Profesje: Opiekun\t, Nauczyciel\nPost autor: Imelda » 3 lat temu\nProfesje: Nauczyciel\t, Wojownik\nPost autor: Sugarro » 3 lat temu\nPost autor: Sugarro » 2 lat temu\nPost autor: Imelda » 2 lat temu\nRe: [Góry Stare, sierociniec i okolice] Pani Kozo, on mnie bije!\nTen dzień był dobry, tak samo, jak i dzień przed nim, i ten jeszcze wcześniejszy. Gdy Sugarro nad tym pomyślał, to uświadomił sobie, że już całkiem długi czas minął od jego ostatniej porażki w walce z nigdy niegasnącym płomieniem gniewu. Palące ciepło głęboko zakorzenione w jego sercu tonęło w oceanie miłych wspomnień i emocji, które oferowało mu to miejsce. Nawet momenty, które były niejako smutne, jak choćby oddanie podopiecznej pod skrzydła nowych rodziców, nie zdołały ostatnimi czasy osłabić jego samokontroli. Nadzieja wypełniała go z każdym takim dniem coraz mocniej.\n“Nie pozwolę na kolejną tragedię. Nie, kiedy jestem potrzebny. Nie, kiedy tak wiele osób i dzieci mogłoby zostać pochłonięte przez żar mojej furii.”\nCentaur odetchnął, dumny ze swojego ciągłego sukcesu, narastającego sukcesu, ale zarazem wciąż czuwający - gniew był bowiem dla niego niczym nieustający szept piekielnej kusicielki. Nawet teraz, gdy przechadzał się po spokojnych korytarzach sierocińca, toczyła się w nim wojna o kontrolę. Na całe szczęście nic a nic nie utrudniało mu tego - podopieczni, którzy powoli kierowali się do swoich pokoi w związku z nadchodzącym wieczorem, witali się z nim krótko, po czym znikali z jego pola widzenia.\n- Ten dzień był niemal idealny, prawie jak sen... Aż chce trwać w nim dalej... i nigdy się nie obudzić - wyszeptał pod nosem parzystokopytny, nieświadomy tego, jak bardzo wykrakał nadlatujące w jego stronę kłopoty.\nWróżki zjawiły się obok niego jak za ruchem czarodziejskiej różdżki. Sugarro mógł o nich powiedzieć bardzo wiele... Choć większość z tych rzeczy była raczej po niezbyt przyjacielskiej stronie. Nie, żeby parał nienawiścią wobec bliskich przyjaciółek Imeldy, po prostu nie raz zachowywały się z punktu widzenia naturianina bardziej irytująco, niż nawet najbardziej złośliwe dzieci. Najgorsze było jednak to, że one nawet nie robiły tego celowo - wróżki po prostu takie były, choć Sugarro często się zastanawiał czy to tylko problem tych konkretnych, czy może też każda przedstawicielka tej rasy cierpi na tak absurdalną nadpobudliwość.\n- Jest dobrze być centaurem - odpowiadał Niezapominajce krótko i wiele bardziej oschle niż zazwyczaj. Nie chciał przypadkiem powiedzieć za dużo, szczególnie że ciężko było pilnować emocji, gdy jest się pod naporem aż kilku skrzydlatych psotniczek. - Myję się w jeziorze i nie powiedziałbym, że jest to trudne, może czasami czasochłonne.\n- Nie Malwa... Nie umiem - westchnął, słysząc to, jak jest błędnie porównywany do pająka. Gdy pierwszy raz miał z nimi do czynienia, to jeszcze się śmiał z tego wszystkiego, a teraz... cóż, musiał pilnować tego, by nie pacnąć którejkolwiek z nich jak muchy. Natrętnej, gadatliwej muchy.\n- Nie zbliżaj się do mojego ogona. Mogę cię przypadkiem nim uderzyć, jeżeli spróbujesz - stwierdził, gdy tylko usłyszał ofertę Fiołka. O mało co, a by zapomniał dodać “przypadkiem” do swojej wypowiedzi. Już miał także przemówić w kwestii błyskotliwego pomysłu Słonecznika, ale na całe szczęście Pelargonia jednym zdaniem sprawiła, że plaga wróżek powróciła do swojej domyślnej towarzyszki.\nCentaur, gdy tylko był znów sam, aż zbliżył się do ściany i oparł o nią swój ludzki tułów. Czuł, jak od tego wszystkiego krew gotowała mu się w żyłach, a serce biło szybciej. Nie było tragicznie, ale jeszcze chwila a by wykrzyczał wprost, co myśli o ich zachowaniu i nagłym naruszaniu jego przestrzeni osobistej. A to by była oznaka słabości wobec niechcianej emocji. Nie mógł ulec, nawet w tak błahy sposób. Po tym bowiem byłoby coraz łatwiej oddać się płomieniowi, który to próbował pochłonąć wszystko, co było dla niego cenne.\nUdał się galopem w stronę wyjścia, a odgłos kopyt rozchodził się głośnym echem po korytarzach. Centaur nie przejmował się, że młodsze dzieci pewnie właśnie próbują zasnąć - musiał udać się na długi spacer i to natychmiast. Nie chciał ryzykować, że straci kontrolę w obecności któregoś z pracowników sierocińca, albo - o zgrozo - przy którymkolwiek z podopiecznych, bo zdarzało się, że ci błąkali się nawet późną porą wśród murów tego miejsca.\nNa szczęście zdołał wyjść z budynku niezauważony, a i sam spacer wśród chłodnego wiatru oraz gasnącego nieba był owocny - odzyskał panowanie nad sobą i gniewem, który go pochłania od środka, odrzucając w niepamięć to, jak zadręczały go wróżki. Przy okazji, skoro już był na zewnątrz, zbadał okolicę, stwierdzając, że nic niepokojącego nie dało się zauważyć w okolicy ośrodka. Dzięki temu mógł ze spokojem w sercu powoli obrać kurs na pokój Imeldy, wciąż bowiem w głowie jego rozbrzmiewało zaproszenie od satyrki na wieczorne pogaduchy.\nGdy już był w pokoju Imeldy, a przywitania zostały wymienione, usiadł tak blisko niej, jak tylko jego anatomia w połączeniu ze skończoną ilością miejsca w pokoju na to pozwalała. W takich momentach Sugarro niemal zapominał, że w praktyce Imelda jest jego pracodawcą, zamiast tego widząc w niej bliską przyjaciółkę, z którą może spędzić czas bez obaw o swój gniew.\n- Masz całkowitą rację. Te rysunki są przepiękne, szczególnie jak na jej wiek - stwierdził centaur, gdy tylko przejrzał większość dzieł, które wyszły spod ręki już nieobecnej w sierocińcu Kelly. Z jednej strony był dumny z jej zdolności, z drugiej jednak przeszła mu przez głowę myśl zainspirowana przez dzieła młodocianej. - Myślisz, że przykładamy wystarczająco dużo uwagi do indywidualnych talentów naszych podopiecznych? Co, jeśli nieświadomie ograniczamy rozwój części z nich? Jakby nie patrzeć wszystkie zajęcia są grupowe, być może nie pozwala to niektórym w pełni rozwinąć skrzydeł.\nChoć mówił jedno, w głowie miał co innego. Nie chciał, by którekolwiek dziecko poczuło się niedocenione. By ktokolwiek z ich podopiecznych uznał, że pomimo swych osiągnięć nie otrzymuje adekwatnego uznania... Nie chciał być kiedykolwiek świadkiem swojej własnej historii w innym wydaniu, nawet jeśli taki scenariusz był mało prawdopodobny w miejscu tak przepełnionym troskliwymi nauczycielami i uważnymi opiekunami.\n- Co sądzisz o zajęciach indywidualnych? Nie musiałyby być o czymkolwiek konkretnym, ani nawet obowiązkowe. Po prostu coś, z czego moglibyśmy skorzystać u tych, u których widać nadzwyczajny potencjał. Choć mógłby być problem z czasem, jak i również tym, kto by prowadził takowe...\nWidać było, że naturianin zaczął się głowić nad praktycznymi aspektami swojej propozycji i że nie jest zadowolony z wniosków, do których dochodził. Może i było dobrze, ale czasami Sugarro miał wrażenie, że ledwo starcza im kadry do zajmowania się tym całym miejscem, nawet wliczając nowego czarodzieja. Rzecz jasna obecni opiekunowie i nauczyciele są przepełnieni zapałem do pracy, ale i tak wystarczyłby jeden gorszy tydzień, by zaczęło się robić nieciekawie. W tej perspektywie dodawanie kolejnych obowiązków było bardzo, ale to bardzo kiepskim pomysłem.\n- Po namyśle… Zapomnij o tym. Prawdopodobnie przeciążyłoby to tych, którzy już teraz mają dużo na głowie. Zamiast tego opowiedz mi, jak poszło twoje spotkanie. Wiem, że to dla ciebie problematyczna sprawa, ale mam wrażenie, że tego potrzebujesz - rzekł spokojnie, jego głos był łagodny i troskliwy tak jak zawsze podczas rozmowy z Imeldą.\nTymczasem, w stronę sierocińca zaczęła się zbliżać fala nadnaturalnego chłodu. Na razie mury sprawiały, że nikt wewnątrz nawet tego nie zauważył, ale to była tylko kwestia czasu, nim źródło przenikliwego zimna dotrze do nich, wywołując zamęt i chaos, jakiego jeszcze nie było.\nPost autor: Imelda » 1 rok temu\nAtak wróżek, uzbrojonych w irytujące pytania, na centaura trwał w najlepsze. Niezapominajka wyglądała na zadowoloną z odpowiedzi na swoje pytanie, choć sądząc po jej twarzy, już myślała, jakie jeszcze informacje wyciągnąć od Sugarro. Malwa tymczasem nie zamierzała zamilknąć.\n- Ale konie potrafią na chwilę stanąć na tylnych nogach, może mógłbyś się nauczyć przedłużyć tę chwilę?\nFiołek i Słonecznik westchnęły, że przepadła im taka genialna okazja na upiększenie centaurzego ogona i jego uroczych loczków. Reszta wróżek zareagowała podobnie, gdy Pelargonia postanowiła ukrócić dokuczanie Sugarro. Choć dla nich to była raczej dobra zabawa, która miała na celu rozweselenie naturianina, a nie zirytowanie.\nPóźniej w pokoju Imeldy skrzydlate były zbyt zmęczone, by próbować zarazić swoim entuzjazmem parzystokopytnego. Satyrka oparła się o swojego przyjaciela i spojrzała na niego z uśmiechem.\n- Cieszę się, że jesteś – powiedziała z wyraźną ulgą w głosie, po czym zaczęli przeglądać rysunki byłej podopiecznej.\nMiło się je razem przeglądało, były naprawdę dobre, satyrka liczyła na chwilę wytchnienia, ale jedną z postaci była też Łucja. Jej idealnie odwzorowany smutek ukuł Imeldę w serce i znów czuła gniew wymieszany z bólem oraz próbujące dojść do głosu pragnienie przebaczenia. Dobrze, że Sugarro w porę zarzucił konkretny temat i naturianka mogła nakierować swoje myśli na co innego.\n- Żeby zrealizować to, co mówisz w jak najlepszy sposób, każde dziecko musiałoby mieć osobistego opiekuna, a nas aż tyle nie ma – westchnęła Imelda. – Moglibyśmy jednak zorganizować jakieś zajęcia dodatkowe w mniejszych grupach, które pomagałyby rozwijać talenty naszych dzieci – powiedziała, zastanawiając się, czy znaleźliby na to czas. – Można by też zaangażować naszych najstarszych podopiecznych i… - w tym momencie centaur spytał o spotkanie z wampirzycą.\nImelda wbiła wzrok w podłogę i zamilkła na dłuższą chwilę. Na szczęście naturianin jej nie poganiał, cierpliwie poczekał, aż zbierze w sobie siłę, by wyrzucić z siebie wszystkie te zmartwienia.\n- Ona żałuje, szczerze, wiem to – stwierdziła krótko. – Jednak wciąż nie potrafię jej tego zapomnieć.\nBiałowłosa opowiedziała jeszcze parę szczegółów z niezbyt klejącej się rozmowy, po czym wróciła do organizowania dodatkowych zajęć w celu rozwijania talentów organizowanych przez chętne dzieciaki dla innych. W końcu umiejętność sprawnej organizacji też może być talentem. Niemal wszystkie wróżki już spały, oprócz Pelargoni, która przysłuchiwała się rozmowie.\nNazajutrz większość pracowników wstała niemal równo ze wschodem słońca jak zazwyczaj, mimo że była Sunria i nie było lekcji. Trzeba było nadrobić zaległości z poprzednich pięciu dni, posprawdzać pracę uczniów, czy też posprzątać pracownie, jak w przypadku Sobka. Był tak zajęty układaniem swoich próbówek i fiolek z zawartością lub bez, że przegapił śniadanie, które przygotowała Artemis. Zawsze w te dwa dni wolne od szkolnych zajęć posiłek dla podopiecznych był przygotowywany nieco później, w końcu większość wykorzystywała okazje do dłuższego spania, a kadra zyskiwała okazję do spędzenia ze sobą choć trochę czasu. Nic dziwnego zatem, że panował spory zgiełk. Nawet Łucja siedziała z resztą, tyle że z dala od Imeldy, obrała taktyczne miejsce przy drugim końcu stołu obok Posejdona, który z kolei był z tego wielce rad i od razu zaczął ją zagadywać. Wampirzyca jednak odpowiadała bardzo minimalistycznie.\n- Nie jesteś dziś zbyt rozmowna – stwierdził zawiedziony.\n- Przepraszam – odparła i nawet lekko się uśmiechnęła.\n- Może, chciałabyś dziś ze mną popływać? – zapytał trochę nieśmiało.\n- Huh? – Nieumarła wyglądała na zbitą z tropu.\n- No wiesz, tak dla rozluźnienia.\n- Mam dużo roboty i ja nie umiem… - Już szukała wymówek ale zamilkła, bo nagle wszystko zagłuszył wybuch śmiechu pozostałych, ktoś najwyraźniej opowiedział coś śmiesznego albo rzucił jakimś żartem.\nJak się okazało, to Antonio opowiadał jakąś anegdotkę ze swoich podróży po kontynencie. I nieudanych magicznych sztuczkach, których konsekwencje były niegroźne, ale z pewnością nieoczekiwane. Coraz bardziej zyskiwał sobie sympatię innych. I przyciągnął również uwagę trytona, dzięki czemu Łucja odetchnęła.\n- Niesamowite! – zakrzyknęła Hathor i nawet zaklaskała, a w tym momencie jej koci towarzysz skorzystał z okazji i wskoczył na stół.\n- Ej, Hathor, zabierz stąd tego futrzaka – oburzył się Ares, gdy ten zwędził mu kawałek mięsa z talerza.\n- I kto to mówi – zaśmiała się czarodziejka, po czym capnęła Puszka, nim zdążył zbroić znacznie więcej.