Burdy na stadionie. Policja w kamizelkach fotoreporterów - Polsat News\nBurdy na stadionie. Policja w kamizelkach fotoreporterów\n03.06.2017, 18:27 Polska\n- Podczas tej przerwy agresywna grupa około 50 stadionowych chuliganów wydostała się z sektorów, kierując się do budynku zarządu klubu i pomieszczeń socjalnych (…). Zabezpieczający mecz policjanci zauważyli również przygotowania stadionowych chuliganów do wtargnięcia na murawę - relacjonowała rzeczniczka śląskiej policji podinspektor Aleksandra Nowara.\nWłaśnie wówczas część funkcjonariuszy włożyła kamizelki z napisem "Foto", jakie zwykle podczas meczu noszą fotoreporterzy.\n- Przepisy Ekstraklasy zabraniają przebywania na płycie boiska innym osobom niż zawodnicy, trenerzy czy fotoreporterzy. Aby móc obserwować i nagrywać agresywne zachowania pseudokibiców oraz natychmiast podjąć odpowiednie kroki w przypadku zagrożenia, część policjantów przedstawiciele klubu wyposażyli w kamizelki klubowe, które upoważniają do przebywania na murawie w trakcie meczu. Było to odpowiednie miejsce do szybkiej reakcji. M.in. policjanci z zespołu monitorującego zapobiegli bezpośrednim atakom na piłkarzy - podała rzeczniczka.\nŚląskie redakcje protestują\n„Stanowczo sprzeciwiamy się praktykom, do jakich doszło podczas piątkowych zajść na stadionie Ruchu Chorzów. Ukrywanie policjantów bądź funkcjonariuszy jakichkolwiek służb pod szyldem mediów nie ma żadnego usprawiedliwienia. Jest to przejaw kompletnego braku wyobraźni osób kierujących działaniami policji” - napisali redaktorzy naczelni.\n„Media były, są i powinny pozostać bezstronnymi obserwatorami wydarzeń. Dotyczy to zwłaszcza demonstracji, starć i działań o charakterze siłowym. Status dziennikarza czy fotoreportera gwarantuje nam, że nie zostaniemy potraktowani jako jedna ze stron konfliktu. Brak pewności, że pod szyldem media występuje dziennikarz, może doprowadzić do tragedii. Dlatego oczekujemy od osób odpowiedzialnych za działania policji natychmiastowego zaprzestania takich praktyk” - czytamy w dziennikarskim proteście.\n"Nie ma żadnego powodu, by policja udawała dziennikarzy"\nSprzeciw w tej sprawie wyrazili też przedstawiciele Press Club Polska. "Stanowczo sprzeciwiamy się używaniu emblematów identyfikujących dziennikarzy do działań policyjnych. Policja dysponuje odblaskowymi kamizelkami z napisem POLICJA i nie ma żadnego powodu, by podczas działań na stadionie lub w każdym innym miejscu udawała dziennikarzy" - napisali w sobotę stanowisku prezes Press Club Polska Jarosław Włodarczyk oraz przewodniczący Rady Marcin Lewicki. .\nJak podkreślili, dziennikarz na stadionie, demonstracji, czy innym publicznym miejscu, w którym zazwyczaj używa kamizelek z napisem „FOTO”, „MEDIA”, „PRASA” jest niezaangażowanym w wydarzenie obserwatorem dokumentującym jego przebieg, by następnie przekazać relację odbiorcom.\n"To jasny sygnał dla innych uczestników, czego mogą się spodziewać ze strony takiej osoby (m.in. rejestrowania dźwięku i obrazu, zbierania informacji w celu późniejszej publikacji, ale także ochrony tajemnicy źródła informacji). Zadania i uprawnienia policjanta w takich sytuacjach są z natury rzeczy odmienne. Dlatego powinien występować jako policjant, nie dziennikarz" - czytamy.\nWtedy jednak rozpoczęły się przygotowania chuliganów do wtargnięcia na murawę. Po zakończonym meczu na murawie pozostali tylko zawodnicy spadającego z Ekstraklasy Ruchu Chorzów, chcący pożegnać się ze swoimi kibicami. Wtedy - według policji - z różnych stron stadionu na płytę boiska przedostało się kilkunastu agresywnych pseudokibiców, biegnących w kierunku piłkarzy i budynku klubowego. Nie reagowali oni na polecenia służb ochrony.\n„Wtedy do działań wkroczyli policjanci. Uniemożliwili oni przedostanie się na murawę dalszym chuliganom, zatrzymując także tych, którzy już weszli na płytę. W działaniach uczestniczyli także mundurowi na koniach. Zakończyło się to zatrzymaniem sześciu osób w wieku od 18 do 45 lat” - podała śląska policja.\nWłaśnie podczas tych działań część policjantów miała na sobie kamizelki fotoreporterów. Jak powiedziała podinsp. Nowara, były to kamizelki udostępnione policjantom przez klub, przeznaczone dla osób przebywających w strefie murawy boiska. Zaznaczyła, że do zadań policjantów z tzw. zespołów monitorujących należy również filmowanie i fotografowanie - na tej podstawie są później ustalani uczestnicy zajść.\nJak podała policja, podczas zatrzymywania pseudokibiców jeden z policjantów Oddziału Prewencji Policji w Katowicach został przez nich zaatakowany i kilkakrotnie kopnięty - dostał ogólnych stłuczeń.\nPrzedstawiciele śląskiej policji wskazują, że reakcja policjantów, na prośbę ochrony organizatora meczu, która nie potrafiła swoimi siłami przywrócić porządku, zapobiegła groźnym skutkom, jakie mogły być następstwem działań agresywnych chuliganów wobec zawodników i pracowników klubu.\n- Policjanci będą zajmowali się teraz ustaleniem i zatrzymaniem pozostałych osób, które wtargnęły na murawę boiska, jak również tych, którzy rzucali racami w zawodników i ochroniarzy - poinformowała podkomisarz Nowara.


Tanie Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082\nOkulary Korekcyjne Guess GU 2629 082\nTanie Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082 i informacje\nOryginalne okulary korekcyjne Guess GU 2629 082. Kolor oprawek: Matte Violet. Materiał oprawek: Metal. Kolekcja: Women 2015. Darmowa Powłoka Przeciw Zarysowaniom, Powłoka Antyrefleksyjna oraz Powłoka Chroniąca Przed Promieniowaniem UV. Zobacz pełny opis produktu >>>\nZ nami wybierz tanie Okulary. produkt Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082 e-Shop Optyka World Kup w cenie 352.95 PLN. Przetestuj produkt Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082 jest zwykle sprzedawany po cenie 352.95 PLN. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\nCena sprzedaży Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082 może nie być aktualna. Aktualną aktualną cenę znajdziesz na stronach sklepu Optyka World.\n- kod EAN i ID towarów 1965174650\nO sprzedającym: Z e-sklepu Optyka World możesz wygodnie zamówić Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082.\nOgólna ocena produktu Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082. To tylko opinia.\nPopularne opinie o Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082\nocena: W tym sklepie Optyka World zawsze lubię kupować. Mają dobre wsparcie, a produkty Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082 zawsze zapewniają właściwą jakość.\nKupił: Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082\nocena: Wielka satysfakcja. Wieczorem zamówiłem Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082 i zostałem zabrany za dwa dni. Jestem bardzo szczęśliwy.\nocena: Wcześniej kupiłem podobny produkt. Lubię Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082, więc ponownie kupiłem Okulary.\nGdzie kupić Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082\nCeneo jest świetnym doradcą przy zakupie Guess. Możesz spojrzeć na pytania Okulary Korekcyjne Guess GU 2629 082. Lub po prostu przejrzyj listę e-sklepów oferujących Okulary i wybierz najbliższy punkt dystrybucji i najwyższą cenę. Sprawdź najlepsze ceny w ceneo\nOkulary Korekcyjne Guess GU 2629 002\nOkulary Korekcyjne Guess GU 2629 049\nOkulary Korekcyjne Guess GU 2629 091\nOkulary Korekcyjne Kenzo KZ 6061 Kids C01\nOkulary Korekcyjne Kenzo KZ 6061 Kids C02\nOkulary Korekcyjne Kenzo KZ 6061 Kids C03\nOkulary Korekcyjne Kenzo KZ 6064 Kids C01\nOkulary Słoneczne Armani Exchange AX2022S 60006G\nOkulary Korekcyjne Swarovski SK 5180 086\nOkulary Korekcyjne Guess GU 2604 092\nOkulary Słoneczne Costa Del Mar Permit Polarized PT 10GF OSCP\nOkulary Słoneczne Guess GU 7485 05C


Jak montować listwy przypodłogowe? Kilka cennych wskazówek Jak montować listwy przypodłogowe? Kilka cennych wskazówek\nListwy przypodłogowe to nie tylko element stabilizujący panele czy parkiet, ale także estetyczne wykończenie podłogi. Nie można zapominać o tym aspekcie, wybierając listwy do montażu. Stosuje się je także do wykładzin, wówczas przyjmują formę cokołu, w który wklejane są fragmenty wykładziny. Aby wykorzystać wszystkie funkcje listew, należy zadbać nie tylko o właściwe ich dopasowanie do rodzaju podłogi, ale także o precyzyjny montaż. Sprawdźcie, w jakie narzędzia warto się wyposażyć, a także, jakich błędów unikać podczas zakładania listew.\nNie ma nic gorszego niż listwy przypodłogowe składane z kilku elementów. Warto więc na początku dokładnie wymierzyć ilość metrów bieżących, jaką będziemy potrzebować. To jednak nie wszystko. Aby uniknąć czasochłonnego i mało estetycznego sztukowania listwy, należy przemyśleć także sposób docinania poszczególnych elementów. Czynność ta powinna być przeprowadzona tak, by zminimalizować ilość odpadów.\nKluczowym wyposażeniem, o jakie zadbajcie już na początku, jest ostre narzędzie do przecinania listew. W przypadku wersji drewnianych przyda się piłka, natomiast jeśli montujecie listwy z PCV, doskonale sprawdzi się ostry nóż do tapet. To jednak nie wszystko. Aby precyzyjnie połączyć poszczególne listwy w narożnikach, musicie dociąć materiał pod odpowiednim kątem. Niezbędna będzie więc ukośnica. W sfinansowaniu zakupu dodatkowego sprzętu pomocny będzie szybki kredyt.\nPrzejdźmy do kwestii przygotowania do montażu. Zakładamy, że precyzyjnie docięliście listwy, dlatego też ich przymocowanie do ściany nie będzie stanowić większego problemu. Najpierw należy sprawdzić, czy materiał dokładnie przylega do ściany. Ma to ogromne znaczenie szczególnie w starym budownictwie, gdy nie zawsze dbano o równą powierzchnię. Jeśli widzicie jakieś przerwy czy wygięcia, warto najpierw przygotować podłoże, właściwie je wyrównać, aby przystąpić do montażu.\nNa tym etapie również potrzebny jest odpowiedni sprzęt. Mowa o wiertarce, najlepiej z udarem, jeśli będziecie wykonywać otwory w twardych ścianach. Niezbędne są także wiertła, dopasowane nie tylko długością, ale także przeznaczeniem. Muszą nadawać się do wiercenia w konkretnym podłożu. Jeśli nie dysponujesz sprawną wiertarką, możesz ją kupić z pomocą szybkiego kredytu. Do zamocowania listew konieczne są także kołki o odpowiedniej długości.\nOstatnim etapem jest montaż listew. Nie jest on skomplikowany, pod warunkiem, że wcześniej określicie mniej więcej, w którym miejscu mają znaleźć się otwory. Przyłóżcie listwę do ściany, a następnie wywierćcie otwór. Sposób ten gwarantuje precyzję, czyli zyskujecie pewność, że kołek znajdzie się dokładnie w tym miejscu, w którym powinien. W przygotowanym otworze należy umieścić plastikową część kołka, a następnie przykręcić listwę lub ją przybić – w zależności od rodzaju zastosowanego mocowania.\nAby nie wykonać zbyt głębokich otworów, możecie wykorzystać bardzo prostą metodę. Przykładając do wiertła plastikową część kołka, zaznaczcie – na przykład taśmą – granicę, do której wiertło powinno wejść w ścianę. Nie zapomnijcie o uwzględnieniu grubości samej listwy. Wówczas wiercenie będzie precyzyjne, a kołki nie będą wymagać dodatkowego wzmacniania, jeśli otwór będzie zbyt głęboki. Do mocowania listew przydatnym urządzeniem będzie z pewnością wkrętarka, którą także możecie kupić z pomocą szybkiego kredytu.


Zimą na nartach, latem na rowerach - Nasze Sudety\nZimą na nartach, latem na rowerach\nAktualności » Zimą na nartach, latem na rowerach\nżródło: ośrodek narciarski Polevsko\nCiekawą propozycję na lato ma, położony w Górach Łużyckich, ośrodek narciarski Polevsko. Zimą można tu oczywiście poszaleć na nartach, latem z kolei na rowerach. Co ciekawe, rowerzyści korzystają z narciarskiego wyciągu talerzykowego, co dla wielu wydaje się być wręcz niemożliwym. Okazuje się jednak, że nie jest to takie trudne, a na górze czekają na miłośników dwóch kółek trasy o różnym stopniu trudności.\nWłaściciele ośrodka przygotowali pięć tras, każdy znajdzie coś dla siebie. Wszystkie trasy kończą się przy dolnej stacji wyciągu. Trasy wykorzystują stare leśne drogi i ścieżki. Do najpopularniejszych należą z jednej strony trasa z podjazdami, wymagajaca włożenia największego wysiłku, a z drugiej trasa, na której podjazdy można pokonać wykorzystując prędkość nabraną podczas zjazdu tuż przed podjazdem.\nMimo, że ośrodek narciarski Polevsko nie należy do największych w Czechach, jego letnia popularność może zaskakiwać. Właściciele ośrodka dbają jednak o trasy zjazdowe, na miejscu można wypożyczyć rowery, u podnóża wzniesienia powstał również camping z bufetem i toaletami. Pozwala to na dłuższe pobyty w okolicy, a także na rodzinny wypoczynek. W okolicy jest sporo ciekawych miejsc, nudzić tutaj się nie sposób.


