Paweł, czyli nowe początki\nNa podstawie „Decision” 1/87\nNa kartach ksiąg biblijnych przewija się – na pierwszym planie i w epizodach – mnóstwo intrygujących postaci: wielkich mężów Bożych i niepospolitych kobiet. Ich pogmatwane nieraz ścieżki życiowe i kręta droga za Bogiem sprawiają, że ludzie ci są nam bliscy, choć dzielą nas od nich w najlepszym razie prawie dwa tysiąclecia. Niezależnie jednak od wszelkich różnic: kulturowych i geograficznych, innej mentalności, odrębnych warunków życia, archaicznych dziś zajęć czy kostiumu – ich motywy postępowania, uczucia, obawy, porażki i zwycięstwa oraz zachowane w Biblii świadectwa ich zmagań ze złem, z sobą, a czasem i z samym Bogiem nie są obce naszym własnym duchowym przeżyciom i rozterkom.\nŻadna z biblijnych postaci, która w odpowiedzi na Boże powołanie odegrała swoją rolę w wielkim planie zbawienia i stała się wzorcem dla potomnych, nie była jednak ideałem. Wszyscy ci ludzie mieli własne rysy – zarówno w postaci wyrazistych i niepowtarzalnych cech indywidualnych, jak i głębokich nieraz skaz na swym charakterze. Łaska Boża oraz posłuszeństwo wiary sprawiły jednak, że zostali tak zmienieni pod wpływem spotkania i obcowania z żywym Bogiem oraz tak ociosani Bożą ręką, iż zdołali wypełnić wyznaczone im przez Stwórcę zadanie.\nZajęli swoje, mniej lub bardziej eksponowane, miejsce w historii zbawienia, ale ich rola się na tym nie kończy. Mając więc wokół siebie – jak powiada List do Hebrajczyków – „tak wielki obłok świadków”, na podstawie kilku studiów biblijnych przekonajmy się, czy mogą nam oni dziś jeszcze coś przekazać, przed czymś ostrzec lub do czegoś zachęcić.\n„Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy” (I Tym. 1:15b).\nKażdy z nas na pewno zrobił w życiu coś, o czym wolałby zapomnieć, ale Pawłowi trudno doprawdy dorównać. U zarania Kościoła bezlitośnie i bez wytchnienia polował na jego członków, prześladując ich, upokarzając na rozmaite sposoby, bijąc, a nawet doprowadzając do śmierci. Podczas swojej późniejszej służby wielokrotnie wyrażał życzenie, by nigdy więcej nie usłyszeć swego dawnego imienia. Pamiętał bowiem o tym, jaką krzywdę wyrządził jako Saul Kościołowi Chrystusowemu swoją zawziętością i okrucieństwem (zob. np. Gal. 1:13-14).\nPoczątkowo Paweł nie uświadamiał sobie jednak zła, jakie czynił. Tak gorliwie przestrzegał religijnej ortodoksji i tak wielkim gniewem pałał na tych, którzy ośmielali się głosić, iż Jezus z Nazaretu jest przyobiecanym Izraelowi Mesjaszem, że zignorował słowa swego szacownego nauczyciela, rabbiego Gamaliela, który mitygował zapaleńców i doradzał współbraciom tolerancję wobec nowej sekty w łonie judaizmu, gdyż – jak mądrze argumentował- „jeśli [...] ta sprawa jest z ludzi, wniwecz się obróci; jeśli jednak jest z Boga, [...] mogłoby się okazać, że walczycie z Bogiem” (por. Dz. 5:34-39).\nAle zelota (dziś powiedzielibyśmy – wojujący fundamentalista religijny), jakim był wówczas Saul, niezbyt się tym przejął. Powodowała nim bowiem wielka nienawiść do chrześcijaństwa i to ona była motywem jego bezlitosnego postępowania. Bez wyrzutów sumienia patrzył na śmierć Szczepana, głosował za karą śmierci dla innych, wtrącał do więzień zarówno mężczyzn, jak i kobiety, a chrześcijan tępił nie tylko w Jerozolimie (zob. np. Dz. 7:54--60,22:2-5,26:9-11).\nStarał się nawet skłaniać wierzących, by bluźnili przeciw imieniu Jezusa (Dz.\n26:11). Później apostaci (odstępcy od wiary chrześcijańskiej) i poganie musieli wymawiać słowa: „Niech Jezus będzie przeklęty!” (zob. I Kor. 13:3) na dowód, iż nie są kryptochrześcijanami. Formuła ta była znana za dni Pawła i prawdopodobnie on sam posługiwał się podobnym sformułowaniem, aby poddać wierzących próbie.\nW końcu jednak, jak dobrze wiemy, Paweł doznał przebaczenia na drodze do Damaszku, ale pamięć o niewłaściwie skierowanej żarliwości i trosce „na zabój” o prawowierność – czyli znamię prześladowcy chrześcijaństwa – wlokła się za nim do końca życia. Nigdy też nie zamazywał ani nie wypierał się swej niechlubnej przeszłości. „Jestem najmniejszym z apostołów – stwierdził wprost – i nie jestem godzien nazywać się apostołem, gdyż prześladowałem Kościół Boży” (I Kor. 15:9).\n'Ten, który niegdyś nas prześladował, teraz szerzy wiarę, którą dawniej zwalczał” (Gal. 1:23).\nJak większość chrześcijan, Paweł przekonał się, że wiara w Chrystusa przynosi pokój i radość, ale nie jest magicznym rozwiązaniem wszelkich problemów. Wprost przeciwnie, podążając dalej damasceńską drogą swego nawrócenia, napotkał nowe trudności. Kiedy próbował zwiastować Ewangelię, natrafił na silny sprzeciw.\nWkrótce po tym, jak za pośrednictwem Ananiasza Bóg przywrócił mu wzrok, zaczął głosić Ewangelię w synagogach. Jego kazania wzbudzały taką wściekłość słuchaczy i władz, np. Aretasa IV, że „apostoł Jezusa Chrystusa” tak wspomina swą ucieczkę stamtąd: „Namiestnik króla Aretasa w Damaszku otoczył strażą miasto Damasceńczyków, aby mnie pojmać, ale spuszczono mnie w koszu przez okienko w murze i uszedłem [z] jego rąk” (II Kor. 11:32-33).\nNastępnie Paweł udał się do Jerozolimy i starał się przyłączyć do tamtejszej gminy chrześcijańskiej, ale jej członkowie mieli się szczególnie na baczności przed swym nie tak dawnym prześladowcą. Ponieważ zwiastował Ewangelię na ulicach, jego dawni towarzysze, helleniści, uznali go za bluźniercę i zdrajcę, i usiłowali go zgładzić, tak że znów ledwie uszedł z życiem (zob. Dz. 9:26-30).\nNawet wówczas, gdy jerozolimscy chrześcijanie okazali mu w końcu zaufanie i pomoc, wpływy w gminie zyskała grupa przeciwna Pawłowi i „jego zwiastowaniu. Członkowie tego stronnictwa chcieli, by ich współbracia z pogan podporządkowali się żydowskiemu Prawu i poddali obrzezaniu. Paweł jednak nie ugiął się pod tą presją i dochował wierności prawdzie Ewangelii, mówiącej o wolności w Jezusie Chrystusie (por. Gal. 2:21, 3:26, 5:1-5).\nNiektórzy chrześcijanie z lubością opisują prześladowania i cierpienia, jakich doznają ze względu na Chrystusa, i dlatego warto byłoby przypomnieć sobie pasmo trudów, jakie spotykały Pawła od chwili nawrócenia: wielokrotne pobyty w więzieniach, pobicia, chłosty, kamienowanie, rozbicie okrętu, głód, niedostatek, pragnienie, chłód i choroby – przy czym wszystko to wymienił w jednym z listów pochodzących najprawdopodobniej dopiero ze środkowego okresu jego służby (zob. II Kor. 11:21-29).\n„Albowiem w Nim żyjemy i poruszamy się, i jesteśmy; jak to i niektórzy z waszych poetów powiedzieli: Z Jego bowiem rodu jesteśmy” (Dz. 17:28).\nPaweł zawsze umiał dotrzeć do odbiorcy ze zrozumiałym dlań poselstwem. Na ateńskim Areopagu na przykład nawiązał kontakt ze słuchaczami, cytując urywek z Epimenidesa. Po prawdzie Epimenidesowi chodziło o coś zupełnie innego niż Pawłowi, niemniej jednak apostoł pogan zdołał przekazać słuchaczom, że wszyscy ludzie zostali stworzeni przez Boga i w związku z tym pochodzą „z Jego rodu”. Paweł po prostu mówi nam wszystkim, że – bez względu na to, czy jesteśmy tego świadomi, czy też nie – nasze życie znajduje się w Bożych rękach.\nAle choć jesteśmy „z Jego rodu”, to ani mężowe ateńscy, ani my nie mamy samoistnej gwarancji życia wiecznego. Jest ono zapewnione jedynie tym, którzy „wierzą w Jezusa” (zob. Rzym. 3:26). Gdy jednak w Niego uwierzyliśmy i w Nim się znaleźliśmy, razem z Pawłem możemy powiedzieć: „czy żyjemy, czy umieramy, Pańscy jesteśmy” (Rzym. 14:8b).\nNie jest to bynajmniej truizm ani słowa, które Paweł beztrosko rzuca na wiatr – on w ten właśnie sposób żył. Pawłowi, używając jego terminologii, to „bycie w Chrystusie” dawało całkowitą ufność podczas służby Pańskiej. Nawet w najgorszych opałach wiedział, że Bóg jest przy nim. W Azji na przykład – jak wspominał – „ponad miarę i ponad siły nasze byliśmy obciążeni [...]. Doprawdy, byliśmy już całkowicie pewni tego, że śmierć nasza jest postanowiona”. Ale natychmiast dodaje: „...abyśmy nie na sobie samych polegali, ale na Bogu, który wzbudza umarłych” (II Kor. 1:8-9).\nWszystkie sprawy spoczywają w Bożym ręku, ale niekiedy Bóg dopuszcza próby, abyśmy sobie przypomnieli, że na niewiele zda się nasza naturalna siła. I dopiero wówczas w pełni pojmujemy, iż rzeczywiście „w Nim żyjemy i poruszamy się, i jesteśmy”.\n„Teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego” (II Tym. 4:8).\nNiektórzy uważają, że Paweł dopełnił swej misji dzięki sile własnej osobowości. Nic dziwnego, że wytrwał w obliczu przeciwności – argumentują – skoro miał wyjątkowy hart ducha i wielką odporność. Ale prawda wygląda inaczej: Paweł nie różnił się od nas, a przeciwnicy uważali nawet, że był słabym człowiekiem. Jego „listy wprawdzie ważkie są i mocne -powiadali – lecz jego wygląd zewnętrzny lichy, a mowa do niczego” (II Kor. 10:10).\nPrawdziwa moc Pawła nie kryła się jednak w jego inteligentnym sposobie wyrażania się czy zewnętrznym wyglądzie. Wyrastała ona z niezachwianej podstawy, jaką jest Ewangelia Chrystusowa. Dzień po dniu apostoł kontynuował swą służbę z gorliwością i entuzjazmem bez względu na złe wichry, które w niego uderzały, ponieważ wiedział, że u celu czeka go wspaniała nagroda. „Nie upadamy na duchu – tłumaczył – albowiem nieznaczny i chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały”, która z nawiązką rekompensuje wszelkie doczesne u-trapienia (II Kor. 4:16-17).\nTo Pawłowe wyznanie nie różni się zbytnio od opisu Jezusa, jaki znajdujemy w Liście do Hebrajczyków 12:2-3. Zniósł On chwile ciemności, ścierpiał krzyż i hańbę, gdyż widział przed sobą radość, jaka była dla Niego przygotowana. Wydaje się, iż w ten sam sposób także Paweł znosił nieuniknione życiowe nawałnice. „Nie patrzymy na to – mówił bowiem – co widzialne, ale na to, co niewidzialne; albowiem to, co widzialne, jest doczesne, a to, co niewidzialne, jest wieczne” (II Kor. 4:18).\nBoża Opatrzność może sprawić, że część z nas nigdy nie zazna cierpienia i nie doświadczy tragedii. Pozostali zaś mają przed sobą długą drogę, tak jak Paweł, który zwierzył nam się w jednym z listów: „sądzę, że utrapienia teraźniejszego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam [albo: w nas] objawić” (Rzym. 8:18). Od pierwszego spotkania ze Zbawicielem na drodze do Damaszku wyczekiwał bowiem tego, czego teraz zaznaje – chwalebnej przyszłości z Chrystusem.\nŚwiadomość, że można zacząć swoje życie z Bogiem od nowa, to jedno z najradośniejszych przesłań Biblii. Bóg zsyła zupełnie nowy początek, a innymi słowy -otwiera czyste konto każdemu pokutującemu grzesznikowi, także takiemu, który – jak Saul – nieświadomie z Nim walczył, będąc przekonany o własnej prawomyślności i o czystości swych intencji. Laska Boża przewyższa największe i najgorsze zło, jakie ludzie mogą popełnić. Ale pierwsza radość, wdzięczność i miłość łatwo wygasa. I człowiekowi wydaje się, że to nowe życie jest zbyt wątłe i słabe, by przezwyciężać codzienne pokusy i stare nawyki, które z czasem coraz śmielej wyłażą z kątów naszej duszy, dokąd czmychnęły przed strumieniem świeżej chrześcijańskiej gorliwości. Zaczynamy coraz boleśniej dostrzegać rozziew między tym, jakimi Bóg chciałby nas widzieć, a jacy w rzeczywistości jesteśmy. Zniechęca nas to i stanowi pretekst do odsuwania się od tego surowego Boga, który stale żąda od nas sprostania nadludzkim wymaganiom. Paweł rozrywa jednak tę pajęczynę omotujących nas kłamstw. Na czym więc polegają owe nowe początki, które mogą pojawiać się w naszym życiu i stopniowo je zmieniać?\nPo pierwsze, żywa więź z Chrystusem oznacza, że każdy dzień jest nową szansą. Większość ludzi traktuje kolejny dzień jako dalszy ciąg nierozwiązanych problemów i poczucia winy za wczoraj. Na każdym nowym dniu spoczywa ciężar dawnych cierpień i porażek.\nPaweł jednak wiedział, że nieustanna, pełna gotowości do pomocy, obecność Boga przy nim wynikała z wybaczającej miłości. Jeśli uwierzymy, że Bóg tak samo traktuje także nas, będziemy ufnie i bez oporów przychodzić do Niego – jak do Ojca -po wybaczenie i łaskę. A Jego łaska codziennie jest nowa, o czym wiedział już Psalmista. Po drugie, Paweł nie wątpił w to, że Wszechmogący może udzielić mu dość siły, by zdołał przeżyć kolejny dzień bez względu na to, co go w tym dniu spotka. Zwróćmy uwagę na jego listę doznanych utrapień: są tu ludzkie groźby i krzywdy, praca nad siły, bezsenność, fizyczny ból i dotkliwe potrzeby. Czy u progu swego nowego życia Paweł przypuszczał, że czeka go taka przyszłość? Wątpliwe. Ale w miarę jak dzień po dniu okazywał Bogu zaufanie i posłuszeństwo, codziennie otrzymywał kolejne dowody tego, że Boże miłosierdzie odnawia się każdego ranka, i mógł odnosić nad sobą kolejne zwycięstwo – dzięki Temu, który go umiłował, nie odstępował i posilał.\nZdarza się, że tego samego doświadczają ludzie złożeni ciężką chorobą, wielkim cierpieniem lub osamotnieni – czy to w rodzinie, czy w więzieniu, czy też na obczyźnie. I chociaż nawet nie liczą na to, że nagle stanie się cud i ich los szczęśliwie się odmieni, to ich życie – oraz oni sami – się zmienia. Nie dlatego jednak, że Bóg odjął im cierpienie, ale dlatego, iż nauczyli się Mu ufać i przyjmować codziennie nową porcję Jego życiodajnej łaski i mocy. Jest to tajemnica obcowania z miłującym i umiłowanym Bogiem, który wytrwale przekształca człowieka na swój obraz i podobieństwo.\nPo trzecie, Paweł tęsknił do chwili, kiedy Chrystus odnowi cały świat i każdego chrześcijanina. Księga Objawienia mówi o nowym niebie i nowej ziemi. W II Liście do Koryntian 5:17 Paweł z kolei mówi o nowym człowieku. Nadejdzie bowiem taki moment, gdy Bóg objawi w całej pełni prawdę o nowym początku, który okaże się wieczny i nigdy się nie zestarzeje. To nowe życie nie utraci swej świeżości, nie będzie podatne na grzech ani niczym ograniczone. Paweł zaś wiedział, że te nowe początki, jakich dane jest nam dziś doświadczać, są zaledwie przedsmakiem daleko wspanialszej wieczności.\nOpracowano na podstawie „Decision” 1/87