\nKotołak przewrócił oczami i nawet chciał coś dodać, ale nagle napatoczył się temat Sobka i jego nieobecności.\n- Widziałam go w pracowni – stwierdziła Ligia, ona wprawdzie nie jadała takich zwykłych śniadań, ale chętnie uczestniczyła w rozmowie.\n- Jak znowu coś wybuchnie, to nie ręczę za siebie! – zagroziła Atena.\n- Ależ spokojnie, moi mili, również wiem coś o alchemii i podpowiedziałem naszemu przyjacielowi przepis na pewną substancję niwelującą wybuchowość eliksirów.\n- To wspaniale – ucieszyła się Imelda.\nPracownicy jeszcze trochę rozmawiali, nawet jak już zjedli, po czym rozeszli się do swoich zajęć, teraz nadchodził czas śniadania dla młodzieży i dzieciaków.\nKilka godzin później w dużym holu zebrała się grupka dzieciaków. Trójka kotołaczych braci ścigała się ze sobą, sprawdzając, jak szybcy są w ludzkiej i zwierzęcej formie. Kasja i Darci siedziały obok siebie i czytały książki. Pod sufitem natomiast krążyli w głównej mierze fellarianie i smokołaki, wykonując różne akrobacje. Ogólnie rzecz biorąc, każdy spędzał czas, jak mu pasowało. Oczywiście woleliby wyjść na zewnątrz, ale pech chciał, że przyszła konkretna ulewa.\nW miarę upływu czasu jednak wszyscy zaczęli odczuwać chłód nawet wśród murów, co było dość dziwne, ponieważ mury zamku były naprawdę grube.\n- Czy tylko mi tak zimno? – spytała Darci, spoglądając na Kasję.\n- Mi też – stwierdziła minotaurzyca.\n- Zmarzluchy! – zakrzyknęły jednocześnie trojaczki, całe zgrzane od biegania.\n- Bo ganiacie jak wariaci, to wam ciepło! – wtrąciła panterołaczka.\n- Powinni napalić w kominkach… - stwierdziła lisołaczka Arri, była tu jedną z najstarszych i często pomagała swym opiekunom w opiece nad młodszymi kolegami i koleżankami. – Chyba pójdę kogoś zawiadomić – westchnęła i mogła zobaczyć swój własny oddech, co nie było dobrym znakiem.\n- Daj spokój Arri, trochę chłodku to nie powód do paniki – odezwał się tygrysołak.\nPost autor: Sugarro » 1 rok temu\nImelda potrzebowała kogoś, kto ją wysłucha. Kogoś, kto pozwoli jej emocjom znaleźć ujście. Dlatego też, po tym, gdy rozpoczął tematy na rozmowę, pozwolił, aby to satyrka je samodzielnie kontynuowała. Centaur jedynie przytakiwał albo odpowiadał pojedynczymi słowami, wszystko spokojnie i z cierpliwością, na którą jego przyjaciółka zasługiwała. Jakby nie patrzeć, była zdolna w sposób, którego Sugarro nie potrafiłby nigdy osiągnąć, dzięki czemu była idealną osobą na zarządzanie tym cudownym miejscem. To właśnie dlatego jego szacunek wobec niej był równie nieskończony, co płomienie jego gniewu.\nRzecz jasna czas, jaki mieli dla siebie, takowy nie był. Dlatego też, gdy tylko rozmowa została wyczerpana, życzył on pół-kozicy spokojnej nocy, sam zaś opuścił jej komnatę, co by odpocząć w zaciszu stajni, gdzie znajdowało się jego miejsce do spania. Nawet jeśli nie zmruży zbytnio oka, to będzie mógł sobie poleżeć w miejscu i spędzić resztę nocy na rozmyślaniu zarówno o przeszłych, jak i nadchodzących wydarzeniach.\nGdy tylko pojawiły się pierwsze promienie słońca, Sugarro po raz kolejny oddał się swej porannej rutynie. Szybki galop bez zbroi dookoła terenu nie przywitał go niczym nadzwyczajnym, co najwyżej bardzo chłodnym powietrzem, które mogło zwiastować paskudną pogodę oraz przeziębienie dla mniej odpornych młodzików, jeżeli pozwoli się im wyjść na zewnątrz bez odpowiedniego ubioru.\nZapamiętując ten skrawek informacji na później, ruszył udać się na posiłek. I choć zazwyczaj pojawiał się jako ostatni, to dziś wyjątkowo przywitał go widok niemal całej kadry sierocińca. Jak na masywnego centaura przystało, potężny stukot jego kopyt niemal natychmiast zaalarmował wszystkich, iż Sugarro jest wśród nich.\n“Musiałem nieświadomie przejść obchód sierocińca szybciej niż zwykle przez niską temperaturę. No cóż, przynajmniej będę mógł od razu przekazać Imeldzie i pozostałym informacje odnośnie do tego, jak zimno jest na zewnątrz”\n- Smacznego wszystkim.\nTymi dwoma, niezwykle pogodnymi jak na naturianina słowami przywitał się ze wszystkimi, po czym spokojnym truchtem podszedł do Artemis, która już patrzyła na niego z bardzo, ale to bardzo nikczemnym uśmiechem. Centaur aż zaczął zastanawiać się, czy to aby na pewno dobry pomysł, ale ucieczka nie wchodziła w grę - gdyby tak zrobił, to chwilę później cała kadra wisiałaby mu na szyi, zmartwiona jego zachowaniem. Dlatego też odetchnął głębiej i podszedł tuż obok niedźwiedziołaki.\n- Artemis, To co zwykle poproszę.\nW tym momencie z ust kucharki wydobył się chichot. Chwilę później zastąpił go rechot, a kilka sekund później ten przerodził się w maniakalny śmiech, godny czarnoksiężnika, który właśnie wyjaśnił swój nikczemny plan wkrótce martwym bohaterom. Sugarro nie wiedział co myśleć, więc, zamiast myśleć, po prostu uniósł prawą brew, by wyrazić to, jak bardzo nie ma pojęcia co się dzieje. Na całe szczęście gest jego został zauważony, Artemis bowiem zdołała opanować się, choć jej twarz wciąż zdobił wyszczerz godny szaleńca.\n- Czyżbyś nie zauważył? Przyszedłeś za szybko, wszyscy jeszcze jedzą! A to znaczy, że nie ma jeszcze żadnych resztek, więc… dostaniesz pełną porcję tak jak wszyscy inni!\nWszystko to zostało wypowiedziane tonem, jakby kobieta właśnie wygrała w kości z Prasmokiem i zyskała władzę absolutną nad całą Alaranią. Jeżeli jej mina nie była wymuszona, to tak też pewnie się czuła. Sugarro, który w końcu zrozumiał o co chodzi, zapłonął gniewem na myśl o tym, że ktoś się śmieję wprost w jego twarz z powodu jego wyboru żywieniowego. Na całe szczęście był zarazem tak skołowany, że nie mógł tego gniewu wydobyć na zewnątrz, więc jedyne, co zrobił, to przeciągnął prawą dłoń po swojej twarzy, nadal nie do końca dowierzając, że doszło do sytuacji przed jego oczami.\n- Nie zawsze można mieć to, co się chce… - Powiedział na głos, choć była to bardziej myśl skierowana do niego samego. Słowa jego zawierające więcej niż tylko pustą mądrość przekazywaną z pokolenia na pokolenie. - A zjeść i tak muszę. Poproszę w takim razie to, co masz do zaoferowania.\nPrzy akompaniamencie Artemis, której triumfalnego gadania końca nie było widać, zdobył on swoje śniadanie, po czym zaczął kierować się w stronę stołu, gdzie siedzieli pracownicy sierocińca. Rzecz jasna nie chciał się do nich dosiąść - stół nie był dostosowany dla kogoś o jego rozmiarach, przez co byłoby to bardzo niepraktyczne, nie wspominając o tym, że bez wątpienia bolesne dla jego kręgosłupa. Zamiast tego podszedł na tyle blisko, aby wszyscy byli w zasięgu jego głosu. Nim jednak odezwał się, pozwolił sobie posłuchać, o czym rozmawiają inni dorośli.\nNie było to nic szczególnie interesującego dla naturianina. Jedyne, co przykuło jego uwagę, to fakt jak bardzo Antonio zdołał zżyć się z pozostałymi. Wydawał się spokojny i rozluźniony podczas rozmowy. Kto wie, może okaże się kolejnym towarzyszem rozmów poza Imeldą? Tę teorię trzeba by było sprawdzić później i na osobności. Teraz, gdy rozmowa się uspokoiła, centaur pozwolił sobie wtrącić się, co by poinformować innych o tym, co dzieje się na zewnątrz.\n- Temperatura na zewnątrz jest bardzo niska jak na tą porę roku. Pogoda może być paskudna, a nawet jeśli nie, to proponuje pilnować, by młodzi nie próbowali bez odpowiedniego ubioru przebywać na zewnątrz.\nNie czekał na odpowiedź, ani też na jakąkolwiek reakcje. Natychmiast udał się do wyjścia z tego pomieszczenia, co by zjeść na osobności, gdzie jego obecność nie będzie przeszkadzała innym, a gdzie będzie miał łatwiejszy czas przy uspokajaniu swojego wciąż płonącego gniewu.\nBył już niemal środek dnia, a pogoda była coraz gorsza. Temperatura, zamiast rosnąć, wciąż spadała i do tego stopnia, że chłód zaczął wkradać się do wnętrza budynków. Jakby tego było mało, rozpadał się mocny deszcz, na tyle mocny, że Sugarro postanowił spędzić resztę tego dnia w środku. Nawet jeśli jego ciało domagało się ćwiczeń, nie chciał on nanieść później błota do środka, a tego by było sporo na jego kopytach i futrze. Spora masa jego cielska też nie ułatwiała tego wszystkiego - gdyby trafił na głębokie i grząskie błoto, to nikt w sierocińcu nie zdołałby go uratować przed haniebną śmiercią.\nPoza tym… coś było nie tak. Pogoda owszem była paskudna zgodnie z jego przewidywaniami, ale chłód narastał aż za bardzo. Było to na tyle podejrzane, że naturianin przywdział pełną zbroję wraz z hełmem, chwycił swoją lancę i zaczął patrolować korytarze sierocińca, których rozmiar pozwalał mu bezpiecznie i spokojnie przemierzać zamek wzdłuż i wszerz. Okazjonalnie podczas tego spaceru po wnętrzu budowli pocierał metalową rękawicą o lancę, a tarce tak wywołane było wystarczające, aby magiczny metal wypluć z siebie snop iskier i trochę mile widzianego ciepła.\nW ten oto sposób Sugarro dotarł do holu, gdzie obecnie znajdowało się kilkoro z podopiecznych, którzy to jeszcze przed chwilą dyskutowali fakt tego, jak chłodno jest w środku.\n- Masz rację, trochę chłodu nikomu nie zaszkodzi. Wręcz przeciwnie nawet, wystawianie się na chłód jest podobno świetnym sposobem na uodparnianie się na długotrwałe mrozy. Ale że nie mieszkamy na lodowatej północy, to nie ma sensu ryzykować przeziębieniem w imię czegoś, co może wam się nie przydać.\nTym, jak wtrącił się w rozmowę między dziećmi, zdołał zwrócić na siebie uwagę każdego w okolicy. Rzecz jasna był on w pełnej zbroi, co bez wątpienia mogło być i było zastraszające, ale na szczęście obecne tutaj młodziki wiedziały, kim on jest i znały go z widzenia i słyszenia na tyle, aby nie panikować w jego obecności.\nNiektóre z dzieci już pędziły w jego stronę, by skorzystać z jego masywnego cielska jak z zabawki, na którą można się wspiąć, ale nim do tego doszło, Zza grubych murów zamku, z kierunku południa, zaczął rozchodzić się dźwięk, który zaczął narastać na sile z każdą chwilą.\n- ...Czy to…\nPłacz dziecka, pełen żalu, goryczki i bólu. Biedaczysko musiało mieć kilka lat, a przynajmniej na to wskazywał żałosny ton wycia, który był na tyle głośny, by spenetrować mury zamku.\n“Zaraz… jakim prawem dziecko jest tak głośne?”\nSugarro rozejrzał się po młodzikach dookoła niego… czemu towarzyszył dźwięk pękającego lodu. Sugarro przyjrzał się swojej rękawicy i niemal natychmiast zauważył, że tą zaczyna pokrywać szron, a następnie lód. Podobnie zresztą działo się ze ścianami dookoła nich. Nic dziwnego - temperatura spadała coraz bardziej, z każdą sekundą coraz bardziej przypominając najgorsze opowieści o śmiercionośnej północy.\n- Dzieci. - Sugarro odezwał się, ton jego poważny i na tyle ostry, aby wiedziały, że nie uznaje on sprzeciwu. - Biegiem, ale już - Wskazał palcem korytarz biegnący w kierunku przeciwnym od tego, z którego dochodził nienaturalny dźwięk i chłód. - Znajdźcie kogokolwiek dorosłego i przekażcie, że czekam w południowym holu na pomoc. Jazda stąd!\nOstatnie słowa wypowiedział z odrobiną paniki. Było już tak zimno, że nie było bezpiecznie dla nich. Sugarro był na tyle masywny, że mógł znieść więcej, ale tego samego nie można było powiedzieć o nieletnich istotach, które na dźwięk jego głosu natychmiast uciekły w stronę bezpieczeństwa. Na wszelki wypadek obrócił się w ich stronę, aby upewnić się, że każde z nich znikło za najbliższym zakrętem.\n“Najważniejsze z głowy. Pozostało zająć się źródłem tej sytuacji.”\nDokładnie w chwili, w której obrócił się w kierunku, który powinien bacznie obserwować, przez ścianę przeniknęła eteryczna istota. Duch, zjawa, jakkolwiek by to nazwać, to właśnie przybyło do wnętrza, nie przejmując się czymś takim jak drzwi wejściowe. Ledwo widoczny duch kobiety - ludzkiej kobiety, jeśli dobrze widział - trzymał na rękach bardzo wyraźne, ale równie nieżywe dziecko, którego szloch i lament był tak głośny, że aż bolały od niego uszy. Mało tego, od dziecka bił chłód, który pokrył grubą warstwą lodu wszystko dookoła niego. Nawet Sugarro, który był w bezpiecznej odległości, poczuł, jak zimno przeszywa jego kości, a zbroja jego natychmiast zaczęła przypominać rzeźbę z lodu.\nDuch kobiety patrzył się na niego, a emocje były wyraźne, nawet gdy twarz jej zdawała się rozmywać z każdym ruchem powietrza. Strach, desperacja, poczucie winy. Sugarro rozumiał, że potrzebowała pomocy z duchem maleństwa, które najwyraźniej nie miał kontroli nad swoimi nadzwyczaj potężnymi mocami. Niestety, centaur nie był w stanie jej pomóc. Może i dzieci go tolerowały, ale bez wątpienia nie był kimś, kto byłby w stanie uspokoić dziecko doprowadzone do takiego stanu. Rzecz jasna mógłby pójść stąd, z dala od zimna, i znaleźć kogoś, kto by zdołał to zrobić… ale wtedy ryzykowałby tym, że zjawy pójdą gdzieś indziej, co mogłoby narazić kogoś innego nad magiczny chłód.