wrzesień 2016 - Prawo Pracy - Prawnik ZUS Szczecin\nDlaczego kolejarze, mechanicy, nauczyciele (i parę innych grup zawodowych) nie mają, choć mogą mieć wyższą emeryturę?\nWojciech Chmurak 29 września 2016 7 czerwca 2017\nCzęstokroć z powodu braku znajomości przepisów prawa, i swoich uprawnień, a także wobec braku informacji ze strony ZUS (mimo obowiązku informowania obywateli o przepisach prawa, zgodnie z obowiązkami z kpa). Uprawnieni mogą podwyższyć swoją emeryturę nawet o kilkaset złotych, z tym, że zwiększenie nie jest dokonywane wstecznie i zachodzi konieczność złożenia w tym zakresie wniosku do ZUS. Więcej szczegółów w niniejszym poście…\n,,Świadczenia rentowe z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w orzecznictwie sądów okręgu szczecińskiego”.\nWojciech Chmurak 26 września 2016 7 czerwca 2017\nDrodzy czytelnicy uprzejmie informuję, że zostałem zaproszony przez Prof. Gertrudę Uściński, Prezes ZUS na debatę związaną z przeglądem emerytalnym 2016 r. w celu wygłoszenia prelekcji pod tytułem ,,Świadczenia rentowe z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w orzecznictwie sądów powszechnych okręgu szczecińskiego.” Prelekcja odbędzie się o godzinie 13.45, gorąco zapraszam:) Cieszę się, że będę mógł powiedzieć parę słów odnośnie obserwowanej przeze mnie praktyki ZUS w zakresie przyznawania świadczeń rentowych….\nPosted in renta z tytułu niezdolności do pracy oraz renta rodzinna\nCzy podjęcie zabronionego dodatkowego zatrudnienia oraz skierowanie aktu oskarżenia uzasadnia zwolnienie dyscyplinarne pracownika?\nWojciech Chmurak 22 września 2016 7 czerwca 2017\nWyrokiem z dnia wczorajszego (21.09.2016 r.) Sąd Rejonowy w Białogardzie, sygn.. akt sprawy: IV P 322/14 przywrócił moją klientkę do pracy, oraz zasądził na jej rzecz kwotę 16 045,47 zł przy wydawaniu orzeczenia rozpatrując zagadnienie jak przedstawione w tytule niniejszego postu, zgodnie z prezentowaną przeze mnie wykładnią przepisów prawa….\nCzy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony musi być uzasadnione?\nWojciech Chmurak 19 września 2016 7 czerwca 2017\nOdpowiedź na pytanie w tytule jest oczywista dla, każdego pracownika działu kadr. Zgodnie bowiem z art. 30 par. 3 Kodeksu pracy tylko wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony powinna zawierać uzasadnienie, jednakże pojawiły się w tym zakresie wątpliwości i to po stronie Sądu Najwyższego….\nCzy świadczenie przedemerytalne przysługuje tylko pracownikowi?\nWojciech Chmurak 13 września 2016 7 czerwca 2017\nOdpowiedź na powyższe pytanie jest prosta i jednoznaczna, gdyż wynika z treści przepisów – świadczenie przysługuje osobie, która była pracownikiem, pozostawała w stosunku służbowym, prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą, zarejestrowanej w PUP w odpowiednim terminie od ustania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Jednakże niniejszy post by nie powstał, gdyby odpowiedź była, aż tak prosta….\nPosted in świadczenia przedemerytalne\nCzy nagranie pracodawcy bez jego zgody może stanowić dowód w Sądzie Pracy?\nWojciech Chmurak 11 września 2016 29 stycznia 2020\nObserwując praktykę sądową mogę wskazać, że zeznania świadków mają często kluczowe znaczenie w sprawach z zakresu prawa pracy, przy tym ustalenie prawdy za pomocą przedmiotowych środków dowodowych bywa czasami utrudnione lub też stan faktyczny ulega zniekształceniom. Pojawia się więc kwestia nagrań dokonywanych czy to przez pracownika, czy to przez pracodawcę…\nCzy istnieje możliwość obejścia stawki minimalnej?\nWojciech Chmurak 7 września 2016 7 czerwca 2017\nZ dniem 1 stycznia 2017 r. wejść w życia ma minimalna stawka godzinowa dla pracujących na określonych umowach zlecenia oraz o świadczenie usług, w tym samo zatrudnionych. Czy istnieje możliwość skutecznego obchodzenia przez zatrudniających przedmiotowej stawki?


Krzysztof Owczarek: Jest motywacja po wygranej - TriathlonLife.pl portal dla ludzi z pasją\nHome/Rozmowa/Krzysztof Owczarek: Jest motywacja po wygranej\nWygrał w Radkowie na ćwiartce. To dało mu motywację do dalszych treningów. Krzysztof Owczarek nie planuje już dużych triathlonów w tym sezonie.\nJak się czujesz po wygranej na 1/4IM w Garmin Triminator Radków?\nJestem bardzo zadowolony. Cieszę się, że udało się wygrać. W Radkowie startowałem trzeci raz. Dwa lata temu byłem drugi, a w zeszłym sezonie trzeci. W tym roku udało się zająć pierwszą lokatę.\nNotowałeś poza biegiem najlepsze czasy na poszczególnych fragmentach trasy. Czy byłeś zaskoczony takim przebiegiem startu, patrząc na formę przedstartową?\nCiężko mi powiedzieć, czy byłem zaskoczony. Po prostu robiłem swoje. Liczył się dla mnie wynik. Nie kryję zadowolenia. Fizycznie i psychicznie byłem nastawiony na walkę o jak najlepsze rezultaty w każdej dyscyplinie, ale wiadomo, że rożnie to bywa.\nEtap pływacki oceniam na 4+, lepiej niż w zeszłym roku. Po 400 metrach wiedziałem, że mam przewagę, dlatego trochę zluzowałem. Płynęło mi się bardzo przyjemnie i luźno. Etap kolarski to bajka. Uwielbiam tę trasę. Pierwsza pętla zleciała mi tak szybko, że nawet nie wiem kiedy. Mimo tego nie oszczędzałem się. Średnia moc wyszła jakieś 302 W, z czego połowa to zjazdy. Na biegu odczułem już zmęczenie, szczególnie na drugiej pętli. Dlatego też międzyczas z tego etapu wyścigu nie jest zbyt imponujący. Biorąc jednak pod uwagę zapas czasowy, jaki miałem po pływaniu i rowerze, nie żyłowałem tempa. Myślałem już tylko żeby utrzymać przewagę i wbiec na metę jako pierwszy.\nNa podstawie tego startu, co chciałbyś jeszcze poprawić?\nMuszę jeszcze dużo popracować nad każdą dyscypliną. Na pewno do poprawy jest bieganie, czyli dyscyplina, przez którą zazwyczaj tracę bardzo dużo czasu, a przez to dobre lokaty. To jest mój cel na przyszły rok. Chciałbym jeszcze poprawić pływanie, aby móc przepłynąć dystans pływacki tempem poniżej 1:20/100m. Myślę, że jest to do zrobienia.\nCzy miałeś jakieś problemy lub nieoczekiwane „przygody” na starcie?\nTak, był jeden stresujący moment, gdy organizator nie zdjął taśmy, pozwalającej mi wbiec na drugą pętlę biegu. Pamiętałem jednak, jak biegnie trasa z zeszłego roku. Dlatego wiedziałem, gdzie pobiec. W głowie miałem myśl, że być może coś źle zrobiłem, co groziło karą lub dyskwalifikacją.\nJakie były założenia, dotyczące tych zawodów?\nChciałem zająć dobrą lokatę, a najlepiej wygrać. Udało się, z czego jestem bardzo zadowolony.\nCzy ta wygrana jest dobrym prognostykiem przed kolejnymi startami?\nW tym sezonie nie planuję już dużych startów w triathlonie. Na pewno po wygranej jest motywacja do dalszego trenowania, no i oczywiście satysfakcja z samego zwycięstwa. Wiem, nad czym mam pracować i razem z trenerem ustalimy odpowiedni plan, aby w przyszłym roku było jeszcze lepiej.\nStartuję jeszcze w Katowicach (duathlon), a także być może na początku października w Iron Dragon Challenge, jeśli się odbędzie. Do tego na pewno jakieś biegi jesienno-zimowe, jeśli pandemia nie pokrzyżuje planów.\nCzy pojawiały się w głowie myśli o odpuszczeniu tego sezonu z powodu pandemii?\nNie, cały czas liczyłem, że sezon się odbędzie i trenowałem tak, aby być przygotowanym na starty. Z kalendarza musiałem wykreślić zawody, w których chciałem wystartować np. Gdynia, Blachownia, Częstochowa. Na szczęście sezon przebiegł w miarę sprawnie i duża część zawodów się odbyła, co bardzo cieszy.\nW obliczu obecnej sytuacji pandemicznej, jakie masz cele na ten sezon?\nTen sezon jest już praktycznie przeze mnie zamknięty, także pandemia raczej już nie pokrzyżuje mi planów w moim kalendarzu startowym. Mam tylko nadzieję, że w przyszłym roku wszystko wróci do normalności i będziemy mogli cieszyć się pełnią sezonu.\n1/4 owczarek triathlon Triminator\n21 września, 2020 o 12:37 pm\nKrzysiu jest najlepszy!


Elegancja i funkcjonalność - ścianki szklane - modna porcelana\nHome » Kwatera » Drzwi i Okna » Elegancja i funkcjonalność - ścianki szklane\n2016-07-04|Kategoria: Kwatera / Drzwi i Okna\nŚcianki szklane (Poznań) to rozwiązanie, które można zastosować prawie wszędzie, osiągając bardzo ciekawe wizualnie efekty. Nasza firma ROKMA specjalizuje się w tworzeniu szklanych ścianek, a także balustrad i drzwi przesuwnych, które cieszą się uznaniem Klientów. Wykonane przez nas ścianki szklane (Poznań) wyróżniają się nie tylko funkcjonalnością, ale także bardzo eleganckim, luksusowym wyglądem, dlatego też świetnie sprawdzają się w rozmaitych lokalach, takich jak banki, różnego rodzaju butiki czy biura. Wykorzystujemy tworzywa od godnych zaufania i sprawdzonych dostawców, dlatego możemy zagwarantować Państwu najwyższą jakość wszystkich naszych realizacji. Ponadto nasze usługi oferujemy Państwu w bardzo atrakcyjnych i przystępnych cenach.


Zbliżają się kolejne ułatwienia dla przedsiębiorców - Handel tradycyjny - Wiadomości\nZbliżają się kolejne ułatwienia dla przedsiębiorców\nAutor: dlahandlu.pl 26 sierpnia 2016 10:43\nW lipcu br. Ministerstwo Rozwoju oddało do konsultacji społecznych projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców. Proponowane zmiany są częścią pakietu ułatwień dla przedsiębiorców, którego głównym hasłem jest „100 zmian dla firm”. To pierwszy etap realizacji Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju. Szczegóły projektu omawia Hanna Prusik, Impel Business Solutions Sp. z o.o.\nRośnie optymizm przedsiębiorców\nZ założenia projekt ma na celu ulepszenie uregulowań prawnych w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej w RP. Projekt zakłada zmiany w 18 ustawach, w tym m.in. w Kodeksie Pracy oraz ustawie o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych.\nPrzygotowano następujące propozycje zmian z zakresu prawa pracy:\n1. Powiększenie kręgu pracodawców, mogących żądać od kandydatów do pracy podania danych o niekaralności, o pracodawcę, będącego podmiotem podlegającym nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego w rozumieniu ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 174 i 615).\nAktualnie pracodawca ma prawo żądać informacji o niekaralności tylko wtedy, gdy obowiązek ich podania wynika z odrębnych przepisów. Po wprowadzeniu tej zmiany, kolejny podmiot, tj. pracodawca będący podmiotem podlegającym nadzorowi KNF, nabędzie prawo do żądania od osoby starającej się o pracę podania informacji o skazaniu prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Projekt nie przewiduje poniesienia dodatkowych kosztów po stronie kandydatów do pracy za zaświadczenie o niekaralności.\n2. Złagodzenie wymogów prawa pracy (w zakresie tworzenia ZFŚS, ustalania regulaminu wynagradzania i regulaminu pracy), wobec "małych" przedsiębiorców, tj. zatrudniających nie więcej niż 50 pracowników.\nObecnie próg zatrudnienia zwalniający pracodawców z niektórych obowiązków wynikających z KP wynosi 19 pracowników. Zatrudnianie co najmniej 20 pracowników obliguje do utworzenia ZFŚS oraz wprowadzenia regulaminu pracy i regulaminu wynagradzania. Autorzy projektu uważają, że zasady te spotykają się z obawami pracodawców przed zwiększeniem zatrudnienia. W efekcie wybierają oni zatrudnienie w oparciu o umowy prawa cywilnego lub nawet dokonują sztucznych podziałów przedsiębiorstwa. Projektodawcy wychodzą z propozycją złagodzenia wymogów wobec małych przedsiębiorstw, przez podniesienie progów zatrudnienia z 20 do 50 pracowników. Dla pracodawców zatrudniających mniej niż 50 pracowników, wprowadzenie regulaminu wynagradzania i regulaminu pracy ma być fakultatywne. Natomiast wszędzie tam, gdzie działa zakładowa organizacja związkowa i zatrudnionych jest nie mniej niż 20 i nie więcej niż 50 pracowników, regulaminy będą ustalane jeśli zawnioskuje o to zakładowa organizacja związkowa. Pracodawcy zatrudniający co najmniej 50 pracowników według stanu na 1 stycznia danego roku będą zobowiązani utworzyć Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. Jeśli liczba zatrudnionych nie przekroczy 50 osób, utworzenie ZFŚS będzie fakultatywne. Organizacja związkowa, działająca w zakładzie zatrudniającym nie mniej niż 20 i nie więcej niż 50 pracowników, będzie mogła wystąpić z wnioskiem o utworzenie ZFŚS.\n3. Zmiana zasad wydawania świadectwa pracy, w przypadku kontynuacji zatrudnienia u tego samego pracodawcy.