A wy za kogo mnie uważacie (por. Mt 16, 13-20). Odkrywanie tożsamości Jezusa w Ewangelii Mateusza\nA wy za kogo mnie uważacie (por. Mt 16, 13-20).\nOdkrywanie tożsamości Jezusa w Ewangelii Mateusza\n1. Temat centralny Ewangelii – tożsamość Jezusa\nKim On jest? Dlaczego przeszedłszy przez ziemię nie odszedł w niepamięć, jak wiele innych postaci z historii? Na czym polega jego wyjątkowość? Czy da się ją zamknąć w ludzkiej myśli, kilku słowach, księdze? Tak ambitne zadanie postawili sobie Ewangeliści, którzy, opowiadając historię Jezusa, nieustanie próbują odpowiedzieć na jedno fundamentalne pytanie: kim On jest? Już pierwszych uczniów fascynowała osobowość Chrystusa. Był dla nich zagadką, tajemnicą. Z trudem odkrywali jej znaczenie, myląc się i potykając o swoje ludzkie ograniczenia i oczekiwania. Jezus, ze swej strony, nie ułatwiał im odkrycia tego, kim jest. Pozwalał zmagać się z niezrozumiałą dla nich nauką i cudami. Mówił językiem twardym, który często wymagał posłuszeństwa i zaufania. Jego roszczeń i Jego tajemnicy nie byli w stanie udźwignąć wszyscy. Najbliżsi Go zdradzili, inni po prostu odeszli.\nTakże dziś pytanie o to kim jest Jezus wybrzmiewa intensywnie w różnych kontekstach i sytuacjach życiowych. Przez zachodnie chrześcijaństwo od XIX w. przetoczyły się trzy fale poszukiwań Jezusa historycznego (Quest for the historical Jesus). Określono Go w nich jako Bożego rewolucjonistę, który przegrał na krzyżu walcząc o wolność Izraela; jako apokaliptyka wieszczącego rychły koniec świata; jako mędrca, nauczyciela życiowej mądrości; czy jako wędrownego filozofa. Coraz trudniej jednak przychodzi racjonalnym ludziom Zachodu powiedzieć, że Jezus, który urodził się w małym Betlejem, wyrósł w Nazarecie i zginął w Jerozolimie, był Bogiem. Czy wystarczy potraktować go jako Nauczyciela, źródło życiowej mądrości? Co mówi o sobie On sam? Jakimi drogami prowadził niegdyś swoich uczniów i jakimi drogami prowadzi nas do odkrycia prawdy o tym, kim jest? Te pytania będziemy sobie zadawać czytając Ewangelię Mateusza. Zapraszam, abyśmy najpierw przyjrzeli się pedagogii Jezusa zapraszającego do odkrywania swojej tożsamości (z czym trzeba się liczyć wyruszając w drogę z Jezusem Mistrzem). Następnie przypatrzymy się różnym twarzom Jezusa Nauczyciela, czyli podstawowym prawdom Jego nauki. Wreszcie skończymy na odkryciu, do którego prowadzi nas sam Pan, na prawdzie o Chrystusie Panu i temu, co oznacza ona dla Jego ucznia.\n2. Pedagogia Jezusa zapraszającego do odkrywania swojej tożsamości\n2.1. Jezus wymaga wysiłku i walki\nJak wszystko co w naszym życiu ważne i cenne, także budowanie relacji z Jezusem i odkrywanie tego kim jest wymaga wysiłku. Jezus niczego w tej drodze swoim uczniom nie oszczędzi. Jedna z charakterystycznych cech Jezusowej strategii budowania relacji z uczniami polega na systematycznym podkreślaniu ich odpowiedzialności, wymaganiu kreatywności i wysiłku duchowego w poznawaniu Mistrza. O wiele prościej byłoby, gdyby Jezus w jednej katechezie wyłożyl swoim uczniom kim jest i jakie są jego aspiracje. Jednak tak właśnie Jezus nie postępuje.\nDoskonałym przykładem pedagogii Jezusa zmuszającego do wysiłku intelektu, ducha i woli jest opisana przez Mateusza scena powołania pierwszych uczniów. Jezus przechadzając się nad brzegiem Jeziora Galilejskiego ujrzał dwóch uczniów, Szymona Piotra i jego brata Andrzeja. Obaj zarzucają właśnie sieci w jezioro. Pan powołuje ich jednym krótkim zdaniem: „Pójdźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi” (Mt 4,19). Zaproszenie skierowane jest nie do uczonych ale do prostych ludzi. Jezus nie szuka swoich uczniów w świątyni, na modlitwie, ale pośrodku najprostszych czynności codziennego życia.\nNie znaczy to jednak, że dostrzeżenie i zrozumienie Pana jest proste. W scenie powołania Jezus obiecuje Piotrowi i Andrzejowi, że uczyni ich rybakami ludzi. Co takiego kryło się w tej obietnicy, że ci zostawiwszy sieci i ojca poszli za Nim? Czy łowienie ludzi to zajęcie bardziej intratne niż łowienie ryb? Jak rozumieć ten obraz? Jezus nie zadał sobie trudu, aby wytłumaczyć go swoim pierwszym uczniom. Obraz połowu ludzi funkcjonuje w symbolice biblijnej i w mentalności Żydów I w. jako obraz apokaliptyczny, obraz końca świata. W krótkiej przypowieści w Ewangelii Mateusza królestwo Boże podobne jest do sieci zagarniającej wszystkie ryby: „Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” (Mt 13,47-50).\nCzy uczniowie mogli wyczuć, że przechodzący Jezus zapowiada koniec świata jaki znają? A może, idąc za symboliką ST, skojarzyli wody z grzechem i śmiercią, od której ratować będą innych? Trudno powiedzieć. Pewnym jest, że słowo Jezusa wywarło na nich niezwykłe wrażenie, skoro zostawiają wszystko i natychmiast ruszają za Nim. W trakcie tej drogi odkryją, co znaczy być rybakami ludzi; co znaczy głosić słowo Boże tym, którzy toną we własnych słabościach, chorobach i problemach. Będzie to jednak długi i stopniowy proces.\nJezus zapraszając uczniów w drogę z Nim nigdy nie robi sobie także pustej reklamy. Nie ukazuje blasków pójścia za Nim, dyskretnie milcząc na temat trudności i przeciwności.\nW Ewangelii Mateusza uczonemu w Piśmie, który hiper-optymistycznie deklaruje: „Nauczycielu, pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz, odpowiada: Lisy mają nory i ptaki powietrzne - gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć” (Mt 8,18-20). Innymi słowy ostrzega tego, który zachwycił się Nim, że wspólna droga oznacza brak odpoczynku, brak stałego domu, oddawanie swojego czasu i życia innym. W tle pobrzmiewa pytanie – czy jesteś na to gotów?\nŻycie ucznia i odkrywanie prawdy kim jest Mistrz prowadzi ostatecznie do paradoksu krzyża. W Ewangelii Mateusza Jezus zapowiada swoim uczniom: „Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je. a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je” (Mt 10,37-39). Jezus mówi o tym otwarcie swoim uczniom. Równocześnie zaprasza ich do przemyślenia swojej drogi z Nim. Czy nie pomylili się wybierając sobie takiego Mistrza? Czy wystarczy im sił, aby przy Nim wytrwać? Do Jezusowych słów o krzyżu, które znajdujemy u Mateusza, Łukasz dołącza jeszcze inny logion Pana (Łk 14,28-30): „Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? Inaczej, gdyby założył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: «Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć»”.\nTen, kto decyduje się pójść za Jezusem, musi wziąć pod uwagę koszty takiej drogi. Drogę z Panem należy planować, jak planuje się wznoszenie budowli. To nie intuicyjne czy emocjonalne, wpółświadome podążanie za Mistrzem. To projekt, który objąć ma całe nasze życie. Zygmunt Baumann w swoim szkicu pt. „Ponowoczesne wzorce osobowe” ukazywał podstawową różnicę pomiędzy protestantyzmem i katolikami, porównując życie do starannie zaplanowanej drogi. Dla protestanta ta droga, w którą wpisuje się wiara, dobre czyny i moralne postępowanie, ma ostatecznie doprowadzić do raju. Celowi temu podporządkowany jest cały projekt życia. Katolicyzm według Baumana, dysponując narzędziami sakramentalnymi, może doprowadzić do zaniku myślenia kategoriami życia zaplanowanego z myślą o niebu. Po każdej spowiedzi można zacząć od nowa. Czy jednak można ciągle zaczynać od nowa? Wbrew temu, co śpewamy w popularnej pieśni, nie. Jezus oczekuje od swoich uczniów planu na życie; drogi, która ma doprowadzić do królestwa.\nInnego obrazu, którego używa Jezus, ostrzegając przed bezmyślnym wyruszeniem w drogę z Nim, jest obraz bitwy. Pozostajemy wciąż w Ewangelii Łukasza: „Albo który król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestoma tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju. Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem” (Łk 14,31-33).\nMilitia est vita hominis super terram. Bojowaniem jest byt nasz na ziemi, mówi biblijny Hiob. Pędzimy swoje dni jak najemnicy (Hi 7,1). Walką jest pójście za Jezusem, wymagającym Mistrzem. Walką ze swoim egoizmem i słabością; walką z problemami i zniechęceniem. Kto nie chce walczyć, niech w tę drogę nie wyrusza. Jezus przyszedł przynieść na ziemię miecz (Mt 10,34). Odkrywanie kim On jest i jaki jest sens mojego życia prowadzi tylko przez duchową walkę. Parafrazując słowa Miguela Unamuno: „Pokój? Tak ale tylko przez wojnę i walkę”. Odkryć kim jest nasz Mistrz można tylko na drodze prawdziwego duchowego i intelektualnego zmagania.\n2.2. Jezus wymaga decyzji\nJeśli do odkrycia prawdy o Jezusie dochodzi się przez walkę, to w centrum tej walki stoi oczywiście akt wiary. Uwierzyć w Jezusa znaczy tyle co odkryć kim On jest. Do dziś w wielu z nas pokutuje jeszcze pojęcie wiary, którą określamy jako łaskę. Wiara w tym ujęciu kojarzy się z niczym niezasłużonym darem, który otrzymujemy od Boga. Idąc tą drogą, niektórzy usprawiedliwiają się, twierdząc, że nie dane im było doświadczyć Boga i uwierzyć. Nie otrzymali łaski wiary.\nTymczasem w Biblii wiarę określa się w przeważającej mierze jako decyzję. Wiara to świadomie podjęta decyzja pójścia za Jezusem. Widać to doskonale w dwóch scenach Ewangelii Mateusza. Pierwsza z nich to powołanie celnika, autora dzieła, które czytamy. Jezus przechodząc obok komory celnej ujrzał siedzącego w niej Mateusza. Wystarczyło jedno zdanie, Pójdź za mną, i Mateusz, po prostu wstawszy, przyłączył się do Pana (Mt 9,9). Trudno sobie jednak wyobrazić, aby scena rozegrała się tak prosto. Autorzy biblijni raczej nie wnikają w psychologię swoich postaci, w których po usłyszeniu słów Jezusa musiała przecież toczyć się prawdziwa duchowa walka. Mateusz musi zostawić zawód, który przynosi spore dochody. On, człowiek tego świata, znający się na pieniądzach, twardy człowiek interesu, ma przeistoczyć się w człowieka Ducha, głosiciela Słowa Bożego. Ten, który decydował o losie innych, ma oddać swój los w ręce Jezusa i pokornie kroczyć za Nim.