Starożytne artefakty | 3pionki Starożytne artefakty – 3pionki\nOdnalezienie zaginionych tajemnic to jedno. Ukrywanie ich przed innymi jest zupełnie innym wyzwaniem. W konkurencyjnym świecie archeologii granty i renomę docierają do naukowców, którzy dostarczają towary. Niekoniecznie ci, którzy wykonują najwięcej pracy. W tej grze o najwyższe stawki zwycięzca bierze wszystko, droga do zwycięstwa jest często wybierana przez przeciwnika. Wiedząc, kiedy wyznaczyć własną drogę i kiedy iść za innymi, zapewnią ci miejsce w historii.\nStarożytne artefakty, zaprojektowane przez Derika Duleya i opublikowane przez Lagniappe Games, będą podobno składać się z 1 planszy do gry Atlas, 1 arkusza z kartami kariery, 1 torby z materiału, 9 standardowych sześciostronnych kości akcji (3 pomarańczowe, 3 niebieskie, 3 zielone ) i 6 niestandardowych kości wyników. Ponieważ jest to recenzja wcześniej wydanej gry, nie mogę komentować jakości komponentu gry. Artysta Fedor Sosnin dostarczył kilka kolorowych ilustracji, które wsparłyby temat i narrację gry.\nAby skonfigurować grę, najpierw daj każdemu graczowi jeden arkusz kariery (wyrwany z podkładki) i długopis lub ołówek do pisania. Mocno sugeruję ołówek. Umieść podkładkę z kartami kariery w polu gry.\nPo drugie, umieść planszę Atlasu pośrodku obszaru gry, ustawiając sześć kości wyników obok niego.\nPo trzecie, umieść dziewięć kostek akcji w worku i potrząśnij nim, aby je wymieszać.\nTo wszystko do ustawienia gry. Określ, kto będzie pierwszym graczem i daj mu torbę do gry w kości.\nPod baldachimem zieleni\nStarożytne artefakty są rozgrywane w rundach i turach. Tutaj podsumowano turę gracza.\nKrok 1: Draw and Roll\nGracz losuje 2 kości akcji z torby z kościami, chyba że pozostała kostka akcji z poprzedniej tury. Jeśli pozostała kość, wylosuj tylko jedną kostkę akcji.\nGracz rzuca obiema kośćmi akcji. Po rzucie, gracz ma możliwość wydawania 1 $, aby narysować dodatkowe dwie kości akcji i przetoczyć je, odkładając na bok chwilowo dwie pierwsze rzucone kości akcji. Po rzuceniu dwoma nowymi kośćmi akcji, pierwsze i poprzednio wyrzucone kości akcji powinny zostać zwrócone do torby z kostkami.\nGracz może nadal płacić 1 $, aby rzucić dodatkowe kości, powtarzając powyższe, aż do momentu, w którym wyrzuci wartości, z których chcą skorzystać lub są z nich zadowoleni.\nKrok 2: Podejmij działania\nGracz może teraz rzucić kości akcji i umieścić je w odpowiednim polu akcji znajdującym się na planszy ATLAS. Dostępne akcje są tutaj wymienione.\nBadania lub rajd: Umieść konkretny kolor kości, aby pasował do koloru regionu, jakiego chce gracz. Gracze mogą badać regiony oceanu, deseru i dżungli. Kość musi mieć określony kolor, ale dowolnej wartości. Jeśli gracz nie może umieścić kości, musi zaznaczyć pola Poszukiwacza na swoim aktywnym Szlaku Renown na arkuszu Kariery. “Aktywny” oznacza dowolny utwór, który nie został jeszcze ukończony lub został zablokowany. Tura gracza kończy się natychmiast.\nBonus akcji: Akcje Kopania, Nurkowania i Eksploracji wymagają tylko podania określonej wartości liczbowej, a nie koloru. Dzięki temu gracz otrzymuje premię za działanie. Jeśli gracz wykona akcję Badawczą z kością, która dopasowuje jedną z regionów, dwie wartości liczbowe, gracz może zignorować wszystkie dodatkowe wymagania w kolorowych polach podczas rzutowania wyników. Jeśli gracz wykona akcję kopania, nurkowania lub eksploracji za pomocą kości dopasowanej do koloru regionu, wyniki zostaną podwojone, ale z jednym wyjątkiem. Gracz nie może uzyskać premii za ostatni krok Kopnięcia w torze “Pustyni” Renown. Dodatkowo każdy utwór Renown ma kilka ikon Raider. Gracz “przegra”, jeśli wyrzucił cztery lub więcej ikon Raidera za pomocą kości wyników.\nPodążanie: Po podjęciu akcji każdy inny przeciwnik może zdecydować się na “podążanie”. Jeśli zdecydują się to zrobić, muszą wydać 1 $ i mogą wykonać tę samą akcję za pomocą tego samego utworu Renown. Przeciwnicy, którzy obserwują, będą duplikować wszystkie wyniki rzutu z Aktywnego gracza. Premie akcji i wyniki końcowe są również udostępniane. Za każdego przeciwnika, który następuje, aktywny gracz zaznacza jedno pole na arkuszu Kariery.\nKrok 3: Przejrzyj wyniki\nGracz bierze teraz sześć kości wyników i rzuca nimi. Arkusz kariery gracza pokazuje liczbę i typ ikon niezbędnych do ukończenia bieżącego kroku gracza na ścieżce Renown.\nRzut i blokada: Po rzuceniu kością wyników za pierwszym razem gracz może zdecydować o “zablokowaniu” dowolnej liczby kości, odkładając je od reszty kości. Wszystkie kości wyników, które pokazują ikonę “Raider”, są automatycznie blokowane. Kości niezałączone mogą być rzucane ponownie tyle razy, ile gracz lubi. Gracz może wydać 1 $ na odblokowanie wszystkich kości. Trwa to dopóki gracz nie zdecyduje się zatrzymać lub wyrzucił trzy lub więcej ikon Raidera.\nWyniki: Po zatrzymaniu się (z wyboru lub bycia zmuszonym) gracz zaznacza tyle kart na karcie kariery, ile pozwalają na to wyniki w kości. Wszystkie zaznaczone symbole badawcze muszą zostać użyte w jednym ruchu, aby je oznaczyć (to znaczy, nie możesz oznaczyć niektórych z tej tury, a reszta w następnej turze). Jedynym wyjątkiem są akcje Dig, Dive i Explore, które pozwalają graczowi na oznaczenie ich podczas gry. Każdy przeciwnik, który zdecydował się podążyć, powiela wyniki.\nKontynuacja badań: Kroki badawcze powiązane ze strzałkami mają specjalne zasady i kroki, które należy wykonać od lewej do prawej. Osoby po lewej muszą być ukończone przed tymi po prawej. Po ich ukończeniu gracz może natychmiast rozpocząć realizację kolejnych wymagań badawczych. Gracz bierze wszystkie kości (z wyjątkiem tych z zablokowaną ikoną Raiders) i rzuca ponownie. Jedyna różnica polega na tym, że gracz nie może wydać 1 USD na odblokowanie kości.\nUkończenie kamieni milowych: Kamienie milowe na torze Renown oznaczone są pionowymi liniami. Jeśli gracz wykona wszystkie czynności przed Kamieniem milowym, ukończył Kamień milowy, jako wygrywający, zaznaczając pole Milestone. Każdy ukończony Milestone zdobywa uznanie bonusu gracza i często dodatkowe środki pieniężne do wydania.\nJeśli gracz kiedykolwiek rzuci trzy lub więcej ikon Raidera, ma “odpadł”. Ich kolej natychmiast się kończy. Aktywny gracz nie robi dalszego postępu i musi odznaczać jedno pole Raidera na swojej ścieżce Renown, tak samo jak wszyscy przeciwnicy, którzy “podążają” za aktywnym graczem. Przerwanie trzech lub więcej razy na tym samym torze blokuje go i powiązany region do końca gry.\nKrok 4: Oczyszczanie\nJeśli w każdym z regionów planszowych Atlasu znajduje się co najmniej 1 kość akcji, usuń wszystkie kości i umieść je z powrotem w torbie do gry w kości. Jeśli nie, zostaw kostki tak, jak są obecnie umieszczone. Torba z kostką i kości rzucone, ale nie umieszczone, są przekazywane do następnego gracza w kolejności kolejności skręcania.\nTo kończy turę gracza. Następny gracz rozpoczyna turę, zaczynając od kroku 1 opisanego powyżej.\nJeśli gracz nie jest w stanie zrobić żadnego postępu na swoich torach, rozpoczyna się ostatnia runda gry. Każdy gracz dostaje jedną ostatnią rundę, aby zrobić tyle, ile może. Gdy wszyscy będą mieli ostatnią turę, gra się kończy i rozpoczyna się punktowanie.\nWszyscy gracze przeglądają teraz swoje arkusze kariery i liczą zdobyte punkty sławy, które zostały zdobyte, wykonując kroki na ścieżkach Renown. Następnie gracze dodają do niego wszelkie resztki pieniędzy. Gracz z największą liczbą punktów zaznaczonych na Karcie zawodowej otrzymuje 3 punkty premiowe.\nKtokolwiek ma najwięcej punktów sławy, wygrywa grę!\nStarożytne artefakty można grać pojedynczo. Zasady lub mniej więcej takie same, z wyjątkiem następujących zmian.\nPozostałe kostki muszą zostać przydzielone natychmiast po umieszczeniu kostki akcji na planszy Atlasa. Pozostałe kostki są przypisywane najpierw kolorem, a potem numerem. Jeśli kostki nie można przypisać, gracz MUSI wydać 1 $ na przerzucenie.\nGra kończy się natychmiast po ukończeniu trzeciego utworu Renown, oznaczeniu dziewiątego pola Raiders lub gracz nie może umieścić kości akcji na planszy Atlasa.