\nZgodnie z art. 97 KP pracodawca „ma obowiązek wydawania świadectwa pracy po 24 miesiącach zakładowego stażu pracy, pomimo trwania zatrudniania u tego samego pracodawcy na podstawie kolejnej umowy zawartej na okres próbny lub na czas określony”. Projektodawcy podkreślają, że obecny zapis obciąża pracodawców i nie ma uzasadnienia z punktu widzenia zatrudnionego. Proponują, żeby utrzymać obowiązek niezwłocznego wydania pracownikowi świadectwa pracy w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku do pracy, z wyjątkiem sytuacji, w których zostaje nawiązana kolejna umowa o pracę z tym samym pracownikiem w okresie 7 dni od ustania poprzedniego zatrudnienia. W tym wypadku świadectwo pracy dotyczące poprzedniego okresu zatrudnienia miałoby być wydawane wyłącznie na wniosek pracownika. Natomiast jeśli pracodawca nie będzie planował przedłużać zatrudnienia danego pracownika, byłby zobowiązany do niezwłocznego wydania świadectwa pracy, obejmującego wszystkie poprzednie okresy zatrudnienia.\nPrzepisy przejściowe wskazują, że jeśli w dniu, w którym zacznie obowiązywać nowa ustawa nie upłynie jeszcze 24 miesięczny termin na wydanie łącznego świadectwa pracy według dotychczasowych przepisów, a pracownik będzie pozostawał zatrudniony w dniu wejścia w życie nowelizacji na podstawie umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na okres próbny, to pracodawca będzie mieć obowiązek wydania świadectwa pracy uwzględniającego poprzednie zakończone okresu zatrudnienia (w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie nowelizacji). Na nowych zasadach zaś zostanie wydane świadectwo pracy za okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę trwającej w dniu, w którym zacznie obowiązywać ustawa.\n4. Wprowadzenie wymogu formy pisemnej pod rygorem nieważności dla umowy o współodpowiedzialności materialnej pracowników za mienie powierzone.\nPrzewidywana zmiana ma rozwiać wątpliwości, które towarzyszą obecnemu stanowi prawnemu w zakresie formy umowy o współodpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie. Obecnie przepisy przewidują dla takiej umowy zwykłą formę pisemną, bez rygoru nieważności, co oznacza, że niezachowanie tej formy nie powoduje nieważności samej umowy. Jednakże doktryna i orzecznictwo prezentują odmienne, jednolite stanowisko, zgodnie z którym mimo braku ustawowego zastrzeżenia wymogu zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności, umowa o wspólnej odpowiedzialności pozostaje nieważna, jeśli nie została zawarta na piśmie.\n5. Wydłużenie terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę z 7 do 14 dni.\nCelem tej zmiany jest ujednolicenie zawartych w art. 264 KP terminów odwołań do sądu pracy, ochrona pracownika oraz zwiększenie zaufania do prawa. Obecnie obowiązują dwa różne terminy na odwołanie do sądu pracy – 7 dni w przypadku odwołania od wypowiedzenia i 14 dni w przypadku rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Projektodawcy uzasadniają, że to rozróżnienie jest nieuzasadnione i często wprowadza w błąd pracowników, a ponadto 7 dniowy termin jest zbyt krótki i może nie wystarczyć na przygotowanie pozwu.\nZgodnie z założeniami projektodawców, zmiany miałyby wejść w życie z dniem 1 stycznia 2017 roku. Trwają konsultacje społeczne w tej sprawie.\nMinisterstwo rozwoju RSS przedsiębiorca RSS przepisy RSS plan Morawieckiego RSS\niza 2016-08-31 21:18:38\nZmiany na ryku są potrzebne. Ekspertka Impela ma wiele racji w swoim komentarzu\npracodawca 2016-08-29 07:59:04\nod razu widać że ministry nie mają pojęcia o prowadzeniu działalności w pl\nchcecie NAPRAWDĘ ułatwić ludziom życie? minimalne podatki, czyli tylko to co musi być + likwidacja zasiłków dla bezrobotnych i likwidacja 500+ oraz oczywiście likwidacja kodeksu pracy, min. pracy, sanepidu, inspekcji pracy itd\nw ciągu kilku tygodni wszystko się samo "ułatwi" - jak ręką odjął :)\nteraz jest tak, że pracodawca ma obowiązki, a pracownik prawa, a to trzeba zrobić dokładnie odwrotnie :) i za chwilę będzie bardzo bardzo git :)\nola 2016-08-26 20:40:04\nEkspertka Impela ma wiele racji. Ale widziałabym więcej i głębsze zmiany i ułatwienia dla bizneu


Rozdział 38: Poświęć mi trochę uwagi |\n« Rozdział 37: Szczypta historii i podarunek\nRozdział 39: Szaro, źle i smutno »\n- Nie wierzę, że to zrobiłam- jęknęłam po raz kolejny, na co Paula tylko przewróciła oczami.\n- Ja zaczęłam farbować włosy w wieku piętnastu lat, nie wiem, o co robisz tyle hałasu- stwierdziła beztrosko dziewczyna, odrzuciła trzymane kobiece czasopismo i zwróciła się do siedzącej nieopodal Beci:\n- A ty jak się czujesz z tym, że musisz zmienić kolor swojej czupryny?\nNim nasza współpracownica odpowiedziała, słysząc to pytanie westchnęłam i dotknęłam srebrnych papierków, w które fryzjerka zawinęła pasma moich włosów razem z farbą. Lubiłam swoje ciemne kosmyki, ale musiałam się z nimi pożegnać na jakiś czas, żeby nie stracić pracy.\nOtóż do Zajazdu wpłynęła dość niecodzienna oferta. Niejaki pan Werszycki zarezerwował największą salę na każdy piątek lipca i sierpnia, co oznaczało dla mnie dodatkowe godziny pracy. Niestety w umowie, którą mężczyzna zawarł z moją szefową, zawarty był drobny kruczek: kelnerki, które miały obsługiwać gości, koniecznie musiały być blondynkami.\nKiedy Kama mi o tym powiedziała, byłam oburzona i wygłosiłam krótką, acz porywającą i pełną emocji przemowę o dyskryminacji, jednak moja menadżerka wzruszyła tylko na to ramionami.\n- Klient płaci, klient wymaga, co ja ci na to mogę poradzić?\nPrędko okazało się jednak, że Kama musi coś zaradzić, ponieważ jedyną blond- kelnerką w Zajeździe była… Paula. Najmniej kompetentna osoba do obsługi dużych imprez, pasująca do tego zadania niczym wół do karety.\nWobec rażących braków w kadrze, menadżerka zawołała do siebie mnie i Beatę. Krótko i dosadnie przedstawiła nam swoją propozycję: albo zgodzimy się na wizytę w salonie fryzjerskim za pieniądze od szefowej, albo musimy liczyć się z tym, że Arleta po wakacjach niekoniecznie zechce przedłużyć nam umowę.\nZarówno ja, jak i Becia studiowałyśmy, więc dorywcza, weekendowa praca w Zajeździe była naszym stałym źródłem utrzymania. Zostałyśmy podstawione pod ścianą i nie pozostało nam nic innego, jak zgodzić się. Paula zaofiarowała się, że poleci nam dobrą fryzjerkę i pójdzie do niej razem z nami po pracy.\nW ten oto sposób już za kilka minut miałam zobaczyć siebie w blond wydaniu. Becia właśnie zeszła z fotela i z nieukrywanym zachwytem przyglądała się samej sobie w lustrze:\n- Mówcie, co chcecie, ale mi się tam podoba ta mała odmiana.\nZ moich ust już miało wydobyć się kolejne jęknięcie, ale powstrzymało mnie przed tym groźne spojrzenie Pauli.\n- Teraz kolej na panią, zapraszam- zwróciła się do mnie fryzjerka, wskazując mi miejsce na obitym niebieskim pluszem krześle.\nPrzełknęłam ślinę i czując, jak drżą mi nogi, zasiadłam na fotelu, na którym miała dokonać się egzekucja mojej asertywności i kasztanowych, długich loków.\nOstatecznie udało mi się jako tako rozluźnić i kiedy w końcu przejrzałam się w lustrze, na moment odebrało mi mowę.\n- Jest… inaczej- stwierdziłam, a Paula parsknęła.\n- Oczywiście, a niby jak miało być?- zirytowała się na moment, ale już po chwili zaszczebiotała radośnie.- Ślicznie wyglądasz! Koniecznie musisz pójść teraz ze mną na jakąś imprezę! Na pewno zrobisz spore zamieszanie wśród facetów.\nUśmiechnęłam się lekko na słowa Pauli. Co niby miałam jej odpowiedzieć? Że jedyny facet, na którym chciałam zrobić wrażenie był gejem i mieszkał w innym wymiarze?\nZamiast szczerego wyznania, zrobiłam to, co wychodziło mi ostatnio świetnie, czyli skłamałam. Szczerząc się sztucznie do swojego odbicia, pewnym głosem odparłam:\n- O tak… panie, chowajcie swoich facetów, bo nadchodzę!\nPrzekręciłam się na drugi bok i dostrzegłam, że zegar wskazywał kilka minut po drugiej. Mimo tak późnej pory, nie mogłam spać. Chociaż czułam bolesną ociężałość po całodniowym trudzie pracy w Zajeździe w każdej części mojego ciała, a emocje związane ze zmianą fryzury dawno już minęły, to z jakiegoś powodu upragniony odpoczynek nie nadchodził.\n- Klara, śpisz?- wyszeptałam, ale z godnie z moimi przewidywaniami, nie doczekałam się odpowiedzi. Zerknęłam w stronę łóżka mojej siostry.\nSpod kołdry z brytyjską flagą wystawało jedynie kilka kasztanowych kosmyków. Mogło to oznaczać, że albo Klara spała głębokim, młodzieńczym snem, albo miała w uszach słuchawki i słuchała muzyki lub czytała ebooka na swoim smartfonie, jednocześnie esemesując ze znajomymi.\nPo tej dziewczynie można było spodziewać się absolutnie wszystkiego, więc w grę wchodziły też jeszcze inne opcje, których wolałam nie dopuszczać do świadomości.\nStara maksyma nie kłamała: im mniej wiesz, tym lepiej śpisz.\nNajwyraźniej rozmyślając o Klarze w końcu zasnęłam, ponieważ nieoczekiwanie usłyszałam pukanie. Otworzyłam oczy i zamiast ciemności ujrzałam skąpany w delikatnym blasku poranka sufit.\n- Kto tam?- wychrypiałam, usiłując zmusić swój głos do pracy po długim, nocnym wypoczynku w tym świecie.\nSpodziewałam się, że to Ian przyniósł mi śniadanie, ale pomyliłam się.\n- Rafa- padła cicha odpowiedź zza drzwi.- Pan prosi do siebie.\nRozbudziłam się natychmiast.\n- Pan?- zapytałam, nie do końca rozumiejąc, o co chodzi. Pokojówkę mogło zniecierpliwić moje zachowanie, ale nie dała tego po sobie poznać.\n- Książę Juan, pan na tym dworze.\n- Pan prosi do siebie- powtórzyła mechanicznie Rafa, nie trudząc się z podawaniem mi większej ilości szczegółów. Zresztą, pewnie nawet ich nie znała.\n- W takim razie moment, muszę się ubrać- ziewnęłam i niechętnie wyswobodziłam się z objęć ciepłej pościeli. Mimowolnie zerknęłam na prześcieradło. Żadnych plam. Niczego, co mogłoby mnie zdradzić lub zażenować.\nZaprosiłam pokojówkę do środka. Chociaż w swoim świecie potrafiłam się sama ubrać, tu nie było to takie proste, jeżeli nie miało się dobrze wygimnastykowanego ciała. Moja nowa suknia wymagała starannego ułożenia kolejnych warstw spódnic, jak i odpowiednio mocnego wiązania gorsetu, co by całość nie zsunęła się ze mnie przy pierwszym kroku.\nStrój od Vincenta nie należał do najwygodniejszych i nie zapewniał całkowitej swobody ruchu, ale efekt, który widziałam w swoim lustrzanym odbiciu, wynagradzał wszystkie te niedogodności. Czułam się jak księżniczki z bajek, które czytałam w dzieciństwie.\nNa szczęście czarny kolor sukni dobitnie przypominał mi, że w tym świecie jestem tylko Czarnym Kapturkiem. A o takiej bajce dotychczas nie słyszałam.\n- Jestem gotowa- oznajmiłam, upinając przy pomocy wsuwek swoje ciemne włosy z tyłu głowy. Z zadowoleniem po raz kolejny dostrzegłam plus w Magicznym Świecie: tu nadal byłam posiadaczką kasztanowych loków.\n- Gdzie mam się stawić?- zapytałam, a Rafa, z której przez cały czas nie mogłam wydobyć więcej, niż kilka zdawkowych słów, rozpromieniła się:\n- Pan czeka w swoim gabinecie.\nDziewczyna zaprowadziła mnie do celu, gdyż nadal nie znałam rozkładu pomieszczeń na dworze Guiliano. W zasadzie to nie czułam się zobowiązana do tego, by go poznać. Za niecałe trzy miesiące miał wparować tu wielki i zły Król Vincent, który nie zostawi z tego budynku kamienia na kamieniu, bo nie dostał tego, co chciał.\n- Dziękuję- powiedziałam z wdzięcznością, na co Rafa zarumieniła się i uciekła czym prędzej.\n- Niezła z niej służbistka…- mruknęłam pod nosem, choć w pamięci pozostał mi też spłoszony wyraz jej oczu. Jakby się mnie… bała. Zganiłam się szybko za tę niedorzeczną myśl i zapukałam w białe drzwi przede mną.\n- Proszę- usłyszałam głęboki, męski głos. Nacisnęłam klamkę w kształcie głowy smoka i przekroczyłam próg pokoju.\n- Dzień dobry- przywitałam się, nieśmiało rozglądając się po ciemnym, acz przestronnym pomieszczeniu. Juan siedział przy biurku w dość nonszalanckiej pozie, ale wyglądał na skupionego. W jednej ręce trzymał pióro, a w drugiej kawałek pożółkłego pergaminu. Gdy weszłam, nie oderwał od niego wzroku.\n- Może przyjdę później?- zaproponowałam ostrożnie, czując się jak intruz.\n- Nie, nie ma takiej potrzeby- odparł szybko Juan i prędko odrzucił dokument. Uśmiechnął się szeroko i dodał gardłowym głosem:\nZarumieniłam się, jakbym była nastolatką, a nie prawie dojrzałą kobietą i powtórzyłam swoje powitanie. Rozbawiony moim zachowaniem Juan wydał się jeszcze bardziej zadowolony, niż przed momentem.\n- Usiądź, proszę. Chciałbym zamienić z tobą kilka słów- rzekł i zachęcającym gestem wskazał na krzesło naprzeciwko swojego biurka. Posłusznie usiadłam na nim i próbując się uspokoić, wypuściłam z siebie powoli powietrze.