Chrześcijaństwo w zachodnioeuropejskim kręgu cywilizacyjnym w XIV – XV wieku – Nauka – Zbadane.pl\nChrześcijaństwo w zachodnioeuropejskim kręgu cywilizacyjnym w XIV – XV wieku\nchrześcijaństwo, Chrześcijaństwo w zachodnioeuropejskim kręgu cywilizacyjnym w XIV - XV wieku, dewoci, Europa, kościół, mendykaci, mistyka, papież, religia, zakony\nGłęboki kryzys, który tak bardzo dotknął świat zachodniego chrześcijaństwa w XIV-XV wieku, miał oczywiście swe reperkusje na wszystkich odcinkach życia religijnego i kościelnego. Optymistyczna wizja scholastyczno-gotycka rozwijającego się tak niebywale wieku XIII uległa załamaniu, na każdym kroku rodziły się wątpliwości, znaki zapytania, nieufność. Na uniwersytetach, w środowiskach uczonych elit, w kręgach elit duchownych świeckich i zakonnych, toczono nieustanną debatę. Zajmowano w niej bardzo różne stanowiska, nieraz głęboko sprzeczne ze sobą, bardzo trudno przychodziło uzyskanie jednolitej opinii, zdania, w danej kwestii. Cały czas wcale powszechnie i z różnych stron krytykowano stan rzeczy także na odcinku religijnym i kościelnym, często też mówiono o konieczności odnowy, reformy. Znaczyło to z pewnością wiele, ale nie prowadziło do jakiejś generalnej reformy, mocno ugruntowanej w społecznościach chrześcijańskich.\nKryzys papiestwa i relacji Kościoła z państwami miał w tym wszystkim niemałe znaczenie. Zwycięstwo nad cesarstwem w ciągu XIII wieku zdawało się oddawać najwyższą władzę nad ?chrześcijaństwem” – także w sensie cywilizacji chrześcijańskiej – w ręce papieża. Silny prąd intelektualny budował podstawy autentycznej autokracji. Ale dokładnie w początkach XIV w. gwałtowny konflikt papieża z najsilniejszym państwem kręgu zachodniego, Francją, doprowadził poprzez dramatyzm wydarzeń do trwałego w skutkach podważenia tej papieskiej pozycji. Jednym ze skutków była tu zmiana na długie dziesięciolecia siedziby papieża z Rzymu na Awinion. Papiestwo awiniońskie budowało w imponującym wysiłku gmach organizacyjno-materialny Kościoła, ale centralizacja i tymczasowość stanu rzeczy – idea powrotu do Rzymu ciągle była aktualna! – nie sprzyjała poważniejszym próbom rozwiązywania trudności. Ważył też zarzut zbytniego ulegania wpływom francuskim. Wielka Schizma i głęboki kryzys koncyliarystyczny – spór papiestwa z soborem – lat 1378-1417-1449 potężnie naruszyły autorytet Stolicy Apostolskiej. Zwycięskie w końcu papiestwo zmuszone było układać swe stosunki z poszczególnymi królestwami kompromisowo, przyznając w gruncie rzeczy daleko idące uprawnienia w sprawach kościelnych poszczególnym państwom. Mimo uznawania zwierzchnictwa Rzymu tendencja ku Kościołom w dużym stopniu państwowym czy narodowym zaznacza się u schyłku XV wieku bardzo wyraźnie; w miejsce średniowiecznego kręgu cywilizacyjnego chrześcijańskiego (christianitcis jako nazwa powszechnie używana) rodzi się powoli nowa Europa państw czułych coraz bardziej na swoją suwerenność i rację stanu jako najwyższy argument.\nPapieże drugiej połowy XV wieku w trosce o pozycję instytucji centralnej Kościoła szukają oparcia w odnowionym państwie kościelnym przynoszącym niezłe dochody. Ale zarazem wciąga ich to siłą rzeczy w świat antagonizmów między państwami włoskimi i obniża, raz jeszcze wolno powiedzieć, autorytet; nadużycia rozbudowanego dworu papieskiego i niektórych spośród samych papieży dolewają tu jeszcze oliwy do ognia.\nMimo kolejnych kryzysów i nieustannej debaty nad samym Kościołem, jego istotą, rolą papieży i soborów, utrzymuje się zarazem duża jednolitość całego kręgu chrześcijańskiego. Autentyczne herezje stają się marginesem skutecznie zwalczanym. Jedynym przykładem daleko idącego zerwania są Czechy, nie tyle husyckie, ile pohusyckie. Utrwala się ostatecznie w samych Czechach, po latach wojen, Kościół utrakwistyczny (Komunia pod Dwiema Postaciami jest tu symbolem), który w końcu pragnie uznania swej odrębności w ramach Kościoła katolickiego. Opór Rzymu papieskiego jest tu jednak zdecydowany, a zbrojne wysiłki zdławienia Kościoła mocno osadzonego w społeczeństwie czeskim nie przynoszą wyników.\nNiesłychanie doniosłym zjawiskiem, które coraz lepiej poznajemy w skali całego chrześcijaństwa, jest tworzenie podstawowych struktur ogarniających całość społeczeń-stwa, a więc przede wszystkim sieci parafii w ramach swych diecezji oraz sieci klasztorów różnego typu i znaczenia. Katastrofy demograficzne, straszliwa zaraza 1348/1349 roku powtarzająca się potem w mniejszych rozmiarach przez długie lata, wojny pełne zniszczeń ze stuletnią wojną francusko-angielską na czele, głody jako stałe zjawisko, biednienie dużej części ludzi – wszystko to burzyło oczywiście nie tylko cały porządek społeczny, ale i głęboko dotykało świat kościelnych struktur i ludzi, duchowieństwo diecezjalne, zakony. Często dezorganizowało na długo normalne życie i funkcjonowanie instytucji – wspólnoty. Przy tym wszystkim imponuje wręcz, w wielu częściach chrześcijaństwa dotkniętych przez katastrofy, wysiłek odbudowy, a często przy okazji rozbudowy siedzib i ich wnętrz oraz wysiłek rekrutacji i przygotowania nowych osób zastępujących stare kadry.\nUtrzymują się ośrodki najbardziej podstawowe dla każdego chrześcijanina, mianowicie parafie. Stałość i ciągłość struktur parafialnych w europejskiej historii długiego trwania jest zresztą jednym ze zjawisk niezwykle frapujących, za mało dotąd badanych i rozpoznanych. W Normandii, a przykład wcale nie jest wyjątkowy, w 1300 roku znajdujemy 4200 parafii, a w 1900 – taką samą liczbę 4200 parafii – gmin; gminy są, trzeba o tym pamiętać, zjawiskiem dużo późniejszym jako organa administracji państwowej, wcześniej przez wieki parafia była najmniejszą komórką administracji kościelnej, ale faktycznie także królewsko-państwowej. Poprzez parafie wchodzimy najlepiej w ?Europę głęboką”, o rytmie wolniejszym, odbiegającym od spektakularnych wydarzeń na ?górze”, długo i niemal wyłącznie panujących w naszych wizjach przeszłości.\nKsięży nie brakowało, nierzadko na lepsze beneficja – stałe dochody – czekali wręcz w kolejce. Statystyczne dane dla Anglii, lepsze niż dla innych krajów, mówią o obsługiwaniu tamtejszych dziesięciu tysięcy parafii w początkach XIV w. przez ok. 40 tysięcy diecezjalnych kapłanów i diakonów; w 1377 roku, w ćwierć wieku po wielkiej zarazie, liczba ta wynosiła ok. 25 tysięcy i mniej więcej taka miała się już utrzymać do końca średniowiecza. W archidiecezji praskiej, w Czechach, na 3500 parafii wypadało łącznie, jak to ostatnio ustalono, 5,7 tysiąca duchownych liczonych łącznie, to znaczy diecezjalnych i zakonnych; w przybliżeniu jeden duchowny wypadał przeciętnie na 200 wiernych. Zdarzało się wszędzie, że plebani z wielu powodów nie rezydowali stale w swoich parafiach, ale wtedy w zastępstwie przybywał inny kapłan, przez nieobecnego wynagradzany.\nWielkim i stałym problemem był ogólny poziom wiedzy, kultury i życia codziennego kleru obsługującego parafie. Badania w różnych krajach ukazują duże zróżnicowanie sytuacji w tym zakresie. Wolno jednak mówić generalnie o powolnym, stałym postępie. Systemy synodalno-wizytacyjne w obrębie diecezji działały mniej czy bardziej systematycznie, dając duchownym instrukcje i materiały oraz kontrolując zachowanie. Szkółki parafialne w niektórych przynajmniej rejonach chrześcijaństwa stały się powoli powszechnym zjawiskiem; w Polsce np. w początkach XVI w. miała je prawie każda parafia wiejska, nie mówiąc o miejskiej. Rosnąca liczba uniwersytetów i studentów – od około 20 w 1300 roku do ponad 60 w całym prawie chrześcijaństwie w początkach XVI wieku – powodowała że dawni studenci zaczęli się w nieco większej liczbie pojawiać także na parafiach. W niektórych diecezjach francuskich procent takich duchownych dochodził do kilkunastu, wyjątkowo nawet – do 30. Oczywiście byli to studenci artium, bo wieloletnie studia teologiczne były niesłychanie trudne i drogie; ich absolwentów, wśród kleru świeckiego, czekały zwykle wysokie stanowiska w hierarchii kościelnej. Stosunki w Anglii wyraźnie odbiegały od tych na kontynencie. Oxford i Cambridge służyły przede wszystkim miejscowemu społeczeństwu i w sposób specjalny Kościołowi angielskiemu. W obu w ciągu roku studiowało przeciętnie jakieś 2 tysiące osób przed rokiem 1400, 3 tysiące ok. 1450. Bardzo wielu po pewnym czasie znajdowało miejsce w strukturach kościelnych. Szczegółowe studium karier pouniwersyteckich dla lat 1451-1500 pokazało, że aż 39% znalazło się w klerze parafialnym; w sumie dla dłuższego okresu 1380-1520 karierę kościelną wybierało 46% studentów, tylko 5,5% świecką (przy, trzeba to powiedzieć, braku danych dla prawie połowy studiujących). Z tym zapo-trzebowaniem łączył się też wyjątkowy wręcz, nie spotykany na kontynencie, procent studentów teologii wśród studiujących na trzech wyższych wydziałach uniwersyteckich: dla XI11-XV w. wynosił on w Anglii 45,6% przy 51,1% prawników i 3,2%. medyków. Dla porównania w Salamance studenci teologii stanowili 0,3% studenckiej populacji.\nDoniosłym procesem w skali masowej całego w zasadzie chrześcijaństwa stawało się w ciągu XIV-XV wieku powolne umacnianie parafii jako wspólnoty wiernych, bardziej zintegrowanej, bardziej przez wszystkich prawie zaakceptowanej i traktowanej za ?swoją”. Wicie obowiązków narzucanych przez Kościół stawało się niejako zwyczajem, obowiązkiem. W rachubę wchodził chrzest, małżeństwo, pogrzeb na przykościelnym cmentarzu – wszystko to we własnej parafii. Ale przyjęto też kalendarz kościelny z niedzielami i 30-50 świętami z obowiązkiem uczestniczenia w kościelnym nabożeństwie; w praktyce wyglądało to oczywiście różnie. Obowiązkowa spowiedź raz do roku u własnego plebana zmuszała do niełatwego rachunku sumienia, a zarazem dawała plebanowi wyjątkową pozycję w zakresie kontroli parafian. Ogromna większość dostosowywała się do tego wymagania, ale czasami nie tylko jednostki, ale całe grupy – kilka czy nawet kilkanaście procent parafian – próbowały się wyłamywać. W miastach z wieloma kościołami było to łatwiejsze aniżeli na wsi.\nDuszpasterstwo, cura animarum według programu reformatorskiego IV Soboru Laterańskiego z 1215 roku z wielką konsekwencją realizowało aż do pierwszej połowy XVI wieku program edukacji religijno-kulturowej. Słowo, obraz, liturgia, zachowania – wszystko zależało zawsze od plebanów – pasterzy, ale angażowało też ?aktyw parafialny”. Wciąganie ?elit parafialnych”, wolontariuszy, do zarządzania różnymi dziełami rośnie zdecydowanie w wielu rejonach chrześcijaństwa; to m.in. warunkuje wielkie dzieło odbudowy i rozbudowy samych świątyń oraz triumf gotyckiej ?Europy parafialnej” na całym kontynencie, także np. w Skandynawii czy Europie Środkowowschodniej. W wielu regionach niezwykle interesująco rozwija się, zwłaszcza w ciągu XV wieku, ruch tworzenia bardzo różnorodnych wspólnot brackich, wykonujących różne funkcje i solidarnie wspierających swych członków w różnych potrzebach. Obok miast, wiele okolic wiejskich zostaje tym ruchem objętych. Rzecz jasna, każda dobrze funkcjonująca grupa – instytucja, np. szkoła czy bractwa, wzbogacała życie wspólnoty parafialnej. A co pewien czas – wrócimy jeszcze dalej do tej sprawy – pojawiali się w parafiach wyspecjalizowani kaznodzieje, zwykle zakonnicy, podejmując w uroczystej atmosferze krótkie czy dłuższe ?misje”, znaczące wiele w spokojnym rytmie codziennego życia.\nAle głęboka Europa, na którą kładziemy taki nacisk, to nie tylko świat wspólnot parafialnych, świat ?małych ojczyzn” tak znaczących życie każdego człowieka – chrześcijanina. Jest to także świat tysięcy wspólnot zakonnych, rozrzuconych, jak parafie, na całym obszarze zachodniego chrześcijaństwa. W miastach jest ich więcej, podobnie jak parafii, jak ludzi duchownych, ale tradycyjnie są w dalszym ciągu widoczne w krajobrazie wiejskim ze swymi budowlami kościelno-klasztornymi i dobrami. Każda wspólnota zakonna, od czysto kontemplacyjnych, oddających się modlitwie w ciszy i odosobnieniu, po zaangażowanych na całego w działania takiego czy innego typu, ma swoje powiązania bardzo różnorodne ze społeczeństwem, ze swymi protektorami i ?sponsorami”, jak i ?podopiecznymi”, klientelą wszelkiego typu, duchową, jak i materialną. Świat zakonów, można powiedzieć, jest reprezentowany i obecny wszędzie, od dworów władców, gdzie są potrzebni chociażby jako kaznodzieje czy spowiednicy, po świat miast i wsi, gdzie docierają do każdego domostwa, chociażby jako kwestarze czy ludowi kaznodzieje – spowiednicy cieszący się wielkim prestiżem społecznym. Złożoność ruchu zakonnego – bo jest to zjawisko dynamiczne, mocno związane z całym kontekstem społeczno-religijnym i żywo na ów kontekst reagujące – polega również na tym, że w przeciwieństwie do duchowieństwa świeckiego, wyłącznie rzymskiego, mają w nim swe miejsce zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Poszukiwanie, wcale niełatwe dla kobiet, miejsca dla siebie w Kościele i społeczeństwie, w ruchu zakonnym, nierzadko związane z wyjątkowo głęboką mistyką religijną, stanowi dziś coraz częściej temat pogłębionych studiów; Katarzyna ze Sieny czy Brygida Szwedzka stanowią tu przykłady osobowości wyjątkowych, ale w rachubę wchodzi problem społeczny wielkich rozmiarów. Ukazuje go namacalnie przykład Florencji, gdzie w początkach XV w. zakonnice stanowiły ok. 10% populacji kobiecej miasta.