Antyludzie R.7&8. - Gazeta Warszawska\nYou are here: Home > Antyludzie R.7&8.\nBy Adm on 27/12/2012 in Ksiazki, Lechia\nWobec istot ludzkich komuniści stosują dobrze znaną zasadę odruchów warunkowych, która w dużym stopniu tłumaczy zachowanie zwierząt.\nOdruchy te, stanowiące podstawę socjalistycznej nauki medycznej i psychologii, często nazywane “odruchami Pawłowa”, od rosyjskiego fizjologa Iwana Pawłowa , który jako pierwszy przeprowadził systematyczne eksperymenty, głównie na psach, żeby ustalić dokładny charakter tej reakcji neurofizjologicznej. Ale faktycznie badany przez Pawłowa fenomen znany był od wieków i szeroko stosowany w praktyce szkolenia zwierząt. Najsłynniejszy ze wszystkich eksperyment Pawłowa polegał na podawaniu psu kawałka mięsa przy jednoczesnym dźwięku dzwonka. Kiedy zrobiono to kilka razy, odruchy psa były tak uwarunkowane, że kiedy słyszał dzwonek, zaczynał się obficie ślinić, mimo iż nie widział mięsa. Ale odruchy warunkowe wykorzystywano na wiele wieków przed Pawłowem; na przykład przez Cyganów w tresowaniu tańczących niedźwiedzi.\nMałego niedźwiadka przeprowadza się przez blaszaną płytę pod którą jest wolno palący się ogień. Kiedy płyta staje się coraz cieplejsza, zaczynają go parzyć podeszwy stóp. W tym czasie uderza się w bębny. Po powtórzeniu tego kilka razy, powstaje połączenie neurologiczne między dźwiękiem bębnów i ruchem stóp, i od tej pory na dźwięk bębnów, mimo iż niedźwiedź jest już dorosły, zaczyna “tańczyć”, zawsze kiedy je słyszy. Taka jest w pigułce procedura wywoływania odruchów warunkowych u irracjonalnych zwierząt.\nKiedy komuniści używają tej techniki na ludziach, najpierw muszą zredukować swoje ofiary do poziomu zwierząt.\nKiedy w człowieku niszczy się fundament moralny i intelektualny jego istoty, jego świadomość tożsamości osobistej i wyższości, i w ten sposób pozbawia się go kontroli nad własnymi zdolnościami przez rozum i wolę, człowiek przestaje być istotą wyższą. Już nie ma żadnej różnicy między człowiekiem i zwierzęciem. On, podobnie jak zwierzęta, podda się biologicznym impulsom.\nTo dlatego kiedy Turcanu w celi napotkał na niespodziewany opór, potwierdził: “Wasz opór jest próżny. Ten system został doprowadzony do perfekcji i używano go przez 25 lat  i do tej pory nigdy nie zawiódł. Sami się o tym przekonacie. Nie działam chaotycznie”. Strażnik więzienny, bolszewicki lejtnant Dumitrescu, kilka razy mówił w więcej niż jednej celi, tuż przed rozpoczęciem “reedukacji”: “Nawet gdybyście byli z granitu, nie możecie w ogóle się temu sprzeciwić. Wkrótce zrozumiecie że nie kłamię”. W Pitesti, przynajmniej jeśli chodzi o podstawową metodę, eksperymentatorzy nic nie improwizowali; od samego początku wykorzystywali metodę skuteczną niezliczoną ilość razy, i której rezultaty można z cała pewnością przewidzieć.\nNie wiem jak ten system opracowano i testowano, ale jego efekty były pewne. Tylko wzmianka o torturach była jak dzwonek prof. Pawłowa lub bębny Cyganów. Jedno słowo wystarczało by przywołać ból i degradację, i człowiek natychmiast stawał się sparaliżowany i zachowywał się jak wymagały eksperymenty.\nZaczynając od więźniów w kategorii “korekcji” i obozów pracy, “reedukatorzy” wyszkolili wystarczająco dużą grupę do zajmowania się innymi kategoriami więźniów. Tę operację ułatwiało umieszczanie studentów w celach, w których było od 5 do 15 więźniów, a którzy zawsze byli razem choć całkowicie odizolowani od kontaktów z innymi, gdyż cele były zamykane i zasłaniane od zewnętrznego świata dzień i noc. Ta izolacja w małych grupkach ułatwiała przeprowadzanie operacji.\nPoczątkowo “reedukacji” poddawano tylko kilku, potem coraz więcej, a w końcu wszystkich studentów. I wszyscy ostatecznie stawali się, niezależnie jak długo stawiali opór, bezmyślnymi potulnymi kreaturami, których nadzorcy dalej wykorzystywali zgodnie z dobrze wymyślonym planem. Nie było żadnych wyjątków. Tylko ci którzy mieli na tyle szczęścia by umrzeć w czasie tortur, i ci którzy korzystając z przeoczenia czegoś przez swoich oprawców, znaleźli sposób by popełnić samobójstwo, uciekli transformacji.\nOsoby które przez 2 lata, dzień w dzień, noc w noc, opierały się torturom i pociskom komunistycznego Securitate, kruszyli się po trochu pod techniką Pawłowa, i przytłoczeni rozpaczą, terrorem i niepewnością, zostały zmienione w zombie.\nJak radykalna transformacja odbywa się w duszy człowieka, któremu odmawia się prawa do biologicznego samozniszczenia, który przez lata utrzymywany jest w stanie żywej śmierci z naprawdę satanistyczną pomysłowością? Co może przetrwać systematyczne mentalbójstwo? Heroizm? Samopoświęcenie? Przekonania etyczne? Idealizm? Gdyby poganie w czasie prześladowań chrześcijan wykorzystywali komunistyczne metody, to prawdopodobnie w kalendarzu chrześcijańskim byłoby mniej świętych i męczenników.\nCo może być bardziej przygnębiające niż ta myśl? Wśród ofiar komunistów nie ma żadnych bohaterów – nie może być żadnych bohaterów.\nCzy może heroizm jest tylko stanem psychicznej egzaltacji karmionej uczuciem, które zależy od wydarzeń i okoliczności? W warunkach stworzonych w Pitesti, nie tylko nie można było stać się bohaterem, ale samo pojęcie bohaterstwa było wymazane.\nJeśli kiedyś w przyszłości będzie możliwe dokładne zbadanie zastosowania technik bolszewickich i wywoływanej przez nich głębokiej mutacji ludzkiej psychiki, cywilizowana ludzkość pozwie i skaże nie efemeryczne stworzenia, które wprowadzały techniki tortur, ale odwiecznych inicjatorów przerażających technik redukcji człowieka do niższego poziomu niż zwierzęcia.\nPo zakończeniu pierwszego etapu procedury wszczętej w sali szpitalnej 4 i zredukowaniu ofiar do pożądanego psychopatologicznego stanu biernej rozpaczy i zwierzęcej bezradności, uznano, iż dojrzały one do następnego etapu tego procesu. Już były gotowe do drugiego etapu, w którym więźniowie byli doprowadzani do tego by oskarżać jeden drugiego spontanicznie i bez żadnej inicjatywy ze strony władz więziennych.\nTransfery z jednej celi do drugiej odbywały się według wskazówek Turcanu. Dali mu wolną rękę przenoszenia więźniów jak uważał za korzystne dla programu “demaskowania”, i do dyspozycji miał pełną listę skazanych, przy pomocy której mógł przenosić więźniów tam i z powrotem w różnych kombinacjach. Żeby ukryć tę rolę, transfery zawsze dokonywane były przez strażników więziennych na rozkazy z góry.\nTurcanu organizował transfery tak żeby grupa studentów, która przeszła przez szkolenie dane w sali 4 dzielili celę z taką grupą, która nic nie słyszała o technice “demaskowania” i oczywiście nie miała – nie mogła mieć – żadnego podejrzenia wobec przybyszów. którzy wydawali się być umieszczeni z nimi tylko przez jedną z pozornie przypadkowych rearanżacji więźniów, które władze więzienia często organizowali. Przez dwa czy trzy tygodnie, “zdemaskowani” studenci prowadzili dyskusje, krytykowali reżim komunistyczny, i wymieniali informacje chcąc rozluźnić języki swoich niczego nie podejrzewających towarzyszy, którzy byli następni w kolejce do “reedukacji”, żeby wyciągnąć z każdego z nich co najmniej kilka kompromitujących wypowiedzi do późniejszego wykorzystania. Takie wypowiedzi potrzebne były jako środki do zniszczenia, kiedy nadejdzie czas, najpierw zaufania jakie mieli do siebie studenci (bo wtedy nikt kto nie został “wyreedukowany” nie mógł nawet wyobrazić tego co było wcześniej), a potem ich naturalnej awersji do komunizmu.\nPozbawieni wszelkich zwykłych materiałów do pisania, więźniowie od dawna przyzwyczajeni byli do potajemnego używania płytek mydlanych do notowania, a nawet komunikacji między celami. Przybysze – zgodnie z instrukcjami swoich mistrzów – korzystali z tego zwyczaju i pisali na tych płytkach wszystko co uważali może się przydać w nadchodzącym “demaskowaniu”. Chowali te zapisane płytki i przekazywali je Turcanu i jego asystentom, albo rano kiedy zabierani byli z celi do toalety, albo kiedy wzywani przez strażników, pod pretekstem wezwania do głównego biura, ale faktycznie po to żeby, nie wywołując podejrzeń, donosić Turcanu na korytarzu na zewnątrz celi. Innym razem te płytki mydlane ukryte były w określonych miejscach w łazience, i zabierane po nocnym zamknięciu przez agentów Securitate. Zapisy na mydle przekazywano również potajemnie strażnikom więzienia, osobom rozdającym jedzenie, lub innym do których “reedukowany” mógł czasem dojść w taki sposób, by nie wywoływało to żadnych uwag ze strony niczego nie podejrzewających mieszkańców celi.\nOczywiście “reedukatorzy” nie mieli potrzeby zdobywania w ten sposób zapisanych informacji; one i tak wyszłyby na jaw podczas “demaskowania”. Tę procedurę stosowano z trzech powodów: pierwszy – to utwierdzało każdego z “reedukowanych” w wykreowanym u niego zwyczaju obłudy i zdrady wobec jego ofiar, a jednocześnie wiązało “reedukowanych” w ich wspólnej winie; drugi – ukradkowa prowokacja i nagrywanie kompromitujących wypowiedzi utrzymywały “reedukowanych” w stanie ciągłej czujności i niepokoju, bo zdawali sobie sprawę z tego, że jeśli przez jakieś pozostałe jeszcze poczucie przyzwoitości czy tylko przeoczenie, byli nieskuteczni w swoich wyznaczonych rolach, sami będą poddani dalszej “reedukacji”; i wreszcie pokazanie takiej porażająco pełnej i dokładnej informacji w pewnym psychologicznym momencie, całkowicie zaskoczy i oszołomi ofiary, że tak powiem, uderzeniem od wewnątrz.\nPo upływie kilku tygodni, kiedy uważano iż zebrano wystarczającą ilość kompromitujących szczegółów, do akcji wkraczali “reedukatorzy” w celi. Wtedy jeden z liderów ODCC, zwykle sam Turcanu, wchodził do celi w obstawie kilku swoich kolaborantów. Pojawienie się tej grupy przypominało “reedukowanym” w celi przez co przeszli, tym samym wywoływało u nich odruchy warunkowe, i miało praktyczny efekt przyprowadzenia grupy tych zbirów żeby uniknąć prawdopodobieństwa wydarzenia, jakie miało miejsce w sali 4, rozpaczliwy opór mógł uzasadniać bezpośrednią interwencję władz więziennych. Grupa towarzysząca Turcanu w takich okazjach składała się z dobrze odżywionych, energicznych i krzepkich mężczyzn, nie mówiąc o samym Turcanu, który był prawdziwym Herkulesem w porównaniu z fizycznie wycieńczonymi głodową dietą studentami, którą przez długi okres i stale ich serwowano.\nBiorąc pod uwagę to, że zbiry były właśnie funkcyjnymi, którzy zajmowali się rozdzielaniem żywności do każdej celi, to jest oczywiste, w jaki sposób zdobywali wystarczająco dużo jedzenia, mimo oficjalnej doktryny, że wszyscy więźniowie są “bandytami”, którym nie wolno pozwolić na “życie kosztem ludzi pracy”. Inteligencja, która zza kulis kierowała całą tą złowrogą tragedią, wcześniej załatwiła nawet takie szczegóły, żeby nic nie mogło się wydarzyć co przeszkodzi skuteczności ich gry.\nPo wejściu do celi “reedukatorów”, dyskusją rozpoczynało się “spotkanie”, zwykle przez samego Turcanu, składające się ze stereotypowych wyrażeń, które wypowiedziano w sali 4: “konieczność reedukacji”, “bandyci którzy są jej przeciwni”, “konieczność złamania każdego oporu wszelkimi sposobami”, itp., itp.,  Po zakończeniu “przemówienia”, wszyscy mieszkańcy celi, łącznie z “reedukowanymi” mieli natychmiast dokonać swojego “demaskowania” (“samodoniesienie”). Odpowiedź studentów była zawsze taka sama, tak jak reakcja Turcanu: dawał sygnał uniesieniem czapki lub ręki, i wtedy, jak w sali 4, zaczynało się bicie. Ale teraz konfuzja i osłupienie ofiar było jeszcze większe, bo wśród atakujących zobaczyli kolegów z celi, których do tej chwili uważali za braci. Teraz ci zaufani współtowarzysze nagle zadawali im ciosy, najczęściej w plecy. Skąd mogli znać motywację tak wyraźniej gwałtownej transformacji?\nTen pierwszy moment osłupienia Turcanu wykorzystywał do maksimum. Były student literatury opisał mi to następującymi słowami:\n“Kiedy Turcanu skończył przemawiać, myślałem że zwariował. Wszyscy patrzyliśmy na siebie w osłupieniu. Ale upłynęła tylko chwila. Uniósł czapkę. I natychmiast przyjaciel, prawdopodobnie najlepszy jakiego miałem przed aresztowaniem, i człowiek któremu na ślepo wierzyłem, uderzył mnie pięścią w twarz, zadając mi tak wściekły cios, że poczułem się odurzony. Spojrzałem na niego totalnie przerażony. Ręce zwisły mi nagle bezsilne. Nie mogłem wydusić z siebie nawet jednego słowa; po prostu nie byłem w stanie zapytać go dlaczego. Nadal mnie tłukł z taką samą rozpaczą. Nie mogłem nawet stawić najmniejszego oporu. Najpierw myślałem, że to koszmar, albo że nasze umysły nagle zamroczyło zbiorowe szaleństwo. W końcu próbowałem zapytać go coś; nie wiem już co to było. Jego odpowiedzią był grad ciosów pięściami, któremu towarzyszyły tak ohydny wyraz twarzy, że wydawało mi się iż to on krzywdził mnie bardziej niż jego ciosy. Dopiero wtedy zebrałem swoje zmysły i usiłowałem się bronić. Ale od tyłu zaatakował mnie inny student, którego przyprowadzono do mojej celi w tym samym czasie jak przyjaciela jakieś dwa tygodnie wcześniej. On był uzbrojony w pałkę. Nie miałem pojęcia skąd ja wziął! Nie mogłem go w żaden sposób uniknąć. Zacząłem uderzać w rozpaczy, na oślep, wszędzie gdzie mogłem. Próbowałem utworzyć sobie ścieżkę w kierunku ściany żeby chronić plecy, ale ktoś z pałką bardzo mocno uderzył mnie w lewe ramię. I następna pałka wylądowała mi na głowie. Zacząłem się trząść. Potem kolejny cios; i dużo więcej. W celi miała miejsce straszna bójka. Jęki, odgłos pałek i przekleństwa mieszały się w chaotyczną kotłowaninę.\nPo chwili pałki się połamały, i zaczęła się walka wręcz. Ale było nas dużo mniej niż atakujących. Jeden po drugim padali na podłogę, fizycznie nie mieli możliwości by się podnieść. Później straciłem przytomność.\nJak długo byłem w tym stanie, nie wiem. Kiedy się ocknąłem, pokryty byłem krwią i siniakami. Byłem cały odrętwiały, wszystko mnie bolało. nie mogłem się poruszać. Moi towarzysze byli w takim samym stanie. Turcanu wyszedł z celi, zostawiając nas w rękach kolaborantów, ludzi (łącznie z moim niegdyś najlepszym przyjacielem) przeprowadzonych do naszej celi dwa tygodnie wcześniej, którzy, co było teraz dla nas oczywiste, byli już mianowani na nasz “komitet reedukacyjny”, stanowisko które otwarcie przyjęli.\nTo co wydarzyło się przed chwilą stworzyło bezdenną przepaść między nami i nimi. Turcanu mógł swobodnie odetchnąć, bo żaden z jego ludzi nie mógł sprawić mu zawodu. Ale w tej gorzkiej chwili nie wyobrażałem sobie – nie mogłem nawet uwierzyć – żebym, za kilka miesięcy, mógł zostać tak uwarunkowany, bym torturował innych w celu ich ‘reedukacji'”.\nKiedy młody człowiek skończył swoją narrację – było to kilka lat po “demaskowaniach” – z jego twarzy mogłem wyczytać niewyobrażalną rozpacz. I zakończył ją w ten sposób: “Poprzez niewyobrażalne fatum, staliśmy się grabarzami własnych aspiracji, własnych dusz. Bo nigdy nie będziemy mogli podnieść swoich głów.\nKiedyś chrześcijanie umierali szczęśliwie za wiarę. Ale my, również chrześcijanie, nie mogliśmy osiągnąć tego szczęścia. Staliśmy się narzędziami serdecznie znienawidzonego przez nas komunizmu, po to byśmy się sami niszczyli, żeby nasze najdroższe nadzieje pogrzebać w wyjątkowym szaleństwie, nadzieje które karmiliśmy wielkim cierpieniem i doczesnym wyrzeczeniem. Było to jakby szatan wyrwał nas z rąk Boga. Gdybym wtedy miał szansę popełnienia samobójstwa, nic więcej bym nie chciał. Ale teraz, w obecnym stanie, brakuje mi do tego odwagi. Mogę wydawać się być w jednym kawałku, ale jestem wrakiem samego siebie, zdyskredytowanym w oczach przyjaciół, i pogardzanym przez wrogów. A jeszcze w istocie byliśmy niewinni.\nW tych przypadkach proporcja sił była zwykle dwa do jednego. Co więcej, “reedukowani” wyposażeni byli w pałki, deski i pasy, i inspirowała ich dziwnie wywołana nienawiść, która motywowała ich do zredukowania wszystkich więźniów do jednego poziomu, żeby nikt nie mógł patrzeć na drugiego oczami pełnymi oskarżeń. Tą wściekłą potrzebą dawali upust własnemu cierpieniu zrodzonemu z wiedzy, że nie byli w stanie się oprzeć, nie byli w stanie umrzeć przed poddaniem się”.\nRzadko musieli interweniować strażnicy. Ale niekiedy, pomimo dysproporcji w liczbie i sile, rozpacz i opór po pierwszym momencie zaskoczenia i przerażenia, powodował konieczność sprowadzania wsparcia dla “reedukatorów”. Strażnik Dumitrescu zawsze przez judasza nadzorował postęp “demaskowania” wewnątrz, zwłaszcza na samym początku, który był punktem krytycznym.\nOgólnie pierwsze bicie trwało 2 – 3 godziny, ale w niektórych przypadkach nieprzerwanie przez 9 godzin, bo rozpacz budzi w człowieku mało znane siły. Studenci, jeden po drugim byli eliminowani z walki. Kiedy każdy z nich został pobity do stanu bezruchu lub nieprzytomności, kiedy miał pękniętą czaszkę lub połamane żebra, rozbierano go i poddawano dokładnej rewizji osobistej. Każdy przedmiot, który mógł być użyty do obrony lub popełnienia samobójstwa, konfiskowano. Następnie nagie i bezwładne ciała wsuwano pod piętrowe łóżko. Kiedy odzyskiwali przytomność, bicie przez “komitet reedukacyjny” wznawiano.\nPrzez wiele dni ci w “pozycji demaskowania” poddawani byli tej brutalnej rutynie. Nie mogąc stawiać oporu czy się bronić, przetrzymywani pod ostrym nadzorem, żeby uniemożliwić im popełnienie samobójstwa, ich umysły stopniowo ulegały doszczętnej rozpaczy, jaką miała wywoływać technika “demaskowania”. I obojętnieli na tortury, ze zniszczoną świadomością i biernie czekając na to co ma się im przydarzyć.\nMetody stosowane w “demaskowaniu” były zasadniczo jednakowe. Wszystkie sposoby osiągnięcia postawionego sobie celu były, oczywiście, sankcjonowane, a jeśli były jakieś warianty wykonywania tortur, były to jedynie drobne szczegóły, które zbrodnicza mentalność różnych szefów mogła wprowadzać do określonego schematu procedury.\n W czasie przejmowania przez bolszewików Rosji, Pawłowowi, wtedy w wieku prawie 70 lat, nie udało się uciec z Rosji, ale go nie zlikwidowano. Wyznawał dziwny pogląd, że badania naukowe były “apolityczne”, i wyniki swojej pracy przekazywał do dyspozycji bolszewików, którzy nagradzali go dobrą emeryturą i rzeczami by kontynuował swoje badania aż do śmierci w roku 1936. Oczywiście Pawłow przeprowadził wiele innych i bardziej skomplikowanych eksperymentów w celu doprowadzenia zwierząt do całkowitego wyniszczenia poprzez tworzenie konfliktów między stanowionymi odruchami. Te zasady są oczywiście wykorzystywane przez komunistów do niszczenia racjonalności ofiary, ale ten temat jest zbyt obszerny by go tu omawiać. Więcej informacji w każdej dobrej pracy o zjawiskach neuropsychologicznych. Krótki zarys w Rozdziale II “Brainwashing” [Pranie mózgu] Edwarda Huntera, Nowy Jork 1956, lub późniejszych wydaniach.\n Oznacza to, że system wykorzystywany w Pitesti, w Rosji wprowadzono natychmiast po tym kiedy stary Pawłow spędził 3 miesiące na Kremlu jako niemal królewski gość Uljanowa, alias Lenina, dla którego przygotował 400-stronicowy podręcznik o sposobach wywoływania odruchów warunkowych i zahamowań w istotach ludzkich. Pierwszy film o szkoleniu bolszewickiej tajnej policjji w metodach Pawłowa był, z tego co mi wiadomo, nakręcony w 1928 roku.\n Komunistyczna rozwlekłość stylu zwykle polega na stereotypowych wzorach, ale warto zauważyć, że powtarzanie zwrotów mogło forsownie przypominać “reedukowanym” o działaniach wstępnych przed ich transformacją.\nW więzieniu Pitesti dzień rozpoczynał się o 5:00 by mieć czas na sprzątanie celi, które miało się zakończyć na 6:00. To zadanie obowiązkowo spadało na “katolików”, jak nazywano bardziej “fanatycznych”, lub bardziej odpornych na “reedukację”. Zwykłych więźniów wyznaczano do mycia okien lub wykonywania innych służebnych prac. Szorujący podłogi musieli nosić “na barana” przynajmniej jednego “reedukatora”, niekiedy dwóch lub trzech, zgodnie z zaleceniem “komitetu reedukacyjnego”. Szorowanie podłóg trwało do 6:00, kiedy pojawiali się strażnicy by policzyć więźniów. Często sam strażnik lub oficerowie Securitate przychodzili żeby otworzyć drzwi celi do inspekcji. Dwaj więźniowie oczywiście musieli stać na baczność, podczas gdy lider celi, zawsze jeden z “reedukowanych” składał raport. Osoby które były tak torturowane iż nie mogły stać o własnych siłach, ustawiano w ostatnim rzędzie i wspierano rękami “reedukowanych” – zapewne by oszczędzić uczuć strażnika!\nPo porannej inspekcji cele miały pozostać “otwarte”. W tym czasie studentów pod nadzorem strażników zabierano do “mycia” i czyszczenia “wiadra” – rodzaj drewnianego pojemnika używanego poprzedniego dnia dla własnych potrzeb. Zgodnie z panującą w więzieniu zasadą “komitetu reedukacyjnego”, wykorzystywanie tej archaicznej toalety ograniczało się do oddawania moczu. Do innych potrzeb studentom pozwalano dwa razy dziennie używać wspólnych toalet w holu ich części więzienia.\nSą pewne aspekty życia więźnia, o których zwykle się nie mówi, bo szczegóły są obrzydliwe, ale muszę nawiązać do nich tutaj, gdyż tworzyły jeden z najstaranniej zaplanowanych i skutecznych elementów programu “reedukacji”.\nSkala dręczenia i poniżania którym poddawano studentów, podstępnie zwiększała się kiedy szli do ubikacji i łazienki. Czas przydzielony osobie “na etapie demaskowania” był zbyt krótki nawet dla koniecznego przygotowania się. Różnił się od 30 sekund lub mniej do maksimum jednej minuty, dokładnie czasu pozostawionego do dyskrecji eskortującego “bandytę”. Tych którym nie wystarczał przyznany czas, wyciągano za kołnierz i bito, gdyż “sabotowali czystość”, i wpychano z powrotem do celi, gdzie musieli czekać albo do wieczora, albo, jeśli było to wieczorem, czekać do następnego ranka. Kiedy to powtarzało się na kolejnych wyjściach, ofiara musiała zastosować inne środki, dużo bardziej poniżające. To samo miało miejsce w łazience, gdzie dawano czas tylko by zmoczyć ręce. Oczywiście ten program kontynuowano z nieubłaganą starannością do zakończenia “demaskowania”.\nTen system poniżania był szeroko stosowany we wszystkich ośrodkach Securitate w komunistycznej Rumunii. Jako przykład podam tylko jeden przypadek: latem 1952 roku byłem przesłuchiwany przez Securitate w Konstancy.\nPewnego sierpniowego dnia do naszej celi przyprowadzono dr Papahagi. Wcześniej był naczelnym lekarzem w regionie Tulcea. Mimo że był członkiem partii komunistycznej, został właśnie aresztowany za działalność “faszystowską”, rzekomo od wielu lat, kiedy był uczniem rumuńskiej szkoły w Grecji! Wszyscy strażnicy w sekcji gdzie go przetrzymywano pochodzili z Tulcea, gdzie przez wiele lat praktykował medycynę, i bardzo dobrze go znali. Niemniej jednak dosłownie był łapany za kołnierz i kopany, rozebrany, przez analfabetę strażnika z Jurilofca. Dali mu mniej niż minutę na ubikację. Doktor wrócił do celi z płaczem. Do tej chwili myślał, iż byłem zbyt uczuciowy kiedy rozmawiałem o nieludzkim traktowaniu nas w więzieniu!\nPowróciwszy do swoich cel, studenci otrzymywali poranne racje żywnościowe – danie składające się z pełnej łyżki zupy kukurydzianej (250 ml) zwanej ‘terci’, lub takiej samej ilości herbaty. Studenci którzy byli na “etapie demaskowania” nie mieli prawa do jedzenia kiedy jedli pozostali. Ich zmuszano do jedzenia “jak wieprz”, wykorzystując tylko buzię! Musieli klęknąć, ręce do tyłu, lub stanąć na czterech, jeśli taki był rozkaz “szefa reedukacji”. W takiej pozycji musieli wciągać gorący płyn z postawionej przed nimi miski. Na skutek tego student skończył z poparzonymi ustami. Zawsze był początkowy opór na to żądanie zachowania ‘jak wieprz’, ale po okrutnych i przedłużonych torturach, każdego w końcu zmuszono do poddania się.\n“Bandycie” nie wolno było umyć garnka po skonsumowaniu jego zawartości. Mycie musiało być dokonane lizaniem, gdyż woda roznoszona do cel mogła być wykorzystana tylko przez już “wyreedukowanych”. W celach nie było bieżącej wody. Funkcyjni przynosili ją w drewnianych baryłkach lub podobnych naczyniach. Zakazane były tłukące się pojemniki, gdyż mogły być użyte do popełniania samobójstw. Natychmiast po zjedzeniu “śniadania”, przechodzący “demaskowanie” zajmowali swoje “pozycje”. Każdy z nich musiał usiąść na skraju łóżka, nogi wyciągnięte prosto, dłonie na kolanach, głowa podniesiona i zwrócona zawsze do przodu, bez możliwości odwrócenia jej w żadnym kierunku. Każdego obserwował strażnik, zwerbowany, oczywiście, z tych już “zdemaskowanych”. Najmniejsze odstąpienie od tej określonej pozycji było doraźnie i ostro karane przez strażnika, który później składał raport zwierzchnikowi, szefowi “komitetu reedukacyjnego”, który z kolei wymierzał dodatkową karę.\nPołudniowy posiłek podawano między 11:00 i 12:00. Najpierw rozdzielano chleb. Kiedy strażnik zbliżał się do celi, lub dało się słyszeć znajomy hałas w korytarzu, na dany sygnał każdy zajmował tak naturalną pozycję jak możliwe “żeby strażnik nie dowiedział się czym się zajmujemy w celi”, mimo że ten sam strażnik uczestniczył we wcześniejszej fazie “demaskowania”, albo sam, albo pod nadzorem inspektora lub oficera Securitate. Żeby dostać swoją porcję, każdy student przechodził obok koszyka z chlebem i beczką z jedzeniem ustawioną w drzwiach. Kiedy zamknięto drzwi celi, nadal obowiązywała dyscyplina “demaskowania”. “Bandycie” nie wolno było jeść chleba z użyciem rąk. Często z rękami związanymi z tyłu, i chlebem rzuconym przed nim, zmuszony był jeść go klęcząc i przy użyciu tylko ust. Najmniejszy okruch musiał podnieść z podłogi językiem lub ustami! Czasami zmieniano te metodę. Więźniowi pozwalano używać rąk do jedzenia chleba, ale wtedy 250 g kawałek chleba łamano na dwa czy trzy kawałki, i każdy z nich musiał w całości wepchnąć do ust.\nPozostałą część południowego posiłku zasadniczo podawano w taki sam sposób jak poranny, tylko ten posiłek był bardziej męczący. Rano ‘terci’ czy herbata mogły trochę ostygnąć jeśli się ociągało, nawet jeśli za to było się bitym, ale posiłki południowe, nieco gęściejsze i zwykle składające się z łuskanego owsa, stygły dłużej. “Komitet reedukacyjny” żądał by każdy “bandyta” zjadał go tak szybko jak możliwe; jeden z jego członków stawał przed “bandytą” i biciem zmuszał go do chlipania parującego posiłku od razu. Miska znowu myta była lizaniem. Albo w innych przypadkach każda forma mycia była ściśle zakazana, gdyż “wrogowie ludu” nie potrzebowali czystości. . . Następnie więźniowie ponownie zajmowali wyznaczone im miejsca.\nO 17:00 była krótka przerwa. Strażnik lub szef strażników chodził od celi do celi by policzyć więźniów. Znowu stawano w tych samych pozycjach jak rano. Ci którzy nie mogli stać sami byli ustawiani w ostatnich rzędach i podtrzymywani przez dwóch “reedukowanych”. Po inspekcji o 18:00 powrót na wyznaczone miejsca na skraju łóżek i zajmowanie ich do 21:00, kiedy dawano sygnał “gasić światło” – (anachroniczne określenie pochodzące z czasów kiedy więźniowie mogli wyłączyć światła na noc). Za komunistów w więzieniach rumuńskich – wszystkich – światła paliły się całą noc.\nKiedy na korytarzu zadzwonił dzwonek, każdy więzień musiał iść do łóżka, a rozmowy po tym czasie, zgodnie z regulaminem, były karane. Ale “gasić światło” w Pitesti stanowiło początek nowej udręki. Po 13 godzinach stałego nękania, ofiarom pozwalano spać tylko w określonej pozycji, która była, być może, okrutniejsza niż wszystko inne. Wyciągnięty na plecach, twarz do góry, wyprostowane ciało, z rękami pod kocem zakrywającym go do klatki piersiowej, student w żaden sposób nie mógł zmienić tej pozycji. W nogach, z pałką w dłoni, stał funkcyjny student; który z kolei był męczony brakiem snu, przez co bardziej wrogi wobec każdego oporu swojego podopiecznego. Komu nie przydarzy się podczas snu, niechcący, przekręcić na bok, czy podnieść kolan? Cios w kostkę zadany z pełną siłą powodował przyjęcie “poprawnej” pozycji. Obserwator miał obowiązek zadawania silnego ciosu, gdyż bał się nie tylko “komitetu demaskującego”, lecz również tego kogo obserwował. Nie myślę tu o tym, że ten któremu zadawał ciosy poprosiłby go o mocne uderzenie, ale sam obserwator obawiał się kary, gdyby pokazał litość. Bo kiedy już złamało się w człowieku opór, zaczynał mówić “o wszystkim”, i jeśli obserwator nie uderzył go wystarczająco mocno, on w trakcie “demaskowania” powiedziałby, że wtedy i wtedy był lekko potraktowany przez obserwatora, który wcześniej musiał być przyjacielem, i jego “demaskowanie” było albo niekompletne, albo powróciły w nim burżuazyjne myśli i uprzedzenia. Tym sposobem często obserwatorów cofano do rutyny “demaskowania” po raz drugi, tylko dlatego, że ktoś doniósł na nich, że ten nie uderzył go wystarczająco mocno podczas “dyscypliny spania”! Po pierwszym ciosie nie wraca chęć do spania i występuje bezsenność. To tak jakby brali udział w czuwaniu przy zmarłym – zwykle zaczynająca się natychmiast lub zaraz po sygnale “gasić światło”.\nŚlimaczyły się godziny; ofiary usiłowały nie zapaść w sen, w obawie iż mogą się poruszyć czy wykonać bezwiedny ruch kiedy usną, gdyż cios otrzymany w takiej sytuacji ma straszny skutek psychologiczny. A kiedy przydarzy się że jednak człowiek uśnie, ten sen nie był normalnym snem, lecz rodzajem nieprzytomności w wyniku całkowitego wycieńczenia. Ranka oczekiwano z ulgą, a powrót do sztywnej pozycji “demaskowania” przychodził jako błogosławieństwo!\nIle tajnych próśb kierowano do nieba, ile zdesperowanych umysłów chciało odkryć gdzieś, nawet w najbardziej fantastycznych i absurdalnych hipotezach, promyka nadziei lub perspektywy śmierci! Ale nic z tego się nie spełniło. Na razie ich świadomość wypełniały tylko fizyczne cierpienia; agonia duszy przyjdzie później. Dla cierpiących czas przestał istnieć, chyba że jako rzadko rozumiana zmienność pomiędzy światłem dnia i tego z elektrycznej żarówki. A jeszcze stawiali opór. Zdolność przetrzymania, ta wspaniała broń duszy, która podnosiła do świętości tak wielu zwykłych śmiertelników, również się tu obficie pokazywała.\nStudenci wytrzymywali i czekali. Było to rozpaczliwe oczekiwanie, bez końca, nienaturalne, bo w sercach od dawna wiedzieli, że byli całkowicie bezradni i na łasce swoich oprawców. Byli przekonani, że również we wszystkich innych więzieniach, a być może także na zewnątrz, system rozkładu przez tortury stosowano wobec każdego. Oni wiedzieli także, że niemożliwe było stawianie oporu na zawsze, bo każdy człowiek widział byłego przyjaciela, którego bardzo dobrze znał i do którego miał ślepe zaufanie, który poddał się, i który zmienił się w nie-człowieka. Ale coś wewnątrz jeszcze zachęcało ofiary do oporu, do oporu w ukrytej głębi ich umysłu.\nKiedy zmniejszała się cierpliwość :komitetu reedukacyjnego”, lub kiedy niewidzialni eksperci kierujący wszystkim z cieni uznali, że nadszedł czas, wypowiadano straszne pytanie, którego spodziewał się każdy, od którego nie było żadnych wyjątków: “bandyto, zdecydowałeś się już na demaskowanie?”\nCi których już złamano słyszeli je z rodzajem bolesnej ulgi i zaczynali mówić. Następnie poddawani byli całej procedurze w celu całkowitego rozpadu swojej duszy. Ale większość studentów, mimo że wydawali się złamani, byli uparci i odpowiadali sucho: “nie mam nic do zdemaskowania. Wszystko co wiedziałem wyznałem Securitate”.\nTaką odpowiedź “reedukatorzy” uważali za sprzeciw. I wtedy zaczynało się “prawdziwe bicie”. Było wielu studentów którzy prowokowali bicie nie tylko umyślnie, ale chętnie – z rozpaczy. Bicie dawało im jedyną nadzieję śmierci. Każdy kto wolał śmierć od zgody na degradację rozpaczliwie spodziewał się, że podczas bicia może dostać śmiertelny cios kończący jego ciągłe męki, i uwolni go od nie do zniesienia ciężkiego życia. Ale kierujący eksperymentem wiedzieli to wszystko, i wiedzieli też oprawcy w celach, bo wielu z nich, kiedy byli w takiej samej sytuacji, tęsknili i oczekiwali śmiertelnego ciosu.\nMieli rozkazy kategorycznie zakazujące takiej litości. Nie wolno było zadawać ciosów w skronie, okolice serca, podstawy głowy, czy w każde inne miejsce, w które cios może okazać się śmiertelny. Śmierci fizycznej studentów trzeba było zapobiegać, a tylko zabić duszę. Ostatecznym celem, oczywiście, nieludzkich kierowników, było wykorzenienie duszy i zastąpienie jej odruchami warunkowymi. Tylko w ten sposób mogli stworzyć nowego człowieka w społeczeństwie jutra, o jakim marzyli. W żargonie teorii marksistowskiej materializmu dialektycznego. takie stworzenie nazywa się “dysalienacją” . Osiąga się ja przez ukrzyżowanie duszy kończące się śmiercią moralną, a nie fizyczną.\nKiedy długo oczekiwana śmierć nie przyszła, ludzie tęsknili za ciosem po którym stracą przytomność, jedyny sposób ucieczki nawet na kilka chwil z piekła wymyślonego przez tych, którzy obiecują ludzkości raj na ziemi.\n Marks powiedział, że ludzie ze względu na religię stawali się wyalienowani, inaczej mówiąc, tracili pierwotny i właściwy kierunek. Dlatego “dysalienacja” jest procesem doprowadzającym człowieka z powrotem do formy “rozumowania” nieskażonego przesądami religijnymi i ciężarem kilku tysięcy lat “niewolnictwa”.\nJędrzej Giertych: NIEDOSZŁE PAŃSTWO ŻYDOWSKIE W LUBELSZCZYŹNIE Cz.4.\nGeorge Freund: Dom przy ul. Yogananda