\nGenialnie scenę tę oddaje na swoim obrazie Powołanie Mateusza Caravaggio. Komora celna, w której pojawia się Jezus spowita jest półmrokiem. U góry widać jakieś okno, ale nie daje ono żadnego światła. Jedyne światło wydobywa się z miejsca, gdzie stoi Pan. W jego blasku widać palec Jezusa wskazujący na Mateusza. Pan powołuje jak imperator, wskazując. Jego gest\ni mowa ciała mówią, że ma prawo do Mateusza. Wyciągnięty palec przypomina palec Boga Ojca stwarzającego Adama, genialnie przedstawiony przez Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej. Jezus stwarza na nowo życie Mateusza. A co robi celnik? Mateusz ze spuszczoną głową wpatruje się w stół, na którym leżą jeszcze rozłożone pieniądze. Dookoła stołu siedzą jego towarzysze, starzy i młodzi. Niektórzy z nich, podobnie jak Mateusz, widzą tylko pieniądze. Inni odwracają swoje głowy ku Jezusowi. Mateusz wydaje się Go nie dostrzegać. Dotyka pieniędzy swoimi palcami, utkwił w nich swój wzrok. Nie wiadomo, czy żegna się z nimi, czy też kurczowo się ich trzyma, aby tylko nie spotkać oczu Jezusa. Toczy się w nim walka na śmierć i życie; walka pomiędzy nowym i starym i życiem. Uniesione w górę ramiona, w które chowa głowę, oznaczać mogą ucieczkę albo moment, w którym celnik za chwilę wyprostuje się, wstanie, i pójdzie za Jezusem. Caravaggio po mistrzowsku uchwycił moment zawieszenia i decyzji Mateusza. Wiara to decyzja pozostawienia za sobą starego życia i wyruszenia w drogę z Mistrzem Jezusem.\nJak wiele wysiłku może kosztować taka decyzja obrazuje być może jeszcze dobitniej inna scena nieudanego powołania, którą zapisuje w swojej Ewangelii Mateusz. W scenie tej widać doskonale dwie rzeczy: pozorną nieprzystępność i twardość Jezusa oraz decyzję, przed którą stawia On przychodzącego do niego człowieka. Przychodzący pyta Jezusa: „Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?” (Mt 19,16). Pan wydaje się odpowiadać bardzo szorstko: „Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry. A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania” (Mt 19,17). Jezus odsyła pytającego go człowieka bezpośrednio do Boga. Dlaczego się nie modlisz? – wydaje się pytać. Jest jeden, który może cię pouczyć o dobru, Bóg. W ten sposób także w bardzo zawoalowany sposób prowokuje człowieka, aby dostrzegł w Nim kogoś więcej niż tylko Nauczyciela.\nJezus może przed człowiekiem odkryć drogę do nieba, pod warunkiem, że ten, odkryje przed kim naprawdę stoi. Na razie jednak wskazuje na absolutną podstawę, przykazania. Co ciekawe, wśród przykazań, które wymienia Pan wskazując, że otwierają one drogę do nieba, nie ma żadnego dotyczącego bezpośrednio Boga. Wszystkie one dotykają relacji z braćmi: „Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, czcij ojca i matkę oraz miłuj swego bliźniego, jak siebie samego!” (Mt 19,18-19). Do królestwa wchodzi się przez ciasną bramę relacji z innymi. Kiedy człowiek wyznaje, że wszystkich tych rzeczy przestrzegał w swoim życiu, Jezus stawia go przed decyzją wiary: „Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną!” (Mt 19,21). W tej chwili człowiek musi zdecydować się, co jest największą wartością, skarbem jego życia: pieniądze czy Jezus. Ta scena powołania kończy się klęską Pana, który z bólem obserwuje odejście swojego ucznia. Jezus przegrał z dobrami materialnymi. Jezus przegrywa często\nz naszym przywiązaniem do samych siebie, opinii ludzkiej, ego, do relacji z innymi, do rzeczy\ni pieniędzy. Wiara to decyzja w której, wyruszając w drogę z moim Mistrzem, muszę oddać Mu to, co dla mnie najcenniejsze.\n2.3. Jezus wlicza w drogę nasze błędy\nWreszcie Jezus, pozwalając nam odkrywać swoją osobę i to kim jest, pozwala nam także w drodze z Nim popełniać błędy. Dobry pedagog, dając wolność poszukiwań i budując odpowiedzialność swoich uczniów, daje im także doświadczyć konsekwencji własnych wyborów. Przyjrzyjmy się tej strategii na podstawie dwóch apostołów, którzy popełniają w Ewangelii najwięcej błędów, czyli na przykładzie Judasza i Piotra.\nSamo powołanie Judasza dla pierwszych chrześcijan było trudne do zrozumienia, wydawało się kwestionować bóstwo Jezusa. W jaki sposób Jezus, który był Bogiem i miał boską wiedzę czytania w ludzkich sercach (por. J 2,24-25), mógł tak się pomylić, wybierając zdrajcę? Fakt ten wydawał się świadczyć o jego słabości i o braku panowania nad historią swojego życia. Spójrzmy jednak na tę scenę z innej perspektywy. Jezus powołując Judasza zna jego słabości, lecz mimo to daje mu szansę. Czym powołanie Judasza różni się od powołania innych apostołów? Czym sam Judasz różni się od nich? Przecież wszyscy zdradzą Jezusa. Kiedy podczas Ostatniej Wieczerzy Pan wyjawi mrożącą krew w żyłach tajemnicę: „Jeden z was mnie zdradzi” (Mt 26,21), wszyscy pytają z lękiem „Chyba nie ja Panie?” (Mt 26,22). Każdy z nich jest potencjalnym zdrajcą i ostatecznie każdy zdradzi swojego Mistrza. Jezus wyznaje im to otwarcie: „Wy wszyscy zwątpicie we Mnie tej nocy. Bo jest napisane: Uderzę pasterza, a rozproszą się owce stada” (Mt 26,31). Wlicza ich błędy, słabości i zdradę w drogę ucznia. Równocześnie zapowiada: „Lecz gdy powstanę, uprzedzę was do Galilei” (Mt 26,32). Galilea ma być miejscem, gdzie spotkają się znowu. Tam dokonało się ich pierwsze powołanie. Tam Jezus powoła ich po raz drugi, przebaczając im zdradę. Jedynym warunkiem będzie tylko wyruszyć w drogę po Boże przebaczenie, stanąć w Galilei.\nW tę drogę wyraźnie wyruszyć nie chce Judasz. Chyba do końca tajemnicą pozostanie, dlaczego zdradził swojego Mistrza i nie chciał do Niego wrócić. Czy Judasz wydał Jezusa dla pieniędzy? Tak wydają się sugerować ewangeliści, przedstawiając go jako człowieka chciwego (J 12,6). Szczerze powiedziawszy, Jezus nie był dla niego najbogatszym łupem. Trzydzieści srebrników (120 denarów) to czteromiesięczne wynagrodzenie prostego pracownika (ok 5 tys. złotych). Tyle pieniędzy można było otrzymać za niewolnika. Jaką inną motywację, poza majątkową, mógł mieć Judasz?\nEwangelie apokryficzne i niektóre współczesne rekonstrukcje postaci Jezusa historycznego sugerują, że wydał Jezusa na Jego własną prośbę. Jezus widząc, że jego dotychczasowe próby obudzenia świadomości rodaków nie przynoszą efektu, poprosił swego zaufanego ucznia Judasza, aby wydał go w ręce Żydów i Rzymian. Ofiara z życia, którą planuje złożyć Mistrz, miała być ostatecznym objawieniem prawdziwości jego nauki. W powieści Kazantsakisa, zekranizowanej przez Scorsese pod tym samym tytułem Ostatnie kuszenie Jezusa, Jezus, przerażony jałowością planu walki o wyzwolenie Izraela, siłą prosi Judasza, aby Go wydał. Kiedy oczyszczając świątynię widzi na swych rękach krew, postanawia raczej umrzeć, niż stać się zbrojnym Mesjaszem wyzwolicielem. Pomóc ma mu w tym właśnie Judasz.\nCzy Jezus zaplanował zdradę swojego ucznia? Czy użył go do realizacji Bożego planu? To przekreślałoby Go całkowicie jako Mistrza. Cóż to za Nauczyciel, który, nawet dla sprawy najwyższej wagi, poświęca życie swojego ucznia? A więc może Jezus popełnił błąd, ufając nazbyt Judaszowi, pozwalając na to, aby w sposób wolny szukał swojej drogi i odkrywał tożsamość swego Mistrza? Dlaczego Mistrz w pewnym momencie nie powstrzymał ucznia zmierzającego do samodestrukcji? Jezus w Ewangelii Mateusza nie przestaje wierzyć w Judasza. Słowa, którymi wyjawia zdrajcę, mają pokazać, że kontroluje sytuację, posiada boską wiedzę. Powinny także powstrzymać lub przynajmniej zastanowić Judasza. Jezus nie jest tak patetycznie słaby i bezradny, jak wydawało się to jego uczniowi. Poza tym, kiedy Judasz zbliża się do Pana, pytając czy to on będzie zapowiedzianym zdrajcą, nie słyszy odpowiedzi tak, ty, lecz ty to powiedziałeś (sy eipas) (Mt 26,25). Decyzja o zdradzie wciąż należy do Judasza. Jezus do końca chce, aby Judasz podjął ją sam.\nOstatecznie Judasz wybiegnie z Wieczernika. Jan doda, że wbiega w noc, wyrywa się Jezusowi (J 13,30), aby zrealizować do końca swój plan. Wyda go słowami „Witaj Rabbi” i pocałunkiem (Mt 26,49). Jezus do końca walczy o swojego ucznia, pytając „Przyjacielu, po co przyszedłeś?” (Mt 26,50). Jak wielkie musiało być rozczarowanie Judasza Jezusem, skoro nie zwraca uwagi nawet na te ostatnie słowa, w których brak potępienia, z których przebija życzliwość? To rozczarowanie człowieka, który inaczej wyobraził sobie Jezusa Mesjasza. Chciał w Nim widzieć silnego i zdecydowanego władcę, nie kogoś kto poddaje się i pozwala przybić do krzyża. Judasz marzył o zdobywcy, wyzwolicielu, przy którym można cieszyć się życiem, dla którego nie ma przeszkód nie do pokonania.\nJudasz pomylił się. Jezus okazał się być kimś innym. Ostatni akord tego dramatu rozgrywa się w samotności serca ucznia, który odkrywa, że jego ocena Jezusa była daleka od prawdy. „Zgrzeszyłem, wydawszy krew niewinną” – mówi (Mt 27,4). Arcykapłani cynicznie umywają ręce, pozostawiając Judasza tragicznie samotnego ze swoim żalem i wyrzutami sumienia. Jak pisze papież Benedykt w II cz. książki Jezus z Nazaretu, rozpacz to fałszywa skrucha. Judasz nie będzie miał odwagi przyjść wraz z innymi uczniami do Galilei. Ta historia błędów i poszukiwania Jezusa przykrojonego do własnych pragnień skończy się samobójstwem. To historia, w której nie tylko nie było miejsca na wiarę w miłosierdzie, ale i nie było miejsca na zmianę własnego obrazu Jezusa.\nPodobny błąd popełnia Piotr, a jednak jego historia kończy się diametralnie różnie od tej Judasza. Także Piotr nie godzi się na Mesjasza słabego, który ma być zabity i ukrzyżowany w Jerozolimie. Kiedy Jezus po raz pierwszy mówi o tym swoim uczniom, Piotr czuje się w obowiązku skarcić go za sianie defetyzmu: „Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie” (Mt 16,22). Jezus ostrymi słowami przypomina wówczas Piotrowi jego miejsce: „Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki” (Mt 16,23). W tekście greckim mamy wezwanie do tego, aby Piotr nie tyle zszedł z oczu Jezusa, co aby znalazł swoje miejsce za Nim (hypage opiso mou – idź za mną). Miejsce ucznia jest za Mistrzem, nie przed nim. Piotr nie ma prawa pouczać Jezusa, jak ten ma pełnić swoją misję.\nPiotr z trudem będzie uczył się prawdy o tym kim jest Jezus. Trudno będzie mu zrezygnować z marzenia o pełnym mocy Mesjaszu. Kiedy Jezus ogłasza, że wśród uczniów jest zdrajca, Piotr zapewnia: „Choćby wszyscy zwątpili w Ciebie, ja nigdy nie zwątpię” (Mt 26,33). Na słowa Jezusa zapowiadającego jego zdradę odpowiada: „Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie” (Mt 26,35). W Getsemani to Piotr sięgnie po miecz, żeby bronić Jezusa (Mt 26,52; J 18,11). Mocny apostoł wciąż wierzy w potężnego Mesjasza. Wiarę tę łamie dopiero trzykrotne zaparcie się Piotra, w którym jak refren pojawia się zdanie: „Nie znam tego Człowieka” (Mt 26,72.74). Piotr rzeczywiście nie zna i nie chce znać Jezusa Ukrzyżowanego. Wymarzył sobie innego Mistrza. Popełnił błąd, z którego zdaje sobie dopiero sprawę złamany potrójną zdradą. Gorzki płacz Piotra to jednak płacz otwarty na zmianę sposobu myślenia. Piotr pojawi się w Galilei.