic więcej. Ciekawe czy to się w ogóle opłaca.\nData: 24-01-2017 10:47:58\na ten gdzie sie tam zapuscil chyba juz nie wroci\nData: 24-01-2017 11:07:42\nNo to milutką miał Reksiu podróż na drugą stronę świata. Kurcze, ja tam mam ciągle nadzieję na niespodziankę w wydaniu Rexa. A nóż się Takam skusi na jakieś chińskie żarcie i mu zaszkodzi, albo Reksiu zaskoczy go jakąś bombą, a bije mocno więc szanse są. Mam dużą chęć obejrzeć tą walkę, ale czy będzie gdzieś transmisja? Wie ktoś coś?\nData: 24-01-2017 11:10:10\nhisteryzujecie...a wiecie kiedy takam poleciał?\nData: 24-01-2017 11:18:07\nZ Rexem to fajnie sprawa ,Szpilka ,Adamek ,Zimnoch,Cycu,Izu..każdy ma swoich hejterow albo zwyczajnie ludzi którzy ich nie lhbia ,a Rekowskiego chyba wszyscy lubią ,niezależnie jak mu walki wychodzą i jak karierę prowadzi. No jedzie facet po wpierdol ,ale trzymajmy kciuki.\nData: 24-01-2017 11:51:09\nFajny gość z tego Rekowskiego taki swój chłop pewnie przegra mam nadzieję że nie dostanie ko w pierwszej lub drugie rundzie i coś pewnie zarobi.\ntrzymam kcuki żeby latwo się nie poddał\nData: 24-01-2017 12:21:53\nSzanuję Rekowskiego, ale on nie ma potencjału na Takama, a zdrowia ubywa z każdym nokautem...\nLepiej brać gorzej płatne walki w Polsce z bezpieczniejszymi przeciwnikami niż porywać się motyką na księżyc.\nData: 24-01-2017 12:45:37\nStawiam na Rekowskiego, niech sprawi niespodziankę.\nData: 24-01-2017 12:48:10\nPełna zgoda. Ostatnio przejrzałem sobie jego facebooka i to bardzo sympatyczny człowiek.\nData: 24-01-2017 14:22:11\ngadanie, ile mu zostało tych walk? Ile zarobi za kilka walk w pl? Pewnie za te Chiny dostanie więcej niż za wszystkie walki ktore zostaly mu do konca kariery, a w razie wygranej kolejna wypplata i bycie w 15 zdaje sie\nData: 24-01-2017 14:34:27\nData: 24-01-2017 18:46:36\nMarcin lej od początku z całej siły sierpem, to jedyna droga. Jak bedziesz próbował punktować to Takam cie złapie i załatwi.\nData: 25-01-2017 01:31:11\nTakam po porazce z Powietkinem i Parkerem idzie w kierunku IBF wktorym zajmuje 5 poz.po odrzuceniu 10 walk(z bumami)tak zawsze patrze na rankingi zostaje mu 23-3-1.Czyli patrzac na nazwiska ze wszystkimi z najwyzszej polka przegral i jeden remis ze sredniakiem.Ze sredniakami wygral 23 walki w tym 15 przed czasem wychodzi ze co druga walke.Rekowskiego,trzeba zaliczyc do tych lepszych sredniakow,wiec mozna liczyc na caly dystans,jak bedzie madrze walczyl.Niespodzianka moze sie zdarzyc,Takam nie jest taki wysoki jak Wawrzyk bardziej jak Aguilera z ktorym Polak przegral przez glupote swoja i sedziego.ktos przegra przed czasem lub po wyrownanej walce na pkt.


Samochody osobowe kombi - auta z dużym bagażnikiem | SEAT\nCzym są samochody kombi?\nSamochody kombi są przeznaczone dla tych użytkowników, którzy potrzebują auta osobowego z dodatkową, oddzieloną od reszty kabiny, dużą powierzchnią bagażową. To przede wszystkim rodziny, które potrzebują na co dzień większej przestrzeni bagażowej, na przykład do przewozu zakupów, wózka dziecięcego czy też rzeczy zabieranych na urlop. Samochody kombi są chętnie kupowane przez hobbystów i sportowców, którzy także potrzebują dodatkowej przestrzeni bagażowej. Kombi pozwala na wygodny transport deski do surfingu, nart, rowerów i sprzętu wędkarskiego. Samochodów kombi potrzebują także przedsiębiorcy. Dzięki nim mogą przewozić akcesoria, narzędzia czy towar dla firmy.\nSamochody kombi powstają najczęściej jako jedna z wersji nadwoziowych poszczególnych modeli samochodów. Kombi mają to samo wyposażenie (czasami nawet bogatsze, aby sprostać wymaganiom rodziny) i oferują ten sam komfort, co ich mniejsze odpowiedniki.\nSamochody kombi produkowane są od kilkudziesięciu lat. Ich wyróżnikiem jest wydłużona tylna część nadwozia, mieszcząca duży bagażnik. Prowadzi do niego wygodna, otwierana do góry klapa. Dach kombi nie opada ku tyłowi, zatem tylna część nadwozia jest również wysoka. Producenci stosują różne rozwiązania, które mają na celu zwiększenie powierzchni bagażowej. To na przykład możliwość składania tylnej kanapy czy też płaska podłoga ułatwiająca załadunek. Dodatkowym atutem aut typu kombi jest możliwość montażu (albo korzystania z firmowych, już zamocowanych przez producenta auta) relingów dachowych. Mocuje się do nich bagażniki dachowe, które pozwalają na przewóz nart, ciężkich przedmiotów (np. drzwi), a także dodatkowego bagażnika dachowego. Nadwozie typu kombi najczęściej powstaje jako jedna z opcji projektowanego modelu. Obecnie każde kombi jest 5-drzwiowe, choć w historii motoryzacji zdarzały się kombi 3-drzwiowe.\nSamochody z nadwoziem kombi można znaleźć wśród takich klas jak:\n* B – kombi klasy B są raczej niewielkie i przeznaczone przede wszystkim do eksploatacji miejskiej. Są chętnie wybierane przez firmy jako samochody do pracy, na przykład dla przedstawicieli handlowych.\n* C – wielozadaniowe, kompaktowe kombi. Dobre dla rodziny, hobbysty i przedsiębiorcy. Oferuje bardzo dobry komfort, bogate wyposażenie, a jego atutem są także nieduże koszty utrzymania i zakupu.\n* D – kombi klasy średniej wyższej. Ma wszystkie zalety klasy C, ale producent stawia na większy komfort (lepsze zawieszenie) i nieco więcej przestrzeni w środku. Auto jest droższe w zakupie i serwisowaniu niż model klasy D.\n* E – kombi klasy premium (luksusowe). Przeznaczone dla bardzo wymagającej rodziny, która lubi podróżować. Producenci stawiają na dużą ilość przestrzeni, wysoki komfort i bardzo dobre wyposażenie. Takie auto jest bardzo drogie w zakupie i utrzymaniu.\nNa przestrzeni lat zmieniał się wygląd samochodów kombi. W latach osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych królowały pudełkowate kombi, które na szczęście odeszły w zapomnienie. Kombi stawały się coraz bardziej aerodynamiczne. Obecnie ich nadwozia są niezwykle nowoczesne, czego najlepszym przykładem są sportowe samochody kombi.\nNa przestrzeni lat zmieniały się także napędy. Przez lata wielkim powodzeniem wśród klientów cieszyły się samochody kombi z silnikiem diesla, albowiem były bardzo oszczędne. Wraz z wprowadzeniem nowoczesnych, turbodoładowanych, małolitrażowych silników benzynowych, coraz większą popularnością zaczęły cieszyć się samochody benzynowe kombi. Obecnie najciekawszym rozwiązaniem na rynku są samochody hybrydowe kombi, łączące w sobie zalety napędu spalinowego (najczęściej benzynowego) i elektrycznego.\nSEAT Leon Sportstourer – samochód rodzinny/kombi\nSEAT Leon Sportstourer to jeden z najciekawszych samochodów kombi, jaki można obecnie znaleźć w salonach. SEAT Leon Sportstourer to samochód w pełni wielozadaniowy, zaliczany do klasy kompaktowej. To auto idealne dla rodziny, przedsiębiorcy czy też hobbysty.\nSEAT Leon Sportstourer może pochwalić się niezwykle ciekawą linią nadwozia. Jego nadwozie jest nowoczesne, aerodynamiczne, poprzecinane ostrymi liniami przetłoczeń, z szeregiem charakterystycznych elementów. Urodę auta podkreślają oryginalne kolory nadwozia i świetne dodatki.\nSEAT Leon Sportstourer oferuje dużą ilość przestrzeni, pozwalającą na wygodny przewóz 5 dorosłych osób. Właściciel auta ma do swojej dyspozycji 620 litrów powierzchni bagażowej i modułowe fotele. Samochód ma szereg atutów. To komfortowe zawieszenie, świetne prowadzenie, dobre materiały wykończeniowe i niezwykle bogate jak na tę klasę wyposażenie, obejmujące najnowsze rozwiązania techniczne. Samochód powstał w oparciu o sprawdzone rozwiązania techniczne, opracowane przez inżynierów koncernu Volkswagen.\nAuto jest tanie w utrzymaniu dzięki wysokiemu poziomowi bezawaryjności, a także oszczędnym jednostkom napędowym (benzynowym) z rodziny TSI. Na szczególną uwagę zasługuje SEAT Leon eHYBRID (reprezentujący najnowsze, hybrydowe samochody kombi), cechujący się niezwykle niskimi kosztami eksploatacji dzięki wykorzystaniu silnika elektrycznego do jazdy miejskiej.\nSzukasz nowoczesnego kombi? Poznaj SEAT Leon Sportstourer!\nPoznaj także inne samochody rodzinne!


Mniejsze ryzyko zakażenia.Terminal do mierzenia temperatury białostockiego Stekopu (zdjęcia) | Kurier Poranny\nAndrzej Matys 28.01.2021\nNiezawodne, precyzyjne i bezdotykowe – to urządzenie do pomiaru temperatury, które doskonale sprawdzi się w wielu firmach, obiektach handlowych i placówkach medycznych. Pierwszym objawem zakażeń Covid-19 jest podwyższona temperatura. Jej weryfikacja przy użyciu termometru ręcznego wymaga obecności pracownika. Terminal zrobi to bezobsługowo.\n- Posiadamy takie urządzenie w naszej ofercie. Jego dodatkowym atutem jest funkcja weryfikacji maseczki i nikogo nie trzeba przekonywać do tego, że to skuteczny sposób na zminimalizowanie ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa wśród osób przebywających w jednym pomieszczeniu zarówno klientów, jak i pracowników oraz personelu - mówi Marek Nowakowski z białostockiego Stekopu.\nJak to działa? Urządzenia ustawiane są przed głównymi wejściami do obiektów. Każda osoba wchodząca jest zobligowana do tego, aby podejść i zmierzyć temperaturę. Jeżeli ta będzie podwyższona albo badana osoba nie będzie miała maseczki lub będzie ona założona w niewłaściwy sposób, terminal wyda alarmujący komunikat.\n- Co ważne, przeciętna szybkość pomiaru temperatury wynosi około jednej sekundy, a maksymalny graniczny czas pomiaru nie przekracza dwóch sekund. To stosunkowa niewielka inwestycja, która będzie gwarancją bezpieczeństwa zarówno dla klientów, jak i pracowników, które dziś jest ważne bardziej niż kiedykolwiek - dodaje Marek Nowakowski.\nBiałystok ma wkład w czołg bezzałogowy. Perun - czołg bez za...