\nSugarro przez moment szykował się do tego, by rozgrzać się z pomocą swej zbroi, ale natychmiast porzucił ten pomysł. Zjawa mogła to odebrać jako agresję wobec niej i uciec, a nie mógł na to pozwolić. Dlatego też pozostała mu jedna, bardzo głupia i ryzykowna opcja.\n- Nie martw się. Wkrótce przyjdą opiekunowie tego miejsca. Oni… dadzą radę załagodzić sytuację. - Dorosła zjawa nadal była zmartwiona, choć widać było, że słuchała go uważnie. - Poczekam na nich wraz z tobą, D-dobrze?\nUzyskał dzięki temu drobny uśmiech, co było dobre… choć zaczął martwić go fakt, że zimno zaczęło być coraz trudniejsze do zniesienia. Pozostawała mu nadzieja, że inni przyjdą, nim chłód odbierze go od świata żywych.\nImelda uśmiechnęła się na widok Sugarro, który dołączył do nich w czasie śniadania. Po czym zwróciła się do Antonio.\n- A jakiś eliksir na niesforność? – zapytała na tyle wesoło, że nie mogło to być poważne pytanie.\n- A ktoś z podopiecznych aż tak rozrabia? – spytał Antonio.\n- Nie, raczej myślałam o moich skrzydlatych dziewczętach – stwierdziła, rzucając wymowne spojrzenie Malwie i Słonecznik, które w tym momencie na drugim końcu stołu urządzały sobie walkę na sztućce.\nGdy naturianki zdały sobie sprawę, że coraz więcej par oczu na nie spogląda poczerwieniały na twarzach i czym prędzej odleciały, chcąc oszczędzić sobie więcej wstydu. Pelargonia, która siedziała na ramieniu Imeldy, zachichotała cicho. Pozostałe wróżki latały gdzieś w pobliżu, ale raczej nikomu nie wadziły.\nPo chwili cała uwaga skupiła się na złowrogim śmiechu Artemis. Większość, gdy zrozumiała przyczynę zachowania niedźwiedziołaczki, wróciła do swoich rozmów jak gdyby nigdy nic. Imelda jeszcze chwilę na nich zerkała, ciesząc się, że Sugarro w końcu zje coś porządnego. Czarodziej natomiast przez dłuższą chwilę przyglądał się samemu centaurowi i jego potężnej posturze.\n- Moja droga Imeldo – zaczął – Jeśli można spytać, jak wielu przebywa tu młodzieży dzielących rasę z szanownym Sugarro?\n- Hmm – zastanowiła się satyrka – Z tego, co pamiętam, to jest ich piątka.\n- Z tego, co zauważyłem stoły w jadalni dla dzieci i biurka w klasach są dla nich dostosowane, dlaczego więc tutaj o to nie zadbano? – spytał, a jego ton głosu wybrzmiał nieco oskarżająco, co aż zaskoczyło białowłosą.\n- Oh… Sugarro zwykle z nami nie jada – odpowiedziała – Ale jeśli tylko by chciał… - spojrzała pytająco na swojego przyjaciela.\n- Dolną połowę ciała to on powinien mieć od osła, a nie konia, bo taki uparty, nie ma sensu nawet pytać – palnęła krasnoludzica w przypływie nadmiernej szczerości.\nCo niektórzy zaskoczeni tak brutalnym stwierdzeniem zamilkli. Ciszę przerwała Hathor, śmiejąc się w głos, reszta podążyła jej śladem. Centaur najwyraźniej nie był najszczęśliwszy z takiego obrotu spraw i szybko nakierował rozmowę na inny temat.\n- Tak to bywa z tą naszą alarańską pogodą – stwierdziła Ember – tak jak w tamtym roku, pamiętacie? Śnieg w środku lata! - prychnęła fellarianka.\n- Już ja zadbam o to, by bez ciepłego odzienia nosa stąd nie wyściubili — dodała Atena.\nNastępnie ich grono opuścił Sugarro i dołączył niebywale spóźniony Sobek. Został ciepło powitany, a Atena oczywiście musiała także skomentować jego niepunktualność. Smokołaka jednak to w ogóle nie obchodziło, jedyne, o czym myślał, to czy został dla niego jakiś smaczny kąsek. Oczywiście Artemis również jemu przygotowała jedzenie, tyle że całkiem wystygło.\n- Będę musiała podgrzać… - stwierdziła.\n- Sam to załatwię! – stwierdził dumnie zmiennokształtny i zionął ogniem w talerz, co skończyło się niemal całkowitym spopieleniem jego posiłku – Oj…\n- No nie! – zawołała kucharka – Ty mi się nie waż do kuchni zbliżać – pogroziła mu chochlą – Zrobię ci coś innego… - westchnęła.\n- Panie Sugarro, co się dzieje? – spytała zaniepokojona lisołaczka, zakrywając swoje zwierzęce uszka, które znacznie mocniej niż ludzkie wychwytywały dźwięki.\nKotołaki, które próbowały usilnie wgramolić się na grzbiet naturianina, ześlizgiwały się ze zbroi, nawet gdy szorowały po niej pazurami. Za nic miały tajemniczy chłód i w ogóle nie zauważały potencjalnego niebezpieczeństwa.\nDopiero widząc lód na ścianie i poważny ton głosu centaura kotołaki zrozumiały, że coś jest zdecydowanie nie tak, jak być powinno. Cała zebrana tu grupka natychmiast pobiegła lub poleciała tam, gdzie wskazał ich nauczyciel, oczywiście niektóre zaczęły krzyczeć, co spotęgowało atmosferę paniki, a echo ich głosów poniosło się na cały sierociniec, o ile ten tajemniczy i głośny płacz tego nie zagłuszył.\n- Cicho bądźcie i do swoich pokoi! – zarządziła, wciąż biegnąc lisołaczka.\nJako że była jedną ze starszych, maluchy się jej posłuchały, a ona sama rozpoczęła poszukiwania kogokolwiek z opiekunów, choć miała cichą nadzieję, że wpadnie na Imeldę. Ona na pewno wiedziałaby co robić. Niestety wpadła na Ligię, która niosła nieduży stos książek. Zmiennokształtna przełknęła ślinę, liszka była miła, co nie zmieniało faktu, że wyglądała przerażająco.\n- Dz-dzień dobry…- wycedziła ze strachem i dopiero po chwili się opanowała, przecież miała coś ważnego do powiedzenia – Zamek zamarza od środka! – wykrzyczała – I jeszcze czyjś płacz, jest strasznie głośny – tłumaczyła.\nNieumarła była mocno zaskoczona, ale nie zbagatelizowała słów lisołaczki. Nakazała jej znaleźć Sobka, smokołacza zdolność ziania ogniem była w tym momencie wysoce przydatna. Sama zaś pobiegła po Imeldę, zostawiając kilka grubych książek na korytarzu.\nSatyrkę jak się okazało, już chwilę wcześniej zaalarmował płacz i właśnie zmierzała w stronę jego źródła wraz z zaintrygowanym Antonio oraz równie zmartwioną Hathor. Szybko dotarły do miejsca, gdzie stał Sugarro, zanim jednak podeszli czarodziej został chwilę i zaczepił nieumarłą.\n- Lepiej zostań, nie chcemy pogorszyć sytuacji... – spojrzał na nią, jakby z obrzydzeniem co kompletnie zbiło liszkę z tropu, skoro wcześniej, jak dołączył, nawet jej dłoń ucałował.\nNiemniej jednak przyznała mu rację i się wycofała. Wiedziała, jak reagują na nią dzieci. Przywykła do tego przez lata, ale teraz jakoś ją to uderzyło. Nie zwracając uwagi na chłód, który i tak za wiele nie mógł jej zrobić, postanowiła pospacerować po korytarzu. Bo co innego mogła niby zrobić? Przez myśl jej przeszło, że posprawdza co z dzieciakami, ale tym już zajmowała się Ember i Sobek. Słowa czarodzieja rozbrzmiewały w jej głowie za każdym razem, gdy rozważała podjęcie jakiejś akcji.\nTymczasem Imelda towarzystwie pradawnych podeszła do zjawy mijając Sugarro w niepokojąco mocno oszronionej zbroi.\n- Dzień dobry – powiedziała z uśmiechem, choć zęby jej dygotały z zimna – Jak możemy pomóc? – spytała szczerze. W swoim życiu duchów raczej nie widywała, no może raz czy dwa gdzieś z oddali. Mimo to nie obawiała się ich. W tej chwili największym zmartwieniem był chłód, który stanowił realne zagrożenie dla dzieciaków. No i nie miała bladego pojęcia jak pomoc martwemu, płaczącemu dziecku.\nSpojrzała na Antonio i Hathor, ale oni wyglądali na równie bezradnych. Natomiast półprzeźroczysta kobieta milczała, pewnie nawet ona nie wiedziała. Satyrka zaczęła szukać rozwiązania, musiała natychmiast coś zrobić. Magia? Za mocne. Ukołysze? Nie, przecież ona jest niematerialna! Chyba że…\nPółkozica zaczęła nucić melodię kołysanki, która zwykle pomagała tym najniesforniejszym maluchom zasnąć. Na początku płacz i krzyki ją zagłuszały, ale później mimo drgań głosu z zimna zaczęła śpiewać. Maleństwo chyba się zaciekawiło, bo zamilkło. Naturianka śpiewała, a temperatura zaczęła nieco rosnąć. Tylko nie wiedziała co będzie, gdy skończy, mały duszek zaśnie? Czy one mogą spać? Nigdy nie mieli tu podopiecznego, który jest martwy, z wyjątkiem wampirów oczywiście.\nTymczasem dzieciaki siedziały w swoich sypialniach obok siebie ponakrywane kocami i kołdrami. W każdej komnacie było po kilka łóżek, czasem więcej, czasem mniej w zależności od rasy. Centaury na przykład spały w jednej z tych większych. Większość młodzików zbiła się w większe grupy, odwiedzając kolegów i koleżanki, byle było im cieplej. Ember im to poradziła i choć raz nikt nie protestował.\nArri pomagała fellariance i smokołakowi przeliczyć czy wszyscy się zebrali. Z początko szło dobrze, skrzydlata miała listę podopiecznych i tylko zaznaczała, że ktoś jest. Nagle jednak odkryli z niepokojem, że brakuje jednej osoby. Początkowo nie chcieli panikować, dokończyli sprawdzanie, licząc, że młody faerie zaraz gdzieś się pojawi.\n- Ehh, dobra. Sobek, Arri pilnujcie ich. Ja poszukam naszego zguby – powiedziała, gdy po chłopaku wciąż nie było śladu. Rozłożyła swoje pstrokate skrzydła i wyleciała na korytarz.\nPo drodze natknęła się na swoich kolegów, ale ani Ares, ani Posejdon nie widzieli Tyrsa. Naturianin słynął z tego, że jest bardzo delikatny i nieraz starsi chłopcy mu dokuczali. Mógł więc się gdzieś zaszyć i popłakiwać. Już wcześniej bywało tak kilka razy. W pewnym momencie spostrzegła Ligię, zmierzającą do jednej z wieży.\n- Ligia! – zawołała – Widziałaś Tyrsa?\n- Huh? Nie, pewnie się przede mną chowa… Czy coś.\n- Ligia? Wszystko w porządku?\n- Nie, szczerze mówiąc, to czuje się okropnie. Dzieci się mnie boją.\n- Nie wszystkie przecież… Myślałam, że nie przykładasz do tego większej wagi – powiedziała zaskoczona fellarianka.\n- Bo tak jest, było… Nie umiem tego wyjaśnić.\n- Dobra… A dokąd idziesz?\n- … Nie wiem – nieumarła odparła zaskoczona. Naprawdę nie wiedziała. To nawet nie było chodzenie bez celu, czuła się, jakby ktoś kontrolował, gdzie idzie. Nie chciała jednak zbytniego współczucia, czy dochodzenia co się stało, więc natychmiast zmieniła temat – Pomogę ci go poszukać.\n- Na pewno? Nie czujesz się…\n- Jeśli się schował to pewnie w bibliotece, pamiętam, że lubi czytać – stwierdziła, nie pozwalając fellariance dokończyć zdania.\nDziewczyny ruszyły więc do wcześniej wspomnianego miejsca. Za każdym razem, gdy naturianka chciała dopytać o samopoczucie Ligii, ta nachalnie zagłuszała ją, mówiąc o czymś innym. Było to okropnie irytujące, aczkolwiek zaskoczyło skrzydlatą, że liszka może za każdym razem zacząć bez zająknięcia mówić na inny temat.\nGdy dotarły do księgozbiorów sierocińca, od razu usłyszały ciche szlochanie i ruszyły w jego kierunku. Chłopak siedział pod jednym z biurek okryty jakimś starym kocem. Nieumarła została w tyle, Tyrs się jej bał, dobrze to pamiętała.\n- Tyrs? – spytała Ember, podchodząc do biedaka – Co się stało?\n- Emil nazwał mnie wróżką… I schował gdzieś wszystko moje ubrania, a zamiast tego zostawił tylko sukienki – mówił z żalem – Nie miałem w co się ubrać… I musiałem… I uciekłem! – dodał zawstydzony, a kolejne potoki łez spłynęły mu po policzkach.\n- Już dobrze, Emil dostanie solidną karę, już więcej tego nie zrobi – pocieszała go fellarianka. Oprawca naturianina był leonidem. Miał bardzo trudny charakter i często sprawiał problemy. Czasem też dokuczał kolegom i koleżankom, ale chyba po raz pierwszy zrobił coś takiego.\n- Mhm – mruknął pod nosem Tyrs – A czemu było tak zimno? – spytał.\n- Trzeba będzie spytać Imeldę, bo sama nawet nie wiem, co się stało, a teraz chodź, znajdziemy ci jakieś pasujące odzienie.\nMłody pociągnął nosem i wyszedł spod biurka. Nawet przywitał Ligię bez strachu, co było dość dziwne. Była niemal pewna, że należy do grupy tych, którzy się jej boją. Nawet miała takie wspomnienie, jak omijał ją szerokim łukiem…\nPost autor: Sugarro » 7 miesiące temu\nSugarro odetchnął, gdy tylko zimno przestało wbijać się w jego ciało. Lód, który mu groził, zaczął topnieć i pękać sam z siebie, a centaur dodatkowo przyspieszył ten proces, poruszając ostrożnie swoim ciałem. Pewnie mógłby wykonać gwałtowny ruch i pozbyć się wszystkiego naraz, ale wtedy trzask jego zbroi zagłuszyły śpiew satyrki, dzięki któremu to widmowe dziecko wydawało się o wiele spokojniejsze, a przynajmniej na to wskazywał brak płaczu próbującego ogłuszyć wszystkich obecnych dookoła. A skoro o pozostałych mowa, to nikt z obecnych nie wyglądał na przygotowanego do tej sytuacji. Imelda zaczęła śpiewać dopiero po chwili i nie przestawała prawdopodobnie dlatego, że nie miała pojęcia co dalej. Nowo zatrudniony czarodziej, Antonio jeśli pamięć go nie myliła, jedynie stał z boku i patrzył. W jego oczach centaur ujrzał oznaki rozmyślania, ale poza tym wydawał się nadzwyczaj spokojny. Hathor tymczasem wyglądała, jakby chciała rzucić się w stronę zjaw i wyściskać i wypłakać wraz z nimi wszystkie troski. Czarny kot i nietoperz - jej para zwierzęcych kompanów - także obserwowała duchowe istoty z mimiką, którą Sugarro określiłby jako “zatroskaną”. Liszka znikła z pola widzenia - z tego co usłyszał wcześniej, Pradawny ją przegonił, prawdopodobnie w obawie, iż jej wygląd pogorszy sprawę. Było to logiczne, więc nie zagłębiał się w to dalej, zamiast tego powracając wzrokiem do zjaw.