Fotowoltaika w twoim domu - kilka faktów - dla domu i ogrodu\nGłównym surowcem do produkcji ogniw fotowoltaicznych jest wafel krzemowy, lecz nie amorficzny, ale krystaliczny. Pojedyncze ogniwo jest w stanie\nwygenerować prąd o mocy 1-6,97 W. W celu maksymalizacji uzyskiwanych efektów, ogniwa łączone są w moduły fotowoltaiczne (grupy ogniw w urządzeniu). Ogniwa są najczęściej produkowane w panelach o powierzchni 0,2 – 1,0 m². Ogniwa te przede wszystkim są stosowane w technice kosmicznej. Ich zaletami są bezobsługowość oraz duża żywotność, gwarantowana na 25 lat. Oprócz tego są stosowane jako źródło zasilania samodzielnych urządzeń, np. boi sygnalizacyjnych, świateł drogowych itp. Zaczynają również docierać do budowli i budynków, zwłaszcza tych oddalonych od sieci energetycznych.\nNowy trend na ogrodowy relaks?Ogrodowe historie - saunaNie masz pomysłu na ogród? A może jacuzzi?O kostce brukowej, ogrodzie i elewacji4 Sprawdzonych Sposobów Aby korzystać z sauny w ogrodzieGdy prąd drożeje - sprawdzamy czy warto inwestować w fotowoltaikęBeczka a jednak saunaKrótko na temat fotowoltaikiFotowoltaika - czy to się spłaci?Czy można kupić fotowoltaikę we własnym domu?7 Sprawdzonych Sposobów Aby używać fotowoltaikęEnergia słońca obniża rachunki - krótko o fotowoltaicePomysł na nowoczesne ogrzewanieNowa moda na sauny?Inwestycja w tańszy prąd - fotowoltaika, czy warto?PILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz cyklinować parkietDlaczego warto kąpać się balii?Kwestia ogrodzenia- jak bardzo jest ważne?Nawet Nie Myśl Aby Mieć Saunę Zanim Nie Poznasz Tych 7 Sposobów.Dopłaty na panele słoneczneLepsze od basenu - jacuzzi w ogrodzieNowe metody w 2021 jak lepiej cyklinować parkietLepsze od basenu - jacuzzi w ogrodzieDom i wykończenie goJak dostać dopłaty na fotowoltaikęCyklinować parkiet dobrze?Wskocz do własnego jacuzzi w ogrodzie...Firmy od paneli słonecznychSłońce i jego energia. Jak ja wykorzystać?Maty do ogrzewania na podczerwień - rewolucja ogrzewania!