\n- Nie, to ja chcę posłuchać- zaoponował brat Vincenta i z chytrym uśmieszkiem, czającym się w kąciku ust, wstał ze swojego miejsca.- Przebywasz pod moim dachem prawie dwa tygodnie. Czy aby niczego ci nie brakuje?\nJuan założył ręce za plecami i zaczął się przechadzać powoli po swoim gabinecie, nie zwracając na mnie uwagi. Mimo, że otrzymałam chwilę do namysłu, to zrozumiałam, że zostałam wciągnięta w grę, której zasady nie do końca były mi znane.\n- Nie znajduję powodów do narzekań- oznajmiłam dyplomatycznie. Niestety, te słowa wywołały parsknięcie u mojego rozmówcy.\n- Doprawdy? Król uważa wręcz przeciwnie.\nNa te słowa oblała mnie fala gorąca.\n- Widzisz- kontynuował Juan, nie zdając sobie sprawy, jak podziałała na mnie jego wiadomość.- Mój brat twierdzi, że ja i moja matka nie traktujemy cię na dworze zbyt dobrze. Swoje niezadowolenie Vincent wyraża dość dosadnie w listach, które ostatnio do mnie przesyła przez Iana.\n- Papier jest cierpliwy, przyjmie wszystko.\n- Papier może i tak, jednak ja nie zamierzam sobie pozwalać na te zniewagi- odparł mężczyzna, zirytowany brakiem zrozumienia z mojej strony. Podszedł do biurka i chwycił pergamin, który zajmował jego uwagę, gdy weszłam do pokoju.\n- Pozwól, że odczytam Ci fragment naszej korespondencji- zaproponował Juan i nie czekając na odpowiedź, odchrząknął:\n- Ekm… Niemożliwym jest, abyśmy porozumieli się. Jesteś gnidą. Z gnidami się nie rozmawia. Jesteś…\nMężczyzna urwał i gwałtownie zgniótł list, a następnie rzucił go wściekle na podłogę.\n- Nie, to bez sensu, abym to czytał. Dalej jest tylko stek wyzwisk i oszczerstw, skierowanych w moją stronę. Jakbym to JA zawinił w tej sytuacji!- wykrzyknął Juan.\nŻyły na jego czole i szyi nabrzmiały, a ja zbladłam, bo zdecydowanie nie byłam przyzwyczajona do tak gwałtownych wybuchów złości. Brat Vincenta, widząc moją reakcję, opanował się i dysząc ciężko oparł się o biurko.\n- Wybacz- przeprosił, a ja skinęłam głową, dając znak, że się nie gniewam.\n- Vincent potrafi zdenerwować, rozumiem to doskonale.\nMężczyznę zainteresowała moja wypowiedź. Okręcił głowę w moim kierunku i przechylił ją delikatnie.\nZrozumiałam, że zachęcał mnie, bym mówiła dalej, ale nie wiedziałam, co miałabym powiedzieć. Poza tym, nie czułam potrzeby, aby zwierzać się, bądź co bądź, obcemu człowiekowi.\nJuan, świetnie wyczuwając moje intencje, zdecydował się zachęcić mnie do mówienia. Przysiadł na biurku naprzeciwko mnie i uśmiechnął się przymilnie. Oznaki wcześniejszego wybuchu gniewu zniknęły całkowicie.\n- Vincent i ja, choć jesteśmy braćmi, nie darzymy się sympatią- zaczął opowiadać spokojnie, patrząc przy tym uważnie na moją twarz, by zaobserwować, jak będę reagowała.- Zbyt wiele złego wydarzyło się pomiędzy nami w dzieciństwie. Unikamy wzajemnego kontaktu i staramy się nie wchodzić sobie w drogę. Jednak odkąd pojawiłaś się na dworze Guiliano, Vincent zdecydował się zmienić swoją strategię względem mnie. Zaczął pisać. Rozkazywać. Żądać.\nJuan zniżył głos, zmrużył lekko oczy i nachylił się w moją stronę:\n- Pytanie brzmi, dlaczego?\nPoziom adrenaliny w mojej krwi gwałtownie podskoczył, ale starałam się nie dać po sobie poznać, jak bardzo zaczynam się denerwować. Niedbale wzruszyłam ramionami.\nKsiążę nie wydał się zadowolony z mojej odpowiedzi.\n- W końcu jesteś Czarnym Kapturkiem. Chociaż uciekłaś z zamku, to pełnisz tę funkcję tak długo, jak oddychasz. Do tego byłaś blisko Króla.\nNiespodziewanie Juan zsunął się z biurka, zbliżył się do mnie, a jego usta znalazły się przy moim uchu i wyszeptały:\n- Jak bardzo blisko…?\nNie czekając na kolejny ruch mojego rozmówcy, zerwałam się z miejsca. Wszystko się we mnie gotowało. Mężczyzna wyglądał na pewnego siebie i nie zdziwiła go moja reakcja. Założył ręce na piersi.\n- Nie życzę sobie takich insynuacji- syknęłam i ściągnęłam gniewnie brwi.\n- Oczywiście- odparł natychmiast usłużnie, ale mina Juana zdradzała, że myślał zupełnie coś przeciwnego.\n- Dziękuję. Czy to już wszystko?- spytałam, opanowując drżenie.\nMężczyzna uśmiechnął się zawadiacko.\n- Och, prawie. Chciałbym cię jeszcze o coś poprosić.\n- Spróbuj się więcej uśmiechać. Taka dziewczyna, jak ty, nie powinna być smutna. Może gdy poświęcisz mi trochę więcej uwagi, będę mógł zrobić coś, co przegoni twój smutek.\nOniemiałam, zupełnie zaskoczona śmiałością tego wyznania. Zamrugałam kilka razy nerwowo, a w tym czasie Juan roześmiał się głośno i zasiadł na powrót za swoim biurkiem.\n- To już wszystko na dziś, możesz się oddalić- powiedział beztrosko, zachowując się tak, jakby nic się nie stało.\nDygnęłam i bez słowa opuściłam gabinet księcia. Starając się odszukać drogę powrotną do swojego pokoju, próbowałam uspokoić galopujące serce.\nW głowie kołatała mi się jedna myśl: Co… to… właściwie… było?!\nCytat: wybrane fragmenty tekstu piosenki Bruno Mars Treasure\nKolejny rozdział: 21 marca 2014r.\nKilka słów ode mnie: Źle u mnie ostatnio z punktualnością. Mam jednak nadzieję, że wytrzymam tempo, jakie sobie narzuciłam.\nAlicja, blog, ból, ciemności, cierpienie, codzienność, Czarny Kapturek, dzieciństwo, Fatma, fikcja, ja, Juan, Julietta, Karolina, kobieta, książka, kłótnia, las, Magiczny Świat, Mattias, mężczyzna, miłość, niezadowolenie, niezdecydowanie, obelgi, opowiadanie, Perpetua, pierwsze spotkanie, podryw, powieść, powrót, praca, problemy, romans, rozmowa, samotność, sen, smutek, start, stosunki damsko- męskie, strach, szaleństwo, twórczość, twórczość własna, uczucia, Vincent, wariactwo, wolność, życie, życie codzienne\nOdcinek naprawdę mi się podobał, choć przyznam, że już tęsknie za ponownym spotkaniem głównej bohaterki z Vincentem ;D Twoje opowiadanie czytam z przyjemności, więc mało zwracam uwagę na błędy, może inni mnie wyręczą w tej kwestii :p\nCiekawie zaczyna się relacja Karoliny z Juanem, zastanawiam się czy coś z tego więcej wyniknie… myślę, że Karolina mimo wszystko wciąż będzie kochała Vincenta, ale kto wie jak to będzie z Juanem? xD czy to kolejna intryga?\nCiekawie! Jak zawsze rozdział na świetnym poziomie i podziwiam twoją pracę :)\nTak jak obiecałam, jeśli jesteś zainteresowana to stworzyłam bloga : http://www.the-last-of-us.blog.pl Jak na razie jeszcze nad nim pracuję, więc za wiele tam nie ma, ale pierwszy rozdział już opublikowałam ;)\nAktualnie dostrzegam podobieństwo między braćmi.\nObydwoje są podli, chamscy i strasznie bezczelni. Nie dziwię się – w końcu wyszli z tego samego łona. Owe łono też jest splugawione… Jak cały ród królewski w Magicznym Wymiarze.\nW każdym razie, fajnie, że przefarbowała się nasza bohaterka w naszym świecie. Blond Karoliny są z reguły fajne :)\nPozdrawiam i czekam na 39 rozdział.\nPs. Planujesz jakieś gorące wątki z AKTUALNYM „ADORATOREM” Kapturka??? Nie wiem, czy byłabym zadowolona -.- :P\nJuan to jakiś obrzydliwy padalec. Przynajmniej takie wrażenie na mnie robi. Obślizgła żmija i tyle. Szkoda, że Kapturek nie potrafił się nawet jemu przeciwstawić. Przecież odpowiedzialność za wzajemne relacje braciszków i jakieś tam listy ponoszą tylko oni sami. A Kapturek znów pozwolił na siebie nawrzeszczeć i uciekł. Sama nie wiem, co o niej myśleć jako o postaci literackiej . Próbuję wyobrazić sobie jej psychologię – czy to taka osoba, która zawsze się boi w konfrontacji z kimś silniejszym? Obawę czuła przecież nawet wobec Julietty. Czy coś kiedyś nauczy ją stać pewniej na nogach?\nRozdział świetnie napisany.\nP.S. Dawno Cię u mnie nie było ;))))\nA ja dziś wyjątkowo zacznę od początku;D\nszczerze powiedziawszy zdenerwowała mnie postawa szefowej i fakt, że kazała pracownicom się przefarbować. Na Boga! Przecież to ich sprawa jaki kolor włosów mają, tym bardziej jeśli nigdy wcześniej się nie farbowały. Przecież to niszczy włosy. Stawianie sprawy w taki sposób było co najmniej…. Nie na miejscu. W tym świecie są przecież peruki!\nA co do ważniejszej moim zdaniem kwestii. Sposób podejścia Juana do Karoliny był obrzydliwy! Nie mogę uwierzyć, że zdobył się na taką rozmowę. Pokazał teraz kim tak naprawdę jest. Naprawdę uważał, że Karolina od tak wskoczy mu do łóżka? Bo jak dla mnie to była jednoznaczna propozycja. Facet na za dużo sobie pozwala i coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że mimo wszystko ucieczka Karoliny od Vincenta nie była dobrym rozwiązaniem. facet ją oszukał i jest parszywym gejem, ale mimo wszystko u niego była bezpieczna,. A teraz to cholera wie, co ten Juan ma zamiar z nią zrobić. Oj zaczęłam go strasznie nie lubić…\nA Vincent ma rację, nazywając go gnidą!\nNiecierpliwie czekam na kolejny rozdział i przy okazji zapraszam Cię do mnie na kolejną część ;)\nŚciskam i pozdrawiam ;*\n#5 napisane przez ~Severide\nSzefowa to jak widać nie małe wymagania ma, ale żeby od razu kazać się przewfarbować? Trochę przesada. Ale mniejsza z tym. Blond służy Karolinie, więc narzekać nie można.\nW ogóle nadal podoba mi się urozmaicanie treści zdjęciami. ;)\nJuan i Vincent to naprawdę podejrzanie niebezpieczni mężczyźni. Ciekawa jestem co J. planuje. I zaczyna mi brakować V.\n#6 napisane przez ~Tośka\nŚwitneee ; D\nTen rozdział był genialny! Bardzo dobrze mi się go czytało i w sumie, jest mi żal, że tak szybko zdołałam go pochłonąć. Chciałabym więcej, więcej i więcej. Tak po prostu. Nie umiem wyjść z Magicznego Świata :)\nTen warunek dalszej pracy… Ehm, powiem szczerze, że nie wiem, czy byłabym w stanie go przyjąć. Okay, jestem naturalną brunetką i w sumie teraz bazuję gdzieś pomiędzy blondem a kolorem kasztanowym (nie mam problemu z eksperymentowaniem, jeśli chodzi o mój kolor włosów), to jednak takie narzucanie jest dla mnie dość… dyskryminujące. Chyba poczułabym się bardzo uprzedmiotowiona. Chociaż z drugiej strony rozumiem rozterki Karoliny – kasa jest ważna. Szczególnie na studiach. Poza tym, wygląda całkiem fajnie w blondzie (chociaż oczywiście wolę ją jako brunetkę ;)).\nŻal mi Rafy. Wiem, że jest służką, ale bidulka wydaje się być taka zestresowana tym wszystkim… Nie wierzę w to, że jest dobrze traktowana na dworze.\nJuan jest obleśny. Takie jest przynajmniej moje zdanie. Jego zachowanie miało zapewne pokazać Karolinie, kto tu jest panem i władcą. Chciał onieśmielić dziewczynę, a zarazem wyciągnąć z niej jak najwięcej informacji. Myślę, że jej wybuch dał mu oczekiwane odpowiedzi i trochę martwi mnie to, ci będzie dalej. Poza tym, jego słowa na samym końcu, bardzo mnie zaniepokoiły. Czyżby Juan chciał zdobyć dla siebie Czarnego Kapturka? W końcu, to by naprawdę nieźle dokopało naszemu Vincentowi. A przecież tego właśnie chce Juan…\nBoże, nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału. Kiedy powróci Vincent? Tęsknie za nim! Może i jest apodyktycznym dupkiem, ale i tak go uwielbiam ;)\nDrogi Kapturku, przeczytałam parę dni temu i jak zwykle nie mogłam napisać tego od razu =.= … więc nadrabiam xD Ale w sumie jest to dość przyjemne nadrabianie xD Choć… <- już tak mam, wiem jak i co, od czego, ale jak przychodzi do napisania, to co tylko do głowy przyjdzie ^^ Spróbuję się poprawić i dziękuję za cierpliwość, co do moich błędów.\nA ta przerwa, moja droga hihih xD nieee, ja to chyba szybciej zacznę rozdziały dodawać xD żarty żartami, ale ja miałam coś zrobić!!\nEkhem… tak więc, Karolina pomalowała się na blond? No, no, no! Odważna, nie ma co. W sumie dla dobra pracy, ale… w szczegóły nie wnikajmy. Mi to by było szkoda, choć korci, oj korci xD Hah to ostatnie stwierdzenie to, aż mnie zrzuciło z krzesełka! ;D\nA teraz noc! Juan… cóż o nim mogę powiedzieć? Nie wiem sama. Czyli Ian cały czas donosi… wkurzałoby mnie to. Ale nie mogę się doczekać, aż Vin zajedzie na białym koniu i… no dobra, wojnę tu widzę… xD\nOj nie mogę się doczekać kolejnego!! Ależ mnie on ciekawi, nie wyobrażasz sobie tego ;D\nWITAM SERDECZNIE, ZDOBYŁAŚ NOMINACJĘ I ZOSTAŁAŚ ZAPROSZONA DO ZABAWY LIEBSTER AWARD . ZAPRASZAM PO „ODBIÓR” NAGRODY NA MOJEGO BLOGA ;)\nZacznę od tego, że wg mnie to na tym zdjęciu wygląda jakoś staro. Jeśli tak ją zmieniono to… myślę, że zamysł był inny. Choć być może mi się tylko tak wydaje. Kolejno, może przyczepię się końca, zaraz po oderwaniu się Juan’a od pisania listu i rozmowie o nim i o bracie wypowiedzenie czegoś, co… jak najbardziej podsumowuje pytanie. Z odpowiedzią, którą każdy sam musi sobie dodać. A myślę, że może nią być zarówno komplement, zwrot bezpośredni, jak i oferta…\nPozdrawiam, i zapraszam w wolnej chwili do siebie:)\nTen Pan Werszycki to musi być strasznie nietuzinkowy i charyzmatyczny mężczyzna :) W dodatku fan blondynek jak mniemam :) Ale to, czego zażądał wydało mi się niemałym absurdem. Chociaż z drugiej strony bogacze zawsze myślą, że mogą sobie pozwolić na więcej. W każdym razie każda normalna osoba która prowadzi interes przystałaby na to, byleby tylko zarobić dobre pieniądze. Czy Karolina miała wyjście? W sumie miała, mogła odejść. Ale jak wiemy praca w zajeździe to jej źródło utrzymania, więc nie może ot tak zrezygnować. Ale czasem zmiany są dobre i jak widać opłaciło się, nawet sama Karolina jest zadowolona. Tak poza tym Natalie Dormer ślicznie wygląda jako blondynka :)\nZaskoczyłaś mnie totalnie tym, że w magicznym świecie Karolina na powrót ma ciemne włosy. Ten świat chyba nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać, na serio.