Kocyki dla psów - Opinie • Cena - Sklep Royal Vision\n» Kocyki dla psów\nKocyki dla psów (12)\nPrzytulne i mięciutkie kocyki dla psów to doskonałe uzupełnienie wyprawki Twojego ulubieńca. W Royal Vision znajdziesz wysokiej jakości kocyki dla psa różniące się kolorami, rozmiarami i wzornictwem. Koc dla psa z puszystej tkaniny minky świetnie sprawdzi się wypełnienia legowiska. Z powodzeniem możesz go jednak wykorzystać jako dodatkowe psie posłanie, narzutę na fotel czy kanapę, która pozwoli Ci wydzielić obszar dostępny dla Twojego pupila. Podczas podróży praktyczny kocyk pozwoli uniknąć śladów łap czy sierści na samochodowej tapicerce, a w hotelu, pensjonacie lub w odwiedzinach u rodziny zastąpi tradycyjne legowisko. Każdy kocyk dla pieska z naszej serii Royal Pet został starannie zaprojektowany i uszyty z wysokiej jakości tkaniny posiadającej certyfikat OEKO-TEX Standard 100 klasa II, co potwierdza jego bezpieczeństwo dla ludzi i zwierząt. Poznaj koce dla psów z naszej kolekcji i stwórz puszyste oraz cieplutkie posłanie dla swojego ulubieńca.\nKocyk Luxury z minky (brązowo-beżowy)\nKocyk Luxury z minky (czarno-szary)\nKocyk Luxury z minky (granatowo-szary)\nKocyk Luxury z minky (różowo-grafitowy)\nKocyk Luxury z minky (zielono-beżowy)\nKocyk Premium (Brązowy)\nKocyk Premium (Ecru)\nKocyk Premium (Grafit)\nKocyk Premium (Szary)\nKocyki dla psa – zafunduj swojemu pupilowi poczucie bezpieczeństwa\nMiękkie koce dla psa stworzą znakomity duet z legowiskiem i zapewnią pupilowi przyjemny wypoczynek. Polecamy kocyki z pluszowej tkaniny minky – jest to poliester z mikrofibry o bardzo cienkich włóknach. Materiał ten jest wyjątkowo puszysty i miękki w dotyku, dlatego kocyki dla psa doskonale sprawdzą się jako okrycie lub narzuta na legowisko. Mogą stanowić także dodatkową warstwę izolacyjną w cieńszym legowisko. Grubszy koc sprawi, że zimą piesek bez obaw może spać nawet na cienkiej macie, ponieważ dzięki dodatkowej warstwie nie zmarznie.\nW ofercie RoyalVision znajdziesz również koce dla zwierząt z innych tkanin tapicerskich. Kocyk dla psa Nature to miły w dotyku i bardzo praktyczny ekwipunek, który możesz wpiąć w legowisko, aby stworzyć przytulną norkę dla swojego ulubieńca.\nKocyka dla pieska – idealny zarówno dla szczeniaków, jak i psich seniorów\nPrzytulny kocyk dla pieska to doskonały sposób, aby stworzyć miejsce dla małego szczeniaka, który jest lękliwy. Zwierzak potraktuje go niczym przytulankę, która nie tylko wypełnia legowisko oraz zapewnia ciepło, ale i gwarantuje bezpieczną przystań w nowym miejscu. Psi behawioryści i doświadczeni hodowcy polecają go podczas adaptacji, gdy zwierzę dopiero przyzwyczaja się do nowych właścicieli.\nZ wiekiem u wielu psów pojawiają się problemy z naturalną termoregulacją, dlatego zwierzęta mogą cierpieć z powodu wychłodzenia. Ciepły koc dla psa stanowi doskonałe rozwiązanie tego problemu. W ten sposób możesz okazać swojemu pupilowi wyjątkową troskę oraz czułość i zadbać o jesień jego życia. W okresie rekonwalescencji (np. po operacji czy w chorobie) ulubiony kocyk dla pieska pomaga osłabionemu zwierzęciu ogrzać się, przetrwać trudny czas i powrócić do pełni sił.\nKoce dla psa – jak wybrać idealny?\nChcesz zapewnić swojemu ulubieńcowi wszystko, co najlepsze? Wybierz idealnie dopasany kocyk dla psa. Zwróć uwagę na:\nrozmiar – kocyk dla yorka czy pudla powinien mieć zupełnie inne wymiary niż ten przeznaczony dla dużych ras. Ważne, aby koce dla psa nie były ani za małe, ani za duże,\nmateriał – tkanina powinna być miękka i puszysta, a zarazem łatwa do utrzymania w czystości. Kocyki dla psów są szyte z tkanin typu minky, które są ciepłe i przyjemne w dotyku, a jednocześnie można je bezpiecznie prać w pralce (nawet w wysokiej temperaturze),\nkolor – najpraktyczniej jest dobrać odcień dopasowany do barwy sierści. Dzięki temu koce dla zwierząt możesz wykorzystać na kanapie, w samochodzie lub innym miejscu, a pojedyncze włoski nie będą na nich tak widoczne.\nW ofercie Royal Vision przygotowaliśmy szeroki wybór kocyków dla psów małych i dużych. Bogate wzornictwo pozwoli Ci uzupełnić psią wyprawkę, a zarazem dobrać koc, który dobrze będzie pasował do aranżacji domowych wnętrz. Sprawdź!


Na Wenus odkryto znaki życia. Dziś konferencja Król. Towarzystwa Astronomicznego - Wykop.pl\n@dulux23 komputerswiat.pl #kosmos #astronomia #nauka #ciekawostki #zainteresowania #wszechswiat\nDość trzeźwe spojrzenie dodał: Marcin3005 z kwantowo.pl\nKonferencja - materiał na YT - start od 10 minuty dodał: severh z youtu.be\nSmartgasm tłumaczy... dodał: Mr_Fisq z youtube.com\nbajka Franca o życiu na planetach w układzie Słonecznym dodał: jezus_nigdy_nie_istnial z youtube.com\nPrzystępne podsumowanie w formie wideo dodał: hamborgir z youtube.com\nTransmisja z konferencji na facebooku dodał: dulux23 z facebook.com\nNauka. To lubię! Nie, to nie prawda, że znaleźliśmy życie na Wenus. dodał: mirekwirek z facebook.com\nNaukowcy: Odkryliśmy na Wenus coś, czego obecności nie umiemy na ten moment wyjaśnić inaczej niż obecnością pewnych mikroorganizmów.\nMedia: Na Wenus odkryto znaki życia!!!\n@Mirrodin: wszedłem zobaczyc czy już jest :)\nŻycie na ziemi pochodzi z Wenus!\nWykop: "Podzielmy i opodatkujmy od słońca."\n@Plutonium: Ale tylko żeńskie\n@noshieeeeeeet: No shieeeeeeeeet ;P. Ciężko wyobrazić sobie cywilizacje, która przeżyłaby na Wenus lub miała chęci jej skolonizowania (chociaż to drugie może niekoniecznie, np. czytałem o balonach stratosferycznych dzięki którym taka kolonizacja byłaby możliwa). Nie zmienia to faktu, że odkrycie jakiegokolwiek życia pozaziemskiego byłoby sensacją stulecia.\n@noshieeeeeeet: A to na pewno, z tym każdy myślący człowiek się liczy, chyba że jest niedouczonym bałwanem albo religijnym czubem, który ma umysł okadzony księgą rodzaju (co w sumie na jedno wychodzi). Chodziło mi raczej o to, że byłaby to sensacja naukowa w sensie badawczym, np. możliwość zbadania zupełnie odmiennego materiału genetycznego, mechanizmów przystosowawaczych do środowiska diametralnie innego etc.\nPierwsza możliwa praca nie-teoretyczna ani nie-koncepcyjna dla astrobiologów :P.\n@noshieeeeeeet: co i tak jesliby sie potwierdzilo byloby jednym z najwazniejszych odkryc w historii ludzkosci.\n@fantazm: "Ciężko wyobrazić sobie cywilizacje, która przeżyłaby na Wenus lub miała chęci jej skolonizowania"\nA to niby czemu? Ludzie są tak zapatrzeni w siebie, że wydaje im się, że obca cywilizacja będzie wyglądać podobnie - no, może będą mieli zieloną skórę, mówili od tyłu albo mieli macki. Taka cywilizacja może się opierać na zasadach, których być może nigdy nie zrozumiemy.\n@noshieeeeeeet: Paradoks Fermiego.\numysł okadzony księgą rodzaju\n@fantazm: Tak jak Wilhelm IV???\nW 1831 r. po otrzymaniu Królewskiej Karty od Wilhelma IV stało się Królewskim Towarzystwem Astronomicznym.\nKtoś na te badania wykładał środki od pokoleń, ale oczywiście Wykopkowe Ateusze nie pominą okazji by szydzić z cudzych przekonań.\n@noshieeeeeeet: o k@$#a ale ty musisz być oczytana\nCiężko wyobrazić sobie cywilizacje, która przeżyłaby na Wenus\n@MrAndy: Napisałem, że "ciężko sobie wyobrazić", a nie że jest to niemożliwe. Rozumiem co próbujesz mi przekazać, ale też musimy przyjąć pewien zrozumiały dla nas punkt wyjścia i poruszać się w jego okolicach, bo inaczej wszystko stanie się bezładnym gdybaniem na wszystkie strony. Jak dotąd nie odnaleźliśmy żadnej alternatywnej biochemii, która w całości trzymałaby się kupy, zaproponowano jedynie alternatywne wersje różnych bloczków składających się na naszą fizjologię i budowę - amoniak jako rozpuszczalnik zamiast wody, krzemowodory zamiast węglowodorów etc., ale żadnego w pełni spójnego systemu.\nNależy być otwartym rzecz jasna, ale w granicach rozsądku.\n@wszyscy: Nie każdy człowiek wierzący jest fanatykiem i fundamentalistą świętych pism, mówiłem o religijnych czubach. Skoro poczułeś się dotknięty takim sformułowaniem, to najwyraźniej w głębi duszy się sam za takiego uważasz.\nPrawda jest jednak taka, że postęp dokonywał się wbrew twierdzeniom religii, nawet jeżeli ludzie którzy go kultywowali byli w pewnej mierze lub nawet bardzo religijni. Religia zajmuje specjalne miejsce w ludzkim mózgu gdzie nie sięga krytyka ani racjonalne myślenie, co nie zmienia faktu że na innych obszarach ludzie mogą funkcjonować i rozumować normalnie - przynajmniej dopóki dowody nie uderzają w "prawdę wiary" ;).\nprzy wielkosci wszechswiata raczej teza ze nie ma nigdzie zycia bylaby odkryciem stulecia\n@noshieeeeeeet: Jak to? To bóg ze Starego Testamentu nie uczynił Ziemi wyjątkową planetą? ;)\n@wszyscy: czytaj - nie widzę powietrza wiec go nie ma\n@noshieeeeeeet: nauka nie opiera się na "raczej" i mędrkowaniu przy flaszce wódki.\nPo pierwsze - ten słynny twór myślowy zawiera już na wstępie fałszywą tezę: "brak obserwacyjnych dowodów ich istnienia". ZTCW rocznie mamy grube tysiące "obserwacyjnych dowodów" różnej jakości. To, że są one niekoniecznie takie , jakie by sobie ktoś życzył nie świadczy w żaden sposób o niczym - poza tym, że świat nie spełnia życzeń. Ewentualnie także o tym, że zainteresowani wolą trzymać się swoich paradygmatów niż analizować fakty, które im nie odpowiadają.\nPo drodze jest jeszcze kolejne założenie, że "cywilizacje zaawansowane" muszą być "zaawansowane techniczne" w naszym obecnym rozumieniu tego słowa, co też jest kompletnie bez sensu. Formułowanie pojęcia "technologii", które ma obejmować wszelkie cywilizacje, przez humanoidów na etapie zafascynowania lotem na puszce wypełnionej materiałem wybuchowym na wysokość 100km jest zabawne. Albo tragiczne - jeśli spojrzeć na to jako przejaw bezgranicznej megalomanii.\nSzczęśliwie dalej ten paradoks zawiera doskonałe wyjaśnienie : "metody obserwacji są niekompletne i ludzkość jeszcze ich nie wykryła, albo metody są błędne i cywilizacja ludzka poszukuje niewłaściwych śladów."