Upały nadciągają nad Dolny Śląsk. Będzie ponad 40 stopni? [PROGNOZA, OSTRZEŻENIE] – JAN – Jeleniogórski Agregator Nowinek\nSynoptycy od kilku dni straszą na, że pod koniec tygodnia temperatura dojdzie nawet do 40 stopni. Na szczęście aż takich tropikalnych upałów nie będzie. Choć będzie niewiele chłodniej. Synoptycy IMGW-PIB wydali nawet ostrzeżenie dotyczące upałów.\nJaka więc będzie temperatura na Dolnym Śląsku? Sprawdźcie na kolejnych slajdach.\nOstrzeżenie: Nadciągają potężne upały\n← Miasto Jelenia Góra 24.06.2019 06:41:11 Galeria Sudecka 24.06.2019 07:00:00 →


Komplet pościeli - Etna\nTekstyliaLand1 » Pościel2 » Rozmiary pościeli3 » Pościele 160 x 200 cm4 » Komplet pościeli - Etna\nKod EAN: 5903571026507\nPościel Etna z oryginalnym wzorem orientalny to ciekawa propozycja dla osób, które lubią niestandardowe, a także odzwierciedlające ich charakter oraz upodobania tekstylia. Opisywany model jest częścią bogatej kolekcji pościeli, które dopasujesz zarówno do wystroju sypialni, jak i własnych preferencji. Stworzysz więc przestrzeń nie tylko komfortową oraz idealną do wypoczynku, ale też doskonale do Ciebie pasującą.\nPościel Etna w rozmiarze 160 x 200 oraz 220 x 200 została wykonana z naturalnej tkaniny bawełnianej oraz udekorowana graficznym motywem przedstawiającym orientalny. Szerokość poszewki na kołdrę wynosi 160 lub 220, długość 200. W komplecie znajdują się też dwie poduszki w rozmiarze 70 x 80 co sprawia, że jest to komplet, który dobrze sprawdzi się także na łóżku dwuosobowym. Prezentowany model może zdobić pokój osoby, która lubi orientalne wzory, ale też takiej, która uwielbia wnętrza inspirowane stylem egzotycznym. Aby łóżko z pościelą komponowało się jeszcze lepiej, proponujemy dobrać do niego odpowiednią narzutę, ale też poduszki. Tym samym w nocy i w porze odpoczynku widoczny będzie wzór orientalny, natomiast w dzień łóżko możemy przykryć pasującą narzutą, które również dostępne są w wielu wersjach kolorystycznych oraz wzorach. Na narzucie możemy położyć też kilka dekoracyjnych poduszek.


Tanie loty do Sztokholmu od 196 zł\nGdańsk (GDN) Rebiechowood 196 złWybierz\nBerlin (TXL) Tegel Int. Apt.od 286 złWybierz\nKraków (KRK) Baliceod 307 złWybierz\nWarszawa (WAW) Okęcieod 470 złWybierz\nWrocław (WRO) Strachowiceod 637 złWybierz\nSzczecin (SZZ) Goleniówod 648 złWybierz\nczwartek, 20 luty 2020 18:38\nPałac Drottningholm (dosłownie „Wysepka Królowej”) należy do grona najlepiej zachowanych pałaców szwedzkich zbudowanych w XVII wieku. Jego piękno doceniło UNESCO, decydując się w 1991 na wpisanie go na swoją Listę Światowego Dziedzictwa jako jeden z pierwszych obiektów ze Szwecji. Architektura pałacu opiera się głównie na stylu wypracowanym w renesansie, ale łączy w sobie również inne (np. barokowy angielski ogród wokół dworu oraz chiński pawilon). Aktualnie pałac jest rezydencją szwedzkiej rodziny królewskiej, dla której prywatnych celów zarezerwowano całe południowe skrzydło. Reszta pałacu oraz ogrody są otwarte dla zwiedzających.\nPopularne wyszukiwania: Tanie loty z Krakowa do O'Hare, tanie loty do Stambułu, Okazje na loty na wakacje, Wycieczki na słoneczne wyspy, Okazje z Gdańska w listopadzie, Okazje na loty z Polski do Australii, loty z Warszawy do Mediolanu, krajowe bilety lotnicze, odszkodowanie za opóźniony lot, Loty na Weekend z Krakowa.


Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio] PDF Pobierz Za Darmo Książki Online\nConfessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio] Darmowe PDF\nMęczą udział w wyszukiwanie online na pewno można Zakup publikacje Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio], tam wszystkie musisz. Nasza kieszonkowy odnaleźć ją E-książki Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio], dalej książki szkolenie związane z wyjątkowy generos przez kraj zastanawia się a także firma badawcza pomoc a miłość Historia. Zarządzanie czas, możesz uczę się muszę w kolekcja związane podręczniki. specjaliści naszej automatycznego biblioteka:\nNasze naprawdę znane nie mają braku związane z reklama, człowiek może uczę się prawdziwy książek Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio] cicho pobieranie, twoja e-książki Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio] może być przepisać his ulubiona de lekarz, rtf, epub, dokument pdf, fb2, aby zobaczyć mobi Format do nauki czytania ludzie na ulicy, poza asi cross trochę ekscytujące wakacje.\nOp możliwość pobierz poradniki za darmo, nie liczby dostęp książki.\nW przeciwieństwie do jakiś często wybór, elektrycznej library to dostępna dzień, online!\nByliśmy - lista udział poradniki ciągle aktualizacja. Tydzień nowa podręczniki, czasopisma, kursy, mp3-książki audio są włączyć.\nprosty i logiczne design z wykaz connected with publikacje może pomocy spadek to moment d kojarzy z wyszukiwanie pozdrawiam a to idealnie pracy.\nodcinek ludzie, czytania niesamowity Książka Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio] na życie mały styl życia.\nA pobierz Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio] darmo w fb2, txt, epub, pdf-dokument, mobi format danych przeznaczonych do android cell phone, telefon, ipad, iBooks, pomoc telefon albo produktu, wybrać idealny publikacje format Su wersji niższy. pragnienie Znaleźć online książka Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio] view witryny niższy.\nConfessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio] Recenzje książek\nTytuł oryginalny: Confessions of a Liar, Thief and Failed Sex God [Audio]\nThief of Time [Audio]\nThe Book Thief [Audio]\nThe Goddess and the Thief [Audio]


Beret damski: jako nosić beret i dlaczego warto go mieć? - Enfemine.com\nGdybyśmy miały wybrać jeden dodatek garderoby, który kojarzy się nam z jesienią, niejedna z nas wskazałaby na beret damski. To romantyczne nakrycie głowy nie dość że chroni przed zimnem, to dodaje niesamowitej elegancji, tajemniczości, powabu i wdzięku.\nSkąd wziął się beret i jego „antenka”?\nCzy wiesz, że beret ma już 3500 lat? To nakrycie głowy było pierwotnie noszone przez starożytnych Greków już 1500 lat przed naszą erą! Jednak najbardziej rozpowszechniony model beretu, czyli francuski beret z antenką ma swoje korzenie w południowo-zachodniej Francji XVII wieku. Beret francuski na początku nosili pasterze, z czasem został rozpowszechniony w kręgach elit. Co ciekawe, wykończenie beretu w postaci antenki wcale nie zostało wymyślone „specjalnie” dla urozmaicenia projektu tego nakrycia głowy.\nBerety na początku tworzono ręcznie. Pierwsi pasterze francuscy, wykonując swoje berety, pozostawiali na ich środku sterczące nitki. Charakerystyczna „antenka” to nic innego, jak końcówka włóczki!\nGdy produkcję beretów przeniesiono do manufaktur, w których maszyny nie pozostawiały sterczących nitek na środku beretu, antenki trzeba było doszywać na dodatkowej taśmie produkcyjnej. Klienci marzyli o beretach z „antenką”. Te oczekiwania trzeba było spełnić. Na początku berety kojarzone były wyłącznie z mężczyznami. Wszystko zmieniło się w XX wieku, gdy beret damski wypromowały dwie ikony stylu: Gabrielle Chanel oraz Brigitte Bardot.\nDlaczego warto mieć beret w swojej szafie?\nDlaczego warto postawić na beret? Po pierwsze dlatego że jest to niezwykle kobiecy i ponadczasowy dodatek garderoby, w którym zawsze wygląda się dobrze. Po drugie, beret damski, szczególnie ten wełniany, doskonale chroni naszą głowę jesienią i zimą, gdy chłodne powietrze daje o sobie znać. Co więcej, beret doskonale pasuje do każdego stroju, jest niezwykle uniwersalny. Pięknie komponuje się z płaszczem, kurtką, swetrem, marynarką. Dodaje tajemniczości i, co ciekawe, wysmukla rysy twarzy przez swój okrągły kształt.\nBeret może doskonale ożywić i uzupełnić całą stylizację. Jeśli nie planowałaś kupować w tym sezonie nowego płaszcza, możesz zakupić beret w nowym wzorze lub kolorze. Dzięki temu w prosty sposób odświeżysz swoją stylizację.\nIstnieje wiele różnych rodzajów beretów. Do najpopularniejszych z nich należą:\nBeret francuski (z antenką)\nBeret wojskowy (wszystkim dobrze znane „zielone berety”)\nW sklepach internetowych można znaleźć wiele różnych propozycji beretów damskich. Obecnie sprzedawane są nawet berety zimowe inspirowane beretami wojskowymi, które wbrew pozorom, pięknie komponują się z prostymi i klasycznymi modelami płaszczy.\nGdzie kupić beret damski? Najmodniejsze kolory beretów\nNa rynku znajdziemy wiele sklepów (zarówno stacjonarnych, jak i internetowych), które oferują klientom wysokiej jakości berety. Tym paniom, które nie mają w swojej szafie beretu, proponujemy rozejrzeć się za płaskim francuskim beretem z antenką w klasycznym kolorze. Paniom, które mają już w swojej szafie takie nakrycie głowy, sugerujemy poszukać beretu w nieoczywistym kolorze. W tym sezonie niesamowitą popularnością cieszy beret bordowy oraz beret w kolorze musztardowym. Sugerujemy wybrać beret wykonany z wełny. Wełniane berety są dużo cieplejsze niż te wykonane z akrylu i z pewnością posłuszą nam znacznie dłużej.\nBeret damski można nosić na wiele sposobów. Gdy chemy ochronić się przed zimnem, możemy naciągnąć go na uszy. Kiedy jest cieplej, możemy odchylić go na bok jak Marlene Dietrich, nosić go na czubku głowy lub z tyłu głowy – tak, jak modelki Christiana Diora. Możliwości jest mnóstwo, wszystkie można dostosować do swojego stylu. Niewątpliwym plusem beretu jest też on dodatkiem niezwykle uniwersalnym! Beret doskonale komponuje się z płaszczami i żakietami, ale ciekawie wygląda też w połączeniu z grubym wełnianym swetrem. Jeśli chciałabyś odwzorować w swoim stroju stylizację prawdziwie retro – niczym z filmu powojennego, możesz połączyć beret z cienkim sweterkiem, małą jedwabną apaszką i kolczykami- perełami. Do tego rozpuszczone włosy i delikatny makijaż. Do odwzorowania stroju z dawnych lat nie potrzeba wiele!\nberet dodatek jesień zima