\nKobieta wciąż była niczym ulotna mgła, jakby najmniejszy ruch powietrza miał całkowicie unicestwić jej formę. A mimo to na jej niemal przeźroczystej twarzy był uśmiech, gdy spoglądała na dziecię w swych objęciach, które swoimi niewinnymi oczami spoglądało na satyrkę, zauroczone cudownym dźwiękiem wydobywającym się z jej ust. Gdyby nie duchowa poświata, to maleństwo można by było pomylić z żywym ludzkim dzieckiem. Ale ono nie było żywe, i to niepokoiło Sugarro. Nie był znawcą od zjaw, wręcz przeciwnie, jego jedyna wiedza wynikała połowicznie z plotek, a połowicznie z własnych domysłów, ale coś mówiło mu że sprawa, w którą zostali wplątani, nie jest typowa. Musiał się dowiedzieć czemu ta dwójka umarła i dlaczego przybyli tutaj, ale żeby to zrobić musiał się zbliżyć do kobiety, i to teraz - miał nadzieję, że zjawa będzie w stanie przemówić, choćby i szeptem, pomimo tego jak niematerialnie obecnie wyglądała.\nLedwie wykonał ruch kopytem na przód, a dziecko zwróci swój wzrok na niego. Śpiew Imeldy wciąż rozbrzmiewał, ale dziecko wyglądało na zaniepokojone. Mało tego, Sugarro niemal natychmiast po tym zaczął czuć zimno, a szybka obserwacja tylko potwierdziła, iż jego zbroje zaczął obrastać szron, a chwilę później lód. Podobnie było z podłogą dookoła niego, ale o dziwo pozostali obecni tylko dygotali z zimna, a na powierzchni ich ciał nie było widać śladu po tak ekstremalnym zimnie jak to, co właśnie próbowało opleść ciało centaura.\n“To nie jest przypadek.”\nSugarro bardzo, ale to bardzo ostrożnie odstawił lancę na podłogę. Dźwięk metalu uderzającego o kamień i tak rozbrzmiał echem po korytarzu, ale na całe szczęście Imelda wciąż śpiewała. Chwila szamotania z zapięciami sprawiła, iż chwilę później do lancy dołączył jego hełm, później napierśnik, a jeszcze później wszystkie inne metalowe elementy służące do ochrony go przed krzywdą. Z każdym kolejnym fragmentem zbroi, mróz do tejże przylegający ustępował coraz bardziej, potwierdzając ciche domysły centaura. Czuł na sobie wzrok pozostałych dorosłych, ale nie przejmował się tym. Najważniejszy był wzrok dziecka, które patrzyło chwilę na jego masywne ciało, teraz przykryte jedynie prostymi ubraniami. Centaur stał w bezruchu, czekając na reakcje, aż w końcu zimno zaczęło zanikać całkowicie z otoczenia, jeszcze szybciej niż wcześniej, a dziecko po raz kolejny przenosi wzrok na źródło cudownego dźwięku, jakim była satyra.\n- Dziecko boi się zbroi. Dlatego gdy pierwotnie się pojawiło, ja byłem niemal natychmiast skuty lodem, w czasie gdy podopiecznym nic się nie stało. - Wyszeptał, na tyle cicho by nie zagłuszyć śpiewu, ale też na tyle głośno, by pozostali opiekunowie sierocińca usłyszeli jego słowa. - Nie wiem, jeszcze co się za tym kryje, ale podejrzewam, że będzie to krwawa historia. Antonio, Hathor, magia to sztuka mi obca, ale domyślam się, iż jesteście w niej niezwykle uzdolnieni. Błagam was, zróbcie co w waszej mocy, by do dziecka nie dotarł żaden nagły hałas lub krzyk. W razie potrzeby użyjcie magii, aby nikt więcej, czy to podopieczny czy dorosły, nie zbliżył się do tego miejsca. Nie chcemy, by maleństwo spanikowało po raz kolejny.\nSugarro odetchnął, po czym skierował wzrok na imeldę.\n- Śpiewaj tak długo jak możesz, bez względu na to co się stanie. Spróbuje dowiedzieć się więcej o dziecku od widmowej kobiety, o ile to jest możliwe, bo podejrzewam, że długo tutaj nie pozostanie. - Sugarro nie powiedział tego na głos, ale to było oczywiste, iż nie mówił tutaj o tym, że duchowa panna po prostu opuści mury tego zamku.\nPo tych słowach naturianin zaczął stawiać pewne kroki naprzód. Dbał o to, by stłumić w miarę możliwości stukot swych kopyt o posadzkę, ale te wciąż rozbrzmiewały echem po okolicy. Dziecko nie zdawało się tym przejęte tym razem, wciąż kompletnie zauroczone głosem Imeldy. W końcu był na tyle blisko, że stał tuż obok, na uboczu, co by nie zasłaniać satyrki dla dziecięcych oczu. Duchowa kobieta patrzyła na niego intensywnie i z tej odległości mógł zauważyć, że jej uśmiech to było w połowie szczęście, a w połowie czysta rozpacz skryta przed młodą zjawą w jej objęciach. Sugarro nie był dobry w tym, ale chciał ją pocieszyć, jakkolwiek tylko mógł. Spróbował położyć swoją dłoń na jej barku, lecz tylko przeniknął przez nią, jakby ta w ogóle nie istniała. Mimo tego kobieta uśmiechnęła się nieco mocniej, co uznał za podziękowanie za gest, nawet jeśli ten był całkiem bezcelowy.\n- Jak ma na imię? - Wyszeptał, tak cicho jak tylko mógł. Bał się, że zbyt głośny dźwięk dosłownie rozwiałby kobietę stojącą przed nim.\n- ...S.. a… l. - Każda litera była tak cicha, że szelest liści na wietrze zagłuszyłby je całkowicie. Widać było, że kobieta walczy, by wydobyć z siebie resztki sił, by mu odpowiedzieć, jej sylwetka bowiem stała się jeszcze bardziej przeźroczysta.\n- Sal. To piękne imię. - Sugarro odpowiedział, a jego słowa sprawiły, iż niematerialna łza pociekła po widmowym policzku. Przez chwilę panowała cisza, podczas której Sugarro powoli i ostrożnie wystawił rękę w stronę duchowego dziecka, wciąż patrząc na kobietę i obserwując jej reakcje. Delikatnie skinęła głową, więc przesunął rękę dalej i dalej, aż w końcu palce jego zetknęły się z zaskakująco materialną głową dziecięcia. Dotyk był delikatny i jeśli mały duszek to poczuł, to nie dał tego po sobie poznać.\n- Ktoś wam to zrobił, prawda?\nMartwa kobieta była na tyle rozsądna, by nie marnować energii, bowiem skinęła głową, zamiast odpowiadać na głos. Sugarro żałował tego, iż o to zapytał. Gdzieś tam był ktoś, kto popełnił grzech równie ciężki co on w swej przeszłości… jeśli nie gorszy.\n- Zadbamy o Sala. Przysięgam ci o to.\nKobieta nie zareagowała. Nie skinęła głową, nie uśmiechnęła się. Jej widmowe oczy wbijały się w niego, a spojrzenie jej było pełne emocji. Wśród nich była jedna z emocji, której smak Sugarro znał za dobrze.\n- Przysięgam ci także, że Alarania spłynie krwią tych, którzy odpowiedzialni są za wasz los.\nUśmiech. Szczery, matczyny uśmiech. To była jej odpowiedź na jego mrożące krew w żyłach słowa. Ledwie chwilę później dziecko zostało przekazane w jego ręce. Niemowlę nie protestowało, wciąż zauroczone melodią, choć wzrok przeniosło na swoją matkę. Widmowa kobieta pomachała do dziecka, a z każdym ruchem jej sylwetka coraz bardziej znikała, aż w końcu nie zostało z niej nic poza wspomnieniem. Maluch nie rozumiał, co się stało, nie zapłakał bowiem. Zamiast tego wyciągnął rączkę w stronę miejsca, gdzie do niedawna istniała jego matka.\nSugarro upewnił się, że widmowe dziecko jest bezpieczne usadowione w jego objęciach, po czym zbliżył się do Imeldy. Im bliżej był, tym śpiew jej głośniejszy był, a dziecko po raz kolejny zaczęło patrzeć na nią niczym zaczarowane. Centaur spoglądał po pozostałych, po czym przemówił, tym razem na głos, nie szeptem.\n- Nazywa się Sal. - Przemówił spokojnie, a kolejne jego słowa były śmiertelnie poważne. - Czy ktoś wie, co jedzą małe duchy?\nPost autor: Imelda » 5 miesiące temu\nImelda cały czas nuciła, powoli zaczynało jej zasychać w gardle, a sytuacji nie poprawiał fakt, że nie miała pojęcia co dalej. W nieskończoność nie mogła uspokajać jednego dziecka i to martwego. Chłód wdawał jej się we znaki i martwił ją szron na zbroi Sugarro. Tym bardziej chciała krzyczeć, by przestał, gdy zaczął ją ściągać, jeszcze zamarznie. Stało się jednak zupełnie na odwrót. Naturianka uśmiechnęła się do centaura z ulgą, teraz zrozumiała, że musiał przerażać malucha z tym całym żelastwem. Przez to zamieszanie nawet o tym nie pomyślała.\n- No jasne – odszepnęła Hathor do Sugarro, jakby wpadła na coś oczywistego – A gdyby tak stworzyć maleństwu jakiś ładny sen – zaproponowała, mówiąc tym razem do Antonio, który pokiwał głową z uznaniem.\nJednakże nim przystąpiła do działania Antonio najwyraźniej miał do wtrącenia parę słów. Szeptał jej coś na ucho przez dłuższą chwilę, a na twarzy pradawnej malowało się skupienie i zamyślenie. Ostatecznie wyglądała, jakby przyznała mu w czymś rację. Tymczasem widmowa matka z trudem zdołała wyjawić imię maleństwa. Następnie powoli zaczęła znikać, naturianka czuła, że to bardzo zły znak, ale nie mogła zrobić nic więcej niż uspokajać maleństwo.\nCzarodziejka przymknęła oczy, wyobrażając sobie coś, co mogło być możliwie najmilszym i najsłodszym snem dla malucha, po czym je otworzyła i wyszeptała jakieś tajemnicze słowa. Antonio wykonał podobny gest, w efekcie duszek niemal natychmiast zaczął przymykać oczka, aczkolwiek z jakiegoś powodu walczył z magiczną sennością. Imelda nieco niepewnie, ale śpiewała coraz ciszej, aż w końcu przestała dając sobie i swojemu gardłu odetchnąć. Dziecko wyglądało teraz tak niewinnie i spokojnie. Jakby wcale nie było martwe. Sugarro nawet mógł je dotknąć, nie wywołując kolejnego ataku płaczu. Wtem udręczona matka postanowiła mu przekazać swojego synka. Dosłownie kilka sekund później po prostu zniknęła, rozpływając się w powietrzu. Nim maluch zupełnie usnął, poddając się zaklęciu, zdążył jeszcze ostatni raz spostrzec swoją mamę, o czym mogły sugerować jego wyciągnięte w jej stronę rączki. Imelda zanuciła jeszcze raz, przykuwając uwagę malca, który pod wpływem magii pradawnych i jej głosu w końcu pogrążył się w głębokim śnie.\n- Nie mam pojęcia – westchnęła Imelda, zwracając się do centaura szeptem.\n- Mnie zastanawia również fakt mojego i panny Hathor zaklęcia, powinno zadziałać od razu na tak małe dziecko, a jednak… hm. Sal oparł się temu dość długo. Nie będę ukrywał, że dość mocno mnie to niepokoi i może powinniśmy… - przemówił Antonio, przerywając na chwilę i okazując głębokie zamyślenie i niepewność – Proszę, nie zrozumcie mnie źle, ale dla bezpieczeństwa innych dzieci może lepiej je jakoś odseparować – dodał.\n- Myślę, że to niegłupi pomysł – przyznała satyrka.\n- Słyszałam kiedyś, że dzieci podświadomie mogą wyczuwać aury – stwierdziła czarodziejka – Nie wiem, czy to prawda, ale może w takim razie powinien się nim opiekować ktoś… No. Nieumarły?\n- Wybacz mi moją bezpośredniość, ale ta teoria to czysty absurd – oburzył się Antonio.\n- Poza tym wygląd Ligii mógłby przerażać maleństwo – westchnęła satyrka.\n- Może i to bzdury, ale kogoś i tak musimy wyznaczyć do specyficznej opieki. Imeldo, ja myślałam o Łucji…\nNaturianka zmarszczyła brwi, a na jej twarzy pojawił się skomplikowany grymas. Widać było, że pomysł w ogóle do niej nie przemawia.\n- Przynajmniej na początek… - dodała pradawna, widząc, że nie ma poparcia w swym pomyśle.\n- Na początek? Czy duchy dzieci mogą w ogóle dorosnąć?\n- Wątpię – stwierdził krótko czarodziej.\n- Muszę to przemyśleć, to skomplikowane. Ligia powinna wiedzieć najwięcej na temat duchów, a przynajmniej tak zakładam. Hathor, Antonio za ten czas zorganizujcie naszemu podopiecznemu jakieś łóżko z dala od innych dzieci. Póki śpi, nie jest źle. Sugarro, potowarzyszysz mi? – spytała i pewna twierdzącej odpowiedzi ruszyła szukać liszki.\nTymczasem pradawni zajęli się zadaniem zleconym przez Imelde. Jednakże w pewnym momencie Antonio stwierdził, że koniecznie musi coś sprawdzić. Czarodziejka nie miała z tym większego problemu, ponieważ po drodze do wolnej komnaty napotkali Atenę, która była bardzo ciekawa całego zajścia i wręcz rwała się do pomocy.