\nCo załatwia sprawę w zupełności i czyni cały ten paradoks bezwartościowym - to znaczy, nie jest to żaden "paradoks" tylko proste stwierdzenie faktu, że 99.9999% badaczy jest w tzw. dupie i gówno rozumie.\nOczywiście - nie oznacza to , że nie ma ludzi, którzy znacznie lepiej orientują się w sprawie - ci jednak z jakiegoś powodu nie opowiadają o tym w internecie i TV :)\nzupełnie odmiennego materiału genetycznego,\nWcale nie musi być odmienny, przypuszczam, że są spore szanse, że będzie podobny.\n@kopawdupeswiniom: Nieprecyzyjnie się wyraziłem w sumie, ale masz rację że zwracasz na to uwagę.\nChodziło mi o to, że jeżeli życie byłoby na Wenus to hmm... No musiałoby być albo w jakiś sposób endemiczne, czyli przebiegałoby inną ścieżką ewolucji w innych warunkach, a więc i pewnie byłoby najbardziej odmiennym organizmem jaki byśmy odnaleźli (jak do tej pory), z drugiej strony faktycznie wątpię żeby to było coś zupełnie innego niż jakaś wariacja na znanych nam kwasach nukleinowych. Inna możliwa opcja to że panspermia jest prawdziwa i np. jedna planeta z pary Ziemia i Wenus zaszczepiła życie na drugiej. Pewnie dałoby się to jakoś stwierdzić dogłębną analizą ich materiału genetycznego (znaczy nie planet, tylko mikroorganizmów), wtedy podobieństw by tym bardziej było znacznie więcej i też byłoby to wspaniałe odkrycie!\nAle może to po prostu nieznany nam jeszcze aspekt chemii fosforu i z pewnych względów na Wenus powstawało go więcej w wyniku "klasycznych" procesów chemicznych. Pewnie prędzej czy później się dowiemy, na razie to cóż... tylko i wyłącznie pomiary stężenia konkretnego związku i ich wstępna analiza.\n@MrAndy: pisałem podobnie w innym temacie ¯\__(ツ)_/¯\nAle to nie jest zgodne z bajkami rzymian!\n@furelsom: Dlaczego? Ani Biblia, ani KK nie wykluczają możliwości życia pozaziemskiego.\n@furelsom co Ci biedni rzymianie zrobili?\n@Januszowy: I co wtedy? Jak w teologi się to tłumaczy? Jestem ciekaw.\n@wojtylawpiekle: Kiedy piszemy -ii?\nZakończenie -ii w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku liczby pojedynczej mają wyrazy zapożyczone, które w mianowniku liczby pojedynczej kończą się na -ia (Portugalia – Portugalii, Klaudia – Klaudii, historia – historii, religia – religii, teologia – teologii, filozofia – filozofii, ortografia – ortografii).\n@wojtylawpiekle: trzeba by krucjatę bakterią urządzić xD\n@wojtylawpiekle: A w jaki sposób ma sie tłumaczyć? Życie na innych kontynetach też trzeba jakoś tłumaczyć?\nKK nie wyklucza możliwości życia pozaziemskiego.\n@Januszowy: Po tym jak się przestał upierać, że Ziemia jest płaska, potem że sfajczenie Giordano Bruno było nietaktem - to faktycznie, obecnie nawet nie wyklucza tego co napisałeś. Gdyby jednak nie został zmuszony do przyznania tego wszystkiego, to z pewnością nadal byłby na etapie płaskiej Ziemi.\n@AGS__K: Ksiądz z którym na ten temat rozmawiałem twierdził, że brak wzmianki o życiu na innych planetach, wcale nie musi oznaczać, że nie ma na nich życia.\n@abhagebhar: Czy ja wiem. Przecież KK cały czas trzyma się anytynaukowych zabobonów np. w temacie in vitro. Nastawienie co do astronomii i astrobiologii raczej nie zostało na nich wymuszone. Zwłaszcza, że w tym temacie jest bardziej progresywne, niż nastawienie ogółu społeczeństwa.\nPo tym jak się przestał upierać, że Ziemia jest płaska\n@abhagebhar: kiedy tak było? :) Kulistość Ziemi była znana przez wykształconych ludzi (czyli tak naprawdę kler) w średniowieczu.\n@Januszowy: > Ksiądz z którym na ten temat rozmawiałem twierdził, że brak wzmianki o życiu na innych planetach, wcale nie musi oznaczać, że nie ma na nich życia.\nKulistość Ziemi była znana przez wykształconych ludzi (czyli tak naprawdę kler) w średniowieczu.\n@mikessos: znacznie wcześniej. W Egipcie kapłani doskonale rozumieli mechanikę układu Słonecznego. A pewnie wiedzieli to i bardziej starożytni. Tylko co z tego, skoro "święte księgi" religii współcześnie wbijanych ludziom do głów jakoś zupełnie nie zawierają nawet krztyny racjonalnej wiedzy, a kler nigdy wyraźnie nie był zainteresowany upublicznianiem tejże wiedzy - nawet jeśli ktoś ją tam posiadał ( co raczej nie było powszechne jak sądzę ).\nNie chcę się powtarzać, ale skwierczący Bruno albo Galileusz miałby w tej sprawie pewnie parę krytycznych słów do powiedzenia.\nMożemy sobie dyskutować na ile KK twierdził swego czasu, że Ziemia jest płaska, ale przypominam, że do dziś mamy osobników twierdzących, że Ziemia ma 6000 lat - i oni te przekonania biorą z określonego źródła a nie z sufitu. A te źródła znajdują się "materiałach" z których KK raczej korzystał, korzysta i będzie korzystał.\nNo tak oczywiście dla tego mogą być zrodlem wiary.\nCzemu ze mną nie porozmawiasz, też mam zdanie na ten temat. Nie muszę być ksiedzem. Ksiądz to taki sam człowiek jak ja.\n@wojtylawpiekle: dopisze sie ze bog stworzyl ziemie i kosmos i wszystkie stworzenia w kosmosie i tyle ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nBilbia jest otwarta na interpretacje\n@kopawdupeswiniom: Mirek mnie pytał jakie jest zdanie kościoła na ten temat to mu odpowiedziałem. Gdyby ktoś kiedyś mnie zapytał o Twoje zdanie to też przekażę.\n@Messix: no i jasne, dzięki za wyjaśnienie, pozdrawiam cieplutko ʕ•ᴥ•ʔ\nKsiądz z którym na ten temat rozmawiałem twierdził, że brak wzmianki o życiu na innych planetach, wcale nie musi oznaczać, że nie ma na nich życia.\n@Januszowy: a jak tam przemyślenia księdza na temat wiary tego życia na innych planetach?\n@wojtylawpiekle Ludzie nie są jedynymi stworzeniami Boskimi. Tak samo jak Ziemia nie była jedynym ciałem niebieskim stworzonym przez Boga. Teologicznie nic nie trzeba by kombinować nawet. Ot skoro Bóg stworzył życie na Ziemi, to co za problem żeby stworzył też w innych miejscach?\n@abhagebhar: Wpisz sobie w wyszukiwarkę "myth of the flat earth" i przestań p!@@$$!ić głupoty. I zapoznaj się dokładniej kim był G. Bruno - przygłupem, który nie miał żadnych związków z nauką i który jest dziś uznawany za męczennika nauki przez innych przygłupów, którzy o nauce nie mają zielonego pojęcia.\nG. Bruno - przygłupem\n@stdmat: a mnie się wydaje, że przygłupem jesteś raczej ty. Nawet nie - nie wydaje mi się. Jestem pewien.\no nauce nie mają zielonego pojęcia.\nTy jak rozumiem masz :) Zapewne o "nauce KK" najbardziej.\nPrzygłupem jest człowiek, który separuje fizykę od matematyki (sic!) i przygłupem jest człowiek, który tego pierwszego uznaje za naukowca.\n@furelsom: Jak im Indianie oraz Aborygeni nie wystarczyli do zobaczenia jaką bańką informacyjną jest ich mitologia to i ufoludki nic nie zmienią.\nmajster_Benek 1 mies. temu\nłooo, tylko czekać jak to wszystko p!@?@#%nie\n@majster_Benek: Po UFO, reptylianach, 5G i zbrodniczym koronawirusie jest szansa na nową modę! ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@majster_Benek: bo co, bo kobiety są z wenus?\n@noshieeeeeeet religia pier3dolnie\n@LonNon: jak by religia miała upaść to stało by się to już dawno...\nReligia zawsze się dostosuje do warunków, człowiek nie pochodzi od boga tylko jet tworem ewolucji nie ma problemu w tej książce to jednak tak metafoorycznie pisali\n@noshieeeeeeet: Teraz już będzie gdzie wysłać feministki (w końcu kobiety są z Wenus). ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@majster_Benek: SYNEK BO JAK TO WSZYSTKO p%$%!##NIE\nA kto stworzyl ewolucje, DNA i caly wszechswiat\n@Morales21: nie mam pojęcia może sam powstał z niczego.\nKiedyś ludzie patrzyli w niebo na pioruny i mówili że zeus błyskawicami rzuca tak samo było praktycznie z wszystkich co na obecną chwilę nie rozumieliśmy "to Bóg". Tak samo może być z twoim pytaniem obecnie nie znamy odpowiedzi więc przypisujemy ją bogowi\n@teh_m: Przez Ciebie znów będę musiał obejrzeć ten serial :>\n@teh_m: @Krole: gdzie jest dostępny?\nTypowy Amos jest typowy. Kolacyjka z dziećmi:\n@Wloczykij2: amazon prime video\nV...........x 1 mies. temu\n@teh_m: DAWAĆ MI KOLEJNY SEZON KURŁA\n@Krole: książki przeczytaj, polecam\n@menelaosPL: książka kolejna też by się przydała. Miała być pod koniec tego roku, ale chyba przesunęli na następny ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n@menelaosPL: Czytałem :>\ndulux23 dołączył 1 rok 10 mies. temu\n540\twykopali 39\tzakopali 11.5 tys. wyświetleń


dn. lutego 04, 2014\nNajpierw należy wytłumaczyć, że udko składa się z dwóch kości, jedna to kość strzałkowa, czyli ta, która wystaje przy pałce, druga to kość skokowa, to nią udko przyczepione jest do korpusu kurczaka.\n1. Bierzemy ostry nóż, najlepiej jarzyniak, nie za duży. Okrawamy kość strzałkową, tak, aby przeciąć skórę i wszystkie ścięgna. Tępą stroną noża zeskrobujemy z niej mięso, tyle ile się da. Ale ostrożnie, żeby też nie zrobić tatara.\n2. Odwracamy udko skórą w dół i robimy to samo z kością skokową.\n3. Staramy się oczyścić łączącą obie kości chrząstkę. Teraz pozostaje delikatnie wyciągnąć kości, jeżeli coś cały czas trzyma, to odcinamy.\n4. Faszerujemy, zawijamy, spinamy, smażymy, pieczemy, jemy :D\nJak widzicie, nie jest to takie trudne, a efekt finalny zadowoli każdego wybrednego człowieka, który nie lubi obgryzać kości.\nPozdrawiam i życzę smacznego gotowania :D\nEtykiety: kurczak mięsne poradnik\nVittoria 4 lutego 2014 16:46\nInteressante e molto utile , grazie ::-)\nKacper Tyczyński 7 lutego 2014 03:47\nAnonimowy 24 kwietnia 2015 03:40\nmoze chociaz ja jako polka napisze..po polsku...smakowite!\nKacper Tyczyński 24 kwietnia 2015 06:27