Szafy na dokumenty niejawne Szafa na dokumenty poufne KART-MAP MONA - sklep PolskieSejfy.pl\n» Szafa na dokumenty poufne KART-MAP MONA\nSeria MONA to wzmocnione szafy biurowe przeznaczona do przechowywania dokumentów niejawnych. Posiadają certyfikaty do przechowywania dokumentów poufnych klasa A wg Zarządzenia Nr 57/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 grudnia 2011 r. oraz Nr 58/MON z dnia 22 grudnia 2011 r. Ponadto spełniają wymagania klasy Typ 1 wg Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 maja 2012 r.\nSkrzydła drzwi uchylnych zawieszone są na zawiasach kołkowych. Wyposażone są w półki przestawne co 90mm, co pozwala na przechowywanie dokumentów w dwóch rzędach. Wykonane jest z blachy czarnej o grubości 1mm, malowane farbami proszkowymi (epoksydowo-poliestrowymi) w kolorze RAL 7035 (jasny popiel). Zamykane zamkiem baskwilowym, ryglującym w trzech punktach i wykończonym uchwytem klamkowym oraz dodatkowo kluczowym zamkiem atestowanym (klasy A). Szafy posiadają w dnie dwa otwory do zamocowania do podłogi. Drzwi wyposażone są w kołki do plombowania. Udźwig półki: 50kg\nMONA 050/2/RM 900 x 420 x 500 mm - 25 kg\nMONA 070/1/RM 500 x 500 x 700 mm 1 22 kg\nMONA 122/2/RM 900 x 420 x 1220 mm 2 48 kg\nMONA 150/1/RM 700 x 500 x 1500 mm 3 55 kg\nMONA 192/2/RM 900 x 420 x 1920 mm 4 73 kg\nMONA 192/1/RM 700 x 420 x 1920 mm 4 60 kg


biblia.wiara.pl » Wiadomości » Znaleziono grób św. Filipa apostoła\nHenryk Przondziono/Agencja GN\tHierapolis, miejsce męczeńskiej śmierci św. Filipa\nGrób św. Filipa apostoła odnalazła w Turcji włoska misja archeologiczna.\nJak podkreśla kierujący nią prof. Francesco D’Andria, odkrycie ma dużą wagę dla świata chrześcijańskiego. Dokonano go w znanej z wód termalnych i skalistych tarasów wpisanych na listę światowego dziedzictwa przyrodniczego UNESCO miejscowości Pamukkale na południowym zachodzie Turcji. Jest to dawna Hierapolis w starożytnej Frygii w Azji Mniejszej. Na terenach tych przez długie wieki kwitło chrześcijaństwo. Podaną przez tureckie media wiadomość skomentował o. Anton Bulai OFMConv. Sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Turcji podkreślił znaczenie odkrycia dla Kościoła w tym kraju. Wyraził nadzieję, że grób apostoła przyciągnie licznych pielgrzymów. Podkreślił, że opieka nad nim jest obowiązkiem miejscowych chrześcijan.\nFilip pochodzący z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim był jednym z dwunastu apostołów Chrystusa. Po Jego zmartwychwstaniu zgodnie z tradycją głosił Ewangelię m.in. w Azji Mniejszej. Śmierć męczeńską miał ponieść we Frygii, właśnie w Hierapolis, czyli dzisiejszym Pamukkale, gdzie obecnie odkryto grób. Wiadomość o tym podaje w IV wieku w oparciu o starsze źródła Euzebiusz z Cezarei w swej Historii kościelnej. Starożytni autorzy mylili jednak czasem apostoła Filipa z jego znanym z Dziejów Apostolskich imiennikiem, jednym z siedmiu diakonów. Włoscy archeolodzy już od dłuższego czasu spodziewali się odkryć grób w dawnym Hierapolis. Przed trzema laty doszli do wniosku, że jest on w ruinach bizantyjskiego kościoła z IV lub początku V wieku. Po rozkopaniu ruin znaleziono grób z inskrypcjami wskazującymi, że chodzi o miejsce spoczynku św. Filipa. Na razie nie został on jeszcze otwarty.\ndodane 28.07.2011 18:39


Prezes Makaronów Polskich uczestnikiem debaty podczas X Forum Rynku Spożywczego i Handlu\nPrezes Makaronów Polskich Zenon Daniłowski uczestniczył w dyskusji panelowej „Sukcesja i ekspansja – droga od lokalnej firmy do globalnego koncernu” – która odbyła się 6 listopada 2017 roku w ramach X edycji Forum Rynku Spożywczego i Handlu w warszawskim hotelu Sheraton.\nDebatę poprzedzono prezentacją raportu „Apetyt na wzrost. Sukcesy i wyzwania eksporterów produktów rolno-spożywczych w Polsce”. Wynika z niego, że ekspansja eksportowa jest dla polskich firm rolno-spożywczych drogą do rozwoju, a ponad połowa z nich jest zadowolona z własnego sukcesu eksportowego. Dążenie polskich firm do eksportu to, poza zyskaniem rynków zbytu, także nadzieja na wyższą rentowność.\nW debacie uczestniczyli także: prowadzący ją Piotr Grauer – dyrektor w zespole fuzji i przejęć w firmie doradczej KPMG, Marek Moczulski – prezes firmy Bakalland, Adam Mokrysz – prezes grupy Mokate, Janusz Kołodziej – członek zespołu zarządzającego firmy Roleski oraz Robert Niczyporuk – partner z kancelarii DZP.\nZwracano w dyskusji uwagę, że źródło sukcesów eksportowych polskich firm rolno-spożywczych tkwi m.in. w konsolidacji oraz w inwestycjach, jak również w zniwelowaniu luki technologicznej wobec firm zachodnich. Jednakże firmy polskie muszą sobie radzić z olbrzymią konkurencją koncernów międzynarodowych i z brakiem promocji polskiej marki. Jedną z szans na rozwój eksportu są akwizycje firm zagranicznych, które otwierają drogę do tamtejszych rynków.\nW sprawie sukcesji w firmach rodzinnych podkreślano, że kolejne pokolenia powinny potencjał tych firm aktywnie tworzyć. Należy też pamiętać, że poprzeczka dla następnych generacji jest postawiona wyżej, bowiem zmieniają się warunki prowadzenia biznesu. Trzeba ponadto odpowiedzieć sobie na pytanie, czego chcemy w procesie przekazania biznesu: czy tego, żeby był on zarządzany przez rodzinę, przez kogoś innego, czy może ma nastąpić połączenie z inną firmą. Z badań wynika, że w firmach rodzinnych drugie pokolenie przejmuje biznes w 20−30 proc., a trzecie w zaledwie kilku procentach.\nDyskutanci wskazywali ponadto, że w Polsce mamy do czynienia ze zjawiskiem rozdrobnienia mocy produkcyjnych, związanym z mnogością firm. Konsolidacja biznesu wprawdzie ma miejsce, ale właściwie więcej się o niej mówi niż się ona naprawdę dokonuje.\nPrezes Zenon Daniłowski podkreślił, że gospodarka ostatniego ćwierćwiecza w Polsce zawdzięcza swoją pozycję przede wszystkim odwadze, determinacji, kreatywności i zdolności do współdziałania polskich przedsiębiorców i menadżerów. Jeśli zaś chodzi o proces konsolidacji – musi ona mieć jasno wskazany cel. Ponadto w każdej konsolidacji musi być lider, który będzie mógł podnieść wartość firmy i poprawić jej sytuację na rynku.


PATYK Z DUSZĄ WĘDKARZA | Wędkarz Polski\nStrona główna Bez kategorii PATYK Z DUSZĄ WĘDKARZA\nJan Michaluk i Krzysztof Szwed z Białej Podlaskiej najczęściej spiningują na Opolu. Jest to blisko 300-hektarowy staw, zwany też Podedwórzem. Powstał w latach 70. po zalaniu chłopskich łąk. Składa się z dwóch basenów przedzielonych groblą, zasilany jest przez kanał Wieprz – Krzna.\nOpole to rozległa, płytka woda (średnia głębokość 1 – 1,5 m, maksymalna około 4 m) z wielką ilością trzcinowisk, które tworzą liczne wyspy oraz wodne ulice i aleje. Pływając tu czułem się jak w labiryncie, z którego nie ma wyjścia.\nRównież na dnie czeka wędkarza wiele niespodzianek. Zbiornik przecina bowiem sieć rowów, w których jest pół metra głębiej aniżeli tuż obok. Ktoś, kto tej wody nie zna, z trudem jednak trafi na takie miejsce, gdyż zbiornik jest niesamowicie zarośnięty łanami moczarki, rogatka, wywłócznika (dostrzegłem także gąbkę wodną – nadecznika stawowego) oraz kobiercami grążeli. Latem nie sposób znaleźć czystego kawałka wody, a zielsko sięga prawie do powierzchni. Nawet późną jesienią, gdy roślinność gnije i opada, spininguje się tu równie trudno, bo i wtedy przynęta ciągle się o coś zahacza.\n– Płytka, zarośnięta woda stała się dla nas wyzwaniem – mówi Krzysztof Szwed. – Nie mogliśmy spokojnie patrzeć na buszujące w zielsku ogromne szczupaki. Owszem, od czasu do czasu któryś dał się skusić na wahadłówkę lub obrotówkę, na jakie łowiliśmy w Bugu. Czuliśmy jednak, że to nie to. Z pomocą przyszedł przypadek.\nTo był jeden z tych wyrobów, które zalały nasze bazary na początku otwarcia wschodniej granicy. Rosjanie przywozili wówczas wszystko, także swój sprzęt wędkarski. Zwykle prymitywną tandetę, ale trafiały się też rarytasy. – Wobler nie wyróżniał się niczym szczególnym, może tylko dziwacznym kształtem – wspomina Jan Michaluk z Białej Podlaskiej. – Tani był jak barszcz, więc kupiłem kilka sztuk, ale szybko doszedłem do wniosku, że nie warte były nawet grosza. Nijaki kawałek plastyku nawet szybko ściągany nie chciał się w wodzie ruszać, trafił więc na lata na dno pudełka. Aż pewnego dnia, kiedy nikomu nic nawet nie trąciło, znów założyłem na wędkę ten rosyjski wynalazek.\nRzuciłem kilka razy bez skutku i gdy chciałem go ściągnąć… Już dokładnie nie pamiętam, czy to broda zrobiła się na żyłce, czy też zielsko się wokół niej okręciło, w każdym razie mocniej poderwałem szczytówkę. Przynęta leżąca na wodzie odskoczyła w bok, zanurkowała. Nie wiadomo skąd wypadł szczupak i ją capnął. Przypadek? Kolejne próby podobnego podrygiwania woblerem też kończyły się braniem. A więc nie przypadek.\nDziś Krzysztof za każdego woblera gotów jest zapłacić 10 dolarów. – Tyle, ile kosztuje rapala – mówi. Jednak oryginału już dawno nikt mu nie przyniósł. Nawet za tę atrakcyjną cenę okoliczni wędkarze nie chcą pozbywać się łownej przynęty. Jemu zostały już tylko dwie sztuki, których strzeże jak oka w głowie. Swego czasu spory zapas przerzedziły zaczepy oraz szczupaki, które atakują te woblery z niesamowitą furią miażdżąc je ostrymi zębami.\nUstalili, że woblery wyrabiała pewna spółdzielnia w Sankt Petersburgu. Pojechali tam. Dowiedzieli się tylko tyle, że firma padła, a woblerów już nikt nie produkuje. Nie było wyjścia, zaczęli robić podróbki. Strugają je z drewna, zachowując kształt i wymiary oryginału. Pokrywają warstwą distalu, aby szczupaki ich zbyt szybko nie demolowały. Ster z pleksi lub guzika, płytka stabilizująca z miedzianej blachy, a w wersjach tonących z kawałka ołowiu. Doszli do takiej wprawy, że ich woblery pływają albo schodzą na metr, półtora i trzy. – Na nasze płytkie wody to w zupełności wystarcza – mówi Jan Michaluk. – Głębiej i tak się tu przynęty nie poprowadzi. – Malują je na dwa kolory: siwy (antracyt) i czarny, bo okazały się najskuteczniejsze. Brzuszek zostawiają distalowy, to znaczy kremowożółty, a na nim starannie rysują czerwoną kropeczkę, która ich zdaniem ułatwia szczupakowi osiągnięcie celu. Kotwice malują na czarno. To ich własny wynalazek. Jak twierdzą, chodzi nie tylko o maskowanie, ale o zapach farby. Wielokrotnie doświadczyli, że szczupak do niego idzie, więc co kilka rzutów malują kotwiczki czarnym nitrem, który wożą ze sobą w fiolce po lakierze do paznokci. Wierzyć, nie wierzyć, ale wypróbować nie zaszkodzi.\nWracajmy jednak do samego woblera. – Poobserwujcie zachowanie stada drobnych rybek. Co chwilę któraś z nich fiknie kozła, błyśnie brzuchem. Albo co robi czmychająca spod nóg rybka? To skoczy do góry, to do dołu, odbije się od roślin. Ileż różnych zachowań, ileż różnych sposobów ucieczki! Ten rosyjski wobler otworzył nam na to oczy. Skłonił nas do nieszablonowego prowadzenia przynęty. To jest coś całkiem innego niż jednostajne kręcenie kołowrotkiem.\nNie przyszło im to samo. Długa droga do perfekcji wiodła przez lata praktyki. Kij unoszą do góry, aby żyłki przed woblerem było jak najmniej. To ułatwia prowadzenie przynęty, która wówczas reaguje na najmniejsze targnięcie szczytówką. Dwa – trzy energiczne podciągnięcia nadgarstkiem do siebie i chwila spokoju. W tym czasie wobler lekko odchodzi na boki, przekręca się i błyska brzuszkiem. Przy mocniejszym szarpnięciu – nurkuje. Cały czas obserwują wodę. Jeśli przed woblerem uciekają rybki, szarpnięcia są krótkie i częste. Na wietrze prowadzą przynętę długimi, płynnymi skokami. Wiosną i latem kołowrotkiem kręcą dość szybko, jesienią ledwo co, starając się mieć cały czas kontakt z woblerem. – W chłodnej wodzie – mówi Krzysztof – szczupaki przynętę delikatnie skubią lub chwytają w pysk i płyną wraz z nią, nierzadko do samej łódki. Na każde zahamowanie pracy woblera trzeba reagować zacięciem.\nJan i Krzysztof łowią dużo, bardzo dużo szczupaków. Ich rekordowy, ze zbiornika Opole, ważył 18 kilogramów. Mają na nie swój sposób i niezawodną przynętę – patyk z kotwicami. Tak nazywają ich bezimiennego woblera okoliczni wędkarze. Jednak nie to jest najważniejsze. Sukcesy zawdzięczają przede wszystkim doskonałej znajomości tych drapieżników i swoich wód.\nPoprzedni artykułSULEJOWSKIE PASIAKI\nNastępny artykułSZCZUPAK Z PŁYTKIEJ WODY


Zakończenie Lata - Gmina Krapkowice\nSerdecznie zapraszamy na festyn rodzinny "Zakończenie lata". Wydarzenie odbędzie się w ostatni weekend wakacji, 29-30 sierpnia na Placu Eichendorffa (z wyjątkiem Kiermaszu Sztuki Amatorskiej). W programie występy Krapkowickiego Studia Piosenki i Klubu Wokalisty, Rowerowe Show, dmuchane atrakcje oraz koncert zespołu POP MARLEY. Będą także FoodTrucki, Festiwal kolorów - Holi oraz pierwszy Kiermasz Sztuki Amatorskiej (przy Baszcie i murach miejskich, od strony ul. 1 Maja).\nWydarzeniu będzie towarzyszyć kwesta na rzecz Kubusia Zajączkowskiego. Szkoda będzie nie przyjść.\nData modyfikacji: 17-08-2020 12:50 Data publikacji: 17-08-2020 12:45