\nKarolina ma szansę poczuć się jak księżniczka…. Zazdroszczę jej. Te wszystkie stroje, dwory, bale… wszystko o czym czytała teraz się ziszcza. No może brakuje księcia z bajki lub rycerza na białym koniu, no ale nie oszukujmy się, która z nas nie chciałaby doświadczyć czegoś takiego? Dla samej takiej pięknej sukienki dałabym się pokroić :)\nRozmowa Juana z Kapturkiem. Hmmm, niby najważniejsza scena z rozdziału, ale ja już chyba wolałam farbowanie włosów ;) Jest napisana fantastycznie, dialogi powalają na kolana, ale ja jakoś tak nie cierpię Juana…. I kiedy wreszcie pojawi się mój ulubieniec Mattias? ;)\nA tak w ogóle Juan jest bezczelny i tyle w tej sprawie.\nTa część już dawno przeczytana, ale… no właśnie. Dopiero powoli wracam do blogowego życia. Miałam trochę rzeczy do roboty, ale wiem, że kto jak kto, ale Ty mnie zrozumiesz :)\nAle teraz kilka słów o rozdziale 38:\nJa osobiście nigdy nie podjęłam się pofarbowania mojej kręconej czupryny, a szczególnie na blond – wyglądałabym jak mały kupidynek! xD Karolina pewnie też by się nigdy na to nie odważyła gdyby nie… Hmm… Narzucenie jej takiego rozwiązania – albo się farbujesz albo… szukaj sobie innej pracy (w efekcie daleko falowym…). Strasznie tego nie lubię, takiego upodobniania do siebie pracujących razem osób. Mój szef jest bardzo liberalny, ale gdy raz pracowałam gdzie indziej, musiałam nawet zmyć makijaż żebyśmy wszystkie miały taki sam… Paranoja :/ XXI wiek, hello!\nNo i rozmowa z Juanem… Pomijając to, że wszyscy robią dziwne aluzje do pożycia Karoliny (jakby nie wiedzieli, że Vincent ma kochanKA) to jeszcze… Jakby ją podrywał? Nie jestem do końca pewna. Żeby się uśmiechała? Nie wiem, naprawdę jestem tak samo zmieszana jak Karolina – nie wiem, jak to odebrać…\nKochana, jestem ciekawa też tego wieczora w zajeździe – jak sobie Blond Karolina poradzi! :D\n#13 napisane przez ~wiersze\nDziękuję serdecznie za komentarze u mnie, kolejne wiersze już wkrótce:)\nWracam do formy, więc będę miała dużo więcej czasu na konkretne komentarze, które ostatnio u mnie kuleją :)\nJeśli chodzi zdjęcia… Było to jednorazowe :) Opisuję Alejandrę jako najpiękniejszą kobietę, jaka chodzi po ziemi – a jak wiesz, uroda jest dość uznaniową sprawą. Każdy ma swój ideał. Nie chce więc pokazywać żadnej aktorki, żeby nikt się nie sugerował jej wyglądem. Dla jednych będzie piękna, dla innych przeciętna. A jeśli każdy w swojej głowie wykreuje „najpiękniejszą kobietę” to dla każdego będzie idealna :) Taki jest mój zamysł :)\nJeśli chodzi o Aleję i jej „zalewanie uczuciami”… To między innymi sprawia, że Javier jest taki rozdarty jakby sam siebie nie rozumiał. Ona go po prostu osacza. Ale nie martw się – Javier nie jest taką ciapą, za jaką uchodzi ;] Ale na to potrzeba czasu… Jeszcze… kilkanaście chapterów! XD\nŚciskam Cię serdecznie i zapraszam na nowy rozdział!\nKilka słów do Ciebie przed kolejną dawką akcji :D\nZapraszam na Rozdział 2.3 „Tajemnicy Locmarie”;)


"POD PRĘGIERZEM CZYLI WSPOMNIENIA Z CZASÓW OKUPACJI POZNAŃSKIEJ" Fragmenty wspomnień Marii Ratajopracował ARTUR JAZDON | wbc.macbre.net\n"POD PRĘGIERZEM CZYLI WSPOMNIENIA Z CZASÓW OKUPACJI POZNAŃSKIEJ" Fragmenty wspomnień Marii Ratajopracował ARTUR JAZDON\nM aria Rataj, to pseudonim Marianny Rudowicz, autorki opublikowanych w 1962 roku wspomnień "Zaułki grzecznego miasta". Tytułowe wspomnienia "Pod pręgierzem..." stanowią dalszy ich ciąg, opowiadający o latach 1939-1945.\nPierwsza część wspomnień przedstawia - .posłużmy się określeniem Aleksandra Rogalskiego - "peryferyjny, marginesowy odrażający świat melin złodziejskich i nor żebraczych, świat piwnic, suteryn, ziemianek, baraków, brzydkich przedmieść, wiecznie głodnych, brudnych i obdartych dzieci", świat przenikający się, pozostający w ścisłych stosunkach i kontaktach z innym światem - otoczonych szacunkiem ludzi interesu. Podkreślany bardzo duży walor poznawczy tej części wspomnień, jest jakby mniej widoczny w części dotyczącej czasów okupacji, dla którego to okresu w odniesieniu do Poznania ciągle poszukujemy jeszcze informacji o nowych faktach lub potwierdzenia wydarzeń słabo dotąd udokumentowanych, sprawo pewnej określonej randze historycznej. Autorki wspomnień "Pod pręgierzem ..." te sprawy jednak nie zajmują. Nadal jej wspomnienia to przede wszystkim - skonstruowane w oparciu o pozostające w pamięci szczegóły - opowiadanie o losie własnym i swoich bliskich, w którym spotykamy osoby i rzeczy być może błahe z punktu widzenia ich rangi historycznej. Jest to opowiadanie mocno zbeletryzowane, w którym często prawda miesza się z półprawdami czy świadomymi przemilczeniami, pisane w sposób pozwalający dostrzegać starania - nieskuteczne - autorki o stronę literacką wspomnień, który to zabieg służy także wybieleniu bohaterki. Jednak jak i poprzednia i ta część ukazuje bytowanie lumpenproletariatu od wewnątrz, ukierunkowane w swoim opisie wyraźnie na publiczność, przed którą autorka czyni wyznanie ze swego życia, z jednej strony jakby chcąc usprawiedliwić siebie i swoje postępowanie, z druglej ukazać publicznie pewne szersze prawdy i mechanizmy. Ukazanie tego środowiska i jego klimatu, ukazanie tego co uchodziło dotąd raczej uwagi pisarzy i badaczy jest głównym walorem tych wspomnień. Rękopis pamiętnika, z którego pochodzą wybrane fragmenty przechowywany jest w zbiorach Biblioteki im. E. Raczyńskiego w Poznaniu. Wybrane fragmenty ilustrują przede wszystkim wątek obyczajowy, osnuty wokół wydarzeń mających związek z miejscem pracy głównej bohaterki - kuchniami koszarowymi na Golęcinie a później w Cytadeli. Praca w tak zróżnicowanym środowisku - Polaków, volksdeutschow i Niemców, szczególnie niemieckich żołnierzy, dawała możliwość dokonania wielu spostrzeżeń. Te dotyczące sfery obyczajowości są o tyle interesujące, iż pozwalają się autorce wykazać nie tyle kunsztem literackim w budowaniu dialogów, lecz pozwalają czytelnikom w miarę dobrze poznać wyrażane poglądy i służący do ich wyrażania język. Te części pamiętnika nie są, co spotykamy we fragmentach opisowych, tak nasycone pisanymi po latach wstawkami moralizatorskimi, oceniającymi z perspektywy wielu lat ówczesne zdarzenia z określonym założeniem demaskatorskim czy pedagogicznym. Uzyskujemy smutny obraz, w którym morale dużej części tej grupy społecznej, w kręgu której obracała się Maria R., maluje się w czarnych kolorach. Wpisanie się na listę volksdeutschow traktowane jako sposób na ułatwienie sobie życia w tym czasie - co zrobiła też autorka wspomnień - kradzieże, wchodzenie w przeróżne związki i układy personalne także w celu załatwiania spraw wewnątrz grupy objętej wspólnym mianownikiem, to zgodnie z tymi wspomnieniami pewna normalność. Uzyskujemy obraz pewnej szarej rzeczywistości, w której zatarciu uległ podział na to, co dobre i złe. Pewne zdarzenia klasyfikowane są w zależności od kontekstu raz do jednej, raz do drugiej grupy, raz zasługujące na karę, drugi raz jej unikające, przy czym wszystkie podziały mają charakter bardzo względny i trudno poddający się próbom klasyfikacji. Zdajemy sobie jednak sprawę z tego, że na szczęście, dotyczy to tylko pewnej grupy i że opisane mechanizmy nie obowiązywały bezwzględnie wszystkich jej członków. Ponieważ autorka w całym tekście tylko trzykrotnie wymienia daty (początek i koniec wojny, Nowy Rok 1943 roku) trudno poszczególne fragmenty wspomnień szczegółowo datować. Dla lepszego zrozumienia przedstawionych jego części, niektóre z nich poprzedzono jednozdaniowymi tekstami wprowadzającymi w opisywane zdarzenia. Starano się również, gdzie było to konieczne wyjaśnić, kim była opisywana osoba. Opuszczania fragmentów tekstu zaznaczono nawiasem (...). Rażące błędy ortograficzne poprawiono, pozostawiono natomiast szyk zdań, interpunkcję i charakterystyczne dla autorki zwroty oraz sposób pisania wynikając ze sposobu mówienia, tj. końcówki "e" w miejsce "ę".\n1. Rataj M. , Zaułki grzecznego miasta. Poznań 1962, s. 8\n[Niemcy brali Polki do pracy. Czasem.] (s. 4)\n"Widząc, że dziewczyna zbyt młoda jeszcze niczego nie potrafi, posyłali je na przeszkolenie do S S, albo parę miesięcy obozu. Jednak najgorszym co mogło być, to wysyłka do pufu. Puw, były to domy publiczne założone dla żołnierzy, nie tylko w Niemczech, ale nawet w podbitym kraju, czyli w większych miastach. Miał i Poznań swój puw przy ul. Rybaki, i nie wszystkie dziewczyny znalazły się tutaj dobrowolnie, czego dowodem było samobójstwo jednej, i próby ucieczki innych. I tutaj umieli Niemcy wykazać swój spryt, wybierając na rajfurki byłe uliczne prostytutki ostatniego nieraz rzędu. Mogły być pewne, że wszystkie zło uczynione młodym dziewczynom ujdzie im bezkarnie".\n[Maria R. skierowana została do pracy w kuchni w koszarach, gdzie jej najbliższą przYjaciółką, Z którą wspólnie mieszkała stała się Wiesia.] (s. 29)\n"Wiesia poczęła się przebierać, a potem starannie malować.\nNa randkę jak widzę, ciekawe z kim, czy z Frycem.\nTaaak - powiedziała trochę speszona.\nMyślę czy Kubiakowa Oedna ze starszYch kucharek) jednak nie miała racji, zwiąc was kurwami. Licz się ze słowami A ... razi to panią - dodałam z przekąsem - a jakże to zwać. Własny chłopak z którym chodziło się aż osiem lat, w niewoli i wzdycha...ach, kiedy ujrzy znów to moje panióniu, ten mój krystalik - rozłożyłam teatralnym gestem ręce - a jego świętej pamięci dziewica, pociesza się w tym czasie z Paulem a gdy zabrakło Paula zastąpił go podoficer Fryc. Dziwne jak to umiecie się szybko pocieszyć? Do mężczyzny rosnę a nie do drzewa - rozumiesz? Phiii - żeby trzydziestopięcioletnia kobieta jeszcze rosła, tego to nie słyszałam, i jeszcze do drzewa...ach a nie do byczka, bardzo cię przepraszam (...) Wieśka wyleciała jak wściekła... Zatrzymała mnie mama. Pogniewaliście się z Wiesią? Nieec.ot taka pogawędka, poszło o Fryca.\nCzego jej bronisz zamiast pójść w jej ślady. Czy to zbrodnia? Podług mamy to oczywiście że nie. Albo to nie wiem jak jej przechowujecie od Paula listy. Jestem ciekawa jeśli wojna z pięć lat potrwa, od ilu amantów mama będzie te listy zbierała?" (u.)\n[Nasza bohaterka pracowała również w kantynie, gdzie jak sama uważała stykała się Z lepszYmi żołnierzami - bo oficerami.] (s. 43-50)\n"w pewnej chwili podając każdemu z kolei piwo, podług rangi poczułam jak ręka leitnanika wsuwa mi się pod sukienkę. Co za świnia za kogo mnie ma, trzepnęłam po łapie energicznie. Hallo...panienko, zapomnieliście się jak widzę (...).\nTo pan się zapomniał, nie jestem dziewką.\nAle harda...ho...ho, ech nie takiem jak ty zdobywał. Same pułkownikowe właziły mi do łóżka, a ty co? Ot zwykła kantyniara. N alej no mi scherry, prędko! (u.) Obsłużywszy ich wyszłam na sale, by koło bufetu odpocząć. Co jeszcze może wywinąć ta świnia myślałam - jak sobie jeszcze więcej wypije. Te same wątpliwości musiał mieć i mój szef, bo gdy po paru minutach wszedł tu za mną powiedział: Słuchaj Maria, musisz uciekać, idź do domu i to zaraz.\nCzy...tak źle - spytałam? Może gorzej jak myślisz. Założył się ten wariat, że cię dostanie do wieczora. Jak wiesz ja tu nie wiele mogę, jestem o wiele niższej rangi, a czy cię ktoś z tamtych podpitych obroni wątpię. (u.) Dobrze tylko jeszcze zaniosę im następne piwo, a potem już tu nie wrócę lecz zejdę na dół. (...) Czekaliśmy więc na następne zawołanie, a potem jak gdyby nic poczęłam znów obsługiwać przez stół. Jaka szkoda żeś nie Polka - powiedział mrużąc swe ładne czarne oczy - no... wtedy już byśmy inaczej z tobą potańczyli, poleczka ein, poleczka zwei - zaśmiał się drapieżnie. Pomimo całej pogardy musiałam przyznać, że był jednak bardzo ładny.