Łukaszenko nie taki zły | Gazeta Współczesna\nŁukaszenko nie taki…\nŁukaszenko nie taki zły\nAnna Mierzyńska [email protected] 20 września 2008, 12:45\nOficjalna flaga Białorusi nie pojawia się ani na Basowiszczach, ani na wiecach poparcia dla represjonowanej białoruskiej opozycji. Tak flaga, jak i godło Białorusi nawiązują do sowieckiej symboliki\nRegion. Będzie lepiej - tak szef podlaskiej PO Robert Tyszkiewicz ocenia nagły zwrot w stosunkach Polski z Białorusią. Niespodziewanie okazało się, że Aleksander Łukaszenko nie jest taki zły, jak się wydawało, a z Białorusią da się rozmawiać.\nNasz region ma na tej politycznej zmianie wyłącznie zyskać. Czy na pewno na ociepleniu stosunków nikt nie straci?\nJeszcze niedawno współpraca jakiejkolwiek organizacji z woj. podlaskiego z białoruską administracją była publicznie piętnowana - przez media i polskich polityków.\nWiadomo było, że politycy i samorządowcy za wschodnią granicę jeździć mogą tylko do działaczy opozycji i nieuznawanego przez białoruskie władze Związku Polaków na Białorusi. I że nic tak dobrze nie robi politykowi, jak zawrócenie go z przejścia granicznego, czyli uznanie za persona non grata na Białorusi.\nTeraz ten trend jest już passe. W stosunkach między dwoma krajami mamy nową modę, którą w skrócie można by określić jako: Białoruś nie jest taka zła... Cała podlaska "wierchuszka" w ubiegły weekend gościła na oficjalnych obchodach 880-lecia Grodna, co jeszcze półtora roku temu byłoby nie do pomyślenia.\nCo prawda podlascy samorządowcy razem z wojewodą w trakcie pobytu w Grodnie spotkali się także z szefową Związku Polaków na Białorusi Andżeliką Borys i z siostrami nazaretankami, ale sporo czasu spędzili też na rozmowach z władzami obwodu grodzieńskiego (czyli z administracją prezydenta Łukaszenki).\nPrezydent Białegostoku Tadeusz Truskolaski zaproponował nawet współpracę: w następnym roku Grodno organizuje Dni Białegostoku, a Białystok - Dni Grodna. Mieszkańcy obu miast poznają się, zacieśnią więzy i jak najwięcej dowiedzą się o sobie. Nareszcie jest tak, jak być powinno...\n- Izolacja Białorusi przez dwa lata nic nie zmieniła na lepsze i na pewno nie pomogła społeczności polskiej na Grodzieńszczyźnie - tak polityczny zwrot tłumaczy Maciej Żywno, wojewoda podlaski.\n- Teraz nawiązaliśmy poprawny kontakt z Białorusią i to pozwala nam uzgadniać pewne sprawy, które wcześniej były trudne do załatwienia. To już jest pozytywnie odczuwane przez Polaków mieszkających na Białorusi. Wizyta w Grodnie wynika właśnie z tego poprawnego kontaktu.\n- To była wyraźna demonstracja zażyłości władz podlaskich z grodzieńskimi - krytycznie ocenia wyjazd Marcin Rębacz, szef Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska-Białoruś. - Bardzo nierozsądne posunięcie, jeśli weźmiemy pod uwagę, iż oficjalne obchody jubileuszu Grodna wpisane były w trwającą kampanię wyborczą przed wyborami parlamentarnymi na Białorusi, które odbędą się 28 września. Tak się składa, że mer Grodna startuje w tych wyborach...\n- Kiedy byliśmy w Grodnie, listy kandydatów nie były zamknięte, więc trudno mówić o jakichkolwiek kandydatach - ripostuje wojewoda.\nNie tylko podlascy, ale w ogóle polscy, politycy pokazują jednak wyraźnie, że coraz bardziej lubią Aleksandra Łukaszenkę. O tym, że prezydent Białorusi nie jest taki zły, przekonywał niedawno minister spraw zagranicznych Radek Sikorski. A w ubiegły weekend także on pojechał na Białoruś. Cieplej na Łukaszenkę patrzą również państwa Unii Europejskiej. Tłumaczą, że Łukaszenko wypuścił więźniów politycznych, co było podstawowym warunkiem Unii, by zacząć myśleć o złagodzeniu sankcji dla Białorusi.\n- Więźniów wypuszczono, ale system prawny tego kraju jest taki, jaki był, więc władze mogą ich w każdej chwili zamknąć z powrotem - zwraca uwagę Marcin Rębacz. - Mówienie, że na Białorusi coś się zmieniło, to bzdura. A działania, jakie dziś prowadzi Polska, z całą pewnością wzmacniają administrację Łukaszenki, a osłabiają białoruską opozycję.\nO tym samym mówił we wtorek w Brukseli Aleksander Kazulin, jeden z liderów białoruskiej opozycji, który do niedawna była najsłynniejszym więźniem politycznym na Białorusi.\n- Nie dajcie się nabrać na gry Łukaszenki - apelował. - Fakt, że zwolniono więźniów politycznych i pięć osób z opozycji może ubiegać się o miejsce w parlamencie, niewiele znaczy. Nie możemy dziś powiedzieć, że na Białorusi doszło do poważnych zmian. Potrzebujemy zmian dogłębnych, a nie kosmetycznych i powierzchownych.\nW regionie podlaskim przeważają jednak głosy, iż na ociepleniu stosunków polsko-białoruskich możemy jedynie zyskać.\nMy wyjdziemy na plus?\n- Od pojawienia się pierwszych sankcji wobec Białorusi uważałem, że to działania niepotrzebne i szkodliwe dla Polaków, głównie dla tych, którzy mieszkają przy granicy z Białorusią - podkreśla Eugeniusz Czykwin, podlaski poseł SLD.\n- To dobrze, że stosunek Ministerstwa Spraw Zagranicznych do Białorusi się zmienił. Co prawda jego polityka jeszcze do końca nie została ustalona, ale myślę, że wszyscy odczujemy tę zmianę na plus. Choćby wtedy, gdy wejdzie w życie umowa o małym ruchu granicznym i mieszkańcy Podlasia, mieszkający do 50 km od granicy będą mogli bez problemów wjeżdżać na Białoruś, podobnie jak Białorusini do Polski.\nUmowa miała wejść w życie we wrześniu, ale cała sprawa chwilowo ucichła.\n- Czekamy na ruch strony białoruskiej - wyjaśnia wojewoda podlaski. - Prawdopodobnie decyzje zapadną dopiero po wyborach na Białorusi.\nWtedy rzeczywiście mogłaby się ożywić polsko-białoruska wymiana handlowa, poprawę odczuliby głównie drobni handlarze. Ale na tym pozytywne skutki dla regionu mają się nie skończyć.\n- Będziemy mieli znacznie większą możliwość współpracy z Białorusinami przy najróżniejszych projektach transgranicznych - podkreśla Robert Tyszkiewicz, szef podlaskiej PO i szef parlamentarnej grupy ds. Białorusi. - A to dla naszego regionu bardzo istotna sprawa.\nwww.zieloni-bialystok.w.pl 20.09.2008 22:39:47\nBLOKADY REPRESJE SZKODZA ZWYKLYM LUDZIM "RZAD SIE SAM WYŻYWI" A GŁODNI NIE MAJA\nCZASU I SIŁ SIE BUNTOWAC JAK W POLSCE LAT 80 TYCH Z EMBARGIEM USA\nbogacenie sie ludzi na Bialorusi spowoduje ze Łukaszenka i rezim sam upadnie błędem jest pomaganie w zamykaniu za granicą jak w obozie poddanych Łukaszenki\nGość 20.09.2008 21:50:09\nKOCHAJCIE ŁUKASZENKE A BEDZIE DRUGA GRUZJA!!!