\nŚwiat zakonów przeżywa także, zwłaszcza w XIV wieku, głęboki kryzys na wielu polach. Zaraza połowy stulecia stanowiła namacalną katastrofę. Dane dla Anglii ukazują jej rozmiary: liczba ok. 18 tysięcy zakonników i zakonnic spadla w ciągu kilku miesięcy do 8 tysięcy. Po pięćdziesięciu latach wynosiła 9,5 tysiąca, nigdy też nie miała dojść z powrotem do stanu sprzed 1348 roku.\nOczywiście w krajach i regionach nie przechodzących przez tak silne wstrząsy, np. w Europie Środkowowschodniej, ewolucja ta wygląda inaczej, ale w skali całego chrześcijaństwa trzeba się liczyć raczej z drogą angielską.\nKryzys wewnętrzny dotykał bardzo różnych dziedzin życia i prowadził łatwo do dezintegracji wspólnoty, odejścia od wspólnych praktyk, łamania chociażby ślubu ubóstwa. Dla wielu powodów głębiej dotknął zakony mnisze, także wiele formacji kanoniczych reguły augustyniańskiej. Osobny temat to wyraźny kryzys przeżywających się zakonów rycerskich. Mnisi i kanonicy w tracących wewnętrzną żywotność wspólnotach stawali się niejako rentierami, korzystającymi biernie z przywilejów, nawet ograniczonych, swego stanu i sytuacji. Zakony żebracze, mendykanckie, też naznaczone przez wewnętrzną dezintegrację, łatwiej na ogól wychodziły z kryzysu. W każdym razie w dużo większym stopniu od bogatych, zasobnych w ziemie i stałe dochody opactw mniszo-kanonickich musiały się one liczyć ze społeczeństwem, którego ofiary stanowiły przecież podstawę ich egzystencji.\nWyrazem dynamizmu ruchu zakonnego widocznym od XIV, a zwłaszcza – na wielką skalę – od XV stulecia był ruch reformatorski określany zwykle jako nawrót do źródeł własnych, do pełnej obserwancji utożsamianej zwykle z początkami danego zgromadzenia. W rzeczywistości odczytywanie przeszłości łączyło się, jak zawsze, z odczytywaniem nowych potrzeb i szukaniem nowych rozwiązań. Reforma wprowadzała podziały na tradycjona-listów i nowatorów, łączyła się z ostrymi debatami i konfliktami, czasem wręcz – jak w ruchu franciszkańskim – prowadziła do wyodrębnienia się osobnego zakonu z gałęzi obserwanckiej (w Polsce nazwanego bernardynami). Mnisi – obserwanci tworzyli autonomiczne kongregacje domów, odnajdując wartości tradycyjnej kultury monastycznej, zepchniętej niejako w cień w czasach triumfu scholastyki. Ogromnym prestiżem społecznym cieszyły się klasztory kartuzów, mnichów-eremitów o surowej regule, oddanych intensywnej modlitwie. Ruch dotknął też kanonikat regularny, gdzie szczególnie wspomnieć trzeba nowatorską kongregację z ośrodkiem w Win- desheim w Niderlandach. Łączy się z nią nowa pobożność (devotio moderna), do której jeszcze powrócimy.\nWśród mendykantów ruchy obserwanckie, znane od XIV wieku, nabrały wielkiego rozmachu zwłaszcza w wieku XV. Od głównego obserwanta-kaznodziei, Bernardyna ze Sieny (1380-1444), wywodzi się tak popularna w Polsce nazwa bernardynów dla gałęzi franciszkańskiej, którą reprezentował. Inny głośny kaznodzieja z tej samej ?familii”, święty Jan Kapistran (1385-1456), wprowadził ruch do Europy Środkowowschodniej, gdzie rozwinął się niezwykle szybko. Od Katarzyny sieneńskiej wywodzi się ruch reformy dominikańskiej; u schyłku XV w. jego głośnym przedstawicielem stał się Hieronim Savonarola we florenckim klasztorze świętego Marka, który poruszył całe miasto chcąc uczynić z niego wzorzec dobrego chrześcijaństwa zanim spotkała go tragiczna śmierć na stosie.\nW poprzednich stuleciach spotykaliśmy się w chrześcijaństwie zachodnim z powstawaniem wielkich ruchów zakonnych, które szukały odpowiedzi na nowe wyzwania stojące przed Kościołem i społeczeństwem. W wieku XV jest to zjawisko marginesowe, natomiast wolno widzieć właśnie w wielkich ruchach obserwancko- reformatorskich, obejmujących tysiące placówek i dziesiątki tysięcy osób, odpowiednik wcześniejszych procesów. Ruch oddolny, wyrastający z zapału i przekonania gorliwych członków wspólnot, pociągających za sobą innych, znajdował zwykle mocne oparcie w różnych kręgach społecznych, od najwyższych elit po szerokie masy. Odnowiony ruch zakonny, trzeba to mocno podkreślić, nie tyle wskrzeszał dawną tradycję, ile wykazywał dużą wrażliwość na nowe potrzeby i wyzwania. Przygotowywał też rozwiązania, które miały istotnie zaważyć na losach chrześcijaństwa europejskiego w następnych stuleciach, tak w jego wersji katolickiej, jak i protestanckiej.\nJednym z najważniejszych zjawisk w historii zachodniego chrześcijaństwa w X1V-XV stuleciu była wzmożona, bardzo szeroko pojęta akcja edukacji masowej, edukacji – powiedzielibyśmy dziś – permanentnej dla wszystkich. Osiągnęła rozmiary nie znane dotąd w historii chrześcijaństwa i Europy. Zapoczątkowana na dobre po IV Soborze Laterańskim 1215 roku i powstaniu zakonów żebrzących, umocniła się i zdecydowanie wzmogła w ciągu zajmujących nas tu dwóch stuleci, niezależnie od wszystkich kryzysów i dramatów epoki. Nie można mieć zresztą wątpliwości, że także te dramaty, z groźbą śmierci i niepewności losu, były jednym z ważkich czynników nastrojów i nadziei religijnych. Obsesja śmierci i zbawienia, groźby mąk piekielnych obrazowo przedstawianych w obrazach i słowach, podtrzymywała strach, ale i wolę wybrania lepszej drogi dla siebie i bliskich. Wiara w czyściec, utrwalająca się od XIII wieku – u Dantego znajdzie dobitny wyraz w początkach XIV wieku – i w pomoc, jaką żyjący jeszcze na ziemi mogą okazać duszom tam cierpiącym, wzmogła bardzo znacznie ofiarność na rzecz instytucji kościelnych i kapłanów modlących się i odprawiających msze za konkretne osoby.\nObrazowo można by powiedzieć, że parafia stanowiła rodzaj szkoły powszechnej, elementarnej, w dziele edukacji religijno-kulturalnej, o której tu mówimy; wyżej dotknąłem już procesu wzmożenia jej znaczenia w zajmujących nas stuleciach, trudno uchwytnego w szczegółach, ale oczywistego i doniosłego. Studia wyższe reprezentują ściśle w naszej perspektywie związane ze sobą uniwersytety i zakony żebrzące, w mniejszym stopniu – inne zakony. Kluczowe znaczenie miało tu rozbudowanie zaplecza intelektualnego, przede wszystkim teologicznego, i przygotowanie kadr kapłanów zdolnych oddziaływać ?słowem i przykładem”, zwłaszcza poprzez kazania i spowiedź.\nW oczach Kościoła w XIII i pierwszej połowie XIV wieku głównym ośrodkiem myśli i nauczania teologicznego był wydział teologii uniwersytetu paryskiego, w mniejszym stopniu taki sam wydział w Oksfordzie i wyrosłym w ciągu stulecia Cambridge. Ale faktyczne kadry wykształconych teologów, gotowych do pójścia ?w teren”, ?do ludzi”, stanowili przede wszystkim bracia – kapłani zakonów żebrzących. W ślad za dominikanami, pionierami w tym zakresie, i franciszkanami poszli augustianie – eremici i karmelici, a więc ?wielka czwórka” mendykancka około 1300 roku pokryła gęstą siecią swych konwentów cały obszar zachodniego chrześcijaństwa. W przybliżeniu wolno przyjąć, że w ok. trzech tysiącach wspólnot – klasztorów znajdowało się ok. 70-80 tysięcy braci; dla porównania ostrożny szacunek, prawdopodobnie zaniżony, przyjmuje ponad 200 tysięcy parafialnego duchowieństwa w stu kilkudziesięciu tysiącach parafii.\nNa wzór i zgodnie z programem uniwersyteckim wszystkie zakony żebracze stwarzały własne systemy szkolne dla zdolniejszych zakonników; wszystkie w pełni zaczęły funkcjonować najpóźniej od przełomu XIII i XIV wieku i następnie w ciągu XIV-XV wieku były sys-tematycznie rozbudowywane. Każdy zakon utworzył własne studium generalne w Paryżu, Oksfordzie i Cambridge (poza karmelitami, którzy w Anglii ulokowali takie studium w Londynie), gdzie na wydziałach kształcił rodzaj swej ?elity elit”, zdobywającej tam także tytuły bakałarzy czy mistrzów teologii. Jednocześnie zakony rozbudowywały własną sieć studiów generalnych, uniwersytetów teologicznych zdolnych zaspokoić rosnące potrzeby. Każda prowincja organizowała sieć studiów artium, niezbędnych według wymagań parysko-oksfordzkich do podjęcia studiów teologicznych. Gdyby przyjąć, bardzo szacunkowo, że ok. 10% mendykantów kończyło także kilkuletnie studia w zakresie Biblii i Sentencji Piotra Lombarda, to dla pokolenia 1300 roku uzyskujemy ok. 7-8 tysięcy teologów, a więc liczbę bez porównania wyższą niż teologów z kleru świeckiego w trzech wydziałach uniwersyteckich.\nMonopol dla trzech wydziałów teologicznych, pilnie strzeżony przez papiestwo, złamany został w połowie XIV wieku gdy wyrażono zgodę na utworzenie wydziału teologii w Pradze. W drugiej połowie XIV i w ciągu XV wieku, wyraźna większość starych, jak i nowo powstałych uniwersytetów (liczba ich, pamiętamy, wzrosła od 1300 r. do początku XVI w. z 20 do ponad 60), uzyskała własne wydziały teologiczne. Na południu, we Włoszech, Hiszpanii, południowej Francji, wydziały te powstawały zwykle ze studiów mendykanckich i taki też charakter w zasadzie utrzymały potem: promowały przede wszystkim setki mistrzów teologii z zakonów żebrzących. Na północy, np. w Niemczech, przyjmował się raczej model paryski, i w każdym uniwersytecie nieco inaczej układały się stosunki między mendykantami a profesorami i studentami z kleru świeckiego. Wszędzie w zasadzie – pomijając wydziały artium – prawo miało więcej, nawet bez porównania więcej studentów aniżeli teologia; sytuacja angielska, wyżej przytoczona, była najprawdopodobniej wyjątkowa.\nWszystko wskazuje więc, że rozbudowane systemy studiów mendykanckich dostarczały w dalszym ciągu, w skali całego chrześcijaństwa, najwięcej teologów. Liczba generalnych studiów teologicznych, powiązanych na ogół mocno z uniwersytetami, doszła w 1500 roku do 200, nadto działały setki (około 600 według wstępnych szacunków) tak zwanych studiów partykularnych o mniej ambitnych programach teologicznych. W sumie kilka tysięcy mendykantów stale kształciło się w zakresie teologii na uniwersyteckim poziomie. Większość braci kapłanów takich studiów nie miała, ale dbano oczywiście, by i im zapewnić formację umożliwiającą realizację bardziej prostych zadań duszpasterskich.\nZdecydowanie teologiczny kierunek wielkich systemów studiów mendykanckich – w dużo mniejszych rozmiarach realizowany przez niektóre inne zakony – przynosił wspólnotom kadry profesorskie, przede wszystkim zaś –\tduszpasterzy przygotowanych w stopniu wyższym do prac duszpasterskich na różnych terenach i przy różnych okazjach. Każdy kościół klasztorny miał oczywiście swych stałych kaznodziejów – duszpasterzy. Ale mendykanci funkcjonowali w ściśle określonych okręgach klasztornych, w których mieli prawo kwestowania, ale zarazem –\tw porozumieniu z parafiami – do głoszenia kazań czy szerszej działalności duszpasterskiej. Słusznie uważa się, że miasta z ich ludnością w pierwszym rzędzie liczyć mogły na pogłębioną pieczę duszpasterską zakonników żebrzących, ale ich penetracja w rejonach wiejskich też jest, w niektórych przynajmniej okolicach chrześcijaństwa, dobrze poświadczona. Szczegółowo pokazano np. w badaniach ostatnich lat, jak głęboko sięgnęła działalność franciszkanów we wsiach rejonu Florencji w pierwszej połowie XIV stulecia. Sondaże, pogłębione badania ewolucji wybranych obszarów w perspektywie życia religijnego mieszkańców, z reguły ukazują istotne zmiany po dotarciu tam regularnego oddziaływania konwentu mendykanckiego osiadłego w niedalekim sąsiedztwie. W wielu badaniach wyraźnie występuje duże, stale rosnące zapotrzebowanie właśnie na wybitnych kaznodziejów, słuchanych przez tłumy z ciekawością, zdolnych poruszać autentyzm ludzi i wyzwalać, u wielu, chęć naprawy własnego życia. Najwięksi, najsławniejsi kaznodzieje są po prostu rozchwytywani, wędrują po świecie z okolicy do okolicy, zostawiając po sobie na długo pamięć wcale żywą po latach.\nNiesłychanie ciekawe i ważne wyniki przyniosły ostatnio systematyczne badania nad archiwami miejskimi i klasztornymi miast północnofrancuskich, ukazując zasięg i rozmiary akcji, wolno je tak określić, misyjno-katechetycznych (H. Martin). Miasta same dobierały sobie kaznodziejów, w budżetach przewidywano odpowiednie sumy na ich wynagrodzenie. Najbogatszymi danymi dysponujemy dla wieku XV. Chociaż samo zjawisko sięga swymi początkami XIV, jeśli nawet nie XIII wieku, to jego narastanie w ciągu właśnie XV stulecia zdaje się nie ulegać żadnej wątpliwości. Jako uznani, respektowani i poszukiwani specjaliści występują bardzo wyraźnie mendykanci. Statystyka, jaką udało się zestawić dla lat 1350-1520, jest pod tym względem bardzo przekonująca. Na listach obejmujących tych, którzy z całą pewnością głosili kazania (839 osób) i tych którzy to najprawdopodobniej również czynili (1108) – łącznie daje to nam 1947 duchownych, odnajdujemy aż. 1601 mendykantów, 263 księży świeckich, 55 zakonników niemendykantów (przy 28 nie określonych). Wśród mendykantów zdecydowaną przewagę mają franciszkanie (572) i dominikanie (565), dalej idą eremici-augustianie (186) i karmelici (183). Druzgocząca przewaga mendykantów w rejonie, w którym przecież ich rywalami mogli być absolwenci wydziału teologii uniwersytetu paryskiego, wskazuje na obserwacje potwierdzone również w innych krajach, między innymi w Italii, że specjalistami w zakresie zawodu kaznodziejskiego byli przede wszystkim mendykanci; tak ich też traktowali francuscy mieszczanie.