\nWszystko w nim harmonizowało i widocznie to kobiety musiały mu nieraz już mówić, więc moja odmowa była dla niego czymś niespotykanym, co biło w jego męski honor zdobywcy. Wyszłam jak było umówione do przyległego pokoju, szybko zwalając kitel i biorąc inne buty, no gotowe. Teraz skradając się, zamknąć po cichu drzwi. Przejść przez nie duży korytarz aż tu... masz. Patrzymy na siebie zdziwieni.\nOn wyszedłszy z ciasnego ustępu - widocznie że wyszedł zaraz po mnie - tutaj podciągał spodnie, a ja... straciwszy nagle głowę, stałam jak wryta tuż o dwa kroki zaledwie od niego. - Wunderbar - zaśmiał się ruszając do mnie. Poczęłam się cofać, krok po kroku i prosić Pana Boga żeby choć ktoś wyszedł. Dalej już nie szło (...) przyskoczył, opasł silnymi rękoma i uniósł od ziemi, obsypując lawiną pocałunków. Zrobiło mi się słabo, przymknęłam oczy (u.) poczęłam się wyrywać. Nie przygotowany na opór puścił mnie zrazu i zdołałam odskoczyć, a gdy dał skok rymnął jak długi. Spojrzałam co się stało. To spodnie. Widocznie w pośpiechu zapiął je źle albo wcale nie i teraz przy szamotaninie\nAdaria Ratajpo prostu opadły. Błogosławione niech będą spodnie - westchnęłam - widząc jak pochylony stara się je szybko podnieść, doskoczyłam i z całej siły popchnęłam. Wpadł z krzykiem w muszlę, lecz już ja zatrzasnąwszy za nim drzwi, gnałam na dół. Tak, udało się, teraz nie wie w jakich drzwiach znikłam, a zanim poszuka, będę daleko (...). Patrzę niechętnie na zaloty Fryca do Wiesi. Wygląda na zabajerowaną.\nJeszcze jedno złamane serce i to przez kogo - przez żonatego znajdującego co miasteczko inne gniazdeczko. Boże jakie te baby głupie. Byle kocur zamiałczał już nadstawiają grzbietu do głaskania. Oczywiście, że wszystkie te chłopy twierdzą, że się z żonami nie zgadzają, że są tacy biedni samotni, a samarytanki nie tylko bose ale i gołe, pocieszają je ochotnie. Mam i przecież ja swoje powodzenie, a ten głupi Ludi pracujący w naszej kantynie łazi za mnąjak ćma! Po tej aferze z leitnantemjeszcze głupszy. Aż tu coś w tydzień po tym zatrzymuje mnie i mówi: Mario, przyjdę dzisiaj do twojej mamy i poproszę ją o rękę.\nCzy ciebie rąbie - pytam zaskoczona - czy ty wiesz kim jestem.\nPrzecież ja nie partią dla ciebie, syna jedynaka bogatej dziedziczki winnic nad Renem. Ty poradź się wpierw twojej mamy anie zapomni dodać, że mam dwoje...dzieci, rozumiesz? Już jej to wszystko napisałem, a nawet posłałem twoją fotografie.\nPodobasz jej się, i twierdzi że jesteś z charakterem, no... powiedz mogę przyjść? Pomyśl jest wojna, ja może jej nie przeżyję, moja mama pozostanie tam sama, a tak to od razu będzie już miała nas troje, a może i czworo co? Wiesz mi nie mogę, jestem ni w pięć ni w dziewięć, nie jestem wolna to raz, po drugie nie kocham cię, Ludi, i to jest chyba najważniejsze, po co cię mam okłamywać. Ależ Mario, to...to niemożliwe - bierze mnie za'rękę i prowadzi do drugiego pokoju sadowiąc na swoim łóżku. Stary, jak żeśmy przezywali najstarszego wiekiem żołnierza, zrobił perskie (oko) i wyniósł się. Byłam ciekawą co teraz pocznie Ludi taka mamina tuleja i miałam rację. Całuje leciutko jak mgiełkę, a potem aż do znudzenia błaga prosi o to, co się samemu bierze, a to wszystko na konto przyszłego małżeństwa. Wreszcie mam tego dość. Słuchaj, czy ty to małżeństwo wymyśliłeś tylko po to, by mnie dostać? Nie. .. przysięgam to prawda, pokaże ci list, i serio dziś przyjdę do twojej mamy, ale widzisz od tamtego czasu nie mogę ciebie zapomnieć, przecież to było tu na tym samym łóżku, prawda? Tak... więc aby cię uzdrowić powiem ci moją prawdę. To nie był nawet zwykły kobiecy kaprys tu też chodziło tylko o zakład. Zakład, nie rozumiem? Wierzę naiwniaczku. Więc przypomni sobie żeś przede mną chodził z Haliną. Była aż tak pewna siebie, że rzuciła wyzwanie, iż nikt jej ciebie nie odbije, podjęłam je no i aby to było prędzej, bo zakład stanął na tydzień, miałeś tutaj to łóżko. Przecież wygrałam bo już na czwarty dzień nie spojrzałeś na nią, gdyż w tym czasie przeżywałeś rozkosze miłości.\nJak ty tak mogłaś, jak ty mogłaś, a te twoje oczy, nie to ty teraz kłamiesz, złamałaś mi serce. Wielki cymes, a czy nie łamiecie je co dzień przeróżnym Polkom, no to mogłam i ja. Mario... powiedz że kłamiesz, przecież ja cię naprawdę kocham, i co mam teraz począć? Poradzę ci. Pójdziesz z tą swoją potrzebą tam gdzie wszyscy, na Fischereike. Za parę fenigów bez żebrania możesz mieć to co tylko zapragniesz, a jak nie będziesz mógł tam trafić, to spytaj Polaków o Rybaki, to ci z uśmiechem pokażą. A pójdę, żebyś wiedziała że pójdę, choćby tobie na złość (...). Zatrzymał mnie na korytarzu Ludi, trzymając pod pachą pięknie wyszywaną poduszkę na leżankę. Ja ... do ciebie Mario.\nJeszcze mnie nie zapomniałeś - zdziwiłam się.\nNie, na dowód przyniosłem ci poduszkę, a po drugie może SIę namyśliłaś, i teraz będę ci milszy. Kochany z ciebie chłopak Ludi ja naprawdę nie jestem cię warta, ale skąd to masz? Z ... Fryszeraiki.\nCo ... buchnąłeś poduszkę z burdelu? Za kogo ty mnie masz - oburzył się - poszłem by tobie zrobić na złość. Miałaś rację, nie wszystkie były prostytutkami, a zaraz w pierwszym dniu spotkałem jedną, o oczach takich jak ty, no i ją wybrałem. Gdy mi powiedziała, że znalazła się tutaj przez głupie imieniny, bo zachciało im się śpiewać i tańczyć (u.) nie dziw się, że nie śmiałem do niej podejść jak do prostytutki. Od tego dnia zachodziłem już do niej codziennie, i tak zostaliśmy przyjaciółmi". (u.)\n[Po powrocie ze wsi pracowały nadal w kuchni, skierowane do nowych zadań.} (s. 89-93)\n"Ja wraz z Marią G. młodą czarnowłosą mężatką przeznaczone na sale do serwirowania (tj. serwowania). (...). Wiesia i trzy najsilniejsze Polki, do mycia statków, a co już najwięcej przerażało to owe kubły i olbrzymie pięćdziesięciolitrowe gary. Nie dość że były z żelaza i oblewane emalią, ale jeszcze musiano ustawić je na półki, dwumetrowej wysokości (...). Teraz dopiero poznałam koszarowe kobiety. Jakiemi to niewiniątkami były te pierwsze takie młode ufne. Ciekawe co teraz powiedziała by Kubiakowa, gdyby zobaczyła jak Gena łapie żołnierzy gdzieś gdy są pochyleni, by pod kocioł nakłaść węgla. Bali się też tej kresowej dziewczyny oglądając się wpierw gdzie się kręci, lecz Genia umiała zjawiać się niespodziewanie i cabas. (...) Kiedyśmy po skończonym serwirowaniu musiały przejść do kuchni, by również trochę pomóc przeważnie przypadały nam gary, kotły i posadzki. Wówczas wchodziliśmy na wysokie stołki, a przechylając się przez krawędź, nieomal do góry nogami, szorowaliśmy pocąc się i klnąc. (u.) Postawiałam jednak krzesło w ten sposób by na\nkuchni stać zawsze bokiem, gdyż dzięki G. żołnierze poczęli do nas podchodzić tak samo jak do nich Genia. Kwiczała niby to Maria G. gdy jakaś łapa wsunięta pod sukienkę okazała się zbyt brutalna, ale to wszystko. Nie pogniewała się nigdy, nie strzeliła w gębę młokosa, a przecież była matką sześcioletniego chłopca. Owszem powiedziała im nieraz że są świniami, lecz śmiali się z tego, bo zaprzeczały temu coraz to mniejsze figi, zaprzeczały i oczy kokietujące, zwłaszcza najmłodszego Hanca. Chłopak był dość ładny, lecz kobiety a zwłaszcza Polki traktował pogardliwie. (...). Nie wiem, lecz myślę że właśnie chamska brutalność Hanca tak podobała się Ger... wej. Miała przecież przystojnego i dobrego męża. Miała kochanka, niemieckiego oficerka, ładnego i spokojnego chłopca, a którego sprowadzała do domu tworząc w ten sposób oficjalny trójkąt, a prócz tego gadano jeszcze różnie, nawet o Stekrze (tj. szefie pracujących w kuchni). Zresztą pary tworzyły się z dnia na dzień, niemieckie, polskie, i mieszane. Znalazła nawet kandydata i freulein Sabor, choć jej końskie zęby osadzone na małpich szczękach, mogły odebrać apetyt. Był to herr Leiman, główny księgowy przybyły z reichu, wcale przystojny i miły facet. Z początku zachodziliśmy w głowę czym go ta małpa o grubych pokracznych nogach wzięła, ale potem okazało się że złapała go na wódkę i żarcie. Robiła to już przed wojną, jako służąca kaptując sobie młodych i wygłodzonych bezrobotnych. Przez wiele lat należała do panien różańcowych, kryjąc pod płaszczykiem pobożności rozwiązłość, dopiero po urodzeniu córki, którą podrzuciła innym, a która jej teraz nie chciała znać, okazała się tym czym była. Potem dostał się w jej łapy i to na długie lata młody też bezrobotny chłopak. Postanowiła się za niego wydać. Niestety. Co innego za wikt babkę obrabiać w ciemnej nocy, a co innego wziąć za żonę. Saborka postarała się zajść w ciążę, a po urodzeniu syna, poszła do jego rodziców. Nie wiadomo czym by się ten szantaż zakończył, na szczęście dziecko zmarło". (u.)\n(s. 125-7) "Meitka mająca niby tego swego oficera, pozostała dłużej i zastaliśmy ją z Negrem gdyż tak przezywaliśmy pewnego żołnierza, dla czarnej karnacji i wysuniętych szczękach, a do tego jeszcze ustach. Udowadniał że stare powiedzonko, majtki nie pokrzywy było prawdziwe, gdyż zanurzał w nie aż obie ręce, z przedziwną lubością. Otwierając po skończonej pracy drzwi do piwnicy, gdzie o tej porze już nie powinno być nikogo, cofnęłam się migiem, potrącając Wiesie. A ty czego - warknęła gdyż nastąpiłam jej na palec? - Nic ... musimy dziś zrezygnować z kartofli (które systematycznie kradły), Meitka miętoli się z negrem, a czerwona jak pomidor. To znów przyleciała zadyszana Ania, że Maria P... siedzi nago w pokoju oficerskim, a tu już pora wyjść i przed koszarami stoi jej mąż. To niech stoi jak freier, a ty skąd wiesz o tym? Bom spicia bez dziurkę od klucza.\nTo spicuj sobie dalej, a bez co by ci oko nie zbielało, dobrze też ześ nie w ciąży, gdyż dziecko dostało by zeza.\nAlbo to prawda - Ania odeszła oburzona, że nie reaguje na taką fajną wiadomość, była typową dziewczyną wiejską, a jej naiwność i powiedzonka budziły śmiech. Nie utrzymała się też u nas za długo, pomimo młodości i siły. Widocznie Stecker nie znosił głupich. Były nas w tej chwili w jednej tylko kuchni aż cztery Maryśki. Najmłodsza Maria G... typ drobno mieszczański, dość inteligentna i obyta, teraz cały swój kunszt wysilała jak by kokietować Niemców (...). Druga Maria P... starsza o parę lat, również czarna, o zalotnych oczach, posiadała z nas czterech chyba największą ogładę i najprzystojniejszego męża. Ta nie miała właściwie nigdy stałego wybrańca, a raczej korzystała z okazji. N a ogół lubiana, więc babki aby jakoś to usprawiedliwić, mawiały, że mąż widocznie nie wszędzie taki przystojny skoro go zdradza. Teraz następowałyśmy my. Ja i Maria W... Obie dzieci ulicy, obie z Dolnej Wildy, tylko że tamta starsza, obie gardzące niemieckimi kochankami (...).\nPorównywałam ją nieraz z tymi naszymi mieszczankami tak przy byle okazji zadzierającymi nosa, i chcąc nie chcąc musiałam czoło pochylić przed tą kobietą dość lekkich obyczajów, bo teraz zdawała egzamin na medal. Czułam i do niej sentyment z innego powodu. Przecież gdyby nie Niko, byłybyśmy krewnymi, bo Lucek mój pierwszy w życiu chłopak, był jej kuzynem. Wspominając tamte czasy, odczuwałam nieraz żal. Kto wie jakie by dziś było moje życie, przecież byliśmy jeszcze wtedy tacy naiwni, i pomimo doświadczonego życia dzieci ulicy, wierzyliśmy w przeróżne cuda i gwiazdki na niebie. Czyż padały między nami jakieś wulgarne słowa? Nie znając też języka poetów, milczeliśmy przeważnie, czując że nasza gwara jakoś do tego nie pasuje, nawet to słowo kocham, nie miało by efektu. A potem już przyśli ci wszyscy inni, padały te tak pożądane gorące słowa, lecz już wiedziałam że je powtarzają mężczyźni przy byle okazji, czyli stary używany frazes. Co innego pierwszy raz". (...). [Maria i Wićsia uzYskały nowe mieszkanie] (s. 130-131) ,,- Kiedy się więc przeprowadzamy - spytała? (Wiesia) Za trzy dni (u.) Ale Wiesiu przyobiecaj mi jedno! N o ... co u.? Że nigdy do tego domu nie wejdzie żaden niemiecki przyjaciel coś w tym rodzaju jak Paul i Fryc, dość mnie tamci kosztowali. Ja mówię oczywiście o wojnie, potem zrobisz jak uważasz, dobrze? Dobrze, ale co ci zawinił Fryc, przecież i ty sprowadzałaś na Marcina starego. Starego - patrzę na nią i przez chwilę się zastanawiam powiedzieć czy nie, chyba tak. Słuchaj Wieśka, nigdy ci nie mówiłam, ale ta wsypa z fryzjerem to dzieło Fryca. Fryzjer był jego przyjacielem, liczyli na to że mnie co najmniej poślą do obozu, a wówczas dostęp do ciebie będzie im łatwy. Te sprawy zresztą są na porządku dziennym. Co do starego jeszcze gorzej, bo przegrałam z kretesem.