blackbird | 2015-10-07\nFajnie było w tym wieku dziewiętnastym. Dziewczęta pozbawione były życiowej traumy zwanej szkołą, a matka stawała na rzęsach, żeby kupić im najlepsze i najpiękniejsze stroje. Oczywiście mówię tu o arystokracji, bo między Bogiem a prawdą wolę nie myśleć o życiu osób z niższych warstw społecznych. Hrabianki grały sobie na klawikordach, czytały francuskie romanse i wyszywały, a ich największym zmartwieniem był krzywy haft. Do czasu, bo w wieku szesnastu lat – a może i wcześniej – każda z nich zaczynała dostrzegać czar płci przeciwnej, co prawda w dość sentymentalny i abstrakcyjny sposób, bo stosunki między mężczyznami a kobietami ograniczały konwenanse, ale zawsze. Szarmanccy młodzi dżentelmeni, którzy mistrzowsko grali w wista, spędzali popołudnia na grze w golfa albo polowaniach i zostali wprowadzeni w arkana sztuki czarowania młodych kobiet i tańca. To, do czego śmiałyby się także i moje oczy jeśli miałabym szczęście żyć w tamtej epoce – przystojni, odważni i młodzi oficerowie, którzy, jako prawdziwi żołnierze, są bardzo kochliwi i mało odporni na kobiece wdzięki. Starzy kawalerowie z domami większymi od pałacu niejednego średniowiecznego króla, którzy z filozoficznym spokojem pili whisky i brandy, jeździli powozami i wciąż tylko mówili o pieniądzach. Może ta ostatnia perspektywa nie jest pociągająca, ale o ile panna była bogata, nie musiała się martwić o zalotników i mogła ich wybierać jak chciała, do wyboru do koloru – w tych trzech grupach było zawsze wielu takich, którzy chcieliby ożenić się z ową panną. O losie panny brzydkiej i biednej nie będę pisać, ponieważ jej straszny los nie będzie tematem niniejszego tekstu; jest to również historia zbyt smutna. Dziewczyna ładna i biedna też nie miała dobrze. Bo choć wdziękami może pociągała bogatych panów, to przecież nie miała posagu albo był on niewystarczający. No i jak z taką żoną pokazać się w teatrze? Chyba że taki wielki, dumny pan zakocha się do szaleństwa i postanawia nie zważać na powyższe zasady. I co wtedy? Wtedy to jest po prostu dobry materiał na książkę.\nPaństwo Bennetowie mają poważny problem – ich piątka córek jest w wieku, w którym pannę należy wydać za mąż. Wydawałoby się, że nie jest to rzecz skomplikowana, bo na horyzoncie pojawia się niejaki pan Bingley i jego przyjaciel, pan Darcy, ale nie wszystko idzie po myśli zarówno matki jak i córek. O ile Bingley zwraca uwagę na Jane, to Darcy jest diabelnie dumnym mężczyzną, a w dodatku niegrzecznym, niesympatycznym. I, rzecz dziwna, swoje złośliwe uwagi kieruje szczególnie do następnej z sióstr, Elżbiety, co we wrażliwej dziewczynie wywołuje szczególną antypatię do tego osobnika, której, wydawałoby się, nic nie jest złagodzić. Jednak jedne uczucia zasłaniają drugie, a bohaterowie będą musieli zmienić swoje charaktery pod wpływem wielkiego uczucia. On będzie musiał przezwyciężyć swoją dumę, a ona – na co wskazuje zresztą tytuł – uprzedzenia. Tylko czy aby im się uda? Nie wszyscy są przychylni temu związkowi…\nBył taki okres, że w kulturalnych i oczytanych kręgach, do których przez jakiś niefortunny przypadek należę, wstydziłam się przyznać, że nie przeczytałam tego klasyku. I to w dodatku tak popularnego klasyku! Jak jest napisane na okładce, nawiązano do niego w Dzienniku Bridget Jones (lektura wciąż przede mną), a pana Darcy’ego wspominano na każdej książkowej stronie i blogu kulturalnym w Walentynki, a pewna moja znajoma czytała to w szpitalu, doprowadzając mnie tym do białej gorączki, co w miejscu tego typu nie było dla mnie wskazane. Kiedy postanowiłam zmienić ten haniebny stan rzeczy, okazało się, że nigdzie nie mogę dostać wydania, które pasowałoby do Rozważnej i romantycznej tej samej pisarki, od jakiegoś czasu dumnie stojącej na mojej półce. Traf chciał, że odnalazłam wreszcie książkę i z ciekawością zabrałam się do czytania, pewna, że powieść okaże się jedną z najważniejszych w moim życiu, a jeśli nie, to przynajmniej zakocham się w panu Darcym, tak jak wiele osób wokół mnie. I cóż? Właściwie całą recenzję, jeśli miałby to być tekst subiektywny, mogłabym skrócić do jednanego zdania: moja żałosna chęć bycia jak inni ludzie i wrodzone, denerwujące poczucie sprawiedliwości daje czasami naprawdę zaskakujące efekty, które trudno tak naprawdę precyzyjnie opisać.\nOkładka książki jest tak samo ładna jak zdobiąca Rozważną i romantyczną, a nawet o wiele ładniejsza. Maleńkie, czerwone różyczki z zielonymi liśćmi, różowymi wstążeczkami i jeszcze innymi kwiatkami, których gatunków nie znam, jako że z biologii orłem nie jestem, w kolorach biało-różowym i fioletowym, co bardzo ładnie wygląda z różami i sprawia, że całość się staje bardziej różnorodna. Wszystko to zostało umieszczone na kremowym tle. Z podobnymi motywami mam wiele dobrych skojarzeń –poduszkowe hafty, kołdra babci pachnąca lawendą, no i ów dziewiętnastowieczny angielski szyk, piękne suknie dam i zapach five o’clock tea. Róże i pozostałe kwiaty w pewien sposób oddają treść książki – klasycznie eleganckiej, ale i opowiadającej o miłości delikatnych dziewcząt i szarmanckich panów. Pośrodku okładki na kwiatowy wzór nakłada się biały pasek, na którym wypisano imię i nazwisko Autorki i tytuł – czerwoną, pochyłą czcionką, dzięki czemu wszystko wygląda estetycznie i bardzo ładnie; przyjemnie jest patrzeć na okładkę, bo i kolory zostały dobrze dobrane. Grzbiet i tył okładki są utrzymane w czerwieni, z białymi napisami i kolorowymi okładkami pozostałych powieści w serii. I choć w księgarni z pewnością zaginie pośród bardziej krzykliwych okładek, to miłośnik tego typu powieści doceni minimalizm i klasycyzm okładki, doskonale odzwierciedlający klimat i zawartość książki. Zresztą trzeba przyznać, że na półce prezentuje się doskonale.\nJuż w poprzedniej powieści pisarki było widać, że Autorka poświęca więcej czasu ironicznemu obrazowi społeczeństwa niż romansom, traktując opowieści o młodych pannach szukających męża za powód do pisania o ludzkich słabościach i charakterach. I o ile w Rozważnej i romantycznej tyleż samo miejsca poświęcono studium głównych bohaterek, spychając na dalszy plan cokolwiek błyskotliwe uwagi na temat pozostałych postaci, tutaj wątek ten wydaje się znacznie bardziej widoczny. Wokół Elżbiety i Darcy’ego - których miłosna historia, bądźmy szczerzy, w niedużym skrócie objętościowo dorównywałaby przeciętnemu opowiadaniu – kręci się wiele ciekawych, mistrzowsko nakreślonych sylwetek. Nie znaczy to jednak, że są to postacie pozytywne czy chociaż o przyzwoitych charakterach, bo pisarka lubuje się w portretach ludzi po prostu głupich lub napuszenie arystokratycznych, przedstawiając ich ze zjadliwą ironią i nie wahając się uwypuklić ich wad. Mamy więc pana Collinsa, niesympatycznego, nudnego i głupiego lizusa, w dodatku gadułę uwielbiającego słuchać własnego głosu; panią Bennet, matkę Elżbiety, osóbkę pozbawioną zupełnie inteligencji, co najbardziej objawia się w jej niestosownej gadaninie, zmianach nastroju i naiwności; absurdalnie dumną i złą lady Katarzynę jak również Karolinę Bingley. Wszystkich jednak przyćmiewają siostry Elżbiety i Jane – choć tyrady Mary zawsze wywoływały głupkowaty uśmiech, to oczywiście trudno znaleźć słowa, którymi opisać można Lidię. Powiem tylko, że takie dziewczyny istnieją zawsze i wszędzie, mimo że fakt ich istnienia przyprawia o ból głowy każdego rozsądniejszego mieszkańca tej planety (bowiem wierzę, że tacy jeszcze istnieją). W każdym razie odnalazłaby się w dzisiejszej tzw. gimbazie. A skąd mam taką pewność? To wszystko zasługa Autorki i tego, że tak barwnie i dokładnie opisała każdego z bohaterów, czyniąc z nich prawdziwe, pełne wad, śmiesznostek ale też i zalet postacie. Pisarka nie oszczędza nikogo, nawet samej Elżbiety i jej, wydawałoby się, inteligentnego ojca, przez co bohaterowie wydają się niezwykle plastyczni i żywi, jakby wyjęci z rzeczywistego życia. Oczywiście nie ma tu przenikliwych analiz psychologicznych i złożonych charakterów, jednak wydaje się, że postacie są o wiele bardziej wiarygodne od tamtych. Prostsze, ale bardzo charakterystyczne, nakreślone ostrą, wyraźną kreską. Uważam to za przejaw prawdziwego talentu, bo wbrew pozorom trudniej jest stworzyć postać pełnokrwistą, wiarygodną, pełną ironicznie skomentowanych wad i zwyczajną niż opisać jakiegoś skomplikowanego psychologicznie artystę. Szczególnie jeśli chodzi o gatunek literatury popularnej, a więc przystępnej dla każdego czytelnika i wystarczająco lekkiej na inteligentną rozrywkę – pośmiać się z pani Bennet albo z Collinsa można, porównując ich do tych nam znanych.\nDwójka głównych bohaterów nie jest już tak ciekawa, jak towarzyszące im inne postacie: racjonalna, dobra Elżbieta gnie w cieniu sarkastycznie opisanej matki (jestem zresztą zdania, że główna bohaterka jest bękartem swojego ojca) postaci bardzo barwnej, aczkolwiek irytującej, nie mówiąc już o młodszych siostrach. Panna Bennet jest skrzyżowaniem obu sióstr z Rozważnej i romantycznej, z przewagą tej pierwszej – pomimo swojego dość nieracjonalnego uprzedzenia i godnym pozazdroszczenia wygadaniem nie tylko na wiktoriańskie standardy (vide scena z lady Katarzyną lub zabawne dialogi z Darcym na końcu książki) Elżbieta jest ucieleśnieniem niemal wszystkich możliwych zalet, przynajmniej takich, jakie wtedy wymagano od kobiet, chociaż kiedy czasami beztrosko łamie konwenanse wydaje się najsympatyczniejsza i w jakiś sposób prawdziwa; sceny w których Elżbieta się buntuje lub odmawia zaręczyn Darcy’emu są pełne emocji, będące czymś więcej niż tylko elegancką literaturą. Czasem jest jednak gorzej, bo bohaterka wydaje się nieco sztywna, dumna i jakaś bez wyrazu, a czytelnika aż ściska w dołku, bo wystarczyło tylko pociągnąć policzki bohaterki literackim różem, by stworzyć niezwykłą postać, która zapisałaby się w historii popkultury tak samo mocno jak pan Darcy. Pan Darcy! O tak, już wiem dlaczego większa połowa książkowej blogosfery chce wydrzeć mi mojego i tylko mojego pana Darcy’ego. Nie wiem, co on widział w tej Elżbiecie; zresztą to nieważne, bo gdyby znał mnie, zapomniałby o tamtej bardzo szybko, to mogę wam obiecać. Jego fenomen polega na tym, że każda dziewczyna chciałaby, żeby ktoś kochał tak mocno, żeby miłość przezwyciężała dumę rodową, dla postronnego obserwatora będącą główną i największą wadą bohatera. Która nie chciałaby mężczyzny, który kocha bez pamięci, jest czarujący, bardzo przystojny i bogaty (i dlaczego to ta durna Elżbieta, a nie