\nMisje katechetyczne wielokrotnie kończyły się spowiedzią uczestników. Powtarzane co pewien czas – dbały o to same miasta! – oddziaływały niewątpliwie trwalej, w oczywisty sposób pogłębiały, przynajmniej w stosunku do części wiernych, zwykłe tryby parafialnych praktyk i niedzielnego nauczania dość na ogół elementarnego. Najczęściej odbywały się w kościołach parafialnych, w czasach adwentu i wielkiego postu.\nMożna przyjąć, że przy całej przewadze mendykantów rosła powoli, zwłaszcza w XV wieku, rola konkurencji, jaką stanowili dla nich wykształceni w zakresie teologii duchowni świeccy. Na ziemiach niemieckich przejawiło się to zwłaszcza w postaci tworzenia osobnych beneficjów dla kaznodziejów (?predykatury”) z wyraźnym uprzywilejowaniem doktorów czy też licencjatów teologii. W początkach XVI w. w Szwabii jedna taka ?predykatura” wypadała przeciętnie na trzy miasta, znajdujemy je też niekiedy we wsiach. Na niemieckich ziemiach Szwajcarii sieć była rzadsza: jedna placówka tego typu przypadała na sześć miast. Niektórzy opłacani przez swoje miejscowości kaznodzieje, zobowiązani do regularnego, niekiedy wręcz codziennego nauczania, przebywali przez dziesiątki lat w jednym miejscu, zyskując w środowisku duży autorytet moralny.\nWiele prac badawczych jest jeszcze potrzebnych dla uzyskania pełniejszego obrazu całokształtu działań ?mendykancko-uniwersyteckich”, zdecydowanie wzmożonych w XV i początkach XVI wieku. Ale rozmach i zasięg akcji – zwłaszcza w miastach – nie może ulegać wątpliwości.\nMożna by obrazowo powiedzieć, że chrześcijaństwo europejskie XIV-XV wieku ?wchodzi pod strzechy”, staje się w jakiś sposób sprawą każdego mieszkańca, każdej rodziny w ?rzeczypospolitej chrześcijańskiej”, już w znacznym stopniu podzielonej na państwa – narody, ale jeszcze zachowującej poczucie jedności, przede wszystkim dzięki wspólnej religii. Już wcześniej, na początku XIII stulecia, święty Franciszek z Asyżu namacalnie ukazał całym przykładem swego życia i nauczania, że chrześcijaństwo jest dla każdego. Ale dopiero potem, z ogromnym wysiłkiem edukacyjnym, zaczęto ten program wprowadzać w życie, i to różnymi drogami; drogi ?parafialna” i ?mendykancko-uniwersytecka”, współgrające w istocie rzeczy, miały tu zasadnicze znaczenie.\nWe wcześniejszych stuleciach europejskiej historii klasztor, przedsionek raju, uosabiał niejako prawdziwe chrześcijaństwo. Tu mnisi modlitwą i przykładnym życiem pokutnym zbliżali się w ogólnym odczuciu do Boga, gdy reszta ludzi ?na padole łez i płaczu” borykała się z życiem w poczuciu bezsiły i odległości od bram nieba. Przekonywanie, że nie tylko mnisi i duchowni, ale tak naprawdę każdy człowiek powołany jest do tego, by był chrześcijaninem, stawało się procesem długim i trudnym. Prowadziło do promocji ogółu ludzi świeckich wszystkich stanów, od ludzi najpotężniejszych do najbiedniejszych; dawało im poczucie bycia ?dziećmi Boga”, a nawet – poprzez Chrystusa jako Boga-Człowieka – ?braćmi Boga”.\nUderza niesłychane bogactwo i różnorodność form życia religijnego, praktyk, wierzeń, zachowań, tak najbardziej indywidualnych, jak zbiorowych, od małej rodziny i grupy poczynając, po wielotysięczne tłumy. Jak to nazwał ostatnio jeden z badaczy, mamy do czynienia z prawdziwym ?wybuchem pobożności” w masowej skali. Pielgrzymki dalekie i bliskie, uroczyste procesje i inne przejawy kultu publicznego szły w parze np. z potrzebą umieszczania kapliczki czy przynajmniej świętego obrazu w domu dla modlitwy własnej czy rodzinnej. Wiele z tradycyjnych zwyczajów związanych ze wsią europejską utrwala się wówczas, np. zwyczaj trzykrotnego bicia w dzwony, rano, w południe i wieczorem (?na Anioł Pański biją dzwony”: należało wtedy przerwać pracę i odmówić trzy razy 'Zdrowaś Maryja wraz z wersetami przypominającymi tajemnicę Wcielenia).\nW religijności powszechnej katechizacja (jeszcze tak zresztą nie nazywana) dawała pewne elementy wiedzy, a zarazem cała strona bardziej uczuciowa, strefa serca, skupiała się wokół kultu Chrystusa jako Boga-Człowieka, jako Dziecka (radość Bożego Narodzenia) i jako Człowieka Męczonego (Wielki Tydzień i Wielkanoc), oraz oczywiście Jego Matki. Różnorodne kulty świętych uprawiane były między innymi w coraz liczniejszych, jak pamiętamy, bractwach.\nTendencja generalna o ogromnym znaczeniu, zwłaszcza w perspektywie długiego trwania, to waloryzacja indywidualnego, osobistego stosunku człowieka i Boga, waga modlitwy i życia, postawy codziennej. Przybiera różne kształty tak w grupach elit społecznych poszukujących coraz bardziej zdecydowanie nowych form, nowego wyrazu dla przeżyć religijnych, jak i w najszerszych kręgach ludzi, którzy na swój sposób pragną tego samego. Od dawna w kręgu ?familii” klasztornej współżyjącej na co dzień z mnichami i ich liturgią przyjęła się idea pewnej liczby Ojcze nasz. i Zdrowaś Maryja jako równoważnika odpowiedniej godziny kanonicznej w chórze mniszym; teraz ludzie świeccy szeroko praktykują ten zwyczaj, Anioł Pański tej potrzebie znakomicie odpowiada.\nMistyka jest jednym z charakterystycznych zjawisk właśnie XIV-XV stulecia. Profesor Sorbony, głośny Jan Gerson, określa ją jako bezpośrednie doświadczenie w poznawaniu Boga (cognitio Dei experimentalis). Mamy tu do czynienia wyraźnie z wyjściem poza mury klasztorne, z ?laicyzacją” (udział świeckich – laików), a często z ?feminizacją” ze względu na wyjątkową rolę kobiet. Wielkie postacie kobiet-proroków, świętej Brygidy szwedzkiej (1303-1373), Katarzyny sieneńskiej (1347-1380), Joanny d’Arc (1412-1431), ich burzliwe życie i publiczne wystąpienia, znakomicie ukazują fenomen wielkiej wagi. To ?inwazja mistyczna”, która burzy wszelkie hierarchie społeczne, gdy kobieta mówi w imieniu Boga. Mistyka skoncentrowana na człowieczeństwie Chrystusa i idei Jego naśladowania (imitatio Christi) dowartościowywała głębsze życie religijne każdego w końcu człowieka, nie tylko wąskich kręgów mistyków nazywanych często ?przyjaciółmi Boga”.\nInna, bardziej praktyczna – wolno powiedzieć – droga życia religijnego to kierunek nazwany ?nową pobożnością” (devotio moderna). Tu także mamy do czynienia z ?przyjściem z klasztoru” i ?laicyzacją” modlitwy – medytacji. W świecie mniszym modlitwa osobista, obok wspólnej, zawsze oczywiście znajdowała swoje miejsce. Gdzieś około XII w. przybrała formy postawy klęczącej, ze złożonymi rękoma. Do tych form nawiązał ?ojciec” nowej pobożności, za jakiego uznano intelektualistę flamandzkiego Gerarda Groota (1340-1384). Miał za sobą bogate doświadczenie uniwersyteckie i mnisze, także z ludźmi świeckimi.\n?Nowa dewocja” świadomie przesuwa punkt ciężkości ?służby Bożej” ze wspólnej modlitwy liturgicznej na wewnętrzną modlitwę i medytację własną, osobistą.Medytacja skuteczna, użyteczna dla wewnętrznego życia, musi być bardzo metodyczna. Określić trzeba przedmiot rozważań, kolejne punkty (plan), usystematyzować refleksję o środkach, które powinno się zastosować dla umocnienia w sobie takiej czy innej cnoty.\n?Dewoci” sięgają do źródeł, do tekstów, które mają być podstawą. Znajdzie się tu oczywiście Ewangelia, Ojcowie Kościoła z Augustynem na czele, także późniejsi ?klasycy”, jak Bernard z Clairvaux czy Bonawentura. Wśród dzieł, które sami stworzyli, niezwykłą wręcz popularność zdobyło Naśladowanie Jezusa Chrystusa zredagowane ostatecznie przez Tomasza a Kempis (1379-1471). Z samego tylko XV wieku znamy 700 jego rękopisów i ponad 55 wydań, a w następnych stuleciach dzieło zachowało ogromne znaczenie tak w tradycji katolickiej, jak protestanckiej, aż po wiek XX (ponad 4 tysiące wydań w bardzo różnych językach). Nowością epoki jest cicha lektura tekstu i modlitwa serca, aż po kontemplację, gdzie oczy są narzędziem.\nWidzenie też decyduje o tym, że obraz może bardziej niż gest i słowa zbliżyć do Boga. Jakże znamienne jest tu akcentowanie widzenia Hostii jako centralnego punktu mszy; monstrancja i adoracja Hostii nabierają stale rosnącego znaczenia. Sama Komunia, tak istotna w pierwszych wiekach jako wyraz głębokiej wspólnoty podczas mszy, pozostaje – od dawna zresztą – bardzo rzadka. Bodajże wymogi spowiedzi są tu powszechnie tak ostre, rodzące tyle skrupułów, że częsta dotąd Komunia staje się właściwie niesłychanie rzadka. Ta adoracja przez wzrok, a nie udział w Ciele Mistycznym Chrystusa przez spożywanie Jego Postaci, stwarza więzy między Bogiem a człowiekiem. Rzecz staje się w istocie rzeczy bardzo osobista, łatwo może też prowadzić do eliminacji pośredniczącej roli kapłana.\nPodobne do zasygnalizowanych dotąd tendencje spotykamy również w szczególnie nowatorskim i kontestatorskim ruchu, jaki stanowił humanizm. Umacniał się w ciągu XIV-XV wieku, przede wszystkim we Włoszech, by pod koniec tego okresu rozlać się już wcale szeroko wśród elit chrześcijaństwa. Sięgnięcie do źródeł, dla chrześcijan do dobrych, wypróbowanych tekstów biblijnych czy Ojców Kościoła, obcowanie z nimi poprzez lekturę stanowiło zasadniczy program humanistów chrześcijańskich. Odrzucali egzegezę scholastyczną przeżartą w ich oczach przez filozofię, i byli za dobrym, z całym przejęciem realizowanym, obcowaniem poprzez teksty z Bożym Słowem tam obecnym.\nWielki Erazm z Rotterdamu w początkach XVI wieku głosił, że każdy chrześcijanin powołany jest do tego, by był mędrcem – filozofem. ?Filozofia Chrystusa – stwierdzał – widoczna jest w odruchach serca, a nie w syllogizmach”. Mnisi – zakonnicy, od wieków uważani za prawdziwych filozofów, inaczej niż ogół świeckich wiernych, mają w oczach Erazma takie samo w istocie rzeczy powołanie jak każdy inny człowiek – chrześcijanin. Promocja laikatu, świeckich chrześcijan, którą mogliśmy obserwować na wielu polach, znalazła niejako u Erazma swój teoretyczny wyraz.\nWśród szkół myślenia o ogromnej różnorodności, nieraz ostro konkurujących, jeśli nie walczących ze sobą, silna też była tendencja do szukania jakiegoś złotego środka, do eklektyzmu wybierającego z różnych źródeł elementy składane w swoistą całość. Tendencje religijne, które tu mogłem tylko z lekka zasygnalizować, występują coraz wyraźniej w różnych środowiskach.\nPrzygotowują też, jak widzimy dziś coraz lepiej, pełniej, wielkie reformy XVI-wieczne, tak protestancką, jak katolicką, które z nich bezpośrednio wyrastają.\nWielka, ciągle w jakiś sposób otwarta debata historyków dotyczy, wolno powiedzieć, stopnia chrystianizacji społeczeństw europejskich osiągniętej w ciągu XIV-XV stulecia. Pesymistyczny obraz wyraża między innymi jeden z najwybitniejszych dzisiaj znawców historii chrześcijańskiej Europy, Jean Delumeau. W dostępnej dla polskich czytelników syntezie (Reformy chrześcijaństwa w XVI i XVII w., 1-2, Warszawa 1986, tłum. Jan Maria oraz Paweł Kłoczowski) zamieszcza rozdział zatytułowany Legenda chrześcijańskiego średniowiecza (t. 2, s. 198 i n.), w którym zbiera argumenty przeciwko utożsamianiu średniowiecza z jakimś ?złotym wiekiem”. Dla Delumeau decydującym etapem chrystianizacji Europy jest ogromny wysiłek zarówno Reformy katolickiej, jak protestanckiej, które metodycznie trafiły do rzeczywiście najszerszych kręgów ludności. Sam jednak autor w uzupełnieniach do polskiego wydania sygnalizuje wyniki najnowszych badań co do wyników chrystianizacji właśnie w XIV-XV stuleciu; przyjmuje też, iż ?obydwie Reformy XVI wieku są bez wątpienia owocem tego dojrzewania i wzrostu religijności”; jasna jest także dla niego waga postulatu badań nad procesami chrystianizacji w ciągu stuleci, w długim trwaniu.\nIstota debaty sprowadza się do pytania, czy i w jakim stopniu chrześcijaństwo, penetrując głębiej masy ludowe, bliskie jeszcze pierwotnej religii naturalnej i magii, nie uległo samo folkloryzacji w stopniu daleko idącym. Delumeau stawia tak sprawę: ?proces folkloryzacji i poganizacji chrześcijaństwa był trudny do uniknięcia w cywilizacji, która przy niskim poziomie techniki i nauki zagrożona była bez przerwy plagą żywiołów, głodem, chorobą i śmiercią. Czy religia ducha jest możliwa, gdy niepokój stale towarzyszy człowiekowi, a chleb codzienny nie jest zapewniony? Czyż chrześcijaństwo na poziomie mas mogło być czymś innym niż systemem obrzędów, służących do wybłagania obfitych zbiorów i odsunięcia nieszczęść, chorób i śmierci?”.\nAle wielu współczesnych badaczy nie idzie tak daleko. Wyjątkowo dobrze udokumentowany sondaż dla zapadłej wsi francuskiej pod Pirenejami, Montaillon, wykazał –\tdla pierwszej połowy XIV w. – że jej mieszkańcy bez wątpliwości rozróżniali religię od magii i dobrze znali podstawową chrześcijańską prawdę odkupienia przez krzyż (E. Le Roy Ladurie, Montaillon, village occitan de 1294 a 1324, Paris 1975). Rzecz jasna, trzeba się zawsze liczyć z różnorodnością sytuacji tak w skali lokalnej, jak i ogólnochrześcijańskiej. Dalsze badania, i to zdecydowanie w perspektywie długiego trwania –\tpowtarzam to z całym naciskiem – są tu absolutnie niezbędne dla uchwycenia w pełni zachodzących przemian i ich charakteru. Ale jakże daleko odbiegamy już dziś od tradycyjnych i rozpowszechnionych poglądów na całość zajmujących nas tu spraw.\nŹródło: H. Samsonowicz (red.), Schyłek średniowiecznej Europy, Warszawa 2003.