\nPrzegrałaś ... nie rozumiem? Pamiętasz jak wpraszał się do nas tak - tak - zgodziłam się więc na jego przyjście nie widząc w tym nic złego. Mama Berlinianka, on mający tuż pod Berlinem mleczarnie, niech więc sobie pogadają o tych dawnych wilusiowych czasach. Poleciałam naprzód (...) po godzinie nadeszliście wy i wszystko jak na razie klapło. Potem przyszedł do naszego pokoju, zrobiliśmy kolację, zgadza się - tak - przy kolacji ty wypiłaś zresztą tak jak i my, a potem rozpoczęła się farsa. Farsa ... jaka farsa ... wypiłam tylko kieliszek likieru.\nOczywiście, ale ten kieliszek był od wina, a do tego miałaś słabą głowę.\nWpierw poczęłaś się idiotycznie śmiać a potem podeszłaś do łóżka i zwaliłaś się na nie z rozchylonymi nogami. Że byłam zrozpaczona to mało, byłam wystraszoną i wściekłą. Pozostawiłaś mnie na jego pastwę. Odwalałam go od ciebie jak mogłam, nie myślałam nigdy że w starym śrupie obudzi się męski lew. A potem! No co potem? Oddałam mu siebie.\nS . b . ? le le ... czemu. Nie chciałam byś miała z Niemcem bachora, do tego leżałaś bezprzytomna pojękując. Czemu mi o tym mówisz dopiero dziś? Bo nie chcę tu przeżyć podobnego upodlenia rozumiesz.\nTa...ak... - schodzimy już pogodzone i zadumane." (u.)\n(s. 159) "Chodziły dziewczyny na budę do jeńców angielskich na Golęcin, a wartownicy niemieccy przymykali na to oczy bo dostawali nie jedno. Aby lepiej ich zrozumieć wiele moich znajomych z koszar, nawiasem mówiąc dziewczyny szesnastoletnie, uczyły się na gwałt angielskiego, a w zamian pojawiały się prześliczne apaszki, jedzono angielską czekoladę i szeptano po kątach mei dar ling. Zapowiedziałam Wiesi, żeby się nie ważyła mi do domu nic podobnego przynosić, bo spalę. Dziewczyny te były jeszcze do tego tak naiwne, że wierzyły zapewnieniom anglika że się z nimi ożenią. Potem się wydało że jak jeden się kochał, inni za drzwiami powłazili na krzesła i podglądali oknem umieszczonym nad drzwiami. To wszystko jednak nie zraziło nikogo i coraz więcej kobiet waliło na Golęcin, zazdroszczono wzajemnie prezentów." (u.)\n(s. 195-6) "Było to w ostatnią sobotę sierpnia. Kończyłam z pośpiechem trochę zapóźnioną i dodatkową pracę, bo wszystkie kobiety już prawie poszły, gdy do sklepu wpadł unteroficer. Zapomniano wyszorować schreib budę.\nJak to zapomniano - spytałam - przecież to należy do Meitki.\nTak ... widocznie zapomniała i już sobie poszła, musi ją dzisiaj więc zastąpić inna.\nCiekawe kto, gdy nikogo nie ma.\nNie ... ma, no to chyba pani.\nJaaa ... ani mi się śni. Przecież pan wie doskonale gdzie jego miłość mieszka (tj. Meitka), ot niedaleko stąd, proszę po nią posłać. Pani odmawia? Oczywiście, alboż to ja jestem pachołkiem od popychania! ja ... pani każę - pieklił się, lecz i mnie ponosić zaczęły nerwy, więc skoczyłam do niego, gdy do izby wchodzi ... Meitka. A ... jesteś - Boże jaką on miał głupią minę - a ja myślałem że ... już poszłaś. Jak to ... przecież mieliśmy wyjść razem.\nTaak, ale Schreibstuba nie zrobiona.\nPrzecież miałeś tam posłać kogoś.\nKiedy już wszyscy wyszli a Maria nie chce.\nAlbo to ona ma tu co do chcenia, a jaki to z ciebie oficer. Maria nie chce, a kto tu rozkazuje. Zionęła taką nienawiścią, że aż dziw że jej nie trafił szlag. Nie pozostawałam jej dłużna, zresztą miałam z nią na pieńku za ten ostatni donos i policzek. Ach ty dziewko wielmożna, ach ty szujo, a gdzieście to przez ostatnie dwie godziny byli, co ... gdy inni charowali jak idioci. Weź sobie teraz twego oficerka za dupę i drałuj z nim szorować aż wam tyłek ognia da. Ja matka pójdę sprzątać bo panna nie dopieszczona, choć się puszcza na lewo i prawo. Proszę się o mojej przyszłej żonie wyrażać inaczej.\nAni myślę i wiem co mówię. Zapytaj jej pan czego tu szukał u niej Neger. Czemu szukała kolczyka w łóżku młodego porucznika teraz na ostatnim kursie (...). Ty jej nie ruszaj - zastąpił mi drogę unteroficer - bo znajdziesz się tam gdzie byś nie chciała. To razem z wami, bo za dużo widziałam i wiem.\nChodź Mario - to Wieśka ciągnęła mnie w stronę drzwi.\nCzy ty naprawdę tyle wiesz o nich żeby ich aż wsadzić spytała po drodze. Skąd, za chytrzy na to i o nich wiem najmniej, ale znając ich chciwość można było zaryzykować no nie. Widzisz, że aż pobladł gdym mu to powiedziała (...). Wracałyśmy już w pogodnym nastroju."\n[Maria R. przeszła do pracy w koszarach na Cytadeli.] (s. 213-5)\n"Na drugi dzień wale więc z Wiesią do pracy, ciekawa jak mnie prZYJmIe Stalowa. Przyjęła nieomal serdecznie.\nA Mariechen, dobrze żeś przyszła, trzeba tu zrobić Ordnung.\nO ile wiem pani robi to lepiej jak ja.\nT ak ... ale te żołnierze tak się rozpuścili że okropnie (...)\nOczywiście że zaczęło się od tego małego oficera zaopatrzeniowca (...) wpadł do piwnicy jak bomba i z miejsca zapytał: Ty jesteś nowa tak, a nie okłamałaś czasem zalmaistra, bo my tu przyjmujemy tylko dziewice. Jestem nią, a że tam paru popknęło wianuszek od tyłu to się chyba nie liczy co? Phi u. gwizdnął - toś ty ale markk, no no.\nJak to się swój na swoim poznał - uśmiechnęłam się.\nPodrapał się po policzku, potem okręciwszy się na pięcie wyszedł.\nWinszuje Mario - powiedziała Stalowa - pierwsze zwycięstwo.\nTych zwycięstw było bez liku, bo herr oficer tracił nerwy, wreszcie wytoczył ostatni kaliber, gumę tylko nie do żucia. Począł się tym bawić od niechcenia, wszystkie głowy pochyliły się nad miskami niżej, a na nie jednej twarzy wykwitł rumieniec. Mnie osobiście to raczej śmieszyło, a ile kobiet uratowała od ciąży i mężczyzn od wenerki. Głupi niewinny kawał rozciągliwej gumki, a jedyną jego zbrodnią że pasuje do miejsca, które jedni nazywają rajem, a inni piekłem, ale wszyscy rozkoszą. Teraz jednak widząc jak rozkoszuje się wrażeniem ten niedorostek w mundurze, postanowiłam mu skrócić cugle. Wstaje i pytam do czego to jest. O to samo chciałem i was spytać - cieszy się jak głupi.\nAch to pan nie wie, taki stary opaper, myślałam że pan już wszystkie burdele odwiedził, taki wyga, widocznie tylko w gębie - wyrywam mu to z ręki i poczynam rozpinać guziki u munduru ... szarpnął się do tyłu zaskoczony. Co pani robi? Nic ... po prostu chcę panu pokazać na co to jest.\nPan również, a do tego oboje należymy do panpw świata.\nJuż ja ci pokażę ty ... ja ... oficer niemiecki świnią.\nNic na to nie poradzę, ale nie obrażałam oficera tylko to co ten mundur wdziało, ot zwykłego chłopa. Wybiegł trzaskając drzwiami (...) za kwadrans wołają mnie już na zalmaisterai (u.) Wie pani po co żeśmy ją tu zawołali? Wiem i podtrzymuje to w dalszym ciągu.\nObraziła pani niemiecki mundur.\nNie ... obraziłam tylko tego co nosi ten mundur niegodnie.\nN azwała go pani świnią, i o ile wiem w żadnym wojsku nie przepuszczono by takiej obelgi płazem, a do tego jeszcze oficer - powiedział młody leutnant siedzący z boku. A gdyby pan miał córkę, no powiedzmy szesnastoletnią, starannie wychowaną, a która potem pod przymusem musi pracować w koszarach. Tu spotyka tą nagą brutalność żołnierską, a jakby tego nie dosyć, pojawia się tam unteroficer, przerasta swych żołnierzy aż tak, że gdy mu już słów brakuje wyjmuje gumki i pyta pana córkę do czego to służy. Nie na tym koniec. Połowa naszego jedzenia składa się z ersatzów, i gdyna obiad jest kartoflowa sałatka z dodatkiem zamiast majonezu jakiejś cieczy ciągnącej, ten tutaj oficer zjawia się jak zły duch i twierdzi że takie sałatki robi się tylko w koszarach bo dużo w niej chłopów... którym nie wolno chodzić do bab. W rezultacie nikt już teraz w tym dniu obiadu nie jada, a co to znaczy w tych ciężkich czasach zapewne panom wiadomo (...). Może pani odejść, a sprawę rozpatrzymy, to znaczy do pracy (...).\nJakież było nasze zdziwienie gdyśmy na drugi dzień rano ujrzeli naszego małego kroczącego przy boku kolumny udającej się na ćwiczenia". (...)\n(s. 223-4) "Przyszła na mIejSCe tamtej (tj. zwolnionej Stalowej) przed wojną pani burmistrzowa i miała wszystko naj. .. (.. .) Szczególnymi względami poczęła darzyć Adzie. Jednak po jakimś czasie spostrzegłam, że Adzia idąc do przeciwległej piwnicy po kartofle, zawsze wybierała taki moment by do tego jeszcze był ktoś trzeci a nie one same we dwie. Widocznie nie chce mieć tamtej za przyjaciółkę, do czego dążyła dość nachalnie Nina (tj. nowo zatrudniona). Pewnego nawet dnia poprosiła mnie bym po kartofle chodziła zawsze z nią.\n(...). Nie zawsze jednak mogłam z Adzią chodzić razem, a wówczas korzystała z tego Nina. Ostatecznie myślałam - przecież baba baby nie zje, a jednak. Po powrocie z kantyny tych dwoje nie zastałam, ale aż tutaj dobiegają śmiechy i piski Adzi. Nagle mnie parę razy woła (...). Nie słowa kazały mi pójść ale to głębokie spojrzenie jakie mi posłała Dirka. Coś się w tym kryło i ona wiedziała. Długi piwniczny ganek i oto one, ale w jakiej pozycji. Adzia leży na pyrach i wije się od śmiechu, a Nina na niej. - Co zapasów już wam się zachciewa, to po fajrancie, a teraz się nie wygłupiajcie. Nina trochę się speszyła gdy mnie ujrzała, a Adzia skorzystała z tego wyrwała się jej i uskoczyła za mnie. To ona, powiedziała że nie ma żadnej różnicy czy to chłop czy baba gdzieś sięga i chciała mi to udowodnić. , Swinia, zabieraj się i chodź, a tobie Nina radzę jej więcej nie ruszać, ona do mnie należy. Masz Wieśke.\nAle nigdy nie sięgałam gdzie nie trzeba, teraz mam ich dwie i radzę nie wchodzić mi w paradę, rozumiesz! A ty idiotko - zwróciłam się do Adzi - jak byś miała więcej wstydu to nie śmiała byś się przy tym a dała tamtej w pysk. (...) Po fajrancie gdy wszystkie kobiety wyszły, usiadłam na ławie (...). Nie wiem nawet kiedy zasnęłam i nagle... czyjeś mocne ramiona (słowo wymazane), a na pochylony kark spada lawina gorących pocałunków. Nie czynię najmniejszego ruchu oporu. Niech tam, raz kozie śmierć, alboż to ślubowałam dziewictwo, ale cicho wszedł no, no, i ciekawe kto to, może ten ładny unteroficer co ostatnio tak za mną łazi. Tym czasem pocałunki stają się coraz gorętsze, a zuchwałe ręce błądzą powodując dreszcz, jeszcze chwila a tamte usta dotkną moich, gdy mnie coś pokusiło jednak by spojrzeć.\nKrzyk... uderzenie i odskok, wszystko w jednej sekundzie, i oto stoimy wi za wi siebie, ja i Nina. Z jej rysów powoli znika namiętność i złość a przebija triumf. Czuje się podle i głupio nawet nie wiem co powiedzieć. Żałuję że cię nie pocałowałam - powiedziała bezczelnie. Ale mam nadzieję że jeszcze na to przyjdzie czas. Widzisz... nie ma różnicy kto, jest tylko jedna, jak, ale czemu milczysz? Zastanawiam się kim jesteś i myślę że gorsza od kurwy.\nPłomień przeleciał jej po twarzy, lecz zamiast wybuchu jak się spodziewałam, spokorniała, głos jej drżał gdy poczęła mówić. Jeszcze mi nikt nie powiedział jak ty, a czy to taka zbrodnia, że lubię pieścić, że uznaję piękno kobiecego ciała. Ależ ty uznajesz mężczyzn również, więc jak to. Mężatką jesteś z żołnierzami flirtujesz, rano Adzia a teraz ja, wiesz co się o takiej kobiecie mówi? Nie wiesz... że ma wściekłą macicę. Tak mówi chołota, u nas się stan rzeczy toleruje. Parę lat miałam przyjaciółkę którą kochałam więcej jak męża. On wiedział o tym? Oczywiście, przecież ją ubierałam za jego pieniądze, a w ogóle mężczyźni uważają że rogi przyprawiają tylko oni i kobiety się nieliczą (...) Tak... niespożyte serce miała ta jaśnie pani, otwierała je tak szeroko jak niegdyś podwoje, a że Józek czesko-niemiecki mieszaniec szybko się połapał jakie korzyści to mu przyniesie, więc przewracał oczyma jak neger, prężył wysoko smukłą kibić jak paw, aż pewnego razu przylepiłam mu na plecach kartkę, jajka na sprzedaż. Od tego dnia afiszował się mniej, a Nina prawdopodobnie w duchu klęła. Coś tam musiało nie grać z tym chołyszem choć traciła na niego całe dniówki. Ostatnio stał się nawet tak bezczelny, że czekał na nią tuż przy zalmaisterai i gdy wychodziliśmy ten wyciągał do niej łapę w którą wciskała wszystko. Nagle Nina zawyła i rozerwała na sobie szaty.\nMario - ratuj.