Tenis. WTA Tajpej: Magda Linette przegrała z Timeą Babos\nWęgierka znowu mocniejsza od Polki. To koniec marzeń o półfinale\nDodano: 2 lutego 2018, 16:36 0\nMagda Linette / Źródło: Newspix.pl / MAREK JANIKOWSKI\nTimea Babos znów okazała się za mocna dla Magdy Linette. Polka przegrała z Węgierką i odpadła w ćwierćfinale turnieju WTA International.\nMagda Linette mierzyła się z Timeą Babos dzień, po trwającym ponad trzy godziny pojedynku z Johanną Larsson. Tym razem Polka nie dała rady i w ćwierćfinale turnieju rozgrywanego w Tajpej przegrała z Babos 1:6, 3:6.\nWęgierka lepsza po raz drugi w tym roku\nW trwającym 61 minut meczu, Węgierka zapisała na swoim koncie pięć asów serwisowych. Dobrze returnowała, nawet głębokie podania Linette. Grała nie tylko agresywnie, ale i sprytnie. Polka nie miała pomysłu, jak wybić z uderzenia świetnie dysponowaną rywalkę. W czwartym gemie odrobiła stratę przełamania, ale końcówka zdecydowanie należała do Babos. W dziewiątym gemie Linette wyrzuciła forhend i mecz zakończył się przy stanie 1:6, 3:6. Babos posłała 17 kończących uderzeń przy 13 niewymuszonych błędach. Było to drugie spotkanie obu tenisistek w tym roku. W Shenzhen Polka zdobyła trzy gemy.\nDla Magdy Linette był to pierwszy ćwierćfinał od kwietnia 2017 r. Timea Babos o finał turnieju w Tajpej zagra z Chinką Yafan Wang.\nsport tenis wiadomości świat magda linette timea babos wta international\nNie żyje Jana Novotná. Słynna tenisistka miała 49 lat


Rep Kathy Manning wzywa USCIS do powstrzymania marnotrawstwa zielonej karty - Giachi.info\nRep Kathy Manning wzywa USCIS do powstrzymania marnotrawstwa zielonej karty\nSpołeczność zaległych zielonych kart w Ameryce, z których większość to wysoko wykwalifikowani Indianie na wizach pracowniczych, boleśnie świadkami możliwości zmarnowania do 130,000 zielonych kart.\nPonieważ czekają w wielowiekowych kolejkach, aby uzyskać stały pobyt w Stanach Zjednoczonych, powszechne jest postrzeganie ogólnej apatii wśród amerykańskich polityków wobec zaległości, z którymi borykają się tysiące płacących podatki mieszkańców.\nOstatnio, kiedy przedstawicielka Karoliny Północnej Kathy Manning napisała na Twitterze list, który wysłała do USCIS, została okrzyknięta przez społeczność bohaterką.\n„W zeszłym tygodniu wysłałem list do @ USCIS, wzywając agencję do zastosowania wszystkich możliwych środków w celu zapewnienia, że niewykorzystane numery aplikacji stałego rezydenta (zielona karta) nie wygasają i nie marnują się z powodu długich czasów przetwarzania spowodowanych przez Covid-19”, napisała.\nJak tylko kongresmenka napisała tweeta, jej tweet został udostępniony i ponownie udostępniony tysiące razy. Wśród nich Mani Shankar, który ma zaległości i zaczął badać możliwość uzyskania stałego pobytu w Kanadzie.\n„Mamy nadzieję, że list zwróci uwagę na problemy, z którymi borykają się setki tysięcy legalnych posiadaczy wiz pracowniczych. Moje dzieci urodziły się w USA i dla nich jest to ich dom” – mówi.\n– Pomysł wykorzenienia ich do innego kraju jest jak ostry ból gryzący, nie chcielibyśmy, aby im się poddali. Naszą jedyną nadzieją jest to, że więcej amerykańskich polityków, takich jak Rep Manning, wystąpi i pokaże nam swoje poparcie.”\nInny H4-EAD (zależne pozwolenie na pracę) posiadacz z Atlanty, Georgia, Anita Khanna mówi: „list Rep Manninga był dużym punktem dyskusji na forum imigracyjnym, którego jestem częścią.”\n„Postrzegamy to jako pozytywny znak. Chociaż jedna litera może nie zmienić istniejących warunków, z pewnością zbuduje impet, którego potrzebujemy do tej pozytywnej zmiany.”\nJednak kilku innych uważało, że jest za mało za późno. Mahesh Shukla, specjalista z Bay Area powiedział: „USCIS wykorzystuje Covid jako pretekst do wykolejenia procesu. Potrzebujemy kogoś, kto będzie do nich stanowczo wołał. Od czasu do czasu słyszymy o listach, ale liczy się to, co z nich wychodzi.”\nJednak większość nastrojów wśród internautów i tych ze społeczności backlogów pozostała wdzięczna Kongresmence.\nPodpisany przez Rep Scott Peters list stwierdza: „piszemy, aby wyrazić nasze głębokie obawy związane z powolnym czasem rozpatrywania wniosków o pobyt stały (zielona karta) i oczekującym wygaśnięciem numerów wizowych od 120,000 do 130,000, które zostaną niewykorzystane, ponieważ USCIS nie przetworzyło wniosków na czas, aby użyć tych numerów wizowych.”\nNiedawno wraz z indyjsko-amerykańskim kongresmenem rają Krishnamoorthi 40 innych polityków podpisało list wzywający USCIS do ochrony interesów społeczności zaległych zielonych kart poprzez włączenie ich do pakietu pojednania budżetowego.


Jazda na pojeździe to inny sport, który korzysta swoich zwolenników w nieomal każdej kategorii wiekowej. Większość rowerzystów używa jednośladów wyłącznie w czasie wiosennym, jako krótki i bezpieczny sposób dojazdu do szkoły i książki, przecież w zimie, z okazji utrudnionych warunków na drodze, chcą spośród nich wrócić na sytuację samochodów i komunikacji miejskiej. Jednak dobre przygotowanie roweru oraz siebie do zmieniających się warunków na liniach, ważna z przeznaczeniem i zabawą używać jednośladów przez cały rok, nie dopiero w okresie rowerowym. W co zatem warto się wyposażyć, aby jazda na rowerze była znakomita dodatkowo w zimie?\nOdpowiednia odzież. Nie planuję na sprawy ciepłego płaszcza czy kurtki, wręcz przeciwnie. Zwykła kurta spowoduje, że (szczególnie podczas przemieszczania rowerem dużej części kilometrów) nasze ciało dość dużo się spoci, a schnący pod kurtką pot będzie skutecznie szedł do wychłodzenia ciała. Najciekawszym wyjściem w takiej sytuacji będzie urządzenie się w bieliznę termoaktywną. Jej zleceniem jest przekazywanie nadmiar pary wodnej i wilgoci z polskiego ciała, dzięki czemu nie będziemy traktowali poczucia przemoczenia i tym jednym nie będziemy mieli chłodu. Dodatkowo niektóre bielizny termoaktywne mają wszytą swego rodzaju membranę, która zawiera chronić organizm przez zimnym wiatrem. Należy i zaopatrzyć się w ciepłe buty oraz być prawdopodobnie dodatkową parę skarpet. Osobiście polecam skarpety z jak najdłuższej procentowo zawartości wełny, dzięki dlaczego nie będziemy używać chłodu. Warto także myśleć o rękawicach rowerowych. Dobre firmy oferują dwuwarstwowe rękawice: pierwsza klasa jest to wodoodporna, a pozostała skutecznie zatrzymuje ciepło w rękach. Przygotowanie roweru. Tak jedno jak samochód, rower również wymaga specjalnego, zimowego osprzętu, który zagwarantuje nam bezpieczną i pewną podróż. Przede wszystkim są to zimowe opony i błotniki, a dodatkowo, w skrajnych warunkach, łańcuch. Nie wolno również zapominać o tym, że w zimie zmrok zapada o znacznie szybciej, dlatego potrzebne będzie dodatkowe oświetlenie i odblaski.\nMam możliwość, że powyższy poradnik uświadomił niezdecydowanych rowerzystów, że czas rowerowy bynajmniej nie mija się wraz z opadem pierwszego śniegu oraz pomógł w zdecydowaniu, jakich akcesoriów potrzebujemy, by bezpiecznie mieć z ostatniego środka transportu niezależnie od pogody. Bo przecież droga na rowerze wtedy nie tylko dobra zabawa, to także sport, dzięki któremu na dłużej pozostaniemy sprawni.