ja)? Muszę jednak przyznać, że przez znaczną część książki jakoś nie pałałam do niego sympatią, nawet wtedy, kiedy dla ukochanej zaczął się zmieniać na lepsze. Nie czułam kompletnie nic, bo Autorka jakoś nie potrafiła zaciekawić jego postacią, pokazać, że za obojętną, dumną twarzą kryje się coś więcej, że chłodny i powściągliwy bohater, żyjący zapewne po to, by krytykować innych i kierować swoim naiwnym przyjacielem ma w ogóle jakiekolwiek uczucia; gdyby ktoś powiedział mi, że to tylko maska, nie uwierzyłabym i wyśmiałabym. W dodatku bohater gubił się pomiędzy zachwycającą mnie wciąż matką Elżbiety, Lidią, Wickhamem i Collinsem, bez którego powieść nie byłaby taka sama. Jego postać nie była ciekawa, z zamazanymi, niedopracowanymi rysami charakteru, zapewne według Autorki tworzącymi aurę niedopowiedzeń i niedostępności. Wszystko zmieniło się po tym, jak Darcy zrzucił maskę, idealnie przylegającą do jego twarzy i z zaskoczeniem odkryłam, że jestem o niego zazdrosna. Autorka zaczęła opisywać go z wyraźną pasją, cieniować uczucia i podkreślać pozytywne cechy osobowości bohatera, tak, że z dość nieciekawej, bladej postaci, przesuwającej się po kartach jak męczące główną bohaterkę, ponure i niedopracowane widmo zmienił się w jedną z najbardziej zapierających dech w piersiach postaci męskich w literaturze (choć owa metamorfoza była szyta grubymi nićmi i wymagała jeszcze dopracowania) i każdy sceptyk taki jak ja musi to przyznać, szczególnie, że pod obiektywnym umysłem kryje się subiektywne, niepoprawnie romantyczne serce. Och, Darcy! Jak ja mam wybrać pomiędzy tobą a panem Rochesterem?\nMartwi mnie również fakt, że nie jestem jedyną zadurzoną w Darcy’m dziewczyną, o czym świadczą inne recenzje i w ogóle niemal wszystko, co zostało powiedziane o tej książce. Z tego powodu, jeszcze przed przeczytaniem, dostałam od znajomych tych ze świata realnego i Internetu wystarczająco dużo spoilerów, że równie dobrze mogłabym nie czytać. Rzeczą nienową jest fakt, że żadna lektura nie przynosi frajdy i jakiejkolwiek czytelniczej satysfakcji, kiedy znamy większość akcji z opowiadań innych czy ekranizacji. Nie ma zaskoczenia, podekscytowania, czasami ciężko w ogóle zaciekawić się treścią. Uczciwie jednak stwierdzam, że opowieść byłaby do bólu przewidywalna – przynajmniej jeśli chodzi o historię miłosną i niektóre z pobocznych historii - nawet wtedy, gdyby jakimś cudem udało mi się przeczytać ją bez znajomości zakończenia i niektórych wątków – od pierwszego spotkania czuć, że między Elżbietą a Darcym jest to coś, a po drugim spotkaniu romans tych dwojga, mimo nieco efekciarskich zabiegów Autorki mających wpuścić czytelnika w maliny, jest przesądzony. I fakt, że Darcy będzie się pojawiał tam, gdzie panna Bennet, bo przecież muszą się dużo spotykać, żeby się w sobie zakochać. Nie mówię o happy endzie, który pisarka szczodrze rozdziela między obie pary, nie zapominając o Disney’owskim happy ever after, kojarzącym się z zakończeniem Rozważnej i romantycznej. Zresztą wiele wątków i motywów z tamtej książki się powtarza w niemal niezmienionej formie: jest matka, która chce wydać córki za mąż, są kawalerowie, a wśród nich amant, który okazuje się szumowiną, jest wyjazd do Londynu ze wsi, prawdziwi i fałszywi przyjaciele oraz zażywna ciotka lub przyjaciółka rodziny, wspierająca moralnie panny na wydaniu. Nawet dekoracje nie zmieniają się drastycznie – małe domostwo przycupnięte gdzieś na wsi w sąsiedztwie do znacznie bogatszych dworów. Jakieś novum stanowiła jednak historia z Lidią, bardzo intrygująca zresztą, chociaż nie sztuką było domyślić się, kto spłacił potężne długi Wickhama i dlaczego. Cóż, mogę narzekać ile wlezie, bo fabuła jest boleśnie oczywista i rozczarowująca, ale byłabym w niezgodzie z własnym sumieniem, gdybym stwierdziła, że obecność pana Darcy’ego niemal na każdej stronie – szczególnie przy końcu – nie przeszkadzała mi. Wręcz przeciwnie.\nPowieść jest napisana elegancko. Stylowo. Tak, jak to oddaje okładka: klasycznie, prosto, bez językowych wygibasów i zabiegów stylistycznych. Styl Autorka ma lekki i prosty, pomijając oczywiście wszystkie archaizmy, w tym te dotyczące charakterystycznej XIX-wiecznej składni, językowo jest dość dobrze, acz za bardzo formalnie i sztywno. Nie ma tu słownych impresji, pięknych opisów przyrody czy trafnych wyrażeń, pokazujących umiejętności pisarskie Autorki i ubarwiające powieść. Owszem, przez większość krótkich rozdziałów (co mnie nieco denerwowało) przez tekst przebija celna i ostra ironia, najbardziej widoczna w wirtuozerskich opisach zachowań niektórych postaci czy piękne dialogi Darcy’ego i Elżbiety na końcu, przypominające nieco moje ukochane rozmowy Rochestera i Jane w Jane Eyre Brontë, ale czasami sztywność czy dbałość o słowny minimalizm jest bardzo męcząca i, wydaje mi się, zupełnie zbędna. Zdania są ładnie wykrojone, płynne i bez zarzutu, bo przecież wychodzące spod pióra pisarki bardzo dobrej, ale trudno doszukać się w nich emocji. Barw. Czegoś, co by porwało, wciągnęło czytelnika w środek wydarzeń. Pozwoliło poczuć smak, zapach, fakturę. Może nie o taki efekt chodziło, bo wydaje mi się, że powieść – według wiktoriańskich norm – i gustu Autorki miała być racjonalna i emocjonalnie wyważona (w przeciwieństwie do publikacji romantyków…), ale i tego tu nie czuć. Wspominałam wyżej, że tam, gdzie Darcy ma być tajemniczy i wyniosły, wydaje się być nieciekawy i niedopracowany; przez jakiś czas nawet uczucie pomiędzy dwojgiem bohaterów jest mimo doskonałych proporcji zimne i sztywne. Jakby ktoś wykonał ładną, schludną rzeźbę o właściwych proporcjach i zapomniał nadać jej jakieś rysy, indywidualne cechy; tchnąć w nią życie. A to jest przecież romans, nie tylko powieść obyczajowa polegająca na katalogowaniu ludzkich śmiesznostek i pokazywaniu ich w krzywym zwierciadle; nie chodzi tu tylko o błyskotliwe dialogi (a większość, muszę przyznać, właśnie takich jest; nie powstrzymam się od dopisania do mojej listy jeszcze paplaniny pani Bennet i pana Collinsa oraz bardzo napuszonych i wrednych komentarzy lady Katarzyny). W powieściach innych pisarek z tego samego podwórka, przynajmniej niektórych, czuć wiele podskórnych emocji, a wątki romantyczne ewoluują czasem do form dziwnych i wcześniej ani później niepowielarnych. Polowanie na męża nie musi być w większej części minimalistycznym językowo i emocjonalnie sprawozdaniem – i wiem, że Autorka o tym wiedziała, bo przecież zakończenie jest takie, jakie sobie wymarzyłam. Ale to tylko zakończenie.\nKilka słów należy odnotować także o tłumaczeniu, a przynajmniej o pewnym elemencie tegoż. Rzecz chyba oczywista dla każdego bardziej rozgarniętego czytelnika, ale dla Wydawnictwa czy tłumaczy chyba już nie, bo kwestię tę zauważyła już moja znajoma, kiedy czytała w szpitalu, nie zwracając uwagi na mój rozmarzony wzrok spoczywający na okładce. Chodzi o imiona. Teoretycznie Elżbieta powinna być Elisabeth, bo akcja dzieje się – jak przypuszczam – w Anglii. Co więcej, jest również Katarzyna, Karolina i Lidia, ale mamy także Charlottę, Mary i Jane. Można było się uprzeć na Marię, wiadomo, ale nie znam żadnych polskich odpowiedników dla Charlotte i Jane, więc w praktyce wszystko jest pokręcone tak, że aż nieestetyczne. Ktoś mniej rozgarnięty w pierwszej chwili pomyślałby, że Elżbieta nie jest siostrą Jane, bo pierwsza z nich jest z Polski, a druga z Anglii (słowo honoru, znam taką osobę). Zresztą nie potrafię zrozumieć tego zabiegu – pisarka była Angielką, akcja dzieje się w Anglii, a książce, jako że należy do powieści realistycznych, wszystko powinno być jak najbardziej podobne. To nie jest fantastyka pełna bohaterów z arabskimi, angielskimi i elfickimi imionami w jednym kraju. Cóż, nawet tłumaczenie ma swoje ograniczenie, a Elżbieta to już niezupełnie to samo co Elisabeth.\nJak pisałam wiele kilometrów wyżej, wydaje mi się, że jest to powieść pełna paradoksów: genialny Darcy i dość nijaka Elżbieta; niezbyt porywający początek, również językowo, i końcówka, którą czyta się z wypiekami na twarzy. To romans, a jednocześnie ciekawa obyczajówka, traktująca o ludziach, jacy otaczali dziewiętnastowieczną pisarkę, ale otaczają również nas, bo głupota jest wieczna. Dobrze napisana, jednak czasami sztywna w ten nieznośnie wiktoriański sposób, jakby na beletrystykę również nałożono specjalny kanon o czym pisać dobrze wychowanej pannie przystoi. Odzwierciedlająca epokę, jednocześnie uniwersalna. Przyjemna, ale czasem prawdziwie przewidywalna, pełna znanych motywów nie tylko z twórczości Autorki; pełna ciekawych postaci, ale też zmarnowanych szans, z ironicznym zacięciem, ale i bardzo sympatyczna. Niezbyt słodka, bo między wierszami pisarka daje do zrozumienia, że toczy się prawdziwe, brutalne życie, bezwzględnie także dla trzymanych pod kloszem dobrze urodzonych panien, ale z szczęśliwym zakończeniem w którym Autorka zapewnia nas, że wszystko ułożyło się tak, jak powinno. Lekkostrawna, jednak trudno ją zapomnieć, a przynajmniej pana Darcy’ego. Bo i ile kiedyś, może nawet za kilka miesięcy, zapomnę o nietuzinkowej pani Bennet i ucieczce Lidii z Wickhamem, to wieczorami, kiedy pod zamkniętymi powiekami wirować będą chemiczne reakcje, wzory na prędkości kosmiczne i całki połączone z przerastającym mój mózg programowaniem, powrócę do tej postaci w wersji z końca powieści (bo to jest najbardziej warte zapamiętania) i wyobrażę sobie nasz ślub. Mój i pana Darcy’ego. Będzie kościół, biała suknia z trenem, mnóstwo gości w wiktoriańskich ubiorach, bal i czas na poczęstunek, w czasie którego będzie można zjeść mięso upolowanych przez mojego lubego zwierząt. Nie będzie żadnej Elżbiety ani Karoliny Bingley. Za to na stole postawię filiżaneczki w czerwone róże, małe niezapominajki i fioletowe kwiaty, których nazwy nie znam. Podam w nich popołudniową herbatę, a potem się obudzę i odkryję, że pan Darcy istnieje tylko w książce, będąc może najlepszą jej częścią.