\nPodsumowując tę część naszych rozważań, Jezus zaprasza swoich uczniów, także nas, do strawienia sobie pytania o to kim jest. Odpowiedź na to pytanie wcale nie przychodzi prosto. Wymaga trudu ciągłego poszukiwania, planowania swojego życia z Nim. Od tego, kto chce odkryć kim jest Jezus, wymaga On decyzji wiary. Wreszcie, w ten proces Pan wlicza także błędy, pozwala nam uczyć się na nich, abyśmy wyzwolili się od obrazów Jezusa tworzonych na podobieństwo naszych ludzkich serc, a otwarli na prawdę, którą On sam chce nam komunikować. W kolejnej części przyjrzyjmy się obrazom Jezusa Mistrza i głównym punktom jego nauki, jakie wyłaniają się z Jego słów.\n3. Jezus Nauczyciel i jego twarze\nZ Ewangelii Mateusza przebija przed wszystkim postać Jezusa Nauczyciela. Mateusz ukazuje Go jako Nowego Mojżesza, który na Górze Błogosławieństw ustanawia Nowe Prawo, Nową Torę, która decyduje o wejściu do Królestwa Bożego (Mt 5-7). Cała Ewangelia dzieli się na pięć wielkich mów Jezusa, przypominając swoją strukturą Pięcioksiąg. Jezus to bez wątpienia wielki Rabbi. Na czym zasadza się jego nauka? Gdzie jest jej serce? Jak za chwilę się przekonamy, Jezus Nauczyciel ma wiele twarzy.\n3.1. Nauczyciel końca czasów\nWielu widziało w Jezusie nauczyciela królestwa Bożego, które już przychodzi. We współczesnych badaniach nad Jezusem historycznym określa się ten obraz Jezusa mianem apokaliptycznego. Jezus wierzył, twierdzą niektórzy, że koniec czasów nadejść miał jeszcze za jego życia, przyspieszony jego przepowiadaniem. Kiedy rozesłał swoich uczniów, aby głosili Ewangelię o królestwie, leczyli choroby oraz wypędzali demony zapowiedział: „Nie zdążycie obejść miast Izraela, nim Syn Człowieczy przyjdzie” (Mt 10,23). Prześladowania uczniów miały być sygnałem zbliżającego się końca.\nDługa mowa Jezusa opisująca wydarzenia związane z końcem czasów zapisana została w 24 rozdziale Ewangelii Mateusza. Tam, odpowiadając uczniom zachwycającym się ogromem i pięknem budynków świątynnych, Jezus mówi: „Zaprawdę, powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony” (Mt 24,2). Ta enigmatyczna wypowiedź Jezusa budzi kolejne pytania uczniów, które wypowiadają będąc z nim na osobności: „Powiedz nam, kiedy to nastąpi i jaki będzie znak Twego przyjścia i końca świata?” (Mt 24,3). Wówczas Pan roztacza przed ich oczyma apokaliptyczną wizję końca. Pojawią się fałszywi mesjasze, wprowadzając wielu w błąd (Mt 24,4-5.11.24). Nad światem rozszaleje się wojenna zawierucha (Mt 24,7). W Jerozolimie zapanuje „ohyda spustoszenia” (Mt 24,15). Zaćmi się księżyc i słońce, moce niebios zostaną wstrząśnięte (Mt 24,29). Wówczas przybędzie Syn Człowieczy, rozkazując swoim aniołom, by zebrali wiernych od jednego krańca ziemi do drugiego (Mt 24,30-32). W końcowych słowach apokaliptycznej wizji Pan ostrzegał swoich uczniów, aby czuwali, bo opisywanego przez Niego wydarzenia są już blisko, we drzwiach (Mt 24,33): „Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie” (Mt 24,34).\nCzy Jezus rzeczywiście wierzył, że jeszcze za życia obecnego pokolenia przybędzie On na obłokach, aby zakończyć historię tego świata i rozpocząć Królestwo Boże na ziemi? Wydarzenia, które opisuje, rzeczywiście miały miejsce. W latach po jego śmierci i odejściu do Ojca Izrael nawiedziły wojny i dwa powstania żydowskie, które doprowadziły do zniszczenia świątyni jerozolimskiej. Uczniowie oczekiwali na znak ostateczny końca, przyjście Syna Człowieczego. Ten jednak nie nadszedł. Czy Jezus pomylił się ten jeden raz? Czy też to Jego uczniowie pomylili się, widząc w Nim proroka i nauczyciela końca czasów?\nCelem Jezusa było na pewno przygotowanie swoich uczniów na koniec, który nadchodzi zawsze niespodziewanie, lecz nigdy nie mówił On o tym, kiedy nadejdzie. Wiele wskazywało na to, i tak zrozumieli to pierwsi chrześcijanie, że koniec miał nadejść już w I w., jednak to Ojciec swą wolą decyduje o jego czasie (Mt 24,36). Podstawowe wezwanie, jakie Jezus kieruje do uczniów wszystkich czasów, to wezwanie do czujności i gotowości na spotkanie nadchodzącego Syna Człowieczego (Mt 24,42). Grecki rdzeń gregoreo, którego w NT używa się dla oddania idei czuwania, przywodzi na myśl czujny sen pasterzy w polu. Czuwając nad swoimi stadami, nad tym co dla nich cenne, nie mogą zasnąć, inaczej bowiem drapieżnik rozszarpią ich trzodę. Podobnie chrześcijanin nie może zasnąć w tym świecie, który nie jest do końca jego domem. Jest jak otwarte pole, na którym narażeni jesteśmy na atak nieszczęścia, choroby, czy Złego, który chce wykraść nam skarb naszej miłości i wiary.\nJezus nie ucieka od rzeczy ostatecznych. Przygotowuje nas jednak na koniec, nie odrywając od spraw codzienności. Najlepszą ilustracją jego nauki są błogosławieństwa (Mt 5,1-11). Otwierają one Jezusowe nauczanie o Królestwie, stanowią jego Wielką Kartę i konstytucję. Jezus zasiadający na górze, aby ogłosić błogosławieństwa, jest jak władca (postawa siedząca), który ogłasza prawa dające wstęp do Jego królestwa (Mt 5,1-2). W prawach tych uderza przede wszystkim prosty, pozbawiony patosu religijnego język. Nie ma tam mowy o błogosławionych (eulogetoi) przez Boga w niebie, ale o szczęśliwych (makarioi) na ziemi (Mt 5,3). Jezus naucza na czym polega szczęśliwe i spełnione ziemskie życie. To przez szczęśliwe, piękne i spełnione ziemskie życie dostajemy się do nieba. To ziemskie życie zostanie nam przedłużone na wieczność. Może się to wydać paradoksalne, bo w nauce tej pojawiają się ubodzy, smutni i cierpiący prześladowania. Czy trzeba być doświadczonym przez życie cierpiętnikiem, aby dostać się do Jezusowego nieba?\nNic podobnego. Jezus jest realistą i bierze pod uwagę ludzkie życie z całym jego pozytywnym i negatywnym bagażem. Ubóstwo, bieda materialna, łzy, zmaganie z problemami, naszymi osobistymi wrogami i prześladowcami, są częścią naszej drogi. Sam fakt bycia biednym i zatroskanym nie otwiera nam jednak jeszcze drogi do nieba. Mateusz mówi o ubogich w duchu, którzy dziedziczą królestwo, czyli tych, dla których życiowe niedostatki stają się okazją do złożenia swojej nadziei w Panu (Mt 5,3). Można być człowiekiem bogatym i pozostać ubogim w duchu. Smucący się, który mają być pocieszeni, to nie tylko wylewający łzy nad sobą ale zatroskani o innych (Mt 5,4). Cisi, którym obiecana jest ziemia, to ci, którzy naśladują Jezusa w jego pokorze i nie szukaniu tylko swojego dobra (Mt 5,5). Pragnący sprawiedliwości to ci, którzy troszczą się o dobre relacje z Panem i z innymi (Mt 5,6). Miłosierni, którzy chcą zrozumieć innych i pomagać im, sami dostąpią miłosierdzia (Mt 5,7). Ci którzy mają czyste serce i intencje, będą oglądać Boga, a wprowadzający pokój będą nazwani dziećmi Bożymi (Mt 5,8).\nWszystkie błogosławieństwa dotykają konkretnych sytuacji życiowych, poprzez które możemy spotkać Boga, poprzez które już dziś wchodzimy do królestwa Bożego. To Ewangelia dla tych, którzy przeżywają każdy dzień swojego życia tak, jakby był on ostatnim. To Ewangelia dla czuwających. Najważniejsza prawda, która płynie z błogosławieństw, jest następująca. Nie wystarczy płakać, smucić się i być ubogim, aby wejść do królestwa Bożego. Wszystko, co na nas przychodzi, mamy przeżywać jako uczniowie Jezusa, razem z Nim. Od budowania naszej relacji z Panem dziś zależy nie tylko nasze szczęśliwe, pełne sensu życie, ale i nasza szczęśliwa wieczność.\n3.2. Nauczyciel radykalnej miłości i przebaczenia\nChyba najbardziej charakterystyczną dla Jezusa nauką, po której rozpoznać można także oryginalność Jego Ewangelii, jest radykalne wezwanie do miłości i przebaczenia (Mt 22,34-40). Jezus praktykował je sam w swoim życiu i przypieczętował ostatecznie śmiercią na krzyżu. Jako praktyk Pan zdawał sobie także sprawę, że dojrzałej miłości nie buduje się z dnia na dzień, lecz potrzeba na nią czasu. Potrzeba planu, a właściwie strategii małych kroków. Rabini nazywali tę strategię wznoszeniem ogrodzenia wokół Tory (Pirke Abot 1,1). Kto nie chce podnieść ręki na swego brata i uczynić mu krzywdy, niech zrezygnuje z gniewu: „Słyszeliście, że powiedziano przodkom: Nie zabijaj!; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: «Raka», podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: «Bezbożniku», podlega karze piekła ognistego” (Mt 5,21). Jezus wcale nie posuwa tu miłości bliźniego do absurdu. Wskazuje jak to wielkie przykazanie buduje się małymi krokami, rezygnując z gniewu i osądzania brata, otwierając na niego swoje serce.\nPan rozszerza też grono tych, których nazywamy swoimi braćmi poza wąski krąg rodziny i bliskich, tych, którzy darzą nas sympatią i tych, z którymi łączy nas jakiś horyzont wartości. Tak rozumieli braterstwo Żydzi. Braćmi, którym należało okazywać miłość, byli ci, którzy wierzyli w tego samego Boga i praktykowali przykazania. Od reszty należało się odseparować. Tymczasem Jezus naucza: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych. Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie? Czyż i celnicy tego nie czynią?” (Mt 5,44-46). Miłość bliźniego to sposób na upodobnienie się o Boga, który kocha sprawiedliwych i grzeszników; to bycie doskonałym, kompletnym (teleios), tak jak nasz Ojciec w niebie (Mt 5,48).\nW tym kluczu Jezus każe także czytać jedną z najpiękniejszych miłości, jaką człowiek znajduje w swoim życiu, miłość małżeńską. Według Pana jest to miłość do końca. Żydom, którzy znali i praktykowali rozwody, Jezus stawia przed oczyma Boży plan wobec człowieka sięgający początków stworzenia: „Czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich jako mężczyznę i kobietę? I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela” (Mt 19,5-6). Miłość małżeńska upodabnia nas do Boga i tworzy z dwóch osób jedno ciało. Kto rozbija jedność małżeństwa zabija to nowe osobowe życie. W starożytności grzech przeciw jedności małżeńskiej traktowany był na równi z zabójstwem. Miłość małżeńska będzie tak wysoce ceniona przez uczniów Jezusa, że użyją jej do zobrazowania relacji między Panem i Kościołem. W Liście do Efezjan św. Paweł będzie napisze: „Mężowie miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie” (Ef 5,25).\nOstatecznie do praktykowania Jezusowego przykazania miłości zdolnymi czyni nas tylko Jego miłość. Tylko ci, którzy powierzają swoją miłość Jezusowi i kochają Jego miłością są zdolni kochać do końca. Tylko miłość Pana daje nam siły, aby wychodzić ku sobie i przebaczać sobie nawzajem (Mt 5,25-26). Ona jest przestrzenią, w której złożyć możemy nasze problemy i zranienia, aby nie obarczać nimi drugiego. Ostatecznie Jezus wymaga nie heroicznego praktykowania ludzkiej miłości i ćwiczenia się w niej, ale otwierania się na Jego miłość. Ten, kto doświadcza miłości Pana, będzie zdolny kochać podobnie innych (J 15,9-12).