Z Hanną Gill-Piątek rozmawia Krzysztof Wołodźko · 17-9-2017\n– Chciałbym zacząć rozmowę od pokazania Twojej biografii światopoglądowej i źródeł aktywności społecznej. Jakie doświadczenia kształtowały Cię jako publicystkę, społecznicę, aktywistkę miejską, urzędniczkę samorządową?\n– Hanna Gill-Piątek: Nic tego nie zapowiadało. Od 2000 roku pracowałam w dużych międzynarodowych agencjach reklamowych, co w tym czasie oznaczało dość wysokie zarobki i brak zaangażowania w życie publiczne. Ale miałam za sobą okres wychowywania dziecka w Łodzi, w trakcie kryzysu balcerowiczowskiego. I te odmienne doświadczenia, studencko-łódzkie i korporacyjno-stołeczne, były bardzo skontrastowane. Pamiętam, że już w Warszawie zawsze mocno dziwiłam się, jak można jeździć taksówkami – jak robili moi koleżanki i koledzy z pracy. W Łodzi niewielu było na to wtedy stać.\n– To był 2005 rok. Mieszkałam wówczas na Chomiczówce, trzydziestotysięcznym warszawskim osiedlu. Ktoś wywiesił w windzie bloku informację, że odbędzie się spotkanie w sprawie planów trasy samochodowej, która przebiegnie przez nasze osiedle. Poszłam i krew mnie zalała, bo stopień chamstwa urzędników wobec mieszkańców był straszny. W efekcie zaangażowałam się naprawdę mocno: przychodziłam z pracy i mnóstwo czasu poświęcałam naszemu stowarzyszeniu Chomiczówka Przeciw Degradacji, które liczyło ponad osiemdziesiąt osób i zebrało pod swoim protestem ponad dwa tysiące podpisów. Partia Zieloni pomogła nam wtedy zarejestrować się, służyli wszelką merytoryczną pomocą. Był to czas, gdy bezkarnie szalał dyskurs modernizacyjny, który głosił, że nowoczesność to potraktowanie każdego skrawka przestrzeni betonowym walcem. Miasto próbowało zakazać nam działalności jako stowarzyszeniu zwykłemu na podstawie jakichś bzdurnych zarzutów wobec regulaminu. Zieloni bronili nas w sądzie. Konkretnie był to Wojciech Kłosowski, pomagał nam także Adam Bodnar z Fundacji Helsińskiej. Wygraliśmy ten proces.\n– Na czym polegała wasza działalność?\n– Na początku wydawało się nam, że działamy w próżni i mamy wszystkich przeciw sobie. Wtedy prezydentem miasta był Lech Kaczyński. Byłam wówczas tak odsunięta od polityki, że zupełnie nie wiedziałam, jak funkcjonuje miasto – choćby co do zasad ustrojowych. Uczyłam się tego w praktyce. Zawsze wydawało mi się, że jeżeli ktoś wychodzi na ulice protestować, to jest pokręcony, że to obciach i wstyd. Raptem sama musiałam wyjść na ulicę przed Ministerstwo Infrastruktury i protestować.\nNa szczęście funkcjonował już internet, więc szybko zorientowaliśmy się, że wokół nas powtarzały się podobne protesty. Wtedy w Polsce obowiązywał imitacyjny model wzrostu – budowlana gigantomania z powtarzaniem wszystkich błędów, jakie bardziej rozwinięte kraje właśnie zaczynały naprawiać. To wszystko wiązało się z lekceważeniem potrzeb lokalnych społeczności i z dewastacją środowiska naturalnego. Pamiętam, że zarówno „Rzeczpospolita”, „Życie Warszawy”, jak i „Gazeta Stołeczna” trzymały wobec nas właściwie taki sam kurs: że jesteśmy oszołomami, pseudoekologami itp. Dyskredytowano nas tymi samymi metodami, jakimi wcześniej ekologów i ekolożki na Górze Świętej Anny. To było o tyle ciekawe, że w naszym stowarzyszeniu, które awansowało do rangi organizacji ekoterrorystycznej, byli ludzie o poglądach i prawicowych, i lewicowych, ludzie ze środowisk inteligenckich i z klasy ludowej – potrafiliśmy współpracować wokół jednego ważnego dla nas celu.\nPomyśleć, że pan Jarosław Osowski, który wciąż siedzi w warszawskiej „Gazecie Wyborczej”, dziś jest zwolennikiem zrównoważonego transportu i skarży się, że tiry zalewają Warszawę przez trasy, które kiedyś sam tak popierał. Naprawdę lubię takie happy endy [śmiech]. Pamiętam jeszcze, że Marcin Hadaj z „Życia Warszawy” po serii dyskredytujących artykułów na nasz temat został rzecznikiem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Inwestorem planowanej trasy szybkiego ruchu na Chomiczówce była właśnie GDDKiA, czyli agencja rządowa. I niezależnie od tego, czyj ten rząd był, a przeszliśmy przez SLD, PiS i PO, zawsze byliśmy jako mieszkańcy lekceważeni.\n– Wspominałaś, że tego typu protestów było wówczas w stolicy więcej, ale raczej nie istniały one w szerszej świadomości publicznej.\n– Takich protestów lokalnych społeczności było w Warszawie prawie dwadzieścia, zapalały się w różnych miejscach. W Wesołej zagrożone były źródła wody, tereny przyrodniczo cenne. Na Ursynowie miały miejsce kolosalne protesty przeciwko budowie A2, nazwanej potem S2. To wszystko w ciągu dwóch-trzech lat spięło się w tzw. Ogólnowarszawski Ruch na Rzecz Obwodnicy Pozamiejskiej. Demokratycznie wybrane nazwy nie są najseksowniejsze, ale przepraszam, tak to się nazywało [śmiech].\nWtedy też – chyba po raz pierwszy – zetknęłam się z „Krytyką Polityczną” i ten kontakt podtrzymałam też po powrocie do Łodzi, na przełomie 2007 i 2008 roku. Związałam się z lokalnym, prężnie działającym klubem „KP”, który chciał tutaj wówczas otworzyć świetlicę. Działała od 2011 do 2014 roku.\n– Wróćmy jeszcze na moment do Warszawy. Wiedziałaś już wtedy, czego właściwie chcesz światopoglądowo od świata?\n– Gdy studiowałam czy pracowałam w korpo, nie miałam języka, żeby opisać te moje zmieniające się zapatrywania. A zdarzyło mi się wcześniej gdzieś na forum gazeta.pl napisać, że Balcerowicz jest wspaniały [śmiech]. Długo nie łączyłam tego, co mnie osobiście spotyka, z decyzjami politycznymi. Wydawało mi się, że jeśli zdejmują mi licznik, bo nie mam czym zapłacić za energię, i zostaję w domu sama z dzieckiem bez prądu zimą, to jest to efekt mojej niezaradności: jestem w całości winna tej sytuacji, nawet tego, że studiuję, więc nie mogę zarejestrować się jako bezrobotna i uzyskać świadczeń socjalnych.\nZa sprawą Zielonych poznałam ludzi, którzy zaczęli do mnie mówić językiem innym niż ten narzucony w toku transformacji. To były konkretne osoby: Wojtek Kłosowski, Beata Maciejewska, Adam Ostolski, Beata Nowak, Agnieszka Grzybek. Oni mnie formowali, pokazywali inny język i inne punkty odniesienia. Okazywało się, że to jest znacznie bardziej zgodne z moim doświadczeniem niż utarty frazes, który wokół funkcjonował.\n– A gdybyś miała wskazać trzy istotne dla Ciebie zagadnienia z katalogu lewicowych wartości?\n– Empatia. To jest mi bliskie. Równość. I element transgresji związany z braterstwem i siostrzeństwem.\n– Oboje mamy świadomość, że w Polsce utarło się mówić osobno o lewicy społecznej, a osobno o obyczajowej. Twój obraz lewicowości kojarzy mi się z bardzo integralnym światopoglądem, w którym kwestie społeczno-gospodarcze i emancypacyjne w pełni współbrzmią ze sobą. Wciąż się jednak zastanawiam, jakim językiem lewica powinna mówić do znacznej części Polek i Polaków, aby nie mieli poczucia, że żonglujemy pojęciami ponad ich głowami, tak żeby była wiarygodną.\n– Myślę, że łatwo nas rozgrywać podziałem na lewicę socjalną i obyczajową. Ale owszem, kwestia wiarygodności jest ważna.\nW pytaniu zawarta jest sugestia, że lewica oderwała się od swojej bazy, od klasy ludowej (używam tego pojęcia niepejoratywnie). Warto sobie uświadomić, że jest ona bardzo różnorodna. Pokazali to w swoich badaniach choćby Maciej Gdula i Przemysław Sadura – przeczą one licznym stereotypom na temat reprezentantek i reprezentantów klasy ludowej, dotyczących choćby ich rzekomego silnego konserwatyzmu. Z mojej pracy w samorządzie płyną podobne wnioski – dotyczące choćby mnóstwa negatywnych neoliberalnych stereotypów dotyczących ludzi uboższych, mówiących, że ubożsi nic nie rozumieją, że się ich kupuje za pomocą 500+, że są bierną roszczeniową masą, że skupiają się wyłącznie na żołądku. To wszystko nieprawda. Sądzę, że to właśnie element godnościowy przeważa, tyle że znajduje spełnienie na przykład w identyfikacji z barwami klubów piłkarskich albo z przekazem Marszu Niepodległości.\nJest jeszcze jedna sprawa – to moja własna teza, za którą być może posypią się gromy. Otóż w Polsce przez lata lewicowość była projektem tworzonym z myślą o potrzebach inteligencji. A to powodowało, że interesy klasy ludowej schodziły na plan dalszy. Inteligencja używała lewicowości jako poręcznego młotka na klasę średnią, a jeszcze wcześniej – na burżuazję. To spowodowało, że lewicowość stała się jej bronią wobec innych wpływowych warstw społecznych. Inteligencja, żeby nie pełnić wobec nich jedynie roli usługowej, użyła lewicowych doktryn dla zbudowania własnej podmiotowości. W takim kontekście klasa ludowa po prostu została zmarginalizowana i uprzedmiotowiona. Wyjątkiem być może był PRL, choć i to było trudne doświadczenie.\n– Spróbujmy to, o czym mówisz, przenieść na bliższy nam grunt. Widać wyraźnie, że w III RP miasta były przestrzenią walki nie tylko o kamienice i ulice, ale również o idee. Mamy zatem działalność Miasto Jest Nasze i Jana Śpiewaka, mamy też ruchy lokatorskie. W przypadku tych drugich widać, że były bliżej tzw. zwykłych ludzi, ale pozostawały właściwie na marginesie zainteresowania opinii publicznej i klasy politycznej.\n– Lewicy brakuje trybuna ludowego.\n– Jest Ikonowicz.\n– On żyje w pewnej izolacji. Część środowisk lewicy odczuwa wobec niego niechęć, ale moim zdaniem on jest jedyną osobą w Polsce, która rzeczywiście pracuje „z bazą”. Jako bodaj jedyny ma cierpliwość – i za to go podziwiam – żeby tłumaczyć ludziom, z którymi blisko współpracuje, że pewne wypowiedzi o uchodźcach, na jakie sobie pozwalają, nie są prawdą, a dla całego ruchu są dyskredytujące.\nPowrócę do wcześniejszego wątku: od czasów Andrzeja Leppera nie było nikogo, kto byłby trybunem ludowym. Owszem, pojawiały się postaci, które zagospodarowywały frustrację społeczną, rozczarowanie klasą polityczną – wcześniej Janusz Palikot, obecnie Paweł Kukiz, ale to raczej postaci w rodzaju trickstera [szachraja, przechery, w mitycznych opowieściach bóstwa-błazna – K.W.], które tak naprawdę nie mają pozytywnego, rzetelnego pomysłu na rzeczywistość.\n– Zwróćmy się jeszcze ku ruchom miejskich. Do jakich ich nurtów jest Ci blisko, a z czym się nie utożsamiasz?\n– Ruchy miejskie to bardzo szeroka kategoria. Kongres Ruchów Miejskich, zupełnie demokratyczna zbieranina stowarzyszeń, ruchów aktywistycznych, pojedynczych aktywistek i aktywistów, stworzył u początków działalności najpierw dziewięć, a później piętnaście tez o mieście. Doszło na przykład mieszkalnictwo, z mojej perspektywy bardzo ważna rzecz. Dziś możemy przyjąć, że ruchy miejskie reprezentują te środowiska, które akceptują wspomnianych piętnaście tez.\nCo do społecznego pochodzenia ruchów miejskich, to jest jasne, że znajdziemy tam zarówno środowiska reprezentujące tych, którym w III RP realnie się powiodło i należą do klasy średniej, jak i ludzi z inteligencji, mniej zamożnych, ale o dużym kapitale kulturowym i sporych kompetencjach społecznych. Dodajmy do tego prekariuszki i prekariuszy. Warto wspomnieć, że niekiedy nawet koła naukowe uniwersytetów wchodzą w bliskie relacje z ruchami miejskimi – choćby dlatego, że łączą namysł teoretyczny w różnych dziedzinach z działalnością społeczno-polityczną.\n– A klasa ludowa w ruchach miejskich?\n– Myślę, że częściej można odnaleźć ją w lokalnych protestach. Wspomnę raz jeszcze Chomiczówkę: w naszym stowarzyszeniu było sporo osób bez matury. To byli ludzie z małych domków otaczających osiedla, którzy wykonywali proste fizyczne prace. Doświadczenie współpracy z takimi osobami było dla mnie czymś niezwykle pouczającym i dobrym.\n– To ludzie, którzy bardzo poważnie podchodzą do pracy społecznej, jeżeli już się na nią decydują.\n– A czym dla Ciebie jest miasto?\n– Miasto to ludzie.\n– Niektórzy powiedzą, że samochody.\n– Nie, miasto to zdecydowanie ludzie. Stąd idea prawa do miasta, czyli właściwie pierwsza teza ruchów miejskich i ich niezbywalny postulat: każdy/każda ma prawo do miasta. Można się oczywiście zastanawiać, czy ten, który odmawia innym prawa do miasta, sam zachowuje do niego prawo.\n– Miasto jest podzielone klasowo?\n– Z pewnością wzrasta segregacja przestrzenna. Ona się łączy choćby z segregacją edukacyjną. W tym kontekście jednym z głównych celów ruchów miejskich jest dostrzeganie, diagnozowanie i zapobieganie narastaniu nierówności w obrębie miast.\n– Jesteś miejską aktywistką, ale także miejską urzędniczką. Jak w Łodzi pracowałaś na rzecz zmniejszania nierówności?\n– Rewitalizacja to jedno wielkie sprzątanie po transformacji. Deregulacja, procesy związane z żywiołowym wchodzeniem rynku w przestrzeń miejską doprowadziły do przestrzennego i społecznego zniszczenia sporych obszarów miasta.\nBez względu na wszystko, co mówi się o Platformie Obywatelskiej, muszę pochwalić ekipę, która znalazła się w Ministerstwie Infrastruktury i Rozwoju, gdzie pracowano nad Krajową Polityką Miejską oraz Ustawą o rewitalizacji. Było widać, że ta praca ma faktycznie zapobiegać dobrze znanym miejskim bolączkom. Mam dużą wdzięczność dla ludzi, którzy zauważyli problemy miast po transformacji i dyskusję na ten temat wprowadzili w oficjalny obieg. To nie było tak, że za PO państwo działało jedynie teoretycznie. W niektórych obszarach funkcjonowało dość sprawnie – i to był jeden z nich. W tym ministerstwie zebrali się ludzie o bardzo ciekawym rodowodzie, również harcerskim, a przez dwa, trzy lata pracowali z pasją na rzecz rewitalizacji.\nWspomniałam o Ustawie o rewitalizacji . Mówi ona choćby o tym, że w miastach są rejony zdegradowane. Wyznaczamy je przede wszystkim na podstawie problemów społecznych. Musi zaistnieć kilka podstawowych czynników degradacji społecznych, żeby w ogóle zacząć robić rewitalizację, nie wystarczą zniszczone budynki. To jest tok myślenia, który propagowaliśmy jako ruchy miejskie.\nŁódź była jednym z pierwszych laboratoriów tych instytucjonalnych rozstrzygnięć. Dostaliśmy cztery miliony na zrobienie projektu pilotażowego. To był właściwie start rewitalizacji – wykonywaliśmy badania i analizy, chcieliśmy zobaczyć, co właściwie jest źle. Chcieliśmy postawić dobre diagnozy i wskazać odpowiednie kierunki działań. Ale robiliśmy też rzeczy praktyczne – połowę tych pieniędzy udało się przeznaczyć na działania w terenie. Różnorodne grupy animacyjne, nieformalne inicjatywy, aktywiści i aktywistki, lokalne stowarzyszenia, instytucje kultury, wszyscy oni mogli z tych środków podjąć działania na rzecz swojego otoczenia. To był system mikrograntów, pieniądze rzędu 5 tysięcy złotych – takie, żeby nie rzuciły się na to „wielkie ryby”.\nDało to fantastyczny efekt, powstała choćby „Skrzynka dla bezdomnych”, która była formą komunikacji między ludźmi bezdomnymi a osobami, które chciały udzielić im choćby pomocy rzeczowej. Decyzją władz miasta skrzynka kilkakrotnie zmieniała lokalizację, bo dla decydentów wyższych szczebli jej obecność w centrum miasta była jednak zbyt dużym wyzwaniem.\nByły jeszcze fajranty – to był pomysł na jak najbardziej bezpośrednią komunikację z mieszkańcami i mieszkankami miasta. W podwórka łódzkie wysłaliśmy ekipy, które rozmawiały z ludźmi w najzwyklejszych namiotach – chcieliśmy uniknąć pijarowego wrażenia. W namiotach siedzieli animatorki i animatorzy oraz urzędniczki i urzędnicy i w takich nieurzędowych okolicznościach rozmawialiśmy z „lokalsami”. Zauważyliśmy jedną rzecz: kiedy robisz typowe spotkanie konsultacyjne, czyli taką formę partycypacji, która jest modna od blisko dekady, to ono się odbywa zwykle według tego samego schematu.\n– Spotkanie odbywa się zwykle w urzędzie, zapraszani są zwykle ci sami ludzie i oni właśnie z reguły przychodzą. To powoduje, że słyszy się wciąż te same rzeczy i wiadomo mniej więcej, co z nich wyniknie. Ale gdy zrobisz odwrotny ruch, wejdziesz w podwórka i siedzisz w nich trzy miesiące, to okazuje się, że spotykasz zupełnie innych ludzi i oni pokazują ci zupełnie inne perspektywy. I jeszcze jedna ważna rzecz: trzeba sobie zdobyć zaufanie takich osób, tych najbardziej lokalnych społeczności. Bo na podwórku to ty jesteś gościem.\n– Jakiś czas temu przygotowywałem duży tekst o Łodzi. Wspomogłaś mnie wówczas obszernymi materiałami z raportu o łódzkiej biedzie. Pamiętam smutne dane dotyczące ubóstwa energetycznego i dość ściśle z tym związanych spirali zadłużenia. Uważasz, że to miasto skupia w sobie bolączki transformacji?\n– Na pewno tak. Ale z drugiej strony, często faktyczna skala czy przyczyna tych problemów nie są dobrze ujmowane. Wydaje mi się, że w początkach łódzkiej rewitalizacji – gdy pracowałam jako urzędniczka – udało się przynajmniej pozyskać informację o realnych problemach mieszkańców i mieszkanek. Choćby wiedzę dotyczącą zapętlenia pewnych negatywnych zjawisk. Na przykład: co z tego, że obiecasz komuś oddłużenie mieszkania, jeśli wpłaci pewną kwotę z tego tytułu, skoro ta kobieta lub mężczyzna wezmą w tym celu chwilówkę i wpadną w inne tarapaty?\nW Łodzi po transformacji zostało wiele ran. One dziś są przykrywane ładną skórką przeróżnych inwestycji, często nominalnie związanych z kulturą, a naprawdę z wizerunkiem. Najlepszy przykład to EC-1 – stara elektrociepłownia w centrum wyremontowana za setki milionów, a kosztująca rocznie następnych kilkadziesiąt. Mam względem tej strategii ambiwalentne uczucia. Maciej Gdula pokazał to w swoich badaniach – nawet jeśli mieszkańcy nie chodzą np. do nowoczesnych instytucji kultury w swojej okolicy, choćby teatrów czy muzeów, to jednak wzmacniają one dumę i poczucie wartości tej lokalnej wspólnoty.\nW Łodzi problemem jest gentryfikacja. Sprawy mieszkalnictwa do niedawna znajdowały się w rękach wiceprezydenta Ireneusza Jabłońskiego. To człowiek z Centrum im. Adama Smitha – oględnie mówiąc, nie wypowiadał się pochlebnie o lokatorach i lokatorkach. Sprawy mieszkalnictwa są na kolizyjnym kursie z kwestiami rewitalizacji. Po moim odejściu to zaczęło być dostrzegane i naprawiane, ale sądzę, że dopóki za mieszkalnictwo w Łodzi odpowiadają ludzie, których poglądy stygmatyzują czy wręcz kryminalizują ubóstwo, to wciąż nie będzie dobrze.\n– Skoro jesteśmy przy instytucjach. Mam wrażenie, że duża część lewicowych działaczek i działaczy, szczególnie z młodszych pokoleń, nie ma większego czy wręcz żadnego doświadczenia pracy w instytucjach publicznych. Myślę zdecydowanie bardziej o administracji samorządowej i centralnej niż placówkach naukowych. Uważam, że to znaczny problem na przyszłość – nieobecność ludzi lewicy w oficjalnych strukturach państwowych: nie będą znali logiki wewnętrznej poszczególnych instytucji, nie będą mieli wpływów w środowiskach urzędniczych. Ty właściwie jesteś jedną z nielicznych znanych mi polityczek i działaczek lewicy, która pracuje w administracji – wcześniej w Łodzi, obecnie w Gorzowie Wielkopolskim.\n– Jeżeli chodzi o moją decyzję wejścia do administracji, to duży wpływ miały teksty Krzysztofa Nawratka. Zwracał on uwagę, że instytucje są niezbywalną częścią rzeczywistości, a w związku z tym powinny stanowić dla nas oczywistą płaszczyznę działania. I jeszcze jedna rzecz: swego czasu do Łodzi przyjechał Józef Pinior. Po spotkaniu długo w nocy rozmawialiśmy i on mówił: wchodźcie do instytucji, jeżeli macie takie propozycje. A jeszcze wcześniej, za pierwszego rządu Prawa i Sprawiedliwości, widziałam jak realizowało ono swój marsz przez instytucje, jak wielu ludzi wciągnęło na pokład – oni tam później zostali i działali również za czasów Platformy Obywatelskiej. I tak, inspirując się PiS-em, Piniorem, Nawratkiem i Gramscim [śmiech], postanowiłam zostać urzędniczką miejską.\nWyobraź sobie, że partia Razem wygrywa wybory samorządowe i bierze liczne urzędy i stanowiska. Wyobraź sobie, że mają swoich prezydentów miast i muszą robić politykę inną niż uliczna. Jestem stuprocentowo pewna, że nawet gdyby byli tak silni kadrowo, żeby obsadzić stanowiska kierownicze do szczebla dyrektorskiego, to i tak – patrząc na to jak działa administracja – nie byliby w stanie nic zrobić. Chcę to wyraźnie powiedzieć: trzeba bardzo dobrze znać administracyjne tryby, żeby je okiełznać, żeby wiedzieć, w którym momencie jakieś grupy wpływu zechcą ci się przeciwstawić, żeby wiedzieć, co jest prawdą, a co dana osoba mówi, że się nie da zrobić, bo nie chce, żeby się dało.\nNie mówię, że weszłam do administracji, bo chciałam być narzędziem sprawy i przydać się na przyszłość. Ale odpowiedzialność za to, żeby ktoś z nas tę wiedzę posiadał, była również moim motywem. Staram się wciągać też ludzi z lewicowych środowisk, żeby się uczyli, jak wygląda administracja od kuchni.\n– Sądzę, że nie trzeba się z tego tłumaczyć. Lewica i państwo – to się układa w logiczną całość, oczywiście poza nurtami anarchistycznymi. Któż jak nie lewica powinien dobrze znać państwo…\n– Tyle że to się wiąże z koniecznością współpracy z bardzo trudnymi środowiskami. Umówmy się, że Platforma Obywatelska nie jest dla lewicy w kwestiach współpracy środowiskiem oczywistym światopoglądowo. I to naprawdę ma przełożenie na jakość współpracy, choćby w kwestii prób przekonania do swoich racji ludzi o poglądach raczej konserwatywnych obyczajowo i liberalnych gospodarczo.\n– Wróćmy jeszcze do Twojego doświadczenia zawodowego jako urzędniczki. Jakie widzisz plusy i minusy instytucji, które poznałaś?\n– Plusem jest to, że są to po prostu skuteczne struktury, o dużym przełożeniu na rzeczywistość. Minusem jest to, że instytucje są przeładowane procedurami autokontroli. To swoisty dowód braku zaufania społecznego i instytucjonalnego: sprawozdawczość, która ma na celu udowodnić, że np. urzędniczka/urzędnik dopełnili swoich obowiązków, zajmuje mnóstwo czasu. Z każdej biurokratycznej czynności musisz sporządzić protokół, nawet jeśli dotyczy sprawy załatwianej urzędowo z kolegą, który siedzi dwa pokoje dalej. Inaczej ta sprawa nie istnieje.\nDrugi problem, jaki widzę, to fakt, że urzędników i urzędniczek nie rekrutuje się z uwzględnieniem kompetencji społecznych. Nie sprawdza się tego, czy dana osoba, podejmując się służby publicznej, będzie faktycznie działała na rzecz dobra publicznego. A tu potrzebny jest podstawowy kręgosłup etyczny, który predestynuje do pracy na rzecz dobra wspólnego.\nJeszcze innym problemem – który w znacznej mierze odzwierciedla jakość naszego życia społecznego, bo urzędy są odzwierciedleniem społeczeństwa – jest niska jakość relacji interpersonalnych. Antypatie między ludźmi i często wynikający z tego brak sensownej komunikacji między urzędniczkami/urzędnikami są prawdziwym problemem w instytucjach. Gdybym kiedykolwiek została prezydentką jakiegoś miasta, od razu wpuściłabym do instytucji psychologów i psycholożki, żeby ułożyć relacje między ludźmi, nauczyć ich, jak rozmawiać ze sobą bez agresji, jak komunikować problemy. Dodatkowo wiele osób na niskich szczeblach ma doskonałe pomysły, ale nikt ich latami nie słucha. Popadają w wyuczoną bezradność, przekładają papiery, co demotywuje, działają jak roboty, a to się odbija na samopoczuciu i zdrowiu. Mnóstwo tego typu rzeczy jest do poprawienia.\n– A warunki pracy w urzędach? Szczególnie na niższych szczeblach?\n– Główną bolączką jest tanie państwo, które bardzo drogo kosztuje. Drenowanie pensji i etatów, dokładanie zadań przy zawężaniu możliwości kadrowych czy finansowych – to ma złe skutki. Są ludzie, którzy pracują w urzędach ponad dwadzieścia lat i zarabiają 2550 złotych brutto – nic dobrego z tego nie wynika. Już nie mówiąc o tym, że to są często wrażliwe rzeczy – obszar, w którym podejmujesz istotne decyzje, jak wydanie pozwolenia na zabudowę czy przyznanie lokalu komunalnego, jest zawsze obszarem podatnym na korupcję. Gdy kogoś niewystarczająco opłacasz, sporo ryzykujesz: to jest kwestia systemowa. Na to nakłada się kolejna polska bolączka, czyli stała niechęć społeczeństwa wobec urzędniczek i urzędników. To utrwalona wizja, że „urzędasy” nic nie robią, tylko popijają kawkę, więc po co im płacić, a jeszcze lepiej w ogóle ich zwolnić…\n– …i zatrudnić firmy zewnętrzne. Pamiętam, że w wywiadzie dla łódzkiego dodatku „Gazety Wyborczej” mówiłaś właśnie o outsourcingowaniu usług publicznych i wskazywałaś, że miastu bardziej się jednak opłaca własna jednostka ds. rewitalizacji niż zlecanie tego na zewnątrz.\n– Tak, zdecydowanie bardziej. Jestem tego całkowicie pewna, ponieważ Łódź wydała na tzw. programy funkcjonalno-użytkowe bodaj 24 miliony złotych. Miały kosztować 18 – i tak obłędnie drogo – ale jeden z wykonawców, firma konsultingowa z tzw. Wielkiej Czwórki, zażądał dwukrotności tego, co miasto chciało wydać. I wiesz co? I tak dostał to zlecenie.\nMy, dysponując 4 milionami złotych w ramach rewitalizacyjnego programu pilotażowego, staraliśmy się maksymalnie wykorzystać te środki. Zatrudnialiśmy specjalistów, organizacje pozarządowe i małe firmy badawcze, a nie pośredników, którzy dopiero szukali specjalistów. Dzięki temu połowa z tej kasy mogła pójść w teren. To przede wszystkim duże firmy konsultingowe są zadowolone z outsourcingu, ponieważ dostają zlecenia, które koniec końców znacznie więcej kosztują podatników.\nMam dobre porównanie. W Łodzi trzeba było zrobić na szybko delimitację, czyli wyznaczenie terenu zdegradowanego do rewitalizacji. To praca, która jest unormowana ustawowo, trzeba zebrać dużą ilość danych, wymyślić metodę itp. W obrębie instytucji miejskich zrobiliśmy to w dwa miesiące pięcioosobową ekipą, realizując przy tym swoje zwykłe obowiązki. Na rynku takie opracowanie kosztuje od 50 do 100 tys. złotych i dostajesz coś zrobionego od sztancy, a nie na miarę potrzeb.\n– W marcu 2016 we wspomnianym wywiadzie dla łódzkiego dodatku „GW” mówiłaś: „Będąc po społecznej stronie uczysz się tego, że wszyscy sobie pomagają i działają razem. Po przyjściu do urzędu odruchowo traktujesz tę instytucję jak organizację pozarządową, która chce zrobić dla świata coś wspaniałego. I nagle widzisz, że wokół podobny zapał ma tylko kilka osób. A gdy zawalony pracą prosisz kogoś o pomoc, czasem słyszysz, że »to nie należy do moich obowiązków«. Oczywiście w biurze ds. rewitalizacji pracuje mnóstwo osób, które sercem są bardziej społecznikami niż urzędnikami i wielokrotnie nam pomagały. Ale właśnie dlatego, że chciały, a nie musiały”. Kilka zdań, kilka wątków, zacznijmy od następującego: NGO’sy naprawdę są takie wspaniałe?\n– Bardzo dobrze się czułam w środowisku łódzkiego trzeciego sektora. Tutejsze grupy aktywistyczne są bardzo fajne: są to ludzie, którym się naprawdę chce. I nieważne, czy jesteś urbanistą z koła naukowego, czy feministką, która walczy o prawa lokatorów. Jeżeli trzeba, to zakasujecie rękawy i pracujecie razem. Tak było kilka lat temu z łódzką strategią dla miasta.\nAle pokażmy też negatywy: trzeci sektor łączy w sobie wady pierwszego i drugiego sektora. Z jednej strony ustawa o pożytku publicznym zakłada tryb konkursowy o logice zupełnie innej niż przetargi. Nie wymaga się od nas jednej faktury, lecz dostarczenia na każde wydane publiczne pieniądze mnóstwa papierków i zaświadczeń, co oczywiście marnotrawi nasz czas i energię. Do tego pokaż mi firmę, która dokłada 5–10% do np. budowy ulicy czy mostu. A tego żąda się od NGO: każdy chce od nas wkładu własnego. Wbrew potocznemu poglądowi firmy mają zdecydowanie łatwiej. Z drugiej strony organizacje trzeciego sektora muszą też hodować w sobie wewnętrznych kapitalistów. Żeby przetrwać i robić dobre rzeczy, musisz w pewnym momencie zdecydować: albo wygaszanie działalności, albo niekoniecznie sympatyczne kompromisy z różnymi podmiotami wokół. I tutaj pojawia się pytanie: czy można budować świat, o którym marzymy, równocześnie podtrzymując istniejący stan rzeczy.\nWiele złego wynika z tego, że przez administrację publiczną organizacje pozarządowe są uznawane za obszar bardzo taniego outsourcingu. Wręcz mówi się o nich jako o grupach frajerów, którzy z jakiegoś powodu mają potrzebę orania za darmo. Zadania zlecane NGO’som przez gminy czy instytucje centralne często nie wymagają spełniania norm gwarantujących np. godziwe warunki zatrudnienia. Moim zdaniem wina leży zarówno po stronie pierwszego, jak i trzeciego sektora, zarówno po stronie grantodawców, jak i grantobiorców. Obszar praw pracowniczych w obrębie trzeciego sektora jest cały czas do uregulowania.\n– A skoro jesteśmy przy relacjach instytucje-społeczeństwo obywatelskie: jak Twoim zdaniem obecnie urzędniczki miejskie i politycy samorządowi odnoszą się do ruchów miejskich? Czas wzajemnej obcości mamy już zdaje się za sobą?\n– Ruchy miejskie dla samorządów stały się swego rodzaju pożądaną ozdóbką. Od kilku lat rosnąca część polityków samorządowych chce mieć na listach i w swoim zapleczu aktywistki i aktywistów miejskich, bo dobrze zbierają głosy. Urzędy biorą ich na pokład, bo chcą świeżej wizji lub powodu, żeby inni aktywiści się odczepili. Pojawia się jednak istotne „ale”: on/ona muszą być grzeczni, zgadzać się z linią i postulatami władz lokalnych, muszą działać w ściśle określonym zakresie. A tak się nie da funkcjonować, jeżeli jest się autentyczną aktywistką miejską.\nGdy zaczęłam pracować w urzędzie, nie potrafiłam ograniczyć się do swojej działki. Jeżeli widziałam, że coś idzie źle, to mnie to wkurzało i zostawałam po godzinach, żeby pomagać komuś, kto realizuje inne zadanie, ale wpływające na całokształt pewnego wyzwania czy projektu. Poza tym darłam koty z każdym, kto moim zdaniem podejmował szkodliwe decyzje. Bez względu na jego pozycję w hierarchii urzędu. Rozumiem, że to mogło być trudne dla moich współpracowników.\n– Myślisz, że ruchy miejskie czeka marsz przez instytucje samorządowe? Z tym zastrzeżeniem, że do ruchów miejskich już dziś przytulają się np. odstępcy z wielkich partii?\n– Myślę, że jesteśmy właściwie pierwszym rzutem miejskich aktywistek i aktywistów, którzy zasilają instytucje miejskie. Mamy trochę status bożych wariatów. W jakimś stopniu przecieramy szlaki: nasza sprawczość czy możliwości działania są dość małe. To, co możemy robić w tych instytucjach, to po części upewnianie, że nie chcemy zrobić nic złego, że nasze idee działają w praktyce.\n– Łódzki woonerf, czyli kawałek ulicy w centrum, przekształcony w przestrzeń przyjazną ludziom. Pomysł na takie rozwiązanie wyszedł z Fundacji Fenomen i łódzkich środowisk rowerowych, a projektował go nasz kolega z urzędu Bartek Zimny, świadomy swojego fachu architekt, dla którego liczyła się przestrzeń publiczna. On poszedł i negocjował z ludźmi, którzy mieli tam lokale, tak żeby osiągnąć optymalny efekt. Jacek Grunt-Mejer rewitalizuje warszawską Pragę, Tomek Bużałek przeprowadza trudną reformę transportu w Łodzi. Borys Martela robi świetną robotę partycypacyjną w Gdyni, Asia Scheuring-Wielgus czy Ewa Lieder walczą w Sejmie, czyli na poziomie krajowym – wszyscy oni wyszli z ruchów miejskich. Zatem tak – jesteśmy awangardą. Czasem się nam udaje, czasem – nie. Bywamy też instrumentalnie traktowani, wykorzystywani jak żywe tarcze: „Spójrzcie, mamy takiego cudaka z ruchów miejskich, on dla nas pracuje”. No i problem odhaczony.\n– Chciałaś wyjechać z Łodzi do Gorzowa Wielkopolskiego czy wolałabyś jeszcze tu zostać?\n– Chciałam wyjechać. Rozdźwięk między tutejszą polityką mieszkaniową a celami rewitalizacji wydał mi się nie do pokonania. Mieliśmy już obiektywne badania jakościowe i ilościowe, mieliśmy rekomendacje, które zakładały dostosowanie polityki mieszkaniowej miasta do celów rewitalizacji. Jeden z naszych ekspertów przyniósł kiedyś slajd, który bardzo lubię, a który pokazuje hierarchię różnego rodzaju dowodów dotyczących podejmowania decyzji przez osoby ważne w mieście. I badania naukowe są na szarym końcu, tuż za opiniami taksówkarzy [śmiech]. Miałam też poczucie, że z Jarkiem Ogrodowskim, który też jest łódzkim aktywistą, nie mamy już siły przebicia. Podam konkretny przykład: ustawa o rewitalizacji mówi o lokatorach i ich ochronie, by mogli wrócić do swoich domów. To ma zapobiec gentryfikacji. Lokatorem się jest, jeżeli ma się podpisaną umowę. Ale jeżeli nie płaciłeś czynszu, umowa jest wypowiadana i zostajesz tzw. bezumownym. Wtedy nie masz żadnych praw, można z tobą zrobić wszystko, na przykład osiedlić w gnijącej ruderze na skraju miasta. W takiej sytuacji ludzie z największymi problemami, którymi najbardziej powinna zająć się rewitalizacja, zostają pozbawieni jej pozytywnych efektów. Na obszarach wymagających interwencji ich odsetek sięgał u nas czterdziestu procent. Miasto może oczywiście zająć się samo takimi osobami, jednak mówienie o tym było bezskuteczne.\nZ Łodzią jestem mocno związana emocjonalnie, bardzo mi się nie podobało to poczucie niemożności. Poza tym kończyliśmy merytoryczną część projektu pilotażowego, więc gdy dostałam propozycję pracy z Gorzowa Wielkopolskiego, pomyślałam, że warto spróbować. Tym bardziej, że zaproponowano mi stanowisko kierownicze, co dawało okazję do zmierzenia się z zupełnie nowymi wyzwaniami. Nie chciałam też firmować swoim nazwiskiem fali eksmisji, które nadciągały w Łodzi w związku z tutejszą polityką mieszkaniową pod rządami wspomnianego Jabłońskiego.\n– A przy okazji: znasz zapewne dobrze argumentację, wedle której „nie da się” prowadzić polityki mieszkaniowej w Polsce.\n– Podsekretarz stanu do spraw mieszkalnictwa w rządach Platformy, minister Styczeń, swoją wizję polityki mieszkaniowej opierał na ofercie kierowanej do tych, którym niewiele brakuje do osiągnięcia zdolności kredytowej. Kredyt hipoteczny na mieszkanie, finansowanie deweloperów i banków programami typu Mieszkanie dla Młodych – to były jedyne pomysły rozwiązania problemu, którego w ten sposób nie dało się rozwiązać. Dokładaliśmy się do bogatych.\nStruktura potrzeb mieszkaniowych w Polsce jest taka: osoby, które są w najgorszej sytuacji, czyli bezdomni, ludzie z lokali socjalnych, mieszkańcy i mieszkanki z lokali komunalnych – sprawy ich wszystkich leżą w gestii gmin. A gminom nigdy nie wystarcza dla nich mieszkań, co z jednej strony wynika z wad prawa, z drugiej z miłości samorządów do prywatyzacji. Znów najbogatsze 20% stać na kredyt hipoteczny, być może z rządową dopłatą będzie to 25%. Wszyscy, którzy są pomiędzy 2000 a 4000–5000 złotych dochodu, które gwarantują zdolność kredytową, znaleźli się w otchłani: właściwie pozostaje im tylko wynajęcie mieszkań na rynku prywatnym. Czasami TBS-y zaspokajają tę potrzebę. Ostrów Wielkopolski jest miastem, gdzie robi się dobre rzeczy w tej materii. Mają własną spółkę, która buduje mieszkania – dotąd powstało ich ponad 170. Być może wzorowane na tym Mieszkanie+ cokolwiek poprawi, choć na efekty długo poczekamy. Ale przynajmniej obecny rząd zauważył tę lukę.\n– Czujesz się polityczką? Czy lepiej ci w roli aktywistki miejskiej, albo urzędniczki samorządowej?\n– Czuję się polityczką, bo Zieloni zrobili ze mnie polityczkę. Polityka, czy też polityczność w rozumieniu Zielonych, jest bardzo idealistyczna. Jeżeli moja przewodnicząca, Małgosia Tracz, mówi, że powinniśmy przestać być kojarzeni z formacją idealistów i idealistek, to ja nie znajduję już dla siebie żadnej partii na tym rynku.\n– Uświadomiłem sobie, gdy wspomniałaś powyższe, że rozmawiamy dzień po łódzkiej Manifie…\n– Tak, niosłam na niej transparent: „Prekariuszki wszystkich krajów, łączcie się!”.\n– Czym jest dla Ciebie feminizm, czy może ściślej: lewicowy feminizm?\n– Feminizm to humanizm jak mówi Tomek Piątek. Dla mnie feminizm to pewna integralna całość, choć rozumiem, że wiele feministek i feministów szuka na gruncie feminizmu także tego, co najbardziej współgra z ich potrzebami i zapatrywaniami. Stąd rozumiem, że inaczej będzie postrzegała feminizm kobieta, która jest spełniona zawodowo, zajmuje wysokie stanowisko kierownicze, ma dalsze perspektywy rozwoju, jej ekonomiczny i społeczny byt nie tyle jest zabezpieczony, co wręcz dopuszcza luksusową konsumpcję. A czymś innym będzie feminizm dla molestowanej i mobbingowanej pracownicy Amiki Wronki. One obie go potrzebują – ale inaczej będą rozkładały akcenty.\nFeminizm jest też walką o prawa, która nigdy się nie kończy. I to dobrze widać na płaszczyźnie pokoleniowej. Urodziłam się w 1974 roku, jestem z pokolenia, które nieźle pamięta lata 80. XX wieku w PRL. Istniał wówczas pewien rodzaj organicznego patriarchatu, widoczny w stosunkach społecznych. A równocześnie oficjalna ideologia PRL opierała się na wizji równości kobiet i mężczyzn. Dziś feminizm jest więc i po to, aby bronić praw, które niegdyś zostały uzyskane, lecz wciąż nie są oczywiste. Mam wrażenie, że po prawie dwudziestu ośmiu latach od zmiany ustrojowej znaleźliśmy się w miejscu, w którym jest znacznie bardziej konserwatywnie, niż było wówczas.\n– Mam wrażenie, choć nie będę się upierał przy tej hipotezie, że pokolenie młodszych feministek, choćby socjolożek, jest w większym stopniu wrażliwe i ukierunkowane na losy kobiet z klasy ludowej. I to je różni od nieco starszych polskich feministek, nazywanych niekiedy liberalnymi.\n– Wiesz, to jest pytanie z rodzaju: „czy Kazia Szczuka kocha włókniarki?”…\n– …albo Kinga Dunin.\n– Myślę, że kocha [życzliwy śmiech]. Włókniarkami w Łodzi zajmujemy się dość mocno, zarówno z pozycji naukowych, jak i feministycznych, a także tożsamościowych – to część naszej herstorii. Dodam istotną rzecz – nie spotkałam w naszych środowiskach feministycznych osoby, która stwierdziłaby, że to jest nieważne. Przeciwnie: stopniowe odkrywanie herstorii doprowadziło do mocno już obecnie ugruntowanego spostrzeżenia, że to właśnie kobiety z klas ludowych, w tym robotnice z czasów PRL, walczyły o sprawy godnościowe.\nPowiem tu jeszcze jedną rzecz, pewnie dość niepopularną: feminizm kończy się tam, gdzie zaczyna się przemoc. Jeżeli należysz do grupy defaworyzowanej i używasz tego jako pałki, żeby walić kogoś po głowie bez opamiętania, to robisz źle. To już nie jest feminizm, ani jakikolwiek inny „-izm”, to tylko agresja.\n– Zastanawiam się w toku naszej rozmowy, gdzie właściwie jest dziś miejsce dla lewicy w Polsce. Politycznie jesteśmy poza parlamentem. Z kolei ruchy miejskie mają niezłą lewicową reprezentację, ale ich samorządowe wpływy, choć niekiedy medialnie wyraźne, wciąż nie są zbyt duże w skali kraju. Są jeszcze ośrodki naukowe, tam też działają ludzie lewicy, ale one są często szachowane…\n– …bo system boloński, bo konkurencja o środki, granty, kiepskie stypendia.\nAle jeśli pytasz, co robić w tej sytuacji, to wydaje mi się, że nie powinniśmy dać się zapędzić w róg, w który wygodnie byłoby nas wysłać, czyli nie możemy dać się złapać w pułapkę pracy organicznej. Wbrew pozorom to nie byłaby dobra droga. Owszem, trzeba działać oddolnie, trzeba budować swoje instytucje, ale należy się starać, żeby one działały na szerszym planie politycznym – czy to samorządowym, czy ogólnokrajowym.\n– Jest jeszcze kwestia polityki historycznej. Mocno angażujesz się w sprawy związane z kultywowaniem tradycji Rewolucji 1905 roku. Oboje wiemy, że w początkach III RP i jeszcze nieco później środowiska lewicowe miały z tym spore problemy.\n– Uważam, że to bardzo ważne – praca nad odzyskiwaniem samowiedzy historycznej przez lewicę. Istotne jest to, co robicie w lewicowo.pl, istotne są łódzkie inicjatywy wokół Rewolucji 1905 roku. Ciągle trzeba walczyć, przypominać, odzyskiwać tę pamięć. W „Krytyce Politycznej” istniał spór wokół polityki historycznej. Po części dlatego, że prawica od początku zagarnęła dużą część historii i zrobiła z niej uproszczony komiks. Był taki lęk, że jeśli zaczniemy odzyskiwać swoją, nie tylko za pośrednictwem ściśle naukowych książek, to rzecz skończy się na daleko idących skrótach i skończymy na kulcie tzw. naszych żołnierzy wyklętych. Nie sądzę jednak, żeby te obawy się spełniły. Myślę, że udało się też znaleźć zupełny inny język niż prawica dla budowania bardziej popularnej polityki historycznej.\n– Myślę, że trudno wyrokować w tej materii. Skala masowości obchodów rocznic Rewolucji 1905 roku i przeróżnych imprez robionych pod sztandarem „red is bad” jest zupełnie inna. Jest też inna sprawa: lewica, jak się zdaje, ma dziś kilka różnych sztandarów.\n– Ale wspólny jest czerwony. Wczoraj na Manifie było mnóstwo tęczowych flag, a ja szłam z biało-czerwoną. Zawsze dbam o jej obecność na lewicowych pochodach.\n– Jest jeszcze fioletowa flaga.\n– To ładny kolor [śmiech].\n– Porozmawiajmy wprost o polityce. I to polityce okołopartyjnej. Od jesieni 2015 roku w Sejmie nie ma Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Od czasu wyborczej porażki Zjednoczonej Lewicy krytycznie wypowiadasz się o Razem. Pytanie, dlaczego jako Zieloni nie poszliście wtedy wspólnie z nimi do wyborów.\n– Zdecydowały o tym wyłącznie niesnaski personalne. Razem wówczas bardzo mocno wydzielało się z Zielonych i chciało się silnie od nas odróżniać. Z tego, co wiem, forma i charakter rozmów koalicyjnych były zniechęcające.\nZ kolei Zjednoczona Lewica była formułą, w ramach której można było zachować swoją tożsamość. Dodam, że jestem w Zielonych formalnie od 2006 roku. Przeszłam przez Radę Krajową i Zarząd. Byłam „sekretarą” partii, jak to się pięknie mówi w Zielonych. Przez te lata nigdy nie byłam jakoś specjalnie przekonana do sojuszy z SLD. Ale rozumiem, że polityka to taka dziedzina rzeczywistości, w której czasem gra się drużynowo, żeby później się podzielić. W momencie, gdy gra się na sukces wyborczy, nie ma sensu się rozdrabniać.\nBardzo cenię i lubię Barbarę Nowacką. Współpraca z nią, gdy była liderką Zjednoczonej Lewicy, była dla mnie dużą radością. Nieprzyjemnością było z kolei startowanie z list razem z Leszkiem Millerem czy Januszem Palikotem. To było nam wytykane, może i słusznie. Faktem jest natomiast, że w skali całego kraju ZL zdobyła 1147102 głosy, co dało nam 7,55 proc. Przy ośmioprocentowym progu dla koalicji zabrakło nam bardzo niewiele do wejścia. I lewicy po prostu nie ma w Sejmie.\n– Gniew Zjednoczonej Lewicy skupił się na Razem. Ale ktoś może powiedzieć, że największym wrogiem SLD od jakiegoś czasu jest właśnie SLD. Przypomnijmy choćby postać ich kandydatki na urząd prezydentki III RP, czyli Magdaleny Ogórek.\n– I może wciąż tak jest. Ale to wszystko nie jest tak oczywiste, jak próbuje się powiedzieć. Być może niektóre środowiska lewicowe, nie będę już wskazywała które, za bardzo naczytały się Carla Schmitta i dążą do zaostrzenia tego konfliktu, żeby się na tym wybić, pokazać pewne linie sporu i zaznaczyć swoją tożsamość.\nW SLD, z powodu różnych uwarunkowań politycznych, zostało wiele osób, które bardzo cenię. Tutaj w Łodzi mamy wiceprezydenta Tomka Trelę, który po rozłamie na SLD i Inicjatywę Polską został w Sojuszu z przyczyn czysto praktycznych – to ta partia weszła przecież do Rady Miasta i tworzy jego zaplecze polityczne. A równocześnie jest to człowiek, z którym zawsze współpracowało mi się fantastycznie.\nA przechodząc na poziom, tak to nazwijmy, lewicowego mitu: mamy SLD, które w pewien sposób jest już politycznym trupem. I wszyscy o tym wiedzą. Ale ta partia niesie ze sobą twardy elektorat osób dziś już starszych, które wciąż głosują. Młode lewicowe środowiska polityczne mówią: zostawmy tego SLD-owskiego trupa na polu, niech go rozdziobią kruki i wrony, za tajne więzienia CIA, za podatek liniowy i Cimoszewicza, co kazał się ubezpieczać powodzianom. A moim zdaniem, jeśli godnie tego truchła nie pochowamy…\n– …ono nie chce dać się pochować.\n– [śmiech] Jeśli nie pochowamy przeszłości, uznając nie tylko winy, ale też jakieś zasługi, nie pójdziemy do przodu, bo te zwłoki będą organizować oś politycznej debaty na lewicy przez następne lata. Paradoksalnie, skupiając się na krytyce SLD, wszyscy coraz bardziej kręcimy się w kółko.\n– Mam wrażenie, że dziś zapanowała moda na podkreślanie, że SLD to nie jest lewica. A ja już nie chcę tak mówić – sprawa jest zbyt skomplikowana i trochę bawi mnie, gdy np. młodsze roczniki publicystek i publicystów „KP” z namaszczeniem odkrywają, że „Kurica nie ptica, SLD nie lewica”.\n– Uważam, że po prostu trzeba pogodzić się z faktem, że SLD ma skomplikowaną przeszłość i są tam dziś bardzo różni ludzie. Niektórzy robią sobie reklamę na sekowaniu SLD, dziś znacznie słabszego niż niegdyś, ale nie wiem, czy coś z tego sensownego wynika. Przyjdzie moment, że trzeba będzie przyjąć w nasze szeregi osoby, które robią dobrą robotę w lokalnych strukturach Sojuszu. To się już zresztą dzieje. Obecne plucie na nich epitetami z pewnością nikomu tego nie ułatwi.\n– Wróćmy do sztandaru lewicy, o którym była mowa wcześniej: pytanie, czy nie byłoby dziś najlepiej, gdyby różne nurty polityczne jednoczyły się pod jednym z nich.\n– Może inaczej – nawet jeżeli doszlibyśmy do wniosku, że powinien być, to przecież nigdy nie będzie. Zastanówmy się nad pragmatycznym wymiarem tej sprawy. Moim zdaniem kluczowa jest godność. Jeżeli dziś o kimś mówimy, że jest „sługusem Millera” czy – jak na przykład mawiano o Zielonych – „dostarczycielem ekologicznej karmy dla psów w więzieniach CIA”, to nie stworzymy z nim dobrej drużyny w kolejnej kampanii wyborczej, bo on niestety będzie to pamiętał. Oczywiście pod warunkiem, że myślimy nie tylko o słuszności, ale też o sukcesie wyborczym, który implikuje szeroką koalicję. Jeśli miałoby to być pod sztandarem jednej partii, to najważniejsze, żeby wszyscy czuli się bezpiecznie i dobrze. A niestety braterstwa na lewicy brakuje jak nigdy…\n– Możemy mówić o ideach albo zwartym programie politycznym, ale pierwsze miejsce na liście zawsze stanowi kość niezgody.\n– Moim zdaniem większym problemem środowisk lewicowych, szczególnie tych młodych, jest przejęcie agresywnego prawicowego języka internetowego. Jako żywo przypomina on zresztą łamy „Trybuny Ludu” z czasów późnego Gomułki. Niepokoi mnie, że ten rodzaj bezpardonowej walki politycznej został przyjęty w wewnętrznej debacie lewicy. To blokuje poważne rozmowy o wspólnej drodze do politycznego sukcesu.\n– Wrzuciłaś niedawno na swój profil zdjęcie z niebieską poduszką z napisem Rodzina 500+. Właściwie to temat na rozprawkę: lewica a Prawo i Sprawiedliwość, nastawienia, postawy, niechęć, kompleksy i pochwały. Spróbujmy nakreślić, jak ten temat wygląda z Twojej perspektywy. PiS stał się lewicą po polsku czy może takie stwierdzenie to jednak gruba przesada?\n– Obecnie w najtrudniejszej sytuacji na lewicy znaleźli się ci ludzie, którzy mówili, że najważniejsze są postulaty socjalne i żadne inne się nie liczą. Dlatego, że PiS im właściwie to wszystko odebrał. Żeby nie było wątpliwości: PiS bardzo uważnie czytał przed wyborami „Nowego Obywatela” czy „Krytykę Polityczną”. To widać w ich programie. Część ich pomysłów na kwestie społeczno-gospodarcze pochodzi z lewicowych źródeł.\nCo do 500+ – mnie naprawdę nie interesuje, kto to wprowadza. Ważne, żeby było. Jestem szczęśliwa, gdy w Gorzowie przychodzą do mnie rodziny wielodzietne, które wreszcie mają nie tylko co do garnka włożyć, ale też za co kupić meble czy wyremontować coś w mieszkaniu, a wcześniej nie dość, że biedowały, to były w Łodzi traktowane przez ludzi pokroju wspomnianego wyżej pana Jabłońskiego jak śmieci.\nAle istotne jest też dla mnie, do jakich celów politycznych jest to używane. A będzie i jest używane do wsparcia postulatów, które są wykluczające, nie tylko wobec mniejszości, ale wobec kobiet czy osób pochodzenia innego niż polskie. I tu chyba jest największe pole działania dla lewicy, bo już teraz widać, że ani PO, ani Nowoczesna tego nie dźwigną. Tylko czy jako lewica potrafimy zbudować szeroki inkluzywny projekt, skoro tak łatwo wykluczamy siebie nawzajem? Chciałabym, żeby nam się kiedyś udało.\nŁódź, 5 marca 2017 roku\nHanna Gill-Piątek - – ekspertka w zakresie rewitalizacji, działaczka społeczna i polityczna, publicystka. Od 2005 roku działa w ruchach miejskich, jest związana z Partią Zielonych, członkini Kongresu Ruchów Miejskich. W latach 2011–2014 prowadziła Świetlicę Krytyki Politycznej w Łodzi. Do 2016 roku pracowała w Urzędzie Miasta Łodzi, prowadząc projekt pilotażowy przygotowujący Łódź do procesu rewitalizacji, którego efektem jest pierwsze w Polsce Centrum Wiedzy o tej tematyce. Później objęła stanowisko dyrektorki Wydziału Spraw Społecznych w Urzędzie Miasta Gorzowa Wielkopolskiego. Obecnie współpracuje z samorządami w ramach programów ministerialnych. Autorka, wraz z Henryką Krzywonos, książki „Bieda. Przewodnik dla dzieci” (2010).