Nerf N-Strike Mega Double Breach B9789\nNerf Mega Double Breach to dwuręczna wyrzutnia na duże strzałki Mega. Wyrzutnia stanowi świetne uzupełnienie arsenału.\nJest to wyjątkowa wyrzutnia, która wygląda niczym prawdziwy shotgun lub dubeltówka. Wyrzutnia została wyposażona w boczny uchwyt, na którym możemy schować cztery strzałki Mega. Przeładowujemy ją jak klasyczną snajperkę przesuwając uchwyt do tyłu i do przodu. Dodatkowo na górze mamy szynę taktyczną, która idealnie pasuje na celownik lub lunetę. Wystarczy załadować strzałki z boku i wyrzutnia już jest gotowa do ataku.\nDla kogo jest ta wyrzutnia:\ndla wszystkich fanów serii Mega;\ndla osób chcących uzupełnić swój arsenał o nową i łatwą w obsłudze wyrzutnie;\nwyrzutnia Nerf Mega Doublebreach\n6 strzałek z serii Mega\nWymiary opakowania: 61 x 31 x 6 cm\n61 x 31 x 6 cm\nErnest Bryk, W dniu: 20/06/2020\nZ tym to mam problem. Po oddaniu 3 strzałów całkowicie się zaciął. Trzeba było go całkowicie rozkręcić. Ma bardzo delikatny, nieprecyzyjny, podatny na luzy mechanizm. Po ponownym, solidnym złożeniu działa. Dość celny, z dużym zasięgiem. Fajne, świszczące strzałki, które łatwo znaleźć. Tylko jak długo posłuży ?\nBernadetta Lachowska, W dniu: 19/02/2020\nsuper maszyna dla mojego syna\nAdm, W dniu: 27/07/2019\nEpik fajny bardzo celny i bardzo daleki zasięg mam go już prawie rok sprężyna już jest trochę wyczerpana\nJolanta Kwinta, W dniu: 23/03/2019\nPIOTR DĄDELSKI, W dniu: 01/10/2018\nKarolina Kocon, W dniu: 14/08/2018\nSławomir Rzewnicki, W dniu: 11/07/2018\nBardzo polecam. Szybka przesyłka. Towar super.\nXxx, W dniu: 05/11/2017\nKopa ma ta spluwa xD\nAntoni Woźniak, W dniu: 02/07/2017\nBardzo dobry shotgun. Wykrywa strzałki w magazynku, ma daleki zasięg i jest bardzo celny.\nMałgorzata Górnikowska, W dniu: 06/05/2017


W teraźniejszych czasach praca wygląda całkiem inaczej. Każdego dnia powstaje wiele firm, które wspierają się na produkcji za pośrednictwem komputerów, które dziś zwojowały świat. By taka praca z komputerami była odpowiedni sens, każdy komputer powinien posiadać odpowiednie oprogramowanie. Obecnie ważnym programem jest crm, który zazwyczaj dostarcza do umieszczania danych użytkowników, kontrahentów lub te nowych użytkowników, z jakimi dane przedsiębiorstwo współpracuje lub którym sprzedaje nasze wyroby.\nMagazynowanie poufnych danych Dobry program do rzeczy, jaki nie wymaga większego działania w świadomość, stanowi wysoce łatwym wyborem. Oczywiście trzeba potrafić się na posługiwaniu takim programem, jednak najlepiej, jak taki zasób jest sztampowy i szybki w obsłudze. CRM oprogramowanie należy właśnie do takich elementów, z których warto dziś zarabiać w produkcji, która potrzebuje magazynowania danych użytkowników. Ofert dotyczących zakupu takiego oprogramowania zlokalizujemy na rynku kilka. Firmy, które pasjonują się udostępnianiem takiego oprogramowania, tworzą na ostatni punkt odpowiedni monopol. Nie odkryjemy takich producentów za dużo. Ale wciąż możemy tworzyć gwarancja, że taka firma jest sprawdzona a nie wydaje nam kota w worku, tylko program, który sprawdził się obecnie w wielu przedsiębiorstwach.\nDlaczego warto zainwestować w crm oprogramowanie? Oprogramowanie do praktyce to teraz pewna zasada, która powoduje osiągać dane cele. Co najważniejsze, pisać pozycję na trwanie oraz chronić o dobro klienta. Sprawdza się wtedy w spraw telecentrum, gdzie czas klienta stanowi wysoce ważny. Szybkie wyszukanie danych klienta oraz pewna obsługa programu crm, to punkt, który ułatwia pozycję oraz dodaje, że facet istnieje wyjątkowo zadowolony. Wielu przedsiębiorców oczekuje dokładnie takich opcji. Warto zainwestować w prawdziwe oprogramowanie, jakie w istotny sposób ułatwi pracę. Sprawi, że i przedsiębiorca, i współpracujący z firmą klienci, a także sami pracownicy, będą zadowoleni. Dziwiąc się nad zakupem oprogramowania, którym jest crm, warto na aktualny punkt poczytać w serwisach internetowych, które na co dzień mają się tematyką takich i bliskich programów.


Chrupiące udka z kurczaka w imbirowym sosie Ponzu - Kikkoman Przepisy\nBowl z komosą i krewetkami 273 od 370 Wegetariańskie spaghetti na ostro\n273 od 370\nCytrusowy sos sojowy Ponzu Sałatki Dania główne Drób Warzywa Boże Narodzenie Lato Jesień Zima\nTłuszcz: 10.1 g\nBiałko: 44.3 g\nWęglowodany: 7.8 g\n5-6 „słomek” szczypiorku\nPora, szczypiorek i imbir drobno posiekać. Sezam uprażyć na patelni bez tłuszczu, a następnie wymieszać z olejem, sosem Ponzu, porem, szczypiorkiem i imbirem.\nUdka z kurczaka przyprawić solą i pieprzem, a następnie smażyć bez tłuszczu i pod przykryciem przez ok. 10 minut – na powlekanej patelni i skórką do dołu. Przy pomocy papierowego ręcznika usunąć tłuszcz z mięsa i kontynuować smażenie jeszcze przez 2-3 minuty, aż skórka będzie chrupiąca.\nSałatę lodową oczyścić i umyć. Marchewkę obrać i umyć, cebulę obrać z łupin. Wszystko posiekać w drobne słupki i piórka, rozłożyć na talerzach. Na tak przygotowanym posłaniu ułożyć kurczaka, skropić dressingiem Ponzu i udekorować kolendrą.\nID przepisu: 278


Nie będę ukrywał, że zasadniczym powodem, dla którego się u Was zarejestrowałem, są konfrontacje. Nie oznacza to jednak, że ćwiczeniami się nie pasjonuję i nie będę w stanie nic wnieść na forum. Mam nadzieję, że będzie wręcz przeciwnie.\nSam siebie określam jako osobę trenującą kalistenikę i bieganie. Ani w tym, ani w tym nie wyróżniam się niczym szczególnym, lecz jednak w obu dziedzinach - moim zdaniem - wyszedłem poza granice poziomu "początkujący".\nBardzo lubię dyskutować (także o treningu), poznawać nowe wiadomości z ćwiczeniami związane, ale też i pomagać innym.\nJeśli miałbym wybrać jakąś kwestię, którą się chlubię, to byłaby to chyba równowaga mięśniowa - uważam ją za kluczową kwestię, do której każdy powinien dążyć, więc i sam staram się mieć dobry balans pomiędzy siłami poszczególnych grup mięśniowych.\nAha, jeszcze L-sity. Lubię L-sity.\nZ innych moich hobby można wyszczególnić muzykę, ale też dobre książki i filmy, a również nowe technologie.\nWitam, mam nadzieję, że zagościsz u nas na dłużej\n2013-10-07, 21:46 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 2013-10-07 21:48 przez Chudini.)\n(2013-10-07 20:35)Bylon napisał(a): Sam siebie określam jako osobę trenującą kalistenikę i bieganie.\nBieganie zalicza się do kalisteniki.\n(2013-10-07 20:35)Bylon napisał(a): Bardzo lubię dyskutować (także o treningu), poznawać nowe wiadomości z ćwiczeniami związane, ale też i pomagać innym.\nTo lubię, jeśli ktoś chce się rozwijać.\n(2013-10-07 20:35)Bylon napisał(a): Jeśli miałbym wybrać jakąś kwestię, którą się chlubię, to byłaby to chyba równowaga mięśniowa - uważam ją za kluczową kwestię, do której każdy powinien dążyć, więc i sam staram się mieć dobry balans pomiędzy siłami poszczególnych grup mięśniowych.\nI to się szanuje, czy to w street workout'cie(bez hejtów, jednak tak jest) czy na siłowni, wiele osób ćwiczy tylko wybrane grupy mięśniowe, dlatego wolę używać terminu kalistenika, bo więcej ludzi bierze to na bardziej poważnie(nie gimnastyka, dlatego że gimnastyk ze mnie żaden, salta nie zrobię, co jest podstawą)\nChudini, przyjedź na seminarium to nauczysz się salta\nNa to nie mam jak zbytnio, postaram się w przyszłości\nAktualny czas: 2019-10-18, 05:43 Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Niedziela – METEOprognoza\nlubelak1 4 maja, 2019 Niedziela2019-05-04T20:16:52+02:00 Prognoza pogody No Comment\nTemperatura na północy i zachodzie kraju spadnie w okolice zera. Na północy i południu możliwe opady deszczu i deszczu ze śniegiem. Wiatr umiarkowany. Lokalnie pojawią się mgły.\nTemperatura wzrośnie do zaledwie 5-14*C. Najzimniej w strefie opadów na południowym wschodzie. A spodziewamy się nie tylko opadów deszczu ale także deszczu ze śniegiem i mokrego śniegu. Na Pogórzu lokalnie spadnie do 10 cm śniegu. W górach do 30 cm. Wiatr z kierunków północnych umiarkowany, na południowym wschodzie silniejszy.\nhttps://meteoprognoza.pl/2019/05/04/niedziela-6/ 2019-05-04T20:16:52+02:00 lubelak1Prognoza pogodyNoc:Temperatura na północy i zachodzie kraju spadnie w okolice zera. Na północy i południu możliwe opady deszczu i deszczu ze śniegiem. Wiatr umiarkowany. Lokalnie pojawią się mgły. Dzień:Temperatura wzrośnie do zaledwie 5-14*C. Najzimniej w strefie opadów na południowym wschodzie. A spodziewamy się nie tylko opadów deszczu ale także deszczu ze...lubelak1Rafał rjd@tlen.plAdministratorMETEOprognoza\n« Sobota, 4 maja