\n3.3. Nauczyciel modlitwy i nowej relacji z Bogiem\nKolejne oblicze Jezusa Nauczyciela odkryć możemy w Jego szkole modlitwy i relacji z Bogiem. Religijność, jaką proponuje Jezus, opiera się przede wszystkim na osobistej więzi z Ojcem. Wszystko w życiu Mistrza i Jego uczniów dzieje się pod błogosławiącym okiem Ojca. On ukrywa się w każdym, nawet najmniejszym z braci (Mt 25,40). To On jest pierwszym, który cieszy się z jałmużny i uczynków miłosierdzia: „Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie” (Mt 6,4-5). To On chce być pierwszym odbiorcą naszych modlitw. Jezus w Ewangelii Mateusza zachęca, by czynić dobro w ukryciu, i by w ten sposób zanosić modlitwy: „Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie” (Mt 6,6).\nPan nie chce w ten sposób pozbawić religii wymiaru publicznego, który jest w nią naturalnie wpisany. Dobre czyny i życie w bliskości z Bogiem są ważnym świadectwem dla tych, którzy nas otaczają. Jezus zwraca jednak uwagę na to, co jest istotą życia z Bogiem. Chce ocalić przed zadeptaniem bardzo intymny aspekt spotkania z Ojcem, czas spędzany sam na sam z Nim, bez którego wszystko, co czynimy, jest puste. Najszlachetniejsze czyny, posty i aktywności mogą być pożywką dla naszej pychy i rozdmuchanego ego, jeśli nie czynimy ich z myślą o Bogu (Mt 6,16-18): „Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 6,1).\nW Jezusowej szkole modlitwy i szczególnie ważna jest wytrwałość: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą”(Mt 7,7-8). Bóg to nie ktoś, kto cieszy się z naszych długich próśb i łaskawie wysłuchuje je dopiero po godzinach spędzonych w Jego poczekalni. To Ojciec, który chętnie spełnia prośby swoich dzieci. Jednak to On decyduje o tym, co jest dla nas dobre: „Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą” (Mt 7,11). W Jezusowej szkole modlitwy najważniejsza nie jest zatem wytrwałość ale obraz Boga, jaki nosimy modląc się do Niego. Czy ufamy Mu i jesteśmy gotowi poddać się Jego woli? Taki ostatecznie jest sens jedynej modlitwy, której Jezus uczy swoich uczniów – Ojcze nasz. Jej najważniejsze przesłanie kryje się w słowach: „Bądź wola twoja”(Mt 6,10). Tę modlitwę Jezus praktycznie wypełni w Getsemani, powierzając się woli Bożej i przyjmując drogę krzyża (Mt 26,42).\nW ostatnim już punkcie zapytajmy, jakie miejsce w Jezusowej wizji relacji z Bogiem zajmuje tradycja? Czy nowa relacja potrzebuje radykalnie nowych form wyrazu? Czy dla nowego wina trzeba wyrzucić stare bukłaki tradycji, postów, zastanej religijności? Tak może wydawać się, kiedy spojrzymy na Jezusa, który nie pości i nie zachęca swoich uczniów do postu, jak czynią to uczniowie Jana i faryzeusze. W podobnie wolny sposób podchodzi do świętowania szabatu, podczas którego jego uczniowie zrywają kłosy (Mt 12,1-2), a ich Mistrz uzdrawia (Mt 12,9-14). Jezus nie przekreśla w ten sposób tradycyjnej religijności, ale zwraca uwagę na nadrzędny cel, któremu powinna być podporządkowana. Nasze posty i praktyki religijne mają przygotować nas do pełniejszego i radosnego przeżywania obecności Pana: „Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi?” (Mt 9,15). Nasze życie to zaślubiny z Jezusem, a te przeżywa się radośnie. Jeśli tradycyjna religijność sprawia, że nasze serce stygnie, to nie ma w niej Ducha Jezusowego.\nDrugie ważne kryterium, w świetle którego Jezus ocenia tradycje religijne, to wzgląd na braci. Zdrowa religijność buduje relacje z innymi, a nie doprowadza mnie do zamykania się na nich i skupienia na sobie. To najpoważniejszy zarzut, który Jezus stawia faryzeuszom. Musimy sobie uświadomić, że faryzeusze byli grupą cieszącą się w Izraelu ogromnym autorytetem. To ludzie, którzy dla przygotowania swojego narodu na przyjście Królestwa Bożego postanowili uczynić z siebie żywą ofiarę dla Boga. Nie będąc kapłanami przestrzegali oni kapłańskich praw czystości i świętości, chcieli być nienaganni w miłości do Prawa. Jednak ich miłość do tradycji ojców i doskonałości duchowej sprawiła, że, zapatrzeni w siebie i Boga, wykopali przepaść między sobą i braćmi. Sądzili innych według własnej surowej miary; nakładali ciężary nie do uniesienia i odbierali innym radość relacji z Bogiem. Smutna religijność faryzeuszy zamknęła ich na braci i stała sie synonimem fałszywej pobożności. Przed taką tradycją Jezus przestrzega swoich uczniów (Mt 23).\n3.4. Nauczyciel wolności serca i zaufania w Opatrzność\nWreszcie ostatni już rys Jezusa Nauczyciela to zachwycająca wolność, której uczy swoich uczniów. Jak widzieliśmy, wolność ta dotyczy przyjmowania z tradycji tego, co służy naszemu dobru i duchowemu rozwojowi. Wolność ta dotyka przede wszystkim ludzkiego serca, które w Biblii odpowiedzialne jest za podejmowanie decyzji. Co przeszkadza mi w podjęciu i realizacji decyzji pójścia za Mistrzem Jezusem? Co sprawia, że lękam się Jego drogi?\nJednym z ważnych źródeł ludzkiego lęku jest troska o byt materialny, o nasze dziś i jutro. Jezus doskonale poznał ludzkie życie z wszystkimi jego niedostatkami. Ubóstwo towarzyszyło Jego rodzinie od początku. Jako dojrzały mężczyzna wybrał także drogę ubóstwa, drogę wolnego serca, którą proponuje swoim uczniom: „Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie” (Mt 6,25). Czy jest to droga dla wszystkich? Na pewno w formie, jaką praktykował Jezus, nie. Jednak jest w niej coś, co naśladować może i powinien każdy z nas. Troski ziemskie, troska o ubranie i chleb, o pieniądze na mieszkanie i rachunki, szkołę i przyszłość dzieci, będą naturalnie wypełniały nasze życie. Czy potrafimy je jednak przeżywać tak, aby nie odbierały nam radości życia, by nie stały się ciężarem nie do uniesienia? Jezus zaprasza do ufności w to, że Boża Opatrzność obejmuje także najbardziej podstawowe, materialne potrzeby naszego życia. Bóg nie troszczy się tylko o naszego ducha. Wszystko będzie dodane tym, którzy żyją powierzając się z ufnością Ojcu: „Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6,33).\nInną przyczyną zniewolenia naszych serc bywa spętanie ich różnego rodzaju przywiązaniami emocjonalnymi, które paraliżują nas i odbierają nam siłę do działania. Dobro otrzymane od Boga, relacje i osoby, mogą stać się czasem pułapką i więzieniem. Dlatego właśnie Jezus radzi swoim uczniom, żeby skarby swego życia lokowali nie na ziemi, ale w niebie: „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się, i kradną. Gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie włamują się, i nie kradną” (Mt 6,19-20).\nPan nie zabrania nam gromadzenia skarbów, ale chce, byśmy je składali w Jego ręce. Chce, by nasze serce było ulokowane w niebie: „Bo gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje” (Mt 6,21). Wobec wszystkiego, co posiadamy tu na ziemi, możemy i powinniśmy mieć zdrowy dystans. To zakłada zdolność tracenia bez wpadania w rozpacz. Tylko wobec jednego nie powinniśmy tworzyć w sercu dystansu, wobec samego Jezusa. On chce być na pierwszym miejscu, przed naszymi ukochanymi i relacjami, jakie mamy: „Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien” (Mt 10,37). Jezus nie rości sobie tego prawa dlatego, że jest Bogiem zaborczym, ale ponieważ zdaje sobie sprawę z tego, że relacja z Nim daje wolność i spełnienie we wszystkich innych przestrzeniach i relacjach naszego życia. Kochać Jezusa bardziej niż innych, znaczy kochać innych zdrową miłością, która nie zniewala mojego serca i nie spęta drugiego moim egoistycznym uczuciem.\n3.5. Czy wystarczy przyjąć Jezusa jako Nauczyciela?\nPodsumowując obraz Jezusa Nauczyciela, który ewangelista Mateusz kreśli przed naszymi oczami, widzimy, że jest On mocno zakorzeniony w realiach naszego ludzkiego życia. Nie każe nam uciekać do nieba, gdzie Bóg kiedyś obdaruje nas prawdziwym życiem, lecz pokazuje, że szczęście nieba zależy od szczęśliwego i spełnionego życia na ziemi. Kto potrafi przeżywać swoje problemy i radości jako uczeń Jezusa, w bliskości z Nim, tego Jezus nazywa szczęśliwym. Cechą charakterystyczną nauki Jezusa jest radykalna miłość, miłość do końca, cierpliwa i przebaczająca. Aby kochać taką miłością, trzeba otworzyć swoje serce i zaczerpnąć jej od Niego. Wreszcie Jezus uczy nowej jakości w relacji z Bogiem. Uczy budowania intymnej więzi z Ojcem i wolności w wybieraniu z ludzkich tradycji tego, co służy mojemu rozwojowi. Wolność ma także charakteryzować podejście ucznia do ziemskich spraw, problemów i relacji, które z natury przecież są nietrwałe i potrzebują powierzenia ich w ręce Boże.\nCzy przyjęcie tej nauki wystarczy, aby zbudować trwałą i głęboką więź z Jezusem? Czy to jest serce Jego osobowości i odpowiedź na pytanie kim On jest? Nie, jesteśmy zaledwie w połowie drogi. Chociaż Mateusz przedstawia Jezusa jako wielkiego Nauczyciela, przerastającego nawet Mojżesza, nie jest to jeszcze Jego kompletny obraz. Uczeń Jezusa nie może zatrzymać się na obrazie Nauczyciela. Jeśli to zrobi, zredukuje go do wędrownego cynika, mędrca, ubogiego głosiciela życiowej mądrości, jakich wielu przemierzało antyczny świat i przemierza do dziś nasze drogi. Jezus to ktoś większy niż Nauczyciel. Znamiennym jest, że tytułu „nauczyciela” używają wobec Jezusa głównie obcy i Judasz (Mt 8,19; 9,11; 12,38; 17,24; 19,16; 22,16.24.36; 26,25.49). Uczniowie nazywają Go Panem (kyrios) (8,25; 17,4-15). Jakie znaczenie ma ta różnica? Jak chce być postrzegany przez nas sam Jezus? Jak przejść od Nauczyciela do Pana – temu przyjrzymy się w ostatniej części tej konferencji.\n4. Jezus Pan\nDochodzimy tu do najważniejszego i zarazem najtrudniejszego momentu objawienia prawdy o tym, kim jest Jezus. Tytuł Pan (gr. kyrios) w starożytności używany był wobec znacznych osób. W Septuagincie, greckim tłumaczeniu Starego Testamentu, słowem tym określa się Boga. Bez wątpienia w Ewangelii Mateusza tytuł Pan odniesiony do Jezusa podkreśla, że nie jest on zwykłym człowiekiem, lecz Bogiem. Tu także pojawia się największy problem, z którym muszą zmierzyć się uczniowie Jezusa wszystkich czasów. Bóg w Jezusie nie objawia się tak, jak sobie to wyobrażamy i jakbyśmy tego chcieli.