Hymnu pochwalnego część kolejna (cz. 4 - ostatnia) - blogi użytkowników portalu dobreprogramy\nHymnu pochwalnego część kolejna (cz. 4 - ostatnia)\nprzemo_li 12.02.2013 11:44\nTen wpis jest komentarzem to tekstu pana Adama Golańskiego (eimi) o rzekomym upadku Linuksa.\nDzisiaj będzie troszkę o maśle maślanym, troszkę o mitach, a troszkę o paplaniu bez celu.\nPo co GNOME i KDE jest potrzebny Linux?\nZdecydowanie zasadnicze pytania na które nasz faworyt felietonów nie chce odpowiedzieć. Staje w pół drogi dostrzegając problem, ale odmawiając dostrzeżenia powodów problemu. Żyjemy w realnym świecie. Problemy też mamy realne, a te rzadko kiedy są prozaiczne. Dużo częściej problemy wynikają z innych problemów, które wynikają z jeszcze innych problemów, które mają swoje źródło w następnych problemach genezie leżącej w.... I tak dalej.\nNie znając powodów danego problemy nie jesteśmy w stanie nawet określić czy akceptujemy dany problem (wyobraźmy sobie sytuację kiedy rozwiązaniem problemu jest spowodowanie kolejnego dużo bardziej dla nas dotkliwszego...)\nKoniec teorii. Teraz troszkę faktów:\nCzy KDE/GNOME działają na innych pochodnych uniksa?\nCzy KDE/GNOME wykorzystują funkcje Linuksa niedostępne na innych uniksach?\nCzy KDE/GNOME nie przejmują się innymi systemami?\nNIE. Zdecydowane nie.\nObie społeczności mają za cel tworzenie środowisk graficznych, a nie kerneli systemów operacyjnych (GNOME OS to nie próba zastąpienia wszystkiego gnomowymi odpowiednikami!).\nOznacza to, że jeśli jakaś funkcjonalność jest możliwa dzięki postępowi możliwości Linuksa, to zostanie ona zrealizowana. Jako OPCJONALNA składowa KDE/GNOME. A w świecie Linuksa dzieje się najwięcej w kwestii desktopa. GNOME i KDE to środowiska desktopowe.\nWidać już problem?\nBije on z całego felietonu Pana eimi.\nSpecjalizacja to dla systemów operacyjnych ogólnego przeznaczenia wyrok śmierci.\n*BSD nie są w stanie nadążyć za rozwojem Linuksa w sferze desktopowej. Fakt. *BSD potrzebują desktopa. FAKT. Rozłączania rozwoju kernela na zastosowania czysto serwerowe, czysto desktopowe/mobilne/wbudowane, szkodzi. FAKT.\nPrzecież o tym jest cały felieton eimi. Deweloperzy ekosystemu Linuksa postępują nagannie bo NIE ZANIEDBUJĄ desktopa. A deweloperzy *BSD (i inni) nie są w stanie nadążyć.\nAle prawda jest prosta. Jednoczesny rozwój Linuksa we wszystkich kierunkach, pozwolił mu zdominować tak wiele rynków. To jest ogromna siła Linuksa. Znalezienie niszy której nie jest w stanie zaspokoić Linuks jest bardzo trudne! Nie dlatego że Linuks specjalizuje się we wszystkich możliwych niszach, a dla tego, że "specjalizacja" to tak na prawdę umiejętność rozsądnego wyboru możliwości. Ograniczanie palety tych możliwości (przez uznawanie desktopa za niekoszerny), to strzał we własną stopę.\n(Przykład: MS długo rozwijał oddzielne wersje kernela dla rozwiązań wbudowanych i mobilnych. Teraz przestał. WinP8 ma ten sam kernel co Win8. Dlaczego?)\nFelieton aż prosi się o kilka małych sprostowań:\nDBus jest oparty o Uniksowe gniazda. Wybierając DBus po prostu wybiera się standaryzowany sposób wykorzystania gniazd.\nI zwykłe pliki tekstowe i skrypty to "koszerne" sposoby na radzenie sobie na obsługę konfiguracji w Uniksie.\nUżywanie parserów/generatorów też jest "koszerne" nawet jeśli są one w formie binarnej. Liczy się otwartość kodu i przyjęcie odpowiednich narzędzi dla odpowiednich problemów.\nPlanistów (kod który decyduje ile czasu procesora, I/O dostają poszczególne programy uruchomione na komputerze), dedykowanych tylko dla dekstopów pod potrzeby ZU, jest cała masa. Istnieją od lat. Żadna nowość.\nLinux zapewnia stały binarny interfejs z przestrzenią użytkownika. Stałego binarnego interfejsu dla sterowników nie będzie nigdy (a sama sugestia jest żenująca..) (Interfejs to nic innego jak metoda komunikacji z czymś)\n"Linux Is Not UniX" naprawdę nie jest oficjalną nazwą Linuksa. Cokolwiek Pan eimi chciałby zasugerować.\nŻadne wymienione z nazwy oprogramowanie jest jest "czysto" lub "szkodliwie" monolityczne. Np. systemd to 64 różne projekty rozwijane pod jedną nazwą i przy jednym cyklu wydawniczym. (Zresztą *BSD rozwijają odpowiedniki pod takim samym modelem...)\nSiłą Linuksa jest jego elastyczność i różnorodność. Oczekiwanie że ekosystem zrezygnuje z rozwoju w którejkolwiek ze sfer jest naiwna. Tak samo jak prośby o to aby producenci oprogramowania przestali rozwijać takowe, aż inni nadrobią straty. Do twórców systemów operacyjnych należy dostarczenie infrastruktury. Do twórców oprogramowania, zaspokajanie potrzeb użytkowników.