Komplet stołowy 18 elementów design111 [AZ00907] | sklep internetowy A-Z Decor\nKomplet stołowy 18 elementów design111 [AZ00907]\nKomplet stołowy dla 6 osób wykonany z bawełny o podwójnym splocie w prostokąty utrzymany w ciepłej, słonecznej tonacji. Zestaw składa się z 6 podkładek o wymiarach 33x48cm, 6 serwetek o wymiarach 40x40cm kolorystycznie nawiązujących do całości oraz…\nKod produktu: AZ00907\n6 drewnianych obrączek. Aby towarem przez nas oferowanym mogli się Państwo cieszyć wiele sezonów, na każdym elemencie jest informacja z przepisem prania. Prać oddzielnie w letniej wodzie, programem do delikatnych tkanin. Suszyć rozłożone.


Tajwan: Porozumienie z Koreą Północną w sprawie odpadów promieniotwórczych nie jest wiążące | Centrum Studiów Polska-Azja\nTajwan: Porozumienie z Koreą Północną w sprawie odpadów promieniotwórczych nie jest wiążące\n26 września 2017 10:24 / przez Domyślny dla witryny\n-Umowa zawarta w 1997 roku pomiędzy Taiwan Power Co. (Taipower) a Koreą Północną w sprawie utylizacji odpadów jądrowych nigdy nie stała się wiążąca. Pozostawia to firmę bez obowiązku wypłaty odszkodowania dla Korei Północnej – podała w poniedziałek (25.09) strona tajwańska.\nKontrakt zezwalał Taipower na wysłanie 60 000 baryłek niskoaktywnych odpadów jądrowych do Korei Północnej w celu ostatecznego składowania. Nigdy nie wszedł on w życie, ponieważ Korea Północna nie dostarczyła Taipower danych niezbędnych do uzyskania pozwolenia na eksport takiej przesyłki – powiedział rzecznik Taipower, Lin Te-fu (林德福) i dodał – Choć Korea Północna planowała pozyskać 300 milionów dolarów tajwańskich (około 36 milionów złotych) odszkodowania od Taipower za naruszenie umowy, firma nigdy nie otrzymała żadnego oficjalnego wniosku od Korei Północnej o odszkodowanie lub dokonanie takiej płatności.\nSprawa ta wzbudziła na nowo zainteresowanie po tym, jak rząd Tajwanu ogłosił wstrzymanie wymiany handlowej z Koreą Północną. Są to sankcje spowodowane dalszymi testami rakietowymi dokonywanymi przez Pyongyang.\nLin powiedział, że Taipower będzie przestrzegać zakazu rządu i wstrzyma wszelki dwustronny handel z Koreą Północną.\n-Taipower importował swego czasu z Korei Północnej węgiel, ale już nie robi tego- powiedział rzecznik.\ntagi:atom,Korea Północna,odpady nuklearne,Tajwan news,współpraca międzynarodowa Tajwan\nKambodża: Rynek tekstylny w centrum zainteresowania francuskich przedsiębiorców\nChiny ostrzegają ws. kryzysu na Półwyspie Koreańskim. "Ta wojna nie będzie miała zwycięzcy"\nTajwan: Porozumienie z Koreą Północną w sprawie odpadów promieniotwórczych nie jest wiążące Reviewed by Domyślny dla witryny on 26 września 2017 .\n-Umowa zawarta w 1997 roku pomiędzy Taiwan Power Co. (Taipower) a Koreą Północną w sprawie utylizacji odpadów jądrowych nigdy nie stała się wiążąca. Pozostawia to firmę bez obowiązku wypłaty odszkodowania dla Korei Północnej – podała w poniedziałek (25.09) strona tajwańska. Kontrakt zezwalał Taipower na wysłanie 60 000 baryłek niskoaktywnych odpadów jądrowych do Korei Północnej w\nGwiazdy rosyjskiego teatru z przedstawieniem w Hongkongu\nDelegacja CSPA na konferencji „From Hegel to Mao and beyond- The Long march of Sinicizing Marxism”\nMariusz Dąbrowski w Radiu PiN o reformach i wyborach w Japonii\nWymiana eko – punktów już wkrótce