Import towaru z Chin. Jakie są etapy transportu oraz gdzie zamówić import? - Pełną parą... artykuły sponsorowane i technologiczne\nWiele mówi się dziś o imporcie towarów z Chin. Jednak niewiele osób zna szczegóły dotyczące tego jak import wygląda w praktyce – jakie są jego etapy, od czego zacząć i gdzie najlepiej zamówić import towaru?\nDOBRZE WYBIERZ PRODUCENTA\nTo pierwszy punkt na liście rzeczy do zrobienia przy imporcie towaru. Jeśli już wiesz jakie towary chcesz sprowadzić, zacznij szukać sprawdzonego producenta. Dobrym pomysłem jest stworzenie bazy z informacjami na temat producentów, oferujących najlepsze i najkorzystniejsze oferty. Przeanalizuj ceny, ale nie zapomnij zwrócić uwagi na istotne certyfikaty, warunki w jakich towar jest produkowany oraz czy w ogóle istnieje możliwość importu wybranego towaru.\nSPRAWDŹ FABRYKĘ W CHINACH\nWielu przedsiębiorców rezygnuje z importu z Chin, gdyż wydaje im się, że powinni samodzielnie odwiedzić i sprawdzić wybraną chińską fabrykę. Oczywiście wizytacja fabryki to bardzo dobry pomysł, dzięki temu możemy przekonać się o jakości towaru, sprawdzić warunki i przebieg produkcji, ale samodzielny wyjazd naraża nas na ogromne koszty, nie zawsze też posiadamy gruntowną wiedzę na temat importu z Chin.\nNie musimy jednak wszystkiego robić sami! Wybrany przez nas towar z Chin sprawdzić może za nas firma, która zajmuje się wspieraniem w imporcie. Przedstawiciel firmy na zamówienie klienta uda się do wybranej fabryki i dzięki fachowej wiedzy będzie mógł ocenić, czy warto skorzystać z usług danego producenta.\nKWESTIE FORMALNE I PRODUKCJA\nJeśli masz już wybranego producenta i rodzaj towaru, kolejną czynnością będzie podpisanie stosownej umowy. Musimy przygotować się na wpłatę zaliczki – zwykle od 10% do 50% wartości całego zamówienia. Po wypełnieniu formalności, producent z Chin wytwarza wybrany przez Ciebie towar. Pamiętaj, że powinieneś otrzymać próbki towarów! Jeśli zadowala Cię jakość i wzornictwo, po opłaceniu całości zamówienia, fabryka zaczyna produkcję towarów. Kolejnym krokiem jest już załadunek towaru i import z Chin na zamówienie.\nGDZIE ZAMÓWIĆ IMPORT?\nJeśli towar został już wyprodukowany, czeka nas najważniejszy etap, czyli import. Importować możemy na różne sposoby. Najszybciej towary dotrą do nas jeśli wybierzemy import samolotem. Możemy wybrać też dłuższą realizację – pociągiem lub statkiem, które są zdecydowanie tańsze niż import drogą powietrzną.\nMusimy też pamiętać o procedurach, które obowiązują przy imporcie z Chin. Wszystkie towary muszą przejść odprawę celną i posiadać szereg dokumentów – fakturę, list załadowczy, certyfikat i często (choć nie zawsze) świadectwo pochodzenia. Nie dopilnowanie dokumentacji może skutkować odesłaniem towaru z powrotem do Chin!\nDlatego warto skorzystać z usług doświadczonych importerów, którzy zajmują się importem z Chin na zamówienie. Najlepiej, aby importerzy znajdowali się na miejscu, w tym przypadku w Chinach. Pozwoli im to na dopełnienie wszystkich formalności za nas i sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad etapami produkcji i samym importem.\nPrevious Previous post: Krem na popękane pięty\nNext Next post: Prześcieradło nieprzemakalne podnosi komfort codziennego życia!


205 posty(ów) • Strona 20 z 21 • 1 ... 17, 18, 19, 20, 21\nprzez Julia » 26 Lis 2017, 19:20\nDobry i wyrozumiały pracodawca. Miła atmosfera, sympatyczni ludzie. Polecam.\nprzez Piotr » 04 Gru 2017, 12:47\nBardzo dobry i uczciwy pracodawca. Polecam.\nprzez Anka » 31 Gru 2017, 11:06\nPolecam TFLS. Wynagrodzenie zawsze na czas. Fajna atmosfera, super ludzie. Jestem zadowolona.\nprzez kacper22 » 13 Sty 2018, 18:58\nBardzo dobry pracodawca. Warunki w porządku, wynagrodzenie zawsze na czas.\nprzez zadowolona z pracy » 08 Lut 2018, 18:16\nMiła, przyjemna atmosfera panuje w biurze. Wszyscy uśmiechnięc i chetni do pomocy przy kserze które nigdy nie było moją mocną stroną.\nzadowolona z pracy\nprzez czarek » 16 Lut 2018, 19:23\nDobry pracodawca. Fajna atmosfera, mili ludzie, i przede wszystkim dobre zarobki.\nprzez Zadowolona z tfls » 18 Lut 2018, 16:25\nPodzielę się swoimi doświadczeniami z nauki w szkole TFLS. Razem z koleżanką wybrałyśmy się do tej szkoły zachęcone promocją w internecie. Najpierw zrobiłyśmy test komputerowy w pięknej dużej sali w miłym towarzystwie Pani metodyk pijąc smaczną kawę oraz cukierki i ciasto którymi byłyśmy poczęstowanie przez dyrektora szkoły. To było baaaardzo miłe :)\nOkazało się że szkoła obchodzi 25 lecie istnienia i z tej okazji są różne przywileje i promocje. Rozmowa metodyczna trwała ponad godzinę gdzie z koleżanką rozwiałyśmy wszystkie wątpliwości.\nNa koniec sympatyczne panie z sekretariatu zapisały nas na kurs przygotowujący do egzaminu CAE w czerwcu. Chodzimy już właśnie drugi semestr i jesteśmy bardzo zadowolone. Zajęcia prowadzi uśmiechnięta i bardzo profesjonalnie podchodząca do tematu Pani Sylwia. Takiej lektorki jeszcze w życiu nie widziałyśmy. Bardzo szybko sprawdza nam prace pisemnie, mieliśmy już 2 razy mock exams dzięki temu widzimy nad czym musimy popracować i zwrócić większa uwagę.\nMamy małą, zgraną grupę i często po zajęciach wychodzimy na konwersacje na stopie prywatnej tzw mniej formalnej w pobliskiej kawiarni cafe nero. Uważam z koleżanką że to zdecydowanie nasz najlepszy kurs językowy na jaki chodziłyśmy.\nZadowolona z tfls\nprzez Łucja » 28 Lut 2018, 11:58\nBardzo dobry pracodawca. Wynagrodzenie zawsze na czas. Mam dobrą umową, warunki pracy ok i przede wszystkim miła atmosfera, super ludzie wokoło. Polecam!\nprzez ewa » 18 Mar 2018, 17:26\nPolecam tego pracodawcę. Bardzo miła atmosfera, dobre zarobki i umowa.\nprzez Jurek » 03 Kwi 2018, 20:04\ngodny polecenia i uczciwy pracodawca


POWIAT. Oświęcismka uczelnia wspiera innowacje poprzez Program Erasmus+ – OświęcimOnLine.pl – Twój Portal Informacyjny\nAdministrator 19 maja 2022, 08:53 19 maja 2022 2 566\nPodczas seminarium w Zakopanem odbyło się także kolejne posiedzenie Rady Naukowej ds. Strategicznych Kierunków Rozwoju Małopolski. Przedstawiciele małopolskich uczelni wyższych dyskutowali m.in. o możliwości powstania i wdrożenia Regionalnego Programu Adaptacji Zawodowej Uchodźców z Ukrainy.\nPoprzedni artykułREGION. Z Krakowa polecimy prosto do BydgoszczyNastępny artykułKĘTY. Potrącone dziecko doznało złamania nogi\nŚwietny news pisze:\nO co chodzi? Może ktoś to wyjaśnić i wytłumaczyć?! Świetny tekst! Brawa 🤔\nDawno nie czytałem tekstu, w którym byłoby tak mało treści.


Współpraca | Moja Toskania\nPrzy realizacji książek pracuję z najlepszymi polskimi fotografami oraz grafikami. Wydawnictwa zapraszam do współpracy.\nZapraszam również Biura Podróży organizujące wycieczki do Toskanii. Dla grup turystycznych oferuję na miejscu prelekcje na temat kuchni toskańskiej. Jestem dyplomowanym piekarzem cukiernikiem (dyplom wystawiony przez władze regionu Toskania). Nie posiadam licencji przewodnika, nie mogę więc oprowadzać po żadnym mieście.\nW Polsce oferuję warsztaty kulinarne dla zorganizowanych grup oraz prelekcje połączone z pokazem kulinarnym.\nMała prośba: proszę o pisanie bez użycia polskich literek. Używam włoskiego systemu operacyjnego i zamiast polskich literek przychodzą do mnie kropki, przecinki i inne znaczki. To bardzo ważne, gdyż ułatwia mi czytanie maili. Z góry dziękuję.\nUrszula\t14 maja 2016\nPodziwiam Pańska energię i duża dozę determinacji w realizacji tylu przedsięwzięć