Wszystkie twarze szatana: Drugi fragment TWARZY SZATANA...\nDrugi fragment TWARZY SZATANA...\n...tym razem kawałek opowiadania POSTRACH PEWNEJ SZOSY Roberta Cichowlasa:\nNa drugi dzień rano, wbrew prośbie lekarza, aby został w szpitalu przynajmniej do następnego dnia, udał się na komisariat.\n– Jak to możliwe? – syknął, spoglądając na Czajkowskiego. Policjant wzruszył jedynie ramionami.\n– Mnie nie pytaj.\n– Dostał granatem w twarz! Na Boga, dostał pierdolonym granatem prosto w pierdoloną facjatę!\n– Wiem, stary. On jest jakiś niezrównoważony.\n– Niezrównoważony? Powinien być martwy! Co gadał?\n– Że to wszystko było zabawą i że jesteśmy durniami, sądząc, że to koniec.\n– Na dołku.\n– Idę do niego.\n– Zaczekaj – rzucił Czajkowski. Podszedł do okna i przez blisko minutę wpatrywał się w samochody na parkingu.\n– Powiedział coś jeszcze.\n– Powiedział, że dopadnie Renatę. Że wyścig trzeba powtórzyć, bo znowu nie zagrała fair. Dodał, że uszła z życiem, ale nie przekroczyła tablicy informacyjnej. Rozumiesz coś z tego?\nKorytowicz podrapał się po głowie.\n– Chyba tak – skinął głową.\n– Więc może mi wyjaśnisz?\n– Nie przekroczyła mety, czyli granicy Błażejewka.\n– Nie kumasz? Oni mieli przecież umowę. Gdzie jest ta jego cholerna furgonetka?\nCzajkowski wydął wargi.\n– Fantastyczne pytanie.\n– To, że gdy zajechałem na miejsce i aresztowałem tego skurwiela, w pobliżu nie było żadnej furgonetki...\n– Nie było... Co?\n– Zaraz po przesłuchaniu obejrzałem taśmy. Chciałem zobaczyć, co tam się naprawdę stało.\n– Nie zarejestrowały niczego. Jakby na szosie nic się nie wydarzyło.\nKorytowicz wstrzymał na moment oddech. Nie wierzył własnym uszom.\n– Niemożliwe... – wydukał.\n– Byś widział twarz tego gościa – podjął szeptem Czajkowski. – Ten grymas. Patrzył na mnie, jakby wiedział co czuję, znał każdy mój sekret, każdą myśl... Podczas aresztowania w ogóle nie stawiał oporu, a po drodze chichotał jak jakaś dziewczynka... Naśmiewał się ze mnie.\nKorytowicz krążył przez chwilę po pomieszczeniu, usiłując pozbierać myśli. W pierwszej kolejności zejdzie na dół i pogada z tym...\n– Powiedz mi – rzucił przez ramię Czajkowski. – Kim on, u diabła, jest? Pierdolonym Terminatorem?\nAutor: Robert Cichowlas i Kazimierz Kyrcz Jr o 00:01\nEtykiety: Fragmenty, TWARZE SZATANA\nTommy 2 lipca 2009 09:15\nDlaczego tak brzydko o terminatorze? To przecież całkem sympatyczne stworzenia. Szczególnie Cameron z "Kronik Sary Connor" ;)\nA opowiadanie eleganckie, wciągające :)\nRob 2 lipca 2009 14:08\nWidzę, że kolega też ceni mocne wrażenia. To się chwali... ;)