\nKurde felek - w chwilach zaskoczenia zawsze wyłazi ze mnie ulica, na nic ogłada, na nic kultura, jak dziura to dziura i cześć. Co mam do cholery robić - rozkładam ręce - Mario ratuj, bo Józef nawalił, na baby nalatujesz, na dziadów też, to co ty do cholery chcesz , i do tego mężatka jak Pan Bóg przykazuje...b...o... Milknę. Osmy, siódmy, dziewiąty cud świata. Przymykam oczy, obuch, Wenus z Milo, Mrodyta z Knidos. Rany Julek że takie coś naprawdę istnieje. Alaaaabaster. Ciało bez chrosty, bez skazy, w każdym kwadraciku piękno nie z tej ziemi, brakuje tylko malarzy artystów by to przenieśli na papier. N a chwilę jestem gotowa nawet przyklęknąć przed tą doskonałością natury, drżą ręce by dotknąć czy to prawdziwe, palą usta spragnione marmurowego dotyku... a potem rzeczywistość, że to Nina i że teraz cierpi. Jednak to samo wrażenie ujrzałam na obliczu Adzi i dwóch sanitariuszy. Czego stoicie jak mumie, trzeba ją zabrać na rewir.\nPomogłam jej się trochę ogarnąć, a żołnierze wynieśli ją nieomal na rękach.\nN O parę dni dostanie wolne - powiedziała Adzia.\nJak ją znam przyleci jutro, mąż za stary by go pilnować (...) Miałam rację, Nina przyszła na drugi dzień do pracy pomimo zwolnienia. (u.)\n(s. 240) Nie mieliśmy jak na Golęcinie osobnego pokoju czy sklepu gdzie się obierało kartofle i jarzyny, teraz na Cytadeli musieliśmy siedzieć wszyscy w kącie w kuchni obserwowani przez kucharzy. Dla nas okazało się to bardzo niedobrym. Nie można się było ani urwać na chwilę, stłumiono śmiech a o śpiewaniu nie było mowy. Za to Ninie się upiekło. Przez wiele godzin mogła spoglądać w oczy swemu liplingowi, była coraz bardziej zachłanna . .\nAż pewnego dnia wpadła na szalony pomysł. Za grube pieniądze wynajęła u Niemki na dwa dni i noce pokój, i zamiast do domu poszła z Józkiem. Patrzę teraz na nią z politowaniem. Przyszła do pracy wprost z libes lauby. Blada o zapadłych oczach, trzęsą się jej ręce, nie może nikomu patrzeć w oczy. Czy to było warto - zastanawiam się - i gdzie się podział ten miglanc. Nagle w drugim końcu kuchni bucha gromki śmiech. Kucharze wprost ryczą, a w chwilę potem śmiejemy się z Józka i my. Biedny, och jaki biedny. Kroczy szeroko z grymasem na gębie, a gdyby nie nasza obecność pewnie by pojękiwał. Podszedł do nas jeden z kucharzy. Coś ty na Boga z nim wywijała, urwałaś mu coś - pyta Ninę? A może mu użarła - dodaje inny - przecież mięso na kartki, a to spod ręki - głupiś dodaje jeszcze inny, a wszyscy ryczą - to było och.. .ho.. .ho... spod nogi, nein meine gute, jeszcze coś takiego się nie zdarzyło. , Smiejemy się wszyscy choć w duszy czuję jakiś niesmak, a to afery nie koniec.\nWzywają Ninę do zalmaisterai, i to zaraz.\nBędzie granda - mówię - przecież Niemcom nie wolno sprzyjać z Polkami, a jak oficer zechce to może Ninę nawet wysłać do obozu. Albo to ona pierwsza - Zośka wzrusza ramionami - Jadźka ma Franca, Adzia Maksa, ta mała religa też łazi z Polką i dobrze.\nTak... ale nie afiszują się aż tak, a Nina ma wszystkich w duszy (u.) Zalmaister z dwojga złego wybrał na ofiarę Józka, wysyłając go z miejsca karnie na front. (u.) Przez resztę dnia siedziałam dumając co zrobić. Tak innego wyjścia nie ma, trzeba zrezygnować z pary, dość tego bałaganu. Na drugi dzień poszłam na zalmaisterai i podałam wypowiedzenie. (...) Żegnam, się ze wszystkimi... Tak kończę tą drugą dziwną przygodę w mym życiu. Kończę z koszarami i postanawiam się oddać wyłącznie synom i szabrowi. (u.) Czuję że nie mam rodziny, zostali mi tylko Polacy przyjaciele i Wieśka. Jacy się okażą w potrzebie. Ta myśl nurtuje mnie najwięcej, lecz nie chodzi mi o mnie ale o chłopców. Czy postępuję dobrze, to potem się zobaczy, a cofnąć czasu niestety nie można.".


Statut – Fundacja Widzialne Dzieci\nStatut Fundacji „WIDZIALNE DZIECI”\n1. Fundacja „Widzialne dzieci” zwana dalej Fundacją jest ustanowiona przez fundatora Martę Osadkowską, zwaną dalej Fundatorem, w formie aktu notarialnego sporządzonego przez notariusza Macieja Marszała w Kancelarii Notarialnej we Wrocławiu, ul. Purkyniego 1/4, w dniu 19 listopada 2020r.\n2. Fundacja działa na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1984r. o fundacjach oraz w niniejszym statucie.\nMinistrem właściwym ze względu na cel Fundacji jest Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.\n2. Fundacja działa na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej, a w razie potrzeby także poza granicami rzeczpospolitej Polskiej.\n3. Fundacja może tworzyć oddziały, zakłady, filie, a także przystępować do spółek.\n1. Główną działalnością Fundacji jest działalność pożytku publicznego.\n2. Fundacja realizuje swoje cele i prowadzi działalność głównie w sposób nieodpłatny.\n3. Fundacja może prowadzić działalność gospodarczą jako działalność dodatkową. Działalność gospodarcza może być prowadzona tylko w rozmiarach służących celom Fundacji.\nCelem Fundacji jest opieka nad dziećmi w trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej, wspieranie dzieci z dysfunkcyjnych rodzin biologicznych, które mają trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo – wychowawczych oraz wyrównywanie szans dzieci z trudniejszym startem zarówno w edukacji jak i rozwoju ich pasji i zainteresowań. Dążymy do zapewnienia optymalnych warunków rozwoju i wyrównania szans edukacyjnych dla dzieci. Chcemy stwarzać im jak najlepsze warunki do budowania poczucia własnej wartości, rozbudzania ciekawości, rozwijania samodzielności i kreatywności. Szczególnie dbamy o dobro tych dzieci, które mają mniejsze szanse na udany start w dorosłe życie, ze środowisk zaniedbanych ekonomicznie i kulturowo.\n1. niesienie pomocy dzieciom i młodzieży pochodzącej z rodzin w trudnej sytuacji życiowej lub materialnej oraz wyrównywanie szans tych rodzin i osób;\n2. działanie na rzecz pomocy osobom zagrożonym dyskryminacją społeczną poprzez umożliwienie im dostępu do dóbr kultury i edukacji;\n3. rozwijanie i umacnianie postaw nastawionych na aktywne współdziałanie w rozwoju społeczeństwa obywatelskiego;\n4. wspieranie rodziny i systemu pieczy zastępczej;\n5. przeciwdziałanie uzależnieniom i patologiom społecznym;\n6. promocja i organizacja wolontariatu;\n7. wspomaganie działań na rzecz zapobiegania krzywdzeniu dzieci i ochrony ich praw oraz przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu (m.in. edukacja, nauka, ochrona zdrowia, pomoc społeczna, charytatywna i humanitarna);\n8. działalność charytatywną;\n9. tworzenie programów mających na celu wyrównanie szans dzieci w edukacji (m.in. zapewnienie korepetycji, dodatkowych lekcji);\n10. organizowanie spotkań mających na celu motywowanie dzieci do nauki i realizowania swoich pasji;\n11. wykorzystanie social mediów jako platform pomiędzy potrzebującymi a chcącymi pomóc (m.in. w celu przekazywania pomocy naukowych, wyposażenia niezbędnego do nauki itp.);\n12. działanie na rzecz mniejszości narodowych;\n13. pobudzenie zachowań proekologicznych i sama ekologia;\n14. działalność na rzecz dzieci i młodzieży;\n15. uwrażliwienie dzieci i młodzieży na zjawiska ze strefy kultury i sztuki oraz tworzenie nowych wartości w tych dziedzinach;\n16. psychoedukacja dzieci, młodzieży i dorosłych (różnych grup społecznych);\n17. aktywizacja seniorów poprzez włączanie ich w pomoc organizowaną dla dzieci;\n18. organizowanie zbiórek na rzecz podopiecznych Fundacji;\n19. organizowanie akcji mających na celu pomoc potrzebujących dzieci;\n20. uwrażliwianie dzieci na nierówności społeczne i zachęcanie do pomocy i wsparcia dla rówieśników w trudniejszej sytuacji życiowej;\n21. współpraca z Placówkami Opiekuńczo-Wychowawczymi w celu wyrównywania szans w dostępie do edukacji, sportu i dóbr kultury dla jej ich podopiecznych; rozwijanie świadomości zdrowego stylu i trybu życia poprzez wiedzę o odżywianiu, zdrowiu i kondycji psychicznej u dzieci i młodzieży.\n1. Majątek Fundacji stanowi kapitał założycielski w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych przyznanej przez Fundatora oraz środki finansowe, prawa majątkowe, nieruchomości i ruchomości nabyte przez Fundację w trakcie jej działania;\n3. Całość uzyskiwanych przez Fundację dochodów przeznaczone jest wyłącznie na realizację jej celów statutowych.\n4. W ramach majątku Fundacji na prowadzenie działalności gospodarczej Rada Fundacji przeznacza kwotę 1000 (jeden tysiąc) zł.\n– dotacji, spadków, zapisów, ofiarności publicznej, darowizn oraz innego rodzaju aktywów majątkowych poczynionych na dobro Fundacji przez osoby fizyczne i prawne z kraju i zagranicy;\n– dochodów z działalności odpłatnej;\n– dochodów z majątku Fundacji;\n– dochodów z działalności gospodarczej;\n– innych źródeł określonych każdorazowo uchwałą Rady Fundacji\n1. Rada Fundacji składa się z 2 osób. Radę Fundacji na kolejne kadencje powołuje fundator.\n2. Ustalenia składu liczbowego pierwszej Rady Fundacji oraz powołania jej pierwszego składu dokona Fundator.\nc. mogą otrzymywać z tytułu popełnienia funkcji w tym organie zwrot uzasadnionych kosztów lub wynagrodzenie w wysokości nie wyższej niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw ogłoszone przez Wiceprezesa GUS za rok poprzedni.\n1. Rada jest organem o uprawnieniach inicjatywnych, opiniodawczych i nadzorczo – kontrolnych;\na. zatwierdzanie rocznych sprawozdań z działalności przygotowanych przez Zarząd i uchwalanie założeń do bieżących planów Fundacji, zatwierdzanie sprawozdania finansowego;\nb. zatwierdzanie budżetu Fundacji przedstawionego przez Zarząd Fundacji;\nc. powoływanie i odwoływanie członków zarządu Fundacji, w tym Prezesa;\nd. nadzór nad działalnością Zarządu;\ne. rozpatrywanie i podejmowanie decyzji w sprawach skierowanych do Rady przez Zarząd;\nf. zmiany statutu Fundacji oraz zmiany celu Fundacji;\ng. podejmowanie decyzji o podjęciu lub zaprzestaniu prowadzenia przez Fundację działalności gospodarczej;\nh. inicjatywa uchwałodawcza.\n1. Uchwały Rady zapadają jednomyślnie w głosowaniu jawnym w obecności wszystkich członków Rady.\n2. Posiedzenie Rady Fundacji odbywa się nie rzadziej niż raz na rok.\n1. Zarząd Fundacji składa się z Prezesa oraz 1 członka Zarządu.\n2. Fundator Fundacji „Widzialne Dzieci” wchodzi w skład pierwszego zarządu i staje na jego czele jako prezes zarządu.\n1. Zarządu Fundacji odpowiada za realizację celów statutowych Fundacji oraz kieruje bieżącą działalnością Fundacji.\na. Reprezentowanie Fundacji na zewnątrz, w tym przyjmowanie subwencji, darowizn, spadków i zapisów;\nb. Przygotowywanie rocznych sprawozdań finansowych, rocznych sprawozdań z działalności oraz rocznych sprawozdań merytorycznych z działalności Fundacji;\nc. Zarządzanie majątkiem Fundacji\nd. Powoływanie oddziałów Fundacji;\ne. Podejmowanie decyzji o współpracy Fundacji z innymi organizacjami o podobnym profilu działania;\nf. Występowanie z wnioskiem w sprawie zmian w statucie;\ng. Podejmowanie uchwał w sprawie połączenia z inną Fundacją oraz likwidacji Fundacji.\n3. Uchwały Zarządu zapadają zwykłą większością głosów. W razie niemożności podjęcia uchwały głos Prezesa liczy się podwójnie. Zarząd Fundacji może ustalić, że Prezes i inni członkowie Zarządu w zależności od potrzeb mogą pełnić swoje funkcje za wynagrodzeniem na podstawie umowy o pracę. Warunki płacy i pracy pozostałych pracowników Fundacji określa Zarząd Fundacji w oparciu o regulamin wynagrodzeń.\n2. Decyzje o wysokości wynagrodzenia Zarządu podejmuje Rada Fundacji.\n3. Wynagrodzenie Członków Zarządu będzie wypłacane wyłącznie z wypracowanych środków, bez naruszania zasobów finansowych przekazanych przez Fundatora.\n3. Fundacja może prowadzić w kraju i za granicą, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, działalność gospodarczą w szczególności w następujących zakresach:\na. Sprzedaż gadżetów;\nb. Prowadzenie płatnych zajęć;\nc. Organizacji imprez i wydarzeń kulturalnych.\n1. Fundacja ulega likwidacji w razie wyczerpania środków finansowych lub majątku Fundacji.\n2. Decyzję o likwidacji podejmie Rada Fundacji w drodze jednomyślnej uchwały.\n3. Likwidację Fundacji przeprowadza likwidator wyznaczony przez Radę;\nZmiana statutu i celu Fundacji wymaga uchwały Rady Fundacji, przy czym zmiana celu Fundacji wymaga podjęcia uchwały jednogłośnie.\nDla efektywnego realizowania swoich celów Fundacja może się połączyć z inną fundacją. Połączenie nie może nastąpić, jeżeli w jego wyniku mógłby ulec istotnej zmianie cel Fundacji. Decyzję w przedmiocie połączenia Fundacji podejmuje Zarząd w drodze jednomyślnej uchwały podjętej po zapoznaniu się ze stanowiskiem właściwego Ministra.