Nadchodzi nowy Discovery\n07.09.2016 Moto Newsy\nMoto Newsy 07.09.2016\nJaguar Land Rover podczas zbliżającego się salonu samochodowego w Paryżu, zaprezentuje swój nowy produkt – Discovery. Samochód zostanie pokazany światu 28 września, ale koncern już teraz postanowił uchylić rąbka tajemnicy.\nNieznane są jeszcze dane techniczne nowego pojazdu. Wiadomo na razie tyle, że SUV będzie samochodem siedmiomiejscowym. Do dyspozycji przyszłych nabywców będzie wariant z jednostką napędową czterocylindrową lub składającą się z sześciu cylindrów. Jest możliwe, że do sprzedaży trafi również wersja z napędem hybrydowym.\n– Nowy Discovery definiuje na nowo dużego SUV`a. Zespół projektantów i inżynierów Land Rovera zrewolucjonizował kod DNA Discovery, tworząc wysoce pożądanego, niezwykle wszechstronnego i radzącego sobie w każdym terenie SUV`a segmentu Premium – powiedział o nowym aucie szef projektantów Land Rovera, Gerry McGovern.


Turnieje Halowe Piłki Nożnej „Zima 2009” – Jaslonet.pl\nStart/Sport/Turnieje Halowe Piłki Nożnej „Zima 2009”\nTurnieje Halowe Piłki Nożnej „Zima 2009”\nJaslonet.pl Send an email 9 stycznia 2009\n0 196 1 minuta czytania\nPowoli rozpoczynają się przygotowania grup młodzieżowych do rozgrywek wiosennych. W trakcie zimy nasze zespoły wezmą udział w 22 turniejach halowych, rozgrywanych na terenie południowej Polski. Juniorzy młodsi „b” jako pierwsi rozpoczęli udział w zawodach zimowych, które najpierw odbyły się w Tarnowie z okazji 80-lecia tarnowskiej Unii. Ostatnio wystąpili w IV Halowym Turnieju Piłki Nożnej im. Wiesława Spiegla w Nowym Sączu, gdzie również odbył się „Grand Prix – Dunajec 2008”, na którym z dobrej strony zaprezentowali się trampkarze młodsi.\nNajchętniej obsadzanym turniejem przez nasze drużyny (6 roczników) jest Ogólnopolski Halowy Turniej Piłki Nożnej w Rzeszowie „Orły Cup”. W stolicy Podkarpacia odbędzie się także III Halowy Turniej Piłki Nożnej im. Andrzeja Standio, organizowany przez klub Stali dla roczników 96′ i 98′. Do Rudy Śląskiej wyjadą zwycięzcy „Remes Cup”, którzy wezmą udział w Pucharze Prezesa Górniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „Nasz Dom”. Na przełomie stycznia i lutego będzie miał miejsce cykl Halowych Turniejów Piłki Nożnej o Puchar Prezesa OZPN Krosno, rozgrywanych m.in w Krośnie, Jaśle, Jedliczu czy Lesku. W Halowym Turnieju Piłki Nożnej o „Czarną Jaskółkę” (Tarnów) powalczą natomiast juniorzy starsi i trampkarze młodsi.\nNie można zapomnieć o zawodach organizowanych przez nasz klub, czyli Międzynarodowy Turniej Halowy Piłki Nożnej „Czarni Winter Cup 2009”. Okres zimowy zakończą: VI Międzynarodowy Halowy Turniej Piłki Nożnej rocznika 1993′ w Jedliczu, oraz Międzynarodowy Halowy Turniej Piłki Nożnej „Gorlice 2009” dla najmłodszych.


Ogólnopolski Turniej Tańca "Gorzów Funkowo 2016". Całe miasto przesiąknie hip hopem.\n26 i 27 listopada odbędzie się trzecia już edycja Ogólnopolskiego Turnieju Tańca hip hop oraz break dance "Gorzów Funkowo".\nTurniej odbędzie się w Łaźni Miejskiej w centrum Gorzowa Wielkopolskiego. Pierwszego dnia od godziny 10.00 rywalizować będą ze sobą dorośli. Natomiast dzień później swoje umiejętności taneczne sprawdzą dzieci. - Na zawody mogą przyjść wszyscy. Dobra zabawa, radość z tańca i niepowtarzalny klimat. Cały Gorzów będzie mógł poczuć pasję do tańca na własnej skórze - informuje organizator turnieju Tomasz Biernacki.\nZasady turnieju w pigułce\nUczestnicy zawodów będą sprawdzać swoje umiejętności w dwóch kategoriach wiekowych.\nW tanecznej batalii rywalizować będą dorośli oraz dzieci. Zawodnicy będą walczyli w kategorii jeden na jednego. Oprócz tego na turnieju będą mogły zaprezentować się formacje taneczne, które zazwyczaj wzbudzają największe zainteresowanie wśród widzów.\nChoć najważniejsza jest dobra zabawa, to do wygrania są atrakcyjne nagrody - pieniądze, puchary i dyplomy.\n- Poprzednie edycje odbiły się szerokim echem, czego skutkiem jest większe, światowe zainteresowanie zawodami. Z roku na rok na turnieju zjawia się coraz więcej tancerzy z Polski, a w tym roku potwierdzili swoją obecność uczestnicy z Ukrainy i Niemiec. Wszystko idzie w dobrym kierunku. Dążymy do tego, żeby właśnie te zawody były wizytówką naszego miasta, w którym można zorganizować wiele fenomenalnych imprez - opowiada Tomasz Biernacki. - Gorzów to miasto, w którym można wiele zdziałać.\nPierwszy dzień "Gorzów Funkowo" organizują Tomasz Biernacki oraz Miejskie Centrum Kultury w Gorzowie.\nBilety na zawody można kupić tylko i wyłącznie na miejscu w dzień imprezy.\nJeżeli chcesz być na bieżąco o "Gorzów Funkowo", wejdź\nZaprasza Miejskie Centrum Kultury