\nZacznijmy od sceny kuszenia na pustyni, która stanie sie wzorem dla całej misji Jezusa. Sam fakt, że Pan zostaje poddany tej ludzkiej próbie, był dla pierwszych uczniów skandalem. Czy jako Bóg nie mógł rozprawić się z kusicielem jednym słowem? Czyżby Szatan nie wiedział z kim ma do czynienia? W scenie kuszenia regularnie pojawia się wezwanie do czynienia cudów. Najpierw Jezus ma zamienić kamienie w chleb (Mt 4,3), potem rzucić się w dół z narożnika świątyni (Mt 4,6). Tak łatwo byłoby dowieść bóstwa uczyniwszy cud. W Braciach Karamazow Dostojewskiego Wielki Inkwizytor będzie wyrzucał Jezusowi tę straszną pomyłkę uciekania od cudów. Przecież w ten sposób mógł zyskać rzesze. O cuda upominać się będą także Żydzi. Jednak Jezus uparcie odmawia. Nie jest Mesjaszem, który przejdzie przez ludzkie życie łatwo, uniknie cierpienia i wstąpi do nieba. Cóż za drogę i przykład pozostawiłby nam wówczas? To nie cuda będą dowodem Jego bóstwa. Mateusz w swojej ewangelii, w przeciwieństwie do Marka, będzie redukował ich opisy. Jezus to Bóg, który okaże swoją wszechmoc stając się jednym z nas, słabym i Ukrzyżowanym. Weźmie na siebie jarzmo i utrudzenie ludzkiego życia i poniesie je do końca (Mt 11,28-30). Ukaże wszechmoc miłości i zaufania, które zwyciężają śmierć.\nProblem ze zrozumieniem takiego Pana i Boga uczniowie Jezusa mieli od samego początku. Jezus zauważa, że uzdrowienia i egzorcyzmy, których dokonywał wywierały na nich ogromne wrażenie. Na widok burzy, którą uciszył na jeziorze, padli przed Nim na twarz wyznając: „Prawdziwie jesteś Synem Bożym” (Mt 14,32). Potem byli świadkami rozmnożenia chleba dla czterech tysięcy (Mt 15,29-39). To mogło wprowadzić ich w przekonanie, że Jezus jest na drodze wznoszącej, drodze do wielkiej chwały, i że oni zmierzają tam razem z Nim. W tej sytuacji Jezus zadaje swoim uczniom pytanie: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?” (Mt 16,13). Uczniowie entuzjastycznie przytaczają opinie krążące na temat Mistrza. Jedni uważają Go za Jana Chrzciciela – bezkompromisowego i powszechnie podziwianego proroka. Inni widzą w Nim Eliasza, proroka jak ogień, zdolnego czynić spektakularne cuda, który miał zapowiadać nadejście czasów ostatecznych (Ml 3,23-24). Dla innych jeszcze Jezus przypominał wielkiego Jeremiasza. Z opinii ludzkich przebija zachwyt i zdumienie Mistrzem, które podzielają także Jego uczniowie. Jezus jest wielki. Jaki będzie finał tak wspaniale rozwijającej się misji? Gdzie znajdą się oni?\nJezus wyrywa swoich uczniów ze snów o chwale, która ma opromienić także ich głowy, zadając proste, bardzo osobiste pytanie: „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mt 16,15). Możemy sobie wyobrazić ciszę, jaka zapanowała wówczas. Większość z nich zapewne podpisywała się chętnie pod entuzjastycznymi opiniami tłumów. Jezus to ktoś większy niż wielcy prorocy Starego Testamentu. Piotr, zabierając głos w imieniu wszystkich, wyznaje: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16,16). Jezus docenia wyznanie Piotra. Idzie dalej niż ci, którzy okrzyknęli go największym z proroków. Nazywa Go zapowiedzianym Mesjaszem i Synem Bożym. Ta intuicja pochodzi od samego Ojca (Mt 16,17). Chwilę potem Piotr da jednak popis niezrozumienia Jezusa Mesjasza. Kiedy Pan będzie zapowiadał, że musi udać się do Jerozolimy, gdzie będzie zabity, Piotr weźmie Go na bok surowo upominając „Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie” (Mt 16,22). Finał tej sceny znamy dobrze. Jezus surowo upomina Szymona i każe mu wrócić na miejsce należne uczniowi. Raz jeszcze potwierdza się, jak wielkie problemy mają uczniowie z zaakceptowaniem Mesjasza słabego, Ukrzyżowanego.\nJezus, prawdziwy Bóg, niezrozumiany przez swoich uczniów, zmierza do Jerozolimy, gdzie wypełni się Jego los. Przed samym wjazdem do Miasta Świętego, który uroczyście zainauguruje ostatni tydzień jego życia, wydarza się jeszcze cud, który ma znaczenie symboliczne. Pan uzdrawia dwóch niewidomych, siedzących przy drodze. Wiedząc, że przechodzi, niepomni na głosy tłumu, który próbuje ich uciszyć, krzyczą za Nim: „Panie, ulituj się nad nami, Synu Dawida!” (Mt 20,30.31). Jezus otwiera ich oczy, a ci przejrzawszy z radością poszli za Nim (Mt 20,34). Wyruszyli za Jezusem w Jego ostatnią drogę, która prowadzi na krzyż. Ich okrzyk Panie, Synu Dawida zapowiada okrzyki, którymi tłumy witać będą Jezusa wkraczającego do Miasta Świętego. Ich radość kontrastuje z apostołami zmierzającymi z trwogą do Jerozolimy. Uzdrowieni ślepcy to symbol uczniów, którzy odkrywają i akceptują kim jest Jezus i jaką idzie drogą. Idą za Bogiem, który z miłości odda swoje życie na krzyżu.\nDlaczego właśnie w ten sposób Jezus wypełni swoją misję? Jeśli Mateusz buduje historię Jezusa paralelnie do historii Mojżesza z Księgi Wyjścia, to przywołajmy jeden werset, kluczowy dla zrozumienia historii wyjścia z Egiptu. Bóg objawiając się Mojżeszowi w krzewie gorejącym przedstawia się enigmatycznym: „Jestem, który jestem” (Wj 3,14). Imię to znaczy: jestem blisko swojego ludu, znam jego cierpienia, słyszę jego jęk i zstąpiłem, aby go wybawić. Ta obietnica bliskości w stopniu najwyższym wypełnia się w Jezusie. W historii Jezusa Bóg zbliża się do człowieka najbardziej jak tylko można to sobie wyobrazić. Zrodzony jako jeden z nas, kochający i przeżywający chwile prób oraz lęku, zdradzony przez przyjaciół, zabity i pogrzebany Jezus bierze na siebie całe doświadczenie ludzkiego życia. Zejdzie także na dno śmierci. Ponieważ jest Bogiem nie pozostanie tam, ale poprowadzi nas wszystkich ku światłu zmartwychwstania. Ku światłu, do którego nie dało się dojść inaczej jak tylko przez pełną blasku i cienia dolinę ludzkiego życia i śmierci.\nPodsumowując, Jezus jest wielkim Nauczycielem. Jego słowa i czyny przez wieki stanowiły i stanowią wskazówkę dla nas. Jego wymagająca, nie szczędząca wysiłku, wyrozumiała wobec naszych błędów i przebaczająca pedagogia jest świetnym wzorem dla odpowiedzialnego prowadzenia i wychowywania innych. Rabbi Jezus uczy nas docenienia naszego ziemskiego życia. Uczy nas życia spełnionego i szczęśliwego tu na ziemi, które Bóg przedłuży na wieki. Jezus wzywa nas do miłości radykalnej i do końca, wiedząc, że tylko taka miłość daje nadzieję i oparcie w życiu. Ona jest najgłębszą potrzebą i tęsknotą człowieka. Wreszcie Jezus Mistrz prowadzi nasze serca drogami wolności, odwiązuje od pustych rytuałów, w których nie ma miłości Boga i bliźniego, odwiązuje nas od paraliżującego przywiązania do rzeczy i osób. Uczy ufnego wędrowania pod błogosławiącym okiem Bożej Opatrzności.\nJednak nie wystarczy pójść za Jezusem jako Nauczycielem. Tak czynią nie znający Go obcy. Oni szukają u Niego życiowej mądrości i nauki. Gdy ją znajdą, porzucają Go idąc do kolejnego Mistrza. Estetyka, powierzchowny zachwyt nad głębią i pięknem myśli, jak pisał Kierkegaard, jeszcze nie czynią z nas uczniów Jezusa. Uczniostwo zaczyna się wówczas, kiedy stajemy przed Jezusem Bogiem. Słowa Boga słucha się inaczej niż słowa mędrca, rabina. Słowu Boga człowiek winien jest posłuszeństwo. Słowo Boga zmusza do tego, aby pośród walki wewnętrznej i wysiłku odkrywać jego znaczenie. Słowo stawia nas ostatecznie przed tajemnicą Jezusa, Ukrzyżowanej miłości. Każe zostawić pod krzyżem nasze wyobrażenia o Bogu mocnym, Bogu sukcesu stworzonym na obraz i podobieństwo tego świata. Jezus nie da się wtłoczyć w ramy tego świata. Wyrasta ponad niego, zadając nam to samo pytanie, które zadawał swoim uczniom: „A wy za kogo mnie uważacie?” (Mt 16,15).\n Ks. dr Marcin Kowalski - od 2002 roku prezbiter diecezji kieleckiej. W latach 2003-2011 odbył studia specjalistyczne na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie. W roku akademickim 2004/2005 studiował archeologię i języki biblijne na Uniwersytecie Hebrajskim w Rothberg International School w Jerozolimie. W 2011 roku uzyskał doktorat nauk biblijnych prezentując dysertację Transforming Boasting of Self into Boasting in the Lord: The Development of the Pauline Periautologia in 2 Cor 10-13 in Light of the Programmatic Introduction of 2 Cor 10. Od 2011 zatrudniony w Instytucie Nauk Biblijnych Katolickiego Uniwersytetu im. Jana Pawła II w Lublinie. Obszar zainteresowań naukowych: retoryka antyczna, studia nad tradycjami przekazu ustnego, listy św. Pawła, Jezus historyczny. Wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Lublinie oraz w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.


Overdrive Preamp - JHS wskrzesza kultowego DODa 250 - INFOGITARA.PL\n1 kwietnia 2022 10:00\nInfogitara Wiadomości Elektryczne Overdrive Preamp - JHS wskrzesza kultowego DODa 250\nOverdrive Preamp - JHS wskrzesza kultowego DODa 250\nJHS nie przestaje zadziwiać! Firma postanowiła wypuścić na rynek swoją wersję efektu... który nigdy nie istniał (a przynajmniej tak twierdzi sporo osób). Overdrive Preamp jest efektem "sekcji zwłok" na wczesnych wersjach owianej mistycyzmem konstrukcji pod nazwą DOD Overdrive Preamp 250.\nJHS Overdrive Preamp jest konstrukcją luźno nawiązującą do absolutnego białego kruka jakim bez wątpienia jest DOD Overdrive Preamp 250. Josh Scott, naczelny konstruktor JHS, natknął się na kilka sztuk wyżej wymienionego modelu DOD-a, porozmawiał nawet z samym David'em Oreste Di Francesco (wiecie już skąd nazwa DOD?).\nEfektem tych badań jest JHS Overdrive Pedal, czyli efekt będący wypadkową różnych wersji DOD 250. Samo urządzenie jest banalnie proste w obsłudze, dzięki potencjometrom Gain oraz Level. Znajdujący się w środku suwak pozwala wybrać tryb clioppowania.\ndo gitary elektrycznej Kostki podłogowe Efekty\nZłota perełka prosto z Danii od TC Electronic do gitary elektrycznej Kostki podłogowe\nSmyczkowa nowość dla gitarzystów od EHX do gitary elektrycznej Kostki podłogowe\nRelacja Laney wchodzi na rynek delay'ów - z przytupem ! do gitary akustycznej do gitary elektrycznej\nTona brzmień w malutkim opakowaniu od NUX do gitary elektrycznej Kostki podłogowe