\nStarszy mężczyzna zostawił kobiety i szedł przez zamek, zmierzając do celu znanemu tylko i wyłącznie jemu. Z uznaniem podziwiał piękne korytarze o śliskich i lśniących podłogach oraz ozdobne świeczniki. Nie zauważył przez to porzuconych przez Ligię ksiąg, co skutkowało całkiem widowiskowym upadkiem. Na szczęście nikogo nie było w pobliżu. Antonio podniósł się i złapał za kolano, wydając przy tym mimowolne stęknięcie. Mruknął pod nosem słowo w obcym języku i przejechał dłonią nad obolałym miejscem. Następnie wstał, znów będąc całym i zdrowym. Podniósł jedną z pozostawionych ksiąg i upewniając się, że jest sam, zajrzał do jej wnętrza. Zapiski nie należały do najciekawszych, zwyczajna książka o podstawach magii, bez żadnych sekretów. Natomiast kolejna to dziennik, w którym Ligia musiała zapisywać sobie oceny i uwagi odnośnie do uczniów. Pozostałe tomy również nie zawierały interesujących pradawnego treści. Mimo to wziął tą, która prawiła o botanice i przyłożył do niej dłoń, która po chwili zalśniła silnym blaskiem. Okładka stała się ciemna, przyozdobiona paskudną, po części wypukłą czaszką. Mężczyzna szybko przejrzał treść i odłożył wszystko tak, jak było. Wszystko to zrobił z kamienną miną i odszedł, zmierzając w kierunku schodów do piwnicy. Na jego drodze jednak stała Artemis ciągnąca Emila za jego spiczaste ucho.\n- I co ładnie to tak? Masz go przeprosić i więcej tego nie robić! Zrozumiano?\n- Ajj, aua, pani przestanie blagam! No dobrze no, przepraszam no! Już więcej nie ukradnę ci ubrań Tyrs!\nTuż za plecami niedźwiedziołaczki chował się pociągający nosem faerie.\n- I? – dopytała zmiennokształtna.\n- I wszystkie mu oddam! Przysięgam!\n- I zrobisz to teraz, pokażesz nam, gdzie są i odniesiemy wszystkie na miejsce – Kobieta puściła w końcu jego ucho.\n- O, dzień dobry panie Antonio – powiedział do niego skrzydlaty chłopiec, czym przykuł uwagę leonida i niedźwiedziołaczki.\n- Pan Antonio, jak tam sytuacja? – spytała Artemis.\n- Względnie opanowana, można to przekazać reszcie.\n- No to cudownie, nie wiem, jak długo te rozrabiaki mogłyby wysiedzieć w pokojach – zaśmiała się i ruszyła z chłopcami w stronę, gdzie Emil miał ukryć ubrania Tyrsa.\n- Skoro nie były agresywne, to oznacza jedno – stwierdziła Ligia, patrząc to na Imeldę, to na Sugarro – Niedokończone sprawy. Myślę, że wystarczy odkryć, co ich tu trzyma…\n- Je… - poprawiła satyrka – Jego matka odeszła.\n- Hm, to nie wygląda, jakby osiągnęła spokój… ciekawe – mruknęła liszka.\n- W każdym razie jak niemowlę ma nam wskazać, czego potrzebuje?\n- IMELDA! – do komnaty wpadł zatrwożony tryton – Dowiedziałem się od Hathor, uff, że tu będziesz puff… Przybiegłem najszybciej, jak mogłem.\n- Posejdon spokojnie, co się dzieje? – spytała zatroskana półkozica.\n- No więc Łucja sprzątała i em akurat w pobliżu byłem, gdy natknęliśmy się na książki. Był tam dziennik Ligii z lekcji więc to pewnie jej, w sumie bez wątpienia, ale było też… TO — W tym momencie, mężczyzna pokazał księgę w niepokojącej oprawie — Spytałem Hathor o to i owo, bo sam niewiele rozumiem z treści, w końcu ja głównie żywioły, a to na dodatek jest w nieco dziwnym stylu, ale tak w skrócie to się tyczy czarnej magii, to znaczy tej… śmierci z tego, co się dowiedziałem. Gdyby jakiś uzdolniony magicznie dzieciak to znalazł… Nawet nie chce wiedzieć, jakie mogłyby być konsekwencje – mówił z przejęciem.\n- … Ligia? – Imelda spojrzała na nią z niedowierzaniem.\n- To nie moje… Naprawdę, wiem, jak to brzmi, ale naprawdę nie! – nieumarła próbowała się bronić, ale nieufność jedynie wzrastała.\n- Ligia. Najpierw duch matki z dzieckiem, teraz ta księga… Chyba mi nie powiesz, że to nie ma nic ze sobą wspólnego.\n- Kiedy ja naprawdę nic nie wiem! – zarzekała się.\n- Myślę, że przez jakiś czas powinnaś zawiesić swoje zajęcia.\n- Ale… Imelda…\n- Dość. Muszę to sobie poukładać, choć Sugarro.\nSatyrka wróciła do swojego gabinetu, gdzie zastała najmłodsze ze swoich wróżek, jak malowały sobie skrzydła farbami, a ich starsze bliźniaczki dawały im wskazówki. Nawet nie miała sił tego komentować. Po prostu usiadła na krześle przy swoim biurku i ciężko westchnęła.\n- Sugarro ja naprawdę nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć i co dalej. Prowadzić zajęcia jak gdyby nigdy nic? Znaleźć coś, co trzyma tu Sala? Tylko jak… Duch, nie duch ale to niemowlę… - westchnęła, skrywając twarz w dłoniach.\nPost autor: Sugarro » 4 dni temu\nKiedy przyszło do omawiania tego, co zrobić dalej, centaur wybrał jedyną słuszną opcję i milczał.\nOdkąd tu przybył, naturianin nie ukrywał faktu tego, iż ma absolutnie zero praktycznego doświadczenia z dziećmi, szczególnie tymi małymi. Teraz kiedy już mógł się pochwalić, iż od pewnego czasu pracuje wraz z Imeldą i innymi, jego umiejętność radzenia sobie z małolatami była lepsza, choć wciąż była wysoce ograniczona. Jasne, ze starszymi dziećmi się dogada, głównie dlatego, iż stara się on traktować podopiecznych jak dorosłych, gdzie tylko jest to możliwe, a w innych przypadkach po prostu zaciska zęby, zachowuje względny spokój i robi to, co podpatrzył u innych pracowników tego miejsca. Rzecz jasna im młodsze dziecko trafiło pod jego opiekę, tym gorzej to podejście działało, dlatego też Sugarro zazwyczaj ograniczał swoją ingerencję w opiekę nad prawdziwymi małolatami, jak w przypadku malutkiego duszka, który został im przekazany.\nNie oznaczało to jednak, że Sugarro stal jak bardzo potężny słup soli. Kiedy inni rozważali, czy nad zjawą nie powinna sprawować opieki istota równie nieumarła co ona, masywny pół-koń zaczął przyodziewać swoją zbroję, póki był czas i okazja. Nie miał on innego sposobu, aby przenieść całe swoje uzbrojenie z miejsca na miejsce, a pozostawienie tego sypiącego iskrami metalu na środku korytarza w zamku pełnym dzieci było równie głupie co nieodpowiedzialne. W międzyczasie starał się zapamiętać jak najwięcej, na wypadek gdyby kiedyś przyszło mu sprawować pieczę nad duszą dziecka, ale niestety nie za wiele przydatnych informacji było wspomnianych, jedynie domysły, spekulacje i obawy zostały wymienione między dorosłymi.\n- Nie ma problemu - Sugarro nie wahał się przed odpowiedzeniem satyrce, nawet jeśli był w trakcie zakładania swojego hełmu. Gdy ten już spoczywał na jego łepetynie, to centaur uklęknął, co by móc podnieść swoją masywną lancę. Gdy był już w pełni opancerzony i uzbrojony, przykłusował spokojnie do dyrektorki sierocińca. - Prowadź, i nie miej mi za złe jeśli będę jedynie słuchał twoich przemyśleń. To, co się wydarzyło ciąży mi na głowie i potrzebuje chwili, by przetrawić to, co się przed chwilą stało.\nTo, że coś ciążyło mu na umyśle, było niedopowiedzeniem. Odkąd poprzysiągł krwawą zemstę już nieobecnej zjawie, jego serce biło niczym boski młot, a krew skutecznie rozgrzała go po niedawnym spotkaniu z intensywnym chłodem. Gniew jego nie był sprawiedliwy, ani też uzasadniony, była to bowiem furia skierowana zarówno wobec tych, których miał zamiar odnaleźć i zgładzić, jak i również wobec jego samego, jego własne czyny przypomniały bowiem o sobie ze zdwojoną siłą.\n- Nie zgadzam się z tobą Ligia, przynajmniej nie w pełni - Sugarro wtrącił się niespodziewanie gdy liszka wyraziła zaciekawienie kwestią duchowej matki. - Owszem, zjawa zdawała się zanikać zanim dotarła do nas, co sugerowało, iż nie działo się to z jej woli, a przynajmniej tak podejrzewam na podstawie mojej ograniczonej wiedzy. Ale to, że koniec końców opuściła ten świat, było z jej własnej woli. Nie była spanikowana, zamiast tego spędziła ostatnie chwile na pożegnaniu się z dzieckiem. Może i nie osiągnęła spokoju, ale daliśmy jej wystarczająco dużo, by wiedzieć, iż może pozostawić nam dokończenie tego, co ona pozostawiła po sobie. - Centaur nadal nie był gotowy wspomnieć o tym, iż zaprzysiągł pomścić krwawo tych, którzy uśmiercili dziecko i matkę. Nie chciał siać paniki, sugerując, iż powróci do zabijania, nawet jeśli faktycznie zamierzał tego dokonać.\nNim rozmowa została popchnięta dalej, tryton przerwał ich konwersacje tak nagle, że Sugarro niemal zamachnął się lancą, tylko w ostatniej chwili powstrzymując swoją rękę przed unicestwieniem zagrożenia, które po prostu nie istniało. Kilka głębokich oddechów przywróciło centaurowi pozory spokoju, za którymi skrywa on swój wieczny gniew, lecz to, co usłyszał w międzyczasie, wcale nie pomagało w uzyskaniu tego rezultatu.\n“Czarna magia? Magia śmierci?”\nCentaur nie wątpił w to, iż coś tak nazwane nie powinno znaleźć się w rękach ich podopiecznych, nazwy bowiem były wystarczające nawet jeśli sekrety się za nimi kryją były naturianowi zupełnie obce. Nie oznaczało to jednak, iż podzielał zdanie i reakcje innych. Grymas niezadowolenia był skryty pod jego hełmem, więc można by pomyśleć, iż centaur udawał posąg w czasie gdy satyrka nałożyła wstępną karę na nieumarłą. Tak samo gdy satyrka w końcu udała się do swojego gabinetu, Sugarro szedł bez słowa, aż można by pomyśleć, iż nadzwyczaj realistyczny golem zdołał zastąpić go gdzieś w międzyczasie.\nIgnorując obecność wróżek - tylko tak bowiem Sugarro miał pewność, iż nie pokusi się o przekształcenie ich w kilka nadzwyczaj kolorowych plam krwi na meblach satyrki - centaur zbliżył się do istoty, która pomogła mu gdy tego potrzebował. Teraz to ona go potrzebowała, i naturianin wiedział jak tego dokonać.\n- Imelda, obawiam się, że stres i wyczerpanie już zaczynają przejmować nad tobą władzę, nie widzisz bowiem rozwiązania problemu, na które ledwo co się natknęliśmy.\nStanął naprzeciwko niej, po drugiej stronie biurka, a następnie ukląkł. Nadal górował nad nią, tak jak smok zawsze góruje nad innymi rasami, ale przynajmniej nikt nie mógł mu zarzucić, iż nie zrobił on wszystkiego, co mógł, aby zniżyć się do poziomu satyrki, w dosłownym sensie rzecz jasna. Chwilę po tym odstawił też na bok lancę, uważając, by nie wzniecić ognia, a następnie zdjął hełm, za którym skrywała się poważna mina.\n- Musimy prowadzić zajęcia, aby inni podopieczni nie ucierpieli, więc potrzebujesz, aby jak najmniej osób było zajętych sprawą Sala. Musimy odnaleźć powód, dla którego w ogóle jest on z nami, zamiast po drugiej stronie wraz ze swoją matką, więc potrzebujesz kogoś, kto zna się na nieżyciu, szczególnie w kwestii magicznej, to bowiem mi wygląda na sprawę mocno magiczną.\nSugarro dał chwilę, aby satyrka mogła przemyśleć jego słowa, lecz nim ta zdołała mu odpowiedzieć, on znowu przemówił.\n- I wiesz co? Akurat takiej osobie, jakiej potrzebujemy, zwolniłaś grafik na najbliższy czas, nawet jeśli to, czemu to zrobiłaś, było moim zdaniem równie impulsywne co moje własne emocje. - W tym momencie na twarzy centaura po raz pierwszy zagościł grymas zadowolenia. Żeby nie pozostawić wątpliwości odnośnie tego, czemu był niezadowolony, Sugarro patrzył wprost w oczy Imeldy. - Czy tego chcesz, czy nie, potrzebujesz Ligii. Jest najlepszą, jeśli nie jedyną osobą, która ma zarówno wiedzę jak i perspektywę potrzebną do tego, aby zadbać o Sala, a także najlepszą do tego, aby dowiedzieć się, czemu w ogóle go otrzymaliśmy.\nSugarro wstał, po czym zaczął bardzo powoli chodzić po jej gabinecie. Widać było, iż od emocji nie mógł aż usiedzieć w miejscu. Czasami patrzył na nią, a czasami na rzeczy obecne dookoła, ani na moment jednak nie zignorował, ani jej obecności, ani konwersacji, którą obecnie z nią przeprowadzał.\n- Uwierz mi, jestem na naturianinem tak jak ty, mój gniew nie raz, nie dwa był niemal instynktownie skierowany wobec nieumarłych, w tym wobec liszki, o której mowa, ale tak samo jak zaufałem ci, tak samo ufam jej, bo wiem, że i ty jej zaufałaś, skoro jest wśród nas. - W momencie, gdy znalazł się on ponownie przy swojej lancy, centaur spojrzał na nią, i nie oderwał od niej wzroku nawet gdy wypowiedział kolejne słowa. - Nie wiem, czy księga, którą mogły znaleźć dzieci, faktycznie należała do Ligii, czy też nie. Może kłamie, a może to jedno wielkie, bardzo niepokojące nieporozumienie. Ale to nie zmienia faktu, że jej ekspertyza, z książką czy bez niej, jest potrzebna.\nW tym momencie centaur podniósł swoją broń, przyglądając się jej z miną iście żałobną. Gdy tylko obrócił swoją głowę w stronę satyrki, powiedział to, czego nie miał odwagi powiedzieć wcześniej.\n- Nie tylko Sal będzie potrzebował umiejętności liszki. Poprzysiągłem matce Sala, iż pomszczę los jej i jej syna, i mam nadzieje, że Ligia zdoła w jakiś sposób naprowadzić mnie choćby na szlak tych, którzy są odpowiedzialni za ich śmierć... - Nastała niepokojąca cisza, która została przerwana, dopiero gdy centaur, wciąż po bólu poważny, odezwał się do dyrektorki sierocińca. - …Myślisz, że będziesz mogła mi dać tydzień, góra dwa tygodnie wolnego gdy do tego dojdzie?