do ZARZĄDZENIA nr 4/2018 DYREKTORA SĄDU REJONOWEGO KATOWICE – WSCHÓD w KATOWICACH z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie ogłoszenia konkursu o znaku O. Kdr. 110/22/18 na staż urzędniczy na stanowisko stażysty (docelowo: protokolanta sądowego) w wydziale orzeczniczym\nKatowice, dnia 19.01.2018 r.\nz oznaczeniem O. Kdr. 110/ 22 /18\nOkreślenie wolnych stanowisk pracy: 1 stanowisko w pełnym wymiarze czasu pracy, w ramach umowy o pracę.\n1.\tpodanie o przyjęcie do pracy z aktualnym adresem do korespondencji i numerem telefonu kontaktowego oraz z podaniem oznaczenia konkursu O. Kdr. 110/22/18,\nOferty należy składać w terminie do dnia 9 lutego 2018 r. bezpośrednio lub za pośrednictwem operatora świadczącego usługi pocztowe, w zaklejonej i opisanej kopercie z podaniem oznaczenia konkursu, pod wskazany adres: Sąd Rejonowy Katowice – Wschód w Katowicach\nz oznaczeniem konkursu: O. Kdr. 110/22/18.\n30 kwietnia 2018 r. Po upływie wskazanego terminu dokumenty zostaną zniszczone komisyjnie, za wyjątkiem oryginałów, urzędowo poświadczonych odpisów oraz zdjęć, które zostaną zwrócone kandydatom za pośrednictwem operatora świadczącego usługi pocztowe.


Prawie jak w lesie. - Portal internetowy\nHome\tPowiat\tPrawie jak w lesie.\n22 września 2020 185 wyświetleń\nTeren przy Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym zyskał atrakcyjną przestrzeń do odpoczynku i relaksu. Wszystko za sprawą realizacji zadania „Utworzenie punktu dydaktycznego pn.”Polski las bliżej nas” dofinansowanego ze środków WFOŚiGW w Łodzi. W oficjalnym otwarciu obiektu uczestniczyła Starosta Bełchatowski Dorota Pędziwiatr, a także Wojciech Miedzianowski prezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi.\nTeren zielony został zagospodarowany poprzez posadzenie bylin, traw, krzewów i drzew. Powstały dwie wiaty: odkryta sezonowa z ławkami i stołem do całorocznej obserwacji natury oraz całoroczna zabudowana przezroczystymi ścianami. Powstała piękna ozdobna pergola na wejściu, ścieżka sensoryczna i gry edukacyjne i informacyjne typu „światowid”.\nW miejscu nasłonecznionym stoi zegar słoneczny. Rumowisko skalne, oczko wodne z kaskadą, otoczonym rodzimą roślinnością przybrzeżną. Na drzewach przymocowano budki lęgowe, karmniki i poidełka dla ptaków, domki dla owadów. Dzieci i młodzież korzystająca na tym terenie z zajęć edukacyjnych będzie mogła prowadzić proces kompostowania i segregacji odpadów, jako ekologiczny sposób na pozbycie się odpadów i pozyskanie wartościowego organicznego nawozu.\nCały teren objęty zadaniem jest monitorowany w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony przed dewastacją. Zadanie jest dofinansowane przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi w ramach Konkursu na dotację z dziedziny Edukacja Ekologiczna pn. „Nasze Ekologiczne Pracownie”.\nPowiat Bełchatowski otrzymał dotację w kwocie 43 145 zł, dołoży z własnego budżetu 17 280 zł. Wartość ogólna zadania to 60 425 zł.\nDorota Pędziwiatroczko wodnepracownia ekologicznarewitalizacja terenuścieżka sensorycznaSOSW Bełchatów\nMOPS wciąż zamknięty dla interesantów.\nObsługa w wydziale komunikacji w bełchatowskim starostwie zostaje...\nJest się czym pochwalić. Inwestycje szkolne Powiatu Bełchatowskiego....\nStaranował auto, zaparkował na betonowych słupach, chwycił piwo i zaczął uciekać.\nUwaga na fałszywe SMS-y od PGE. Dostałeś smsa? Nie płać.


Twoje Strony - Mocne Strony • Gmina Babice\nGrupa babickich gimnazjalistów nakręciła film reklamujący nasze strony pt. „Babice i okolice”.\nGrupa babickich gimnazjalistów nakręciła film reklamujący nasze strony pt. „Babice i okolice”. Aktywnie i miło spędzili czas, a w nagrodę m.in. pojechali do Warszawy. A wszystko to w ramach projektu „Twoje strony – Mocne strony”. Zachęcamy do obejrzenia filmiku oraz na wystawę zdjęć z realizacji projektu, którą można oglądać do końca wakacji w Gminnej Bibliotece Publicznej w Babicach.\nMiejska Biblioteka Publiczna w Chrzanowie znalazła się wśród 15 bibliotek w Polsce wyłonionych w drodze konkursu, które brały udział w Projekcie Społecznym 2012 Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego pn. „Twoje strony – Mocne strony”. Głównym celem projektu było zaangażowanie młodych ludzi w wypracowanie pozytywnego obrazu naszego regionu, który może stać się przesłanką dla kształtowania polityki promocji regionu.\nJeszcze w marcu do projektu zgłosiły się grupy młodzieży z I i II LO w Chrzanowie oraz zachęcona przez pedagoga szkolnego Agnieszkę Ząbek 8-osobowa grupa gimnazjalistów z klas III Publicznego Gimnazjum w Babicach. 2 kwietnia nasi gimnazjaliści uczestniczyli w warsztatach kreatywnych. Odbywały się one w nowej siedzibie Biblioteki przy ul. Broniewskiego. Podczas dobrej zabawy i wytężonej pracy przygotowali kartę projektu wizytówki promującej ich rodzinne strony. Mimo natłoku obowiązków związanych z egzaminem gimnazjalnym , babicka młodzież aktywnie szukała walorów okolicy, dokumentując to licznymi zdjęciami. Nie sprzyjała pogoda, czas gonił. Efektem pracy gimnazjalistów jest prezentacja „Babice i okolice”. Mocną stroną prezentacji jest muzyka rodzimego zespołu Bongo Jerusalem. Fragmenty ich najnowszego teledysku otwierają i kończą film gimnazjalistów. Gimnazjalistom udało się również przeprowadzić wywiad z aktorem Andrzejem Grabowskim, który zachęca do odwiedzenia tytułowych Babic i okolic.\nUczestnicy projektu 4 czerwca pojechali do Warszawy, gdzie spotkali się z innymi na Uniwersytecie Warszawskim. Zaprezentowano tam film składający się z fragmentów wszystkich powstałych wizytówek. Uczniowie zwiedzili też stolicę z przewodnikiem oraz byli na pikniku z okazji Imienin Polski, który odbywał się na Polach Mokotowskich. W Miejskiej Bibliotece Publicznej w Chrzanowie odbył się dla zaproszonych gości pokaz czterech przygotowanych w ramach projektu filmów reklamujących Ziemię Chrzanowską, rozdano również uczniom dyplomy. Udział w tym przedsięwzięciu był dla uczniów ciekawą przygodą, wiele się też nauczyli.\nAutorzy filmu: Klaudia Rożnawska, Agnieszka Frytek, Patrycja Nocula, Maria Dyba, Paulina Pierzchała, Patryk Ładocha, Wojciech Rybarski, Dariusz Zemła pod opieką pedagoga Agnieszki Ząbek\nZobacz film "Babice i okolice"\nAutorzy filmu składają serdeczne podziękowania za pomoc dla Pani Agnieszki Oczkowskiej z Nadwiślańskiego Parku Etnograficznego w Wygiełzowie, Pana Władysława Tomczyka – dyrektora Samorządowego Ośrodka Kultury w Alwerni (za zorganizowanie spotkania z Andrzejem Grabowskim), Pani Marzeny Dudek – Pierzchały, Pana Marcina Kaszuby, Pana Rafała Brzeziny oraz Agaty Warchoł.


Ośrodek Wypoczynkowy ZŁOTA PLAŻA Skorzęcin\nDomek nr 16 przy kortach tenisowych\nza nocleg od: 30 PLN\nliczba miejsc: 176\nadres: al. Plażowa, Skorzęcin, Witkowo, wielkopolskie\npokoje 5 osobowe 10 150/pokój murowane,z kuchnią\npokoje 6 osobowe 2 180/pokój murowane,z kuchnią\ndomki letniskowe 1 pokojowe 13 160-190/domek murowane,typu lux\ndomki letniskowe 2 pokojowe 3 220-270/domek murowane,typu lux\nDodatkowe informacje: ceny zależne od terminu pobytu (sezonu), ceny zależne od rodzaju domku, ceny dla grup do uzgodnienia.\nDoba pobytowa od 16.00 do 11.00 w dniu wyjazdu.\nW pokojach: TV, lodówka, kuchenka, naczynia.\nDomki 1- i 2-pokojowe. Wszystkie domki posiadają aneks kuchenny wyposażony w lodówkę, kuchenkę gazową, garnki, zastawę stołową.\nDomki mają łazienkę z ciepłą wodą, prysznicem, umywalką i WC.\nW sezonie domki wyposażone są w TV. Na tarasie domków można biesiadować (ustawiając stół i krzesła). Przed domkami 1-13 znajdują się piaskownice dla dzieci. Ponadto jest możliwość grilowania.\nDomki 1-13 znajdują się przy samej plaży .\nZarówno w ciągu dnia jak i wieczorem ośrodek tętni życiem. Dzieci chętnie korzystają ze zjeżdżalni wodnej przy jeziorze, a także z atrakcji w wesołym miasteczku. Na amatorów sportów wodnych czekają wypożyczalnie łodzi, rowerów wodnych oraz sprzyjające wiatry dla uprawiania windsurfingu. Na terenie ośrodka w Skorzęcinie znajdują się również korty tenisowe, wypożyczalnie rowerów, miejsce do imprez przy ognisku na Orlej Górze, automaty do gier i wiele innych. Świeże powietrze oraz kręte leśne ścieżki to nieodparta pokusa dla miłośników pieszych wędrówek i wypraw rowerowych. Wieczorami kluby i dyskoteki zapraszają gości do zabawy przy muzyce na żywo i przy DJ-u. Złota Plaża w Skorzęcinie to miejsce, gdzie można wypocząć i ekscytująco spędzić czas. W celu zapoznania się z atrakcjami Skorzęcina zapraszamy do naszej galerii zdjęć.\nDla aktywnych: korty tenisowe, boisko sportowe, piesze szlaki turystyczne, ścieżki rowerowe, bilard, windsurfing, sprzęt pływający.\nW pobliżu Ośrodka ZŁOTA PLAŻA jest wiele restauracji i barów, w których można spróbować wiele smacznych dań.\nObiekt zlokalizowany jest 20 m od plaży jeziora Niedzięgiel i 50 m od głównej promenady.\nWspaniała lokalizacja ośrodka, wśród najpiękniejszych lasów Wielkopolski, pomiędzy dwoma czystymi jeziorami, w bliskiej odległości od szerokiej piaszczystej plaży stwarza niepowtarzalne warunki do wypoczynku na łonie przyrody.\nNasze atuty: doskonałe położenie.\nWszystkich wczasowiczów, którzy pragną cudownego wypoczynku, serdecznie zapraszamy do skorzystania z naszej oferty - zadowolenie gwarantowane i wiele pięknych wspomień.\nZapraszamy szkoły do organizowniacwycieczek szkolnych, zielonych szkól itd. Osrodek posiada wspaniałe zaplecze infrastruktury: boisko do piłki nożnej, boisko do koszykówki, korty tenisowe , wspaniałe ścieżki rowerowe i piesze.\nMłodziez nie będzie się nudzić!\ndomy letniskowe Skorzęcin\ndomki kempingowe Skorzęcin\ndomki letniskowe Skorzęcin\nkwatery pracownicze Skorzęcin\nkwatery prywatne Skorzęcin\nośrodki wypoczynkowe Skorzęcin