Tomasz Popielarczyk· 23 lutego 2013\nChińscy producenci urządzeń mobilnych już dawno przestali być kojarzeni z tanimi, budżetowymi konstrukcjami dla najmniej wymagających klientów. Ich oferta się rozrasta i coraz częściej możemy znaleźć tam prawdziwe perełki. Czy jedną z nich jest smartfon Huawei Ascend P1, który niedawno zadebiutował na rodzimym rynku? Z daleka widać, że mamy do czynienia z gadżetem, w którym tkwi duży potencjał – wystarczy spojrzeć na specyfikację. Przekonajmy się, czy Huawei dobrze go wykorzystało.\nMoże niektórym z Was wyda się to nieprawdopodobne, ale Huawei wkradł się właśnie na podium jeśli chodzi o sprzedaż smartfonów na świecie. Chiński producent zajmuje trzecią lokatę, tuż za Samsungiem i Apple. Ten wymowny wynik jest dowodem na to, że użytkownicy coraz bardziej cenią smartfony z dalekiego wschodu, a mają ku temu jak najbardziej powody. Huawei na tle innych producentów wypada bardzo konkurencyjnie pod względem stosunku jakości do ceny swoich produktów. Model Ascend P1 proponuje jednak zgoła odmienne podejście.\nTym razem do rąk otrzymujemy urządzenie w założeniu wydajne i przyzwoicie wykonane, za które przyjdzie nam zapłacić ok. 1,4-1,5 tys. zł. Od razu widać zatem, że nie mamy do czynienia z low-endem. Wręcz przeciwnie – Ascend P1 pod względem parametrów w momencie światowej premiery (czyli około 10 miesięcy temu) zaliczał się do wyższej półki. W momencie, gdy kieruję do Was te słowa, jest to już raczej średni segment, a na rynku panoszyć się zaczynają gadżety z czterordzeniowymi procesorami i 2 GB pamięci RAM. Sprawdźmy zatem, czy w tej perspektywie Huawei Ascend P1 jest ciekawą alternatywą.\nUrządzenie ma niewielkich rozmiarów, solidne pudełko, w którym producent poza tradycyjnym zestawem papierowych instrukcji i broszur umieścił dwuczęściową, bardzo małą ładowarkę wraz z kablem USB. Oba te elementy mają śnieżnobiały kolor, co zdecydowanie wyróżnia je na tle innych. Szkoda, że załączone do zestawu słuchawki są już czarne. W zasadzie grają one całkiem przyzwoicie, co może być też zasługą technologii Dolby Mobile 3.0 w smartfonie, ale z całą pewnością nie zadowolą melomanów (zresztą nie znam oryginalnych słuchawek od producentów, które byłyby w stanie to zrobić). Całość ułożono warstwami, a więc w razie konieczności ponownego zapakowania, nie powinniśmy mieć problemów.\nSystem operacyjny: Android 4.0.3 Ice Cream Sandwich\nProcesor: TI OMAP 4460 Cortex A9 dual-core 1,5 GHz\nWyświetlacz: 4,3-calowy Super AMOLED (960 x 540 px) pokryty powłoką Gorilla Glass\nMagazyn danych: 4 GB ROM + slot na karty pamięci (do 32 GB)\nObsługiwane sieci: UMTS 850/900/1900/2100 MHz/AWS; GSM 850/900/1800/1900 MHz\nSzybkość transmisji danych: HSPA+ (do 21 Mb/s)\nKamery: 8 Mpix BSI (z autofokusem) + 1,3 Mpix (wideorozmowy)\nModuły: Bluetooth 3.0, Wi-Fi 802.11 b/g/n, GPS z A-GPS\nCzujniki: zbliżeniowy, oświetlenia, akcelerometr, cyfrowy kompas\nWymiary: 129 × 64,8 × 7,69 mm\nHuawei Ascend P1 ma bardzo lekką i smukłą obudowę. Byłem bardzo zaskoczony, że smartfon może być tak lekki, gdy po raz pierwszy wziąłem go do ręki. Co ciekawe, producentowi udało się osiągnąć ten efekt bez obniżania jakości wykonania. Obudowa została wykonana co prawda z plastiku, ale sprawia wrażenie całkiem solidnej i dobrze leży w dłoni (tył oraz boczne krawędzie są lekko gumowane). Na uwagę zasługuje też fakt, że smartfon jest nadzwyczaj cienki (zaledwie 7,7 mm grubości).\nFront w przeważającej mierze stanowi jednolita tafla szkła, pod którą znajdziemy 4,3-calowy wyświetlacz. Widać stąd jednocześnie mocno zaokrąglone krawędzie, które pokryto błyszczącym plastikiem. Szkoda, że producent nie zdecydował się na trik z automatycznym dostosowywaniem się ikonek do orientacji wyświetlacza – byłoby to bardzo efektowne i funkcjonalne. Przy dolnej krawędzi znajdziemy trzy dotykowe, podświetlane przyciski. Działają one dość dobrze – są czułe i szybko reagują na polecenia. Szkoda, że producent nie zdecydował się na trik z automatycznym dostosowywaniem się ikonek do orientacji wyświetlacza – byłoby to bardzo efektowne i funkcjonalne. U góry umieszczono logotyp producenta, czujniki (zbliżeniowy oraz oświetlenia), a także estetycznie zabezpieczony miniaturową maskownicą głośnik rozmów. Co ciekawe, pod tą samą maskownicą ukryto też diodę informującą. Świeci ona wyraźnie i z całą pewnością nie można jej przeoczyć.\nDolna krawędź została pokryta błyszczącym plastikiem i opatrzona jedynie małym otworem mikrofonu rozmów. Na przeciwległej, wykonanej w ten sam sposób stronie znajdziemy o wiele więcej elementów: gniazdo słuchawkowe minijack, port micro USB z funkcją MHL (to transmisji obrazu i dźwięku via HDMI) oraz slot na kartę SIM. Ten ostatni zabezpieczono plastikową zaślepką.\nBoczne krawędzie są częścią tego samego elementu, który zakrywa tył smartfona. Na prawej stronie znajdziemy przycisk power oraz slot na karty MicroSD, który również zabezpieczono specjalną zaślepką. Przeciwległy bok zagospodarowano jedynie dwustopniowym przyciskiem głośności. Wszystkie guziczki na obudowie Ascenda P1 mają bardzo niski skok i trudno wyczuć palcem, czy zostały właściwie w danym momencie wciśnięte.\nTylna część smartfona to przede wszystkim obiektyw aparatu, który jest wypukły względem reszty obudowy. Tuż poniżej umieszczono dwie diody doświetlające LED, a całość otoczono chromowaną ramką. Huawei Ascend P1 to jeden z ładniejszych smartfonów, spośród tych, z którymi miałem do tej pory styczność. Pod aparatem znajdziemy logo producenta , a daleko po prawej stronie dodatkowy mikrofon, który w trakcie rozmów odpowiada za redukcję szumów. Przy dolnej krawędzi obudowa staje się nieco grubsza. Znajdziemy tam głośniczek multimedialny, zabezpieczony metalową maskownicą. Dźwięk, który się z niego wydobywa jest głośny i stosunkowo czysty.\nHuawei Ascend P1 to jeden z ładniejszych smartfonów, spośród tych, z którymi miałem do tej pory styczność. Obudowa, mimo, że kształtem wiernie przypomina prostokąt, jest bardzo smukła i dzięki licznym zaokrągleniom poręczna. Warto tutaj też wspomnieć o dostępności wersji z tyłem i bocznymi krawędziami w białym kolorze, co w bardzo przyjemny dla oka sposób komponuje się z czarnym frontem.\n3GAndroidAscenddo 1500 złHuaweismartfony


Jak wybrać dobry plecak dla dziecka? - Artykuł - Familie.pl\nJak wybrać dobry plecak dla dziecka? - Artykuł\nArtykuły » Do szkoły! » Jak wybrać dobry plecak dla dziecka?\nOpublikowany przez: monika.g 2016-08-29 17:39:10\nAutor zdjęcia/źródło: Jak wybrać plecak do szkoły dla dziecka?\nNiewątpliwie plecak to najważniejszy element szkolnej wyprawki. To w nim twoje dziecko będzie przez cały rok nosiło książki i niezbędne artykuły. Zadbaj nie tylko o to żeby był ładny, ale również zdrowy dla malucha. Jak wybrać plecak do szkoły dla dziecka?\nWybierając plecak dziecko będzie się kierowało jego wyglądem, ale każdy rodzic dobrze wie, że to nie jest właściwe kryterium wyboru. Plecak oczywiście powinien być ładny i się dziecku podobać, ale przede wszystkim powinien być odpowiednio wyprofilowany i dopasowany do potrzeb dziecka tak, aby nie szkodził jego zdrowiu. Maluch będzie go nosił codziennie, często nawet po kilka godzin, więc musi on spełniać wiele ważnych warunków.\nPierwsze książki i zeszyty do szkoły maluch powinien nosić w tornistrze. Czym różni się on od plecaka? Jest bardziej usztywniony, dzięki czemu prawidłowo rozkłada się jego ciężar na plecach dziecka, co gwarantuje właściwą postawę. Posiada on również szerokie szelki, które zapewniają stabilne przyleganie tornistra do pleców. Powinniśmy jednak zwrócić uwagę czy maluch nie zakłada tornistra na jedno ramię, bo to może powodować wady kręgosłupa. Świetnym rozwiązaniem jest również plecak lub tornister na kółkach, który posiada rączkę do ciągnięcia. Trzeba jednak zwrócić uwagę na powierzchnię drogi, którą dziecko ma do przemierzenia do szkoły. Jeśli teren jest nierówny to maluch często będzie musiał podnosić plecak, aby przenieść go nad nierównościami co raczej nie pomoże mu w odciążeniu kręgosłupa, a wręcz przeciwnie. Dodatkowo taki plecak ze stelażem jest dużo cięższy od zwykłego tornistra co jeszcze bardziej utrudni malcowi lekkie i łatwe dotarcie do szkoły.\nZa ciężki plecak\nJuż podczas zakupu tornistra zwróć uwagę czy nie jest on za ciężki. Często bowiem zdarza się, że tornister sam w sobie, bez dodatkowego ekwipunku waży dość dużo.\nSpakowany plecak nie powinien ważyć więcej niż 10 % masy ciała dziecka. Dopiero uczeń od 13 roku życia może dźwigać ciężar sięgający do 15% jego wagi.\nJakie cechy posiada idealny tornister?\nodpowiednia wielkość tornistra – nie powinien on być szerszy od ramion dziecka. Górna krawędź tornistra powinna być na wysokości ramion dziecka, a dolna na wysokości kości miednicy.\nwyprofilowany tył – tył tornistra powinien być wyściełany, usztywniony i wyprofilowany w taki sposób, żeby posiadał wygięcie w odcinku lędźwiowym. Dzięki temu będzie idealnie przylegał do kręgosłupa, a książki które się w nim znajdują nie będą dziecka uwierały w plecy.\ndopasowane szelki – powinny być szerokie i miękkie oraz regulowane, żeby z łatwością można było dopasować wysokość plecaka do dziecka. Co jakiś czas sprawdzaj czy szelki nie są zbyt luźne lub za ciasne, bo dziecko w wieku szkolnym szybko rośnie, a szelki mogą się przesuwać.\nduża ilość przegródek – dzięki nim nie tylko maluch uporządkuje swoje rzeczy w plecaku, ale pozwolą one także na równomierne rozłożenie ciężaru zawartości tornistra.\nJuż teraz w drogeriach Rossmann znajdziecie tornistry w piękne wzory z postaciami z ulubionych bajek, pełne wyposażenie i prezent w postaci niezbędnika higienicznego, a to wszystko w promocyjnych cenach. W tornistrze znajdują się m.in. zeszyty, kredki, ołówki, farby, pudełko na kanapki oraz bidon, a w osobnym worku niezbędnik kosmetyczny dla dziecka. Bogate wyposażenie to nie jedyna zaleta tornistrów. Wszystkie zostały zaprojektowane z myślą o komforcie, bezpieczeństwie i zdrowych kręgosłupach najmłodszych. Tornistry mają anatomicznie profilowane plecy, szerokie, miękkie i regulowane szelki, gumową rączkę oraz liczne elementy odblaskowe. Wszystkie modele są lekkie (ważą 900g) i są wykonane z nieprzemakalnego materiału. Ceny promocyjne tornistrów wahają się od 99,99 zł do 129,99 w zależności od wybranego wzoru.\nJak odciążyć plecak?\nZeszyty w miękkich okładkach – twarda oprawa jest cięższa od miękkiej, a gdy maluch weźmie kilka takich zeszytów i jeszcze książki to wychodzi z tego dość ciężki ekwipunek.\nNie kupuj zbyt dużo przyborów – ogranicz się do niezbędnego minimum, a w razie potrzeby przecież zawsze możesz coś dokupić. Pamiętaj żeby wybierać produkty mniejsze i lżejsze, maluch nie potrzebuje stu różnych kolorów kredek czy pięciu bloków. Jeśli zużyje jeden to wtedy można dokupić kolejny.\nDawaj dziecku picie w bidonie – dużą, zwłaszcza szklaną butelkę z piciem zastąp poręcznym i lekkim bidonem, do którego nalejesz maluchowi jego ulubiony napój.\nStrój na WF w oddzielnej torbie – zamiast nosić buty i dres razem w plecaku łatwiej będzie spakować strój na zajęcia fizyczne do worka, który maluch będzie niósł w ręku.\nAż 90% dzieci ma wady postawy - kto winien? CIĘŻKI PLECAK!>>\nTagi: Jak wybrać plecak do szkoły dla dziecka?, plecak, tornister, szkoła\ngocha2323 2016.09.04 22:34\nno rzeczywiście zeszyty w twardych okładkach zamienić na te w miękkich okładkach!\nPatrycja Sobolewska 2016.08.30 20:39\nprzede wszystkim odpowiedni dla kregoslupa ;)\n| | | | | | (_| | (_| |  __/