Teksty, publicystyka i popularyzacja, wywiad dla KAI: Wierzyć z Kościołem czy z Węcławskim?, Grzegorz Strzelczyk, ks.\nStrona główna / Teksty / publicystyka i popularyzacja / wywiad dla KAI: Wierzyć z Kościołem czy z Węcławskim?\nKAI, 2008-02-29, Przekonanie o tym, że Kościół nie przechował świadectwa o Jezusie w sposób wiarygodny to główny zarzut prof. Tomasza Węcławskiego wobec chrześcijaństwa - uważa ks. dr Grzegorz Strzelczyk z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego. To także, jego zdaniem, kluczowy wątek w dyskusji wokół tekstów apostaty. W najnowszym numerze „Tygodnika Powszechnego” po raz pierwszy po swym odejściu z Kościoła Węcławski zabiera głos w odpowiedzi na krytykę śląskiego teologa. „Można wierzyć albo z Kościołem, albo z Węcławskim” – konkluduje ks. Strzelczyk.\nKAI: „Tygodnik Powszechny” zamieścił artykuł prof. Tomasza Węcławskiego, niejako w odpowiedzi na Księdza krytyczną analizę jego wykładów. Co wnosi ta odpowiedź do rozumienia poglądów i grudniowej decyzji tego teologa o odejściu z Kościoła?\n- Szczerze mówiąc jestem nieco rozczarowany, gdyż właściwie nie jest to odpowiedź. Bezpośrednie ustosunkowanie się dotyczy tylko jednego punktu i to dość drugorzędnego, tzn. kwestii wykorzystania wątku modlitwy Jezusa w wykładach. Z mojej strony była to tylko egzemplifikacja pewnego problemu w korzystaniu ze źródeł. Wątpliwości podstawowe, które wysunąłem zostały ominięte, więc w zasadzie trudno uznać „Zanikającą opowieść” za odpowiedź lub polemikę. To raczej kolejne przedstawienie głównych osi myśli Węcławskiego. Aczkolwiek wydaje mi się, że jeszcze wyraźniej dochodzi tu do głosu alergia na instytucję Kościoła. Jakby instytucja z założenia była zła i nie mogło istnieć coś takiego jak przekazywanie doświadczenia wewnątrz struktur. Struktury są zawsze przeciwko osobistemu doświadczeniu – taka teza zdaje się pobrzmiewać w tekście Węcławskiego.\nPod koniec mojego tekstu w „Tygodniku” zwracałem uwagę na to, że Węcławski w analizie doświadczenia dokonuje jego redukcji jedynie do wymiaru podmiotowego. Akcent pada na to, że rzeczywistość jest mi dana tylko w indywidualnym doświadczeniu.\nDoświadczenie to chyba jednak coś szerszego. Różne doświadczenia składają się w pewną tradycję osobistą, a następnie wspólnotową tworząc dziedzictwo. Moim zdaniem, Węcławski za bardzo schodzi w takie jednostronne, indywidualistyczne pojmowanie doświadczenia i to jest problem o sporych konsekwencjach.\nKAI: Węcławski pisze, że nie jest wcale najważniejsze rozstrzygnięcie czy istnieje jakiś byt, którego można nazywać Bogiem. Ważny jest według niego dostęp do tego miejsca ludzkiej egzystencji, w którym pojawia się „sprawa Boga”. Czy to nie jest jakaś hiperindywidualizacja odniesienia do Boga?\n- W dużej mierze jest. Wydaje mi się, że jego założenie jest takie, iż każda instytucjonalizacja jest wtórna, a przez to gorsza. Zastanawiam się skąd się bierze to wartościowanie, bo stwierdzenie wtórności w stosunku do indywidualnego doświadczenia samo w sobie nie musi być wartościujące. Natomiast tutaj jest. Pojawia się więc pytanie czy to nie jest związane z osobistym doświadczeniem Węcławskiego? Ks. Henryk Seweryniak stawia to pytanie w swoim komentarzu, ja nie lubię wchodzić w przestrzenie takiej psychologizującej interpretacji, ale w tym przypadku trudno bronić się przed tym.\nW artykule Węcławskiego między wierszami napotykamy tezę czy założenie, że historia Kościoła jest historią instytucji tłamszącej wolność. I to też jest bardzo jednostronne. Oczywiście były w Kościele epizody przemocy czy nadużyć władzy. I to jest wielkie zgorszenie. To prawda. Jednak przecież w tymże samym Kościele ludzie naśladujący Chrystusa oddawali życie z miłości do bliźnich.\nZdaje się, że optyce Węcławskiego religia jako taka, przez sam fakt uwspólnotowienia doświadczenia (choć nie tylko), jest czymś negatywnym. O ile doświadczenie w ostateczności może być zinterpretowane religijnie, to już nie ma prawa tworzyć instytucji, tradycji, zbiorowej pamięci – wydaje się twierdzić. A dlaczego nie? - pytam.\nKAI: Intrygująca jest też wizja transcendencji według Węcławskiego, odnosząca się do doświadczenia „przekraczania własnej egzystencji”.\n- Węcławski już w czasie wykładów mówił o „transcendencji do wewnątrz”, o tym, że transcendencja nie jest nam dana jako coś z zewnątrz nas, ale jest wewnątrz naszego doświadczenia. A więc problem obiektywnego istnienia czy nieistnienia transcendencji, czy jak to ujmują klasyczne tradycje religijne: istnienia czy nieistnienia Boga - według Węcławskiego - jest wtórny. Istotny jest natomiast problem indywidualnego doświadczenia.\nKAI: Czyli dla Węcławskiego kluczowa jest kwestia osobistego doświadczenia?\n- O ile dobrze go rozumiem, to tak. Pozostaje jednak pytanie, czego doświadczamy? Moim zdaniem przedmiot doświadczenia nie powinien być wzięty w nawias, tak jak nie należy pomijać w analizie wpływu na siebie różnych doświadczeń – własnych i przekazanych przez innych. Szkoda, że do wątpliwości dotyczących analizy doświadczenia Węcławski się nie ustosunkował. Stawiam obiekcje, ale nie ma na nie odpowiedzi, więc dyskusja zamiera.\nUważam, że analiza samego pojęcia doświadczenia, czy też sposób, w jaki Węcławski je analizuje ma fundamentalne znaczenie dla całości oglądu. To zejście ku indywiduum, ku podmiotowi sprawia, że perspektywa zawęża się. Tak odbieram teksty Węcławskiego. Oczywiście – mogę się mylić co do pewnych punktów rozumienia jego tekstów, ale to już on sam musiałby zasygnalizować.\nKAI: Czy można podziewać się debaty teologów?\n- Debata teologów może być pomiędzy teologami, czyli w ramach perspektywy wspólnej wiary. Tu możliwa jest debata bardziej historycznej bądź filozoficznej natury. Proszę zauważyć, że w tekście „Ku Możliwemu” w ogóle nie używam argumentów ściśle teologicznych, dominuje perspektywa historyczna. Teraz mam wrażenie, że Węcławski nie chce dyskutować na tej płaszczyźnie. Jakby dryfował w stronę wiary, tyle że już swojej. Bo trudno tu mówić o „światopoglądowej neutralności”. W efekcie mamy dwa wyznania wiary: każdy może wybrać czy wierzy z Kościołem czy wierzy z Węcławskim. Przy czym w tym drugim przypadku – zważywszy na trudność pomieszczenia wiary wspólnotowej w jego koncepcji – może to być wspólnota dość niepewna.\nKAI: U Węcławskiego więcej jest pytań niż odpowiedzi?\n- Podkreśla on bardzo mocno wartość stawiania pytań. Nie wydaje mi się, żeby w Kościele ktoś tę wartość na serio i programowo negował. Raczej mówimy tak: pytanie i odpowiedź stanowią dynamiczny układ, nie wolno ich separować. Na niektóre pytania udaje się odpowiedzieć i potem tej odpowiedzi można się trzymać. Tymczasem tekst Węcławskiego kończy się tak: istotne jest to, „co wydarza się w samym sednie ludzkiego życia jako dotknięcie jego własnej prawdy”. Wyróżnienie w tekście wskazuje, że autor kładzie akcent na prawdę, ale obawiam się, że jednak bardziej na „własną”.\nKAI: Zwłaszcza przeciwko strukturom?\n- Tak, zwłaszcza przeciwko tradycyjnym strukturom Kościołów chrześcijańskich szeroko pojętych. Zapomina, że gdyby tych struktur nie było, to dzisiaj nie mielibyśmy żadnej wzmianki o Jezusie. Jeżeli Węcławski w ogóle zajmuje się Jezusem jako kimś interesującym, to choć trochę mógłby być wdzięczny chrześcijańskiej tradycji.\nKAI: Czy odpowie Ksiądz Węcławskiemu?\n- Już nie jestem pewien czy to ma sens. Jestem teologiem-systematykiem, bardziej interesuje mnie wspólnota wiary niż dyskusja z kimś, kto jest poza tą wspólnotą. Natomiast na pewno problem wiarygodności chrześcijaństwa czyli wiarygodności Kościoła jest problemem kluczowym w tej dyskusji, bo w rzeczywistości chodzi o to, czy Kościół wiarygodnie przechował świadectwa o Jezusie czy też nie? Węcławski twierdzi: nie. Czy twierdzi zasadnie? I nad tym trzeba dyskutować, bo to jest kwestia właśnie wiarygodności Kościoła, wiarygodności wspólnot chrześcijańskich. Ale boję się, że Węcławski nie jest w tej chwili zdolny podjąć spokojnej dyskusji z kimś reprezentującym Kościół katolicki. Jego alergia na instytucję jest w tej chwili zbyt duża. Być może trzeba więcej czasu.\nKAI: Przy tej krytyce struktur, trudno nie pamiętać o konkretnych wydarzeniach z życia Węcławskiego…\n- Trudno się uwolnić od takich pytań. Po „Zanikającej opowieści” nie sposób uwolnić się od tego skojarzenia. Następny mój tekst musiałby być właśnie o tym. Węcławski ma za złe chrześcijaństwu, Kościołowi. Ale czy to, o czym mówi i pisze (wtórnie ureligijnienie intuicji Jezusa), czy raczej to, przez co sam przeszedł? Trudno czytać tekst poza kontekstem…