Czasem tak jest...: "PRZEDSMAK ZŁA" - ALEX KAVY\n"Ciało zwisało z sufitu. Ręce i nogi były związane kablem, a ściany pokrywały rozbryzgi krwi. W kuchni stało otwarte pudełko na jedzenie na wynos, nad którym unosiła się chmara much. W środku znajdowała się ludzka śledziona, a może wątroba, trudno powiedzieć. Taki widok zastała agentka Maggie O’Dell na miejscu zbrodni. Pierwszym, które oglądała na własne oczy, a nie na zdjęciach policyjnych techników. Dotąd próbowała przeniknąć umysły zabójców zza biurka, jednak przy tworzeniu profilu tego mordercy ma jej pomóc praca w terenie.\nSześć rozdziałów, tyle było mi dane na chwilę obecną przeczytać. Czy na podstawie tak niewielkiej ilości informacji i treści, można napisać recenzję i z pełną świadomością i odpowiedzialnością ocenić powieść? Tak, można, jeśli to książka chyba najsłynniejszej autorki kryminałów Alex Kavy...\nAgentka O’Dell to swoisty jasnowidz wśród agentów. To do niej przesyłane są wszelkie sprawy, które nie zostały rozstrzygnięte. Zazwyczaj jej praca polega na tworzeniu profilu psychologicznego mordercy, jednak nie tym razem... Tym razem słynna agentka będzie musiała wyjść w teren i zmierzyć się z mordercą twarzą w twarz. Zanim jednak to nastąpi, rozpocznie się dziwna gra - policjantka kontra morderca. Wygra ją ten, który będzie sprytniejszy, a wierzcie mi, że oboje są siebie warci.\nGdzieś tam, w małym miasteczku pewien mężczyzna kupuje w sklepie z bronią kuszę, ale nie jakąś zwykłą, tylko tę z maksymalnym naciągiem. Czyżby zamierzał polować? Zdecydowanie! Kto będzie jego ofiarą?\nNawet sobie nie wyobrażacie w jakim napięciu trzyma nas autorka od samego początku, a stan ten potęguje dodatkowo "przeskakiwanie" z miejsca na miejsce i z osoby na osobę. Fabuła naszpikowana jest tajemniczymi akcentami, a krew można wyczuć wręcz namacalnie. Autorka ma genialny styl literacki, idelanie komponujący się z tematyka kryminalną. Potrafi wabić, zachęcać, torturować niepewnością i wywoływać w czytelniku ciarki. Boje się, że jeśli po przeczytaniu kilku rozdziałów wpadłam w taki stan, to co będzie dalej?\nCo prawda premiera książki jest dopiero 14.02.2018 ale ja już dziś zapraszam Was na stronę http://www.alex-kava.pl/ gdzie możecie nabyć powyższy tytuł w promocji wraz z wieloma dołączonymi do niego niespodziankami. Oprócz tego do kupienia jest też wiele innych książek Alex Kavy.\nI na sam koniec dodam, że seria liczy sobie poniższe tytuły:\n2000: Dotyk zła (A Perfect Evil)\n2001: W ułamku sekundy (Split Second)\n2003: Łowca dusz (The Soul Catcher)\n2004: Granice szaleństwa (At the Stroke of Madness)\n2009: Czarny Piątek – w Polsce ukazała się 24 lutego 2010 roku\n2010: Kolekcjoner (Damaged) – w Polsce ukazała się 23 marca 2011 roku\n2011: Śmiertelne napięcie – w Polsce ukazała się 21 marca 2012 roku\n2012: Płomienie śmierci – w Polsce ukazała się 19 czerwca 2013 roku\n2013: Ostateczny cel – w Polsce ukazała się 16 kwietnia 2014 roku\n2017: Before Evil


Tchibo Exclusive Kawa palona ziarnista 1 kg - sklep Bee.pl\n> Produkty spożywcze i Delikatesy > Kawa > Kawa ziarnista > Exclusive Kawa palona ziarnista\nKawa palona ziarnista Wyśmienita kawa Tchibo Exclusive dla Ciebie i Twoich bliskich. Jej delikatny aromat i harmonijny smak zamienią każdą chwilę z kawą w wyjątkowe doznanie. Aby skomponować tę niezrównaną mieszankę, eksperci Tchibo wybierają tylko najlepsze ziarna Arabiki i dodają do nich nieco...\nCena za kg : 35.99zł\nWyśmienita kawa Tchibo Exclusive dla Ciebie i Twoich bliskich. Jej delikatny aromat i harmonijny smak zamienią każdą chwilę z kawą w wyjątkowe doznanie. Aby skomponować tę niezrównaną mieszankę, eksperci Tchibo wybierają tylko najlepsze ziarna Arabiki i dodają do nich nieco wyrazistych ziaren Robusty. Każdy rodzaj kawy jest wypalany oddzielnie, by wydobyć z niej bogactwo smaku i aromatu ukrytego w każdym ziarenku – dla Twojej przyjemności.\nHarmonijna i elegancka.\nPrzechowywać w temperaturze otoczenia. Po otwarciu kawę przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku, w suchym i chłodnym miejscu.\nSzczegóły - Tchibo Exclusive Kawa palona ziarnista 1 kg\nWymiary: 25.6 x 13.2 x 9 cm\nPowiązane tematy: Pomysł na Prezent pod choinkę na Święta 2021, Dzień Babci i Dziadka, Produkty wegetariańskie, Kawa i herbata, Strefa Kawosza, Prezenty dla Babci i Dziadka, Słodycze świąteczne - cukierki i smakołyki na prezent, Kawa mieszana, Zdrowa żywność, Produkty dyskontowe - Strefa niskich cen


Twórcy filmów Tajemnice mistrzów polskie perkusji opowiadają o kulisach powstania projektu | Beatit.tv - Portal perkusyjny\nHOME > WYWIADY > PRODUCENCI MUZYCZNI > Twórcy filmów Tajemnice mistrzów polskie perkusji opowiadają o kulisach powstania projektu\nTwórcy filmów Tajemnice mistrzów polskie perkusji opowiadają o kulisach powstania projektu\nlis 8, 2020 | PRODUCENCI MUZYCZNI, WYWIADY | 0 komentarzy\nPrzedstawiamy Wam cykl wywiadów online z twórcami i artystami biorącymi udział w projekcie “Tajemnice Polskich Mistrzów Perkusji – jak oni to robią?” W tym filmie Panowie Kacper i Piotr Wójciccy i Cyryl Skiba opowiedzą o pomyśle powstania filmów z udziałem perkusistów, opiszą znaczenie tytułu projektu, sposobie wyboru biorących udział w przedsięwzięciu i wielu innych tematach.\nMaciej Głuchowski (MG) – Przed nami dzisiaj w wywiadzie panowie Piotr i Kacper Wójcicki i Cyryl Skiba. Twórcy de facto powiem tak szczerze i otwarcie twórcy całego cyklu filmów “Tajemnice polskich mistrzów perkusji. Przywitajcie się że panowie.\nPiotr Wójcicki (PW), Kacper Wójcicki (KW), Cyryl Skiba (CS) – Cześć, witamy internety\n(MG) – Pierwsze pytanie kieruję do Piotra, który odpowiada za koordynację całego projektu. Pytanie jest proste i krótkie. Skąd się wziął pomysł na to?\n(PW) – To była sytuacja związana z tym Korona wirusem. Kiedy dowiedzieliśmy się, że wielu naszych znajomych, wielu zaprzyjaźnionych z nami artystów nagle zostało bez pracy, uświadomili sobie, że to nie jest taka prosta sprawa, bo nagle ci ludzie którzy grają zarabiają pieniądze na koncertach, nagle zostają odcięci od swego źródła dochodu. No i zobaczyliśmy że na stronie Ministerstwa pojawiła się taka opcja #KULTURAWSIECI.\nCzytaliśmy regulamin. Początkowo uznaliśmy, że to jest gruba rzecz, że tam jest strasznie dużo roboty, że tam trzeba będzie mocno pracować. Na konkurs będzie dużo chętnych, ale było w tym konkursie napisane, że mogą również startować firmy, więc napisaliśmy taki wniosek. Kacper strasznie motywował mnie do tego, żeby to wszystko pociągnąć do końca. Pracy przy tym jest mnóstwo i takiego jakby takiego slalomu pomiędzy tymi wszystkimi przeszkodami, które są w regulaminie…..\nZapraszamy serdecznie do obejrzenia całości wywiadu poniżej:\nBartek Niebielecki opowiada o o kulisach powstania…