Kibicujmy łodzianom na drodze do europejskiego Oscara!\n10.11.2021 9:50 Wydział Kultury\nWielki sukces łódzkich twórców lalek animacyjnych! Międzynarodowa produkcja „Nawet myszy idą do nieba”, została nominowana do Europejskiej Nagrody Filmowej! Blisko połowa lalek do tego filmu powstała... więcej\nPokaz specjalny filmu "Obłoki śmierci - Bolimów 1915"\n09.11.2021 15:30 Wydział Kultury\nObłoki śmierci - Bolimów 1915 to fabularyzowany dokument relacjonujący zapomnianą historię Bitwy pod Bolimowem, będącej jedną z pierwszych bitew w mrocznej historii broni chemicznej. W czwartek, 11... więcej\n"Wajda na nowo" – wystawa plakatów Andrzeja Pągowskiego\n06.10.2021 14:03 Wydział Kultury\nMuzeum Kinematografii 8 października udostępnia nową wystawę czasową. Będzie to 60 plakatów Andrzeja Pągowskiego, które powstały, aby uczcić 5. rocznicę śmierci Andrzeja Wajdy i przypadającą także w... więcej\n28.09.2021 11:19 Wydział Kultury\nFinisaż wystawy "Bez końca. Dialogi Krzysztofa Kieślowskiego" 12.09.2021 r.\n03.09.2021 9:41 EC1 Łódź - Miasto Kultury\nWystawa "Bez końca. Dialogi Krzysztofa Kieślowskiego" pozostaje otwarta do 12 WRZEŚNIA 2021 r. więcej\nSerdecznie zapraszamy na INAUGURACJĘ OBCHODÓW 75-LECIA ŁODZI FILMOWEJ na placu tuż przy HOTELU PURO (ul. Ogrodowa 16) z widokiem na główne wejście do Manufaktury i Pałac Poznańskiego. Kino plenerowe,... więcej\n25.06.2020 15:26 Empik\nObecni i przyszli użytkownicy Empik Premium będą mogli nadal cieszyć się darmowym dostępem do tej usługi. Empik kontynuuje wsparcie, które zaoferował Polakom podczas pandemii i również w wakacje... więcej