Bytom: Knajfeld i jego zabytkowe wille w zieleni. Miejski fenomen, który trzeba zobaczyć na własne oczy - Informacje | Ślązag.pl\nCzy bytomski Knajfeld to najpiękniejsza dzielnica przedwojennych willi i rezydencji na Śląsku? Nie zaprzeczę\nKnajfeld w Bytomiu jest uroczy. Znacie jego zabudowę i piękne wille wśród zieleni? To znaczy: doskonale wiecie, że warto się tam wybrać o każdej porze roku. A jeżeli nie znacie, nadróbcie ten brak.\nStare miasto w Bytomiu ma ogromną siłę przyciągania - niczym gwiazda, z której newtonowskich objęć dosłownie ciężko się wyrwać. Ale oto w końcu mnie, czyli facetowi z Katowic, ciekawie eksplorującemu Bytom jak sonda Opportunity Marsa - udało się to. Wyhamowawszy drugą prędkość kosmiczną w polach grawitacyjnych parku Kachla, wylądowałem po przeciwnej stronie ulicy Wrocławskiej. I natychmiast przystąpiłem do badań legendarnego Knajfeldu. Natychmiast też się nim zachwyciłem.\nOd Małego Pola do Knajfeldu\nKnajfeld to nazwa potoczna, nieoficjalna, ale wszyscy w Bytomiu wiedzą, o co chodzi. To trochę tak jak Tauzen, czyli Osiedle Tysiąclecia w Katowicach. Tyle że Knajfeld jest nieporównanie starszy. Nazwa wyewoluowała z niemieckiego Kleinfeld, czyli Małe Pole, które niemieccy mieszczanie Bytomia nazywali po swojemu. Owo Małe Pole było obszarem gruntu, który przed wiekami należał do bytomskiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Małe Pole już bardzo dawno temu stało sie polem jedynie z nazwy. W XIX wieku tereny rolne zaczęły ustępować miejsca cmentarzom (cholerycznemu i ewangelickiemu), później zaś wkroczył na Knajfeld rozwijający się bytomski przemysł (funkcjonowały tu m.in. browar, rzeźnia i największy w Niemczech tartak!). Równolegle zaś powstawała tu zabudowa mieszkalna. I to jaka!\nNa Knajfeldzie pobudowali się tacy bytomscy prominenci jak np. zarządca górniczy August Liss (willa z 1873 r. przy ul. Batorego 6) czy mistrz murarski (a i mason) Adolf Ritter (willa z 1876 r. przy Wrocławskiej 6; projekt? Słynnego Paula Jackischa). W 1889 r. na Klajnfeldzie ulokowano szpital Spółki Brackiej. W latach 30. XX wieku powstała też i szkoła.\nDzięki tym inwestycjom Kleinfeld nabrał cech samowystarczalnej dzielnicy, stanowiącej odrębną część miasta z pełną infrastrukturą handlową, gospodarczą i użyteczności publicznej - piszą Jacek Maniecki i Marek Wojcik w książce "Kleinfeld. Wielkie historie na Małym Polu".\nKnajfeld szalenie fotogeniczny\nI na takim to Knajfeldzie wylądowałem. Ściślej - na jego części, objętej willową zabudową, w okolicy ulic Didura, Wallisa, Olejniczaka, Pułaskiego, no i po trosze Wrocławskiej. Pośród zielonych ogrodów. Kwiatów. Drzew. Bluszczów. A wszystko to szalenie fotogeniczne - zarówno teraz, na krawędzi lata, jak i - jestem o tym przekonany - o każdej porze roku. Podczas fotografowania jednej z posesji pewna pani, chyba mieszkanka, zapytała mnie nieco podejrzliwie, dlaczego robię tam zdjęcia. Odpowiedziałem z uśmiechem i w całkowitej zgodzie z prawdą: - Bo tu jest pięknie!\nMiejsce fotogeniczne, ale i fenomenalna enklawa wygodnego, śródmiejskiego mieszkania wśród ogrodów, sąsiedniego parku, ludzkiej zabudowy dookoła.\nPo cytowaną książkę sięgnąłem dopiero po swojej wyprawie. I zrozumiałem, że - podobnie jak Armstrong i Aldrin na Księżycu - tak naprawdę to zbadałem jedynie najbliższą okolicę miejsca pierwszego lądowania. Ale tak jak ludzie na Srebrny Glob, na Knajfeld powrócę.\nwille, zabudowa willowa, architektura bytomia, knajfeld bytom, kleinfeld bytom, architektura slaska,\nModern living. Osiedle dla klasy średniej w Chorzowie\nNowa inwestycja w gminie Zbrosławice. Mieszkańcy polecają\nPoprawianie archikatedry? Postawmy też gród Kajka i Kokosza\nOstatni brutal Katowic. Byliśmy. Żebyście wy nie musieli\nStacja kolejowa w Katowicach zabytkiem! Zobacz zdjęcia\nArkadiusz Chęciński został prezesem...\nArkadiusz Chęciński na czele...\nRoszady w Urzędzie Miasta Tarnowskie...\nNarkotyki i lewe papierosy....


Komentarz tygodniowy 16-20 lutego - Komentarze rynkowe - Inwestycje - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Finanse > Inwestycje > Komentarze rynkowe > Komentarz tygodniowy 16-20 lutego\nKomentarz tygodniowy 16-20 lutego\nGłówny Urząd Statystyczny poinformował, że w styczniu produkcja przemysłowa spadła o 14,9% r/r. Po oczyszczeniu z efektów sezonowych spadek produkcji oszacowano na 12,7% r/r i 5,8% w stosunku do miesiąca poprzedniego.\nProdukcja spadła aż w 26 z 34 sekcji przemysłu. Tak znaczące załamanie produkcji powoduje ograniczania zatrudnienia a ostatecznie zmniejszenie tempa konsumpcji.\nSytuacja w sferze realniej przekłada się już na rynek pracy. Jak podaje GUS, w styczniu odnotowano spadek dynamiki zatrudnienia z 2,3% do 0,7% r/r. Wszystko wskazuje na to że tendencja ta będzie się utrzymywać. Najbliższe miesiące, najpewniej, sprowadzą roczną dynamikę zatrudnienia w obszary ujemne, a stopa bezrobocia zbliży się do 12%.\nNegatywne informacje oddziałują na nastroje społeczne. Z sondażu TNS OBOP wynika, że większość Polaków (69 proc. ankietowanych) jest przekonana, że sprawy w naszym kraju idą w złym kierunku, a nasza gospodarka jest w kryzysie. Przeciwnego zdania było jedynie 21 proc. W odniesieniu do ubiegłego miesiąca liczba pesymistów wzrosła o 16 punktów proc., natomiast osób wypowiadających się pozytywnie o rozwoju krajowych spraw zmalała o 11 punktów proc. W odniesieniu do analogicznego badania w lutym 2008 roku grupa wyrażających negatywne oceny zwiększyła się o 26 punktów proc., natomiast odsetek osób nastawionych pozytywnie spadł o 17 punktów proc. Spadek nastrojów społecznych jest, według badania, szczególnie widoczny w porównaniu z ubiegłym miesiącem. Polacy patrzą na sytuację w kraju znacznie bardziej pesymistycznie niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Pogarszające się nastroje stanowią zagrożenie dla wydatków konsumpcyjnych, będących kluczowym komponentem wzrostu polskiej gospodarki.\nSpowolnienie gospodarcze i tracący witalność rynek pracy dołują kursy polskich akcji. Sytuacji nie poprawia utrzymująca się globalna awersja do ryzyka, a zwłaszcza negatywny sentyment wobec całego naszego regionu.\nCały czas obowiązującym jest temat opcji walutowych, który ma dwa oblicza. Pierwszym z nich jest aspekt unieważnienia prawomocnych umów, zawartych pomiędzy kontrahentami handlowymi, który zdegradowałby wiarygodność rządu w oczach inwestorów kapitałowych. Drugim jest zakres strat wygenerowanych przez wspomniane opcje, które obciążą wyniki finansowe spółek i banków. Fortis Bank Polska miał 400 klientów, którym sprzedał opcje walutowe. W IV kwartale musiał odpisać 217 mln zł. Bank BPH odpisał z tego tytułu 11 mln zł. Klientów, którzy zakupili instrumenty pochodne w tym banku, jest 100. Około 80 proc. z nich zawierało forwardy, a 20 proc. opcje. Podobny problem dotyczy wyniku ING Banku Śląskiego w IV kw, który pogorszyły euroobligacje i opcje walutowe. Pojawiają się spekulacje sugerujące, że straty wszystkich zaangażowanych w opcje banków mogą sięgnąć 1 mld zł. I tak jest to ułamek tego, jakie straty z tytułu transakcji opcyjnych zagrażają polskim firmom. Liczba przedsiębiorstw, które popadły z tego tytułu w tarapaty finansowe rośnie z każdym dniem, a straty szacowane są na razie na 15 mld zł.\nKomentarz tygodniowy 23-27 lutego


Juniorzy ogrywają beniaminka [foto] - MKS Nysa Kłodzko - oficjalny serwis klubu.\nJuniorzy ogrywają beniaminka [foto]\nUtworzono: niedziela, 15, listopad 2015 15:17\nJuniorzy starsi Nysy Kłodzko lepsi od ząbkowickiej Polonii.\nPoniżej relacja z meczu, wyniki 14. kolejki i zdjęcia z meczu.\nKLASA „O” JUNIORÓW: NYSA KŁODZKO – POLONIA ZĄBKOWICE ŚL. 5:2 (3:1)\nBramki dla Nysy: Grzegorz Janowicz (dwie), Patryk Wiącek (dwie) i Tymoteusz Puchalski. Nysa: Artur Dżendzera - Mateusz Zieliński, Paweł Walczak, Bartek Iwanowicz (Filip Tomera), Bartosz Mistarz, Mateusz Krawczak, Tymoteusz Puchalski, Artur Kusa, Błażej Sikora (Wojciech Głuszczyński), Grzegorz Janowicz, Patryk Wiącek.\nOd początku spotkania zarysowała się przewaga Nysy. Jednak to goście cieszyli się z prowadzenia gdy prosty błąd popełnił golkiper Nysy. Na szczęście Artur Dżendżera w dalszej części pojedynku zrehabilitował się za pomyłkę, a kłodzczanie straty odrobili z nawiązką. Do remisu i na prowadzenie wyprowadził Nysę Grzegorz Janowicz, a wynik na 3:1 podwyższył Tymoteusz Puchalski.\nPo zmianie stron udało się ząbkowiczanom zdobyć kontaktowego gola, ale później do siatki trafiali już tylko gospodarze. Konkretnie uczynił to Patryk Wiącek. Asystę przy piątym golu zanotował Filip Tomera. – To było dotychczas nasze najlepsze spotkanie. Zmiana trenera wpłynęła na naszą grę pozytywnie, co było widać w tym spotkaniu – ocenił zawody defensor, Mateusz Zieliński.\nDla szkoleniowca Przemysława Gajka było to drugie spotkanie w roli trenera Nysy na kłodzkim stadionie i drugie zakończone zwycięstwem.\nVictoria Świebodzice - Unia Bogaczowice 3:0\nHutnik Szczytna - Górnik Nowe miasto Wałbrzych 2:1\nNysa Kłodzko - Polonia Ząbkowice Śląskie 5:2\nBielawianka Bielawa - Sparta Ziębice 4:1\nLKS Bystrzyca Górna - Zagłębie Wałbrzych 1:0\nKarolina Jaworzyna Śl. - Unia Jaroszów -:-\nPiast Nowa Ruda - Zamek Kamieniec Ząbk.\nZjednoczeni Żarów - MKS Szczawno Zdrój 0:5