Twierdza Khorinis - Forum Gothic - ArcaniA: Gothic 4\n16-10-04, 01:18 #1\nCzy podobają wam sie mury i fortyfikacje obronne Khorinis?\nMi osobiście bardzo,gdyż oddają one klimat średniowiecza i pokazują jak niebezpieczne są tereny wokół miasta.Widać przygotowanie obronne Khorinis takie jakby w każdej chwili mógłby nastąpić atak orków lub innych potworów albo innego królestwa ludzi ,które chciałoby zdobyć i utrzymać cenną kopalnie rudy.\nWidać że miasto jest zbudowane w stylu romańskim gdyż właśnie można to wywnioskować na podstawie murów.Są one grube i na wieżach występują małe okienka.\nPokazuje to ze miasto ma charakter obronny.Gdyby wystąpiło oblężnie (szkoda ze nie) miasto pewnie broniło by się długo.Na wiezach występujących dość często zmieściło by sie wielu łuczników lub kuszników.\nNawet gdyby padło "dolne miasto" to górne mogłoby sie bronic bardzo długo.\nSzkoda że w Gothicu II orkowie nie oblegali Khorinis.A my nie pomagaliśmy sie bronic zjednoczonym magom najemnikom i paladynom. :roll:\n16-10-04, 11:45 #2\nJeśli to były wysokie wieże z małymi oknami to był styl gotycki, ale pewny nie jestem. Jako tako mury mogą być, lepsze to niż nic. :P\n16-10-04, 11:51 #3\nMi się podoba fortyfikacja obronna Khorinis.Oddaje to klimat średniowiecza.A co by bylo kiedy orkowie oblegaliby Khorinis?Byłoby spoko.Chciałbym zobaczyć jak by to wyglądało .\n16-10-04, 13:15 #4\nTo był styl Romański na 100%.Występował w XI-XIII w. i był chyba najwcześniejszym.\nMozna wywnioskować ze akcja Gothica działa sie w XI-XIII w. 8)\n16-10-04, 13:25 #5\nHmm, mi się tam specjalnie nie podoba, ale gdyby tego nie zrobili, to byłby to dużo gorsze, miast straciłoby klimat. A oblężenie? To by była tragedia, i tak w Khorinis się komp czasem zacina, a co dopiero gdyby jeszcze pojawiła się obok setka orków :?\nps. Zjednoczeni najemnicy i paladyni? Sam musisz przyznać, że byłoby to trochę naciągane, zresztą skąd u lich najemnicy by się wzieli w Khorinis?\nTwórcy gry mogliby to rozwiązać w taki sposób:\nPrzez przełęcz do wyspy Khorinis przedziera sie horda orków.\nNajemnicy nie mają żadnych szans w walce z hordą orków na otwartym polu(bo tak można nazwać farmę Onara),muszą się ukrywać.\nJedynym wyjściem dla najemników są pertraktacje z paladynami.\nLee negocjuje z Garondem korzystne warunki:\nNajemnicy pomogą bronić miasta w zamian za co Garond ich uniewinni i wypuści ich na kontynent-tylko o to chodziło Lee.\nPaladyni obronią miasto i swoją cenną rudę.\nArmia orków będzie osłabiona i opuści Khorinis.\nPaladyni odbiją kopalnie rudy i będą dalej dostarczać ją na kontynent.\nBezimienny poradzi sobie ze smokami i wszyscy będą szczęśliwi\n17-10-04, 11:51 #7\nWystarczyłoby żeby orkowie podciągneli jedną ze swoich machin oblężniczych i zrównali by miasto z ziemią, a mieszkańców wybili by co do nogi. Więc raczej te mury nie wiele dałyby miastu :roll:\n17-10-04, 12:03 #8\nA co z miastem w górniczej dolinie?\nTez orkowie zrównali je z ziemią.Tylko mury utrzymały zamek w GD.\nJeśli w GD nie zaatakowali orkowie machinami oblężniczymi to dlaczego mieliby to robić w Khorinis?\nAle spoko jest mi tez sie Podobał Władca Pierścieni :wink:\n17-10-04, 18:56 #9\nOrkowie to są prymitywne stworzenia i nawet nie umieliby obsłużyć takiej machiny oblężniczej!!!!!!!!\nOrkowie prymitywni? Zastanów się co mówisz. Oni mają bardzo dobrze rozwiniętą kulture, która dorównuje wiekiem ludzkiej, potrawią budować okręty ( galery orków ) , wielkie budowle ( świątynia Śniącego, dwór Irdorath) i machiny oblężnicze, wyrabiają broń i własne zbroje więc nie można powiedzieć, że są prymitywni.\n17-10-04, 21:53 #10\nA mi fortyfikacje khorinis sie nie podobaja. Zdecydowanie wole zamek w GD gdyż np. mamy dostęp do mórów, możemy po nich chodzić, zaglądać przez okna na oblegajacych orków, poza tym sa ładniejsze i bardziej realistyczny (tzn. strategiczny) jest sam zamek.\nW Khorinis jedyne co z Fortyfikacji można zwiedzać to Baszty :/.\nPrzecież Khoriniś ma strasznie szeroki brzeg morski, słabe bramy (tylko 1 krata), i jak każdy zauważył górne miasto znajduje sie obok wysokich gór, (np. tam gdzie ten myśliwy, Nicoll, lub jak my tam jest), nieprawdaż? :wink:\nAle w czasie gry przymykam na to oko. A jak chodzi o G3 to nie bawie sie w wróżbite. Nie bawie sie bo moge sie rozczarować. Offtopic he he\n17-10-04, 23:01 #11\nHeh mówicie o murach itp. a zdobycie Khorinis nie byłoby trudne dla orków! wystarczy że puszczą szamanów przodem którzy wybiją strażników kulami ognia. Poniważ wszyscy mieszkańcy to tchórze, nawet nie pomyśleliby o opuszczeniu kraty tylko by pobiegli do koszar się schować. Daron nawet jeśliby został to i tak by się nie utrzymał za długo. Później orkowie wlaliby się do miasta i pozabijaliby małe grupy ludzi zanim ci zdążyliby sformować szyk. Górne miasto też by się długo nie utrzymało, bo bez dostawy jedzenia paladyni szybko by wyzdychali z głodu i Khorinis zostałoby zdobyte. No i mury na nic by sie im nie zdały.\nA nawet jeśli to przecież tarany nie są orkom obce.\n18-10-04, 02:58 #12\nmnie sie mury nardzo podobaja fajnie jakby byla misja u najemnikow "szturm na Khorinis" wtedy byl by wypas tak jak z Gornem odbijalismy stara kopalnie w G1 a szkoda zze na murach nie ma lucznikow lub kusznikow :| tylko 2 marni straznicy przed brama :?


Ponad 10 tysięcy leśników z pielgrzymką na Jasnej Górze\nPonad 10 tysięcy osób zgromadziła w sobotę na Jasnej Górze 17. Pielgrzymka Leśników. Wzięli w niej udział pracownicy leśnictwa, gospodarki wodnej, parków narodowych, szkół leśnych oraz przedstawiciele ruchów ekologicznych.\n"Niezmiennie modlimy się o spokój dla naszego środowiska i naszej przyrody, ten spokój jest zawsze potrzebny, biorąc pod uwagę to, że my spokojnie gospodarujemy przyrodą. A chcemy też, żeby ten spokój był wokół leśników, żeby wszyscy zrozumieli naszą misję, którą staramy się też przekazywać" - powiedział, cytowany przez biuro prasowe sanktuarium, dyrektor generalny Lasów Państwowych Adam Wasiak.\nPoza leśnikami i ekologami w pielgrzymce wzięli też udział przedstawiciele parlamentu, resortu środowiska i instytutów naukowych. Pielgrzymi we wspólnym pochodzie przeszli Aleją Sienkiewicza na Jasną Górę. Na placu pod szczytem Jasnej Góry uczestniczyli we mszy św., której przewodniczył ordynariusz diecezji rzeszowskiej biskup Jan Wątroba.\nWraz z uczestnikami pielgrzymki modlił się też krajowy duszpasterz leśników bp Edward Janiak. "Leśnicy to środowisko specyficzne, w Polsce jest w sumie ok. 26 tys. leśników, z czego prawie połowa przyjeżdża na te spotkania" - zauważył.\nHierarcha wskazał, że leśnicy spotykają się na Jasnej Górze, by rozmawiać o etosie pracy i ekologii. "Tej czystości takiej, która właściwie zaczyna się od człowieka, bo jak człowiek nadużywa naturę w sensie takim agresywnym, to właściwie to wszystko do człowieka wraca" - wyjaśnił bp Janiak.


Victorian London RPG :: Informacje :: Regulamin gry\nTemat: Regulamin gry Sro 03 Lut 2010, 12:25\nKażdy użytkownik forum (gracz) jest zobowiązany do zapoznania się z regulaminem, który obowiązuje na Victorian London.\n1. Każdy użytkownik forum jest zobowiązany do zapoznania się z regulaminem. Nieznajomość regulaminu nie jest usprawiedliwieniem w przypadku złamania któregoś z jego punktów.\n2. Decyzja administratora jest ostateczna i nie ma od niej odwołania.\n3. Użytkownik forum może zacząć grę dopiero po zaakceptowaniu Karty Postaci przez jednego z Administratorów.\n4. Prawo do akceptacji Karty Postaci oraz wypowiedzi na jej temat mają tylko i wyłącznie Główny Mistrz Gry i Administratorzy Victorian London.\n5. Administratorzy nie odpowiadają za treść postów userów.\n6. Zabronione jest propagowanie na forum treści nie zgodnych z polskim i międzynarodowym prawem, związanych z pornografią, używkami, wzywających do nienawiści rasowej, wyznaniowej, etnicznej etc. oraz treści faszystowskich, propagujących przemoc, obrażających czyjeś uczucia religijne, naruszających prawa innych osób, zniesławiających, Dotyczy to wszelkich treści wprowadzonych przez użytkownika - w komentarzach, wiadomościach, pseudonimie, podpisie, awatarze (emblemacie), osobistym profilu, plikach graficznych, linkach i innych.\n7. Reklamowanie innych gier, stron i portali (włącznie ze spamowaniem) jest kategorycznie zabronione i grozi usunięciem konta użytkownika.\n8. Zabrania się bezpodstawnego używania wulgaryzmów w jakimkolwiek języku. Dotyczy to wszystkich tematów.\n9. Kopiowanie treści z forum jest surowo zabronione.\n10. Za każdy złamany punkt regulaminu przysługuje jedno ostrzeżenie. Trzy ostrzeżenia równe są kasacji konta.\n11. Konta nieaktywne (czas nielogowania dłuższy lub równy 90 dni - nie dotyczy kont objętych zgłoszonym "urlopem") będą regularnie usuwane.\n12. Zabrania się tworzenia postaci niezgodnych z konwencją gry.\n13. Zabrania się odgrywania postaci z literatury, filmu bądź też gier.\n14. Nick na forum powinien być imieniem bądź też imieniem i nazwiskiem postaci.\n15. Avatar musi odpowiadać obrazowi postaci gracza.\n16. Avatar nie może przekraczać rozmiarów 350x250 pixeli.\n17. Nie dopuszcza się przebywania jednej postaci w dwóch miejscach na raz. Przy zmianie lokalizacji postaci należy zaznaczyć to wyraźnie na końcu postu używając „zt”, „zmiana tematu” bądź też podobnych.\n18. Wypowiedź gracza w każdym poście (poza działem „Inne”) nie może być krótsza niż trzy zdania złożone.\n19. Dopuszczalne jest używanie słów i sentencji zapożyczonych z języków obcych lecz powszechnie znanych tak by wypowiedzi były zrozumiałe dla odbiorcy.\n20. Zabronione i niedopuszczalne jest offtopowanie (pisanie nie na temat) wszędzie poza wyznaczonymi do tego miejscami.\n21. Uprasza się o nie używanie emotikon oraz skrótów typu: „lol”, „rotfl”, „brb” itp., w wypowiedziach postaci. Emocje i nastroje należy opisać słowami.\n22. Zakładanie bezsensownych tematów i ich powielanie (prócz mieszkań i sklepów) będzie karane ostrzeżeniem.\n23. Zabrania się używania „opisów inwazyjnych” tzn. takich które uniemożliwiają podjęcie samodzielnej decyzji odnośnie zaistniałej sytuacji drugiemu graczowi. Np. „Podchodzę i wbijam Ci nóż w gardło, przekręcam go trzy razy zgodnie z ruchem wskazówek zegara i patrzę jak padasz na ziemię martwy.”\n24. Pisząc, każdy użytkownik zobowiązany jest do przestrzegania zasad ortografii i interpunkcji. Zabronione jest kaleczenie języka polskiego.\n25. Administratorzy zastrzegają sobie prawo do wprowadzenia zmian w regulaminie.