go jak i dla obdarowanego. Kilka słów pisanych od serca w tym magicznym, świątecznym czasie sprawi, że nasi znajomi i rodzina poczują się szczęśliwi z tego prostego i niezbyt kosztownego gestu. Kartkę można wykonać samemu lub zakupić w każdym niemal sklepie. Do wyboru jest wiele motywów, na pewno znajdziemy coś co stylistyką i kolorystyką będzie nam odpowiadać. Najczęstsze motywy dotyczą szopki, w której na świat przyszedł Jezus Chrystus, często pojawiają się też choinki, bombki, świąteczne stroiki, bałwanki. Kartka bożonarodzeniowa to świetna pamiątka na długie lata, można ją wykorzystać nawet jako świąteczną dekorację. Za rok nasi bliscy zapewne się nam odwdzięczą i sami dostaniemy piękne życzenia, od których niekiedy łza kręci się łza w oku. Życzenie wysyłane przez sms lub media społecznościowe takie jak Facebook, to zdecydowanie nie to samo, co tradycyjne kartki. Warto zatem usiąść i napisać kilka słów, aby w tym szczególnym czasie sprawić komuś miłą niespodziankę.A jak miło jest otrzymać świąteczneWprawdzie do świąt jeszcze daleko, ale kartki bożonarodzeniowe za chwilę pojawią się w sprzedaży i będzie można je kupować. Co prawda coraz mniej osób wysyła już świąteczne kartki, bo wygodniej jest napisać życzenia smsem. No cóż, to ewidentnie jeden ze znaków czasów, w jakich przyszło nam żyć. Zresztą, mamy wiele rzeczy w naszym otoczeniu, których nie było przed laty. I jak tutaj nie zgodzić się ze stwierdzeniem Hipolita Taine'a, dziewiętnastowiecznego filozofa francuskiego, który przekonywał sobie współczesnych, że jednym z trzech podstawowych czynników determinujących ludzkie życie jest moment dziejowy, w którym egzystuje na dana jednostka. Wróćmy jednak do kwestii: kartki bożonarodzeniowe, bo wszak niniejszy artykuł ma tym rzeczom być poświęcony. Otóż, rzeczone kartki warto jednak kupować i wysyłać rodzinie i znajomym, bo to bardzo miły gest. Święta, szczególnie Bożego Narodzenia, wiążą się ze szczególną atmosferą i z całym rytuałem przygotowań, a w to wszystko wpisane jest też i wysyłanie kartek. A jak miło jest otrzymać świąteczne życzenia na pięknej kartce. Pomyślmy o tym i może w tym roku zadbajmy o to, abyśmy jednak uraczyli bliskie nam osoby życzeniami na pięknych kartkach.Nadal wysyłam świąteczne kartkiZbliża się ulubiony przeze mnie czas w roku. Chociaż większość ludzi najbardziej nie może doczekać się wakacji, to ja z niecierpliwością czekam na grudzień i święta Bożego Narodzenia. Uwielbiamy świąteczny klimat. Nie przeszkadza mi to, że już kilka tygodni przed świętami ulice i witryny sklepów ustrojone są świątecznymi dekoracjami i choinkami. Na nerwy również nie działa mi znienawidzona przez dużą cześć społeczeństwa piosenka Last Christmas – tak wiem, że ta piosenka tak naprawdę nie ma ze świętami nic wspólnego, jednak budzi ona we mnie świąteczne skojarzenia. Co roku do świąt przygotowuje się z dużym wyprzedzeniem. Przede wszystkim każdego roku własnoręcznie przygotowuje a następnie wysyłam moim najbliższym, z którymi nie będę miała okazji spędzić świąt kartki bożonarodzeniowe. Zdaje sobie sprawę, że tradycja wysyłania kartek zanika, jednak wydaje mi się to być miłym gestem, szczególnie w dobie cyfryzacji i tego, że większość z Nas ogranicza się jedynie do krótkich życzeń w sms’ach lub na Messengerze. Moi bliscy często mówią, że bardzo lubią dostawać ode mnie kartki i z niecierpliwością czekają na następne. Dlatego też, pomimo, że jest to dość oldschoolowy sposób przekazywania życzeń ja nie zamierzam go niczym zastąpić.\nChciał Tylko Wydrukować Reklamę. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Kto potrzebuje ulotekTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Wydrukować Reklamę (chyba, że Popełniasz Te 9 Największych Błędów)To Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Drukować ulotki (chyba, że Popełniasz Te 9 Największych Błędów)Firmowe wydruki w lokalnej drukarniCoś czego nie wiesz o druku cyfrowym i nie tylkoCo chcesz i musisz wiedzieć o poligrafii?Drukować w Jastrzębiu szybciej?Na pewno nie wiesz jak lepiej drukować. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisPamiętaj o bliskich i wysyłaj kartkiPoligrafia w paru akapitachKrótko o druku i reklamieCzy wiesz jak lepiej drukować żeby później tego nie żałować?O kartkach zaproszeniowych na ślubKrótko o druku - kilka faktówDruk poligraficzny - czyli o drukarniach i zakładach poligraficznychKilka słów o drukowaniu i poligrafiiForma reklamy drukowanejCzy można drukować w Jastrzębiu w niedzielę?O druku cyfrowym i nie tylko. Poligrafia ogółemWysyłanie i wybór kartki z zaproszeniem na ślubPoligrafia dla reklamyTradycja wysyłania zaproszeńDobre zaproszenia to indywidualne zaproszenia. Dlaczego?Czy lepiej lepiej drukować w dzień czy w nocy?Krótko o kartkach okolicznościowychReklama i drukFunkcjonalne reklamy drukowane - naklejki, etykiety itpNowości w 2020 jak Drukować ulotki11 Największych Mitów O Tym Jak Wydrukować Reklamę


Wyłącz automatyczne odnawianie produktów Norton, aby anulować subskrypcję Norton\nAby anulować subskrypcję Norton Secure VPN, Norton Mobile Security lub Norton Security, należy wyłączyć rejestrację w usłudze automatycznego odnawiania produktów Norton.\nNa stronie Automatyczne odnawianie wybierz powód z listy rozwijanej i kliknij przycisk Kontynuuj.\nAplikacje Norton Secure VPN i Norton Mobile Security w wersji próbnej w sklepie Apple App Store lub Google Play Store wymagają aktywacji rocznej subskrypcji poprzez zakup z poziomu aplikacji. Opłata jest pobierana pod koniec okresu próbnego. Aby zrezygnować z wersji próbnej bez naliczania opłat, należy anulować subskrypcję przed końcem okresu próbnego.\nOstatnia modyfikacja: 09/07/2020


Osoby niepełnosprawne oczekują od branży zwiększenia dostępności - TTG Dziennik Turystyczny\nDestynacje w Azji powinny poprawić swoją dostępność dla niepełnosprawnych uczestników wydarzeń biznesowych – taki wniosek wysnuli prelegenci na konferencji BE @ Penang.\nAjit Singh Sikand, prezes i dyrektor generalny HBC Luxury MICE Consulting, zauważył, że osoby z niepełnosprawnością fizyczną „zostały wykluczone” z większości wydarzeń biznesowych, chociaż chcą być tak niezależne, jak inni delegaci – aby móc swobodnie się przemieszczać w hotelach , centrach kongresowych i lotniskach.\nInny mówca, Calum Di Lieto, redaktor naczelny C & IT UK, przytoczył najnowsze wyniki raportu State of the Industry, mówiąc że jednym z pięciu najważniejszych czynników przy wyborze miejsca spotkania dostępność dla osób niepełnosprawnych.\nObiekty w większości nie są gotowe, stwierdził Rahul Bharadwaj, dyrektor PCO Anderes Fourdy z siedzibą w Malezji . Inicjatywa zmian powinna należeć do Narodowych Biur Turystyki i właścicieli obiektów.\nUznano, że konieczne są zmiany w prawie a także właściwa edukacja.


Spotkania w 2019 roku\nTowarzystwo Przyjaciół Grodna i Wilna, Klub Muzyki i Literatury zapraszają na prelekcję dra Mariana Pacholaka pt. "Jan Antoni Czeczot (1796-1847) - znany i mniej znany: próba biogramu w świetle źródeł rękopiśmiennych, drukowanych i ikonograficznych"\n10 października (czwartek) 2019 roku o godz. 16.00\nJan Antoni Czeczot (Czeczott) herbu Ostoja (ur. 24 czerwca 1796 w folwarku Maluszyce w gminie Rajce, zm. 23 sierpnia 1847 w Druskienikach) – polski poeta, tłumacz, etnograf, przyjaciel Adama Mickiewicza, sekretarz Towarzystwa Filomatycznego. Był sekretarzem Towarzystwa Filomatycznego, do którego należał między innymi Adam Mickiewicz, z którym przyjaźnił się. Mickiewicz wymienił go w dedykacji do trzeciej części ''Dziadów'', a także poświęcił mu w 1820 żartobliwy wierszyk ''Któż nad ciebie, któż nad Janka''. Za działalność konspiracyjną skazany został na zesłanie (lata 1825–1841). Został zesłany do Ufy, gdzie przebywał do 1831. Został następnie przeniesiony do Tweru, a w 1833 do Lepla. Pracował jako sekretarz zarządu Kanału Berezyńskiego. W nagrodę za znakomite opracowanie ustawy dla nawigacji po berezyńskim systemie wodnym zezwolono mu powrócić na Litwę. Przez trzy lata (1841–1843) po powrocie z zesłania był bibliotekarzem A. Chreptowicza w Szczorsach. Jan Czeczot pierwszy zbiór pieśni (Piosnki wieśniacze znad Niemna i Dźwiny, niektóre przysłowia i idiotyzmy w mowie sławiano-krewickiej z postrzeżeniem nad nią uczynionymi) wydał w 1837 roku w Wilnie. Łącznie Czeczot wydał aż siedem tomów podobnych "piosnek". Czeczot przez całe życie zbierał folklor rodzinnej ziemi i był w tym zakresie autorytetem dla Mickiewicza. Uprawiał popularny w romantyzmie gatunek – balladę. W 1819 napisał balladę Świteź o zatopionym mieście, na której wzorował się Adam Mickiewicz, pisząc własny utwór pod takim samym tytułem, zamieszczony w tomie Ballady i romanse. Jan Czeczot tworzył zarówno po polsku, jak i w "mowie przydworkowej", którą sam nazywał mową sławiano-krewicką. Czeczot nie uważał, żeby istniał taki język, który dałoby się nazwać białoruskim, a ten, w którym opisywał ludowe piosenki nazywał właśnie mową sławiano-krewicką. Mowa ta była, mimo odrzucenia tego postulatu przez Czeczota, kształtującym się wówczas właściwym językiem białoruskim, który nie posiadał jeszcze nawet żadnej gramatyki czy słownika. Wówczas od kilku zaledwie lat najprawdopodobniej istniał w tym języku tylko sporadycznie spotykany katechizm zatytułowany: ''Krótkie zebranie nauki chrześcijańskiej dla wieśniaków mówiących językiem polsko-ruskim wyznania rzymskokatolickiego''. Melodie do wierszy Czeczota układał Stanisław Moniuszko, co stało się przyczyną ich dużej popularności. Do najpopularniejszych zalicza się Prząśniczka – od 1998 oficjalny hejnał miasta Łodzi. Ballady Czeczota zawiera tzw. "Raptularz Czeczota" znajdujący się w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich.\nStrona Towarzystwa Przyjaciół Grodna i Wilna: www.grodnowilno.pl\nKlub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na spotkanie autorskie dra Włodzimierza Ranoszeka prezentujące książkę pt. ''Baśniowy Wrocław'' połączone z koncertem na lirę korbową\n9 października (środa) 2019 roku o godz. 18.00\nWłodzimierz Ranoszek. ''Baśniowy Wrocław'' (okładka) [pdf]\nDodatkowa informacja o książce [pdf]\nDr Włodzimierz Ranoszek. Doktor nauk o Ziemi, magister geografii, licencjonowany przewodnik turystyczny po Dolnym Śląsku oraz Sudetach, od lat współpracujący z wieloma wrocławskimi biurami podróży, prowadzący wiele wycieczek szkolnych o tematyce przyrodniczej i historycznej, w latach 1999 – 2010 członek komisji egzaminacyjnej ds. przewodników turystycznych – terenowych przy wojewodzie i marszałku województwa dolnośląskiego. Autor ponad 30 książek i przewodników turystycznych po Dolinie Baryczy, Wrocławiu, Dolnym Śląsku i Wielkopolsce. Jest także autorem zbioru opowieści i legend Bajkowa Dolina Baryczy, w oparciu o które prowadzi autorską grę terenową z udziałem aktorów w bajkowych strojach. Autor słuchowisk radiowych dla dzieci, tworzył słuchowiska dla Radia Wrocław dla programu Radiowa Scena Prezentacji. Prowadzi autorskie spotkania Opowieści z lirą, na których dla dzieci i młodzieży przedstawia historię i legendy regionu w oparciu o pieśni, które wykonuje z towarzyszeniem liry korbowej. Wykładowca na Wyższej Szkole Bankowej we Wrocławiu oraz na Uniwersytecie Wrocławskim. Był związany z Ośrodkiem Edukacji w Krośnicach od początku jego istnienia do 2018 r., współtwórca programu ośrodka w 2005 r. Był pełnomocnikiem Burmistrza Gminy Milcz do spraw inicjowania i koordynacji działań dotyczących rozwoju produktów turystycznych, w latach 2009 – 15 był członkiem rady stowarzyszenia Partnerstwo dla Doliny Baryczy. Prowadzi firmę zajmującą się usługami przewodnickimi, przeprowadzaniem ewentów oraz projektowaniem i wykonywaniem infrastruktury turystycznej, w szczególności szlaków turystycznych.