Rafał Fazan - kumulacja w Maryland!!!\nRafał Fazan to triathlonowy weteran. Przygodę z amatorskim sportem rozpoczął dwie kategorie wiekowe temu, a na Mistrzostwach Świata Ironman 70.3 zadebiutował w 2013 w Las Vegas. Wtedy Trinergy było jeszcze w powijakach, a większość czytelników nie wiedziała jeszcze czym w ogóle jest triathlon. Niespełna miesiąc temu w Maryland ustrzelił ironmanową kumulację - poprawił rekord życiowy z 9h47’ na 9h28', stanął na podium w kategorii wiekowej oraz zdobył slot na Mistrzostwa Świata Ironman na Hawajach. Jak widzisz, droga do realizacji triathlonowych marzeń nie musi być ani krótka, ani prosta. W swojej przygodzie z triathlonem Rafał miał lata fenomenalne, okresy stagnacji, zdarzało mu się wypadać ze startów na całe sezony, poprawiać rekordy życiowe, zaskakiwać postępami w dyscyplinach które uważał za swoją piętę Achillesową i rok po roku uczyć się triathlonu, własnego organizmu i tego jak ułożyć życiowe puzzle rodzina-praca-sport. Proces oczywiście nadal trwa, ale historia Rafała dobitnie pokazuje, że cierpliwość oraz mądra i systematyczna praca przynosi efekty przekraczające oczekiwania i pozwala spełniać marzenia.\nRafał jest niezwykle skrupulatny w prowadzeniu treningowej dokumentacji - treningi bez Garmina należą do ekstremalnej rzadkości, a baterie są zawsze naładowane. Jak więc wyglądały przygotowania w liczbach? W ciągu ostatnich 365 dni Rafał przetrenował blisko 600 godzin, osiągając średnią na poziomie 11h30' godzin treningu w tygodniu. Przepływał średnio 5 kilometrów tygodniowo, na rowerze spędzał średnio 6h50’ tygodniowo, średni kilometraż biegowy wyniósł 38 kilometrów na tydzień. W mijającym sezonie poza IM Maryland ukończył 3 połówki, w tym Mistrzostwa Świata Ironman 70.3 w RPA, IM Austria oraz 5150 Warsaw. Tyle dla osób o matematycznym zacięciu, czas oddać głos Rafałowi 😃\nRafał, zacznijmy od reklamy :) Od jakiego czasu trenujesz z Olgą, co się zmieniło od momentu rozpoczęcia współpracy w stosunku do wcześniejszych lat? Co w Waszej współpracy uważasz za najcenniejsze?\nO wspólnym trenowaniu zaczęliśmy rozmawiać z Olgą mniej więcej w połowie 2017 roku, który był dla mnie bardzo trudnym rokiem ze względu na dość złożoną i przewlekłą kontuzję, z którą się borykałem. Ustaliliśmy wtedy, że rozpoczniemy współpracę jak się pozbieram i wyprostuję najpierw kwestie zdrowotne. Pierwsze treningi rozpisane przez Olgę pojawiły się na TP z początkiem listopada zeszłego roku.\nWcześniej w zasadzie nie korzystałem z pomocy trenerów triathlonu. Okresowo wspierałem się pomocą specjalistów w poszczególnych dyscyplinach, czy to doskonaleniem techniki w pływaniu, wspólnym pływaniem z grupą WMT, czy wsparciem w poprawieniu wydolności na rowerze. Sam byłem swoim trenerem triathlonowym i czerpałem z tego sporą satysfakcję. Układanie samemu sobie całościowych planów treningowych było dla mnie elementem całej tej zabawy w triathlon. Czytałem wszelką dostępną literaturę na ten temat, wyszukiwałem różne nowinki treningowe i sprzętowe (gadżeciarstwo jest nieodłączną częścią tej układanki :), składałem to wszystko w jedną całość, dopasowując pod swoje samopoczucie i dyspozycję. I całkiem nieźle to działało. Cały czas robiłem postępy, osiągałem coraz lepsze wyniki, zajmowałem coraz wyższe miejsca tyle, że co sezon albo dwa pojawiała się jakaś kontuzja, która wykluczała mnie ze startów na kolejny rok. Sezon 2016 był jednym z moich najlepszych. Już na wiosnę, w Austrii, zdobyłem kwalifikacje na MŚ w 1/2 IM w Australii, potem było podium w Suszu, 2gie miejsce na MP na dystansie olimpijskim w Gdańsku, 2gie miejsce na 1/2 IM w Gdyni, znów kwalifikacja na MŚ, potem niezły występ w Mooloolaba i jeszcze na zakończenie życiówka na IM Mallorca. Niesiony falą euforii wkrótce rozpocząłem przygotowania do następnego sezonu i szybko okazało się, że łatwiej stawiać sobie kolejne wyzwania i zmuszać organizm do coraz większego wysiłku niż odpowiednio wplatać regenerację oraz właściwie dawkować i dbać o odpoczynek. Sezon 2017 skończył się dla mnie na długo zanim jeszcze się zaczął, a ja dopiero po niemal roku spędzonym na wizytach u różnych lekarzy, niemal wszystkich specjlaności, rzeszy fizjoterapeutów i gabinetów rehabilitacyjnych, wróciłem do jako takiej sprawności. Walcząc o powrót do zdrowia i ocierając się o ryzyko poważnej operacji, pod silną presją żony, postanowiłem skończyć z testowaniem wytrzymałości swojego organizmu i uczeniem się na własnych błędach. Podjąłem decyzję o nawiązaniu współpracy z Trenerem z prawdziwego zdarzenia. Już pierwsza rozmowa z Olgą pokazała, że kwestie właściwej regeneracji i odpoczynku mają dla niej równie duży, jeśli nie większy priorytet co osiągane wyniki i takie podejście zrobiło na mnie wrażenie i idealnie wpisało się w moje odmienione podejście do trenowania.\nOd pierwszych tygodni współpracy udało nam się znaleźć dobrą nić porozumienia i wspólny język, kluczowe było zaufanie. Skupiłem się w całości na wykonywaniu zadawanych treningów, przestałem robić rzeczy “po swojemu”. Na pocieszenie, dla podtrzymania własnego wkładu w cały proces, wciąż mogłem się realizować tworząc i wdrażając plany dietetyczne dla siebie i rodziny ;) (w wersji bezmięsnej!) Stosowanie się do wytycznych i otrzymywanych od Trenerki planów treningowych szybko zaczęło owocować kolejnymi życiówkami na zawodach. Niespełna rok od wywinięcia się chirurgom wracam na “pole walki” i udaje mi się zająć 10te miejsce najpierw na 1/2 IM w St. Polten, miesiąc później na pełnym dystansie w Klagenfurcie. Potem jeszcze poprawiam życiówkę w Gdyni i podejmujemy decyzję o kolejnym starcie na pełnym dystansie w tym samym sezonie - rzecz kiedyś dla mnie nie do pomyślenia. Po drodze, niejako “z marszu”, występuję w RPA na MŚ w 1/2IM i pełen obaw o powodzenie tej misji wylatuję do USA aby pokazać na co mnie stać na dystansie IM, skąd wracam potrójnie szczęśliwy. A właściwie to poczwórnie bo do pucharu, życiówki i slota dochodzi jeszcze brak jakiejkolwiek kontuzji i perspektywa szybkiego powrotu do treningów oraz kolejnych udanych sezonów przed sobą - i to uważam jest najcenniejsze w naszej współpracy.\nA co sie zmieniło względem moich wcześniejszych lat w triathlonie..? Do tej pory wydawało mi się, że trenuję i startuję niemal jak pro.. ;) Stosuję podobne metody treningowe, wszystko wiem, wszystko mam pod kontrolą i rzeczywiście tak było - tak mi się wydawało.. A teraz, jak to Olga kiedyś ładnie ujęła, zaczęło się prawdziwe ściganie.. :)\nJakie sesje treningowe w przygotowaniach do długiego dystansu okazały się dla Ciebie największym wyzwaniem?\nNajwiększym wyzwaniem zawsze są sesje najdłuższe, głównie ze względu na trudności logistyczne z poukładaniem sobie treningów z obowiązkami domowymi i rodzinnymi. Ogromnym wsparciem dla mnie w tym zakresie jest moja żona Barbara, bez której wsparcia byłoby to niewykonalne.\nOd strony trudności o szybsze bicie serca, już na widok zapisu w TP, przysparzają mnie treningi z SS w nazwie.. ;) w tym SS 5x8' p. 6’ spokojnie W dni, w które one przypadają staram się już nie planować sobie żadnych innych wymagających działań czy zadań. Jeśli chodzi o ulubione sesje..\nW pływaniu, ponieważ nie zabieram ze sobą na płytę zapisków z opisem zadania, zdecydowanie są to te, które łatwo zapamiętać typu 4x 800m :) Z rozrzewnieniem też wspominam piramidy treningowe, które łatwo zacząć za szybko i później trzeba się nieźle wysilić, żeby to samo tempo mocnych odcinków dowieźć do końca.., są to treningi, po których pocę się jeszcze dłiugo po wyjściu z basenu. Za to myślę, że skutecznie wpływają na poprawę wyników... Przykładowo:\n16x50kr (3x umiark. na 70-75%, 1x żwawo na 80-85%) p. 10"\n12x50kr (2x umiark. na 70-75%, 1x żwawo na 80-85%) p. 10"\n8x50kr (1x umiark. na 70-75%, 1x żwawo na 80-85%) p. 10"\n4x50kr (wszystke żwawo na 80-85%) p. 10”\n2x400 rr kr umiark. na 70-75%, p. 30''\n4x25 sprint! p. 15''\n3x300 rr kr umiark. na 70-75%, p. 30'\n4x200 rr kr umiark. na 70-75%, p. 30''\nSpośród treningów kolarskich lubię te na niższych przedziałach mocy, zdecydowanie jestem większym fanem obciążeń na poziomie obciążeń startowych w IM czy w 1/2 IM i zdecydowanie na ulicy, a nie na trenażerze.. Nie wspominając o długich wyprawach z postojem, czy dwoma, na pączka i kawę, najlepiej wiosną w przepięknych hiszpańskich okolicznościach przyrody.. :)\nW treningach biegowych moimi ulubionymi są zabawy biegowe, głównie za sprawą swoistej hipokryzji zawartej w nazwie. Podobnie jak w pływaniu tutaj również staram się do ostatniego powtórzenia utrzymać tempo z początku, co przy “nieostrożnym” rozpoczęciu powoduje, że do domu wraca się na czworakach. Treningi BNP, szczególnie występujące w ramach zakładek też potrafią być bardzo “urokliwe” choć dają dużo satysfakcji i zdecydowanie podnoszą przedstartową pewność siebie. I tu również można się nieźle upodlić.. ;)\nIronman Maryland nie należy do imprez popularnych na naszym podwórku. Jak oceniasz zawody, na co warto zwrócić uwagę szykując się do Maryland?\nRzeczywiście o IM Maryland mało kto słyszał, nie mówiąc o tym żeby znaleźć kogoś kto już brał udział. Są to stosunkowo młode zawody, rozgrywane w 2018 dopiero piąty raz, za to IWC podjęło już decyzję o organizacji kolejnych pięciu edycji. Z ciekawostek: ostatnia, piąta edycja była trzecią rozegraną w całości na wszystkich etapach i o czasie (w 2015 przesunięto start o dwa tygodnie ze względu na huragan, w 2016 odwołano pływanie i skrócono trasę rowerową), acz i tak na nieco zmienionej trasie rowerowej ze względu na podtopienie jej części przebiegającej przez Blackwater National Park Reserve. Wygląda, że okoliczności przyrody w tym rejonie i o tej porze roku potrafią być wyjątkowo kapryśne. Można znaleźć filmy z poprzednich lat gdzie na biegu zawodnicy biegną po kostki w wodzie.\nPływanie odbywa się w rzece Choptank, a właściwie jej rozlewisku, na dwóch pętlach z rolling startem z brzegu. Teoretycznie dłuższy bok pętli biegnie z prądem i czasy powinny być niezłe ale w praktyce to się nie sprawdziło. Ciekawie, rozwiązano kwestię “łapania" międzyczasu po pierwszym okrążeniu za pomocą rozciągniętych nad wodą przewodów pomiarowych. Zdecydowano się na takie rozwiązanie, gdyż w przeszłości zdarzały się przypadki “pomijania” przez zawodników drugiego okrążenia. Pod znakiem zapytania pozostaje tutaj do ostatniej chwili kwestia dopuszczenia pianek. Temperatura wody w dniu startu miała 23,5 stopnia, a jeszcze tydzień wcześniej miała ich 30! Trasa rowerowa jest zupełnie płaska, w zdecydowanej większości po asfalcie bardzo dobrej jakości, na dwóch pętlach. Teoretycznie powinna być szybka i łatwa ale tutaj z kolei psikusa mogą sprawić wiatry często wiejące znad zatoki Chesapeake i lubiące nagle zmieniać kierunek. Zawody odbywają się przy otwartym ruchu samochodowym (pod kontrolą policji w newralgicznych miejscach), co nawet przy dużej życzliwości ze strony lokalnych kierowców czasami powodowało zastoje, szczególnie na drugim okrążeniu kiedy to na trasie była już spora ilość zawodników. No i trzeba uważać.\nEtap biegowy bez żadnych niespodzianek, podobnie za metą (choć tu oprócz medalu i koszulki finisherzy dostają jeszcze czapkę! ;)\nWyróżniające się jest amerykańskie podejście do tych zawodów - duży luz i promowanie dostępności niemal dla każdego. Rzuca się w oczy zdecydowanie większe zróżnicowanie poziomu zawodników i nastawienie organizatorów wspierające tych, którzy chcą zrealizować tutaj swoje marzenie o usłyszeniu na mecie pierwszy raz słynnego “you are an ironman” z ust Mike’a Reilly'ego (the Voice of Ironman). Już długo przed startem organizatorzy rozsyłali szereg filmów instruktarzowych dla startujących pierwszy raz. Próżno tu szukać tak typowego dla edycji europejskich blichtru dookołaironmenowego, przechadzających się po expo zawodników wystrojonych w najnowsze trendy w strojach sportowych, startowych i kompresyjnych, czy gadżety wszelkiej maści. Samo expo też ograniczało się do kilku małych stoisk z zapasowymi częściami do rowerów i odżywkami.\nCharakterystyczna była ogromna życzliwość i sympatia zarówno organizatorów jak i mieszkańców, rewelacyjni wolontariusze, bardzo dobra organizacja (z drobnymi wyjątkami typu zmiana miejsca briefingu bez ostrzeżenia).\nBardzo ładnie ktoś opisał te zawody na grupie facebookowej dla uczestników: to zawody o pełnym rozmachu Ironmana z atmosferą lokalnych zawodów podwórkowych. "Not every RD can take a huge race like IM and make it feel like a “local” race in the best sense of way."\nSame zawody mają bardzo dobrą opinię w USA i wielu zwolenników właśnie ze względu na atmosferę. Na grupie facebookowej jest mnóstwo osób, które piszą, że mimo iż wokół swojego miejsca zamieszkania maja mnóstwo zawodów z m-dot w szyldzie to lecą na drugi koniec kraju aby wystartować właśnie tam. "People ask me why IMMD (again)...Answer: It's The Best Ironman Event - World Class Team of Gerry Boyle and John Burtman; Plus the Whole Cambridge community having a party for us Athletes (I'm a Try-Athlete)...And Im from California where theres half a dozen IMs near me."\nJeżeli ktoś planowałby tutaj start to powinien się nastawić na subtropikalne warunki pogodowe. Temperatura w okolicach 25 st. C i wyżej i bardzo duża wilgotność powietrza.\nWarto też zwrócić uwagę na niemal zupełny brak bazy noclegowej w Cambridge - miejscowości, w której odbywają się zawody i jej najbliższej okolicy. Natomiast te dalsze i w rozsądnych pieniądzach potrafią być bardzo kiepskiej jakości. My mieszkaliśmy w przyautostradowym hotelu (jakich tam jest większość) położonym kilkadziesiąt kilometrów od Cambridge co wiązało się każdorazowo z ok. godzinną podróżą samochodem aby dotrzeć do Ironman Village i podobnie na start. Sama podróż z Polski dość wygodnie bezpośrednim lotem do Nowego Jorku (Newark), stamtąd ok cztery godziny samochodem.\nJa wspominam te zawody bardzo dobrze i szczerze polecam!