Sąsiedzi znów znoszą kwarantannę dla Polaków. Korzystamy na zmianie przepisów - Fly4free.pl - tanie loty i sposoby na tanie bilety lotnicze\nSąsiedzi znów znoszą kwarantannę dla Polaków. Korzystamy na zmianie przepisów\nOd dzisiaj osoby przyjeżdżające z Polski na Litwę nie będą musiały poddawać się obowiązkowej kwarantannie. To efekt zmiany metodologii liczenia współczynnika nowych zakażeń COVID-19, który wprowadzili nasi sąsiedzi.\nSytuacja z kwarantanną dla osób wjeżdżających na Litwę z Polski zmienia się dość często – po okresie zniesienia restrykcji w lipcu, od 10 sierpnia przybysze z naszego kraju (z nielicznymi wyjątkami) musieli poddawać się kwarantannie. Było to spowodowane dość wyśrubowanymi współczynnikami nowych zachorowań COVID-19: za państwa bezpieczne uznawano te, gdzie liczba nowych przypadków w ciągu ostatnich 14 dni nie wynosi więcej niż 16 na 100 tysięcy obywateli. Jednak teraz Litwa zmienia te przepisy, idąc w ślad za propozycją Komisji Europejskiej. Oznacza to, że od 14 września za kraje bezpieczne uznaje się te ze współczynnikiem poniżej 25 przypadków.\nJak informują litewskie media, skorzysta na tym Polska, ale też m.in. Szwecja, Niemcy, Bułgaria, Norwegia czy Islandia. Tak jak do tej pory, samoizolacja nie będzie też wymagana dla osób przybywających z Finlandii, Cypru, Estonii i Łotwy. Z kolei samoizolacja i test na koronawirusa będą wciąż obowiązkowe dla osób przybywających z 18 krajów UE.\nJednocześnie musimy pamiętać, że kwarantanna wciąż jest wymagana dla osób przyjeżdżających z Polski na Łotwę. Jest to związane z faktem, że rząd w Rydze nie planuje na razie podnieść współczynnika nowych zachorowań do proponowanego przez Komisję Europejską poziomu 25 przypadków na 100 tysięcy\n– Nie jesteśmy gotowi na taką decyzję. Nie wydaje mi się, by społeczeństwo było gotowe na przyjazd jeszcze większej liczby osób – mówi premier Łotwy Krisjanis Karins, cytowany przez agencję LETA.\nTagi covid-19 koronawirus kwarantanna litwa\nOdwiedźcie Łódź – miasto filmu: noclegi w 4* hotelu Holiday Inn za 171 PLN/pokój Weekendowy wypad do Rzymu za 316 PLN. Loty z Krakowa + 4* hotel ze śniadaniami


Rząd szykuje absolutną dekomunizację w służbach i wojsku. Będzie dotyczyła tysięcy osób | Głos Pomorza\nRząd szykuje absolutną dekomunizację w służbach i wojsku. Będzie dotyczyła tysięcy osób\nNowe regulacje mają być zapisane w projekcie ustawy o ochronie informacji niejawnych, który liczy 12 rozdziałów i 101 artykułów. Zakładają one m.in. odmowę wydania poświadczenia bezpieczeństwa, które umożliwia dopuszczenie do pracy lub służby związanych z dostępem do informacji objętych klauzulą "poufne" lub wyższej. Taka odmowa ma zapadać automatycznie, jeśli "osoba sprawdzana była zatrudniona lub współpracowała z organami bezpieczeństwa, o których mowa w art. 2. ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa wewnętrznego państwa z lat 1944–1990".\nByłym pracownikom komunistycznych służb specjalnych automatycznie nie będzie przedłużane poświadczenie dopuszczające do państwowych tajemnic. Nawet jeśli zostali pozytywnie zweryfikowani po upadku PRL i dostali pracę np. w policji, Urzędzie Ochrony Państwa innych organach bezpieczeństwa państwa czy dyplomacji - pisze "DGP".\nZa projektem, który ma być procedowany w trybie pilnym, stoi minister od służb specjalnych Mariusz Kamiński, który zaprezentował go Radzie Ministrów już pod koniec kwietnia. Skierował wtedy pismo do sekretarza Stałego Komitetu Rady Ministrów, w którym przekazuje do rozpatrzenia projekt ustawy "z pominięciem pozostałych etapów procesu legislacyjnego określonych Regulaminem Pracy Rady Ministrów". Wprowadzeniem zmian ma zająć się sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Maciej Wąsik. Zakładana data wejścia ustawy w życie to 1 października 2019 r.\nDlaczego Prawo i Sprawiedliwość postanowiło teraz zająć się tematem dekomunizacji? Powodem - według autorów projektu - ma być "występowanie nowych zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa, w tym dla informacji niejawnych". Eksperci zwracają uwagę, że zawarte w projekcie sformułowanie "lub współpracowała" [ze służbami komunistycznymi - red.] może znacząco poszerzyć krąg osób, których dotyczyła będzie zmiana regulacji. Nawet, jeśli ktoś uzyskał już poświadczenie bezpieczeństwa po upadku PRL, to może nie zostać mu ono przedłużone.\nWiadomo, że uzyskanie poświadczenia bezpieczeństwa jest dziś wymagane do pracy z dostępem do informacji objętych klauzulą "poufne" lub wyższą. Dotyczy to m.in. pracy w policji, wojsku, agencjach ochrony oraz urzędników i ludzi pracujących w sektorze prywatnym, np. w zbrojeniówce. Poświadczenie bezpieczeństwa jest wydawane przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego lu Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, a do jego uzyskania konieczne jest wypełnienie ankiety bezpieczeństwa osobistego. Projekt zmian zakłada również znaczące rozszerzenie ankiety o kolejne pytania i zagadnienia. Teraz liczy ona mniej niż 30 stron, a po zmianach jej objętość może wzrosnąć do ponad 40. Projekt będzie prawdopodobnie rozpatrywany na najbliższym posiedzeniu Rady Ministrów.\nMateriał oryginalny: Rząd szykuje absolutną dekomunizację w służbach i wojsku. Będzie dotyczyła tysięcy osób - Polska Times\nGość 21.05.2019 12:11:31\n2019-05-16T23:50:05 02:00, Gość:\nHodowała komuna fanatycznego homo-sowieticusa, a wyhodowała fanatycznego euro-lewaka. Groteskowy nieszkodliwy fanatyzm religijny jest metodycznie wypierany przez groźny, tępy fanatyzm polityczny. Polityka to historyczny substytut religii. Fanatyk-postępak niewiele rozumie z otaczającego go świata, ale za to nadymany prymitywną propagandą reaguje spontanicznie i żywiołowo na poziomie zwierzęcych instynktów - jak pies obszczekujący przechodniów przechodzących za płotem. Zawsze w Historii nakręcana anarchia z pompowanym bardakiem wywoływała powszechne przyzwolenie na wzięcie wichszycieli "totalitarnie krótko przy ryju". Oby się taki "zamordysta typu Józio czy Adolfik" nie narodził i wszystkim nie dogodził. Zaplecze kadrowe wypływające na forach już jest. "Fanatycznych totalniaków ci u nas dostatek".\nGość 17.05.2019 10:01:17\nproponuję nazwę "Narodowa Dekomunizacja" i od razu lepiej na sercu\nsprawiedliwy 17.05.2019 08:55:51\nDobrze, że jest taki odważny Rząd. Najwyższa pora. Pozdrawiam\npodatnik 17.05.2019 08:06:30\nCzy do wyjaśnienia udziału w aferach członka Leszka Miller'a potrzebna jest kolejna dekomunizacja dla przypomnienia licznych afer krótkiego życia. Walizki pieniędzy z Moskwy, Polisa, osiedle domów wybudowane dla wybranych przez śp. Gudzowatego, przekazu z Bermudów wartości 1mln dolarów amerykańskich, które wpłynęło na konto juniora Leszka(opisywał red. Robert Zieliński akt. TVN24.pl), kartonów z milionami dolarów za więzienia w Kiejkutach, etc. skoro ma czas wałęsać się po Sejmie i marzyć o Brukseli!\nGość 16.05.2019 23:50:05\nGość 16.05.2019 21:17:36\nOdwracanie uwagi od pedofilii w kościele. I od tego co PiS powinien z tym zrobić a nie zrobi.\nUnikam PISu jak syfilisu 16.05.2019 20:50:21\nA ex prokurator komunistyczny, obecnie poseł Stanisław "Daj Ciumka" P. dostanie poświadczenie?\nGość 16.05.2019 19:50:31\nZacznijcie od pisu ,bo u was ich najwięcej\nGość 16.05.2019 19:40:37\nTeraz? Kiedy cały majatek narodowy (to co z niego zostało) jest w rekach promoskiewskich kundli ich dzieci i wnuków?\nNiestety za późno, nic to nie zmieni.\nGość 16.05.2019 19:31:23\nProponuję mundurowym, czwórkami głosować na pisuarów i popierać ich działania w każdym calu a może po wygranych wyborach t zostaną zrównani jak w wszyscy obywatele i będą służyć do 65 roku życia.\nhańba i zdrada 16.05.2019 19:22:10\nSłużby w PRL wykonywały swoje statusowe czynności jak każde służby w każdym kraju nawet te w najwolniejszej z wolnych demokracji gdzie nie patyczkują się z każdym kto chciałby obalić system strajkami sabotażami czy karabinem i ogniem. Nasze służby dodatkowo zwalczały bandziorów, gangsterów i to tak sprawnie że mafiozi omijali nasz kraj. Dziś solidarni patriotycznie sprzedali kraj okupantowi który zakładał nawet obozy koncentracyjne dla dzieci oraz zbrodniczym korporacjom na których niewolniczo pracuje naród bo również patriotycznie bohaterscy obrońcy narodu zniszczyli miejsca pracy jakie wytworzył w PRL w czynie naród. Powinni skończyć pod murem jak wszyscy zdrajcy.\nGość 16.05.2019 18:38:36\n2019-05-16T16:03:09 02:00, Janusz:\nA w PiS dekomunizacji nie będzie bo by im członków nawet na kółko różańcowe zabrakło.\n2019-05-16T18:19:12 02:00, Gość:\nOj Janusz, Janusz weź Grażynę lepiej na spacer, bo nic mądrego nie potrafisz napisać. A od Różańca się od...\nbo nie wiesz o czym piszesz. Bido. Nam nie potrzeba tu oszołomskich antyklerykałów. Dość !!!! Mam was dość oszołomy!! Horoskopy, czarne koty , drabiny tęczowe, totolotki, wiecznie zadłużone, zakompleksione Janusze w jeepach na raty!!! Ciemnogród!!!!\nWszystkich przepraszam, że się tak uniosłam. Po prostu ludzie, których znam, a mają antyklerykalne poglądy, są jednocześnie niewolnikami swych namiętności. Są pozadłużani, wierzą w magię, zabobonni, muszą przed między sobą rywalizować kto ma lepsze coś. Zdradzają współmałżonków. Oglądają puste strony"Pudelki", puste filmy i programy. A ich największym wrogiem jest Kaczyński. Zresztą, kiedyś też tak żyłam. Głupio. I żałuję, że mi ktoś tego nie powiedział w twarz!\nGość 16.05.2019 18:19:12\nGość 16.05.2019 17:31:39\npo tylu latach dalej podludzie beda glosowac na magdalenke. Adolf mial racje ,30 lat a wy teraz czystki w wojsku BUAHAHAHHAHA\nGość 16.05.2019 17:25:19\npoł pisu przepadnie a w życiu obok politycznym pół kleru


Delikatesy Alma - Garden party\nTaras jest wymarzonym miejscem na eleganckie letnie przyjęcie. Zadaszony zapewni schronienie nawet podczas niespodziewanej ulewy i zagwarantuje, że nasz wyszukany wystrój stołu nie ucierpi. Latem warto postawić na dekoracje kwiatowe. Niezastąpione jako świeży i pachnący dodatek. Jako samodzielnie zrobiony bukiet w prostym szklanym wazonie lub w płaskiej misie. Jako ozdobnik do serwetek czy po prostu jako ozdoba sama w sobie. Delikatne gatunki szybko więdną, lepiej więc wybrać te trwalsze lub wymieniać je na świeże, jeśli przyjęcie trwa dłużej. Do kwiatowych aranżacji pasuje prosta biała porcelana, białe szkło oraz satynowe obrusy w delikatnych pastelowych kolorach dobranych do barwy płatków. Pamiętajmy, że kwiatami możemy zdobić też potrawy. Kandyzowane płatki mogą zdobić np. desery lodowe.\nPrzepisy na przyjęcie:\n• 4-5 cytryn\n• kieliszek likieru lub wódki cytrynowej\nCytryny umyć, sparzyć i wycisnąć z nich sok. Zagotować wodę i cukier w rondelku, aż powstanie lekki syrop. podczas studzenia doda ć do niego skórkę otartą z jednej cytryny. Wymieszać sok z syropem, doda ć kieliszek wódki lub likieru dla wzmocnienia smak u. wstawić do zamrażalnika. Co pół godziny wyjmować pojemnik z lodówki i rozdrabniać zawartość widelcem. Gotowa granita powinna mieć konsystencję topniejącego śniegu. Po 3-4 godzinach mrożenia przełożyć do naczyń. Udekorować owocami i natychmiast podawać.\n• puree z 400 g owocu karamboli\n• kubeczek jogurtu greckiego\n• 1/2 szklanki soku z białych winogron\n• plastry granity do dekoracji\nPuree z karamboli, cukier i wodę dokładnie wymieszać. Wstawić do lodówki i co pół godziny mieszać. Podobnie postąpić z jogurtem zmieszanym z sokiem winogronowym. Obydwa rodzaje granity podawać razem.