\nLira korbowa była instrumentem popularnym w muzyce średniowiecza i renesansu. Pierwsza jej forma, nazywana organistrum, ze względu na swoje duże rozmiary obsługiwana była przez dwie osoby. Pierwsze przedstawienie liry (jako organistrum) pochodzi z II poł. XII w. i znajduje się w portyku katedry w Santiago de Compostella w Galicji (Hiszpania) Była instrumentem popularnym szczególnie wśród wędrownych pieśniarzy. W XVII-XVIII wieku modna wśród arystokratów, zwłaszcza we Francji; te egzemplarze były bogato zdobione. W różnych krajach budowana była w odmiennych formach, na ziemiach Polski i Ukrainy typowy był wariant przypominający kształtem futerał skrzypiec. W "Weselu" Wyspiańskiego pojawia się Wernyhora z lirą korbową. Leopold Mozart użył liry korbowej w symfonii D-dur "Die Bauernhochzeit" (Wesele chłopskie). W muzyce współczesnej instrument ten wykorzystują między innymi zespoły folkowe, folkmetalowe i folkrockowe: szwajcarski Eluveitie, niemieckie Faun i Subway to Sally, polski Żywiołak, szwedzki Hedningarna, białoruski Stary Olsa, polska Vidlunnia i inne. [...] Instrument gra główną linię w utworze "Low Man's Lyric" Metalliki.\nŹródło i dodatkowe informacje: https://pl.wikipedia.org/wiki/Lira_korbowa\nKlub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na spotkanie z Aleksandrą Zofią Pijanowską Adamczyk oraz Grażyną Adamczyk-Lidtke pt. ''Dwa kolory tej samej krwi''\n7 października (poniedziałek) 2019 roku o godz. 16.30\nProwadzenie Monika Maciejczyk\nAleksandra Zofia Pijanowska Adamczyk. Urodzona w Łodzi 11 maja 1922 roku. (94 lat). Od lat dziecięcych Aleksandra ujawniała zainteresowania humanistyczne i artystyczne. Kończyła w Łodzi znakomite szkoły: powszechną – imienia Emilii Plater i średnią elitarną Heleny Miklaszewskiej. Po wojnie w roku 1946 rozpoczęła studia humanistyczne w Łodzi, które kontynuowała później we Wrocławiu. Studiowała polonistykę, historię i bibliotekarstwo. Ukończyła Studium Oświaty i Kultury Dorosłych. Jej młodość splotła się nierozerwalnie z II Wojną Światową, w walce podziemnych struktur Armii Krajowej, podobnie zresztą jak wielu jej rówieśników zwanych pokoleniem „Kolumbów”. W czasie II wojny światowej należąca do szkolnego PWK – powołana do pomocniczej służby wojskowej Armii Łódź – przebyła oblężenie stolicy w bazie cywilnej obrony Warszawy. Wróciła do Łodzi i w latach okupacji – niewolniczo pracowała w hitlerowskim przemyśle zbrojeniowym okupanta. Równocześnie działała w konspiracji ZWZ-AK. Napisała wówczas część wierszy, oraz wysyłała własne teksty piosenek partyzanckich dla kolegów z oddziału AK na Zamojszczyźnie. Działała w Kole Młodych przy Związku Literatów Polskich i w literackim, łódzkim „Klubie Pickwicka”, uczestniczyła w imprezach literackich, organizowano także klubowe-jej własne wieczory autorskie. Wiersze jej debiutowych publikacji „Czuwanie” i „Powrót” ukazały się w Chłopskiej Drodze” i „Dzienniku Łódzkim” w roku 1948 ukazała się antologia Młodych Poetów Łódzkich p.t. „Różnie idąc” ,redagowana przez Koło Polonistów przy Uniwersytetcie Łódzkim. W roku 1972 została nagrodzona na IX Poetyckiej Wiośnie Kłodzkiej i wyróżniona przez Artura SandaueraOtrzymała odznaczenia wojenne i kombatanckie, m.in.: Medal za Udział w Wojnie Obronnej l939 r.; Krzyż Armii Krajowej; Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny; Odznakę Akcji Burza. Stopień podporucznika Wojska Polskiego. Oprócz wymienionych poprzednio odznaczeń wojennych i kombatanckich, otrzymała Aleksandra P.A. również od władz cywilnych Wrocławia świadectwa form uznania w postaci : Złotego Krzyża Zasługi oraz odznaki Zasłużonego Działacza Kultury. Pracowała jako starszy bibliotekarz kierownik filii w różnych bibliotekach dzielnicowych, a także w szpitalnej, we Wrocławiu.Organizowała imprezy kulturalne literacko-muzyczne, spotkania z pisarzami i teatrzyki dziecięce i m łodzieżowe. W 2013 roku odznaczona została imienną Żłotą Odznaką Zasłużonej dla Dolnego Śląska przez Dolnośląski Urząd Marszałkowski.\nŹródło i dodatkowe informacje: do-zlp.pl/?p=111\nGrażyna Adamczyk-Lidtke. mgr sztuki, artysta, tancerz, choreograf, instrumentalista, cantaor – śpiewak flamenco. Wykształcenie: zdobywała w wielu szkołach: od 1957 r. w Szkole Ćwiczeń we Wrocławiu. Kilkanaście lat uczyła się w Szkole Muzycznej gry na skrzypcach, fortepianie i gitarze. W 1978 obroniła dyplom (mgr sztuki) na Wydziale Projektowania Plastycznego (specjalizacja – architektura wnętrz ) w Państwowej Wyższej Szkole Plastycznej we Wrocławiu (dzisiejszej Akademii Sztuk Pięknych). Po wielu latach pracy nauczycielskiej w 2000 Kontynuowała Podyplomowe Studia Pedagogiczno-Informatyczne na Politechnice Wrocławskiej. Od 1980 roku była jednym z pierwszych członków Towarzystwa Przyjaciół Kultury Iberyjskiej we Wrocławiu, od 1984 do1990 roku prezesem Towarzystwa Polska – Ameryka Łacińska. Przy nim organizowała pierwsze przeglądy filmów hiszpańskich i latynoskich w Klubie Dziennikarza we Wrocławiu, powołała pierwsze zespoły muzyczno taneczne popularyzujące kulturę iberyjską, tu kształcili się także pierwsi polscy gitarzyści i polskie tancerki flamenco. Stworzyła zawodowy zespół muzyczno-taneczny „Ritmo Flamenco”, z którym odbyła ponad 600 koncertów w kraju, w Niemczech i Czechach. Była nauczycielem i wychowawcą gitarzystów flamenco i większości znaczących tancerek i nauczycielek flamenco w Polsce oraz twórcą zespołów tanecznych: „Manos y Tacones”, „Sol del Sur”, „Mańana”, „Mariposa”, współtwórcą i członkiem zespołu grającego muzykę Latynoameryki i Hiszpanii – „Chicos Ibericos”, oraz zespołu „Tiento Flamenco”. W 1989 założyła, pierwszą w Polsce Szkołę Tańca Flamenco we Wrocławiu, a w latach 1990-93 pierwszą Warszawską Szkołę Tańca Flamenco powstałą przy pomocy Ambasady hiszpańskiej Estrady Stołecznej i Teatru Syrena. W 2002 roku założyła nową szkołę tańca AKADEMIA DOM TAŃCA PAŁACYK we Wrocławiu, która stała się także okazjonalnym miejscem spotkań Dolnośląskiego Oddziału Związku Literatów Polskich.\nŹródło i dodatkowe informacje: do-zlp.pl/?p=82\nZapraszam na swoją stronę autorską: flamencoarte.com/poezja.htm\nGrażyna Adamczyk-Lidtke - rozszerzona nota biograficzna [pdf]\n5.10.2019 - III Debata Konstytucyjna pn. "Systemy ordynacji wyborczych"\n4.10.2019 - Spotkanie Tow. Miłośników Lwowa i Kresów Poł.-Wsch. ''Leopolis''\n3.10.2019 - Spotkanie z J. Węglowskim\n2.10.2019 - Wieczór poetycki B. K. Załęskiej\n« pierwszapoprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 następna ostatnia »


Kompleks liposomowy z Heksapeptydem 10 ml. ESENT.PL\n» Kompleks liposomowy z Heksapeptydem 10 ml.\nKod produktu: FC13-7238D\nKod EAN: 5902574357137\nSubstancja liposomowa do stosowania w kosmetykach (Raw material) : Kompleks liposomowy z heksapeptydem\nINCL : Aqua, Lecithin, Glucose, Sorbitol, Panthenol, Magnesium PCA, Trilaureth-4 Phosphate, Citric Acid, , Acetylhexapeptide-8, Benzyl Alcohol, Ethylhexylglycerin\nDziałanie Heksapeptydu , jest podobne do działania „botoksu”, blokuje on skurcze mięśni twarzy odpowiedzialne za powstawanie zmarszczek mimicznych. W przeciwieństwie do tradycyjnych terapii polegających na nastrzykiwaniu mięśni twarzy, heksapeptyd jest zamknięty w formule liposomowej , to właśnie liposomy są odpowiedzialne za transport aktywnych cząsteczek w głąb skóry. Działa naturalnie słabiej od kuracji w formie zastrzyków , jest za to bezpieczny i łagodny dla wszelkich rodzajów skóry. Zawarty w kompleksie aktywny magnez dodatkowo wzmacnia działanie rozkurczające i ma działanie nawilżające.\nW skrócie : Heksapeptyd hamuje powstawanie i likwiduje istniejące zmarszczki mimiczne, stymuluje produkcję kolagenu w skórze, dba o prawidłowe nawilżenie skóry.\nZalecane stężenie w kosmetykach 2-7%\nHeksapeptyd jest stosowany przy produkcji/wzbogacaniu preparatów do pielęgnacji twarzy. Można dodać kilka kropel do ulubionego kremu bezpośrednio przed użyciem, można wzbogacać nim własne receptury kremowe oparte choćby na bazach kremowych ( do 10% ). Można go łączyć z kwasem hialuronowym, kolagenem, NIE WOLNO łączyć z czystymi olejami !!!!\nPrzechowywać w temp 5-20 stopi, chronić przed słońcem, nie łączyć z silnymi kwasami i zasadami.\nRewelacyjny produkt który skutecznie radzi sobie ze zmarszczkami. W połączeniu z seria zabiegów kosmetycznych dodawany do kremu pięknie liftinguje skore i wyplyca zmarszczki\nŚwietny produkt. Jestem bardzo zadowolona. Wydaje mi się, że działanie liposomow jest bardziej skuteczne od peptydów na bazie gliceryny. Produkt nr 1 do walki że zmarszczkami!


Użytkownik 18.12.2012 12:52\nZmiany opisane przez Pana/Panią są bardzo charakterystyczne dla choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego (koksartorozy), jednak na podstawie samego opisu zdjęcia RTG nie mogę udzielić informacji na temat sposobu leczenia. Wybór metody leczenia jest uzależniony od wieku pacjenta, jego stanu ogólnego, aktywności oraz stopnia zaawansowania zmian. O ile w początkowych stadiach koksartrozy możliwe jest leczenie rehabilitacyjne (fizykoterapia, kinezyterapia) o tyle u osób starszych i w zaawansowanych zmianach zwyrodnieniowych metodą z wyboru jest wszczepienie endoprotezy.\nZ wynikiem badania należy udać się do lekarza ortopedy, który po zebraniu dokładnego wywiadu będzie mógł zaproponować dalsze postępowanie. Do tego czasu niewskazane jest obciążanie stawu (unikanie wchodzenia po schodach, biegania, skakania, noszenia ciężarów). Najlepszą formą aktywności fizycznej w zmianach zwyrodnieniowych stawów jest pływanie.


Inauguracja programu "MedJa. Szkoła krytycznego myślenia" | Mind over media\n23 Października 2019\tAutor: Maja Dobiasz\nWraz z grupą nauczycieli i nauczycielek, dziennikarzy i dziennikarek oraz osób zajmujących się edukacją medialną otworzyliśmy program "MedJa. Szkoła krytycznego myślenia".\nSpotkanie odbyło sie 1.10 w domu innowacji społecznych "Marzyciele i rzemieślnicy". Wraz zaproszonymi gośćmi dyskutowaliśmy, debatowaliśmy i braliśmy udział w warsztatach, żeby przygotować się na najbliższe miesiące pracy w programie i na kursie internetowym.\nSpotkanie rozpoczął Edwin Bendyk z „Polityki”, który poprowadził wykład inauguracyjny "Jak media tworzą świat" wprowadzając nas w temat i prowokujac do pogłębionej refleksji. Po przerwie rozpoczęliśmy debatę "Małe media, duża odpowiedzialność. Jak lokalne media mogą kształtować debatę publiczną", na którą zaprosiliśmy ekspertki i ekspertów z różnych dziedzin. Słuchaliśmy Katarzyny Grubek z Centrum Edukacji Obywatelskiej i Hanny Zielińskiej, przedstawicielki partnera strategicznego programu - Evens Foundation, które wypowiadały się z perspektywy edukajci medialnej o budowaniu sieci etycznego dziennikarstwa w Polsce. Ważny glos w dyskuji przypadł Hannie Kordalskiej-Rosiek z Rady Etyki Mediów. która dyskutowała z Rafałem Radzymińskim z magazynu „Made in Warmia&Mazury” o etyce dziennikarskiej. Debatę inteligentnie puentował Jakub Górnicki z Outriders, dając wiele interesujacych rekomendacji z perspektywy dziennikarstwa miedzynarodowego. Spotkanie moderował Filip Gołębiewski z naszej organizacji partnerskiej - Instytutu Dyskursu i Dialogu (INDID).\nPo lunchu zaprosiliśmy uczestników i uczestniczki na warsztaty medialne w czterech grupach. Najnowszą grę medialną "Czwarta władza" zaprezentowali Filip Gołębiewski i Sara Smyczek z Instytutu Dyskursu i Dialogu. Rafał Hetman z Outriders poprowadził warsztat o medialnym storytellingu. Zaprosiliśmy też Małgorzatę Kilian ze Stowarzyszenia Demagog, która poprowadziła warsztat fact-checkingowy. Mentorka w naszym kursie internetowym i niezależna dziennikarka Anna Maziuk zaprosiła uczestników i uczestniczki na praktyczny warsztat autentycznego pisania.\nSpotkanie zainaugurowalo też nasz kurs internetowy dostępny na platformie NAI.\nObjerzyjcie relację zdjęciowa autorstwa Kamili Szuby.\nProjekt finansowany jest z inicjatywy Fundacji Evens w partnerstwie z Centrum Edukacji Obywatelskiej. Projekt jest współfinansowany przez Fundację Evens i Centrum Edukacji Obywatelskiej.