Ogród dla malucha :: Jak dobrze urządzić i pielęgnować ogród :: www.info-ogrody.pl\nInformacja prasowa / Data: 2012-05-25\nEksperci z marketów Praktiker na ten sezon proponują kilka różnych rodzajów aktywności, które zagwarantują dobrze spędzony czas, a także prawidłowy rozwój emocjonalny naszych pociech.\nFot. Praktiker Namiot dla dziecka\nWystarczy kilka kolorowych zabawek w ogródku, a dzieci będą szczęśliwsze, bo przecież naprawdę niewiele potrzeba by rozwinąć kreatywność najmłodszych.\nRodzice nie powinni zapominać, że najważniejszy dla pociech jest udział we wszystkich zabawach. Może to być po prostu przypomnienie i nauczenie gier z ich młodości, zapoznanie z regułami chowanego, palanta czy kometki.\nBardziej kreatywna mama czy tata, mogą zaproponować fabułę do zabaw, tworząc w wyobraźni dziecka równoległe światy, bogate w emocje i przygody.\nDzieci do zabawy nie potrzebują masy wymyślnych zabawek. Za to zawsze warto spędzić z nimi chwilę i wymyślić wciągającą fabułę.\nJeżeli mamy drewniany domek na podwyższeniu, czemu nie udawać Robin Hooda w lesie Sherwood?\nJeśli w ogrodzie mamy basen, to może pobawmy się w kapitana Jacka Sparrowa i dzielnych pirat ów na odległych morzach egzotycznych Karaibów?\nJest jedno, niezmienne marzenie każdego dziecka: domek na drzewie.\nJednak nie zawsze jest to możliwe. Często nie mamy wystarczająco dużych drzew w okolicy albo najprościej w świecie żal nam ukochanego dębu, w który nie chcemy wbijać gwoździ.\nNa szczęście można po prostu ustawić na działce czy trawniku gotowy domek, w dodatku ze zjeżdżalnią.\nFot. Praktiker Domek ogrodowy Bolek\nW aktualnej ofercie marketu warto zwrócić uwagę na domek ogrodowy dla dzieci Bolek, z fikuśnie wykrzywioną fasadą i okienkami, niczym w projektach Antonio Gaudiego.\nCałość można oddać w panowanie dziecięcej wyobraźni, posiłkując się przy tym albumami na temat hiszpańskiej secesji i mozaiki. Mogą one zainspirować maluchy do kreatywnych malunków.\nNiezbędnym akcesorium będzie tu zestaw kolorowej kredy, który dostaniemy np. w marketach Praktiker.\nChyba każdy rodzic zna ten błysk w oku dziecka na widok wody w piękny, upalny dzień. By spełnić dziecięce marzenia wcale nie trzeba budować Aquaparku w ogrodzie.\nW ofercie można znaleźć baseny dostosowane do rozmiaru każdego ogródka.\nDo mniejszego metrażu zaleca się baseny rozporowe (np. basen Easy Set Ocean Reef) albo niewielkie brodziki (np. Crystal Blue).\nNie wymagają one skomplikowanego montażu, są łatwe w przechowywaniu i utrzymaniu, a przede wszystkim są w pełni bezpieczne dla mniejszych pociech.\nNowością w ofercie jest też basen rozporowy 3D (274 x 76 cm) z okularami w komplecie. Jego dno ma przyjemne dla oka trójwymiarowe obrazki, których efekt widać po założeniu okularów.\nFot. Praktiker Basen z pompą filtrującą\nW marketach jest również duży wybór stabilniejszych i głębszych basenów opartych na stelażu, idealnych dla całej rodziny.\nRozmiary są bardzo zróżnicowane i zaczynają się od rozmiaru 305 x 76 cm, a kończą na 549 x 122 cm.\nPrzykładowy model z oferty marketu to basen stelażowy Ultra, w zestawie z pompą filtrującą, drabinką, matą pod spód basenu oraz zestawem do czyszczenia i pokrywą.\nDodatkowo można dokupić profesjonalne zestawy do oczyszczania i dezynfekowania wody.\nSam basen to nie wszystko, by maluchy miały wystarczającą frajdę.\nFot. Praktiker Delfinki do nurkowania\nWarto pomyśleć także o różnych wodoodpornych gadżetach, które urozmaicą wodną zabawę.\nDobrym pomysłem są kolorowe, plastikowe delfinki do nurkowania, zaopatrzone w małe odważnikami, dzięki którym nie wypływają na powierzchnię. W ten sposób w dziecięcej wyobraźni mogą stać się równoznaczne z zaginionym skarbem, który dzielni piraci muszą odnaleźć na dnie oceanu.\nDlatego warto na terenie naszego ogrodu wydzielić małą część, gdzie maluchy będą niepodzielnie sprawowały władzę.\nKącik dziecięcy można przedzielić małym płotkiem, np.: trawnikowym rollboarderem.\nKażdy rodzić dobrze wie, że dzieci uwielbiają się bawić. Jednak oprócz tego, lubią być pomocne.\nWarto wykorzystać dodatkową parę rąk przy tworzeniu ogrodu, duma dziecka z jaką będzie pokazywało dziadkom czy ciotkom własną grządkę jest niezastąpiona.\nNastępnie warto pomyśleć o roślinkach. Polecamy pójść z maluchem do marketu, by miał poczucie, że to on rządzi na swoich grządkach.\nPolecamy jak najbardziej kolorową i niewymagającą roślinność jak bratki, pelargonie czy niecierpki.\nJednak by naprawdę podbić serce naszego dziecka, polecamy drzewka i krzewy owocowe, takie jak czereśnia, grusza, morela lub agrest.\nNic nie zastąpi uśmiechu na twarzy naszej pociechy, gdy weźmie do ust czereśnie własnej hodowli.\nZawsze warto podkreślić dostępność ogrodu dla maluchów poprzez kolorowe, wesołe dodatki i gadżety ogrodowe.\nFot. Praktiker Piaskownica z pokrywą\nMarkety Praktiker oferują szeroki wybór przeróżnych ozdób:\nzjeżdżalnię dla dzieci w kształcie dinozaura,\nnamiot imitujący słonia,\nkolorową piaskownicę z pokrywką, do której kupimy też łopatkę.\nPraktiker to międzynarodowa sieć marketów specjalizujących się w sprzedaży materiałów budowlanych, wyposażenia domów i ogrodów oraz artykułów dla majsterkowiczów. W Polsce do grupy należy 25 sklepów. Pierwszy Praktiker został otwarty w 1997 roku w Jankach koło Warszawy. Kolejne sklepy powstały w Czeladzi, Radomiu, Poznaniu, Katowicach, Bytomiu, Wrocławiu, Częstochowie i w Markach koło Warszawy. W 2000 roku miała miejsce inauguracja działalności czterech placówek: w Łodzi, Zabrzu, Kielcach oraz w Olsztynie. Jesienią 2001 roku powstały kolejne markety: w Krakowie, Gdańsku, a także drugi w Łodzi. W 2005 roku otwarto pierwszą piętrową placówkę na Okęciu. W marcu 2007 roku powstał Praktiker w Rzeszowie, w lipcu w Rybniku, a w październiku w Grudziądzu. W lutym 2008 roku miała miejsce inauguracja działalności drugiego sklepu Praktiker w Poznaniu. W marcu 2011 roku otwarty został market Praktiker w Opolu. W kwietniu 2011 roku otworzono kolejne markety firmy w Pile i Lesznie. Z koli w marcu 2012 roku firma otworzyła placówkę w Lublinie. www.praktiker.pl