czytelnia czasopism | FA 07-08/2011 | Forum Akademickie - portal środowiska akademickiego i naukowego\nOfiary stereotypowego myślenia\nZorganizowana przez Instytut Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego IV konferencja Kobieta w kulturze przyciągnęła na Wydział Nauk Społecznych nie tylko kobiety, ale także spore grono mężczyzn – informuje „Gazeta Uniwersytecka” (nr 1/2011).\nTematem spotkania była kobieta w podróży. Podróż przedstawiono w czterech odsłonach: jako wędrówkę przez płeć i rodzaj, zmianę społeczną, wewnętrzną oraz podróż fizyczną. Mimo coraz większej świadomości dotyczącej gender studies, wciąż przekazujemy najmłodszym znany od wieków model funkcjonowania płci. Przykłady negatywnego wpływu stereotypu płci na życie społeczne przedstawiła podczas konferencji m.in. prof. Deborah Best z Wake Forest University w USA. Badania przeprowadzone w 25 krajach wykazały, że ludzie kwalifikują cechy osobowości jako typowo męskie i żeńskie. Mężczyzna nazywany jest poszukiwaczem przygód, jednostką silną, dominującą i stabilną emocjonalnie. Kobieta to słaba i piękna płeć. Profesor tłumaczyła, że wpływ takiego postrzegania negatywnie odbija się na kobietach np. podczas procesu rekrutacyjnego. W wielu krajach kobiety wciąż zarabiają mniej niż ich mężowie i rzadziej piastują kierownicze stanowiska, ponieważ padają ofiarą stereotypowego myślenia.\nUniwersytet Gdański liczy już 41 lat! – czytamy dalej w „Gazecie Uniwersyteckiej”. Podczas obchodów jubileuszu prof. Bernard Lammek, rektor UG, poruszył trudny temat związany z nowelizacją ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i kryzysem ekonomicznym. W UG został wprowadzony plan oszczędnościowy, przede wszystkim po to, by chronić miejsca pracy. Obecnie uniwersytet nie jest zmuszony do zwalniania pracowników, ale dane demograficzne są nieubłagalne. W 2020 roku o miejsce w uczelni wyższej będzie starało się prawie milion kandydatów mniej niż obecnie. W nieodległej przyszłości przetrwają wyłącznie uczelnie najlepsze – z dobrą ofertą edukacyjną, badaniami na światowym poziomie, umiejętnością zdobywania funduszy unijnych oraz racjonalnym programem finansowym.\nModa na strój akademicki\nZbliża się kolejny gorący okres zabiegania o studentów. Uruchamiane są nowe kierunki studiów, istniejące poddawane są liftingowi, rusza zakrojona na szeroką skalę akcja promocyjna. Sposób ubierania się może w pewnym stopniu, wraz z innymi czynnikami, określać kulturę oraz charakter uczelni, wpływać na jej sukces i prestiż. Strój jest również jednym z elementów kultury organizacyjnej. Osoby pracujące w Kole Naukowym Ekonomistów przy Wydziale Rolniczo-Ekonomicznym Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie podjęły badania ankietowe, aby sprawdzić stosunek studentów i wykładowców do potencjalnego obowiązku lub prawa występowania w uczelni w sformalizowanym stroju (biret i toga) – informuje „Biuletyn Informacyjny Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja” (nr 1/2011).\nStrój akademicki widywany jest głównie podczas uroczystości akademickich. Zdecydowana większość studentów (96 proc.) nigdy nie miała możliwości wystąpienia w takim stroju. Z badań wynika, że wykładowcy i studenci raczej niechętnie odnoszą się do narzucania im dodatkowych obowiązków. Jednak dla części osób możliwość zwiększenia form identyfikacji z uczelnią jest bardzo ważna. Dostępność tych insygniów jest niestety ograniczona. Znacząca część ankietowanych dostrzega potrzebę wprowadzenia zwyczaju noszenia stroju akademickiego podczas oficjalnych uroczystości i egzaminów końcowych, zarówno przez studentów, jak i wykładowców. Zdaniem respondentów wpłynęłoby to pozytywnie na rangę egzaminu oraz prestiż uczelni.\nW tym samym numerze możemy również przeczytać o spotkaniu informacyjnym dotyczącym przedsiębiorczości akademickiej, które zostało zorganizowane przez Fundację Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie i Biuro Karier UR. Celem spotkania była promocja idei przedsiębiorczości, przybliżenie projektu Uniwersytet Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości Akademickiej oraz organizowanego przez Fundację UEK szkolenia z przedsiębiorczości akademickiej. Na zakończenie odbyła się gra symulacyjna CashFlow , która w praktyczny sposób przedstawia mechanizmy rynkowe.\nWieloetatowość na cenzurowanym\nOd października br. uczelnie będą miały obowiązek m.in.: monitorowania karier absolwentów, zawierania umów cywilnoprawnych ze studentami, wprowadzania opłat za drugi kierunek studiów, walki z nepotyzmem i plagiatami, a zatrudnianie nauczyciela akademickiego na drugim etacie będzie możliwe wyłącznie za zgodą rektora. Zapisy nowelizacji budzą wiele kontrowersji. Analitycy wróżą, że likwidacja tylko jednego z punktów zapalnych ustawy – wieloetatowości w środowisku akademickim – to likwidacja wielu kierunków, a nawet uczelni. Według diagnozy stanu szkolnictwa wyższego, aż 95 proc. kadry szkół niepublicznych pracuje na więcej niż jednym etacie, a w szkołach publicznych – 25 proc. Największa wieloetatowość występuje wśród profesorów, znacznie rzadziej wśród adiunktów i prawie w ogóle nie dotyczy asystentów.\nW Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu przeprowadzono wśród pracowników uczelni ankietę internetową na temat zmian w ustawie – podaje „AWF Press” (nr 4/2011). W ankiecie wzięło udział 41 pracowników naukowo-dydaktycznych, wśród których aż 83 proc. poparła postulat ograniczenia wieloetatowości. Podobna grupa badanych przyznała, że to ograniczenie wpłynie na podniesienie poziomu studiów. Nieco mniej ankietowanych (61 proc.) uznało, że dobrym pomysłem jest ograniczenie odległości miejsca dodatkowego zatrudnienia do 100 km od macierzystej uczelni. Odmiennego zdania był co trzeci ankietowany. O tym, że ograniczenie zatrudnienia do dwóch posad może zagrozić istnieniu niektórych wydziałów/kierunków jest przekonanych 39 proc. badanych, a 51 proc. twierdzi, że nie wpłynie to na ich obecny status.


MONO HEAD (pl) by slidekamera - Issuu\nGŁOWICA STEROWANA 1D\nInstrukcja użytkownika 6/2017\nPrzed przystąpieniem do pracy z głowicą sterowaną Slidekamera MONO HEAD należy zapoznać się z instrukcją obsługi. Należy pamiętać, że używanie głowicy w sposób niezgodny z instrukcją może być przyczyną awarii lub uszkodzenia urządzenia, za które producent nie odpowiada. Spis treści 1. Specyfikacja techniczna������������������������������������������������������������������ 2 2. Wyposażenie zestawu��������������������������������������������������������������������� 3 3. Budowa głowicy������������������������������������������������������������������������������� 3 4. Zasilanie������������������������������������������������������������������������������������������ 4 5. Montaż��������������������������������������������������������������������������������������������� 4 6. Połączenia��������������������������������������������������������������������������������������� 5 7. Sterownik AION IQ�������������������������������������������������������������������������� 6 7.1. Ustawienia funkcji Smart Eye��������������������������������������������������� 6 7.2. Tryb pracy urządzenia�������������������������������������������������������������� 7 8. Konserwacja i czynności obsługowe����������������������������������������������� 8 9. Gwarancja��������������������������������������������������������������������������������������� 8 Producent Slidekamera ® High Engineering Technology CNC s.c. Sebastian Pawelec Karol Mikulski Glina 45 82-522 Sadlinki NIP: 581-188-33-32\nprecyzyjny obrót kamery w jednej osi\n2. Wyposażenie zestawu\nprzewód HET BUS (RJ45) szybkozłączka kamery (AKC-3)\n3. Budowa głowicy szybkozłączka kamery (AKC-3)\npłetwa do ręcznego ustawienia kąta pochylenia kamery\nzacisk płetwy port do montażu kamery bezpośrednio na głowicy\nGłowica MONO HEAD została wyposażona w gniazdo TRIGGER do połączenia z aparatem fotograficznym za pomocą przeznaczonego do tego wężyka spustowego. Umożliwia to wykonywanie zdjęć interwałowych zsynchronizowanych z wolnym ruchem głowicy. gniazdo TRIGGER gniazdo HET BUS - IN (sterownik) gniazdo HET BUS - OUT (dodatkowe napędy) gniazdo zasilające\n4. Zasilanie UWAGA! Źródła zasilania, ani potrzebne do ich wykorzystania przewody lub adaptery nie są dołączone do głowicy!\nGłowica MONO HEAD może być zasilana dowolnymi źródłami prądu stałego o napięciu 10-17V i mocy wyjściowej minimum 25W, takimi jak: •\tzasilacz sieciowy; •\tzewnętrzny akumulator żelowy 12V - np. zestaw SLIDEKAMERA AF-7; •\takumulator V-lock lub BP-U ze złączem D-Tap za pośrednictwem dodatkowego przewodu; •\takumulator BP-U za pośrednictwem Adaptera BP-U z adapterem magnetycznym SLIDEKAMERA.\n5. Montaż Głowica MONO HEAD jest przystosowana do montażu na statywach lub sliderach za pomocą adaptera („szybkozłączki”), dołączonego do zestawu. Użycie adaptera pozwala na szybkie, pewne i bezpieczne montowanie urządzenia. Dodatkowo adapter daje możliwość ponownego założenia głowicy pod identycznym kątem, co umożliwia demontaż urządzenia i ponowny montaż w takiej samej konfiguracji. Dzięki temu można wykorzystać ponownie wcześniejsze ustawienia i zapamiętane trajektorie ruchu urządzenia. 4\nAby zamontować głowicę na sliderze lub statywie:\nśruba zaciskowa •\tzamontuj podstawę adaptera do slidera lub statywu za pomocą śrub imbusowych dołączonych do zestawu;\n•\tumieść głowicę na adapterze; •\tdokręć śrubę zaciskową.\n6. Połączenia Głowica MONO HEAD może być podłączona do różnych urządzeń sterujących wyposażonych w złącze HET BUS (RJ45), takimi jak kontrolery AION, lub bezprzewodowy SLIDE LINK. Dzięki temu głowica może współpracować z innymi elementami systemu motion control, np. z silnikami sliderów. Jeśli do jednego sterownika podłączonych jest kilka urządzeń, kolejność ich łączenia jest dowolna i może zależeć od optymalnego przebiegu przewodów w danej konfiguracji sprzętowej. Podłączanie przewodów: •\tsterownik (np. AION IQ, adapter bezprzewodowy SLIDE LINK) podłączamy do pierwszego, dowolnie wybranego urządzenia do gniazda IN; •\tewentualne, kolejne urządzenie podłączamy poprzez połączenie jego gniazda IN z gniazdem OUT poprzedniego urządzenia; •\tdo urządzeń ruchomych (głowice, slidery) podłączamy zasilanie; •\turządzenia sterujące, w zależności od modelu, posiadają własne baterie lub są zasilane poprzez przewód sterujący. Przykłady połączeń głowicy MONO HEAD z innymi urządzeniami:\n7. Sterownik AION IQ WSKAZÓWKA W ofercie SLIDEKAMERA dostępne są zestawy zawierające napęd X MOTOR, sterownik AION IQ i głowicę MONO HEAD.\nGłowica MONO HEAD jest dostarczana bez dedykowanego kontrolera. Można nią sterować dowolnym kontrolerem wyposażonym w złącze HET BUS (RJ45). Najbardziej popularnym kontrolerem tego typu jest AION IQ, dostarczany w zestawie z napędami X MOTOR. Po podłączeniu do głowicy MONO HEAD na kontrolerze AION IQ pojawiają się dodatkowe opcje, dostępne tylko przy pracy z tą głowicą. Poniższe informacje dotyczą tylko pracy sterownika z głowicą MONO HEAD - aby zapoznać się z pozostałymi funkcjami AION IQ zapoznaj się z odpowiednią instrukcją użytkownika.\n7.1. Funkcja auto trackingu - Smart Eye\nUWAGA! Aby korzystać z funkcji Smart Eye, potrzebna jest głowica (np. MONO HEAD), slider z napędem X MOTOR i sterownik posiadający tą funkcję!\nWSKAZÓWKA Tryb Smart Eye możesz w każdej chwili ponownie skonfigurować wchodząc w ustawienia sterownika.