WSA - artykuły | Kurier Poranny\nWSA rozpatrzy sprawy dotyczące likwidacji szkół\nCzy uchwały dotyczące likwidacji szkół zostały podjęte zgodnie z prawem? Rozstrzygnie to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Terminy rozpraw wyznaczono na początek września.\nRobert Rybiński i Tomasz Grynczel już nie zasiadają w radzie miejskiej 10\nIch kariera w samorządzie definitywnie skończyła się ponad dwa tygodnie temu.\nnaczelny sąd admnistracyjny


Rubens, Weesp - recenzje restauracji - TripAdvisor\nTurystyka - Weesp\nHotele - Weesp\nPensjonaty - Weesp\nLoty - Weesp\nRestauracje - Weesp\nAtrakcje - Weesp\nZdjęcia - Weesp\nWszystkie hotele w: Weesp Oferty hoteli w: Weesp Ciekawe miejsca w okolicy\nHotele w pobliżu Molen de Vriendschap\nHotele w pobliżu Weesper Automaten Kabinet\nHotele w pobliżu VVV Weesp\nHotele w pobliżu De Groene Griffioen\nHotele w pobliżu De Theetuin van Weesp op Bastion Bakkerschans uit 1674\nHotele w pobliżu Museum Weesp\nHotele w pobliżu Rijksmonument Torenfort aan de Ossenmarkt uit 1861\nHotele w pobliżu De Sint Laurenskerk van Weesp uit 1462\nWeesp — wszystkie restauracje Weesp — popularne kuchnie\nWeesp — Chińska restauracje\nWeesp — Francuska restauracje\nWeesp — Grecka restauracje\nWeesp — Owoce morza restauracje\nWeesp — Pizza restauracje\nWeesp — Włoska restauracje\nWeesp — Śródziemnomorska restauracje\nNajlepsze dania typu Lody w lokalizacji Weesp\nDesery w lokalizacji Weesp\nWeesp OSTATNIO PRZEGLĄDANE Brak wyników wyszukiwania Witamy ponownie! DOŁĄCZw:Wyszukaj Informacje o lokalizacji WeespHoteleRestauracjeAtrakcjeLotyLinie lotniczeNajlepsze w 2017Centrum pomocyZaloguj się Dołącz Podróże Rezerwacje Przeglądaj\nEuropa Holandia Północna Holandia Weesp Weesp Restauracje Rubens\nHerengracht 33, 1382 AH Weesp, Holandia+31 294 414 726+ Dodaj witrynę\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 16Doskonałe39%B. dobre37%Średnie12%Złe12%Okropne0%8 lis 2015“Great food, super friendly service -- a gem in Weesp”2 wrz 2012“Weesp nbr 1 restaurant”Godziny otwarcia restauracji N - So16:00 - 01:00Wszystkie godziny KUCHNIE Holenderska, Europejska, Belgijska, Owoce morza, Środkowoeuropejska OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA Herengracht 33, 1382 AH Weesp, HolandiaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy jest to restauracja specjalizująca się w stekach? Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje głównie dania z grilla? Tak Nie Nie wiem Czy jest to chińska restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy jest to niemiecka restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy jest to śródziemnomorska restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia dla dzieci?Tak Nie Nie wiem Czy jest to środkowoeuropejska restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje głównie owoce morza?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy jest to belgijska restauracja? Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Więcej restauracji w lokalizacji Weesp Oceny podróżnych Doskonałe6B. dobre6Średnie2Złe2Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (4)angielski (9)holenderski (7)Język polski (4)angielski (9)holenderski (7)\nMartina LRaalte.nederland12Zrecenzowano 10 października 2016 Fijne avondTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Martina L Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieChrBrdAmsterdam, Holandia44689Zrecenzowano 9 listopada 2015 Świetne jedzenie, super miła obsługa - klejnot w WeespJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nanjaheFraneker, Holandia18433Zrecenzowano 26 sierpnia 2015 Heerlijk etenTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, anjahe DanSSwingStuttgart, Niemcy13881Zrecenzowano 10 maja 2015 Tasty Dutch cuisine just off the canalTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, DanSSwing ChrBrdAmsterdam, Holandia44689Zrecenzowano 1 kwietnia 2015 Great steak, nice vibe, friendly serviceTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, ChrBrd Antoon d2Zrecenzowano 12 lutego 2015 Heerlijke Hollandse pot in gezellige omgeving.Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Antoon d KarinA1959Nederhorst den berg10Zrecenzowano 1 września 2014 Goed restaurant met beperkte menu keus.Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, KarinA1959 Morse R4112Zrecenzowano 2 maja 2014 Dutch foodTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Morse R heleeng2014Eemnes, Holandia16953Zrecenzowano 25 stycznia 2014 Makkelijk, snel en redelijke prijs/kwaliteitTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, heleeng2014 the_joe_smoe1620Zrecenzowano 21 lipca 2013 Very Good Food & ServiceTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, the_joe_smoe Poprzednie\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeNelis' IjssalonLiczba recenzji: 87 w odległości 0,18 km BLOOM Kitchen BarLiczba recenzji: 42 w odległości 0,24 km Le PerronLiczba recenzji: 15 w odległości 0,24 km La BaseLiczba recenzji: 38 w odległości 0,2 km Pobliskie atrakcjeMolen de VriendschapLiczba recenzji: 17 w odległości 0,93 km SPAWellnessLiczba recenzji: 31 w odległości 1,34 km Toeters en BellenLiczba recenzji: 10 w odległości 0,29 km Museum WeespLiczba recenzji: 5 w odległości 0,38 km Popraw to ogłoszenie\nHolenderska, Europejska, Belgijska, Owoce morza, Środkowoeuropejska\nHerengracht 33, 1382 AH Weesp, Holandia Lokalizacja:


Zasłony kuchenne na oczkach - nowoczesne wyposażenie - Blog o projekcie\nGłówną różnicą między tymi zasłonami są w rzeczywistości oczka i gładkie fałdy, które powstają z ich powodu. Oczka są pierścieniami o różnej średnicy, które są zamocowane w górnej części zasłony. Nakrywa się je na okrągły gzyms, po czym prostuje się kurtynę, tworzy się na niej zgrabne draperie.\nRodzaj draperii zależy od tego, jak często są przymocowane oczka i do jakiej średnicy są wybrane. Ważna jest także gęstość tkanki. Konstrukcja takich zasłon jest również silnie uzależniona od tkaniny - im łatwiejszy materiał, tym cieńsze będą fałdy. Jeśli interesują cię duże i ciężkie fale, powinieneś preferować ciężki materiał.\nZasłony do kuchni z oczkami mają następujące zalety:\nPierścienie tworzą fałdy o tej samej objętości, więc te zasłony będą miały bardzo schludny wygląd i stworzą poczucie porządku;\nPierścienie można łatwo zainstalować własnymi rękami, do tego nie potrzebujesz maszyny do szycia ani specjalnych umiejętności;\nPonadto szybują po gzymsie, więc pociągnięcie i otwieranie okien będzie wygodne i proste;\nZasłony na oczkach można szybko rozwiesić i szybko usunąć;\nOczka mogą uwydatnić piękny wygląd gzymsu;\nSą najlepiej dopasowane do nowoczesnych stylów: minimalizm, SkandynawskiAmerykanin, nowoczesny, high tech i poddasze i fuzja.\nMinus minus - aby usunąć i powiesić takie zasłony, musisz podnieść cały gzyms;\nAby fałdy były piękne i gładkie, należy od czasu do czasu korygować zasłony - pierścienie powinny znajdować się w jednakowej odległości od siebie;\nTen typ zakotwienia nie zawsze jest odpowiedni dla klasyczne i bliskie stylom. Z drugiej strony, jeśli wybierzesz odpowiednią tkaninę i gzyms, wtedy zasłony na zasłonach nie naruszają jedności stylu we wnętrzu kuchni. Poniższe zdjęcia potwierdzają to.\nZasady doboru tkanin - kolor, długość, objętość fałd\nJeśli w sypialni i salonie można wybrać dowolne inteligentne i ciężkie tkaniny, w kuchni ważna jest nie tylko konstrukcja zasłon, ale także ich błoto, światło, odporność na zużycie i łatwość prania. Aksamit, welur i inne luźne materiały pochłaniają tłuszcz i zapachy. Oczywiście te tkanki należy wyrzucić.\nDo kuchni najlepiej wykorzystać tkaniny lub len - są to piękne materiały, które w razie potrzeby można łatwo umyć.\nJak dokonać właściwego wyboru koloru i faktury tkaniny do szycia zasłon własnymi rękami i na co zwrócić uwagę przy zakupie gotowego produktu?\nPamiętaj, aby wziąć pod uwagę wielkość swojej kuchni. Zasłony na oczkach do małej kuchni powinny być lekkie, lekkie, bez obrazu lub z małym nadrukiem, a najlepiej nie długie. Jeśli kuchnia znajduje się od strony północnej, zrobią to krótkie zasłony, na przykład w postaci lambrekinu. Argumenty na korzyść krótkich zasłon na oczkach: w zimie nie przeszkadzają w przejściu światła i ciepłego powietrza z kaloryferów, są łatwiejsze do uszywania i łatwiejsze do prania.\nWybierając / szyjąc zasłony tuż pod parapetem nie zapominaj o bezpieczeństwie - powinny być trzymane z dala od talerza.\nPierścienie można instalować nawet na najlżejszych i najdelikatniejszych materiałach, np. Organzy. Dlatego też, w małych lub ciemnych "północnych" kuchniach, tiul na oczkach będzie działał dobrze.\nNa zasłonach do małych kuchni nie zalecamy zbyt daleko od siebie mocowania oczek. Bujne fałdy optycznie zmniejszają przestrzeń. Ponadto lepiej wybrać gzyms i oczka o małej średnicy. Te same zalecenia dotyczą wąskich i małych okien.\nDuży obszar pozwala wybrać zasłony o dowolnej długości, nawet w podłodze.\nKolory o dowolnej objętości fałd, o złożonym wzorze i wystroju. Na kolejnym zdjęciu we wnętrzu przestronnej kuchni-salonu zasłony na oczkach i całkowicie ciemne.\nW apartamencie-studio, kuchni-salonie lub jadalni można powiesić zasłony w jasnym kolorze z dużym wzorem.\nGłówną zasadą przy wyborze kolorowej zasłony do kuchni - muszą one powtarzać ton wykończenia, na przykład tapetę lub fartuch, meble lub tekstylia i dekoracje.\nUniwersalne kolory - biały, beżowy, szary. Więcej informacji o kombinacji kolorów we wnętrzu kuchni można znaleźć tutaj.\nChcesz wizualnie zmienić proporcje pomieszczenia za pomocą zasłon? Nie zapominaj, że poziome wzory rozciągają ściany, a pionowe podnoszą sufit.\nUzyskaj dwa zestawy zasłon - na zimę i na lato. Oszczędza to materiały przed wypaleniem i znacznie przedłuża żywotność ich usług.\nJeśli nie wyobrażasz sobie wnętrza bez dwuwarstwowych zasłon, użyj nowoczesnej kombinacji - nie lekkiego tiulu z ciężkimi zasłonami, ale zasłony na oczkach w połączeniu ze żaluzjami, modelami rzymskimi lub rolowanymi. Ten projekt wygląda stylowo i jednocześnie - nowoczesny.\nOczka do zasłon kuchennych mogą być metalowe i drewniane, ale najczęściej używa się tworzywa sztucznego, które doskonale imituje metal (od antycznej miedzi po stalowy chrom), drewno, a także może być barwione.\nMetal jest często wykonywany z powłoką (matową lub błyszczącą) - jest to złoto, miedź, brąz, srebro lub chrom. Również tutaj nie jest to rzadkość w przypadku pofałdowanych powierzchni.\nPlastikowe oczka są nie tylko tańsze, ale również uważane za bardziej praktyczne, ponieważ są lekkie, niekorozyjne, łatwo przesuwają się wzdłuż gzymsu, różnią się szeroką gamą odcieni.\nStandardowe okrągłe oczka są brane pod uwagę, ale mogą być dowolne - w postaci słońca, kwiatów, delfinów. Takie trójwymiarowe figury powinny odpowiadać figurze tkaniny lub dekoracyjnym dodatkom do wnętrza.\nOczka projektowe powinny pasować do tkaniny - do kurtyn świetlnych wybiera się cienkie produkty, a do ciężkich - masywne. Jeśli chodzi o kolor, ton pierścieni mocujących nie musi pasować do tkaniny zasłon - można je podnieść w tonie gzymsu, okuć lub wystroju w kuchni.\nMaster class - Szyjemy zasłony na oczkach\nJak uszyć zasłony na oczkach?\nWykonuj zasłony na oczkach własnymi rękami, jest łatwe, a potencjał projektowy takiego produktu jest ogromny, ponieważ zawsze będzie wyglądać stylowo i efektownie.\nAby to zrobić, będziesz potrzebował szmatki i oczka, ołówka i nożyczek, specjalnej taśmy z oczkami (można ją zastąpić podwójną włókniną lub włókniną). Ma to na celu zapewnienie, że blat jest twardy, schludny i tworzy równą zasłonę.\nTaśma jest przyklejona do tkaniny gorącym żelazkiem. Następnie należy zszyć wszystkie fałdy.\nWykreślono kontury otworów wzdłuż proponowanego szablonu lub wokół wewnętrznego obwodu samego oczka. Otwory do montażu oczek są wycinane nożyczkami lub zaostrzoną rurką o odpowiedniej średnicy.\nLiczba oczek na kurtynie musi być koniecznie równa - więc tworzą one jednolite fale.\nJeśli chodzi o odległość między oczkami, standardowa wartość tutaj wynosi 18-22 cm. Jeśli chcesz uzyskać wzór z nieco mniejszymi fałdami objętościowymi, wystarczy 15 cm.\nWażne jest również prawidłowe obliczenie wymiarów tkaniny - szerokość w tym przypadku będzie równa dwóm długościom gzymsu, a długość wstążki do toalety (10-15 cm) i dodatki pod krawędzią będą koniecznie dodawać do długości.\nBardzo szczegółowe, proste i zrozumiałe informacje na temat prawidłowego obliczenia długości i szerokości tkaniny są wyświetlane i pokazywane na filmie wideo:\nCzasami zasłony są mocowane nie bezpośrednio na oczkach, ale na specjalnych zawiasach wykonanych z taśm, które są wplecione w pierścienie.\nСледующаяDrzwi do samodzielnej wymiany w łazience