\nSterownik AION IQ posiada funkcję Smart Eye, której przeznaczeniem jest utrzymywanie prawidłowego kierunku kamery podczas ruchu slidera. Dzięki temu unika się efektu paralaksy, a filmowany obiekt pozostaje cały czas w kadrze i zachowana pozostaje poprawna kompozycja obrazu. Aby funkcja Smart Eye mogła prawidłowo funkcjonować, musi zostać skonfigurowana i skalibrowana. Standardowo sterownik AION IQ po uruchomieniu kalibruje silnik slidera, a następnie przechodzi do ustawień Smart Eye. Na wyświetlaczu pojawi się prośba o wybór programu („Smart Eye Mode”): SIMPLE - podstawowy program, obliczający w uproszczony sposób kąt ustawienia kamery. Sprawdza się w sytuacjach, gdy kamera musi być szybko skonfigurowana i gotowa do pracy. Konfiguracja sterownika w tym programie polega na wskazaniu dwóch pozycji na sliderze, na podstawie których sterownik w przybliżeniu określi kąt, pod jakim kamera będzie widziała filmowany obiekt. •\tpo wyborze tego programu pojawi się komunikat „Set point A”; •\tprzesuwając joystick na boki ustaw slider w możliwie skrajnej pozycji; •\tporuszając joystickiem w górę lub w dół obróć głowicą tak, aby kamera była skierowana w stronę filmowanego obiektu i aby kompozycja kadru była prawidłowa; •\tpotwierdź wciskając joystkick; •\tna wyświetlaczu kontrolera pojawi się komunikat „Set point B”; •\tanalogicznie ustaw wózek slidera i kamerę w przeciwnej pozycji; •\tpotwierdź wciskając joystick; •\turządzenie jest gotowe do pracy.\nPRECISE - zaawansowany program, obliczający w dokładny sposób kąt ustawienia kamery. Sprawdza się w sytuacjach, gdy kamera musi pracować precyzyjnie, na długich ogniskowych lub pod dużym kątem. Konfiguracja kamery w tym programie polega na wskazaniu położenia bazowego (0°) oraz dwóch skrajnych pozycji, analogicznie jak w trybie SIMPLE. •\tpo wyborze tego programu pojawi się komunikat „Smart Eye 0°” - wybierz „YES”, aby wskazać punkt bazowy; jeśli już wcześniej konfigurowałeś urządzenie w tym samym ustawieniu, a teraz tylko zmieniasz położenie filmowanego obiektu, możesz pominąć ustawianie punktu 0°); •\taby ustawić punkt 0°, poruszając joystickiem w górę lub w dół obróć głowicę tak, aby kamera znalazła się równolegle do slidera; możesz pomóc sobie uruchamiając kamerę i ustawiając w centrum kadru element slidera, znajdujący się na jego osi (np. gwint 1/4”, znajdujący się z boku urządzenia); •\tpotwierdź wciskając joystkick; •\tna wyświetlaczu kontrolera pojawi się komunikat „Set point A”; •\tprzesuwając joystick na boki ustaw slider w możliwie skrajnej pozycji; •\tporuszając joystickiem w górę lub w dół obróć głowicą tak, aby kamera była skierowana w stronę filmowanego obiektu i aby kompozycja kadru była prawidłowa; •\tpotwierdź wciskając joystkick; •\tna wyświetlaczu kontrolera pojawi się komunikat „Set point B”; •\tanalogicznie ustaw wózek slidera i kamerę w przeciwnej pozycji; •\tpotwierdź wciskając joystick; •\turządzenie jest gotowe do pracy. OFF - głowica MONO HEAD będzie nieaktywna podczas pracy slidera. MANUAL - głowica MONO HEAD będzie obsługiwana manualnie za pomocą joysticka. Slider może być używany w trybach manualnych i automatycznych niezależnie od pracy głowicy. Pozwala to na zaprogramowanie pracy slidera, podczas gdy głowica jest obsługiwana na żywo przez operatora.\n7.2. Tryb pracy urządzenia\nUWAGA! Przy kalibracji slidera zwróć uwagę na to, że głowica jest niesymetryczna i podczas obrotu znacznie wystaje poza obrys wózka slidera. Podczas kalibracji zachowaj odległość pomiędzy głowicą a innymi elementami wyposażenia, np. napędem X-MOTOR!\nGłowica MONO HEAD może pracować we wszystkich trybach pracy sterownika AION IQ i napędów SLIDEKAMERA. LIVE - tryb pozwalający na rejestrację materiału filmowego w czasie rzeczywistym. W zależności od ustawień, głowica MONO HEAD pracuje automatycznie (funkcja Smart Eye), lub jest obsługiwana ręcznie, przez operatora (tryb MANUAL funkcji Smart Eye). Dostępne są wszystkie ustawienia trybu LIVE: FREERIDE, RECORDING, PLAYBACK i VideoLoop. TIMELAPSE i ANIMATION - tryby do rejestracji zdjęć poklatkowych. Głowica MONO HEAD może w nich pracować za pomocą automatycznych programów funkcji Smart Eye (SIMPLE lub PRECISE).\nWSKAZÓWKA Szczegóły dotyczące trybów LIVE, TIMELAPSE, ANIMATION i konfiguracji urządzenia znajdziesz w instrukcji użytkownika sterownika AION IQ.\n8. Konserwacja i czynności obsługowe Czynności obsługowe sprowadzają się jedynie do utrzymywania głowicy w czystości. Głowica nie wymaga dodatkowej obsługi technicznej lub smarowania jej elementów.\n9. Gwarancja Wszystkie produkty SLIDEKAMERA objęte są gwarancją producenta przez okres 12-miesiący od daty sprzedaży. Gwarancja obejmuje wady produkcyjne i materiałowe. Gwarancja obejmuje naprawę lub w przypadku, gdy naprawa okaże się niemożliwa wymianę produktu na nowy, przy czym koszt naprawy nie może przekroczyć wartości katalogowej ceny produktu. Gwarancja nie obejmuje uszkodzeń i wad produktu powstałych na skutek jego nieprawidłowego używania, jak również nieprzestrzegania zasad konserwacji produktu. Gwarancja traci również ważność w przypadku: •\tnieautoryzowanych prób napraw lub modyfikacji •\tuszkodzeń mechanicznych powstałych w trakcie transportu oraz eksploatacji np. rysy, wgniecenia, wgłębienia, zabrudzenia etc. •\tzalania, zawilgocenia produktu Aby skorzystać z uprawnień gwarancyjnych nabywca powinien dostarczyć uszkodzony produkt wraz z dowodem zakupu lub potwierdzeniem płatności (faktura, paragon fiskalny, rachunek) do punktu, w którym sprzęt został zakupiony. Po upływie okresu gwarancji poszczególne części zamienne można zakupić u producenta lub w wybranych punktach sprzedaży wymienionych na stronie www.slidekamera.pl. Producent prowadzi również serwis pogwarancyjny pod adresem: HET-CNC s.c., 80-175 Gdańsk, ul. Kartuska 386 UWAGA: Jakiekolwiek przesyłki wysyłane na koszt HET-CNC s.c., 80-175 Gdańsk, ul. Kartuska 386 nie będą odbierane.\nMONO HEAD (pl)


Urządź swój wymarzony balkon za 3000 zł - Kolski Portal Internetowy e-kolo.pl\nCzytelników on-line: 400 Zaloguj się Rejestracja konta\n10-05-2021 08:43 | Źródło: Partner | Wyświetleń artykułu: 3,541 | Komentarzy: 0\nMarzysz o tym, aby pić poranną kawę, delektując się powiewem świeżego powietrza i widokiem na miasto? A może chcesz stworzyć prawdziwą oazę spokoju, gdzie będziesz mógł odpowiednio się zrelaksować? Pomyśl o modnej i funkcjonalnej aranżacji swojego balkonu. Nawet na niewielkiej przestrzeni z łatwością urządzisz idealne miejsce do odpoczynku. Dowiedz się, jak zrobić to szybko, przyjemnie i nie zrujnować domowego budżetu!\nObecność balkonu staje się coraz ważniejszym kryterium, które decyduje o wyborze mieszkania. Nic dziwnego. To świetne miejsce, aby zorganizować sobie wygodny kącik do odpoczynku lub spędzania czasu z przyjaciółmi, założyć swój pierwszy ziołowy ogród lub stworzyć mini plac zabaw dla pociech! Możliwości jest bardzo wiele, a wszystko zależy od Twoich potrzeb.\nCiepłe promienie słońca zachęcają do tego, aby wyjść na zewnątrz. Jednak po zimie Twój balkon może nie wyglądać zbyt dobrze. Dlatego urządzanie tej przestrzeni rozpocznij od… sprzątania. Umyj dokładnie barierkę, okna i podłogę. Jeśli ściany są zabrudzone, dobrym pomysłem jest sięgnięcie po myjkę ciśnieniową. Jednak pamiętaj, aby uprzedzić o myciu sąsiadów. Dzięki temu nie zalejesz im np. pościeli i unikniesz niepotrzebnych konfliktów.\nNastępnie sprawdź stan techniczny barierki oraz posadzki. To elementy, które gwarantują Twoje bezpieczeństwo podczas pobytu na balkonie. Jeśli jest taka potrzeba, przeprowadź konieczne naprawy. Chcesz zmienić kolor ścian albo barierki? Zanim to zrobisz, skontaktuj się z administratorem osiedla. W odnowionych blokach często nie można wprowadzać zmian, które mogłyby zaburzać estetyczny wygląd budynku.\nWarto również na początku oszacować wstępny kosztorys remontu. Dzięki temu będziesz mógł zaplanować wydatek w swoim domowym budżecie. - Zakup potrzebnych materiałów na podłogę i ściany, mebli wypoczynkowych oraz klimatycznych dekoracji oznacza koszt nawet kilku tysięcy złotych – podpowiada ekspert firmy Vivus. - Osoby, które marzą o tym, żeby odnowić balkon, ale nie mają wystarczająco dużo środków, mogą skorzystać z szybkiej pożyczki online. To prosty i bezpieczny sposób na to, żeby otrzymać np. dodatkowe 3000 zł na zakup niezbędnych akcesoriów do aranżacji strefy wypoczynkowej – dodaje.\nWygodny i funkcjonalny balkon – pomysł na aranżację 10m2\nSposób aranżacji balkonu zależy w głównej mierze od jego metrażu i umiejscowienia. Im więcej przestrzeni, tym więcej możliwości, jednak nie oznacza to, że urządzenie małej strefy wypoczynkowej nie jest możliwe.\nAby balkon był funkcjonalny, a korzystanie z niego przyjemne zadbaj o:\nprzyjemne w dotyku podłoże – dużą popularnością cieszy się sztuczna trawa. Zielony dywan nie tylko świetnie wygląda i dobrze komponuje się z meblami ogrodowymi, ale również jest delikatny i miękki, przez co chodzenie po nim boso jest bardzo miłym doświadczeniem. Średnia cena 1m2 sztucznej trawy wynosi ok. 20 zł. Koszt wyłożenia 10m2 balkonu to ok. 200 zł. Wolisz naturalne drewno? Możesz sięgnąć po drewniane płyty, które bardzo łatwo się układa za pomocą specjalnych wypustów. Koszt 1m2 takiej podłogi to ok 130 zł. W przypadku 10m2 cena ułożenia posadzki wyniesie 1300 zł, jednak to nie wszystko. Dodatkowo musisz zadbać o odpowiednie środki do impregnacji drewna. Ich wartość wynosi ok. 100 zł,\nwygodne meble wypoczynkowe – na rynku jest szeroki wybór eleganckich mebli balkonowych, które są odpowiednio ciężkie i odporne na działania czynników atmosferycznych. Jeśli masz mały balkon, to sięgnij po zestaw, który zawiera dwa fotele i niewielki stolik, idealny np. na filiżankę kawy. Na większej przestrzeni dobrze sprawdzą się narożniki z poduszkami i wygodnym pojemnikiem. Niezależnie od wielkości balkonu, warto wybrać takie meble, które są łatwe do utrzymania w czystości. Dzięki temu będą wyglądać doskonale niezależnie od pory roku. Koszt zakupu zestawu z fotelami to około 500-1000 zł. Z kolei kanapa jest droższa, a jej ceny wahają się od 800 do 2000 zł,\nklimatyczne oświetlenie – z pewnością planujesz spędzać na balkonie długie godziny, dlatego koniecznie zadbaj o odpowiednie oświetlenie. Świetnie będzie prezentować się np. girlanda ogrodowa zapleciona wzdłuż barierki. Wspaniale podświetli np. rośliny i zapewni przyjemne, miękkie światło do czytania. Możesz także sięgnąć po przenośne, solarne lampy, które ustawisz w dowolnym miejscu, według swoich upodobań. Dobrej klasy girlanda wraz z lampami to koszt około 300-400 zł.\ndodatki – firany, świece, poduszki, koce i kwiaty to niezbędne elementy wyposażenia balkonu, które dodają mu niezwykłego uroku! Odpowiednio dobrane dekoracje sprawią, że przestrzeń nie tylko będzie wyglądać ładnie, ale również spędzanie tam czasu będzie cudownym doświadczeniem. Koszt zakupu zależy od wybranych dodatków i wynosi od 100 do 500 zł.\nJuż za 3000 zł możesz urządzić balkon o powierzchni 10m2, który będzie idealnym miejscem do odpoczynku po ciężkim dniu.\nNa pomysłowo i funkcjonalnie urządzonym balkonie z przyjemnością wypijesz poranną kawę, poćwiczysz jogę i poczytasz po południu. Chętnie zaprosisz tam także bliską osobę na kieliszek wina lub kubek herbaty. Przekonaj się, jakie to proste!\nArtykuł powstał przy współpracy firmy VIVUS Finance Sp. z o.o. właściciela marki pożyczek online VIVUS.\n61,102 5 Inne\n43,819 6 Miasto Koło\n24,632 0 Wypadki


A.8.32 na sprzedaż - 3 pokoje 58,3 m2 - Star Tower - ul. Starowiejska63 - Onet Nieruchomości\nNowe mieszkanie o oznaczeniu A.8.32 znajduje się na 7 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają od 260 do 272 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 3 pokoje, jest 1 łazienka, lokal posiada balkon o powierzchni 6,2 m2. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Budner Inwestycje Sp. z o.o. przewidział: miejsca postojowe naziemne oraz miejsca postojowe podziemne.